(1911) Na de hitte van eenen zonnigen dag , wandelt Edward met zijne Irma dikwijls naar de bloemenheide ; daar zet het jonge paar zich aan den hoek van het mastboschje neêr , om van vroegere dagen te kouten , en zóo , indien het mogelijk ware , het tegenwoordig geluk nog te vergrooten .Eens , op eenen schoonen schemeravond , dat het gelukkig paar op eene graszode nederzat , terwijl de maan zich in de zilveren kreek spiegelde , en de geur van bloemen en planten als eene avondbede ten hemel steeg , bleven zij langer dan gewoonlijk in de heide .De nachtegaal begon zoo schoon te zingen dat er de zalige echtelingen bij verstomden .