(1903) In de met rozen begroeide veranda lag Ella van Aenschot in een schommelstoel , dien zij telkens door een druk harer voetjes op en neer bewoog .Droomerig schommelde zij , in een zalig nietsdoen , genietend van den geur der bloemen , het gezang der vogels en het geluid der golven , die zich braken tegen het strand .Op haar mooi gelaat lag een uitdrukking van stil geluk en de blauwe oogen , die vaag naar buiten staarden , glansden teeder .