(1842) Wat Christen stygt zoo hoog , dat hy hier enkel juiche ? Wie , die voor d ' Engel van den Dood gelaten buige , Als deez ' ' t bezielend oog , waer menschenliefde in lacht , Verbreekt , en overtrekt met onopklaerbren nacht , En , met de vrye ziel , vlugt , naer omhoog geschoten , Waer heure deugd en God door haer steeds wordt genoten ? Hy slaept in ' s Vaders schoot , die hier Gods beeldnis was .Een geurge liefderoos golve op zyn heilige asch ! Rust zacht , o Godfried , in des grafs omkluistrende armen ! Geen prachtsteen moet uw naem , moet uw gebeent beschermen .Gy sloot uw ballingschap , ten hemel weêrgekeerd : Wie God heeft nagevolgd , heeft hem genoeg geëerd ! ’ Hy zwygt , en weent .