(1896) Er heersche tusschen jong en oud Een lotsgemeenschap als in ' t woud Het deel van bloesem is en vrucht Zich wieg ' lende op dezelfde lucht ! 2 Al blijks genoeg wat ergernis De saaiheid van een hofje me is ; Van omvang eng , van aanleg stijf , Vervelings schemerziek verblijf : Een pleintje , dat voor ruimst verschiet Der buren kleene vensters biedt - Een perkje , dat geen vogels trekt Wijl ied ' re zoo ' tot bleekveld strekt ; - Een pomp , die weigert meer te gaan Zoo langzaam leerde dutten slaan ; - Het voorversterf van hart en hoofd Dat onder de asch de vonken dooft ! 3 Wat doe ik dan , - zoo menigmaal , Op weg naar ' t lomm ' rig Bloemendaal , Een stortbui me op ' t station verrast ; Of ' s winters , onverbeide gast , Ik in des Kruiswegs zoete kluis De liefste vrienden vind van huis - Wat doe ik met mijn hofjes - haat Dan in de Lange Heerenstraat , Den dankb ' ren blik ten steen gerigt Den bouwheer meldend ' van ' t gesticht , Er wachtende op het heusche woord Dat me ingang gunt door de enge poort ? 4 O Nicolaas van Beresteyn ! Uw huis zij laag , uw hof zij klein , Uw warm gemoed , uw held ' re geest Verkeeren elk bezoek in feest ! Gij deedt van uwen overvloed Niet maar tot in uw grijsheid goed , Noch zorgdet slechts dat de armoê ierf Toen zij in u haar trooster dierf ; Gij liet der twaalve , die uw beê Èn huist èn spijst aan deze steê , Gij liet in beeld een les ons na Op hofjes zonder wedergâ .5 Als wist ge dat uw oude naam Was vreemd geworden aan de faam ; Als waart gij op vergetelheid Zelfs van uw weldaên voorbereid ; Tuigt zwellend dicht noch weidsch blazoen Hier van den trots dien stichters voên ! Als hadt ge toch den dag voorzien Waarop uw deugd zou regt geschiên , Waarop uit veler harte een kreet Zou vorschen naar uw lief en leed , Verkondt ge aan wie uw beelt ' nis groet : ' t Gezin is ' s levens hoogste goed ! 6 Daar zit ge in zoeten zomertijd , - De bloemen geuren wijd en zijd - Daar zit gij op het frissche gras , - Waarvan de zon de paarlen las - Daar zit gij naast de liefste vrouw : Zie niets en gaat voor de echte trouw ! En om u speelt een bloeijend kroost , Een zestal dat van blijdschap bloost Van vreugde springt , van weelde juicht , Zoo vaak een twijg zich nederbuigt , En ' t handje plukt , en ' t handje vangt Wat gloeijende in het groene hangt ! 7 Gij , kersen , onder ' t glad geblaèrt Robijnen aan smaragd gepaard , ' t Waar vleijen , prees ik u zoo frisch Als ' t mondje van dien schalkert is ; - Gij , ruiker ! daar dat wicht meê speelt , Hoe mild ge ook zijt met kleur bedeeld , Gij weet wel dat uw luister wijkt Als bij die oogjes ge u gelijkt ; - Gij , vogel ! waar die knaap op boogt , Zoo gij een wijl zijn arm ontvloogt , Straks streekt ge weder uit de lucht : Waar vondt gij vrediger genucht ? 8 De moeder ziet haar blijde jeugd Herboren in der kind ' ren vreugd ! Hoe smeekt ze in stillen dank aan God Voor elk van die zóó zalig lot ; En grijpt de hand van haar gemaal , Welsprekende is dier blikken taal ! Zij vraagt hem of op ' t oorlogsveld Het hart van zulk een weelde zwelt ; Of ' t aan het roer van ' t schip van staat Zoo rein zich houdt , zoo rustig slaat ; En of , voor wat in glorie schuilt Hij dezen aardschen hemel ruilt ? 9 Als iemand hoort wiens meesterhand Den staf hier zwaaide langs den wand , Tot uit de luwt ' van dat geboomt ' Die schat van levenswijsheid stroomt : Als iemand hoort wiens hooge zin Die hymne wijdde aan huw ' lijksmin , In dagen toen de duytse lier Mogt kweelen van verboden vier : Hij geef ' den echten kunst ' naar lof Voor heerschappij op alle stof : Niets deftig - vroeds , niets dartel - mals Of ' t wordt betoov ' rend door Frans Hals ! 10 Aanschouw die kleener schilderij ! Dat meisje in weidsche feestkleedij ! En voel al de armoê van de taal Bij d ' eisch dat zij dien lust u maal ' ! Hoe boeit haar blondheid trots den tooi ; Die blaauwe kijkers - weg met mooi , ' t Is te alledaagsch ! - dat spel geniet , Bevoorregt , enkel wie het ziet , En draagt , erinn ' ring dezer steê , Den indruk voor het leven meê , Dat hij den allerliefsten lach De onsterf ' lijkheid verwerven zag ! 11 Gij , die zoo trouw blijkt aan uw ' pligt In vrome zorg voor dit gesticht ! Geen handel drijvend ' met dat schoon Al wierd zijn wigt in goud geboôn ; Gij , in wier hart nog eerbied leeft Voor wie dit huis gegrondvest heeft , Waarom uit vast twee eeuwschen nacht Hem niet geheel aan ' t licht gebragt ? De deugd , die dus de fantasie Wist aan te blazen bij ' t genie , Was zeker niet van ' t vuur misdeeld Dat vlammende op deez ' doeken speelt ! 1864 .Het schaakbord .