(1874) Gekeerd zijn nu de tijden ; Uw dwing ' land worde uw voetschabel ! God is met ons ! Emmanuel ! ’ Wie heeft er zoo moedig de stemme verheven ? Wie doet er het volk thans voor Vlaandren herleven , Wie doet er de bastaards en vijanden beven , Door zoete gedichten - door zweepslagen fel ? Wie spreekt er van ' t roemrijk verleden ? Wie zingt er ons taal en ons zeden ? Emmanuel ! Wiens woord is ' t , dat klinkt van oord tot oorden , Hergalmend op Scheld - en Denderboorden , Zoo machtig en zoo hel ? Wie brengt er het heilwoord den huisgezinnen ? Wie fluistert zoo streelend van ' t zoete minnen ? Emmanuel ! Van waar komt uwe zending , dichter ? Wie openbaarde u ' t heilig woord ? Hebt gij , als Mozes , ' t woord des Heeren In ' t onverbrandbre bosch gehoord ? Emmanuel , o zoon der weide , ' t Was daar dat Godes hand u leidde , U zalfde als leeraar van uw stam ; Emmanuel , o zoon der Schelde , ' t Was daar dat God zijn woord u meldde , En tusschen duizend hij u nam .Dan hebt ge , in dichterlijke droomen , Het rits ' len van de kruin der boomen , Het geuren van de bloem verstaan ; Gedachten , die den wil bevruchten ; Verlangen , die het hart doen zuchten , En ' s menschen lief en leed verraân .Dan hebt gij ziel en bloed en krachten , Dan hebt gij geestdrift , kunst , gedachten Verpandt Voor ' t dierbaar vaderland ! O ja ! wij zijn nog vrij ! wij hebben nog een tolk ! Gij , grootsche dichters , zijt de stem van ' t vlaamsche volk ; Gij hebt des landes hoon gewroken ! Uw voorhoofd draagt het merk van wil aan kunst gepaard , Ons taal is ' t , die gij spreekt , ons kunst , die ge openbaart , Ons hart ligt in uw hart verdoken .