(1746) Haar aanschijn mijn ten Hemel strekt , Haar Oogjes zijn met Zonne - stralen , Ach alsse mijn dat ligt ontrekt , Verdwijn ik in een Nagt van Kwalen .Het Rood - koraal is zonder glans , By ' t geurig bloos van haare Wangen , Mijn Ziel blijft by de Goude Krans , Van haar gekrulde Lokjes hangen .Zy is altijd tot Min bereid , Noyt heeft haar de Min verdrooten , Wat heb ik vaak al zoetigheyd , Uyt haar omhelzinge genooten .