(1912) Toch waren we iets onthutst op het rijk terras van ons te weelderig gasthof , en alleen een reingegoten wijntje deed ons ons overgeven geheel aan de nachtelijke schoonheid die zich kwam vlijen , voor ons vriendelijk als een hooge vrouw , het ideaal ons schenkend daar zij erkende onze edele aard , gelijk een stille en fijne sneeuw over gindsche bergen , die nu meer begonnen te gelijken op silhouetten , ginder gesneden achter de krinkelende vloed , die zonk in een pegel van misten , welke vandaar slierden tusschen alle engten .Vlak bij ons , aan de wanden van het hoog terras , hingen de rozen van het open latwerk , en ook beneden in de ronde tuinen geurden de rozen die dichtbij erkennelijk waren , in roze en wit , maar verder tusschen de struiken zoozeer verbleekten dat ze verzwonden in de doom .Stilaan begon over de bergen de sterrenglans te sidderen , daar waar niet meer heerschte in eeuwiglijkende gerustheid onder het wevende avondglijden de dichte en hooge einder .