(1894) Wiesbaden meent voor alles geen ander doel te hebben in de wereld dan mooi te zijn en genot te geven ; men moge over dit levensdoel eener stad denken zooals men wil , zeker is het , dat niemand die ooit zich binnen haar toovercirkel waagde , zich aan de bekoring die van haar uitgaat , kan onttrekken .Verbeeld u , dat ge er eens komt op een zonnigen Julidag ! Alles schittert u dan toe , de hotels met hun rood - en grijze marquises , de balkons vol klimop , convolvulus , clematis , wilde wijnrank , de tuinen vol rozen , rozen niets dan rozen , wit , zalmkleur , rose , geel , rood ; bloemenmeisjes met bouquetten van vijf pfennig , zoo rijk en geurig als kwamen ze uit onze eerste bloemenwinkels .En dan de Wilhelmstrasse met haar winkels vol van die echte badplaatsaardigheden , kleinigheden en dure dingen , maar alles even smaakvol , even schitterend en kleurig , en vlak tegen de stad geleund de groene bergen , de parken en de tuinen , met vroolijke villa ' s en gekanteelde torentjes en over alles de zon , de rijke , levenwekkende , gouden zon .