(1918) En mijn tranen zullen koelen ' t Diepste rouwen dat nog schroeit , En mijn liefde in zachtjes spoelen Bet de wond die bloedt en gloeit : Kom , waar ' t rouwend wroegen schroeit Zullen mild mijn tranen koelen .De vrouw en de dichter Gij glimlacht omdat reeds mijn haren grijzen En mijn vermoeide hart geen kracht van jeugd bezielt , Terwijl het zoetst genot dat dichters kunnen prijzen Door uwe zenuwen trilt , door uw jong lijfje krielt ? En laat des avonds , in het roerloos licht der kaarsen Beziet ge uw naakte lijf in ' t glas als in een droom : De matte schaduwen die als een goudglans wazen Over uw donze huid , in gloed van zoetst aroom ; De weke tepels van uw vaste blonde borsten , De fijne lijnen van uw rank gestrekte hals , Uw zacht gewelfde buik en de ogen , ondoorvorsten , Ogen geheim en diep , schroomvallig schuw - of vals ? Gij rekt de spieren van uw blanke vlammende armen , O hete vlammen ! en uw lokken springen los En dartlen langs uw lijf , golven die strelend warmen , Valstroom van zijde en geur die danst en flonkert ros .Dan glimlacht wreed uw mond , de rode lippen wijken , Waarvan één hete kus een manneleven breekt , Uw tanden flitsen wit .