(1845) Wie is hij , die door de eikenlanen dwaalt ? Een hooger ernst is in zijn oog te ontwaren : De zuidewind speelt met zijn zilvren haren , Terwijl hem ' t licht der voorjaarszon bestraalt .Het opperkleed golft langs zijn forsche leden , Thans door de smart en d ' ouderdom gekromd : Zijn trouwe harp verzelt hem op zijn schreden , Maar ruischt niet meer , haar toon schijnt lang verstomd .Wie is hij ? o Kent gij den Bard niet meer , Wiens rijke zang de wereld eens bekoorde , Die , vol gevoel , naar iedren toonval hoorde ; Herkent ge in hem den Zanger van weleer , Die , telkenmaal , wanneer de lente bloeide , De luite nam en haar het welkom zong , Terwijl hem ' t hart van louter weelde gloeide , En in zijn oog de traan van eerbied drong ? o , Hadt ge toen dat fonklend oog aanschouwd , Dien zaalgen lach , die om zijn lippen speelde , Als hem de geur der veldviolen streelde , Als ' t voglenheir den wildzang zong in ' t woud ! o , Hadt ge toen zijn lofgezang vernomen , Dat , zacht en teêr , soms diep en forsch van toon , Allengs zich huwde aan ' t klatren van de stroomen , Of statig rees , als wierook voor Gods troon ! En weêr is ' t lente en blaauwt de hemeltrans , Een milder lucht vervult de groene dalen ; Weêr schiet de zon een ' vloed van purperstralen , En wiegt zich blad en twijg in middagglans ; Weêr stijgt alom ' t gezang der woudkoralen , En strooit Natuur haar schoonste bloemen uit ; Weêr klinkt het lied der herders in de dalen , En gonst de bij , of rust op plant en kruid .