(1916) Hij was onvermoeid en wist overal den weg , geen regen kon hem deren , geen tegenspoed hem ter neer slaan - , hij ging fluitend met rustige stappen over harde wegen en door mul zand , troostend als haar de moed ontzonk , wanneer de weg te lang viel , of wanneer ze prikkelbaar werd van een enkele maal verdolen en dwalen .Op die wandelingen vertelde ze hem veel van haar jeugd , want elke vroege bloem die zij plukte , het blanke lentelicht , het ijle waas over de boomen , de glanzen van het water , de bitter - zoete reuk van den bottenden berk bond stroomen van herinnering in haar los .En bij elk geluid dat ze om zich vernam , was het als werd er iets in haar aangeslagen , dat weerklank gaf en meetrilde .