(1873) Thans wil hij naar binnen gaan en de weelderige orde van zijn bloemhof verlaten , om zijn studiën te hervatten en een van die ceremonieus - vluchtige briefjes te schrijven , waarop de fransche zeventiende eeuw zoo gesteld was ; hij staat nog even stil , en zijn krachtige , gezonde , regelrechte gestalte komt zoo goed uit in het licbt , dat langs de bladeren schiet : zijn flikkerend oog ziet - terwijl hij ' t snoeimes nog in de hand heeft - met zooveel vorschende liefde naar zijn boomen en sierplanten : daar treedt gij hem te gemoet : zijn forsche stem begroet u hoffelijk , en zonder dat ge ' t merkt , glijdt reeds de hand , in schaduw van ' t gebladerte , langs één der takken en biedt hij u zijn zachtkleurig ooft aan .Geniet de geur , door ' t waas van den perzik verspreid , d ' Andilly zal er u dankbaar voor zijn .Hij is gewoon die vruchten aan de koningin , aan Mazarin , aan al zijn vrienden van ' t Hof , de Rochefoucaulds , de Sablés , de La - Fayettes , te zenden , en deze kunnen niet anders dan beleefd zijn voor het klooster , waaruit zooveel hoffelijke geschenken worden aangeboden .