(1894) II .De vuurpijl opgesnord , stierend haar gouden vaart al statiger , hooger , stond , wuifde wijd over , schreef glorierijk een parabool en brak met geluidjes van lippen die proeven en geklok van flesschen uit tot een ruiker flonkers .De sterren weken voor de pracht van ' t licht , uit d ' afgrondelijke hemel talmden de bloempjes vuur , overpronkend de volkomen stilte , gedragen zegen zij neer in het omnachtte park .