(1788) - Aan den voet van onzen heuvel lag eene vette , bloemvolle weide , met beekjes doorsneden ; hier waren de koeien in eene vergenoegde beweging , - deze lag nog gerust te herkaauwen ; - eene andere scheerde het gras , al zagtjes voordtredende af ; een derde stont digt aan het hek der weide te loeien , en scheen te zugten onder zijne volgeladene uiers ; - eindelijk kwam het melkmeisje , met het juk op de schouders , aantreden , om het dier te ontlasten .- O verrukkend gezigt ! riep ik uit ; - hoe schoon is dit kleed der velden ! - welk een rijke pracht , welk eene juiste schakering vertoonen deze , onagtsaam in ' t wild gestrooide bloemen ! hoe schoon vermengen zig die kleuren , wat kan het fraaist geweven vloertapijt , waar aan de kunst al haar vermogen spilde , hier bij halen ? in welk een oçeäan van groen zien wij neer ! - hoe veel verscheidenheid in het eenvormige ! - Hoe geheel verschillend is het groen van elke struik , of boom van dat van al de anderen ; ja zelfs de kruidjes , hervatte Emilia , die in de weide groeijen , zijn zoo verscheiden in geur en kleur , als in smaak en vorming .Het vee , dat er weidt , kent dit onderscheid ; het weet welke hem dienstig zijn ; kiest deze uit ; en eet nooit kruiden die hem schadelijk zijn ; welk eene wijsheid die deze dieren onderrigtte ! en die heilzame kragt der kruiden , in de melk overgegaan , wordt door ons genoten ; en bevordert onzen welstand ; welk een zegen ! Ondertusschen begon de zon al hooger te rijzen , en wij gingen naar huis .