(1861) De aan de dichters zoo verstaanbare , nooit eindigende gesprekken zijner Nymphen , verneemt men in ieder dal der Alpen .Nemen wij het slecht opgevoede maar veel belovend schootkind der oude bergreuzen , de Rhône , hoe geheel en al is zij een kind der Alpen ! Naauwelijks aan hare ijswieg ontloopen , schudt zij de nog half verstijfde leden , en springt luidruchtig in haar groen waterschortje en de witte schuimkanten muts gedoscht , van rots tot rots , nu eens de helderzoete kinderstem met de harptoonen van den frisschen bergwind vermengende , dan eens de liederen , die zij in haar ijspaleis van de berggeesten geleerd heeft , voor zich heen neuriënde ; dan weder dringt zij zich gramstorig en morrend door de kloven , werpt zich , wanneer zij de groene dal - weiden ziet , jubelend over eene steile klip heen , en vloeit zacht en langzaam , als deed het wiegelied van den wind haar zacht indommelen , langs de geurige weilanden .Maar dan verheft zij hare stem weder , en de beekjes hooren haar , en storten van de hoogten neêr en werpen zich onder een vrolijk gejuich aan haar koesterende borst .