(1856) Vreemd ! ze hadden gelagchen ook , wel niet luide , maar toch gelagchen , omdat - de doodgraver een gezigt had gezet , alsof hij dacht : ‘ dat is weer zóóveel , ’ - gelagchen , omdat één van hen vergeten had de schuttersstreep van zijn zondagsche broek te doen , en nu zóó was mede geweest .Één van hen had nog verhaald , dat het eens gebeurd was , dat een , die begraven werd , van binnen tegen de kist had geklopt , en dat hij , nadat men de kist had geopend , er levend was uitgekomen ; zoodat rieka het angstzweet was uitgebroken , omdat het toch wezen kon , dat joc ook schijndood begraven was .Verder had er één nog gezegd , dat het naar was ; een ander , dat het eigenlijk maar gelukkig was , want dat de jongen toch altijd een kruk zou zijn gebleven , hij stak in een slecht vel ; een derde , dat hij met alle pleisier was mede geweest , en dat , ‘ bij dingen of zóó ’ ( hij bedoelde zeker de oude vrouw ) men altijd over hem dispeneren kon ; een vierde eindelijk had gemeend , troostgronden te moeten aanvoeren , en onthaalde het bedroefde drietal , onder het slurpen van een kopje koffij met zoet , op een menigte bijbelteksten , die , slecht gekozen , weinig effect deden , terwijl hij ten slotte aan het weenende meisje den troost gaf , dat zij namelijk met der tijd nog wel een ander zou krijgen .