(1911) De vloedstroom stijgt en drijft gekruifde krachten Wild kolkend tot uw donzen randen op : Gij staat gerust in ' t worstlen zijner machten , Die nimmer reiken tot uw hoogsten top .Toch zal eenmaal die bloem der dagen rijpen , Dat hoog door Liefde ' s geuren - zware orkaan , Mijn golven uwe toppen zullen grijpen En gij , mijn rots , in mij zult ondergaan .Maar om daarna beflonkerd te verrijzen Omruischt door duizend parel - sprankels licht , In ' t vaag gedruisch der lage waterwijzen Van sterke en zoete rillingen doorschicht .