(1901) Naar bed gaan wou ie toen niet meer .Heelemaal gekleed , beverig van slaap - en gaapgerek , was ie toen doodvoorzichtig op het voet - énd van z ' n slaapstoel gaan zitten , in elkaar geknust , weeërig achter de eeuwige walming van ' t stinkende lampje , al de kartelende invallen van deschaduws in ' t hoekje beloerend , totdat ' t lampeglaasje zwart berookt als roetblauwig schoorsteenpijpje , alleen nog maar flauwe lichtvlekjes naar ' m toepijlde , en alles voor ' m in schemergrauw was weggevloeid .Van - nacht was ie gelukkig op tijd wakker .