(1840) kent ? Niemand voorzeker , die smaak genoeg bezat , om de eenvoudigheid , die op het land te huis moet zijn , te waarderen ; die zijne eischen niet zoo hoog stemde , om zich aan hunne bekrompenheid te ergeren .De kleine slaapkamer , die glinsterde van de witheid der muren , het bed , met de sneeuw - blanke diemeten sprei en de frissche lakens , die naar lavendel roken ; de woonkamer , een voetstap grooter , die met Indische matten was belegd , waarin rieten stoelen stonden , die gewreven waren , dat gij er u in spiegelen kondt , en hare lieve vensterbogen , waarom zich aan de eene zijde eene weelderige jasmijn slingerde , - waardoor langs den anderen kant eene hoog opgeschoten muscus - roos hare trossen welriekende bloesems binnen - wuifde , - waaruit men , vlak vóór zich , den kleinen bloemhof zag , vol van hulst , nagelen en dahlia ' s , - waaruit men in het verschiet over de hellende weide op het groote , onregelmatig gebouwde huis van Pachter bell staarde , dat een wijngaard ter helfte met een gordijn van gebladerte omhulde , - dit alles leverde een te aanlokkend verblijf op , om in de lieve Augustus - maand niet spoedig een ' huurder te vinden .En dus duurde het ook niet lang , of een heer , van top tot teen in het zwart gekleed , kwam op zekeren morgen het dorpje inwandelen , betaalde tien pond vooruit tot een ' waarborg , liet zijn ' koffer halen uit het digtst bij gelegen stadje , en nam oogenblikkelijk bezit van de hem aangewezen vertrekken .