(1903) Alleen wazemde op ' n gloeiig avondglanzen .De zon , achter de Stockhorn - ketting gegleden , straalde daar zijn vuur hoog op in de lucht , geel en rood , versmeltend tot oranje - goud , heel de westereinder een dampend bad , dat goudig doorwaasde het takkengedwarrel , aanvloeide langs de krommingen der wegen , als een enkele zachte oranje - branding van vloeibaar goud , waarbij glooiingen en takkenguirlanden zich warre - lijnden tot romaneske waranden .' t Werd geen overdaverende pracht , geen geweldige schater , maar een lieflijk , vol goedheid uitbranden van ' n koel - klaarbegonnen , lang - uitgeleefde zonnedag , een zacht - teere gloedverglijding , om lang bij te zitten kijken in ademloos , droomig peinzen .