(1796) Omtrent vier uuren trad de bediende de laan op , en zeide , dat de Heer die verwacht wierd , in huis was , naar den Heer le blanc vroeg , en hem volgde .Een oud eerwaardig grijsäart , met een grooten nederhangenden hoed , en in ' t bruin gekleed , trad naar ons toe : ‘ Vrede zij u ! ’ zeide de onbe - kende , en kuschte den Heer le blanc , die hem omkeerde , en in het prieel bragt ; alle oogen waren op hem gevestigd : zo als hij naderde om plaats te neemen , gaf Juffrouw harris een gil , en viel in flaauwte ; de groot vliegt naar haar toe , vat haar in zijne armen ; haar hoofd zeeg op zijn schouder ; zo lag zij als een beeld : de Kwaker keert zich om , ziet haar , omhelst haar , en roept uit : ‘ ô Voorzienigheid , dit is uw weldaad ! mijn kind , mijn dierbaar kind ! ik vind u dan weder ! ’ Door middel van reukwater , kwam Juffrouw harris bij haar zelve , ziet zich in de armen van haaren Voogd , zijgt daar door , omhelst zijne knieën , en bid om zijnen zegen : de groot drong zich naar hem , knielde insgelijks , en zegt : ‘ Geef mij ook uwen zegen , mijn Vader ! ’ De vroome man weende , en zegende beiden .Nooit in mijn geheele leven was ik zo getroffen ; alles was zo verrasschend , zo oogenblikkig : laat , mijne geliefde naatje ! u dit aandoenlijk tooneel eens afmaalen door uwe levendige verbeelding ! mijn pen is daar te zwak toe : wij , overigen zweegen door aandoening ; Juffrouw wildschut weende bitter , en ik hoorde haar met eene zachte stem zeggen : ‘ ô mijn Vader ! .