(1917) De paarden stonden met de hoofden bij elkander , de jongens zaten bij den boomstam dicht hijeen , Ermonne , midden op den weg in haar kap gehuld , staarde en luisterde naar den verren donder .Doch zoodra het weder klaarde trad zij op hen toe , beval hen haar te volgen , en of het door de forschheid van haar stem was , of door den frisschen geur van regen en gedrenkte boomen , de knapen zaten moedig recht op , lustig en rap gingen de dieren .De zware wolken dreven naar het oosten , de zon tintelde over glooiingen en dalen waar het overal glinsterde tot ver aan de kim .