(1912) Ik was de vriend van den zilveren waterspiegel , het zangerig gevogelte en de dartele vlinders ; maer , te midden van dien rykdom geboren , had ik ieder jaer hetzelfde genot eruit geput , zonder de redenen myner vreugde of het innerlyk leven der voorwerpen myner liefde te onderzoeken .Ik , de vlinders en de bloemen , wy waren allen kinderen der weelderige natuer ; wy leefden zorgeloos te samen van zonnestralen , zuivere lucht en frisschen dauw .’ Het was ook hier dat Conscience ‘ op zekeren namiddag , eenen ouden man van hooge en eerbiedwekkende gestalte en met lang wit haar , dat als zilver in het zonnelicht glansde ’ , ontmoette .