(1843) ' t Ontkleurd gestarnt verbleekt en zwicht En dooft zijn vlammenblik , En sluijert zich , bij ' t ochtendlicht , Het vonklend hoofd van schrik ; Slechts Venus blinkt aan d ' oostertrans , En schittert op den vloed , En kampt in onverbleekten glans Met d ' eersten morgengloed .Maar Venus , hoe ge ook lonkt een lacht En noopt tot wederkeer , Al schittert ge ook met minder pracht Aan Noordsche hemelsfeer , Al heerscht gij hier als Koningin , Gevierd door jong en oud , Almagtig als de Mingodin In Paphos tempelwoud ; Al biedt gij hier , bij ' t zacht gekoos Der geurige avondlucht , In vollen gloed uw purpre roos - Geen magt weêrhoudt mijn vlugt .Uw roos , hoe weeldrig ook van groei , Tiert niet in slavernij ; In ' t Noord ontluikt ze in rijker bloei - Een Noordsche maagd voor mij ! Wij weten geen ander vers uit de Aurora te noemen , dat met deze meesterstukken kan wedijveren , en toch is het Poëtische gedeelte merkwaardig door de tegenstelling van het goede en slechte , dat het overige van den Bundel oplevert .