(1913) Hij onderneemt groote wandelingen , en op de eenzame wegen in berg of woud , rustig schouwend naar de groote lijnen der natuur , denkt hij zich zijne tonen , put hij vreugd in het eigen hart .’ Is het niet of men het denken en voelen op deze eenzame wandelingen , het denken van ' t machtige brein , het kloppen van het warme hart , in klanken vertolkt hoort , wanneer een van die zuivere zangen stijgt uit snaar of klavier , een van Beethovens diep - ruischende , plechtig - galmende Adagio ' s ? Geerne verbeeldt men zich den geweldig - grooten man in deze stonden van heilige stilte , van eenzaam mijmeren vóór de indrukwekkende natuur .Niet anders dan Varnhagen spreekt een Salzburger arts , Dr Weiszenbach , die Beethoven leerde kennen tijdens het congres van Weenen : ‘ Zijn karakter is in volle overeenkomst met de heerlijkheid van zijn talent .