(1858) Nu met gewijde Feestgezangen En schuimend muskadellenbloed Het blakend Echtaltaar begroet ! Nu in het Huwlijkschoor het eerdicht opgehangen ! ' k Voldoe aan mijn gelofte ; en wijde u dit mijn lied , ô Hymen ! ' t vriendenhart verzaakt de erkentnis niet .Sier thands uw minnelijke slapen Met frisch gebloemte en geurig groen , ô Gy , wien duizend frissche knapen Van dag tot dag geloften doen ! Gy , die in spijt van ' t eerbaar kermen Der maagdelijke schuchterheid , Een lieve bruid in ' s minnaars armen , En ' t jeugdig paar ten trouwkoets leidt , Sier nu uw minnelijke slapen , ô Hymen , met gebloemte en kruid ; Dril in uw hand het flikkrend wapen , En roep , aan ' t hoofd der outerknapen , Het plechtig Hymenéus uit ! Wy zingen ' t met u , bergbewoner Van d ' altijdgrijzen Helikon ! Zing voor , uw feestmuzijk klinkt schooner , Dan ' t geen Apol den wedprijs won .Wy durfden meê somwijl ons wagen , Waar de eer den zangstoet daagde in ' t veld ; Maar wie ooit lauwers weg mocht dragen , Waar zou het Hymen ooit behagen , Dat gy niet zelf hadt ingesteld ? Iö , het klinkt , wy hooren ' t klinken ! ' t Klinkt u ter eer ' , ô dierbre Vrind ! U , wien wy ' t oog van vreugd zien blinken In ' t staren op dit snoer , dat beider ziel verbindt .