(1827) Alsof het niet genoeg ware , dat de mensch den zangvogel , wien de Schepper het ruim der hemelen tot eene vrij - en lustplaats schonk , van zijne vrijheid beroeft , en in een ' engen kerker , te zijnen vermake , inspert ! En alsof hij de gewijde uitspraak : Gij gaat vele muschkens te boven , op zulk eene barbaarsche wijze vermogt te staven ! Elegie .Laat ons de frissche roos in ' s levens morgen plukken , En zwelgen wij den geur der lentebloemen in ! Laat reine liefde steeds ons minnend hart verrukken , Met onverdoosbren gloed , o dierbre hartvriendin ! Wanneer de zeeman , in het woên van storm en baren , Zijn slingerende kiel met schipbreuk dreigen ziet , Blijft op ' t verlaten strand zijn oog weemoedig staren , En hij betreurt , te spâ , de rust , die hij verliet .Hoe gaarn ( was ' t hem vergund ) zou hij nu derwaarts keeren , Om bij zijn dier gezin aan d ' ouderlijken haard , Voor een vergeten lot , een ' ijdlen roem te ontberen ! Ach ! hoeveel naberouw had hij zich dan bespaard ! Zoo klaagt de dwaze mensch , gedrukt door ' t pak der jaren , Wanneer zijn lentetijd daarheen vlood , al te vlug : ‘ o Goden ! ' k heb verzuimd zijn bloemen op te garen ; Geeft , ’ smeekt hij , ‘ geeft dien tijd nog eenmaal mij terug ! ’ Maar ach ! dat Godendom is doof voor zijne klagten ; De dood staat aan zijn zij ' , en wenkt hem naar het graf ; Naar ' t heengesneld genot blijft hij nog rustloos smachten , Maar stort in ' t graf ter neêr , en plukt geen bloem meer af .