(1900) Een woeste vreugdekreet .‘ O , God ! Dus tòch ? Ine , mijn Ine ! ’ Op den geur der bloemen , den adem der kussen , kleine liefde - engeltjes , dansend van haar fijne rozenlippen naar de zijne , onder het zwart - zware haar van zijn snor .In hun , een groot licht , uitstralend ver om hen , zwevend op de trillingen van de lucht , naar de vogels en de bloemen , hen bezielend tot fijner geur , tot mooier leed .