(1896) Voorzichtig had hij haar rechtgeschikt in haar liggen , voorzichtig strekkend haar armen langs haar zij en hij had gestreeld met zijn handen over haar mattend gezicht , over de zacht doffe oogen die half gesloten voortsliepen , rustig zonder glans .En hij had bloemen neergestrooid om haar heen , groote , wit - geurende bloemen die zwaar vielen in de plooien van haar doodskleed , tuilen van dun - wolkende blankheid die geurden rond haar stille hoofd een neveling van lichtenden schijn .Hij had de kist gesloten , langzaam wegdekkend haar lichaam onder de breede hardheid van het hout , traag - weifelend haar gezicht heen te donkeren voor altijd .