(1917) Achter de wijdheid van de weiden voelen wij steeds , als een onvatbaar verlangen , als een onbereikbare herinnering , de gróótere wijdheid van de zee .De wind bezwangert de zachte lucht om ons met de verijlde ziltige en geurende zuiverheid van het vallende en wassende zeewater en het schijnt alsof de landelijke stilte hier aldoor overstoven blijft door de vér verechode echo van het verwijderde golvengezang .Dit alles wordt natuurlijk sterker naarmate men de zee nadert .