(1904) Althoff in hare nabijheid kwam , durfde zij de oogen niet opslaan .' s Avonds bij het uitkleeden vroeg Ilse : ‘ Wat is er toch Nellie , dat je zoo stil bent ? ’ ‘ O , niets , niets ! ’ antwoordde Nellie snel , en deed haar best vroolijk te kijken , ‘ er is echt niets ! ’ Voor de eerste maal verzweeg zij hare vriendin de waarheid ; zij kon niet besluiten over haar leed te spreken , en toch - was het alleen leed , wat haar hart sneller deed kloppen en als een lenteadem door hare ziel ging ? [ 15 ] Vlier en mei waren uitgebloeid en de rozen openden hare welriekende kelken .Nellie en Ilse wandelden na het avondeten in den tuin , en toen zij een nachtegaal in de struiken hoorden zingen , bleven zij luisterend stilstaan .