(1874) Aan het slot van zijn gedicht tot de vlaamsche mannen komt eene hymne aan de Liefde , die veel schoons bevat .Bevallig en harmoniesch klinkt de aanhef : ‘ Liefde , helder als de hemel , grondloos diep als de Oceaan , gloeiend als de straal der zonne , teder als de kindertraan , geurend als ' t verscholen veilken , zoet als honig , frisch als dauw , Liefde veur de schoone schepping , liefde veur de lieve vrouw ! ’ Doch wat volgt ? Eerst een symboliek van de vrouw : ‘ Zinnebeeld van zacht - en goedheid , mild als eene zomernacht , die , wijl kruiden zaden teelen , heimlik starrenteelend lacht .’ En dan : ‘ Liefde veur den struischen jongen , die het mooie meisje mint , Zuivre zielen , die verzuchten naar het levenslustig kind .