(1845) o ! Schrikklijk was ' t , haar zoo te zien verkwijnen , Soms met de vreugde op ' t lief en zacht gelaat ; Te weten , dat geen hoop voor haar bestaat , Dat ras de zon heur grafzerk zal beschijnen ; Te weten , dat zij zelv ' geen denkbeeld heeft Van sterven in den schoonsten bloei der jaren ; Dat zij den traan van smart niet kan verklaren , Die soms in ' t oog van wie haar liefheeft beeft .De lente kwam en spreidde milde geuren Door ' t bloeijend dal .' t Gezang der voglen klonk , Terwijl de zon door ' t jeugdig loover blonk , En hof en dreef deed schittren in haar kleuren .