(1869) Zoo kwam het ten minste aan den kunstrijken Frans voor , die voor de zoogezegde bouwkunde van de laffe eeuw van Lodewijk XV den grootsten afkeer gevoelde .Na de bezichtiging van het verblijf , begaven de drie makkers zich aan het venster en bewonderden het schoone schouwspel , dat zich , bij het ondergaan der zon , voor hunne oogen aanbood : ‘ Heilige herinnering ! ’ zuchtte Wolfang , ‘ hoe dikwijls heb ik niet , hier op deze zelfde plaats , uren van zaligheid gesleten ! Hoe dikwijls heb ik niet mijne oogen op die wijde uitgestrektheid laten zweven en , terwijl mij de frissche geur van het zoute water der Schelde , op de vleugelen des zefiers toegewaaid werd , aan de grootheid gedacht van het wezen , dat alles bestuurt , dat in alles leeft en ademt ! Hoe dikwijls heb ik mij op die stonden van het stoffelijke niet tot het geestelijke , van het zien tot het gevoel opgeheven gevoeld en boven het aardsche , boven het geschapene gezweefd ! Gelukkig , zalig waren mij die stonden ; zij waren als de voorbode van het zielsgenot , dat de Algoede mij later in zulke volle maat voorschonk ..