(1856) De mensch verschijnt ons als steeds met den blik ter aarde geslagen , omdat der stoffe alleen zijn streven geldt , maar de dichter haast zich er bij te voegen , dat daar toch een ander leven is , en de ziele daarnaar zucht , en hij ontwapent aldus de aanmerking , die alligt zijne te donker gekleurde schildering zou treffen .Hoe zal die zielszucht worden bevredigd ? We vernemen het in de volgende liefelijke regels , die we in haar geheel moeten afschrijven , om onze lezers vooral het zoetvloeijende en zoo bij uitnemendheid voor de muziek passende der slotvaerzen te doen genieten en bewonderen : ‘ Daar ruischt een zoete stemme , Die van den Hemel spreekt , En van het licht daar boven , Waarbij ' t gestarnte bleekt ; Van meer dan aardsche koren , Van englenmelodie : Daar zuist de zoete stemme , De stem der Poëzie .Zij spreekt , en de smarte Ontvangt eene stemme ; Zij spreekt , en de dorens Omzwachtlen met dons zich ; De bloemen doorgeuren De geurende gaarde .