(1911) De slanke gestalten slechts in een soepele zijden tunika gehuld die , hoogopgeschort , de sierlik tredende benen vrij liet , bewogen zich achter - en voorwaarts op de maat der stemmen en de blanke armen , zijwaarts gestrekt , lagen als bloemgierlanden van schouder tot schouder .Apsarasen ? - fluisterde de hindoe , verbijsterd door de bekoring der verschijning ; maar daar hij bonte papegaaiën ontwaarde in de takken der bomen en pronkende pauwen zich roeren zag , fonkelend blauw in den maneschijn aan den kalmen vijveroever , en ook door de geur der aardse bloemen , kwam hij van zijn waan terug .Steeds staarde hij star voor zich uit naar de lenig dansende meisjes , die , nu eens in de schaduw van den woudzoom ijlend , dan weer op lichte , blanke voeten in het volle witte licht snellend , zich speels vermaakten in den koelen maneschijn .