(1913) En in eenen wist hij het en schrok er van , dáárheen moest hij gaan , dáár voorbij de boomen , voorbij de velden , alles voorbij , daar moest zij zijn , of zij de prinses was of het meisje dat vlucht .En snel gingen zijn voeten over de zachtheid van het mos , en sneller door den zuiveren geur der kruiden , steeds sneller liep hij de boomen langs zonder ze te zien , met bonzend hart , met gloeiende wangen , - nu , nu wilde hij haar vinden , nu de nieuwe , vreemde warmte , nu de ruimte , de breedheid , de hoogheid groot werd en vol gloed in zijn borst .En toen hij uit de schemering van het woud in het klare licht liep stond hij even stil en zag rond ; achter hem ter wederzijden in de schaduw der struikjes , in de blanke vaagheid der bloemen , bij de trouwe stammen der boomen stonden alle feeën en elven en kleine wezens geschaard , wachtend wat hij zou doen , stil , zeer stil , behalve wanneer de zon schitterde in hun oogen .