(1918) De oogsttijd naderde , de velden prijkten in hun schoonste rijkheid en van den ochtend tot den avond dwaalde Florimond in sombere eenzaamheid door al dien overvloed , vechtend in zichzelf met al zijn tegenstrijdige gevoelens .Somtijds , wanneer hij zoo vóór een weeldeveld stond , vóór een van die schoone , uitgestrekte rogge - of - tarwe - akkers , waarvan de neerbuigende halmen tot in de verte blonddeinden en golfden onder de stralende zon ; of wanneer hij aan den rand kwam van zijn grooten vlasgaard , gansch bezaaid met blauwe - bloemen - sterretjes , alsof het licht - azuren spatjes uit den hemel waren ; of als hij in bespiegeling te kijken stond naar zijn malsche klavervelden , gansch roze van miljoenen rechtopstaande roze trosjes die naar honig geurden en waarop heele zwermen gonzende bijen zaten te azen en waarover schitterende gele , bruine , blauwe en witte vlinders zweefden , wanneer hij verder in de wei zijn vee zag grazen en zijn paarden huppelen , en met één woord die gansche schoone , rijke doening van zijn groote boerderij als één beeld van voorspoed en van weelde in zich opnam , dan was soms plotseling zijn vast besluit genomen : hij schudde zijn hoofd en wierp de hersenschimmen verre van zich af ; hij holde naar huis toe en had de woorden op de lippen om aan Reinilde te zeggen dat hij was gek geweest , maar zijn verstand teruggekregen had en dat hij er geen oogenblik aan dacht om iets zóó onzinnigs als een huwelijk met Lena aan te gaan .Doch nauwelijks was dit besluit als onwederroepelijk - vast genomen , of het scheen wel alsof alles wat hem daar zoo innig boeide en bekoorde eensklaps geen de minste waarde of beteekenis meer had .