(1859) Maar als een kunstjuweel van het eerste water schitterde in die zelfde dagen ( 1809 ) de Cantate uit : ' s Konings komst tot den troon , een meesterstuk van keurig en verheven taalschoon en van eene versificatie zoo zangerig , dat zy de hulp van den Componist scheen te kunnen ontbeeren , om ook welluidende en streelende muzyk te zijn .Men hoore al dadelijk het Choor des Aanhefs : Hoe lieflijk verrijst gy , ô blinkende morgen ! Wat flikkring verspreidt gy , zoo zacht en zoo zoet ! Wat houdt ge in uw ' boezem al zegens verborgen , En straalt ge in uw ' aanblik ons blij te gemoet ! Ontsluit u , ô aarde ! schiet bloesems en geuren ! Omkronkelt u , bosschen , met loverfeston ! Daarop volgt dan in twee zich afwisselende stemmen deze juichtoon : De nacht is verdwenen , De nacht van ons treuren ! - Het licht is verschenen , De nevelen scheuren ! - De kimmen ontgloren ; De dag is geboren : De schoonste der dagen ! - Daar stijgt zy ten wagen , - De troostende zon ! Later worden de ellenden van Omwenteling en Oorlog in een Recitatief en Lied voor Basstem dus geschilderd : Stormen bromden , Donders gromden , Romm ' lend , stomm ' lend , wijd in ' t rond .' t Bliksemklaatren Langs de waatren Vloog van Oost tot Avondstond .