(1860) Zie , hoe zijne oogen vonkelen ; zie , hoe vrolijk en opgeruimd is zijn gang , en welk eene innige vreugde daalt er even als een verkwikkende zonnestraal op zijn gelaat neder , als hij zijne regterhand uitstrekt en de bruid naar zijnen broeder geleidt .' t Is , als of zijne gansche ziel zich oplost in vreugde en dankbaarheid ! ' t Is avond in ' t dal ; de wind heeft zich ter ruste gelegd en elk blaadje met hem ; ' t is zoo rustig en zoo kalm dat men ' t ruischen van ' t beekje kan hooren .De deur van ' t huisje , waar bruiloft is gevierd , is gesloten ; de maan , die indringende maan , waagt ' t alleen , om door dat bovenraampje naar binnen te zien , want ' t avondkoeltje durft de rozen , die tegen den muur klimmen , in hare rust niet te storen .