(1885) Op een ontmoeting onder zulke zonderlinge omstandigheden had hij nimmer kunnen rekenen .En dan wat hem het meest verbitterde was het gehate gelaat van van Zuylichem , die zich achter de ar over Ottilie ' s schouder heenboog ; het was alsof uit het wegstervend gejoel , dat achter den luidruchtigen stoet heen ruischte , hem de spottende stem van van Zuylichem en haar zilveren lach honend in de ooren klonken .De tranen kon hij met moeite terughouden , hij beet de lippen op elkander en wandelde werktuigelijk door .