(1898) ‘ O , o , o , ’ riep Peter , steeds met sterker wordende afkeuring in zijne stem ; ‘ als geen geit daar meer komen kan en oom gezegd heeft , dat je niet bij de rotsen neêr moogt vallen .’ Thans begon Peter op eens zoo geweldig te fluiten en te roepen , dat Heidi in ' t geheel niet begreep , wat nu zou gebeuren ; maar de geiten schenen deze taal te verstaan , want zij kwamen de eene na de andere aangesprongen en spoedig was de geheele schaar op de groene vlakte verzameld , sommigen voortknagend aan de geurige halmen , anderen op - en neerrennend en weêr anderen uit tijdverdrijf met hunne hoornen op elkaâr losstootend .Heidi was opgesprongen en liep midden tusschen de geiten rond , want het was voor haar een nieuw , onbeschrijfelijk vermakelijk gezicht , hoe de beestjes door elkaâr sprongen en zich op hunne wijze vermaakten ; zij sprong van de eene naar de andere en maakte met alle persoonlijk kennis , want elk van hen was voor haar een bijzondere verschijning en had hare eigenaardige manieren .