(1724) Dat toont Heer Brek ' lenkam , in zyne Martelhelden , Die , door Orcanen fel gezolt , en vast geknot , Aan een verdorde bast , nog juigten , in hun God , Tot wrok der Heidenen , die hen verwoed verzelden .Hier is geen eind aan kunst , want Godvrugt knelt de handen Van Wysheit in de haar ' , terwyl de dwing ' landy , Op ' t Akeligst verbeelt , gelyk een Bosharpy , Schuimbekkent woeden gaat door Romens Hofwaranden , Natuur speelt hier een rol van onwaardeerb ' re togten , ' t Zwymt alles naar de Kunst , dog krygt by beurt weêr stem : Athenen prykt op ' t schoonst ' , en geeft zyn Lierschool klem Om maat Gezang te slaan , dat nimmer menschen dogten , O Faenix , die u zelf , langs ongenaak ' bre rotssen , Van dryvend Wolkcrystal een keurlyk Altaar bout , Uit Indiaans Caneel , en geurig Amber smout , Om ' t snerkent oog der Zon , op zyn gareel te trotssen , Waar haalt gy al ' t Yvoor ? het Bloedcoraal , de Meinen , Van heillig Paer ' lemoer , in Esmerald gevat , Veel schoonder , als de geen , die Thetys kwistig spat , Als zy van Liefde leit op Dons van zout te kwynen .Duikt vry , ô Mooren , in den nagt , en zoekt naar starren , Of valt Neptuin ten voet , op d ' onderaardsche kust , Daar ' t Zeemeermannendom langs blanke schelpen rust ; Hier kan ' t Groot - Al zyn huit in schatgewelven warren .