(1882) Een der beide studeerende jongelieden , die verzen maakt , Falk , is door de heeren uitgenoodigd een liedje te zingen met een refrein , waarin allen kunnen instemmen .Deze heft zijn punschglas omhoog en zingt : Zonneschijn en rozengaarde Eoepen luide u toe : Geniet ! Denk toeh , als de zefirs koozen Aan de najaarsstormen niet ! Appelboomen , wit en kleurig , Welven u hun bloesemtent : Laat de stormwind vrij ze rooven , Als het schoone heden endt ! Waarom toch naar vrucht te vragen , Als de bloem nog gloort en geurt ; Waartoe zuchten , waartoe klagen , Of men ras genoeg niet treurt ! Waarom steeds den strik te spreiden , Die den blijden vogel vang ' ? Broeders , laat ons liever luistren Naar zijn ' wonderzoeten zang ! Wil toch ' t muschje niet verjagen , Laat hem ' t bloeisel van uw boom ; Schenk tot loon hem voor zijn liedren Elke hoop en iedren droom ! Stellig wint gij bij dat ruilen : Hij geeft zang voor trage vrucht ; o , Gedenk , de tijd spoedt henen En verlamt uw blijde vlucht .Ik wil leven , ik wil zingen , Tot de laatste slagboom stort , Tot van jonkheids schoone gaarde Ook de laatste haag verdort ; Òp het hek ; laat heel de kudde Vangen , wie haar grijpen moog ' .