(1919) ., de onrust van het zoeken legde zich in een zekerheid , als werd een sleutel in een slot gestoken ; aan hem had ze willen denken , toen ze naar Jaap zooeven keek en dacht , ‘ hoe lijkt hij op zijn vader ’ , in hem zich verdiepen , maar zooals iemand in afleiding een smal pad voorbij kan gaan , dat voert naar geheimzinnig hart van een ruischend bosch , zoo had haar de bezigheid een oogenblik van eigen wezen afgedreven .Nu was ze er weer en ze zag zijn gezicht , lief , blond , zacht - , niet , neen gelukkig niet ‘ een zwakke ’ , maar toch ook geen oversterke man .