(1859) - De zachte Celia schetste in haar Englenvreugde Het wicht dien heilstaat af waarin zy zich verheugde .Hoe hing nu ' t vonklend oogj ' aan ' t oog van Celia ! Hoe sloeg het d ' ademtocht dier wijze lippen gâ ! Nu neeg de dag het hoofd ; de zon , bevrucht met zegen , Was reeds de blaauwe koets der vloeden opgestegen , ' t Heelal lag statig , stil , in glansrijk avondgoud ; Een wierookgeur steeg op van ' t weeldrig cederwoud : Een zachte mengeltoon van ongelijkbre zangen Bleef trillende in ' t geruisch van tak en lover hangen ; En zoete harpmuziek en hemelmelody Klonk uit der ceedren kruin van verre en van naby ! Celestaas borst doorstroomde een nooitgekende weelde , Die teedre Celia met moederwellust deelde .Nu dwaalde de avond om langs dal en heuvelgroen , En spreidde een bloemenwaas op Edens hofplantsoen .