(1842) Des landmans voorhoofd , nog voor d ' achthren gryze ontbloot , Buigt telkens biddend neêr by ' t wekkend Oosterrood , Of na zyn rustig oog den avond uit zag blozen .Gelyk een balsemgeur van morgenlandsche roozen , Wier bloei slechts week , zweeft hem ' t herdenken van den dag Op ' t rustbed na .De slaep genaekt met lieven lach , En slaet de wiek om hem , bevryd van folterdroomen , Tot purpren strepen weêr de ontwaekte kimmen zoomen , En hem de zoete dag , gelyk een vriend , bezoekt , Van wien ons zeegnend hart het teêr herdenken boekt .