(1899) Al grootscher van lijnen , al warmer van kleur , Tooit zich verbeeldings tooverkeur : Door het kleurige ruiten beeldend gedicht Speelt er een gulden avondlicht .Daar ruischt het orgel , en voert den zin Het schemerend hoog , ' t hoogheilig in , Waar alles gevoel is en harmonie , En het wezen zetelt der Poëzie .Maar omlaag , in het schijnsel van hemelvuur , Heft zich een eenzame vrouwenfiguur : Goud zijn haar tressen , zacht bloeit haar wang : En het orgel , verstommend , beluistert haar zang .