(1910) En dat is van te meer beteekenis , omdat inderdaad zij zelve wel den vorm en toon van haar lied zoekt te volmaken , maar zich niet met denzelfden ernst schijnt af te vragen , of ook de inhoud , de gedachte , de gemoedsstemming dieper , inniger , aangrijpender wordt .Is het niet steeds de zelfde klacht , die tot haar opstijgt uit den geur dier honderden bloemen , bezongen in hare sonnetten , die haar tegenruischt uit het woud , haar steekt in den glanzenden hemel ? Is het niet altijd de zucht , dat het verleden zoo dood , het heden zoo ledig , de toekomst zoo troosteloos is ? Toch - het dient erkend - aangrijpend , immers concreet , wordt die zelfde droefheid , zoodra zij staat op den bodem van werkelijk leven , zoodra de dichteres zelve gevoelt dat de levensernst iets anders dan klachten van haar vraagt .Er ligt meer dan weemoed , ja er ligt bijna hartstocht in dit lied : O , wat zal ik zeggen , wen vraagt mijn kind : - ‘ Waait niet de adem van God in den zomerwind ? Is de goudene zon niet het Alziend Oog ? Wandelen de Engelen niet op den regenboog ? ’ O , zal ik dan zeggen : - ‘ Uw moeder , mijn kind , Voelt geen adem van God in den zomerwind , Uw moeder is blind voor het Alziend Oog En voor de Englen , die wandle ' op den regenboog ? ’ O , zal ik mijn oogen niet nederslaan En smeeken : - ‘ Neen , laat mij in vrede gaan ! Wat gij ziet , zie ik niet , hoe lang ik tuur .