(1841) Hij trok naar ' t Frankenland , Nam dienst als Luitenant , Doch ziet na verloop van twee , drie jaar , Toen hoorde hij als dat zijn Lief voorwaar , Verachtte in het end , Zijn liefde al tot haar en ook zijn dreigement , Een ander minnaar zoude trouwen , Zoo dat zijn edel bloed , Raakte geheel verwoed .Wanneer hij dat vernam , Door vreemd en vriend en man , Kommandeerde hij veel ruiters kloek , En steeg te paard daar hij laat menig vloek , Wel twintig mijlen wijd , Is het dat men in draf daar henen rijdt ; Hij vond zijn lief en haar beminde , Al in den ondertrouw , Dit bragt hem in den rouw .In ' t holste van den nacht , Drong hij in de poort met magt , En trad daar midden in de groote zaal , Hield in de hand een vervloekt blank staal ; Daar zat die schoone blom , In pracht en vreugde met haar Bruidegom , Hij sprak : als toen geheel verbolgen , O gij valsche vrouw ! Gij wist ik het wreken zou .