(1899) Mijn Lezers .Wie is er die des nachts verlaat ' t Gewoel der steden , en die gaat Waar bosschen staan en blaren fluisteren Naar ' s nachtegalen liedren luisteren ? Hoevelen zijn er zoo ? En wie Laat voor een geur van poëzie , Voor woordjes die daar zijn en zingen , Zijn vreugde en zijn beslommeringen ? Hoevelen zijn er zoo ? ' t Is raar En averechts , maar toch is ' t waar : De poëzie bloeit minst in tijden Van kalmen voorspoed , meest van lijden .De Bank zuigt geld met reuzenslorf ; De Beurs gonst als een bijenkorf ; De reede staat vol masten , wimpels , En ' t voorhoofd van den klerk vol rimpels ; De Rechtbank kibbelt fel en druk Tot meerder baat , en meer geluk Van het getabbaard gild der rechters , En der gebefte tongenvechters ; En Koffiehuis en Schouwburgbak Zijn vol , als ieders buil en zak ; Het goud berinkelt mild de toogen Voor wijn , voor lieve lodderoogen ; En naar den hartgalm , zieleklank ; En naar den zachten woordenzang Van dichters , wil er niemand hooren .