(1914) Zoo bleef Jasper gansche avonden , gansche nachten prakkezeeren , in zijn eigen praten , soms luid op , plannen smeden voor de toekomst , kasteelen bouwen die hij een volgende maal weer in duigen liet storten , - pardaf ! Zijn verbeelding wipte weg en weer , nagenoeg gelijk een eekhoorntje in zijn kooi , maar keerde telkens en telkens weer naar de pioenroode wangen en de glimzwarte haren van de malsche bakkersdochter terug , - die voor hem in de wieg was gelegd geworden , dat leed geen twijfel , die zijn leidende engel in het latere leven wezen moest , op wier teederen boezem zijn vurige liefde weldra met wederliefde zou beloond worden .Zòo lang bleef hij somwijlen denken en dubben en dolen in den geurig - koelen warmoestuin , tot de jonge dageraad eindelijk boven de oostelijke bosschen van Belleghem kwam opgepurperd en hem gauw , gauw voor een paar uren naar bed dreef .Op een zekeren dag werd een jonge , bruinblonde hulponderwijzer in het dorp benoemd , M .