(1912) Door het gedrang , den rook , den menschenhoop , door leege straten , over verlaten pleinen , voort naar buiten .Overal hooge sneeuw , wat verderop een donkere plek , dat was een hoop puin die boven de sneeuw uitstak , hij sloeg erop met het hout , sloeg opnieuw , altijd maar weer , hij wilde hem kapotslaan om hem weg te krijgen , wilde zelf ook weg , liep er omheen , en sloeg erop als een razende , het zwarte wou niet , wou niet weg gaan ; hij gooide het hout weg en wierp zich over den hoop om hem te vernielen , hij kreeg zijn handen vol kleine steentjes , dat was kiezel ; waarom lag hij buiten op den grond en greep in een grooten hoop kiezel ? - Hij rook de lucht , de vlammen flikkerden om hem , hij zag Kamilla erin neerzijgen , hij schreeuwde en holde verder over het land .Hij kon het gezicht der vlammen niet kwijt worden , hij hield zijn handen voor zijn oogen : vlammen , vlammen ! Hij wierp zich op den grond en drukte zijn gezicht in de sneeuw : vlammen ! Sprong op , liep terug , liep vooruit , op zij ; vlammen overal ; voort liep hij over de sneeuw , voorbij huizen , voorbij boomen , voorbij een verschrikt gezicht dat door een ruit naar buiten staarde , om schuren , over erven , waar honden jankten en aan kun kettingen rukten .