(1715) Dus luytze : ô Welk een doods gezigt ? Brittanje word verduystert ; De distel quynt , de harp verdooft , het kruys ontluystert , ' t Hervormd gelaat ontzet , verheft een naar geklag : De grootste Koningin Maria , ' s waerelds wonder , De Zon van ' t Kristenryk gaat droef in ' t westen onder .' t Gerugt van haare dood schynt elk een donderslag .De lydende Eylandin , met treurig floers omhangen , Beklaagen ' t groot verlies met traanen op de wangen , Ach ! roept zy , met een zugt , die na ' t gesternte vlied , Zal ik de Ryksvorstin , myn voetster , eeuwig derven ? Moet zulk een dierbre vrou gelyk een schepsel sterven ? Ontzachelyke dood , hoe groot is uw gebied ! Hoe , deerlyk word den Vorst ( die dreigende gevaaren , Nog oorlogs - blixems vreest , nog ' t barnen van de baaren ) Door zulk een ongeval het moedig hart bekneld ! Nog troost hy , ongetroost , de Britze Maagd in ' t kermen , Beloofd haar , tot het eynd zyn ' s levens te beschermen ; Dus wordze eerlang door hem ten twedemaal herstelt .