(1833) ' t Zijn leeuwen , te meer op het roofdier gebeten , Hoe trotscher het trapt op het bloedende jong ; Hun zwaard of geweer breekt de schakels der keten , Die lang om de lenden van Nederland hong ! III .De Vrijheid verdiende op het slagveld de sporen , Der vijanden bloed drenkt der vaderen grond , En toch doet in ' t leger geen feestzang zich hooren , En toch gaat de beker niet schuimende rond ; De koelte ruischt droef om de ontplooide banieren ; ' t Profetische schrift blinkt met vurigen glans ; De menschlijke Veldheer beweent zijn laurieren ; Het bloed van zijn ' Adolf ontluistert den krans ! De held mogt de smart in zijn binnenst ' versmoren , Zoo lang zich de zege in de wolken verborg , En ' t ros over dooden en stervenden sporen , Toen leger en vaderland hing aan zijn zorg ; Het eerste is gered en het laatste gewroken ; De zinkende zon ziet geen Spanjaarden meer , Maar ginds bij de baar zijn de fakkels ontstoken ; De Veldheer verzelt er de bloem van zijn heir .Aandoenlijk tooneel ! Van een ' mantel omgeven , Om ' t harnas de vaan , die de vijand doorschoot , Ligt hij , die haar zege bekocht met zijn leven , Ligt bloeijende jeugd in den arm van den dood ! Den blik op de dierbare trekken geslagen , Zoo schoon door de rust van zijn vlekloos gemoed , Durft hopman noch ridder zijn sneuv ' len beklagen ; De sluimring op lauw ' ren valt d ' oorlogsman zoet ! ‘ Vaarwel , tot we ons weêrzien ! ’ zegt , vroom in zijn smarte , De held , wien ' t geluk in zijn ' liev ' ling verried ; En luid spreekt een stem in der krijgslieden harte : ‘ Benijdbaar , wie ' t lijf dus voor ' t vaderland liet ! ’ De stilte en de droefheid van ' t heir zijn de tolken Van eerbied en liefde ; - geen lofspraak zegt meer ! Gods Engel stijgt af uit de donkere wolken , En Adolf van Nassau verschijnt voor den Heer ! IV .