(1887) Laat het genoeg zijn nu der blijde tijden - Laat mij het kwijnen van dien blik niet lijden , Laat mij nu heengaan , - óok om u .Zie ! in den blanken lichtglans om u heen Komen er velen zachtkens toegetreden , Zij knikken zoo vertrouw ' lijk - en ik weet Wel wat die lippen fluist ' ren , - hoor ! hun schreden Ruischen zooals de zee ruischt op de stranden - ' k Zie windekelken in hun witte handen En gele rozen op hun kleed .Komt tot mij , - lieven ! - O ! ik min u zóo - Om ' t morgenzonlicht in uw minnige oogen , Dat ik ter uwen wille , níet wil zijn .