(1841) Maar hij zag er geen gevaar in , zichzelven op te wiegen in vrolijke verwachtingen en hoop op geluk , als hij met zijne caroline in den Oppert zou wonen , en hij haar gedurig zou ver - rassen , door wekelijks het houtvlotje van nieuwe bloemen te voorzien , en door zelf beste springlevende visch van de markt te halen .Hoe lief zouden zij daar zamen in de tuinkamer zitten - zij in den gemakkelijken stoel van zijn vader , hij op een stoofje aan hare voeten ! Hoe zouden zij zich daar verbeelden buiten te wonen , als de geur der bloemen hun van het houtvlot tegenwoei , terwijl de leeuwerik en de vinken in kooijen sloegen en kweelden ! Hoe veel vergoeding zou dit alles aan zijne jonge vrouw geven , die om hem haar schoone land verliet , en hoe verheugde het hem , dat hij juist daar woonde , waar hij , als zijne lieve van haren Rijn dweepte , met billijken trots op de Rotte kon wijzen , die langs zijn huis haren arm tot aan de boerenvischmarkt uitstrekte ! Neen , zoo gelukkig was hij nooit geweest ; zooveel geluk kon mijntje hem niet geven , hoeveel zij ook van hem hield .En zelfs met leentje , de dochter van den droogist uit Utrecht , die zoovele weken bij zijne nicht van schalen had gelogeerd , had hem zijn huis zulk een tempel van huwelijksgeluk niet kunnen worden .