(1904) Er was eene doffe , zwaar - tredende stilte van wind en takken - verzet , van geruchten en roepingen die tot den nacht en de verlatenheid schenen te behooren .Z ' n stroel - verlept hoofd in de voelloosheid der handen leggend , den warmen neus - adem terugsnuivend , wist - ie alleen dat - ie wanhopig - moe , afgestompt van herinnering was .Pijnlijk - kreunend trok - ie de beenen op de bank en ' t hoofd , af - zakkend , zocht ' n steun bij de kou van het hout .