(1852) .Ik bleef staen en begluerde de kuische gewassen ; de geur der nederige violen was betooverend ; het beminnelyk vergeet - my - niet zag my aen , en , overtuigd dat die vrouw zoo min de genoegten dier bloemen als die myns harten verdiende , riep ik uit : - Neen , neen , ge zult geen van beide hebben ! - en begon al die schoone planten , welke God voor den vreedzame geschapen heeft , uit te rukken en met stuipachtig geweld aen stukken te trekken .- Daer ! - riep ik - daer zyn nu uwe bloemen ; maer vermorzeld als myn hart ! - en elken stengel dien ik van den wortel , elke bloem die ik van den stengel trok , wierp ik op haer lichaem dat in dezelfde wulpsche houding liggen bleef .