(1898) De muziek speelde lage , sombere accoorden , het begin van de ouverture ‘ Sakuntala ’ van Goldmarck .Accoorden donker en mysterieus als het bosch daarbuiten , al die dik - zwartende , breede boomenkruinen , die daar plechtig ruischende waren in den nacht .Hoe groot en vreemd zag Paul opeens dat zwarte bosch , hoe bang en donker , wat stond dat zwarte daar majestueus en ontzachelijk in het rond ! En opeens zag hij Corrie , een klein , licht glanzend meisje in roze , hoe teeder en broos , hoe bizonder in al dat sombere , grandioze alom , met die zware , lage accoorden galmend in den nacht ! Het was of ze al lichter en lichter werd , hij zag haar vóór zich in gouden , schitterende stralen , het vloeide fonkelend goud om haar heen , en het was een ster van vuur in het groote nachtzwart ; star staarden zijne oogen in dit fonkelend visioen , tot hij van pijn tranen voelde , en over alles , menschen en boomen , op - eens een tintelend waas droomde als van diamanten - dauw .