(1647) Verliesen wy ons sachte rust , Het is ons vreught en harten - lust , Voor u te draven nacht en dagh , Alst u maer slechts behaghen mach ; Neyght toch tot ons u gunstigh Oor , En op ons bede gheeft ghehoor : Ontfanght ' et met eerwaerdigheydt , Dat voor u op den Altaer leydt ; Al zijn ' t gheen Bloempjens die de Mey Doet spruyten in de klaver - wey .Of Roosen met een soete geur , Of Tulpa van seer schoone kleur , Of dierghelijcke Hof - cieraet , Dat met de Somer toch vergaet , Maer als die sijn verdort als hooy , Soo staen noch dese fris en mooy ; Als die sijn in de aerdt versmacht , Dan hebben dees haer meeste kracht , Des avondts , alsje sit en suft , En druylt , en seer swaermoedigh duft , Soo zijn sy u te wonder goedt Tot een verquickingh in ' t ghemoedt : Die lustigh van hem selven zy , Die brenghtse meerder soetheydt by : Dus hebje treck maer tot de vreught , Sy doen u over - groote deught ; En sooje in ' t gheselschap bent , Voor al , sy hooren daer ontrent : Want als men soet is met malkaer , Soo wordje eerst haer kracht ghewaer : Want dese Bloempjes zijn alleyn ' t Uyt - trecksel van het geestigh breyn , Dat niet als tot geneught en streckt , Dat niet als enckel vreught verweckt ; Je kentse Nymphjes , niet ontslaen , Maer moetse greetigh nemen aen : Want vreught is daerje hart nae helt , Haer middel wordje voor ghestelt : Dus stootje dit dan met de voet , Soo derfje oock haer innigh soet ; Wel maeckt dan toch mijn Bloempjes quijt , Tot mijn versoeck en u profijt , Op datje op een ander Jaer Weer and ' re Bloempjes wort gewaer ; Ick kort hier op mijn reden of , En schey , ô Nymphjes ! met verlof .U .