(1870) Welk gezicht ! De zon tintte reeds de baren der zee en joeg de nevelen langzaam voor zich heen , de nevelen , die nog op den voorgrond rustten op dijk en weide , maar zich op den achtergrond oprolden als een mantel en kringende wegtogen .De witgekuifde golven , door den frisschen morgenwind naar den dijk gestuwd , ruischten en klaterden vrolijk , even als het loeiende vee in de naastbij zijnde weiden .De stervende Focke vestte de oogen op het weidsche en grootsche tafereel en een zucht ontgleed zijne lippen .