(1895) Tot mijn vriend .De zilvren golven , die op ' t zeestrand breken , Gaan schuimend op en af bij d ' avondgloor , Terwijl mijn verzen ruischen in uw oor , U steeds vertolkend wat de waatren spreken .Mijn ziel toch wenscht , aan eigen diepte ontweken , Op dees Sonnetten - golven uw gehoor Te boeien , waar in ' t ruischen , altijd door , Natuur een taal zich schept voor alle streken .