(1859) ’ Droomen noemde hij zijne gedichten , de uitingen van zijn binnenste , en zij waren het bij wijlen ; schoone , liefelijke droomen somtijds , maar ook , wat droomen vaak kunnen zijn , een spel der verbeelding , en wel van eene verbeelding , die , terwijl het oog des lichaams gesloten was , aan de zichtbare schepping voorstellingen heette te ontleenen , welke wel eens tegen het oord van herkomst getuigden .Toch ruischte de stemme zoo zoetelijk en zacht , toch deed ze zoo menige snaar in den boezem trillen , toch woei er zoo ' n warme adem uit die tonen ons tegen , dat eene breede schare hem gehoor gaf , en hem volgde in zijne ..