(1877) Wat was toch , in vergelijking van het fiere zelf bewustzijn haars minnaars , de trotsche zelfgenoegzaamheid haars vaders ; wat waren wapenschilden en patricische namen , geslachtslijsten , vergeleken bij een persoonlijkheid , als die van Gustaaf ? Was dan haar geheele overtuiging één vergissing geweest ? Of bedroog ze wellicht zich zelve op dit oogenblik ? Zoo vroeg ze zich telkens af , met gloeiend hoofd en kloppend hart .Had ze een droombeeld nagejaagd , had ze haar geluk opgeofferd aan iets denkbeeldigs , iets , dat eigenlijk geen werkelijke waarde bezat ? Wat er van zijn mocht , toen ze nog zoo onvoorwaardelijk geloofde aan rang en geboorte , toen ze nog vóór alles eer en aanzien wenschte , toen was haar arm hart koud en ledig gebleven ; nu - nu ze slechts één blik had mogen werpen in het paradijs , dat de liefde , de reine onbaatzuchtige liefde , was het dan ook de liefde van een man zonder naam , haar opende , nu was haar ge - heele ziel vervuld van een zachten , warmen gloed , van geur en lente , bloesem van ongekende weelde en onuitsprekelijke zaligheid ! Na een lange pauze hervatte Clara het gesprek .‘ Het is wel hard voor een zoon , zoo zwaar voor een misdadigen vader te moeten boeten .