(1895) Zij werden beiden gansch rood bij die gedachte , keerden zich beiden werktuigelijk om en bleven pal staan , met kloppend hart luisterend naar de scherpe kreten waarmede de overige toeristen de weergalmen van het woud vervulden , ten einde de achterblijvenden te verwittigen van de richting welke zij genomen hadden .Een lichte huivering greep hem aan , hij sprak , met een veranderde , vreemd klinkende stem , terwijl zijne vergroote oogen als verschrikt op haar gevestigd bleven : ‘ Zij gaan tot aan den “ Duivelseik ” , geloof ik ? ’ ‘ Ik geloof het ook , ’ antwoordde zij werktuigelijk , in roerlooze ontroering luisterend , het lichaam insgelijks als door een huivering van koude geschud .Langzaam waren zij op hunne schreden teruggekeerd .