(1883) De stapels oesterschelpen , deleege glazen , de stille kamer verkondigden , dat alles afgeloopen was ; jubelende en elkaar gelukwenschende hadden wij het Nieuwe jaar afgewacht ; wij hadden ook den jongen vorst , op de meest constitutioneele wijze begroet : ‘ Le Roi est mort , vive le Roi ! ’ Maar geen mensch dacht er aan het pas begraven Oude Jaar te betreuren ; de oude vriend , of vijand , was in de drukte der troonsbeklimming van zijn opvolger vergeten .Nadat die drukte echter voorbij was en ik alleen zat voor den smeulenden haard , en ik de eenige overgeblevene hoveling was van het Nieuwe Jaar , die in de eenzaamheid bleef zitten , begon , hetzij mijn geweten wakker te worden , of de Champagnedampen in mijn hersens te stijgen , zoodat ik in plaats van dolzinnig uitgelaten te zijn als zoo kort te voren , terwijl ik mijn hof maakte aan het Nieuwe Jaar , weemoedig en week werd gestemd .Ik dacht niet meer aan den krachtigen jongen vorst , dien we pas gehuldigd hadden , ik droomde of peinsde liever medelijdend over den pas begravene - en nu die onherstelbaar verloren was , begon ik , - evenals sommige menschen van hun overledene dierbaren , - niets dan zijn goede hoedanigheden op te sommen .