(1861) En schoon zij ' t hoofd een wijl deemoedig buig , Alle inspraak van gebelgden trots mistrouwend , ‘ Hoe , ’ klaagt zij fluks , ‘ hoe , eischt ge dat ik juich , Den ondergang mijns veegen volks aanschouwend , Of wensche dat geregtigheid geschie ' , Als ik den bijl reeds aan den wortel zie ? Waartoe hun moed voorbeeldeloos geprikkeld , Als voorspoed hen zoo schriklijk komt te staan ? ’ En schuchter blikt ze bij die vraag hem aan , Als schaamt zij zich ' t verwijt er in gewikkeld ; Maar kalmte , die van ' t hooge voorhoofd straalt , Verroert zich niet op haren breeden zetel , Zij scheldt der smarte een boogschot zoo vermetel Volgaarne kwijt , door pligtbesef verstaald ; ‘ Aan mij de schuld ? ’ herneemt hij , ‘ laat uw lippen Vergoêlijking als deze niet ontglippen , De ware moed is ook de ware deugd ! Gij leest het in de lofspraak van dit marmer ; Wiens geest heeft zich in grootscher vlugt verheugd ? Wiens harte sloeg voor al wat goed is warmer ? ’ 9 .En zij : ‘ Mijn schild ! dat ieder zomernacht , Waar ik in ' t woud op de open plekken poosde , Mij ' t evenbeeld des blaauwen hemels dacht , Als ster bij ster al liefelijker bloosde , Tot louter glans de deinzing van den grond Verdwijnen deed of haar het licht verslond ! Mijn schittrend schild ! dat westwaarts voortgedragen , Zijn stralen schiet tot op de stille reê , En ik mijn rijk een dubble wereldzee Ten gordel om de lendnen zie geslagen ; Dat Albion in ' t kille Noorden stuit , Of leidstar door prairiën en savanen , Mijn rappe jeugd een heirweg zich doet banen , Naar ' t paradijs van ' t haar verlokkend Zuid ; Mijn schild , mijn schild ! voor ' t afgeleefde Europe , Vervulling van te wreed gekrenkte hope , Als keer op keer de omwent ' lingskrater blaakt , Of hongersnood haar kindren dwingt tot vlugten , Dat schild te schimp , dat schild te schand gemaakt , Bevlekt met bloed , wat smetteloos mogt luchten ! ’ 10 En hij : ‘ Alsof de vlek er niet op viel , Den eigen dag toen ge in uw vroegst verleden Het welkom riept aan de onheilzwangre kiel ; Gods beeldtenis , in ebbenhout gesneden , Als lastdier naar uw brandende akkers joegt , En schopte ' t weêr , het in uw boeijen sloegt ! Als zou die vlek verschrikkende u verrassen , U , wie geen angst den boezem zamenneep , Toen Jackson zich aan Florida vergreep En hij haar rood toejuichende zag wassen ! “ Maar negerbloed ! ” doch dat door aadren vloeit Als bij den blanke , ontschietende aan een harte Dat liefde kent , haar wellust en haar smarte , Dat voor zijn kroost ten laatsten slag toe gloeit ! Gij , Vrijheidsmaagd in ' t verre West geheeten ! Gij kweekt dat ras , verzuchtende in uw keten , Gij kweekt die kudde om ze uit te drijven aan , En ziet alreeds in uw verovringsdroomen Uw tente aan ' t eind van deze uw wereld staan ; - Te vroeg gejuicht ! de wreker is gekomen ! ’ 11 .Wie schetst onze eeuw , of zij slechts stofflijk leeft ! Het ros , het zeil in vlugheid overvleuglend , In elk genot ' t verleên voorbijgestreefd , Maar geene drift , maar geenen lust beteuglend ? Hem logenstraft ' t verheerelijkt gelaat , Waarmeê haar geest zijn zege gadeslaat ! ‘ Wee mijner , wee ! ’ hoort hij de ontroerde zuchten ‘ Als opstand zich bij burgeroorlog voegt ! .