(1920) Want ' s avonds was je te loom van ' t lummelen , om den doezel af te schudden in ' t eeuwige geroes van die benauwde gelagkamer , en resoluut naar bed te gaan .We bleven er maar hangen , praatten weer ' s een woordje mee , en dronken nog maar een pintje , staken maar weer ' s een sigaret op , onvoldaan om wéér zoo ' n langen dag waarvan niets viel te schrijven , den kop soezig - zwaar van dat eindeloos zelfde zeurige kallen , van ' t holle gezwets dier al maar smokende en pruvende Belzen om ons heen , bij de gloeiend gepookte kolomkachel .Een van de hoteldochters kwam dan uit dat poese - hoekje niet meer vandaan , bleekjes verliefd , ongelucht in de drukte , en verrookt tot tranen toe in haar slaperige oogen , die telkens verheerlijkend naar den jongen Belg opzagen , wiens bedremmeldheid de declaratie nog altijd terughield , waarom hij zich dan maar weer als een inktvisch verhulde , in wolken pijpenwalm .