(1831) Maar daarom ook , landgenooten ! heeft onze bede : de Koning leve ! onvergelijkelijk meerdere waarde , dan weleer in den mond van verslaafde Aziaten , die haar , met neêrgezonkene oogen en bevende lippen , stamelden , hoezeer zij niets meer dan een hofsleur was , waarbij niets gedacht , veelmin gevoeld werd , schoon alles den schijn had van een Goddelijk eerbewijs .Neen ! voor ons zij het woord : de Koning leve ! een woord van het verstand en het hart , een woord tot God en niet tot den Koning ! Het kome , onbelemmerd en vrij , als uit eenen vollen stroom , uit de ziel , en vergezelle alzoo ons waardig dankoffer en gebed , rijzende daarmede ten hemel , als een reuk des levens , voor den God aller goedertierenheid ! Toen , vóór eenige jaren , onze willem van oranje kwam toesnellen , om het nog zeer veege vaderland uit de hagchelijkste omstandigheden te redden ; - toen hij zich geene rust gunde , om deze stad te bezoeken , en , bij zijnen plegtigen doortogt van dezelve , alle onze straten en grachten en voorgevels van menschen wemelden , wier levendige vreugde zich op allerlei wijzen , bij sommigen in sprakeloozen dank aan den Algoeden , bij anderen in gejuich , openbaarde ; - toen hij zich niet , dan door den drang der meest overtuigende redenen en der warmste vaderlandsliefde , de kroon deed opdringen , welke de veranderde tijden en omstandigheden voor ons vaderland noodzakelijk gemaakt hadden ; - toen hij daartoe volstrekt niet wilde verstaan , dan onder beding eener wijze en alvorens wettiglijk goedgekeurde staatsregeling , waardoor zoo veel kwaads onder ons is voorgekomen en zoo veel goeds gesticht ; - toen hij , daarna , in deze zelfde stad , aan die staatsregeling , waarvan hij de vrije en wijze beginselen alvorens zelf ontworpen had , openlijk en plegtig trouw zwoer , onder aanroeping van Gods heiligen naam , en zich alzoo geheel toewijdde en overgaf aan het land zijner geboorte en aan het volk , dat hem , als eenen afgebeden engel der verlossing , vereerde , - was toen niet de algemeene kreet : leve de Koning ! ? was het niet de juichtoon , die door het geheele , pas weder vrije , vaderland weêrgalmde ? was het toen niet schier de eenigste bede , die uit het weder verruimde hart van een ieder , die zijn vaderland liefhad , door de wolken drong , en gewis den Algoede behaagde ? - Eene zoo levendige blijdschap kan wel , uit haren aard , evenmin aanhoudend als op den duur wenschelijk zijn .Maar zou daarom de reden kunnen vervallen , om welke de hartewensch en het eerbiedig gebed om een lang en gelukkig leven des Konings , gelukkig vooral door eene wijze en gezegende regering , nog heden , zoo vaak de vierentwintigste dag van Oogstmaand wederkeert , het gevoel van iederen braven burger van Nederland ontgloeijen en bezielen moeten ? Al gebood ons de Goddelijke wet niet , waarnaar wij ons Christenen mogen noemen , onze gebeden op te zenden ten behoeve van hen , die de Voorzienigheid in hoogheid over ons gesteld heeft , wie van ons zou evenwel niet van ganscher harte herhalen de bede , die , bij ' s Vorsten komst tot de regering dezes lands , zoo algemeen uit het volle hart ten hoogen hemel rees ? Of zijn wij misschien in onze vooruitzigten van zijn bestuur , sedert , bedrogen geworden ? Wel heeft de ondervinding vele te hooggespannen verwachtingen van die dagen verijdeld , en zijn vele onzer al te begeerige wenschen , door verloop van tijden en verandering van wisselvallige zaken en omstandigheden , gebleken , dwaas en volstrekt onvervulbaar te zijn .