(1791) Daar ' t stille veld mijn ruischpijps toontjens vong : En alles zich tot ons geluk scheen zaam te voegen .* Hoe dikmaals mogt mijn stem haar slaapjen stooren , Als zij , vermoeid , gints aan ' t ruischend beekjen sliep .En ik , verheugd , haar bespiedden en ontliep : Om haar verwijt , met meerder vreugd , in ' t bosch te hooren .