(1896) Het schemerlicht komt op haar zeilen beven , Het schuim ontvalt haar flanken , loom en log , En drijft in ' t groen van avondwederschijn .En wijder breiden de eindelooze weiden Haar eeuwig groen , haar kalmend vergezicht ; En zie : waar aarde - en hemellijnen kruisen , En boomen eeuwenoude twijgen spreiden , Daarachter weent het stervend zonnelicht Van zaalge moêheid , nu het heên gaat ruischen .Vaak denk ik aan die booten , door den doom Diens avonds zeilend , wijl , met goud begoten , Haar masten kraakten van het stollend bloed Der zon ; ik zie nog altoos in mijn droom ' t Opvaren van die gouden visschersbooten , Alle verzwindend in den zonnegloed ! Victor de Meyere .