(1872) O , wij zouden hier gaarne langer toeven , om de heerlijk frissche berglucht in te ademen , langer ons oog doen dolen over wouden , meren , bergen , dalen , rotsen , over de ontelbare heuveltoppen en over de zee , die in ' t verre verschiet met haar zilveren golven een schoonen rand om ' t geheel vormt ! Doch wij hebben nog meer te zien , en spoeden ons daarom naar ons hôtel terug om van dáár de reis voort te zetten met de welingerichte stoomboot , welke ons tot Balloch voeren zal .Wij doen het echter noode , want het heeft iets onbeschrijfelijk opwekkends , dit heerlijke panorama , over ' t woeste bergland ; wij zouden zoo gaarne mijlen ver loopen over dat veerkrachtige , brokkelige heidekruit , dat zulke aangename geuren verspreidt door zijnen weelderigen bloementooi ; wij zouden willen doordringen in die vriendelijke boschjes , om er de middagzon te ontvluchten ; of op den rug in ' t donzig groen blijven liggen om er poëzij te lezen , in de telkens van vorm en omtrek afwisselende wolken ; wij zouden er willen toeven tot dat een dikke nevel ons die tooverschijngestalten kon doen bewonderen , waarvan wij zoo veel gehoord , zoo dikwijls gelezen , maar die wij nimmer gezien hebben ; en blijven genieten van die kalmte , van die rust in de natuur , welke door niets wordt verbroken , dan door ' t gegons der bijen , ' t geklapper van een wilden vogel , het kraaien van den kemphaan , of ' t getemperd geraas van een bergstroom , welke zich van een ijzingwekkende hoogte nederstort in zijn steenen bed ! Wij hebben na korten tijd ons hôtel bereikt , waar weldra de vriendelijke stoomer ons opneemt onder zijne gasten , en - wat ons al dadelijk daarbij treft , dat is ' t geheel andere publiek , dan men op dat soort van reisgelegenheden gewoon is te zoeken en te vinden .Geen sombere gezichten , geen lustelooze oogen , geen diep gepeins , noch koude berekeningen ; niets dat aan handel denken doet met zijn ingespannen berekeningen , zijn gewaagde speculaties , zijn onvermijdelijke afgunst .