(1840) Juist ging hij den eikenboom voor - bij , die van den heuvel zijne takken spookachtig in de nachtschaduwen uitbreidde ; het was dezelfde heuvel , op welken hij , acht jaren geleden , met zulk eene zalige verrukking rose ' s toestemming ontvangen had .Een diep smartgevoel boorde hem door de ziel ; het joeg hem sneller voorwaarts ; de herinnering , hoe het vroeger , en het bewustzijn , hoe het tegenwoordig was , kneep hem , als met ijskoude vuist , de borst te zamen , en eerst bij de brug stond hij stil , greep de leuning en hield zich er aan vast , als wilde hij zich tegen zichzelven beschermen ; want de lust poogde hem te overmannen , om te beproeven , of hij leniging vinden kon in het koude waterbad , dat gouzend en ruischend onder hem wegschoot ! Onwillekeurig wendde zich zijn oog nog eenmaal naar eene plaats , die hem zoo dierbaar was , en nu kwam het hem voor , als of eene witte , doorschijnende gedaante van den eikenboom den heuvel kwam afzweven .Hendrik keek scherper toe , als of hij door het inspannen zijner gezigtszenuwen de duisternis van den nacht kon doorschouwen , en het was hem , alsof een bleek menschengelaat , rose ' s gelaat , zoo als het in den eersten tijd zijner liefde geweest was , hem naderde .