(1901) Om heelemaal van begin af den lentegeur op te zwelgen , had ze ' s morgens eerst meegebracht ' n jong takje van laag gestruik aan den weg , laat - bloeiend , zacht grauw - groen nog , leelijk houtig , zonder reuk van buiten .Dan , lichtjes , trok ze af ' t bastje , en malschnat sapte vocht onder ' t bastige huidje , bleek week - groen nog , maar met zoo ' n zoeten reuk , dat z ' m proefde op haar tong en doorvoelen liet , hoe de Meigeuren haar omzwellen gingen , - de Mei , dien ze liefhad als de gratiemaand , dien ze zag als schoonste bloemenstrooister , toovervrouw van licht en rozen .Dàt takje moest ze altijd ruiken als grondgeur , midden tusschen den kleurregen van bloemen , die elken dag gingen en kwamen in de vaasjes , onder toover - verschietend kleurenspel , als telkens andere vormpjes en vlammetjes de omgeving raakten , en groepjes veranderden van lichtval , uitgezocht en omrankt in één zuivere harmonie van tint en kleur .