(1893) Het lag alles om mij heen , in den rustigen hoon van meerderheid , in zijn vervaarlijke pracht , mij eenzame , verlatene , niet - wetende , omringend met kalm , gevoelloos , welwetend schoon , een muur van demonische heerlijkheid .Er was een bedwongen zacht spotlachen achter het scherm der groote , mij als niet - ziende wolken , - de zee ruischend voor zich , als mij niet bemerkend , - de rotsen star onverschillig , - maar allen in een verstandhouding vol geheimen , mij ten doode toe beangstigend .Vreemd gleed het licht langs mij weg .