(1869) .’ ‘ Ik word niets gewaar dan den frisschen geur van het gras , dat door den dauw besprengd wordt , ’ zegde de kunstschilder op eenen statigen toon .‘ En hoort gij dan ook die zoete gezangen niet , welke door den omtrek galmen en over alles eene onuitlegbare melodij verspreiden ? ’ ‘ Neen , dat hoor ik niet , ’ zegde Frans , op eenen toon , die van inwendige ontevredenheid getuigde , ‘ neen , ’ herhaalde hij , ‘ dat hoor ik niet ; maar ik hoor treurige snikken uit eenen benauwden boezem opgaan ; het zijn de snikken van Elisa , de droefheid heeft haar overweldigd : ga en vertroost het meisje , ik kan zulks op dit oogenblik niet .