(1860) Het neêrgeslagen roosjen .Veracht , ô Wandelaar , ' t onschuldig roosjen niet , Dat , door den stormwind neêrgeslagen , Ten prooie aan felle dondervlagen , Zich wars toont van het licht en ' t Zonnegoud ontvliedt ; ô Wandelaar , veracht dat needrig roosjen niet ! Maar als het ligt en kwijnt , als wilde en kon ' t niet sterven , Te veel door ' t woeden van de stormen afgemat , Te schaars met d ' eedlen drop des Hemeldaauws bespat , Om niet door dat gemis en geur en bloei te derven , ( ô , ' t Loont uw zorgen weêr ) behoud het voor ' t verderven , Maar , Wandelaar ! - vertreed het teedre roosjen niet .Neen , als gy ' t , zwoegens moê , naar de aarde ziet gebogen , Toon dan een hart van mededoogen , En beur haar ' t hangend hoofd weêr op .