(1918) Maud ! Ik vond dien naam zóó prachtig , zóó volmaakt bij haar passend , dat het mij voorkwam alsof ze onmogelijk anders had kunnen heeten .Maud ! het was haar gansche type , haar uiterlijk en haar innerlijk wezen , haar schoonheid en haar ziel ! Maud ! het was haar gestalte , het waren haar oogen ; het was haar glimlach en haar gratie ; het was haar kleur en haar parfum , die heerlijke viooltjes - geur die met haar meeging ! Heel even dacht ik weer aan het verleden : aan Tieldeke van Meijlegem en aan jonkvrouw Quiline van het kasteel , welke ook namen droegen die ik eertijds zoo bizonder mooi en passend vond .Maar ach ! het leek me nu of ik lompe boerinnen zag naast een prinses ! Ik volgde haar met geboeide oogen door het raam ; en toen ik oordeelde dat ze verre genoeg waren om geen schijn te geven van hinderlijk volgen , stond ik sidderend op en verliet op mijn beurt het hotelletje .