(1896) Een heir van tintelende lichten Scheen over ' t blaauw tapeet verspreid : De beeldt ' nis der oneindigheid Deed blos en lach en vreugde zwichten , Verjoeg hare idealen - rij ; Want anders klinkt de profeetsij Der zee ons toe dan ' t lied der gaarde : Jeugd , schoonheid , weelde gaan voorbij , Voorbij de heerlijkheid der aarde ! 7 Een huiv ' ring door uw leden trilde ; Er sprak slechts eerbied uit dien schroom .Wie ' s levens gaven kwistte of spilde , U , dart ' lende aan bebloemden zoom , U bleef het spiegelklare stroom ! En daarom vouwdet gij de handen , Toen de eeuwigheid haar sluijer hief ; Gij hadt alleen onschuldig lief : Het reukwerk dat de vromen branden ! Al hadt gij straks de bloeijende aard ' Met gretige oogen aangestaard , Als zou ze u niets dan wellust geven , Gij waart gereed in vlugge vaart Naar ' s hemels Eng ' len op te zweven ! 8 Uw lippen plooiden zich ten : ‘ Vader ! ’ Gij hebt Hem onbespied geloofd ; Ik trad u , Heilige ! niet nader ; Mijn aardsche drift hadt ge uitgedoofd ; Ik smeekte zegen op uw hoofd ! Maar toen ik vele blijde dagen En schoone jaren voor u vroeg , Mijne oogen op een duinroos sloeg , Waaraan eene wreede worm mogt knagen , De half geslaakte beê bestierf ..