(1856) Wie durft er mijmren in zijn droomen , Dat uit het warlend stof - alleen , Na eeuwenlang gewoel dooreen , ' t Heelal in ' t eind is voortgekomen ? Wie schreef de wetten aan natuur ? Wie hing de dagtoorts aan ' t azuur ? Wie deed het nachtfloers zich ontrollen ? Wie wees die starren elk haar weg ? Wie rangschikte al die hemelbollen ? Deed dat een toeval , dwaze ! zeg ? En waar ' die grootheid allerwegen Ons nog geen borg voor Gods bestaan , Zijn goedheid wijst alom Hem aan ; Zijn hand is zigtbaar in zijn zegen .De bloem , die aan uw voeten geurt , De vrucht , die in den boogert kleurt , De korenzee langs al die velden , Die pracht der schepping , waar ge staart - Wien die Gods liefde niet vermelden , De ondankbare is geen liefde waard .' t Is ons behoefte , uw naam te prijzen , Uw lof te staamlen in ons lied ; Al peilt ons scheemrend oog U niet , Wij zien U in uw gunstbewijzen ; Al staat hij , die U kennen wil , Verbijsterd voor uw almagt stil , Ons hart toch mag uw liefde schatten ; En of geen brein , hoe stout het zij , U mag bereiken noch bevatten , U loven , God ! dat mogen wij .