(1888) Wat zijn zij goed ! O goden , Wat liegt de wereld toch ! Gij , hoov ' ling , noemt , Wat niet de hoflucht ademt , woest en ruw , Hoe logenstraft thans de ondervinding u ! Wanneer zij straks , na den haar door Pisanio toevertrouwden drank gebruikt te hebben , in een slaap valt , die den doodslaap gelijkt , dan is de droefheid der beide jongelingen over den dood van hunnen gast oprecht .' k Zal - zegt Arviragus - ' k Zal met de fraaiste bloemen , Zoolang de zomer duurt en ik hier blijf , Uw graf , Fidelis , sieren ; nooit ontbreke u De vroegling , lieflijk bleek als uw gelaat , Noch ' t klokjen , blauw gelijk uw aders , noch De wilde roos , wier geur bij uwen adem In zoetheid achterstaat ; ' t roodborstjen zou , - Zoo meen ' gen rijken erfgenaam beschamend , Die ' s vaders graf nauw met een krans vereert , - Met liefderijken snavel dit u brengen , En is de bloemtijd henen , vlokkig mos , Tot winterkleed voor u .Zoo brengt alles wat op Imogeen betrekking heeft de meest dichterlijke stemming teweeg , en geeft zij aan dit gedicht , dat haar en hare liefde tot Posthumus tot middelpunt heeft , - al moge het ook als drama groote gebreken hebben - een hooge dichterlijke waarde .