(1857) geschrevene bijna woordelijk , en zeggen met den schrijver der in haar geheel lezenswaardige studie : ‘ de schitterende bladzijden van Evangeline elkander geduriglijk opvolgende , doen ons denken aan de stoute beeldspraak van alexander smitha stream of sunsets , en even als bij de schilderijen van claude lorrain , is men hier genegen te vragen , wat te midden van al die weelderige pracht der natuur , van al dat goud , al dien glans , al dien gloed , de nietige menschelijke figuur te maken heeft .De heldin van het verhaal en haar vader en haar bruidegom en - in één woord - geheel ' t menschelijk element van ' t gedicht zou men wel missen kunnen , maar niet de ruischende dennen en eiken , Dicht bewassen met mos en omwingerd met klemmereud klimop , Prijkend als oude Druïden , enz .maar niet , de geurende prairiën of de hoeven van Nieuw - Schotland , of - de klachten van den bleeken Oceaan , die siddert in ' t zilveren maanlicht .