(1884) Het lijdt intusschen geen twijfel dat die onderdrukte neiging bij hem de springveer is geweest van allerhande buitenliedjes , waarin eene aangename soort van vrolijkheid , bij het vallen van den avond , de dieper liggende zielsbehoeften overstemt : Zit neer , zit neer ! de velddisch wacht : De grond is droog , het kruid is zacht ; Welriekend geurt het gras ; Al bleeker blinkt de zonneschijn , Al geler trekt de kruidenwijn , En gist in ' t groene glas .Zit neer , zit neer ! de kelk gevat ! Den rug gekeerd naar de enge stad ! De ruime streek aanschouwd ! Versmoor ' de stad in wal en muur , Wij zitten op uw schoot , natuur ! En scheppen lucht in ' t hout .Weder zal niemand ons wijs maken dat , op den schoot der natuur te zitten , ooit tot de bijzondere liefhebberijen van Tollens heeft behoord .