(1911) Te noen , toen ' t zachte gras uw loome leden droeg als een bed , onder de zon gespreid voor U alleen , heb ik uw mond gemeden , al laagt g ' in lach en bloei ten kus bereid .Ik min de roos niet meer in ' t rooder bloeien en zwoeler geuren op den heeten dag , noch uwe lippen , wen ze rijper gloeien en lokkend open zijn in weelgen lach .Mij wegen zomerzon en zwoele geuren te zwaar , uw lachen in den noen maakt moe en droef ; ik dùrf de weelge vrucht niet beuren van uwen rijpen mond , hòe ' k dorsten doe .