(1898) Het was het kleine geluk van het bloemelachende Heden .Tusschen de heesters , waar Mei geurige sneeuw van bloesem strooide , speelden naakt mollig de teêr gewiekte cupido ' s of stoeiden in fladdervlucht op , als wolkjes in de lucht .De zoete nachten volgden de lieve dagen ; de diamanten starren straalden , de zelfden , wie Psyche had gesmeekt haar te bewaken in de woestijn .