(1889) Ze wendd ' het hoofd dan hier , dan daar , van schrik Verblijd , maar zag niet veel , een enk ' le bloem , Een eg ' lantier , en soms het opgedoem Van donk ' re rozen uit een rozebosch .' t Werd bloemvoller om haar , maar alles los , Het week al uit en niets was zeer nabij ; Boven en om haar hing in geur een rij Lichtende muzikale bloemen , schal Van zware wat ' ren ver af , overal Een enkel vogeltje , zingend ' heel schel .Ze streefde moei ' lijk voort en voelde knel En dwang om armen , eensklaps vogelvrij , Voor haar een beekdooraderde bloemewei .