(1857) Hy komt , en ' t wraakzwaard uitgetogen Zal plasschen in ' t weêrbarstig bloed ; Buigt , Volken , voor Zijn Alvermogen , Voor ' t vlammen van Zijn toornegloed ! Reeds daveren der bergen kruinen En rooken van verteerend vuur ; Reeds klateren Zijn wraakbazuinen , En zucht de bevende Natuur .Wat sluimert ge in , ô roekeloozen , Op ' t vadsig dons van eigenwaan , In zwijmeldamp en geur van rozen ; ' t Verslindend oogenblik snelt aan ! Voelt de aard die onder u aan ' t schudden Zich tegen uwen trots verheft , Terwijl ge als redenlooze kudden , In weeldrig dartlen niets beseft ! Rampzaalgen , ziet de nevels scheuren , Het schriklijk uur der wraak verschijnt .ô Wisselt voor geen eeuwig treuren Wat in één oogenblik verdwijnt ! 1823 .