(1894) Men moet zóó schelden , dat de daarmeê volgeschreven bladzijde zelf het “ uitmuntend werk ” is , dat ons tot streng - zijn bevoegd maakt .’ De theorie is duidelijk , en erkend moet worden dat de heer Van Deyssel bij menige gelegenheid de hoogste virtuositeit in het schelden , door hem als de hoogste graad van polemiek beschouwd , zeer nabij is gekomen Maar welk genot men , op het oogenblik dat ze in De Nieuwe Gids verschenen , ook van deze van dollen plaaglust en brutale heftigheid overkokende polemiekjes gesmaakt moge hebben , thans , na eenige jaren ze overlezende , moet het menigeen treffen dat de kleur al zoo jammerlijk verschoten is en er ik weet niet welke muffe , oudbakken geur uit opstijgt , die doet denken dat deze soort van kritiek toch bezwaarlijk als de hoogste graad van literatuurstrijd beschouwd kan worden .Heel anders is het met die opstellen , waarvan uitbundige bewondering en vereering den grondtoon vormen .