(1821) ! ’ Even zoo vereenigt zich het stoute met het gevoelige in het stukje , gerigt Aan God .Gij die , daar duizend wereldbollen , Geregeld , om hunne assen rollen , De kracht van hunne werking voedt : Gij die , tot op de verste palen Der schepping , waar geen zonnen stralen , aan ' t Niet uw aanzijn voelen doet : Gij , op wiens wenk , uit ' t hol der bergen , Die met hun spits den hemel tergen , Een stroom van gloeijend sulfer breekt : Gij die , in zalige valleijen , Waar zuidewindjes spelemeijen , De geurenrijkste planten kweekt : Gij die , aan duizend , duizend dieren , Die wriemlend op een stofje tieren , De gunsten schenkt van uwe hand : ô God ! die alles eens deedt worden ! Die leven , werking geeft en orden ! Vergeet Gij nu ons Vaderland Gedichten , blz .30 .