(1719) Het geen den Mensch verheugt met hert en zinnen , Als men ' t gevogelt ziet zo menig fout , Dat ieder is geneygt tot weder minnen , En trekke - bekken in het groene Wout , Zoeken te paren , Met vreugt vergaren , Al wat op Aerden leeft , Ia al wat adem heeft Des s ' Morgens met het krieken van den dagen , Hoord men ' t gezang van al het pluym Gediert , Dat in de Bossen ende groende Hagen , Speeld met vermaak en vrolijk tiereliert , Hipp ' len en springen , Fluyten en zingen , Met een zo bly gemoed ; Loven haer Schepper goed .De Boomen schieten weer haer groene looten ; De Velden staen verciert met jeugdig Kruyt , De Vissen springen in de Water slooten , De Leeuw ' rik vliegt omhoog met zoet geluyd , Gras ; Kruyt en Bloemen ; Wat men kan noemen staet alles in zijn fleur , Met aengenaemen geur .De Beesten ziet men in de Weyden treeden ; met zoete Melk zijn zy zwaer belaen , dat komt den Boer daer met zijn vrouw ook meden Al door de douw om haer t ' ontlasten gaen , met bloote voetjes , melken de Koetjes ; En trekken met een veeg , De Koe zijn speuntjes leeg .