(1875) ‘ Voort ging het , voorbij heggen , hekken en boomen - voorbij boerenwoningen en schuren en menschen , die van hun werk naar huis stapten , - voorbij ezelkarretjens , die zoo ver uithaalden , dat ze bijna in de sloot raakten en ledige vrachtwagens met steigerende paarden , die door de voerlieden al worstelend worden vastgehouden , tot de diligence voorbij was , - voorbij kerken , hier en daar afgezonderd op stille , eenzame plekjens staande , met kerkhoven er om heen , waarop wilde bloemen de graven der dooden versierden - voort , alweder langs beken en riviertjens met biezen begroeid en waarin het rundvee zich de hoeven verkoelde - voorbij omtuinde weiden en hooilanden met de hooibergen van het vorige jaar , nu zoodanig afgestoken , dat zij in de schemering naar vervallen ouderwetsche gebouwtjens geleken - voort maar door den met keyen bevloerden overlaat van een beekjen , zoodat het water vroolijk in het rond plaste , en dan weder den vlakken weg op , altijd voort .’ ‘ Voort gaat het nu weder door de donkerder wordende schemering , alsof de lantaarns van Londen , nog vijftig mijlen ver , zelfs hier op den weg licht genoeg gaven - langs het grasperk van een dorp , waarop nog eenige achtergebleven balspelers toeven en het vertrapte gras een frisschen geur verspreidt .Voort gaat het met versche paarden van de herberg , waar al de drinkebroers buiten komen , om de diligence te bewonderen , terwijl het laatste span met loshangende lijsten naar den waterbak stapt , en een troep jongens het joelend naloopt - over de oude steenen brug in galop , zoodat de vonken in het rond vliegen en weder naar beneden het openstaande tolhek door , en den beschaduwden weg op .