(1906) Tegenover en naast het , uit opeenvolgende momenten bestaande , menschenleven wordt het transcendente begrip van tijdeloosheid , het ‘ ewigh nu ’ in God en Gods werken gehandhaafd .Worden en bestaan , komen en vergaan zijn slechts vluchtige vormen van het eenige , eeuwige Zijn ; de altijd wisselende eb en vloed van de diepe en eeuwig ruischende zee der Godheid .De eeuwige bestaansvorm der Godheid vertoont zich overal in dit grootsche stelsel als de spitsboog in een kathedraal .