(1812) Hij roept , in verrukking , uit : ‘ ô Voer me in ' t vaderland der edelste idealen ! Vervoer mij in die lucht waar ' t fijner zenuwstel In zuivrer vloeistof baadt , bij Pindus hoefbronwel , En waar de vette olijf het snuivend ros deed zwichten ! Verplant mij in die eeuw , den roem der tijdgeschichten , Toen , grooter dan de Vorst van ' t Morgenlandsch gebied , Minerves woelend volk zijn dolheid breidien liet , En schrandre Perikles in ' t koninklijk bestieren Zich weelde en kunsten schiep tot wacht en lijfstaffieren .Waar vijg en muskadel en lavende granaat Zich bloeiende om den tronk der boschabeelen slaat , De olijf zijn vruchten huwt aan ' t geurig myrthgebladert ' , En Hyblaas bie heur ' schat in ' t hol der olmen gadert ! ’ Hij gedenkt de meesterstukken der oudheid .Uitmuntend zijn de volgende regels , inzonderheid de twee laatsten : ‘ Ach ! ' t bijgeloof verging dat doek of steen deed eeren ; De kracht der schoonheid blijft , zij blijft ons hart regeeren ; En waar het marmerbeeld zijn ' maker vreeslijk was , Vereeren we in den God den enklen Fidias ; Hem vallen wij te voet .