(1864) Vergeefs dat het landschap , bij iederen keer des wegs , wisselde van veelkleurige pracht : hij stond er niet om stil , hij zag er niet naar rond .Hoe kwam het , dat hij heden geene oogen had voor het schier elshoogte opgeschoten graan , rijzende en ruischende in den vloed van stralen , verkwikt als het werd door den dauw van den zomernacht ? Wat was hem , dat hij de hand niet uitstak naar het veulen der hem bekende merrie , toen het den ruigen kop over het hek zocht te beuren , als noodde het hem tot streelen uit ; - dat hij zich niet verlustigde in de vaart , waarmede het der moeder op zijde sprong , de grasscheuten naauwelijks aanrakende , met hoeven , nog door geen ijzer verzwaard ? Waarom daalde zijn blik ter aarde ; waarom hing zijn hoofd neêr , toen hij in de schaduw van een boschje het gevogelte zingen hoorde , of leven lust was - waarom werd hij weemoedig , bij dien wildzang van het woud ? Eene kronkeling des pads , en het Hof van Holland , - de aardige dorpsherberg , die in het zomersaizoen menig gezin uit de omliggende steden voor een paar maanden naar buiten lokt , viel in het verschiet te onderscheiden .Uit zijne mijmering opgeschrikt , verdubbelde Huibert zijne schreden ; de kerkklok sloeg zeven ure ! Niet ééne der zonneblinden , voor de vensters der eerste verdieping , was op een kiertje gezet ; geen enkele der gasten bij de hand .