(1896) De wijn mogt vonk ' len vurig rood , Hij wenschte om water als zij bood .Hij waar ' zijn gasten gaarne ontsneld Voor zoeten droom op ' t geurend veld .Hij zuchtte , al deed die zucht hem zeer , ‘ Och ! dat ik vrij ware als weleer ! Ik reed terstond - maar niet zoo zoetjes Naar ' t kind in ' t hooi met bloote voetjes ! ’ En Aafje trouwde een armen knecht , En zooveel kind ' ren gaf hun de echt , Dat , ijv ' rig als zij sloofde om brood , Er ' s avonds toch niet overschoot , En op haar vroeg vervallen wezen De zorg in rimpels viel te lezen ! Wat moest bij zomerzonneschijn In ' t hooi haar heug ' nis droevig zijn , Als ' t beekjen even vrolijk zong , Waar ' t over kiezelsteentjes sprong , En ze uit den lommer van die boomen Den vos , den ruiter weêr zag komen , Wiens blik zij voelde op haar gezigt , Al deed zij ook hare oogen digt ! Toch droomde zij dan menigmaal Dat zich haar stulp verkeerde in zaal ! De vunzen pit werd gouden kroon ; Zij spon niet meer , zij zong zoo schoon ! En voor dien grommert , graauw van baard , Met pijp en kan bij dooven haard , Stond zij een fieren man ter zijde , Aan wien zij zich met weelde wijdde ! Totdat er bitt ' re tranen rezen Wanneer zij sprak : ‘ ' t Had kunnen wezen ! ’ Ellende op ' t land ! ellend ' te hoof ! Diens regters rouw , de smart dier sloof ! De Heer moog hun Zijn hulp verleenen , Als allen die hun jeugd beweenen ; Wier ziel vergeefs den droom herroept , Die alles schooner had gegroept ! Geen woord geschreven of gesproken , Dat zoo veel harten heeft gebroken , Als ' t woord , zoo vaak het uwe en ' t mijn , Het droefst van al ' : ‘ ' t Had kunnen zijn , ’ Maar flikkert in dat dof verschiet De bleeke star der hope niet ? En rolt geen engel daar van ' t graf , Misschien , den looden sluitsteen af ? 1864 .