(1911) Zoveel nachten zocht ge de eenzaamheid en zwierft ge verlaten door de stille tuinen : is onze liefde dan níets meer voor uw hart ? ’ - fluisterde een harer gezellinnen , die haar afgetrokkenheid bemerkte .Maar Rohini glimlachte flauwtjes ; zij dacht aan haar liefste dien zij sinds Salawati ' s komst niet had weergezien , en zij verlangde heen te ijlen , als een vogel snel , ver weg van deze rumoerige kinderen , weg uit hun luidruchtige vreugde , en door de koele , geruchtloze lucht van het geurige park te vluchten , door het koele meer van manestralen te zwemmen met reikende armen , en rustig , rustig uit te schreiën aan het sterke hart van hem die haar liefde had .‘ O mijn minnaar , o mijn tijgersterke minnaar , waar dan toch zijt ge nu ? Zie , ik ben gevangen , een gekortwiekte vogel , o mijn panter , kom dan en red uw Rohini ! ’ Zo zong haar bloed , ruisend door haar lijf , doch zij stond , een minzame , een gewillig beeld , in den groep der blijde meisjes en zij hoorde over de weide vanaf den woudzoom de zoete dansmuziek zacht aanzwellen en trillend verzinken en wederom rinkelend stijgen .