(1840) Die lentin beghinuet al dare , Daer in marte der sonne gane Dach en nacht maert even lane .Dan verniewet tlijf ende lucht ; Die winde vlieghen hare vlucht , Die sne verdoyet altemale ; Beken lopen in den dale ; Die fonteinen warden ghehier ; Men siet up waerd clemmen hier Dat sap in die bome droghe ; Coren dat ward groene int oghe ; Die merschen werden vro ; Bloemen toghen hem also ; Beesten bringhen hare vrucht ; Vogle singen in die lucht ; Die eerde , die vercierd hare al , AIs die brunt , die comen sal Te manne , en hare parerd , Ende dat huwelijc begherd .Vervolgens keert de dichter terug tot de pligten der landsheeren , maar hier verliest hij zich , ongelukkig in den lof der astrologie , waarbij tusschen beiden eene en andere anecdote ingevlochten wordt , die somtijds niet onaardig is .