(1911) Rohini hoorde het verwijderend ruisen der doorschreden struiken en zag haar in de verte blinkend voortsnellen gelijk een speelse woudnimf .Zij hoorde in haar oren het klinken van de meisjesstem , de stem die haar tot het feest riep , en terwijl zij nog stil , doodstil te luisteren stond naar die stem , die in haar heuchenis nog voortklonk als een veraf geluid , hoorde zij de roep zwaarder en dreigender in haar brein , klemmender en beangstigend : ‘ O Rohini , kom toch snel ! Voelt ge niet hoel zwoel de nachten worden , hoe zwaar het geurige leven dringt in de gesloten , berstensvolle knoppen ? ’ Het was de roep van een god die van uit den Hemel neerbazuinde tot haar hart , en in de stilte die toen rondom haar hing , voelde zij hoe het meisje slechts een droom - verschijning geweest was , en schreiend boog zij zich voorover in het geurige bloeiende gras , de handen krampachtig voor de ogen , en lang lag zij zo zeer stil , bijna roerloos , maar van diep uit haar borst trilde een dof en vertwijfeld gesnik .Zij richtte zich op toen zij haar naam hoorde roepen .