(1861) Wat hij echter tot dus verre gezien had , deed hem den strijd , die hem wachtte , te gemoet zien , deed hem in de laatste weken menigmalen tot zich zelven inkeeren , en dit gaf hem dien ernst , waarvan Jane een afkeer had , waarvoor zij eigenlijk vrees koesterde ; dit gaf hem , niettegenstaande het weelderig kleed van hoveling , dat hij zich had moeten aantrekken , en zich ook - hij was nog zoo jong en had eene verontschuldiging om ijdel te zijn - met zelfvoldoening aangetrokken had , dat voorkomen van mannelijke kracht , welke hij tegenover Jane had misbruikt , toen hij het waagde de rijke erfdochter , de gevierde schoone , te weêrstreven .Jane was een kind , maar een bedorven kind , en al klonk er ook in het diepste diep haars harten een stemme die haar toefluisterde , dat Robert een beter kavalier was dan Lord Craven , dan Cottington , en hoe de vlinders ook heetten , die de bonte vlerkjens repten om de geurende en kleurende hofbloemen , zij vergaf het hem niet , dat hij haar ongehoorzaam bleef , en , vermetele als niemant het waagde te zijn , haar iets gebieden of verbieden dorst .Boezemden de laatste door hem gesproken woorden haar ook een soort van ontzach in , en lag daarin wellicht een teeken , dat zij haar minderheid gevoelde , zij was daardoor te eer besloten om geen afstand te doen van haren eisch , en verlangde daardoor misschien met te koortsachtiger drift dat hij opvolgen zou wat hij als luim minachtte .