(1858) Wat wij het hoogst in een kunstprodukt roemen : de gedachte , wordt uit den aard der zaak gemist .De stoffe leent zich niet tot eene uiting van het hooger leven , zij vordert beschrijving en beschouwing , en beiden zijn in dit gedicht voortreffelijk : Wat een wolk van bloesemgeur Heft zich walmend in den hoogen ! Welk een pracht van bloesemkleur Biedt zich overal aan de oogen ! Zijn we in morgenlandsche lucht , Waar de geur der rijpe vrucht Onder versche bloesems wademt ? Zijn we ' t welig oord omtrent Waar de Araab in zijne tent Ambrozijn en reukwerk ademt ? Zijn we in de eeuwig groene lent ' Waar , in Hyblaas zachte streken , Bloem en blaân van honig leken ! Wat een wolk van balsemgeur , Welk een pracht van bloesemkleur ! Neen , we zijn in Vlaanderen , waar het lommerrijk woud schaâuw biedt voor den zonnebrand , waar een zee van koren golft en de boekweitakker als een veld van sneeuw zich voor ons uitstrekt .Welke geuren er opstijgen , welk een arbeid er door de nijvere bij wordt verricht ! Maar niet slechts het bietjen dat de honig puurt geeft beweging aan het heerlijk tafereel , maar ook de mensch .