(1914) 3 Als Hermésilaos gastvrienden had Mengde nooit een ander dienaar in ' t vat Weelden van wijnen gelijk hartstocht rood Of geel als goud , geen ander dienaar bood Bekers te drinken , want geen jongen hief Wijnschaal zoo schoon , zoo schuw , zoo godlijk lief , De Vrienden juichten , die hunnen gastheer Vriend ' lijk benijdden om zijn goud en goed , Maar benijd werd Hermésilaos meer Om zijnen jongen slaaf , zoo bloeiend teer , Die zoo lief diende , wiens lach was zoo zoet Als lichtschuimende wijn voor het bedroefd gemoed .4 De vrienden lagen in de weidsche zaal Vriendschap genietend aan het avondmaal Waar schoone slaven dienden drank en spijs In vaatwerken van een onschatbren prijs Vruchten boden van menig vreemden gaard , Rozenbloemen verwelkten geurig , luw Woei de warmte van ' t houtvuur in den haard , En hoe de kleine slaaf nauwlettend zat Wachtend wie wijn vroeg uit het koele vat , Dan droeg hij de drank aan blozend en schuw , Bood hem te drinken wijl hij knielend boog En donkerder bloosde wanneer zijn oog In de oogen van een Vriend de Vriendschap had ontwaard .5 Menigmaal had Sophocles wijn genomen , Die leven , ' t lied , wijn en vrienden liefhad Verheugd sprak bij tot Hermésilaos Nadat de kleine slaaf weer was gekomen Met de schoone schaal vol schuimbloeiend nat , ‘ Hoe juist zegt het de Dichter Phrynikhos Van een jongen vriend : ‘ ' t licht der liefde gloeit Over zijn wangen als morgenlicht bloeit Aan den hemel met donkerroode blos ! ’ De schoonheid van mijn tooneelspel wordt dood Geschenen door uwen jongen genoot .