(1824) En als de gouden morgenzon Haar nugtre stralen neêr laat schieten , Zig spieglende in een zilvren bron , En in het kristallyn der vlieten , Dan maakt het vliegend heir der vooglen in de lucht Een hartestreelend feestgerugt Met duizent orgelkelen , In schaduw van belommerde prieelen .Dan riekt het geurig veltgebloemt , Dat , splytende zyn tedre knopjes , Op duizenderlei kleuren roemt , Bepaerelt met de morgendropjes , Daar ' t zonnegout in speelt en dartelt met zyn ' gloet , Dan wordt het menschelyk gemoet Verwydert en gedreven , Om U , zyn ' God , verdienden lof te geven .Dus houdt Gy alles in zyn ' stant Door uw oneindig Alvermogen , Die ' t groote roer hebt in de hant , Terwyl ge met uwe alziende oogen Den redelyken mensch naauwkeurig gadeslaat , En met eene opgehoopte maat Van uwe goetheit zegent , En dagelyks met nieuwe gunst bejegent J .