(1863) Vóór het bed ligt een jongeling gekuield , en op een ' stoel in den hoek zit eene snikkende vrouw .Maar die jongeling snikt en weent niet ; hij rukt zich de breede borst open , hijgende naar lucht en adem , te midden van de felle winterkoude .Nog heeft hij tot de kranke geen woord gesproken ; geen woord in een geheel jaar ! Met moeite dringt nu het eerste door : ‘ Moeder ! o God , moeder ! ’ - Maar de wroeging , die ' t hem branden doet daar binnen , scheen toch te bedaren , als hij even het oog opsloeg en die hemelsche kalmte zag op het uitgeteerde gelaat .