(1863) ' t Was geen ' meid met roodgeverfde kaken , met het lijf door veêr en stang geschraagd , en wier ribben als een rietwerk kraken waar een windjen flauw door henenjaagt , en wier vleesch , met bloed niet frisch doorschenen , flets en droog hangt om de dorre beenen , en wier ooge , zonder vuur of vonk , slechts een zondig ras nog kan verblijden , dat zich aan het laag genot wil wijden , waar eens de oude wereld in verzonk .Milder als het roosjen in de hagen geurde zoet haar adem in de lucht ; luider als in ' t bosch de kwartels slagen klonk haar ' stem in ieder vlaamsch gehucht Schooner dan de schoonste sterren gloeijen , blonk hare ooge vinnig , om te boeijen al hetgeen voor de eedle waarheid streed , al hetgene in ' t lijf een hert gevoelde , dat niet als gesmolten was verkoelde als er reis een tochtjen overgleed .Neen , die schoone meid met sterke schonken , met het heet en ' t ijzerrijke bloed , dat uit haren boezem schoot als vonken schieten uit een ' wilden vlammengloed , neen , die schoone meid was niet geboren om vergulde dwazen te bekoren ; nooit werd zij der grooten zielentolk ! doch verlaten , bleef zij vol verlangen .