(1857) Doch baatzucht slaat den geest in ' t juk der slaverny ; Bedwing haar , sterveling , zoo zijt gy waarlijk vrij ! Ik heb , hoe zeer ik me ook van andren moest beklagen , Mijn ' broedren steeds een hart vol teêrheid toegedragen ; En , ach ! zoo ' t heerlijkst zwaard ten laatste weerloos wordt , Het edelst renpaard - zelf in ' t loopperk nederstort , Wie doet me een ' mensch , zoo groot , zoo rein van hart aanschouwen , In wien de menschlijkheid geen ' toegang heeft behouën ? Neen , ' s stervlings deel is geen volmaaktheid ; zoek vrij rond ! Het schittrendst hemellicht heeft zelfs zijn ' avondstond .Slechts enklen is ' t vergund , met altijd vaste schreden Op de eedle baan der deugd voor andren uit te treden : Zy zijn ' t , wier levensloop een geurrijk bloemperk is , Met morgendaauw besproeid , en altijd even frisch .Wat ware ' t leven zoet , indien de bloei der dagen , Zich lachende aan de dood ten offer op mocht dragen , Of de eedle kracht der jeugd ons bybleef tot aan ' t graf , En niets aan d ' ouderdom ter plondring ' overgaf ! Dan zacht ! vergunde ons ' t lot de goedren van het leven , ' t Was , om ze op d ' eersten wenk ten opeisch ' weêr te geven .