(1605) Het blijft steeds een à peu près , hoe verdienstelijk ook ; er zijn maar weinig vertalingen , die iets meer zijn dan een zoete illusie .Dat ook Vondel dit wel zoo ongeveer al gevoeld heeft , blijkt uit wat hij aan Huygens schreef in zijn opdracht van de prozavertaling van Virgilius : ‘ Den Latijnen zal deze vertalinge min dan den Nederduitschen behagen , wanneerze zien , hoe de Fenix hier vry wat van zijne blinckende vederen gelaten hebbe : want indien , gelijck zommigen drijven , onder elck woort , lettergreep en letter eenige geheimenis van zin of klanck schuilt ; wat moet ' er nootzaeckelijck door d ' ongelijckheit der beide talen , en heuren ongelijcken aert en eigenschappen , en het verschil van namen en woorden , die tekens der betekende zaecken zijn , gespilt worden en verloren gaen , oock zelf aan bloemen en geuren van welsprekentheit ; behalve dat dicht en ondicht , of vaers en onvaers onderling verschillen , gelijck trompetklanck en bloote stem , en het vaers een stem , door een drieboghtige trompet krachtigh uitgewrongen , gelijck is .Hierom moght de vertolcker liever Augustus Hofzwaen in rijm en op maet leeren opzingen : maer hoe veel meer had ' er de Mantuaen van zyn vederen moeten laten , indien men zijnen geest door benaeuwtheit van voeten en rijm bestont te prangen en te knijpen en uit verlegenheit te rucken , te plucken en ter noet doorgaens met geleende pluimen van rijm - en noodige stopwoorden te decken .