(1897) ’ De blik der douairière rigtte zich bij die woorden onwillekeurig naar omhoog , terwijl een diepe zucht hare borst verruimde .‘ Op een zondag - ochtend , ’ voer Amelie voort , ‘ trad Evangeline naar gewoonte de poort van het gasthuis binnen ; op de plaats , die zij over moest gaan , streelde haar de geur van het gebloemte des hofs ; zij plukte er eenige ; misschien zouden zij de stervenden nog verkwikken .Toen steeg zij de trappen naar de bovengangen op , en haar oor ving de klanken van een psalm , in eene naburige kerk gezongen , en het was haar , of eene stem in haar gemoed zeide : “ Uwe beproevingen spoeden ten einde ! ” Een glans van verwachting op het bleeke gelaat , zweefde zij de ziekenzalen rond en verkwikte de brandende lippen en verkoelde de gloeijende slapen , en sloot de oogen der gestorvenen toe .