(1913) Een werk , dat trouwens verouderd is en blijft , niettegenstaande het nieuwere bijwerk en de groote zorg der tegenwoordige opvoering .Een werk , dat echter boeit om nog eene andere reden , dat den geur van gedroogde bloemen , dat het als het ware met zich meebrengt .Want mist het dramatische kracht , en blijft de streeling van eene te gemakkelijke sentimentaliteit wel al te oppervlakkig - men kan zich niet onthouden , aan een Olivier Métra of een ander der mindere feestaanvoerders van het , toen reeds op een vulkaan dansende , Tweede Keizerrijk te denken - ; staat het , in zijn geheel , beneden de ‘ Contes d ' Hoffmann ’ met hunne aangrijpende menschelijkheid : toch iets maakt van ‘ le Timbre d ' Argent ’ voor ons eene aangename verras - sing : in het onsamenhangende der partituur hoort men zoowaar de eerste leitmotive , die wel ooit geschreven zijn geworden .