(1660) Nu ik verwonnen ben , roert gy de oorlogs - trom Van uw afkeerigheit , om my in ' t veldt te dagen .Ay ! doet geen moeiten meer , ik ben alreê verslagen , Gedreven in een poel der nare duisterheit , Vermits uw tiranny aan my het licht ontziet , Dat my de ziel verlicht door ' t stralen van uw oogen : Vaart met uw voorneem voort , het is in uw vermogen , Ik zal na deze tijdt aan u geen weêrstant biên ; Maar echter dit ' s mijn troost , dat gy zult moeten zien , Dat ik als sneeuw voor zon zal door de min verdwijnen , Gelijk een geur ' ge roos , geslagen aan het quijnen , Door ' t missen van de zon , in vochtigheit verstikt , En , als vermagert rist , de wreetste mensch verschrikt , Door ' t ongedaan gelaat , zal ik u noch belonkken , Als d ' oorzaak van de vlam , die in my deê ontfonkken Een vuur , dat door zijn kracht mijn krachten dus verteert , Schoon of gy uw gezicht : al willens van my keert .Waar heenen dat gy wilt : , gy zult de droeve zuchten Van mijn benauwde borst , doch nimmermeer ontvluchten : En waar ik by geval zal komen daar gy zijt , Daar zal mijn droef gezicht , uw tiranny ten spijt , Met een ontelbaartal van biggelende tranen , Of ' t u vergeten was , uw wreetheit noch vermanen , Dat ik noch blijf die geen die ' k altijdt ben geweest , Het lichaam niet , ô neen ! maar wel de zelfde geest , Vermits het lichaam zal een spook , een doodt verstrekken , Een schepzel dat de nijdt , de wraak en moordt zou wekken Tot stilstandt en tot vreê , alwaar ' t op my gemunt .