(1883) - Hij vult genadig de zeilen van het schuitje op het glinsterende meer ; hij drijft behendig de vlijtige molenwieken , en verkoelt aangenaam den vermoeiden reiziger als hij langs den stofferigen weg voortzwoegt .Beziet hem daarentegen in de stad , in zijne zoogenaamde goede buien ! Hij gaat liggen en de schoorsteen wil niet meer trekken ! De grachten stinken ! Het wordt ondraaglijk muf en duf ! Hij ademt zachtjes ! Bah ! Hij geeft ‘ tocht ! ’ Of hij vergast ons op de lucht van den kruidenierswinkel aan den overkant van de straat , of op de vischlucht van naast de deur , - of op iets dat nog onaangenamer is ! Hij is niet meer het frissche , krachtige natuurkind van buiten , maar een schofele , armoedig uitgedoste vlegel , die u aan de hoeken der straten wellicht brutaliseert , of u kruipend , met zijn erger dan naar jenever riekenden adem achtervolgt .- Hij - - - ik ben van onder den veiligen muur gekomen in dit gepeins , en Zijne Hoogheid de Wind , als om zich te wreken over al het kwaad en al den onzin , die ik van hem verteld heb , - pakt me zoo krachtig aan , dat ik met beide handen den hoed moet vasthouden en blijven staan , als ik niet omgesmeten wil worden , terwijl hij me kletterende stroomen van regen in het aangezicht werpt en mijne fantaisie zoodanig afkoelt en afspoelt , dat ik nauwelijks weder opgedroogd en tot mij zelven gekomen ben .