(1909) Weer een jaar is de strijd tusschen menschen gestreden , Weer een winter van jammer en leed is volbracht , En weer komt onze stoet langs de wegen geschreden Als een donkere vlek op de aarde - die lacht .Zie die lacht ! en met al hare bloeiende toppen , Vol van geurende zomerbeloften , opzwelt Tot een ruiker van duizend ontelbare knoppen - En wij hebben de hoofde ' en de harten geteld ! - Hoe vaak keert nog die lente voor ons proletaren , Hoe vaak gaat zij voorbij aan ons zonneloos hart - Tot hoe lang neemt de greep van een groep tollenaren Ons het loon van den arbeid - de vrucht onzer smart ? Wanneer zullen die vaandels het lentefeest vieren , Niet verstrooid hier en ginds , als een bloem in de wei , Maar vereend tot een leger van roode banieren , Naast elkaar - als een land roode tulpen in Mei ? Wanneer bloeien ook òns al de doornige hagen , Wanneer komt ook voor òns eenmaal de lentedag , Die ons niet meer een kruis op de schouders ziet dragen , Maar een bloeiende twijg - en een bloedroode vlag ! - O hij wacht ons , hij wenkt ons - waakt op proletaren ! Want het is onze adem die die lente wekt , Want het is onze schoot die die lente zal baren En ons hart waaruit ze eenmaal haar levenskracht trekt ! O hij komt , want hem draagt ge in uw hoopvolle handen , Hij ontbloeit aan uw lichaam , hij bot uit uw bloed - De dag dien we als een vuur in ons oog voelen branden , Die de duistere verte verlicht met zijn gloed .' t Is de dag die met iedere lente ons nadert , ' t Is de dag der bevrijding - de dag van den Mei - ' t Is de dag die gansch ' t volk om ons vaandel vergadert - O zij allen - zij allen - en niet alleen wij ! - Het is lente geworden - waakt op proletaren ! Wij zijn nog maar een zwervende stem in de lucht , Wij zijn nog maar de gidsen en de martelaren , Wier gebeent ' die toekomstige lente bevrucht .