(1913) ‘ Heerlijk , ’ juichte Emilia , rijdend voor Theobald ; ‘ heerlijk weêr te wezen in het wijde ; ' t is echt Hollandsch , niet ? van toon , ’ zei ze en keerde haar bewonderend profieltje naar de akkers , die zich uitstreken in de rosse glooiingen ; een wit - gekruind figuurtje liep in het dellende zwijgen , stuurde zijn ploegvee zoetjes .Geruchtig op den doffen pootenklop volgde muil na muil de geulende paadjes , op , àf , duikende in de plooiingen der aarde en dan als opgebeurd onder het hooge worstelen van de wolken .Grijs over grijs , duisterden de doodstille horden in de lucht , opgedromd van achter de violette begrenzing ommedom , bezwermende de kreitsen van de bergen .