(1879) God weet tot welke uitersten nooddruft en wanhoop ons kunnen leiden , en hoe weinig kracht wij uit ons zelven hebben om ons in staat te stellen voort te leven .Hij zendt ons niet alleen levende , ademhalende , lichamelijke vrienden , die door hun woord en voorbeeld ons tot ware wijsheid leiden , maar de heigende smachtende zielen van mannen , die dood en verre zijn , doch wier geest tusschen de bladeren van boeken , gelijk bloemen die er in bewaard worden , al de jaren door een liefelijke geur verspreiden .O ! het is goed te beseffen dat onze bezwaren gevoeld en overwonnen zijn door de hoogste en edelste naturen , dat langs denzelfden weg , dien wij betreden , hun bloedende voeten drukkende op dezelfde doornstruiken , afgemat rustende op dezelfde mijlpalen en starende naar hetzelfde einde van den tocht , de hooge naturen , de edele zielen ons voorgegaan zijn ! ’ Wij herhalen deze woorden , met het roerend dagboek van den jongen held in onze handen , en aan het voorbeeld denkend dat hij gaf , die zoo ontzaglijk veel geleden en zoo fier gestreden heeft en die zich dichter heeft getoond en godsgezant , al heeft hij de uiting , die hij zocht , op aarde niet geheel gevonden .