(1919) Ieder , die daar maar werken wilde , hoefde geen honger en gebrek te lijden ; ' n rijk land , ' n zalig land , dat overvloed heeft voor z ' n kinderen ! Hij voèlde hier de beklemming van het elkaar - verdringen en vertrappen om zelf in het leven te blijven , en de moreele ondergang van de welgestelden door hun sleurbestaan , hun geleefd - wòrden door het met lepels opgeschept krijgen van emotie , zedeleer en beschaving .Toch deed hij zijn uiterste best zich verrukt te toonen over de architectuur , waar Piet hem op wees en van vertelde , over het mooie Bois de Cambre en de comedie , waar hij de grootste moeite had om niet steeds te denken aan de ongewasschenheid van al die chic gekleede en geparfumeerde menschen Zijn instinct zei hem , als hij ging schelden en mopperen , zou men hem oud vinden , ver - indischt en vervelend .Zijn bruine gelaatskleur en de grijze haren en rimpels waren al genoeg voor hen die hem lief hadden of die zich in jaren met hem konden meten .