(1889) Ruischende als de sneeuw kwamen ze dalen De drempels af , de hooge ramen in En hoorden Balders naam , en leed en min Deden ze weenen waar haar groepen stonden Onder donkere boomen , waar ze vonden Opene vloeren , knielden ze wel neer .En ' t vrouwejamm ' ren ruischte er zacht en teer In ' t mannemompelen , zoo als waterwel Ruischt in de herfstbosschen : droevig en schel .Eén was er droef en stil en dat was Mei , Zij kon niet weenen , in zich voelde zij Leegte en eenzaamheid - want heen was hoop Die daar had zitten spelen - en ' t verloop Van koud bloed maakte nu haar lichaam kil .