(1876) Waar de vrees woedt en alles tracht omver te werpen , over alles eene hatelijke schaduw spreidt , ongevoelig maakt voor het schoone en goede en tot de diepste verslagenheid en den felsten haat voert , daar verheft zich tevens en sterker dan ooit de beminnelijke hoop en tracht met hare opwekkende en weldoende stralen de duisternis der vrees te verdrijven .Gelukkig , zoo dat licht door de wolken der angst breekt en den geest tot een zonnig veld maakt , waar de bloemen der fantasie bont en geurig op ontspruiten en een nieuw leven in het hart van den bedroefde scheppen .Ja , eene zoodanige afwisseling van licht en schaduw in het hart is goed : eene eeuwigdurende zon doet de bloemen verdorren , eene ondoordringbare schaduw zou ze beletten te ontspruiten .