(1915) De sneeuw ligt op de daken , en door de morsige steê spoên roodgeneusde gestalten in ulster en cachenez .En in denzelfden jaargang , wat later , herlezen wij van de aandoenlijke , mooi gestyleerde regelen : ‘ Zoo fluistert de heimvolle sage ’ de eindstrofe : En voor één min ' t gelukt is een frischgroenend blad van haar stengel - maar doorweekt met haar geuren - luid jub ' lend te verov ' ren , hoevele gevallenen ! Wanhopig , onmachtig , met brekende blikken en stervend harte opschouwend naar de heerlike bloemen daarboven ! Nietwaar , zoo moet ten slotte het beeld van Dela Montagne zelf geweest zijn .Een brekend harte , onverschillig , vreugdeloos , troosteloos , lichtloos geworden - mede - gevangen in de klauwen van ‘ la bête humaine ’ .