(1883) Dan komen wij voorbij eene staalsmelterij , - een geheim verblijf , waar wij niet toegelaten worden , - door stof en steeds dichter wordende dampen , tot een plein , waar in de verte zich twee hooge , zwaar rookende torens bevinden , van boven als het ware door eene hangbrug verbonden en met een hellend vlak van den grond af naar boven , waarlangs paardenlooze , zwaar bevrachte wagens , schijnbaar van zelve , naar boven draven , omkantelen en weder naar beneden dalen .Langs eene steile trap , aan den buitenkant van een dezer torens , klimmen wij ook naar boven ; wij treden op het terras tusschen de torens en zien , - zoo dicht daarbij staande als wij durven , - in de vlammende , gloeiende , dampende afgronden van de smeltovens , in welker onverzadelijke magen wagen op wagen vol erts zich uitstort en weder naar beneden rolt , om weder beladen te worden en weder , door den stoom gedreven , naar boven te snellen .Als wij naar beneden gaan , zijn wij vlak vóór den ingang van een der vier steenkolenmijnen , die tot de fabriek behooren , en treden in een klein gebouw , waar niets te zien is , dan eenige mijnwerkerslampen op den grond en een klein glazenkantoor , waarin een klerk zit te pennen .