(1859) ‘ De vijand vlucht , hy vlucht , ’ weêrgalmt van alle zijden ! ‘ Dank hemel ! ( roept zy uit ) dan eindigt al mijn lijden , Dan zie ik mijn gemaal - mijn kroost zijn vader weêr ! ’ Zy stortte een dankbre traan , en buigt haar knieën neêr , Wanneer een helsche geest wangunstig van haar vreugde Verwoesting stortte op ' t heil waarin zy zich verheugde , Het moordend lood bestierde in de afgerichte vaart En ' t offer van zijn spijt ter neder velde op de aard .Het scheidt haar ' t sierlijk haar dat kronkelde om haar slapen En deed een doodsche wond langs hals en schouders gapen , Waaruit het ruischend bloed by breede stroomen vloot ! Zy gilt , en kust het wicht dat ze in haar armen sloot , En rukt zich ' t knaapje aan ' t hart dat om haar henen huppelt Onwetend van wat bloed zijn handje wordt bedruppeld , En juichende om ' t gewoel dat immer nader toog .Angstvallig ziet zy om met half beneveld oog Naar Walters wederkomst .