(1869) Menig onzer zag den nacht Met bezorgdheid tegen ; Maar geen onweer , dat hij bracht ; Slechts uw laafnis , koel en zacht , Smeltende avondregen ! Zorgzaam wischt uw helder nat ' t Stof van blad en twijgen ; Alles blinkt weer , gaaf en glad ; Dankbre walmen stijgen .Hoor ! de nachtegaal vangt aan , Zingt langs veld en wegen ! Heerlijk klinkt zijn krachtig slaan Door uw klettren op de blaân , Ruischende avondregen ! Ware ook ik , te dezer stond , Struik , of bloem der weiden , O Hoe dronk ik mij gezond , Na zoo lang verbeiden ! O Hoe strekte ik ieder blad , Ieder blaadje u tegen , En verzwolg uw paarlend nat , Drop voor droppel , spat voor spat , Kostlijke avondregen ! Hoe verkwiklijk en hoe frisch Is nu ' t ademhalen ! Alles voelt uw lafenis , Milde regenstralen ! Wat verkwijnde komt weer bij , Heeft zijn kracht herkregen ; Alle geuren maakt gij vrij ; Alle boezems opent gij , Toovrende avondregen ! Wat , wat komt er even zoet , Even mild gevloten ? Tranen , in een stroef gemoed , Veel te lang besloten .Maar ten laatste voelde ' t hart Zich te diep bewegen , En een vloed van tranen werd Troost en heulsap voor de smart , Als een avondregen ! Wat is u nog meer gelijk , Onder ' s Hemels gaven ? ' t Godswoord , dat genadiglijk ' t Dorstig hart komt laven ; Dat de dorre zandwoestijn Als een roos doet bloeien , Barre rotsen groen doet zijn , En voor elke zielepijn Balsem uit laat vloeien .