(1905) Als gij den teugel kort , waar omgeworpen boomen U ' t uitzicht gunnen op de roode en zwarte stad , Wordt van uw moeders huwlijksschat Dáár juiste rekening genomen .Maar ook , terwijl ge uw hand naar gindsche linde strekt , Of gij haar geurge bloem in ' t draven af kost plukken : Hoe velen , wie uw oog het harte mocht verrukken , Wier liefde groot is , schoon bedekt ! Hoe menig stille zucht , hoeveel verliefde zangen , Om uwentwil geslaakt , mijn schoone ruiterin ! Maar gij , gij vraagt niet naar de min , Noch naar eens minnaars bleeke wangen .Uw paard , ziedaar uw liefde , uw leven , al uw vreugd ; Uw rappe leden in den zadel te vermoeien , Ziedaar hetgeen uw oog van heller vonk doet gloeien , Genoegens van een jonge jeugd ! Straks voert de vlugheid u van Mirza ' s tengre hielen Op ' t huis weerom , en even vlug Verlaat gij , hoe vermoeid , zijn rug , Om bij uw moeders schoot te knielen .