(1905) van Hasselt .O , Zeg niet : ‘ hij is trotsch ! ’ als zijn hart zich verheugt In den schittrenden glans van zijn blinkende jeugd , In zijn ruischende krone van groenende blâren , In den lichtstraal des roems , die zijn naamcijfer kleurt , In de mirte en de roos , die men vlocht door zijn snaren , In den wierook des lofs , waar zijn kleeding van geurt ! Want dat al gaat voorbij en zal kort slechts hem streelen ; Ieder dag heeft zijn nacht , en haar worm ieder bloem ; Eener vallende ster is de glans van den roem ; En zijn kroon is een pronk , waar de tijden mee spelen , Is een leengoed , van eignaar verwisslend , en nooit Een onschendbaar geheel met de kruin , die zij tooit ; En misschien ..