(1889) Zij gelijken de kleuren der roos , die ik u ontnam , een oogenblik schitteren zij met ongeëvenaarde pracht om dan te verwelken en te verdorren .’ ‘ Maar in ons leeft de herinnering aan den geurigen adem der lente , aan de kleuren der roos ! Zoo nemen zij die ze bewonderen ook de herinnering aan uwe schoonheid en genie met zich mede ! ‘ Weet gij niet dat wufter en ijler dan de adem der lente , vergankelijker dan de kleuren der bloem , de herinnering is van de menschen ? Zij hooren mijn stem , zij juichen mijn gedichten toe , zij gaan heen en vergeten ben ik ! ..