(1890) Zoodoende wordt de zuilengang niet vervelend en maakt zij van de straat een soort van galerij of feestzaal , waarbinnen het bonte leven der stad in eindeloos wisselende tafreelen wordt afgespeeld , - waar de indrukwekkende gestalten der Bologneezen en hunne kloeke , gracieuse vrouwen heen en weer wandelen , rondkijken , koopen , lachen , schertsen en , met levendige gebarentaal elkaar bestrijdend , onder veel drukte en rumoer hunne inkoopen doen .En telkens weder doen er zich nieuwe verrassingen op : de poorten der paleisvormige huizen zijn wijd geopend , door breede vestibules heeft men het uitzicht op de tuinen , waar jasmijnen en oranjeboomen bloeien , een geur van frisch groen stroomt u uit die heerlijke parken tegemoet ; de ruime en hooge zalen , de prachtige trappen - Bologna is de eigenlijke geboorteplaats der smaakvolle statietrappen - dit alles verleent aan de uiterlijk schijnbaar zoo ernstige en statige paleizen eene weergalooze bevalligheid en een vroolijken , feestelijken luister .En dan verbreedt de straat zich plotseling weer , doordien de zuilengangen ophouden , en krijgt men nu een openbaar gebouw , een kerk , het paleis van een groot heer , die zich boven de stadswetten meent te kunnen stellen , in al hun gewicht en majesteit te zien , dubbel belangrijk schijnend , wijl dit alles met het overige karakter der stad juist zoo beslist in tegenspraak is .