(1917) Maar dan weer , als die oogen lachten , als er de vreemd - fosforische glans was , die aan het lichten op zee dee ' denken , of er licht - goud door het blauw schoot ; had ik moeite te blijven weten : ' t is de zuster , ' t is niet Trees .O , de slaap kwam laat , die nacht ! Mijn lage ruime ledikant stond voor een laag , breed venster met ver openslaande ramen ; de nog nattige linden geurden , vol bloesem ; boven hun looverwand stond de maan , vreemd - groot , als vlak - bij , dik koper .De atmosfeer , in vochtige zwoelheid , had iets van de Indische weelde .