(1909) Wat ik uitstond , is niet te beschrijven .Ik , die gewoon ben om met een kwastje ingezeept te worden , netjes zooals ' t behoort met fijne scheerzeep - ik voelde nu een vijftal harde vereelte knobbelige klauwen , met vies ruikend zeepschuim overtogen , langs mijn kin en wangen strijken ? Neen ! duwen , knijpen , beuken ! ' t was een marteling maar ik stond ze door , zonder te kikken .Jalink begon te scheren : ‘ Is ' t mes goed ? ’ vroeg hij uit kracht der gewoonte , en ik zei maar ja , uit vrees dat hij een ander zou nemen , dat nog schaardiger , nog botter en harder was .