(1885) Zi riep lude end bitter ‘ Owe ! owe ! ’ tot menigher stont , Dat bii eeren ritter Den wormen riv is kont , Ende zi dat vleys vertaren , Des ionghen ridders liif , Die in ridders waren Hilt zo menighen kiif Ieghen gods viande Al in Prusenlant : ‘ Die heelden hi erkande , Wair hise te velde vant ! Men zachen in Littouwen Mit scilt ende ooc mit speer Teworpen ende tehouwen In ridderliker weer : Hi plach gods ande te wreken Ende eyne [ s ] wiues toren , My zal dat herte breken , Duer dat ic en heb verloren .Doot gaer ombehende ! Owe du bitter doot ! Mac my miins leuens ende Ende help my uter noot , Sint tu my hebst berooft Miins herten duerste pant ! ’ Ic wil dat alsus gelooft : Eens quam ic toegerant In eenen wald gair ongeure In een enghen smalen pat , Dair een reyn figure Mit groten rouwen zat .Ic zach inmids haar wangen Enen kanel gaen , Dair duer zo was gegangen Veel menich bitter traen : Van rouwen oueruloedich ‘ Owe .