(1909) Sonnetten Door Nico van Suchtelen .1 Ik dacht dat ik niet zingen kon dan blijde ? Maar ruischt de zee niet rusteloos haar zang , Nu zacht en klaar , dan war en wild en bang , Anders in stil , anders in stormgetijde ? Zoo glanzenrijk als wisseltintge zijde , Dan armlijk grauw en wedrom , voor hoelang ? Eén blanke blauwte , en zòò wisselt die zang Die eeuwig ' t eeuwig spel zal begeleiden .O wijde zee en wijdgestrekte stranden , Hoe waande ik dat mijn ziel , wijl liefdeleeg En dor als groene landen die verzandden Mijn leven leek , nu ook voor immer zweeg , Schoon rustloos als uw almaar branden branden Diep in mij de eeuwge tijzang zonk of steeg ! 2 O ziel die zong in mijn diepst zelf verborgen : Een minstreel in het ondergrondsche zwart Eens kerkers die van liefde mijmrend mart Maar noch den nacht , noch ' t scheemren van den morgen , Noch de avonddoom , noch ' t luid ontwakende orglen Der vogels speurt , doch slechts naar ' t eigen hart Kan luistren en zijn nooit verstilde smart Om ' t licht dat doofde in ' t donker - kille zorgen .