(1900) Maar later , later , scheen het alsof zij toen al duldeloos moest geleden hebben , zulk een griezel van saaiheid en akeligheid kleefde aan al het gevoelde van toen .Aan den geur van zeepsop en steenen pijpjes , aan de gele steenen van het plaatsje , aan de stemmen van haar broeder , van haar vriendinnetje en van de meid , aan het grauwe licht door de kleine slaapkamerruiten , aan het oneindig naargeestig klokgeklep .En ondanks de zorgenvrijheid harer jonge jaren , waarin noch ziekte , noch droef verlies , noch hardheid van menschen , noch kommer of gebrek haren levensgroei kneusden , kon zij toch aan deze jaren niet terugdenken zonder telkenmale de kwade geur van saaiheid aan alle herinneringen met afschuw te hervinden .