(1858) Als ' t roosjen , mat van ' t zonnestralen , Haar boezem sluit voor d ' avonddrop , Dan rijst de toon der nachtegalen , En ' t veldviooltjen luikt zich op : Dan wekt en geur en orgelzangen , Het ingesluimerd Geestendom , Maakt hart en zintuig tot gevangen , En ' t zweeft op nevelvlerkjens om .Dan , Febe , groet van uit de bladeren U ' t hartvertedrendst maatgeluid ; De veldgeur huppelt op uw naderen En strekt zich walmend naar u uit .Die hulde toeft uw zilvren wielen , En , waarge uw zachte glansen spreidt , Daar smelten alle teedre zielen In tranen van weemoedigheid .