(1881) Betoov ' rende Circe , vorstin onzer bals , Neem toch mijnen lofzang , fantastische wals .Geen donkere bosschen , geen vreeselijk woud , Is ' t oord waar de nimf haar mysteriën houdt ; De glans van de luchters , de marmeren zaal , De spiegels en bloemen in scheem ' rende praal , De geur der bouquetten , het vloermozaiek , ' t Gemurmel der stemmen , ' t geruisch der muziek , Ziedaar het paleis waar zij jubelend troont , En ' t koor der priest ' ressen haar hulde betoont .Zie hoe zich de menigt ' al fluisterend schaart , In kleurige reien verblindend gepaard , Muziek geeft haar toonen , een schallend accoord , Als ' t lied dat het ros ter fantasia spoort .