(1894) Brusk , aan een ommedraai der allée , struikelde Gilbert over een hinderhaal .En ' t was als kreeg hij een electrischen schok : hij sprong met een doffen gil terzijde , terwijl hij ontwaardde , achterover uitgestrekt op eene witte tuinbank , onder een boschje geurende azaleas , een mansgestalte , die hij , meer door intuitie dan door de gelijkenis , terstond herkende .Hij liep terug , met uitgespalkte oogen , met uitgestrekte armen ; hij riep , de stem verkropt , door een afgrijselijk voorgevoel aangegrepen : ‘ Eugène ! Eugène ! zijt gij het ? ’ De man verroerde niet , sprak niet .