(1791) doch , waar dwaal ik heen ? nog ben ik met u op dezelfde wereld , waar gij , waar ook uwe lieve Charlotte mij bemint ; ook die edele vrouw heeft om mijn afzijn geweend , en vondt eenige verdiensten in uwen vriend ? bij die woorden gevoel ik mijne kleinheid , Karel ! en wensch te worden , dat uwe belangenlooze vriendschap mij reeds maakt ; omhels haar voor die woorden , voor die traanen , en zeg haar , dat , zoo lang dit hart vrouwlijke deugd , en zachte bevalligheid zal hoogschatten , zoo lang ook haar beeld in hetzelve zal bewaard blijven : o ! nooit zal eene wederhelft mij kunnen gelukkig maaken , die haar niet , ten minsten in eenige trekken , gelijkt ! maar welk eene ontijdige gedachte weder voor mij ? dit is een geluk dat zoo dagelijks niet geschonken wordt , en daar een arm , uit zijn vaderland verdreven jongeling , wel nooit op hoopen mag ; hier ten minsten , zal ik dit niet ligt vinden ; ik mis in de vrouwen van dit Land , die ik tot nog toe zag , dat aantrekkelijke , dat mij doet wenschen om eene lotgenoote in dezelven te vinden : maar zeker , grooter heil , dunkt mij , dan zulke eene echtvriendin als gij bezit , heeft de aarde wel niet ; en gij verdiendet die : ach ! goede Hemel ! stort al den zegen , dien gij op menschen - hoofden uitgiet , op dit begunstigd paar neder , en laat de vruchten hunner liefde hun beeld vertoonen ! - Nu ga ik mijne moeder schrijven : ach ! Karel ! hoe veele traanen zullen dit blad weder bevochtigen ! en nogthans was laffe weekhartigheid in den man , in den jongeling , mij altijd iets afzichtelijks , en strijdig met mijn gevoel ; maar natuur , kinderlijke natuur , die ook in den moedigen boezem des jongelings woont ; die in zijn sterk geaderd hart klopt , die in zijn vuurig oog zoo teder spreekt , was mij altijd heilig ; en ik schroomde nimmer kinderlijke traanen aan een moederlijk hart te laaten vloejen : zij zijn de adem van het waar gevoel , en gelukkig hij , die ze , zonder pijnlijke smart , weenen kan ! XI .Ik zit thans onder de schaduw van een breeden Orange - boom ; zijn glanzend loof , zijn geurige bloesem , zijne beloovende nog groene vrucht , alles verkwikt mij ; maar zijne goudgeele appelen , die , tusschen ' t groen zulke eene aanlokkende vertoning maaken , treffen mij nog meer dan alles ; en zij belooven alles aan het oog , wat zij voor nog twee andere zinnen worden zullen : ik heb zoo even hunne versterkende , en verkwikkende kracht ondervonden ; hoe gaarne wilde ik die verkwikking met u deelen , konde ik u dezelve toezenden ! maar ik weet wel , Karel ! gij misgunt mij zeker dit kleine voorrecht boven u niet , daar ik zoo veele grooteren missen moet : en zeker , gij kunt niet anders , dan met mij de wijze inrichting der Natuur bewonderen , die dit Land tot het moederland van deezen boom maakte , wiens vruchten zoo geschikt zijn om de , door de gestadige hitte verslapte zenuwen , te versterken ; doch mijn philosophie brengt mij van mijn stuk af - onder deezen boom zat ik , wilde ik zeggen ; daar haalde ik zoo even nog eens mijne brieven uit mijn ' zak ; herlas alles nog eenmaal over , en gevoelde dat het gezegde van den ouden wijsgeer waarachtig is : ‘ Eene goede tijding uit verren lande , is als koud water op een vermoeide ziel .’ Zeker , Salomon moet een zeer dierbaar persoon , ver afweezend , gehad , of bij zijne wijsheid , een zeer gevoelig hart bezeten hebben , om zulk een treffend beeld voor de grootheid van dit genoegen te kunnen vinden : en de wijs waarop men in dien tijd berichten uit verre landen ontving , hoe veel zal die wel verschild hebben van die , waarop nu , na de uitvinding van zoo veele ligt verkrijgbaare middelen , gevoelige harten elkander hunne gedachten mededeelen ! zeker , zulke brieven , als ik hier in mijne handen heb , waren toen wel zeldzaame verschijnsels .