(1725) Wat is het zoet ! ô Goôn ! als ' t vuur in slaap gezust , Het water der natuur komt met een hel te droogen ! Saffo .Men zal uw karszen thans met abrikoozen kuszen , ô Pronk Adoon der min , om vlam , door vlam te bluszen , Op ' t geurig myrtmatras van Paphos lustgodin , ' t Geen ik veel malsser dan de geur der lauw ' ren vin , Die Daphne Faebus schaft , als hy vermoeit van digten , In ' t lommer van haar arm schynt voor den brand te zwigten , Die een verliefde ziel met heete lonken wekt , Als ' t oogjen , al te snoeps , te driftig trekkebekt , Door beelding van het zoet , dat ons twee lippen geven , Die langs een purp ' ren mond , als honingbyën zweeven , Die op den dauw bekoort van Lelien , en Roos , Neêrzwymen voor de jeugt , waarom ik dartel bloos .Toets , Faön , met uw vuur het lodd ' ren myner zonnen , Die in een paerlensnoer , tot diamant geronnen , Reets duiken op den vloer van ' t vleezig elpenbeen , Dat uw Vrouw Venus schonk uit haar corale speen , En proef met braaf robyn myn hemel van saffieren .