(1871) Het was een schoone zomernacht ; de maan spreidde haar glanzend licht over de toppen der omliggende bergen en maakte , schoon in de schemering , de minste voorwerpen zichtbaar .Garelli deed het alles aan de slapende opmerken ; hij deed haar de mijmerende natuur bewonderen ; zij ademde met hem de frissche geuren der welriekende bergbloemen binnen ; zij drong met hem door het dichte loover ; luisterde op den betooverenden zang des nachtegaals en zweefde door de frissche lucht voort .Altijd in zijne verbeelding , leidde Garelli haar tot op den boord des afgronds aan de westerzijde des bergs , en door zijnen wil deed hij het meisje er in staren .