(1905) Piet hoorde hem nog fijnscherp piepschreeuwen in de verte en rook den wrangen solfersmoor die blauwendig in den wind uiteenwoei en tot onder de strooien halmen sloeg .Met een oogenblik had hij den Voorjager in zijn gruwbare jacht bekeken en ' t werd hem nu lijk een apocalijptiek visioen ; hij rilde even bui - ten wille , toen hij bedacht hoe zwartwoelend zijn wijde breede mantel , die in de verte precies wel vleugelen geleek , wringelde in den wind achter hem uit , op en neersloeg , met kletsende flapperingen en een warrelende schaduw met zich over de mastebosschen , de zandbergskens en de hei , meêtrok ; zijn schitterblinde oogen waren , zou men zeggen , van groengeel gesmolten goud en zijn rookende asem kronkelde in twee rappe wolken uit zijn kaken , onder den draaienden mantel weg , en rolde over de hei neêr vol solferigen stank .‘ ' k Ben het toch niet bestorven ’ zuchtte Piet en bedacht nu hoe de nacht weer zoo eenbaarlik stormde en in geen ruste gerocht van ' t danig woelen .