(1918) Om het trieste geheim van haar leven hadden die harde oogen tranen geschreid , om haar te beklagen had zich de stugge stem verzacht .Wanneer ze over haar heen gebogen stond , haar waschte en hielp , het kindje aanlei en weer ontnam - dan stroomde er een teederheid van haar af , omvatte ze haar in bijna mannelijke bescherming , waaronder het wel zoet oogenluikend neerliggen was , in warm half - donker , alles vergeten , ademend den reuk van het kindje , van bloemen en lavendelwater , de eigen kleine wereld ..