(1902) Met ander oog ziet hij nu Natuur en verstaat den wellust van haar levensadem .Zomer wenkt tot wellustgenieten , zomer , ‘ wier geurige adem zucht door rijs en wouden ’ , zomer , met ‘ haar lokken , glanzend gouden , haar sneeuwen handen , die bloemenslingers slank gebogen houden ! ’ Een zwijmelroes van nieuwen levenslust omvaagt z ' n ziel in ‘ ongekend verlangen ’ .Maar waarom is ' t , of alle rust hem nu vergaan zal ? Angstig toch voelt hij in zich iets van ' n schuifelend omslingeren , ' n vast omstrikken , ' n angst , alsof tusschen ‘ ritselend dorre blâren een adder sist met vonkend oog ’ .