(1791) Maar wanneer de wijn zijn verheugende kracht begint te oefenen , wanneer het gesprek geheel zielloos , en de scherts los wordt , ( want van geestig schertzen ben ik geen vijand , dit weet gij , Karel ! ) dan sluip ik ongemerkt heen , en ik zoek de stilte ; vooral wanneer de maan schijnt , en het eenzaame voetpad van eenen stillen wandelaar met licht en blijdschap bestrooit ; terwijl dan het gezelschap de onedele vreugde , door den wijn ontstooken , bij haare schoone majestueuze glanzen voordzet , en bij dit zielvol , dit stil en zacht licht , het grove van zijn ruischende vermaak niet eens bemerkt , dan ga ik meestijds weg , en zoek de eenzaamheid .Altijd hield ik het maanlicht te heilig om ' er andere gevoelens , dan die welke in eene deugdlievende ziel kunnen oprijzen , aan toetewijen ; hier is zij dit meer dan immer ; o ! dat het mij dit altijd blijven moge ! dan ten minste zal dit reine stille nachtlicht mede een beschermster van mijne deugd kunnen zijn : nog zoo even heb ik mij geheel verademd bij hetzelve , bij eenige akkers met Coffijboomen langs gewandeld ; de geur der zig openende bloesemknoppen hong verkwikkend in den dampkring , welke nu door den koelenden avond eenigzins verdikt was ; de bladeren , door de hitte des dags slap en smachtend geworden , begonnen weder optestijven , en glansden de blinkende maan vriendlijk tegen ; o ! dacht ik , ' t geen de maan voor deeze boomen is , zou een gesprek met mijnen Karel voor mijn dor en smachtend hart zijn : maar ik bleef eenzaam en smachtend , en alleen de herinnering van ' t voorledene , alleen ' t nagevoel van dat wat voorbij is , gaf mij een somber vermaak , of laat ik liever zeggen , gaf mij een schaduw van vermaak , dat in mijn tegenwoordige luim tot alsem werd ; eindelijk vielen mij de regels van dit gevoelvol liedjen in ; ik neuriede dit op eenen zeer languisanten toon ; en de stille traanen die ik bij hetzelve weenen kon , waren mij , wat de daauw voor de planten was , verademing : Als de maan met bleeke glanzen , ' t Bruine veld zoo zacht bestraalt , De avondstar in ' t bloozend westen , Zachtjes flaauwend nederdaalt ; Wen de rust , met diepe stilte , Op verlaatene akkers huist , En geen enkel lisplend windjen In het eenzaam struikjen ruischt ; Dan gevoel ik meer dan immer Dat mijn hart verlaaten is , En het klaagt , bedrukt en treurig , Beste vriend ! om uw gemis .' k Denk dan , weenende , aan die tijden , Toen een heldere avondstond , Ons , in de eigen vreugde deelend , Zalig door de vriendschap vond .