(1845) De inzigten van den Heer heije mogen niet geheel vrij zijn van die overdrijving , welke van de enthusiastische opvatting van eenig denkbeeld misschien onafscheidelijk is , maar niemand kan ze nog als hersenschimmig veroordeelen ; niemand , wien het geluk en de veredeling des volks ter harte gaat , mag onverschillig blijven bij zijne pogingen , waarvan wij meer goeds wachten dan van de matigheidsgenootschappen , wijl zij niet als deze den behoeftigen het weinige ( schoon onedele ) genot rooven , dat hij nog kent , maar hem een veredelend genot beloven , dat , zoo slechts de staat , of eenige maatschappij , in het kosteloos onderwijs voorziet , tot zekeren graad althans voor ieder genaakbaar , en van de gaven der fortuin onafhankelijk is .Het komt ons voor , dat de dichter al het treffende en aandoenlijke , dat er in de zangen der lieve , onschuldige kleinen schuilt , de ontvankelijkheid van hun oor en hunne ziel voor het liefelijk ruischen der toonen , de geschiktheid der muzijk , om tot voertuig te verstrekken van datgene , wat tot verstandelijke en zedelijke opleiding der jeugd verstrekken kan , in zijne melodieuse verzen heeft willen schetsen ; dat hij er zijn streven door wil regtvaardigen , de belangstelling des publieks er voor winnen , en inzonderheid allen , ‘ wien de gave des lieds is geschonken , ’ wil aansporen , om hunne pogingen met hem te vereenigen , en aan de vorming der jeugd door zang en toonkunst dienstbaar te maken .Na eenen voorzang , die het bekoorlijke der kinderzangen verheft , schildert hij eenige tafereelen van den roerenden en hartverheffenden indruk , dien zij onder verschillende omstandigheden op zijn gemoed te weeg bragten .