(1909) Verandring kwam allengs , Toch ijslijk .Want , gelijk , als jaren gaan , Het voorhoofd rimpelt en ' t haar dunner wordt En grijs ; en waar spranklende dauwige oogen Schenen , steenbollen blinken ; zoo , terwijl hij schreed , Verdwenen kleurge bloemen , warme schaduw Van groene holen , met hun geurgen wind En muzikaal bewegen .Rustig toog hij Langs stroom , die met een zwaarder massa thans Den doolhof diep doorwentelde en zich daar Een pad knaagde door dalende boog op boog Met wintersch haasten .