(1896) Nacht , door U niet opgeheven , Bron van ' s menschen zaligheid ! O vergeef , dat ik U schuwde Bij de worst ' ling der natuur , Nu de lente stijgt ten wagen Na het vrees ' lijk winteruur .Eere en lof zij U , Verlosser , Die met God de menschheid schiept , Eere en lof , dat Ge , ons ten wellust , Ook de lente in ' t aanzijn riept ! Broeders ! hoort het aardrijk zuchten , Nu de stormwind loeijend blaast , Hoort het klinken in de wolken , Hoe de donder romm ' lend raast .Trager stuwt de nacht zijn rossen , Want geen star verspreidt haar licht , Duisternis rust op de kimmen , Hemel ! ' t ak ' lig donker zwicht , Ja , de zon ontstijgt het oosten , Warmte en gloed zinkt neêr op ' t veld , Ziet , hoe gloeijend de eerste lichtstraal Over land en akkers snelt .