(1912) Dit besefte Heleen , terwijl ze sprak , en tastend verloor zich haar stem , tot ze zweeg , zonder het te weten en in de oude gevoelens haar kinderlijkheid hervond , het huis aan de rivier niet zag , maar voelde , haar gansche lange leven dáár , als droomend , in een oogenblik overdeed , tot den bodem proefde en bevond , hoe haar heele innerlijke rijkdom uit de ervaringen dier vluchtige jonge jaren en uit de dwaze , bruine boeken met de zwarte prentjes afkomstig was .Ze proefde dat oude als een smaak , rook het als een geur , het was het aroom der schoonste en heiligste uren , in haar jeugd de regel van elken dag , met het wassen der jaren al schaarscher geworden .Eerst het schoolsche leven en daarna de menschen en hun wereld , hadden haar aan zichzelf ontroofd - , terwijl ze waande te winnen , had ze verloren , en wat ze gemeend had , dat haar rijker zou maken , had haar leeggezogen en verarmd .