(1724) Het is geen Menschen werk , haar weezen uit te schild ' ren , Het ingespanne brein zou op ' t gezigt verwild ' ren ; Gy zoud versmelten , kind , als sneeuw in ' t heet Zaisoen , En schreeuwen in uw dood , zy heeft geen lof van doen .Al naamt gy ' t Zonnevuur , als Priester in uw handen , Om al het Ambersmout in eene keer te branden Op een Kaneel - gewelf van onwaardeerb ' ren schat , Het geen de levens - kragt der schoonste bloem in had ; Nog was die geur te min , en zou den glans onteeren Van die verdiensten heeft , om Goden te regeeren : Al kloofde gy de Zee , en dook in ' t Marmer - nat , Het geen een Oestermein in zynen schoot bevat ; En schuimde Ganges vloet van zyne roode baaren , Tot siersel van ' t gewelf en steile pronkpilaaren , Geboort met hel Saffier , en zoomen van Robyn , Nog was die grootsse zwier , voor haar tot praal , te klein .Al dreeft gy op myn Ros naar Pindus breede heuv ' len , Of zag het Wolkendom voor uwe voeten sneuv ' len ; Ja kreegt den Helden - krans , als Digter , om uw kop , En voert nog hooger , als Virgiel , ter starren op ; Om met een schorre pen Johanna ' s lof te maalen , Nog zoud gy , ruggelings , ten afgrond moeten daalen : Ze is boven het bereik van uw gemeen verstant , En heeft een ziel , waar naar de myne watertant .