(1914) XIV Morgenrit Hoe schudt uw blanke tel den hoogen kop , En briescht , en doet het spichtig oor bewegen , En stampt het zand tot rots met dof geklop , En laat de pluim de zilvren zijden vegen .Daar hebt gij snel uw sneeuwen ros bestegen , En roept , en rukt , en houdt de trenzen op , En steigert heen in golvenden galop , En wendt u in den zaêl , en lacht mij tegen .Zoo wentelde eens een bolle baar naar land De Schoonheid zelf , de blanke , uit schuim geborene , Met lokken als uw gouden lokkenvloed .