(1904) Op den matten grond van den waterdampaanslag was het als etsgespeel , aan alle kanten schoten de ijsbloemen uit , ruit na ruit bebloeiend .Hoorde ik daar niet het miauwen van mijn poes uit den vriesnacht komen ; blauw staalglansde het buiten achter het gekristalliseer op mijn raam ; verstijven voelde ik rondom mijn huis den nacht tot een hooge kou , een droog pegeldek van ijs en witte ruigte strekken gaan rondom mijn pannendak , wijl hoog uit den hemel almaar meer blauwe koude neêrduisterde , almaar méér witte kou opijsnaalde uit den klinkenden grond , tot al de levenslucht ervan krimpen en saâmschrompelen zou , en het laatste klein leven vermoord , meedoogenloos onder het hooge gepraal , onder het ver - affe gekilklank der streng starende sterren .Hoorde ik daar niet het miauwen van mijn poes , kreungeklaag komend van een kind in koorts .