(1917) ‘ - Zwijg nu maar , ’ zei ze plots , zich streng gebarende , ‘ daar is de koffie , ’ Met hun drieën zaten ze aan de tafel .' t Smaakte Petrusken heerlijk : met geheven hoofd snoof hij breed den geur van de walmende koffie op , als een van ouds bemind genot .Maar Doreken zei geen woord .