(1865) Zijn ziel , verheugd dat zij het leelijk omhulsel van Bressier kan verlaten , dartelt blijde weg en belooft , dat zij niet weder op aarde zal terugkeeren , tenzij zij herboren wordt in den kus van twee elkander opregt minnende geliefden .Zij begint haar reis , maar vliegt , na een jaar vergeefs gezocht te hebben , in de maand Mei , als de geur der bloemen in de lucht stijgt , tegelijk met de koeltjes der lente in een zonnestraal weg , de hoop opgevende van ooit te zullen vinden wat zij zocht .Men ziet : Feu Bressier is onder een aardigen vorm een satyre tegen het denkbeeld dat er opregte liefde bestaan zou , en waarschijnlijk nog een reminiseence uit de dagen der jeugd van den schrijver .