(1858) ' k Zag d ' eigen ' gruwelgloed en ' t lichter laaie blaken Der vlammen , ( ' k hoorze , ai my ! nog in mijne ooren kraken , En sidder ! ) ' k hoorde op nieuw den noodgalm uit den brand .Een Engel daalde op nieuw met reukwerk in de hand , En riep : ‘ ô Herdrenschaar , wien God den staf betrouwde , Op dat uw arm daarmeê zijn schapen hoeden zoude , Wat doet ge ? Is dan die staf een moorddolk in uw vuist , Een knots geworden , die de onnoozelheid vergruist ? Wat doet ge ? mest ge u vet met hun geslachte spieren ; En durft ge met hun vacht uw moordende armen sieren ? Is dit hen weiden ? dit voor ' t gruwzaam wolfsgebit Beschermen ? is dit hun tot herder wezen ? dit ? - Mijn schapen dolen langs de bergen , en verstrooien : Geen stervling brengt ze weêr tot hun verlaten kooien : En ' t wild gedierte - alleen , verhit op ' t lammrenbloed , Geeft op hun zwerven acht , op dat het strafloos woed .Beeft , Herders , die mijn vee , daar ' t in uw hoede wandelt , Opoffert aan uw lust , verwaarloost , en mishandelt ! De Godheid eischt hun bloed , zijn goed en eigendom , Van uwe hand , van uw roofzieke klaauw , weêrom ! Hy zal ze uw ' tanden , hy uw ' wolvenmuil ontrukken , En brijzlen uwen staf , dat werktuig van verdrukken ! God spreekt : Ik - zelf , ik zal , van deernis aangedaan , Mijn lammren in hun vlucht , als Herder , gadeslaan .