(1862) Wat een professoren - politiek ! Wat een rhetorische opwinding ! Wat een gemoedelijke onziu ! Soms , te midden van den heftigsten strijd tusschen regering en parlement , wordt men eensklaps tot tranen geroerd , en poogt men het hart van den tegenstander te vermurwen , in plaats van hem eenvoudig onschadelijk te maken .Men spreekt van knoestige eiken , onder welke , de hemel weet wat helden éénmaal hebben vergaderd , en men denkt toch eigenlijk aan de zachte , weeke linde , den breedgetakten boom , wiens bloesem wijd en zijd geuren verspreidt .- En meesterlijk weet de regering van dat alles partij te trekken ; welke vijandschap men ook die ministers moge toedragen , één zaak moet men erkennen , de meesten van hen begrijpen wat het is aan het hoofd van een gouvernement te staan .