(1868) ’ Negende hoofdstuk Op een zaturdagavond in de tweede helft van September , zes weken na dien anderen avond , des zondags , toen André en Emma te zamen op de bovenvoorkamer van Belvedere voor het venster gestaan en elkander de vonkelende ster gewezen hadden , die den hoorn der maan scheen te kroonen , sukkelde over den Duinendaalschen straatweg , van de stad naar buiten , een klein huurrijtuig met één paard .Het was hetzelfde paard waarmede André , vermoeid van het dreunen der lokomotiven en het ruischen der toasten , na afloop van de feestelijke opening der spoorwegbrug , in de koelte en de schemering naar Duinendaal terug was gebragt .Op den bok zat dezelfde voerman , die hem destijds had ingewijd in het verborgen leven van zes slepers - arabieren , waarvan deze de magerste , de stramste , en van afkomst de doorluchtigste was .