(1858) Één woord slechts van dien mond , die u uit ' s afgronds kolken , Onze eeuw ter straff ' , te voorschijn riep .Ter straff ' - ! Maar durven we ons dan vleien Met uitkomst ? - Kan de straf ' t vergrijp te boven gaan ? ' t Ontvlamde vuur der wraak zich over de aard verspreien , Waar ' t immer voedsel vindt , en werkloos blijven staan ? - Onze eeuw ter straff ' ! - Ontzachlijk wreker , Ja , straf , ja , donder ; wreek ; sla neder , en verplet ! Wie onzer wraakt uw wraak , zoo langgetergd als zeker ! Roei uit , en sluit het oor voor ons , voor elks gebed ! Wat zou ' t baldadig volk , dat , opgehoopt met zegen , Uw hand miskende in ' t heil dat ze op hunn ' schedel droop ; Dat , tot den hoogsten top van Staatsgeluk gestegen , In d ' arm van weelde en lust wellustig neêrgelegen , Den God zijns heils vergat , voor Heidensche outers kroop ; Wat zou ' t balddadig volk verbidden , Wiens moedwil ' t vuur ontstak in uw getergde vuist ? Neen , stort verdelging uit , verwoesting in hun midden ! Verstrooi hen over de aard , zoo verr ' uw stormwind ruischt ! ô God ! wy lijden ' t , en geduldig - Uw Vaderhand is zacht by de allerwreedste straf ! Ons aller hart erkent zich schuldig , En ' t bidt Uw roede niet , maar ' t bidt uw gramschap af .Genadig Vader , ach , wat ons onzichtbare uchtend Verbergt uw raadsbesluit in dezen donkren nacht ! Dus vraagt , wanhopend , lijdend , zuchtend , Een volk , dat steeds van U zijn jongste redding wacht .