(1905) Kom , liefelijke zomerregen , Waarbij de boezem ademhaalt , Kom suizend , ruischend neergezegen , En zegen de aarde daar ge op daalt ! Den zegen , die haar klacht zal stillen En leven geven aan haar borst , Nu , daar ze onmachtig hijgt van dorst , Moogt ge aan geen woeste zee verspillen , Dient aan geen zandig duin vermorst .Kom tot ons over op uw wieken ! Het groene bosch ziet grijs van stof , De rozen sterven in den hof , De glans der leliekroon is dof : Doe gij ons de oude geuren rieken , Verfrisch de kleuren voor ons oog , Help overeinde wat zich boog , Roep bovenal op weide en akker Het ingesluimerd leven wakker , En wisch op al het groene kruid De sporen van het lijden uit ! Daar dreigt , daar nijgt , daar komt gij dalen ! Daar trekt gij ' t landschap tegemoet Met heel uw hemelsch ' overvloed ; Daar storten zich uw milde stralen Met hartverkwikkend ruischen uit ; Zoet , als het troostelijk geluid Van die aandoenlijkste aller talen , Waarin een moederlijk gemoed Zich uitstort voor haar eigen bloed , Als ' t kindje neerligt in zijn zwakte , En met een kwijnend oogje spreekt , En met een droevig lipje smeekt , Om ' t vocht , waarnaar zijn hartje snakte ; Zoet , als het zacht en smeltend lied .Dat hopende eeuw aan eeuw herhaalde , En thans mijn boezem tegenvliet , Alsof het met uw dropplen daalde : ‘ Hij zal gelijk zijn aan den regen , Die daalt op ' t late gras , Aan droppels , die met milden zegen Besproeien ' t veldgewas .