(1868) Doch zij hadden een ander gebrek : het zeldzame van zoo sprekend op elkander te gelijken , dat men bij schemeravond in het bosch , of zelfs bij het getemperd lamplicht in de gezellige zitkamer op Belvedere , gevaar liep de moeder aan te spreken voor de dochter , en hetgeen erger was , de dochter voor de moeder .Een gebrek alzoo ? Eene dier grenzen der volmaaktheid , waardoor het voorstellingsvermogen te hulp gekomen en onze eigenliefde bevredigd wordt ? Helaas , hier was het zoo gesteld , dat de onvolkomenheid - zelve waaraan men gemeend zou hebben zich voor een keer het nijdig hart te kunnen ophalen , nieuwe perplexiteiten deed geboren worden ! Zij waren klein van gestalte , zij waren tenger , zij waren blond , zij hadden lichtblaauwe oogen , zij hadden een frisch teint , zij hadden eene heldere stem , zij lachten met dezelfde zilverachtig klinkende intonatie , zij hadden in huis dezelfde bevallige manier van u iets aan te bieden , en op de wandeling dezelfde half gemeenzame , half ingetogen wijze van u te groeten .En men durft beweren dat nooit eene gehuwde vrouw van veertig jaren zoo zeer op een jong meisje van twintig geleek , dat de eene niet bij den eersten oogopslag te onderkennen was van de andere ! Een ongeloovige zal zeggen : indien de moeder zich op dezelfde wijze kapte als hare dochter , was de moeder behaagziek ; en indien de dochter zich tooide met een hoed die haar moeder niet misstaan zou hebben , was de dochter kwalijk getooid .