(1877) Ginds bloeit de geurende alpenroos , Die mij zoet lokkende tegenlacht : “ Hooger nog , hooger nog ! ” Ginds wacht de vriendlijke woning mij , Die voor den pelgrim een sponde spreidt , Eer hij aemechtig zinkt .Zonne des levens , ai , daal nog niet Achter het pijnwoud van d ' Alpenrug ! Avondrood ! sta mij bij ! Ginds geurt de lieflijke rozenstam ! Ginds spelt de schittrende avondstar Zaligen zegen voor ' t Bitterst gefolterde Menschenhart .’ Doch nu keert de dichter tot zijn zegethema terug .