(1899) Men weet het aan de arseering , die in elk , onvermijdelijk bijna voorkomt ; elk zwoegt , of stijgt , met den voortgang der woorden eene hoogte op , om , daarna weder te dalen .Dit is een der groote machten des prozaïsten , dat hoogte - punt , waar het evenwicht van den zin als in gelegen is , naar willekeur te kunnen verplaatsen ; het is als het ranke overwegen van een in bloei verzwaarden bloem ; het is als het opwegen van elks woordjens wicht in één enkel later woord , dat uitbarst met eene knal , en in de stilte die dan volgen gaat , de geurige kleur zijner gouden schittering stil vervloeien laat .Men kent het aan de meer gevoelige rangschikkingen des woords .