(1919) Ze wuifde , Ida sprong den trein uit , vóór hij nog goed stilstond ; ze verlangde zoo naar Jo .‘ Dag led ! ’ Dat was de prettige vroolijke stem met den lach erin , en daar was de viooltjesgeur , en Jo ' s zachte lippen op de hare , en de glanzende blauwe oogen vlak bij haar gezicht .Ida voelde de vreugde nu hoog oplaaien in zich .