(1887) Maar hij woû zich wel onderwerpen , zeî hij , hij liet háar de beslissing over .‘ Zachte chirurgijns maken stinkende wonden ’ , zeî Mathilde iederen keer , waarop Jozef dan altijd begon met te andwoorden , dat een gewonde en een chirurgijn in een heel andere verhouding tot mekaâr staan als een ouder tot zijn kindje , dat alleen het zooveel mogelijk vrijheid laten en het door redeneering fouten onder het oog brengen een kind tot een waren man maakte , maar daartegen had zij bizonder veel dingen te zeggen : dat een kind voor geen redeneering vatbaar was , dat men zijn kind niet liefhad , zoo men het niet strafte , dat alleen hij , die eens zelf door kastijding had leeren gehoorzamen , later in staat was goed op te voeden , dat men anders onmogelijk een kind braaf kon maken , onmogelijk , dat men , strafte men niet , de liefde en eerbied voor de ouders zelf uit het gemoed van het kind bande , dat men op die manier zijn gezach verloor , en nog duizend redenen meer , zoo dat hij ten laatste haar maar een zoen gaf , om er een einde aan te maken .Maar zij hield niet op vóor hij zeî : je hebt gelijk .