(1904) Het krokuskleurig gewaad van Eos was reeds in ijlte verbleekt en Ariadne schrikte op , omdat aan den einder , uit de breed ontslotene poorten , in helderder uitstraling van goud , als op goudenen heirweg , die zich langs den hemel rondde , Helios verscheen , in de zonnevuisten de blinkende leidsels des vurigen , schuimblanken vierspans ! Nooit had zij den god , vader harer verdwaasde moeder Pazifaë , zoo in zijn zonneglans gezien .De dag , plotseling , gloeiend van glorie , straalde wijd , wijd uit over de aarde en over de zee : het was of de zee zich uitbreidde , blauwer ; het was of zij overal eilanden zag liggen , die zij nog niet had gezien ; het was of zich vergoddelijkte de menschelijke wereld , het geurige eiland van haar smart en geluk .Uit de zee , hier en daar , overal , doken de Nereïden op , zingende elkaâr toe , wuifden elkander , wezen met den vinger uit .