(1908) Met gevoelens als waarvoor ik hier woorden zocht , moet ge al dadelijk het gedicht lezen waar de bundel mee opent : ‘ Ommekeer .’ 1 O lust ! door wien ik werd geblaakt , Als ' t voorjaarslandschap scheen ontwaakt , In vaart die slechts de jonkheid smaakt Ten berg te rijden ; Om , stil er staande , uit dennenschauw Te aanschouwen hoe der wolken grauw Aan twee saizoenen viel te nauw In ' t worstlend strijden : O lust ! dien ademloos ' k genoot , Wanneer de hagel klett ' rend vlood , De bliksembundel , vierig rood , Verblindend straalde , De donder in ' t verschiet bezweek En ' t lieflijkst licht op heel de streek Zich uitgoot , daar de winter week , De lente daalde ! - Verfrisschend storten in den vloed ! Zoo vaak de felle zomergloed Het stof tot stikkens rijzen doet , Den lommer zengend ; Gij , toets van beide moed en kracht ! Voor dwarelkolk , voor duist ' ren nacht Als in dier waat ' ren schoot ons wacht Geen vrees gehengend : Een jongen god des strooms gelijk Te ontstijgen aan dat ziedend rijk , De breede borst ten zegeblijk Van schuim nog blinkend ; Om fluks , met roerelooze leên Op ' t golfgewiegel voortgegleên Heur dans te hooren , langs ons heen Melodisch klinkend ; - O weelde ! in veld en heide en bosch , Veelkleurig door hun najaarsdos , Het schuwe haas , den schalken vos , ' t Wild zwijn te jagen ; Of , - waarom toch zoo schaarsch genucht ? - Het korhoen treffende in zijn vlucht De schoonste pluim uit onze lucht Ten sier te dragen ; O weelde ! als wis van ' t schuilziek spoor De wouden uit , de dalen door ' k Op ' s heuvels top , in middaggloor Het hert ontwaarde , Waar ' t onverschrokken om bleef zien , Als mocht zijn kroon de spitse ons biên , Daar de overmacht hem dwong te vliên Maar niet vervaarde ; - Volzoete wedloop met den wind ! In ' t jaartij dat de jeugd bemint , Die vleugels aan haar voeten bindt Voor ' t vlak der stroomen ; Gij , gulle vreugd ! te huis op ' t ijs , Vervelend - vroom noch wereldsch - wijs , Wier boert , hoe luid haar lach ook rijz ' , Niet weet van schromen : Een spiegel die zoo vaak mij droeg Wanneer ik forsch beentje over sloeg , Of , dartelziek , het handje vroeg Van mooie Klaartje En met haar voortzwierde op de baan , Om stout dat weeldrig lijf te omvaên Tot schaamrood ons ' t gejuich deed staan : Ai , zie dat paartje ! 2 Geneugten ! jaar en jeugd bedeeld , Die beurt om beurt mij hebt gestreeld , Och , zegt wat hoofd of harte scheelt Dat ' k u verzake ? Al hinnikte als voorheen mijn hit Ik greep het zaal niet meer ten rid , Hij schudt geen schuim meer van ' t gebit In onweêrswake ; Het veld werd groen , het bosch liep uit , Er blonk gebloemt , er geurde kruid , Voor d ' eerste maal was mij als bruid De Mei verschenen : Daar rees der nachtegalen zang ! Van waar den onweêrstaanbren drang Dien ' t oor te leenen uren lang En schier te weenen ? - Of ' k afschuw van die weekheid had Vernoegde mij geen sterkend bad , Doorkliefde ik , daav ' rende overspat In storm de golven ; Ach ! bleken , keerende op de kust , De wenschen mij maar half bewust , Die onlust midden in den lust Voor goed bedolven ? De vedel voerde in d ' avondstond De maaiers over ' t grasperk rond , Wat was mij die geen vreugd meer vond Bij ' t schalke dansen ? Het hooi mocht geuren als weleer ' k Genoot die weelde maar van veer , Op ' t beekjen zeeg het maanlicht neêr In zilv ' ren glansen ! - Trof anders tusschen ' t suiz ' lend graan Een flinke boerendeerne ik aan , Ik prees de smalheid van die paên , Ik plaagde , ik stoeide ; En nu ! hoe hoog de halm ook zij Gaan korenbloem en klaproos vrij , Als ware ik weidscher gaard nabij Dan hier me ontbloeide ! Wel sprong ik van mijn legersteê Eer ' t jachtsein aan den hoorn ontglee ' Maar ging ik nimmer blijder meê Nooit keerde ik droever ! Van deernis had mijn hart getrild : ' t Beroofde gaaike vloog zoo wild ! Heeft gindsche buks de klacht gestild Die kreet langs d ' oever ? - Doch , wat gedenke ik ' t in dit uur ! Geeft niet , bij wolkenloos azuur En zonneschijn , ons weer natuur Het ijs ten beste ? Op schaatsen heeft het liedje val : ‘ Wijs bij de lui , om ' t hoekje mal ; ’ Daar waait de vlag , daar rijst geschal , Doe ' k meê , voor ' t leste ? Neen , liever wijle ik aan den haard , Waar gast bij gast , zoo stil geschaard , In zoeten zang mij openbaart Hoe hij beminde , Om , dra verzaad van ' t blakendst boek , Toch diep te zuchten in dien hoek : Verschijn me wie alom ik zoek En nergens vinde ! Een genietende herdenking van de vier jaargetijden in het eerste deel ; dan , in het tweede , eens minnaars mijmerende beschouwing ervan .Eerst de lust , de moed , de weelde en de vreugde , nu de weemoed , de bespiegeling , de deernis en de eenzelvigheid .