(1894) Ick zie den mensch , die naer het beelt der Godtheit zweemt , Van Godts gelyckenis verbastert , en vervreemt , In wil , geheugenis , en zijn verstant ontluistert , Het ingeschapen licht benevelt , en verduistert ; En wat den dag beschreit in ' s moeders bangen schoot , Gevallen in den muil der onvermijbre Doot .Ick wil de tyranny verheffen altijt stouter , En u , mijn zoons , gewijt tot Godtheen , op het outer , In kercken , zonder tal , tot aen de lucht gebout , Vereeren offervee , en wieroockgeur , en gout , Ja , zooveel menschen , als geen tong vermag te noemen , En al wat Adam teelt , in eeuwigheit verdoemen , Door gruwelstuck op stuck , Godts naem ten trots begaen , Zoo duur wil hem mijn kroon en zijn triomfeest staen .Kloek en fier , mannelijk en krachtdadig , grootsch en vorstelijk , dat alles is Vondel in de hoogste mate ; de studie zijner werken brengt dan ook in ons hart dat innig welbehagen te weeg , welke de omgang met verheven geesten verschaft .