(1905) Is ' t niet vreeselijk ? ’ En de blanke purperhartige anjers wiegelden meewarig heen en weer , en de groote zonnebloemen lieten het hoofd hangen en staarden strak omlaag met blikken vol ontzetting .De zon scheen zoo stil en prachtig , de spitse resedatuiltjes geurden zoo zoet , en toen Johannes voor een bed vol smachtend - blauwe lobelia ' s kwam , die allemaal blinkende dauwtranen in hun oogjes schenen te hebben , uit louter medelijden , toen kreeg hij zelf ook zoozeer met den kleinen Johannes te doen , dat hij op een bank ging zitten schreien .En alsof daar in het achter groene heesters verborgen muziektentje , de dikke kapelmeester en zijn muzikanten , met goud - omboorde platte petten , den toestand begrepen , speelden zij zeer gevoelvol een weemoedige volkswijze .