(1821) .De gansche schepping beeft ! Zoo schriklijk klaterde de donder , Toen God de wereld sprak ! - Nog beeft de wereld , voor die stemme ! Die schrik is dankbaarheid ! Daar vaart de Godheid op heur stormen , Door ' t siddrend landschap heên ! Hoe beven honderdjarige eiken , Gelijk een rillend riet ! Paleizen stuiven , voor haar wielen , Als nietig stof , daar heên ! Daar storten trotschgebouwde torens , Als smeltend ijs , ter neêr ! Zoo zinkt uw grootheid , wufte vorsten , Als God , door donders , spreekt ! Als hij , gewapend met zijn ' bliksem , Zijn forsche orkanen ment ! Dan werpen de verschrikte golven , Haar lillend schuim , omhoog ! Dan werpen zij de zwaarste kielen , Als lillend schuim , omhoog ! - Daar lacht , door de uitgewoede wolken , Het lieve zonlicht weêr ! Zoo lacht een held , na ' t bloedig strijden , Met tranen in ' t gezigt ! Nu dartelt weêr een lieflijk windje , Door ' t afgematte bosch , En kust de frissche regendroppen , Van ' t schommlend loover , af ! Nu beuren weêr de schoone bloemen Heur lagchend hoofd omhoog ! Nu zingen weêr de lieve vogels , In ' t bosch , een dankbaar lied ! Nu vaart de Godheid op de geuren Van ' t frissche lentekruid .Nu duft al ' t schepsel haar genaken ! De gansche Schepping juicht Gedichten , blz .