(1898) Haar doode oogen staarden in een grijsgroene oneindigheid , dweers door al de dingen , zonder spot of vlek , overal eentonig en levenloos .Mietje snokte zijne koord los en danste in blijde sprongen den oever op en af ; het graasde en snuffelde in ' t gers en de schaapsulker en als het lang geduurd had en ' t zich daar alleen zag bij Zalia die niet roerde , begon het deerlijk te bleeten .De groote zon bleef boven steken en lichtte gouden schijn over de heerlijke velden , zoo wijd , zoo groot in den avond die komen moest .