(1917) Zij zette zich neder bij de struiken , droogde haar tranen , en dacht , en onder het denken keerde haar glimlach weder .Het raadsel dat haar had bewogen had zij immers altoos gekend , en was het niet een genade onverwacht en heerlijk dat haar verlangen zoo wonderbaarlijk het geluk zag ? Een zachte warmte ging door haar bloed , de luwte aan haar handen was week van geurigheid ; zij zat te denken , stil en zwaar en innig , hoe het kind uit haar geboren toen zij vermoeid lag van het smachten , toen zij niet schreien of bidden kon in de ledigheid van verlangen eindelijk voldaan , denzelfden schat gevonden had dien ook zij in haar maagdelijk geheim verborgen droeg .En zij droomde in de gouden eenzaamheid , terwijl de merrie rustig bij haar stond , tot de eerste wolkjes verrezen en het windje de takken roerde .