(1916) Ziehier als staaltje van de dichtkunst des heren Duim , een fragment van ' t verhaal van Lusignan .Nadat hij verteld heeft dat zijn zwangere vrouw op een wandeling een roosje geplukt en op haar boezem gestoken had , vervolgt hij : Des nachts , wanneer den slaap de zinnen houwt verwart , Zag zij , in haren droom , de Maan , met held ' re stralen , Van ' t hemelsch star gewelf , in ' t geurig Roosje dalen , Waar in zij zich verbergde , en gaf een glinst ' rend licht , Terwyle een ' Ottoman verliefde , op ' t schoon gezicht Dier held ' re stralen ; hij , met minnelijke woorden , Verkwikte , en vleide , en streeld ' de Roos , ' t welk haar bekoorden , Zo zeer , dat zij zich boog naar dezen Ottoman ; Waarop mijne Echtgenoote uitgilde , Lusignan , Bescherm , bescherm mijn Roos , men wilze mij ontrukken ; ' k Ontwaakte , en zag haar hant , wel sterk op ' t harte drukken , Zij rees uit haren slaap , ontstelt door zulk een ' droom , En zeer verbaast , en ' t hart vervult met schrik , en schroom , Doch , door den tijd , vervloog dien droom uit haar gedachten , En geen gevolgen , van dit nachtspook , wij verwachten .De tijd kwam eind ' lijk , met de weên , en barensnoot , En , zeer gelukkig , kreegze een vrucht , op haren schoot , Een dochter , weergaloos in schoonheid ; net besneden , En welgemaakt ; maar in ' t beschouwen van ' er leden , Vond zij een Roosje op ' t harte , omtrent den boezem staan .