(1920) ’ - De menschen hebben zooveel nachten , rood van bloed , in sneeuw en slijk , steeds moordend , op het moe geweten , en zooveel eeuwen stierven in der strijden - stoet , met zwaarden , die de vrije harten open - reten ; ook onze jaren dwalen nog in zwaren rouw , met de oogen van miljoenen lijken langs de grachten , en menschen , die met open buik en stervens - blauw er vloeken om de bange sterren - looze nachten , dat ik de torens wijs , in Zon heur zuiverheid , terwijl de steden leven , slechts om kracht te zingen , en ' t koren , welke uit ' t bloed der volkeren gedijt , schiet hooger , om zich in het zon - geweld te wringen .En ' k wou , omheen de velden , waar het koren ruischt , om verste wegen , waar de levens verglijden , en ons de steden groeiend , om de zee , die bruist , zoo ' n eeuw ' ge vrede - kroon , de sterke zon belijden .II .