(1807) Geen voetspoor naar Parnas , of ' t pad is platgetreên ; De bronnen vloten tot een waterpoel in een , Daar alles zich verdringt om ' t drabbig vocht te leppen : Wat zouden we in den hoop onzuivre teugen scheppen ? Neen , zoeken we ons veeleer eene onbezochte beemd , Eene ader , die voor ' t eerst met ruischen aanvang neemt , In afgelegen rots voor ' t volksgewoel beveiligd , Nog door geen snavelspits van nachtgespuis ontheiligd , Nog frisch en ongerept van ' t blaakren van de zon ! Ja , oopnen we ons in ' t hart eene ontoegangbre bron ! Geen Dichter borge ons stof ! geen heimlijk opgevangen , Geen nagebootste kunst make aanspraak op mijn zangen ! Verheffen we ons alleen door ' t eenzaam hemelspoor , En streve onze eigen hulk een nieuwe zeeplasch door ! Voorafspraak , by de voorlezing des dichtstuks in de vergadering der maatschappy van kunsten en wetenschappen , afdeeling Leyden .By ' t klateren der schorre Krijgstrompet , Het hol gegrom van rommelende trommen , En ' t dof galop van ' t brieschende genet , Den Oorlogstoon zeeghaftig na te brommen : - Dit vordert kracht en jeugdig bruischend bloed In ruime borst en forsgespannen longen ; Maar ach ! mijn jeugd verdween met kracht en moed ; Mijn hart is flaauw ; mijn adem , afgezongen ! Wel aan ! men grijp ' de schelle herdersfluit ! Haar malscher toon heeft min gevaars te ontmoeten : Haar zacht , haar zoet , haar doedelend geluid , De trippelmaat der vluggerepte voeten , Wanneer het West in zoele Lentelucht Door beuken ruischt , door esch en popelblaâren , En ' t schomm ' lend bosch van mingeneuchten zucht , Zijn meer geschikt voor slapgestemde snaren .Mijn Cyther , neen ! de hand vermeet zich niet Het geen het hart niet langer kan gevoelen ! Het vinkjen fluit ' in ' t lieflijk zuizend riet ; De vorsch rikkikt in ' t slijm der modderpoelen .