(1912) Toen de bijzichtige lange Wannes in de rouwkamer verscheen en de duisternis hem zoodanig verraste , dat hij ‘ subbelde ’ over den dorpel en met zijn armen gek in de lucht rondzwaaide om zich ergens aan vast te grijpen , dan schepte Jean Baptiste daar een heimelijk genoegen in .Toen Pietje Meneertje , een andere buur , hinkend binnenstapte , met zijn houten been regelmatig op den klinkenden bodem kloppend , kon Jean Baptiste uit zijn hoofd het schimpgeroep niet verjagen , waarmede de kwajongens den gebrekkigen man op straat vervolgden .Gescandeerd door het geklop van het houten been ging het rhythmisch : Hinkepatinke , raap het op ! Hinkepatinke , raap het op ! Toen Arie Vincke , de bleeker , waarop de spotzieke jeugd der buurt het bijzonder gemunt had , zich vertoonde , verwekte zijne verschijning dadelijk het tergrijmpje : Vincke , trekt aan de klinke , Trekt aan ' t slot , Vincke moet in ' t varkenskot .