(1907) Tamalone antwoordde bondig dat hij morgen terug kon keeren , hij bleef voor zich zien met gefronste wenkbrauwen en merkte de blikken van den jongen niet .Zij stonden op , het was omtrent het laatste morgenuur , de warme lucht geurde van ' t bloeiend kruid alom .En zij vervolgden hun tocht weer zonder spreken , de een moeilijk , met neergeslagen oogen schuw en ontevreden , de ander starend naar den gezichteinder in velerlei gedachten verwonderd of verheugd , tot zij eindelijk in ' t Padovaansch gebied een gehucht bereikten waar Tamalone iemand den weg vroeg .