(1911) Zomer De pracht van ' t zomergroen , doorstraald van zon , wuift in de wouden , zingend ' t Lied van Leven , de symfoniën van ' t gebladert rond de bron breed ruischen als een lang akkoord dat zweven gaat door het wijde loof alom als zon er uit de frissche bron waar bloemen beven het lied van ' t heele woud , het lied van wonn ' en rust dat ruischt tot in de verste dreven .Ik ben die bron en zing den Levenszang in pracht van woorden die als blâren ruischen , ' k weêrspiegel God en zon , zoo maagd in drang van liefde bloost en d ' oogen met een kuischen weêrblik in d ' oogen van den minnaar lang laat spieg ' len en al ' t bloed in ' t hart voelt bruischen .Herfst Omslongen nu met korstig mos en eiloof rust in het stille woud mijn diepe bron , en alle jaren groent en bloeit het meiloof en weeft de schaduw vóór de zomerzon die groene droomen glanst in ' t wuivend zijloof en mijne bron zou drogen als ze kon , tot dat de Herfst , gepurperd reeds in ' t heiloof , de blâren losrooft die de lente spon .