(1849) Het schriklijk nevelspook , dat , van het voorgebergt ' Van Afrika , den moed des stoutsten zeemans tergt , Weêrstaat hij ; hij dringt door tot die gezaligde oorden , Waar eeuwge lente lacht aan Indus rijke boorden , Waar ' t aardrijk , ongevergd , zijn ' vruchtbren schoot ontsluit , En ' t menschdom zegent met de keur van vrucht en kruid .Der specerijen geur aâmt dáár hem allerwegen , Als hij op bloemen rust , uit amberbosschen tegen .Maar ach ! dit Paradijs wordt ras een aklig graf ! De woeste Portugees zwaait dáár zijn ' schrikbren staf , En plast in ' t gudsend bloed van Vorsten en gemeente , En slokt ' s Lands schatten in , en knaagt aan ' t dor gebeente ; ( Zoo woedt een tijger op zijn prooi met ijzren tand ! ) Heel ' t Oosten kermt vergeefs om hulp en onderstand .