(1896) Zij wischte ze af , en legde op zijnen arm Haar kleene hand , die hij vertrouw ' lijk drukte : ' k Weet niet wat dus in ' t schouwspel mij verrukte ! Maar toen ik mij ten hazenwinden bukte , Toen waren ook mijne oogen vochtig warm .Het paar ging voort ; de landjeugd strooide loover En zong hun heil ; vol van dien teed ' ren schroom , Die weelde als deez ' het spel acht van een droom , Zwierf niet haar blik de blijde menigte over , Maar rustte slechts op hem , op hem alleen ! Hoe anders hij ! Zijn trots scheen ons te vragen , Of hij , door zijn Jacoba aangebeên , Het lokkig hoofd te fier , te hoog kon dragen ? 3 Waar was de stoet , en waar mijn rust ? voorbij ! Thans had ik zin voor ' t lofgezang der aarde , Het ruischend woud , der waat ' ren melodij , Den dauw van ' t veld , den wierookwalm der gaarde .Weêr trad mijn voet ten steilen heuvelkling : Maar ' t everzwijn , met hagelwitte tanden , Deed langer niet mijn borst van strijdlust branden ; ' t Was of mijn oor aan ' t lied der voog ' len hing .