(1887) 100 ) .De lezer doet best te lezen , leggende het accent op alle heldere eindklanken ; de allerfraaiste strofen zal ik mij veroorloven cursief te drukken : Wat is mijn hart toch , Wanneer gij , o klanken , Mij met ' t geluid overspuit Uwer spranken ? - Is het een gaarde , Waar bloemen die bloeien , Door ' t felle steken der zon bezweken , Van dorst verschroeien ? Is het een bloemperk Waar goudgele bijen De geuren stelen der paarschfluweelen Violenrijen ? Is het de boekweit Waar hommelhorden , Wit bestoven van ' t bloemenrooven Gonzende snorden ? - ' t Mugje dat zingend In de orchis gedoken Vast er bleef kleven en moet sneven , De oogen geloken ? - Wettigt een beek , Zoo snel aan ' t vlieten , Dat boschanemonen en duizendschoonen Weerspiegeld verschieten ? - Is het een meir , Een kristallijnen , Waarin de sterren , dichtbij zijnde en verren , Verdubbeld schijnen ? - Een waterval soms Tusschen de rotsen Voort zich wringend en vroolijk zingend Met spattend klotsen .Is ' t een fontein , Zilverkolom , Opwaartsbruischend neerwaarts ruischend , Vonkelende alom ? - Neen , ' t is de zee ! Waarover henen Stemmen schateren en zuchten klateren Met lachen en weenen ! - Dit zijn niet langer woorden , met een bepaalde beteekenis , die tezamen een volzin vormen : ' t is de gehoor en fantasie doordringende muziek zelve , op wier maat de vluchtige beelden en aandoeningen komen en vlieden , zonder dat men ze vasthouden kan .