(1912) Deze aan de klassieken ontleende opvatting poogde hij ook later vasttehouden , zooals wij zagen in Het Dichterlijk Geluk ; maar de ongeëvenaarde opgang zijner poëzie belemmerde zijn pogen .Ten deele mocht het een geluk voor hem heeten , het inzicht : dat zijn kracht niet in het hooge lag ; dat hij , lager bij den grond blijvend , het publiek bekoorde of verrukte ; maar anderzijds werd hij door zijne vroegtijdige populariteit geschaad , immers verslapt : van een streven naar ontwikkeling bemerken wij niets meer ; hij was , vooral na Feith ' s dood , de vaderlandsche dichter - wat zou hij zich nog inspannen ? Onder de toejuichingen van een gansch volk , bij het allerwegen opstijgen der bedwelmend - geurige wierookdampen sluimerde zijn dichterlijk geweten in .Een enkelen keer ontwaakte het : in Avondmijmering ( 1823 ) toont hij zich pijnlijk bewust van het verschil tusschen hetgeen hij eens gehoopt had en hetgeen hij nu geworden is , hooren wij hem klagen over de giften door de natuur aan hem verkwist ; maar de veertigjarige was toen reeds te ver op zijn pad gevorderd , om nog een anderen koers te kunnen kiezen .