(1894) En op dit uiterst oogenblik van het definitief vaarwel , doemden , haastig , onstuimig , in ontelbare vertakkingen , de herinneringen van ' t verleden in zijn melancholiek ontroerd en verteederd hart weer op .Hij zag opnieuw , in vluchtige , even snel verzwonden als ontstane tafereelen , heel zijn leven van de jongste jaren zijnen geest voorbijzweven : de eerste verschijning van Irène , gehuld in haar blond - wemelenden straalkrans ; Irène in ' t visscherssloepje , haar fijne verlakte schoentjes en haar fijne , onder de zwart - zijden kousen verborgene enkels glimmend uitkomend , beneden den rand van haar bleek zomerkleed ; Irène in den wagen , in de vallende duisternis en den troeblanten geur van ' t hooi aan zijne zij gezeten ; Irène op zijn feest , in ' t tooverachtige van den verlichten tuin ; en dan Irène in de kerk , o ! in de sombere , verpeste kerk , dreunend van de schallende stem van den pater .En in het rijkkleurig geprikkel der lichtjes aan den horizon , verschenen ook , als op ' t tooneel de figuranten rond eene heldin , de schimmen van zijn vroegere vrienden , terwijl de aanhoudend suizelende klacht der telegraafdraden boven zijn hoofd hem de herinnering van ontelbare incidenten en bijzonderheden scheen in ' t oor te fluisteren , als zooveel onzichtbare schakels , als zooveel ideeële bakens van zijn eigen angstig , koortsig , van onttoovering tot onttoovering voortgejaagd leven .