(1919) Vanaf den eersten dag , dat zij er stof afnam en naar hartelust neusde tusschen zijn in exotische kleuren gloeiende lappen en kussens , zijn wonderlijke beelden en gipsafgietsels , de vreemde , fel - kleurige , als met enkele rauwe strepen geveegde schilderijen en den onuitputtelijken schat van zijn boeken , was zij overtuigd van het gewicht van zijn kunstenaarschap en het feit , dat hij dichtte en tal van artikelen in tijdschriften had gepubliceerd , - een nieuwtje door Wout , haar oudste broer , uit Leiden meegebracht , - deed daar weinig meer aan toe .Zij vergastte Tine op telkens andere verhalen over den nieuwen , belangwekkenden huisgenoot : hoe hij gevraagd had of Moes de plaat van ‘ Die Liebe heilt ’ verhangen wou omdat dat ‘ kunstmisbaksel ’ , zooals hij het noemde , hem aan tafel zoo hinderde ; hoe hij een flesch lavendelwater op zijn schrijfbureau had staan , waarvan de geur hem bij het schrijven zeker inspireerde , en hoe hij elke week het Donderdagsche straatorgel met een kwartje afkocht , omdat zijn zenuwen het snerpende , onzuivere geluid niet konden verdragen .En Wies had zich volkomen bereid gevoeld om Jan ontrouw te worden en in de meest hevige verliefdheid voor den blonden dichter te vallen , zoo zijn droomerige licht - blauwe oogen haar ooit anders dan verstrooid - welwillend hadden aangezien en zijn gesprekken met haar ooit anders dan de meest nuchtere alledaagschheden : de inktvlekken op zijn manchetten , de gaten in zijn sokken of de kaas bij zijn boterham , hadden gegolden .