(1879) Wij moeten het met de kruimkens stellen die van de tafel des levens vallen , en ik bewonder inderdaad uw goedheid , die geen verachting toont voor zulk een Spartaanschen eenvoud .’ ‘ Maar mevrouw , gelooft u niet dat het gezelschap van een vriend , met wien men een leven van tien jaren te bespreken heeft , een beteren geur aan de eenvoudigste spijzen geeft dan alle morilles , truffels en champignons der wereld ? Bovendien kan ik wel zien dat u weinig heeft gereisd , anders zou ik het u niet behoeven te verzekeren dat het fijnste Fransche maal in den besten restaurant nooit de vergelijking kan doorstaan met den vaderlandschen pot in den huiselijken kring .’ ‘ Hoor je ' t , Fanny ? ’ riep Jan , met een ouderwetsche opflikkering van geestdrift uit .