(1835) Nog hoor ik u lagchen en gieren , als ik u een ' grooten ruiker in de poezele handjes gaf en gij er uw kopje in verborgt , en dan zoo schalksch de blaauwe oogjes tusschen de rozen en violen deedt schitteren , en telkens uwe moeder en soms - ja wel zeker , soms ook wicher zoo vriendelijk aanlachtet .Ik zie u nog op het bedje van geurige bloempjes zitten , welke ik voor u plukte , hoe dierbaar de bloemen mij waren ; het ging mij wel aan het hart , als de freule ze dartelend met de kleine voeten ontbladerde , of den ouden Snel , de grootmoeder van uwen Pedro , de kostelijkste provincierozen in de ooren stak , en ik zien moest , hoe onbarmhartig het dier dezelve vernielde .Maar de freule deed het , voor haar had ik alles over .