(1859) Daar , in spijt van ' t jaarsaizoen , Is de bloemgaard eeuwig groen ; Daar , uit nooit ontblaârde struiken En vernieuwde plant by plant , Anemoon en amarant By de grasviool ontluiken , En de krokus en narcis ' t Veldkleed tot schakeering is , En de winterviolieren Om de hulst en taxis zwieren .Ja , als sneeuw en hageljacht De akkers met heur last bevracht , Heft het geurig bloemgemengel ' t Blinkend hoofd op fieren stengel , En belacht het bijster weêr , Schoon het stammen ploft ter neêr .Ja , wanneer de Wintervlokken Hechten op verdunde lokken , Lacht de Lente nog in ' t oog , Altijd vrolijk , altijd droog ; Schittrend van geen dartle lonken Maar van teedre vreugdevonken Die het dankbaar hart ontsteekt , Van een hemeldaauw doorweekt , En van hooger Geest doorwemeld Die geheel de ziel verhemelt , En , als de Afscheids - Engel wenkt , Voor de hier geteelde vruchten , Hier genoten zielsgenuchten , ' s Levens gulden appel schenkt .