(1894) ’ Zoo zaten ze beiden aan den kant van het aardige , zilverblauwe riviertje in den schoonen zomeravond .Een zoet windje suisde door het riet ( Sientje had haar zwarte wollen kapje opgezet : een mensch vat licht kou ) , de klare , wolkenlooze hemel spiegelde zich in het heldere , stroomende water , en de geuren der bonte anjelieren drongen zacht tot hen door .Baas Uiterdijk schraapte , dat het liefhebberij was , de schubben spatten links en rechts .