(1907) En meê - rouw wil me uit de oogen lichten ; Om vrouw èn vreemde schrei ' k , en buk , Gezweept door macht die storm doet zwichten , In stof - ' t geluk .2 Opstandingsfeest Weêr ruischte er vrede om klimop en om stam , En door de twijgen die misschien al knopten , En over ' t spruitsel uit der Dooden stad , Terwijl van verre ' t hart der Hofstad klopte , Op zand en zerk van minne een vogeltong - , Hoog boven ' t al uit zee Paaschmorgen zong .Zal ander huis dan ge uitgedragen werdt , Zal land ' lijk oord mij ook zien herwaarts leiden ? Op minstens één tocht mag ik hopen , vrouw ! - Dien stilsten tocht om nooit van u te scheiden .