(1919) Was het zóó niet ook Uhland gegaan ? De trein stond botsend en rommelend stil , de oude juffrouw , die in den hoek tegenover Marianne had zitten dommelen en suffen , nam haar tasch en stapte uit - , en Uhland schoof nu , over zijn tijdschrift heen met een vaag glimlachje even naar haar opziend , op de verlaten plaats .Weer meende ze , als even tevoren , den impuls , in ' t zelfde oogenblik bedwongen , te bemerken , om haar iets te vragen of mede te deelen ; maar hij kuchte alleen even en sloeg de oogen neer naar wat hij las ; de trein zette traag zich in beweging , ze keek weer terzijde uit over het weiland , waar schaarsche koeien graasden in den opstijgenden avonddamp , en juist op het punt de fladderende draad van haar gedachten weer beet te grijpen en verder te spinnen , voelde ze hoe hij met een snellen , nerveuzen ruk zich tot haar overboog en ze hoorde zijn stem , wat hortend en heesch : ‘ Zeg ..