(1850) In de stad zyn de menschen als slangen zoo glad , Naar het kleed en den schyn is de deugd er geschat , Der begeestering vleugel , die fladdert er mat Door den nevel , die alles bedrieglik omvat .Des bezingen en roemen Wy een landlik gehucht , Waar ontallige bloemen Met de keurigste geuren doorambren de lucht Vlaamsch en Duitsch .O Moederspraak , du bist my waard En lief als geest en goed , Dy hang ik aan met trouwen aard , Met zuiver jonglingsbloed ; Des vaderlands eerwaarde schoot , Dien Arndt bezong , is breed en groot , En wie ' s lands grootheid af kan meten .