(1882) Het zou zelfs de moeite loonen na te gaan in hoeverre de merkwaardige veranderingen die de leeftijd in onze opvattingen en in onze daden te weeg brengt , verklaard moeten worden uit de wijziging die ons temperament op dat punt ondergaat .Het hoofdstuk - een der schoonste van den roman - dat ons den jeugdigen Frits Scheffer te zien geeft , door de zwoele voorjaarslucht met onbestemde begeerten vervuld , smachtend naar liefde en poëzie , een onbeduidend nichtje vereerend als een godin , al den wierook zijner gloeiende verzen op haar altaar ontstekend , een eeuwigheid doorlevend als hij het eindelijk waagt den arm om het slanke middel van het nufje te buigen , - is het niet een bladzijde uit de geschiedenis van zeventienjarige knapen in wier leerkamer de bedwelmende geuren van een lenteavond binnendringen ? Als de schrijver , het huwelijk van het echtpaar Henri en Elisabeth Scheffer besprekend , zegt : ‘ zuiver zinnelijke begeerte van zijn kant en vurige behoefte aan toewijding van de hare hadden hen tot elkander gebracht , en zoo was hunne vereeniging in den beginne eene zeer innige geweest , ’ - dan teekent hij daarmee een toestand veel algemeener dan de gewone romantische beschouwing van liefde wel erkennen wil , en waarop volstrekt niet altijd de ontgoocheling van een rampzalig huwelijksleven behoeft te volgen .Maar zoo wij het , ter wille eener juiste psychologie , in den schrijver waardeeren dat hij niet geschroomd heeft ook het zinnelijk leven zijner personen op te nemen in zijn verhaal , - wij kunnen hem er niet voor danken dat hij ons geen enkele nuance van die menschelijke neiging heeft onthouden .