(1911) Ver van de sneeuwvelden der Himalaya had hij zijn snelgewiekte zwanenspan ijlend aangedreven langs de doorsterde azuren boog die de vier windstreken omspant , wervelend achter den vuursproeienden , daverenden Minnaar van Pankaja , die schittrend steeds afdaalde langs de steile helling van den hemelberg , zodra hij , langs den oosterkim , zwevend omhoogsteeg .Gelijk een sneeuwstorm stortten zijn witte rossen voort over de verre heide der nacht , voort , ieder etmaal , op den maat van zijn bonsend godenhart , voort over de meren en de wouden van sandel - en mammoetbomen , over de huiveringwekkende kloven der bergen en de flonkerende steden aan de kalme rivieren , voort naar het geurige woud der mangobomen , naar de kleine blanke leliënvijver , waar hem zijn tedere liefste beidde .Daar hield hij de mennende lijnen in , daar daalde hij geruisloos neer tot hij haar fijne gedaante zag , en haar stem hoorde , die tot hem zong in smekende weemoed .