(1897) Het zijn doode armen ; dooden , te arm voor de weelde der brandstapels , die des nachts wegdrijven op den stroom in de fluweelzwarte schaduw , gelijk aan aardsche sterren , aarzelend - weldra uitgebluscht .Zij drijven voort , zij gaan daarheen , waar de tijger brult , waar de gier , nooit verzadigd , wacht op zijn buit , terwijl in de kalme nachtlucht , onverschillig voor den dood , de vurige geuren der daturaboomen ontwaken om alle dingen te liefkoozen .Een lastige liefde .