(1898) Blanke duiven , was een kalme zang van geluk , Diepe wateren is weer een onrustige zang van smart ; een ongewone nervositeit trilt door al de gedichten , een hartknijpende angst weent uit de verzen , en het wee van vroeger herleeft , maar gelouterd , gezuiverd .Het zijn niet meer de feiten van vroeger die verwekt worden , maar de smart die eraan ontsproot : de bloemen zijn verwelkt , dood , verdwenen , maar door de tooverkracht der dichteres , bleven de geuren hangen in de lucht , onsterflijk .Hoe kwam de dichteres weer plotseling tot die ontmoedigde stemming van weemoed ? wat wekte weer in haar ziel dat heimwee naar de smart ? Aan zeer kleine feiten is de richting van een dichterziel vaak verbonden .