(1845) Het is waar , de wildzang van het woud zwijgt niet ; maar hoe hooger hij schettert , hoe meer men de stilte hoort .En kent ge volmaakter vrede dan dien , waarin slechts de vreugde zich roert , terwijl al het overige op rust is ? Luid ruischende Ringduif ! gij waart bet , die ons deze ernstige gedachten ingaaft , en wat zouden wij u , die zoo veel tot deze uitspanningen bijdroegt , wat zouden wij u thans , nu de eikels weldra verteerd zullen zijn , anders toewenschen , dan menig overvloedig maal , te midden van den drom uwer zaamgeschoolde makkers , op de stoppellanden ? Vier , bij het naderen van het strenge saizoen , als de grond met sneeuw wordt overdekt , vier dan , door geen ' vogelaar verschrikt , vrolijk feest op de uitspruitsels van rapen en knollen , en welke andere gewassen gij en de uwen zoo hartstogtelijk liefhebt .Zachtkens suizele de koelten uwe ongekreukte pluimen langs , zoo vaak gij u met duizenden van uw geslacht verlustigt in eene winterwandeling langs het schelprijke strand , wanneer gij zeevogel geworden schijnt , er met de meeuwen verkeerende , en echter , als de avondschemer daalt , iedere soort naar hare eigene schuilplaats vliegt , beide door hetzelfde geheimzinnige instinkt , binnen het bereik van het gebruis der zee aangewezen ! Eenzaam zittende Ringduive ! wij worden u in de lommer des taxisbooms , op een ' der dagen van ons weleer , weder gewaar , schoon ons het waar en wanneer ontgaan is ; - want wat hebben plaats of tijd gemeens met het gezigt van eenen droom ? Alles wat we weten , is dat wij u andermaal zien , en dat gij liefelijk schoon zijt .