(1862) Ach ! hoe gaarnn zou zij zich zelve ten antwoord gegeven hebben : ‘ Hij was het , dien ik bemin ! ’ - ‘ Doch - hij bemint immers Theresia , ’ zoo sprak zij in zich zelve - ‘ en uit medelijden , neen , uit medelijden wil ik zijne bloemen niet ! ’ En toch , hoe werden deze bloemen in de warme , fluweelzachte hand vastgekneld ! - Bloemen in den winter ! - Ach , de geurige bloesems , hoe spoedig zullen zij verwelken ; hoe spoedig zal de ijskoude lucht ze dooden , - en was het niet even zoo met haar gesteld ? De bloem harer liefde had toch midden in den winter gebloeid , en nu had de koude vorst haar reeds getroffen ! - - Zoo dacht zij , en als zachte dauw viel daarbij de eene parel na de andere uit het schoone oog op de bloemen .Deze tranen verligtten haar hart , want te midden van de geur , die de bloemen verspreidden , moede geweend , sliep zij in , en droomen van lente en liefde vervrolijkten haar weder .- Spoedig had zij het doel harer reize bereikt , en door eene liefderijke hand gekoesterd en verpleegd , verliep de ééne week na de andere ; ja , maanden spoedden henen .