(1869) Men verliet het vertrek en Frederik , op den arm zijns vriends leunende , volgde de twee vrouwen naar den uitgestrekten tuin , welke zich achter de rijke woning bevond .Daar gingen zich allen op eene bank , door welriekende bloemen omringd , neêrzetten , en men genoot eenigen tijd eenen dier kalme ruststonden , welke aan den mensch soms eenen voorsmaak van de eeuwige bovenaardsche kalmte kunnen geven .Zulk eene kalmte moest op het ongestuimige onweder volgen , dat in aller boezems zoo wreed gewoeld had .