(1916) Ach , alles had allang zijn god ; sommigen zweefden op vederen of steigerden op beschuimde rossen , anderen stonden statig geharnast , of mijmerden liefelijk onder een rozenkrans .Aglaja raapte schelpen op , ook daàr sliep een genius als in zijn wiegje , Thaleia vouwde de blaadjes van een bloem uiteen , het was de adem van een kleine nimf die geurde .De wind , de gulden zon , het strand , de klare ether , zij bleken ieder slechts het hulsel van een zalig wezen , dat , onzichtbaar in zijn werkelijkheid , hun spelend glans en rythme schonk .