(1882) Met eenig méér recht dan de meeste andere zaken die fraaie titels dragen , heet deze tuin ‘ Il Paradiso ’ .En voor Sint Pieter speelt hier geen jichtige oude sappeur , of snappende , snuffende tuinman , edoch een poppig mooi meisken , een halfwas deerntje , dat echter reeds van haar zoet gezichtje , hare bruine oogen en hare parelblanke tandjes het rechte gebruik schijnt te hebben ontdekt , en , terwijl haar slank figuurtje u langs de stijgende kronkelpaden vóórtrippelt , u heel vrijmoedig , in een alleraardigst mengelmoes van Italiaansch en Fransch , vertelt hoe haar vader het ambt bekleedt van ‘ intendente du conte ’ , hoe hare moeder de gaarkeuken houdt daarginds aan den hoek , en hoe zij zelve ( Bettina is haar naam ) aan vreemdelingen den tuin laat kijken ‘ tout simplement per la sua dilettazione .’ Dit laatste is , ik wil niet zeggen een jokkentje , maar dan toch de waarheid een weinig geforceerd : want voor den toegang tot den hof staat een poortgeld van eene halve lira den man - iets waartegen niemand trouwens bezwaar kan opperen , aangezien geen paradijs , wil het dien naam waardig blijven , zoo maar vrije intree moet bieden aan den eersten den besten vagebond .