(1896) De lommerlooze rijweg heet nog laan , Al biedt geen boom er zweem van schaduw aan , En doet den roep van ' t Huis te Kleef weêrklinken , Schoon lang de burgt in bouwval weg mogt zinken , Wiens leste en telken jare lager muur Gewijd zou blijken , zoo ons Landsbestuur Een borg der toekomst in de erinneringen Des voortijds eerde ! - Toen wij langs hem gingen Was ' t echter niet de dichterlijke klagt , Waarin zijn stichter voortleeft , die ' k gedacht ; Noch boeiden mij in ' t ruim verschiet de duinen , Hoe schild ' rig op de blankheid van hun kruinen , In gouden gloor , als zelden Mei hier heeft , Het loofgroen ook door ' t naaldgroen was geweefd : We mijmerden om ' t zeerste , en kwamen digter Bij ' t kleine tolhek .' s Gaarders woning ligt er In ' t loof van linden , aan wier voet zijn kroost Niet frisscher dan de flinke moeder bloost .Hun oudste dreumes kende ons ; maar al staakte Hij ' t spelen toen mijn zuster ' t erf genaakte , Al zag de mooije tolvrouw ' t venster uit , Geen val had schertsen en geen pret de guit ! We traden voort , - doch niet als vroeger lachte De dart ' le luim om ' t rieten dak , dat prachte Met ‘ Tusculum ’ , nog vroeg wie Cicero Er spelen zou dit zomertij ' ? .