(1909) Hij plaatste een wit - porseleinen kopje , goud - berand , op de glanzing van de ebbenhouten tafel , zoodat de glimmende taslenden diep zich uitlengden in de blauwklare spiegeling .Hij schonk de thee , die krullend opringde en uitdampte als een adempje , onzichtbaar .Hij liet er twee suikerklontjes neerklinken , lepelde ze erin om en weer tot ze smolten , en , als de drank weer rustig onder de gouden randen lag , lei op de gele vlakte de droge petalen van eene aromaatbloem .