(1878) .‘ Ga je nu waarlijk voorgoed heen ? ’ klonk het zacht achter een haag van welriekende witte en roode meidoorns : ‘ Frits , wacht nog even , in éen wip ben ik bij je .’ Iets zeer pijnlijks had de jongen gevoeld toen hij - die meidoornenhaag genaderd , haar met gezwinden tred was voorbijgestapt ; daarachter toch lag de vroolijke hofstede Doorenkampe , aan Huibert Weiveld toebehoorende en aan Seintje z ' n vrouw die zoo gul was as ' en koffiekan met twee kranen , en pannekoek kon bakken .