(1724) Staat ruim , ô Hemelliên ! ô volk van barsze heuv ' len ! Zo zal zyn Eccho , op uw yz ' re borstweêr sneuv ' len .Hoort toe : Nu slaat de krop gejuig voor ' t pronkalbast , Dat in yvoore vloên zyn held ' re spieren wast , En ' t bloedkoraal belonkt in natte wildernissen , Om de eige lelygeur uit roozen op te viszen ; En gilt om Ambersmeer langs ' t Indiaansche strand , Het geen den vetten hals aan paerlesnoeren spant , Tot altaardamp van hem , die tempelen doet ronnen Op ' t streelend zielen - vogt van onbeweegb ' re bronnen .Hy wil het puimsteen ryk ontwyën van dat zweet , Waar uit dat Cythare wel eêr is t ' zaam ' gekneet , En rukt de Schilden los der kabbelende drommen , Om op den adem van wat zouts , Gods lof te brommen ; Dog ' t is vergeefs , want schoon dat Flora zelver kwam , Van God Zephier geleit , gelyk een Offerlam , Om met haar lieve lip dit Heilligdom te heffen ; Nog zou haar lekk ' re zugt die heerlykheit nooit treffen : Al steeg zelfs de Arabier tot boven op de kruin , Daar zig de Fenix schept uit zyn vermorzelt puin ; En roofde al het Kaneel , waar op hy moet verbranden , Nog zou die Wierookschors naar schoonder leppertanden ? Al kwam de Kaffer uit zyn Ebbebos , in ' t goud , En torste op zyne schoft , den schat dien ' t aardryk spout ; Het vlammend Bergkrystal , en bloozende Robynen , Nog zou die ryke praal zyn heerlykheit verkleinen ? Dring verder met uw toon , of zwyg myn Zangheldin ! En geef uw Lier aan een verwoede Wout - Papin , Of norschen Wigchelaar , die heet op schorre klanken , De Slangen in hun hol doet van verbaastheit janken ; Wyl de Eiken zidd ' ren gaan op broozen van metaal , Wanneer de Toverklok geklept , hen altemaal Verminkt , als Gras , ' t geen word door droogen wind vertreeden .