(1850) ‘ Ha , ’ dacht hij , ‘ misschien wordt daar de vinder van de brieventasch reeds opgeroepen .’ Dit zijn vermoeden was werkelijk gegrond , want met eene schorre onaangenaam klinkende stem , welke den omroepers over ' t algemeen zoo eigen is , riep de man met de koperen bekken , dat er twee dagen geleden , gaande dien en dien weg , eene geel lederen brieventasch verloren was , inhoudende eene groote waarde aan bank - en muntpapier .Willem , dit hoorende , drong zich met groote moeite door de omstanders heen , naderde den omroeper en vroeg hem naar den naam en de woonplaats van den eigenaar der brieventasch .