(1917) Toen gingen de reien , met hooge roode vingeren , naar het Westen staan en zongen op blauwe schalmeien : Gestrenge zonne , oog van den dag , weeldriger wonne verdrijfster , ach , vlucht waar uw banen purperend tanen , duikend uw nuchter en klaar ontzag .Laat palmenbladeren , ruischende zacht , konden uw naderen en nijgen , nacht .Vriendlijke deuren zuchten en geuren ; sterren bescheiden op minnewacht .