(1903) Geen dalen , waar menschen wonen , Geen massa , maar héél alleen , Waar de starren de sneeuwtoppen kronen En elk wandelt in de eigen schreên , Waar de wateren verwonderlijk zingen Onder ' t blinkende kleed van de sneeuw , En zij dalen er dagen na dagen En zij dalen er eeuwen in eeuw .De hartstocht van een bergbeek Die uit koele kloven bruischt , En de rust van een eindeloos pijnbosch , Dat langs de hellingen ruischt ; Het morgenzonlicht drinken Dat de zilveren spitsen verguldt , Naar het blanke sneeuwvlak stijgen Met de vreugde van het geduld , En , boven de hooge toppen , Den allerhoogste nabij Te zien , voor dat de avondschemer Daalt over de diepe vallei De wereld in rust volkomen , De wolken met ' t rotsige land , Zich voelen één met die wereld Als der schoonheid hoogste gezant , Als een adelaar boven den sperwer , Als een statig sterrenbeeld , Dát is de weelde van ' t leven Aan den dichter toebedeeld ; Dát is wat hem doet zingen Zijn eigen toomeloos lied , Als een bergbeek , die schalt naar den afgrond , Als een ster , die stralend verschiet .Zondagavond .