(1884) Even gastvrij , even gul als vroeger , wuift gij ons onder uwe breede takken en twijgen verkwikking toe .Slechts is onder uwe schaduw de stoet onzer heugenissen wat digter geworden ; slechts krimpt door den drom van herinneringen , ons voorbij zwevende , ons verschiet wat meer zaâm ! Onwillekeurig sluiten zich onze oogen een omzien , zonder dat het de zonnestralen zijn die er ons toe nopen , - hoe is het ons , linden en eiken ! zoudt ge ons somber stemmen , omdat uw geurige bloesem reeds tot gele bolletjes is gerijpt ? omdat uw forsch blad vast de voedzame vrucht draagt ? Ook in dat tijdperk is het leven u lust : dag aan dag leert de natuur het wie oogen heeft om te zien , elk van deze , welk het zij , dankbaar te genieten ! Al stijgt geen vogelenkoor meer uit uwe toppen , het koeltje suizelt door uwe kroonen om .Laat de dagen der liefde voor ons als voor u voorbij zijn , nog is het leven schoon , in de weêrspiegeling van dien luister , in het zachte rood waarvan de kimmen blozen .