(1903) .Zoo slaan de stemmingen in het gedicht over elkander heen ; ze contrasteeren niet maar , neen , ze kampen met elkander , ze verwarren elkaâr , ze mengen zich in hun tegenstrijdigheid dooreen , en het zonlicht dat al lang gedoofd is , het avondgerucht dat al lang door spookstilte vervangen is , wanneer ze dan toch weer verrijzen , - komen niet meer tot hun waarde voor mijn gevoel .Hoe moet ik het mij denken , hoe moet ik de houding van dezen dichter tegenover zijn stemmingen mij voorstellen ? - Wel , hij laat zich meesleepen door zijn aandoeningen ; wanneer hij zijn avondstiltestemming volle uitdrukking heeft gegeven in dat : De dag lag bleek neer op bleeke sponde , dan grijpt de miserie der uittering op het ziekbed zijn gevoel diep aan ; en de verbeelding van den dichter volgt het verloop van de strakke witte stilte tot aan het eind , hij ziet den donkeren akker en zijn graven , alsof de nacht reeds gekomen was , omdat hij kijkt in zijn eigen gedachten , en onderwijl bloost daar nog met een laatsten glimp het zonlicht aan den gezichteinder , en de kleine rilling , de huivering tusschen dood en leven , vaart door de natuur .