(1840) Helderder en schooner dan ooit tintelde de avondstar in het Westen , en haar gezigt stortte hem in een zee van mijmeringen .De zachte , zwoele avondlucht , de opstijgende geuren van een bed vol bloeijende heliotropes , even bedwelmend van reuk als verleidelijk van kleur , die door een spelend windje telkens tot hem gedragen werden , en zich mengden in de lekkere uitwaseming van een wuivende kamperfoelie ; de kalmte buiten , het gejoel daar binnen , de starren boven hem - in een woord , alles bragt hem in die stemming , welke het tegenwoordige voor ons vernietigt , terwijl zij het voorledene met heldere kleuren voor onzen geest doet dagen .Hetgeen hij zag deed hem smartelijk aan ; hij vergeleek zijn frisch leven van toenmaals met de koude onverschilligheid , de doffe werkeloosheid van zijn tegenwoordig bestaan ; hij dacht aan U .