(1896) Maar terwijl Hawthorn en zijn vriend praatten , wandelde ik over het balkon van het IJshuis en vergat spoedig de pijn in hoofd en oogen in de bewondering van het bonte gezicht en de afwisselende tooneelen onder en rondom mij .De zwaar beladen muilezels , de negers , de zwarte kinderen - als poppen van chocolade - de vroolijke kleeren , het gelach en gepraat , de zingende stemmen , de eindelooze rijen negerinnen , elk met een mand op haar hoofd , de politie - agenten , de magere varkens - als grauwe honden - , de kakelende hennen , de vrachtwagens , de vaten suiker , het groene suikerriet , de kooplieden met potten als hoeden op het hoofd , de bedelaars en vagebonden , de geur van fruit , het stof , het warrelende licht , de palmen , opschietend tusschen de zilvergrijze daken , het licht , de beweging , de kleur - dit alles vormde een tooneel , betooverend in zijn afwisselende nieuwheid , duizelingwekkend genoeg voor een vreemdeling - zeer moeilijk om nauwkeurig te beschrijven .( Slot volgt .