(1894) II .De vuurpijl opgesnord , stierend zijn gouden vaart al statiger , hooger , stond , wuifde wijd over , schreef glorierijk een parabool , en brak met geluidjes van lippen die proeven en geklok van flesschen uit tot een ruiker flonkers .De sterren weken voor de pracht van ' t licht ; uit d ' afgrondelijken hemel talmden de bloempjes vuur , overpronkend de volkomen stilte , gedragen zegen zij neêr in het omnachte park .