(1916) En wijl hij voelde , dat zij naar hem zag , En wijl hij aan haar oogen dacht , begon Haar stem boven zijn hoofd : ‘ Mijn kind , mijn kind , Gij moet nog niet mijn minnaar willen zijn .Er bloeien bloemen , die gij nooit nog zag - Hun geuren zouden als gij bij mij laagt U lokken naar den uitgang van mijn tuinen .Over de lichte verten van de wereld Zingen de vooglen liedren , die uw hart Nooit nog verstond , en waart gij nu mijn minnaar In de verborgenheden van mijn tuinen , Gij zoudt het roepen van hun blijheid hooren Ver , ver achter de schemer van mijn zwijgen - En dan te ver wellicht .