(1832) - Dralen , Alle and ' ren , hoort ! het baardelooze blond Geeft antwoord : ‘ Schrik deed hem de tong verstijven , Zoodra : “ Toch draait ze ! ” op ban en boeijen stond , Geen zegen als de zijne zou beklijven ! ’ - ‘ Spreek , jongen .’ roept onze oude , ‘ niet zoo stout ! ’ - ‘ Of gij ’ lacht deze , ‘ of gij te huis zoudt blijven , Als ' t land ons riep , al werden we er om koud ! ’ - Verbaast het u dat schoon me aan de Arnoboorden , De schaduw streelt in ' t geurge oranjewoud , Gij me over brengt naar ' t neevlenrijk van ' t Noorden , Gij , Santa Croce ! in pantheon verkeerd , Sints deez ' trofeên uw strenge lijnen stoorden , Sints gij het volk ' t genie waarderen leert ? Westminster zag , als gij , zijn kloostergangen , Waarin een rust vergeefs in ' t stof begeerd Der kwijning blos tintte op de bleeke wangen , Niet slechts versierd , - het zag de lage kluis , Vroome Edwards wijk , zoo dikwerf hij van ' t prangen Der kroon vermoeid , blootshoofds er bad bij ' t kruis Niet enkel door een weidscher bouw herscheppen ; - Ontwikkling dorst van uit het bedehuis , Ook and ' re dan gewijde schachten reppen : Doen vaderland en vrijheid elks gemoed , Zoo klonk haar kreet , de wieken ' t vierigst kleppen Tot voor ' t altaar beziel ' de dubble gloed ! Sints vlecht Brittanje er haar doorluchtste namen , Om ' t zeerst vermaard in ' t veld en op den vloed , Verwinnaars uit welk strijdperk dat zij kwamen , Gelauwerd om hun gaven of hun deugd , Ter glorie niet van hare lokken zamen , Ten prikkel : maak deez ' plaatse u waard , o jeugd ! Maar blonk zij zelve in vrijheids vollen luister , Alom weêrkaatst door weeldes zoet geneugt , Toen ze elk talent dus opbeurde uit den duister , Gij , arm Itaalje ! deedt uw dooden regt , Het fiere hoofd gebogen in den kluister , Door buur bij buur u beurtlings aangelegd ; Te grooter uw verdienste in die verdrukking ! Schoon ' t martlaarschap wie opstond was voorzegd , Ter worstling reest ge , in heilige verrukking ; Wat hooger lof dan dat eeuw uit eeuw in , Ge wiest in moed , met iedere mislukking , Den dood getroost op ' t einde als bij ' t begin ! Te vierger dus ons bidden voor uw slagen , Waar op uw erf de toren of de tin , Nog vreemde vlag onwillig heeft te dragen , Waar broedren , eens aan de eigen borst gezoogd , In ' t zoete si zoo bitter zich beklagen , Dat staatszucht hun vereening niet gedoogt ! Ach , waar van ons de drietand niet geweken , Hoe zou de Leeuw , wiens klaauw op ' t Zwaard nog boogt , Den Leeuw met ' t Boek dezelfde zijn gebleken , Die , hem ter hulp gedaagd op ' t verre strand , De wereld van ' t Gemeenebest deed spreken , Dat glorie koos voor ruste van ' t Bestand ! De Ruyters graf , voor ' t oog des volks verborgen , Leert niemand meer dat liefde voor zijn land Ook d ' armsten knaap onsterflijke eer blijft borgen ; Het leege koor noch ' t leeg kapellental Draagt heugnisblijk van Hollands vrijheidsmorgen , Wiens wederga geene eeuw aanschouwen zal ! ..