(1876) Wij hebben immers onze zwemscholen , het jonge Holland is immers met zijn werken aan het zweefrek opgegroeid tot een kloek geslacht met flinke beenen ? Het heeft immers met allerlei dreigende gebaren geleerd de borst uit te zetten ? Het durft immers wijd stappen , diep bukken , hoog klimmen , ver marcheeren , des noods draven en zich moe loopen ? Wij zijn immers niet zoo systematisch en , door stoom en electriciteit , niet zoo gewend geworden aan een kleinzielige minutenberekening dat wij op ieder gegeven oogenblik zouden moeten weten hoe laat wij op een gegeven plek zullen aankomen ? Wij zijn immers niet zoo gewend aan gebaande wegen , die ons steen voor steen zijn voorgelegd , wat zeg ik ? aan afgepaste en bij millimeters afgemeten sporen , dat wij den moed zouden missen als vrije mannen onzen eigen weg te kiezen , als heeren en meesters van de ruimte het afgebakend pad te verlaten of met een onbevooroordeeld gemoed door het koppig en protesteerend kreupelhout heen te breken en voort te dwalen over heg en steg ? Wat gaat er boven wandelen , - overal in , overal door , overal over te kunnen ? Een wandelaar is een machtig held , die met medelijden neerziet op de eeuwig tusschen de wielen zittende menschheid als op een troep kreupelen en verminkten .Wat weten die ongelukkigen van het dicht begroeide voetpad tusschen het geurig akkermaalshout , wat weten zij van de varens aan den steilen en donkeren , fluwee - len zoom van sprengen en beken ? ‘ Wat weten zij van het dommelend zandspoor ? Als zij er met hunne wielen op komen , is de betoovering gebroken .Wat weten zij van de zaligheid om , vermoeid van het klimmen , zich in zijn volle lengte op het mos van een dennenheuvel neer te werpen en met de hand onder het hoofd en met gesloten oogen te luisteren naar het suizen van den wind , of door de zacht wiegelende kruinen op de voorbijschuivende witte wolken en het tintelende blauw des hemels te staren , totdat men duizelig geworden , geen boven en onder meer kent en niet weet of men ligt en langs de stammen naar de kruinen en van de kruinen naar de wolken en van de wolken naar den hemel omhoog ziet , dan of men hangt en , door de kruinen en de wolken in een peilloozen afgrond naar beneden staart ? Wat weten zij van de heilige en aangrijpende stille plekjes van het bosch , waar de beuken in zelfgenoegzamen vrede de takken en kruinen uitspreiden over den donker beschaduwden , koelen grond , zonder opslag of gras te dulden of te verlangen aan hun zilvergrauwen voet ? Zij zijn hoog en koel en streng ; maar vol van majesteit en alles rondom zwijgt .