(1917) Was Emants , om die hardheid , geen dichter ? - Zeker had hij nìet dat innerlijk bloeiende , dat de dichters pleegt te kenmerken , en dat hun maat het beweeglijker leven ingiet en tot de verheffingen voert van het hoogere rhythme .Doch waarom zouden naast de dichters met de sensitieve , kosmische naturen , wier zielen zilt als zeenevels zijn en goud - doorgloeid als de geurige aarde - dampen , die over de akkers doomen na den regen , - niet de dichters staan , van wie de strakke vormen hunner verzen als bloeilooze , zwart - purperen vulkanen rijzen rond den innerlijken sulferbrand van hun felgestookten geest ? Zulke dichters zijn Bilderdijk en zijn sterke leerling onzer dagen , Geerten Gossaert , - zulk een dichter was hun antipode , de cynicus Marcellus Emants .Maar ( ik merkte het nog onlangs bij de ‘ Experimenten ’ van Geerten Gossaert op - het ligt in de natuur van de laatste soort van dichters , dat zij spoediger als in zichzelf te verteeren schijnen .