(1871) De levens - Mei bloeit nogmaals voor zijne oogen , als het lied der jonge liefde trillend en jubelend omhoog rijst .Het is hem alsof hij weder hand aan hand met de geliefde langs de geurende seringen gaat , die de beukenlaan van ' t vaderlijk buiten omzoomden ; hoe levendig stelt hij zich het reine geluk van die lentedagen zijner jeugd weer voor , want hebben die gevoelens , welke de dichter bezingt , toen niet zijn hart doen kloppen ? en is het hem niet te moede , alsof de lindenboom nog bloeit , in welken de naam reeds vergroeid is , die hij op dien onvergetelijken Julidag er in kerfde ? De tooverstaf der poëzie heeft zijn verbeelding aangeraakt ; hij is verjongd , en vol aandoening leest hij met bevende stem de regelen : Quinze ans ! o Roméo ! l ' âge de Juliette L ' âge où vous vous aimiez ! où le vent du matin Sur l ' échelle de soie , au chant de l ' alouette , Berçait vos longs baisers et vos adieux sans fin ! En niet alleen aan de gelukkigen , niet alleen aan de geleerden en voornamen strekt de poëzie ten zegen door hun verbeelding te ontwikkelen , maar zij komt de schamelen , de onwetenden , de ongelukkigen en treurenden vertroosten , door voor hun geest beelden te tooveren van groote schoonheid , die hen met blijde hoop vervullen .De poëzie treedt den donkeren , vochtigen kelder binnen in de drukke buurt , waar de ratelende wielen der karren en wagens den grond doen dreunen ; zij raakt met haren gouden feeën - staf de kranke moeder aan , die te midden harer krijtende kinderen namelooze ellende lijdt , en ziet , het gelaat der bedroefde heldert op , de wanden van den duisteren kelder schijnen te wijken , een blijde , zonnige gezichteinder opent zich voor haar , want de woorden van den koninklijken dichter Israëls komen haar voor den geest en de bleeke lippen herhalen zachtkens : ‘ De God des heils wil mij ten herder wezen , ' k Heb geen gebrek , ' k heb geen gevaar te vreezen , Hij zal mij zacht in liefelijke weiden Aan de oevers van zeer stille wateren leiden .