(1876) En toch is haar weemoed niet gekunsteld - zij blijft overal waar , natuurlijk , eenvoudig .De indruk van hare poëzie is gelijk aan de blijdschap , waarmeê men de eerste geurende viooltjens plukt op den eersten schoonen lentemorgen - is als de ernst , waarmeê wij roerloos blijven luisteren , wanneer het krachtig mannenkoor uitsterft in de tyroolschen Alpen bij de laatste purperen stralen der dalende avondzon .Ida von Düringsfeld , Von der Schelde bis zur Maas .