(1896) Rondom hen stonden bloeiende kerseboomen , grijze , knoestige stammen pralende met ruikers van welige , roze bloesems , duizende vlindertjes van licht gelijk die in den teederen zonneschijn der lente hun vleugeltjes trillen deden ; en zij stonden zoo in een kring , de oude boomen met wintermos begroeid , dat het wel leek of zij als levende wezens tot Drogon en het knaapje zich neigden , als gasten die ten bruidsfeest komen in vroolijken dos .De zoelte , die nu en dan traag voorbij vloog , zweefde de vlottende geuren van jasmijnen , waarvan de lucht doortrokken was , met zich , deed de trossen der gouden regens bengelen , zoodat voor wie op den grond lag het was of de lieve muziek , die ver in de tintelende lucht de klingelende noenklokjes der kloosterzusters maakten , van de blinkende belletjens aan de boomen kwam .Ginds in het weiland bulkten koeien en het was zoo rustig dat Drogon somwijlen verwijderd de stemmen der dienstbare vrouwen meende te hooren die met hun waschgoed plasten in de rivier en elkander iets toeriepen .