(1894) Het is de grootheid van Whitman - dezelfde die hem zijn ‘ Adamskinderen ’ nooit deed verloochenen - dat hij zoowel het een als het andere ziet , het goed en het kwaad , het leven en den dood , en beiden kan verheerlijken in het alomvattend geloof aan een eeuwige Eenheid .De blijdschap van dezen optimist , - een dieperen zin krijgt het woord nu , - is in onze dagen van overprikkelden weeldeonlust , van pessimistische verfijning , van een naar kwazi primitieve , maar in werkelijkheid mystiek - devote middeneeuwschheid ‘ terug ’ hunkerend sensitivisme , een heerlijkheid , lentelucht door een wijd - open venster binnenstroomend in een ziekekamer ! Griezel niet , sidder niet , ruk het rouwfloers weg : Niemand weet wat de dood is , maar als er voor het leven zoo goed gezorgd werd , Meent ge dat voor den dood , het doel waar het leven op uitloopt , die zorg ontbreken zal ? Dood en Liefde zijn de twee groote machten die hij gelijkstelt en gelijkelijk lief heeft Ik moet er hier met nadruk op wijzen dat Whitman , hoe monistisch ook , toch het dualistische onderscheid tusschen lichaam en ziel voortdurend laat gelden , als er sprake is van den dood .Wij weten dat hij het lichaam niet lager acht dan de ziel , dat beiden , als deel uitmakend van het Al - leven , hem even belangrijk zijn , maar de quint - essens van zijn persoonlijkheid schijnt hij meer gebonden te achten aan het geestelijke dan aan het stoffelijke van zijn bestaan .