(1857) En zoo is het ook veel beter in zijne Ovidiaansche ‘ Musae invocatio ’ , die , mijns inziens , allezins nadert tot de ware poëzij .Maar de Ecloga , welk een ongelukkige vorm ! Bij theocritus en de Grieksche bucolici is zij natuurlijk , daar hoort men de syrinx , daar weidt men de schapen of geiten mede op de bergen van Sicilië , daar ademt men de geurige lucht in van het heerlijk eiland , ‘ het hart der Middellandsche Zee ’ , daar gevoelt men met den herder of de herderin de zaligheid en de rampzaligheid der aardsche liefde .Bij virgilius is de Ecloga reeds een onnatuurlijke vorm , die alleen door de ontzaggelijke grootheid van het genie des dichters beheerscht wordt en dienstbaar gemaakt aan echte poëzij of hartetaal .