(1845) Wij vuurden ; achteruitslaande met zijne hielen , waarschijnlijk van vreeze , maar zoo als wij ons toen in onze teleurstelling voorstelden , veeleer uit schalkheid , zoo niet uit spot ; achteruitslaande , spoedde MaîtreLapin zich naar zijn hol , zonder dat ergens op gras , of kruid , of twijg , een ziertje zilverwitte wolle lag , dat van ons doeltreffend mikken getuigde .Als ware de tak , waarop hij zat , gebroken , vloog tevens de ruischende Ringdoffer op , van tusschen de zaamzijgende twijgen .Weldra werd het vrije geklep zijner wieken boven de toppen der boomen gehoord , en eer we van onze , schier smartelijk bittere , verbazing waren bekomen , kirde hij zijn gaaiken op het ondiepe nest reeds toe - een uit de verte , slechts flaauw vernomen , een in de eenzaamheid geslaakt , een innig gekir - dat ons echter door de doolhoven van het woud niet tot wegwijzer strekken kon .