(1911) .Zes banketten in veertien dagen : het is erger dan voor journalisten - in - expositietijd ! En het is dan ook geen wonder dat de huismoeders , de ‘ chefs ’ uit de adellijke huizen , de ‘ cordon bleus ’ die den trots uitmaken der grootburgerij , hun wandeling langs de winkels , waar , onder de electrische flikkering , de trossen goud - en bronsverige fazanten hangen en de dichte pels der reeën , naast de borstelige everzwijnen en de witbuikige hazen , - hun wandeling voorbij de ramen , waar onder de witte laag spek en het druiveblad de borst rondt der patrijzen , het vet geelt der doorvoede lijsters , en op de witte schotels de rug bloedt der versch - gevlade keuntjes - hun trage slentering langs de etalages waar het geurend ooft aan roode appelen en overwaasde druiven , aan waskleurige peren en de vreemdvormige vruchten uit tropische landen , in bergen gestapeld staan ; - het is geen wonder , nietwaar , o mijne lezers , dat zij , die de zorg dragen voor de behoorlijke voeding hunner medemenschen , hun geïnteresseerd gekuier langs de blijde straten voort gingen zetten in die groote , verbazingwekkende , pantagruëlische tentoonstelling ..