(1919) Door zeven heemlen moest ik om u zwerven , En áltijd bleek mijn vleuglen - kracht te zwak , Laat mij dan eindlik aan uw hette sterven , Aan u , gij die mijn diepste smart ontstak : Mijn diepste smart in ' t kwellende verlangen Om steeds bij u te zijn , om U te zijn : Grijp mij , doorschroei mij met uw hete spangen , Brand op mijn siddrend lijf uw hete pijn .Om u ben ik de zoetste roos ontvloden , De dauw die met haar geur bedwelmt , vervoert ; Het koele lommer en de zachte zoden ; Mijn aarde - ontrukten zin hebt gij ontroerd ; Hebt gij betoverd - en met lichtloze ogen Steeg ik , op zwakke vlerken , trillend op , Waanzin - bevangen , door uw kracht onttogen Aan blad en bloesem , tot der wolken top .Daar zonk ik dwalend in de vochte stilte , Daar zweefde ik zwervend en van ' t hunkren krank , Tot ik uw gloed zag gloren in de kilte , Tot ik uw glans zag stralen , zilvren - blank , Tot ik de vlammen van uw hart zag flakk ' ren , De gloeden van uw schroeiende adem zoog , Die alle zinnen laaien doen en wakk ' ren , De tocht der lusten tarten , duizel - hoog .