(1787) Naauwlyks was ik hier , of ik hoorde haar op deeze wyze , met weenende oogen en beevende stem , aanheffen .Philantropos , myn Vriend ! myn beminde Herder ! Ach ! hoe treur ik om uw gemis ! myne droefheid klimt ten hoogsten top ! door uw sterven heb ik alles verlooren ! ja , het leven zonder u schynt my een dood te zyn ! Philantropos ! als ik aan u denk , bezwykt myn hart ! dan zink ik weg in droefheid ! Philantropos , myn Vriend ! ik herdenk ' t gelukkig oogenblikje , doen gy my voor ' t eerst uwe Min openbaarde , ja , ' t was in dat zelfde tydstip , dat onze zielen in elkander gesmeed , en onverbreekbaar vastgeklonken wierden , tot dat de dood u , philantropos , met eenen slag , op ' t gevoeligste van my losrukte ! ô Philantropos , myn Vriend ! ik herdenk uwe ongeveinsde min ; ach ! uwe welmeenende liefkoozingen : wanneer gy , op ' t groene klavergras , verrukt door onze zoete min , naast myne zyde nederzeeg , uwe lieve armen om myn hals strengelde ; ach ! ik herdenk , hoe gy uwe lieve lippen , op ' t hartelykste , op de myne deed kleeven , en eenen Nectar - geur op mynen nu kermenden mond verspreidde .Ja , my dunkt , ik voel nog uwe waarde hand , myn dierbre philantropos ! mynen tederen boezem streelen , die nu klopt van angst , nu gy , myn lieve Herder , in ' t stof des doods zyt neêrgedaald ! ô Myn Vriend ! ô frissche Bloem ! ô fiere Jongeling ! zyt gy dus afgesneên ! ô Wreede dood , had gy geen mededoogen met een tederminnenden Herder ! had gy geen ontferming voor eene zwakke Maagd , die u zo vuurig om ' t leeven van haaren Minnaar bad ! Daar ligt nu myn philantropos ; on der deezen steen rust het ontzielde Lyk van mynen Herder ; waar is nu zyne sterkte ? waar is nu zyne gezondheid ? Nu is zyn beminlyk hoofd van allen luister ontbloot ; zyne sierlyk krullende hairlokken zullen myne oogen niet meer na hem trekken ; zyne betoverende oogen , waar in opregte min en gulle vriendschap te leezen was , zyn nu voor altoos met doodlyk floers bedekt ; zyn mond , waar uit de wysheid een schat van klemmende woorden voortbragt , is nu geslooten ; zyne lippen , waar van de vriendelykheid afvloeide , zyn met eene bleeke couleur geverwd ; het aangenaame blos , dat zyne wangen versierde , is met eene akelige doodverw gedekt ; ja , zyn eertyds zo schoon lighaam zal eerlang ten prooje voor de wormen zyn , en verteerd worden ! Ach ! philantropos , myn Vriend ! Dat geen lieflyk zonlicht ooit , door deeze digt , gebladerde eiken , dit grafgesteente beschyne ; dat nooit geen vrugtbre regen deeze aarde besproeije ; want hier is het ryk des doods ; hier heeft eeuwige droefnis haaren zetel gevestigd ! En gy , lieflyk zingende orgelkeeltjes , paart uwe stemmen met myne rouwklagt , zingt een droeven toon , treurt met my , om eenen Herder , die uw muzyk zo sterk beminde , en u nooit in uwe vryheid stoorde .