(1914) Het duisterhellende en holachtig steegje lei als een soort van verhoogd eng brugpad tusschen den Zeedijk en de dieper gelegen Burgwallen .Karel schuurde langs de donkere lichamen van een paar fluisterende wijven , die een smoordronken kerel , met behulp van een souteneur , de stinkende trap van hun woninkje opsjorden .Hij herkende in het schuwe lantaarn - schijnsel de rood - opgezwollen tronie van Daan de Ruige en den matgelen kop van Geertje , zijn meid .