(1912) Dit smart me meest dat als vanhier ik ga , Ik , als voor hem verborgen , zijn gelaat Niet langer ziend , zal zijn ; hier kon ik vaak Met hulde , plaats bij plaats zien waar zijn godheid Zich mij wou toonen , en mijn zoons verhalen : Op dezen berg verscheen hij , bij dien boom Zag ik hem staan , tusschen die pijnen hoorde ik Zijn stem , hier sprak ik met hem bij die bron .Zoo menig dankbaar altaar bouwde ik graag Van grassige zode en stapelde iedre steen Die in de beek glom , ter gedachtenis , Of monument voor eeuwen , en als gaaf Bracht ik daarop ooft , bloemen , geurig hars : Waar in die gindsche laagre wereld vind ik Zijn voetstap of zijn schittrende verschijning ? Want schoon ik toornig van hem vlood , beschouw Ik nu , tot langer leven en beloofd geslacht Geroepen , blij , zij ' t maar de zoomen van Zijn glorie , en vereer veraf zijn schreden ’ .Met goedertieren blik sprak Michael dus .