(1861) Hij sprak niet , wierp eerst eenen blik op het ontstelde gelaat van de dame , een tweeden op het bedje van den zieken knaap , en ging daarna naar den kagchel , om handen en kleederen te verwarmen .Vervolgens naderde hij het bedje en vroeg : vertoonen zich onrustbarende verschijnselen ? Deze vraag , de geur van azijn en andere kruiden , het tafeltje , waarop reeds gebruikte bloedzuigers , zuurdeegpappen , flesschen van verschillende grootte , een groot glas met ijs te zien waren ; - dit alles bewees , dat de geneesheer niet voor de eerste maal dit vertrek betrad en geen middel tot redding van dit kind onbeproefd had gelaten .Daar hij geen antwoord op zijne vraag bekwam , maar de drooge , brandende oogen der moeder , die te vergeefs om tranen smeekten , op zich zag gevestigd , ging hij naar het bedje van het kind , greep zijne pols , meer om zijne verlegenheid te verbergen , dan wel om naar de ziekte zelve onderzoek te doen .