(1724) alleen uit uwen Welstroom wast .Uw Zoon sta pal , gelyk een eik op steile bergen , Geen donder mag den duim van zyne takken tergen ! Dat hy een Wyngaart plant in ' t aanzien van de zon , En ryke Meinen graaft , daar niemant goud en von ! Zo bloei uw Egemaal , de parel van de Vrouwen ; Zo moet zy eeuwig u , gy altoos haar behouwen ! Zy rusten op Saffraan , gy op haar Armelyn , Tot dat gy beide moê van aardsche mist en schyn , De wolken treet om hoog op ryk gestikte broozen : Daar heerst het hel azuur , daar pryken zomer - roozen ; Daar geurt de Violet , de Myrt dient tot tapyt , Hou op verkoude pen , waar toe nog meêr gezeit ; Men springt ' er op het dons , me trekkebekt met lusten , Men leit ' er aan de borst , aan mond en wang te rusten .Het hart smelt heel van een , als Was , door dat gewin , De Godheit stort zig uit , men ademt Hemels in .