(1889) Welhaast mogen wij , hoop ik , afraken van al dat verwaand , onbeduidend gerabbel en gekrabbel , dat onze aandacht bedriegt , onze verwachting ontgoochelt , onzen smaak beleedigt en den onweerkrijgbaren tijd steelt , welke voor echt weldoende lezing ons gedurig te kort schiet .Wees mij gegroet , aanstaande toekomst , als elke schrijvelaar zonder talent zijne pen maar alleen meer bezigen zal voor kantoordienst ; als elke kunner niets meer anders voort zal brengen , dan wanneer hij wat nieuws te scheppen vermag , of wat ouds in fonkelnieuwen vorm kan gieten ; als hij van het schrijven geen berekenden , opgeschroefden , aangejaagden , overhaasten arbeid meer maken zal ; maar enkel op het papier stellen , wat hij zich onweerstaanbaar gedrongen voelt zijnen evennaaste mee te deelen ; als hij niets meer uiten zal , dan wat hij niet verzwijgen kan , of het hem dan tot boet of baat ook strekke ; als hij , eene persoonlijkheid hebbende , deze gansch , in volle oprechtheid , in onversaagden hartstocht , met al zijne phantazij en geheel zijn gemoed , saam zal trekken , ware ' t slechts in een enkel werk , - één krans van smetlooze blaadjes , die , volvormd , volwassen , prijken zal op den loovertop zijns levens , als eene bloemkroon op den stengel Uit klei - of keigrond opgeschoten , staat hij recht , zijn geurige , kleurige bekers , voor de honing - zoekende bijen opengeplooid , omhoog reikend naar het lievende zonnelicht .Dan zullen de Fraaie Letteren een echt feestmaai worden , een koningdisch , waar , - geschikt naar de verschillen en onderscheiding , door de wisselgrage natuur gewild en door de rede gewettigd , - het geheele volk bij aanzitten zal en zijne weekdaagsche papteil van vroeger vergeten .