(1897) Wanhopig viel hij neer , krom gewerkt en moede ; hij zuchtte uit de diepte van zijn goed , warm hart - o , Djoewita ! - en werd tot steen .Duizend maal duizend jaren moet hij zoo blijven ; over zijn gekromden rug waait de wind en geeselt de regen , maar de tjemaraboomen ruischen smartelijk om hem heen met hun sidderende tongen : ‘ Raksasa ! Raksasa ! ’ Dat is de stem van Djoewita , die zij klagend weergeven , want de liefelijke is dood , al eeuwen lang ! Zij is gestorven in denzelfden nacht , toen haar reus tot steen werd .De god van den Seméroe - is sedert een kluizenaar , die niet meer uit zijn berg komt , die wachten moet - tot dat de duizend maal duizend jaren om zijn en hij berouwvol Djoewita ' s geest met dien van Raksasa kan vereenen .