(1894) ‘ Zij bemint mij niet ! Zij verfoeit mij ! Zij heeft een afkeer van mij ! ’ riep hij eindelijk , met een verkropte stem .Hij hield nog eens stil ; hij snoof , met een soort van gulzigheid , den bedwelmenden reuk van den bloemtak in ; hij keek , staroogend , met gefronste wenkbrauwen , naar den met verdroogde sparrenaalden bedekten grond .Thans sprak hij halfluid , hij scheen het woord te richten tot een onzichtbaren tegenspreker , met wien hij redeneerde : ‘ Zij verfoeit mij , zeg ik u ; zij haat mij ; gansch haar wezen komt in opstand , bij de enkele gedachte mij toe te behooren ! ’ En , als had de andere , de onzichtbare tegenspreker , die in hem de stem verhief , een opmerking gemaakt : ‘ Zij haat mij , zeg ik u ! ’ herhaalde hij met plotsche hevigheid .