(1877) Nu zou het zeer goed zijn geweest voor Kreisfeldt , zoo hij wat Eau de Cologne had genomen , hetzij als afleiding , hetzij om zijn voorhoofd te bekoelen , dat gloeide als vuur , maar de tweede luitenant was buiten zichzelf van woede over de minachtende wijze , waarop hij behandeld werd en met een stem die hij , bij al zijn inspanning , onmogelijk voor kalm kon doen doorgaan , antwoordde hij : ‘ Dank u , jufvrouw Stark , ik zou de dames raden om al die odeurtjes en watertjes te bewaren voor de arme drommels , die half ziek in die verpeste lucht moeten leven ! ’ Van Raven , die de bleeke dunne lippen van den heer van Berkesteyn op onheilspellende wijze zag toenijpen , gaf den luitenant een stootje , hetgeen zooveel zeggen wilde , als ‘ houd je stil , ’ maar toen Kreisfeldt , niettegenstaande die vermaning , wederom wilde beginnen te spreken , ontnam hij hem haastig het woord .‘ Wel , Kreisfelt , ’ zei hij , ‘ je zult niet vergen , dat aan die lui reukbaden worden gegeven ! En daarvoor onze dames van haar Eau de Cologne te willen ontrooven ; wel , wel , me dunkt , je moest straks als boete , voor al de negen dames een fleschje odeur gaan koopen .Wat verkiest u , mevrouw Krobs , Jockeyclub of Ilang , Ilang ? ’ De dames vonden het een uitmuntend plan en reeds waren de zoo fel bedreigde vrede en vroolijkheid hersteld , reeds had van Berkesteyn onder het genot van zijn manilla , het mannetje vergeten , dat hem had durven aanblaffeu - toen een schorre , snerpende stem vroeg : ‘ Maar hebben ze het waarlijk zoo slecht , die kolonialen , mijnheer Kreisfeldt ? ’ De stem kwam van een persoon , die eigenlijk door niemand opgemerkt , aan tafel was gekomen , evenals niemand aan hem gedacht had , toen hij aan boord kwam , en evenals niemand wenschte iets meer van hem te weten , dan wat zijn uiterlijk dicteerde : een leelijk ventje , met gluiperige oogen , kleverige handen , sluike haren , kromme , wankelende beenen en een slordig toilet .