(1778) ’ Wat my betreft , als ook myn Zoon , durf ik verklaaren , hoedanig door de Honger gekweld , dat wy echter nooit om dezelve te stillen , hebben kunnen overgaan , om van het Vlys der Honden te eeten , niet dat wy met ons tweën de eenigste waaren , neen daar waaren ’ er meerder , die een afgryzen aan die wreedheid hadden .Ik geef het al weederom in bedenking van de Leezers , of zy zelfs niet moeten bekennen , dat zulke verhongerde menschen tot alles in staat waren , menschen die zo Razend door gebrek van voetzel zich bevonden , dat zy het oude Verschimmelde en stinkende Vet van de Timmerman bemagtigden , en den een den anderen de Stukken uit de hand Scheurden .Hier by kwam de Koude , die op onze Leedige maagen die uit werksel had , dat wy nog eens zo Kleums waren als anders , wat Practiseerd het Schepzel niet als hy maar half denkt daar baat by te zulle vinden , dat zag men hier , want om eenige warmte te krygen , en tevens de Dorst te lessen , en Echter geen Coffy hebbende , zo zogten wy al de Blokken op die wy maar vinden konden , kunnende den Bootsman geen blok in zyn magt houden , daar wy de plam - Houte Nagels niet Uitsloegen , die wy afschraapte en in gesmolte Sneeuw Water kookten , het geen ons tot Coffy verstrekten , doch dit begon ook te ontbreeken , zo dat wy ten laatste zelfs aldus met de Schyven uit de losse blokken handelden .