(1862) Doch niets van dit alles ware in staat onzen Tannhäuser ontrouw te maken aan zijne bruid .Háre zijde zou hij blijven kiezen , en de hare - alleen ; ook al strooide , te midden der algemeene geestvervoering , Afrodite - zelve hem met handen vol het geurigst sieraad van alle tuinen op het hoofd : Doch Venus , of Zij vrolijk lof , Goude ' en scharlaken bloemen , Dan op dat pas Te zamen las , En reuken waard om roemen , En nam opzet Van iemand met Dat hoopje te verfrooijen , Door eere van ' t Met eigen hand Hem op de kruin te strooijen : Indien zij daar Mij lokte naar , En open gunste toonde , Mijn lief , en gij , Aan de andre zij ' , Mij om een kusje troonde ; Tot u ik liep ( Ook of zij riep , En dreigde schier te vloeken ) Mijn troost , mijn goed , Mijn ziel , mijn bloed , Mijn hoop , mijn heil te zoeken .Elders , gezeten in het beroemd geworden torentje des Muiderkasteels ( welk torentje , zijn gewoon studeervertrek , bestond uit een zeskantigen koepel van steen in den boogaard achter het slot , opgetrokken in den vorm van een slottoren ) , spreekt Chris - tina ' s minuaar en bruidegom de kleine Vechtsche stroomheiligen toe en draagt hun eene eervolle zending op aan zijne schoone en begaafde : Gij heiligheedjes , die in bloemen en in kruiden U legert , en bezwemt de stroomen van de Vecht ; Die , zacht van zin en slecht , Haar vloeden drijft in zee , voor ' t hooge huis te Muiden ! Meermalen , hetzij de liefde , hetzij de poësie hem dit had ingegeven , waren deze stroomheiligen en hunne gezellinnen de stroomnajaden , zegt hij , hem goedgunstig geweest .