(1899) Die blikt zoo trotsch alsof hij niet geloofde ; Die kreunt niet mee den strengen , stroeven zang ; Noch buigt het hoofd als needrig al de hoofden Der vrome broeders buigen in den rang .Hij riekt het bloed en ziet die roode vlam Die sparkelt in den norschen kop der stieren ; Hij bidt niet : ‘ Heere , hoed den Vlaamschen stam ! ’ Maar tast het staal van zijn gespannen spieren .De beeklok klept en klingelt kalm en klaar In de avondvree ; terwijl met stillen stap Ter celle glijdt de sombre monnikschaar .