(1885) Het realisme van Levenslust en de psychologische zelf - analyse van Mephistopheles kunnen zeer goed samen gaan .Maar de scherp gelijnde trekken en vlakke tinten van het eerste , de zelfbewuste subtiliteit van het tweede , de zware , vaste rhythmus van beiden - ' t is een geheel andere beeldensfeer , een ander gamma van sentimenten , dan de vage , vliedende vormen der lyrische plastiek , de fijn geünduleerde cadans , het hooge accent van Rouw om ' t Jaar en In Memoriam , zooals weer al deze verschillen van en een aanmerkelijke vooruitgang zijn op de weelderige zwoelte der nog ietwat ambergeurige Persephone .Verwey schijnt meer dan ééne ziel te hebben : al kwam een enkele er van tot volledige ontwikkeling , zou ' t al heel wèl zijn .