(1919) Onrustige schaduwen glipten langs het hout der ordeloos dooreengeschoven stoelen , over het glimmend zwarte tafelblad met de gebruikte mokkakopjes en likeurglaasjes , langs den vergulden rand van de kaartjesschaal , waarop de slordige stapel brieven en telegrammen lag en over den blanken overvloed der bloemen , die niet langer verflenst leken , doch zeldzame glanzen vingen , in dien ijlen , diep - goudigen kaarsenschijn .Door de vensters trokken flarden vochtig frissche avondlucht binnen de zware kamer - atmosfeer , waar de bloemen zwoel geurden en sigarettendamp stond , als een balk van blauwen nevel ; de boomen voor het huis ruischten loom in den lauwen wind en in de doode kamerstilte geruchtte een roos , die zich ontbladerde en zijn witte schulpjes stortte op het tafelblad .Het geluid , ijl als een zucht , wekte Tine uit haar dof gepeins .