(1912) En Pan hoorde een andren redenaar : ‘ Arbeiders , gij moet u maken één bond Over de groote aarde , de groote aarde , Zooals bloemen in de jeugdige lente Zoo sterk , zoo frisch , zoo geurig , zoo krachtvol , En daarmede alle heerschers aanvallen En hen vernietigen en overwinnen .’ En Pan zwierf henen door de dwalende nacht , De geurende heerlijke lichte lentenacht , En stootte weer op eene oervergaad ' ring .En in den avond sprak een diepe stem , Zooals over zee klinkt de hooge wind , Met zacht geruisch en fluisterenden weemoed , De toovenaar van de diepste gevoelens : ‘ Mannen , de bron van solidariteit Ligt in de bron achter ons van de menschheid .