(1843) Thans dwaalt zij in vreemde streken , Verre van den trouwen vrind , Die zoo teeder haar bemint ; Die geen ' straal van licht ziet breken Door den donkren nacht van leed , Die gestaâg haar komst blijft wachten , En , in teedre minneklagten , Alles , buiten haar , vergeet .Clara ! denkt ge nog aan mij , Dien gij eens , bij ' t avondgloren , D ' eed van wedermin deedt hooren , Toen ik , dweepende aan uw zij , Bij de geurge rozenhagen , Eeuwge liefde en trouwe u zwoer , Zaligheid mijn borst doorvoer , Toen ' k u ' t heilig woord dorst vragen , En gij , zinkende aan mijn hart , Aan uw zachte rozenlippen ' t Woord der liefde deedt ontglippen , Dat de magt der tijden tart ? o ! Ik denk aan u altijd ! Ieder oogenblik van ' t leven , Vaak met angst en smart doorweven , Is , melieve ! aan u gewijd ! Van het vroege daagraadskrieken , Als de morgenscheemring blaauwt , Totdat de avondnevel graauwt , En de nacht , met zachte wieken , Op het vriendlijk landschap daalt , Zweeft me uw beeld gestaâg voor oogen , Stijgt voor u mijn beê ten hoogen Tot den Heer , die ' t lot bepaalt .Als de nacht mij ruste schenkt , Na mijn tranen , na mijn zorgen , Tot de lichtstraal van den morgen Mij tot nieuwe smarten wenkt , Zie ' k in iedren droom u weder , Lieflijk , zoo als ge altoos waart , Dwalende in uw ' bloemengaard : ' k Buig voor u ontroerd mij neder , Die de handen naar mij strekt ; ' t Harte klopt mij van verlangen , Tot de leeuwrik met zijn zangen Me uit mijn zaalge droomen wekt .