(1895) Niets was er meer over van de stille verschijning , alleen heel ver in zee ontstak een onzichtbaar schip een blauw licht als herkennings - teeken , dat eenigen tijd door de duisternis straalde , alsof het den mist om zich heen in brand gestoken had .Een oogenblik nog , en ook dit was verdwenen , de ondoordringbare nacht en het ruischende gezang der krekels - een onderdeel van het zwijgen zelf - voerde weer de alleenheerschappij .Behalve een nauw hoorbaar geklapwiek van loome vleugelen en het dommelig gekrijsch , waarmede een oude , in zijn slaap gestoorde kalong zich beklaagde , stoorde niets meer de groote rust der onmetelijke ruimte .