(1791) Zoo ligt , zoo vrolijk van ziel , als ik mij nu gevoelde , was ik maar zelden ! ' t ware mij even of ik een voorgevoel hadde van ' t geluk , dat op mij wachtte , en echter dacht ik op niets minder dan dit ; nu begint gij reeds te merken , Karel ! waar dit verhaal mij heenvoeren zal , en gij ziet reeds den hemel van stille vreugde , aan het einde van eenen doodschen weg , op welken ik uwe verbeelding heb rond - geleid , voor mij schitteren ; volg mij dan nog een paar schreden , en gij stapt de wooning van mijn geluk binnen .Waar ik ging , Natuur lachte mij tegen , zoo wel op de woeste Savaanen , als op bebouwde akkers ; het eenzaam wormtjen , dat ik op een laagen boomtak , al wemelend , zijn medewormtjen zag tegenkruipen , wekte mijne vrolijkheid op : de lucht was nu zoo zuiver , de dageraad brak zoo vrolijk aan ; wij traden door natbedaauwde kruiden , wier adem geurig en verkwikkend was , en de vogelen begroetten den morgen met een zacht gejuich ; wij kwamen aan den voet van eenen langzaam rijzenden heuvel ; een schoon palmbosch ruischte ons hier tegen ; het muzijkaal gelispel van zijne trillende bladeren , met de majesteit van deszelfs rijzende stammen , verkwikte mijne zinnen ; hier vertoonde zig juist de zon boven de kimmen ; en in lang hadde ik haar zoo onbelemmerd niet zien oprijzen , daar mijn zichtëinder op Solitude altijd door geboomte beneveld is ; nu trof mij dit gewoon , maar heerelijk natuurverschijnsel met een nieuwe kracht ; ik wandelde verder - vond eene eenzaam gelegene plantage ; op het eenvoudige hek , dat deszelfs aanvang bepaalde , las ik : ‘ La Recompense ’ - deeze naam geviel mij , schoon ik geheel geen hoop hadde dat mijn hart haar dien eens geeven zoude , wanneer ik hier de edelste belooning , welke de Voorzienigheid ooit aan eenen , door haar meestbegunstigden jongeling , kon toewijzen , vinden zou ; maar ik loop vooruit en keer terug tot het begin van Recompense : hier deed zig een geheel ander tooneel , dan op Solitude , voor mij op : want het was een Suikerplantage ; het schoone , nog niet volwassene , suikerriet stond zeer sierlijk tegen de steilte geplant ; de wind speelde in deszelfs biesachtige bladeren , en maakte een zachtlispelend muzijk voor mijne , tot harmonie gestemde , ooren ; op de volgende akkers vond ik het riet , verder volwassen , en men begon dit reeds aftesnijden ; verscheidene slaaven en negerinnen vonden hier hunne bezigheid ; de negers sneeden de boventakken der rieten met alle de bladeren af , wierpen die , als ondienstig voor den molen , op eenen hoop neder ; sneden de verdere langgewassene rieten af , en verdeelden die : de vrouwen bonden dezelven aan bossen , en laadden ze op kleine wagens ; alles was hier leven en werkzaamheid , schoon de zon niet lang boven de kimmen gerezen was , en al het volk zag er evenwel niet afgewerkt , of onvoldaan uit , iet dat mij een goeden indruk van deszelfs eigenaar inboezemde , die wel rasch onuitwischbaar werd .De vogelen scheenen ook niet schuw van dit verblijf ; althans ' er zaten verscheiden lieve tortelduiven en wilde canariën , met nog andere schoongepluimde zangertjens , rondsom mij te zingen , even of zij mij verwelkomden en vrolijker wierden op mijne verschijning ; ' er stroomde zulke eene genoeglijke gewaarwording door mijn hart , die mij dit waanen deed : ik trad het voorplein op ; drie engelsche doggen vloogen uit hunne hokken , welke onder de breedbladige Kawoerde half weggescholen waren , en blaften mij woedend tegen ; het gerammel hunner ketens , en het akelig hoef ! hoef ! klonk mij onaangenaam in het oor , schoon het mij iet grootsch inboezemde ; doch , eer deeze dieren mij den opgang konden verhinderen , stond ' er een gedienstige huisneger bij mij , die mij uit naam van zijnen meester binnenleidde ; en hoor hoe wèl het mij daar was .