(1895) Het was stil geworden in het kleine vertrekje .Het vuren had van weerszijden opgehouden , men hoorde alleen nog maar het klagend suizen van de vochtige windvlagen en daartusschen het eentonig palmengeritsel dat af en toe scheen te willen wedijveren met het doffe ruischen der branding , om daarna , evenals dit geluid , weer fluisterend weg te sterven .Het zeezand lag hoog opgewaaid tegen de barrakken alsof het die wilde begraven , het drong in de kazernen en in de officiersverblijven , en hoopte zich stil opeen om de voeten van den kapitein .