(1850) De jagers gevoelden , dat aan den rand des kraters de ontknooping nabij was van het bloedige treurspel , waarin hun meester nog ongestraft de hoofdrol vervulde , en getrouwe trawanten des dwingelands , die hun goede dagen bezorgde , vlogen zij , om hem te behouden , den hoogen achtergrond op van het schrikbarend tooneel der Natuur .Daar , afgescheiden van de wereld , stonden een oogenblik abbo , dien de woeste gil des jongelings deed omzien , en orock tegenover elkander : de mishandelde onschuld tegenover de triomferende misdaad ; boven hen , in donkere winterluchten , de strenge , rigtende Godheid ; vóór hen de vuurpoel , die een ingang scheen der hel .De grijze booswicht , aan de regterhand verlamd , tastte met de linkerarm naar den dolk in zijnen gordel ; maar orock wrong hem het staal uit de vingeren , en gelijk hij den hond had gedaan , zoo deed hij den meester : met ijzeren vuist pakte hij abbo in de borst ; maar slingerde hem ruggelings op zijne schouderen , en schreed met het vruchteloos wringend ondier beladen , voort en voort naar een steenklomp , welks einde als een gloeijende tong over de diepte des kraters vooruit stak , en rondom welken vlammen en sulferwolken zich kronkelden .