(1914) - ‘ Het Park laat zijn haar staan , gelijk de artisten ! ’ , spotten de ketjes ; en inderdaad , de oplettende en afkeurende wandelaar zag het gras van wandelgangen en bowling - greens groeien als de nimmermeer geschoren baard van een troosteloozen weduwnaar .Tot op het oogenblik dat wij van het verschijnsel de verklaring kregen : eergisteren , en gisteren ook , en vermoedelijk vandaag zelfs , zag men over de zoden , waar rozen en gouden gramineeën wuifden , groote mannen in feldgrijs spanceeren , dragers van groote zeisen , die ze rythmisch bewogen door de grassen , dewelke gekwetst , onthoofd , geveld , hun laatsten en geurigsten adem loosden .Zij gingen , de mannen , in groote regelmatige stappen , en hun breed en blinkend wapen schreef halve cirkels over het gras : telkens viel in halven cirkel de lichte massa der kruiden voor hunne schrijdende voeten ( de overige beschrijving laat ik aan uwe overvloedige verbeelding over ) .