(1851) Wij gelooven dáárom , dat de Heer ter haar ook als Dramatisch dichter zou kunnen schitteren , wanneer hij mogt kunnen besluiten zijn talent aan het tooneel dienstbaar te maken , en vestigen de aandacht onzer kunstkeurige Rederijkers op deze tragische alleenspraak , die overwaardig is om bestudeerd en in eene openbare vergadering der Kamers voorgedragen te worden .Hoort , tot eene proeve , hoe de gevangen held zich in bedriegelijke droomen van aanstaande vrijheid verliest : O ! was ' t mij gegund , nog mijn boeijen te breken , Ik vloog met de drift van een sperwer langs ' t meer ! Ik brulde als een leeuw weêr om roof in die streken ; Ik sloeg weêr in ' t stuifzand mijn legertent neêr ! Ik riep weêr voor d ' Islam de stammen ten strijde - Hoe davert de bodem , waar ' k stamp met mijn voet ! Een legermagt rijst en springt op aan mijn zijde , Een stofwolk gelijk , die verstikt door haar gloed ! Mijn strijdhengst ! Mijn strijdhengst ! Hij hinnikt mij tegen , Hij snuift weêr mijn adem , hij ruikt weêr mijn kleed .Met vlokken van schuim overstrooit hij zijn wegen , Maar staat , nu ik roep voor zijn ruiter gereed .