(1916) Daar is dat prachtige lied van Heer Halewijn , dat we zien als met strakke lijnen geteekend tegen een staalblauwe lucht .Die jonge fiere vrouw , die in haar schoonsten tooi het bosch in rijdt en de wreekster wordt van zoovele vrouwen , welke , betooverd door zijn zang , bij heer Hale - wijn den dood vonden .Die angst en schroom , die teere list , dat lugubere van het nog sprekend hoofd en dan eindelijk : Zij nam het hoofd al by het haer En waschte het in een bronne klaer .