(1863) Wat meer zegt , gelijk reeds werd opgemerkt , er is in de poezy van Da Costa , en niet het minst in die , welke zijn eerste bundels bevatten , iets verhevens en stouts , iets wilds en krachtigs , iets bezields en aangeblazens , dat Bilderdijk niet , of niet dan zelden bezit .Het was het onnavolgbaar lied Van d ' Agrippijnschen stroomzwaan niet ; Geen nagalm van de grootsche zangen Van d ' ongelijkbren dichtervorst , Uit wiens in ' t eind verdorde borst Het had den doodsnik opgevangen , En naauw de mare melden dorst ; Het was een toon die hooger zweefde , Dan ooit hun blanke wiek hen droeg , Waarvan hun hart eerbiedig beefde En met een vrome ontroering sloeg ; Een lied dat ze in de taal vernamen Die steeds hun harten had gestreeld , Met klanken die van verder kwamen , En hemelscher muziek doorspeeld ; Een lied , dat zoo plechtstatig ruischte , Als galmde ' t door eens tempels koor , En dat door de oeverrieten bruischte Als had het palm en ceder voor ; Dat was het klinken van uw snaren , Profetenzoon van ' t Morgenland ! Verre echter van daar , dat dit verschil de beide dichters zou gescheiden hebben , het verbond hen te naauwer aan elkaâr .De bard , die er juichte , dat in de poezy van hem en zijne gade , Alceus donder zamensmolt met de Eeoolsche snaar , verheugde er zich in , dat zijn stiller luitmuzijk nu en dan door den hoogzwevenden galm eener Oostersche tempelharp aan zijne zijde werd afgewisseld of begeleid .