(1900) Hoe riekt gij , groote boomen goed , en kleene ; en tusschen beiden , uw ' blaren , die met zalven zoet , ' s jaars sterfbedde overspreiden .' t Verheugt mij in uw midden ! Mocht mij nooit een ' reuke naderen als die daar stijgt , als levenslocht , uit uw ' gestorven bladeren ! Jaren en jaren zal hel reukbeeld van boom en blad , met één vers aangeduid in 1874 , in des dichters gevoel en zinnen blijven rusten en , bij elke wandeling ten najaar in bosch of warande , sterker en sterker in hem opgestegen zijn , tot dat het , bijna twintig jaar nadien , eindelijk barensveerdig , in deze stille grootsche verzen geboren werd .Dezen slaap heeft de dichter zelf in volgende , onevenaarbare woorden geschilderd : Rijmsnoer , 317 .