(1843) Wij wandelden verder op .Wat treurige verwoestingen ! Door zwakte gevoeliger dan anders , weende ik bijna van spijt bij het gezigt van mijne plat getrapte riddersporen ; een weinig verder ziet mijn roode mei - boom er uit , als een vogel , wien door den meedoogen - loozen sperwer de veren zijn van ' t lijf gescheurd ; Tante zelve heeft de schaar met den zilveren ketting uitgehaald , om een ruiker te plukken , en Nicht jansje vlecht bloemenkransen , en roemt op een sentimentelen toon het zalig genot van de schoonheden der natuur .o Mij ! Oom heeft nu tweemalen den tuin rondgewandeld en vindt dit al wèl genoeg : ‘ Hoe is het , Nichtje , zouden wij geen koffij drinken ? Want als het schikken kon , wilde ik niet gaarne te laat eten : wij zijn vroeg op geweest en moeten voor den donker ook weder te huis zijn .