(1850) Wie kent het beekjen toch der weiden , Waar bloemen wenken teêr en bont ? Myn liefj ' en ik , we plukten beiden Der bloemen puik in d ' avondstond .Doch geen der bloemkens in de weiden , Hoe ryk van kleur , hoe zoet van geur , Hoe lieflik wenkend zy ons vleiden , Kreeg boven de andere onze keur .Maar dicht by ' t beekjen van de weiden , Belommerd door het wanklend riet , Daar loeg om dra ons te verleiden Het helderblauw Vergeetmyniet .