(1833) Prachtig blakend van den helderen glans der maan , rees de kerktoren van Sonheuvel uit het geboomte en daarneven blonken de leien daken van het slot tusschen de kruinen der lindeboomen .De goede maessen , die den rook van zijnen schoorsteen voor zich uit zag omhoog stijgen , verwaardigde het hier beschreven schouwspel met geenen enkelen blik , en stapte , nu hij , zoo hij meende , de keuken reeds begon te ruiken en den welkomstgroet van zijnen hofhond hoorde , met verdubbelden spoed vooruit .Zijn reisgenoot scheen meer gevoel voor de schoone natuur te bezitten ; althands hij volgde met trager schreden en hield het oog onafgebroken op de overzijde der rivier gevestigd , zoo lang tot dat het pad weder nederwaart afliep en de dijk hem op nieuw belette zich in de beschouwing van dat prachtig natuurtooneel te verlustigen .