(1884) Of laat mij liever zeggen : de vleugelen , die Rafaëls kleine engelen , aan den voet der Sixtijnsche Madonna , op vogels doen gelijken , hebben nooit in iemands oogen het bekoorlijke der gelaatsuitdrukking verminderd , waarmede die kinderen , als over de onderdeur des hemels , ons liggen aan te zien .En wat al vergoedingen , in elk geval ! Grenst het niet aan het wonderbaarlijke , zelfs in het patriarchale Nederland , dat een huisvader zijn vijftiende kind weet te doen aannemen door het publiek ? Die Marten , van wien wij niets anders weten dan dat hij als zoovele andere knapen jong gestorven is , wanen wij niet , zelf zijne herinnring met ons om te dragen ? Ruiken wij niet , in die schoongemaakte woning , den frisschen geur van ‘ kalk en was ’ ? Hebben wij niet allen het volmaakte boek gelezen , dat wij ‘ volmaakt vervelend ’ vonden ? Kunt gij voortaan een uwer medemenschen een domme streek zien begaan , zonder aan den arme te denken , die ‘ pardoes van al de trappen viel , dewijl hij zich aan ' t koord niet hield ? ’ - Dat alles is de kunst van den dichter die , uit de stof der ons toch zoo gemeenzaam bekende taal , uit de opmerkingen van zijn geest , uit de heugenissen van zijn gemoed , levende beelden vormt ..