(1882) O zeer beschaafd wereldkind , waar is toch uwe ontwikkeling als mensch gebleven ? - O gij , die zoo vele geleerdheid bezit , waartoe dient toch uw weten , daar gij u zelven , bij alle uiterlijke voordeelen , toch geen geluk kunt schenken ? Gij , die u verbeeldt alle Muzen te kennen , waarom spreken zij niet tot uw hart ? Gij telt de maat der muziek ; gij begrijpt niet hare harmonie ; - gij ziet het witte doek onder de heerlijke kleuren der schilderij ; gij weet hoe die er opgelegd zijn ; maar gij begrijpt niet den geest , die ze samenvoegde ! Gij scandeert de verzen van het heerlijkste gedicht ; geene fout ontgaat uwe scherpe critiek en geene schoonheid roert uwe ziel .- Gij kent het genus van elke bloem , maar haar geuren bekoren u niet ; gij richt uw blikken hemelwaarts , om wetenschap te verkrijgen , en de namen der schitterende sterren zijn u bekend , zonder dat haar stralen uw hart doen sidderen .Gij slaat het oog ter aarde , en het kleinste insect ontgaat niet aan uwe scherpe blikken , en gij gevoelt even weinig afkeer voor het afgrijselijke als liefde tot het schoone ! - Men heeft u , ongelukkige , tot een “ praktisch mensch ” willen vormen , en gij zijt niets meer dan een koude rekenaar geworden ! Zie , mijn kind , de wereld is goed en de menschen er op zijn goed ; - maar de Geest des Tijds is ellendig , is jammerlijk , is onheilbrengend , - - - ’ Hier springt de souffleur uit zijne kast en slaat woedend in het rond ; de lampen gaan uit , het scherm valt .