(1858) De natuur en het leven .Doch wat is de natuur voor den dichter : moet hij zich in hare beschouwing , in hare bewondering verliezen , moet hij zich in haar heiligdom als opsluiten , en hare nooit volprezen schoonheid verheerlijken in zijn lied ? Moet hij de bloemen des velds , de ruischende wouden , de schuimende beek , die van de rotsen schiet , of tusschen lagchende oevers dartelt ; de eeuwige bergen met hun kroon van smetteloos sneeuw , door de morgen - en avondzon gekleurd ; den razenden storm , die de zeeën schudt in haar kom en doet steigeren tegen de sidderende kust ; den schorren donder , die in de afgronden gromt en de echo ' s der bergen wekt ; - moet hij , in een woord , de zinnelijk - waarneembare natuur bij uitsluiting , of ook bij voorkeur , kiezen tot voorwerp zijner poëzij ? Neen , de natuur blijft altijd buiten ons , ons altijd vreemd , zij staat in geen regtstreeksch , geen onmiddellijk verband met ons denken en gevoelen .Wij leven te midden van haar , wij maken zelven een deel van haar uit ; zij is voor ons de bron van oneindig veel liefelijks en schoons , van rijk en zuiver genot ; het voorwerp van onze ernstige , onophoudelijke beschouwing en bestudering , een onafzienbaar veld ter bearbeiding , een grenzenloos gebied ter verovering ; - maar zij heeft niet met ons het leven gemeen , het leven des geestes ; geen hart klopt ons tegen in haar boezem ; hare ijzeren noodzakelijkheid , hare onbuigbare wet schrikken ons af , meer dan zij ons aantrekken .