(1822) Moeder ! is de bron gesloten , Waar het spelend wichtje aan lag , ' t Rijsje tot een ' stam geschoten , Die reeds vruchten dragen mag ; Vader ! hebt gij ' t vormen , leiden Van den vluggen knaap volbragt : ' t Is een heerlijk loon voor beiden , Dat uw ' avond tegenlacht .De eik , in uwen tuin gerezen , Schoot een spruitje , schoon en frisch , Dat , vermaagschapt aan uw wezen , Beider lust op ' t sneeuwveld is : ' t Lieve wicht , dat , door zijn kozen , Nog met groen uw ' winter tooit , En der lentes geurge rozen Op het bed der smarten strooit .' t Jeugdig bootje , dat in ' t leven Op geen harde klip nog stiet , Wordt door zefir voortgedreven ; Zorgen kent de stuurman niet : ' t Heeft het lachje tot een ' wimpel ; En , hoe ' t vorschend oog ook staar ' , De oude wordt geen ' enklen rimpel In ' t gespannen doek gewaar .