(1870) Het gezicht des jonkers was rood en opgeblazen ; zijne oogen stonden hem waterig en verdoofd in den kop ; zijn adem drong hem ronkend door de neusgaten , en hij had de grootste moeite om zich recht te houden .Een reuk van wijn verspreidde zich door het gansche vertrek .‘ Ha ! professor , hier ben ik , ’ stamelde von Grasheim .