(1851) Nora treedt beklemd naar binnen , sluit de deur , plaatst zich op de kanapé , om met heimelijken angst en toch met genoegen te luisteren naar de rollende slagen , en te zien naar het blaauwige licht , dat elk oogenblik het vertrek vervult .Zoo ras het oproer der hoofdstoffen bedaart en de laatste slagen in den gezuiverden dampkring wegsterven rijst zij op , en treedt weêr naar buiten , waar de geur der bloemen haar tegenkomt , en de rozen en helictropen haar schijnen toe te fluisteren , hoe veel liefde er was in die donderslagen .Een frissche wind doet de boomen trillen , waar tusschen de sterren heenlagchen , als getuigen van den onveranderden staat des hemels , in weerwil van de nevelen en beroeringen van den lageren dampkring .