(1881) - - - - - - - - - - - - O was ' t ook in ' t land dat uw stammen bewonen , Dat Scheherazade haar sprookjes bedacht ? ' t Verhaal der sultane , haar bonte contrasten , Van lijken en bloemen , van liefde en van bloed , ' t Was deze natuur waar ze treffend in pasten , Zoo schoon en geweldig , zoo wreed en zoo zoet .In geurige slingers , in gloeiende kransen , Verlokken de rozen ' t bewonderend oog , En de aloës heffen als puntige lansen , Als spitsen van koper , de toppen omhoog .De bloem bergt vergif en de zee heeft haar klippen , De vrouw heeft betoov ' ring op ' t edel gelaat , En eeden van liefde op de purperen lippen , - Maar de eeden zijn valsch en de liefde is verraad ! - - - - - - - - - - - - Valencia , vaarwel dan ! Moet ied ' re gedachte Weer leiden tot telkens herrijzende smart ? Natuur , die daareven zoo troostend mij lachte , Herroept weêr den jammer in ' t brekende hart .