(1750) Het Firmament staat nu ten toon , ‘ t Welk ons een Kleet verbeelt , Met Diamanten , welke schoon Ons Hert en Oogen streelt .De Leeuw ’ rik die van sorg belet , Weet van geen druk nog kruis : En als de Zon in ‘ t Westen zet , Roept hy zijn Jonge t ’ huis .Den Boer verlaat , van ‘ t werken moe , Den Akker en de Ploeg , Zijn weerhelft lagt hem vriend ’ lyk toe Dat is hem loon genoeg .