(1884) Als ik mijn meening uiten dorst En vonnis over beiden vellen , ' k Zou boven zulk een zieken vorst Zoo frisch een landman stellen .Wanneer bij Tollens een equipage naar de dorpskerk rijdt , dan kunt gij er staat op maken dat de heer en dame binnen - in hardvochtige lieden zijn ; de knecht en de kamenier , in het kattebakje , een barmhartige Samaritaan aan de zijde eener smachtende Hagar .Levenslang zijn de groote lui zijne nachtmerrie geweest , en nog als hij ' s avonds in zijn tuin te Rijswijk wandelde , met den éénen voet in het graf , kon hij in de verte de haagsche torens niet in de ondergaande zon zien schitteren , of denkbeeldige hovelingen staken hem in de oogen : Hier blinkt uw klaatrende opschik niet , Uw kunstvernis , uw schijnvermaken , Gij , hofstad , die met hooger daken Op ' t needrig kerspel nederziet ! Hier blikken door hun spiegelruiten De nietigheid en de eigenwaan Ons met geen smadende oogen aan , Als ze uit hun zalen zien naar buiten ; Hier slipt het beedlend ambtsbejag Niet schaamtloos ieder voorhof binnen , Om van verdienste ' t af te winnen , Die zich zoo laag niet buigen mag ; Hier breidt geen staatskunst aan haar netten ( Een broddelwerk , dat niets beduidt ) Of rafelt ze van daag weer uit , Om morgen andren op te zetten .