(1859) Nog nooit een staamlend woord Werd uit den lieven mond diens zuigelings gehoord , Maar ô , hoe sprak zijn lachj ' en ' t vonklen van zijne oogen Wanneer hy ' t levensvocht in honingzoete togen Uit moeders boezem lepte , of , dartlend op haar schoot , Met vrolijk vreugdgeschreeuw , my beî de handtjens bood ! Hoe teêr beminde ik steeds het hartbekoorlijk knaapjen ! Hoe schommelde ik zijn leên in ' t zorgloos kinderslaapjen ! Ach , dat hy herwaart kwam ! ik minde hem zoo teêr ! Kom in uw zusters arm , mijn Felix , kom toch weêr ! ’ Zoo riep de kleine , in ' t hart weemoedig van verlangen , En ' t traantjen rolde zacht , langs de inkarnate wangen ; Wanneer aan ' s hemels kim een schitterende boog Van zevenkleurig licht zich opdeed voor haar oog .De nevels van rondsom verdwenen naar beneden ; Een geurge rozendamp zweefde om op ' t zalig Eden , En trok tot wolkjens saam van vlekloos hemelblaauw , Dat flonkerde als de glans der paarlende uchtenddaauw .Een wolkjen scheidt zich af , en drijft de onnoozle tegen .