(1845) Waarlijk men moet , zich verwonderen , als men bedenkt , dat Feith reeds in 1781 , toen een ieder nog behagen schepte in eene zamenkoppeling van vele woorden en regels met weinig zin tot een stroef vers , of naar de afgemeten , koude toonen der dichtgenootschappen luisterde , zijne tijdgenooten op gespierde en gemakkelijk vloeijende verzen , als de volgende , vergastte : Uw oog doorkruist de zilvren maan ; Uw brein bepaalt den loop van duizend hemelbollen , En volgt de dwalers op hun baan , Als ze om de gouden dagtoorts rollen .Ge ontdekt den kerker van den storm , Het tuighuis van de donderklooten - Dan - ijlings vindt ge u uit die hoogte neêrgestooten , En suft voor ' t maaksel van een ' worm ! Uwe onbeperkte hoovaardij Schoeit stoute wieken aan uw roekloos denkvermogen ; Gij rukt het englenheir op zij ' , En wandelt op de starrebogen : Dan - daar uw geest ' t Heelal ontvliedt , En , opgevuld met trotsch vertrouwen , Gods ongeschapen ' troon poogt van nabij te aanschouwen , Daar kent ge , o Mensch ! u zelven nietOden en Gedichten , D .I .