(1843) 47 ) is dunkt ons bij appuleius veel gelukkiger en veel waarschijnlijker voorgesteld .Ook het loven en bieden over den ezel met den priester der Syrische Godin is aan de Latijnschen Schrijver eigenaardig ; maar waarom hapt brouwer ' s ezel niet even stout toe op de smerige hand , die hem de tanden voelt , als het graauwtje van appeleius dat doet ? Zijn ezel toch is althans niet snuggerder , en de ironie van het volgende gesprek wint er bij .De geleerde Schrijver heeft , bl .