(1866) In ' t dal weêrklinkt het klokgelui , En in zijn hart weêrklinkt een lied .De bloesems geuren langs zijn pad , Een lente ontkiemt in zijn gemoed .En hooger klimt hij ' t bergpad op ! ‘ Wat roept mij naar dien steilen top ? O adelaar , verneem mijn zucht ! O morgenkoelte , leen me uw vlucht ! Draagt me op uw vleug ' len voort , naar ' t oord , Waar geen geluid van aardsch gewemel , Natuur meer stoort In haar omarming van den Hemel .