(1901) En den volgenden dag zag Hein weer in ' m , àltijd wéér , angst en schaamte voor terugkomen , in opjaging van wat ie in te halen had , in één stuip - angst kijkend en ploeterend met beefhanden , om wat er smoorde in z ' n zenuwen , zich zelf bekotsend als monster , als uitgekookte suffert nog voelend z ' n zwakke geraffineerdheid en zelfmartelend schuldbewustzijn als looier .En als Hein dan had gesproken , zoo schouêr aan schouêr , kon ie zien in Bukkins gezicht spannendbang - volgen van wat ie ' m voorhield , bleef er drie , vier dagen rust van binnen , om dan , midden in z ' n heftigst voornemen niet weer te zuipen , bij ' m te zien opdringen angstwekkende beklemming , ' m te hooren zuchten naar den steek - geur van den borrel , dat prikkelscherpe , dat ie in gedachtelust àldoor proefde op de geschroeide tong , dat ' m weer pakte , opnam , vernietigde , dat ' m alles dof voor de oogen deed worden , ' m weer opjaagde , bevend , beklemd , met schokken die niet te smoren waren , schrijnend z ' n binnenste , tot ie ' r bij was , vlák bij , aan den toonbankrand , bij ' t heete vocht , ' t vuurgevloei ervan tegen z ' n sprakeloos - droge keel voelde aanspoelen , in ' n brandenden genotstroom , besluimerend z ' n gedachten en angsten , z ' n knaging van verwijt en berouw .En dat ontzaglijke lijên , ' t gemartel van dien zwakken ongelukkige , had Hein zoo hevig gevoeld .