(1905) Daar knielt , van liefde en dank bezield , Des Heeren trouwe dienaresse , En giet haar alabaster flessche Uit over ' t heilig voetenpaar , En droogt ze met heur lokkig haar .De balsemgeur vervult het al ; De nardusreuk stijgt zoet ten hoogen ; En Jezus ziet met vriendlijke oogen En met een zachten glimlach neer Op ' t rijk bewijs van liefde en eer .Maar Judas sprak : ‘ Behaagt u dit , Dat zij den balsem goot ter aarde , En kwistte een gave , welker waarde Den armen zijn kon eens zoo lief ? ’ Hij droeg de beurze en was een dief .