(1912) Stond de deur open , dan rook Heleen den scherpen geur van het branden en in het witte licht tusschen schutting en muur stond op de binnenplaats een kleine man in bruin gekleed en draaide gestadig aan een groot rad .Heleen noemde hem in haar gedachten ‘ De Slaaf ’ en behield haar leven lang uit dat woord niet zoozeer de voorstelling van een klein , krom mannetje op een binnenplaats , als wel den reuk van koffie en het licht van een regendag .Zoo dikwijls Heleen hem daar mocht zien , nooit vroeg ze anderen , waarom hij er stond en wat hij er deed .