(1906) In de schaduw van ' t groote zeil vond Kune dien blazer zuiver - mooi .Dat donkere , tegen den zachtzingenden morgenhemel door zilverlicht omlijnde silhouet van den nù zoo grooten blazer , het bol inbuigende groote zeil , breed opvangend den wind uit den wal , de bruine , natte romp , uit ' t water gelicht en naar hem toegekeerd , ' t was alles zoo echt ! En daar die bruine reus aan de roerpen , met zijn ouden muts van ottervel op zijn verweerden kop , dat was Ylke Swart , een visscher zoo zuiver als de zon zelf ! Maar hem bij ' t toeknikken kijkende in de bruine vreugdelooze oogen , werd ' t Kune wee om ' t hart dat zoo ' n visscher , voor wien de beste tarbot nauwelijks goed genoeg was , aan ' t eten moest zien te blijven van ' t mosseltjes schrapen op de banken , van kokkers en alikruiken - en in ' t water spuwend , draaide hij zich om .De boot had zich uit de haven zee - in gestuwd , en van heel verre en weerskanten zag Kune uit de banken en uit zee de duinen rijzen , heffend hunne van ochtendzon rozige blinkerts in de teerblauwe lucht .