(1918) ’ Zoo klaagt hij , en zal Sokrates deze trouwhartige ziel - in - nood nu te hulp komen en hem spreken van een hoogere opvatting van verstand ? In zekeren zin doet hij dat laatste , maar hulp verschaft hij daardoor niet veel , want als de brave krijgsman nu eens een kijkje krijgt op een diepere en fijnere behandeling van het vraagstuk der bepaling , dan begrijpt hij er nog veel minder van , en de geest van den nieuwen tijd uit die verdere behandeling sprekend , behaagt hem volstrekt niet , al heeft Sokrates zelf er ook deel aan , en al is Sokrates iemand met wien een achtbaar man graag te maken heeft .Maar die nieuwe wijsheid , die een volkomen onbegrijpelijke bepaling aanbiedt en ze wil handhaven nu eens met allerlei hoogdravend gedoe en dan weer met belachlijke haarkloverij , hoe kan een eerlijk man er kalm onder blijven ; hoe zou hij niet gelooven , dat Nikias enkel maar wat geuren wil met nieuwe snufjes , die hij van een sofist , zoo ' n betaalden knapmaker , zoo ' n handelaar in wijsheid kocht om er een onmodischen kameraad meê te overbluffen ? Want het is Nikias , bij het nageslacht méér bekend dan Laches , Nikias , eveneens generaal en daarbij een Athener van meer beschaving , meer gevoel voor het nieuwere , meer bekendheid met Sokrates en de knapmakers beiden , - het is Nikias , die zich nu in het gesprek laat opnemen om meer licht te brengen , en al dadelijk Laches verbijstert met de bewering dat de moed een kundigheid moet zijn , en wel de wetenschap van wat vrees en wat hoop geeft , zoowel in den oorlog als elders .En hier begint de tweede en groote beproeving van den armen vechtersbaas , - die heelemaal vergeet , dat hij zooeven zelf wel wat verstand in den moed erkend heeft - , nu hij zulke schoolsche woorden als kundigheid en wetenschap hoort , en dadelijk in een verwarring verstrikt raakt .