(1889) Toen zij op een morgen de villa dieper ingewandeld was , stond zij op de uiterste grens , met een prachtig berglandschap , in den ochtendzon glanzend , voor zich .De lucht was zoel voor dezen tijd ; de kruiden geurden , de vogels floten .Een stil , onbestemd welbehagen verhoogde haar besef van natuurlijke gezondheid en kracht , en gaf haar die soort van opwinding door gevoel , verbeelding en moed , die da Costa zoo juist als de eigenschappen der dichtgaaf erkent , maar die het merk van iedere verheven stemming zijn .