(1859) Een frissche Jeugd treedt op in ' t edel Letterwapen , En rolt in Leydens school de blanke heirvaan los ; De lauwer van de vlijt versiert haar kruin en slapen En ' t voorhoofd tooit zich reeds met Morgenlandschen blos .Wie vliegt daar , toegewenkt door Palestijnsche palmen Zoo fier , zoo staatlijk voor aan ' t hoofd van dezen stoet ? Wien zal een dankbaar kroost het Péän tegengalmen , Door ' t vrolijk lofgejuich van gantsch Euroop begroet ? Geleid hen , waardig Hoofd , van d ' echten roem doordrongen , En streven ze aan uw hand die Paradijsbeemd in ! ô Mocht Thessaalsche kracht mijn ouderdom verjongen , Ik volgde u nevens hen , doordrenkt van lettermin ! Wat heerlijke Oostergloed verrukt en lacht ons tegen ! Wat hemel opent zich ! Wat Lente blaast ons aan , Strooit paarlen , strooit jasmijn , strooit krokus langs de wegen , En walmt ons d ' amber toe van myrth - en cederblaân ! Wat albegoochlend lied doorritselt bosch en dalen ; Wat wellust ademt hier den smachtende in ' t gemoet ! Kom , zijgen we aan uw zij ' , verliefde Nachtegalen , Op ' t riekend rozenbed in zielbedwelmend zoet ! Mijn weeke borst bezwijmt .- Gy frissche Jongelingen , Treedt gy met stouter stap dees toovergaarden door ; Zoekt voedsel voor ' t verstand , en ( voor wellustig zingen , ) De wijsheid waar ze ontlook in ' s warelds uchtendgloor ! Niets kan ik , dan in ' t hart en met mijne oogen volgen ; De Grijsheid roept vergeefs aan d ' ingang van dit pad Verloren dagen weêr die kracht en brein verzwolgen , Wier overijlde vlucht geen nijvre vlijt verbad .