(1903) Het lied klaagt als een nocturne van Chopin die in den zomernacht door het open venster uit onbekende woning het oor van den reiziger treft en hem doet mijmeren over ver , vreemd leed : kamermuziek , haar droeve vlagen voortgolvend , voor een oogenblik , in de donkerlichte lucht .Hoe blijft de melodie lang nog in de verbeelding ronddwalen , als de klanken reeds verstorven zijn ! Zoo is het met de ‘ Verzen ’ van Boutens ; het eene draagt zijn roerend smartverlangen en zijn levens - schuchterheid aan het andere over ; en men gaat door het bleeke duister van zijn zangen , omweven door ijle fantazieën die het hart wel niet voor goed gevangen kunnen houden , maar die toch blijven voortneuriën - in ons ? of komen ze uit den afstand van het donker als omfloersde klanken ? Soms vermant zich de toon der gedichten , en de geest van den dichter schijnt zich in het zonlicht te gaan verheugen of zich schrap te zullen zetten tegen het starre wolkenwit van den dag , maar het is alleen om in te smartelijker klacht uit te breken over zijn stervend , zijn dood verlangen en om te denken aan ‘ de volheid van het ingehouden leed ’ , dat Zal ruischen in metalen bekkens van den nacht .Totdat de verzen uitbloeien in het verrukkelijke avondlied waar de melancolie speelt met de laatste vochte zonnestralen en de gestorven geliefde wil lokken uit haar somber pijnwoud met lied en nameroepen en purperen roos , brandend als de hartewond .