(1860) Vuur zijn bewondring aan , by d ' aanblik , zoo verheven , Van de onverdoofbre Zon aan wie Natuur haar leven , Haar bloei , en vruchten dankt , en de aarde ' t heuchlijk licht .Zy , voor wier vuurgloeds kracht de ontzachbare ijsberg zwicht ! Zy , die in ' s aardrijks schoot het vocht tot diamanten , Tot steen stooft , of metaal ; ja tot onnoembre planten , Waaruit de stervling drank en voedsel put en kracht ! Den bloemhof , waar Gods gunst den mensch uit tegenlacht , Die kunstschakeering schenkt by Edenzoete geuren , Waarby de gloed verbleekt van ' s malers rijkste kleuren ; Wiens alles loutrend vuur de dampen opwaart haalt , En tot een vocht herschept , dat door haar gloed bestraald , Het zevenverwig licht in Iris boog doet schijnen ; Dat vocht dat leven schenkt by ' t sapverdorrend kwijnen , Wanneer ' t in zilvren daauw op ' t aardrijk nederstort , En ' s Landmans akkerbouw een bron van zegen wordt ! Al wat Natuur omvat , zal ' t kind tot leering strekken , Voor haar , die eens beseft , hoe de aandacht op te wekken .Nog meer ! By ' t onderwijs , vermogen we op zijn hart Te werken , met een kracht die nooit vernietigd werd .