(1860) Want wijsgeerte , wie zal het in twijfel trekken ? vindt men in Pindarus en Horatius zoo wel , als in de leerdichten van Hesiodus en Lucretius .Hoe anders zou Plato uit Pindarus , en ieder , die in latere tijden wijsgeer geweest is , uit Horatius zoo veel ontleend hebben ? Maar de lierdichter onderzoekt zoo niet , spoort zoo niet op , vorscht zoo niet uit , gelijk de wijsgeeren gewoon zijn te doen : hij is zanger : zanger is hij in de ware beteekenis des woords , en , als door een ' hoogeren geest bezield en aangeblazen , zijn het vonken van wijsheid , die hij al dichtende en scheppende daar heen werpt , terwijl hij oor en hart intusschen door den schoonsten zang streelt en verrukt .Zoo onderscheidt hij zich van den epischen en didactischen dichter : maar die schoonheid en welluidendheid van zang , of liever die verscheidenheid van toon en maat , is wel inzonderheid in de lyrische poëzij opmerkelijk .