(1840) Maar de oude visscher wist regt goed , dat hij te veel gezien had , om zeker van zijn leven te zijn .Begaafd met die soort van instinkt , welke den wilde een gevaar reeds uit de verte als ruiken doet , had hij , wegen en paden vermijdende , zich in een met hoog riet begroeid veld verscholen ; hier kroop hij in de digtste ruigte , en wachtte tot de nacht gekomen zou zijn , om alsdan eerst zijne kano weder op te zoeken .De vervolgers zochten overal rond , maar moesten eindelijk terugkeeren , zonder hem gevonden te hebben .