(1915) O gij , die arbeidt op den ouden grond , Naar heilige tradities Uwer vaad ' ren , En in bij herfstgetij ' verbleekte blaad ' ren ' t Geheim van nieuwe lentekiemen vondt , Die in den stâgen groei des tijds vertrouwdet , En op ' t verleden Uwe toekomst bouwdet ! Heb ik in overmoed mij losgescheurd Van U , toen mij de jeugd in ' t harte brandde ? Het eigen huis te stichten in de landen , Waar zich de beiaard boven ' t koren beurt , De lucht welluidend is van klokkenzangen - O , ' t was een diep gevoeld en warm verlangen , Der vaad ' ren stem in mij , die dáárheen riep , Naar den gewijden bodem , dien geslachten Zich heiligden met eigene gedachten , Waar ' t volk door de eeuwen zich een altaar schiep En schreef met bloed onsterf ' lijk zijn annalen , Mijn land van akkers en van kathedralen ! De Vriend .Van ver heb ik Uw zangerstem verstaan , Ik ken Uw avonden in ' t geurend koren , ' k Zag U , in aandacht mijmerend verloren , Den zomermiddag door de steden gaan , Waar kartelgevels in de grachtjes spieg ' len En zwanen voor een oude steenbrug wieg ' len .En in gedachten volgde ik - gij gingt voor , Langs koninklijke torens , gouden huizen , Ik hoorde popels door Uw zangen suizen , De jubelende klok klonk er in door , En Memlinc ' s milde kleuren streelden de oogen , Zat ik bij avond naar Uw boek gebogen .