(1892) Vaarwel , gij , aloude Montseny , die uit uw fiere burcht zoo waakzaam op wacht staande , met nevelen en sneeuw omhuld - door een bres in den walmuur het graf van den Jood bespiedt - en in het midden der onmeetbare zee het Majorkijnsche vaartuig herkent .Weleer kende ik uw verheven voorhoofd en gezicht - gelijk ik kenne het aanschijn mijner moeder : - ik kende ook het geruischel uwer stroomen , gelijk ik kende de stem mijner moeder of het weenend geluid van mijn kind Maar door de fortuin , die mij volgt , in ballingschap getogen , - ken ik dat gezicht niet meer , hoor ik die stem niet meer zooals in betere dagen ; - zoo is het met den boom , die naar uitheemschen bodem wordt verplant , de bloemen verliezen haar geur , de vruchten haar smaak ! Kan het mij scheelen dat het verleidende lot mij hebbe geleid , tot zoo nabij de torens van Castilje , als mijn oor niet meer hoort den zang der Troubadours , en die niet meer in mijn hart eene edelmoedige herinnering opwekt ? Wat baat het dat ik mij in den geest begeef naar mijn zoet vaderland , - te vergeefs zie ik de kronkelingen van den stroomenden Llobregat .Ach , er is voor mij geen genoegen , er is voor mij geene opbeuring , tenzij ik zing in Limousijnsche , in Catalaansche taal .