(1850) Wy knielen dan midden in ' t streelende schoon , ( Natuur is gewis des Almagtigen troon ) En dankende beven ons lippen .Ontelbare schepselkens , krielend in ' t stof , En anderen , fladdrend op vlerken , Verheffen te zamen den klinkenden lof Van Hem , dien geen ruimten beperken ; De bloemekens knikken uit gras en uit kruid , En schynen begoocheld by ' t dankbaar geluid , En toonen des Machtigen werken .Al biddende welt ons de boezem omhoog ; Wy smaken oneindig genoegen ; Dan gloeit ons het harte , dan parelt het oog ; Dan kunnen wy de ure vervroegen , Waarop wy den Heer , dien Het worde ! eens ontviel , Gezaligd aenschouwen met de oogen der ziel , Na ' t wereldsche jamm ' ren en zwoegen .