(1919) Hij had Aart het tijdschriftnummer met de versjes gegeven , los - weg zeggend : ‘ Laat het eens aan je moeder en je zusje lezen ’ - , en heimelijk daarna een briefje verwacht van haar , heimelijk zich al voorgesteld wat moeder en Bekkie wel zouden zeggen , als daar ineens een briefje voor hem kwam , een mooi , fijn briefje , met een zachten geur eraan - , maar toen het uitbleef , vond hij zijn verwachting aanmatigend - , en in dat verband zijn andere gedachten beneden elk peil armzalig en belachelijk .Dien Zondagavond was het zwoel en duister , donkere maan ; Enny , gekleed in violet als van edelsteenen , zat bij de open deuren en keek in den tuin , haar gezichtje bleek en gretig , de oogen wijd open , de mond als vochtig , als dronken van geur en nachtgeruisch , zóó schitterend en edel haar rosblond en blank , het halsje koel en zacht als een bloemstengel , dat hij zichzelf en zijn verzen armzalig vond .Angstig keek hij in haar oogen bij het begroeten , een teeken van verstandhouding en herkenning hopend - , haar blik gaf meer dan hij had durven verwachten en zond hem een duizel van verrukking , fel als een electrische schok , door de leden .