(1903) Een heir van tintelende lichten Scheen over ' t blauw tapeet verspreid : De beeltnis der oneindigheid Deed blos en lach en vreugde zwichten , Verjoeg hare idealen - rij ; Want anders klinkt de profeetsij Der zee ons toe dan ' t lied der gaarde : Jeugd , schoonheid , weelde gaan voorbij , Voorbij de heerlijkheid der aarde ! Een huivring door uw leden trilde ; Er sprak slechts eerbied uit dien schroom .Wie ' s levens gaven kwistte of spilde , U , dartlende aan bebloemde zoom , U bleef het spiegelklare stroom ! En daarom vouwdet gij de handen , Toen de eeuwigheid haar sluier hief ; Gij hadt alleen onschuldig lief : Het reukwerk dat de vromen branden ! Al hadt gij straks de bloeiende aard Met gretige oogen aangestaard , Al zou ze u niets dan wellust geven , Gij waart gereed in vlugge vaart Naar ' s hemels Englen op te zweven ! Uw lippen plooiden zich ten : ‘ Vader ! ’ Gij hebt hem onbespied geloofd ; Ik trad , u , Heilige ! niet nader ; Mijn aardsche drift hadt ge uitgedoofd ; Ik smeekte zegen op uw hoofd ! Maar toen ik vele blijde dagen En schoone jaren voor u vroeg , Mijn oogen op een duinroos sloeg , Waaraan een wreede worm mocht knagen , De half geslaakte beê bestierf ..