(1904) Jan keek daar naartoe met zijn brandende oogen zonder vaak , volgde de draaiïngen van de , nu kleurlooze , bloemen aan de wand , luisterde naar ' t slag van het uur dat ronkte , dreunend zich uitspreidend , van de bekende kerktoren weg .Buiten ging ' t gebabbel voort in de zachte zoelte , steeg opwaarts met de geur van tabak welke door de gerren drong van ' t slecht gevoegde venster , de afgesloofden genoten daar beneen overal , aan hun deur gezeten , ' t genot van de avondrust , de gezelligheid en hun pijpje - hun weinigje genot .De tranen kwamen in zijn oogen terwijl hij dat alles vóor zijn blikken tooverde , zijn gedachten doolden nog verder weg en bleven rusten bij de vrijheid van vroeger , bij ' t zicht van gekende tafereelen en vrienden .