(1903) ‘ Vergeef me , ’ zei ze zacht .Half verscholen achter de hooge acaciaboomen , welker gracieus neerhangende takken vol teedere bloesems , een wonderzoeten geur verspreidden , lag een witte villa .' t Zonlicht , dat zich een weg gebaand had door de dichte bladeren , glansde hel en verblindend op de muren .