(1909) Wie het niet wist of bevroedde , hij zou het kunnen lezen in die verrukkelijke schetsen door Charles Diehl betiteld ‘ Figures Byzantines ’ .Maar toch , hoeveel rustige hoekjes hier om met den blik op het antieke heldenterrein van Lacedaemon diep , diep weg , op den eenmaal gewijden grond van Amyclae en Therapne , zich een te voelen met die blauwe klare atmosfeer waaraan niets aardsch is dan de geuren der bloeiende struiken aan den bergvoet ! Was hier niet de plaats , waar de philosophie van Plato kon herleven , een wijsbegeerte omrankt door de bloemen eener rijke fantazie , niet veilig in hare duisternis , doch eerlijk in hare klaarheid ? Was dit terrein niet verwant aan de sereniteit der heuvelen van Careggi , waar de Florentijnsche Academie heeft gezeteld , is hier niet in realiteit te vinden de diaphane teere lucht , die de figuren van de Disputa tot achtergrond strekt en licht werpt in de Stanza della Segnatura ? Wie genezen wil worden van den waan , dat de Byzantijnsche kunst te schematisch is om individualiteit te kunnen uitdrukken , hij ga langs de rijk versierde portretten van Mistra .Welk eene varieteit in expressie , welk eene galerij van werkelijkheden .