(1897) Den middag te voren had ons , naauwelijks van den disch opgestaan , een onweder verrast ; een onweder moeijelijk ergens elders volkomener te zien dan bij Robbers ; het halve uitspansel vrij voor u ; achter u de heuvelen , of het gebergte , zoo ge wilt , waarin de donder rommelend weêrkaatst .Het was schier ondragelijk warm geweest ; koelte plaste , gudste , ruischte , stroomde de groene hellingen af ; het landschap herademde .Victor Hugo spreekt in een zijner scheppingen van luchtrenzen , die plotseling in het zwerk hun zwaard trekken ; wat hebben wij er dien avond in dat donkere wolkenrijk zien flikkeren , boven den stoet van strijders , boven de scharen , langs de kimmen voortstuivende , nu her - , dan derwaarts waar het gevecht het hevigst werd ; - och ! geef ons een beter beeld voor de snelheid waarmeê het weêrlicht zich verflikkert .