(1897) Wij hadden , het open veld weldra moede , eene heerlijke schuilplaats gevonden in het eikenboschje , ter hoogte van het Gnadenthal van den Baron van Hoëvell ; wij sleten er een heerlijk half uur , op het frissche gras uitgestrekt ; we zagen beurtelings Rigault en Wordsworth in , - zonder boek geen ochtendwandeling , - en toch geen van beide , noch de dichter , zoo geheel in harmonie met de natuur om ons heen , noch de feuilletonist , dien wij u noemen opdat ge zijn kennis maken moogt , konden ons boeijen ; die blonde slungel met zijne vraag trad telkens tusschen de letters en ons gezigt : ‘ Deed ik ' t er dan om ? ’ Goede jongen ! moogt ge gelukkig zijn , ondanks uwe bescheidenheid ; de kans , dat men misbruik van haar maken zal , staat zoo hagchelijk , vreezen we .Het lezen ging niet ; het plukken van een ruiker veldbloemen des te beter ; we hebben toch iets met Wordsworth gemeens in dien zin voor de veronachtzaamde kinderen van den grooten weg en van de weide .Voor wie het tuiltje bestemd was , gij zoudt het gezien hebben , zoo gij met ons het terras bij Robbers waart opgewandeld , dat onze reisgenooten ten ontbijt allengs zag bijeenkomen ; wij waren niet de eenige vroege wandelaars geweest .