(1892) .Uit den grave springen rozen , En terwijl die minnend geuren , Zal zijn ziele daarin zingen ' t Zalig lied der eeuwigheid ! phoibos .Aphrodite ! Aphrodite ! duikt ge bij het uchtendblozen Uit het schuim der blauwe golven , tusschen duinen , tusschen rozen ? Komt gij uit het land der schoonheid , uit het zangrig Griekenland , Lachend naar het barre Noorden , hupplend op het dorre strand ! Aphrodite ! Aphrodite ! waar ge wandelt spruiten bloemen , Waar ge zoet aanminnig lachelt , hoort men liefde en schoonheid roemen .