(1844) Volgt mijn wraakroep : Schrijft niet meer ! Bergt uw vleugels tachtig dagen , Tot gij ze ongemoeid kunt dragen Zonder ' t laten van een veêr , Telkens als gij op gaat zweven Naar ' t onveilig starrenheir ! Laat ons eerst omlaag hier streven Naar de schitterendste wraak , - ' t Geldt onze eer ! de duurste zaak ! Sterven , stervenze in hun zonden Die het hemelsch puikooft schonden , Waar uw ziel meê nederstreek , Als ze moê naar de aarde week .Sterven zullenze en wij weder Op onze oude zegewolk - Nagepinkoogt door het volk , Klimmen , dalen , op en neder , Als een heilige onweêrsbui ; - Als een storm die koom ' bevrijden Van de stikstof dezer tijden , En de wereld geestlijk spuij ' ! Mogen we aan de stertapeeten , Met een vlerk , die nimmer ruij ' , Klappren , dat de Serafs ' t weten , Hoe de Dichters in ons land Lagen aan den strengsten band ; Hoe zij zich cordaat bedwongen , Tachtig dagen lang niet zongen En , aan ' t einde van dien tijd , Zegevierden in den strijd ; Frissche lieren , versche longen , Doode Gidsen , wit papier : Nu weêr ' t oude tierelier ! Que de choses dans un menuet ! Aanminnige ! wier lieflijk aangezicht ' t Verkwijnend hart des stervelings verovert , Wier helder oog , als ' t morgenzonnelicht , Mij immer meer aan uwe blikken toovert ; Wier zachte hand een ongekenden gloed In mijne borst voor eeuwig vlammen doet ; Wier teedre stem en frissche rozewangen Mijn ziel vervult met ongekend verlangen : Gevoelt gij niet , welk onuitbluschbaar vuur Één blik van u deed in mijn hart ontbranden , Dat mij verteert ; - geen voorbeeld der natuur Toont u dien gloed .In Etna ' s ingewanden Zij ' t hecht graniet in vloeib ' ren staat gebragt , En brande lava rond - de stalen kracht Des tijds zal ' t vuur aan dien vulkaan ontrooven ; Doch nooit den gloed der liefde in mij verdooven .