(1906) Zie zijn hart opengroeien tot een wonder - wereld , en zie hem spannen daarover zijn regenbogen van woordenpracht : ‘ Had hij de aardsche steden en de luchten niet doorgloeid met zijn schoonheid dat zij in blauw - gouden verheerlijking zich tooiden voor God ! Had hij de boomen en de diermenschen niet dooraderd met zijn geestdrift dat zij in juichende lichtvervoering opgroeiden en zich bewogen in den hemel op aarde .Had hij de wolken niet gevangen in baldakijnen van witte leliën en smaragden edelsteenen en van het Noorden tot het Zuiden de luchten er mee behangen ; had hij zijn liefde niet geperst in de beuken dat zij rood opzuilden in hun wouden en hun gebladerten vervoerden tot roode rozenbosschen , waaruit de gouden vogels vlogen , die van zijn liefde zongen ! Had hij de sterren niet geweven tot een schitterkleed om zijn lijfswanden , om het vleesch te vergeten in flonkerend dansen , verheerlijkt bedronken door den adem van God ! Had hij de Gods - gedachte niet gedacht in de groote aarde - dagen , als het weerlicht der eeuwigheid sneed door zijn wezen en het verpletterd neerzonk in de stamelende gebeden ! Had hij de dagen niet doorleefd in het Goddelijk Verlangen , had hij de nachten niet doorwaakt dat het vleesch trilde en kromp en verbleekte onder den wil van de ziel ! Had hij de ochtenden niet gemaakt tot blanke strijdburchten , waarin de drift van den geest om het lijf een harnas had gesmeed van goddelijken dwang ! Had bij de heete avonden niet doorstreden in het bruischende Willennaar - God ! Had hij door sneeuw en ijs en door den zonnebrand zijn wezen niet bewogen tot het hooge godsleven ! Had hij de gedachten der Schoonheid niet gedacht en zijne ziel gemarteld tot zij zich richtte naar omhoog ! Had hij de wereld niet geschuwd en de menschen niet gemeden om te vinden de goddelijke heerlijkheden ! Had hij het groote wereld - leed en de helle oogenblikken der lage menschheid niet door - leden door al zijne gloeyende smartende leden ! Had hij zijne ziel niet doen gloeyen door al zijn harde beenderen , dat die bewogen naar den wil van ' t onsterfelijk leven ! Had hij de doornen - kronen niet gedragen of het rozen - kronen waren , met den glimlach op de lippen voor het schokkend gebit ! Had hij zijn hart niet doen vuren en zijn hoofd niet doen vlammen tot geurende offeranden die brandden tot God ! Stonden in de luchten niet de wrongen zijner wanhoopshanden , lagen in de wegen niet de sporen van zijn krimpend schuifelen , lichtten niet de luchten van zijn grootangstig staren , trilden niet de steden van zijn hoogste kreten ! Had hij niet , als een levend kruis , met de armen gestrekt staan wachten of de koude winden hem den schoonen dood niet brachten ! Had hij het schoonste van alle volkeren niet genomen , om er de poeëmen der Eeuwige Schoonheid in te droomen ; had hij het leed van alle heilige lijders niet geleden om in liefde te komen tot den Goddelijken Vrede ! ’ Was ' t wel overmoed , was ' t wel heiligschennis , voor iemand met zulk een ziel , na St .Joannes zich te wagen aan een Apokalyps ? .