(1791) .doch daar is zij zelve met haare twee kindertjens , die wel liefde - godjes gelijken , tusschen welke zij als eene gratie inwandelt ; zij komt mij vraagen om een avondwandeling met haar te doen : ‘ De maan schijnt zoo helder , ’ zegt zij , ‘ en gij zit eenzaam bij het somber kaarslicht ; kom , genieten wij dien schoonen , stillen , koelen avond in het geurig boschjen ! ’ Zou ik dit verzoek kunnen weigeren aan mijne nannie ? neen , nog nooit bedacht ik mij een oogenblik of ik één haarer verzoeken voldoen zou of niet ; schielijk leg ik de pen neder ; ' t geen ik u nog meer te zeggen had zal ik daarna opvatten , en ga nu naar ' t Engelsch boschjen .IV .