(1912) Hij en tante hadden goedgevonden , dat Heleen dien tijd bij hen aan huis zou komen en als wederdienst voor die gastvrijheid tusschen en na haar schooltijden helpen in de bezigheden voor het gezin .Zoo verliet Heleen dan nu alles , waartusschen ze lange jaren had geleefd , het oude huis aan de rivier , het holle bosch , de rietlanden en plassen , den hoogen molen , de dorpen der Watergeuzen , geurig van hooi en stroo en mest , de slooten met hun zoomen van riet en moerasbloemen , het bruggetje aan de gracht , waar ‘ de Slaaf ’ nog immer stond en draaide , en het oude bibliotheekje , waar het naar wortelen en koffie rook .Ze ging naar de Luthersche kerk op een Maandag , dat er geen dienst was , drentelde over de boterbloemkleurige keitjes , liet den zoeten wind over haar gesloten oogen gaan en dacht aan het meisje met den mooien naam , het blauwe meer en het witte huis , en aan de voorbijë jaren .