(1842) En in plaats van zijn bondgenoot dapper te ondersteunen , die voor hem de wapens aangegord had , koos hij ijlings het hazepad , en retireerde zich naar den tuin , waar het krijgsgeweld hem niet bereiken zou , meende hij ; en hij vermaakte zich daar met het afplukken van bloemen , en vruchtknoppen .Hoe liefelijk ook het roosje zijne geuren uitwasemde , van onschuld blozende en maagdelijke schaamte ; daar het naauwelijks de zwachtels verbroken had , welke zijne jeugdige schoonheid omkluisterd hielden , en zich nu wilde baden in den frisschen ochtenddauw , zich koesteren in de verkwikkelijke stralen der vriendelijke morgenzon , vol vreugde dat het eindelijk den met stekels gewapende bloemknop ontsnapt was , en den vriendelijken wandelaar toelagchen kon .Hoe nederig het viooltje zich gelijk wilde stellen met het onaanzienlijk gras ; en hoe trotsch ook de lelie maagdenblankheid tartte : noch roos , noch viooltje , noch melkwitte lelie was heilig voor de wreede hand des gevoelloozen Boudewijns .