(1913) Allicht geraak je in zéér genoegelijke amusementsoogenblikken tot een graad van onhebbelijk pessimisme , wor je strak - vervelend en kniezig , zak je slap in je stoel , begrom en beklad je sterker je buren , je gemeenschap , je lieve levensperiode dan oorbaar en voor je gezondheid wenschelijk is .Dikwerf ter plaatse die ik zoo dadelijk nàder aanduid , mede op àndere wier opsomming embêtant veel ruimte zou vereischen , betrap ik mijzelven op de onfrissche , onsmakelijke , onlogische waarneming , dat de dag - van - daag een slijkrig strandje met riekende spoelsels , ouwe schoenen en glibberige kwallen gelijkt , dat het slaan van de schuierende branding met z ' n zwiepend gebezem en joelend gestuif , nauwlijks een spel van verreinen kan worden .Ja , op zulke lasterende impertinenties atrapeer je je gemoedshobbelpaardje , dat bij buien grotesk als ' n schichtige hengst , steigrend als ' n veulen versch - uit - de wei , z ' n houten knokels en pooten tracht te verschalken .