(1886) Uit de gedichten op twee jonge dooden , Maria Elisabeth en Elisabeth Henrietta , spreekt een rouwtoon , innig en diep .Gelijk een geurge roos , in Mei ontsproten , Is ze eensklaps afgebroken van haar stengel : Zij zoete vreugd van al haar huisgenooten .Zoo vangt het eerste gedicht aan , en nog aangrijpender , dichterlijker luidt de aanhef van het tweede : Daar hebt ge weêr , gij , eerstling der barbaren , Ontembre dood ! een loopbaan afgesloten , Wier jaren veel te weinig voor ons waren .