(1878) Voor als nog is aan dit gemeenschapsgevoel afgeweken door een te - veel aan subjectivisme en individualisme in de ons onmiddellijk - voorgaande jonge generatie , die slechts maar heilzaam reageeren mocht op den verkeerdelijken vorm van een taalmiddelmatig geslacht , maar met het afstervende lichaam ook de ziel begon te dooden , die diende behouden als een vuur en een vlam voor de oogen van de latere vlaamsche generatie .Het verzenboek ‘ Toortsen ’ van René De Clercq - wiens beteekenis mij voorkomt alsof de geijkte Nieuwe Gids - en Van Nu en Straks - smaak den reuk ervan niet kan geluchten - schijnt mij eene soort sociaal - vlaamsche traditie voort te zetten , omdat zij zich , evenals vele der oudere Vlamingen , normaal inspireert op den algemeen - maatschappelijken nood van ons volk .In deze volksrymen toch is er geen subjectief sociologisch kamer - systeem te vermoeden , noch een fijn - overzonnen tractaatje van individueel - sociale oplossingen , noch het zwart - en - bloederig betoog van den anarchistischen hoogepriester ; wat er aan individualistisch gevoel aanwezig is heeft dat maar voor zooveel de dichter als eene persoonlijkheid zich - zelve uitspreken moet ; zijn normaal gemeenschapsgevoel met het volk laat echter geen oogenblik de objectieve kern , waarheen zich al zijne poetische betrachtingen richten , niet alleen aan zijne aandacht ontgaan maar doet het sociaal vers altijd in evenwicht met haar blijven , waardoor over geen maatschappelijk onding geklaagd of geene oplossing poetisch aangeduid wordt , zonder dat allereerst aan den modernen stand van volksbehoefte en nood eerder dan aan eene zelf - tevredenstellende , utopistische thesis toegegeven werd , en zulks door een aard van dichterlijke klacht en eene zuiverheid van poetische oplossing die meer collectief is dan individueel , meer algemeen - uitwendig dan persoonlijk - innerlijk .