(1884) Doch niets van dit alles ware in staat onzen Tannhäuser ontrouw te maken aan zijne bruid .Háre zijde zou hij blijven kiezen , en de hare - alleen ; ook al strooide met handen vol , te midden der algemeene geestvervoering , Afrodite - zelve hem het geurigst sieraad van alle tuinen op het hoofd : Doch Venus , of Zij , groen van lof , Goude ' en scharlaken bloemen , Dan op dat pas Te zamen las , Met reuk en kracht om roemen , En nam opzet Van iemand met Dat hoopje te verfrooijen , Door eere van ' t Met eigen hand Hem op het hoofd te strooijen : Indien zij daar Mij lokte naar , En open gunste toonde ; Mijn lief , en gij , Aan de andere zij , Mij tot een kusje troonde ; Tot u ik liep ( Ook of zij riep , En dreigde schier te vloeken ) Mijn troost , mijn goed , Mijn ziel , mijn bloed , Mijn hoop , mijn heil te zoeken .Elders weder , gezeten in het beroemd geworden torentje des Muider - kasteels ( zeskante koepel van steen in den boogaard achter het slot , studeerkamer in den vorm van een feodaal bastion ) , spreekt Christina ' s minnaar en bruidegom de kleine Vechtsche stroomheiligen toe en draagt hun eene eervolle zending aan zijne schoone en begaafde op : Gij heiligheedjes , die in bloemen en in kruiden U legert , en bezwemt de stroomen van de Vecht ; Die zijne vloeden slecht Zachtzinnig drijft in zee , voor ' t hooge huis te Muiden ! .