(1857) De bloemen zagen mij zoo veel beteekenend aan en fluisterden mij met hare geurige lippen iets teeders toe - o ik geloof wel dat het poëzij was - loutere , klare poëzij - maar ik waagde het nooit die te vertalen in ons letterschrift .- Neen als een boston dat ooit beproefde , dan vloog de blijde leeuwerik en de smachtende nachtegaal pijlsnel heen - en zij lieten naauwelijks een paar veren achter ! - dan verdorden de bloemen , die in het hart zoo zoeten geur gewademd hadden en rimpelige dorre bladen bleven er over ..