(1908) ’ wordt daar vrolijk aangeheven , Om de oude linde liep ' t van speelsche schooljeugd vol , En ' k zie de rechterhand hem d ' ouden krijgsman geven , Die ' t neuriede , of zijn borst van trotsche erinn ' ring zwol Des blijden zegegalms : ‘ Prins Frederick heeft Grol ! ’ 212 Verscheiden mann ' lijk schoon der lente - levensjaren , Zoo kwistig door natuur het vriendenpaar bedeeld , Hoe blijft de menigte op uw tegenstelling staren : Hier ' s ochtends blonde tint , - daar glinst ' rend bruine haren , - Een blik zoo blij te moê , dat aller hart hij steelt , - Een oogenopslag , die , verzoekende , beveelt .213 ‘ Och , waarom beurt gij niet , als eertijds tegen Spanje Uw grootvaêr plag te doen , “ ' t veldteeken van oranje Versierd met gouden kant , en blauwe en zilv ' ren franje ” Thans tegen den François ? ’ - maar Willem leent geen oor Zoo hachelijk een beê , - op ' t smalle heuvelspoor Zwiert vast de witte veêr den wapenbroeder voor ; 214 Steeds kronk ' lend stijgt de weg ; - de stopp ' lige akkers wijken Allengs voor boschjes , die met roode bessen prijken , Voor eiken - herfstgroen , dat hun voorjaars - overtreft : - Als zich een vleugelslag ter slinkerzij verheft , Dan zien de lijster naar een diepte neêr zij strijken Waarvan zoo rap een rit den afstand nauw beseft ; - 215 Ter rechter zwenken ze op , waar enk ' le popels trillen : - Daar sluimert aan hun voet een beukenblaad ' ren zee ; Wat wolkje rooks blauwt voort langs gindsche gele steê ? - Wel mocht van eenzaamheid zoo doodsch als deez ' hem rillen Wiens arm het hout er hakt om ' s levens nood te stillen Ging huw ' lijksliefde niet in ' t schamelst hutje meê ; - 216 Neêr stuiven ze in hun vaart , - niet uitgelokt tot poozen , Schoon loof - bij loofgang zich ter wederzij verbreedt , Schoon ' t wijfje , dat haar wicht de borst geeft zonder blozen , Met d ' eersteling zoo blijd , hen hart ' lijk welkom heet , - Gewezen is de weg , dien zij den kortsten weet : Op rent weêr ' t rossenpaar , als had het zelf gekozen ; 217 En echter blijken prins en paadje , om ' t zeerste , doof Voor allen prikkel , die hen riep naar ' t Huis te Dieren Zoo lang des heuvels zand in ' t klaav ' ren om hen stoof : Den top bereikend , waar het naaldhout ' t mos laat tieren , Weêrstaan den lust zij niet , verkwikt door ' t geurend loof , Bewond ' ringsweelde in ' t schoon van ' t landschap bot te vieren .218 Schakeering - rijk beheerscht de verw der hoop ' t verschiet , - Waarover ' t zonnelicht een gulden luister giet , Die weêrkaatst van den vloed in kronkelflikkeringen , Of aad ' ren zilvers door ' t smaragd der beemden gingen ; Die weêrkaatst waar de blik zich kerken beuren ziet , Wier torenspitsen tot in ' t grauw der veerte dringen ; - 219 Een uitzicht , ' t geen niet slechts des landbouws lof verkondt Als , onder ' t stappen dat de kleppers doet bedaren , Hen ' t bont tapeet verrukt van zoo verscheiden grond : Voor wien hij ' t velerlei dier zaadgewassen vond , Wier ruischende oogsten vast ten dorschvloer zijn gevaren , Wier weêr beloofde ze in dien zweem van groen ontwaren ; 220 Een wereld , waarin ' t lot geen wreev ' lige aanklacht ducht Wijl ' t minder hoog dan laag bezoekt met krankte en kommer , De stulp gelijk ' t kasteel opnemende in haar lommer , Voor beiden mild met licht , - voor beiden mild met lucht : Der armoê eenvoud dus verkwikkend ' door genucht , Dat rijkdom last haar schijnt in overvloeds beslommer ! 221 Niet Willem mijmert zoo : de zadelknop van ' t paard Verstrekt hem steunpunt voor de uiteen gevouwen kaart Van ' t landschap , waar hij met zijn kijker om in waart , Of hij in hinderlaag des vijands heir vermoedde , Of hij , ter hulp der schaar , bevolen aan zijn hoede , ' t Bedreigde plekje zocht en pijlsnel derwaarts spoedde ; 222 ‘ Als ginds de lelievaan haar banen wapp ' ren deed , ’ Vraagt stouter vlucht , ‘ als vast de veldbrug werd gereed , Wat plek zou Lodewijk tot landingsplaats verkiezen ? Deez ' , - dunkt me , - en toch zoo hier de Zeeuwen , daar de Friezen , In ' t midden Holland , zich verhieven op mijn kreet , Bebloede vederpracht moest schuil gaan in die biezen ! 223 Zie , Bentinck ! ’ - maar de blik des jongen mans verraadt , Schoon dien gedroomden krijg hij schijnbaar gadeslaat , Dat minder tooverkracht hem boeit aan ' s vorsten vinger Dan de uiterwaard bezit , daar ' t vee zich , spieg ' lend , baadt , Dan troont naar ' t schild ' rig veer , waarheen , hoe dwars zij slinger , Dat touw die pont toch voert , des dwarelstrooms bedwinger .