(1718) Een heldedichter trede in Janus marmre zalen , Door koopre deuren , en vergulde Kerkpoortalen , Daer ' t heilig Outer druipt van bloed en mensche vet ; Of steekt de Veldklaroen , en schorre Krygstrompet , Daar held Eugeen den Turk het staal in ' t hart derft wringen : Myn Zanggodin , ontvonkt door edler vuur , tot zingen , Geleid geen Hercules , door ' t dondrend veldmetaal , En ' t oorlogs blixemvuur , in trotsche zegenpraal , Naar God Gradivus Koor langs bloedige ooorlogspaden ; Maer vlecht een dubble krans , van palm en mirthebladen , Voor u Heer Schepers ! die roemrugtig zegeviert , Wyl uw Christine uw kruin met groene lauwren siert , En volgt uw zegenpraal , o held ! als krygsgevangen : Een Dichtheldin , verheffe in dravende oorlogszangen , Op ' t klatrend krygsgeluit , en dondrend veldgebrom , Der kopre bloetbazuyn , en ysre keteltrom , Tot schrik der dwinglandy , en wrevlige Aardstyrannen ; Hoe Duitslands Wapengod , het heir der Ottomannen , Vertrappeld , en ontzield , als heiloos basterd zaat ; Uwe overwinning is eene edler heldedaat , En door de Lugtbodin de wolken ingedragen ! Gy voerd Minerva op uw marmre zegewagen ; Geen Pallas voortgeteeld in ' t hoofd des Dondergods ! O neen ! het is uw Bruid , die diamante rots , Nu buigzaam door ' t gevlei uws zoete tooverwoorden ! ' T is geen Christina , die uit ' t kille en barre Noorden , Door ' t sneeuw haar gangen spoeid , naar ' s weerelts Ryksvorstin ; [ Daar Babels dartle hoer , die woedende Afgodin , Zig dronken zwelgt , aen bloed der dappre Martelaren ] Om met onzinnige , voor Roomens vloekaltaren De knien te buigen ; neen ! uwe edle Zielgodes , Volgt eene Elizabet , de Britsche Troonprinces , [ Door wie de waerheit wierd ten Zetel opgeheven , Vervloekte logentael de pook door ' t hart gedreven ; En ' t bygeloof het bloed uit d ' adren afgetapt , Het huiglend Kerkgedrocht , de harde kop vertrapt ; De dolle Koorpaap , buik en boezem ingetreden , En helsche bloeddorst keel en gorgel afgesneden ] Ja , uw Volmaekte , volgt die heldre middagzon , Die Britsche morgenstar , en roos van Albion , In deugd en Godsvrugd na , met onnavolgbre stappen .Ik hoor myn Nimph van vreugd haar witte wieken klappen , En schatren , door de lugt ; Uw noitvolprese keur ; Eyscht Phebus zangtoon ! zwaai een frisse wierook geur De Goôn ter eeren ; zwaai welriekende offerhanden , Gy vlecht de deugd aan u door zilvre huwlyksbanden .En gy , ô flonkerstar , van uw aloud geslagt ! [ Vermaard door helden , die d ' alom gevreesde magt , Der dappre Bataviers , met nek en schoudren schragen ; God Mavors kluistrende aan de zilvre Vredewagen ; Verbryslend ' schild en speer en ' t woedend Oorlogszwaart , Op ' t harnas en helmet der Helden , stomp geschaart ; En wakend ' dag en nagt , als schrandre palinuren Om ' t schip , en hulk van staet , de haven in te sturen .