(1793) mijne waarde vriendin ! Ik heb u beloofd , vóór ik met onzen vriend , mijn beste walter , op reis ging , dat ik u eenig bericht zoude geeven van het land alwaar ik mij thans bevind - mijn oogmerk om u te schrijven , heeft twee beweegredenen : de ééne bestaat in u te doen zien , dat ik mijn woord houde ; en de andere om u te overtuigen , dat ik mijn verstand wedergekregen heb - in zo verre dit bestaanbaar is met eene sterke zucht tot Poëzij , zoude ik zeggen , indien gij , mijne vriendin , niet een weinig met dezelfde euvel behebt waart .Uit mijn ' brief aan mijne Moeder , kunt gij zien , in hoe verre ik mij hersteld vinde ; dit zal u dies te aangenaamer zijn , om dat gij weet , aan wien ik alles te danken hebbe ; aan onzen dierbaaren , onzen geliefden vriend walter ! Konde ik u de landstreek maalen Die zig aan mijn oog vertoont , ' K schetste heuvlen , bergen , dalen Door de vruchtbaarheid bewoond ! Overoude duistre bosschen , Aan wier rand , des ochtends vroeg , De akkerman , met trekkende ossen Langzaam gaat naast zijnen ploeg ; Daar de looze vogelaaren Loeren op het pluimgediert ; En de vlugge jaagers wááren Als de herfst het land ontciert ; ' T grove wild ter nederleggen , Met het scherp gelaên geweer ; En de hond door struik en heggen Giert op ' t sein van zijnen Heer ; ' K hield uwe aandacht opgetogen , Waar die ' t oog ook heenen richt ' ; ' K schetste voor uw ' keurige oogen In een grijs - blaauw vergezicht , De Alpen , als de landman regen Hagel , sneeuw of storm voorziet , En de zon daar lijnrecht tegen Haare westerstraalen schiet ; ' K maalde koele lustpriëelen Daar men zig des daags onthoudt ; Trotsche kerken en kasteelen , Naar der Gotten smaak gebouwd ; Muuren tot den grond gespleten ; Torens , half omver gehaald ; Boogen , over ' t veld gesmeten Daar nog Romes pracht doorstaalt ; ' K zou u verder doen ontdekken , Hoe de boer zijn laage hut , Om der hitte zig te onttrekken , Tusschen deez ' ruïnes stut ; Als hij in de zomerdagen Met een onvermoeiden vlijt , Voor den wijnberg zorg blijft draagen , ' T graan met kromme sikkels snijdt : Nog wat hooger opgestegen , Zaagt gij bij de morgenzon , Meer zuidoost van ons gelegen , ' T volkrijk , prachtig , trotsch Lyon : ' K schetste een ' waterval , die , bruischend , Op gepunte rotzen stort , En van daar al schuimend ruischend , Tusschen groen dat nooit verdort , Door de liefelijkste streeken , Vloejende onder ' t laagst geboomt ' , Nu ons oog eens is ontweken , Dan weêr door valeiën stroomt ; Maar hoe mij Natuur ontroerde , Meermaals als een beeld doet staan , Ja tot weenens toe vervoerde ! ' K ving voorzeker vruchtloos aan ; ' K voel het ijdle van dit poogen ; ' K ondernam gewis te veel ; ' K zie te klaar het onvermogen Van mijn luchtig dichtpenseel .Buiten twijfel is dit de eenige oorzaak ; en ik begin te denken , dat ik , zo als boileau zig uitdrukt : ‘ Eene sterke drift om te rijmen , heb aangezien voor de dichtkundige genie ; ’ dit is zeker , dat , indien men niet alleen vatbaar is voor de schoonheden der Natuur , maar ook bestemd om een ' Dichter te zijn , dit oord die bestemming allerkrachtigst moet bevorderen ; ja ik ben zeer benieuwd , of gij , u hier bevindende , niet zó wel slagen zoudet , dat zelfs onzen walter , hoe jaloers op uwen roem , voldaan zoude zijn .