(1892) Zij luisterde er naar , een lange poos , tot een loomheid opkroop in haar leden en een suffe willoosheid in haar hoofd , waar de gedachten , als verdikt , zwaar neerzegen ; zij voelde hoe de gansche natuur rondom haar trok tot slapen : het stilglanzende groengouden licht en de droomende boomen .En haar boek neerleggend , leunde zij ' t hoofd tegen den beukenstam achter haar , liet zich zoo zacht afdrijven in ' t rose duister achter haar gesloten oogen .Soms opende zij even de zware leden en dan drong weer voor een seconde de werkelijkheid tot haar in , die zij begonnen was zich anders voor te stellen : ' t stille , wegvlakkende pad , de bruine stammen , en overal , overal groengoud .