(1912) Als een god die zoû beluistren Aards gerucht uit hemels vreê , Hoor ik uwen adem fluistren Door de stem van wind en zee .Ode aan Sappho De maan is onder - En de Pleiaden - Rond middernacht is ' t - Voorbij gaat de ure - En ik , eenzaam slaap ik ! Weinig Josse parelen uit het halssnoer , Dofgestolde tranen van hel verlangen , Van een kind van koningen , dat begraven Werd in haar bruidsuur - Enkle schelpen luid van het zuiver ruischen Van de oneindge zee van uw dooden hartstocht Hier waar naar den dorst van het zanden hoogland Nimmer de vloed stijgt - Nu de lente al zoel is van zomer , in den Nacht doorzichtig - donker en bleek van sterren , Als de zonneguldige wang van Zuidkind Bleek is van hartstocht ; Nu de luwe geurengedrenkte winden Aadmen over de aard de bestorven echo Van den koelen eeuwigen gloed waarmeê haar Goden beminden , Weten aarde en hemel en al de sterren , Door de zilvren zangen der latere eeuwen , Niets dan ' t gouden eindlijk hervonden hooglied , Niets dan uw woorden : ' t Zuiver lied dat stuwt door zijn vaste rhythmen ' t Leven zelf , zijn levendgeheime schoonheid , Als ' t besloten bloed in de vaas van ' t lichaam Zingt op den hartslag .Nu , op ' t heilig uur dat de duistre deuren Laten los uit Hades ' verdronken velden Alwie moeder Aard van haar doode kindren Roept in haar armen , Klaart in diepe nis van den gouden schemer Weêr uw hoog gelaat in den helm der haren ; Uwer slanke vingeren bleeke gratie Leidt op het speeltuig ' t Lied van vloeibaar vuur dat de doove sintlen Uwer lippen warmt tot den gloed des levens ; Met der maten zwellende vluchten rijst uw Ziel in uw oogen .