(1916) Ze had zoo graag den jongen volop reden tot zijn voorkeur gegeven , ze wilde hem zoo graag ook beloonen , ze had geestige en bijzondere dingen willen zeggen , maar in haar zenuwachtige onrust vond ze wel heel veel , maar onsamenhangende , onbeteekenende woorden .In de andere zaal - de deuren waren opengebleven - zetten de violen nu zacht de ‘ Nachtmuziek ’ in , een schok voer haar door de ziel , de lach trok weg van haar gezicht , ze sloot de oogen - , een zoete bedroefdheid streek over haar heen , al het andere uit haar wegvagend , tot er niets bleef dan een dorst als naar rust en koel water en zomerboomen ruischend in avondwind - , een eindeloos berouw en een eindeloos verlangen .Ze opende even de oogen en keek naar den jongen en zag dat hij doelloos en leeg rondkeek in de verlaten zaal - , hij was een vreemde , wat moest ze met hem , wat recht had hij op haar vertrouwelijkheid ? O , waarom kon ze niet liever alleen zijn ? Ze wilde het , ze zou het , ze moest het - , maar mèt dat de violen zwegen , viel alles weer van haar af - , liet haar verward en verlangend en ze ging niet weg , doch bleef en haakte alweer naar zijn bewonderenden blik en naar zijn vleierijen .