(1892) Zij zwegen , heel lang .Zij waren gaan zitten achter in den tuin op eene bank , die in eene halfrondte van bloeiende rhododendrons stond ; de bloemen , satijnig paarsch en zacht getijgerd in den kelk , omringden hen in een hooge haag van dichte bouquetten , die opgingen van het pad tot boven hunne hoofden ; stamrozen wierookten voor hen geur .Stil zaten zij nu , gelukkig bij elkaâr , gelukkig in de sympathie hunner atmosferen , die zich mengden , en toch in dat geluk de onoverkomelijke weemoed , die is in alles van het leven , zelfs in geluk .