(1760) Godinne Juno zeer bewogen , Om dat zy haar zo worst ' len zag , Zond aanstonds Iris uit den hoogen , Die by haar op de wolken lag , Om op deez ' dood te spekuleeren ; Deez ' helpt haar makkelyk van kant : Wyl Proserpyn haar niet mag scheeren , Noch brengen in ' t Luilekkerland , Of anders de Elizeese velden , By haar ' papa , en bestemoêr , Of by haar ' man , dien held der helden , Die lang voor haar om raapzaad voer .Ook zou men ' t lyk niet branden durven ; Dewyl zy als een heidensch mensch Zo zonder biechten was gesturven : Dus komt deeze Iris dan na wensch Gevloogen op oranje wieken , Bemaalt met alderhande kleur , Die puur als klinkklaare amber rieken ; Gemengt met eenen muskusgeur ; En boven Didoos hoofd gevloogen , Roept ze uit : dees haairvlecht wyde ik tans Aan Pluto , en ik geef ' t vermoogen Dat nu de geest uit ' t lichaam dans ' .Toen sneed ze Didoos blonde lokken Van ' t hoofd ; straks wierd het lichaam styf ; Haar geest ging aanstonds henen fokken , En Antje zus behield het lyf .