(1881) O zich te metselen tusschen de stadsmuren wanneer men sinds vele jaren gewoon was , reeds uit de vensters van zijn woning vrij den blik te doen dwalen langs veld en beemd in Gods schoone natuur .Die heerlijke natuur ! schoon , altijd schoon , ' tzij dat het lentekoeltje speelde met den geurigen bloemkrans die om heur blonde haren zwierde , schitterend in ' t blanke morgenlicht ; ' tzij dat het groene zomergewaad haar om de sierlijke leden golfde en zij de rozenroode lipjes blinken liet in klaproos of kers .Schoon ! wanneer zij zich bij het huilen van den najaarsstorm den bruinen mantel van de schouders voelde rukken , en bevend de vruchten vallen liet die ze in zoeler dagen deed rijpen .