(1912) Terwijl de oude man zich bukte naar eene mand achter zijn stalletje , kreeg hij twee bloote voetjes in het oog , die ineengekrompen waren door de vochtige koude van de straat ; het kind beurde dan ook het eene na het andere op en legde ze over elkander om zich een oogenblikkelijk gevoel van warmte te verschaffen .Wie het armoedige kind ook mocht zijn , zij sprak niet ; alleen , bij elk dampend kopje koffie , dat hij uit zijne kan schonk , vlamden hare donkere oogen begeerig op , en hij kon haar met de dunne lippen hooren smakken , als proefde zij in hare verbeelding de warme , geurige koffie .‘ Kom nu ! ’ zeide hij eindelijk , toen er nog slechts één jongen stond die langzaam zijn ontbijt gebruikte , en hij boog over zijn stalletje heen om op zachten toon te kunnen spreken , ‘ waarom stap je niet op , kleine meid ? Kom , kom , je staat mij hier al lang genoeg , begrijp je ? ’ ‘ Ik wilde juist ook al gaan , mijnheer , ’ antwoordde zij , de magere schouders ophalende om haar jurk hooger aan den hals te trekken ; ‘ maar het regent buiten zoo , en moeder is den geheelen nacht weg geweest en heeft den sleutel meegenomen ; en het is zoo heerlijk de koffie te ruiken , en de politieagent heeft mij niet verjaagd sedert ik hier sta .