(1863) O , huldigt dan de liefde , gij smaadt de menschheid niet , volgt , volgt haar heil ' ge wenken , wanneer zij u gebiedt ; want liefde geurt de bloeme , de vogel zingt : bemint ! want liefde straalt de zonne , want liefde ruischt de wind , en liefde kweelt de moeder , en liefde lacht het kind ; dus menschen , brave menschen , bemint , bemint , bemint ! Kent ge mijn lieveken niet ? Schoon is het zonnelicht , maar ' t blinkt zoo blijde niet als haar frisch aangezicht , wanneer ze mij beziet ; ha , ha , ha ! kent ge mijn lieveken niet ? ' t Lelieken geurt wel zoet , maar ' t is zoo zuiver niet als haar getrouw gemoed , dat mij steeds vreugde biedt ; ha , ha , ha ! kent ge mijn lieveken niet ? Heeft zij uw hert gewond , o neen , verwijt haar niet , zoo gij haar liefde jont , dat ze mij liever ziet ; ha , ha , ha ! kent ge mijn lieveken niet ? Serenade .' t Geglim der maan , in zomernacht , verwekt een ' zaalge rust ; in ' t hemelblauw de sterrenpracht getuigt van weelde en lust ; kom , mijn lieveken , kom ! De nachtdauw , die als zilver glanst , verkwikt het hert der jeugd , en ' t loover , dat zoo aardig danst , noopt ons tot stille vreugd ; kom , mijn lieveken , kom ! Ook ' t geurend veilken , in de wei , wenkt ons zoo mild in ' t groen ; wel laat ons dan , waar ' t ons gerei , een sluimeringsken doen ; kom , mijn lieveken , kom ! Het nachtegaalken zingt mij voor , het kweelt van zoete min ; o , drong mijn liêken in uwe oor en zoo uw hertjen in ! kom , mijn lieveken , kom ! Tirelijn .Toen ik in ' t woud , in ' t geurend woud , der lieve vogels oponthoud , lest wandlen ging met blijden zin .