(1832) .Een blijde kreet ! - ‘ wat dag die ons hereenigt ! ’ Juicht Pellico , - ‘ waar toch Manzoni toeft ? ’ Deez ' stilte spreekt van fierder martelaren ! Al werd geen moed zoo gruwzaam ooit beproefd , Misleidende als de vroegste zegemaren , Gehuicheld als der vorsten ommekeer , Wanhopige als de leste kansen waren , Hun neêrlaag blonk van onbezoedelde eer ! Geschiednis beurt haar stift voor krijgsbedrijven Van burg ' ren op hun wallen in ' t geweer , Toch laat bij : Hulde aan Brescia ! zij ' t blijven : Haar geessel schiet voor Haynau niet te kort ; Maar afschuw mag haar vingren doen verstijven , Als zulk een trouw vergeefs het offer wordt ! Vergeefs ? - Sla op die overwolkte blikken , Waarmeê ge in ' t heetst des slags u hebt gestort Schoon ' t vuur het ros tot steigrens toe deed schrikken , Gij , koning ! die een kogel tegenjoegt , Of in den dood een ruste u mogt verkwikken Die , vruchteloos , gij van het leven vroegt ! De kroon , wier wigt te zwaar viel voor uw slapen , Waarin zoo scherp een doornenkrans gij droegt , Is door de liefde eens vrijen volks herschapen Tot sterre , die ter zege heeft geleid ! En thans haar glans op ' t omgesmeede wapen , Dien heinde en veer op ' t glimpend kouter spreidt ! - Vergeefs ? - maar hebt gij trots driedubble rouwe In ballingschap nooit hopeloos geschreid , Geen oogenblik vertwijflende aan Gods trouwe , Hoe smaakt ge ' t heil des weêrziens eerst volmaakt Thans juichend tot uw lievlinge en uw vrouwe : ‘ De kluisters van Venetië zijn geslaakt ! ’ o Burger ! in den doopnaam u gegeven Van kindsbeen af door vrome zucht geblaakt Op ' t gloriespoor den ziener na te streven , Die ' t vlammend schrift verstrekken dorst ten tolk Toen ' t Belzazar op Babels troon zag beven , In slavernij de redder van zijn volk ! - Vergeefs ? - de lucht mogt wee voorspellend drukken Tot straks de zee , verkeerd in dwarelkolk ' s Lands kiel bij beurt naar ' t gapend graf deed bukken , Bij beurt ' s lands kiel tot in de wolken bragt , Daar ' t vlottend roer den loods had weg zien rukken Haar leste hope in starrenlooze nacht ; Gij , staatsman ! die de haven niet mogt winnen In wie alleen de hulk gij veilig dacht , Zie , echter ging ze , u zeeg ' nend , haar toch binnen ; Der manschap , die des kruisses teeken slaat , Straalt louter licht van Rome ' s tempeltinnen : De vrije kerk verrees in vrijen staat ! XVIII o Eenheidsdag ! die uit het rijk der toonen Verrassende ons in uwen luister baadt , Hoe stemt gij tot verzoenen en verschoonen : Of mag , terwijl zoo grootsch een schimmenstoet We uit eeuw bij eeuw ginds boogsgewijz ' zien troonen , Een wufter schaar niet zweven aan haar voet ? ' t Is heel een hof : deez ' drom van edellieden Die daar om ' t zeerste een prins der kerk begroet Wiens gulle lach de staatlijkheid doet vlieden : Ferrara viert den feestdag van haar Heer , Al wat zij schoonst en schittrends heeft te bieden Vereenigt in dien zuilengang zich weêr ! Wat schalke scherts , die uit deez ' donkre bogen Haar pijlen schiet , weêrkaatsend heinde en veer , - Wat zoete lach ! - wat hemelscheppende oogen ! - En toch , loeg hier geen hoogre zege ons aan Zou d ' ernst van ' t uur deze ijdelheid gedoogen , Al blijft beschroomd in schemerschaâuw zij staan ? Omgeven door de bloem der hofjonkvrouwen , Die nederduikt schoon ceder noch plataan Heur tint ten scherm de twijgen meer ontvouwen ; Wier elpenhand speelt met een pluimenbos Waar ' t hartsgeheim ze aan pleegden te vertrouwen Eer ' t onvoorziens verraên werd door een blos , - In ruimer kreits omringd van haar aanbidd ' ren , Op wier gelaat ook in deez ' staatsiedos De strijdzucht blaakt gevierd door ' s hertogs ridd ' ren , Verrijst een man in vollen levensbloei : Wat mag de blaên , die hij ontrolt doen sidd ' ren Of door deez ' stilte een vlaag des winters woei ? Hij hoort hun beê , die hem zoo dikwerf streelde Dat hij op nieuw voor oorlogsroem ontgloei ' , Dat hij nog eens hen bade in minneweelde ! Hij wees die af ! - wijl in dit hooge licht Hij langer niet den jammer zich verheelde Wat gaven hij verkwistte aan speelziek dicht ! Geen fierheid meer , die spreekt uit zijn gebaren , Hij buigt het hoofd straks moedig opgerigt , Der blikken glans verdoofd in ' t somber staren : Wel zwaaide hij verbeeldings tooverroe ' , Wel deed zijn wenk een wereld ' t niet ontvaren , Maar blonk die ooit zijn tijd bezielend toe ? Al werd deez ' schaar , als ' t west den hof verguldde , Hoe vaak hij zong , het luist ' ren nimmer moê , Den halven nacht hem wijdende in haar hulde ; - Al vonkelde ook geen dichterlijker vier Dan hem ' t zoo ligt ontvlambre hart vervulde De schepping uit der stoutste heldenlier ; - Al wist slechts hij , op ruischende aadlaarspennen , In alle lucht met onnavolgbren zwier De verste prooi te grijpen onder ' t rennen , - Al klonk er uit zijn zangen een muzijk Die meesters zich zijn mind ' ren doet bekennen , Die niemand heeft te groeten haars gelijk ; Wat won of hoofd of harte bij zijn togten Der dappre twaalve uit grooten Karels rijk , Der reuzen die in ' t reuzig strijdperk vochten ? Ach ! ijdle droom van onverwelkbren krans In ' t schildren van ' t bedreigd Parijs gevlochten , Hoe spoedig dierf dat blinkend loof zijn glans ! Geen zegezon hebbe ooit zoo grootsch geschenen Als ' t starrenlicht waarin hij zwaard en lans Zich beuren liet uit ' t bloed der Saracenen , Verschrikt gevlugt ; al vocht een moed hen voor Als d ' oudheid naauw haar halven goôn dorst leenen ; Wat , vraagt hij zich , wat bleef er van dien gloor ? Een weefsel van verrassen en verbazen , Waarop geen traan zou vloeijen zoo Medoor Het hart niet boeide aan die roemruchte dwazen ! Te schaars een blijk van innig zielsgevoel , Dat straks zich wreekt ! Hoe laat Orlando ' s razen Trots al de pracht dier poëzij ons koel ! Wat jongling die des Mooren teedre trouwe , - Den wreedsten dood braveerend voor haar doel , - De gunst niet wenscht der oostersche jonkvrouwe ? Wat man die niet des Graven minnenijd , Eer deez ' zich zelf vergete in dolle rouwe , De heupe wijst , wier staal van ' t leed bevrijdt ? - Ach , zanger van Ruggier en Brademante ! - Het dappre paar wedijvrende in den strijd Wier hand het eerst de vaan der zege plantte - Al hebt gij hen geen huwlijksheil gegond Eer elke magt die tegen hen zich kantte , Verwonnen bleek als trotsche Rodomont ; Al gaf een fee haar tooverstaf ten beste Voor d ' echtkoets die een eeuwgen bloei verkondt , - Gedaald is toch de zon van ' t vorstlijk Este ! ..