(1862) heeft haer zoo gestoffeert en gepronckt met overvloedighe kleinoodjen van veelvoudighe vonden ’ , beweert hij ( en dit ‘ haer ’ slaat terug op de straksgenoemde ‘ ydelheit ’ ) , ‘ dat hetgeen ik voor een Niet hieldt , nu in mijnen zin schier een Wat wordt .’ Dit zijn pligtplegingen , of weinig meer ; en wanneer hij met Montaigne ' s woorden onmiddellijk de vraag laat volgen : ‘ Die zich met de reuk van ' t gebraedt spijzen konde , zoud ' het geen fraeye bespaering zijn ? ’ betaalt hij Barlaeus met gelijke munt en geeft kortswijl voor affektatie .Hoofts menschen - en wereldkennis was van te oude dagteekening dan dat hij in vollen ernst de hem geworden onderscheiding voor een Niet zou gehouden hebben .