(1859) ) Laat af , mijn eenigst goed , en wellust van mijn leven , Door arbeid , zorg en pijn , en snerpend ongeduld , Naar eerplaats , roem , gezag , of overvloed te streven ; Vermomde slaverny in ' t blinkend goud gehuld ! Hier , in dit zalig dal , van groene mirth omgeven , Dit eeuwigbloeiend veld , waar liefde ' t hart vervult , Hier schenke ons ' t gunstig lot een aanzijn , vrij van schuld , Tot de avondschaaûw des doods onze oogen mag omzweven ! Haast walgt begeerlijkheid van ' t voorwerp dat zy zocht ; Kortstondig is ' t bezit , en steeds te duur gekocht ; En ' t onverbidlijk graf stelt alle ontwerpen palen .Neen , plukken we in dees beemd de bloem die voor ons wast , En d ' appel , die ons ' t oog , de reuk , en smaak vergast , En zingen we onze min met ' s hemels pluimchoralen ! * * * ‘ Dus zong de teedre .- Eilaas ! Haar minnaar werd geroerd , Maar Staatszucht treft zijn borst , de band is losgesnoerd .