(1881) Zie - het fijne , grauw - blanke zand , het breekt en het schertst er al meer en meer door het fulpen tapeet , smalle paadjes zich banend langs den oever , ' t zij hooger of lager , naar boven of onder , vriendelijk lachend tegen het malsche groen der lage plantjes waarin de bosch - bes schuilt ; jubelend tegen den zwartbruinen zoom waarboven het paars - rosse heibloempje troont , schaterend waar zijn glinsterende kiezels als stoeien met het goudgele mos ; stil zich schamend in ' t eind waar de hel - witte berk zoo slank zich verheft en met de zilveren blaadjes victorie kleppert hoog - hoog in de blauwe lucht .En - als gij nog altijd voorttreedt met het beekje ter rechterzijde door die prachtige schoone natuur , en nu eens een berk of een beukenstam ontwaart die door den storm , ' t zij met de kruin in den vliet , ' t zij van gindschen heuvelvoet tegen de helling naar dezen kant werd neergeworpen , dan treft u mede al spoedig - niet ver van een kleine ruimte in het bosch - de zware , nu schier vermolmde abeel die er reeds vele jaren nederligt .Pieter , wij hebben hem gekend toen hij zich stout verhief op zijn prachtigen stam en de reuzenarmen beschermend uitbreidde in ' t rond , en de schoonste en krachtigste zoon scheen van ' t gansche woud .