(1919) Niet van verdelgende , die hun offers martelen in een onuitbluschbaar vuur , maar van liefelijke , landelijke , van hun fluitspel en hun weerklinkende stem .En het leek den droomenden jongen , met zijn boekje aan den rietplas , of die pansfluit uit de halmen was gesneden , die hem zelven aan de voeten ruischten en of zij nòg speelde , gewekt door Longos ' tooverwoorden , den chaos verzoenend , en de kranke veelheid der verbeeldingen vereenend tot een ongebroken harmonie .Slechts eenmaal in het leven kan hetzelfde boek tot openbaring zijn .