(1878) Nacht en dagh denkt hy geloof ik , aen niets anders .Gisteren bracht hy my weer selfs een potje met de mooyste rosen meê ; hy hadt sijn dysacken vol met het leckerste suykerwerk , een fijne ghestikte neusdoeck , een paer riekende dunne handschoenen , een lint van roodt satijn met zilver ( dat hier ondertusschen daetelijck swart wordt ) .Och , wat een hart van goudt .