(1904) En , in zijn laatste levensdagen , toen de lange , lange , wormknagige ziekte hem stillekens aan , lafkruipend grafwaards duwde , dien schoonen jongen met zijn heldere , licht - bruine oogen die zijn gansch wezen verhelderden tot aan den laatsten dag toe , toen welden er stille smertkreten op uit zijne ziel , lang ingehouden tranen over het vermolmde , jeugdige leven dat hij voelde verkwijnen in zijn lichaam , - en hij dichtte , korte , eenvoudige , kunstelooze dichtjes , waarmêe hij troost zocht te geven aan anderen die zijn lijden treuren deed .En ze mogen hier staan , die ongekunstelde dingetjes , ze mogen hier gewonden worden tot een immortellen - kransje voor den lieven , onvergetelijken doode , ze mogen hier hun stille stemmekes laten ruischen , tot troost van hem en van haar die Arthur blijven beweenen al weten zij hem in den hemel ..