(1811) Te schuw voor den adem des vlugtenden winters , Versieren haar bloesems den voedenden boezem Der aarde nog niet .Neen , ' t Noorden blaast huivring langs heuvlen en dalen ; Toch dauwen fiooltjes en bloempjes der heiden Reeds geuren in ' t rond : Toch lacht ons het waas der verjonging reeds tegen ; Toch hupplen de stralen des dags reeds om ' t spruitje op Den groenenden grond .Nog dauwen de nachten der Lente geen ' wellust , Om ' t rozenprieeltje , waar de onschuld zich zorgloos Ter sluimering vleit .