(1912) Welnu , is niet de dag van heden Voor u een ware zegepraal ? Wordt niet uw hart bekoord door al de wonderheden Der wereld in haar vollen praal ? de dichter , met bewondering rondblikkende .Schoone natuur , hoe lacht ge verblijdend Den sterveling aan ! Wat zijn uw glanzen zoet en verleidend ! Wie kan uw bekoringen wederstaan ? Hoe rijk uw tooverkleuren , Hoe zoet uw balsemgeuren ! Ach , mijn hart , dat schuldig u heeft veracht , Brengt poplend zijn hulde aan uw wonderpracht ! Vierde tooneel .de vorigen ; idea , vertoont zich in het diepe des tooneels .