(1861) ‘ Ja , dat is nog wel de blik van de verrukkelijke Hebé , die den smachtenden sterveling den goddelijken nektar schenkt .Immer jong en schoon , eeuwige frissche en geurende lente ! Voort uit de jaloersche schaduw van het bosch , dat u vijandig is en moet zijn , want het is het tegenbeeld van u ; het verandert zoo snel en vertoont dikwijls reeds aan den nog groenen tak een gelend en verwelkend blad ! ’ ‘ Pas op , pas op , gij vertreedt mijne kanten , ’ riep zij haastig , terwijl zij het wijde kleed , waarvan zijn voet werkelijk een slip had aangeraakt , terugtrok .‘ Weet ge wel , ’ vervolgde zij op haren gewonen snappenden toon - het plotseling opgekomen donderwolkjen was even plotseling verdwenen - ‘ weet ge wel , dat de maanden waarin ik u niet zag , u werkelijk veranderd hebben , en gij dus volmaakt in een bosch zoudt thuis behooren ? Robert , wat zijt ge veranderd ! Twee duim , zoo niet twee en een half , zijt ge gegroeid ! En ge loopt werkelijk naar het zwaard , dat ge zeker al dien tijd aan uwe zijde hebt moeten dragen .