(1918) Nog uren had hij blijven praten kunnen met dezen uit brieven alleen bekenden vriend van zijn zoon , dezen anderen Aldo bijna , zonder dat het hem te lang zou zijn gevallen ; al die schijnbaar luttele , maar zoo levend - echte bizonderheden te betrappen , die als vanzelf op den loop van een verhaal waren aangevoerd , en die hem plotseling mee hadden doen leven heel hun bestaan aan boord en in al de vreemde oorden , beter dan ooit de uitvoerigste brief dat vermocht .‘ Wat een lieve ontmoeting , ’ zei Filippo zacht in zichzelf , terwijl hij , al herdenkende de pas verloopen uren , langzaam voortwandelde door den geurigen zomernacht .- Sympathieke jongen ! Zoo in ' t geheel niet een brani van jong zee - officier , maar met zijn flatteerend uniform en al , zoo linksch van jeugd nog , en zoo oprecht en ronduit ! .