(1919) Voor de donkre grot der nacht En het diep geheim der droom Blijft mijn droefverschrikte ziel Wakker als een vreezend kind ; Want de uren van ons saam Waren vlammend als een brand Waren heerlijk als een storm Waren smartlijk als de dood .En ik wensch ze nimmer weer , Want de schemer van de dag Is zoo diep en diep - bedroefd Om de woeste eenzaamheid Van het uitgebloeid geluk Dat ik liever in de gloed Van één brandend uur verging ! ' k Bracht je tot de donkre deur En ik keer verlaten weer ; ' k Huiver voor de vreemde slaap ; ' k Wil verzinken en vergaan In de diepten der muziek : En de nacht stroomt vol geluid ; In de donkre orgeltoon In het wonderlijke lied Van mijn smartelijke stem Sterft de langgerekte klacht Van ons saamgevonden leed Als de vreemde verre kreet Van een vogel weg ! Bloemen ! Bloemen zijn een groet des hemels En een glimlach van de aarde , Waar zij bloeien , bloeit de liefde In heur geurgen zonnegaarde .Iedren morgen reiken handen Slank en fijn mij zegeningen : Bruidstraan en jasmijn , melati , Rozen , Indische seringen .