(1858) Aan mijne wederhelft , in de uitvoering van een heiligen vriendenplicht afwezig .In uw afzijn , lieve Gade , kwijnt mijn adem , zinkt mijn borst , En mijn hart vergeet te kloppen , of het bloed niet ruischen dorst .Wat beweging ook zou ' t drijven daar mijn levensprikkel kwijnt , Als de zon waarin ' t zich koestert , ' t buigend bloemtjen niet beschijnt ; Als de dag zich onverduurbaar over ' t matte hoofd verlengt , En my met geen enklen flikker van uw oogstraal wordt vermengd , Door uw aanspraak niet verlieflijkt ; daar de nacht met tragen tred My in de eenzaamheid doet zuchten by het ledig huwlijksbed ; Daar ik in mijn mijmeringen de oogen naar die sponde keer , Maar het zien van wat ik minne , wat my alles is , ontbeer ; Daar mijn geest niet opgewekt wordt door een aanblik op dien schat , Die my ' t hoogst volop des aardrijks in Gods hoogste gift bevat ; Daar ons lief gevoelig knaapjen telkens dag en uren telt Tot het wederzien der moeder wier gemis hem ' t hart beknelt ; Daar haar afzijn op zijn koontjen ' t zachte blosjen welken doet , En zijn oogjen , half betogen , me aanziet met een flaauwer gloed ; Daar zich alles in de rondte , waar het mijne henen ziet Treurig toeroept : Ach wat zoekt gy ; die gy liefhebt , is er niet ! ô Mijn dierbre , wat herdenken houdt my als in droom verward ! Hoe herroept zich al ' t voorleden aan mijn vurigminnend hart ! Hoe de wondren , door wier middel de Almacht der Voorzienigheid My door duizenden van rampen aan uw boezem heeft geleid ! Rampen ? - Weldaân ! schijnbre plagen ; maar , manmoedig doorgestaan In ' t berustend Godvertrouwen dat nooit schepsel zal verraân ! Rampen , duizendwerf vergolden door uw teêrheid , uw bezit ! Arme wareld met uw schatten , toon my zulk genot als dit ! Ja , uw mond heeft hemelbalsem , ja , uw stem heeft tooverzang , Ja , uw oog ontsluit den hemel by den felsten boezemprang .