(1912) Ook beneden in de warmte , waar de lamp nog ontstoken was , bleef ze zich bewegen met die vreemde , teedere behoedzaamheid , alsof er overal stilte hing , die niet verstoord en geur , die niet verjaagd mocht wezen en alsof er overal rondom haar kostbaarheden stonden , die breken konden , maar niet breken mochten .Zoo bleef ze den heelen dag en zoo ging ze tegen den avond naar school en elk ding , dat ze in den schemer voorbijliep , scheen een ongekende ontroering op haar af te zenden , het geringste gerucht schrikte haar hart op en deed het stormend kloppen , haar borst stond vol met den reuk van zoete bloemen .De les was nog niet begonnen , doch het was te koud om buiten te wachten , de deur stond open , de meisjes hadden zich in de gang onder de lamp , die rood scheen door den witten damp , verzameld en riepen haar met ongewone toeschietelijkheid in hun kring .