(1825) De spreker vervolgde : Ik zie het , kinderen mijner ingewanden ! ik voel het aan mijn vaderhart , edele Ridders ! dat gij inzonderheid naar die kroon verlangt .Hoopt er op , mijne vrienden ! en ontgaat u die eere , weigeren de priesters van den Molochsdienst u dezelve op het hoofd te drukken , wat nood ? troost u dan met de gedachte , dat gij u dezelve waardig gemaakt hebt , en dat dit Belialskroost alleen te onwaardig is , om uwe kruinen met die kroon te sieren ! Hier eindigde de spreker zijne rede , en sprak alleen nog deze woorden , ten besluite , tot zijne aandachtige toehoorders : En nu , Ridders ! herhalen wij den eed aan Regt , Godsdienst en Vaderland ! Alle de Ridders stonden op , en traden , twee aan twee , naar de drie antieke offervazen , welke voor het spreekgestoelte stonden , wierpen eenig reukwerk in het vuur , dat in dezelve brandde , en spraken hierna allen , met luider stemme , deze woorden uit : Wij zweren het ! - Kydredlib , at socad en esodapac stonden daar in eene zegepralende houding , eenen onwillekeurigen grimlach achter het vizier hunner helmen verbergende .Op dit oogenblik ging de lamp uit , en ik bevond mij met eene dikke duisternis omgeven ; ik hoorde duidelijk het gesteen van een ' ouden uil , het gekras van een paar raven , en een akelig gebas van vele honden , als in chorus aangeheven .