(1918) O bah , wat een man - tien dagen en nog niet naar haar gekeken .En wat was ze niet mooi ! Levenslang moest ze tante Clo toch wel dankbaar blijven , die de jurk voor haar had bedacht , welke ze sindsdien altijd droeg - het popachtig - wijde en korte , met taille strak gesnoerd , breed omstrikt - deze was goudbruin satijn , van strepen , dun als aderen , blauw en groen verkaveld , de strikken fonkelgroen - en wist ze dan niet haar hals met een glans als weifeling tusschen zilverig en goudig boven ragge kant , en was ze niet soepel als haar eigen hand , haar huid , koel - donzig heel en al , tegen de zijige aaiing van dunne kleertjes ? In de zwoele broeihal , waar het marmer fondant - achtig leek te smelten onder het heesche licht , in de teeder - gespreide tapijtjes robijn met turkoois oplossend samen te vloeien , waar damp van koffie , geur uit peper - scherpe , vanille - zoete anjelieren met het aroom van de versche sigaretten zwijmelde dooreen , zat ze doorkropen van het behagen , waarin voor haar alle geluk was vervat , en alle realiteit , waarin het leven zijn hoogtepunt bereikte , waaraan ze zich van te leven vergewiste : het heimelijk zwelgen in het besef van eigen intieme bekoorlijkheid en onweerstaanbare macht .Ze genoot het logeeren in Brussel tot in haar merg , wentelde er zich in de atmosfeer als in een lauw bad , voelde die één met haar eigen wezen .