(1896) ‘ Bid , ’ spreekt zij , ‘ en die slaap zal wijken : De Heer verleent wat de onschuld vraagt ! ’ Zij ziet de waap ' nen hunner rijken Op ' t gouden bed des dooden prijken : ‘ Ik weet niet hoe men schepters draagt ; Mijn hart heeft slechts van min geblaakt .Bid , bid , totdat mijn Heer ontwaakt ! ’ Ach ! dat geen lach zijn mond meer plooijen , Zijn hand geen hand meer drukken zal , Gelooft zij niet , die Flips dus tooijen , Zijn koets met reukwerk deed bestrooijen , Haar wagg ' lend volgde uit Burgos ' wal ; En wachtende op een wonderwerk , Hem voert naar Compostella ' s kerk .Al ziet zij ' s weesjes tranen leken , Haar hoop groeit aan met haar verdriet .