(1916) ' t Was een wellust zonder weerga , al die vracht van water op zijn lijf te voelen ! Het bedrenkte hem tot op het bloote vleesch , maar hij zong : ‘ O Heer uwe voeten druppelen van vettigheid , Zij zegenen het uitspruitsel der aarde ! ’ Hij hief het hoofd op en liet den regen zijn gezicht rood slaan , zijn borst en schouders bekletsen .‘ O ! regen omhult mij mé oew sluiers , zuster van de zon ! ’ En zóó vaarde hij over het ruischende water en door het ruischende land , en hij wrikkelde maar vooruit , en zong kijkend over de natte velden : ‘ Het regent , regent , jongens , nu is het weder frisch .Ja ! roept men door het venster dat regen welkom is ! ’ In dat heerlijke waterlawijd was er nergens een mensch , ja toch één , een visscher , weggedoken in lederen overjas , aan ' t hengelen .