(1817) ‘ Men mag zichzelven niet prijzen , Monsieur Perfect ! ’ voegde hij er bij onder het ophalen van zijne Jabot , ‘ maar zoo iemand de volmaaktheid in zijne eigene schriften vinden mag , zoo - ben ik het ! ’ Perfect juichte deze gulle openhartigheid blijmoedig toe .‘ Zulke ongekunstelde Naïviteit , ’ zeide hij ‘ leidt op tot deugd en tot eenen veel beslissenden graad van verbetering ; zoo spreekt de man der natuur en de man van verdiensten ! zoo moesten wij allen spreken ! - Dat zouden onze voorouders niet gedaan hebben , ’ voegde hij er bij , ‘ neen , toch niet ! daarom ook waren zij zoo veel minder en God weet daarentegen wat onze kinderen en kleinkinderen niet nog zullen worden , en wat die nog zeggen zullen ! - Zulk een man is geen verrader ! Ik ken hem nu reeds dóór en dóór ! Aan dat verstand en aan die openhartigheid riek ik eenen Colloborator van ons herstellingswerkje of ik laat er mijn Latijn onder .’ De neus van Perfect bewees voor zijne kundigheid .