(1895) bah ! Háár liefde en Gijs Hut ! die vergeleek ze niet , die omringde ze niet met denzelfden gedachtengordel .Het eene : een stinkende poel ; het andere : een bruisend kletterend stormloopend water , helder en doorschijnend op rotsigen bodem of glinsterend kiezelzand , overloopend hare groene oevers , bloemen kweekend en weelde wekkend .Maar het was daarom toch geen kind , dat bevende bleeke jongsken , dat haar roodblauwe vlakken zoende in den vollen hals , die geen woord sprak bij het hartstochtelijk liefkoozen van haar , omdat hij bang was van zijn verteerend verlangen , dat hem doodde .