(1898) O hoe haatte Emma dat schoone wezen , dat zich haar oudste zuster noemde en haar gestadig aan haar ongeluk herinnerde ! Dien spiegel der volmaaktheid , waarin zij iederen ochtend en iederen avond de maat kon nemen van haar krommen rug , haar laag voorhoofd , haar leelijk gezigt , haar ingevallen borst , haar lange armen , haar ontwrichte heup , haar horlevoeten ! En hoe spotte haar geheele ziel met Cornélie ' s deugd ! Met het groote onnoozele kind dat zich in de armen ging werpen van een man , die haar vader had kunnen zijn ! Hoe geheel anders zou zij de olympische kar van het leven door de renbaan hebben doen stuiven , zoo de hemel had goedgevonden haar al was het maar met de helft van Cornélie ' s schoonheid te bedeelen ! Maar neen .Geen Verschuur , zelfs geen bedelaar van de straat , geen voerman der onwelriekende karren van dokter Sarphati , zou haar ooit ten huwlijk vragen .Niemand wist eene reden te bedenken waarom zij bestond ; alles wat men haar daaromtrent op de mouw poogde te spelden was onzin ; en het onzinnigst van al waren de praatjes van haar dominé , die beweerde dat zij een kind van God en geschapen was om gelukkig te zijn .