(1910) De bank van de parnassim - de bestuurderen der gemeente - was alreeds bezet , en ook de Rebbe , oud en eerwaardig in zijn wijd doodsgewaad , dat hem reikte tot de voeten , van dik wit koord omgordeld en waarover het lange , fijne talles met satijnen hoeken breed afhing over den rug , stond al voor z ' n lessenaar , nog mompelend lezend uit zijn open boek , of hij zich oefende , hoofd en bovenlijf voortdurend in op - en - neergaande beweging .De vader en de beide zoons kwamen nu ook door het lage deurtje het duf - riekende , kille kleedvertrekje in .Er was daar glanslooze schemering en vochtige kilte .