(1911) Laat ik het nú dan toch vinden , mijn bloempje , want mijn ziel is zo moe van verwachten en schreien .’ In de plooien van haar kleed , tegen de zij - zachte huid van haar jonge borst borg zij de zacht - geurige lotus , en geleid door de inwendige dwang harer zinnen , schreed zij traag naar den oever .En zij was niet verwonderd en nauweliks meer ontroerd toen zij daar , door het hoge oevergras verborgen , dicht bij het water dat zacht tegen de grasjes ritselde , een jonge en schone man zag liggen wiens armen , zijwaarts gestrekt , de brede rustig ademende borst onbedekt lieten .