(1725) Vereeuwigt deze ogenblikken , ô Jupiter , in goud ! herschep ze in starren , aan uw firmament , op dat Saturnus jaargetal myne daagen verzelt ! want ik ben eindeloos in de min , en niets verdriet me , als de vrees voor het ondergaan van Faöns vrolyk ryzende toorts .De olie des tyds verbrand , en alle bewegingen heigen naar rust , maar deze ziel is een Salamander in het vuur ; de vlammen zyn haar leeven , en hoe ze meêr gezolt wort , in de wieken van de Zon , hoe ze geuriger Olyven waaszemt , om de straalen zyner kop .Van dien tydt af , dat ik , op de Eoolsche lier , die my de Vader der winden schonk , den zwarten Erebus , en den afgrondigen Tartarus , als zoonen van het Chaös begroette , op hunne donkere bodems , ja den nagt voor den dag plaatste , om Orpheus heldenspooren in ' t begindzel der dingen te evenaaren , heb ik al geweeten , dat de inbeelding , door een oneindig begin van den oppersten Bouwheer aller dingen gewrogt , in een lymagtige spiegel zyn gedaantens fokt , die de hooftstoffen verzellen , en de wezens hersmeden tot geduurige wiszelbeurten , die strydende gevoelens , en pogingen lokken : maar eilaas , de kennis der bovenste kragten doet de onderste dwaalen , want als de hemelsche afstortingen , in de aarde zakken , zo word ze gaande , om in de lugt te bewegen , en te wandelen naar het geduurige begin , door haar zelfs , als gewrogt te zien eindigen .