(1791) XI .Karel ! daar heb ik haar gezien , de vrouwlijke engel , welke mijn geluk volmaaken zal , maar helaas ! tot mijn ongeluk ! het was slechts in den droom ; hoe staarde ik op haare bevallige trekken ! hoe verlangend strekte ik mijne armen na haar uit ! doch - ik ontwaakte ; alles was weg ; ik vond mij alleen met Cheri in mijn boot , en denk zedert oogenbliklijk : ‘ Ach ! hadde ik maar niet geslapen ! ’ In mijn boot ! ja , lieve Karel ! het was middag ; de lucht brandend heet ; de schaduw der boomen zonder koelte ; ik zocht die op het water ; de Philosoof van Geneve deed mij dit voor : hij dreef , zoo als gij weet , dikwijls , na den middag , op het meir van Geneve ; lag in het schommelend vaartuigjen op zijnen rug , en terwijl hij den hemel gedachtenloos scheen aantestaaren , verdiepte zig zijne schrandere ziel in wijsgeerige bespiegelingen ; meer dan ééns volgde ik hem na , niet in zijne wijsbegeerte , mijne tegenwoordige gesteldheid van ziel wijst dit uit ; maar in dit onschuldig zinlijk vermaak , dat mij eene aangenaame gewaarwording gaf , en mij dikwijls , op mijne wijs , genoeglijk deed denken ; dit deed ik ook nu : mijne boot ligt niet op een ruim , luchtig meir , maar in eene smalle kreek , wier oever aan beide zijden met milde struiken en boomen bewassen is , welke , door hunne kromgebogen takken , een soort van verwulfsel boven het water formeeren ; onder dien groenen hemel schoof ik ook nu met mijn dobberend bootjen voord ; de geurige bloesem der mangelboomen , bewierookte mijn kleinen dampkring , en derzelver roode vruchten , hin - gen sierlijk aan elken tak ; een frissche wind suiselde door het loof der jonge takjens , en de , pas ontlooken , vleeschkleurige blaadjens vertoonden al hunnen glans ; kleine golfjens kronkelden op het water , en klotsten zachtjens tegen het vaartuig aan , dat met een aangenaam geschommel , langs de wortelen der mangelen heenen schoof ; de zachte trilling , die schaduw , die koelte , die verkwikkende geur , bragten mij in den aangenaamsten toestand die ik immer wenschen kan ; ik was half bedwelmd , en half redelijk , maar geheel voldaan en kalm , doch viel eindelijk in eenen ontijdigen slaap , die al mijne kalmte vermoord heeft ; al slaapende , droomde ik , en bevond mij in den droom aan den hals van mijne moeder , maar spraakloos van vreugde ; wij schreiden beiden ; haare oogen noemden mij haaren lieven zoon , doch haar mond zweeg ; op dit oogenblik kwaamt gij in , vloogt in mijne armen ; doch niet lang was ik geheel voor mijne moeder , en voor u ; gij bragt een meisjen met u , wier gedaante mij onuitspreekelijk beviel ; zij was niet schoon , maar bevallig ; haar gelaat drukte die ziel uit , die ik juist in eene vrouw beminnen zou - ik vroeg haar niets , doch ik gevoelde zwijgend , dat al mijn geluk aan dit vrouwlijk wezen verbonden was ; ook gij zaagt mij aan , Karel ! en begon tot mij te zeggen : ‘ Dit meisjen ..