(1912) ’ Nauwelijks had M .Delsalle zijnen arm ontbloot , of de oude vrouw slaakte eenen schallenden gil van verrassing en blijdschap .‘ Ja , ja , gij zijt Frédéric , ’ riep zij , ‘ het kind mijner ongelukkige meesters ! Zoo dikwijls heb ik uwe wangen rood gekust ; o , laat de oude Catherine u nog eens omhelzen ! ’ En zij viel weenend in des jongelings armen .