(1725) Ik ben het , die de min doe op myn snaaren branden , Als ik de geesten wek , door ' t dartelend geluit Van myn beschaafde lier , tot speelzugt , op de fluit , In ' t lommerige dal van Paphos lustwaranden : Daar hoort men geen klaroen , of winderige buijën Van Eöols oorlogstogt , en bulderenden stoet ; Maar Mars valt heel verlieft zyn Venus zelfs ten voet , Terwyl de middag rust , in de armen van het zuijën .ô Lodderlyke Zon ! boor met uw warme straalen , De teere struiken door ! zo ryst het weeldrig vogt , Het geen Zephyrus eerst uit westerbronnen brogt , Om Flora ' s lustprieël met geuren af te maalen Al ' t zuiker valt te zuur , om zulk een zoet te melden , Als ons Aurora schenkt , wanneer Apol op staat , Voor wien de lustgodes , met ootmoet duiken gaat , Als een verwonne vest , op ' t zien der Oorlogshelden .Geen noot , de winnaar is verzot op twee korale lippen ; Hy dommelt al zyn vuur , tot beeken van krystal .