(1879) Al de onverschilligheid en nu en dan ook weerbarstigheid van Martijn had hem niet weerhouden , telkens en telkens weder met hem te spreken en hem het geluk te schilderen , dat allen smaken , die hun hart aan Jezus hebben gegeven .Onvermoeid , tijdig en ontijdig was hij bezig den slapenden geest van zijn tochtgenoot wakker te schudden , en wanneer beide knapen , achter een hooiberg verscholen , of wel in de zandgeul van een der duinen ge - bukt , nederzaten , dan verhaalde Wouter hem geschiedenissen uit de Schrift , terwijl Martijn deed alsof hij ze niet hoorde en met zandschelpen of steentjes zat te spelen .Maar hij luisterde wel degelijk , en zelfs nu en dan als een bijzonder woord van Wouter hem trof , zag hij even op en had eene vraag op de lippen , die hij gaarne doen wilde , als hij er slechts den moed toe had bezeten .