(1916) Hij deed het , de harde staalblauwe blik rustte op haar gezicht , streek langs haar handen en langs haar gestalte en verzachtte zich in het kijken - , om den stroeven mond kwam de schaduw van een glimlach - belangstelling in de oogen , en inmiddels praatte Ina met de boerin , niet recht wetend wat ze zeide , krampachtig haar vasthoudend in gesprek , om niet gedwongen te zijn , de oogen in zijn richting te wenden en zijn streelend kijken af te snijden .Want het ving en bekoorde haar , dat kijken , en schonk haar eenzelfde zoete verdooving als zat ze onder een bloeienden boom en liet de bladeren zacht tusschen haar nekharen krieuwen , terwijl boven haar hoofd de takken ruischten en nu en dan er bloesem viel - en ze ervoer wat ze dien avond bij Coba ' s vriendin had ervaren - , een trillend uitstroomen van haar wezen naar hem toe , als om het zijne te omvatten en daarmee één te zijn - , niet langer alleen , verlaten , zonder begrip en warmte en steun .Ze had willen weten of ze hem bekoorde , maar ze liet niets van haar gevoel blijken - , ze trachtte het integendeel te verbergen , nu ze bijna zeker wist , dat hij haar blozen opgemerkt had en er om geglimlacht , nu ze vreezen moest , dat hij haar komen om zijnentwil vermoedde .