(1869) Daar daalt van gindschen heuvel des priesters vrome tred ; Hij waant de streek een Eden door engelen bewoond , Zoo zalig is hij heden , zoo bovenaardsch beloond ! Twee knapen loopen hem tegen en kussen de hand hem warm , Hij geeft hun zijnen zegen en drukt ze in zijnen arm ; En heldere tranen vloeien uit beider ouderen blik , En hunne harten gloeien bij menigen vreugdesnik .‘ Ik kom u heusch te danken veur uwen rozenstruik , Hij heft tot ' s wingerts ranken zijn knoppen - en bloemenpuik ; Hij siert met weligen loove mijn traliehecht priëel , En staat in mijnen hove een schitterend pronkjuweel , Dat zijns gelijk niet duchtend , aan kleuren en geuren rijk , Reeds van den vroegen uchtend verrukt de kleine wijk ..