(1821) En dat meisje , zoude het niet bevallig zijn ? Geven niet de eenvoud , de zedigheid , de kieschheid den rijksten glans aan het natuurlijk schoon ? Niet dit laatste alleen , maar met het ongekunstelde vereenigd ; niet slechts de edele leest , maar het ongedwongene der houding en manieren ; niet de blos der lente , maar het ongezocht rijzen en verbleeken van denzelven ; niet het schitterend oog , maar de betooverende goedhartigheid en vriendelijkheid , welke uit hetzelve spreken ; niet de rijkbegaafde geest alleen , maar die bloemen , welke hij spelend voortbrengt ; niet de uiterlijke vorm op zich zelven , maar de adel van het hart , die zich in alles vertoont : ziedaar de bevalligheid , - natuur ! uw rijkst juweel ; o deugd ! uwe heerlijkste vrucht .Ras vervliegt het teeder waas der lente ; de zomer oefent zijn vermogen ook op de bloeijende roos ; de naderende herfst doet zich reeds spoedig gevoelen ; elke dag vordert een blaadje als schatting : en gelukkig zij dan , die , door de geuren van haren geest , door de onbezoedelde leliën van het hart , beminnelijk blijft ! Ja , het schoone treft , maar het bevallige roert ; het eerste verwekt bewondering , het laatste liefde ; dat is als de Maartsche zon , dikwerf door nevelen bewolkt ; dit , het effen azuur van eenen zomeravond , waarbij de vriendelijke sterren lichten , maar niet verblinden .Het onbedorven mannenhart zoekt vrouwenwaarde ; en waar zoude hij die anders aantreffen , dan bij haar , die het gelijkend beeld van hare moeder , de eenvoudige , zedige , beminnelijke natuur , is ? E .