(1838) Dus schendt de storm den hoogen ceder , En tedre bloempjes velt hij neder En wentelt ze in de diepten neêr ; .De aloude grijze tempelwanden Omvangen nu de droeve schaer ; De priester biedt zijne offeranden Den onbevlekten offeraer ; Een seraf daelt op gulden veder Uit de open luchtgewelven neder En knielt in ' t stof aenbiddend neêr ; De toonen van den treurzang galmen , Welriekende ambergeuren walmen , En klimmen plechtig tot den Heer .Waer ijlt ge voort , o geestvervoering ? Wat killig zweet lekt van mij af , Wat siddering , wat zielsontroering ! Mijn oog ontwaert slechts zerk en graf .