(1651) HEt Sonnetje gaet schynen , ' t Wert tijt Godes , dat ick staeck mijn Vryaegie , Hoort ' t Wilt , met t ' saem de Zwynen , Mijn Jaegers - lust uyt - terten in Bosschagie , Mijn liefd ' en lust , ' k Gae : wijl ghy rust , Na ' t Wout dat u eer teelden , Ey ! denckt om ' t nachje Doen ick u onder ' t lachje Dertel streelden .2 Mijn Zon en zieltjes luyster , Ghy die mijn smert van ' t hert soo wist te lichten , En voerdens ' in het duyster In Echnaes gloet ; laet ick u vaersjes dichten Tot eer en lof , Van die ons Hof , Als ' t Leyts - prieel gaet cieren Mijn reuck , en smaeckje , Gevoel , verr ' siende baeckje , Waert om vieren .3 Ey ! siet eens wat ick strengel , Voor u Godes , op aerd ' al mijn vermaecken , In ' t spijt van Venus bengel Blus ick mijn brant ( o lang gewenste saecken ) Op d ' Eeren - koets Waer ick goets - moets Mijn Engel kom bespringen , En wenscht met zede Haer boven heyl en vrede , Duysent dingen .