(1885) Niet het geringste geluid deed zich hooren - ' t was volmaakt stil - net alsof de heele wereld in slaap lag , alleen kwaakte er soms een kikvorsch .Het eerste wat men zag , als men over het water heen keek , was een soort van flauwe streep - dat was het bosch aan den overkant - iets anders kon men er niet van maken ; vervolgens een lichtende plek aan de lucht ; daarna verspreide zich het bleeke licht al meer en meer ; eindelijk begon de rivier in de verte te verhelderen en was nu niet meer zwart , maar grauw ; men kon op vrij grooten afstand kleine zwarte vlekken zien drijven - handelsschuiten en dergelijke ; en lange zwarte strepen - vlotten namelijk ; soms hoorde men een kort afgebroken kreet , of verwarde stemmen , want het was erg stil , en het geluid droeg zeer ver ; nu en dan ontwaarde men ook een streep over het water en bij nauwkeurig toezien kon men bespeuren , dat er daar een landtong was , waarop de snelle stroom brak ; ook kon men den mist als golven van het water zien opsteigen , het oosten kreeg een roodachtige tint en men kon aan den rand van het bosch een houten hut onderscheiden , ver op den oever aan den overkant der rivier ; vervolgens komt er een aardig briesje opzetten , dat u een frissche koelte en tevens de zoete geuren van bosch en bloemen tegenwaait ; maar niet altijd is dit zoo , want soms zijn er in den omtrek doode visschen blijven liggen , en die kunnen heel onaangenaam rieken ; ten slotte is het klaarlichte dag geworden , en alles lacht u toe in den zonnenschijn en de zangvogels vergasten u op hun lied ! Een weinig rook zou nu niet opgemerkt worden ; we namen dus eenige visschen van de lijnen en bereidden ons een warm ontbijt .Daarna zouden we de kalmte der rivier gadeslaan , een beetje gaan luieren , om ten slotte in slaap te vallen .