(1858) Doch , wat is afstand voor de harten die gevoelen , Die , meer dan ' t zintuig , meer dan ' t uiterlijk bedoelen , Wier geest , door banden van geen stoflijkheid bekneld , Op liefdevleugelen door ruimte en afstand snelt ? Voor Dichters , met het hart ten hemel opgeheven ? Voor Christnen , die in gloed door hooger wareld zweven , In God , waar ' t lot hen plaatse , elkander steeds naby .Verwanten , van nu af , met ' s hemels Englenrij ? Ontfang dan dees mijn groet , gy roem der Britsche zangeren , Die Klioos dichttrompet met klanken mocht bezwangeren , Waarin eens Miltons , eens Homerus adem bruischt , En Griekens Simoïs door Edens Gihon ruischt .Dit zij Uw noodiging ten andwoord ! Gods genade Hereene ons eenmaal voor Zijn zetel , vroeg of spade ! En , wordt dit aanzijn , steeds met lijden ondermengd , My op dit aardrijk naar Zijn Wijsheid , nog verlengd , Het zij mijn Ouderdom nog nieuwe Winters knellen , Of de eerste Zomerzon mijn dagen moet voltellen , Verheug ons weder met uw byzijn in dit oord , Waar de oude Rhijnstroom , lang in Katwijks duin gesmoord , Thands vrolijk zeewaart streeft om met ontbonden baren De Theems door d ' Oceaan als in ' t gemoet te varen , Niet anders dan ons hart , van eene zucht doorgloeid , In spijt des afstands zich weêrkeerig tegenvloeit .