(1908) Geen sprong voor wien de zoon van zulken huize schroomde ! - Zijn ' oogen straalde ' t uit , verslinders van ' t verschiet : Laat toch die teugels los , aan mij het luchtgebied ! 7 Hoe echter hij van zelf meer voorwaarts schreed dan snelde Verheugd ontwarend ' dat Mimosa ons verzelde , Mimosa hem ter zij ' de vlugge hoeven zacht En sierlijk nederzette of zij haar schreden telde , Mimosa die haar schoon de hulde zag gebracht Dat rappe Robin Hood niet botvierde aan zijn kracht .8 Ten volle was zij ' t waard ! Mocht hij op luister bogen Zoo als de zomerzon dier bruine vruchten geeft Wier bloesem , wit of rood , den vorm eens ruikers heeft , En hief zijn forsche hals een flikkergloed ten hoogen Door wien hem ' t voorhoofd ook in vlokken bleek omzweefd Van verw de veêr gelijk der ravenwiek onttogen ; 9 Innemender loeg zij door smetteloosheid aan , Wie louter zilverglans de leên zoo mild omvloeide Dat , waar ' k een sprank azuurs die kringend door zag gaan , Of ' t hoogsel was van ' t wit , te meer haar blankheid boeide ; Wier manen , als haar trots die suiz ' lende uit liet slaan , Naar zeeschuim zweemden , daar het morgenrood meê stoeide .10 Geen jachthoorn doet zoo schel zich langer heinde en veer Als Robin Hood dien stak door Eng ' lands wouden hooren ; - Zijn forsch gedreven pijl vergauwt geen herten meer ; - De vogelvrije kromde in ' t juk der wetten neêr , - Doch wat er flink en fier dier wildheid uit mocht gloren , Veredeld scheen het in zijn naamgenoot herboren ! 11 De warmste dag in ' t Noord is vreemd aan weeld ' righeid Als Spanjes lusthof smaakt wanneer de zonne scheidt , En ' t koeltje , dubbel zoet door ' t geuren en door ' t klinken , Uit elk getralied raam een tweelingstar ziet winken ; - Maar bleef behaagzucht die bij beurt daar weert en vleit Spijt onzen dampkring me ook niet in Mimosa blinken ? 12 Eerst stak zij de ooren op , als streelde melody In ' t luid gehinnik , waar zijn blijdschap toe vervoerde , - Toen was ' t of staartgezwaai electrisch hem beroerde , - Daar deinsde , aanvalligst in haar schuchterheid , ze op zij : Hooghartig Albion geloofde zich nog vrij Schoon Andalusië aan haar zegekar ' t al snoerde ! 13 U is ' t bekend , vriendin ! dat ik geen vonnis vrees Als over verzen vaak de nuchterheid er wees , Die puntjes geeft aan d ' i ' s en streepjes d ' f ' s en t ' s ; - Maar toch , als in haar hand dit blad papiers ooit raakte , Wie weet hoe niet alleen ' t gespring des stijls zij laakte , Wat moliks voor de jeugd zij van ons tweetjes maakte ? 14 ‘ Den tegenwoordigen met den verleden tijd Verwisseld , schoon geen wenk den overgang verkondde , - Dat korte , daar altoos de duid ' lijkheid bij lijdt , - Die beelden , onverhoeds gegrepen wijd en zijd , Als stoof door alle lucht hij rusteloos in ' t ronde ! ’ - Vergrijps genoeg , voorwaar ! maar ' k pleegde zwaarder zonde ! 15 Stel u het blozen voor , daar elk beschaafde vrouw Deez ' weelderige schets meê van zich werpen zou Die lager leven stout durft schild ' renswaard verklaren Zoo in den minnelust ’ .