(1904) De familie Verhulst had toen te Contich eenen handel , die onder andere bestond in het opkoopen van alles wat de streek voortbracht en wat men in de stad verkoopen kon , en C .Verhulst was dien dag voor dezen handel naar de stad gekomen , en daar het weder guur en regenachtig was , had hij over zijnen Complet een blauwen kiel getrokken , droeg eenen fermen wandelstok in de eene en zijne pet in de andere hand als hij de bibliotheek binnentrad met zijn rozig gelaat , zijne gekrulde bruine haren en zijne groote bruine oogen .Mevrouw van Peene sprak hem over zijne poëzij en ook over de hare , zeide wat zij thans schreef en vroeg ten slotte aan Verhulst met welke poëzij hij zich voor het oogenklik bezig hield ; waarop Verhulst vooreerst niet antwoordde , maar de handen in de zakken van zijnen kiel stak , er vijf aardappelen uithaalde en ze voor iedereen op de tafel legde en zeide : ziedaar , la poésie du jour .