(1887) Wij worden voortgeleid , door ‘ ' t gebied van den eik ’ naar dat van den popel en den kruipwilg ; er wordt ons gewezen hoe een aantal planten eenen zoogenemden ‘ duinvorm ’ hebben , korter , gedrongener en schraler dan dien welken zij in de bosschen en de kleiige vlakten aannemen ; maar hoe daarentegen zeer vele gewassen juist in de duinen thuis behooren en daar het weligst en het sierlijkst tieren .Daar is ‘ de trouwe braamstruik , die het duintapijt met hare lange uitloopers doorvlecht als met wijngaardranken ’ , de thijm , ‘ die voor de zandige heuvelen is wat het reukgras is voor bosch en weiland ’ , de witte duinroos , ‘ die in groote menigte vooral aan de landwaartsche duinhellingen voorkomt ’ ; het wintergroen , ‘ dat schoonste sieraad der noordelijke hellingen ’ .Voor zoover zij die bezitten , worden alle planten bij hare Nederlandsche namen aangeduid ; slechts waar het ter voorkoming van verwarring noodig is , worden er , in het voorbijgaan , de Latijnsche bijgevoegd , maar meer dan de geleerde is voortdurend de kunstenaar bezig .