(1848) den grootsten afkeer gevoelde .Na de bezigtiging van het verblyf , begaven de dry makkers zich aen het venster en bewonderden het schoone schouwspel dat zich , by het ondergaen der zon , voor hunne oogen aenbood : ‘ Heilige herinnering ! ’ zuchtte Wolfang ‘ hoe dikwils heb ik niet , hier op deze zelfde plaets , uren van zaligheid gesleten ! Hoe dikwils heb ik niet myne oogen op die wyde uitgestrektheid laten zweven en , terwyl my de frische geur van het zoute water der Schelde , op de vleugelen des zefiers toegewaeid werd , aen de grootheid gedacht van het wezen dat alles bestuert , dat in alles leeft en ademt ! Hoe dikwils heb ik my op die stonden van het stoffelyke niet tot het geestelyke , van het zien tot het gevoel opgeheven gevoeld en boven het aerdsche , boven het geschapene gezweefd ! Gelukkig , zalig waren my toen die stonden ; zy waren als de voorbode van het zielsgenot dat de algoede my later in zulke volle maet voorschonk ..