(1896) I Het is een schoon gezigt in zoele voorjaarsdagen , Door lommerrijke dreef of over groen tapeet , In onbetoomde vaart , een ' klepper te zien jagen Naar ' t oord , van waar de kreet , door ' t windje voortgedragen , De schelle liefderoep zich lokkend hooren deed ; Geen slagboom , die hem stuit - bevleugeld springt hij ze over , En breekt een woudstroom dáár ' t smaragd van ' t jeugdig loover Door kronk ' lend zilver af , hij poost , hij aarzelt niet ; In wolken stijgt het vocht waarin hij wordt bedolven , Maar ginder steekt hij ' t hoofd verwinnaar uit de golven , Schudt vloeib ' re paarlen af op ' t krakend oeverriet , En is verdwenen in het schemerend verschiet ; Een zoeter schouwspel is ' t dien woest ' ling te zien bukken , Wanneer een teed ' re maagd zijn dart ' le manen streelt , Zijn steig ' ren zou den toom aan de elpen hand ontrukken , Hij schijnt zijn ' eerbied door gedweeheid uit te drukken , De kracht is dienares , de schoonheid slechts beveelt ! Hoe blonk hare oppermagt in lang verleden jaren , Wanneer een jonkvrouw toog naar Egmonds heil ' ge altaren , Om gaven te off ' ren voor de t ' huiskomst van haar ' held , En zij zoo zacht door ' t bosch werd op haar ros gedragen , Dat steeds ' t getij - boek voor haar ' blik bleef opgeslagen , Bij ied ' re kraal , aan haar gewijden krans geteld , Een beê ter Moedermaagd der vrome was ontsneld ; - ' t Is blakend in zijn drift , gehoorzaam in zijn hulde , Bewond ' renswaardig bij ' t geklink der krijgsklaroen , Het stampvoet , briescht en snuift , alsof ' t geen marren duldde , Verbreedt de forsche borst , of roemzucht die vervulde , En ijlt met d ' aanvalskreet zijn ' strijdlust te voldoen , - ' t Ontgloeit door grootscher drift dan toen geen stang ' t betoomde , Waarachtige Centaur , van wien de aloudheid droomde : De wellust in ' t gevaar smelt ros en ruiter zaam ; De nevel van ' t geschut omsluijer ' ' s legers vanen , En doe den held ' ren glans van ' t middagzonlicht tanen , Uit donk ' re wolken vlamt de bliksemflits der faam , ' t Wijdt zich zijn ' heer , zijn ' vriend , tot aan zijn ' jongsten aâm ! II Ziedaar het ros , mijn lust in d ' opgang van mijn leven , Toen ' t mij door ' t paradijs van Gelder ' s heuv ' len droeg , Het ros in liefde ontvlamd , geduldig en verheven , Der weelde schoonste slaaf , het sieraad onzer dreven , Den zoon der woestenij , dien list in kluisters sloeg ; ' t Ros , dat ik nog bemin , als toen geen zorg mij kwelde , Daar vriendschap me op den rid door ' t eenzaam dal verzelde , En ' t schoonste kind de lente in ' t wintersch landschap scheen , Dewijl hare oogen ' t licht der flaauwe zon beschaamden , Wanneer we een levensplan , die reis gelijk , beraamden , Een reeks van louter zaligheên .' t Ros , dat ik nog bemin , ofschoon ik ' t renperk schuwe , Niet wijl ik , door de koorts der gloriezucht geblaakt , Aan d ' ijver van de jeugd den ernst der grijsheid huwe , Of van de woeste vreugd der wufte menigt ' gruwe ; Neen , wijl gevoel en geest zijn schandtooneelen wraakt ! De paardenrijderskunst , de ontuchtige onzer dagen , Heeft onbeschaamd de hand aan ' t heilige geslagen , En sleurt dien plonderschat door ' t stinkend , dwarlend stof ; ' t Vernoegt haar trots niet meer het stoutste dier te temmen , In haar vereelte hand wil ze ook de dichtharp klemmen , Den schepter uit het koningshof .En de Opera gelijk , die aller dwazen ooren Der eng ' len hemelvreugd , der duiv ' len boezemstrijd , Wat nooit gezongen werd , in zang en lied doet hooren , Rooft zij de wond ' ren uit verbeeldings schoot geboren , Bindt ze op ' t getemde paard en schreeuwt dan juichend : ‘ rijdt ! ’ Dringt onbesuisd den raad , het hof , de kunstzaal binnen , Om offers voor haar ' lust , buit voor haar spel te winnen , En doet in euv ' len moed den krijgsgod onzer eeuw , Die Vorsten aan zijn kniên gebogen zag als slaven , Voor hoog en laag gemeen naar haren zweepslag draven ; Wat ezels voetschop voor den leeuw ! Verleert , ontuchtig schoon , haar priesteressen ' t blozen , Verstompt door ruwe scherts het vrouw ' lijke in ' t gemoed , Ontbladert en verzengt heur lelies en heur rozen ; Ja Moloch onzes tijds , door ' t hartverteed ' rend kozen Der wichtjes niet geroerd , dorst naar onschuldig bloed ! III ‘ Breng voor den hengst ! ’ ' s nachts , naakt op ' t wilde ros gebonden , Begint Mazeppa ' s schrik ' lijk wee , ' t Ontembare ijlt , en aarde en hemel zijn verzwonden : Zóó rept een bergstroom zich naar zee ! De morgen licht , voort ! voort ! hoe ' t briescht van vreeze en toren , Verschrikt door nooitgevoelden last ; Des ruiters kermen schijnt een donder in zijne ooren , ' t Is noen , de wonden naad ' ren vast ; Voort ! voort ! ' t geblaârt stuift op door ' t wuiven van zijn manen , Het bliksemt zich de takken door , En scheem ' ring doet den glans van ' t pnrp ' ren Westen tanen , En wolven volgen ' t dwarlend spoor ; Want rood is ' t ziedend schuim , dat afgudst van zijn lenden , Mazeppa wentelt in zijn bloed ! ' t Afzigt ' lijk roofgespuis zal rid en wee doen enden .