(1887) Mathilde had haar parasol weêr opgestoken en haar door de warmte , het genoegen en de lucht , die er indrong , verlevendigd gezicht had tinten van zoetrood , rose , wit en warm blank , schaduwplekjes en glinsteringen , en kleine bewegingen van de wangen ; haar oogharen klepten vóor haar vloeyend zilver schijnende oogen op en neêr , als sprekende .Haar gezicht kreeg zoo een bizonder waas , een geur van weemoed en verlangen in het onder den parasol verzachte licht , in het door de doorschijnende voering licht groen geverfde half - donker , dat Jozef .Hij dacht over Mathilde na en vergeleek haar met haar vader , en prees in zijn eigen haar opoffering , die haar bij hem deed blijven en haar wat een onrust bezorgde , terwijl het bejaarde mannetje daar naast haar zat , zonder ook maar in ' t minst te vermoeden , waar die twee andere hoofden , vlak bij hem , aan dachten .