(1791) Intusschen is mijn dierbaare Gellert mijn vriend en raadsman : aan zijn vertoog over het vertrouwen op God , heb ik veele gelukkige , hoopvolle oogenblikken te danken ; ' er verliepen eenige dagen dat ik niets aan u schreef , om dat ik u niets te zeggen had dat nieuw voor u was , en niets anders dan dat ik u reeds zoo dikwijls zeide : mijn levenswijs is hier vrij eenvormig , en mijne bezigheden veele ; doch juist niet overeenkomstig mijn genie ; den geheelen dag met de pen in de hand , beweegenloos te arbeiden aan dingen , waarvan het hart zoo geheel ledig blijft , dit heeft verademing noodig , en die zoek ik , als ik u niets te zeggen heb , in een wandeling of een boek .Vóór den dageraad sta ik altijd op ; terwijl de stilte nog in de akkers heerscht , en de negers hunne hutten nog niet verlaaten hebben , ga ik doorgaans de plantage met een boek in mijn ' zak rondwandelen : dan is de lucht koel ; en de nachtdaauw , welke hier , het geheele jaar door , nacht op nacht , het verflenste groen verkwikt , en weder in staat stelt om de brandende zonnestraalen te kunnen verduuren , ligt dan zoo mild op alles te glanzen ; die groote bladeren , waarop duizende droppelen glinsteren , schijnen een veld met paarlen ; en elk dropjen wacht op de rijzende zon , om door haare straalen een oogenblik met diamanten glans te flonkeren , en dan te verdwijnen door haaren gloed ; de verkwikte planten en boomen ademen dan een versterkende geur uit , alles wekt mij dan op om den dag zoo vrolijk te beginnen als de Natuur zig vertoont , en om den goeden milden Schepper zoo te danken als het rijk der planten Hem , al geurende , doet .Altijd beminde ik den morgenstond , de vérziende heuvel van Kommerrust zag mij dikwijls , nog pas half uitgeslapen , met loome treeden zijn schoonen top opstijgen , terwijl gij nog aan de zijde van uwe Charlotte sluimerdet : eenzaam , maar zalig stond ik dan daar ; zag , onder in het dal , de koejen graazen , het koren door ' t zachte morgenwindjen trillen ; de geslootene schaapskoojen , op ' t hangen van eenen nabuurigen heuvel , in een kalme rust liggen ; terwijl het geklink van de bellen der hamels , binnen derzelver luchtige wanden , hun verlangen naar den herder , die hun ontsluiten zou , te kennen gaf ; zag hoe de hutten der landlieden , de een na de andere geöpend werden , en den vakerigen knecht zijne oogen wreef ; of de knappe melkmeid pas half gekleed , uit de kleine deur te voorschijn trad ; terwijl de vrede en de vrolijkheid allengs door het geheele dal herleefde ; ik hoorde de melodij der vogelen , die , uit duizend keelen , den groejenden dageraad tegenzongen , en mijn ziel stemde met hun in ; o ! hoe onvermoeid staarde ik dan op den oostelijken hemel , en zag de glorie van den komenden dageraad ; zag de verandering van elk wolkjen , dat door de , nog verborgene , zonnestraalen beschilderd , telkens eenen nieuwen wisse - lenden gloed vertoonde ; zag die mengeling van goud , zee - groen , en purper , en die schoone kleuren in alle de nuances zoo toverachtig wegsmelten , tot dat de majestueuze zon , bij haaren gloed , alle schoon zinken deed : die heuvel , met veele andere genoegens , is hier voor mij verdweenen ; ik zie hier geen groejenden dageraad ; de luisterrijke opgang der zon is achter digte bosschen voor mij verborgen ; evenwel juich ik haare eerste belemmerende straalen gevoelig tegen , en zie haar wel rasch , in de volle glorie der verrijzinge , boven de toppen der boomen klimmen , en het verkoelde plantenrijk bestraalen .