(1919) Naast deze kinderlijkheid dus , die wij om den wonderbaren glans , dien zij aan zijn arbeid verleent , het gaarne vergeven , dat zij ons veelal de strakheid der mannelijke lijnen onthoudt , zijn wijsheid , zeiden wij .Is het niet Conrad Ferdinand Meyer , die hem prijst als den goeden genius van zijn volk , den vermaner , den leeraar ? Vindt zijn sterke geest niet steeds het rechte woord , de les die deugd doet ? Moeten wij zijn juist oordeel , ook over het eigen werk , en dat zijner medekunstenaars niet telkens weer bewonderen , tintelt zijn humor niet van zonneklare helderheid , en moeten wij niet erkennen , dat zijn stijl een voorbeeld stelt van weloverwogen rythme , vlekkeloozen bouw ? En hij , dien slechts oppervlakkige richters van onwelwillendheid konden betichten - is de wijze ooit onwelwillend ? - vergeeft hij met zijn fijnspottenden glimlach niet alles aan zijn soms wonderlijk zich gedragende helden , omdat hij alles begrijpt ? Ja , aan zijn kunst kwam het wel zeker ten goede , dat wonderlijk geesteshuwelijk van argeloosheid en licht ; en niet het minst door deze beide erin klinkende tonen kon zijn stem tot de vertegenwoordigende worden van een ganschen tijd .Niet de naturalist , die vlijtige catalogizeerder van feitenmateriaal , maar Keller , die de stof zwevend maakte en haar omstraalde met zijn dichterdroom , is de man tot wien men , zoolang er lust wordt gevonden tot leeren en lezen , zich wenden zal , als men de kern wil kennen , het hart wil voelen kloppen van die langvervlogen jaren , waarin de burger koning werd .