(1888) - Velen schoten toe Om Rozeken den arm te bieden ; maar Ze had heur handeken reeds zachtjes op Den mijnen laten glijden , en de troep , Waartusschen meer dan éen met giftig oog Of heimelijken vloek mij nakcek , trok Dus voort , en liet ons volgen , ongestoord .O ! zoete wandling , in den frisschen nacht , Waarbij geen blad verroerde in ' t geurig loof , En ' t maantje , door de hooge kruinen , ons Met schalkschen lach als te verzellen scheen ! ..