(1859) Maar spreek my niet van Poëtasteren Die kruipen by haar hemelvaart : Hun nagebaauw is Goden lasteren , En aller vloek en afkeer waard .Hun offerwaassems doen verstikken , Hun wierook stinkt , hun zang is hikken , Hun maat is nachtwachts klepgeklap , Hun taal , vervelend rijmgesnap .Zy lezen zeker , en verzwelgen ; Maar wordt hun ziel er van gevoed ? Doordrenkt met levendmakend bloed ? Met geestig vocht voor frissche telgen ? Helaas ! zy zwelgen slechts , niets meer ; Verteeren niet in de ingewanden ; Maar , is ' t verbrokkeld met de tanden , Zoo geven zy ' t bedorven weêr .