(1857) Neen , waar we in ' s aardrijks rug de gladde veldspâ steken , We ontmoeten , laag by laag , dat onmiskenbre teeken .Hier , d ' indruk van een plant , die , aan deze oorden vreemd , In afgelegen streek zijn ' groei en oorsprong neemt , En die rivier of meer , in ' t rollen van heur baren , Van grond of oever schuurde en met zich af deed varen : Daar , ' t merk van schelp of visch , in ' t harde leem geprent Van ' t innigst van ' t gebergt ' dat zee noch water kent , Toen ' t albegravend nat des afgronds , weêr aan ' t slinken , Zijn aangespoelden schat op ' t uitheemsch erf liet zinken .Dat leem , toen weeke slib , die lucht en tijd verhardt , En zetsel van het vocht , waar ' t meê verwikkeld werd , Werd lichtlijk tot een vorm , en deed aan laatre lagen Het ingedrukte merk in rijzend beeldwerk dragen .