(1917) Het donker gruwzaam woud lag achter ; zijn gevaren Hadden hun barren schreeuw voor ' t rijzend licht gedoofd ; Een jonge wind ging licht en los ons door de haren , De morgenvogel zong wolkhoog ons boven ' t hoofd .Wij schreen ten heuvel af ; wij zagen ' t land in droom en Het water der rivier , dat vloot van glans in glans Met heel de zon verstroomd in ' t ruischend golfverstroomen , Zoo boog ' t steeds om den voet , maar nooit zoo schoon als thans .Toen kwam een heilge zang ons diepst verlangen lokken , Uit ' s waters kolk en van het eindloos bloeiend land , Een zacht gelui begon van verre torenklokken , Een duif vloog op uit ' t hout en daalde op uwe hand .