(1863) Lang soms hielden die vertellingen hen bezig , maar dan liet ook , als de nacht begon te vallen , de wijze en dichterlijke verhaler niet na , zijne medgezellen opmerkzaam te maken op de welige schoonheid der hen omringende natuur : ‘ Doch reeds genaakt , Kakoetstha ' s zoon ! het plegtig uur van middernacht ; Geen wind beweegt het digte loof ; ' t gevogelt , ' t wild gedierte rust ; Een breede schaduw dekt het veld , en zwijgend ligt het statig woud .In onbewolkte en klare lucht , beladen als met geurig stof , Hel flonk ' rend gloort der sterrenpracht ; en minlijk spreidt , vriendin der aard ' , De maan haar zilv ' ren stralen uit , en blijde en dankbaar groet natuur , Vermoeid nog van den zonnegloed , haar frisscher glanzend hemellicht .’ Weldra intusschen moest de terugtogt weder aangenomen worden , en begaven de reisgenooten zich weder op weg naar de voorvaderlijke stad .