(1860) Het weder was uitermate schoon ; buiten verspreidden de bloemen de zoetste geuren , de vogelen lispelden hunne vrolykste liefdezangen .De balsemende geuren der bloemen spreidden zich rond Amelia en Adolf ; het liefdechoor der gevederde dichters klonk hun in de ooren .En zy , Adolf en Amelia , jonge opbruischende zielen , arm in arm , zonder er aen te denken , bewonderden zoolang Gods lieve schepping , gewaegden zoolang van het ware en het schoone , dat zy eindelyk de gewaerwordingen hunner gevoelige herten in eenen vurigen kus uitdrukten .