(1869) Over alles lag eene onuitsprekelijke wellust , die de harten door zacht gevoel deed kloppen en bekwaam was , om de ziel in hemelsche mijmering weg te voeren .Niet een der drie vrienden bleef voor dit schoone natuurtafereel ongevoelig ; doch Wolfang was er wel het diepste door getroffen : ‘ Zijn wij niet dwaas , ’ riep hij , ‘ ons leven binnen de donkere , killige muren eener stad te willen slijten , wanneer de natuur haren rijken moederschoot ontsluit en ons uitlokt , om op haren boezem de zachte rust en zalige weelde te komen smaken ? Zijn wij niet dwaas in eene stad elkaar den verstikkenden dampkring te betwisten , wanneer wij in het open veld zouden kunnen leven en de zuivere , pure lucht met wellust inademen ? Zijn wij niet onbezonnen ons in onze vertrekken te kluisteren , ons op een dof rustbed uit te strekken , wanneer de natuur ons frissche beemden aanbiedt , waar wij , in de schaduw van het zachte loover , onze leden op het mollige gras zouden kunnen neerstrijken en onze rust , door de geur der bloemen en het gezang van het pluimgediert zouden verlustigd voelen ? ..