(1877) ’ Dit tot Dora , die haastig haar frivolité heeft opgenomen , en nu den kwaadaardigen draad in het geheel niet meer tot glijden kan overhalen .‘ En wat u nu betreft , jufvrouw Huigen , neem me niet kwalijk , maar - u is altijd in betrekking geweest , niet waar , nu , dat weten we allen , dan gaan de lekkere beetjes ook al den neus voorbij ! ’ Jufvrouw Huigen neemt nooit of niet licht ten minste iets kwalijk , maar toch beeft haar zachte stem een weinig , toch kleurt zich haar goedig gezicht , als ze nu antwoordt : ‘ Daar had ik niet over te klagen , mevrouw ! de familie , waar ik was , was een zeer gedistingueerde familie , en u weet , daar wordt zelfs het gevoel van de minderen gespaard .’ Mevrouw Vuiste wilde antwoorden , maar Clara had haar boek neêrgelegd ; er vonkelde toorn uit den blik die ze tot mevrouw Vuiste richtte met de woorden : ‘ Vóor u verder gaat , mevrouw , permitteer me eene vraag : Waart u ooit op kostschool ? ’ ‘ Goddank , neen ! ’ ‘ Dat is , mijns inziens , zulk een groote reden van dankbaarheid niet ; men ziet daar toch zooveel , wat later te pas komt in het leven .