(1791) Nu , Karel ! zal ik u het gesprek dat ik u in mijn voorigen beloofde , en dat ik reeds verscheiden dagen op mijn hart bewaarde , getrouw mededeelen ; of liever ik zal u een herderlijk tooneeltjen afschetsen , dat u zeker interesseeren zal : een paar jonge , gelukkige echtgenooten , onder de weldaadige schaduw van een somber cacaoboschjen nedergezeten , sprekende over hun ouderlijk gevoel , met het kindjen hunner liefde op den moederlijke schoot .De avond daalde ; ik kwam van mijne akkers ; ik zocht mijne beminde nannie omstreeks onze wooning , om , onder een vergenoegd avondgesprekjen , de verkwikkelijke rust voor mijn vermoeid ligchaam te genieten ; ik vond haar niet , en ging naar het cacaoboschjen : op een zoode - bank , onder den aangenaamen lommer van deeze geurige , rijkgeladene boomen , zat zij in eene geheel voldaane houding , met den kleinen willem aan haaren boezem ; haar nedergeslagen oog blaakte van moederlijke tederheid , en rustte op het lief zuigend wicht , dat , met zijn mollig handjen , beurtlings haare borst en haar gelaat streelde , en door een vergenoegd gekreun de vrolijkheid van zijn hartjen vertoonde : nu en dan drukte zij hem aan haar hart , gaf hem de tederste naamen , dat het gelukkig kind met een gul lachjen , terwijl het , bij poozen , al dartelend het zuigen vergat en dan weder aanvong , beantwoordde : o Karel ! dit was een vertederend tooneel ; achter een dichten boom verscholen , nam ik , van nannie onbemerkt , dit eenige oogenblikken waar ; en in haare gewaande eenzaamheid was ik de verrukte getuige van haare moederlijke vreugde ; doch heel lang kon ik hier geen bloote aanschouwer blijven ; welrasch ijlde ik naar haar toe , sloot moeder en kind in mijne armen , en zat naast haar op de bank neder , daar wij ' t volgend gesprek hielden .nannie .