(1858) David .Gy , ' t oor onmerkbaar , maar door de aderen Met zacht bewustzijn ruischend bloed , Waarin zich ' t ons besluipend naderen Van ' t sloopend tijdpunt kennen doet : Gy ' t harte prikk ' lend zelfgevoelen , Waarin by ' t eens geregeld woelen , De ziel , zich - zelve slechts bewust In eigen diepte neêrgezegen , Tot eigen hoogtepeil gestegen , In eigen zelfbeschouwing rust .Gy , lieflijk zuizend hartdoorwemelen Waarin zich ' t aanzijn vergewist , En als een koele lucht der hemelen , Het zich verliezend hart verfrischt : Wat zijt ge ? Een aandrift uit den hoogen , Of ingeschapen zielsvermogen Waar ' t hart zich - zelf in wedervindt ? Is tusschen ' t zijn en ' t niet te wezen , Een wondre middenstand gerezen , Die ' t tegenstrijdigst saamverbindt ? Ach , vruchtloos vraag ik ' t aan my - zelven .