(1918) Ik veroorloof mij het in zijn geheel afteschrijven .Herfst - herinnering Wat zinkt zoo roerend in mijn ziel ? ' t Is of een windeval vol geuren Door ' t open venster binnenviel , Of me uit de ijle najaarskleuren Een beeld van vroeger herfsttij licht ; De ziel wil hoog haar wieken beuren , Al lichter weegt het knellend wicht Der daaglijksche gedachten - sferen En ' t willig hart heeft zich gericht Tot groote stilheid ; nu mag keeren De erinring aan een zelfden dag , Toen ik voor ' t eerst het vaag begeeren Naar schoonheid in mij werken zag .Er lokte uit de lijsterstruiken In onzen tuin een merelslag , Ik waan nu weer den geur te ruiken Der zoete vlier , den rooden gloed Te zien der ranke wingerdstruiken ; Er steeg in mij een wijde vloed Van vreugde : was mij niet dien morgen Voor ' t eerst de herfst - droom wonder - zoet ? Al kende ' t jonge hart geen zorgen Noch leed , toch was ' t mij toen als een , Wiens ziel te lang in schauw geborgen Plots door heur schemer ' t zonlicht scheen : Zij weet in ' t eerst nog niet te dragen Zoo volle weelde , want ' t verleên Sloeg haar tè licht - schuw ; tot de dagen Haar allengs wennen aan ' t gewin , Tot haar geen stut meer hoeft te schragen ; Dan vaart zij vrij den hemel in .