(1860) Arcturus blik verheugt de welige akkervrucht ; De zwangre halmenair zwol uit van ' t goudgeel koren ; En overvloed ontsproot uit de opgespleten voren .Nu wijd en zijd de tak van vruchten nederhelt , De zoete muskadel van ' t geurig wijnnat zwelt , Nu al wat bloesem droeg , van zwaarte ' t hoofd laat hangen , Zal liefde , liefde - alleen , geen liefdetroost erlangen ? - Zij dan mijn jammerklacht herhaald , en weêr herhaald ! - De veldjeugd roept my toe : ‘ Uw wollig vee verdwaalt .’ Helaas ! wat deert my dit ? Laat vrij mijn lammren doolen : Terwijl ik haar bewaakte is my mijn hart ontstolen .