(1849) Verzoend met Tasman , zie ik ' t volk te zaam vergadren ; Verjongde levenskracht vliegt bruisend ' door hunne adren ; In breede schaduwen hukt elk ter neêr op ' t kruid , Daar bij het landmaal ' t volk zijn hartewenschen uit .De orkanen , brandingen en rotsen zijn vervlogen ; De drinkhoorn zwiert in ' t rond , de vreugd glanst in elks oogen : Dees drinkt van ' s aardrijks eind ' zijn gade ' t welzijn toe , Die schetst zijns meisjes liefde , en meldt het waar , en hoe Hij ' t eerste kusje schaakte op hare ontsloten lippen ; Een ander ziet den kroes zich door den lach ontglippen : Maar Tasmans hooge geest maakt van ' t gewoel zich los ; Hij zoekt naar de eenzaamheid in ' t bijgelegen bosch ; Hij stapt er in , en denkt zijn stoute ontwerpen over : Eensslags verheldert zich ' t hem overdekkend loover , Het bosch schiet stralen uit als ' t schittrendst diamant , Een reine wierookgeur rijst op aan alle kant .Hij ziet , of waant te zien , een bovenmenschlijk wezen , Het nadert ! Tasman staat ; hij wacht het zonder vreezen : ‘ ' k Ben de beschermgeest van den grond , dien gij betreedt , ' t Is grooter dan Euroop ' , ' t is min beschaafd , min wreed , ’ Dus spreekt het ; ‘ maar ' k duld niet , dat gij u hier zult vesten , Verlaat mijn ' grond , zeil heen , zoek andere gewesten .