(1887) De heidensche kunst met haar bonte tafreelen Bleef steeds onze zinnen betooverend streelen .En praamde tot zanglust ' t poëtisch gemoed ; Want rijk scheen haar bronwel en grootsch was haar stoet , Als eenmaal Vrouw Saba , die bloem der vorstinnen , Die , zelve zoo schoon , met haar schoone slavinnen En kemels met paarlen en reukwerk bevracht , Opdagende in oogenverbijstrende pracht , De wereld deed knielen voor ' t weêrgaloos wonder .Hoe ras ging die groote vorstinnenglans onder ! Zij was slechts de maan .