(1863) Bestoven papieren , gekreukte perkamenten lagen op den met matten bedekten vloer of op een paar met leêr bekleede taboeretten , maar de divan in de nabijheid van den schoorsteen was van mollige kussens voorzien , en de hoogruggige en sierlijk gebeeldhouwde stoelen evenzeer .Het dressoor , dat zich in het vertrek bevond , was van ouderwetsch maaksel en niet van het welriekende en fraai gevlamde hout , waaruit de laatste smaak dier dagen ze deed vervaardigen ; maar op het blad stonden fluiten van het fijnste glas en een massief zilveren schenkkan , waarin een gravenkroon gedreven en een inscriptie gesneden was : een teeken , dat het kostbaar stuk een geschenk was van een machtige in den lande .Wanorde was er nergens te bespeuren , zelfs niet bij den schijnbaar onordelijken hoop papieren , waarin Pym , zonder ooit te doolen , den weg wist te vinden ; strenge regelmaat was er echter evenmin te vinden ; maar zelfs de stoel , die schuins stond , de schenkkan , die als de koning in het kegelspel te midden der verschillende fluiten en roemers prijkt , getuigden van eene losheid , die even ver van losbandigheid als van stijfheid verwijderd was .