(1905) Ik zie haar stijgen en haar laaie gloed Wordt milder , kleiner , tot zij zilvrig doomt Uit laatste wolk en boschrand overstroomt Met een wit klaterend kristallen vloed .Dan zal vizioen van u , zoo ijl , zoo bleek Geruischloos naadren langs de woudpaân wuivend En aan mijn zij glanzend onhoorbaar schuivend Gaan tot de nacht den klaren morgen week .2 Maar droever de eenzaamheid van ' t hooge woud Als regen druipt zwart langs verstarde twijgen En in den stormwind zware kruinen nijgen , Als het verdorde hout , vochtig bedauwd , Mijn weg spert en verwelkte bloemen zinken Ritslend geknakt onder mijn zwaren tred , Wanneer ik al waar ik mijn voeten zet Ruik het verrotte groen bedwelmend stinken .