(1881) Wen blik en wenk en woord was uitgeput , Verried een zucht dat nog het hart verlangde .Toen , met een gloriekrans om ' t edel hoofd , Als ' t zonlicht dat de korenschoven tint , Kwam uit het Oosten Jubal met zijn lier , En hief een plechtig lied aan in den kring , En deed den zoeten galm der snaren rijzen Met wissen maatslag , lisplend als een zucht Of schallend als een juichkreet : ruischende echo ' s Der driften , die er woelen in ' t gemoed .En vreugd doordrong de lucht , doordrong de schare , En smolt hun zielen in verrukking saam , Al sprak ze een andre taal tot ieders hart , - Gelijk de jonggeboren lente in ' t schepsel De driften stilt of opwekt , een bezieling Die hier tot toorn en ginds tot weekheid stemt .