(1895) ‘ Zegen onze Catharina , ’ bad zij , en troonde de kleine tot zich , uit den hoek , waar het kind zich verscholen had .‘ Weg met haar , ’ riep Erik woest , ‘ welken eed kan ik van eene dochter vergen ? Ik heb al voor haar gedaan wat in mijne magt stond , toen ik haar , aan de slinke van haren broeder , plaats liet nemen onder den troonhemel , dien de rijksraden bij uwe krooning droegen , toen ik haar wettigde ! Onze Catharina ! - kan zij een zwaard voeren en mijnen vijand verslaan , zoo als ik van mijnen zoon eischen zoude ? O mijn Gustaf ! eens verwachtte ik het van hem ; weet gij wanneer , Catharina ? De kanonnen bulderden , de trompetten schalden , het volk riep : “ Leve koning Erik ! ” gij waart schooner dan ooit : en toch was ik niet blijde ! Mijne broeders , de verraders ! zij ontbraken bij de plegtigheid aan het hoofd van den stoet der edelen ; ik zocht Carl - en ik zou hem hebben vergeven , er is iets koninklijks in zijn gemoed , - ik zocht Johan - ik zou hem in boeijen hebben doen slaan , om die nooit weêr te breken , zoo als ik eens dwaas genoeg deed ! Vergeefs , hunne plaatsen bleven ledig .En ik sloeg ridders , en ik zette u de kroon op , en de kerk daverde , zóó bewonderde men u , echter was ik niet gelukkig ! De menigte mogt gelooven dat mijne broeders buitenslands waren getogen , ik wist beter , ik wist dat hij tegen mij in aantogt was , het zwaard in de vuist , het verraad in het hart ! En ik zag hen die ik ook hier zie , die komen , en zwijgen , en bloeden - .