(1897) En zijn vrouwtje , toewijdend en moedig als altijd , wapende zich met al haar krachten om den laatsten , den allerlaatsten strijd met hem te strijden .Er was nog hoop ! verzekerde men haar , doch dat was haar geen troost meer ; als ze den lijder aanzag , bleek en uitgeput ; als ze zag hoe elke ademhaling een worsteling voor hem was , hoe zijn longen schier weigerden de noodige lucht op te nemen , hoe zijn polsslag flauwer en flauwer werd , dan wilde ze niet meer hopen .Ze had hem immers lief , en wien men liefheeft , wil men toch niet zien lijden .