(1919) Zij die eenmaal , wankelende , de vracht Van levende gebergten had gekend , Heeft , slank , menschengestalte omhoog gewend , Tot menschengeest , heilig , zich opgedacht .' K zie hoe ze , scheef voorover hellend , jaagt Op lichte sterrewonderen , en draagt Spiegels en lenzen , starend door ' t heelal : De konstellaties duiz ' len , als ze zwaait Zich rond , en aan reuz ' ge tentakels draait In macht ' ge kring haar oogen van kristal .[ En ' k wilde , ik werd muziek , wanneer ik zie ] En ' k wilde , ik werd muziek , wanneer ik zie De eeuwig onuitspreeklijke wond ' ren aan : ' K wilde , mijn stem werd branding , werd orkaan , Die mij verklankten tot één symphonie , Tot Lied van de Aard ' , die door menschengenie Sauriers ment langs ver dav ' rende baan , En vleugeldraak in will ' ge aëroplaan Herhaalt door nachtlijk cijf ' rende magie : Want zie ' k duizeling rijden op metalen Donder , dan voel ' k zalig mijn ziel verstalen Tot dithyrambisch gillende kolos , En als ik gonzend wit door blauw zie zeilen , Is ' t , of tot ziel mijn lichaam ging verijlen , Tot menschengeest vergodlijkte albatros .