(1850) Wat den Punjaub aanging : daar onderwierp men zich geheel aan de nieuwe orde van zaken , en er was aan geene woeling te denken .Hoe bedroog men zich ! Het was eene kalmte zoo als die soms in de Natuur wordt waargenomen ; eene kalmte , waarin geen windje ruischt , geen blaadje ritselt ; maar die in weinige oogenblikken in een orkaan verandert , het luchtruim met nacht bedekt , en de aarde doet trillen , tot op hare grondvesten .In den Punjaub heerschte nog rust , doch in het zuidwesten werd eene kleine wolk zigtbaar , die weldra met bliksemsnelheid den geheelen Punjaub met een zwart floers , als met eene lijkwade , zou bedekken .