(1892) Gulzig klokte het lage zwart om het snellende schip .Kookte niet overal de wijd - duistere zee van slokkende , vratige dreigementen ? Stond hij daar nu niet midden op den nacht , voelend de sluipkou van den nacht , den nacht in de haren rillend ; stond hij daar niet als een vat vol gloênde gisting ; ging hij niet strekken nu de spierbanden onbewegelijk , om het vat te dijgen , om bijeen te houden het lijf , bewarend het eigene aan hem , dat daar leefde ìn hem ? Waar ging het heen , waar ging het henen door den angsten - nacht ? Was het niet beter het broze vat te vernietigen , nu , nu , nu , en de verlangens der ziel als de geuren van een balsem te vervluchtigen in den nacht van het niet meer zijn ..