(1912) Zoo lieten allen ' t groote , doodsche huis voor den herleefden tuin : ook , moeder , gij , uw zijden kleed had zijn bemind geruisch , toen ' k onder ' t koele groen ging aan uw zij .De gouden regen hing in trossen neer als bloeide rijk een gele druivelaar , de merel sloeg zijn klaren loktoon , keer op keer , heliotropen geurden zwaar .Maar heel aan ' t eind was een smal sintelpad , dat voerde buiten ' t park : daar lag een veld zoo vlak , zoo maatloos - ruim , dat men de stad en ' t ziekenhuis wel uren scheen ontsneld .