(1870) In het kleine en maar schamel gestoffeerde vertrek gezeten , het hoofd geleund op den fijnen maar gespierden arm , die op de houten tafel rustte , had hij nagedacht en berekend , de omstandigheden geraadpleegd en zich zelven , zoo veel hij dit vermocht , beschouwd en gewogen .Welk verschil tusschen den schoonen fieren jonkman , die in het geurig priëel de dommelende Lady Jane verraste , en den stemmigen jongen man met de diepe rimpels op het voorhoofd en de ordeloos hangende hairen op dien ruwen houten zit , immer voor zich uitstarende als of het verschiet onbegrensd ware en geen horizon had waarop de blik konde rusten ! Misschien kwam hem in deze oogenblikken het verleden , dat wij straks herdachten , wel voor den geest , en verklaarde dit wel den droefgeestigen trek , die zich op zijn gelaat vertoonde , de diepe zucht , die hij slaakte .Neen , zóo kon het niet langer blijven .