(1913) ’ Duidelijk voelbaar zijn reeds in deze regels , waar rhythme en klank beginnen te verstarren tot den betoogtrant der wetenschappelijke uiteenzetting eens professors in de nieuwste economie , ( zie vooral de laatste drie regels en dat vreeselijke laatste vers , die absoluut dood zijn van gebrek aan verheffing en machtelooze opwinding ) , - duidelijk voelbaar zijn hier reeds de geheel òn - dichterlijke en gewoon - verstàndelijke overwegingen die den schrijver door zijn verder verhaal zullen voeren , en hem zich zullen verliezen doen in den banalen stijl der propaganda - meeting .En dan Pan - zelf , de vroolijke luchtige Pan , de natuurlijke Pan , die maling had aan goden en menschen , die leefde in uitgelatenheid en dolheid in zijn bosschen en velden , en er met zijn jolig gefluit en zijn malle manieren de nymphen achterna zat , en één was met de zonnige zomersche wouden en den dartelen wind en het ruischende riet en de zingende vogels , Pan , de god der natuurlijke heete begeerte en van de onuitputtelijke vruchtbaarheid der Moeder - Aarde , gezien en gedacht ènkel vroolijk , ènkel schoon , ènkel Natuur ! Zóó is hij eerst , in den aanvang , bij Gorter .Maar ook hij , die toch geen kind is van Gorter ' s fantasie , maar een echte rëeele Grieksche god was , die niets wist van algemeene menschenliefde en marxisme , - ook hij begint weldra te philosopheeren , en krachtig te verlangen naar een verbetering van de huidige maatschappij .