(1915) Willem van Hildegaersberch en Augustijnken van Dordt tastten in deze schatkamer met volle hand : ‘ het meerblad of de waterlelie , rijzende en dalende met vloed en ebbe , wordt door den eerste gebruikt als zinnebeeld van den vleier .De welriekende bladerrijke meidoorn met stevig hout is voor hem het beeld van een krachtig heer , die door zijn volk tegen onrecht te beschermen in den besten reuk staat , terwijl zijne nederige , meewarige , gelijkmoedige ingetogen vrouw haar beeld vindt in de linde met zachte schors , buigzame twijgen , gelijkmatig groene bladeren en zacht klinkenden naam ’ .Een ander schrijver maakt de kleuren tot symbool of trekt een parallel met een der toenmalige spelen .