(1876) Mijn leven lang Was een gezang .En echter , nu ik ook de nooitgeproefde ontroering , Die ik op dezen dag gevoel , Uitdrukken wil in al den gloed van haar vervoering , Schijnt poëzij mij zoo onmachtig en zoo koel ! Want zie ! - gelijk een zee , die , een voor een , heur baren , Op ' t oeverzand voor mijnen voet , Geheimvol - murmlend rollen doet , Zoo komen zestien volle jaren Mijns levens , beurtelings voorbij ' t Oog mijner ziele heengevaren : En onder allen is geen dag , geene uur , die mij Uw naam niet toezingt als een hemelmelodij ; Daar is niet éene golf , hoe ver mijne oogen staren , Waarop geen schitterglans van goud en purper ligt ; Want heeft uw vriendschap , Vriend , de zee dier zestien jaren Niet altoos als een zon verlicht ? II Herinnringt ! - stemmen uit de dagen Van onze jeugd , gij klinkt mij zoet ! Als harpakkoorden , door den wind in vlagen Uit verre vlakten meegedragen , Omruischt ge , in zachten toonval , mijn gemoed ! Vriend , weet ge ' t nog , hoe wij elkaar verstonden Van d ' eersten dag ? hoe elk van ons getrokken was Tot d ' andren , en het hem ontroerd in de oogen las , Dat hij op aarde een broeder had gevonden ? En hoe ons leven sinds tot éen versmolt , Gelijk twee stroomen , welker water , Tezaamgevloeid met liefdrijk golfgeklater , In éene bedding zeewaarts rolt ? Gedenkt ge ' t nog , hoe spoedig ge in uw harte Een plaats vondt voor mijn kinderlijke smarte ? En hoe mijn mond op éenen dag , De plooi nam van uw kinderlijken lach ? En dan , ons droomen , vriend , ons jonglingsdroomen ! Ziet gij ze nog , bij ' t ruizlen van de boomen , Waardoor de zon haar tintelvonken schiet , Of waar de maan heur tooverglans op giet ; Ziet gij ze nog , naar ' t rijk der idealen , Gelijk een blankgewiekte duivenvlucht , Uit onze ziel opstijgen en verdwalen In heemlen van verrukking en genucht ? En later , als van uit die heemlen , onze zielen In donkre waarheid en op harde werklijkheid , Met hun geknakte vleuglen nedervielen ; Weet gij het nog , hoe wij de bitterheid Der tranen , aan elkanders borst geschreid , Vergaten , daar wij toch elkander gansch behielen ? III En thans , thans is ' t de Vriendschap niet Alleen meer , die , gelijk voordezen , Als meesteres in uwe ziel gebiedt ; Thans moet de Liefde er koninginne wezen ! Maar toch , ' k benij haar die veroovring niet ! Neen ! want gij hebt de ziele thans gevonden , De zusterziel , die ge op de zaalge stonden Van onze broederlijke dweeperij , Met hemelglans en hemelgeur omgeven , Stil - lachend zaagt voorbij uwe oogen zweven ; Gij hebt op aard de maagd ontmoet , wie gij In droomen niet dan met eerbiedig beven D ' onzichtbren kus van uwe ziel dorst geven ; Gij drukt ze aan uwen boezem thans als bruid ; En dus - stort op heur hoofd , stort al de schatten , Die ooit uw harte mocht bevatten , Gelijk een milden regen uit ! Laat heel den hof van liefderozen , Met zooveel zorg door onze hand Weleer in uwe ziel geplant , In frissche kransen om haar voorhoofd blozen ..