(1840) De leeuw scheen eenigen tijd te gelooven dat zijn lieveling sliep .Hij berook het hondje , stiet het met zijn neus aan , en keerde het met zijn ' klaauw om .Doch daar alle moeite , om het te doen ontwaken , vruchteloos bleek te zijn , liep de leeuw in zijn hok onrustig en snel heen en weder , stond dan weder stil , beschouwde met een strak en treurig oog den doode , hief den kop op , opende den schrikkelijken muil , en brulde eenige minuten lang op eene ontzettende wijs .