(1904) Zus kwam telkens naar me zien , staarde mij dan pal in de wakende verwilderde oogen .Florence ! Hoe snikte m ' n ziel naar jou ! Dat mannekoor ! Zooals ' n mooie , volle en emotie - vertrillende menschestem in d ' r klankende pracht , wonderen van aandoening in je ziel kan storten , zoo had ' t mannekoor mij overrompeld .Ik had ' n gevoel nu en dan alsof ik voor de heele wereld weenen moèst , en toch kwam er geen traan in m ' n brandende dorstige oogen vloeien .