(1873) Meisje met uw tengre handen , Rozig , poezelig en zacht En zoo schoon als ze ooit de geeste Van een kunstnaar heeft gedacht : Meisje , laat die zachte handen Rusten in mijn warme hand , Laat mij ze op mijn boezem drukken , Koelen mijnes harten brand .Meisje met uw ranke leden , Met uw tengre fijne leest , Schooner dan de schoonste beelden , Lieflijk als een hemelgeest ; Laat me u , meisje , in de armen prangen En ik baad in zacht genot , Laat me u aan mijn harte klemmen En volzalig is mijn lot ! Meisje met uw rozenwangen , Waar der jongheid frissche kleur Rijk op uitstraalt , als bewierookt Met der bloemen balsemgeur ; Meisje , laat mijn gloeiend voorhoofd Raken aan uw rozenwang : O , dan zal mijn ziel herleven , En mijn hart klopt minder bang .Meisje , met uw zachte lippen , Waar het gloeiend incarnaat , Door een zachten dauw besprenkeld , Lieflijk op te prijken staat ; Meisje , laat zich mijne lippen Drukken op uw englenmond , En mijn ziel , der aard ontvloden , Kent den hemel voor een stond .