(1916) ‘ Ik konde wel beseffen dat , gelijk ik ook gezien heb , den Prince sterffelijk was , dat de nieuwe ingekomen Magistraten zouden minderen , en dat de Rechters zouden sterven , gelijk ik wel voorzeker weet , dat er in ' t jaar 1624 al zeventien van de zelve , en meest of alle , van een onnatuurlijke dood overvallen waren , waarvan mij een perfecte memorie is ter handen gesteld : maar is mij weder afhandig gemaakt .Hugo Muis van Holij leefde wat langer als die zeventien , maar hij stierf van zoo ellendig een ziekte , en in zoo grooten verachting van de Borgerije tot Dordrecht , dat hij gestorven zijnde schier niemand wilde ter begravenis gaan , en was zijne ziekte zoo schrikkelijk stinkende , dat de wormen met duizenden uit het versworen lichaam liepen of kropen : zoo dat zijn eigen Zuster , door den groten stank niet bij hem wilde komen ; maar hij stierf bijna van elk een verlaten alzoo niemand bij hem konde duren , het gemeene volk op hem zeer verbittert zijnde zeiden , dat als hij zoude begraven werden , zijn Lichaam niet in de kist lag : maar dat de Duivel daar mede wech was , hoe wel ik dit voor een fabel houde : maar men kan daar uit merken hoe dezen Rechter geacht of veel eer gehaat was ’ .Over de andere rechters worden dergelijke fraaiigheden verteld .