(1914) LXXXVIII Wilg en popel Meen niet , dat éene deugd voor allen past ! - De popel streeft omhoog met trotsch verachten Der aarde , en ' t harte popelt haar van smachten Naar ' t blauw des hemels , waar de vrede wast ; De treurwilg nijgt èn loot èn loover - last , Die ' t water zoeken met een hoopvol trachten , En lijdzaam op de blijde stonde wachten , Dat zij door golfjes worden overplast : Men moet den popel , die zich buigt , verachten , De treurwilg , die de wolken zoekt , misdoet , - Want elk moet , wat hem past te doen , betrachten : Wie , wat zijn aard beveelt , verricht , is goed : De duif zij zacht , maar de arend toon ' zijn krachten , En gal zij bitter , maar de honig zoet .LXXXIX Idealen ‘ Mijn ideaal van zaligheid en deugd , ' t Volmaakte , waar ik immer naar zal streven , ’ - Zoo spreekt de roos - ‘ is een kortstondig leven , Vol kleur en geur en teederheid en jeugd .’ ‘ Is dàt me een ideaal ! ’ - spreekt de eik - ‘ Genéucht , Te zien geslachten na geslachten sneven , En eenzaam , boven lot en dood verheven , Te staan in statige , eeuwig - kalme vreugd .