(1818) 6 - 12 .Een ' ziel , die vaak door duisterheid , De waarheid blijft mistrouwen , Kan ' s Heeren glans en majesteit , Zijn ' grootheid niet aanschouwen ; Angstvall ' ge vrees slaat haar ter neêr , Bij d ' Evangelie - klanken , Tot jezus , die getrouwe Heer , Haar leert blijmoedig danken , O ziel ! wat buigt g ' u neêr ? sta op ! Toon eerbied zonder vreezen ; Kan Libanons verheven top U niet ter woonsteê wezen ; Ga dan met uwen jezus heen , Volbrengend ' zijn bevelen ; Eens doet Hij u op rozen treên , Wier geuren ' t harte streelen .Het glansrijk schitt ' rend ' Libanon , Kon geen voldoening geven , Daar eerst de heil - en levens - zon , De doodskim door moest streven ; De doodskim van immanuel , Kon ' t morgenrood doen rijzen , Om , bij dat licht , de magt der hel Voor altoos aftewijzen .