(1910) Maar de beminnelijkheid van Hero herinnerde aan wat nog van begeerte ongerept sluimerde in het minnaargemoed en starend ontwaakte in lange nachten , gedaanten met den vinger op den mond , verbaasd door tranen aangezien .De jeugd zelve ontbloeide weder met haar smachten dat in niets dan een droom te loor ging , een geur , een glans die de droefenis vergulde .De vrouw met de roode lippen die hij in den dag zocht , die hij toe kon spreken en aan kon hooren , voor wie hij luide verzen van verwijt en deemoed schreef - In faith , I do not love thee with mine eyes - , was zij dezelfde die hij het vorig jaar begeerde ? Wie was zij , hoe heette zij in de eenzaamheid van den nacht ? had zij bruine oogen , of grijze of blauwe ? Maar de lucht waar hij in ademde geurde van zoetheid en maagdelijke wezens in hun frissche kleedertjes traden met geruischloos gelach uit de nevelen , Celia , Rosalind , Viola .