(1851) ’ Welk oningewijde in de verschijnselen en wetten des levens zal , na dit gelezen te hebben , den S .niet toestemmen , dat leven stofwisseling is ? En wie , die deze stelling tot in hare uiterste gevolgen uitwerkt , zal niet tot dezelfde slotredenen geraken , als hij : dat - ‘ vurige en stille , krachtige en zwakke , moedige en lafhartige , denkende en vadzige volken door de voedsels ontstaan , die zij tot zich nemen ’ ; - dat ‘ van deze afhankelijk is de gloed des harten ’ ; - dat ‘ onze hersenstof begrijpt ’ ; - dat ‘ de zamenstelling des bloeds en der hersenen de eigenaardigheid des karakters moet bepalen ’ ; - dat ‘ het geheugen een vorm is , waarin de werkzaamheid der hersenen zich kenbaar maakt ’ ; - dat ‘ de hersenen denken , zoo als de spieren zich bewegen ’ ; - dat ‘ de edele zin en de vurige moed , die de vrijheid verdedigen , verwekt worden door rijkdom aan bloed , gevolg van goede voeding ’ ; - dat ‘ het voedsel eene der gewigtigste bronnen , ofschoon niet de eenigste van alle verscheidenheid van het menschelijk geslacht is ’ ; - dat ‘ de meeste gepaste voeding die hersenstof ontwikkelt , welke het echt menschelijke denkt en menschelijk voelt ’ ; - dat ‘ eindelijk daar de stof eeuwig is ’ , - ‘ wij het edelste zaad in het graf laten nederdalen ; doch met het bepaald bewustzijn , dat de vergankelijkheid van den eenen vorm voor den bloeijenden en geurigen tooi van veld en dreven wijkt , om na ontelbare gedaanteverwisselingen in frisscher en jeugdiger kracht te verrijzen , en voort te werken aan den arbeid , waarin de geest der menschelijke werken zigtbaar onder ons voortleeft .Eeuwig toch is de geest , die zich openbaart in de eeuwige stof .