(1909) Den ganschen middag heeft de regen zijnen pracht Van paarlen aan het loof geleend , en glimgewaden Van uitgevloeide druppels rijkelijk gebracht Voor plein en huizen .Langs vergrijsde hemelpaden Beschonk de trage wind mij met een warmen droom , Uit verre landen als een bloemgeur aangedragen In ' t zijden wuiven zijner haren , en het dagen Van roode glanzen , als een melkig - stil en loom Ontbloeien van den morgen , heeft mijn hoofd beschenen Zóó na - vertrouwd en teer , dat heel de natte stad , Die roerloos stond getooid in stilte en regenweenen Voor mij haar diepe schoon en fijn bekoren had .En wát mij die beloken vreugde heeft gegeven , Was déze simple droom : het peinzen van een kind , Dat in een onbewust verklaren van zijn leven , In bruinen boomengaard van late en rijpe bloeiing Te mijmren zit , en voelt den geurend - weeken wind Des avonds fleemen om zijn mond , en ziet de gloeiing Van ' t innig rood daarginds , in ' t lage hemelmeer , Zich spreiden over ' t loof en lekken langs de blaren , Waar ' t ruischelend verwijlt : het kind bemint nu zéér , Uit ieder ding rondom ontroeringen te garen , En saam te weven tot een zacht satijnen kleed , Dat hij zijn ziel tot sieraad geeft : Dán kan hij droomen , Eénmaal ' t Geluk te zien , dat nóg zijn hart niet weet : Het groot Geluk , .