(1889) Roméo ? ’ ‘ Ecoute , o Juliette ? ’ antwoordde Paul met vaster klank , nu hij een pooze had kunnen rusten .Maar zij betuigde : het was niet de leeuwerik , het was nog steeds de nachtegaal ; het was niet de eerste zonnestraal , het was nog steeds de teedere weerschijn der maan en Fabrice bleef en het orchest ruischte door in de akkoorden , welke zij der piano ontsloeg , terwijl zij zwijgend in elkanders armen vielen .Bijwijlen , in de korte pauzen van het duo , doemde de werkelijkheid ruw en wreed voor Eline ' s geest terug , en dan zag zij niet meer het tooneel en Fabrice , maar hun salon , en Paul , die het blad omsloeg .