(1870) Zij had immers nu een doel , dat aan haren aanleg , aan hare krachten geëvenredigd was .Vader en Moeder met duizende zorgen te omringen ; hen den molligen leunstoel nog molliger , hen de koesterende zonne nog koesterender te maken ; hen de schoone natuur nog liefelijker en schooner te doen schijnen ; hen te wijzen op de lachende weide en het prachtige lover van het woud ; om hen heen te dartelen onder het donker geboomte en hen de kostelijke geuren daar te leeren inademen , en hen de tonen die er oprezen , te leeren verstaan ; een geurigen balsem te gieten in de geslagen , ja de gescheurde wonden , en onder dat werk van zelfopofferende liefde eigen smart te vergeten bij het denkbeeld , dat zij anderen gelukkig maakte : ziedaar hare zaligheid , ziedaar den werkkring , die de aanvallige maagd tot een verheven afgezante van den barmhartigen Vader in de Hemelen geadeld had .Maar de herfst kwam aan met zijne buien , de winter volgde met zijne sneeuwstormen .