(1916) .En ach , de tijd , de wijde tijd zwijgt stâag , Een duif in ' t zwenken tart mijn stil verdriet En moede slaat de steeds herhaalde vraag : ‘ Wanneer komt gij , dien thans mijn oog niet ziet En dien het uur niet mijwaart drijft , wanneer Verheugt m ' uw zwervens eind , uw blijde keer ? ’ Gedichten Door Karel Wasch Unna Wanneer het laatste lied verklinkt : Bloeds zoete ruisching zich ontspreidt En als een wijde nevel zinkt De witte stilt der eeuwigheid , Zal nog een korte heugnis zijn - Lijk gloor van lampe doovensreê - Aan d ' aarde en haar warmen schijn Haar volle vreugd en diepe wee .Dan - eer de waan van ' t lijfsbesef Geheel voor ' t nieuw bewustzijn vliedt - Zien wij hoe d ' oude vorm zich heft Gelouterd , tot het nieuw gebied : Wat eens door wil en wet omsnoerd Zich midden wist van een heelal Wordt thans verdonkerd opgevoerd En stijgt in ijlten zonder tal Of de voldongen wezensgroei Van het ervaringsrijpe zelf In ongekenden stiltebloei Tezaamtrok tot een enkle cel , Die voelt bij ' t stijgen meer en meer Onscheidbaar deel zich van een Zijn Dat wijder uitwelft telkenkeer , Begrip in d ' eersten schemerschijn Van dagende verklaring poogt T ' omvatten , waar het in verzweeft ; Tot d ' opgang géén verband meer doogt En ' t zich voorgoed verloren geeft .