(1919) Aan Dora van den Oever .De winter vriest de luchtstulp ijl en wademt blauwe nachten ; geen bosch verwalmt , geen polder doomt , kristaal - hard zijn de grachten ; dan is ' t in Holland koud en stil , de turf riekt in de dorpen en ' s avonds heeft op ' t vriezig raam het turfvuur gloed geworpen ; de lucht wordt noordsch dan , guur en hol ; de glaas ' ge hoorn van ' t maantje zit als een scherfje geel citroen en gluurt op laan en baantje ; dan blauwt de zilver - tinnen gracht waar ' t schaverdijntje op blikkert : ei , telkens glimpt een straffe flits die ' t spieglend ijs weerflikkert ; want ' t ijs glinst glad in kil en sloot ; de schaverdijnen gieren ; langs strakke schuit en koolzwart bies de schimmen schommlen , zwieren ; ze snorren onder ' t wrak gewelf van een verbrokkeld brugje , of scharr ' len langs den bochtgen wal met lachjes en met , kuchjes , ' dat d ' huiken staan van Noordwind bol , de mutsplumagies rillen , de bouwen , kap en troesbroek dik als verkensblazen zwillen ; en onder ' t blauwig licht der maan zijn ' t zwart - geëtste ventjes die over ' t ijs scharminklen , lijk op oude landschap - prentjes ; en vér , omkraald van ' t stargesproei staan boomen , molens , huizen maanblauwig uitgesneden , als op Delftsche heerdplavuizen .Holland Voor den Hollandschen vriend , Jozef Sterneberg .