(1879) Zeker vatte ook hij de hoogere zaken niet , die reeds bij het begin van ' s - leeraars nuttige maar niet vuurwerk - achtige rede , uit verveling was opgestaan , en nu het schoone gedeelte der Kristelijke vergadering met welgevallige blikken overzag .Was het mede uit verveling , of wel om de aandacht tot zich te trekken , dat hij - in de overdekte met groene gordijntjes afgesloten bank , den zijden zakdoek met zwier te voorschijn haalde , en na dien uit de vestzakflacon met reukwerk te hebben bevochtigd , even bevallig aan zijn reukzenuwen bracht ? Was het al verder om te toonen dat die preek niet zoo mooi was als hij hem zou houden indien hij predikant ware , dat hij met den rug in het hoekje ging leunen , en achter den preekstoel zijn blikken gericht hield ? Wellicht waren dit de drijfveeren van al die bewegingen geweest , maar - toen hij achter dien preekstoel een ‘ slapend oud wijf ’ , en naast haar ‘ een prachtig kopje ’ mocht bespeuren , toen had hij gedachten noch oogen dan voor de heerlijke blonde die daar zoo stemmig achter dien preekstoel gezeten was .Zoo al niet aan de leerrede zelve , dan toch aan den toon waarop de laatste zinsneden werden uitgesproken , bespeurden vele toehoorders , en ook de jonkman in de bank met de gordijntjes , dat het amen welhaast zou volgen , en ofschoon het ‘ eindelijk ’ nog komen moest - hoewel een ‘ ten slotte ’ en een ‘ ten laatste ’ reeds waren voorafgegaan - zoo verdwenen toch reeds vele hoeden van manshoofden , en tuurden heel wat oogen op de psalmborden om te zien ‘ het hoeveelste ’ men hebben zou .