(1920) De speelman had haar al twee maal in den trein gemist en zich daar erg ongerust over gemaakt .Hij had zich dus aan tafel gezet en een brief geschreven , vol van den geur van het bosch en het timbre van zijn spel .Het waren herinneringen en verlangens , die hij in woorden had geteekend en het ging over dien middag van zon en van haar tegenwoordigheid en over den regentijd en haar afwezigheid .