(1906) Bij elk bed zaten nu verwanten , vrouwen en moeders met kleine en groote kinderen , soms met zuigelingen aan de borst .En een dompig gemompel vervulde de zaal , waar nu de reuk van oud en langgedragen goed zich mengde met de scherpe geuren der ontsmettingsstoffen .- ‘ Blijf bij me , kinderen ! ’ zei Markus .