(1911) .’ En hoe heerlijk beschrijft hij het middeleeuwsche poëtische Rothenburg , dat hem echter zoo zwaarmoedig stemt dat hij verlangt naar huis , ‘ naar een tuin waar kinderen spelen in de welriekende lanen , naar een zeker plekje waar iemand op hem zit te wachten , naar hem zit te verlangen , alleen - even eenzaam en alleen als hij zelf is .’ En hoe lief is mij ‘ Een Umbriaansche Kroniek ’ , die het boek besluit ! Die enkele hoofdstukken , doorweven met gedichten , welke ik voor de beste houd , die Jörgensen ons geeft , schijnen mij geschreven met hartebloed .