(1896) En de golven stijgen in zingende reien Naar den grooten lichtdag waar spelemeien De duizend gezwinde en Witvleuglige winden Langs gouden wegen over de zee .Ik ga door de dagen , maar overal Is haar ruimte en vreemd ruischende golvenval , Zij roept me als gebod Van mijn eigen lot Uit de stemmen der liefde , de zee .Zij wenkt me uit de blikken die liefde ontsloot , De blikken van vreugde en lachenden dood .