(1822) - - - - - - - - - Vertrouw ' lijk slingert nog de Wijnstok - ' t ranke loof Om ' s Olmbooms forschen Stam , of hecht zich vast in kloof Of spleet van ' t Rotsgebergt , en spiegelt zich in ' t water Van Rijn of Rhône , bij hun murm ' lend golfgeklater ; Gezwollen door de Lucht , en lieven Zonneschijn , Gloeit nog zijn Vrucht , - met glans van Goud - of van Robijn , Van tusschen het Smaragd der blad ' ren , - allerwegen In weel ' gen Overvloed het oog des Wand ' laars tegen , En schuimt , tot Wijn geperst , met tintelenden gloed , Die vuur en leven door onze ad ' ren stroomen doet .- - - - - - - - Ook ' t ov ' rig Vruchtgeboomt ' blijft oog en smaak bekoren , Het zij , als ' t , bij ' t gezang der vroege Vog ' lenkoren , Zich in zijn bloesemkleed , als Sneeuw zoo blinkend , tooit , ( Waarop dan de Avondzon heur Goud en Rozen strooit ) Het zij ' t ons , als de Herfst met vollen horen nadert , Bij ' t sterfgeritsel van het vallende gebladert ' , Met frisch en geurig Ooft uitlokkend tegenbloost , En tegen ' t bar Getij ' met al zijn schatten troost .- Nog eene aanmerking ! In eene dichterlijke beschrijving kon het misschien gaan ; maar , als een beeld gebezigd , zien wij de Komeet ongaarne door d ' aâm van duizenden Orkanen voortstuwen , die toch , wat geweld zij mogen maken , tot zoo iets wel niet in staat zouden zijn .