(1870) verlaat , bevindt men zich weldra in het midden van frissche heuvelen , welke de laatste trappen der ont - zaglijke Apenijnen mogen genoemd worden .Eene weelderige natuur spreidt aldaar hare schoonheid en haren rijkdom ten toon ; villas in menigte versieren den omtrek ; kronkelende wegen leiden rond de heuvelen , dalen in de lommerige diepten neder ; kleine valleien , met vijgenboomen beplant en slechts eenen enkelen boomgaard uitmakende , bieden zich telken stond voor het oog aan ; kronkelende beekjes vlieten murmelend naast het keiachtige voetpad , verschuilen zich hier en daar onder het frissche loof , om verder met meer kracht uit te borrelen en zich op een breeder bed te verspreiden ; de geur der oranjeboomen doorwademt den omtrek , en het juichend gevogelte zet het alles eene poëtische harmonie bij .Begeeft men zich dieper tusschen de heuvelen , dan wordt de lachende natuur allengs statiger .