(1791) Alle dingen verliezen tog hunne kracht door den tijd , en de gewoonheid ontneemt zoo wel het treffende aan de schoonste tooneelen , als aan het kwellend verdriet : die grootsche , die trotsgolvende Oceaan , wiens majestueuze gedaante mij in den aanvang mijner reize zoo trof , en mijne oogen aan zijne eenvormige beweeging zoo dikwijls kluisterde , is nog dezelfde die hij toen was ; maar voor mij heeft hij een groot deel van zijne ontzachlijkheid , van zijne eerbiedwekkende grootheid verlooren : de zon rijst , bijna alle dagen , met denzelfden luister uit den schoot des Oceaans op ; de maan spiegelt zig even zacht en glorievol in zijne schuddende golven ; maar dat alles is nu voor mij niet meer dat , wat het in den aanvang van mijne reize was ; alle die vertooningen zijn te gemeenzaam met mij geworden , en hebben haare kracht , om te verrukken , voor mij verlooren ; ik vind ze daarom schoon , dewijl ik overal Natuur schoon vind ; maar ik verlang hartlijk , om deeze rijke moeder , minder eenzelvig , op een meer verschillend tooneel , in werking te zien ; ik gevoel al te duidelijk , dat mijne ziel voor veel meer gewaarwordingen vatbaar is , dan hier binnen mijn bereik zijn ; met één woord , ik ver - lang na nieuwe tooneelen , en wel eigenlijk na land ; na land dat ik in zoo veele weeken niet zag , en onze nadering aan hetzelve , doet mijne begeerte na de moederlijke aarde groejen : naarmaate ik nader onder ' t bereik van uitgebreidere genietingen kom , naar die maate worden mijne behoeften voor dezelve grooter , en de bepaalde kring , waarin ik mij hier bevind , wordt zoo veel te enger en benaauwder , als ik hijg naar ruimer .Verandering , al ware het maar in kleinigheden , moet dikwijls nieuw leven aan het vuur van ons genoegen geeven , dat anders als een smeulende vonk in zig zelf verteert : mijn dwarsfluit en mijn guithar , blijven mijne geliefde speeltuigen ; hunne toonen kunnen mij nooit onverschillig worden ; het contrast , dat zij met het gedruis der golven maaken , is mij nog dikwijls zoet ; maar ach ! hoe gaarne zoude ik die eens hooren in den lommer van een schaduwrijken boom , in wiens takken een ruischende landwind mij zachte rust toelispelde .Mijn Cheri is mij nog een even aangenaam gezelschap , en zijne vriendschap levert mij nog dezelfde genoegens op ; maar hoe gaarne zou ik hem met de loopkracht van een Rhee door bosch en velden zien rennen , en hem geheel gelukkig zien ! ‘ Verveeling ! ’ staat nu op zijn trouwhartig dierengelaat getekend ; hij gevoelt dat hij groo - ter werkkracht van de Natuur ontving , dan hij hier , in zijn , bijna beweegenloos , scheepsleven , kan uitöefenen , en is niet gelukkig .