(1901) Hij voelde alles om hem zoo breed en luchtig worden , als hij geheel en al weggeraakte in zijne mijmeringen .' t Was een veld , welriekend en zonnig - ' t was eene wei , dampend in den morgend - ' t was een hoveken met stokrozen en zonnebloemen en pronte palmstruiken - ' t was een verre weg , met babbelende grachten en ronkende populieren - ' t was schoon allentwege , tot het einde , alsof ' t hem bijkans een paradijs scheen .Hij had Zeeneken danig , danig lief .