(1858) Gy , stoet van maagden , ga ! Laat mijn geliefde aan my : daar valt niet meer te zingen : Geen bosch - of strandgalm baauwt hier na ; Geen toon vermeet zich hier den bedsprei door te dringen .- Wees welkom , Nacht ! ô langverbeide Nacht , Die eindlijk ' t leed vergoedt van traagvervloten dagen ! Mijn zorg , mijn pijn , en sombre weedomsklacht In eens beloont , in eens voor eeuwig weg koomt vagen ! Sprei , sprei uw duistre wiek op ons , vereenden , uit ; Ommantel bruidegom en bruid In ' t floers waarmeê gy zijt omvangen ; Dring ' nijdig oog noch oor , noch ' t spiedende verraad , In ' t heilige geheim waarvan gy zwanger gaat ; En boeten we ongestoord het brandendst zielsverlangen ! Wees kalm , verban en stormgerucht En baldrend onweêr uit de lucht ; Ja , wees als toen Jupijn op schoone Alkmenes lippen Den kus der liefde drukte , en uit haar zuivren schoot Den monstertemmer won , door moed en afkomst groot ; Of , toen hy , in ' t geheim van ontoegangbre klippen , U - zelv , Godes , in de armen sloot En met de Majesteit , zijn hemelthroongenoot , Bezwangerde ! En , ô Nacht , laat alle stemmen zwijgen ! Strooi zachte maankop uit voor maagd en herderdom ; En laat geen toon ten hemel stijgen , Dat de Echo in haar rots met bosch en strand verstomm ' ! - Noch noodgeschrei , noch nokkend tranenvlieten Verneem ' t Heelal zoo verre uw sluier strekt ! Geen fluistring moog uit Argwaans lippen schieten , Die in een borst verholen angsten wekt ! Dat naar gezucht , noch aaklig droomvervaren De ontzachbaarheid van uwe rust ontwij ' ! Noch onheilskreet , noch zielsbezwaren ! Geen bleeke schim moet in uw duister waren ! Geen nachtspook stort ' den schrik in de aâren , Noch , wat verbeelding vormt , of kracht van toovery ! Geen boze geest , door helsche gruwelvonden Uit ' s afgronds poel ten aardboôm opgevloekt , Verschijne ' t oog , of overzweef de sponden Waar de onschuld rust in uwe weldaad zoekt ! Geen nachtuil knapp ' ; geen eiber moge er kleppen ; Geen vledermuis de dorre vlerken reppen ! Geen raafgekras snell ' dood of jamm ' ren voor ! Geen walglijk vorschgekwaak bereik ' ' t gevoelig oor ! - Godes , laat onheilsboôn , laat angst en onrust vluchten ! Zij dit de dierbre nacht van liefdes zegepraal ! Geen zweemsel dulde zy van zuchten , Eer bosch - of strandgalm ' t wederhaal ! - Gy , Stilte , kom ! hou wacht aan onze sponde ; En , lieve Rust , blijf onze bruidskoets by ; Dat sluimering , wanneer de sluimerstonde Genaakt , ons zacht in nevelwolkjens vlij ' ! Terwijl een vlucht van honderd Minnewichtjens Op wiekjens , om ons heen al dartlend uitgestrekt , In ' t duister , ongestoord door andre flikkerlichtjens Dan ' t vonkelen der lonkende ooglijnschichtjens , Heur looze partjens speelt die ' t nachtkleed houdt bedekt .Speelt , wichtjens , dartelt , tuimelt , huppelt , En stort ons ' t ambrozijn dat van uw pennen druppelt ; Maar ' t zwelgend mingenot weet van uw dartlen niet : ' t Verliest zich , smeltende in het Eden Van de onuitspreekbre zaligheden , Die echte huwlijksmin uit vlammende aders schiet .