(1912) Beneden hing nog op de oude plek ‘ De Ridder en zijn Bruid ’ , de jaren hadden haar glans verdoofd , maar de lieftalligheid en het innerlijk geheim waren ongerept gebleven .Zijzelf had die gestadig verdiept en verrijkt met wat ze in haar ballingschap had vergaard en daaruit aangedragen , liefelijk - bedroefde menuetjes , geurige verzen , klank van harp en spinet , de zoete namen en het zoete leed van Romeo en van Julia .O , al dat rijke , blijde , vlijmende , fijne , dat toentertijd reeds in de pijn van het ontwaken haar verlangend hart als de eenige zegen , het eenige leven had toegelonkt , ze had het nimmer kunnen veroveren , ze had het nimmer kunnen verzaken , daar het nog altijd een verborgen hoop en troost verbleef .