(1870) En dan dat lachjen ! De mooiste van dominees dochters kon in hare beminnelijkste oogenblikken bij haar ter schole gaan om zulk een lachjen te leeren ! Maar neen , dat leert men immers niet , evenmin als men den blik van het oog veranderen kan ? Dat lacbjen was de zonnestraal , die de ziel op het gelaat wierp , was eene uiting van het onzienlijke ! Dwazen , die wij waren ! half droomend en met een koortsachtigen blos zaten wij haar aan te staren , altijd natuurlijk , als zij haar oogen een andere zijde liet langs dwalen , wij , wien nauw het dons om de lippen wuifde , wij , anders te wild voor het huisvertrek , hoeveel te meer voor een salon - ware het er ook een als die van Jufvrouw Bosker - wij , slechts tevreden in den grooten tempel met het blauwe gewelf boven ons en den telkens wegdeinzenden horizon tot grens ! Er is iets onbeschrijfelijks rein in die eerste gewaarwordingen , welke den wordenden man als een nieuwe sfeer doen voorgevoelen ; die hem in het weinig meer dan plantenleven , dat hij tot dusverre geleid heeft , van een hooger leven spreekt , hetwelk de omringende natuur niet langer tot eenig richtsnoer , tot eenig voorbeeld heeft .Maria was haar naam , zoo als Jufvrouw Bosker mijne moeder toefluisterde , terwijl ze het blauw porceleinen kopjen , waarin de thee geurde , aan de fijne maar bleeke lippen bracht .Dat kopjen duidde aan , dat zij dezen avond al zeer deftig recepieerde .