(1841) .wanneer voor U de rozen niet meer geuren ; De vogel in uw ' hof nog zingt , maar U niet streelt ; Als daar de liefde schreit , als vrienden U betreuren , En droeve Filomeel met hen een klaaglied kweelt : Dat Heemsteê ' s Tempe uw min dan ten gedenk - oord blijve , En waarheid op een steen , zoo blank als uwe trouw , Vereeuwige uwen echt , en bij uw namen schrijve : Hier was eens ' t paradijs der vroomste Man en Vrouw ! Rec .eindigt met den wensch , dat de voorspelling , waarmede de Dichter het vers op moll , aan zijnen Zoon gerigt , besluit , nog in lang niet moge worden vervuld : Mijn Zoon ! de Ceder , nooit verdord , Die op ' t gebergte , aan ' t hoofd van allen , Zoo heerlijk praalde , is neêrgevallen , En de oude Stam nog niet gestort ! Maar hoor ! de storm , hij komt al nader , En rukt hem haast in ' t dal ter neêr ; Ras is uw oudste vriend niet meer , En weent ge op ' t graf van uwen vader ! De Waardin .