(1914) De Dichter lachte , wijl zijn moede mond Biddend bewoog , maar geen woorden meer vond .Toen wist Pindarus , dat hij sterven ging In dit schoon - scheemrend uur , terwijl huivring Van geluk over zoo wonderen Dood Schooner dan zijn heel leven hem beving : De wolken eeuwig - hoog , van bleekend rood , De kristallijnen lucht brekend van kleur , Wuivende linden , waarvan zoete geur Waaiende wegwolkte op den luwen wind , Maar meer dan alle schoonheid was het Kind , Dat aan zijn stervend hoofd op smalle schoot Dicht aan ' t lief - angstig hart een zachte rustplaats bood .8 Schemering daalde op vaalwuivende wiek , Zijn oogen duisterden .