(1906) Zij liet de riemen zinken in het water en al nader glijdende door het stille ruischen , dat de riemen deden in het water , keek zij den vreemden aan met langen blik .Het open gelaat dat haar aanzag uit weemoedsdroeve stilte trok haar met de geheime kracht , die in droefheid sluimert , als in een half ontloken bloem verborgen slaapt de geur .En onbewust deed zij het bootje drijven naar den wal , waar stond de donkere man .