(1851) Even zoo getrouw en levendig als van het uitwendig voorkomen des gezins , is ook de schildering der vaderlijke en moederlijke zielsgedachten in de beurtspraak over de keuze van het af te stane kind .Maar wij kunnen ons niet weerhouden een paar coupletten over te nemen uit de Elegie Aan een spelend kind : Gij lacht , gij juicht , als hadt gij niets verloren ; Gij speelt - en , kind , gij hebt geen Moeder meer ! Wat was zij trotsch op u ! - Wat reine weelde Sprak uit haar blos , en schitterde uit haar oog , Als ' t zoet gefleem van uwe stem haar streelde ; Toen ' t eerst uw voet zacht tripplend zich bewoog ; Als ge om baar stoeide , aan hare knie gedrongen ; Of ' t strooijen hoedje aan ' t rozenkleurig lint , Op ' t zonnig pad haar blij vooruitgesprongen , Los in de lucht liet wappren op den wind ! O ' k zie u nog , hoe gij in ' t grasperk bukte , En bloemen , in een ruiker zaàmvergaard , Van ' t bont terras u tot een kransje plukte , Dat in den schoot van Moeder werd bewaard .Dat kroontje , dat de wind hief van uw lokken , Die kaarslichtbloem , waarmeê gij hebt gespeeld , Die , toen gij bliest , verstoof in grijze vlokken - Aanvallig kind ! het was uw Moeders beeld ! ' k Zie nog , hoe ge op uw teentjes aangetreden , Stil luistren kwaamt , of Moeder waakte of sliep , Gelijk een schim langs ' t ledekant gegleden , Terwijl uw mond zacht ‘ goeden morgen ’ riep .