(1896) Het is donker in ' t bosch en geen mensch die hen ziet ; Ik weet niet , hij weet naauw , wat er sedert geschiedt , Maar zoodra als die roes , die bedwelming , verdwijnt , Straalt een glans om hem heen , waar de middag bij kwijnt , Hij ontwaakt in een zaal onder de aarde .Ied ' re zuil , die haar schoort , en de vloer als de wand Vonkelt , schittert , verblindt , louter bergdiamant ; Van ' t gewelf , klinkende erts , ruischt een zoete muzijk , En de lucht is den geuren van ' t bloembed gelijk ; Arme jager ! hoe is ' t hem te moede .Als gekroonde vorstinne heerscht zij in de zaal , Vrolijk volt zij en brengt hem haar gouden bokaal , Maar terwijl hij die smaakt speelt een vlam om zijn mond , Uit den kelk stroomt een regen van vonken : de grond Wordt met rozen bekleed waar zij spatten .