(1820) Wij zouden echter den Dichter niet zoo onbepaald nazeggen : ' k Voed eerbied voor een ' stam , uit heilige aard ' gesproten ; daar wij uit de geschiedenis weten , dat de adel niet altijd door verdiensten werd verkregen , maar niet zelden het loon was voor de aagste vleijerij en schandelijkste dienstbetooning , ten gevalle van vorstelijke luimen en lusten , en wel eens voor het misdrijf .Meer stemmen wij met hem in , wanneer hij zingt : Maar ' k acht den Adel niet , hoe hoog zijne afkomst rijz ' , Die , hunkrend naar ontzag en kruipend eerbewijs , Een elk , van wien hij ' t wint in tal van stamkwartieren , In ' t stof vertreden wil als redelooze dieren ; Die op zijne afkomst pocht , als of ' t iets groots bewees , Dat hij , toevallig , uit een schooner aardkluit rees ! Wat ! zou de distelstruik den gloed der roos verdooven , Al schoot hij welig op in vorstelijke hoven ? De grond , waarop hij bloeit , verheft zijn waarde niet : Hij ' s distel , en niets meer ! voor ieder , die hem ziet ; De roos blijft altijd roos en waassemt wierookgeuren , Al stond ze ook , ongeacht , in ' t kerkhofgras te treuren .Gewisselijk ! indien niet alles , wat er in de laatste tijden gedacht , gezegd , geleerd en geschreven is , voor ijdel moet worden gehouden , en indien de naam van verlichting iets meer zal zijn dan een bloote klank , dan zijn wij nu toch wel zoo ver gekomen , dat wij lieden , die , om hunne naaktheid te bedekken , zich met stamboeken en diploma ' s omhangen , voor nietsbeduidende wezens mogen houden , en alleen en uitsluitend onze achting en hulde toebrengen aan den man , die zich door persoonlijke verdiensten onderscheidt .