(1873) ‘ Mijn broedren , die het heil mocht treffen Op Vlaandrens grond het licht te zien , Die moedig steeds , als Vlaamsche telgen , Der dwinglandij het hoofd dorst biên .Hoort naar mijn woord ! ’ roept Artevelde , Ik ben een burger zoo als gij ; Ik voel de rampen die ons dreigen , De rampen van de slavernij ! Weêr rukt de vijand uit zijn holen ; Door slangenlist en vuig verraad Omgeven , loert hij weêr op Vlaandren , Het voorwerp van zijn eeuwgen haat .Ons zwakke vorst ligt in zijn handen ; Hij heeft geen eigen mannenwil , Hij ligt voor Frankrijks voet gebogen , En treedt in Frankrijks staatsgeschil .