(1895) Maar wat weet ik er van , ik ellendeling ! Wie ben ik , om over U te oordeelen ? ’ ‘ Wat moet ik doen , wat kan ik doen ? ’ snikte hij wanhopig ; ‘ sterven mag ik niet ! Ik voel het .Er is een macht boven mij , die het niet wil ! ’ De maan steeg op , en verzilverde alles wat thans goud scheen ; een tropische nacht met zijn kristalblauwe lucht , als een geheimzinnige tooversluier gespreid tusschen hemel en aarde , aan alles een schijn gevende van poëzie en schoonheid , het leven wakker roepend der wouden , den geur der bloemen , het getjilp der insecten wekkend , zacht vriendelijk , als glimlachten de engelen tegen de afgebeulde , verdorde aarde en gaven haar een weerglans van hun hemel , een visioen van de schoonheid door hen aanschouwd .Hortense zag de maan vallen door het gordijn van klimopbladeren langs haar raam , een sierlijk netwerk van sleepen teekenend op de goudgele matten die den vloer harer kamer bedekten , en zij viel in slaap , de eerste rustige slaap na haar ziekte .