(1724) Pas was zyn zaat gestremt , zyn nukken aan ' t bedaaren : Die donderende bui begon naâuw op te klaaren , Of Venus joeg haar melk uit weelig elpenbeen , Als Rooze - en Lely - dauw , naar deeze aderen heen , En gaf het wigt een vel , ' t geen Hemels moet beschaamen ; De Noorder Reu die sliep , op dat het West zou aâmen ; Die dreef de Oranje vrugt naar Flora ' s lieveling , Om welkers roem alleen , ik Nachtegaal , en zing Gelyk een Choor - koraal , wiens keel trompet , aan ' t blaazen ; Een Marmer Kerk - gevaart ' , kan door den galm verbaazen , Als hy God Janus Hut met zilv ' re klanken sluit , Tot spyt van Veltheer Mars , die ' t Graauw tot Oorlog ruit ; Zo dra zyn kam , pas root , aan ' t woeden slaat , en tieren , Laat zo een Havik vry met yz ' re vlerken gieren , En gonzen langs het glas van ' t opperste gebouw , Ik blyf het teêre dons van Paphos wangen trouw : Ik kus , met zoelen inkt , thans de eêlste van haar spruiten ; Dog of ik zuiker nam , om regt de zoetheid te uitten , Waar me zy ingeleit , de Muscadellen tart , ' k Bleef tog in ' t werk , als een die in een Chaos wart .Net als een Tantalus , zou ' k grypen naar de Druiven ; Want of schoon de Ethna dorst , hy mag geen water kluiven ; Maar schrokt het heetste vuur tot zyn bederf en schand , En smult , als Kinderbeul , aan ' t snerkent ingewand : Dus vaart de Palfenier van God Apollos Paarden , Die ' t wilde dier beklom waar op de Musen staarden , Om Hemelen te zien in hun verhevenheit ; Ik ben maar als een damp , die slegts op blixems byt , En woede blikken vreet by ' t buld ' ren van Orkaanen , En zonder vrees voor straf van Jupyns moed , en Vaanen , Myn tand en kiezen kneus op zyn gehart metaal , ' t Word tyd , ' t word tyd , ô Zon , dat ik naar onder daal ; Dat ik een Wolke - breuk uitbrom van Wierooks - geuren , Een Regen - boog schakeer van vlugge Faenix - kleuren ; Dat ik in ' t laage Woud een Harders liet begin Van Vrouw Marg ' reta ' s lof , tot aazing van de Min ; Daar krygt myn Harp een stuip , een trekkinge van aâren ; Zou wel de ziel van d ' eene snaar in d ' and ' re vaaren ? Zou ik wel dollen , op myn kooi , geheel ontzint Van ' t sap , het geen men in vorst Bacchus tepels vind ? Het zy ook , hoe het zy , de Swaan is uitgelaten , Zyn neb proeft melk , zo ' t schynt , van jonge Honingraten ; Hy lust geen and ' re kost , geen prammen van kristal , Wat of het op het laast ' , ô Goôn ! nog worden zal ? Danst Lelydal ! ei danst ! om ' t joelen van myn pennen : Uw Digter is velieft , zyn Lauwer niet te mennen ; Hy dompt het eeuwig groen in uw verborgen wit , En kust de Roozen - gaart , die langs die struiken zit .ô Bondelen van bloed ! vernis van gryze Starren ! Myn Orgel is op hol , zyn braafste Nooten warren ; Ze zoeken heul in gloet , in trotsser Majesteit , Als in het Mexikaans Gebergt ' verhoolen leit .