(1842) Nu gaat wel voor het oog de blos der lente wijken , Maar ' t ziet den appel , schoon gekleurd en zacht gerond , Waar eertijds bloesem lachte , aan vruchtbre takken prijken , Die , buigend aan den boom , zich bieden aan den mond ; ' t Volsappig ooft wacht slechts een hand om ' t af te plukken , Daar peer en purpren pruim des wandlaars oog verrukken .' t Is waar , hier is geen berg bekranst met wijngaardloover , Hier perst men uit de druif den geurgen nektar niet ; Maar ' t zilver bronnat blijft als godendrank u over ; Een vocht , door kunst bereid , kort hier het leven niet .Wat mist gij aan een ' drank , die , moog ' hij vreugd vermeeren , Bij misbruik , d ' eedlen mensch beneden ' t dier verlaagt ? O , heft geen klagten aan ! wat gij ook moogt ontberen , Gij ziet , bij uw verlies , uw stil genot geschraagd ; U , u gelukkigen ! zal steeds natuur verzorgen ; Zij heeft , u ten behoud , den weg voor u verborgen .