(1825) Waarom dan soms , met ijslijk klettren , Onafgebroken neêrgestormd ? Moest gij dan alles weêr verplettren , Wat gij zoo schoon eens hadt gevormd ? ' t Zegt weinig , dat de jongste regen , Milaan ! uw ' lusttuin heeft verplet ; Ja , willig noemde ik dit een zegen , Zaagt gij uw burgers slechts gered : Als om hen allen te verdelgen , Verwoest hij eerst uw ' vruchtbren grond ; Beroofd van brood met uwe telgen , Scheen ' t weldaad , dat hij hen verslond ! Zie gindsche plas , door land omgeven ; Elk vlijt zich aan zijne oevers neêr ; ' t Schijnt all ' in overvloed te leven ; Hier schiep zich ' t water tot een meer ; Het lokt de jeugd met hem te spelen , Die ' t wieglend schuitje dartel kust , Of , mogt haar dit vermaak vervelen , Dan wenkt zijn oever haar ter rust .O kom ! hij ademt balsemgeuren , En daar , bij gindsche koele grot , Op een tapijt van duizend kleuren , Noopt alles u tot zoet genot ; Maar ach , hoe vreeslijk is ' t ontwaken , Indien hij wreed dien tijd haar geeft ! Want , door op ééns zijn ' band te slaken , Verwoest hij al , wat om hem leeft .Getuigt het , o gij vruchtbre landen , Die in dat meer uw ' rijkdom zaagt , Hoe , bij ' t verbreken zijner banden , Uw heil op ééns werd weggevaagd ! Ginds kronkelt ge u in duizend bogten , En , met een ' maagdelijken zwier , Als met een ' bloemenkrans omvlochten , Beeldt gij u tot een hoofdrivier .