(1832) Welk een ' glans verspreidt haar purper Over velden , bosch en vee ; En hoe spieglen hare stralen In die kabbelende zee .O hoe geurig riekt het aardrijk ! Rustig wasemt ieder plant ; En het nat bedauwde roosje Vreest geen woeste ruwe hand : ' t Wordt gespaard voor hem , die kwijnend Eenzaam in deez ' velden dwaalt ; Dan trotseert hij stedelingen , Daar het voor een ' lievling praalt .Mijn Dorinde aan mijne zijde Doet mij bijna roerloos staan : Hoe verheven zijn haar ' blosjes Door het zuivre licht der Maan ! Deugdzaam bij haar neêrgezeten Wekt zij mij den reinsten gloed : ' t Kwijnend lachje op hare wangen Werkt zoo sterk of mijn gemoed .