(1842) Moog ' t dorp geen schouwburgpracht , gelyk de stad , ontplooien , Natuer en menschenmin , die woestenyen tooien , Versieren ' t met den dosch , geweven door de hand , Die ' t prachtig wolksatyn der hemeltente ontspant ; En ' t troostend outer ziet er beter offeranden Dan ' s oudheids rundrenbloed of wierookgeur ontbranden .Aen d ' uithoek van het dorp groent een volgeurge tuin .Niet ver van daer verheft een kerkje de achtbre kruin , En ' t gothisch torentje versiert de blauwe daken Der woon , waer Christenliefde op ziekte en ramp blyft waken , Den matten zwerver tot een karavansery .