(1820) De jeugdige natuur spreidt hier haar groeijend schoon , Naauw half ontwikkeld nog , reeds heerlijk hen ten toon , En spelt uit bot en knop , gezet , gereed te ontsluiten , De schatten van den oogst , die uit haar ' schoot ontspruiten .Zij zien er ' t prille loof de takjes zamen slaan , Die onder ' t groen verdek der digtgetroste blaân Een schuilplaats welven doen voor ' t schroeijend zonnebranden , Het zilvren beekje rolt langs geurge klaverlanden De zachte kreukjes voort , en slingert keer op keer .Frosine vindt hier ' t beeld van ' s aardrijks lente weêr : Hier kiemt , hier groeit , hier knopt , al wat haar valt in de oogen , En schetst de zaligheid , die haar houdt opgetogen ; Daar zingt de nachtegaal in ' t boschje , blij te moê , Zijn gaaike in ' t eenzaam nestje een minneliedje toe , En door dit tijdverdrijf doet hij haar ' t borstje blaken , Om over ' t jong gezin met moederzorg te waken ; Ginds breidt de tortelduif , bij klaaglijk mingeluid , De vlerkjes over ' t bed der teedre jongen uit , En tart , hoe zwak ze ook zij , bestoken haar gevaren , Den hagel van de jagt , den klaauw der adelaren .