(1911) Maar innig tot hun ziel sprak ook de winterpracht Van ijzel en van sneeuw op zilverblanke stammen Waardoor de wind dan floot met kille en vreemde klacht .Dat alles was in hen vergroeid met vreugde en lijden , Gelijk de ruischzang van het koren op hun land , Het bloeien van hun ooft , het geuren van hun weiden , Gelijk het ruwe werk van hun vereelte hand , Gelijk de huislijkheid van spreuken en legenden , ' t Eenvoudig , vroom geloof , hun schat nog bovenal , Waarvan zij diep den troost , en heil en wonne kenden - Ons vaadren van dien tijd , die ' t nakroost immer zal Vereeren en aanzien als glorievolle helden , Omdat de liefde die hen dreef ten marteldood Zoo schoon is dat men nooit iets schooners mocht vermelden , En eeuwigheid van heil hun droomenziel ontsloot .Veel stierven onbekend na ' t heilig , moedig streven , En ' t weten dat men ook verwanten uit dien tijd Heeft leeren kennen die voor godsdienst konden sneven Maakt ons nog trotsch , maakt ons tot weenens toe verblijd ! * * * O , wat een onheil was ' t , wat tijd van leed en rouwen , Toen ' t volk dan uit zijn land ten wreeden dood moest gaan ! Banieren mochten luid hun plooien openvouwen , En schettrend mocht de zege ook uit bazuinen slaan , En juichend mocht een vorst zijn roem ook henenleiden Naar ' t immer wijken van den verren horizon , Waar hoop in vlammen rees , en vergezichten spreidden Waarin ' t verlangen van hun hart vrij steigren kon - Ellendig was die tocht en grievend was hun klagen ; De krijgsmoed van ons volk werd wanhoopsrazernij .