(1896) En de dag waakte heen , moewer loomden de wolkingen van geluid langs de lucht ; de zon schoof weg achter den rosdunnen nevel van damp die zacht opmiste aan den horizont .Wêer kalmde de nacht omlaag , de luwe lentenacht waarin alles heenzweeg , luidloos en mat , de teere lentenacht met zwevende welvingen van koel frisschenden wind , met droom - geurende zuchten van geheimend leven , ver , ver heen uit de slapende aarde .En weer blankte de ochtend op uit de dampige neveling van den nacht , weer zuiverde de zilver - schitterende zonneglans langs den dun - mistigen hemel , weer begon het stadsleven te roezen in staagen voortgang , weer waakte het jachtend - rondgaan in de helder zenuwende witheid van den dag .