(1915) Hoog is het wonder en rondom zal ' t leven Het licht aanschouwen , maar ' t niet kunnen duiden , En zijn mysterie zal geen antwoord geven .Doch lijk de wind die , bode van het Zuiden , Vaart over bergen , hoog met sneeuw beladen , Door dal en woud vol ruischende geluiden En draagt de lente en draagt de lentezaden , Het lied der vogels en der bloemen geuren , De nieuwe groeikracht en de nieuwe daden , En aan de vensters rukt en tracht de deuren Der huizen te ontsluiten , wijd , wijd open , Te ontvangen heel het wondervol gebeuren , Zoo stroomt soms , in het wereldje onzer hope , Onwillig en onmachtig te weerstreven , Terwijl ' t in daagsche zorg was moegekropen , De liefde in en met haar ' t nieuwe leven ! Gedichten Door Jan van Nijlen De bruid Wie roept er in den nacht ? Welk aardsch gefluister Groeit uit de diepten tot gejuich of klacht , Welk is die stem slechts hoorbaar in het duister ? Wie roept er in den nacht ? Het zwelt , het stijgt ; dan wordt het fijn en teeder En kaatst als zeepbel op een effen plas ; Het zweeft , zoo licht als een verwaaide veder , Over het donker gras .' t Is het uur dat , levens - en liefdedronken , De aarde het hart heeft eener jonge bruid , En nachtegaal in bottende eikenstronken Voor ' t eerst van liefde fluit .