(1859) Neemt rust , verstijfde longen ! Neen , hebt gy ' s levens bloei ten einde doorgezongen , Geen vaerzen vloeien meer by de intreê van het graf ! Staat de eens gewonnen kroon van Dichter eindlijk af .' t Gemurmel van de beek met zachten stroom aan ' t vlieten , Houdt op , wanneer haar kruik geen bronvocht uit mag schieten ; ' t Geboomte ruischt niet meer , als harde Wintervorst Den bladerloozen tak met witten rijp omkorst ; De nachtegaal ontvlucht de kaalgeschudde linden , Wanneer op vleugelen der felle Noorderwinden De Winter aanstuift in gewolde vlokken ijs , En aarde en lucht zich doscht in ' t nevelvormig grijs .De krekel - zelf ontvliedt den akker .