(1888) De sappigheid zijner weiden , de weelderige groei zijner gespierde grashalmen , waarin het zat - gevreten rund zich neervlijt , zoodat de aarde onder zijn zwaarte zucht ; de stoutheid , waarmede hij in het diepe water zijner plassen , het licht laat duiken en het kleurengamma doet weerspiegelen der voorwerpen op den oever , zijn eenig .Daar klinken herdersfluiten en schalmeijen uit zijn doeken , zooals uit Jacob Maris ' kunst een dreunende orgeltoon naar boven stijgt en uit de mijmeringen van Matthijs de weemoed van een lied van Schumann ruischt .Het is natuurlijk dat ook Willem een verwijt gemaakt wordt van het incorrecte zijner teekening .