(1889) Wees geprezen , wees In eeuwigheid geprezen ! Ik aanbid u ! Thans weet ik , wie gij zijt - En ook de lezer voelt iets van die openbaring mee , want hij ziet de natuur , waardoor zij gewekt werd , als ' t ware voor zich , die woeste streek , waar de toppen der bergen naar den hoogen hemel streven , waar de beeken klateren met de wildheid van een rollenden donder , en de donder als de bazuin dreunt van ' t jongst gericht , ‘ die zwijgende vlakten , onafzienbaar en ongemeten , waar ' t sterkst geluid dat der gonzende vliegen is .’ Petöfi verstaat wat de stroom bruist en de bladeren ruischen , hij kent den morrenden toon van ' t der berusting moede onweer , maar ook den zang der hope , dien de leeuwerik aanhief , als hij opsteeg in het wolkenlooze blauw van den lentehemel en de belofte des zomers verkondde , ook het lok - en liefdeslied van tortel en nachtegaal .Hij voelt de poëzie der wolken , zooals die slechts op breede vlakten wordt gekend , waar niets het oog van haar weglokt , waar zij , onbegrensd en rusteloos als de zee , aan ' t zwerk zweven , en niets hoog of groot is buiten haar .