(1842) Daer bidt , in hemelsche gedachten Het kroost op ' t stof van voorgeslachten , Dat voorging in het rein gebed .De treurwilg bukt er , zacht aen ' t ruisen , De eentoonig droeve golven bruisen , De grafroos geurt er onbesmet .Als ' t schilderachtig landschap hevelt In zachtverstervend avondrood , En , door vergrauwde tint omneveld , Ons lokt ten kalmen kerkhofschoot ; Als op den spitsen tempeltoren Het klokje bidt , met de aerdsche kooren , En uitdooft met den jongsten strael ; Als zelf de vogel schynt te zwygen , Om Gode een dankzucht toe te hygen , In de overschaûwde looverzael ; Ontvlugt dan , dwaze stedewormen , Die God vergeet , ontkent , bestrydt , De driften , die u nog bestormen , Wen ' t graf voor u reeds opensplyt .