(1879) Uit de dagen mijner jeugd herinner ik mij den diepen indruk , welken dat jaarlijksche wonder der verrijzenis van de ivoorwitte kelken met het gouden hart op mij maakte .Het groen worden en bloesemen van struiken en boomen scheen mij zulk een wonder niet toe , als dat uit den diepen modder van den vijver , uit het kille stilstaande water , dat nu staal grijs en blinkend , dan bruin en dof als brons onder de hooge boomen zich uitstrekte , plotseling krachtig en stralend de sappige lichtgroene stengels opschoten , en dat breede bladeren , ondoordringbaar voor vocht en het water van zich afschuddend , op de stroomen kwamen drijven ; dat de melkwitte knoppen het groene omhulsel deden bersten , en ten laatste de bloem haar glanzende melkwitte kelk wijder en wijder opende , opziende naar den blauwen hemel en geurende in het zonlicht om hetwelk te zoeken het de diepten ontsteeg .Een indruk , aan die onvergetelijke verwondering der kinderjaren na verwant , werd op mij gemaakt door het leven van den jongen held , die ongeholpen , onverzorgd , door geen kilheid geen onreinheid besmet , het onedele en afzichtelijke ontsteeg , dorstende naar schoonheid en goedheid en het van God afkomstige instinct volgend , dat hem optrok naar het licht , naar het heilige blauw van poëzie en godsdienst .