(1897) Beiden bogen de hoofden dicht bijeen , en spraken zoo zacht fluisterend , dat niemand der haar omringende vrouwen een woord zouden hebben kunnen opvangen .Josephine sprak het eerst : - ‘ Ik ben zoo angstig , ma chère ! Er schijnt iets vreeselijks te gebeuren in Parijs ! ’ Inderdaad werd het klokgelui steeds duidelijker , het straatgerucht dreigender , zooals het onrustwekkend altijd luider opsteeg tegen de muren van het gevangenisplein .Maar Terezia murmelde uiterst voorzichtig aan haar oor .