(1904) Als beestenmanen zwiepten de haarbossen op en vielen over de oogen en rafelden en sloegen uit elkaâr op het schudden en kantelen der hoofden , die rood en gezwollen van drank en pret alle waren doorboord met het zwarte gat van den zingenden mond .Zoo daverden en rolden ze voorbij , langs hem , en walgend rook hij den drankwalm die uit hun kelen rookte .Maar verder op daar voelde hij zich in eens in een heerlijke ruimte en lucht ; de straat was weg en de dronken - schap en de roes en de begoocheling van het klaterende licht .