(1710) Op den Ingang des Jaars 1676 .HEilryke God in ' t onbenevelt ligt Der Heerlykheid , op Uwen Throon gezeten , Die niet behoeft de winkbrauw van ' t gezigt Te zwenken , om der dingen stand te weten , Die g ' in U zelve , als in een spiegel , ziet ; By wien verdek , spelonken , duisternissen , ' t Hol herts - geheim , vermogen min als niet , Om ' t Godlyk oog zyn doorzigt te doen missen : En ziet gy niet den nood van onzen stand ? Of gaat u niet ter herten , ach ! d ' ellende Van ons benaut en treurig Vaderland , Min reddeloos , zoo ' t nog zyn stand erkende ? Hoe heeft het vuur , en ' t vyantlyke zwaard , Geweid , gewoed , en onzen Tuin vertreden ! Hoe leid hy nog ( al schijnt die storm bedaart ) Gereed ten roof , door ' t missen van de Vreden : Hoe word de Zee , de ziel van onzen Staat , ( Die ' t vrye Regt des algemeenen Waters Verdadigt heeft , tot yders toeverlaat ; ) Gekruist helaas , van vyanden en haters : Zulks nau geen zeil meer veilig over Zee Gezonden word , daar onder ' s Visschers booten De Roover valt , als onder ' t weerloos vee , En slaat den klauw in Koopvaardyëvlooten , Dat ' s niet genoeg , gy spreekt een donderwoord , Dat op die stem de Storremwinden ruissen , De Zee , geraakt , nog oever kent nog boord , Die , t ' wijl zy woed , dat hare wat ' ten bruissen , De dyken , door ' t rameyen , slag op slag , Te mortel beukt , tot dat zy , na haar wenschen Dien prang ontrukt , te deerlijk , ach ! ach ! ach , Gaat weiden in ' t verderf van vee en menschen .Nog drukt ons een gevreesde diere - tyd , Daar hooge prys de voorbode is van ' t vasten ; Terwijl schier elk , zijn winst en neering quyt , Knikt onder ' t pak der al te zware lasten .