(1838) Eindelijk besloot hij , in den jare 1815 , aan het dringend aanzoek van kundige vrienden toe te geven , om het genot der geurige vruchten van zijn geoefend kunstvermogen , welke hen meermalen op het liefelijkst streelden en verkwikten , ook aan zijne overige dicht - en letterminnende landgenooten mede te deelen .In dat jaar namelijk en het naastvolgende , zond hij twee bundels met dichtstukken van onderscheidenen inhoud , vorm , aanleg en uitgebreidheid , onder den nederigen titel van Heidebloemen , in het licht , onder welke ook eenige bloemen , van uitheemschen op vaderlandschen grond , met behoud van derzelver volle frischheid en liefelijkheid van geuren , overgeplant , gevonden worden .Verre de meeste dezer zedig dus genoemde Heidebloemen waren , naar het oordeel van bevoegde regteren , niet alleen geschikt , om eene heide niet onbevallig op te tooijen , maar ook van zulk eene waarde , dat zij den rijksten bloemhof tot sieraad konden strekken .