(1857) ' t Was niet mogelijk , zelfs voor den sterksten voetganger , lange togten door de straten te doen .Behalve dat men door het onophoudelijk uitglijden op de kleverige steenen in de nabijheid der huizen zeer vermoeid werd , veroorzaakte de stank van de schuimende plassen in ' t midden der straat eene walging en een onaangenaam gevoel in de maag , gelijk men op geene andere plaats ondervond .Wee dengene , die hier witte kousen en zwakke maagzenuwen had , en geen rijtuig kon betalen ! In den winter , als de goot bevroren was , deden de koetsiers vergeefsche moeite om elkander te ontwijken : de wagens gleden gedurig schuins af naar het midden der straat , waar de raderen tegen elkaar stieten .