(1840) wille , geef maar hier ! ’ riep wolfert eindelijk , verwoed over de gierigheid van den goudsmid , ‘ en ik zal zien , of ik elders betere zaken kan doen .’ Hij rukte het juweel vrij onzacht uit de handen van den oude , die zich voorover boog , om het zoo lang mogelijk na te oogen , en toen het verdwenen was en wolfert zijn buis toeknoopte , lette hij welligt voor het eerst op den man , die vóór hem stond .‘ Hé , hé ! zoo haastig niet , meester ! gij hebt mijn laatste woord nog niet gehoord , laat nog eens zien , gij vraagt te veel ; wat weet gij van de waarde ? gij ziet zulke stukken niet dagelijks , en ik zoude wel willen vragen hoe .