(1724) Hier rust een Minnaar , die de stilte van den nacht , Versleet in traanendouw , den Dageraat in klacht ; Die in den schrik des nachts , in ' t naar der duisterheden , Meêr , in de Ziel , dan in het Licghaam , heeft geleden ; Die , toen de dood hem kwam bespringen in zyn Cel , Riep , met een zwakken toon , myn Fillis , Ach ! vaar wel ! Verëer zyn Grafsteê met geen Bloemen , maar met traanen , Hy smaakte zelden ' t Lelie - zoet , Maar is met Doorns opgevoed , Verzelt door Straf - Orkaanen .Doch Liefde - Pelgrims treet niet nader , staat wat af , Een Liefde - geur hangt over ' t Graf ; Die Liefde - geur zal steeds zyn koud Gebeent ' verzellen , Den Adem , die hy jongst zo deerlyk heeft verzucht , Hangt nog in deez ' verdikte Lucht , Die Geur daalt nooit ter Helle .Vaar wel ! myn Fillis , myn Vermaak , myn Troost , myn Leeven ! Vaar wel ! myn Geest wil hooger zweeven , Ontfang uit deeze naare Cel , Myn jongste Zucht , myn laatst Vaar wel ! De Vasten - avond van de Courant .