(1838) Het Duifjen .‘ Minlijk duifjen , liefdebode ! Spreek , van waar uw rassche vlucht ? Waarom sneeuwt gy zooveel geuren Door het dundoek van de lucht ? Hoe toch komt gy aan den balsem , Die terwijl gy herwaarts snelt , Van uw blanke vlerkjens druppelt En ter neêrspat op het veld ? Zeg my waar ge u henen spoedt , Wie gy zijt en wat gy doet ! ’ ' t Is de zoete Teoszanger , Dien ik thans tot meester heb , En voor wien ik vrolijk fladdrend , In dit uur de wiekjens rep , Want hy zendt my naar Idore Die een ieder aan zich boeit , In wier lieflijk blaauwende oogjens ' t Tintlend vuur der liefde gloeit , En die ook Anakreon Door heur schoon ontvlammen kon .Voor een kleen doch zangrig liedtjen , Toegeheiligd aan de Min , Kocht hy my , niet lang geleden , Van de Idalische Godin ; Nu bewijs ik hem mijn diensten , En bezorg , gelijk gy ziet , Weêr dit briefjen aan de schoone , Want ik min mijn meester teêr , En mijn meester mint mij weêr ! - Wel is waar , hy heeft goedgunstig My de vrijheid toegezegd , Maar in plaats van heen te vluchten , Blijf ik trouw aan hem gehecht : - Want , wat vreugde zou het schenken Zoo ik al op lichte pluim , Zonder doel in ' t ronde zweefde Door het ledig hemelruim ; En slechts veldgewassen at , Van den killen daauw bespat ? Nu toch smaak ik steeds een weelde , Die de minste smart verbant : ' k Pik gedurig zoete spijzen Uit mijns meesters eigen hand ; Als ik , moede en mat gedarteld , Somtijds dorst gevoelen mocht , Lep ik uit zijn berkemeier ' t Vrolijk bruischend druivenvocht : ' k Vier dan zonder vrees of schroom Kirrende aan mijn vreugd den toom ; - ' k Rust , wanneer ik ben verzadigd , Op zijn elpenbeenen luit , Of ik spreid mijn donzenvlerkjen Fladdrend op zijn schouders uit .