(1912) Wie het armoedige kind ook mocht zijn , zij sprak niet ; alleen , bij elk dampend kopje koffie , dat hij uit zijne kan schonk , vlamden hare donkere oogen begeerig op , en hij kon haar met de dunne lippen hooren smakken , als proefde zij in hare verbeelding de warme , geurige koffie .‘ Kom nu ! ’ zeide hij eindelijk , toen er nog slechts één jongen stond die langzaam zijn ontbijt gebruikte , en hij boog over zijn stalletje heen om op zachten toon te kunnen spreken , ‘ waarom stap je niet op , kleine meid ? Kom , kom , je staat mij hier al lang genoeg , begrijp je ? ’ ‘ Ik wilde juist ook al gaan , mijnheer , ’ antwoordde zij , de magere schouders ophalende om haar jurk hooger aan den hals te trekken ; ‘ maar het regent buiten zoo , en moeder is den geheelen nacht weg geweest en heeft den sleutel meegenomen ; en het is zoo heerlijk de koffie te ruiken , en de politieagent heeft mij niet verjaagd sedert ik hier sta .Hij denkt , dat ik een klant ben , die zijn ontbijt gebruikt .