(1857) Die naar aardsch genoegen jagen , Wat vergaâren zy dan plagen ; Wat , dan doornen van ' t berouw ! Wat , wat laat ons dat genieten , Dan een nasmaak van verdrieten Die geen wareld vol van schatten aan het hart vergoeden zou ! Heerlijk staan de doornestruiken , Schittrend in ' t begoocheld oog , By de Lentelucht te ontluiken , Of ze ' t zilver overtoog .' t Riekend bloempjen ademt lusten , ' t Biedt een bedtjen om te rusten ; Maar die schoone tooi verdort , En , van bloem en geur en lover Blijft er niet dan prikkels over , Met het bloed van uit de wonden die zy scheuren , overstort .Maar by U is rust te vinden ; Gy zijt waarheid , Gy - alleen .