(1904) De natuurpoëzie heeft bijna geheel opgehouden ; de dichter is van buiten in de stad getogen , en leeft daar veel op zijn kamer , is overigens in zijn wijk of reist voor lezingen of congressen .Zelfs zijn hof ‘ midden in de stad ’ met de Bloemen zoo kleurig , Bloemen zoo geurig met de schoone rozen , heeft hem na dit liedje van 1854 weinig indrukken meer gegeven voor zijn poëzie : alleen het lelietje dat ‘ klein ' Agnes ’ plukte na den dood harer moeder ( Nagedachtenis ) en Blauwe - regen ( nog in Dennenaalden ) .Daarentegen nemen de gelegenheden toe waarbij men van hem een vers verwacht of hij het als verrassing aanbiedt : het Taalcongres te Utrecht in 1854 waar hij zijn schoone ode op De Taal voordroeg ; het provinciaal Utrechtsch Genootschap dat hij in 1867 met een Welkomstgroet in vers opende , waarin hij zelfs de lijst en den lof der gestorven medeleden in rijm en maat wist te snoeren ; zangen voor het diaconessenhuis te Utrecht , de Vluchtheuvelkerk van Heldring te Zetten , het Zendingsfeest te Heilo , om nog te zwijgen van de liederen die hij aan een feestdisch uitsprak , in een klaaghuis zond of bij een open graf deed hooren , gelijk die op B .