(1890) Onder dien indruk verkeerde ik , de hooge klippen achter , de kleene baai voor , het weelderig geboomte den bergen afnijgend om mij gegroept ; terwijl de watervlakte , zich verbreedende ten reuzigen spiegel , heinde en veer eilandjes dragende , voortdeinsde tot waar de gezigteinder zamensmelt met het zwerk , alles drijvende in zilveren glans .Slechts bij wijle brak het ruischen van een stroom of het kabbelen van een beek , ‘ des daags nooit , des avonds naauwelijks gehoord ; ’ - zachtkens maar brak dat zangerig ontglijden aan den heuveltop , dat voortschieten , steenen om en struiken over , dat streven van het rustelooze naar rust onder wilgenschaauw en langs weilandzoom , - suizelend brak die muzijk de stilte af , aan welke Wordsworth eene stemme wist te bedeelen , vernomen verre over de graafschappen heen , tot in de woelige wereld toe .‘ Dikwerf ’ zoo iemand , hij mogt het zeggen , ‘ dikwerf boezemde de minste bloem die voor zijne voeten ontlook , hem gedachten in , te diep gaande om die door tranen te vertolken ; ’ hij die , wat wij lager leven heeten , in al zijn eenvoud , al zijn ernst huldigend , meer dan een zijner tijdgenooten het goede ook in den geringste onzer tot bewustzijn bragt .