(1894) Onder de krone van rozen schuilen scherpe doornen .Hoor de moeder , en hoor den weemoed , die door haar woorden ruischt : ‘ Ik verheug er mij wel in Alfonse en zijne vrouw geheel dezen winter bij mij te hebben , en ik schrik reeds terug voor de onvermijdbare scheiding , die volgen moet .Zijn lot is nu eenmaal buiten Frankrijk te leven en ik moet hem liefhebben niet om mij , maar om hem .