(1871) In de drukbezochte straten der groote wereldsteden , onder de tenten der Nomadische stammen van Tartarije , bij het sombere zonlicht van een Juni - nacht op den Noord - Kaap , overal zocht hij leniging en verpoozing ! Eens scheen hij op ' t punt de rust te vinden , die zijn gefolterd gemoed zoo noodig had : hij stond op de hoogte van een bergpas , van waar hij de geheele tooverpracht kon overzien , die de eenzaamheid der hooge bergwereld aanbiedt ; de rozenroode gloed op de verste toppen veranderde in zilverklaarheid , de zon verdween , - en een zacht gefluister van Eeuwigheid en Oneindigheid , van Dood en van Leven , klonk door zijne ziel ; hij gevoelde alsof Dood en Leven één waren , alsof de Aarde niet dood was ; en de Geest der Aarde had zijn troon te midden van die pracht gevestigd en zijn geest hield daarmede gemeenschap .Op dat oogenblik rijdt , langs de postroute , een open rijtuig voorbij ; de postillon , de koetsier , de paarden zijn met bloemen en ruikers versierd : vroolijk klapt de zweep , helder rinkinken de belletjes aan ' t tuig , en het gelukkige echtpaar in den reiswagen groet den eenzamen wandelaar zonder hem te her - kennen : - ' t zijn Towgood en Blumine , op hunne huwelijksreis , en op weg naar Engeland .Door dezen slag wordt bij Diogenes wat er nog van hoop , van vertrouwen , van geloof overblijft , vernietigd .