(1896) I Haarlemsch liedje .Is er zoeter spelevaren Dan op ' t zilv ' ren vlak van ' t Sparen , Tusschen bloemen van weêrszij ? Of zijn Maas - en IJselstroomen Trotsch op even fraaije zoomen , Wijs mij zulk een Hout er bij ! Wat genot daar rond te dolen , Voor den middaggloed verscholen In de koele Spanjaardslaan , En des avonds van de kruinen Gindscher blanke , hooge duinen ' t Zonlicht te zien ondergaan ! ' k Zwijg nog van de zoetste weelde ; - Als de lentezanger kweelde Stijgt hier Flora zelv ' ten troon ; ' t Oog wordt blind van al de kleuren , ' t Oosten heeft geen rijker geuren , - Haarlem ! gij zijt éénig schoon ! II Liefde en eer .O ! ' t Is wellust den beker des levens te drinken , Ons door jeugd en gezondheid gevuld tot den rand , Als het oog in de verte de lauw ' ren ziet blinken En de roos van de min in haar schaâuw is geplant ! ' t Paradijs keert terug voor wie beide mag plukken , Doch het aardrijk blijft woest wie niet beide verwerft ; Want de krans , zonder roos , rijt verveling aan stukken , En de roos , zonder krans , kwijnt een wijle en versterft .