(1825) Wat dunkt u , Tobias ! maakt het geene misselijke figuur , als een Leeraar , die de gemeente eenvoudig wil opgewekt hebben , om .in het morgenuur , hart en aandacht hemelwaarts te heffen , zijne aanspraak op deze of soortgelijke wijze inrigt : ‘ Toehoorders ! In dit plegtstatig uur , nu de vale nacht , met fladderende vleêrmuisvlerken , zoo even de vlugt heeft genomen voor de liefelijke dagbodinne , welke , met hare rozenvingeren , de gulden poorten van den dageraad ontfloten heeft ; nu de lichtherant in het morgenbarend oosten te voorschijn is getreden en zijne diamanten karos besteeg , terwijl hij zich ziet verwelkomen door den wildzang der boschkoralen , en bewierooken door de liefelijke geuren der veldbloemen , die , met de paarlen van den morgendauw overstrooid , hare balsemkweekende knoppen ontsluiten : in dit plegtstatig uur voegt het ons , dat wij onze gedachten , op vlugge adelaarsvleugelen , boven het nietige stof der aarde verheffen , om in reinen ether te zweven , en ons met wellust te baden in het mateloos ijdel , boven ruimte en tijd verheven , ’ enz .enz .