(1881) O , welzalig , die lang aldus een kind mag blijven ! Gelukkige jaren ! als men nog niet vermoeden kan dat de mensch , - dit verheven wezen in de schepping , - bij zooveel edels en fraais er ook zooveel storing en bederf in brengt .Akkers en velden , de eigendom dikwijls van hebzuchtige schacheraars , die geene andere waarde zien dan tocht en winst in het welig geboomte ; niets pogen te trekken dan geld uit de geurende groeze , en den lommerigen schuilhoek der eenzaamheid ontwijden met gierig gecijfer alleen ! De schoone , moederlijke aarde wordt uitgeschud en afgeplunderd , en haar voedende boezem stukgereten in de wedijverige graagte van hare menschelijke kinderen , nooit verzadigd .Ach ! arm Stekbosch , onvergetelijk Leen , wat heeft heiligschendende winzucht met u gedaan ? Constant werd langzamerhand wat ouder en begon te begrijpen waarom het onbesnoeide ‘ Roosbosch ’ , aan de ‘ Oude vaart ’ , aantreklijker was dan de naburige ‘ Kerken - akker ’ en dan de lange , effene , vierhoekige ‘ Wischkavel ’ .