(1873) Half opgericht op zijne zijde leunend , bukte hij , met blikken vol hartelijke liefde , over haar henen ; in zoete droomerijen beschouwde hij hare schoonheid , die , slapend of wakend , steeds een aanlokkelijke bevalligheid vertoonde .Met eene stem , zacht als die waarmeê Zefier de bloemen toeademt , lispelt hij , terwijl hij hare hand teeder drukt , nauwelijks hoorbaar : ‘ ontwaak , mijne schoonste ; mijne bruid , mijne laatstgevondene , mijn laatst en dierbaarst geschenk des Hemels ! ontwaak , o mijn alles , mijn altoos nieuw genoegen ! de morgen straalt , het bedauwde veld noodt ons uit ; wij verliezen de schoonste uren , waarin wij zien kunnen , hoe onze planten opschieten , hoe de mirt en balsem geuren druipt , hoe de Natuur hare kleuren mengelt , hoe de nijvere bij van de bloemen vloeibare zoetheid inzuigt , ’ Zoo lispelend wekte hij haar .Weldra ontvangen beiden een bezoek van den engel Raphaël , afgezonden om de menschen voor de listen van Satan te waarschuwen ; hij verhaalt hun den opstand der Engelen en hunne verdrijving uit den hemel .