(1914) Wat deedt gij , zoo de dood ù nederstiet , Dan leven , laten leven , leven geven ? LXII Eenzame eik Hij is : zijn armen zeegnen stilte en duister , Die eeuwig woonden rond den reuzestam : En in de wolken wiegt in pracht en luister Een meir van loof , het graf der bliksemvlam .Een profecij der eeuwen , hoor ! zij ruischt er Door ' t bochtig hout , dat ketterzang vernam En stil gebed en vloek en zoet gefluister ; En ' t klimveil rankt om spichtig mos en zwam .En tusschen wortelknoest en stronk , die boren Het hart der aard , knaagt vrij de schuwe muis ; De meerl laat ver omhoog haar liedren hooren .