(1842) IX .Zy daelden in het dal , en rustten in de weide , Waer zich de bloemenkrans ten half nog openspreidde Van madelieven en welriekende kamil ; De beek , het boomloof , ' t veld , ' t gebergt , ' t zweeg alles stil .Toen sprak de vader zacht : ‘ O Kind , in wien ik leve , In wien myne Ada aêmt , voor ik uw pad begeve , Den laetsten zegen schenke , aenhoor myn les en leer ; En zie dit plekje steeds met zoet herdenken weêr ! De lente , sinds ik eerst in zalig ' arm u knelde , Strooit zestien malen nu haer korfje langs den velde .