(1906) Het was nog vroeg in den morgen ; de zon , slechts even boven de kimmen gerezen , had de lauwe zoelte der zuidermor - genlucht nog niet tot de afmattende warmte van den middaggloed verhit ; van frischheid blinkende , door den dauw , die als een nevelig waas langzaam was opgetrokken , liet het geboomte nog niet aamechtig het gebladerte nederhangen , en de bloem boog niet den veelkleurigen kelk weemoedig op den stengel neder , overheerd door de felle scherpheid van licht en stralen , zooals de schuchtere bruid de oogen nederslaat voor den gloeienden blik van den bruidegom .In den lusthof Peretti had eene der kleine lanen , waar mirtenbloesem , aan oranjegeuren gehuwd , de lucht iets zoets welriekends gaf , dat bedwelmde en verrukte , het uitzicht op eene fontein , wier zilver helder water , uit zeven bronzen monden voortgespoten , soms als vloeibaar diamant in de ruimte wegspatte , soms in lichte schuimende vlokken op de nevenstaande heesters nederviel , welke vluchtige schuimsneeuw , in kristalparels herschapen , dan blinkend schoon neêrlag op donkergroen en bonte kleuren .Op zekeren afstand van het kunstige waterwerk , in het zachte mos , dat den marmeren vergaêrbak omgaf , zat achteloos , met de meest ongedwongene losheid , eene jonkvrouw , bijna nog een kind .