(1825) Hulde aan Joan Melchior Kemper .Sloot gij , o wreede ! met de kindren Der duisternis een helsch verbond ? Zult ge , op hun beê , den gloed verhindren Des lichts , nog stralende op dees grond ? Zult gij , waar hunne krachten salen , Uw zeissen , hun tot vreugd , verstalen , En maaijen de eelste planten af ; Die planten , wellust onzer oogen , Die Neêrlands luister grootsch verhoogen , Wier vrucht ons kracht en vreugde gaf ? Hebt ge ons dan eeuwig strijd gezworen , o Dood ! o schrikbre wereldvorst ! Kan u de kreet der smart bekoren En ' t hijgen onzer matte borst ? Moest ook , wiens groote ziel het leven Voor ' t vaderland dorst veil te geven , Zijn Egis was in ' t bangst gevaar , Moest hij , de liefde en vreugd der braven , Bedeeld met Pallas ' beste gaven , Ten offer zijn op uw altaar ? Wie zou in uw verlies niet deelen , In uwen rouw , o Leydsch Atheen ! De luit op treurgen toon niet spelen , Niet jamren bij uw droef geween ? o ! Wien nog gistren ' t oog bestraalde , Welks gloed in ' t hart der vriendschap daalde , Voor ' t laatst die vriendschap nog genoot , Staat niet , bij ' t lijk , in ' t hart verslagen , En schreit , met echtgenoote en magen , Om kemper ' s plotselijken dood ? Zoo zien we een ' milden akker bloeijen , Die ' t oog verrukt door zeldzaam schoon , En , wijl zijn geurge vruchten groeijen , Geheel der landouw strekt ter kroon ; Maar , als de zon , bij ' t uchtendblozen , De kimmen , met den gloed der rozen , In nieuwe pracht en feestdos tooit , Vindt gij die kroon des velds niet weder : De nachtstorm velde haar ter neder , En loof en vruchten zijn verstrooid .Ja , gij , gij blijft uw baan beschrijven Met nimmer afgematte kracht , En stoorloos door den ether drijven , o Zilvren starren van den nacht ! Gij blijft , o heldre slonkerbollen ! Weêr d ' afgeloopen baan doorrollen , En keert met de eigen glansen weêr ; Maar wij , aan ' t eind des wegs genaderd , Staan , als de boom , door storm ontbladerd , En zinken in den grafkuil neêr .