(1913) Van Rantfoort tot Aarloo lagen twee rijen statige sparren geveld .De Bie en Grave , het ruischen dier boomen kennend als de stemmen hunner kinderen , zagen het met droevigen glimlach aan ; doch Arthur verdiepte zich opnieuw in de verweerde gelaatsgroeven van Elbert en Swaantje Meulenaar die hij schilderde in de schemering hunner hooge deel ; Jacob Grave trok het Vierend om , langs de armste hutten , waar de drassige heide grensde aan de veengronden van Niezel .Intusschen wreef Boersink zich de handen en bouwde in zijn gedachten het weelderig beeld van een nieuw hotel .