(1910) Later , toen hij Roosje langer kende , had hij ook wel aan zich - zelf getwijfeld , soms aan haar , of zij wel het meisje voor hem zou zijn , meestal echter aan zijn eigen vermogen om een geweldige hartstocht te voelen , zooals hij die kende uit boeken en gesprek met vrienden .Die zochten en vonden het bij licht en bloemenreuk en geur van wijn , die flirtten en dansten met opgewonden meisjes , die dronken zich een zinnenroes aan haar blinkende oogen , haar blanke , bloote schouders , en hun gesprekken daarna waren onstuimig van nerveus verlangen of zwaar van diepe begeerte .Hij had het altijd beschouwd , als een buitenstaander , met een aandrang er voortdurend om te glimlachen , een beetje aangetrokken , een beetje spottend , een beetje weerzinnig .