(1914) Ze had al de prachthoudingen en standen van Hem bestudeerd , zijn glimlachen en groeten met tranen van ontroering bekeken en weer óverbekeken zonder er ooit genoeg van te kunnen krijgen .Telkens rilde en beefde ze weer als ze eindelijk , na uren bezien en bekussen , het naar oude stijfsel riekende album wegsloot onder haar linnengoed .Altijd opnieuw kleurde ze van verlegen schaamte dat ze Hem daár verborg en tegelijk doorjubelde haar een wonderlijke vreugde - ontroering dat Zijn verafgoodde wezen er lag , in háár kast , stil en verborgen tusschen haar kleeren .