(1890) O ! hoe weende en jammerde zij en rukte zij zich in wanhoop de schoone haren uit ! Daarna begon zij zich met de teedere vingeren een weg te banen ; maar hetgeen zij wegkrabde , viel even snel weder terug , zoodat zij zich eindelijk in vertwijfeling op den grond wierp .De mieren brachten haar de geurigste bloemen en nectar en dauwdroppelen om haren dorst te stillen , doch hare klachten bleven onverhoord .Uit vrees dat haar gejammer naar buiten zou doordringen , bouwden de mieren al hooger en hooger , zoo hoog als de Virful cu Dor en noemden den berg Furnica ( Mier ) .