(1911) En toen de wassende maan wederom in den laten nacht aan den hemel omhoogrees en zijn zilvere stralen , door het lover gezeefd , op hen neer deed dalen , lagen zij daar in den bedwelmenden droom hunner zinnen , mond aan mond , en groeven zijn blinkende tanden zich in het weke vlees harer half - geopende lippen .Zoet zweefden de bloesemgeuren in dien tweden bruidsnacht rondom hunne hoofden , gedoken in dien zilveren droom van weelderig genot en zacht wuifde de wind van het Malayagebergte de huiverende twijgen van hun verholen loverhut .Zo leefden zij in stoorloos geluk , nacht na nacht .