(1911) En ijlings geroepen en ten halve ontwaakt , nog in den schemer der dromen , ontving zij de snelle boden , die aangedraafd kwamen op zware rossen , dwars door de wijde vlakte van Hyde Park , snel als een stormwolk .O maagdje , teer vrouwtje , wat druiste neer op uw ontwakend bewustzijn , op uw heller levend gehoor , was het de stem van uw volk wat aanzwol uit de verte , het volk van Londen dat u riep ? Of was het de wind die ruiste in het jonge tere loof der beuken voor uw venster , de stem van het grote leven dat daar buiten groeide in de groene bomen , in de rumoerende vogels , in de geurende bloemen , in de ruisende fonteinen , de golvende zwevende stem der Natuur die uw hart riep tot het hare , het hart van het koningskind nabij riep aan de liefde van God ? Hebt ge toen gestreden , hebt ge uw ziel voelen scheuren , hebt ge geknield en gebeden en geschreid ? en hebt ge meer dan ooit geluisterd , diep met heel uw ziel geluisterd naar wat buiten de wind zong ? de wind die aanvoer door de juni - bloesems , de wind die zacht en zoel vleit , maar die ook stormt en met sterke vlagen slaat , de wind die een fel wreker is ? Zij die met den wind meegaan vernemen hem niet , hun oren zijn als dorre bladeren , zijzelf zijn krachteloze twijgen en drijven wijd en zijd .Zij die doodstil weerstand biên en vasthouden aan de sterke stam voelen de storm die hen buigt , horen de zephyr die fluistert en troost .