(1910) Uit deze doodeenvoudige vertellingen ademt ons een treffende levensharmonie tegen , die deze kunst den schijn geeft van geheel af te zijn .Het werken op het land is zoo reëel en elke bezigheid is een onvermijdelijkheid - en de kunstenaar Stijn Streuvels schijnt niet anders dan een boer die in plaats van met pikke en zeis , werkt met pen en poëzie , die zijn sappige taal en reëele gedachten vindt , zooals de buurman zijn geurige klaver en ruiselend koren , als een godsgeschenk .En als er dus zijn die dezen Vlaamschen Poot wijder gezichtskring willen geven in het wereldstadsleven , dan verheugt het ons dat hij zijn Vlaamsche land getrouw blijft ; want daar buiten is elken morgen de zon nieuw , is elke zomer een feest , elke winter een worsteling , en de menschen daar mogen beperkter gezichtskring hebben dan de gejaagde stadsmenschen , het belangrijkste van het leven , het leven zelf , is bij hen zeker niet minder echt .