(1913) Hij stond daar , doorluchtig en eerwaardig , in den morgen , als de eeuwig - jeugdige , onverwinlijke helden - God , wiens naam hij voert , in vlammend goud gewaad tegen den lichtblauwen hemel .Daar zei Rudolf ineens , met warme geestdrift in zijn stem , weêr heelemaal de oude enthoesiast van vroeger : ‘ Henri , ik wist niet dat Indië zóó mooi was ! ’ Toen - zóó was hij altijd , óveral zocht hij naast het heel grandioze en ontzaglijke het uiterst teedere en zwakke , - toen boog hij zich over een bed wilde viooltjes , die heerlijk geurden over het terras .‘ En dan al dat fijne en teêre , ’ zei hij , hard - op denkend in zich zelf , - ‘ al dat zwakke en broze hier midden in dat ontzettend groote en verhevene ! Kijk , daar zijn nu toch heusch al mijn lieve , oude bloemen van Holland weer ! Waarachtig ! Een bed wilde viooltjes ! In hoeveel jaren niet gezien ! En kijk , hier , reseda ' s , en héliotrope , en dáár , hoe is ' t mogelijk , hier in Indië ! korenbloemen , en klaver , en kijk eens ! een bed met verbena ' s , en hier blauw - hemdjes , en de echte , groote pensées óók al , en dóór waarachtig die mooie monnikskapjes , en de paarse winde , en wat ' n theerozen , wat ' n tinten ! Maar waarachtig , daar staan de echte boterbloemen van Holland in ' t gras , en daar zie ik een heel bed met madeliefjes ! Hoe is ' t mogelijk , Henri ! Daar is me nu alles zoo maar inééns terug ? En dat in Indië ! ’ Ik had er schik in , hem zoo te hooren jubelen .