(1902) Met zulke gedachten heb ik me dikwijls bezig gehouden , als ik op weg door Londen ' s straten , vervuld van mijn studies over het Engelsche leven in het begin der 19e eeuw , de paden langs stevende van de groote voorstrijders der moderne gevoelsbeweging , mannen als Coleridge , Lamb , Hazlitt , die de sensibiliteit der groote burgereeuw haar vorm en haar merk hebben gegeven .Daar , in Newgatestreet , in ' t hart der City , heeft Coleridge ' t eerst de menschen onder de betoovering van zijn welsprekendheid gebracht ; daar , in de rust van Inner Temple Lane , heeft Lamb , de Charles Lamb van ‘ de snuifkleurige jas ’ , zijn vrienden onthaald op zijn geestigheden en zijn hartelijkheid ( op zijn puns en zijn punch ) ; hier , in Southampton Buildings , tusschen de deftigheid van Russel Square en de woeligheid van het Strand , te midden van de achteraf - kleinburgerlijkheid der groote stad , heeft William Hazlitt ‘ op kamers ’ gedroomd en gewerkt , toen hij alleen was gaan wonen , - van zijn vrouw af ( 1819 / 1820 ) .Hing voor twee , drie menschenleeftijden de bedompte nevel al zoo dicht over de buurt ? Ik geloof niet dat William Hazlitt er veel naar getaald heeft .