(1859) ' t Ontzachbre Geestendom dat d ' aardbol worden zag Die in ' t onmeetbaar ruim my omvoert voor uwe oogen , Wat zijn zy ? - Kindren van één dag , Pas aan den moederschoot onttogen .Ja , Hy die ' t kristallijn van ' t heldre wolkgewelf Het eerst ontneveld zag , en ' t licht van uit U - zelf Door uw ontzachlijk alvermogen Op d ' aardschen chaös zag verspreid , Wat is hy , groote God , by uwe oneindigheid ? Wat is hy , die uw geest op uitgeslagen wieken , Met albezielenskracht by ' s warelds morgenkrieken Zag zweven over d ' aardklomp heen Eer de eerste lichtstraal dien bescheen ? Of , eer uw ademtocht heur ijsschots had ontbonden , Getuige van de straf der zonden , Den vormingloozen baaiert zag , Zoo als hy in zijn woestheid lag ? By U zijn ze als de zuigelingen , Als de onvoldragen vrucht in moederlijken schoot , Die zonen van het licht die uw gestoelte omringen ! Dat kroost van ' s warelds morgenrood ! Ja , wat is ' t hemelkroost dat zonnen heeft zien blinken En weêr in ' t duistre Niet zag zinken Eer op uw wenk deze aardbol wierd ; - Dat eeuwen in het licht uws aanschijns zag vervloeien Voor dat uw wil den bol deed gloeien Die ' t wareldrond met goudglans stiert : - Wat zijn ze by uwe Eeuwigheid , Onmeetbaar , grensloos uitgebreid ? ô Eenige , Eerste , en Ongeziene , Die waart en zijt , en eindloos zijt ! Wat ben ik , die in ' t stof U diene , Wiens hart zich blakende aan U wijdt ? Wat ben ik , die U durf genaken ; Genaken , Vader , in den geest ; Den kinderlijken zucht durf slaken , En tot U opzien onbevreesd ? - Dat durf dan ik ( ik , telg van de aarde ) ! U Vader noemen ! Vader ! Ach , Onzichtbre daar nooit oog op staarde , Wat ben ik , dat mijn knie zich voor U buigen mag ? - Mijns Heilands Vader ! Jezus Vader , En bron van al wat leven heeft ! Heil , die U nader treedt en nader , En heel zijn ziel U overgeeft ; Die waart , en zijt , en eeuwig leeft ! ô Gy die ' t zandgrein hebt doen worden , Den Cherub riept in ' t licht voor de ondoorzichtbare orden , En ' t wormtjen dat mijn voet vertreedt Door de eigenste Almacht leven deedt ; Gy zijt , ô alomvattend Wezen , ô Eeuwige , eeuwig onvolprezen , Oneindig groot , als bron van ' t licht , En even eindloos groot in ' t stofjen hier beneden ; Oneindig groot , ô God , voor ' t vlammend aangezicht Van de Englen die op ' t vuur der zonnebollen treden ! Oneindig zijt Gy in den lichtstraal die mijn oog Aan d ' onafzienbren hemelboog Langs duizend sterrepaân geleidt naar verre sfeeren ; - In ' t waterdier , dat , hoe verdeeld , In ieder deel op nieuw herteeld De grootheid van uw macht aanbidden doet en eeren ; - In ' t vliegjen dat de lucht doorzweeft , En dat uw zorg gewapend heeft Met duizendvoudige oogen : - In ' t minste schepsel zijt Gy groot Dat uit uw liefdehanden sproot ; - In alles .- Ook in my , aanbidlijk Alvermogen ! Wie ben dan ik , dat ik besta Het staamlend woord tot U te richten ? Dat ik het oog ten hemel sla ? Ik U , den Vader aller Lichten , Met siddring van het diepst ontzag Mijn God , mijn Vader , noemen mag ? ô Ondoorgrondbare Eerste en Letste Van wien nooit stervling zich het flaauwste denkbeeld schetste , Gy zijt , ons - aller Vader , ja , Hoe eindloos verr ' , toch altoos na ! Ons - aller Vader , slaat Ge ons gade In al de volheid van genade .