(1909) ze voelde het in haar lippen en ze wist , dat dit des levens opperste zaligheid was .Ze had , in ' t land , dat achter haar lag , vele dingen liefgehad , zachte muziek en wierook en ' t hooge gezang in de kerk en den schaduwtuin van ' t klooster en ' t dorp van roodgedaakte huisjes , ze kende de liefde tot de schoonheid en ze kende de liefde tot God , maar ze wist , dat boven muziek en zomerzon , dit het opperste geluk was , dit als een hemel van parelmoeren , zachtrood - doorbrande verschieten , dit als ' n tuin vol helle , diep - geurige bloemen , dit de essence van ' t leven zelf .Want de ontroering om muziek en de vreugde om ' t uitgaan in den blonden morgen en de liefde tot God en zijne vrome en vredige heiligen en ' t geluk om niets , ' t geluk om ' t ontastbare , om ' t zwellende leven en om haar jonge jeugd .