(1919) En terwijl dan allenthenen de dingen verzonken lagen in uitermatige afgematheid , rende hij boven , wrong zich op zijn bed als een stuiptrekkend beest , kreunend en snikkend om zijn onmacht , tot de klas hem weer riep , hij weer terug handelen moest tusschen de broeders , die hij haatte , die hem walgingen gaven als zijn eigen bestaan , als alles wat de afwezige niet was .En zoo gauw hij ze ontkomen kon des avonds vluchtte hij , doolde den grondigen nacht rond in den hof als een schooier , de plaatsen zoekend waar heur lijf gelegen had , waar ' t hem docht dat heur geur en lauwte nog aanwezig waren .En zich wentelend , bijtend in de aarde , huilde hij , tot er roode nevels voor zijn oogen wapperden , welke hem terug opjoegen , hollend en rauwkrijschend onder de boomen klauterend op de ladder om te zien .