(1902) Het bruist en kookt in hem , het stuwt hem naar de keel .Weer ziet hij ze voor zich de krotten , die den proletariër tot woning zijn aangewezen ; weer ruikt hij den rottenden , giftigen stank , dien hij als diamantwerker , thuis zoowel als in de werkplaats , heeft moeten inademen .Weer komen hem voor den geest de tooneelen van walgelijke ongebondenheid , die in de fabriek werden afgespeeld , en hoort hij de liederlijke taal , die daar van den morgen tot den avond werd uitgebraakt .