(1834) Behalve in het eerste de stelling : ‘ Wie eindloos weent , was nimmer braaf , ’ die ons te gewaagd , en de benaming van het gestadig hoogtijdvieren , aan het huiselijk geluk gegeven , die ons te overdreven , en in het vierde eene vlugge zwaluw , die den wagen der lente trekt , welk beeld ons te gezocht , te oneigen en te klein voor de zaak voorkomt ; behalve dit even aangewezene , willen wij nu op geen kleine gebreken turen , maar liever ter proeve een paar coupletten uit het eerste mededeelen , waar eerst van hem , die zijne vreugde alleen in zingenot zoekt , gezegd wordt : ‘ O die zijn levensvreugde meet Naar ' t aantal van zijn dischgeregten , Of wie zich slechts gelukkig heet , In ' t heerschen over vele knechten , Die ziet in elken keer van ' t lot ' t Geopend graf van zijn genot ; Die kan geen blijde dagen tellen : De wind , die andren regt verkwikt , Bedreigt zijn broze waterbellen , Voor wier vernietiging hij schrikt .’ en daarna van den godsdienstig vergenoegden : ‘ Niet als een zee , die woelt en bruist , Door vlagen om - en opgedreven ; Maar als een beek , die zachtkens ruischt , Zoo vloeit zijn nut en vruchtbaar leven .De storm beroert de vlakte niet ; Hij doet den murmelenden vliet Niet buiten de enge bedding zwellen ; En de oever , dien hij voedend kust , Moog slechts wat kleine bloempjes tellen , Hij is ' t verblijf van deugd en rust .