(1917) Dichte bosschen van laurier en pijn groenden ter weêrszijden en het gònsde maar steeds in de lucht , als van duizende insecten .Wat rook het toch lekker , zoo naar buiten ! En terwijl hij den lentegeur op snoof , heugde hij zich - vreemd - het eigenaardige komediantenluchtje , zoodra zij speelden , geur van kosmetieken en pruiken , in zijn herinnering vereend met het rythme van senarische , septenarische verzen en zonder het te betreuren , dat hij den edelen Plinius gevolgd had , bedacht hij tòch , dat de dominus nu zeker in het Theater van Pompeïus was , en dat de cliënt hem er zoû zoeken en werd hij in éens nieuwsgierig hoè het Theater zoû zijn , dat hij immers nog niet kende en waar hij over enkele dagen zoû spelen .Plotseling woei ziltere bries .