(1911) En men fluisterde hoe Waidehi zelf , in de maannachten dat de vorstin tot haar bad , de moedige minnaars bovennatuurlike hulp verleende , tot zij , aan den rand van het terras gestegen , door de blikken der koningin getroffen in bezinningloos verlangen de armen naar haar uitstrekten en achterover neersloegen in den afgrond .In een dier maannachten nu , dat heel de hemel doorgloeid hing , doorademd van licht en wemelende zilvernevels , gelijk een reusachtig web van dauwig blinkende herfstdraden , verliet Ambapalika de zwoele , wierook - geurige hallen van haar paleis en wandelde langzaam door den koelen tuin van het terras tot zij dicht aan den rand der rotsen staan bleef , waar de bloesemtakken als flauw - brandende toortsen in het maanlicht gloeiden .Zij had den sluier van het gelaat op de naakte schouders teruggeworpen , een doorzichtig zijden gewaad omhulde haar teêre leden en haar ontblote armen waasden als bloemranken in het licht .