(1894) Dagen en nachten stond zij nu voor zijn geest ; hij had maar de oogen te sluiten , hij zag haar terug , ginds , in het sloepje , neêrgevleid op de touwen , zoo frisch , zoo mooi in haar bleek zomerkleed , waaruit onder den rand , hare verlakte , zwarte schoentjes met haar fijne , onder zwarte zijden kousen verborgene enkels staken .Hij zag haar weer in ' t hooi , onder het dekzeil op den wagen , zachtkens glimlachend , het aangezicht , in de vallende duisternis , door een zweem van vagen hartstocht bedekt ; hij ademde den bedwelmenden geur in , dien zich om haar verspreidde , gemengd met den geur van het hooi ; hij voelde de troeblante warmte van haar lichaam tegen ' t zijne ; hij raakte hare vingeren en schrikte , thans met luider stem , de woorden van teederheid en liefde uitsprekend , die hem ginds op het plechtig oogenblik niet van de lippen wilden .Gedurende twee weken brak hij zich ' t hoofd om iets uit te denken , waarmede hij nogmaals de jonge meisjes in het gezelschap zou aanlokken .