(1905) - Lot noch tijd Had hen als mij ' t verval gewijd .- Ik zag de sneeuw Van eeuw op eeuw Nog altijd op hun kruin getast , Het meer , dat aan hun voeten plast , Des Rhônes breeden vloed ; Ik hoorde ' t bruisen van den stroom , Waar hij een holle rots ontmoet , Of voortrolt langs der eiken voet , Die prijken aan zijn zoom : Ik zag de stad in mist bedolven , En witte zeilen op de golven , Zich derwaarts spoedende in ' t verschiet ; ' k Ontdekte één eilandje in de verte , En dat sprak troostrijk tot mijn harte ; Een klein groen eiland - grooter niet Dan ' t duister oord van mijn verdriet : Drie hooge boomen droeg zijn grond ; De golfjes vloeiden ' t murmlend rond ; De bergwind ruischte ' t lieflijk over , Bloemstruiken dekten ' t met hun loover , Zoo zoet van geur , Zoo schoon van kleur , Als ' k nimmer bloemstruik vond ; De visschen zwommen langs het slot , In wellustig genot ; En d ' aadlaar , door den wind gedragen , Scheen wel zijn steilste vlucht te wagen , Want nimmer vloog Hij zoo stout en zoo hoog Als thans mijn oogen zagen ! Dit kostte een nieuwen tranenvloed , En weer ontzonk mijn ziel de moed , En ' k wenschte , droevig zuchtend , dat ' k Mijn boei maar niet verlaten had ; En toen ik afklom naar beneên , Viel ' t duister eens verblijfs zoo droef Mij op de leên Als lood ; Het was mij of een graf zich sloot , Waarin ' k een dierbren vriend begroef , En toch had mijn vermoeid gezicht Behoefte aan nieuw gemis van licht .Zoo sleet ik .