(1903) Stil bij mijn kaars zat ik neer en sprak halfluid de woorden , die ik geschreven had , teeder liefkoozend uit ; hoe meer pijn ze mij deden , hoe liever ik hen had .Vreemd dat men zoo groot genot kan vinden in het uiten van zoo groote droefheid ! Ik luisterde naar het zachte geluid van mijn stem , begeleid door het ruischende boomengeluid in den wind , die zich telkens luider verhief , en met angstiger , dieper gezucht de gordijnen deed opzwellen , tot ze in àl te strak gespannen ronding gedwongen werden , het licht , dat ze vergeefs trachtten te weerhouden , met felle schittering naar binnen te laten glijden om dan weer krachteloos sidderend neer te vallen voor de geopende deuren .Eens na een hevigen windstoot , terwijl ik bevend wachtte , hoorde ik een gekraak als van brekende takken , toen den val of den sprong van een ritselend voorwerp op het balkon en eensklaps werden de gordijnen zoo ver geopend alsof een hand ze openschoof .