(1850) Hunne tegenwoordigheid alleen verkortte eenigzins den pijnlijken slakkengang van zoo vele uren , dagen en nachten .Wie had ook ongevoelig kunnen blijven bij de liefde dier menschen , die zich , even als de trouwe hond aan de voeten van zijn meester , naast zijne armoedige legerstede vlijden op een stroozak , dien zij van den stads - muzikant hadden geleend ; die zich met een dun en pover beddelaken , met den geringsten kost tevreden stelden ; die zichzelve geen rust vergunden , en dat alles zonder in de minste betrekking tot hem te staan ! Als Boudewijn des nachts slapeloos nederlag en op den ouden man en het jonge meisje staarde , die , door den slaap overweldigd , op hun harden stroozak waren ingesluimerd ; als dan het sterke , en afgemeten getik van de klok boven zijn hoofd hem als dat eener reusachtige doodsklok in de ooren drong , en het schemerend licht van zijn lampje de zwarte muren van den toren spookachtig verlichtte , o dan verscheen voor zijne verbeelding de heerlijke woning zijner ouderen , met al hare gerijfelijkheden .O dan zag hij daarin zijne teedere moeder , maar die voor hem al te teeder en te toegevend was geweest .