(1720) Ter Bruilofte van den Heere Christiaan vander Meulen , en Jongvrouwe Geertruida des Amorie .De Bouwman heeft meer reeden om te roemen , Op vruchten dan op bloemen ; En ' t welig Herfstsaizoen Kan hem veel meer voldoen Dan all ' de kleur en geur van frisse roozen , Die in de Lente bloozen : Geen wonder , want dan is zyn hoop , na lang geduld , Verwisselt in ' t genot van schuuren vol te laaden , Om in de winter elk met voedzel te verzaaden ; Dus ryk ' lyk opgevult Door ' s Hemels milden zeegen , Zo onverdient verkreegen , Leeft hy , van zorg en kommer onbewust , In een gewenste rust .Dus is ' t in ' t huwen ook geleegen : Wanneer de jeugd alleen het aangenaam gebloos Van eene levendige roos , En leliwitte kaaken , Ja ' t dertel oog vol Lonken kan vermaaken , Dan stelt hy in de bloem , Zyn hoogste vreugd en roem , Die niet meer dan cieraad kan geeven , ' t Geen dikwils al te laat bedacht word in het leeven : Veel wyzer word hy dan gecht , Die steeds naar eed ' le vruchten tragt , Die de Echt bekroonen met een schat van zaligheden .