(1712) ’ Na vervolgens afscheid van zijne vrienden te hebben genomen , werd zijn kleinzoontje voor zijn bed gebracht .Hij lei beide zijne handen op ' s kinds bloote hoofd en zeide : ‘ De Heere zegene u , en geeve dat de vrucht van Jezus dierbare offerhande , u tot een eeuwig erfdeel moge worden , en dat gij door alle wederwaardigheden dezes levens moogt geraken , door Jesus Christus , Amen ! ’ Na ook de moeder van het kind op teedere wijze te hebben toegesproken , verhief hij voor ' t laatst zijne stem , en riep driemalen : ‘ Och Heere ! help een arme vreemdeling , help eene weduw en een weesje ! ’ ‘ Kort daarna gaf dit groote voorbeeld van ongeveinsde Godvruchtigheid den geest aan God zijn Schepper over , ons nalatende de liefelijke reuk van een heiligen wandel , en wel op den 5den April 1712 , des avonds tusschen 6 en 7 uuren .’ De gevoelens van Johannes Luyken betrekkelijk leven en sterven zijn zoo duidelijk gebleken uit het verhaal van zijn leven en werken en uit het kort verslag van zijn overlijden , hierboven medegedeeld , dat ik niet noodig zal hebben , daarover uit te weiden .