(1911) een waterval bij maneschijn ! ' t Is dus een begijnhof - processie , of liever , een drieledig tafereel uit die processie : links , het muziekkorps der Xaverianen ; in ' t midden , een groep maagdekens , en rechts , de begijntjes .- ‘ En het priesterkoor met het allerheiligste ? ’ zult ge me vragen , ‘ waar blijft dat ? ’ Opsomer ziet de poëzie van onzen godsdienst niet zoozeer in het flikkeren van een gulden baldakijn , dat doorgaans log en zwaar gevaarte dat zoo weinig tot onzen geest spreekt , noch in de geurige wierookwalmen die uit de zilveren vaten opstijgen ; - zoo vereerden de Ouden ook de Goden van den Olympus , - maar voornamelijk in de nederige vroomheid der kleinen ; hij voelt zijn oor gestreeld door de zilverig - ruischende klanken van psalmende kinderstemmen .Die poëzie dringt door tot in zijn aangeboren kunstenaarsgemoed , en , zwanger van trillende zielsontroering , deelt hij ons dien indruk mede in deze onopgesmukte tafereelen , , die in de klaarte hunner bekoorlijke kleuren baden , zooals wij ze in de natuur bewonderen in de Junizon op een helderen processiedag .