(1829) Wat dan ? Moet men , een ' geliefden echtvriend of echtvriendin , een teeder bemind kind , een ' boezemvriend of vriendin , een ' geëerbiedigden vader of moeder , een ' dierbaren broeder of zuster , of anderen bloedverwant , door den dood van onze zijde gerukt ziende , dien begraven en - vergeten , zonder aan zijne nagedachtenis eenige hulde toe te brengen ? Dit is geenszins , wat ik verlang , of wat de Christelijke Godsdienst ons gebiedt .Men treure , men weene , maar te huis , zich met geene zinnelijke teekenen , maar met zedelijke bespiegelingen bezig houdende ; - men zoeke troost , niet in het zien groeijen of in het rieken eener bloem , maar in het bepeinzen van de veelvuldige troostwoorden van Hem , die het leven zelf was ; - men overtuige zich meer en meer van de waarheid , dat God nooit iets te vroeg of te laat gedaan heeft ; dat Hij zijne wijze redenen had , om den betreurden persoon nu van de aarde op te roepen , gelijk Hij zijne wijze redenen heeft , om er den treurende nog te laten ; en zoo schikke men zich tot eene kinderlijke berusting in ' s Hoogsten wil .Hulde bewijze men voorts aan den afgestorvene , door zijne of hare deugden te herdenken en na te volgen , en voortaan niets te doen , waarvan men zou kunnen denken : ‘ dit zou met zijne of hare , op Godsdienst en rede gegronde , beginselen niet hebben gestrookt .