(1884) En niettegenstaande winter , avond en mist , voelde Meiske hare ziel van het aardsche ontgeven ; ze was opgetogen , zweefde in hooger sferen ! Ze keerde zoo even van de stad terug ; daar had ze den heer onderpastoor ontmoet en deze had heur binnen geleid , voor de eerste maal haars levens , in de kapel der Arme - Klaren .Och , hare ziel was er nog beroerd van : die geheimzinnige schaduwen in de half verlichte , killige plaats ; de plechtige stilte met dof voetengesleep of een gekraak in het houtwerk ; de killige lucht met zoo ' n zonderling bedwelmende geuren bezwangerd ; achter de traliën , onzichtbaar , de heilige bruiden van den Heer .En dan de zang , die opsteeg , als uit een graf , langzaam , langzaam , zang die iets ijskouds door de aderen joeg ; en ontdaan scheen van alle wereldsch gevoel ; ' t was - indien de vergelijking mogelijk is - of er slechts een geraamte met blinkend , witten schedel en hangende knoken van overbleef .