(1917) En denk , hoe ze allen diepe smarten leden , en groot nog bleven , boven ' t aardsch verdriet , toen , tot den dood , ze voor hun volkje streden .VI o Zwerver , als ge dan eens langzaam schrijdt doorheen de stille stede van uw droomen , waar nog een laat en broos gezucht door glijdt van geuren en van windjes , die verloomen ; En als ge dan slechts puinen ziet verspreid : - geen huisje meer waar blijde woordjes stroomen , van kalm geluk en van be - zonde tijd , geen klokje , dat nog laat zijn liedje schroomen ; o Als ge dan geen menschen wedervindt , die - vastgehecht aan ' t leven rond hun heerde - niet henengingen in vervreemden wind ; Blijf staan , o Man ; verzaamt de brokjes steen , waar geur en windjes jaren om verteêrden , en roept er ' t leven weder van voorheen ! VII Zooals een bloem uit vollen bloesem spruit en schoon wordt , en verbreedt heel lijze , en lichten dauw , vol laafnis , in zich sluit , ziet - ge de zon aan verren trans ontrijzen .En de aarde ontwaakt .