(1871) Toen ik zeide , dat zij als jong meisjen onopgemerkt voorbijging , had ik een voorbehoud moeten maken .Een jonge vrolijke , soms wat al te vrolijke , gast en geest had , in dien knop , de geurige , prachtige bloem geraden en voorgevoeld : het was de blij - en kluchtspeldichter , in het lied de evenknie van Hooft , Gerbrant Adriaenssen Brederoô .In maar heel weinige opzichten zoû de loshoofd Breêroô een waardig wederpaar voor de uitmuntende Tesselschade geweest zijn : maar minder stuitend is de voor zijn doen bescheiden hulde , die hij haar brengt , bij de opdracht van een tamelijk onbescheiden tooneelwerk , - dan de wierook , haar door den meer dan 50 - jarigen weduwnaar Barlaeus , soms met eene hand bevend van zinlijkheid , opgezwaaid .