(1895) Maar opwakend door haar eigen stemgeluid ging ze terug plotseling denkend den dag waarin ze stond , wachtend alles wat moest gebeuren en zij ging naar de deur lachend naar hem die achter haar liep , moeielijk stappend door haar sleep die ruischend zweefde langs den grond , een langstijve golving helderend tusschen hen van lichtend wit .In ' t lachend juichen van haar huisgezin beneden voelde ze alles gaan rondom haar in een hel - witten , zilveren droom , de kamer ongewoon met de luid - luchtende verciering van groen en bloemen , de vroolijkende gezichten van allen om haar heen wegroezend in een vage herinnering van ineenvloeiende beelden , een klankloose galming van zangende geluiden , een vlekkig visioen van een hooge zon , een mompelend rekken van vreemde menschen langs haar , een kort gëademde geur van zomerlucht en warmte en zij voelde zich voortgaan door nooitgekende straten van een vreemde , kleurige stad , wezenloos ziende de aaneenreiing der huizen die langs schoof aan haar oogen , moepijnend haar heendwalend denken naar een wakker zien der voorgedroomde dingen .En terugziende voor zich uit voelde ze een schitterende warreling van wit trillen in haar oogen , ruikend de weekscherpe geur der blanke bloemen om haar heen , nêergestrooid in het rijtuig , naast haar , voor haar voeten , druipend in zachtrillende kronkels langs het donker trijp der paneelen .