(1884) Doch waar was hij , wiens hand De rij schakeerde , eer de omgang werd beplant , - Die niet vermoedde , als hij ze ' t lest zag bloeijen , Dat hier de blos der witte en ' t purpren gloeijen Der roode hem niet meer verrukken zou , - Hij nooit haar geur meer biên zou aan zijn vrouw ? Behaagziek wiegde , op statelijken stengel , Er tulp bij tulp haar prachtig kleurgemengel , Den open kelk prijs gevende aan den gloed , Als waar de dood in louter luister zoet , - Maar ' t jongske , dat al slag had van verhalen Wat vreemde schoone er schitterendst mogt pralen En reden gaf waarom hij die verkoor , Helaas , het sprong langs ' t perkjen ons niet voor ! Ook bleek ' t vergeefs , of onze blik zich wendde Naar ' t plekje , waar zoo vaak zijn hupplen endde En hij op ' t boek zoo ijverzuchtig was , Als moederlief er in de schaduw las ! Verlaten lag de hut ; voor de ' ingang hingen Geene ampels meer , om wie der zefirs dringen Twee zinnen streelde , als ' t geurige genucht Er de oogen boeide aan ' t bloeijende in de lucht ! Waar was ' gestoelt , waarop in ' t prettig praten Het wachten van het rijtuig wij vergaten ? En waar de disch , daar ' t roemrental op blonk , Dat steeds : tot weêrziens ! nooit : ten afscheid ! klonk ? Gevoelde Potgieter te fijn en te warm dan dat hij , voor aandoeningen als de hier naar woorden zoekende , ontoegankelijk kon blijven , hij deed het tevens te gezond om er aan toe te geven .Achter ons en achter hem lagen , bloeijend en geurend , als de kamperfoelie op het rieten dak der hut in het hoekje van Sorghvliets tuin , eenige der schoonste levensjaren ; en wie wist beter dan hij dat die geteld zijn ? Te vergeefs hebben wij , mijne vrouw en ik , ze hem tot een aandenken gelaten , gindsche roemers welke hem nooit anders dan : tot weerzien ! toeklonken ; wier kleur en vorm hem aanlachte , gevolgd als zij waren naar eene schilderij in het Haarlemsch Muzeum ; die het ons tot in de ziel verheugd zou hebben , ter eere van onze terugkomst , door hem te zien vullen en omhoog heffen .Echter , al heeft hij er nu en dan met weemoed naar omgezien , - of voor het brooze glas hoofdschuddend eene wijl stilgestaan , - niets van hetgeen verdiende te leven was in hem of ons gestorven ; en met dezelfde welsprekendheid als te voren predikten de bloemendaalsche Duinen , waar beurtelings de blik zich naar de zee en naar de steden in Hollands vlakte wendt , predikte hem de bloemendaalsche Mei , door hem en ons zoo vaak bespied , haar schoone les .