(1917) Er was niets meer dan het murmelend rythme der waterstralen in het nymfaeum .De rozen van Paestum geurden ; door de hier en daar weg geschoven spiegelsteenen ruitjes ademde de zoele wind ; rondom was die rustige , smaakvolle weelde van wit , zwart , rood marmer , rood porfier , zwart brons , louter edele lijn , schoone vorm .Het mozaïek van den vloer , de fresco ' s der wanden , het stuc van de zoldering noodden niet anders dan tot rust en vrede in zoo kunstvol rijken eenvoud ; de dag was die van Latijnschen vroegzomer ; de gastheer , die weldra zoû komen was de beminnelijkste Romein , die dezer dagen leefde , en de sombere stemming was onafweerbaar over de wachtende gasten .