(1820) Zijn stoflijk hulsel wordt , na ' t Christelijk verscheiden , Met purper niet bedekt , Noch als het koud gebeent ' van trotsche wereldgrooten Op ' t praalbed uitgestrekt .Bij ' t zielloos ligchaam steekt geen hoogmoed van zijn magen Het kostbaar reukwerk aan : Maar uit het oog der gade en van de wang der kindren Vloeit op het lijk een traan .Een traan ! Neen , dierbare asch ! ontelbre tranen vloeijen , Tot , eindlijk uitgeschreid , Door ' t floers dier tranen heên het troostvol licht kan dringen Der naadrende eeuwigheid .