(1839) 8 en 9 , doen ons onwillekeurig glimlagchen .De lente , die den adem der Eeuwige Liefde rondvoert ; de zangers van het woud , die zich dapper weren ; het vee , dat op de gewone wijze der natuur vermenigvuldigd wordt ; de geur van allerlei gewassen , die den veerkrachtigen dampkring balsemt ; de onweersbuijen , die zich op de gewone wijze ontlasten ( zeer ongepast is hier de aanhaling van de woorden des Psalm - dichters ! Moet een predikant dan altoos den predikant uithangen ? ) Deze en dergelijke uitdrukkingen kunnen de lezers een denkbeeld van den keurigen stijl en fijnen smaak des Heeren brandt geven ; of komt ook hier de lof meer aan Dr .braun toe ? Zeer waar is de aanmerking over de kinderachtigheid van den wensch : O , dat het altijd lente ware ! Men vergelijke bl .