(1919) Zóó stellig scheen die blik dat uit te drukken , dat Ben onwillekeurig , vóór hij het bedwingen kon , half oprees uit zijn stoel , als om naar haar toe te gaan , maar op dat oogenblik keerde ze zich weer naar Berthold - , en beschaamd , trillend alsof hij wankelde , diep vernederd in het besef van zijn eigen belachelijke aanmatiging , ging hij weer zitten .Het licht werd aangestoken - , maar de tuindeuren bleven open , de krachtige reuk van de jasmijn mengde zich in de zoetere rozengeuren , en door de boom - toppen ruischte het , geheimvol .Hoe gaarne was Ben alleen dien duisteren tuin ingegaan - , om met de overweldigende , de hartomstrikkende geuren ook de gedachte aan haar in te ademen , om in donker haar beeltenis als met oogen te liefkoozen , als met handen te streelen , maar hij moest stilzitten en luisteren , terwijl Berthold een stuk van zijn ‘ historisch treurspel ’ voorlas - , na zakelijk en zonder ophef verteld te hebben dat hij het motief der handeling had ontleend aan heel oude papieren in hun familie - archief .