(1900) En toch , ’ hernam hij met gevoel , ‘ nooit gedenke ik de zoete dagen van ons kindsche samenzijn te Amersfoort , zonder innerlijke beweging van weemoed .Wat het schoon is jonk te zijn , jonk van harte ; want wat den leeftijd aangaat , ik ben nog in mijne beste kracht ; alleen ik geniete het leven niet meer ; de Staatszorge neemt de fijne geure des genots weg ; en de moeite en bezwaren van overstraffen arbeid des geestes , dorren ontijdig het harte , wijl ze het hoofd rimpelen , zonderling in dagen als die ik doorleve ; maar jonk te zijn , zooals toen te Amersfoort ; zijne jeugd te voelen , die te genieten met open gemoed en heldere zinnen , als ten dage , dat ik van de Heidel - bergsche Universiteit keerde en u wederzag , ook jeugdig , jolijselijk , uitnemend boven allen in volgeestig schoon , dát heette eerst leven , en ' t leven te genieten ..