(1791) Hier zuchtte zij , en ik wendde het gesprek op iet anders , op dat geen somber denkbeeld haar beschadigen zoude ; doch in stilte zuchtte ik haar dikwijls na : o karel ! hoe wisselvallig is dit vooruitgezien , dit tegenverlangd geluk ! wie weet welk onheil de toekomende dagen verborgen houden ! als eens , karel ! welk een denkbeeld ! als eens het leven van het kindjen de dood der moeder ware ! wat wierd ' er dan van uwen vriend ? XIX .Met eene zachte blijdschap op haar gelaat , kwam mijne lieve nannie mij deezen morgen uit haar tuin tegen ; zij had eene bloem , welke uit uw laatst gezonden zaaden ontsproten is , in haare hand ; met eene lieve blik , en deeze woorden : ‘ zij is van uwe vriendin charlotte ! ’ reikte zij mij die bloem toe , liet mij dezelve rieken , en stak haar toen op mijn ' hoed , waar de heete zon haar wel rasch deed verwelken : toen ik des middags op de belommerde zoden - canapé , bij het ruischende watervalletjen , naast nannie nederzat , viel haar oog op mijne bloem , en met een treurigen toon zeide zij : ‘ Ach ! wat is van uwe bloem geworden ! hoe geurig rook zij deezen morgen , hoe gloejend was haare kleur , en nu is zij eene dorre stroohalm gelijk ; deeze is de heerlijkheid van eene bloem : ’ zij scheen dit haar eigen woord een oogenblik natedenken , en voegde ' er toen nog bij , ‘ en even als zulk eene bloem is het leven der menschen ! hoe schoon heb ik altijd de tekening des bijbeldichters gevonden : Gelijk het gras is ons kortstondig leven , Gelijk een ' bloem , die op het veld verheven , Wel sierlijk pronkt , maar kragtloos is , en teêr , Wanneer de wind zig over ' t veld laat hooren , Men kent en vindt haar standplaats zelfs niet meer .’ ik .