(1868) Het zou een bezoek geweest zijn , meende hij ; en in zijne verbeelding had hij Isidoor den stoep af naar het portier zien snellen , en hem uit de geglaceerde hand van deze of gene van Lidewyde ' s vriendinnen , op het hooren dat de vrouw des huizes afwezig was , een visite - kaartje zien aannemen .Doch hij vergiste zich , en even onverstoorbaar als daareven zijne gerustheid geweest was , even radeloos werd eensklaps zijne verlegenheid , toen hij een ruischend kleed hoorde naderen en de stem van Lidewyde - zelve vernam , die in het voorvertrek tot den huisknecht zeide : ‘ Ik ben voor niemand te huis ; wanneer Sarah terugkomt , zeg haar dat ik haar niet noodig heb .’ Op te springen van de sofa en zich achter de witte kagchel met de koperen banden te verbergen was voor André eene daad van werktuigelijke vertwijfeling , meer dan van overleg .