(1915) Barst telker eeuw de grond tot roode golven , Uit puin en smart wordt noest weer opgedolven De wondre schat van uw blijmenschlijkheid .Wijl zon tot zich weer haalt den troost der tranen , Slaan zaaiers vóór zich gulden bogen granen ; Wagens en schepen roeren bij de brug ; Naast vunz ' ge balken , traagzaam aan ' t vermolmen , Plant wie zijn huis herbouwde een trots van olmen Den vuurberg op den rug ! Ik zie de dorpen , ruischend uit hun loomheid , In stouter wetendheid en vrijer vroomheid Hartopen langs den breeden weg gebouwd , Die gouw aan gouw verbindt met zulke banden Als kloeke geesten aan gespierde handen Tot macht van eendracht hebben toevertrouwd .Steden daarboven voel ik levenskrachtig , Den grooten nood , de grooter daad indachtig , Met hunne torens in de hoogte gaan , En zonder deemoed , zonder donkren waan , Eêltrotsch om zelfbevochten zegeszegen Veel sterke menschen hoog en schoon bewegen .