(1909) Licht vergingen hen de uren van den morgen , En van den vollen dag , als de stil - Brandende zonneschijf niet meer steeg en allengs Daalde .Ze zei ' t hem eindlijk met zacht - waarschuwende Stem : De zon is hoog , doch morgen is voorbij ! en keek Vragend hem in de oogen , doch hij bleef rusten Met haar , midden de geurige witte bloemen .De middag bloeide , de vogels waren stiller , de Klanken van den arbeid hadden lang reeds opgehouden ' t Was haar als hoorde ze nu en dan de stemmen Van haar zusters , ' t ritselen der oude beken en zij Luisterde verlangeloos , haar hand immer met die Van den metgezel verbonden .