(1841) Dese ziele en conste metter tonghen niet ghesegghen hoe anxtelic hi was .Tondalus sach omme oft hi yewerincx mochte ghesien wanen dat quam , stappans sach so een viercant gat als een pit , up welken pit eene stinckende calomme upghinc toten hemele , ende in dese vlamme was eene groote menichte van sielen ende van duvelen , ende vloghen up ghelijc gleinsteren huute eenen viere , ende als den rooc nederslouch so vielen de duvelen metten sielen weder tote in den afgront van der hellen , ende van desen forneyse .Als dese siele desen anxteliken torment sach , so waende so hebben ontvloon ende achterwaert keeren , maer so ne conste hare voete van der eerden niet ghecrighen , maer doe so haer van anxenen dat pijnde te doene , ende sach dat haer niet en mochte ghebueren , so wert so jeghen haer selven verwaermt met grooter toorne , ende so riep ende van anxenen scuerde so haer kinnebacken met haren naghelen : ‘ Ay mi , sprac so , salic niet moghen sterven ! Ay mi , keytivighe siele , waeromme en gheloofdic der heligher Scriftueren niet , lacen ! wat droufheden moetic nu anscouwen .