(1821) Het dichtstuk op des Heeren van winters lustplaats Voorland , in de Diemermeer , waarmede deze bundel besloten wordt , en welligt de zwanenzang des grijzen dichters is , bevat een ' rijkdom van natuurlijke schoonheden , die altijd treffen en behagen .Het dichtstuk is tamelijk uitgebreid ; een gedeelte willen wij hier ' er toch van mededeelen Is ' t waer ? hoor ik Mevrouw ginds met haer telgen spreken ? Kom , laet ons door die laen , langs die beplante streeken Haer zoeken : hoe ! wat ' s dit ? is zy reeds zelve alhier ? Wie roept daer ? Hekaté , of Unjer , mensch of dier ? Ontmom u , laet ons zien , wie ' t zy , die aen dees boorden , Of in boschagie schuilt , en steeds de laetste woorden Te rug roept : ach , ik merk ' t : de praetnimf woont hier ook , Nimf Echo , die de min aen lugt versmolt en rook , En in een stem herschiep , toen haer Narcissus griefde , Maer die zig zelf beminde en schertste met haer liefde : Blyf vry , woon altoos hier , nooit word ' gy stil en stom : Kaets Winters trouw , en zyner vrienden stem weêrom .Wy volgen het geleide , om ons den weg te baenen , Want anders doolden we in dees singerende laenen : Was ik alleen , ik riep om Ariadnes draed , Die my hier baeten mogt , en Theseus heeft gebaet In ' t doolperk van Dedael en zyn onzekre paden .