(1877) 180 , gezien .Men late de oei bij wijlen forsch hooren , als er van ' t loeyen en huilen van den wind spraak is ; maar zeer liefelijk en zacht , waar men het vloeyen eener ruischende beek schildert .Dit geldt ook van den tweeklank ui , die in het gemelde ruischen , in suizend koeltjen en soortgelijke uitdrukkingen , soms geen te zachten klank kan hebben .