(1853) Op eens schoot een vuurpijl uit ramlende wolken ; De regenvloed gonsde in de zwellende beek ; Haar bed werd herschapen in bruisende kolken ; De lelie verbleekte , haar stengel bezweek .‘ Ach , wordt reeds haar schoon in den morgen verslonden ? ’ Zoo vragend verhief ik ten hemel het oog : ‘ Zij draagt niet de dorens , waar rozen meê wonden ; Maar wordt zij te schoon voor deze aarde gevonden , Voer gij dan , o Engel ! haar bloeijend omhoog ! ’ En de engel ontplooide zijn ruischende vleugels , Als had hij verteederd mijn smeeking gehoord , En lei met zijn blikken den stormwind aan teugels , En dreef weêr het stroomnat terug in zijn boord ; Ik zag op zijn wieken zich wiegend , hem zweven ; Hij vatte de lelie haar stengel rees op : Hij hield aan zijn vingren een dauwdrup geheven , Die neêrgleed en zacht op de blaadren bleef beven , En eindlijk versmolt en verzonk in den knop .Toen schiep hij , bij ' t uitslaan der glanzende wieken , Terwijl hij al zwierend zich ophief en dook , Een koestrende lichtstraal als ' t dageraadskrieken , Waarop weêr de lelie herbloeijend ontlook .