(1849) ) Hij spelt thans ' t muitend volk het lang begeerde land , En ras toont zich aan ' t oog het nooit geziene strand .Wat wellust ! ' t scheepsvolk durft naauw hun gezigt betrouwen , Nu zij die mengling van ' t bekorendst groen aanschouwen , En op der bergen rug de bosschen zien gestrekt , En heuvlen , overal met bloemen overdekt , Daar reine geuren uit der bloemen kelken zweven , En ze in elk boschje ' t lied der voglen hooren leven ; De grond is een tapijt , met kruiden rijk bedeeld , Niet door de hand der kunst , maar door Natuur geteeld , En van der heuvlen top vloeit , met een zacht geklater , Door ' t slingrend veldplantsoen , een stroom van levend water , Waarin de kokosboom zich spiegelt met zijn vrucht ; Geen vogel is hier voor een menschenhand beducht ; Vertrouwlijk plaatsen zij zich bij den scheepling neder , Zoo rijk in tooverzang als overschoon van veder ; De zwaan , in zwarten dos , plast hier in ' t beekje rond ; De baars , met purpren vin , speelt op den blanken grond ; Het koelend ooft stort neêr van dikgetakte boomen , En ' t wild weet nog de hand des jagers niet te ontkomen , Maar springt vertrouwlijk , blij , den scheepling te gemoet , En boet ras zijn geloof in zijn onnoozel bloed .Verzoend met Tasman , zie ik ' t volk te zaam vergadren ; Verjongde levenskracht vliegt bruisend ' door hunne adren ; In breede schaduwen hukt elk ter neêr op ' t kruid , Daar bij het landmaal ' t volk zijn hartewenschen uit .