(1916) De geestige natuurminnaar , die daar in het eenzame dorpje in zijn eenzame huis leeft , die zijn tuin heeft laten verworden tot een vreemde fantastische kleurenharmonie , mengsel van bloeiend onkruid , gekweekte sierplanten en bloesemende vruchtboomen en heesters , zal na een kort en tastend gesprek ons tot zijn gunst en zijn huis inlaten , hij wijst ons op de meestgeliefde planten en bloemen en wij bemerken bij een oud , steenen schuurtje hoe zich daar de leeuwenbekjes tusschen de voegen hebben gehecht en er bloeien .De geur der bloemen wordt koeler en koeler , de stilte , die ons met den schemer tot op het hart nadert , vervaagt alle woorden en dempt en verweifelt het bijna zangerige geknars van een nabije pomp .Het wordt kil en duisterig en wij laten ons niet lang nooden om in de woning te treden , die schaars verlicht , ons in haar gelige schaduw ontvangt .