(1873) Zefir blaasde door de linden En de zon , met gullen lach , Deed haar eerste vuur gevoelen , Deed de rijke bloemenkleur Glinstren als zoo vele parels , Spreidend fijnen balsemgeur .Door der rozen geur omgeven , Rozen bloeiend in de Mei , Onder schaduw van de boomen , Waar der vooglen melodij Galmend tot den hemel zweefde , Zat een lief , een minnend paar , De oogen spiegelend in de oogen En de handen in elkaar .Beiden schenen opgetogen , In verrukking weggevoerd , Door de reine , zaalge liefde Tot in ' t diepst der ziel geroerd , ' t Meisje blikte zacht en teder En liet ' t blonde , zwierig hoofd Op des jonglings boezem zinken , Door ' t gevoel van kracht beroofd .