(1897) Regina voldeed aan alle eischen , die hare rol als gastvrouw haar oplegde , op eene wijze die niets te wenschen overliet , behalve wat gloed en wat leven .IJskoud als hare bleeke wangen waarop geen blosje gloeide , was de wellevendheid die zij jegens den gast in acht nam , maar aan de bonne chère , dien men gewoon was in het huis van den bankier , ontbrak ditmaal die specerij , die ook aan het eenvoudigste maal geur en kleur bijzet : voorkomendheid , hartelijkheid , warmte , dat zekere , dat iemand bewijst hoezeer hij aan zijne gastvrouw welkom is .Eckbert Witgensteyn had eene gewaarwording of hij versteenen zou in den ijzigen dampkring , dien Regina wist te doen heerschen , ondanks den goeden wil van haar oom , die zijn best deed om het ijs te breken , en den gullen gemeenzamen toon dien deze aansloeg .