(1889) Zoo klaagde zij voort met lossamenhangende zinnen , in haar nervoziteit geprikkeld door een avond eenzaam gemijmers in eene overwarme kamer , steeds terugkomende op haar doelloos leven , dat zij voortsleepte als een vervelenden last , en er klonk iets in hare stem als verweet zij dit alles aan hem , aan Henk , aan haar zwager .Hij , zeer verlegen , ontroerd door de geurige warmte dier omhelzing , welke hij toch niet al te teeder mocht beantwoorden , verbrak dien hobbelenden stroom van gebroken zinnen alleen met een paar banale troostwoorden .Langzaam , langzaam aan , op de volle , zachte toon zijner zware stem , liet zij hare melancholie wegwiegelen , als eene wemeling van rozenbladeren op een vliet .