(1810) Hoe treurig is zijn lot ! - hoe ellendig zijn staat ! ongelukkiger nog , dan de ongelukkige mol , heeft hij geene schuilplaats voor de verscheurende klaauwen der roofvogels , die vaak met zijn vleesch hunne bloedgierige jongen voeden ; even onbekwaam tot verdediging als tot vlugt , is hij een gevangene in vrijheid ; en bij de geringste beweging zijns ligchaams schiet rijtende smart hem door de wanstaltige en stramme leden .- Voor hem is niet het heldere nat der kabbelende beek ; het verfrisschende water gleed nooit door zijne schorre keel ; de groene heuvels en lagchende velden betreedt hij niet ; de smaak der geurige vruchten en planten , en het malsche gras zijn hem onbekend .Naar de bladeren , alleen , die hem verbergen , strekt hij de loome hand uit , en eet sidderende tot aan het daglicht ; tot dat hij , omringd van afgestroopte takken , en door knagenden honger gedrukt , angstig de lange reis aanneemt , en onder bitter en pijnlijk kermen , en bijna onmerkelijk , den boom afzakt , om , blootgesteld aan eene menigte gevaren , en eene ligte prooi voor den zwaksten vijand , eenen anderen op te kruipen , die hem weder voor woning en tot spijze kan dienen , en op welken hij eindelijk , na lang sukkelen , aankomt , door gebrek aan voedsel tot een geraamte uitgeteerd , en doodelijk afgemat van den voor hem verren weg .