(1680) Dat ick mijn selver duncken laet , Dat dunckt mijn te wesen groote eere , Eens Iaers was ick een verschoven Vogel , Nu vrijdt mijn een Lants - Heere .Hy greep dat Uyltjen al by sijn becke , Ende hy schudde hem al sijn Pluymen , Och Uyle , zeyde hy Uyle , ghy leelicke Vogel , Dat wilde Wout dat sult ghy ruymen .Hadt ick dat van te vooren geweten , Doen ick sat op eenen grauwe Steenen , Ick hadt mijn Dochter geen Uyl gegeven , Al hadde vergult geweest sijn Beenen .