(1870) Eilaas , tot antwoord viel maar eene bittre klachte ! ‘ Och , arme zot - dus klonk het - welken de gedachte doet dorstig hijgen ! die uw gloènde lippen steekt omhoog , en om Gods aâm , als om wat water smeekt , verwacht van mij niet meer die reine inademingen : neen , want de wind der aard verdroogde mijne kringen , verzengde mijn gebloemte en blies in zijne vlucht mijn ' schoot veel kaler dan eens schooiers nek .De lucht zoet balsemend , moog soms nog ' s menschen wierook zweven , ' t is een ' herinring slechts , die gauw is weggedreven ; de geurge damp valt neer op de aard terug , en stijgt niet hooger dan ' t gewelf dat van die hulde zwijgt .Kortom , de mensch kan met geene engelen meer spreken , aartsenglen , maagden , heiligen , ' t is me al ontweken , dat hemelsch volk , ' t welk dikwijls , vóór der wereld oog , een dichter met de handen , Rafaël , hierhoog bemind , op ' t lijnwaad neerriep .