(1917) Daalden , stegen op , hun oogen Zagen in het eindelooze waar de wolken En de landen altijd anders voor hun starren blik Vergleden , en hun machtige Vleugelslag verzwond in ' t eindelooze en hun Vèrziende oogen vonden nimmer Ander heil dan dat verglijdend heer Van wolken en van aarde En hemel ' t groot en onbereikbre Vluchtig vreemd gebaar .Twee zielen waren bloemen die Ver onder fiere vleugelslag Van vogels , stil op aarde prijkten , Onder de schaduwen van de wolken In het licht van de hooggestegene Zomerzon en in de regen die ze deed geuren .In de koelte en in de geuren Zweefden de zomersche feeën en de ruischende Wind trok als het gehuiver Van hooger verlangen door ' t veld ; de feeën doken , De wolken weken , de bloemen blonken .