(1904) ‘ In den kenteringstijd geboren zijn wij , - in ons hart leven 2 strijdige verlangens : naar droomen van welèer die wij verloren , naar de nieuwe droomen , wier bloesems openbreken ; zoo is ' t ons te moede op onzen zwerftocht gedurende de bittere jaren van strijd en gemis zonder einde .Als een die weggevoerd wordt op een schip Naar vreemde zeeën , in wier bewogen baren Hij meen ' ge kolk verwacht , meen ' ge klip ; En aan d ' oever , hem lang vertrouwd geweest , Staan de gespelen van zijn jonge jaren , Schoon en met edele gebaren sprekend , - Hij aâmt den geur van hun bekransde haren , Hun kleederen zijn licht als voor een feest - Maar al hun doen drijft hem - een droom - voorbij Omdat zijn hart zich niet meer tot hen rekent , En een geluk hem wacht aan de overzij : O makkers , zijn ook wij niet zoo gezind Die nog gevaren op ongemeten mijlen Scheiden van dat nieuw land , waarheen wij ijlen En die het oude niet meer bindt .Wat van vroeger in ons was , hebben we uitgerukt , ' t was mooi , maar ons hart stemde er niet mee overeen .