(1891) Ze keek bewonderend naar de juffrouw die met vlugge handigheid het kadaver behandelde , ' t wasschend en rechtleggend onder een kalm , gewoon doorpraten over allerlei .Ze voelde een kleine , lamme weekheid in haar knieën komen toen ze moest helpen ' t hoofd ophouden om er ' t doodshemd over heen te schuiven en kreeg langzamerhand een misselijk , weê gevoel door de zoete , ziekelijke lucht die van het dooden lichaam en het lang gebruikten bed leek op te walmen .Toen de verpleegster even was weggegaan om iets te halen en ze alleen was gebleven achter ' t schut met het lijk dat roerloos lag , achterover , met de gesloten oogen slapend naar de zoldering , was ze ver achteruit geschoven naar ' t voeteneinde van het bed met een onduidelijke schuwheid voor de onbewegelijke stilte van het lichaam , bevreesd voor de zwijgende rust die zij niet begreep en die haar langzamerhand angstig maakte .