(1919) Het stond , aanvang der jaren tachtig , in België met de letteren even slecht gesteld als in Holland , en met de Fransch - Belgische nog slechter dan met de Vlaamsche .Terwijl wij , in de Vlaamsche moedertaal , bij den nog zeer frisschen uitbloei van Conscience , konden wijzen op den zich in realistischen zin ontwikkelenden Jan van Beers , op den forsch - bitteren Vuylsteke , op den lossen De Geyter , om te zwijgen van thans nog steeds stand houdende figuren als de Loveling ' s en De la Montagne ; om niet te reppen van een eeuwigen lentegod als Albrecht Rodenbach ; om , eindelijk , in ons den lof te bedwingen van onzen grooten Guido Gezelle , - terwijl Vlaanderen kon wijzen op een letterkundig landouw , waar , boven dauw - blinkende grassprietjes uit en enkele geurige bloemen , een paar krachtigslanke boomen ten hemel rezen , was de Fransch - Belgische literatuur niet veel meer dan eene wel - verzorgde , eene net - gekapte , eene glad - geschoren parkzode , waar het nederigste madeliefje eene storende vlek in geleek .Een paar jonge veulens - hun namen waren Camille Lemonnier en Edmond Picard - wekten er schandaal door eene joelende levens - echtheid , die , toen voor uitbundig gescholden , ons thans tamelijk mat voorkomt .