(1858) Daar woelt , daar worstelt hy in ' t prangen Dier geurige , dier malsche schoot , En zwijmt van wellust en verlangen , En blijft in hare omhelzing dood .Maar neen ! hy zal verrukt ontwaken , En puurt den honig uit haar hart .Wat kan zy , dan gelukkig maken , Wien ze in dien zuivren boezem spart ! Rijs , Bietjen , rep uw blijde vlerken ! Verhef u ! tuimel door de lucht ! Zweef over thijm en hofbloemperken , Nog minnedronken in uw vlucht ! Stort , stort het geen gy zoets mocht gaderen , ô Stort het in uw korfjen uit ! En gy , ô Roosjen , sluit uw bladeren , Gy , lieve , minnelijke bruid ! Maar ach ! de wellust is genoten ; De maagdelijke schoot bevrucht .