(1915) En wolk , en sneeuw , en stroom en elke vorm der wateren Werd opgezogen tot de sterke sterrenkrateren .En plots , wijl al ' t gemuurte instortte en samendruiste , Der moederaarde buik , pijnwringend , werd gescheurd ; Terwijl omhoog , loeiwild , geweldig waaien ruischte Van boomen uitgerukt en op de lucht gesleurd ; Wijl menschen om ons heen neerschudden , vielen , lagen , Vernietigd voor den slag van ' t bliksemend oogenblik , En op uithuilen en den kranken klank van klagen Een leegte volgde , zwaar van schrik die wacht op schrik ; Terwijl ik , brandend op mijn doode vrouw gedrongen , Haar killen adem zoog tot koelte voor mijn longen ; Verscheen ten godsberg , met mierdicht bekropen wanden , Bij beurten zwart en grauw , bij beurten een vulkaan Op laaien achtergrond en afgrond , hoog aan ' t branden - De vlammen bruisten uit een purperen oceaan - Verscheen aan ' t kruishout , in ontzaggelijke stilte , Die ondanks al ' t geraas om zich een heiligen kring Van zuiver huiveren trok en dooddoorstraalde kilte , Gebogenhoofds verscheen en wit als marmer hing Degene Dien wij in den stoet lang vruchtloos zochten , Dien wij daar voelden en toch niet ontwaren mochten .Matwit het lange lijf gestrekt in strakke lijnen , De hooge handen en den een op d ' anderen voet Doorspijkerd ; elke spier gespannen van de pijnen , En op de linkerborst gestolde droppen bloed .