(1887) Men was al lang begonnen te spreken .Jozef was midden in een zin over het vieze en onwelriekende van het jodenkwartier , daar zij straks doorheen zouden rijden ; zijn woorden kwamen als onverstaanbare schreeuwtjes uit de verte tot Mathilde , die uit goedheid ja knikte .Daarna werd er niet meer gesproken .