(1890) Een blik werpend op de flikkerende lichtjes aan het strand , begaven de dwangarbeiders zich langs de eenzame wegen van Nisida bij troepjes naar hunne slaapzalen .In de groote zaal waar hem eene bank , eene matras en twee grove lakens werden toegewezen , was juist boven de slaapplaats van Rocco Traetta een groot venster vanwaar men den vonkelenden sterrenhemel en de phosphorisch lichtende zee kon zien - een venster dat altijd open bleef , omdat met de warmte de reuk van al die menschelijke lichamen ondraaglijk was .Toen het gas was neergedraaid , en de tweede stilte bevelende bel had geluid , keek hij , terwijl reeds velen zijner makkers snorkten , uit zijn bed naar dat stuk lucht en zee .