(1878) O ! wij kennen allen van die treurige verhalen , in proza en in verzen , waarin , op ' t einde van elk hoofdstuk , de held het hoofd in bei zijne palmen laat zakken en overvloedige tranen stort .Als er daar geen gevoel bestaat , dan weet ik niet wat gevoel is : alles lekt en druipt er van gevoel , het plast en drascht er langs goten en daken , op neuswaterende treurwilgen en ‘ dauwbetraande ’ rozen .Hoe komt het dat die werken , veeleer dan te ontroeren , den lachlust wekken ? Enkel om de afwezigheid van alle kunst , om het banale der vormen en der uitdrukkingen , om die geijkte woorden , die steeds dezelfde gevoelens en dezelfde gedachten moeten vertolken ! Ja ! de poëzie moet ‘ la fille de marbre ’ zijn , niet zooals gij het verstaat , om geen enkelen zucht te slaken en geen enkelen traan van onder de wimpers te laten glippen , maar , om in de diepstgevoelde droefheid , zooveel zelfbewustzijn te behouden , dat zij dezelve in prachtige , welgepaste , steeds nieuwe en verrassende bewoordingen weet te uiten .