(1831) Zij trad in mijne kamer , en naderde langzaam tot mijn bed .Als zij nu zeer digt bij mij stond , dreigde zij mij met de hand , maar streek terstond daarop , vriendelijk lagchende , met de hand over haar gezigt , en zeide : Foei , wat stinkt de pels ! hier mag ik niet meer zijn ; ik ga naarjessipow .Dit was de schrijver van het klooster , een jong en sterk mensch , die gedurende mijne ziekte mijnen post bij den Abt had waargenomen .