(1917) Beekje in zilveren loop , bosch dat geen morgens meet , ' t geloof , dat eens wordt vervuld al wat mijn veld belooft : nooit weet , hoe dit geluk zalig maakt , wie verblind heerscht in ' t vruchtbare wingewest ! Hij spreekt tot een bron , die hem lief is , hij geeft hooger wijding aan een pijnboom op zijn erf : Eéns brengt ' t volk U zijn eer als een vermaarde bron , zing ik ' t lied van dien eik , hoog op Uw rots gewijd , waar Uw kabbelend water huppelt babbelend nederwaarts .Of : Ruisch ' Uw maagdenreinheid door berg en bosch , Diana ! Moeders roepen driemaal Uw naam , Gij hoort haar ; smart verlichtend , weeënverzachtend schraagt Gij driewerf aanbeden ! U wijd ik den pijn , die mijn huis beschaduwt .Blij zal ieder jaar , dat vervlood , mij schouwen , ' t offerbloed des evers , geveld in woede , plengend Uw pijnboom .