(1887) De houtvester zeide eerst geen woord .Steeds doorrookende en vervaarlijke wolken tabaksdamp over onze hoofden blazende liet hij , evenals zijn hond die op zijn gemak naast hem was neêrgehurkt , zijne blikken van den een tot den ander gaan .Eindelijk nam hij de pijp uit den mond , opende zijne dikke lippen en sprak , op den toon van een Delphiesch orakel : ‘ Werde die Frau fragen .