(1878) Uitrafeling van enge , vrouwelijk - teere gevoelens , zich aderfijn verrankend in de broze weelde van het webbig , kanten taalweefsel , wordt geprezen , geproefd en geroemd als hooge kunst , als de kunst .Het opvangen van luchtige , ras verzwonden stemmingen : een aanzoevend briesje , met lichte vlerkgewuif strijkend langs het parel - wit - bedauwde ragfijn spinneweb , een beven van ijl zongetintel op blauwwazig water , sprookjesklokgezeur in onwezenlijke avondluchten , ' t vluchtig rillen van een broze meibloem in den frisch - natten morgentocht , het opvangen van al die stemmingvolle , doch op zich zelve zoo waarde - loos , onaanzienbare aandoeninkjes in zoetluidende , zijïg - ruischende taalmuziek , maakt de hoofdbekommernis uit van ' de hedendaagsche , letterkundige bent .In dat alles ontbreekt meestal de eenheid , de organische eenheid die het werk moest kenschetsen als gegroeid tiit het wezen des schrijvers .