(1906) ‘ In dit nadenken over het leven is niets bijzonders ’ - zegt ge misschien ? - ‘ zoo doen immers wij allen ! En de waarheid , aan dezen jongen dichter geopenbaard , de Levenswil aan wiens hand hij zich veilig voelt , brengt hem toch slechts weinig nieuwe wijsheid ! ’ Ik spreek dat niet tegen ; maar de beteekenis van van Suchtelens denken ligt voor mij niet in de nieuwheid zijner resultaten , doch in de wijze waarop zijne poëzie daarvan den weerschijn geeft : Er brandt een flik ' rend houtvuur in mijn schouw ; Ik zit er voor , naast mij een jonge vrouw , Die warmt heur handen en glanzend gelaat ; Over en weer , bij wijlen , waart gepraat , En ' t wordt al stiller ; buiten loopt de wind Rondom het huis te neuriën als een kind .Verloren staar ik in het vaal gespook Der vlammen , vonken en spiralen rook Springen als hozen op van ' t gloeiend hout ..