(1842) Die zon weêrspiegelt zich in zee en waterdrop ! XI .Hy is : de koeltjes die door ' t boomgebladert ruiselen , En ' t murmlend golfje , dat eentoonig voort blyft suiselen , Verkondigt hem zoo luid , als ' s donders grof gebrom Of de opgeschuimde zee , in hare ontzagbre kom Gebreideld door de hand die alles heeft geschapen , Die ons bewaert , en wekt , by ' t voorgeslacht ontslapen .De Onsterflykheid staet vast : die hoop leeft in den dood ! Zoo spelt men reeds den dag in ' t stervend avondrood .