(1910) Misschien is zij ginder , waar het water tusschen een paar granietklompen , die eene reusachtige kom vormen , ingesloten , den glans der uchtendzon terugkaatst , het is eene der schilderachtigste plekken uit dit ruw maar schoon oord .Neen , klaag niet over het ongebaande spoor , - grijp dien bruinen wortel of laat ik u de hand mogen geven , zie die berggeit beschaamt ons , doch wij zijn er ! De teleurstelling spreekt uit uwen blik , zij is ook hier niet ! Gij weigert den tocht met mij voort te zetten , wilt gij u niet als ik in de lommer van dien hangenden beuk verschuilen ? Welaan , zoo vlei ik er mij alleen neder , haal mijn zakboek te voorschijn , en schrijf met mijn gelukkigerwijze pas gescherpt potlood , eene Aanroeping aan mijne schoone Onbekende : Waar ' t windjen zachter ruischt door ' t somber groen der beuken , Als minde ' t , zoo als ik , der voog ' len slepend lied , - ‘ Maar hoorde ik niets ? Zijn ademtocht weerhoudt om ' t beekjen niet te kreuken , Dat in zijn zilvren vlak uw schoon een spiegel biedt , - ‘ Maar dat was een zoeter geluid dan het getjilp van pluimgedierte ; Daar wacht , daar wacht ik u , mijn Allerliefste ! ‘ Wat ritselt ginder door het gebladerte ? de bede is vervuld , ik hoor den lichten voetstap eener jeugdige schoone .De bonte kleuren van een schotschen plaid vertoonen zich schuins over mij , ben ik in de Hooglanden verplaatst , - is het Vinvela of Malvina ? “ De klok van het kasteel noodigt ten ontbijt ; Ebba wist niet welke taal zij hoorde ” , riep Arfwed mij schertsende toe , wanneer gij in het vervolg niet bespied wilt worden .