(1895) De avondzon ging in haar glorie in het westen onder ; de gelende loovers , onbewegelijk onder het azuur , kleurden zich bij plaatsen met breede , tintelende vlekken goud en purper ; de verre zachtgolvende heuvellijn doezelde weg in een verschiet van droom , van feerie .Een trein snelde langs een onzichtbare spoorbaan voorbij , de kalme lucht met zijn ruischend gebrom vervullend ; ontrollend , als een wimpel door een pijlsnellen ruiter gedragen , zijn sneeuwitte panache van wolkenden stoom , die trapsgewijs verdunnend en verbleekend over het landschap ging verdwijnen .En schielijk scheen een zonderlinge vlam in zijne strakke oogen op te flikkeren .