(1898) Ziet ge hen niet staan Met stille voeten in den wolkendiepen dauw ? Als ranke zuilen van weekmarmren lijvebouw Gaan ze op langs hemelwanden uit der kimmen baan .Al lust en lijden , door de gouden zon gedijd In de aardedalen , wolkt tot hen een stâge damp , De geur der open harten , die in lijdenskramp Rood bloeien of hoog staan in witte zaligheid .Maar niets verstoort den vreê van ' t onnaakbaar gelaat Of in sneeuwkoele borst den even harteslag Of floerst den spiegel van hun oog , dat nacht en dag Ziet onbewogen wislen in hun eeuwge maat .