(1893) Sinds een uur in mijn herderinnekleed uitgedoscht , waagde ik een oogsken te werpen op ' t publiek , dat groote kind welk met de zelfde hand , zijn min slaat en streelt , dat ' s Zondags lauweren , en ' s Vrijdags doornen om den zelfden schedel vlecht ; ik zag den draak die ieder tooneellist met ontelbare koppen wenscht , hoe venijnig zij ook kunnen bijten .De rook kittelde mij de keel , en in de herberg , bakte hij de hoofden der aanschouwers in eenen monsterkoek , die met honderd monden praatte , rookte , lachte , en mijn arm hoofd deed ruischen , alsof ik eene groote zeeschelp aan ieder oor hield .Buiten trokken de jongens hunne makkers die op de vensterriggels plaats gevat hadden , er bij de broekspijpen af , namen hunne plaats in , werden op hunne beurt naar beneden gehaald en , het recht moest wijken voor het geweld , daar zij onmiddelijk handgemeen werden , om te zien wie van dien kosteloozen uil bezit mocht nemen .