(1906) En men kan van hem niet spreken , zonder zinnen als : ‘ Het was zijn diepste en edelste wezen dat zong .Noch wat , noch hoe , noch wanneer , was hem vrije wille ; en al wat men rond hem peisde , en zeide , en wilde wegens zijne kunst , viel en lag onbemerkt voor zijne voeten ten gronde , terwijl hij recht stond , de zielreus , en de harmonijen droeg en genoot van dat godlijk wezen dat spiegelt in die natuur , dat crystallyseert in die natuur , dat speelt in die natuur , dat waagt en wiegt , geurt en doomt uit die natuur , en in zoet akkoord ook in die groote menschelijke ziel .Het feit is overigens zeer bekend en ' t is voldoende er even aan herinnerd te hebben .