(1897) Toen liep hij uren heel ver , langs het strand van de zee .En de zee , vloeibaar grijs zilver , ruischte aan als het leven ; de einder , streep van mysterie , was als de toekomst , die op zoû doemen ; de woelige drijvende wolken met het zilveren licht , dat daar tusschen school , waren de droomen , de zijne , die hoog dreven boven het schuimen der wereld .En de wind koelde zijn voorhoofd , en in zijn hart werd het heel rustig .