(1839) In des aerdryks woestenyen , Waer de sterfling op zyn ' togt , Dikwyls onder ' t hevigst lyên , Vruchtloos troost en hulpe zocht ; Dáér , by al de kronkelwegen , In het dorre en stuivend zand , Lacht een bloem hem lieflyk tegen , Door de Godheid - zelf geplant .Ze is een balsem voor het harte , Door haer ' ambrozynen geur ; ' t Oog , by ' t foltren van de smarte , Poost met wellust op haer kleur : Naeuwlyks kan men haer genaken , Of zy toovert op den zin En doet rein genoegen smaken ; Hare naem is Broedermin .Broedermin ! neen , al uw waerde , Al het zoet dat gy ons schenkt , Kent geen dwaze , die op aerde Niet dan aen zichzelven denkt ! Doet het wee zyn tranen vlieten , Niemand die zyn wangen droogt ; Mag hy blyde vreugd genieten , Niemand die zyn heil verhoogt ! Maer in eedle vriendenkringen , Waer gy uwen zetel sticht , Woont de vreugd der hemelingen , Daer al aerdsch genot voor zwicht .