(1884) zoo kort , zoo verheven , en met zulk een verrassenden slotregel : aan god .Gij die , daar duizend wereldbollen Geregeld om hunne assen rollen , De kracht van hunne werking voedt , Gij die , tot op de verste paalen Der schepping , waar geen zonnen straalen , Aan ' t niet uw aanzijn voelen doet : Gij , op wiens wenk , uit ' t hol der bergen Die met hun spits den hemel tergen , Een stroom van gloeijend sulfer breekt : Gij , die in zalige valleijen , Waar zuidewindjes spelemeijen , De geurenrijkste planten kweekt : Gij , die aan duizend , duizend dieren Die wriemlend op een stofje tieren , Die gunsten schenkt van uwe hand : O God ! die alles eens deedt worden , Die leven , werking geeft en orden , Vergeet gij nu ons Vaderland ! ..