(1892) Een kwistige overvloed van bloemen sierde den schoorsteenmantel en de tafels ; maar hun geur werd overheerscht door een scherpe lucht , die den admiraal , helaas ! maar al te goed bekend was en hem herinnerde aan een lijden , dat hij gaarne op zich zou genomen hebben , om er de lijderes verlichting door te verschaffen .Het was de reuk van het verdoovingsmiddel , waarmede zijne zuster de pijnen stilde van wat zij hare slechte nachten noemde .Hij ging vlak voor het bed staan en zag haar uitvorschend aan .