(1843) Als de lente , vlug en jeugdig , ' t Hoofd met bloemen opgetooid , Met den glimlach op de wangen , De aard ' met zegen overstrooit ; Als de winter , met zijn buijen , Bij haar nadring henentrekt , En de schepping door haar ' adem Uit haar sluimring wordt gewekt ; Als van bergen , uit de dalen , Als uit bosschen , beemd en veld , ' t Feestlied klinkt der voglenkoren , Dat ons ' t heil der lente meldt ; Als een ieder in de gaven Zich verheugt , die zij ons bood , En Natuur van allerwegen Ons tot liefde en vreugde noodt : Dan grijp ik verheugd de citer , Zet me in ' t olmenboschje neêr , En ik stem het lied der liefde , Zing mijne Ida ' s lof en eer ; En de voglen in het loover Luistren naar mijn ' liefdetoon , Want zij is die hulde waardig : Ida toch is goed en schoon .Als de zomerzonnestralen De aard ' verkwikken door hunn ' gloed , Die , waarheen men ' t oog ook wende , Zegen spelt en overvloed ; Als de bloemhof , als de boomgaard In den schoonsten luister bloeit , En het beekjen over bloemen Zachtkens murmlend voorwaarts vloeit ; Als op vruchtbre korenakkers De opgeschoten graanhalm zwelt , Die den onvermoeiden landman Eenen oogst vol zegen spelt ; Als van beemden , velden , bosschen Ons de welvaart tegenblinkt , En het aardrijk ons tot blijdschap En tot dankbre erkentnis dringt : Dan zing ik Jehova ' s liefde , Zing zijn goedheid , zing zijn magt , Zigtbaar in der velden luister , In der bloemen hoogtijdspracht ; Dan klinkt ' t danklied van mijn snaren , ' k Loof Hem , schoon op zwakke wijs : God is groot , zijn naam is liefde ; Hem zij lof en eer en prijs ! Als de herfstwind door het loover Van het olmenboschje snort , En den grond met gele bladren Dekt , en ' t guur daarbuiten wordt ; Als het koren is verzameld , En Natuur te kwijnen staat , En , voor warmer oord , de zwaluw Weêr mijn gastvrij dak verlaat : Dan zie ik den boomgaard prijken Met een ' schat van geurig ooft , Door den gloed der zonnestralen Fraai gekleurd en rijp gestoofd ; Zie den wijnstok heerlijk schittren Met zijn vruchten rijk belaân , En met gloênde purperkleuren Lacht de muskadel mij aan : Dan zet ik mij in de schaduw Van het wingerdloof ter neêr , En ik grijp met vreugd het speeltuig , En zing , Bacchus ! u ter eer ; ' k Doe den lof des wijnstoks klinken , En ' t genot , dat hij ons biedt , Als men zijne milde gaven Steeds met matigheid geniet .Als de winter , grijs van lokken , Ons zijn magt gevoelen doet , En met stormen en met koude Over bosch en velden woedt ; Als geen enkel geurig bloempje In geheel mijn ' lusthof bloeit , En ' t geboomt ' van loof beroofd is , En het beekje niet meer vloeit ; Als geen vogel meer zijn zangen In het boschje klinken doet , Slechts de stormwind zich doet hooren , Die door reet en schoorsteen woedt ; Als men heel de schoone schepping Slechts in rouwgewaad aanschouwt , En de felle koû daarbuiten Ons bij ' t haardvuur binnen houdt : Dan laat ik de lier niet hangen Aan de wilgen , neen ! de lof Van een stil , een huislijk leven Geeft mijn ' zangen ruime stof ; ' t Loflied rolt dan van mijn snaren , ' k Zing van eigen ' hof en haard , Laat het Hollandsch spreekwoord gelden : ‘ Eigen haard is schatten waard ' ! ’ Wat men roeme , wat men lake , Wat men zegge , elk jaargetij Heeft zijn vreugd , heeft zijn genoegens , Heeft zijn goede , schoone zij : ' t Zij dan lente , ' t zij dan zomer , ' t Zij dan herfst of winterweêr , God , die boven starren zetelt , Ziet steeds liefdrijk op ons neêr .