(1753) De Vorst , thans niet gediend met streelend vleigeluid , Liet , na een diep gepeins , zich eindelyk dus uit : Men roepe voort by een myn Wyze , trouwe Raden , En ' t gantsche Priesterschap , dat , uit gewyde bladen , Verborgenheden zoekt , en wyselyk ontdekt , En uit de duisternis ' t geheim , met voordeel , trekt .Men tracht ' , door offerand en reukwerk , op de altaren , Den Hemel , zoo die is ' t onvreden , te bedaren ; ' t Geen my , in eenen droom , bejegend is , dees nacht , Schynt my een wonder blyk van Goddelyke kracht .Een schrik , een bange vrees , is my in ' t hart gekropen , Wyl ik het kwaedste ducht , en ' t goede niet durf hopen .