(1893) Nu smelten blauw en purper , groen en goud , In ' t Westen saâm , waar roze wolkjes zweven ; De zon daalt traag , als laat ze noode ' t leven , En drukt haar scheidenskus op ' t dommlend woud .De lijster fluit zijn lied in ' t kreupelhout : Een psalm van vreê ; - der bloemen kelken beven Van stil genoten sluimerlust , en geven Hun zoetsten geur , door vochte lucht bedauwd .Er trillen hymnen in den avondwind , Als ' t schuchter fluistren van een biddend kind , - En heel de Schepping is één hooge , wijde Tempel , Waarin Natuur haar Vesperzang begint , En waar ' k met blijden schroom mijn plaatsje vind : De laagste plaats .