(1875) Dit raadsel voor haar , de altijd hemelwaarts reikhalzende , onverklaarbaar , werd haar op de volgende wijze opgelost : Zij zag , zoo schrijft zij , onzen Zaligmaker zich stellen als eene roos tusschen eene doornen haag .Die roos was van eenen geur zoo liefelijk , zoo frisch en krachtig , dat de omliggende velden daarmede vervuld werden en alle kruiden , welke daar geplant stonden , wiesen er te weelderiger door .‘ Ik zag ’ , vervolgt zij , ‘ ook menschen voorbijgaan , die , ofschoon zij die roos zagen en hare geuren inademden , toch geen lust hadden om ze te plukken , uit vrees zich aan de doornen te kwetsen , die haar omringden .