(1882) Onvoldaan met de taal , met den stijl , met de charakterschildering - ziedaar , ik beken het , den indruk waarmede ik ‘ Verzoend ’ uit de hand leg .Het purisme staat tegenwoordig in een kwaden reuk en het is een verdrietig werk , telkens en telkens weder de veelsoortige vergrijpen tegen onze moederspraak aan te wijzen , waaraan het verstompt gevoel van schrijvers en lezers zich hoe langer hoe minder schijnt te stooten .Dat de heer Schimmel sedert meer dan dertig jaren met ‘ sluimerlauwe ’ windekens , herinneringen , steden , kunstgaven en wat niet al omspringt of het zoo maar niets is ; dat hij een ‘ rechercheur ’ van de Amsterdamsche politie op den duur slangenaartige bewegingen laat doen en het snedig rijmpjen : ‘ Erg mooi ’ ; ‘ erg lief ’ , ‘ erg goed ’ , ‘ erg zacht ’ , ‘ erg rijk ’ , Klinkt mij erg naar , erg slecht , erg erg en ergerlijk , voor hem niet geschreven schijnt te zijn ; dat ook zijne personen wandelingen en tochten maken , soms hunne hartstochten bemeesteren en passende andwoorden weten te geven ; Potgieters hebbelijkheid om een uitroep als : ‘ Hoe edel is dit hart ! ’ te verdraaien in : ‘ Hoe edel dit hart is ! ’ of wel in : ‘ Hoe dit hart edel is ! ’ hem zoo navolgenswaardig toeschijnt , dat hij geheele bladzijden met dergelijke mismaakte zinnen volschrijft - het is alles zoo alledaagsch geworden , dat men gevaar loopt voor kleingeestig en bedilziek te worden uitgekreten , wanneer men zich verstout er voor de duizend en zooveelste maal verzet tegen aan te teekenen .