(1884) Geloof vrij dat ik , zwakke vrouw , niet als ongeluksprofetes zou optreden , zoo ik waande dat mijn getuigenis magtige goden kon afbrengen van hun voornemen .Doch hoor wat ik geleden , hoe ik geschreid , hoe ik zekerheid bekomen heb dat er voor ons geen hoop meer is ! Ik stond aan een zeestrand , een liefelijk strand , waar , uit een vreedzaam binnenland met boomen en bloemen , een zachte welriekende lucht mij de borst doorstroomde .In strijd met mijn bekommerd hart , ademde alles een vreugdevolle kalmte ; - zoo vreugdevol dat ik geen weerstand bieden kon aan de verzoeking een klaagtoon aan te heffen , en de vredige eenzaamheid haar vrede te verwijten .