(1893) Mij bloedt het hart , wanneer met knarsend wangeluid De zware kopren deur des naren kerkers sluit Op een gevangene .Ik min het buitenleven , De lucht der bergen en den geur der bloemendreven , Der vooglen melodie bij ' t rijzen van de zon , Het ruischen van de beek en ' t murm ' len van de bron .Ach ! kwam een duistre wolk soms drijven voor mijn oogen , Dan zocht mijn blik met angst de zon aan ' s hemelsch bogen ; En ' t was mijn hart een pijn , als vóór mijn bang gezicht Het rein azuur verdween en ' t vriendlijk zonnelicht .