(1912) Ze zwierf niet langer rond , vermeed het bruggetje , de koffiebranderij en het bibliotheekje , las geen boeken en verstopte zich als een draaiorgel naderde .Want het zoete van vroeger gaf nu zoo ondraaglijke smarten af , dat ze het moest vermijden voor het behoud van haar kracht en rust , doch toen de lente kwam , kon ze zon en wind niet mijden , niet het blinken der herleefde slooten en den geur van het jonge gras .Vaak rilde ze zonder zichtbare reden en schokte haar hart van pijn .