(1842) Helaas ! vergeefs welligt is mijn verlangen ; Den ganschen dag , van dat het zonlicht gloort , Tot ' t licht der maan blijft aan de twijgen hangen , En ' t oor ' t gekir der teedre tortel hoort , Denk ik aan u , en soms , in zaalgen waan , Hoor ik uw stem in ' t ruischen van de blaân .Dan roep ik mij die onvergeetbre dagen Weêr voor den geest , toen ' k aan uw zijde zat , En onder ' t loof der geurge rozenhagen A ! wat me omgaf , om u alleen vergat , En ' t jeugdig hart , dat iedre zorg verjoeg , Voor u alleen en onze liefde sloeg .o Zou ik ooit den avondstond vergeten , Waarin ik u mijn vuurge min beleed , Toen ' k op de bank van zoden neêrgezeten , Den heilgen eed der liefde u hooren deed ? ' t Was zaligheid , die mij de ziel doorvoer , Toen mij uw mond uw wederliefde zwoer .