(1817) Hetgeen onze Wijsgeer hem van de volmaking voorpraatte , was , voor zoo veel als hij er van verstond , hem belangrijk genoeg .Hij voelde bij zich zelven , dat er aan zijne landgenooten nog al wat te beschaven zoude zijn , en de gedachte kwam bij hem op , of welligt het lot of de heilige kudde niet een vrij goed en geschikt opperhoofd had uitgekozen ? Hij boog zich andermaal en zeide : ‘ Uwe Majesteit heeft gesproken , gun mij dat ik vervolge ! - Daar elk land , gelijk ik de vrijheid nam , om dáár te stellen , zijne eigene en eigenaardige zeden en gewoonten heeft , en gelijk Uwe Majesteit zulks , met deszelfs eigen en in allen opzigte roemrijk leven , bevestigt , zal het hoogstdezelve dan ook niet vreemd voorkomen , dat wij de aloude en onveranderlijke gewoonte blijven aanhouden , die namelijk , om , bij het te niet gaan onzer Dynastiën , het regt der keus om eene nieuwe te benoemen , niet aan het onverstandig noodlot , niet aan de uitkomst van woeste volksvergaderingen , noch aan den invloed van vreemde mogendheden overlaten - nemaar ! in plaats van dezen , een allereenvoudigst middel gebruiken , dat is - het aan den onomkoopbaren reuk van den onschuldigsten aller neuzen - dien van eenen schapenneus overlaten , wie in het rijk der Paralapapappers den schepter voeren zal .‘ Eene kudde van spierwitte schapen , ’ vervolgde hij , van alle tijden tot deze dienst gewijd , moet namelijk in soortgelijke gevallen de keus des volks besturen .