(1682) U ed ' le rust quam stooren , Doen ' t goud nog leyd In diepe duysterheyd .Het staal was niet gewét , De klinkende trompét Nog trommel liet sig hooren , Maar ongewoon Dien harden oorlogstoon , Versleten sy Haar tijd in lekkerny , In onbesproken weelde Dien haar noyt verveelde Onbekommert heen En altijd wel te vrêên .De jeugt ging sonder gal Sig over berg en dal Met eens gesinde sinnen In ' t lief saisoen Vermeyden door het groen ; Geen ydel punt van eer Vergiftigd ' immermeer De soetigheid van ' t minnen , Het egt verbond Had een volmaakte grond .