(1903) En zijn blikken zwerven van het kruis , op - lichtend in de zonneschittering , naar de vroolijke Rijnoevers met hun wit - en - groene huisjes , naar ' t rijke beeldhouwwerk van zijn rustplaats , totdat zij zich hechten aan ' t povere kleed met het ruwe geeselkoord , geknoopt om de heupen .Broeder Benedictus op zijn marmeren vorstenzetel , het kruisgoud gloeiend in zomerrijkdom , heel de wereld één jubel van glans , en geur , en kleur , brengt de handen voor de oogen , als werden ze verblind door de stralende geluks - omgeving .Maar eensklaps met een forsche beweging richt hij het jonge , donkere hoofd omhoog , - verzet in zijn blik , een stroeve uitdrukking van onwilligheid als van den slaaf , geketend door niet te verbreken kluisters .