(1873) - En echter was Zijn geest toch zulk een onheil niet beschoren : Hij , lievling der natuur , hem was bestemd Op ' s levens pad slechts bloemen op te sporen .- Zoo wit als frissche sneeuw , die op de kruin Der bergen rust ; zoo zacht als geurge rozen Die in het veld , door warmen zonnestraal Gekoesterd , op haar stengel staan te blozen ; Zoo klaar als morgendauw die aan het blad Der frissche struiken wieglend hangt te blinken En leven , vruchtbaarheid aan d ' aarde brengt , Die ' t kristallijnen vocht mag binnen drinken ; Zoo blijde als ' t duivenwicht , dat voor het eerst Het vlakke ruim der heemlen mag doorklieven En dartlen naast zijn moeders wakend oog ; Zoo rein als de eerste blik van twee gelieven , - Zoo rein ook was zijn hart , zoo blij zijn ziel , Zoo frisch zijn wang , zoo streelend de eerste zangen , Zoo zuiver zijn gemoed , zoo lieflijk ' t woord Dat me uit zijn gullen mond eerst op mocht vangen .O glansend was hij , ja , zoo als de ziel Uit ' s hoogen Scheppers handen neêr mag dalen , En hem was ' t lot beschikt om op onze aard , Als hooger geest , bij zijne broèrs te pralen .