(1889) Hetzij in eenen droom of in eene vlaag van opgewondenheid , hetzij gedurende eene wandeling in de schoone natuur of onder ingespannen denken , één oogenblik , hem een helder inzicht openend in de mijn zijner vermogens , was voldoende hem de aandacht te doen vestigen op de groote gebeurtenissen van zijnen tijd , hem die tot massa ' s te doen groepeeren , hem de bezieling van zijn genie in die gevaarten te doen blazen , en ze in koperen verzen te doen voortleven in zijn dicht .Met ongewone zelfkennis zag hij aanstonds het grootsche van zijnen greep in ; eer nog de publieke meening het trotsche lied der Vijf en twintig Jaren met luiden bijval begroet had , jubelde de dichter reeds in den voorzang : Kan het zijn , dat de lier , die sinds lang niet meer ruischte , Die sinds lang tot geen harten in dichtmuziek sprak , Weer op eens van verrukking en hemellust bruischte , En in stroomende galmen het stilzwijgen brak ? In hooger mate dan in zijne vorige gedichten , viel in de Vijf en twintig Jaren , als erfdeel zijner vaderen uit Portugal en Palestina , een dichtvuur op te merken , dat meest van al herinnert aan het wild verheven Arabische .Het gaat echter niet aan zich met een enkel woord van dit verschijnsel af te maken , en het onderwerp vordert , zooals ook in eene volgende afdeeling geschieden zal , eene breedvoeriger behandeling .