(1814) Doch zijn geheele gedicht is niet zoo dichterlijk , als dit kleine , eenvoudig geschrevene boekje .Welk een denkbeeld toch , als dat eener van alle zijden besprongene Wereld , hier door de opene zee , die een komeet uit hare palen rukt , dáár door verraderlijke mijnen , die , in ' t harte der aarde binnengeslopen , zich met vuurstoffen en dampen vereenigen , om hare zuilen te doen waggelen en zwichten ! Dan ploft eindelijk , niet een gebouw of eene stad , maar eene Aarde van louter graniet in de diepte , schokt door haren val het evenwigt , rukt den bol uit zijne vaart , en schept den loop der saizoenen ! Deze , thans verdelgde , Aarde toch was niet gelijk de onze ; eene eeuwige lente deed er bloemen en vruchten uit de rotsen ontluiken ; geen regen , slechts de dauw des hemels bevochtigde die ; onbekend was de bron der rivieren , niet in ijzige rotsen verscholen , maar door eene onzigtbare hand wonderdadig uit den grond geroepen .De groote schok , intusschen , herschept de groene eilanden in barre klippen , en doet de onweders beneden hare toppen nederdalen .