(1884) Het was reeds geen avond meer .De witte leliën bogen knikkend het hoofd onder het gestreel van den nachtwind , en al de bloemen vingen den dauw op en verspreidden haar geuren als een dankoffer aan den koelen nacht , die den warmen dag vervangen had , toen de beide gelieven nog in zoete vergetelheid ronddwaalden door den tuin .De bloeijende heesters , tusschen welke zij doorgingen , strooiden zoo mildelijk hun witte en rozenkleurige bloesems over hen uit , de nachtegaal zong in de trillende takken zoo ongestoord het lied van zijn liefde , als wisten boomen en vogels , dat een jong bruidspaar door de dreven wandelde .