(1857) Dan neemt zijn aangeboren aart In ' t bruischend hart den keer : Hy brult , en schudt met maan en staart , De keten , die zijn ' hals bezwaart , Aan stukken by zich neêr ; En ' t eerst der offers van zijn tanden Is , die hem kluisterde in zijn banden .Het vinkjen op der linden top Zing ' zoete melody ; Men sluit ze in ' t enge kooitjen op , En vull ' haar d ' altijdgraâgen krop Met keur van lekkerny ! Zoo dra zy slechts het woud mag rieken , ' t Verlangen klept haar hart en wieken .Straks schreeuwt zy om de buitenlucht Met hunkerend geraas , En , hupplend om de ruime vlucht , Vertreedt zy , in hare ongenucht , Het voorgelegen aas .