(1857) ) Eunika lachte me uit als ik haar kussen wilde : Weg , riep ze , met een stem als of zy van my grilde , Weg van my , scheer u voort ; gy lompert van een ' vent ! Een boer my zoenen ! foei , dat ben ik niet gewend .Zoo ' n mondjen laat zich maar van steedsche lipjens drukken ; Maar ' k raad u , droom gy nooit van diergelijke nukken ! Wat ziet ge er uit ! Wat praat ! Wat onbeschoft onthaal ! Wat zijt ge glad van spraak , aanvallig in uw taal ! Wat hebt ge een zachte kin , bezet met paardenhairen ! Wat borstels om uw lip ! wat zwarte kreeftenscharen ! Gy stinkt naar ' k weet niet wat ! Maak schielijk dat ge gaat , En maak me maar niet vuil , gy , babok daar gy staat ! Zoo sprak ze , en spoog met een ' tot driewerf voor zich henen , Bekeek me op ' t oogenblik van ' t hoofd tot aan de teenen , Zag me overdwarsjens aan en met een ' scheeven mond , Trok ' t neusjen spijtig op , en schudde , daar ze stond , Van lachen .' k Voelde ' t bloed straks door mijne aadren schieten , En kleurde om ' t hoofd van spijt , als ' t roosjen van ' t begieten .