(1884) Hoe hij de Kleverlaan kende , met haar stompje bouwval uit de dagen van Haarlems beleg , sedert hersteld noch opgeruimd ! Het schoone vergezigt dat zij aanbiedt , met het boschrijk duin tot horizont ; het tolhek en , daarachter , tusschen Bellevue en Sorghvliet , de Tusculum gedoopte bolleschuur , door een dorpsfiloloog in een optrekje herschapen : We mijmerden om ' t zeerste en kwamen digter Bij ' t kleine tolhek .' s Gaarders woning ligt er In ' t loof van linden aan wier voet zijn kroost Niet frisscher dan de flinke moeder bloost .Hun oudste dreumes kende ons ; maar al staakte Hij ' t spelen toen mijn zuster ' t erf genaakte , Al zag de mooije tolvrouw ' t venster uit , Geen val had schertsen en geen pret de guit ! We traden voort , - doch niet als vroeger lachte De dartle luim om ' t rieten dak , dat prachte Met ‘ Tusculum ’ noch vroeg wie Cicero Er spelen zou dit zomertij ? .