(1884) Hoewel eene Griekin van geboorte , verstond zij het groot verschil der tijden ; het zoo veel geschokter gemoedsbestaan eener in zoo veel meer rigtingen ontwikkelde menschheid ; de zoo veel dieper kloof tusschen ons ideaal en onze werkelijkheid .Doch , dat dit alles de stof zou leveren tot een ijdel komediespel ; de vertroetelde knaap de hand uitstrekken zou naar de gemakkelijke zegepraal wegge - legd voor hem die met goedkoope vermetelheid de karikatuur der poëzie durft invoeren in de poëzie ; hij in de zielen een verwonderlijk heimwee , een naamloozen weemoed , een nevelachtig voorgevoel van het hoogere wekken , en daarna deze zelfde gevoelens als zeepbellen zou doen uiteen spatten ; hij niet in staat zou zijn eene geestigheid te onderdrukken , ook niet al deugde zij slechts om een grijns van vergenoegen te wekken op het ontuchtig gelaat van twee oude of jonge gezellen aan de drinktafel in het bierhuis ; hem boven alles gelegen zou zijn aan zijn eigen vernuftig ik , ervaren in de kunst alles te idealiseren en al het ideale te ontheiligen ; hij een boos en vuilaardig lasteraar worden , hij zijn vaderland aan de bespotting des vreemdelings overleveren , de lafhartige weekaard zich voor een ridder en voorvechter der vrijheid uitgeven , hij eindelijk vroom worden , en achter de slip van onzen lieven Heers rooden mantel zou komen uitgluren en ginnegappen , veracht , verafschuwd , en nogtans steeds tot medelagchen nopend , steeds wegslepend , steeds onwederstaanbaar en steeds onverdragelijk , een elendeling en tevens aller lieveling , eene onwelriekende pestbuil en nogtans steeds omzweefd van lauwergeuren , een wellustige aap , en tegelijk een koorknaap der muzen met een nimbus van stralen om het hoofd , een altijd vloeijende honigkelk vol vergif voor zijn volk - ach , zij zag en overzag alles , alles .Goden ! riep zij uit , en woelde met de hand in hare hemelsche lokken , en sloeg zich uit wanhoop de borst , o gij Goden , wat heb ik gedaan ! Doch eensklaps staakte zij hare klagten ; haar blik klaarde op ; eene troostrijke gedachte scheen in haar geest te ontkiemen .