(1894) Noël , een wezen van plotselinge impressie , was diep bewogen .Hij ging naar het raam en plukte een hand vol van de geurige witte bloemen , die daar groeiden , en ze op de borst der doode leggend , knielde hij naast haar neer , daar waar ook Roger had geknield .Buiten dwaalden reeds zwarte gedaanten tusschen de palmen .