(1714) Daarom achten wy ons zeer gelukkig , ziende de onwaardige ja verachtelyke ophouding , door welke zich zo veel menschen die haar redelyk verstand hebben laaten achterwaarts houden , van de betrachting des eeuwigen welstands : zo laat ons dus verre in een gelukkige staat zynde , goede moed hebben , en ons geluk achtervolgen , door een blyven , op dezen ingeslaagen uitverkooren rechten weg , die afgaande is van de algemeene landstraat des werelds , krielende van bewandelaars en beryders .O ! hoe haast zal ons kort wegje ten einde zyn , op dat wy van dit korte ingesloote leven des jammerdals overkomen in het land van eeuwige ruste , vrede , en blydschap , in die eindelooze ruime Goddelyke levens lucht der zalige eeuwigheid , op dat wy onzen adem van de eeuwige begeerte der zielen in dezelve geheel verquikkelyk haalen , en ons uitbreiden in verzadigende weelde , gelegerd aan de volle stroomen der laafenis , welke eeuwig vloeijen uit de oorspronkelyke welbron Gods des Vaders , vloeijende door de eeuwige Geboorte des Zoons Gods , met den onophoudelyken uitgang des Heiligen Geests , in het verband van de liefelyke maatschappy der edele liefde , dat een geduurige welsmaakende maaltyd is , die oneindige fontein der Heilige Godheid , met zyn opwellen , stroomen en vloeijen , een eeuwigduurende loftoe zingen , met malkander daar van genieten , spreeken , verwonderd zyn , vertoone en mededeelen ; de aankomst dan , en de bezitting van zulk een liefelyken valeije , en welruikend doorwaterd Roozendal , beloovende een altydduurende vermaakelykheid , vrede en vol bezit , in zyne onophoudelyke Zomer zonder verdorring , dat zeg ik is het waardig dat wy hier onderwegen op den weg zynde , den gelukkigen weg die tot zodaanigen gewest des heils gelegen is , ons zelven te vreden stellen , onder het weinig ongemak , en een kleine dorstlyding , terwyl wy versmaaden de laafenis uit een onreine sloot , of goot ; in de woestyne dezer wereld , hoopende wel haast te komen , tot de zuivere klaare spring ader van de fonteine des levens , en ons aldaar uit dezelve te laaven , met een laafenis welks gedenken ons het hert verheugd .Zouden wy ons dan niet wel te vreden houden , zouden wy niet wel gemoed zyn en ons verheugen , hoe snel gaan onze dagen , hoe haastig onze weeken , zo korten de voetstappen van een gestadige wandelaar den weg geduurig af , onze weg is kort ten opzichte van veele die voor ons gingen , en ze zal ook haast eindigen voor ons , al de weg die achter de rug is verdwynd als een droom , hoe gelukkig zyn wy dan , onze rust en lust niet te zetten in het geene dat niemant houden kan , dat elk gestadig ontgleid , maar het leven , en het zaaijen , het werken des gemoeds , in het onzienelyke dat is blyfelyk , dat ontglyd niet , maar word mede gevoerd en eeuwig behouden .