(1912) En toen mijn vader reeds zeer ziek was en zelf zijne lievelingen niet meer kon verzorgen , kwam ik op eenen dag in de plaats , waar hij zat ; ik was opgekleed om uit te gaan : ‘ Doe uwe kleeren uit , Marie , ’ zei hij zacht gebiedend .‘ Waarom , vader ? ’ ‘ Mijne bloemen hebben dorst , mijne bloemen sterven ; gij moet ze laten drinken ! ’ In haar boek over haren vader , vertelt zij dat Adriaan , de trouwe knecht , zijnen zieken meester elken dag onder eene lijnwaden tent in den hof droeg : ‘ Daar , te midden van zijne geliefde bloemen , wier geur hem verkwikte , lag hij uren lang op een rustbed uitgestrekt , onder de zoele lucht te sluimeren ’ .En hoe roerend zijn niet de laatste stonden van dezen grooten bloemenvriend ? Laat ik het hart zijner dochter spreken : ‘ Adriaan , onze oude hovenier , zat in een hoek der kamer , met het hoofd in de handen .