(1918) Juffrouw Valkering lachte en het kind keek verschrikt op , bang iets geks gezegd te hebben ; maar de Juffrouw zag haar hartelijk en vriendelijk aan .Ze draalde nog even - het was zoo behagelijk in Vaders kamer , onder het lamplicht , in z ' n geurige sigarenrook , te midden van z ' n bezigheden .Begeerig was ze , zooveel mogelijk uit z ' n sfeer op te nemen , die sfeer , die altijd iets geheimzinnigs bleef behouden en waar steeds haar fantasieen mee vervuld waren : hoe zoo ' n leerling zich nu zou voelen - hoe ie Vader zou vinden - of ie weleens naar het eind van de les zou verlangen - of Vader zich weleens vervelen zou , als ' t langzaam ging , of boos zou worden bij een of andere stommiteit .