(1831) Zijn het niet de krijgsman en de zeevaarder , die den dood het meest van nabij zien , en desniettegenstaande het minst voor denzelven vreezen , en het langste en gezondste leven ? Het denkbeeld aan den dood te verwijderen , hecht ons daarenboven op eene verlagende wijze aan geld en vergankelijk goed , en doet ons vergeten , dat wij eene hoogere bestemming hebben , en daarvoor leven moeten .Tot eenen schadelijken schrik voor den dood hebben reeds in onze jeugd de onaangename en onjuiste afbeeldsels van denzelven veel bijgedragen , en werken daartoe nog dagelijks mede : het gezigt van het bekkeneelhuisje bij de kerk ; misschien ook de reuk der bedorvene lucht , welke uit de graven in de kerken opstijgt ; de akelig opgesierde lijkkoetsen , voorzien van nagemaakte doodshoofden en doodsbeenderen en zwarte kwasten en pluimen .Vele van deze en dergelijke vertooningen hebben op zichzelven wel niets afschrikkends ; - immers wanneer doodsbeenderen beschouwd worden als de eenvoudige steunsels van ons stoffelijk ligchaam ; de zeissen , niet als het zinnebeeld van verwoesting en vernietiging , maar als het middel , waardoor de rijpe aren worden afgemaaid , om daarna dezelve in te oogsten , dan hebben zulke voorstellingen op zichzelven niets afzigtelijks ; - maar zij zijn af te keuren , als middelen , om den mensch voor den dood te doen vreezen ; zij strijden zelfs dikwijls met de bedoeling eener andere gewoonte , om , namelijk , bij de begrafenis van een kind of ongehuwde , den dragers bloemen op de borst te plaatsen en in den mond te geven .