(1839) Ik werd krank door den verlaten staat waarin ik achter bleef ; en de liefde voor mijn land - het dierbare , ongelukkige land - verteerde mijn hart .Ik zat de lange winteravonden lang , naauwelijks het hoofd uit de handen opheffende , met de oogen vol tranen ; want lief Malldaloch , met zijn kalm meir en zijn door de maan verzilverd geboomte , dat in de schemering ruischte , lag voor mij - het verlangen naar huis werd onwederstaanbaar ! Mijn goede priester zag mijn heimwee , en hij , aan wiens zorg en liefde ik zoo - veel verpligt ben , verklaarde zich bereid mijn beschermer en mijn gids te zijn , naar de gebergten van mijn geboorteland .Hij hoopte bovendien , daar de rust in dit arme land wederkeerde , er zich op nieuw der belangen van onze heilige godsdienst te kunnen toewijden .