(1912) Noch staatkunde noch letterkunde echter , noch eenig ander deel van het geestelijk leven dier dagen vervulde Feith ' s hart zóó zeer als het verleden en de toekomst : het verleden met zijn weemoedig herdenken van vervlogen huwelijksgeluk ( Herinnering ) , en het schrijnen van vroegere zonde of dwaasheid ( De Eenzaamheid , 1e Zang ) ; de toekomst met haar hoop op een beter leven .Weer zien wij hem als voorheen op een kerkhof staan , waar de wind door het gras der graven ruischt ; doch hij is ‘ vol zoete hoop ’ ( Aan God ) ; de Dood is hem ‘ niet meer Koning der Verschrikking ’ ; in een grafkelder ziet hij ‘ in ' t stof des doods het zaad van eeuwig leven ’ .Dat was de stemming , waarin hij doorgaans verkeerde ; de stemming waarin de lezing van het Evangelie hem bracht , wanneer hij zoo menigmaal ‘ bitter bedroefd , en diep nêergeslagen ’ , naar zijn ‘ eenzaam boekvertrek ’ gegaan , het ‘ bemoedigd en met een verruimd harte weer verliet ’ ; waarin hij een gedicht schreef als Heimwee of deze slotverzen van het gedicht In den Grafkelder te N .