(1911) In haar verbeelding zag zij de vorstelike rouwstoet naar de heilige Ganges trekken , zij hoorde de dreun van de duizend olifanten waarop de ridders langzaam reden achter dien dode aan die haar man was , die aan haar gebonden was door de vrucht van haar lijf .Toen bezon zij er zich op of niet zij , de moeder later van wellicht zijn enigste kind , den dode volgen moest in het laaiënde vuur , als gade sterven naast den man die haar bevrucht had , zij , de courtisane ? Zij glimlachte dromerig en weer dacht zij aan haar kind , aan het nieuwe leven dat worden ging , dat zij hoeden , koesteren en kweken moest , en glimlachend nog boog zij haar gelaat in de geurige rozenstruiken en zat heel lang zo in een nevel van diep geluk .In een nacht toen de maan laat aan den hemel steeg , voelde zij het onbedwingbare verlangen om Rohini weder te zien .