(1883) En toen de oude dame vernam , dat mijn ongelukkig kind , meneer , doofstom was , en praten noch hooren kon , noch iets leeren , zei zij niet veel , maar alleen , dat het kind vrij maar in den tuin moest komen spelen , wanneer het wilde .En zoo geschiedde het , dat de kleine meid alledaag daarnaar toe ging , meneer , en de oude juffer kreeg langzamerhand zinnigheid in het schepseltje , mogelijk omdat het zoo hulpeloos was , en haar niet door praten kon vervelen , - en zij leerde het kind zelve bloemen poten en ruiken , en gaf het kind allerlei mooie prenten , die de meid voor haar uit de stad moest brengen , als zij er heen ging , en het kind , dat lastig en knorrig geweest was van den vroegen morgen tot den laten avond werd nu zoo zoet en zoo lief , dat het een pleizier is , - en het was een zwaar verlies voor haar , toen de oude , menschenschuwe juffer stierf , en wij konden het schepseltje niet aan het verstand brengen , dat het niet weer in huis of in den tuin bij haar komen moest , - en altijd door is het kind bezig met het bloembed , op de lievelingsplek der oude juffer , in orde te houden ; - net alsof zij er nog was , - en is altijd weltevreden en vroolijk als zij in den tuin mag peuteren , - en daarom , meneer , hoop ik , dat de plaats lang nog leeg zal blijven .’ Ik wandel langzaam huiswaarts door de stille natuur en met een geheel anderen indruk van het verlaten huis , dan ik eerst had gekregen ; - het komt mij noch zoo woest , noch zoo eenzaam voor ; het is voor mij onafscheidelijk geworden van het aandoenlijke beeld van de ziekelijke , menschenschuw genoemde juffrouw en van het hulpelooze kind , dat een laatsten vonk van schoone liefde opgewekt had , die uit het hart der oude dame in dat van het ongelukkige wichtje teruggekaatst was , en daar niet uitsterft , maar voortbrandt en voortsmeult en glinstert en gloeit met onverminderde kracht en van hart tot hart , van mensch op mensch electrisch overspringt , als het dor gebeente in het graf vermolmt .