(1912) En ' s morgens trilde erinneren , Als loof waardoor een vogel streek , Van liefdes warme vleugelen , Tot al mijn eigen maken leek Haar schilderen ! Dus , tusschendoor Lang zwijgen zoet en zoet gesprek , Aan raam van ' t zomersche vertrek Stond ze onder bloeiend plantendek Dat gaf der boomen schaduw voor .En wijl ik werkte , en boven was ' t En om ons heen al geurge noen , Leek mij , in liefdes zieken last , Dat als een hart sloeg tusschen ' t groen Iedere bloesem zondoorheld - O hart dat nooit meer klopt of zwelt , In altijd donker altijd stil , Wat ' s u mijn liefdes groote wil , Dit levend web van zongetril ? Want nu ontkent de lichte dag Die dagen : niets wat ' k zie of hoor - Slechts bij der nachten hoog gezag Fluistert hun boodschap tot mijn oor : Als de bladschaduw op een aêm Krimpt langs den weg , en ' t wijd verzaam Van heide , bosch en water ligt , Verheerlijkt in klaar sterrelicht , Helder en heimlijk als doods naam .Vannacht vond mij de slaap in ' t end , Toch waakte ik tot het dagbegin Steeds dwalend - tóen heb ik geweend ; Want onverhoeds was ' k midden in Die bosschen waar zij met mij ging ; En als ' k daar stond , zoo plotseling , Van langen nachtgang moede en wee , Luid tegen schaamle lichtekling Smachtte uit haar ijzren borst de zee .