(1918) Voor duister niet vervaard , en door geen storm geschokt Stort hij zich naar het land , waar hem de liefde lokt .Het park Het park in vorst en mist , en vér het luiden Van bronze klokken boven de oude stad , De kerstnacht met zijn geur van hars en kruiden Daalt op de ziel , die lang om stilte bad .Ik leid u zwijgend langs het slingrend pad , De boomen zijn getooid in ' t wit der bruiden , Roerloos gesluierd met een heimlik duiden Naar liefde ' s rust , die gij noch ik bezat .