(1843) De bloem , door gure najaarsvlagen Verschrompeld en verdord en van den steel geslagen , Verrukt het oog niet meer ; Maar als de lente naakt , de winterboei verbrekend , En langs het grazig veld de schoonste kleuren teekent , Dan rijst zij schooner weêr .Zoo wisselt alles hier beneden : ' t Verachte slijk , waarin wij vaak met huivring treden , Is dikwijls ras een bloem , die pracht van kleuren biedt ; En vaak hecht zich de bloem , wier luister wij begroetten , Wier geur het hart verrukte , als slijk aan onze voeten , En wij bemerken ' t niet ! Maar wat in ' t voorjaar rijz ' , verjeugdigd en herboren , Het kan de doodsche rust van ' t aaklig graf niet storen , Waar ' t vratige gewormt zich nestelt in het slijk : ' t Is dor en levenloos , als de uitgedroogde splinter ; Ja , drie voet onder de aard is ' t zomer , herfst en winter En lente te gelijk ! Eheu ! Jam satis ! Melksoep uit den pot te gieten , Brokklig , opgewarmd en laauw , Zal de kinders ras verdrieten , Want de magen blijven flaauw .Kunstjensmaker ! houd den snater , Knijp de taal niet , diege spreekt .