(1912) ‘ O dat mylord Essex dan hier ware ! ’ riep het ijdele kind .Essex , de vlinder die van de eene bloem naar de andere dartelt , die ook al om de schoone Jacoba gefladderd heeft , is gekomen , heeft de onbezonnene bekoord met zijn luchtige scherts , zijn princelijke weelde , zijn hoffelijke manieren , heeft haar toegefluisterd , dat ‘ zulk een handje welriekende handschoenen met een gravenkroon moet dragen ’ , heeft met haar gelachen om den ‘ dominé met rood haar ’ en Gideon is de ongeziene getuige geweest van dit voor hem ontzettend gebeuren .En dan dat levendig , spannend tooneel , waar Essex en Gideon in tegenwoordigheid van Leycester tot klaarheid komen over hun verhouding tot Ivonnette , eindigend met het fiere woord van Gideon : ‘ Ik pretendeere op zulke punten mijn eigen zaakverzorger te zijn , en ik kan niet de tweede wezen in een vrouwenhart ; zelfs niet na den graaf van Essex .