(1895) Steeds onbegaanbaarder wordt de weg , steeds dichter sluiten zich de met lianen en klimplanten doorweven boomkruinen boven de hoofden der tochtgenooten ; alleen hier en daar zien zij , als van den bodem van een put , nog iets blinken van den blauwen , door lichte rookwolken verduisterden hemel .Het heldere , vroolijke daglicht , dat hen in den meer open woudrand nog een eind weegs is bijgebleven , wordt matter en matter en gaat allengs in eene groene schemering over ; een doordringende reuk van mos en kruiden vervult de lucht .Af en toe vertoont zich eene opene plek met eene enkele daarop staande bamboezen hut , maar alles is stil en verlaten ; een akelig huilende hond of eene schichtig over het pad vliegende kat zijn de eenige teekenen van leven die men ontwaart .