(1769) En hierom is ' t , dat ik het antwoord van een myner Vrienden , by zekere gelegenheid gegeeven , niet kan afkeuren .Een zeker Fynman , die groote verdienste scheen te stellen in een ouwerwetschen bruinen Rok , een ongepoeierde Pruik , eene onopgetoomde Hoed , en kleine Gespen op de Schoenen , die de woorden Ootmoedigheid en Verdorvenheid gestadig in den mond hadt , en zo liefderyk ten opzichte van zy - ne Naasten dagt , dat hy elk , die van hem verschilde , den Hemel ontzei , beschreef zich zelven eens , als was hy een Mensch geweest , gansch walgelyk in zyne eigen oogen , van den hoofdschedel af tot den voetzoole toe onrein ; als hadt hy nooit eenige Deugd , nimmer eenig Goed bedreven , en zich daarentegen schuldig gemaakt aan de verfoeielykste Zonden en misdaaden ; den volgenden dag zong hy in ' t zelfde gezelschap denzelfden zang ; wanneer myn Vriend , die ' er by tegenwoordig was , aan een ' Heer , op deszelfs Vraag , hoe die Man heette , met verheffinge van stem , ten antwoord gaf , dat hy den Man niet kende by naame ; maar dat hy verzekert was , dat hy een groote fielt , of een groote gek weezen moest ; waarom hy den Vraager riedt , zich niet te gemeenzaam met dien Kwant te maaken .De Fynman toonde geen geringe verwondering over dit Antwoord ; hy zeide , dat alle Menschen , indien zy op hunnen zondigen Natuurstaat zagen , zo van zich zelven moesten spreeken , als hy deedt : maar myn Vriend was daar niet mede voldaan ; hy zeide , dat hy niet geloofde , dat het met het Menschdom zo jammerlyk gesteld was , en werden ' er eenigen zo ondeugend gevonden , dezelven zouden zo gek niet zyn , om het in een vol gezelschap te zeggen .