(1894) Plotseling - maar daardoor juist te krachtiger - wordt het ons bewust , wat hij dagelijks met die lieve gezellin moet geleden hebben .‘ Kijk , lieve , als ' t Haantjen van de kerk , zich zóó - naar óns toe - draait , Dan ruischt het koeltjen dat u zacht , als balsem tegenwaait .’ Zoo heeft hij getroost en - hij zag het ‘ Teringstarretje ’ in hare oogen flikkeren ! Wij hebben tevoren niet aan hem gedacht en de dichter heeft het zoo gewild : hij wilde ons die wegkwijnende bloem laten zien in al hare liefelijke teerheid en voor haar wilde hij al onze menschelijke liefde wakker maken : hij wou in onze sympathie geen plaats voor een tweede .