(1889) De dichtbundel , dien hij onder den naam Petöfi uitgaf - een naam die later ook door zijn familie als geslachtsnaam werd aangenomen - was weldra in aller handen .Men voelde zich door die verzen plotseling in een andere sfeer verplaatst , dat waren niet meer de deftige tuinen met sierlijke hekken , met Ceres - en Neptunusbeelden , waarin men de Hongaarsche poëzie meestal zag wandelen , dat was een stuk natuur zelve , men dacht bij die verzen weer aan frische , ruischende beken , aan veldbloemen en vogelenzang , zij drongen oor en hart binnen en betooverden beide , zooals een jonge lentemorgen , zooals het lied van den nachtegaal de harten betoovert .Het duurde niet lang of geheel Hongarije bevestigde de erkenning , die Vörösmarty zoo oprecht en zonder nijd uitsprak , en ook het buitenland heeft daaraan deelgenomen .