(1857) De gordijnen waren geel en stoffig en de vensterruiten schenen van hoorn te zijn .Onze horden en glazen hadden een sterken reuk naar zeepsop , en alleen de groote eetlust onzer jeugdige magen was in staat om ons over al deze hinderpalen heen te zetten - ofschoon sextus bleef grommen en razen tegen onze onaptijtelijke trien .Naauwelijks had dan ook primus zijn ernstig denkend , bleek en smal gelaat door de deur gestoken , en ons eenigzins verwilderd door zijn brilleglazen aangestaard , als begreep hij niet regt wat er gaande was , of sextus viel hem op het lijf met een vreeselijk gebulder over zijne huishoudster .