(1873) De winter is voorbij - daar rijst de gulden zonne En schiet haar koesterende straal Op veld en beemden neêr ; de hemelhooge boomen De weiden , onlangs droog en vaal , Staan weêr met ' t groene kleed , hun prachtig kleed te pralen : ' t Herademt alles ! - God , wanneer Zal ook een koestrend licht in mijne ziel ontgloren , Wanneer herleef ik , God , wanneer ! ' t Gevogelt doet zijn stem in breede tonen galmen , ' t Vliegt juichend door de zoele lucht , Of schuilt in ' t jonge loof , het frissche loof der wouden , En slaakt zijn teedren minnenzucht .- Wanneer , wanneer , o God ! zal zich mijn stem verheffen , Wanneer zing ik mijn lofzang weêr , Wanneer voel ik mij ' t hart door zacht gevoel nog treffen , Bemin ik ooit nog , en wanneer ? Der bloemen balsemgeur bewierookt veld en beemden En klimt , o God , tot in uw woon En mengt zich bij den geur die in de hemelzalen Gedurig zweeft om uwen troon .- Wanneer , o God , wanneer draagt ook mijn ziel weêr bloemen , Wanneer ontluikt mijn harte weer ; Wordt ooit mijn woord nog zacht en heelend als de balsem En zeg , o goede God ! wanneer ? Of zal die koude nacht mij eeuwig ' t licht ontstelen , Zal ik , met ' t looden pak belaên , Door duisternis omgord , zoo immer blijven dwalen , Verdolen op des levens baan ? o God ! gij die zoo mild het leven weêr doet vlieten Door al ' t geschapen , zeg , wanneer Zal weêr uw adem door mijn dorren boezem vloeien , Wanneer herleef ik , God ! wanneer ! De toekomst .