(1903) De kerelsstoeten er in , tusschen hun nog half levend goed , met den sappenden streng uit den grond gerukt , in den zwijmel van landgeur , den frisschen zwelg van aarde - lucht , verbrandend , verstovend in de havenstanken .Kerels - stoeten als ' n leger van werkers , met hun kleurfelle , gloei - dronken schitter - spijzen van overal , worstelend en optrek kend naar den grooten verren donder der stad , toestoppend den grommenden lekkenden reuzigen muil van het zwelgend , vraat - dolle , hongerige massa - monster , waar zij nu voor saamstroomden , met hun lèvende waar , doorzogen van hùn zweet ; kerelsstoeten , onbewust van hun demonischen aanvoer , hun luidruchtige geweldigheid , en heet - koortsend kleurenbrio , hoorend in ' t kraterend marktgeraas , echo van den ontzettenden honger - grom van stads - strot .- Al maar , achter de kastanjelaan uit , van steegjes en weegjes , doken de karren òp , nu drukker in bedrijvig gedrang bij den molenkant van station .