(1904) Ondanks hare vermoeidheid was zij zoo luidruchtig vroolijk , dat Tamalone zich telkens uit zijn bukkende houding oprichtte , wanneer haar milde stem in de schemering van het gebladerte hem schertsend iets toeriep .De lucht scheen hem zachter hier dan in de bergen , er was een onnoemelijke behagelijkheid in dit lichtloos uur van den dag , in den geur van molmend hout , in het geritsel der dorre blâren , die Mevena met den voet wegschoof , en luchthartig antwoordde hij haar geroep , zoodat het oud geboomte weerklonk van lachend hoog en diep geluid om beurt .Dan roosterden zij te zamen de kastanjes en Mevena , die lustig werd van het nieuwe leven onder den hemel , sprak gedurig met onverwachte guitigheid , lachte en vertelde van haar meisjesleven , zoodat ten leste Tamalone in zoete verrukking zweeg en luisterde , vergetend dat zij hem niet beminde .