(1913) Hij dacht weer aan de nevelluchten dier oude voorjaarsmorgens , als hij de lieflijke verwachtingen van het leven droomde in den verren brekenden glans van het oosten .Nu zat hij hier , eenzame grijsaard , naast zijn volwassen kind , en de geurende zomernacht was zwoel van bevrediging , doch zonder het zoete heimwee der hoop .En hij dacht ook aan de smartelijke dingen die hij gezien had met ontwijfelbare zekerheid : een oude schoone wereld uiteenvallend ; een plebejische macht die onweerstaanbaar hare verstikkende leelijkheid breidde over de pracht van eertijds .