(1909) Sinds eenigen tijd leefde hij in eene genoegelijke stemming , die nauwelijks door den dood van zijn kleinzoontje en de daaropvolgende lijdelijke moedeloosheid van Vere gestoord werd .Hij had in zijne lichtzinnige oogen het noodige gedaan om Vere op te beuren , hij had een avondje medegeweend met haar , hij had het grafje met oprechte en ongemengde aandoening bezocht en er op een morgen den wild - vromen Lazare heengeleid , hij had er een half - bevroren bloempje geplukt en het in een verborgen lade van zijn schrijfkast , tusschen gele briefomslagen , verkleurde linten en oud - geurige gedichtjes weggestopt ..