(1811) - Ach - voor deze lijdenden pleit het gevoelvol hart om ontferming .O , god der Liefde ! verhoor gij hun geschrei , ach - laat uwe gevoelbare tegenwoordigheid de donkere wolken der hopelooze zorg doen vlieden , laat vertroosting in den zwoegenden boezem , die de verkropte smart aan geenen medelijdenden vriend zelfs toevertrouwde , in deze met nacht omsluijerde uren verkwikking schenken ! Laat hoop , zalige hoop , op de naderende toekomst , de tranen der diepbedroefden afdroogen , en laat zegenvolle herstelling op de rozenkleuren wieken liefelijk over het veege krankbed zweven ! Dan zegeviert ook bij al deze ongelukkigen , de eeuwig heerlijke orde , die de geheele natuur aan gouden teugels geleidt , dan schudden de uren des middernachts verkwikkende rust van de luchtige vleugelen , en de slaap ademt nieuwe jeugd en blijdschap in treurende harten ; o ! dan offert gevoelvolle liefde , o , Vader des Levens ! u , ook in den donkeren nacht , den reinsten , den vurigsten dank ; o ! dan vloeijen de tranen der vreugd , uit het moede gewaakt oog der aanbiddende moeder , die bij het veege wiegje van haren zuigeling rusteloos waakt ; dan wordt elke dankbare zucht , die uit het verruimd hart der lang bekommerde gade , of der teederbeminnende dochter , die haar jeugdig leven in de beklemde borst des grijzen vaders , of der magtelooze moeder poogt te ademen , eenen stillen lofzang ; en de Schutsengelen der deugd vervangen , met zachte harmonische toonen der gouden harp , dit welluidend , dit gevoelvol lofoffer der liefde ; zacht sluimert heden de onschuld , en de bekroonde deugd , zelfs in den eenzamen kerker ; het gerinkel der ketenen verstoort den verkwikkenden slaap niet ; neen - waar immer slaap de donsige wieken over de onschuld uitbreidt , daar doen haar de donkere kerkermuren en de ijzeren kluisters even weinig terug schrikken , als de nog lagchende lipjes des blozenden wiegelings , of de geurvolle rozenstruik , waarvan het suizende koeltje de blinkende nachtparelen op de lokken des vromen vreemdelings schudt , die vermoeid , onder zijne schaduw , biddend insluimerde .Zacht rusten heden ook mijne wijd en zijd verstrooide vrienden , om wier bescherming mijne geheele ziel tot god bidt ; zacht rusten zij in de schaduw der wakende Voorzienigheid , die hen allen tegen dreigende rampen beveiligt .