(1903) De liefde en vriendschap eischt , bij blonde of zwarte haren , Een opgeruimd gemoed , een hart , der vreugd gewijd , Vandaar , dat zij weleer , in Wilhelms rozentijd , De gidsen zijner jeugd , zijn lotgodessen waren ; Maar ' t ruw en distlig pad verving het weidsch tapijt , Zijn levenshulk ontvoer de zachte en effen baren , En liefde en vriendschap werd hem vreemdling in den strijd ; Hij zag op bruid en lijk met de eigen koelheid neer , Maar was in Amsterdam en minde ' t leven weer .' t Is zoet bij Ruyters zuil en Heemskerks graf te schreien , De borst klopt ruim en vrij bij zulker mannen asch , ' t Is of ons Hollands maagd , zoo schoon als ze immer was , Opnieuw naar Chattam ' s reê en Zembla ' s strand gaat leien , Waar al de grootheid blonk der telgen van ' t moeras , ' t Geen op zijn vochten grond paleizen zich zag rijen , Een raadhuis rijzen zag , vanwaar men wetten las , Die ' t halve wereldrond van Hollands maagd ontving , Toen zij den drietand zwaaide en Maurits ' hand de kling .Maar niet om ' t namental dat blinkt van marmren graven , Omzweefde een hooger gloed des fieren jonglings koon ; Dient niet aan ' s Tyber ' s boord het stof van halve goôn Tot rustbed aan een schaar van lafgekromde slaven ? Heeft niet de vorige eeuw hier ' t schouwspel aangeboôn Van burgers die zichzelf aan ' t juk van vreemden gaven , Door dolle zucht verblind , gevoelloos voor dien hoon ? ' t Is door den geest alleen die nu in Holland blaakt , Dat de oude zanglust weer in zijn gemoed ontwaakt .