(1890) Zij smeekte de mieren haar de vrijheid terug te schenken ; zij waren onverbiddelijk en op eenmaal bevond zij zich in de donkere ruimte geheel alleen .O ! hoe weende en jammerde zij en rukte zij zich in wanhoop de schoone haren uit ! Daarna begon zij zich met de teedere vingeren een weg te banen ; maar hetgeen zij wegkrabde , viel even snel weder terug , zoodat zij zich eindelijk in vertwijfeling op den grond wierp .De mieren brachten haar de geurigste bloemen en nectar en dauwdroppelen om haren dorst te stillen , doch hare klachten bleven onverhoord .