(1906) - - - II Ik deed den stouten stap en brak mijn oude banden , En ben ver - wèg gegaan , het hoofd trotsch opgericht , Tot waar een nieuw geluid en onbekend gezicht Mij stuitten , aan mijns ouden werelds verste stranden .Daar heb ik lang gewoond , en zag de golven branden En dond ' ren op de kust , die voor geen branding zwicht , Of ruischend lisp ' len zacht , in zilvren avondlicht , Een droeve melodie , langs klaterende wanden .- O Leven , dóór uw lied en duizendvoudig schoon Heb ik uw leed gehoord , en zag uw ziel gebogen ; - Hoe vreemd was mij uw lach , uit uw verweende oogen - O Zee , wie al uw trots en woede en smartbetoon Slechts rimp ' len ' t oppervlak , doch niet ontroeren mogen Uw grondelooze hart , van wee noch vreugd bewogen ! III O Leven , dat mij minnend haat en hatend minnen doet , Hoe licht uw passiebleek gelaat van wilden , wond ' ren gloed ! - O fonklend oog , dat plots verstart , doch brekend heem ' len teelt , Hoe dringt uw blik mij in het hart en wekt er smart en weeld ' ! - Ik hoor uw adem langs mij gaan en huiver van zijn luwt En voel nochtans mijn polsen slaan , van uwen koorts gestuwd .