(1785) De Avond Zon .Ik zie u glorierijke stralen , O Zon ! ô Zon in ’ t Westen nederdalen , Gy hebt alreeds U loop verrigt ; En door U al verquikkent ligt , En mensch , en mensch en dier verpligt , ’ t Gevogelt schoon van veeder , En lieffelijck van geluit ; O Zon ! ô Zon en wagt U morgen weder , Het geurig Roosje fluit haar blaan , En schynt ook mee ter rust te gaan : Tot gy haar weer ontsluit .Wy zien nu de Avondstond genaken , O Zon ! ô Zon dies hout vry op met blaken , En lustig windje blaast in ’ t rond , De Dau verfrist , verquikt de grond , Dus roem , dus roem ik de Avondstond : Wat zoete lust legt al verborgen ? In ’ t duister van de Nacht , Dan werden alle zorgen , O Zon ! ô Zon eer neer gestelt tot morgen ? Geen Dag geen helder Zonneschijn , Kan my so waard als de Avond zijn , Wyl ik , wyl ik dan mijn Lief verwagt .