(1913) III Beethoven De hemel draagt een kleed van geel satijn In ' t westen voor zijn blauwe roerloosheid , De bladers ruchten nauwlijks , want de wind Weifelt in ' t loover tusschen waak en slaap En neuriet noô zijn eigen wiegelied , De schaduws vloeien samen in den tuin .Het is zoo goed in ' t avonduur , zoo goed In ' t scheemren der warande , ' t kwijnend licht Verdiept zoo zacht de tinten van ' t gazon , Zoo vredig daalt de nacht al door de ruit In ' t stille huis : zij ruischt een broos gebed In ' t waas van dauw dat langs de perken trekt , En wekt den weemoed der gepeinzen : hoor : De klokken luiden in de verre stad ' t Gebeier van den vesper : ijl en blank Doorzeeft hun rust de droomen mijner ziel .Maar ' t wordt weer stil en ' k luister naar het zwijgen Der scheemring - zingt de nacht zoo zoet ? een lied Ontspint zich aan de stilte , - zingt mijn ziel ? Of vond een hand , daar ginder , op ' t klavier De zuivre wijs , die zingt als stilte ' s hart ? Ik luister en een matte , gulden gloor Blinkt open in den schemer en vervult De halve duisternis met blanken glans .