(1916) Als zij , tot bij klaren maneschijn , onder de lage takken van kromme appelboomen en mispelaren hadden gegeten en gedronken , gelachen en gedanst , en , tot slot , het kort , rap vuurwerk hun beenen had doen rillen , namen zij met veel lawijd en gepol afscheid van Charlot , en trokken zingend , terwijl Pallieter aan den arm van Marieke op een mondharmonika speelde , langs de vest en door de straten naar de statie .Daar gaf hij de vrouwmenschen allen een paar klinkende kussen , bij Marieken kon hij er bijna niet uitscheiden , en hij liet haar niet los voordat ze beloofd had binnen kort voor enkele dagen weer te komen .En ze vertrokken , verhit en luidruchtig , in hun schoon kostuum naar hun ver dorp , om morgen bij zonsopkomst alweer met slechte kleeren in het mest en het groeiende veld te staan labeuren .