(1831) Gij zult met onversaagde harten , Koelbloedig , doodsgevaren tarten , Door d ' ouden zeeroem aangespoord ! Heel Neêrland boogt op u , o braven ! Uw heilige eeden zult gij staven ! Geen Hollands zeeheld breekt zijn woord ! Dat hebt gij , gij van Speijk ! bewezen , Wat geest in aller boezem woont ; Wat Neêrlands vijand heeft te vreezen , Als Neêrlands leeuw de tanden toont ! Zag m ' op uw borst de gouden stralen , Van koning Willems orde pralen ! Nog blinkt uw deugd met schooner gloed ! Daar , jeugdig held ! uw roemrijk sneven , Uw naam in aller harten leven , Uw naam voor eeuwig leven doet ! De winter week ; en van haar boeijen Ontslagen laat de Schelde weêr Haar zilveren golfjens dartelend vloeijen En krullend tuimelen op en neer , En op het spiegelvlak der stroomen , Heeft Neêrlands vloot haar post hernomen En ankert voor d ' ondankbren wal , Die , haatlijk broeinest van trouwloozen , Welhaast , om eigen schande blozen , Voor Neêrlands deugd verstommen zal .De stormvlaag loeit en rukt in ' t woeden , Een kiel van de ankerkabels voort , En ' t schip ten prooi aan wind en vloeden , Drijft , waar het storm en golfslag spoort ; Het vliegt , dat want en steven kraken , Het wis verderf in de open kaken ; De stuurman , door geen nood vermast , Klemt ' t slingerend roer in forsche handen , Vergeefs ! het keert zich aan geen banden , En schiet aan ' s vijands oever vast ! Geen tijger springt met vlammende oogen In feller woede naar zijn buit , Noch strekt van wellust opgetogen , Bloeddorstiger de klaauwen uit , Dan ' t graauw , met diep verstokt geweten , Bij ' t schateren der vreugdekreten , Zich neêrstort op de ranke boot : ‘ Ha ! gaan wij Hollands wimpel schenden , ’ Zoo schreeuwen de ordelooze benden , ‘ Rukt neer ten spijt van Hollands vloot ! ’ ‘ Rukt neer die vlag en scheurt ze aan flarden ! Die trotsche wimpel tergt ons oog ; Niet langer is die hoon te harden , Rukt neer , en onze vaan omhoog ! ’ ' k Zie de ongebonden vrijheidszonen , Zich onverschrokken helden toonen , Hier knelt geen vrees voor tegenweer , ' k Zie hen van woede knarsetanden , Ach ! offer van verraders handen , Strijkt Neêrlands reine wimpel neer ! Van Speijk , van edelen toorn aan ' t zieden , Gaat zwanger van het stoutst bedrijf ; Hij wenkt zijn moedige oorlogslieden : ‘ Gaat ! spaart voor ' t Vaderland uw lijf ! Ik staaf mijne eeden nooit geschonden ! ’ Hij , op de vuurproef trouw bevonden , Hij gaat , volvoert zijn kloek besluit ; Triumf ! hij zal dien trots verbreken , En stervend Neêrlands glorie wieken ! Hij gaat en steekt den brand in ' t kruid .Een zwarte rookwolk vliegt naar boven , En breekt in vuur en donderknal ; De kiel , in spaanders weggestoven , Spreidt schrik en siddering overal ; De ontroerde Schelde ontbloot haar kolken ; De lijken stuiven naar de wolken , En storten in de golven neer ; De rook dier vreeslijke offerande , Verkondt der Belgen eeuwge schande , En Neêrlands duur gewroken eer ! Het onweer zwijgt .