(1888) De zonnegloed , dien nimmer regens dooven , Is mijn emblema .Hier waar d ' eindelooze Zandvlakte rust - nauw kunt gij het gelooven - Was eens een lachend land ; de geurge roze Wies weeldrig overal en alles tierde In vrijen levenslust ; totdat ik , booze , Ik , demon der gewoonte , ' t al bestierde En brak en kneusde .Alles was verloren Toen uit mijn mond de vloek langs d ' akkers gierde .