(1917) In dit feest nu dat de Phaidros is , wordt de historische Sokrates tot den Platonischen omgeschapen , ontvangt hij de gaven die hem later het middelpunt van Phaidoon , Symposion en Politeia maken konden .In het oord waar Plato hem hier doet neerzitten , deze glooiing onder de hoog en breed lommerige plataan , in de schaduw der vol - bloeiende , zoet - geurende struiken , waar voor hun voeten aan de ruischende bron het koelste water ontsprankelt en de streelende zomerlucht liefelijk suizelt in het koor der krekels , dit heiligdom der Nymphen waar rond henen het na de eerste rede van Sokrates zóó warm geworden is , dat zij roerloos liggen blijven om de koelte te wachten , beleven wij de eerste verrijzenis van den geweldige die naar de klare kosmos in zijn hoofd het gansch heelal der wereld schiep , en uit de gloed van zijn onuitputtelijk hart die schepping tot in haar fijnste aderen , tot aan haar uiterste grenzen , met bloed en leven vullen kon .Hier wordt de nog altijd ietwat enge Sokrates tot dien anderen , dien Alkibiades aan het eind van het Drinkgelag verheerlijkt als bezetene door de bakchische woede der wijsgeerigheid , halfgoddelijke vleeschwording van zijn grooten daimoon : Eroos .