(1841) Geen prachtig tempeldak verheft zich in den hoogen En spiegelt in het licht der zon zijn gulden bogen , Geen marm ' ren grond bevloert uw digt en mollig gras ; o Neen ! uw tempel is het statig eikgewas ; Zijn vloer is de aerd ' ; zijn dak , ' t azuergewelf der hemelen ; Zijn schat , het zilverzand van schittrend starrenwemelen .Waer is , o heidendom , uw adeloude pracht ? Waer is , o priesterschaar , uw kostbre tempeldragt ? Waer zijn uw beelden , uw altaer , uwe offeranden , De vaten , die hun licht en reukwerk eeuwig branden ? Is dit , o woud , uw diep bedolven schat ? o Neen ! Uw outer is het vlak van Wodan ' s grijzen steen ; Uwe offeranden , ' t bloed van hagelblanke stieren ; Uw hoogtijdsdos , de blaên , die uwen kruin versieren ; Uw koorlamp , ' t schijnend licht der maen door ' t nevelgaes , Uw eenig reukwerkvat , het geurig bloemenwaes ! Verheven , schoon en schilderachtig ! Ongemerkt zijn wij breedvoerig geworden ; dan wij konden niet besluiten , spoediger deze galerij van schoone tafereelen te verlaten .Wij wenschten anderen op te wekken , om ze van naderbij te bezien ; en den Heere messchert , bij wien het gedicht verkrijgbaar is , zij dank , dat hij zijne stad - en landgenooten in de gelegenheid stelt , zich hetzelve te kunnen aanschaffen ; terwijl den Heere de brauwere niet alleen eene eerste plaats in de rij der Vlaamsche Dichters toekomt , maar eene zeer hooge in die der Hollandsche zou bekleeden .