(1917) En de eenzame toeft en zwijgt en luisterend , Huivrend niet meer , ziet hij het wuiven van boomen van ver En de wolken hem naderen en in ' t zachte gesuis van den wind Hoort hij het fluistren van teedere klachten en in de doodstilte Des nachts is hem een glimlach die hem scheidt van ' t nabije Het hemelsche rijk dat zich welft tot een fonklenden boog In den nacht .Hoort hij in stilte de vluchtige , valsche Geruchten van voeten die schuiven , die lijken te komen , Zoo wacht hij en waakt en glimlacht , verdroomt de nacht .En vervult de vluchtige dagen met zijn oneindige liefde En drang tot het eind als hij hoort en sterft .