(1916) Da Costa .Naar omhoog , klopt het hart in de manlijke borst , Naar omhoog , bruischt het dartelend bloed , Deze onze aard is te klein en de kracht wordt vermorst , Die in diepten der duisternis wroet ; Naar omhoog , naar omhoog , naar het rijk van het licht , Waar het leven in lichtstralen lacht , Waar geen schaduw meer heerscht , waar geen zonne meer zwicht Onder ' t loodzware kleed van den nacht ! Naar omhoog , zingt de stem van geheel de natuur In der Alpen ontzaggelijk lied , In de ruischende rijzende vlamme van ' t vuur Die al kringlend de luchten doorschiet ; Naar omhoog , zingt de golf met haar parelend schuim Uit de donkere kolken der zee , Naar omhoog geurt de bloem met haar wuivende pluim En de Zefier stoeit streelend : Kom mee ! Ook de mensch schiet al juichend zijn vleugelen aan ; Naar omhoog is zijn levensparool , Hoe wenkt hem al lachend en lichtend de baan , Aan heur eind blinkt de schoonste aureool ; Op het spoor van den aadlaar ter zonne gestreefd , Met de vlerken al klepprend ontplooid , En in machtige vlucht naar de hoogten gezweefd , Waar het leven zijn goudstralen strooit ! “ Naar omhoog ” , roept de ziel , - “ te vergeefs ” , roept het stof , Als met sarrenden , drukkenden lach , Aan mijn boei blijft gij vast , vloek het lot dat u trof En beproef wat uw waanzin vermag ! - Voelt de ziel nog de kracht , die zich vleugelen schept , Nu ze trilt in heur doodende cel , Aan den aadlaar gelijk , die zijn slagpennen rept Achter tralies - ten spot en ten spel ? O , daar hoog in het blauw wenkt de rotstop , de horst , Dien hij eenmaal , al spelend , ontvloog ; O , daar ginds wacht de lucht op heur machtigen vorst , Wacht de zon op een groet van zijn oog ! Maar de bouten zijn sterker dan slagpen en klauw Die in ' t machteloos schudden versleet , En de blauwgouden lucht wordt zoo dof en zoo grauw , En het hart gloeit zoo valsch en zoo wreed ! O , daar hoog in de lucht straalt de vlammende zon , Die ' t mysterie des levens omsluit , De zetel der wijsheid , der eeuwigheid bron , Door geen dood in heur strooming gestuit ! En daar komt uit de ziel een verscheurende klacht , Maar de kreet wordt een juichtoon , een lied - Want op eenmaal daar gloeit als een wondere kracht , En de ziel voelt haar slavenboei niet .Want een godlijke hand bindt haar vleugelen aan , De vleuglen van liefde en geloof , Nu omhoog op de heilige , veilige baan Uit der aarde onherbergzame kloof ; Nu omhoog naar de zon , nu omhoog naar het licht .