(1861) ' k Zag het weenend , toen de paren Huppelden in ' t groene gras ; ' k Dacht om vroeger , blijder jaren Toen ik ook zoo zalig was : ' k Dacht bij al die blijde dansen Aan mijn dierbaar vaderland , Waar de jeugd bij ' t maanlicht - glanzen Blij heur Barcarolle spant .Waar bij zooveel vreugdetoonen , Mild met lentegroen omkransd , Door de knapen en de schoonen , De Fandango wordt gedanst , Waar de amandels geurig bloeijen En de zoete druive zwelt .- - Zend mij Hemel ! weer naar Spanjen , Naar dat land vol zonneschijn ; In de schaduw der kastanjen , Wil ik eens begraven zijn ! ’ - Keeren wij thans terug tot het meer beperkte , eigenlijke gebied der toonkunst .