(1811) Gij bloempies , kort geleen getooid met frissche kleuren , ' k Zit moedloos bij u neer , en zie uw sloping aan ; Gij zijt het treurig beeld van mijn weemoedig leven ; Mijn hoop en vreugd zal eens , als uwe kleur , vergaan ! ’ ‘ Voor weinig dagen nog , wanneer de hand des Jonglings U van uw steeltje plukte , en vestigde op mijn hart , Toen was uw gloeijend schoon gelijk een blik derliefde , Die door de nev ' len breekt van diep verborgen smart .’ ‘ Nu is uw luister weg , bekoorlijk pand der liefde ! Uw kleuren zijn vergaan , uw adem geurt niet meer ; En zijt gij nog het beeld van onze hartsvereening ? Helaas ! dan rijst geen dag van vreugde voor ons meer ! ’ ‘ Waarom , o Jongeling ! vlocht gij dien krans der liefde ? Waarom zonk ooit mijn blik in uwen boezem neer ? Waarom moest eens dit hart verteederd aan u hangen , Wen ons geen dag vol hoop rijst aan den Hemel weer ! ’ - ‘ Ontwijk mij , treurig beeld van ras vervlogen trouwe , Onwaardig aan het hart van mijn ' geliefden vriend ! Zijn borst , die immer gloeit voor zijne Adelaïde , Heeft deze droeve traan der weemoed niet verdiend ! ’ 1 Julij 1809 .A .