(1918) Het meisje in den auto , de reuk van haar kleeren , de glimlach , coquet en bijna driest , zooals ze naar hem keek achter de spiegelruit vandaan , tusschen de bloemvazen door , terwijl hij in het vochtige geuren der chrysanten Aaltje ' s wezen herdacht en het geluk , hem ontrukt , als een stuk uit zijn lijf , nooit meer opnieuw te behalen .Aaltje ' s wezen was de geur der levende chrysanten , háár wezen dat andere , zoetere , door heete stoking gewonnen parfum , dat uit haar kleeren ademde .En zooals ze daar had gestaan op dat morsige vloertje , in die vale schemering van het armelijke winkeltje , in wijd uitstaand kort satijnen rokje , metalig groen met weerschijnen als keverschilden , het gouden been door zwart zijden kous , de glanzende lakschoentjes als bij ongeluk neergezet op die plek waar ze niet hoorden , leek ze een evenverfrommeld popje en o zoo verleidelijk om in de armen op te pakken en mee weg te loopen en naar een kamer te brengen waar alles juist zoo zou rieken als zij - zelf en dan niets zeggen , niets vragen .