(1788) Ik dagt : zouden verhevener wezens wanneer zij onze wereld , en de rustelooze beweginge , van hare werkzame bewoners , beschouwen ; als zij in volkrijke steden , hier eene zugtende , daar eene dartele menigte , elk op hare wijze zien jagen naar geluk ; ginds weder machtige krijgsheiren , de geschillen der mogendheden , ten koste van het dierbaar menschenbloed , zien beslissen , en om een stukje land , om een ijdele eer , om een niets , de grootste verwoestingen zien aanregten ; zouden wij dan over dat alles wel anders oordeelen , dan wij over het nest en de bezigheden dezer mieren ? En hoe laag , hoe klein moeten wij dan zijn , in het oog van Hem die beide den mensch en de mier geschapen heeft ! wat is toch aardsche grootheid ? - Wat hare eer ! - Wat een handjevol rijkdoms ? Het moge ons iets schijnen , terwijl wij op dezen kloot zijn , maar hoe zullen wij er over oordeelen , zoo wij ééns onder de Hemellingen mogen geplaatst worden .De bloembedden , langs welke wij traden , waren allen met geurige kruidjes omboord .Hier was eene verzameling van de schoonste soorten , verscheidene Laterussen , Lupinen , Riddersporen , Damastbloemen , Ranonkels , en anderen , die allen door hare kleur , of door haren reuk , of door eene schoone en nette gedaante , of door dit alles samen , ons deden verwonderd staan , over de goedheid van den Schepper , die in het versieren der aarde , ook voor het vermaak zoo zeer gezorgd heeft .