(1919) Zijn kaken verkrampen van afkeer en van schaamte , tegen zichzelf , tegen alles , hij dacht aan de kinderen uit de villa ' s , de kinderen in het doktershuis , de kinderen waarvan hij las in boeken en voelde zich afgezonderd en verstooten van alles dat rijk en mooi en rein en vrij en gezond mocht leven .Hij stond op en ging naar het waschhok achter het keukentje , en deinsde op den drempel terug voor den dikken , witten , stinkenden walm , die hem tegemoet sloeg .Boven het roestig fornuisje in den hoek , over een ijzeren ketel gebogen , stond bleekvertrokken van hoofdpijn zijn moeder en kookte hun vuile kleeren uit .