(1909) I Het Lieveheershaantje Gij woont des zomers in de omsterde harten Van bloemen guld , bij ' t blondbedonsde zaad , Uw ronde oranje pantser , fijn met zwarte Puntjes besterd , een sluier sleepen laat , Soms , als een zilvergazen maagdenwijle Uit gouden kroon waar ' t duister haar door gluurt Als donkre blik door blinkend gulden spijlen Wen ' t nachtlijk zwart van lichtende oogen vuurt .Maar eensklaps wijken , als gekleurde zwaarden Van ' t schip , de platen van uw bont kuras , Dan , lichte zeilen , rijzen fijn - dooraêrde Vlerkjes doorschijnend gelijk elfenglas , En als een zonnestofje , een zaadpluis , drijft ge Door ' t brandend blauw van de zoet - geurge lucht , Gij stijgt - ik tuur u na - maar o waar blijft ge , Zijt ge in den hemel en naar God gevlucht ? Kruipt ge nu kleurig op zijn zilvren handen , Of schittert ge op Maria ' s blauw gewaad , Om met Hun zegen weer op de aardsche landen Te dalen , voor wie blijde u gadeslaat ? Voor blonde kindren , die u nimmer deren , Schoon zij de fraaiste kevers vliegen doen Aan scherpe draden die hun ' t lijf bezeeren , Bestoven bruin of zwart of gulden groen .Voor stille droomers : wen geen bloemen blinken Schuilt ge in ' t verwarmde huis in donkre spleet En komt soms eensklaps op den vinger zinken Van wie in ' t wintersch grauw geen troost meer weet .