(1911) Tevergeefs riep ze thans den slaap , waaraan zij zulke behoefte voelde .Om ' t even , hoe ze zich keerde of haar ruischend hoofd lei , toch immer zweefde het beeld van Luc Hancq haar voor oogen , met het helder welkom in den blik , met den van binnen naar buiten stralenden zonneschijn van schrandere opgeruimdheid , die zijn gelaat bij elke komst verlichtte .En Marie stond op , in eens , zwijmelend schier , zwak door geleden smart en ' t lange vasten .