(1906) Hij liep naar beneden , bij wijlen stil staande met aandachtig oor , hij kwam lager en wachtte een poos bij de boomen .En op eens hoorde hij kinderen lachen , zoo dartel en zoo licht , dat hij daar in duisternis staande zachtjes mee lachen moest - het was lachen als vlindertjes die fladderen , als de wind in de dalen , als ruischende bladeren , het was lachen dat de borst zóó tintelen deed , dat hij ' t niet houden kon en plots zijn eigen stem opklinken hoorde , het was hem of hij verliefd zou worden .En als hij weer luisterde was er niets dan de stilte .