(1912) Ze zwierf in ' t flakkerend lantaarnenlicht de stille straatjes door , stiet het snoepwinkeltje open , om het doffe belletje te hooren , en toefde even zacht - ademend in de mufte van turf , brandhout en suikergoed onder de vale , blikken lamp , vóór ze de oude vrouw uit het achterhuis tot zich riep .Ze tuurde door de deur , die ze openliet , haar woonkamer binnen , zag de zilveren ballen op de hooge kast , poes en sloffen en stoof over den grond en rook de verstane koffie , terwijl de vrouw het snoepgoed uitlei , dat ze kocht , zonder het te begeeren .Ze sloop het schoolplein op en leunde luisterend tegen den muur met een heimwee , alsof ze daarbinnen geen leed had gekend , ze rekte haar lijf over het bruggetje bij het duistere grachtje , staarde naar de gesloten pakhuispoort en snikte in haar handen , ze stond voor het schrielverlichte toonkastje van het leesbibliotheekje , las de titels en dacht aan den heer en de dame uit ‘ De Fonkelende Sterren ’ , en aan Valentin Jernam , oud 31 jaar ; de wind voer door de kale takken met zuchten en zacht gekraak , op het grachtje ging geen sterveling meer , trillende in bange smarten leed Heleen de pijn om wat onbegrepen voor eeuwig is voorbijgegaan .