(1883) Het is ook een onverbeterlijke vent op dit punt ! Hij heeft , ik weet niet hoeveel tijd buiten de kantooruren gewerkt om een duitje te verdienen , waarvoor hij een piano kan koopen om zijn kinderen muziek te leeren , die hij zelf , op zijne wijze , beoefent .Hij zit des avonds laat , met de lange pijp , in zijn gemakkelijken stoel , te midden van een kring , waar alles orde en netheid ademt , en luiert , - die weelderige vent ! - zooals geen vorst ooit geluierd heeft , en geniet het huiselijk concert , zooals weinige menschen de heerlijkste opera genieten , - of hij trekt met den geheelen stoet op een schoonen zomeravond naar buiten en slentert uren lang in de vrije natuur rond op de meest weelderige wijze en kruidt de eenvoudige spijze als hij te huis komt met de weelderige dankbaarheid en tevredenheid in zijn hart , zoo sterk , dat geen truffels ter wereld ooit zoo geurig geweest zijn .Hij veroorlooft zich de weelde te gelooven , dat zijne vrouw de beste vrouw ter wereld is ; - dat zijn dochters de liefste meisjes in het heelal zijn , - dat zijn jongens de braafste kerels zijn , die met gelapte broeken en zeer versletene jassen loopen ; - hij heeft het vaste geloof , dat alles hier onverbeterlijk voor ons menschen ingericht is , en meent , dat als het slechts aan de rijkaards vergund is kostbare tulpebollen te planten , het hem en iederen arme vrijstaat de nog kostbaarder bloem der tevredenheid in zijn hart aan te kweeken .