(1698) ' t Land zoo vol van zégen , En haar toegezeid , Walgde en was haar tégen , Uit wé ' erbarstigheid , Godes mond - bevélen Van ontzaggelijk geluid , Gingen onder ' t spélen , d ' Eene oore in en d ' ander uit .Des Hy zwoer met eede , Ik zal eens het zwaard Rukken uit de scheede , Slaanze van der aard , Stam en telg uitrooyen : ' t Nà - zaad onder ' t Heidendom , Drijven en verstrooyen , Dat het eeuwig zwerve allom .Maar die dwáze , vlòden ( Egter als ten spijt ) Van God af , en bòden Hem den rug zoo wijd , Dat ze néder zàten , En van Peors grouwel - dis , Op de uit - vaarden àten , Veel ten val en ergerniss ' .