(1911) Uit vele wonden bloedend , zette hij zijn dollen loop nog een klein poosje voort , daarna hield hij plotseling stil , stak zijn snuit in de hoogte , alsof hij daarmede zijn nederlaag te kennen geven wilde en viel met zulk een geweldigen schok op den grond , dat de aarde van zijn val dreunde .De overige olifanten volgden hunnen aanvoerder , tot zij door de reuk van het bloed op het gevaar opmerkzaam werden ; daarna weken ze naar beide kanten uit en vormden twee groepen , maar zij liepen niet in een bepaalde richting , want zij misten den aanvoerder .Nadat de jagers hunne buksen opnieuw geladen hadden , liepen zij snel voorwaarts , om de olifanten van het dichte bosch terug te houden , waar deze heen vluchtten .