(1842) De trouwring vonkelt reeds tot eeuwig liefdepand : De bruidgom steekt dien vast aen een geliefde hand .Die reuzenzanger van alouden tyd , het orgel , Al dreunend , uitgestort met zangerigen gorgel , En stroomend door het koor in melodyen los , Als ' t hupplend vooglenheir in ' t statigdonkrend bosch - Dit lampvat , dat , ook ' s nachts voor ' t hoogaltaer aen ' t waken , Met voller blos in ' t blank albaster schynt te ontblaken - De geurge wassenkaers , gelyk een starrenkrans Van d ' oppertroon gedaeld rondsom den outertrans , En daer met hoogtydsgloor in mild getal ontsprankelend - De ontglommen wierookschael , nu op - dan nederwankelend - In ' s outerknaepjes hand - die zon , die voller strael Door ' t gothisch venster schiet , met stoutbemaeld kristael , En daer de Heiligen der overoude dagen Doet glinstren , even of ze op de echtelingen zagen Met hemellach - dit buigend Engelbeeldenpaer , Dat meê te bidden schynt , ter weêrzy ' van ' t altaer - Die Priesterstem , die in voorvaderlyke zangen Zich heft , door orgeltoon en koorgejuich vervangen - En ' t knielend maegdeken , met krans en blank gewaed , En ' t bukkend gryzaertstal , met eerbiedwaerd gelaet , Dit alles roert , en schokt , en doet den boezem golven : Nauw aêmt het biddend paer , met zegen overdolven , En ' t lispelt hand in hand , van wellust natbeschreid : ‘ Onsterflyk is de ziel : ' k min u voor de eeuwigheid ! ’ XIII .Zoo voelt de Seraf diep , wen soms het vlammend duister .