(1897) Een fraai ijzeren hek omsluit het hoekje gronds waar de betreurde kleine in het eikenhouten kistje slaapt , den altijddurenden slaap .Springen de kunstig in marmer gebeitelde woorden u niet in het oog : ‘ Aan mijn Janneken ? ’ Een lief kransken met geurige violierbloemen en zedige vergeet - mij - nietjes tooit dit kleine altaar waar moederliefde den weggerukten lieveling nog komt kussen en zoenen met het hart , nog komt minnen en vergoden met de ziel .En zooals de wierook walmt in de gewijde vaten van den heiligen tempel , om hulde te brengen aan den God der Tabernakelen , zoo ook vallen de tranen als glinsterende dauwdroppelen uit de roodgeboorde moederoogen en zaaien hunne klachten en verzuchtingen op den duurbaren steen , die weerbarstig en ruw het zilte vocht opslorpt en doorheên zich niet laat boren dan na jaren , nog lange jaren getreur en geween .