(1899) Want het is hier geen worsteling van spierkrachtigen noch een twistgesprek van rechtsgeleerden , maar het zijn hier : levensopvattingen vertegenwoordigende figuren , die in kunst tegenover elkander worden gesteld .Waar zijn nu de attributen van Rafaël , zijn zuchten , zijn gillen , zijn treden , die de stem van de klok en de ongeärtikuleerde geluiden van Haëzers natuur zouden staan ? Waar is de geur van lindenbloesem , die hij in zijn kleêren meêbrenge van het kerkhof , wáar de zon - weêrkaatsing van de winkeldeur - ruiten of de opvlamming van de olielamp , die zijn binnenkomst vergezelle ? Welke oogenglans of - verkleuring wordt bij hem gesteld tegenover het blinde kijken van den vader ? En welke zieners - verheffing of hoogere liefde zoû bij Rafaël de weemoed en liefde van Rebbe Haëzer slaan ? De weemoed en liefde wordt niet in de gedachten of woorden , maar in den tóon van Rebbe Haëzer gevonden en deze toon ontstaat door de wijze , waarop de gedachten en woor - den zich schikken om van zelve zijn door het leven gevormde innerlijke natuur weder te geven .Het sentiment van Rebbe Haëzer kunnen wij aan de materie der woorden , waarin het zich uit , onttrekken en het proeven en keuren zoo als de kenners het de stoffelijke zelfstandigheden doen .