(1916) Het landschap Herfstlijk fijne en stille tinten Voegen zich gedwee tezamen En het landschap van voor tijden Ligt weer wazig en doorschenen Als in de aanvang van mijn hopen .Toen begon mijn vreugd van de aarde En de nieuwe tuin ontsloot zich Tot om mij de braambosch brandde En zijn heilge vuur mij puurde .Wereld werd tot dagen , daden , En mijn geest werd de kristaltwijg Waarom alle vormen schoten .