(1645) Een kroon , die ' t licht verdooft , Een zon , geen kuif gelijck , vergult zijn purpren hooft .Zoo daelt hy met een ' geur van kruiden , uit den hoogen , En strijckt , als hy den bergh heeft driemael omgevlogen , Eerbiedigh , daer ghy nu dien tempel ziet gesticht .Het geurigh kruit wert flucks verslonden van het licht Der zonne , en haren gloet , tot groot vermaeck der genen , Die hem geleidden , en terstont met hem verdwenen .