(1838) Zóó flikkert nog het licht der lamp , Aleer ' t versterft in blaauwen damp ! Zóó ziet men voor de zonneluister , By zomerdag , van ' t schijnen mat , Ter rust gaat in het golvend nat , En de avondwacht vertrouwt aan ' t duister , Een wederschijn van rozenpracht , Gemengeld met oranjekransen , Langs duin en heesterstruiken glansen , Als voorboô van de sombre nacht .Maar elk der halfgesmoorde zuchten , Die als een ruisschend snarenspel , Of ' t zoet gekabbel van een wel , De borst der schoone maagd ontvluchten En haar den stervenskamp verluchten , Klonk zacht en liefelijk : ‘ Vaarwel ! Vaarwel , Fernando ! ' t is my wél : Uw mond sprak waarheid : ' k vlied voor immer , Het my gehaatte vrouwentimmer ! ’ - ‘ Droom ik ? - of waak ik ? ’ - roept hy uit , Met dat gesmoorde stemgeluid , Dat door de wanhoop wordt geboren , En vreeslijk snerpt in ' s menschen ooren .- ‘ Droom ik ? - of waak ik ? - Neen , by God ! Want om te droomen moet men slapen , En by ' t rumoer van trom en wapen , Dacht ik aan rust noch slaapgenot .