(1791) ’ Ik wilde meer zeggen , toen wij een draai in het bosch deeden , waaronder wij reeds een klein endweegs waren voordgereden , zonder dat ik eens op de oude boomen , welken anders eene zoo betoverende werking op mij doen , gelet had : nu kwamen wij op ééns aan den meest romanesken oord , dien ik immer zag .‘ Hoor , ’ zeide zij , met een oog , waaruit de levendigste vergenoeging van haare ziel schitterde , ‘ hoor , hoe die waterval ruischt ! reeds hier kan ik zijn schuimend geplof , zijn spattend kletteren , in een verward gedommel , hooren ; zoo aanstonds ziet gij denzelven , en zult meer verrukt zijn : dit is mijn bijzonder begunstigd hoekjen ; menige heete middag ziet mij hier de koelte en verademing zoeken ; ik geef dan mijn paard aan den neger over , die mij van verre volgt , of wacht ; verdiep mij in deeze sombere eenzaamheid ; wandel daar peinzend voord ; of zit in de grot te leezen , en gevoel , met een somber vermaak , dat mijn leven wegstroomt als een waterval ! ’ Ook nu steegen wij , op mijn verzoek , van onze paarden ; en , leunende op mijnen arm - welk een genoegen voor mijn hart ! - wandelde dit lieve meisjen naast mij voord : eenzaam was hier de oord ; de Natuur vertederend ; mijn hart geheel gevoelig , en mijne gewaarwording wonderlijk en vreemd voor mij ; evenwel geheel onschuldig , want het meisjen was een ' engel , en mijne liefde tot haar zoo rein als haare ziel ; de zwaare boomen gaven hier eene digte schaduw ; elk blad kon bijna verstrekken tot een zonnescherm ; de hitte , die buiten het bosch gloeide , was hier onmerkbaar ; vooral in de nabuurschap van den waterval , wiens koele en spattende stroom den dampkring tot op eenigen afstand , bevochtigde ; maar laat ik u dien trotschen val zelven beschrijven : van eene steile , puntige rots , wier graauwe rug , hier en daar , met een wilden opgeschoten boom begroeid was , liep een smalle , maar schitterende waterstroom langs de oneffene rotspunten , met een kletterend , maar geen donderend geruisch , al spattende , af ; in de mos , welke , hier en daar , op de zijde aan den voet der rots dik gezwollen was , lagen de gespatte druppels als zoo veele heldere paerels te glimmen , en verkwikte ons op het enkel aanzien ; het kletterend water stortte zig in een klein meirtjen dat zig verloor in eene smalle beek , die hier het gehucht der Indiaanen doorkronkelt , en langs sommige hutten heenmurmelt , tot het in de groote landrivier onmerkbaar verdwijnt ; een paar oude boomen , met steenvaren en vrouwenhair begroeid , lieten hunne takken over dit meirtjen hangen , en beschaduwden hetzelve met eene eerbiedverwekkende majesteit ; het hol gekletter van het water werd meer treffend door den nagalm van het stille bosch : in de rots was eene kleine grot , geheel begroeid met mos ; nannie had hier een eenvoudige rustbank laaten plaatsen , daar zij veel zat ; wij zaten daar nu zamen ; het water ruischte , langs de rots die ons bedekte , af , en scheen door het verwulfsel , dat hetzelve van ons afscheidde , nu op een verderen afstand te vallen ; het hard gedruisch was nu meer die tedere en nadenkenverwekkende toon , die het gevoel verlevendigt , en het ontruste hart hemelsche kalmte schenkt ; als verzonken in eene aangenaame gedachten , zat nannie naast mij ; zij luisterde naar het gekletter van het water , of zij het voor de eerste keer hoorde ; en , geheel met haar aangenaam plekjen ingenomen , bemerkte zij niet eens dat mijne hand op de haare rustte ; maar vroeg met een zacht vertederend oog : nannie .Ik vraag u niet hoe het u hier gevalt , want uw gelaat zegt mij dat gij voldaan zijt .