(1895) Want hoe fraai de aanblik dier kiel tusschen de enge , altijd vochtige , bruine rotswanden zij , - hoe bevallig zij allengs nederdale , naar mate het vocht der laatste sluis zich in den schoot des beneden - meirs verliest , menschenarbeid is stout noch schoon als de reuzensprongen der vrije wateren .Ieder oogenblik vreesde ik hen ginder het eiland te zien wegrukken , waarop heden als voor eeuwen de den bloeit en het mos riekt ; hier voelde ik den damp en den togt , slechts het echt - verhevene doet den mensch zich zelven vergeten .Doch al haalt dit kanaal in breedte noch diepte bij vele der onze , al zoude bij een rijker volk dan het Zweedsche dit kunstwerk eeuwen vroeger zijn voltooid , al deelde ik niet in de meening der opgewondenen , dat Denemarken door deze binnenlandsche gemeenschap van Gothenburg en Stockholm ( d .