(1895) Dan zou men hen wekken , haar teere feeënkinderen , hen zachtkens heffen uit de windselen van den nacht , hen brengen aan den dag , den vollen dag , dien de schoonheid zoekt .Als bloemen langs de wegen zou men haar zangen strooien over de aarde , nog eenmaal ruischen onder den hemel de onsterfelijke wijze van haar zwanenzang .Afscheid aan het leven dat zij had bemind om al het schoone , het etherische , het lichte en vluchtige , om alles wat daar glijdt en zweeft langs azuren banen .