(1905) ' t Was daar zoo stil als tusschen de schaduwende beuken der dorpskerk , maar ' k wist zeer wel hoe de wegelingskens tusschen die hooge angstige boomen wentelden naar den vijver , en dit was toen voor mij het bezonderste , want ' t zou me niets vervreugdigd hebben de boomen met de handen te tasten en te betellen voor den zekeren weg .Mijn hart speet het zich zelve ook deze eenzaame wandeling niet , want ' t was een aardige lauwe doefheid in den hof , lijk een beloken wijde kamer waar heel lang vele gele rozen fleurden ; ' k had er in eens die vage stemming van die ik aangenaam aan vroeger reuken hertoetste .' t Was nu heelemaal avend en boven mij , door ' t nauw open getakte der boomen blinkerde geen enkele ster en alleen de volle maan dreef in grijsgelen smoor , amper tusschen vijf bewegende blaarkens door ; ze was niet meer dan een froezeligronde kleine wolk uit een wierookvat .