(1858) - ” En ' k sterve ! - Zonder mededoogen Greep mij des noordens geessel aan ; Mijn lente is naauw voorbijgegaan , Reeds staat mijn winter mij voor de oogen ! Ach ! heester van maar éénen dag , Droeg ik misschien een handvol bloemen , Maar durf op geene vruchten roemen , Geen ooft dat ik vermaken mag .Ruischt , blaad ' ren , ruischt ! dat van mijn dolen Het spoor verdwijn ' ; val , loover ! val ; Houd moeders blik de streek verholen , De plek waar ' k morgen wezen zal ! - Maar , mogt naar de afgelegen boomen Mijn schreijende geliefde komen , Wanneer de zon zich neigt ter kim , Wek dan door zoet gesuis mijn schim En doe me een omzien zalig droomen .’ Hij zweeg , ging voort .