(1912) Toen het mij toegelaten werd terug te keeren , ging ik nacht en dag zonder rusten .Als de eerste maal de reuk der schaddenvuren mij door den wind werd toegevoerd , begon ik van ontroering als een kind te weenen ; verder , in het midden van het eerste mastbosch , wierp ik mij geknield ten gronde en ik dankte God met luider stemme , dat ik mijne geliefde speldeboomen mocht wederzien .Ik heb gegeten van het eerste heidekruid , dat ik zag , om de dierbare plant dichter aan het hart te hebben ; - en , hier komende , ging ik niet recht naar huis : ik ben eerst mijnen vriend den beuk komen omhelzen , en het is met tranende oogen dat ik tot de jeneverboomkens sprak , als waren zij menschen geweest .