(1919) Zij vliegen weerloos in mijn mazen En spartlen wild als waanzin - bang En zien in ' t donker stil mijn azen , Mijn ogen groot , mijn klauwen lang .Zij weten dat zij zullen sterven Daar achter hen de zon nog schijnt , Dat ik hun tere lijf zal kerven Totdat het fel en gloeiend schrijnt , Dat ik hen langzaam dood zal martlen Omdat mijn bloed hun bloed begeert , En zonder dat hun krampend spartlen , Hun stomme hulploosheid mij deert , Terwijl in ' t blauw de zwaluwen snellen En zoet het wijde bloemveld geurt Waarboven fladdrende kapellen In liefde , dartlen , bontgekleurd .Verborgen in mijn zilvren draden Zie ik de hemel zilver - hel , De blauwe verte , en aardse paden Die kronklen door bebloemde del .