(1895) Men hoorde niets dan het onmetelijk insectengegons , het eeuwige dag - en nachtlied der tropen , snerpend , schril en tremoleerend , alsof de gansche van hitte trillende atmosfeer klankgevend geworden was .Af en toe , als er eene heete ademtocht door de vensterjalouziën drong , werd het trage ruischen der branding hoorbaar en rook men de scherpe Indische strandlucht , een zoele geurenmengeling van koraalriffen , rottende planten , zand en zeewier .Het was een oostmoessondag in zijne meest ondubbelzinnige beteekenis , in zijne meest ontzenuwende en afmattende werking .