(1893) ’ - ‘ O lastert en verergert dit lijden niet zooals de hoonende en hatende Sadduceërs en Phariseeuwen ! ’ - ‘ Ziet het niet aan met de oogen der wijsheid dezer wereld , - zooals die nieuwsgierigen daarboven - hoog op hare leergestoelten tronende , en uit ijdele wetenszucht den wandel des Zaligmakers navorschende ! ’ - ‘ Blijft niet koud en onverschillig aan dit lijden , zooals de vreemde slaven , die daar vooraan stappen , of zooals de Jood die daar zittende blijft in den linker hoek ! ’ - ‘ Menschelijk , louter natuurlijk medelijden , zooals dat waar het jonge gezin , dáár op kant , den gevallen Zaligmaker mede bejegent - neen , hoe loffelijk het ook schijne en weze , dat kan en mag niet genoegen ! ’ - ‘ ' t Is voor u , ' t is voor mij , ' t is voor ons , dat Hij geleden heeft , Hij .de God - Mensch ; en , vergoddelijkt door de bovennatuurlijke werking der genade , moet ons medelijden zijn , zooals dat van Jesus ' Moeder , en van zijne getrouwe volgelingen ; een medelijden , dat het gansche wezen inneemt , dat alles wat we kunnen , alles wat we zijn ten offer brengt , door rouw en liefde gedreven ! ’ - Die slottoon in Wante ' s geschilderd lied van Liefde en Lijden , - die hemelgalm - ruischt en klinkt u tegen , immer duidelijker en dieper naarmate dat gij luistert , uit den groep ter rechterzijde , den fijnst en keurigst afgewerkt en van het gansche tafereel ; en zacht , doch onweerstaanbaar , dwingt hij u , vóór het onvergetelijk beeld der Moeder van de smert neergeknield , met den Dichter van het ‘ Menschdom Verlost ’ mede te bidden : ‘ Vergun mij , dat ik ' t kruis van Jesus en zijn wonden , En wat Hij leed en streed tot boeting van mijn zonden , In dankbre liefde en rouw , o Moeder , met u deel ! ’ Zang IX .God loone en krone den jongen laureaat , duizendvoud en meer , en beter nog als de menschen ! Eug .