(1904) De ontkenning zegevierde , de geest lag onder de logge stof begraven , het leven was overwonnen door den dood .Doch wat gebeurde er ? In het krieken van den morgen gingen eenige nederige vrouwen - vrouwen blijven getrouw zelfs aan eene begraven liefde - naar de rustplaats toe , dragend het reukwerk hunner smart , en teleurgestelde hoop , en standvastige aanbidding .En onderwege spraken zij tot elkander : - Let wel op : de woorden zijn gewichtig - Quis revolvet nobis lapidem ab ostio monumenti ? Wie zal den steen wegwentelen van de opening van het graf ? Klacht van menschelijken mismoed ! Bekentenis van menschelijke machteloosheid ! Och ! hoe dikwijls rijst die vraag niet uit ons aller harten ! Wie , wie zal den steen wegwentelen die den weg verspert ? Overgroot is hij , zwaar , niet te roeren .