(1900) Het kiezelgrint knarste onder Hedwigs voeten , een duif vloog kleppend op , en op den hoogen esch aan ' t water begon een meerl te fluiten .De wind was wasemzoel , met de lang ontbeerde geuren van levend kruid , de meerl floot zijn melodie , glad en klaar , zuiverlijk verwonden , was even stil , en floot dan weer .Waar was toen al ' t wintergeluk , het gevoel van ' t feest , met sparloover - geur en danswijze , waar waren de schamele vreugdetjes van jongens - ontmoeten en aardig - gevonden worden ? Vernietigd , vertrapt , om mee te lachen en van te walgen .