(1909) Rupert zong , verging zelf in zijn zang en vertelde met klanken en beelden zijne spasmodische zinschokken .- Toen was ' t een veld van rozen en de voeten van den tierenden man staken in den malschen dauw , die geurde .En hij danste , dolgekitteld , aldoor zijne teenen krullend , en zijn buik was glimmend en rond .