(1887) Hij voelde zich achter tegen den rug van zijn stoel zitten , zijn leden meer in mekaâr , terwijl zijn vleesch en geest zich heelemaal overgaf in een neerbuigen van zijn kin over zijn hals , terwijl van onder zijn gladde voorhoofd , flikkerende in den gas - schijn , zijn oogen lachten met de grappen van de vrienden .Toen Jozef , na het diner , weêr op den trottoir stond , ruischte het verwijt weêr tegen hem aan uit de onverschillige grommeling van de straat En Mathilde ? ..