(1857) En wie schetst zijne blijdschap en dankbaarheid , toen hij vreugde zag blinken in de oogen der zijnen , die er wel over gedacht hadden , maar er , voor dat hij zelf er van sprak , niet van hadden willen spreken , omdat er de zorgen natuurlijk door werden vermeerderd , maar ze reeds veel minder telden , nu hij zijn verlangen had uitgesproken .Hoe dankte Rijkhold in stilte zijn God , dat onder doornen en distels , waarmede thans het levenspad van hem en de zijnen zoo digt was bezaaid , de heerlijke plant der liefde zoo welig tierde , en zulke liefelijke geuren verspreidde .Toen men nu zoo huiselijk bij elkander zat , en Rudolf zijne Maria van Zandwijk had afgehaald , om den avond met Frits en Mina in de ouderlijke wo - ning door te brengen , sprak Rijkhold van zijne treurige stemming , waarin hij dezen middag verkeerd had , de zondige vragen , die hem op de lippen gekomen waren , en de aanleiding die hij gekregen had , om het voorstel te doen , dat met zulk eene algemeene deelneming en belangstelling vernomen was .