(1912) De zon stond in vollen glans aan den blauwen hemel en toog uit de zandige vlakte eenen waggelenden wasem , welke haar deed gelijken aan eene brandende zee met kleurlooze vlammen .De eigenaardige balsemgeur der heide en de reuk der schaddenvuren vervulden de lucht ; de krekels zongen hun eentonig lied , en duizend andere kleine diertjes dartelden tusschen het gebloemte der heide .Dit alles werkte met dwingende kracht op het gemoed des kolonels : onder zulke lucht had hij zijne schoonste jaren gesleten ; alles , tot het magere gras toe , voerde in zijn geheugen ontroerende dingen op .