(1857) Wie is er , die beweren durft , dat wij eene geschiedenis onzer letterkunde bezitten , wanneer hij onder deze niet louter een onderonsje , wanneer hij er eene geschiedenis onzer beschaving , in betrekking tot die onzer naburen ; wanneer hij er eene historie , wat Holland niet enkel voor zijne inwoners , maar voor geheel Europa is geweest , onder verstaat ? Als onze beschouwing u nu reeds ergert , wat zal het fluks zijn ? Ons volk is een ernstig , is een godsdienstig volk , en onze proza - gelukkig dat er beter bewijzen voor zijn bij te brengen - onze proza levert dag aan dag proeven van eene litteratuur , waarover gij u , zoo gij den moed mist voor uwe meening den strijd , en moet het zijn het lijden te tarten , in het publiek niet dient uit te laten , daar zij aan al de euvelen van het particularisme mank gaat .Schoon stichtelijke geheeten , verdient zij , voor drievierde , slechts binnen den zeer beperkten kring van het onder ons , waarvoor zij geschreven werd , dien naam - want is er wel iets onstichtelijkers dan de wijze waarop , dan de woede waarmede het maandschrift , het weekblad , het onnoozel tractaatje zelfs , ter kwader ure uit uw venster dat van uwen buurman ingewaaid , - en vice versa , helaas ! misschien ook - wordt gehoond en gelasterd , wordt verketterd en verguisd ? Wij gaven den wind de schuld , dat het ter verkeerde plaatse aanlandde ; want bij den geest , dien wij aannemen dat ieder die op wil bouwen moet bezielen , te durven onderstellen dat men die blaadjes meê zou brengen , om de onregtzinnigheid van verre te doen ruiken , het zou niet enkel liefdeloos zonder voorbeeld , het zou op zich zelve eene ongerijmdheid zijn ! Onze schoone letteren , ..