(1859) ' k Heb genoten En lijf en leven by mijn worstling ingeschoten Om ' t geen ik zelf niet kende , en echter angstig zocht , Of ' t voor geduld en zweet op ' t aardrijk wierd gekocht .Wat thands , wat rest my nog van ' t geen ik heb geschenen , Met woelingen verkwist , met zorgen , zuchten , weenen ; Met dartlen mooglijk ook ; of ( liever ) met genot Te veinzen , deels in ernst , en grootendeels in spot ; En eindlijk , moê gesold , slechts schaduw van ' t voorleden , My - zelv ' onkenbaar en als schaduw weggegleden ! Waar bleef ' t , waarin ik als byzondre hemelgift Eens juichte : doorzicht , vlijt , en Dichterlijke drift Naar ' t schoone , zucht en smaak voor kunsten ? Waar ' t vermogen Der fijnheid van gevoel , met d ' adem ingezogen , ( In ieder zintuig hoogst zorgvuldig aangekweekt , ) Waardoor Natuur ( of ' t waar ) vertrouwlijk tot ons spreekt , En de opgetogen ziel met stoute en vaste treden Zich in de diepten dringt van heur verborgenheden , Ja , in de wareld meer dan de enkle wareld ziet Die zich aan ' t grof gestel ten ijdel schouwspel biedt ? Waar bleef dat scherp gevoel dat in de vingertoppen De polsaâr die ik tastte in ' t onderscheiden kloppen Erkende , in elken graad van snelheid , slag , of bots , Bedaard of hevig , zwaar of luchtig , stijf of los , Gelijk of hipplend , glad of hortend , bruischend , kwijnend , Belemmerd , opgezet , vrij , krampig of verdwijnend , Flaauwhartig of gesterkt , volbloedig , zwak , of kleen ; Als borende als een geest door de overkleedsels heen ? Ach ' t is verdoofd , verlamd , en weet met ijdel nijpen Geen stuk papier , geen speld , geen koorddraad op te grijpen ; ' t Gebloemte is voor mijn reuk van geur en vaag beroofd ; ' t Gehoor is me in het oor door lijkgebrom verdoofd Dat steeds tot de afreis maant , die meer en meerder nadert , En roept met stomme tong : ‘ Uw pakjens gaauw vergaderd ! ’ ( Met reden , ' k sta gereed .Mijn paspoort in de hand , En als die bengel zwijgt , ik steek gerust van land .