(1842) Die toenadering van Proza en Poëzij , waarvan de grootste geniën buiten ' slands het voorbeeld gaven ( wie denkt niet aan scott , aan goethe , aan tegnèr , aan oehlenschlaeger , aan manzoni , aan lamartine , aan victor hugo ? ) , waarmede reeds vóór twee eeuwen de onsterfelijke hooft zijne meestertaak , de veredeling en verrijking onzer taal , begon , die toenadering behoort zeker onder die gewigtige verschijnselen , waarom geel eene geschiedenis onzer Letterkunde in de laatste tien jaren zoo belangrijk en tevens zoo moeijelijk achtte .Eere derhalve den Redacteur , welke de behoefte van zijnen tijd heeft begrepen , welke dien toestand van overgang , waarin zich de Poëzij in de armen van het Proza ter ruste heeft gelegd , opdat beide met nieuwe kracht zouden verrijzen , ook in zijnen Muzenalmanak vertegenwoordigd wenschte ; die , ondanks het geschreeuw der Conservatieven , wie zelfs het opnemen van het Proza van Mejufvrouw toussaint , met de afwijking van het plan , door wijlen immerzeel twee en twintig jaren lang gehandhaafd , niet verzoenen kon , gemeend heeft de Muzen meer te huldigen , door haar gebied uit te breiden , dan door geur - en kleurlooze vruchten op haar altaar te offeren ! Het gevolg van de nieuwe inrigting van den M .- Almanak , waarbij de vorige omvang behouden bleef , was natuurlijk dit , dat het getal Dichters , die hunne bijdragen leverden , schaarscher was dan immer .