(1900) ’ ‘ Het is mogelijk Mylord , dat het nog altoos de tijd niet is voor die anderen , die ongelukkiglijk juist uwe vrienden zijn , maar het is nu toch eenmaal mijn tijd geworden .Het is waar , ik had belofte gedaan hier in te berusten , doch , waar ik ondervind , dat die kwade reuke van mijne leer en wandel tot hierheen is overgewaaid , op zulke wijze , dat weerdige mannen , die volgaarne mij voor vriend en broeder zouden erkennen , zwarigheid vinden mij te houden , niet enkel voor een waardig leeraar der Christelijke kerke , maar zelfs voor een onbestraffelijk burger van dezen Staat , daar wordt het dunkt me over den tijd der berusting en daar meene ik vrijheid te hebben , van u de gunst te vragen , de éénige Mylord , die ik ooit voor mij zelf vroeg , om van die ondoordachte belofte ontslagen te zijn ..