(1860) Toen ik vroeger buiten woonde , tusschen de zware eiken - en lindenboomen , spraken deze in zulke uren tot mij als ernstige predikers , zoodat niet zelden een traan der zaligste ontroering , over de goedheid Gods het oog ontviel .De hemel met zijn afwisselend wolkenschrift , de stralen der zon , als zij over de groene velden lichten , het juichend gezang der vogelen , het rustelooze gewemel van ontelbare insecten , vooral het stille bloeijen en geuren der bloemen : - dit alles sprak zoo luide tot mijnen geest , dat hij met gedurig nieuwe gedachten antwoordde .En als ik dan weder het hoofd terug trok was het mij rustig , tevreden en zalig van binnen , als het kind dat van den vader schoone en roerende vertellingen heeft gehoord .