(1920) ’ ' n Vloek siste d ' r vaal - verkrompen mond af in de mooie blanke zonochtend , in de zingende witte klaarte die als ' n veeltonige juiching van blinkende accoorden de blauwe hemel afbruiste en alles tintel en leven en schoonheid gaf , de straatkeitjes op hun gebogen ruggen witte vonken ketste en de ruitjes naakt onder de wegkruipende schaduw van de luifels met breeë geelvlammende lichten bestak .Over ' t schut van Peet Freimen struikte ' n toef paarse seringen en de vlerk van ' n pioenrooie dahlia kroop door ' n wrak plankengleedje als ' n zeldzaam mooie vlinder , ' n dikke spin maakte daar zorgend en nijver ' n zilverig weefsel over en op ' n armelijk grassprietje bij de stinkende zinkput zat als ' n verloren koraal ' n onze - lieve - Heersbeesie to wiegelen tevreden en monter in de zonnestreeling .En d ' r boven langs ' m ging ' t vloekende mensch , mokkerig tusschen al die klaarte en witheid en glans met ' n verbeten wrokkige mond en in d ' r starre oogen enkel fel de nijd om de pijn van ' t trekkende te - korte - been , dat ze meesleepen moest als ' n ding van lood dat d ' r bij elke stap hinderde , zeerte gaf .