(1640) IEMPSAR .Voester : Wat antwoort zal ick nu ' t verlangend harte brengen ? ' t Waer groote kunst een ' dranck zoo op zijn pas te mengen Met yet wat liefelijx , en yet wat wrangs en stuurs , Dat zy , wiens dorstigh hart een ' gloet van zoo veel vuurs Naer zich getrocken heeft , niet feller quam t ' ontsteken ; Of voelde , op eenen sprong , den brant van ' t lijf gestreken , Door ' t walgen van zijn min ; nu hy haer bede ontzeit , Daer zy dootkranck en flaeuw , als op doots oever leit En zieltooght ; en geterght , door spijt op spijt te laden , In top staet , om te slaen tot reuckelooze raden .In zware kranckheên is geen zorgelicker ding , Als schichtige ommezwaey : want die verandering Baert menighmael de doot .