(1913) In stede van de stemmen zijner eigen gepeinzen , hoort hij in deze stilte de suizeling der schepping en ontvangt haar in gansch zijn wezen , al zijn zinnen .De lucht die hem diep in de borst zinkt , drinkt hij als een betooverenden drank , een drank van vergetelheid , die hem wind doet worden met den wind , water met het water , geur met de geuren .Het aanschouwen der boomen roept den trillenden drang in hem op , de armen in de lucht te slaan opdat de vogelen des hemels zich er op zouden neerzetten , of , naar het dwepende woord van Novalis luidt : ‘ handen en voeten in de aarde te graven , om wortel te schieten .