(1860) Zalige streek voor de jeugd , waar de kers nog gloeit als gemeen goed , Waar kruisbezie - en sleepruimheggen , waar mispelenheesters Naast kornoeljen tot diep in den herfst ons volkjen vergasten ! Doch waarom zoo lange verbeid by jeudigen helden , Welke genoegelik zwervend op eenen vegetenen uithoek , Verre van Maas en Rhyn , niets schooners beoogden dan ' t dorpjen Met den bewonderden toren der kerk en den guldenen weêrhaan ? Wie zyn oord uit den harte bemint , die schynt my der wereld - Burgeren vroomste te zyn ; wie dankbaar alle de weldaân Immer voor oogen herroept , die hy daar sints zyner geboorte Mochte genieten , hy eert in waarheid de rechten der menschheid ; Hem zy de kroone beschoren , die dichters den edelsten schenken ! Weêr is het Mei , en weder ontkiemen de lentemoriljen ; Weder verheft zich de listige stemme des treurigen koekoeks , Na dat tusschen het Toen en het Heden , de reuzige kersboom Veertig malen gebloeid en lavende vruchten gerypt heeft , Daar sluipt vroeg in den morgen een paar gryshairige mannen , Kruipend op handen en voeten , bevreesd , door de steeklige doornheg : Gansch alleen zich wanend , bezoeken zy iederen boomstam , Iedere heg , waarin de gevederde zanger zyn nest vlocht .Meer dan kindergenot openbaart nu het rimplige voorhoofd Dier twee dweopende makkers , die eensklaps frissche moriljen Vinden ter plaats , alwaar zy die best op wisten te sporen Voór zoo menigen jare ! Zy denken zich jonger dan eertyds , Lezen de geurende vrucht en herleven de vroegere dagen Hunner gelukkige jeugd .Elk plekjen naar Oosten en Westen Wordt op nieuw doorvorscht , en , jong voor den spiedenden ooge , Ryzen , herryzen de schimmen der zalig verledene dagen .