(1824) Na verloop van dertien jaren , in welken tijd hare harp aan de wilgen gehangen en zij zich met vertalen bezig gehouden had , kwam in 1804 een tweede gedichtenbundel van haar te voorschijn , getiteld : Ontwaakte Zanglust , dezelve bevat verscheiden fraaije , bevallige losse en zachte dichtstukjes , in sommigen van welken zij met eene geöefende hand meesterlijk de natuur naar de natuur schildert ; tot een bewijs voeren wij al dadelijk de schoone Elegie aan , in welke zij zoo roerend haar heimwee naar het bekoorlijk Gelderland uitdrukt : Gezeten aan den voet van een der kale duinen , Waar achter de oceaan zoo stormvoorspellend brult , Omsloten door een ' kring van spitse woeste kruinen , Waar plegtige ernst mijn hart , gelijk dit oord , vervult , Waar , rond mij heên , een troep van raven , kraaiën , meeuwen , Onrustig , ginds en weêr , op logge wieken zweeft , En door hun schor gekras , hun aaklig hongrig schreeuwen , In deze doodsche stilte een somber leven geeft .Hier , waar geen boom ooit ruischt , geen groene struik wil groeiën , Waar magre duinhelm slechts aan ' t dorre zand ontspruit , Waar tusschen ' t dunne gras slechts arme bloempjes bloeiën , En ' t luimig windje langs verbloeide distels fluit : Hier , waar ' k natuur zoo doodsch en vreugdeloos zie kwijnen , Denk ik terug aan ' t oord , waar zij zoo grootsch , zoo mild , Haar gaven heeft verspreid , de vreugd in ' t hart doet schijnen , En door haar rein genot het heetst verlangen stilt .Zalig land ! zoo rijk in schoone vruchtbre dalen , En heuvlen met geboomte en veldgewas begroeid , Waar klare beekjes mild , zoo vrolijk kronklend dwalen , En bron bij bron , zoo rijk , uit zwellende adren vloeit ; Waar val bij val reeds ' t oor bekoort door statig ruischen , Terwijl het welig groen die nog verscholen houdt ; Dan , ' t vindend oog verkwikt , door schuimen , spatten , bruischen , En ' t waterlied weêrgalmt door de echo ' s van het woud .