(1919) Ze ging langzamer nog loopen en keek even om zich heen , dan weer vluchtig tot den hemel op .Voor haar uit was de vijver - , witte eenden met gouden bekken dreven daar als bedwelmd in geur en glans en damp - en weer was het als gingen haar oogen wijder open en zette haar hart zich uit , dat ze meer en beter het zalige leven omvatten zouden ; dan knelde ze de oude lederen portefeuille tegen zich aan en haar adem ging zwaarder in de overstelping van het geluk - , ze gevoelde , terwijl ze het nog beleefde , het oogenblik als zeldzaam en onvergetelijk .De woorden op de witte papiertjes binnen in het verkaalde , versleten leer - , haar waterglanzen en metaalvloeiingen ; - Gedachten , haar parelen , die ze opdook uit de diepten van haar Ik - , wonderparelen , waaruit het vermogen straalt , dat in magische trilling Chaos tot Cosmos ordent en voor elken voetstap schatkameren ontsluit ; Formules , fijn en al fijner geslepen , naar alle zijden dringend met hun klievend licht het schemerend , sluimerend leven in - , haar diamanten .