(1920) Ook zijn de lage - landen - bij - de - zee niet omzoomd met het ‘ silva rerum et sententiarum ’ - volgens de ouden moet elke groote literatuur ermeê begrensd - waar de geest , in heerlijke rust , de verzuiverende echo opvangt van de woelige gedachte - en gevoelsstroomingen , welke het leven op het nabije strand uitspoelt .En daardoor blijkt de nederlandsche literatuur - van - thans , de minderwaardige te zijn van meer dan eene contemporaine vreemde , waarbij als motto passen zou , dit cosmische vers van Querido , uit Saül en David : ‘ de heele zee ruischt in mijn ooren leeg ..