(1897) Helaas ! die arme jagers , hun hand schepte , hunne lippen zwolgen , brak was de wel , brak bij walgens af .En voort was het gegaan , voort , vermoeijenis , uitputting , versmachting , het onlijdelijkst van al , ellende als gij uwen vijand niet toewenschen zoudt , maar die vergeten bleek , maar die opgewogen , vergoed , beloond werd , die niet te duur was gekocht voor het genot , dat met niets ter wereld te vergelijken viel , toen het ten langen leste ruischte door het kreupelhout , toen aller harte hoorbaar sloeg , toen aller adem werd ingehouden : dáár daagde het op , dáár knalde het , een koninklijk hert , maar ook een koninklijk schot : Wond , val en dood in ' t eigen oogenblik ! ‘ Heil dem Sieger ! ’ en wij beurden ons glas Olichsberger , - ‘ Moselwein , der Sorgenbrecher , ’ weet ge , ‘ schafft gesundes Blut ’ hoog op .‘ Nicht ich war der Glückliche , ’ hernam de Nimrod , ons bescheid doende , ‘ aber darum nicht desto weniger : Heil dem Sieger ! ’ en hij meende het ; leêg was niet alleen het glas , maar wij hoorden hoe zijn harte voor de jagt en den jager sloeg , in den lof dien hij den jongeren mededinger in het edele weispel toebragt , die zoo gelukkig was geweest zoo goed te treffen ; in den half weemoedigen toon , waarop hij verklaarde , dat het hem verheugde , dat er grooter jagers opstonden dan hij ooit was geweest .