(1911) Langzaam trad de vrouw naar het open strand en lang zag zij , voorovergebogen , over de golven uit in het donkere diep waar het weerlicht een oogwenk geblonken had aan de kim .En toen de golven luider begonnen te ruisen en het schuim gezweept werd over het tandige steen , boog zij zich , luisterend , nog dieper , want over het druisen der baren klonk het fijne geluid van een tedere muziek , een weemoedige zang , door zachte fluiten en bevende snaren gedragen .Steeds nader en steeds sterker drong het aan , met regelmatige deining als op de maat van rustigen adem .