(1833) Eerst tot de Bruid : O zoo gij voor den krans van frissche oranjebloesem , Die ' t hoofd der jonge god omtuilt , De maagdelijke lelie ruilt , Die gij zoo vlekloos droegt op vlekkeloozen boezem , Indien u ' t hart angstvallig beeft , Indien gij , met een traan in de oogen En ' t hoofd schaamachtig neêrgebogen , U aan uw Echtvriend overgeeft , Indien ge een vader en een moeder Verlaat omdat uw teedre voet Hem op zijn paden volgen moet ; En gij de hand verzaakt van een getrouwen broeder , Wiens steun gij langer niet behoeft : Zoo weet gij weet gij wat diens boezem proeft ! Gij heldre , die zijn donkerheen bestraelde ! enz .daarna tot den Bruidegom : Indien Uw teederminnend hart Mijns Vaders eersteling begeerde , Het blankste lam van heel de heerde En dat het meest geliefkoosd werd ; Zoo gij het schoonste der juweelen Van uit mijns Moeders halssnoer neemt , De roos uit onzen hof ontvreemt En ' t reukvat uit ons huis durft stelen , Indien gij de echtkroon drukt op ' t hoofd Van wie mijn broederliefde kroonde , Zoolang ze in onze Tente woonde Wéet , weet gij wat gij mij ontrooft ? ‘ Uw Zuster ’ , zegt gij .Neen ; veel meer ! Wat weet ik haar een naam te geven ! Zij was het brandpunt van mijn leven , Het zonlicht van geheel mijn sfeer .