(1901) Tusschen de stronken der olmen , op eenige honderde meters afstand ten zuide , schitterde het bleeke , afgewasschen roos der tichels , in onregelmatige vormen .De wind bracht het geloei aan van het thuiskomend vee , den reuk der stallen , dien van kamillebloem en venkel , aan ' t dorren op de dorschvloer .Voor minder nog , was heel het beeld van zijn goed voor de ziel van onzen pachter gerezen .