(1862) ‘ Hij is vol van hoogeren geest , ’ leest gij in de blikken van den oude .En wie is het , dien wij aan zijne slinke wanen te zien ? Wie anders dan Leopold , die Axel heeft ontvangen , de ridderromance , met de verzoenende opdragt een omzien tranen ontlokkende aan oogen , die het schoone hier niet meer mogen aanschouwen .Hij was somber gestemd , toen hij daar naar den zetel werd geleid , maar geweken is zijne melancholie , op heft hij het hoofd , bij die heerlijke bede aan hen , die den lauwer wegdroegen om ‘ ten hunnent , te huis , waar de vrienden hunner kindschheid wonen , waar hunne vaderen sluimeren , licht te verspreiden , licht , opdat Wasa en Linné en Kellgrén met welgevallen uit het blaauw gewelf mogen nederzien ! ’ - ‘ Wij hebben niet vergeefs gestreefd , ’ klinkt het in Leopold ' s binnenste .