(1892) Die beide jaren had zij bij mevrouw Bastiaanse doorgebracht , met nog minder zich bezig houdend dan vroeger , in de traagheid van haar toenemende dikte ; haar doode provincie - omgeving herscheppend te midden van ' t gewoel der hoofdstad , waarvan zij niets scheen te merken , en zoo , in een volkomen plantenleven , haar einde afwachtend .‘ Goeien avond , samen , ’ zei zij , met een langzame , zeurigkrakende stem , alsof zij met moeite woord voor woord uit haar dikte omhoog wrong , en toen iets vlugger : ‘ Kijk , kijk , kijk , kijk , daar hei je juffrouw De Wal ook weer terug , hoe gaat ' t u ? ’ Er was hartelijkheid in haar stem en in haar kleine oogen , voelde Henriette , en opstaande , omhelsde zij mevrouw Planker , in een behoefte om lief te zijn tegen een ieder van avond .‘ Dag mevrouwtje , hoe heb u ' t ? U ziet er best uit ! ’ .