(1892) Zijn arme vrouw bracht , hevig geschrikt door den vreeselijken slag , een kind ter wereld , dat geen levensvatbaarheid bleek te bezitten .Vreemden dragen het nu ter laatste rustplaats , een goede buurvrouw , een tante vergezellen de zusjes en het broertje ; een hunner draagt het eenvoudige kransje van veldbloemen , dat straks op de groene aarde zal worden gelegd naast het ruikertje van het oudste zusje .En het medelijden , de tranen gelden niet zoozeer het onnoozele wicht , dat voor zooveel ellende bespaard is gebleven , maar vooral de moeder , de arme weduwe , die in haar ijlhoofdigheid er zelfs geen vermoeden van heeft , dat haar kindje reeds bij den vader is .