(1913) Ook door de dichte struiken zwerft hij heen en weder , Of volgt de wendingen der parelende vliet ; Op eenmaal schouwt hij lachend van de rotsen neder Naar ' t vee , dat in het dal zijn middagrust geniet .En zoo doorloopt hij soms de glinsterende bergen , Dan weêr de schaduwen van ' t zomersch geurig dal , Het wild gediert ' , welks kreten hem in droomlust tergen , Slaat hij scherp blikkend neêr ten doodelijken val .Maar als dan de avond daalt op de ademende weide , Zet hij zich in de bloemen , moede van de jacht , En ' t wordt één tonenlust en liefelijk verblijden , Wen in zijn warme hart de Muze zingt en lacht : Dan lokt hij uit het riet zóó wonder - zoete wijzen , Als niet de vogel van het snikkend smachten kent , Die , klagend in der loov ' ren luwe paradijzen , Zijn gansche ziel uitzingt naar ' t bloeien van de lent .