(1912) Want alles liegt een rijkdom , die niet leeft , En alles dreunt van wild , verward rumoer , Koortsig en angstig om ' t versmoord besef Der nimmer vulbre leegte , een luid gedruisch Van stilte - doodend schreeuwen over ' t zwijgen Der zielestem , die in haar nietigheid Niet eenmaal spreken mág ! En God , mijn God , Wat dáár wij leden , toen geen antwoord kwam , Dat stilde , toen geen mensch de woorden wist , Die volheid brachten , toen geen huis , geen straat , Geen sprankel gloed , geen schamplicht in de nacht Eén kleine vastheid vond voor ' t wanklend hart , Toen zelfs der deernis schaarsche , teedre klank Dat één beweend begrijpen voeden moest , Hoe diep ons leve ' in waan verzonken ligt , Hoe alle vastheid droom is , schijn is , schìjn , Leed , leugen en benauwenis der ziel .En een eeuwge , sussende , onzichtbre smart Nam ons dan week in de armen , droeg ons voort De straten door , de kerken in , vermoeid Van ' t licht , dat walmt , van woord en geur , die liegt De tempels uit , o Heer , en droeg ons eindlijk , Heel langzaam , langzaam , langzaam mede , en heen , De straten door , ter muur , de poortdeur uit , Daar gingen wij , verouderd , leeg van kracht , Toch met de stem van uw verwachting wreed , Manend , smeekend , beangstigd rond ons om , Den weg weer langs , terug - en moede en bang Voor ' t leve ' en toch ook bang nog voor den dood , De laatste moed verloren ..