(1899) .- Toch stierf de nacht en dag zich reedt - ' t Is me of achter haar trekken , trekken lachten , Half uitgewischte die te lachen trachten , Andere lippen achter háre lokken , Zie ' k haar vlak aan dan voel ik me aangetrokken Door één rechtop , en dat is mijn Gedachte In ' t zwart gekleed ! Haar vleesch is zacht zoo op het zand , haar vleesch Is schoon zoo nu de lucht erover rees , Zoo bleek en klaar , waarin , helaas , mijn ziel Treurt om de ziel die in dat lichaam viel , En zich verbergt zoet in zijn slaap en levend bleek , Schoon ik al zachtjes streek Met hand langs oogen , borsten , buik en mond En het gond - blond Van haren waar zij onder ligt bedolven Lenig als wier en langzaam als zee - golven , Geheimnisvol , en ' t schuim dat voorhoofd hoog Dat kroont hun boog , Die neerruischt rijk en vorstlijk tot den rooden grond , Waar raadslig schoon en wreed Die slaapster sluimert , ach ! die ik niet weet .Want ik weet noch haar denken noch haar doen , Het noodlot niet dat haar hier heenbracht toen Dien avond ' k haar zag staan aan ' t strand der zee , Rein alsof juist ontstaan Rank uit een schelp of blank uit een schuimvaan , Uit het zand van het strand of het zout van de zee .