(1918) Het begon al , niet meer zoo zaliggedachteloos als dat eerste oogenblik , toen de tochtdeur regen en wind , nattigheid en rauw rumoer terugduwde op straat , niet zoo zwaar van loome slaperigheid leunde zijn hoofd tegen den tapijten wand - het flakkerde al op , koortserig bevend , als een nog onbestemd , maar angstaanjagend knagen , een pijn als van een lange , vurige schram en daartusschen iets anders , dat zoetheid afgaf en kilte tegelijkertijd .Het meisje in den auto , de reuk van haar kleeren , de glimlach , coquet en bijna driest , zooals ze naar hem keek achter de spiegelruit vandaan , tusschen de bloemvazen door , terwijl hij in het vochtige geuren der chrysanten Aaltje ' s wezen herdacht en het geluk , hem ontrukt , als een stuk uit zijn lijf , nooit meer opnieuw te behalen .Aaltje ' s wezen was de geur der levende chrysanten , háár wezen dat andere , zoetere , door heete stoking gewonnen parfum , dat uit haar kleeren ademde .