(1869) Het was een kleine passie waartoe de geschriften en de persoonlijkheid van zijn oom Jan van der Hoeven , den beroemden hoogleeraar te Leiden , hem aanvuurde .Des zomers vertoevend op het bekoorlijk Duinlust , onder Overveen , waar het huisgezin de zomermaanden sleet , dwaalt het kind daar aan den zoom der duinen overal rond ; hij let wel niet op den liefelijken wasem van het jeugdig groen , niet op het dichte loof van ' t lage hout , niet op de bloemen , ‘ op de madelief der velden , de duinroos die in de heggen bloeit , of de kamperfoelie die in ' t wilde door het kreupelhout zich slingert ’ : - al die schilderachtige kleuren en zoete geuren die een David Jacob van Lennep ( later zijn meester ) zoo wist te waardeeren , neen , het kind is niet tevreden tot hij het slaan der zee ziet , en de gewassen dier zee in haar oneindig verscheiden schelpen kan opvangen .Misschien boeide het kind reeds onbewust wat later den man zou verteren , het ruischen van de oneindige zee .