(1910) Hij ontweek het brutale kijken , het opzettelijke telkens weer hem iets vragen van het meisje tegenover hem door zich voortdurend bezig te houden met Leonnetje , die graag praten en wijsheid - luchten wou en laten zien , dat hij ook zoo min niet was .Hoe stond hem die bleeke naar odeur riekende jongen tegen , die haast stikte in z ' n te hooge boord en wiens glad - gepommadeerde haren hem misselijk maakten van ze te zien en te ruiken .Nu zweeg hij even , eindelijk , nu moest hij - zelf maar heengaan .