(1654) Ick zie den mensch , die naer het beelt der Godtheit zweemt , Van Godts gelyckenis verbastert , en vervreemt , In wil , geheugenis , en zyn verstant ontluistert , Het ingeschapen licht benevelt , en verduistert , En wat den dagh beschreit , in ' s moeders bangen schoot , Gevallen in den muil der onvermybre Doot .Ick wil de tiranny verheffen , altijdt stouter , En u , mijn zoons , gewijt tot Godtheên , op het outer , In kercken , zonder tal , tot aen de lucht gebout , Vereeren offervee , en wieroockgeur , en gout , Oock zoo veel menschen , als geen tongh vermagh te noemen , En al wat Adam teelt in eeuwigheit verdoemen , Door gruwelstuck op stuck , Godts naem ten trots begaen .Zoo dier wil hem mijn kroon , en zijn triomffeest staen .