(1812) Onze weg , ter linker zijde tusschen de bergen voortkronkelende , verhief zich allengskens , en werd telkens oneffener en moeijelijker ; maar ook telkens vertoonden zich schooner , stouter , heerlijker gezigten aan ons verrukt oog .Omgeven van alle kanten door de hemelhooge Zevenbergen , die in verschillende rigtingen en gedaanten voor ons , om ons , achter ons de fiere kruinen naar de wolken verhieven ; omringd door het dezelve allerwegen bedekkende houtgewas , waardoor somwijlen de wind met een dof suizen fluisterde ; bespat telkens door de aan onze zijde van de bergen afbruisende beken , die somwijlen in diepe kloven het bespiedend oog te eenemaal ontdoken ; tusschenbeiden bij het omzien verrast door het lagchend gezigt op den Rijn en deszelfs bloeijende oevers ; telkens bekoord door de welige grasbeemden , die hier en daar hun fluweelen tapijt langs de bergen uitbreidden ; gestreeld door den lieselijken geur , die van alle kanten uit het gemaaide gras omhoog steeg , dat hier en daar door den bezigen landman met moeite langs de steile paden naar zijne stulp vervoerd werd ; verrukt , weggesleept door dit alles , wat konden wij anders doen dan genieten , met volle , met ruime teugen uit den vreugdebeker der Natuur drinken ? wat anders , dan ons baden in den welluststroom , dien dezelve allerwegen voor onze zinnen deed vloeijen ? En gaarne zult gij gelooven , lieve Vriend , dat wij den soms moeijelijken weg , onze bij het klimmen hij gende borst en het telkens uitberstende zweet vergaten , dat met groote droppels van ons aangezigt rolde .Ik zeg , den soms moeijelijken weg ; want over het algemeen anders vonden wij het beklimmen des Leeuwenbergs veel gemakkelijker , dan dat der Drakenrots , waarop wij voor een veertien dagen geweest zijn .