(1904) Rogier staarde in de verre schaduw , terwijl hij in herinnering het frissche ruischen van den regen hoorde en bij vleugjes de genietingen van den nacht weêr over zich glijden voelde .Onbegrijpelijk waarde rond - om hem de weeke innigheid van het meisjeshart , dat zich had open gedaan , de wonderlijke geur harer kussen .Hij dacht aan Lugina met een glimlach en tevreden hoofdknik .