(1856) Wanneer hij zich opheft om te loopen , Hij lacht met het paard en zijnen ruiter ! ( XXXIX : 16 - 21 .) En dan het paard zelf - welk een edel , welk een bewonderenswaardig dier ! Geeft gij aan het paard zijne kracht ? Bekleedt gij zijnen nek met trillende manen ? Doet gij het springen als een sprinkhaan ? Prachtvol is zijn gesnuif , schrikwekkend ! Het graaft in den grond en is vrolijk in zijne kracht ; Het trekt uit , de wapenen te gemoet ; Het lacht met de vrees en wordt niet beangst ; Het deinst niet terug voor het zwaard ! Op hem ratelt de pijlkoker , Het flonkerende staal van speer en lans ! Door zijn trappelen en steigeren maakt het kuilen in de aarde , En het is niet te houden bij het klinken der bazuin ! Wordt de bazuin gestoken , het zegt : Heah ! En van verre reeds riekt het den krijg , Het geroep der aanvoerders en het krijgsalarm ! ( XXXIX : 22 - 28 .) En dan de sperwer , de arend , de gier : is het iemand als Job , die ze allen gemaakt , met zulke wondervolle eigenschappen bekleed heeft ? En Jehova antwoordde Job en zeide : ⊊ sp ; Twisten met den Almagtige zou de bediller ? Wie God bedilt , die antwoorde daarop ! ⊊ sp ; Maar Job antwoordde aan Jehova en zeide : ⊊ sp ; Zie ik ben gering : wat zou ik antwoorden ? Ik leg mijne hand op mijnen mond .