(1858) , wier melk ons heeft gelaafd , En ' t bloed gestort in de aderen , Zy schonk wie stout in ' t Dichtspoor draaft , En aan geen voorgang zich verslaaft , De kroon van lauwerbladeren .Ja , wei ' men in den bloemhof rond Van Romeren en Grieken , En vlieg ' men naar den Morgenstond ; Maar ' t zij op eigen wieken ! Daar plondren we als met aadlaarsklaauw De gouden boomgaardvruchten ! Daar gaâr men frisschen hemeldaauw , Uit geen beneveld wolkengraauw , Maar balsemvolle luchten ! Maar wee , die in ' t gebaande pad Schroomvallig om blijft kruipen ! Hem zal geen ruischend Hengstennat , Geen Godennektar druipen .Neen , putten wy de welbron uit , Waar uit heel de Oudheid schepte : De glorie is des stouten buit ; Onsterflijk maakt de gouden Luit Wie eigen wieken klepte .