(1891) .’ Terwijl hij nu haastig het zeepbakje , den spanriem en het scheermes opbergt , ruischt als een streelend muziekaccoord door Andreas binnenst : ‘ de vader van een Graaf ! ’ En kort daarna , als nog de nagalm van dat betooverend accoord in hem voortzingt , ziet hij nabij het kerkhof de Decemberzon tusschen het kantwerk der witgepoederde laryxen tintelen en een gloender zon rijst voor hem op , bestraalt een door cypressen en oranjeboomen omgordelde zerk en in weemlend gouden schrift danst voor zijn oog : Ici repose en Dieu Julie , Ottilie , Marianne Comtesse de Bordez .Priez pour elle .