(1810) Maar de schijn zal u intussen Zoetjes wiegen , zachtjes sussen , Tot uw helder oog beschiet , En gij , sluimrend , ingenomen Door bedriegelijke droomen , Al het jammer niet meer ziet .Geestig zullen hare vingren Roosjes om de banden slingren , Die ' t balsturig lot u smeedt ; Roosjes , wier geliefde geuren , Wier betooverende kleuren U bedwelmen , eer gij ' t weet .Alles , wat u angst kan wekken , Zal haar hand bevallig dekken ; Zelfs den afgrond , die u wacht .