(1895) Zij gingen heen en lachten en schertsten , dat men het verre over de heuvelen kon hooren .Annetta zag hen na , gelukkig glimlachend , zoolang zij kon .Lorenzo had haar immers bij het afscheid toegeroepen : ‘ Tot wederziens ! ’ De heidin strompelde weg , haar zilveren munten tellend en telkens het hoofd schuddend : ‘ De geheime machten zijn rechtvaardig ! Het einde zal boeten voor het begin ! De eene alles , de andere niets - maar het evenwicht wordt hersteld - den grooten Geest zij dank ! ’ Maar de vroolijkheid van het groepje was niet zoo oprecht meer als daar straks ; onwillekeurig klonken hun nog de voorspellingen der oude gitana in de ooren en wierpen een sombere schaduw over hun tintelenden levenslust en dollen overmoed .