(1906) Weet gij , mijn verre vriend , nog de avonden daarna , Wanneer wij saam Uitzagen in de straat en ik haar naam Maar met een lach deed telkens weer ontbloeien ? Hoe dikwijls hebt gij dan uw fluit genomen ; Tegen den schittring van de ruit Zat breed en donker gij , uw fluit Lokte , als een nachtegaal , achter mijn ramen ; De buren zag ik komen De huizen uit : Vaak stonden zij in groepen , luistrend , samen , Maar op een morgen was de lucht heel zuiver , Hel als een altaar - laken : ' t was zeer vroeg .Toen stond ik op en zag de zon , Die ' n hoekje van den gevel over mij belichtte ; Hoe scheen mij alles vreemd en toch zoo blij Dat zonnig gevelhoekje over mij Dat al maar groeide - ' t licht was wit Binnen mijn kamer - zoo kwam ' t dat ik dacht : Nu komt zij vast ; En ik zat voor het raam en keek : hoe wascht De zon dat huis daar verder ; werd de straat een beek Van murmlend licht ? En waar ik zat Was ' k als een allerkostlijkst wierookvat , Dat geurt voor God en geurt en geurt en walmt , En ' k wachtte of zij den hoek niet om zou komen En ' k zei haar naam , als trok ik tooverban .Maar zij kwam niet .