(1826) ’ Ja nog , nog dank ik u , die , reeds voorlang verscheiden , Die dierbre moeder hielpt , in ' t zorgen , waken , leiden , Zoo menig vrolijk uur schonkt aan mijn prille jeugd , Die leedt bij elke smart en deeldet in mijn vreugd , Reeds oud , en langer niet voor dezen post berekend , Nog zegendet door ' t oog , de taal van ' t harte sprekend , En , tot den laatsten dag van uw verblijf op aard ' , Een lid van ' t huisgezin , van ons onscheidbaar waart : Neen , ' t goed vergeet ik nooit , dat ik van u ontleende ; Getuige zij de traan , dien ' k bij uw sterfbed weende .o , Welk een blij verschiet ! Als ' t zonlicht straks verdwijnt , En ' t flaauwe van de kaars of ' t flikkrend lampje schijnt , Dan komt de pret eerst regt : gezeten om de tafel , Wordt nu het oog gelokt door poffertjen of wafel , Oblie en chocolade , of , ware lust voor elk , ' t Chinesche geurig blad met suikerzoete melk .Nu , daar ze uit volle borst een luchtig liedje zingen , Deelt moeder rustloos rond aan al haar lievelingen ; Geen enklen , dien haar hand , op zeegnen tuk , vergeet ; Zelfs soms is zij te ruim , de maat , waarmeê ze meet .