(1725) Sta ruim , ô dagenraat , ik zal een middag beuren , Op een Trophé van goud , die aan de wolken stuit , Voor Parnas Heiligdom , en Clio , myne Bruid , Al zouw uw Atlas zelfs op zyne bodems treuren .' t Is enkel Majesteit , die my de ziel beroert : Ik ben ten Zangberg op van Muzen zelfs gevoert , En tepel haare borst , slegts krammender gedagten , Waar in die Aganip ' zo diep verhoolen leid , Die elk Oracels tapt , die van de steilte glyd Om offergeur , voor ' t ligt van Pallas troon te slagten .Ik heb myne armen vol van Thetys golvend bloed , En zweep de baaren voort , door ' t stuuwen van myn spooren ! Al wie een moortorcaan wil zien uit d ' afgrond booren , Die stel zig aan de spits van myn verwoeden moed , Die Rots , en Duin , hoe nors , kan trappen met den voet , Als hy getergt van wrok , door averegtze tooren , De staale wondertoorts in ' t kille vogt laat smooren , En al , wat leeven heeft , door Atrops sneuv ' len doet .