(1916) Men dwingt hem weg uit zijn gemeenzaamheid met zijn doode , en saam met vele anderen , die , tot een nieuw jaar van gedachteloosheid gegord , versnaperingen koopen langs den weg , treedt hij moeizaam het pad naar beneden , weg van tusschen de anderen , naar de wemeling der stad en de stilte van het huis .Maar de bloemen geuren tezamen wijl zijn lichtje brandt voor de grafsteen , en het is vreemd te denken aan de weemoed van een kerkhof waar zinlooze gedachten op onvergankelijke marmers zwijgen als de dooden , waar de dichte geur der bloemen wankelt op de loome lucht en de gele kaarsen , boven den grond , het stil verhaal der verlatenheid fluisteren , als kleine roerlooze zielen , bleek en rank in het duister , dat door de schemerige geurwolk neerzeeg over de graven .Gedichten Door H .