(1904) Een eindelooze droefnis en somberte , donkre luchten , donkre gevels , sombre wateren .Dan , wat hooger , het zwarte land , de Engelsche steenkoolen ijzerdistrikten ! Roept Blatchford niet voor je òp te Gadley , oude vrouwen , kreunend onder den vracht van zware kettingen , uit de smidse trekkend en sjouwend als kreupele paarden , met oogen als paarden , die melancholiek hun einde voelen naderen , van ver al ' t bloed van de slachtbank ruiken ? Dat visioen gaf hij mij , met ' n simpel feit - mededeeling .O ! Florence , het epos te beelden van dat zwarte land .