(1893) De kersouw stak haar wit gewassen bandje uit , tusschen het maagdelijk groen der lente , en boterbloemekens lieten hun geel kopje , door den verleidenden wind zot razen .De garste werd stilaan langer en steviger gebeend , en geler zag elke dag de geurige bloem der koolzaadpijp .Nadat het tengere vlas de velden had beblauwd , zong en gonsde de nijverige bie om de purpere klaverbel , en vol wispelturigheid , verfde de vlinder zijne vlerken , aan het zaadstof der lelie .