(1885) Hij zag hoe de dommelige donzen wolkjes langzaam langs de maanschijf schoven , - vreedzaam drijvend in een zee van zachten glans .Hij dacht hoe nu daar in de verte de duinen sliepen in den zoelen nacht , hoe wondervol het moest zijn in de lage boschjes , waar geen van de jonge blaadjes zou bewegen en waar het zou geuren van vochtig mos en jonge berkenspruiten .Hij meende van verre het golvende koor der kikvorschen te hooren , dat zoo geheimzinnig aanzweeft over de velden , - en het lied van den eenigen vogel , die de plechtige stilte mag begeleiden , die zijn zang zoo zacht en klagend begint en zoo plotseling afbreekt , waardoor de stilte nog stiller schijnt .