(1899) Ons oog verlustigt zich in het zien hoe het vee in de weide graast , hoe de jonge lammeren daarginds dartelen en springen .Ons geeft het blijdschap wat uit te rusten in de schemering , en naar ' t zingen van de nachtegalen in ' t kreupelhout te luisteren ; die witte bloesems en roode meien geuren ons tegen ; dit lentegroen in het zonnetje maakt ons hart vroolijk , en het mijne weêr jong , als ik zoo wat luierend heen en weêr trantel ; maar hij ! van dat alles ziet hij niets ; zou hij er ook hetzelfde voor voelen , hij kan er zich niet meê inlaten - het houdt maar op ! Hij ziet niet op of niet om ; hij ziet alleen maar den weg die voor hem ligt , en dien hij te gaan heeft om zijn werk te doen , en als dat afgedaan is , wacht er wat anders ; voor hem is er geen halt , hij heeft maar ééne ruste : die op zijne knieën in ' t gebed .De Heer Jezus zat nog aan met Zijne vrienden aan den gastvrijen disch ; hem kan men er ternauwernood toe krijgen , om hier staandevoets een teugje wei te drinken ; en zijn lijf heeft zich nu eenmaal zoo naar dit leven geplooid , dat , anders te doen , zijn wisse dood zou zijn .