(1902) Elisabeth steeg hooger op , wierp zich languit in ' t sprietige gras , de armen onder ' t hoofd en betrapte zich op den wensch , te weten , wat hij las , hoewel zij onwillekeurig alle gedachten aan boeken verbande , zoodra de boomen haar hadden opgenomen in hun schaduw .Ze bleef liggen denken aan den man , die met aandacht lezen kon , terwijl de merels floten en de lijsters en de lucht rondom warm was van zomerzon , en de geuren van hooi uit verre weiden rustten op den wind .Ze drukte even haar warme wangen op ' t koele gras .