(1858) Zie de slang in één gekronkeld , Hoe hy in het duister vonkelt Als een blaauwende amethist : Waarom , ô Natuur ! die schoonheid Die zijn gladde rug ten toon spreidt Aan dat monsterdier verkwist ? Zie die dartle vrouwenlonken Die een jeugdig hart ontvonken Met een gloed van vuile lust ; Waarom gunt ge dat vermogen Aan die zielverpestende oogen , Roovers der Gewetensrust ? Zie die veinzaarts en verraderen Die ons onder ' t masker naderen Van een vriendelijken plooi ; Maar in ' t hart vol heimlijk wrokken , En van vijandschap doortrokken , Ons beloeren als hun prooi .Wist ge ' t gift van booze kruiden Door hun vlekken aan te duiden Of door walgingvollen geur , Waarom geeft ge op ' t dierlijk wezen Ook de blijken niet te lezen , Waar men ' t schaadlijke aan bespeur ' ? Tegenzang .Zwijg , ô stervling ! staak dat vragen ; Leer u van u - zelf beklagen , In uw zinlijkheid vergroofd ! Door verwaten heiligschennis Hebt gy de ingeschapen kennis In uw boezem uitgedoofd .