(1918) Een eindweegs achter de Villa Sassetti is een heuvel , het hoogste punt van het landgoed , gekroond door een groep van oude zee - pijnboomen , welke op koperrossen stam de breed - gespreide kruinen steunen , die , kreunend en bruisend bij stormweer , reeds op het lichtste koeltje wiegen en eeuwig fluisteren van het verre zeegeruisch .Op dien eenzamen heuveltop , beheerschend zijn eigen schoone wereld , hadde in overoude tijden een Etruscisch priesterkoning wellicht zijn vierkanten vestingtoren gebouwd , om in der scherm - pijnen wierookgeurige schaduw zijn raad te verzamelen .Nu , dezen zonnigen Kerst - middag , op het afgesproken uur , kwamen onder het ernstig naalden - dak twee boeren bijeen , ten einde het geding te voeren hunner wederzijdsche werkkrachten , en te beslissen over het huwelijk hunner kinderen .