(1875) ‘ Wat wij moeten doen , ’ ging hij voort , ‘ is gelijk de zwervende dichter de wereld doorloopen .De verdufte lucht van ons ellendig Vlaamsch stadje drukt mij op de longen : ik hijg naar ruimte , ik heb dorst naar bedwelmenden bloemengeur en oranjebloesem : ik moet mij baden in de warme zon ! Herman , ’ riep hij , ‘ wij gaan naar Italië ! ’ Ik vroeg niet beter , en nauwelijks had een perkamenten diploma mij het recht verleend om aan Pandecten en Instituten een eeuwig vaarwel toe te sturen , of wij vertrokken met ons beiden , ik vol jeugdige geestdrift en onbezonnen vreugd , vatbaar voor alle indrukken , hij met lord Byrons werken op zak en het hoofd opgepropt met de uitzinnigste droomen .Wij voeren den Rijn op , door het Schwarzwald heen , de Bodensee over , langs het Graubünderland , de Via Mala en den Splügen naar het gewenschte Italië , dat ons van op de hooge Alpen met zijnen weelderigen plantengroei tegenlachte .