(1920) ' s Zomers , dan had ze soms een vreemd , groot verlangen naar de menschen , naar hun goedheid , hun warme , streelende handen .En als het zachte , grijze duister kwam , zat ze langen tijd op den rand van haar bed en ademde den geur van de oude bloeiende linden en hoorde de menschen lachen , helder en onbezorgd .En in de groote stad , niet ver van het dorp , woonde de man waarvan ze gescheiden was en hun beider eenige zoon .