(1887) Onophoudelijk dat heen en weêr trekken , in de stofferigheid of de smerigheid van de spoor en zoo , het vervelende eentonige hossen , een paar uur lang , in zijn eentje , om als belooning van zijn moeite in denzelfden afmattenden vreugdelozen doodschen dampkring , buiten , aan te komen , dat was heel onaangenaam .Als hij den omnibus maar zag , voelde hij zich al hobbelen tusschen allerlei burgermenschen in , met een door het dansen veroorzaakte tergende jeuk , die hem noodzaakte aan zijn neus te wrijven elke vijf minuten , hij liep al in de gedrongen haasterigheid van het stationsperron , hij voelde zich het onbeduidende grijze landschap doorstoomen , verder de eenzame rit van Vreeland , Kortenhoef en ' s Graveland in het gemeene tentwagentje , met den viezen koetsiers - jongen voor hem en den ouden hit , en dat alles om zijn naren dag door een nog naarder avond te laten volgen , zonder zelfs altijd bij Mathilde te kunnen zitten , korte woorden over het weêr en de huishouding met de meiden wisselend , - neen , het was te akelig .Zijn eenig genoegen was dan Marie te zien , , zwaar en warmblank .