(1896) ‘ Strijdt ! ’ krijscht hij , - en teruggeslagen Verflaauwt de moed bij ' t volk van Trijn , - Hij moet aan ' t hoofd dier bende zijn , Wat anders doet hem dus vertsagen ? - Hij is ' t - zij waagt zich over ' t boord ! - Vervloekt ons toezien - schaamt u ' t wijlen ! Ter hulp met spietsen , zwaarden , bijlen , Ter stuiting van dien broedermoord ! - Het waar ' den dood in de armen ijlen , - Weêr wierp hij keijen af voor pijlen , Weêr jaagt hij uit zijn want hen voort ! Ons geldt het thans - ons waait zij tegen Die donkere wolk , - der bussen gloed Ziet geen ' teruggedeinsden voet ! ‘ Voor de Inquisitie ! ’ dood is zegen Bij zulk een folt ' ring van ' t gemoed ! ‘ Voor ' t Vaderland ! ’ tot onze regen Van kogels hen verstuiven doet ! Geen deernis met de raauwe kreten , Die opgaan van des vijands boord .Of heeft hij Naarden ' s beê verhoord ? Of is u Haarlem ' s lot vergeten ? ‘ Voor ' t Vaderland ! ’ Ruikhaver na ; Ik zie zijne enterbijle gloren , Als waar ' de zege haar beschoren , ‘ Voor ' t Vaderland ! voor kroost en gâ ! ’ Leen nu dier heilige inspraak de ooren , En de Inquisitie is verloren , En ' s Konings vloote komt te spâ ! Des Konings ! Hoe Philips zou schrikken , Wanneer voor ' t somber - grootsch onthaal , Hem beidende in ' t Escuriaal , Dit schouwspel bloot lag voor zijn blikken : De bloeddorst van het druipend staal , De vloek , geslaakt in ' t laatste snikken , Hem gruwen deed van zegepraal .Of hij , nu zich de blaauwe wolken Verdunnen onder weegeklag , Op de Admiralen nederzag , Het sprekend beeld van beide volken ! Bossu , vertwijflende aan zijn lot , Schoon hij soldaten mag gebieden , Voor wie de wereld plagt te vlieden ; Bossu mistrouwd , veracht , bespot ! En Dirkszoon , die zijn burgerlieden , Hoe de uitslag ook het feit zal dieden , In ' t vroom gebed beveelt aan God ! Zoo hij ' t aanschouwde , er heerschte vrede , Hij gaf in heel zijn heerschappij De mart ' ling op - de zielen vrij , En de adel willigde in zijn bede , En lof zong hem de burgerij ! Wanneer hij ' t zag , hij kampte mede , Hun wanhoop eindt in razernij : De trots dier Spaansche wapenknechten Dult geen verdrag , - de Vlootvoogd kwijt Als krijgsman zich - nog klimt de strijd ; Geen slag , een moord gelijkt dit vechten ; De Heer zij met ons arme Land ! Wij deinzen ruggelings , - wij zwichten , - Houdt stand - de vlam zal gruwzaam lichten Der Noordersteden felle brand ! - Vooruit - ge hebt geen duurder pligten ! Vooruit ! - de weêuwen , de arme wichten , Verzorgt wie keeren mag naar ' t strand ! Goê nacht ! tot weêrziens ! - Maar wat kreten Gaan op , hoe wedergalmt de lucht ! Verneemt gij ' t jubelend gerucht ? Al is ze in droeven rouw gezeten , Al was haar nacht één lange zucht , Toch heeft zich Hoorne op nieuw gekweten , Een boot roeit aan met voog ' lenvlugt ; Daar is zij , - zinkens toe geladen , - Hoe rap springt haar die manschap uit ; Wat vreemd geweer haar hand omsluit ' , Het waarborgt nieuwe heldendaden ! - Ons wank ' le kans baart haar geen ' schrik ; Ter nood was ' t jammeren aangeheven : ‘ ' s Lands braafste burgers zijn gebleven ! ’ Of ieder vroeg zich : ‘ wat deed ik ? ’ En vol liep , vol van roer tot steven De boot , eer ' t sein nog werd gegeven , - Op , alles hangt aan ' t oogenblik ! - De mare van hun komst verspreidde Zich met de slagen van hun zwaard , En ' t rot deinsde af , - neen , onvervaard , Nog sneller dan onze uitval ' t scheidde , Is ' t weder bij den boeg geschaard , - Verschijnt de vloot , die ' t lang verbeidde , Is met den dag hun vlag ontwaard ? De lucht zou van gejuich weêrklinken , En toch is ' t stil , - hoe houdt ten West Bossu den blik zoo strak gevest Op ' t schip van Bak ? - Het dreigt te zinken ! Vergeefs weert hij de Spaanschen af , Die van zijn dreggen zich bevrijden - Die naauw zijn dapp ' ren meer bestrijden , Uit angst , dat hij ook hun het graf , Het reuzig , woelig graf zal wijden .