(1920) Het is al ochtend en ik lig zeer stil , De nacht is nog niet van mij weggenomen , Hij is nog op mijn oogen , op mijn hart , Op alle monden van mijn moede lijf , Dat zich verzegeld voelt en dichtgelakt ; Maar reeds vleugt hier en daar een ritseling Over de fijne bladen van mijn huid , En raakt het schrift mijner gedachten aan , Het zijn mijn kleine broeders uit de lucht , De vogels , die hunne sublieme lussen Van geluid , uitwerpen op mijn hart Dat open gaat , nieuwsgierig naar hun klank ; De fijngebuikte dansers zweven al , Binnen de ochtendkoelte van het ruim , En knippen kleine draadjes stalen klank , En werpen rolletjes van zijden lint Uit hunne spitse snuitjes ruischend af , Ook spatten zij signalen wit en blauw Als watervalletjes uit een fontein ; Zachte gebondenheid is in de lucht , En ergens uit een diepe wereld heft Een haan de roode kraaltjes van zijn kreet Luid pralende den hoogen ochtend in .De aarde ligt als een tevredene , En ziet de kinderen die op haar lijf Rumoeren , in een klankschermutseling , De fijne hemel staat oneindig blauw , Omkoepelend , te kijken naar omlaag , En heeft de aarde aan de heup gevat ; Mijn venster is geopend op het licht , De geuren van het nieuw geboren Al Komen als kinderen mijn kamer binnen , Ik echter lig gesloten aan mijn bed , En hoor en zie de fijne zwenking van De zingende gestalten van den ochtend Klank maken langs mijn luisterende hoofd , Ik hoor mijzelven langzaam opengaan En worden wemelend en ritselend Van klank , en kleur , in ' t zalig ochtenduur , Ik ben zooals de aarde , luisterend , Mijn moeder aarde , lachend in het licht , Mijn moeder aarde , die ontwaakt , tevréé Omdat de nacht van haar genomen is .Hosannah Gouden Dag Ik groet U , Licht ! II .