(1740) Ziet nu dit beelt eens aan , Ziet nu haar wesen staan ; Dat aardig root , dat van Natura was gesaayt In ' t midden van de wang , is ' t niet weer af - gemaayt ? Ik schrik als ik bedenk , Dat een de minste wenk Deet beven al het Hof ; en sprak zy dan een woort , Dat wert voor een Orakel van ons aangehoort .Dat glinst ' ren is vergaan , De tong - riem is ontdaan , Den aangenamen reuk van haaren adem - togt , Is nu verkeert in stank , en zwaar benaaude logt .Bemerkt eens haar cieraat , Haar Keserlijk gewaat ; De ketens die zy draagt zijn wormen vet en glat , Daar zy te voren niet als Gout en Paarlen had .