(1884) Het was een overheerlijke morgen toen de kleine Hilda aan de hand van haren vader en telkens omziende naar moeder , die haar in de deur staande bemoedigend nawuifde , het kerkpad opging , waar zij haren togtgenoot ontmoeten zou .Het was Mei , met den zonneschijn , de geuren , de tonen , waarvoor men alleen als kind de rechte zintuigen bezit , die het hart nimmer vergeet en steeds vruchteloos terugzoekt .Guillaume deed zich voorwaar niet wachten , en het was een lust den hoogen blos en de schitterende zwarte kijkers te zien , waarmeê hij , zijne muts in de hand , naar de vriendelijke vermaningen om toch vooral bedaard te zijn en geen kattekwaad langs den weg uit te halen , stond te luisteren .