(1905) .Wat zeg ik ? Haar beweenen , Die met het englenkoor de gouden citer slaat , Van heldren hemelglans omschenen , In hagelblank gewaad ? Neen ! wij beweenen ons , ons smartelijk verliezen , O Dichteres , te vroeg aan ons , aan de aarde ontrukt ! Nog ruischt uw zachte toon door Spaarnes grijze biezen , En houdt ons hart verrukt .Bewaar , o Nageslacht , den naklank van die tonen , Zoo lieflijk voortgebracht uit godgewijde harp ; Hang aan haar grafcypres steeds versche lauwerkronen , Strooi bloemen op haar terp ! Als gij , verrukt , gedenkt aan ' t roemrijk dichtrenwonder , Die uw Alcéus was , Alcéus en Pindaar , Hoor nooit naar ' t raatlen van zijn ‘ donder ’ , Of denk aan hare ‘ Aeoolsche ’ snaar .