(1831) De vlinder .Met de lieve lente ontluikend , stervend wen het roosje sneeft , Golvend op de zachte zephir , die door ' t reine luchtruim zweeft , Wiegend op den schoot der bloemen , op de versch ontloken blaân , Zich vermeijend in het luchtje met der bloemen geur belaân , Schuddende , nog jeugdig bloeijend , ' t stof der vleugelen ter aard ' , En , gelijk een ademtogtje , zich verheffend hemelwaart ; Zoo bekoorlijk vliet het leven van den schoonen vlinder heên , Beeld van ' t ongekend verlangen , dat , nooit rustend , nooit tevreên .En , schoon nooit voldoening smakend , zoekend elke zaak beroert , Tot de zucht naar reinen wellust het in ' t eind ' ten hemel voert .