(1892) Wat zij toen had geleden , kon niemand vertellen .Misschien - zoo zij spreken konden - stille ziekenkamer ! Misschien de bloemen , die de ruischende palmen , waar zij neerblikten in de kopjes ten hemel hieven bij het heldere licht der maan en dan tegelijk de tengere vrouw zagen die soms handenwringend in de voorgaanderij heen en weer liep ! Misschien de oude , trouwe baboe , die haar , als Toewan sliep , aanmaande om ook wat te rusten en , als zij ongerust werd over Njonja ' s onbeweeglijk wit gelaat met de gesloten oogen , zich over haar heenboog en de natte wangen bespeurde ? Ja , zij allen hadden kunnen getuigen hoe lief zij dien stervenden man had gehad en wat ' t haar had gekost hem af te staan ! En toch - het zware uur van scheiden bleef haar niet bespaard .Met hare beide lievelingen was zij na den dood van hun vader naar hare geboorteplaats terug gekeerd .