(1901) Aaltje ( de meid ) : Schud de juffrouw eens uit , wat zel ze wezen ? Een vuile stinkende , Westfaalsche moffin ! - - - - - - - - - - - - - - ' t Is waarlijk opmerkenswaardig dat die eigenaardige geur , waarover de lieden van 1684 zich reeds beklaagden , gedurende den loop der eeuwen niet vervloog , maar zóó sterk bleek te zijn , dat zelfs onze ouwe Barend hem , zooveel jaren later nog , als een kenmerkend iets van de moffen noemde .Ook het zingen - de Hannekemaaiers genoten in Noord - Holland vooral een groote vermaardheid voor hun gezang - schijnt ten tijde van Asselijn een van hun bijzondere eigenschappen te zijn geweest want in zijn kluchtspel zegt een der vertooners : In ' t zingen zijn de moffen bijzonder bedreven , en als bewijs daarvan geeft hij een lied , dat ik hier als curiosum meedeel : Doar gink ' er so hups ' en moagdelin , fin ! In verre dullen , oan geune grün ' heiden .Ein landsknecht sprak ' er : brüns moagdelin Woar wil i doch hèn ? - Wil d ' mit mi riden .