(1724) So als ik eerst ontwaak , in ' t vroege Morgen - goud , Myn Bokken dryven ging naar ' t lomm ' rig eiken Wout ; Zag ik de Bloem - godes , verlieft ter neêr gezegen , Nog nat aan hals en wang , van aangenaame regen ; Om dat de Weste wind , die aârs haar koontjes kust , Nu was op ' t wazig blos van zoeter mond belust .Zy als een Bei , die ' t zoet uit bloeissem zuigt , en geuren ; Riep , wylzy aâmtogt kreeg , zo ' t scheen , door droevig treuren , Verzwagert zig Apol , met eeuwig kristallyn , Wanner hy ' t vogt omhelst met lipjes van Robyn , En drukt zyn heete tong in koele waterstroomen , Alleen op dat myn Man een schoon ' er zou bekomen ; Zo staat de snoeplust van dien God , my veel te dier ; Want Flora zit , helaas ! ontbloot van haar Zephier .Myn hart had deel , ' k beken ' t , in ' t plengen van haar klagten , En dagt , mogt ik myn vlam , in haar gelonk verzagten , Zy traande nooit om my , nog myn ontrouwigheit : Want Harders min is steets van alle gal bevreit ; Maar neen : als beter komt , moet altoos minder wyken .