(1875) Ook hier toont zich de veranderlijkheid van den mensch .Nu eens waait de wind uit een piëtistischen hoek en de vermaken van den adel krijgen een eigenaardigen , doordringenden geur , die aan “ revivals ” , “ oefeningen ” en pharizeïsme denken doet ; dan weer staan ze op de grenzen van het frivole , het overbelachelijke , het onnoozele ; in beide gevallen getuigen zij van verregaanden hoogmoed , dat men den onderhoorige , den medemensch òf tot schijnheiligheid , huichelarij te dwingen tracht , òf hem tot hofnar en hansworst zoekt te verlagen .Bij de viering van geboortedagen preste de adel de daglooners tot allerlei dwaasheden en onthaalde hij de bevolking op zooveel onzinnigheden , dat men niet begrijpt met lieden te doen te hebben , die op den naam van verstandige menschen aanspraak maken .