(1881) Ik zeide : ‘ Laat ons heengaan ; Ik wil niet dat de kunsten Der beed ' lende sibylle U zullen doen verbleeken .’ ‘ Gij wilt dan heengaan , jonkvrouw ? Sprak smalend de gitana ; Gij vreest de stem der waarheid En durft ze niet te hooren ? ’ Rosaura bloosde en zeide , Terwijl ze uitdagend lachte : ‘ Zou ik de waarheid vreezen ? Zeg me alles , wijze moeder ’ Toen , met haar bruinen vinger De fijne lijnen volgend , Zong langzaam de gitana Met strakken blik haar aanziend : ‘ Zoet geurt de bleña en schoon zijn haar kleuren , De lief ' lijkste bloesem der heî ; - Maar vlied haar , wand ' laar , ga voorbij ! De geest der duisternis woont in de balsemgeuren , En dood bergt de bloem der vallei ! Kalm is de zee bij Valencia ' s kusten , Een spiegel haar effen gebied ; - Maar hoed u , vreemd ' ling , weet gij niet Dat onder ' t blauwe vlak de scherpe rotsen rusten , En menig het leven er liet ? Schoon zijn de vrouwen , een hemel haar oogen , En lief ' lijk haar zonnig gelaat ; - Maar leugen , o vreemd ' ling , haar woord en haar daad , O vlied haar lachjes , vlied , eer zij u hart bedrogen , Wellicht waar ' t berouwen te laat ! ’ Dit had de vrouw gezongen Met zacht , eentonig fluist ' ren , En nauw ' lijks nog verstond ik Den zin der vreemde beelden .Maar , naar Rosaura ziende , Zag ' k op haar bleeke wangen , Dat zij aan ' t woord der oude Wel meer beteek ' nis hechtte .