(1791) Te rasch brak de treurige vierde dag aan , die mij , daar ik mij niet langer van mijn Solitude durfde verwijderen , van mijne nannie scheiden moest ; het viel mij zeer moejelijk , deezen nieuwgevonden schat zoo spoedig te verlaaten ; maar de hoop van haar wel rasch wedertezien , en geheel te bezitten , stortte mij moed in - nannie zag zoo min als ik , dien morgen vrolijk rijzen ; beiden stonden wij bij de eerste schemering op ; in haar bevallig , maar zedig nachtgewaad kwam zij bij mij , om geen oogenblik dat ik nog bij haar was , te verliezen ; welk een vleiend denkbeeld ! zij gaf mij een horologie - bandjen , ' t welk haare lieve handen , terwijl ik sliep , in dien nacht voor mij gewerkt hadden , en zeide : ‘ Gedenk mij hier aan , als gij verre van mij zijt ! ’ - ’ Of ik het ook nodig hadde ! ’ zeide ik , en gaf haar tot dat zelfde einde mijn , door u getrokken , silhouet dat ik in mijn portefeuille droeg ; en zij was over deeze ruiling bijzonder te vreden .Het paard dat mij brengen , en de leidsman die mij den weg wijzen zou , stonden beiden vaardig : nannie stak mij nog een geurig takjen bloejende oranje op mijn ' hoed , en ik haar een Amerikaansche Vergeet mij niet , voor haaren , van scheidinggevoelens heigenden , boezem ; en nu zeiden wij hoopend , en weemoedig elkander ‘ Vaarwèl ! ’ en ik reed weg ! nog lang stond zij , zag mij na ; ik na haar om , en wij knikten nog eenmaal elkander toe ; doch welrasch verwijderde ik mij zoo vèr , dat ik haar niet meer dan door het wit van haar kleed , en het blaauw lint van haare dormeuse onderkennen kon ; nu groette ik haar nog eenmaal , en zij verdween voor mijn gezicht ; nadenkend op de wonderlijke leiding der Voorzienigheid , die deeze lieve lotgenoote van mijn leven hier voor mij bewaard , en mij door eenen onvoorzienen weg tot haar geleid had ; geheel gevoel over de zalige wisseling van mijn lot , met een voldaan , en in mijne dierbaare nannie rustend , hart , reisde ik voorspoedig voord ; leefde van het on - derhoud dat het bezorgde meisjen mij had medegegeeven ; verkwikte mij aan den geur van haar oranjetakjen , en kwam als de gelukkigste jongeling op Solitude ; ik gaf den wederkerenden neger , die mij geleid had , een goed geschenk , en een ' brief voor zijne jonge meesteres mede ; zedert dien tijd ben ik een vreemdeling van alle aardsche wenschen , behalven deeze , dat mijne dierbaare moeder , dat mijn braave vriend , de grootheid van mijn geluk kennen , en den goeden Hemel met mij danken mogten voor den besten van alle zegens .XXVII .