(1865) Toen ik voor het laatst u toesprak van den kansel , in wat dichte scharen waart gij opgekomen om mijn afscheid te ontvangen ! En dat mijn afscheid u pijn deed , een kostbare traan in veler oog heeft het mij op de aandoenlijkste wijze verzekerd .Ben ik bezig met uit de bloemen uwer liefde een krans te vlechten voor eigen ijdelheid ; met hare geurige bladen de leemten te bedekken die mijn werk onder u hebben ontsierd ? Maar sints wanneer heeft het ontvangen van groote liefde op hem die nadenkt een andere dan een zeer beschamende uitwerking ? Gij die mij van nabij hebt gadegeslagen , kent mijne gebreken .Ik geloof dat ik ze ook ken .