(1860) Aan mijnen ega , Op zijn vijftigste verjaren .Wat wacht gy , op uw blij verjaren , Mijn Egâ , van uwe Echtgenoot ? De herfstwind , ruischend door de blaâren , Verbiedt ons rozen meer te gaâren , Of krokus met jasmijn te paren ! De herfstwind , ruischend door de blaâren , Blies roos , jasmijn , en krokus dood ! Maar ' t schoonste wat de bloemwarande My in heur luister aan mocht biên , Wierd mooglijk slechts een feest - girlande Gelijk we er daaglijks duizend zien : Iets eedlers voegt aan mijn beminden ; En ach , waar is in ' t wijd Heelal Een bloem tot zinnebeeld te vinden , Die u mijn liefde schetsen zal ! Maar schetsen ! - Ach ! gy kunt gevoelen ! Gy weet ; geen liefde kent verkoelen , Op deugd en zielsgenot gegrond .Mijn hart aanbidt u eindloos teder ; En , wierd ons lot ook immer wreeder , Dit hart kent buiten u geen heil op ' t wareldrond ! Ja , zoo de taal der Englenchooren Mocht klinken op des stervlings Luit , Dan mocht gy hemelklanken hooren ! Dan mocht mijn zang uw hart bekooren ! Maar drukte u ' t mijne nimmer uit .