(1906) ' t Vogelken dat door de nijdige stormen Zijn schommelend nestje verwoesten zag , Vergeet zijn kommer , vergeet zijn lijden , Neuriet een lied , als ' t des Zomers plag .En ' t bloemken , gedoemd in zijn knop te sterven , Verstikt door de zware dampen der nacht , Recht zijn kwijnend stengeltje , opent Verrukt zijn geurig kelkje en lacht ! Weer kabbelt het beekje , weer ruischt en vliet het , Door wind noch verstijvende kou gestoord ; Weer speelt en malt het met ' t zonnig straaltje , Het vischje en ' t bloempje , dat knikt aan zijn boord .Weer kwaken de eenden en schudden hun veeren ; Weer zingt de lustige krekel in ' t gras ; Planten en dieren , alles verheugt zich Of dood en vernieling niet nakend was ! Weer stoeit de lieve jeugd in ' t vrije En juicht en jubelt , huppelt en speelt ! Weer komt de sukklende ouderdom buiten .