(1904) Cies en hij gingen nu tegare voort , in stilzwijgen verloren , onder de indruk van een aangename begoocheling .De goede geur van de sigaar draaide rond hen en hulde hen in een welriekend waas lijk een laatste overblijfsel van genotene hemelgenuchten .Ze gingen zoo een heel eind , kijkend naar zich langzaam uitdunnende vizioenen , met een geprangdheid aan ' t herte van onbestemde ijlheid en een laatste kriebel van welligheid , een snellere gang soms van ' t bloed , met steeds langer wordende pozen daartusschen .