(1914) De traan wordt lach en de onrust zoete rust .XLIV O , zomer ! O , zomer , met uw lokken , glanzend gouden , En met uwe oogen , blauw gelijk de wanden Van ' t rondend hemeldak , en sneeuwen handen , Die bloemenslingers slank gebogen houden Wier geurige adem zucht door rijs en wouden , En gloeien wekt , waar zielen wieken spanden , Tot die miljoenen traan en leed verbanden , En lachen , of zij nimmer weenen zouden : Gij juichte ' , o , zomer ! in mijn zielsverrukken , Toen mij uwe armen en Mathilde omvingen , En gij voor mij uw wereld scheent te smukken ! Gij zaagt de vreugdetranen ' t oog ontspringen ..