(1680) Jacobus Borstius ; Vermaard Leeraar der Gereformeerde Gemeente tot Rotterdam .D ' Afkeerigheyd , en scheure van verdeeltheyd , Die ' t Christendom in zijnen geur besmet , Bezettende de herten met vereelt heyd , ' t Geen ' t heelen van de reet te rugge zet ; Brengt menigmael de wijsheyd , en de gaven , Van velen , niet aen ' t algemeen te nut , Maar laats ' helaas ! als in een hoek begraven : O ! wierd alom dat kank ' rig quaad gestut ! O ! wierd alom , met yver , en verlangen , Van elk gewrocht ten goeden ; dat die sterk En sterker is , de zwakker mocht vervangen , Ten aanbouw van een algemeene Kerk ; Wat waar ' t een zaak van wenschelijke weelden ! Nu kan men ' t sich wel drukken in ' t gedacht , En als een schets van heerlijkheyd verbeelden ; Maar daar te traag de vrucht van word verwacht : Nochtans de drift der God - gezinde Zielen , ' t Zy waar zy ' t merk der goede vruchten ziet , Als zaden welk op vruchtb ' re gronden vielen , Verheugt zich hier , en doemt dien arbeyd niet : Zy zucht dan om ' t verlies van zulke Mannen , Die , schoon van haar verdeelt in zinlijkheyd , Zy echter ziet met yver ingespannen , En aangenoopt van winzucht , en beleyd , Om haren Heer met woekerende waarde Te dienen van het pond hen toevertrouwt ; Veel beter dan daar ' t toegestopt in d ' aarde , En niet de grond besproeyt word , of gebouwt : Dier Mannen een heeft ROTTERDAM verloren , In haren BORST ; diens onvermoeyde vlijt , Daar Hy verstrekte , een wachter op den tooren , Elk gade sloegh ; en yverde , in sijn tijd , Met indruk , en aandringende bewegen , Om elk zijn plicht te leeren ; om dat geen , Waar in hem meest de kerne dacht gelegen , Elk in zijn staat t ' ontdekken , en t ' ontleen .Uytzinnigen , die ' t voorwerp der genade , In wulpsheyd het verkeerende , misbruykt ; ' t Zy g ' u verstrikt in dartelen gewade , Of onder ' t scherm der krul - paruyken duykt ; Gevoelt gy niet , Zondaren , Zondaressen , Gevoelt gy niet die donderende stem , Van zijn in ' t hert met kracht gedreve lessen ? Of had helaas ! zijn woord te luttel klem ! Hovaardigen in dartelen gewade , Ten halze toe verzopen in de pracht , Door ' t sling ' ren by die slippen van parade , Verscheurd ' Hy ' t kleed der wulpsheyd : om de dracht Der eerbaarheyd u reynlijk aan te passen : Nadien het kleed gewasschen in het bloed Des Heylands , u , met water reyn gewasschen Van ' s lichaams smet , voor God vercieren moet ; En dat die twee zich niet te zamen schikken : Wie , in ' t gemoed op zulk een ernst geraakt , Zouw dan aldus niet sidderen , en schrikken , Die zich bevind ellendig , arm , en naakt ? Wellustigen , die , daar gy ' t vleesch tot lusten Met spijs en drank opvullende verzorgt , En zorg ' loos blijft op ' t bed der zonde rusten , Zoo lang u Gods genade duldt , en borght ; Hoe heeft Hy u die rust gezocht te breken ! Die zwijmelwijn , op ' t klinkende geluyd Van glas aan glas , zoo gulzig uytgestreken , Streek zijne stem met sterker klanken uyt : Geveijnsden , die , met momverdek beweven , ' t Schijnheylig hert op ' t gladde voorhoofd draagt , En ' t quaad ter smuyk doet spark ' len in uw ' leven ; ' t Geen God , en elk , ten uyterste mishaagt : En Gierigaarts , die , met uw ' ziel - gedachten Na ' t outer van den gouden god gekeert , Raapt , grijpt , en schraapt , met jachten , en met trachten ; Den afgod eert , en van God afboeleert : Gedenkt u niet met welke klater - zwepen Hy , zittende die dwaasheyd achter her , U menigmaal in ' t hert heeft aangegrepen ? En bracht al ' t valsch blanketsel in de war ? En kunt gy dan dien hamerslag gedoogen , En breekt u ' t hert van hare weerslag niet , Als met een kracht gevallen uyt den hoogen , Nu , nu gy hier dien mond gesloten ziet ? Zoo moet het wel het steenwerk der gewelven .