(1720) Daer na quam eenen dieren tijd , Dat hy met groote pijnen , Moeste gaen eeten ( dit zeeker zijt ) Dat draf al van de Zwijnen , Hy sprak , met weenende oogen : Ik wil tot mijnen Vader gaen , Of hy my in genaed ’ wil ontfaen , Ootmoedigheyt betogen .Seer haestelijk daer na met dien , Gink hy de Reyse aenvaerden , Voor zijnen Vader zijn sonden belien , Ende viel voor hem ter aerden : Hy sprak : O Vader gepresen ! Ik heb tegen Godt , en U , soo veel misdaen , Wilt my als een Huerlink ontfaen , Ik ben niet weert u Soon te wesen .Doen de Vader dat verstont , Ging hy zijn Soon ontfermen , Hy kuste hem daer voor zijnen mont , En nam hem in beyde zijn armen : Hy riep ten zelven tijden : Mijn Soone die lange verlooren was , Is nu gevonden op dit pas , Wilt u met my verblijden .