(1918) I .Mijn God om heel dit wonderlijk gebeuren , ' t Mystieke groen , dat aan den grond ontsproot Met bloemen gloeiend en fluweelen kleuren , Ook om de mildheid van het avondrood , Waarbij in koor de lichten argloos treuren En om de bloesems welke in donzen schoot Hun vrucht ontvangen bij den lust der geuren , Zie dan het dwaze volk in barren nood .Want in het gele licht der grauwe steden , Op kille zerken van ' t plaveisel , gaat Met ruige weefsels om zijn kale leden En donkere oogen in een bleek gelaat De brooze mensch en zegt U geene bede : De mensch heeft zijn ellende en heeft de straat .