(1892) ’ Over den drempel , met een stap als in een kuil , was Johan onverwacht gedaald in de kamer .Maar , achter de aldichte deur , op den uitgetrapten zandgrond bleef hij staan , bestookt door een oogenblikkelijke benauwing , onwillig voor den vagabondeerende - menagerie - stank van opgesloten heete beesten die prikte in den neus en terughinderde zijn vrij ademen .Schuw , onder een hoog troebel licht had hij Vogels blauwen blik zijn inkomen zien zoeken .