(1920) In d ' uchtenden straalde zonnelicht van den tintelenden hemel over de fonkelzee , en in de middagen wierd de lucht oneindig in diepte en van droomspheer ijl , als het doorschijnende groenblauw van het water , terwijl de oceaan leek op te lossen in dampend azuur .De oostersche avonden vooral , zonken geluideloos over de geurende heuvelen en dalen en schrijnden opnieuw een vreemdsmachtend liefdeverdriet in hem open ; een geheimenis - begeerte naar iets teers en iets nameloos .Mijmeren kon hij daar , aan de zingende kusten , nachten lang , in zwijgende ontroering die hem van vele verborgen dingen plots den ondoorgrondelijken zin te ontraadselen leek .