(1889) Alle dauw en nevel was opgetrokken in de klare lucht en scherp teekenden de sparretakken en kantige kronen der dennen zich af tegen den lichtblauwen hemel .Het was hem , schoon hij voor ' t eerst van zijn leven zich in deze streek bevond , of de lijnen en kleuren van het landschap , de geuren der welkende heesters , de aardreuk der omgeploegde kluiten en het koele herfstwindje dat over de vlakte streek hem tegemoet kwamen , hem inhaalden als een ouden vriend ; of hij hier , juist hier geleefd en gespeeld had als kind , alles hem sprak van het weemoedig ouderlijk huis , of hij ' t zich als gister herinnerde hoe hij op deze eigen paden als knaap geloopen had .En hij zag op naar den hemel , zich herinnerende hoe hij had uitgezien naar den Heere Heere , die komen zoû op de wolken .