(1912) Met zekeren angst zeide zij : ‘ Vergeef mij , mijnheer , dat ik u zulk bitter verdriet heb aangedaan ; mijn hart is er te vol van : het loopt over , en ik spreek bijna zonder het te weten .Heb ik misdaan , gij zijt toch zoo goed , en gij zult u niet op mij verstoren , omdat ik onze jonkvrouw gaarne zie en dat ik treur over haar ongeluk ? - Heeft mijnheer ons niets te gebieden ? ’ Zij wilde heengaan , doch de heer hief het hoofd op , en , zijne tranen bedwingende , sprak hij , diep ontroerd : ‘ Ik op u verstoord zijn , vrouw Jans , omdat uw liefdegevoel voor de arme Lenora zich uitstort ? O , neen , mijn hart zegent u integendeel ! Zij doen mij goed , de tranen , die gij uit mijne oogen rukt ; want , vrouw , ik lijd schrikkelijk en ben ongelukkig ; het leven wordt mij een last , en , wilde de barmhartige God mij van de aarde roepen , ik stierve met blijdschap ..