(1861) ’ Op Vrijdag den vijfden Julij hebben wij zijn stoffelijk overschot uitgeleid naar de laatste rustplaats , het kerkhof van Roosendaal .Het was heerlijk weêr ; de zon scheen helder en vriendelijk ; het rijpende graan , de statige beukenlaan , het mulle zandspoor en het jonge akkermaalshout , alles was zoo liefelijk overstroomd door het zonlicht ; de bloemen geurden om ons heen en de kinderen volgden ons huppelend en spelen na - de dorpsschool ging juist uit - en wij wandelden achter de lijkkoets door die bekoorlijke dreven , jubelende van licht en van leven en den lof en het genot verkondigende van deze schoone aarde ; wij wandelden achter de vale zwarte koets , achter de mannen met hunne lange zwarte mantels en hunne lange zwarte lamfers , die als wimpels afwoeijen van hunne hoeden , achter dien onden koetsier van den lijkwagen met zijn breedgeranden , omgebogen hoed , dien ouden koetsier , die zoo rustig en bedaard daar dien jongen man weg bragt naar zijne kleine laatste woning .Waarom zouden wij ' t niet bekennen , dat ons meer dan eenmaal eene huivering , eene zenuwachtige siddering door de leden voer bij die tegenstelling van dood en leven , van jeugd en vernietiging ; bij die levenslustige natuur , die tot vreugde en genieten scheen uit te noodigen en bij dien somberen optogt ter uitvaart van een jongen vriend ; waarom zouden wij ' t verbergen , dat we geen vrede konden hebben met ons verlies , dat er eenige bitterheid school in onze droefheid en we ons niet konden overtuigen , dat zijn blijven onder ons niet beter ware geweest ? Het was of het scheen ons een lange weg , die naar het kerkhof voerde over het landgoed van Roosendaal , den heuvel op , de graanvelden langs , door de majestueuse laan en gedeeltelijk over een zonnig stuk hei .