(1845) .daar hebt gij hem , Wees nu stil ! Het oolijk guitje Vloog haar dankbaar om den hals , Kust haar vermiljoenen koontjes , Drukkend met zijn teedre hand ' t Spichtig puntje in d ' open ' boezem Der meêdoogende Climeen , Die , op ' t oogenblik , haar hartje Door het tintlend vuur der min Gloeijen voelt , en , gansch verlegen , De oorzaak van haar lijden zoekt : ' t Rozepuntje was veranderd In een ' scherp gewetten schicht .' t Minnegoodje zei , al lagchend ; Dit is ' t loon voor uwe hulp .