(1909) Toen hij die behoedzaam opende , zag hij niemand : ‘ Die brutale jongens , alweer een puistje ’ zei hij in zich zelven en trad op de stoep , om te zien , wie hem zoo laat nog hinderde .Nauwelijks was hij buiten gekomen , of hij voelde een emmer vol vocht over zijn gelaat en lichaam stroomen , waarvan de geur bewees , dat het geen vrienden waren , die hem deze beleefdheid bewezen .Een vloek ontsnapte aan de lippen van dien rechtvaardige , toen hij ijlings terugtrad , en een schaterend gelach en gejuich buiten schonk hem de overtuiging , dat zijn buurtjes heel goedhartig , - maar ook verbazend ruw konden zijn .