(1857) Ik wenschte u , mogt ik , steeds de zachte Lentetrekken Of sombren Najaarslach in ' t streng gelaat te ontdekken .Doch zoo uw brandende aâm , wat leven aâmt , verkracht , Hoe lieflijk maakt uw gloed de frischheid van de nacht ! Wat ziet het sterflijk oog , vermoeid door al den luister Van ' t blaakrend zonnevuur , verlangende uit naar ' t duister ! Hoe streelt ons ' t zedig licht der bleeke Nachtgodes , Daar ' t weemlend sluipt door ' t loof van Olmboom of Cypres , Op ' t ruischend water trilt , of met zijn zilvren stralen Den rug der heuvlen glanst , en neêrstrijkt in de dalen ! Des Winters , ' k stem het toe , bemin ik ' t stadverblijf .Daar mag my ' t stervend veld , van rijp en sneeuwvlok stijf , In roerende muzijk , in kostbre kunsttafreelen , Aan oor en oog herteeld , met al zijn schoonheên streelen ; En ' k smaake in dubble lust , ter wederzij ' verdeeld , Natuur en kunstgewrocht , de beeltnis en het beeld .