(1888) Men moet deze woonplaatsen der feeën een tijdlang dagelijks bezoeken , in hare koele marmergrotten en zuilengangen de middagwarmte verdroomen , en zich overgeven aan den indruk der afwisselende schoonheden , die elke tijd van den dag er in te voorschijn roept ; hetzij de morgen met zijne hemelsche frischheid op hare terrassen en galerijen terneerziet en met zijne stralen over hare als met parelen bezaaide muren heenglijdt ; hetzij de avond haar met den vollen glans van het Zuiden en met eenen bovenaardschen gloed omstraalt .Men moet met de dichters van het Oosten in de hand op de zwevende balkons van het slot de geuren van deze welriekende eenzaamheid inademen , of , bij de Leeuwenbron gezeten , naar het gemurmel der onderaardsche wateren luisteren , terwijl het maanlicht van een Andalusischen zomernacht , van zuil tot zuil voorttrekkend , de hallen met zwevende schaduwen als met geesten van het verleden vult .Wie zich op deze wijze met den Genius der plaats heeft vertrouwd gemaakt , hem worden de geheimen er van ontsloten , en de verzen der opschriften , die zich als magische teekens om muren en pilaren slingeren , vormen allengs eene levende menigte en maken van het gansche gebouw een architektonisch gedicht .