(1911) Laat mij stil knielen aan uw voeten , laat mij rondom u zijn dagen en nachten , een minnaar , een slaaf .’ Maar de vorstin trad nog verder terug , ten halve in de geurige heesters gedrongen en , haastig , ademloos , fluisterde zij : ‘ Waar zijt , waar zijt ge , ik zie u niet , spreek , spreek , zeg waar gij zijt .’ Haar bevende hand hoog geheven brak een der twijgen en zij tastte daarmeê voor zich uit als bevreesd dat werkelik een onzichtbaar man voor haar geknield kon liggen , haar knieën omarmen zou .