(1840) Nu doolden zij in ' t stille woud alleen , Of zwierven vrolijk door de vruchtbre dalen , En hoorden naar ' t gezang der nachtegalen , Die ' t kreupelhout bevolkten , of hun voet Beklom ' t gebergt met onbezweken moed , Of volgde ' t beekje , dat zijn heldre wateren Met zoet gedruisch langs steen bij steen deed klateren .Dan vleiden zij , vermoeid , zich , keer op keer , Op ' t zachte mos of geurig heikruid neer , Om , opgetogen , ' t vergezigt te aanschouwen , Of woorden van het innigst , zoetst vertrouwen Te fluistren , bij het schuldeloos genot Der reinste vreugd van ' s werelds wissellot .Zoo vlood de lente heen .