(1850) ’ ‘ Parbleu ! ’ fluisterde Van Espenblad Buat in ' t oor : ‘ hy moet die Prinsen geducht bestolen hebben , dat hy thands op zulk een voet kan leven .’ ‘ Zoo als de waard is , betrouwt hy zijn gasten , ’ was Buat op het punt van te antwoorden toen gelukkig het binnentreden van een knecht , met een geurig dampende soepterrine , het sein gaf om aan te zitten .De genoodigden namen plaats en weldra hoorde men geen ander geluid dan dat der lepels en der borden , of wel van de oude Muskaat - en Borgonjewijnen , die in de glazen werden geschonken .