(1897) Na een dergelik samenzijn kreeg hun afscheid altoos iets gedwongens en onvoldaans .Dan had hij het verlangen om van haar weg te komen en alleen te zijn al te lang en te heftig in zijn gemoed voelen opleven , om voor zich zelf het gemeen leugenachtige te kunnen verbloemen van de lief klinkende woordjes , waarmee hij haar dankte voor die avond en zijn verlangen betuigde naar het volgend wederzien .En in het besef van zijn gehuichel vroeg hij zich dan af , of ook zij haar lieftalligheid niet veinsde en maar gauw een dag en een uur vaststelde , om voorlopig van hem bevrijd te kunnen zijn .