(1883) Het morgenlicht deed den glans der sterren verbleeken en de vriendelijke Meizon ging in al haar schoonheid op , onbekend met hetgeen zij beschijnen zou ; dezelfde zon voor hoop en vertwijfeling , dezelfde die hem hier eens uit zalige droomen wakker riep , toen zij verkondigde dat de dag van zijn kroning was aangebroken - waartoe riep zij hem thans ? De droomen die nu , áls hij sliep , zijn nachten vulden , waren geen , die hij hoopte verwezenlijkt te zien , ze hadden hem geleerd voor ' t licht te vreezen , dat misschien hun vervulling beschijnen zou .Of kon hij ze begraven in den schoot des nachts , die langzaam week ? kon hij zich nog losmaken van den daemon , die zijn gedachten verwarde , en doen , gelijk Person zeide - zich vertrouwend overgeven ? Een oogenblik scheen het , of de vleugelslag van den engel der verzoening het jawoord ruischte , of ' t licht van den morgen eindelijk ook binnen Upsala ' s donker slot en binnen het nog donkerder hart , dat er vernietigd neerboog , scheen te zullen dringen .Helaas , de zon van den zomerochtend doet niet alleen de sluimerende bloemen ontwaken , - ook de adder wordt dan gewekt .