(1904) Weêr een oogenblik was het den jongen man geweest of hij de meeldraden als voelsprieten had zien trillen , en de krans van schutbladen zich op en neêr bewegen , als de weeke leden van een zeester die ligt te kleppen en te dobberen in de zee .Hij begon het benauwd te krijgen in de kas ; tot stinkens toe hingen de dampige bloemgeuren saâmgedrongen in de kleine ruimte .Griezelig kwam de bloem nu onder het kantlicht der laagstaande lantaren .