(1879) Louise doorleefde een paar dagen van stillen vrede , die zich aan hem meedeelde .Of was ' t slechts verbeelding , dat de zon nog nooit zoo vriendelijk geschenen had en dat de bloemen liefelijker geuren verspreidden dan ooit het geval geweest was ? Verbeeldde hij ' t zich maar , dat de vogels lustiger zongen en dat de wolkjes , die voortdreven aan ' t luchtruim , zich sneller voortspoedden , als waren zij beschaamd over de schaduwen die zij op de aarde wierpen , welke twee zoo gelukkige menschenkinderen droeg ? Spiegelden zich al die voorwerpen boven en om hem heen niet af in een paar oogen waaruit de hemel hem regelrecht tegenlachte ? Was ' t niet op zich zelf een genot , de opoffering van alle andere illusiën en droomen waard , om in dien hemel te staren ? Argeloos gaf Louise zich over aan elken indruk die door hem werd teweeggebracht op haar ontvankelijk gemoed , en rein als een engel keek ze tot hem op , die haar alles , haar heden en haar toekomst , haar leven en sterven was .‘ Hebt gij mij dan waarlijk zóó lief ? ’ had Albert gevraagd , en zij had op haar manier haar liefde omschreven en weder omschreven , maar hoe ze ook zocht geen enkel beeld kunnen vinden waaronder zij haar brengen kon .