(1909) .‘ Een Phoebusbeeld - en schier aanbiddend knielde Een meisje naast hem in de warme schaduw Van een olijfboom en zij speelde met De bleeke rozen , die den zachten grond Van donker mos bebloeiden en wier geur Opwolkte tot het zonbestraalde loover , Waar lichte vlekjes dansten van den gloed , Die donzig schemerde op het zijig kleed Der zwarte steenen , die , alom verspreid , Een omgeworpen altaar schenen van Een God , wiens macht vervloot in de eeuwge schoonheid .’ Houd uw hoofd bij elkaar , lezer , want deze wielewenteling van ‘ die ’ - en , is om het er bij te verliezen .