(1724) Schroef hier geen veêr van Was , myn Parnas , aan uw schoft Op dat uw dubb ' le bult niet in het Meirschuim ploft ; En doet den Water - reus het zout , ter kil uitzweeten , Om ' t hoogste van haar roem , door laagheid af te meeten .De winden rukken reets uit hun ontbonden zak , En geeven ' t reuk ' loos kei een onherstelb ' ren krak , in ' t aanzien van Apol , tot schrik der zonne - dwergen , Die met een zwakke luit , hun fiere toonen tergen ; Zo dat de Kruidenier by zynen damp besterft , In ' t Marmer Tempel - choor , het geen myn Digtkunst verft Uit Jaspis , en Porphyr , en rompen Ambersteenen , Die , van haar toorts getukt , een rei van traanen weenen : Dus groeit het Paerlemoer uit ziltig oogen nat , Het geen zyn brede vogt in naauwer kroezen spat : Om ' t dart ' len van de Min te vleijen , door zyn snaaren , ' t Gaat wel , myn kiel word vlot , in ' t plompen op de baaren ; Zy roeit de werelt om , en gilt aan allen kant : Johanna is myn zon , en steekt de Zee aan brand .Schuilt straks in uwe kruik , ô plonderende golven , Of vader Oceäan raakt zels van ' t vuur bedolven ; Zyn Gaffel droog geroost , die wufte lokken kemt , Langs Thetys blanke vel , op root koraal gestremt .