(1887) Wallis in te stemmen , wanneer zij dezen Lucifer ‘ een even eigenaardige als grootsche schep - ping ’ noemt .Krachtig geteekend dunkt hij ons niet ; de geïncarneerde ‘ ijskoude als ' t ware geblaseerde boosheid ’ zien wij niet in dezen Lucifer , die , te Athene op den aanblik van Eva , de ‘ altijd frissche schoonheid ’ , die als de vrouw van Miltiades met haar zoon Kimon in den tempel bescherming zoekt tegen de volkswoede , uitroept : ' t Wordt mij zoo koud in haar mij vreemden kring , Zelfs ' t naakte maakt zij zedig , zelfs de schuld Veredelt ze en verheft des menschen lot Door ' t met haar geurge rozen te doorvlechten , En met de kussen van haar reine lippen .Niet in de opvatting der gedachtengang van het geheel , noch in de karakteriseering der hoofdpersonen ligt , naar ons oordeel , de waarde van dit gedicht , waarin op menige bladzijde de poëtische vlucht door dorre , wijsgeerige bespiegeling verlamd wordt , maar veeleer in enkele treffende tafereelen , en het meest in die waarin de dichter zich niet met vluchtige trekken , met schetsachtige lijnen en schimmen tevreden stelde , maar zich den tijd gunde een gedachte breeder uit te werken , en zijn personaadjes met vleesch en been te bekleeden .