(1864) Waarom zien wij het geduldig aan ? waarom zijn we zelve medeplichtig aan den gruwel ? Ik was vroeg op ( ik logeerde buiten ) , ik stond aan het geopend raam ; de stilte van het landschap verkondigde den dag der rust .En ik vermeidde mij in de geuren der winde , om het venster geslingerd , waaruit zich het liefelijk oord voor mij ontrolde , - in den wildzang , dien het koeltje beluisterde en verklapte , uit de boekweit zoo als uit het olmenloover , waar de vogels werden verjaagd noch verschrikt , - in de spelen van de merrie met het veulen , binnen de grenzen der haag , door het nieuwsgierig jong spijtig aangestaard en gretig overgeblikt , een wedijver van liefde en schalkheid , - in het allerverscheidenst verschiet , stil , maar niet doodsch , dewijl er bij wijle een wolkje voor de zon dreef , en de wisseling van licht en schaduw het tooneel schooner verlevendigde , dan ploegers of maaijers het hadden kunnen doen , - in de torenspitsen der stad , die mij uit een ' doorzigtigen nevel toeflikkerden .Ik genoot het , - ik zou het nog langer hebben genoten , was de dag der ruste niet de dag des Heeren geweest .