(1895) Dat leven was ten minste niet enkel dulden en dragen .De geur der bosschen en het prikkelende van de nachtlucht , de sporen der vrije , wilde schepselen en hun manieren , de talenten en bekoorlijkheden van Bruno , zijn trouwen hond - al die dingen hadden in hem nieuwe krachten van geest en lichaam ontwikkeld , wat op zichzelf al een genot was .Hij droeg zijn groot bovenlijf meer vrij en recht ; hij ademde als uit ruimer borst .