(1889) Zij was zich geen gevoel bewust , toch werd er Aldoor in haar gespeeld door veel gedachten , Als muzikanten die hun hoorders wachten En vast probeeren snaren van viool .Zoo klonk het in haar , die niet hoorde - school Haar zelf dan weg en wilde niet genieten En hooren en de tonen zacht zien schieten Dooreen als strengels struik met bloem begroeid ? Maar toch terwijl gevoel met geuren stoeit In haar , vingers van Balder , Balders geur , Vaart ze vooruit , de voeten voor , en kleur Waait over haar en maakt haar telkens rooder En witter van de voeten tot haar schouder .Zie , nu ontwaakt ze weer en gaat te loopen Sneller en sneller , laat de voeten doopen In schemervuur en rook , zoo is dat blauw .