(1884) ‘ In de kleinste der twee tuinkamers , welke het door zijne ouders gekochte huis op de Heerengracht rijk was , d ' Beeck geheeten ; in de cel , die de beide bekende prenten : De Slag bij Nieuwpoort en de Slag bij Rochester tot siersel der wanden had , tusschen welke het tafeltje stond met een wasdoekzeiltje er over , waaronder zijn schat van aanteekeningen school , - daar zat hij , in een armstoel die dreigde hem weldra te eng te worden , daar zat hij ‘ omschanst met boeken en met blaren ’ voor welke de weinige meubelen des vertreks niet toereikten , die de vensterbank vulden , die open lagen tot op het tapijt toe .Het mogt voorjaar zijn , en de westewind in den hof de bloesempracht der heesters heen en weêr doen wiegelen ; het mogt zomer blijken , niet enkel door de opengezette lage ramen , ook door den geur der rozen , schitterende op het perk voor de huiskamer ter andere zijde van den gang ; het mogt herfst worden en de fijne fruiten langs de schutting aanlokken , als de vruchten van onder het gebladert der amsterdamsche peereboomen , - in alle saizoenen zaagt gij in die lommer de grijze kantoorjas en den doorrookten gouwenaar van verre , zaagt gij den vader , naar het jaargetijde het meêbragt , rupsen zoekend , bloemen verzorgend , twijgen stuttend .De moeder troft gij nooit in den tuin aan : voor haar togtte het er altijd .