(1918) En het al hooge graan wies nog en zwol en rijpte de Meimaand door , werd van zilverig , goud , en van goud , koperros ; in het begin van Juni reeds rekten zich de korrelzware aren tot waar de wingerd - ranken weelderig nederzegen ; en óver die zonvergulde banen , van glanzend - groene festoenen bezwierd , bogen weder de wegende twijgen vol warm - doorbloosde abrikozen , en alom druppelde en trippelde , in zilvergroenen dans gezet , het tenger lederloof der teedere olijven .Boven de opener koren - hellingen wrong hier en daar en ginder een grillige appel - of perelaar zijn lage , dichtbeladen takken ; en hoog uit het graan hief een slanke amandel , een donkere noteboom , zijn ruischende kruin vol heimelijke gaven .Als de brand van het avondrood in het koren gebluscht was , en het vage purper der schemering zich oploste in het duister , dan , in die windstille , warme voornachten wemelde heel die drievoudig vruchtbare wereld van de duizend maal duizend dooreenspelende lichtjes der nimmer rustende glimkevers : een immerdoor en overal wisselend spel , uit en aan , aan en uit , een naderzweven en vluchtig verzwinden en weer aanglitsen en voorbij - ijlen .