(1867) Meer dan twee uren lang hingen de verzamelden aan de lippen des voorlezers , nu eens met een traan in het oog , dan weder met een blijden lach op het gelaat .En aan het souper , in dezen fijn beschaafden kring , waar anders elk platduitsch woord geacht werd naar den pikbroek te rieken , spraken zelfs jonge dames , nauwelijks van de kostschool teruggekeerd , het Platduitsch met een zekerheid en gemak , die bewezen , dat de herinnering aan de oud burgerlijke grootouders , aan min en dienstboden nog niet was verloren gegaan .Voor een goed deel is Reuter hieraan zijne bekendheid verschuldigd , dat hij nog gedurende zijn leven zijn rhapsoden heeft gevonden .