(1897) ‘ Maar ik wil geen vriendin of kameraad .Ik houd haar liever kinderlijk , en zal wel voor twee tegelijk handelen en denken ! Dus , als alles gaat zooals ik hoop , worden wij ten slotte nog broeders ! Hoe is het mogelijk ! Ik , nuchter practicus , tot zwager een gevoels - acrobaat ! ’ ‘ Dat is ten minste , ’ klonk het lachende antwoord , ‘ een vrij wat logischer en consequenter wezen dan een would - be egoïst , wiens woorden en daden de sterkst denkbare goochelkunsten verrichten ! ’ [ LXIII ] Carla lag in haar gecapitonneerd en geparfumeerd boudoir van vieux rose , met het laatst verschenen deeltje van Marcel Prévost op haar knieën , dat Johan den vorigen avond voor haar had meegebracht .Boven de rustbank , waarop zij gepeletonneerd lag in welbehagelijke vadsigheid , een troonhemel van laag neerhangende zilverachtige stoffen , wier zachte tinten een wazigen achtergrond vormden , scherper accentueerend nog den rossen gloed van het haar en de hooggewelfde donkere wenkbrauwen , als met kunstenaarshand op het blanke voorhoofd gepenceeld .