(1824) Een achtbre grijze bard , omkranst met zilvren hairen , Treedt voor ' t gewijd altaer , bij ' t klinken van de snaeren .In ' t staetig ruischend bosch , waer eeuwge stilte woont , Waerin natuur haer kroost des Scheppers grootheid toont , Waer marmren beelden , in de schaêuw van eiken blaêren , De nagedachtenis der vaderen bewaeren , In dit geheiligd woud , waerin de vreê gebied , Waer ' t vogeltje zijn ' zang huuwt aen der barden lied , Hier wordt een God gediend , die d ' adem en het leven , Die all ' wat aenzijn heeft het aenzijn heeft gegeeven ; Die alles wat bestaet uit niet te voorschijn riep , En door zijn wijsheid zorgt voor ' t geen zijne almagt schiep , Den mensch zijn liefde toont , als roos en lelie bloeijen , En als de stormwind brult , de donders vreeslijk loeijen ; Die worm en cherubijn met de eigen trouw bewaekt , En beiden in hunn ' kring volmaekt gelukkig maekt : Die God wordt hier gediend als aller menschen Vader : Elk treedt met diep ontzag zijn ' tempel biddend nader : De burger , naest den vorst , knielt voor Hem in het stof ; Het kind , op ' s vaders arm , zingt staemlend zijnen lof ; De zwakke zuigeling heft zelf de hand naer boven , En tracht , schoon spraekloos , Hem aen moeders borst te loven ; De grijsheid bid Hem aen , de jeugd knielt voor Hem neêr : Zij zingen , groote God ! dit loflied tot uwe eer Dichtpogingen , bl .17 .