(1868) ‘ Vrienden ! ’ zei hij op minzamen toon : ‘ ik ben de vader van uwen vriend den waronghouder , wilt gijlieden mij den weg wijzen door deze gangen ? ’ ‘ Gaarne zouden wij dit , ’ spraken beiden tegelijk ; ‘ doch wij kunnen dezen steen niet loslaten voor hij boven is ; al ons werk zou te vergeefs zijn , zoo hij weer naar beneden rolde .’ Hadji Taroeb nam toen ijlings een stuk hout plaatste het op de voordeeligste wijze onder het blok en deed met een behendigen , doch tevens kraehtvollen ruk den steen eenige malen omwentelen zoodat die in een oogwenk op zijne bestemming lag .De verbaasde lieden wezen daarop aan Taroeb den weg door de galerijen en den uitgang aan de overzijde , waarop de hadji hen vriendelijk bedankte en aan elk een klein stuk zilvergeld en een djimat gaf , met de woorden : ‘ mijne vrienden ! denkt veel aan Allah , en vertrouwt op mijn zoon Fadil , hij zal u goed raden ! ’ De hadji verdween daarop in een der gangen en liet de eenvoudige lieden niet weinig in verbaasd over die in hunne oogen vreemde ontmoeting .