(1724) De wortel van zig zelfs herteelt zyn eigen togten , En boort de Vezels door van ' t keurlyk wiszelveld , Als hy het denkgestel van ' t driftig wiltuig knelt , En baart in eenen stip een pronknaalt van gedrogten .Ik trek al hooger op , en scheur de windzels stukken Van ' t lust - bed der Natuur , waar op de liefde pleit Met frissche rozengeur , voor Gods onsterff ' lykheit , Die ' t enkel eigen zyn weet in haar zelfs te drukken .Zo leund de Vorst van ' t Al op smook , en wufte winden , En zuigt zyn eigen borst , in ' t aanzien van de dood , Waar door hy wel doorvoet , zig zelf gestaâg vergroot In alle ding , om zo zyn niet , uit ' t al te vinden .