(1883) Mevrouw de Zee is ter rust gegaan na de drukte van den nachtelijken vloed , en heeft , eer zij zich terugtrok , den tooi van den vorigen avond verachtelijk op het strand neergesmeten .Daar liggen nog , zoo hoog de vloed reikte , de lange kransen van nu verwelkte zeewier , waarmede zij zich opgeschikt had ; - daar zijn de bonte , keurige schelpen , die zij van de alles omvattende armen afgeschud heeft ; daar bloeien nog de gele , cactusachtige bloempjes , die haar ruiker vormden .Rijk is de schoone Zee aan dergelijke en andere schatten , die in de sierlijke gesnedene schelp , de wonderbaarlijk bloeiende bloem , de kunstvlijt der menschen beschamen en de wonderen harer zuster , der aarde , evenaren .