(1917) Jan Vermeire , hij , zoon van een plattelandschen ploter van konijnenvellen - de gruwelijkste huisnijverheid van Vlaanderen - ; grootgebracht in het zwartste gebrek en den donkersten wrok , had zich weten op te heffen tot magazijnier in eene groote katoenspinnerij .De dagelijksche omgang met de ellendigste loonslaven , met halfnaakte continu - meisjes die haar jeugd verslensen en verslonsen in heete zalen vol natten damp en stinkende walmen , gevaarlijk als miasmen en aanhitsend tot de laagste geilheid , had zijn opgeknopte opstandelijkheid voelen ontbotten tot vervaarlijke bloemen , als bespat met dik en duister bloed .Nog vóór den tijd van het geweldig anarchisme der jaren negentig gevoed , doorkneed met de half - verduwde theorieën van een Proud ' hon , blakend voor de droomen van een Fourier die bij hem gloeiende koorts werden , was hij de dweepende geworden , die zich weldra in het collectivistisch socialisme en bij de organisatorische voortvarendheid , die hem gepeuter leek , der Gentsche socialisten maar half thuis kon gevoelen .