(1810) Dat geen verkeerd medelijden of ijdel bijgeloof u baar doe sparen , als gij haar slapende in het zand vindt liggen , of zij u stoutmoedig den weg durft betwisten ; verbreek den gladden rug met stokken , verpletter haren boozen kop met steenen , zoo dat zij zich vergeefs kromme , en de afgeknotte leden eerst met het ondergaan der zon hunne krimpende beweging verliezen .- En gij voornamelijk , wandelende pelgrim ! dien de gelofte eene lange reize doet ondernemen naar het wijdberoemde Jagernaat , of die de geboorteplaats van kishtna bezoekt , dan wel met het heilige water beladen vergenoegd terug keert , of uit verre landen uwe zonden brengt , om ze aan het bulderende strand van Ramassourin af te wasschen : waar ook uw Godsdienst of pligt u henen leidt , boetdoende Jogies ! en omzwervende Saniassies ! vergeet niet als gij met den laten avond de herbergzame Shouderie bereikt hebt , om , eer gij uwe vermoeide leden op de harde mat uitstrekt , alle duistere hoeken te onderzoeken en herhaalde reizen in de handen te klappen , op dat , zoo het kwaadaardige schepsel in verborgene achterhoede ligt , gij bare schuilplaats moogt ontdekken , of zij u tusschen de geborstene muren , of uit het vermolmde stroodak , met haar geblaas moge beantwoorden ; ook doet gij wel , afgeschilde look in uwen gordel te knoopen , welks sterke reuk haar onverdragelijk is , en haar van uwe legerstede verwijderd houdt ; doch beter dan dit alles , zoo gij magtige bezweringen weet uit te spreken , en zingende kunt dreigen met rama ' s snelle Bahanam , den witborstigen Garoer , en met den schitterenden Soerdjoe ; angstig vliedt zij voor deze gevreesde namen , en snelt schuiffelend over het veld ; verre weg van de plaats waar zij zich in stille gerustheid , met de piepende vledermuis of schuilende vogeltjes voedde .Doch overvalt u de nacht op eenzame en onbewoonde vlakten , zoo dat gij , dwalende tusschen verwarde struiken en digte kreupelbosschen , met moeite uwen weg zoekt , dat dan de taaije en knoestige wandelstaf , bij elken tred met kracht tegen den grond stoote , en het gerammel der ijzeren ringen zich van verre late hooren ; op dat het venijnig ongedierte , door het schelle geraas verschrikt , ijlings vlugte , en gij uwen voet niet onvoorziens op deszelfs kouden en glibberigen rug zet .