(1595) Op het bal had de la Géneste het nog eenmaal aanschouwd , zooals het zich het laatst en het liefst aan zijne blikken had opgedaan .Het geviel in zoete lente ; - om de kleine ramen , om de openstaande deur geurden en zwierden de kelken der winde ; mild scheen de zon onder het afdak van den ingang , op de mat er over den vloer uitgespreid .Half weggedoken in een gemakkelijken stoel , daar door zijne zorg gebracht , zat Loyse in die schemerschâuw ; maar de blikken die gingen van de eerstelinge op haar schoot naar het boek in hare hand ; maar die moeder , welke den Bijbel sloot , om Madeleine de borst te geven , hoe lokten zij hem uit het aardsche licht tot een hooger ! Ons faalt schier de moed tegenover dat tooneel de straffe aangezichten te stellen , thans binnen de wanden van het zomerhuis saamgeschoold .