(1822) Aan eene verwelkte bloem .Met het hoofd ter aard ' gebogen En de doodskleur op ' t gelaat , Kwijnt ge , o bloempje ! voor mijne oogen ; Weg is al uw pronksieraad ! Ach ! ik zag u gister prijken Met den liefelijksten dos : Wat deed u zoo ras bezwijken ? Wat ontroofde u geur en blos ? Toen gij gister stondt te bloeijen , Lachte uw schoon mij vriendlijk aan , Kon uw blos mijn blikken boeijen , Dwong zij me om te blijven staan .Zefirs naauwlijks lispende asem Kuste toen uw ' lieven mond , Spreidde uw ' balsemgeurgen wasem Zachtkens door den dampkring rond .