(1916) Wel blijft zijn liefde voor de natuur .Als ' t Windje , veegende over ' t Hof , Met bloeisel - reuk , het ruizend lof Der hooge Poopelaars doet beeven , De morgenzon zo heerlyk blinkt En koele dauw van kruidjes drinkt Bij ' t tuit ' ren , fluiten , zingen , kweelen Van ' tluchtig , vluchtig pluimgediert , Dat tussen Aarde en Hemel zwiert En door de takjes heen gaat spelen ; Dan denken wij in ons gemoed : O Paradijs , wat zyt gy zoet ! Maar dit alles is hem niet meer de weelderige lijst voor de zinnenweelde van het vrouwelijk schoon ; het is geworden een spoor van de ‘ uitgevloeide liefdenskracht ’ : God is de Liefde en anders niet ; En wyl in ' t zichtbaar Al en Leven Zijn liefdens - kracht is uitgevloeid En half in deeze wereld bloeid , Zo kan hy niet als ' t goede geeven .Daarom , o Mensch ! wie dat gy zyt , Bespiegeld u in deezen tijd , Eer dat den Spiegel word verbrooken En uwe Ziel in ' t duister Naar , Daar ' t Goede nooit word openbaar , Van God moest eeuwig zyn verstooken .