(1907) Felicitas ging met hangend hoofd al die pracht voorbij , met het goedhartige kind naast zich , dat zweeg om haar niet te storen .Zij dacht met eene soort van woeste smart aan den rozentijd van vroegere jaren , toen de liefdevolle oogen van tante Cordula nog niet voor altijd gesloten waren en zij op Zondagmiddagen naast hare oplettende leerlinge bij het balkon zat en met hare welluidende stem voorlas uit hare geliefkoosde klassieken , terwijl de geur der bloemen naar binnen drong en het Thüringsche landschap voor haar lag uitgestrekt .Daar had Felicitas langzamerhand het gevoel van een ‘ te huis ’ gekregen , en wist zich in die kalme omgeving bemind en beschermd met moederlijke liefde ; daar was zij , al was het dan slechts voor weinige uren , vrij geweest ! Daarom meende zij , dat de rozen toen anders geblonken en gegeurd hadden en de wereld vroolijker en zonniger was geweest .