(1838) I .Het was geen dag - het was geen nacht , - Maar ' t was dat stil en vredig uur , Dat ademhalen der Natuur , Wanneer aan ' s hemels klaar azuur De Zon haar dagreis heeft volbracht , - Als ' t blaauwrood waas de kimmen dekt , De schaduw zich langs de aarde strekt , De Maan heur avondpost betrekt , En aan den zuivren , d ' effen trans De smetloos - reine zilverglans Der blanke hoornen glimmen doet , En spieglen in den gladden vloed , Waar langs de mist des avonds zweeft , En golfjen ruischt , noch blaadtjen beeft .- De zachtgewiekte zefierstoet Was ingesluimerd , of vergat Door ' t loof te dartlen en den vliet Te rimplen ; zelfs het popelblad Brak trillende de stilte niet , - Of ruischte ' t lover soms , - het scheen ( Zoo zacht was ' t ) als bewoog ' t alleen , Opdat de ruste , die het schond , Geen schrikbren doodslaap zou gelijken , Maar ' t sluimren van het Leven blijken ; Opdat geen huivring ' t kalm gemoed Zou kwellen , want in zulk een stond , Moet alles weelde zijn en zoet .