(1912) Hier bleef de verre en toch op Monne ' s oud hart nog steeds zoo wonderlijk werkende zachtheid van moeder en de blijde vriendschap van zijn al zoo lang weggehaald buurmannetje verwijlen , en toen daar de zonne scheen en alles in hellen glans baadde werden die zachtheid en die vriendelijkheid meer wakker en streelden en verkwikten hem .Vooral in ' t getije van den lindenbloei , als de roomige bloesems , die op het Sebastiaanshof zoo overvloedig in de ruischende kruinen scholen , aan ' t walmen gingen en hun weeke geuren tot aan Monne ' s raam lieten zweven , gevoelde de zachte dulder zich gelukkig .Dan dacht hij telkens weer aan het oude sprookje van die goede vrouw , die moest wederkomen na haren langen slaap , en te eiken jare genoot hij in ' t bloeigetij der linden de verwachting van iets heel teeders , dat niet uitblijven kon .