(1885) I .Menschen ! dat ging er daar toe , in het wond ! Tusschen de heesters , in ' t kreupelhout , die , wen al hun rijsjes groeiden , vol geelkleurige katjes bloeiden ; in al het geboomt , dat de jonge Mei mild gehuld had in feestlivrei , had behangen met mantels van blaren - de treurwilg , met droef neergolvende haren , de eik , met zijn hemeltergende kruin , de zilveren berkboom , de olm zwartbruin , de rustloos reuzlende populieren - van links en rechts , zoo omhoog als omlaag , in ' t sopje der dennen , in ' t donker der haag , ruischte , alom , éen enkel kwedelen , piepen , kirren , fluiten , vedelen , duizendvoudige liedertaal van Gods vogelen altemaal ! Want ! van uit het verre Zuiden , waren zij alle , gevederde luiden , weergespoed naar het koele Noord , recht naar ' t oud , onvergeetlik oord , waar zij , op een ' zomermorgen , trouw door scheutjes en twijgen verborgen , openpikten het berstend ei , dat hun lieve moeder lei .Kneuters hoorde men , weduwalen , koninkskens , musschen , stout ter tale , meezen , scherp en geelgebekt , sijzen , bont en bruin gevlekt , kort , wie noemt hen altemaal ? Men zag er zelfs den nachtegaal , waarlik niet de minste in eeren , draagt hij nog zoo ' n roestige veeren , houdt hij zich nog zoo ootmoedig , bedeesd ! - Alle bezongen , om ' t luidst en om ' t meest , het wederkeeren van de Lente , ' t weelderig tieren van duizend jente bloemekens , geurig en kleurig en fijn , en , niet het minste , den zonneschijn .