(1911) Hij ging hun glinsterende tenten langs En kwam nu in het heilrijk veld , door boschjes Van myrrhe en bloesemgeuren , nardus , balsem En cassia , een wildernis van zoet ; Want de Natuur hier stoeide als in haar jeugd , En speelde naar haar wil haar maagdegrillen , Uitstortend zoetre , boven wet of kunst Onstuimige , en onnoembre zaligheid .Hem zag , door ' t woud vol kruidgeur , Adam naadren , Die in de deur zat van zijn koel prieel Wijl nu de hooge Zon haar gloênde stralen Recht neerschoot , om het diepst der Aard te warmen , Meer warmte dan voor Adam noodig was ; En Eva , binnenin , juist op haar tijd , Bereidde voor het maal zoetgeurge vruchten , Wier smaak hun waren eetlust kon behagen , En niet afkeerig maakte van een dronk Nektar daartusschendoor , uit melkrivier , Van bes of druif : en Adam riep haar dus : - ‘ Eva , kom spoedig , ' t is uw blik wel waard , Zie in het Oosten waar die boomen staan , Wat schittrende Gestalte hierheen komt ; Een nieuwe morgen , die te middag rijst ? Een groot bevel brengt uit den Hemel hij Misschien , en wil vandaag ons gast wel zijn .Maar haast u , haal al ' t geen uw voorraad bergt , Breng overvloed te voorschijn , dat met eer We onthalen dien doorluchtgen vreemdeling ; Wel mogen we onzen schenkers hun geschenken Voorzetten , en uit ruime gift ruim geven , Waar de natuur haar vruchtbren groei vermeert , En rijker groeit door mindering van last ; Hetgeen ons leert haar rijkdom niet te sparen .