(1891) Maar telkens als ze ' t wilde zeggen , was ' t of haar keel werd dichtgebrokt door de snelle klopping van haar hart dat ze duister hoorde bonken in haar borst .En ze bleef stil luisteren naar wat haar moeder vertelde , ver antwoordend uit de zachte smart die ze langzaam voelde zweven over zich heen door den teêr - ruischenden schemer , wegdroomend in den wolkenden nevel die de woorden mompelden naar haar hoofd .Opeens voelde ze zich kijken in het donkere van de kamer , wijdstarend met haar oogen door de dichtende duisternis waaruit ze het spreken van haar moeder vaag zag lijnen naar zich toe , de woorden hoorend steken naar haar hoofd , langzaam vastduidelijkend in ernstig gesproken zinnen .