(1859) ô Trouwe lenigster der smarte , Wie voelt uw invloed niet in ' t harte ! ' t Buigt alles voor uw tooverkracht ! Ja , by ' t vertwijflend handenwringen , Weet gy den boezem door te dringen , Als hem uw oogstraal tegenlacht ! Uw invloed is als Zomerregen , Die op ' t verschroeide bloemtjen zijgt .Gy lacht den droeve minlijk tegen , Die reddingloos naar bystand hijgt ! Bekoorlijk zweeft gy hem voor oogen , Van ' t geurig rozenkleed omtogen , Met zegepalmen in de hand ! Uw werk herschept hem licht uit duister ; Gy breekt des noodlots ijzren kluister ; En legt vertwijfling - zelv aan band ! Gy laat u door geen pracht verleiden , En vliedt de hut der armoê niet ; Maar ' t is aan Vorst en beedlaar beiden , Dat ge even trouwen bystand biedt ! Zoudt ge , aan het purpren bed gezeten , Den kranke op ' t schrale stroo vergeten En geven hem der wanhoop prijs ? Zou dit uw teedre ziel gedogen ! ô Neen ! - God zond u uit den hoogen , Zijn liefde en deernis tot bewijs ! Hy breidde u uit in alle harten , ô Zoete hoop , die ' t leven rekt ! Hoe zonk de stervling weg in smarten , Hieldt gy zijn moed niet opgewekt ! Hoe hoog ook rampen mogen rijzen , De Hoop blijft steeds op uitkomst wijzen ; En moed en kracht herleven weêr .Vertwijfling durve ' t hart beklimmen ; Waar zy de toorts der Hoop ziet glimmen , Daar stort zy in den afgrond neêr .