(1896) Luider klinkt alreê de donder Van den verren oceaan , ' t Middagzonnelicht duikt onder ; Mogt dat oorlogsschip vergaan ! Ha ! de wilde baren schuimen ! Ha ! zij steig ' ren torenhoog , Even of haar blanke pluimen ' t Looden wigt geen aasje woog ! Op den rasteng strijke ik neder , Om den wimpel zwier ik rond , - Want de vrees kreukt mij geen veder , Schoon ' t geschut zijn ' nood verkondt .- Hoe de hooge masten trillen , Hoe de wolk van zeilen slinkt , - Gretig vangt mijn oor het gillen Van de schare , die verdrinkt .- Waar is thans de god der aarde ? Wat vermogt zijn heerschappij ? ' t Lieflijk blaauw des hemels klaarde , Toen ik hooger steeg , voor mij ! 1843 .