(1802) Het paard liet , op zyn beurt , ook weêr aan d ' ezel hooren : Hoe lomp en plomp is de os ! wat is ' t een vadzig dier ! De langoor sprak , op zyn manier , Het boschzwyn toe , en zie ' : geen hert kan my bekoren ; Want , zyn de horens vol van zwier , De pooten zyn geen aanzien waardig .Nu deed het boschzwyn ' t hert verstaan , Dat elk den geitenbok moest achten voor hovaardig , Wyl hy , schoon kleiner , vol van waan , Oók met zyn horens pronkte , al stond hem dat niet aartig , ' t Hert sprak den geitenbok nu aan : Myn vrind ! zie ' t boschzwyn eens : wat akelige tanden , Slechts dienstig om elkeen baldadig aan te randen ! De geitenbok beschimpte nu den ram ; De ram den hond ; en deze weêr het lam ; Het lam den haas ; de haas ' t konyn niet minder ; Zelfs tot de kikvorsch , hoe gering , Riep uit : wat is de aap een lelyk , stinkend ding ! - Zó snapte een ieder zonder hinder .Kortom , zo ik in zyn geheel Verhaalde hoe elk dier zyn oordeel stout dorst vellen .