(1906) Deze dorstende naar het ideaal van het eeuwig vrouwelijke , de dolende schipper naar het onbereikbare eiland van het geluk .In zijn mantel gedoken schijnt hij hier te waren , te dolen met waardigen tred door de geluidende Sierpes , met schuifelende vlucht in het ruischende waaien van capa , door de enge stegen het hoofd omhoog naar de zwarte gestalten achter de getraliede vensters , gerust in zijn hand , die rust op den degen .O , zuchten en hijgen van onrustige borsten , o handen gespreid over jagende harten , schoone witte handen in het licht van de maan .