(1858) Of , l ' ange ! of zou mijn lied uw Redekracht vervangen ? Mijn schorre lier uw stem , zoo zacht , zoo roerend schoon ! Betooverd blijft elks hart aan uwen adem hangen ; En ik , zal ik die lust verstoren door mijn ' toon ? Zoude ik , vermocht ik ' t zelfs , verfleste bloemen strengelen By ' t keurig looffestoen van uw zoo kiesche hand ? Ach neen , dit waar de taak van Godgelijkende Engelen , Van Englen , aan een ' geest als die van Rau verwant .Neen , schaamrood , ( kan ik meer ? ) met de oogen neêrgeslagen , Kome ik , met tragen tred en waggelende kniên , By dees uw outervlam een ' handvol wierook dragen : Maar wierook zonder gloed , en , zonder geur misschien .Vergeeft het , die my hoort ! vergeeft het , Landgenooten ! En gy , verheven schim , het store uw asschen niet , Indien na zoo veel kunst , by stroomen uitgegoten , Mijn kunstelooze luit geen kunst meer overschiet ! Vergeeft , indien zy hier die aandacht niet bevredigt Die me uw genegen hart in drijvende oogen maalt ! Ach , zoo mijn snerpend lied u meer dan ooit beleedigt , Wat schonke ik aan een oor , op Godenval onthaald ? Laat , laat hier ' t barstend hart zijn ' laatsten plicht betalen , ( Het noodlot eischte ' t zoo ) op ' t my zoo heilig graf .