(1904) Ik zag vóór me , den blinden Milton , maar ' t scherpst den dooven Beethoven .Ze stonden voor mijn bed in die geruchtlooze , ruischende nachten .Vooral toefde mijn goddelijke vriend Ludwig , mijn zielsbroeder Beethoven heel lang , héél lang ! Beethoven , je weet liefste , is mij zoo eigen en toch zoo heilig als ' n priester de gouden monstrans , zonnepurperend doorvlamd van levend licht : ' t Is mijn spijzigingssymbool van ziel en geest ! Z ' n symfonieën weenen en jubelen , klagen en zingen door mijn ziel alsof ze in mij herboren worden .