(1901) Ik wist dat al hun kleuren Mijn oog met zoeten spele Verrasten : door die deuren De schoonste ik mij verkoor .Maar tot dien schoonsten Schoonen Die leefde en werkte in hen Keerde ik niet in dan enkel Als door de geurge loonen Van wind - doorwaaiden venkel Ik frissche tuinen ken .Nu dat de vormen sterven Wil ik diep in mijn rust Nabij zijn aan dien Eenen Dien geen die leven derven En tot Hem overlenen Nabij of Hij mij kust .