(1919) Immers met den tooverstaf van het materieele bezit en op den vleugelwagen der staatkundige ontvoogding lieten de paradijzen van de aarde zich overal oproepen en doorreizen , geen ‘ blaue Blume ’ bleek dus meer van noode , geen god en geen onsterfelijkheid .Een dwaling zou het echter wezen te meenen , dat met het ontsluiten dezer tuinen een vrijbrief voor ongebondenheid en wellust werd gegeven ; de oogst aan bloemen en vruchten , die binnengehaald moest worden , was de eenige en allerlaatste , dus paste bij den pluk een degelijke werkmansernst naast de zonnige vreugde over den gloed en den geur van het ooft .Dit sloot waardig aan bij de in Zürich genotene lyrische lessen .