(1887) ' t Was op een Zondagavond , in de eerste helft van Februari , dat Wullem Looimans tegen elf uur nog opzat in zijn ouderwetsche woning in de Putstraat .Wie hem daar had zien zitten , zou zich eer op een dorp , in een boerenwoning , dan in de kleine Limburgsche stad hebben gewaand , ook al ware hij zoo verkouden geweest dat hij niet eens de zoetachtigmuffe lucht van veestal en koeketel had kunnen waarnemen , die ' t heele huis vervulde .Het groot , vierkant vertrek waarin hij zich bevond , was met roode plavuizen belegd , die niet al te helder geschrobd en hier en daar danig uitgesleten waren ; de houten zoldering met haar lange kepers en ribben was donkerbruin en boven den breeden schoorsteenmantel bijna zwart geworden van den rook uit den open haard ; de muren waren blauwachtig - wit gekalkt en niet geheel en al van vochtigheid vrij te pleiten .