(1850) Neen nimmer kan ik ' t dorp vergeten , Waar ' k zalig was als kind , Waaraan erinrings rozenketen Met knop en doorn my bindt .Wen de avondwind het boschloof schommelt Van beuk en eik en berk , Wen in de verte een klokjen dommelt En roept en noodt ter kerk ; Dan voel ik een geweldig dringen Naar ' t dierbaar oord der jeugd , En louter zoete mymeringen Vergulden wat my heugt .Wen duizend stemmen om my bruisen In struik , in gras en riet , Wen bloem en bladen zamenruischen En smelten tot een lied : Dan ryzen opwaerts myn gedachten Naar ' t schittrend stergewelf , En ik vernieuw myn vlinderjachten Soms in den hemel zelv ' .