(1917) En in ' t milde hemeldiepe zwijgen Hoorde zij beklemd haar eigen hijgen , En zij aarzelde een oogenblik .O , ze durfde nauwelijks te schrijden Door de geurge zilvren lelieweiden En ze ging bedachtzaam voet voor voet .En ze voelde niet te kunnen dwalen , Want haar leidden met hun blijde talen , Al de nachtegalen van haar bloed .