(1862) Geef , dat ick gansch het rot van dese slimme tochten , Waer door mijn swacke ziel wert deerlick aangevochten , Met kracht magh drijven uyt en treden mette voet , En u magh dragen op een onbesmet gemoet .Ick ben , eylaes ! ick ben gansch deerlick wegh gesonken In kuylen vol gevaer , ick legge schier verdroncken In ongesonden stanck van ' t grondeloose slijck : Indien ghy niet en helpt , gewis ick ben een lijck .Wat isset van den mensch ? sijn alderbeste gronden Zijn , als een dreckigh kleet , bevleckt met vuyle sonden : Sijn deught en hooghste tucht is maer een dorre blat , Eylaes ! wat is de mensch meer als een aerden vat ? Sijn sinnen , en met een de loop van al sijn leven Wert door het sondigh vleesch , als met de wint , gedreven In ' t grondelose meyr van ' s werelts woeste baen , Wel op , en stae ons by , of , Heere , wy vergaen ! Mijn voeten zijn gestelt op glibber - gladde paden , Ick ben van alle kant bevochten van den quaden , Mijn lust gaet buyten spoor , myn jonckheyt speelt de beest ; Kom , dael op ons , ô God , met uwen reynen geest ! Kom , dael op mijn gemoet , ick wachte met verlangen ! Kom , stijf mijn krancke leên ! kom , stut mijn swacke gangen ! Kom , recht ons weder op , en hoet ons Heer , voor schant ! Brengh heyl aen mijn gemoet , en kracht aen mijn verstant ! Laet druppen uwe leer , gelijck een soete regen , Laet vloeyen , als een dauw , uw Goddelijcken segen Op ons benauden geest , bevochtigh ons gemoet , Verquick ons dorre ziel , door uwen milden vloet ! Ghy hebt my , goede God ! soo menighmael voor desen De wonderlijcke kracht van uwe gunst bewesen , Dies wil ick eeuwigh zijn en blyven uwen knecht ; O , laet mijn swack gemoet , bestaen in dit gevecht ! Zy doch soo soet en goet om ons te leeren stryden , Als ' t vlees is boos en broos , om naer de lust te glyden : Zy doch soo seer geneyght , om ons te houden staen , Als ons de quade tocht ter neder pooght te slaen .