(1892) Terwijl hij de straat overstak , met opgeheven hoofd en zoo recht als een kaars , zou hij - als hij niet gevoeld had dat men hem zag aankomen - misschien nog de vlucht genomen hebben .Zijne beenen weigerden hem bijna hunnen dienst , - zijn hart klopte en bonsde als een stoomhamer , terwijl hij zijne hand naar den schelknop uitstak , - en toen , nadat de deur geopend was , de geheimzinnige , zwoele , eigenaardige geur van het geliefde huis hem te gemoet kwam , bezweek hij bijna onder den onweerstaanbaren angst , die hem overweldigde .Men verzocht hem binnen te treden in een klein salon , waar het er erg ‘ provinciaal ’ uitzag , met ouderwetsche meubeltjes en verschoten behangsel .