(1887) Sidderende liefde .Ik weet een bloem die zóó de zon bemint Dat zij van weemoed nauw kan ademhalen , Wanneer geen enkle van der zonne stralen Den verren weg naar ' t gouden kelkje vindt .Doch komt door ' t blauw een blonde regen dalen Van lavend licht op ' t zachte zomerkind , Dan siddert zij van liefde , alsof de wind Door loof en stengel zuchtend heen kwam dwalen .