(1874) Het was eene lachende woning nevens de sombere cellen der gevangenen , een hemel nevens de hel .- Een vogeltje zong een vroolijk lied te midden van geurige planten en bloemen , die het venster versierden , en een zonnestraal gleed vriendelijk over de blonde lokken van een bevallig kindje , dat te midden der kamer bezig zat met eene nieuwe pop te kleeden .Ik dacht de gelegenheid voordeelig om mijnen armen gevangene aan de welwillendheid der dame te bevelen .