(1840) .] maar laat ik u dien trotschen val zelven beschrijven : van eene steile , puntige rots , wier graauwe rug , hier en daar , met een wilden opgeschoten boom begroeid was , liep een smalle , maar schitterende waterstroom langs de oneffene rotspunten , met een kletterend , maar geen donderend geruisch , al spattende , af : in de mos , welke , hier en daar , op de zijde aan den voet der rots dik gezwollen was , lagen de gespatte druppels als zoo veele heldere paerels te glimmen , en verkwikte ons op het enkel aanzien ; het kletterend water stortte zig in een klein meirtje dat zig verloor in eene smalle beek , die hier het gehucht der Indiaanen doorkronkelt , en langs sommige hutten heenmurmelt , tot het in de groote landrivier onmerkbaar verdwijnt ; een paar oude boomen , met steenvaren en vrouwenhair begroeid , lieten hunne takken over dit meirtjen hangen , en beschaduwden hetzelve met een eerbiedverwekkende majesteit ; het hol gekletter van het water werd meer treffend door den nagalm van het stille bosch : in de rots was een kleine grot , geheel begroeid met mos ; nannie had hier een eenvoudige rustbank laaten plaatzen , daar zij hier veel zat ; wij zaten daar nu te zamen ; het water ruischte , langs de rots die ons bedekte , af , en scheen door het verwulfsel , dat hetzelve van ons afscheidde , zoo op een verderen afstand te vallen ; het hard gedruisch was nu meer die tedere en nadenken verwekkende toon , die het gevoel verlevendigt , en het ontruste hart hemelsche kalmte schenkt .[ In bovenstaande regels geeft Reinhart een nadere precisering van ‘ den meest romanesken oord , dien ik immer zag ’ .