(1888) In de zaal , waar Rembrandt ' s Nachtwacht en Van der Helst ' s Schuttersmaaltijd , waar talrijke portretten van Oranje - vorsten hingen , verscheen Da Costa in 1840 te midden der leden van het Instituut , kunstenaars en geleerden .En daar klonk uit zijn mond de blijde boodschap : ‘ Kan het zijn dat de lier , die sints lang niet meer ruischte , die sints lang tot geen harten in dichtmuziek sprak , weêr op eens van verrukking en hemellust bruischte , en in stroomende galmen het stilzwijgen brak ? ’ De herleving van Da Costa als dichter was begonnen .Oogenblikkelijk kondigt hij zich aan als den zanger der gebeurtenissen van zijn eigen tijd .