(1918) Het werk van Jo de Wit mist heelemaal de romantiek , die door de literaire weerpropheten voor de komende tijden is voorspeld .En indien men opkijkt van de bladen van haar laatsten bundel , die van zijde zouden moeten vervaardigd zijn en in een zacht parfum gedrenkt , en men ontmoet de nuchtere letters van zijn courant , dan doen de woorden granaatkartets en mitrailleurvuur , waaruit die courant tot voor kort was samengesteld , ons aan , als vreemde , voor - historische begrippen .In ‘ Donker Geluk ’ geeft Jo de Wit eene reeks idyllen , geschreven met hartebloed , - uit hare kleine kleurige zinnen klinkt de stem van het vogeltje ons toe , waarvan Oscar Wilde verhaalt , dat zich ten doode had gewond aan een doorn , en terwijl het prachtige , robijn - getinte bloed over den boezem vloeide der smetteloos - blanke roos , kweelde de vogel zoo melodieus als nimmer een vogel gezongen had in de hemelsche paradijzen .