(1903) Die natuur krijgt in de voorstelling van Peter Kolbe iets paradijs - achtigs .‘ Ondertusschen ’ - luidt het in de hollandsche bewerking - ‘ ondertusschen is dit groote land met hooge en groote bergen overal als opgevuld , welke meest uit opgehoopte en regels - wijs op elkander leggende klippen schijnen te bestaan ; zoodat men zoude meenen dat daar noch bloemen , kruiden , boomen of wortelen zouden kunnen groeien ; nochtans vindt men op de kruinen der bergen de aangenaamste , zoetste en klaarste waterbronnen , die het gansche jaar door in zoodanige overvloed water geven , dat daarvan gansche rivieren afvloeien , die beide menschen en vee verkwikken ; daar benevens zijn die bergen ook bezaaid en bedekt met de edelste kruiden en bloemen die een zeer aangename reuk van zich geven .Tusschen de valleien of dalen ziet men allerhande wilde groote boomen , welker hout tot velerlei konstige en nuttige huis - cieraden met veel voordeel gebruikt wordt .