(1916) Uit de zaal , van achter de gesloten deuren klonk zoet en zacht Mendelssohn ' s vioolconcert - , hij speelde , ze had er zich zoo op verheugd , het Concert was een oude liefde van haar - , en ze had alleen gestaan in de kille , grijze gang .Het zoete zelfbeklag had toen wrok en toorn uit haar weggedreven - , ze voelde het harde brok in zich slinken en verdwijnen en toen het orkest zweeg , was ze tusschen de menschen , die heengingen door , weer binnengekomen en had een andere plaats gezocht , waar niemand op haar lette - maar het slotstuk , een luide ouverture , kon haar gebroken evenwicht niet herstellen - rusteloos , als van binnen klam , liet ze zich door den menschenstroom meevoeren naar buiten toe .Daar had ze zich bezonnen - , zou ze naar huis gaan - of op Rudolf wachten ? Het trok haar wel aan .