(1897) Dan schreef hij verzen , zacht droefgeestig , of niets , en dwaalde alleen heel lang , heel ver , langs het strand van de zee .En de zee , vloeibaar grijs zilver , ruischte aan als het leven ; de einder , streep van mysterie , was als de toekomst , die op zoû doemen ; de woelige drijvende wolken , met het zilveren licht , dat daar tusschen school , waren de droomen , de zijne , die hoog dreven , boven het schuimen der wereld ..