(1894) Zij had haar dek afgeworpen , de stralen der maan , die door de open vensterluiken vielen , liefkoosden haar los geraakte haren , die als een mantel om haar heen vielen ; onder de trillende wimpers schenen haar groote gesloten oogen twee lotusbloemen waarop de zwarte bijen sliepen ; haar lippen schitterden als robijnen , nog geen kus had hun frissche roode kleur ontwijd .‘ Och , ’ riep Pousparika uit , ‘ schoonheid zonder vlek , bloem wier geur niemand ooit heeft ingeademd , vrucht wier zoetheid nog door niemand is gesmaakt , welke godin zou u in schoonheid kunnen overtreffen ? Bij Vishnou en Shiva , ik uw arme dienstmaagd , ik zweer over u te waken en u te verdedigen tot den dood .’ Op dit oogenblik trof het licht het voorhoofd der prinses , zij ontwaakte en stond verbaasd op .