(1918) Donker en stug in besloten binnenkamer - gezelligheid , vijandig - wantrouwend naar buiten stonden de rijke woningen , als op voetblokken van licht : de ondergrondsche keukens , waaruit met lampenschijn de etenslucht walmde .De afwisseling der geuren , van gebak en gebraad , het pittig aroma van groentensoep , een scherpe frituurwalm drong maar half in haar reppen tot Emilie door , maar opeens stond ze stil - in een reuk van wild en gestoofde appelen , om haar mond vertrok het of walmde er iets walgelijks tot haar op en ze voelde weer in zich dat tokkelen als op een zieke plek : dat was de reuk van den ongeluksdag , maar dat ze ' t al dien tijd onthield , dat trof haar als een wonder en dat het zóó onverbrekelijk vastzat aan die drukkende heugenis .Alles tegelijk woelde in haar open - de weken in Januari , de eenzame wandelingen , het machtig verlangen naar uitkomst , het dringen om licht , de benauwende valschheid van de menschen , die altijd wijder openging , als de gapende bek van een monster , Dominee Lette , - Geertrui - de scène met Robert , één grauw , angstaanjagend moeras , waarop terug te blikken afgrijzen wekte en daarover , als zilveren dauw , hoe ijl ook , hoe gauw ook en geheel vervlogen , de opvleug van haar liefde , snel versmoorde wedergeboorte van haar wezen .