(1848) Over alles lag eene onuitsprekelyke wellust die de harten door zacht gevoel deed kloppen en bekwaem was om de ziel in hemelsche mymering weg te voeren .Niet een der dry vrienden bleef voor dit schoone natuertafereel ongevoelig ; doch Wolfang was er wel het diepste door getroffen : ‘ Zyn wy niet dwaes ’ riep hy ‘ van ons leven binnen de donkere killige muren eener stad te willen slyten , wanneer de natuer haren ryken moederschoot ontsluit en ons uitlokt om op haren boezem de zachte rust en zalige weelde te komen smaken ! Zyn wy niet dwaes in eene stad elkaer den verstikkenden dampkring te betwisten , wanneer wy in het open veld zouden kunnen leven en de zuivere , pure lucht met wellust inademen ! Zyn wy niet onbezonnen ons in onze vertrekken te kluisteren , ons op een doffe rustbed uit te strekken , wanneer de natuer ons frische beemden aenbiedt , waer wy , in de schaduw van het zachte loover , onze leden op het mollige gras zouden kunnen neêrstryken en onze rust , door den geur der bloemen en net gezang van het pluimgediert , zouden verlustigd voelen ! ..