(1895) Hij voelde die als de stilte , die in het oude Testament was , hoog boven het krioelen der volkjes en het moorden en de gruwelen en het geroep der profeten en het angstig bidden der geweldig gedrevenen - hij hoorde haar in den fatalen klank van een Naam , dien hij niet dorst uitspreken : jehovah .Jan stond op , met een voorzichtig achteruitzetten van zijn stoel en een kijken of de witte zakdoek zich bewoog , en ging op zijn teenen naar de keukendeur - even knarste de kruk .Toen liep hij door de keuken naar de ‘ plaats ’ , om naar het schuurtje te gaan .