(1858) - Onrustig hart , wat moogt gy dringen ! Laat af , laat af , ik kan niet zingen ; ' k Zie niets dan nevels die me omringen , De Hemel hangt omfloerst met zwart .- ‘ Ondankbre , zwijg dan , kunt gy zwijgen ; Maar zie , aan wien ge uw zang ontzegt ! Voor wie men myrth - en lauwrentwijgen Met roos en krokus samenvlecht ! Of kunt ge aan ' t ongeruste woelen Van ' t wederstrevig hart niet voelen , Wat Hebe voorzit aan dees disch ? Wat Zanggodes u aan zal vuren ? En wie in deze plechtige uren De Godheid van den feestdag is ? ’ - Mijn hart ! gy wint , gy haalt het over ! Ja , voor die Godheid vloeit mijn Dicht ! De Winter - zelf draagt Lentelover Op d ' enklen wenk van heur gezicht ! Wat Zangaâr zou niet vrolijk bruischen , Wat Dichtgalm niet verrukkend ruischen , Daar zy het feestmuzyk gebiedt ? ô ! Die in d ' invloed van haar oogen Nog vuur behoeft van Dichtvermogen , Kent Chloë , kent de Dichtkunst niet .- Gy , bloem der lieve Maagdenreien , Die de eer van twee gewesten zijt ! Door de eer der Hollandsche valleien Aan d ' oever van den Theems benijd ! ô Laat me een hand vol slechte meien Op dees uw blijden Jaardisch spreien : De tooi der valschheid kent ze niet ; En ' t is een boezem , wars van vleien , Die u een zuivre hulde biedt .