(1839) ’ ‘ Maar gij , ’ waagde de moeder hier tegen te werpen , ‘ van waar hebt gij dan deze zekerheid ? Kunt gij het ook niet zijn , die u vergist ? Van waar toch deze schrikkelijke , vastgewortelde argwaan tegen eenen jongen man , dien ieder achting bewijst , van wiens lof aller monden overvloeijen ? ’ ‘ Vanwaar ! Vanwaar ? Omdat ik hem heb gadegeslagen , niet door het kaleidoscoop van hartstogt , van phantasie , hetwelk , men mag het draaijen zoo als men wil , steeds glinsterende kleurspelingen , vertoont , maar door het microscoop van verstand en ondervinding , aan hetwelk de angel van het giftige insekt onder deszelfs met goudstof overdekte vleugels niet ontgaat ; - omdat ik weet , dat zijne beminnelijkheid , zijne dienstvaardigheid , eigenschappen , die vooral in vrouwen , zoo ligt en zoo sterk boeijen , slechts dunne korsten zijn , waaronder de gloeijende lava van alverterende driften kookt .Laat slechts een kleine aanstoot van buiten de dunne schors doen bersten , en vernielend rukt de vuurstroom alles met zich voort , wat zich tegen deszelfs loop verzet .Gij vraagt mij , vanwaar ? Omdat ik zijne geweldige , alles buiten hem vergetende zelfzucht doorzien heb , ten gevolge van welke zijn eigen ik , zijn eenige persoon de spil is , rondom welke hij meent , dat al de hem omgevende personen bestemd zijn zich te draaijen ; - omdat ik zijne onzalige zucht , om te pronken , te schitteren , bemerkt heb ; eene zucht , die op zichzelve , wel is waar , onschadelijk is , maar bij een karakter als het zijne de kiem van alle ellenden , ja van alle misdaden in zich draagt .