(1863) Ik schuil in de eenzaemheid , en dit verwondert velen , Die liefst een hoofdrol in de samenleving spelen .‘ Waerom , ( dit vraegt men my ) in onzen tuimeltyd , Tyd zonder weêrgaê , eeuw van wondren , waerom glydt Uw levensbootje zoo alleen , zoo ingetogen Op Vlaendrens effen vloed die sluimert , slechts bewogen Wanneer hy , door een storm gegeeseld , zwelt en ruischt ? Waerom de wereldzee niet zwierig ingebruist Op hooge en trotsche kiel , wier masten , zeilen , touwen , Beeld van een wieglend bosch , verrukken die ' t beschouwen ? Waerom - en deze vraeg verschaffe een ander beeld - Waerom , daer u Fortuin als milde moeder streelt , Niet omgewandeld in triomf met deze schoone ? Gy schittert met eene ambt - eene eedle voorregtkroone , Gy staet voor eenen berg van magt en meesterschap , Waerom niet opwaerls treên ten top toe ? Op dan ! stap En styg , en slinger neêr de nietige Kabouteren , Die , stout , u over krop en kop , ten berge op klauteren .Gy laetze vry begaen , en leeft gerust ! ' T zy zoo ! Maer wees op ' t letterveld toch min bedeesd en bloo .