(1720) ô Was uw Penn ' verstompt , toen gy dien doopte in ' t Nat Der geyle Vuyligheyd , waar mêe gy hebt bekladt De bladen , toen uw Geest zig strekte op Punt - Gedigten Die dus de kriele Jeugd tot dartelheyd ontstigten ! Wien ' t dunkt geooreloft dit Pad van Westerbaan Tot meer uytgietingen der Wellust in te slaan .ô Brandwyk , waart gy tog dien swavel - stank ontdooken , Myn Geest was tot den vlam des yvers niet ontstooken ; Indien ' t bewonden was in Dubbelzinnigheyd , Het wierd toegevelyk ten besten ploy gevleyd , Zoo ' t u de Zedigheyd , ' k swyg ' t Christelyk Welluyden , En Burger - Eerbaarheyd behoorden te beduyden , Terwylge uw Zilver Hayr kond in de Spiegel zien ! Om ' t uwen Ouderdom ten minste te verbiên , Dat op uw Voorbeeld , als Geregtigdt , jonge knapen Zig aan het volgen van zulk Rymen ligt vergapen .' k Spreek uyt Ervaring , niet door drift van haat , of gunst , Waar in myn Digt - lust zoekt den Lof van zede - kunst ; ' t Is waarheyds Liefde , en om den Opspraak af te wenden , Waar door me , om Misgebruyk , de Poësy doed schenden , En uyt de Christenheyd , door een versoorde gril , Verdoemdt , en boven - al ten Kerke uytbannen wil ; Niet uyt veragting , maar eenvoudig , teder schroomen , Uyt het persoonlyk quaad des Rymers opgekomen : Ja zy , die korts - geleên op uw Geest - kragtig Rym Der Harp - zang was verliefd , nu liever ' t laf gelym Deund van Dathenus ; en in zoo afkeerig Wezen Zig niet gewaardigend ' t onstraffelyk te Lezen .