(1906) Maar Ida zat stil : blank rees haar hals op uit de mollige witheid van haar japon en hoog droeg zij haar hoofd , roerloos stond het witte gelaat , onverschillig in al de vroolijkheid om haar rond .Later ging men wandelen door het park : schemerlichte voorjaarsavond , walmend een zoete geurige lucht .En Ida wandelde met Willem langs groote bloemperken , over slingerende paden .