(1912) U zult mij zeker nooit weêr laten komen ! ? ’ Daniël keerde zich een oogenblik om , zich bezig houdende met zijn kopjes en schoteltjes in de mand te doen , terwijl Jes bevende bij hem stond en groote tranen haar langs de wangen rolden .Het prettige , donkere hoekje , met het warme vuur van houtskool , en de reuk van de koffie , was gedurende twee korte poosjes een paradijs voor haar geweest ; maar zij had zich aan eene zonde schuldig gemaakt , die er haar uit zou verdrijven .Daar buiten den boog van de spoorwegbrug strekten zich de koude , akelige straten uit , zonder vriendelijke gezichten om haar te ontmoeten , of warme kopjes koffie om haar te verkwikken ; toch bleef zij treurig dralen om de woorden te hooren uitspreken , die haar zouden verbieden naar die gelukkige plaats terug te keeren .