(1917) Het eenzaam lied , dat van mijn huis en mijn geluk zou zingen , is weer vergaan met alle vage dingen , die gaan en keeren om een stil verdriet .De dagen zijn gelijk de bloemen - ringen , waar dauw op kranst - en lichte geur om - vliedt , en die men op de witte grafsteen ziet : en laatst genot vol laatste erinneringen .' t Is leeg het leven , ver van liefde en huis : een lachend beeld is doodsch voor weenende oogen , en vreemd een woud , dat mist zijn blad - geruisch .