(1724) Het is gedaan , myn Vriend , het is gedaan ! Myn Liefde - zon heeft uitgescheenen , Het is hier Nova Zembla ' s nacht , Myn Fillis , die myn Min verkracht , Is aan myn Horizont verdweenen ! En nu ( vervolgde hy ) wil ik een eenzaam Oord , zelfs onbekent aan de Inbeelding der Stervelingen , gaan opzoeken ! Een Oord gesticht in den boezem van een verschrikkelyke Rots , omringt met een altoos ruisschend Foreest , geheilligt aan den Nacht , aan den Schrik , en aan de Wanhoop ; een Foreest , waar in nimmer een Schaapherder zyn onnozele Kudde liet weiden ; een Foreest , dat twaalf Eeuwen heeft verduurt , en waar in de Arenden en de Wouwen nooit het minste geluit durven staan , ook niet wanneer zy paaren , of hun roofzieke jongen spyzen .In het dikste van dat gruuzaam bosch zal ik een woeste Kapel , t ' zaamgesteld uit overoude Eiken , en met Mos overtrokke schorszen , opbouwen , in ' t midde van die naare beedeplaats zal ik een Altaar van groene Zooden oprechten , op welke Altaar ik het Conterfytzel zal plaatzen van myn Minnares , ik zal myn kniën zevenmaal zevenwerf buigen voor die Santinne , ik zal haar zeven maal zevenwerf de geheugenis voor houden van haar getrouwen Damon , en ik zal zevenmaal zevenwerf haar Afbeeldsel bewierooken met wilde Tym , met welruikende Biezen , en met gedroogde Laurierblaaden .Dit aan de Liefde gewyd hart zal ik hervormen in een altoos duurende Lamp , die Lamp zal zonder tusschenpozing branden voor het Altaar van myn gestorve Fillis , dat Licht zal ik voeden met een heillige en zuivere stoffe , haar geheugenis zal de Vesta ' s Non zyn , die dat Licht zal bewaaken , met myn zuchten zal ik den Geest van myn vergoode Minnares poogen te verzoenen , en haar Outer zal ik besproeijen met het gewyde water van myn traanen .