(1842) Den grond had hij bezaaid met gebroken glas : want de flesch die ledig , ja dikwijls niet half ledig was , smeet hij tegen den vloer , om , zeide hij , geen tijd te verliezen .Ook was er een geur van wijn door den geheelen kelder verspreid , alsof er een okshoofd gesprongen was .Eindelijk zag Willem zelve de onmogelijkheid in , van langer op zijne voeten staande te blijven .