(1912) Ze zei niks , riep niks , schreeuwde niks .Hijgend stortte ze op de kist toe , greep een lap van de toonbank , smoorde die persend , woestwringend in ' t smeulend , al vlámmend papier - en hij nu , wit als een doode , hoestend om den wràngen , smerigen stank die den winkel doorgrijsde , smeet de buitendeur open dat de ruit klagelijk dreunde .‘ Zal ' k de achterdeur óók openzetten , moe ? ’ , vroeg hoestend het kind .