(1875) ’ Luycken en Camphuyzen volgden denzelfden smaak , of liever wansmaak van hunne voorgangers en tijdgenooten , en alzoo vinden we op den toon van : Ik gink op enen morgen , of Uit liefde komt groot lijden , beide wereldsche , en in vroeger dagen zeker dikwijls door den dichter der Duitse Lier aangehevene liederen , thans : God is een eeuwig geven , Een volle stroom van goud , Zijn liefde drijft ten leven , Vloeit weg met dezen vloed ! Verlaat de wereld en haar schijn , En staakt het wederstreven , Gij zult gelukkig zijn : - op de wijze van : Ik hoorde dees dagen , een maagdeke klagen .Wie hangt er zo deerlijk , geteistert , geschonden Roosverwig vol striemen en wonden , Tot smaadheid en schande aan ' t kruishout verheven ! Wat heeft hij , wat heeft hij misdreven ? Maar hij dichtte ook op psalmwijzen , en op eene daarvan vinden we den volgenden schoonen aanhef : Als wij door groene beemden gaan , Waar velerhande bloempjes staan , Die tot ons al iets willen spreken , Met wit , en blaauw , en rood en geel Vermengt , besprengt , zo schoon en eel Hoe wel , hoe nauw en dicht bekeken , Terwijl zij haren geest van geur Door ' t aangename lijf van kleur , Zo hertverkwik ' lijk van zich geven , En ' t windje veegende over ' t stof Met bloeiselreuk het ruizend lof Der hooge popelaars doet beven ; De morgenzon zo heerlijk blinkt , En koelen dauw van kruidjes drinkt , Bij ' t fluiten , tuitren , zingen , kweelen Van ' t luchtig , vluchtig pluimgediert ' , Dat tusschen Aarde en Hemel zwiert , En door de takjes heen gaat spelen ; Dan denken wij in ons gemoed : O Paradijs ! wat zijt gij zoet .Aan Vondels statigen gang herinnerend , vinden we tegenover een plaatje , Zonsopgang voorstellende : De nare schaduw is aan ' t breken , Terwijl de schoone Morgenster , Haar blinkend hoofd komt optesteken En brengt den dageraad van ver , O Zonne , heerlijk overtogen Met purper van het morgenrood , Ja , koninklijk voor onze oogen , Uw Majesteit is schoon en groot .