(1889) CXL , het verhaal van den verdorden vijgeboom , hoe sober men te werk ging .Het was ten minste onbekend aan Theodotus , die , te vergeefs naar bundels stichtelijke liederen zoekende , in de voorrede van ‘ Het paradys der gheestelycke en kerckelycke lof - sangen , ’ zeer ontsticht was over de ‘ kunstighe Rede - rijckers ende Poëten oft Verssen - dichters , die door hunne spiegelen der minnen , ende dierghelijcke bordeel - boecken , soo met naeckte figuren als met uyt - ghekipte woorden het ampt van den tenteerder , den geest des onsuyuerheyts , so leuendigh bedienen , dat sy de menschen hier door , als door der syrenen sangh , van haer verstant t ' eenemael berooven , ja als door den beker van Circe in Verckens so veranderen , dat sy al haer leuen langh in den stinckenden poel der onreynigheyt haer vventelen , ende als Peerden ende Muyl - esels sonder verstandt den lust des vleeschs na - jagen : oock so onbeschaemt haer krijten ende jancken door de onkuysche dichten ende liedekens laten hooren , gelijck een deel blakende honden om een ritsige teeve loopende .’ Een boecxken gemaket van suster Bertken die lvij iaren besloten heeft gheseten tot Utrecht in dye buerkercke .