(1871) en ze sloeg in radeloozen angst hare handen voor hare oogen .En na eene pooze ging ze op somberen toon voort : - Ze maken zijn huis groen met bloemen , die nog vóór den avond verwelken zullen , en in mijn hart bloeien bloemen , die eeuwig voor hem zouden geuren , maar hij slaat daar geen acht op , hij denkt niet aan mij , bij zou mogelijk van hier vertrekken , als hij elders geroepen werd , en weggaande zeggen : ‘ Vaarwel , Jufvrouw Wijnands , bestendig welzijn .’ Hilda sprak deze woorden op zulk een sarcastischen toon , dat ze er zelve van schrikte .