(1917) Twee zielen waren bloemen die Ver onder fiere vleugelslag Van vogels , stil op aarde prijkten , Onder de schaduwen van de wolken In het licht van de hooggestegene Zomerzon en in de regen die ze deed geuren .In de koelte en in de geuren Zweefden de zomersche feeën en de ruischende Wind trok als het gehuiver Van hooger verlangen door ' t veld ; de feeën doken , De wolken weken , de bloemen blonken .Twee zielen waren uit hooge luchten , Vogels gelijk , gedaald op de aarde In den nacht , en de witte feeën , Aan den rand van het bosch bij de hooge boomen , Bewogen zich fluisterend en de donkere kruinen Bewogen omhoog , en de schuwe donkere vogels Verjoegen de teedere witte feeën Over de velden , haar lichte voeten Raakten de bloemen , het zachte geruisch Van haar vlucht werd vernomen in bloemedroomen .