(1860) En bestendig vervolgt mij die ééne noodlottige gedachte .Terwijl ik daar zoo naar den toren en droomend , doch onbewegelijk , mijne blikken op de ijzeren gevangenis des profeten gevestigd houd , valt mij plotseling de zonderlinge gedachte in : En waar is dan nu dat ligchaam van den dollen snijder gebleven ? Waarheen is zijn stof gewaaid ? In welke ligchamen heeft het volgens de eeuwige natuur weêr geleefd of niet geleefd ? In welke metalen , in welke planten , in welke dieren , in welke menschcn ? En waar , waar is het nu ? Leeft het in de hersenen van den grootmagtigen Czaar aller Russen , of in den hond , die daar over straat sukkelt en snuffelende op kluifjes uitgaat ? Zit het in den Groninger boer , die op de kamer hiernaast luide snorkt , of in den dommen ezel , die mij gisteren tegen het lijf liep ? At ik het gisteren in die oude , taaije biefstuk , of bevindt het zich in uwe teedere lippen , o ! mijn veelbeminde Angelica ? Of is het soms in dat alles tezamen ? In den keizer en in den hond ; in den boer en in den ezel ; in de biefstuk en in de liefde ? En zou de wereld zulk een vastenavondklucht wezen , dat ze zich zelve persiffleert ? Dat ware toch wat al te bar ! Mijn vriend wordt wakker door mijn luid lagchen .- Hij rigt zich op en ziet mij met zijne half verglaasde , slaperige oogen zeer verwilderd aan , alsof het laatste oordeel is gekomen .