(1918) Die tocht naar hoogeren vrede , naar de steeds nagejaagde en immer ontwijkende rust in volkomen waarheid en wisheid , goedheid en liefde , met zijn afwisseling van hoop en teleurstelling , van vreugde en lijden , in het beurtelings oprijzen en in zich zelf terugzinken der hakende ziel , die haar verlangen aan al ' t menschelijke wil verzadigen , doch nergens bevrediging vindt , zal , op den keper beschouwd , schering en inslag uitmaken van zijn werk .De vleeschelijke liefde met haar sombere ironie , Circe , de zuivere liefde , die den mensch weder verheft en hem zijn aangeboren adel terugschenkt , doch door de omstandigheden zelve onvoldaan moet blijven , Ultima dona , de aanhoudende poging tot zelfvolmaking , immeraan gedwarsboomd door de eeuwige menschelijke zwakheid , wat den dichter leidt tot het wanhopige determinisme van Metempsychose - met de wederopleving door het oprecht berouw in het grootsche schouwspel van Golgotha ; - de gestadig weer opkomende herinnering aan vroeger vreugde zoo frisch en jeugdig vertolkt in de zangerige rythmen van Zomernacht , waarin wij de eerste maal het motief hooren van : ‘ De golvende zangen van ' t ruischende koren ; ’ de opvolging van smart en verpoozing , uitgedrukt in het fijn ideëel gebeeldhouwd sonnet ' k Heb u in smart gebaard en toch omvangen met dubbele vreugd , enz ., als een zucht uit donkere diepte geslaakt ; - in het lied Waarom uw blik mijn blik niet boeit , waarom uw lach mijn lach niet wekt ? en in het hoofdstuk Ontwaking , die lente - hymne met de slotstrophe : ‘ O natuur , o moeder ! op uwen boezem , wiegt gij liefdrijk uwe vermoeide kinderen , schenkt hun leven weer en verkwikt hen aan uw krachtige borsten ! ’ de goedhartige bemoediging tot den kunstvriend : Naar ' t Wonderland , de zeer kenschetsende , pijnlijk grievende klacht der ootmoediging in ' k Ben vreemd te moede .