(1919) .’ Terwijl Marianne las , zat Uhland tegenover haar geen seconde stil , ze hoorde aanhoudend het zware ademen , het rustelooze schuifelen langs het ruige , stugge fluweel , ze rook de duffe kleerenlucht , de flauwe , zoete eau - de - cologne van den zakdoek dien hij , tot een lompen prop verfrommeld , in de hand hield en waarmee hij schier werktuigelijk over het kale vlekkig - roze voorhoofd wreef , dan weer schurkte hij ineens de schouders , waar zijn bretels hem blijkbaar knelden , en onder dat alles door voelde ze zijn vorschenden blik .Maar ze bleef gebogen zitten staren op wat ze al gelezen had , tot de regels , de woorden uit elkaar , dwars en schots dooreen schenen te springen , haar kaken had ze even voelen verkrimpen , als beet ze plotseling in een citroen , één oogenblik vreesde ze , haar opdringende tranen niet te kunnen verbergen , maar een vreemde heete gloed schroeide ineens haar oogen droog , liet in ' t wegtrekken een kille , bijna zoete kalmte door haar heele lijf - , en ze dwong zich een opstel over politiek , dat op dezelfde bladzij volgde , door te lezen , om even te vergeten en Uhland een koel oog in een rustig gezicht te kunnen toonen .