(1885) 1 - 22 van da Costa : Hoe zag in Nederland de zon zoo rood , de straten zoo doodsch ! Kasteel en burcht van Edelliên verlaten ! der burgren voorhoofd bleek en klam , terwijl de lucht van ' t zwaaien van het zwaard , den val der bijlen zucht , de houtmijt riekt en rookt , - het lied der Martelaren , gestemd in ballingschap en bange doodsgevaren , tot op ' t schavot niet zwijgt van God en van het Lam , tot dat het stikt in ' t koord , of wegsterft in de vlam ! Hoe viel een nacht zoo zwart op Nederland , na dagen als sints de Aposteleeuw geen latere eeuwen zagen ! Want ook tot Nederland was doorgedrongen ' t Woord uit Wittenberg herleefd , en ' t had van oord tot oord , van Henegouwen en Artois tot aan de stroomen des Amstels voortgesneld , de harten ingenomen , - uitwendigheden , door der eeuwen duur versteend , ontworteld , - plechtigheên van ' t Heidendom ontleend , of opgegraven uit de schaduwwet der Joden , geheel haar grond betwist van menschelijke geboden , - voor schitterschoon of schijn de rechten van ‘ het Waar ’ gehandschaafd - ' t licht der Schrift op zijnen kandelaar herplaatst , - de zuivere bron ontzegeld van het Leven , - den eenigen Middelaar Zijn eeuwige eer hergeven ! Proza .Wat al bloed drenkte den Nederlandschen bodem ! Wat al bloed steeg er op naar den hemel , zoodat de zon er rood van zag ! Wat waren de straten stil en doodsch ! Hoe waren kasteel en burcht van Edelliên verlaten ! Wat was der burgren voorhoofd bleek en klam van angst , terwijl de lucht in beweging geraakt van al ' t zwaaien van het zwaard , van den val der bijlen , - terwijl de houtmijt zoo riekt en zoo rookt , - maar ook toch terwijl men andere dingen ziet geschieden : ook terwijl het lied der martelaren , ontstaan in , en niets ademend dan ballingschap en bange doodsgevaren , niet zwijgt , zelfs op ' t schavot en op den brandstapel niet , totdat de strop het smoort , of tot de vlam het doet wegsterven .( Liever : uitsterven .