(1919) Hij bleef afgewend , trillend staan bladeren bij het tafeltje onder den eenzamen lamp , het schemerde voor zijn oogen , hij wist nauwelijks wat hij deed - , met zooveel kracht en hartstocht had hij gelezen , dat hij vreesde , zichzelf te hebben verraden en niet omof opzien dorst .Toen begon hij opeens nog heftiger te sidderen , zijn kaken klapperden als van kilte of koorts - , zij was opgestaan en kwam naar hem toe - , haar japonnetje ruischte , een zoete geur als van vroege viooltjes ging haar vooraf .‘ Mag ik nog even zien ? ’ Hij reikte haar de blaadjes , zijn handen waren machteloos , ijskoud , zijn keel droog - toch was het hem , als had hij haar komen verwacht en verwachtend gedraald .