(1890) Doch thans , nu de tijding van het langgewenschte : voorwaarts ! ons bereikt heeft , rijzen wij uit dien dommel op ; en dezelfde koortsachtige opgewondenheid blaakt ons andermaal .De reuk van het kruid , zegt men , stort rustende krijgslieden nieuw leven in en nieuw vuur ; maar is dan nu geheel Holland , tegen zijn vroegere geaardheid in , of ben ik , en sommige mijner vrienden , alleen zoo militair geworden ? Gij vraagt me , of ook ik meê denk ‘ uit te trekken ? ’ - eene dergelijke vraag van makker tot makker doet geen zeer , maar hoe krenkt zij , als een vreemde haar tot u rigt , en gij dezen toch de verhoudingen , welke u beletten uwen wensch te volgen , niet blootleggen kunt ! - ‘ vriend ! de wil is goed bij mij , “ thuis te suffen , thuis te trentelen ” zoo als Bilderdijk zegt , verveelt mij genoeg , maar mijne ouders , vooral mijne moeder houden mij terug .En waarlijk , ronduit gesproken , ik zou voor hare gezondheid vreezen , om niets ergers te zeggen , wanneer ik uittrok .