(1891) ‘ Hemelvugels sijn so kleene , heemlen , moeder , sijn so groot , mocht ik , vogelken , daarhenen waar so menig sieltje vlood ! ’ Bloedige stroomen spuwt de sonne stervend , bloedige stralen bloeden op de wolken , bloedige striepen leken langs den bergkant .Wilde gansen drijven in ' t afgrijslik glanzen zeewaards , stormwaards , blauwvoetwaards ! Engeligschoone schouwt het kind langs den grootschgekleurden bergkant zijne kinderoogen blind , naar de blauwten eindeloos , naar de ganzen , naar den bloedlaai , elke kaak een hemeiroos , van de schorre , blauw en wreed , naast de hut die vaders slagzweerd blixemend uit de rotsen sneed , binst dat moeder welgezind langs het geurig dalmos droomde van een bloeiend kerelskind .Maagdlikschoone stapt de vrouw , de armen blootblank , uit de bergwoonst op het spieglend zulleblauw , rustloos om ' t geliefde schaap , schouwend naar ' t azuren spansel waar het blikt in mijmerslaap , en haar herte schrikt , gewond , want het docht haar dat in kamptuig de engel Gods ter lucht belond .