(1919) Mevrouw Walders bond rose lintjes om hun glazen , bij hunne borden stonden bloemen ; mijnheer schonk champagne en toastte op hun verloving .' s Avonds liep ze met Eduard in den tuin , waar de rozen zoet geurden in het schemerlicht , en de bloemenregen van liefdewoorden overstroomde haar weer ; ze zocht de mooiste bloemen op en gaf ze hem terug met trilling in haar stem en vuur - gloeiïng op haar wangen .Dit was wel de groote emotie , die ze vroeger zwak voorgevoeld had bij ' t lezen van liefdezangen ; ze zweefde nu als in een wonderland , waar vreemde droomen en onbestemde voorgevoelens tot werkelijkheid werden , niet plomptastbaar met vleeschelijke handen , maar ongezien haar omgevend als zonneschijn en bloemengeur .