(1753) Ik voelde ook , in myn hart , myn geesten weer vergadren , Ach ! ducht ik , is ' er nog zoo groot een liefdeloon ! Kan zich Jacoba nog verkloeken , my te schryven , In zulk een dreigende gevaer van haren staet ? ' t Was best , dat zy my hier liet op myn noodlot dryven , Myn trouw zou nimmer haer ontdekken , hoe ' t ook gaet .Straks rukte ik ' t zegel af , vol drift , en vol verlangen , Ik drukte , duizendmael , de letters op myn hart .Myn geest , na zulk een drift , zoo wel te pas , bevangen , Verwilderde en vergat al zyn voorgaende smart .