(1913) ’ ‘ Je hebt gelijk , Martijne .Maar nu moet ik dezen brief nog op de post brengen , ’ glimlacht Bertha opstaande , en haar luchtig op den schouder tikkend : ‘ Dà - ag ! ’ Buiten , in de volle zon , op het zwarte wegje tusschen de welig - riekende tuintjes voelt ze zich beschaamd door de dankbaarheid van het jichtige vrouwtje in haar kille keukentje .Ze knipt snel met de oogen : de tranen zitten weer hoog .