(1918) In de lichte hall van het hotel - over blanke vloerplaten van gladgeslepen marmer , mat - glanzend , robijnen gloeiing , turkooizen fonkeling van tapijtjes precieuselijk heengelegd ; het stroeve vlechtwerk van moderne rieten meubelen tusschen palmen en plantenbakken - de bedrieglijke , koude schijn eener feestelijke intimiteit , waar lieden , elkaar volslagen vreemd en volkomen onverschillig , hun koffie nemen na het diner , en de menschlijke automaten , dof zwart en glanzend wit , strakke maskers onder levenloos haar , die alleen als automaten , niet als vrienden en verwanten te denken zijn , tusschen hen in bewegen , blaadjes neerzwenkend , met ingehouden vertoon van beroeps - volleerdheid en weer opzwehkend , als om van de lampen , melkige blazen uit de zoldering puffend , de matte glanzen af te scheppen .Er was kil - beschaafd gemurmel van gesprekken zonder inhoud geweest , gelach van enkel vluchtig behagen in een amusant vertelsel , van louter vlak plezier om licht en weelderig leven , zelfzuchtig en koud , zonder den warmen binnenklank van echte , gemeenschappelijke vroolijkheid - en toen was een breede , rood - gouden uniform - drager binnengekomen en had langs tafeltje na tafeltje de bundeltjes en pakjes rondgebracht ; achter zich liet hij overal de stilte , als een lampendoover de donkerte , en in den reuk van koffie en sigaretten , vanille - zoet en peperscherp van wijd open , rood - blanke anjelieren , leek elkeen afgereisd naar eigen woonstee , leefde lezend onder eigen hemel , toefde in eigen huis , veraf - de koude schijn van feestlijke intimiteit was weggevallen , maar elk voor zich zat nu verinnigd , vermenschelijkt boven de brieven - van - huis - er waren er ook die reeds hun versche couranten opengevouwen hadden en gaven zich argeloos te pronk achter het dagbladhoofd van dikke , zwarte letters , dat als een uithangbord hun nationaliteit verried .‘ Het zijn Spanjaarden , Frans ! ’ fluisterde Maddy een ingehouden jubel om de nieuwe ontdekking .