(1916) Nu ben ik meesteres van dit prachtig huis en daarna zal het huis verlaten zijn .’ Zij bukte zich over de geurende rozen en zei daarna : ‘ de bloemen fluisteren mij toe om spoedig te komen maar jij die een mensch bent , wat zeg jij ? ’ De onstuimigheid van mijn hart deed mij antwoorden : ‘ ik zou de bloemen haten als zij mij zoo lokten ! ’ en tevens wist ik dat ik in dit paleis en in deze tuin niet lang wonen kon .De koningin antwoordde niet , zij glimlachte slechts en toen zag ik dat zij betooverend schoon was omdat haar jeugd heel broos en teer was , een vreemd bedrog was haar jeugdig uiterlijk , zij had heel lang geleefd en had de rust der bloemen meer lief dan het leven der menschen .