(1663) ZONNELINGEN .Febus : De nanacht duurt noch : mensch en dier en vogel rusten , Op bed , in hol , en boom , langs d ' oosterlingsche kusten : De nachtegael alleen , die zingende volhardt , Getuight dat hem dees naem met recht geschoncken wert , Dewijl hy , eer mijn torts de schaduwen komt stooren , Voor dagh , voor dau , zijn stem schakeerende elck laet hooren , In ' t Indiaensche rijck , dat vorst noch winter kent , Maer eeuwigh bloemen draeght : en daer de blijde lent Geduurigh quinckeleert , de roozen nimmer sterven , De zomer eeuwigh rieckt , de levendige verven Van gout en purper , op de vogelpluim gesprengt , En tot tapijt gewrocht , getuigen wie haer mengt , Verdrijft en wrijft , en weet zoo hemelsch te gebruicken , Dat alle kunstenaers en kunstpenseelen duicken , Het licht aenbidden , en uitroepen : al ons werck Is doof , en niet dan schijn .de zon , de kunst te sterck , Blijft overwinner in dees renbaen , daer wy sliepen .