(1909) En hij liep , den grommelenden honger in z ' n ingewand , den grimmigen toorn in z ' n groen lichtende oogen , zonder vermoeienis , zonder poozen , ongebrokensnel , met onhoorbaar geglij van lenig lichaam , door knoest - krachtige pooten gedragen , in lange , strekkende passen , den kop òp , neus sidderend op speur naar levend vleesch , in ' t wreed en listig gelaat .Doch de fijn - speurende neus ving alleen den geur van bloeiende koffie , jasmijnig - zoet en zwoel , en hij wist dat de breede wildernis , waardoor hij zich , tusschen ineenwarreling van boomtakken en klimplanten , geruischloos - glijdend had weg - gebaand , een eind nemen ging .En weer was ' t koffieland , dicht en regelmatig beplant met tusschen de bloeiende velden , brokken bloot en braak , waaroverheen bleek - sluierde de mat - parelig - grijze nachtnevel .