(1884) Maar de dichter heeft de bloemen begrepen ; heeft zich met hare ballingschap begaan getoond ; heeft opgemerkt dat haar wit in het vreemde land witter , haar geel levendiger van tint is dan zelfs haar geboortegrond te aanschouwen geeft .En uit erkentelijkheid voor zijne sympathie zenden zij hem , door hare droefheid heen , haar welriekendsten adem toe : Open oor voor kreet of klagt Is een troost die ' t leed verzacht , Tot de dank uit tranen lacht .Welk een bad van geuren ! Gij geniet het , en aanschouwt Blanker sneeuw en reiner goud In die bloemen min ontvouwd Die zich fierder beuren .