(1918) Leopold , wiens verzen , evenals de ‘ Liederen ’ die voor ons liggen , zich bewegen tusschen proza en poëzie .Hoe wezenlijk is hier de tegenstelling bij oogenschijnlijke verwantschap ! - Leopold het hart met het sterk bedwang , die de subtiele fluisteringen ruischen doet van een leven dat vol moet zijn van dichterlijk rhythme , de ingetogen weelde - rijke , wiens verzen in proza uitkabbelen door overvloed van poëzie , de Haan de prozaist wiens proza brak in weligen expansiedrang , de overgegevene aan het leven , dat Leopold objectiveert door er stil en eerbiedig achter terug te wijken .En zoo geeft Leopold de uiterste verinniging eener ten einde gekomen , de Haan de aandeining eener nieuwe cultuurperiode .