(1917) Dit is het beeld dat me al die jaren heugde ; Vol van mijn toekomst toen , al scheen het ledig .III Een boschje in duin , in vochtige pan verscholen ! Dat was een vondst ! De zeewind had de kruin Van ' t hoogre hout geschoren en ' t neeg schuin Naar ' t oosten , maar toch vormde ' t groene holen En smalle lanen waar de voet kon dolen Langs koekoeksbloem en fluitlof door een tuin Van hondsdraf , wikke en winde : in ' t groen en bruin Van mossen flonkten geurlooze violen .Daar op een oude wilg als in een zetel De zee te hooren , ieder ding vergetel Behalve alleen uw boek , beminde dichter , Die uit elk kleinst kruid blijdschap wist te puren , Dat was mijn vreugd van de achtermiddaguren , En nog wordt door de erinring ' t hart mij lichter .