(1918) 1893 Mijn eeuwge ziel Mijne eeuwge ziel , in ' t rustelooze streven , opgaand en dalend als de onvatbre golf , die voortgestuwd en weer teruggedreven ter wijde zee , zich - zelf een grafsteê dolf om , weer naar boven wentlend , om te spranklen in ' t gouden licht der zon , - mijn eeuwge ziel , waarop zoo schaarsch Uw gouden zonlicht viel , hijgt wild naar U , mijn God , in ' t bochtig zwoegen , en kent U , noch en ziet U , maar zij voelt Uwe almacht en verneemt , met liefdebeven , Uw mildheid aan elk toppunt van haar leven .1893 O klamme koude O klamme koude , die me ' t krimpend herte beklemt , en ' t àl ontzielt en mijn gedachten , als bloemen , dor voor ze in de zonne lachten , doet nederbuigen onder ' t lood der smerte , - doet nederbuigen in wanhopig smachten , zoo droef , ach , o zoo droef , tot haar verterte de tred des wandlaars , onbewust hoe ' t herte toch pijnlijk krimpen kàn om al die krachten verloren en niet eens dat lied gezongen , vol liefde ruischend van miljoenen tongen en rijk van ingetogen zieleleven .Mijn hoofd valt zwaar , mijn stramme handen beven ; ' k voel onmachtstranen in mijne oogen schieten en heel mijn leven door mijn vingren vlieten .