(1894) Gilbert vooral voelde zich gansch opgewekt .Zijn oogen schitterden , zijn wangen bloosden ; al de ontroeringen van dien dag , de zuivere , verkwikkende lucht , die hij had ingeademd ; de wijn , dien hij gedronken had ; het poetische , het romaneske van dien onverwachten rit , de nabijheid van die twee mooie vrouwen , wier geur , gemengd met den bedwelmenden geur van het hooi om hem heen walmde , wier armen , wier lichaam hij soms tegen zijn lichaam aanvoelde , alles werkte samen om hem te prikkelen , om hem uit zijn gewonen staat van bedaardheid en zelfbeheersching te trekken .Het gevoel van ontgoocheling ten opzichte van Irène , het bewustzijn van de onbereikbaarheid van zijn ideaal , alles verzwond , er bleef niets meer in hem over dan de zelfzuchtig - geprikkelde begeerte , de zelfzuchtigverliefde man , wiens glorieuse hersenschim gedaald was tot het banale , tot het triviale zijner vroegere illuzie , voortaan tevreden met hetgeen het voorwerp zijner liefde hem nog aan eenvoudiger genot zou kunnen schenken .