(1899) ’ ‘ Ziedaar meer wijsheid en meer discretie dan ik bij lieden van uw slag zou gezocht hebben , ’ hernam Schout Gerrit , die eindelijk den stoel innam , welks houten zitting zij zorgelijk met een groen trijpen kussen had belegd , maar die hij nu zelf verplaatste , zoo ver mogelijk van de rustbank af , en met den rug naar Bastiaan toegekeerd .Zoolang hij niet alles wist , gaf het magere , schrille , beenachtige gelaat , welks harde trekken nog sterker uitkwamen bij die lijkkleur , hem als eene reuke des doods , die hem onaangenaam aandeed .Het berouwde hem bijkans zich in dit avontuur te hebben gestoken ; het beviel hem gansch niet op deze wijze in aanraking te komen met zoo ' n groven dweper , wiens geestdrijverij mogelijk tot krankzinnigheid gestegen was , door den waan waarin hij verkeerde , dat hij op wonderbare wijze van den dood was gered .