(1867) Die Stad , wier schitirende trofeën Zoo prachtig rijzen tot den trans , Die over de uitgestrekte zeën Den weêrschijn afzendt van haar glans ; Die Stad , de zetel aller kunsten , De bakermat van zoo veel roem , Zoo rijk ( in schijn ) van ' s noodlots gunsten ; Zij aller Wereldsteden bloem ! Die Stad , in weelde groot geworden , In weelde , en moord , en krijgsgeweld ; Door ' t woên van Jacobijnsche horden En een gewetenloozen held Tot Stedenkoningin verheven , Ontzachlijk , machtig over de aard , En wie geen Almacht - zelf doet beven , Wier zwavelregen haar nog spaart ! Die Stad is ' t Babel onzer dagen ! Als Babel stort zij eens in puin ! De grond is moede haar te dragen ! De Hemel haat haar trotsche kruin ! Die Stad is ' t hedendaagsch Gomorrhe , ' t Verbeestlijkt Sodom van Euroop , Dat , schoon de donder om haar knorre , Geen God vermoedt , wiens macht haar sloop ' ! Er bestaat - ' t valt niet te loochenen - een zekere trek van overeenkomst tusschen deze warme lyrische ontboezeming , vóór eene halve eeuw omtrent gevloeid uit de pen van onzen rechtzinnig - protestantschen Isaac Da Costa en - den hoofdinhoud van het jongstverschenen , met verbazende gretigheid verslonden , geschrift van den beruchten ultramontaanschen pamflettist Louis Veuillot .Niet - men versta mij wel - alsof ik in de verste verte zelfs aan een soort van geestverwantschap zou willen gedacht hebben tusschen den wanhebbelijken auteur van : ‘ Les odeurs de Paris ’ en den onvergetelijken Zanger , wiens zeldzame geestesgaven en wiens ridderlijk karakter mij nooit andere gevoelens , dan die van eerbied en bewondering hebben ingeboezemd ; - maar eenvoudig , in zoover ook door Veuillot Parijs wordt beschouwd als het ‘ moderne Babylon ’ ; als de incarnatie van ongeloof en revolutie ; als het inbegrip van geheel den goddeloozen , Kunst , Letteren en Wetenschap beheerschenden en verdervenden geest onzer Eeuw , waartegen hij zijn grof geslepen wapenen niet krachtig genoeg meent te kunnen richten .Ik heb overigens dit strijdschrift , dit pamflet , zoo men wil , ( eene benaming , welke op zich zelf niets afkeuringswaardigs te kennen geeft ) - ik beken het - niet zonder eenig genoegen doorbladerd .