(1832) ’ Hoe snikt het heir als zij de doodswa ' spreïen .XII Zoo wreed beschaamd in zijnen stoutsten droom Laat Dante zich door geene hoop meer vleijen Uit welk een licht ze ook hartverrassend koom ' , Florence viert van bange vrees ontslagen Op weidsche wijz ' der vreugd des volks den toom , Durft zij gerust zich ook grootmoedig dragen ? Gij mare , die der ballingschap het meldt Dat enklen ' t licht uit deez ' hun nacht zal dagen , Dat huis en hof zij hun weêr open stelt , Wat straffe toets strekt gij dier arme harte , Als elk zich vraagt of hem dat welkom geldt , En ' t antwoord zulk een vreugd wekt , zulk een smarte ! Één oudre slechts denkt aan zich zelven niet , Wie zoo als hij den waan der menigt tartte Hij wenscht noch ducht dat zij de hand hem biedt ; Toch toornt zijn blik , toch sidderen zijn ving ' ren , Of in dien brief een slang hij van zich stiet , Zien we eensklaps hem dat blad ter zijde sling ' ren : ‘ Voor hulde hoon ! ’ geeft zijn gevoel zich lucht , ‘ Van alle schaamt ' vervreemde stededwingren ! Wat droomt gij u van Dante dat genucht ? Als hadde ik , toen de galm der zegezangen ' t Gewelf verrukte , in rouw nog om ' t gezucht , Mijn wapens meê in ' t ruim niet opgehangen ! Als ware ik in uw kerker boef geweest , Verlangt ge dat ik bij uwe ommegangen , Ik boete doe op ' t Sint Joannes feest ! ’ Wat dooft op eens dien fellen gloed in de oogen ? Wat buigt zoo diep die hooge , slanke leest ? Afwisslend wordt eens dichters hart bewogen , - Het zuchtje zelf is ' t spieglend vocht te sterk , Verteederd wil ' t geen gramschap meer gedoogen ; Hij zag als knaap zich weder in die kerk ! Och , gun hem dat hij in gedachte er kniele , En ' t stil gebed in hem het wonder werk ' , Als wiesch nog eens het sacrament zijn ziele , Den nieuwen smaad te dragen zijner waard ; Schoon traan bij traan op ' t mozaiek er viele Toch zoude daar ten hemel zijn gestaard ! Hij rijst , en wie dat schandschrift heeft geschreven , Wie ligt dien last maar blozend heeft aanvaard Den priester was alreeds ' t vergrijp vergeven : Wat wist hij in zijn celle van de orkaan , Die ' t hulkjen op de klippen had gedreven , Waar ' hij alleen aan ' t roer niet blijven staan ? Wel stokt zijn stift , als zij zoo zachtkens klinken , - Met heuschen dank ving hij zijn antwoord aan , - De reeglen die hem vochtig tegenblinken ; ‘ Voort , ’ zegt hij , ‘ voort ! ’ en weigert ' t moede hoofd De weelde een wijl in de open palm te zinken , ‘ Beschaamd wordt dra , wie des mij zwak gelooft .’ Zijn veder vliegt , - de fiere zinnen heffen Zich met een glans die door geen tijd verdooft , ' t Zijn schichten die heur wit ontzielend treffen , Slechts heldenhand beurt zoo de boog van staal ; En echter blijft dat hooge voorhoofd effen , Al ligt het heil zijns levens in de schaal ! ‘ Die welkomst biedt dus na drie lustrums lijden , Florence aan Dante ? een dergelijk onthaal , Voor de overmaat van studie en van strijden ? Te keeren of hij begenadigd werd , Door ' t snoodst gespuis omringd aan beide zijden ? Verblijve ver die laagheid van een hart , Dat met het merg der wijsbegeert ' zich voedde , Dat voor het regt een wereld heeft getart , Volhardend schoon ' t in ballingschap verbloedde ! Te keeren met een boetesom ter hand Of ook die cijns den gruwel kwam ten goede Mij aangedaan in onverdiende schand ? Op dezen weg , mijn vader ! doe ' k geen trede ! Hoe ' k hijgen moog naar ' t lieve vaderland , Mijn faam , mijne eer kome ongeschonden mede ! Ziet gij een zulke ? Och , wijs uw zoon dien aan , En Dante komt met vogelvlugge schrede ; Maar toeft Florence mij langs kronkelpaên , ' k Ga nimmermeer Florence weder binnen ! Wat nood ? alom valt immers zon en maan , En ' t starrenheir zich reijend langs de tinnen , Te aanschouwen ? Waar op aard kan zich ' t gemoed , Bespieglend wat voor eeuwig valt te minnen , In waarheid niet verlusten zacht en zoet ? Ook zonder dat mijn glorie prijs ik geve , En ' s lasters prooi te dwaas mijn liefde boet ! De smaad des volks is ' t niet waarvoor ik beve , Maar ' k zou dien waard zijn ging ik smeekling om , Langs straten die mijn schimme eens grootsch doorzweve ! Nog buigt geen last van leed mijn schouders krom , Nog vinde ik brood om ' s hongers kreet te stillen ; Doch dreigden me ook gebrek en ouderdom , Wat weelde mag in ruil mijns roems ik willen ? ’ Verona ' s jeugd vermaakt zich groot en klein , Als de avondwind ' t platanenloof doet trillen , In ' t spelen van de waatren der fontein ; Een ommezien blijft Dante wandlend pozen , De kijkers van die kleene staan zoo rein , Wat luchterpaar in lelien en rozen ! Maar ' t wichtje neemt de wijk aan moeders knie , Die ' t zacht bestraft , om wat haar zelv ' doet blozen .