(1887) Van dat Guernesey , het eiland der ballingschap , had Leconte de Lisle in zijne oraison funèbre niet gerept .Was het misschien om den dichter der natuurbeschrijvingen te doen gevoelen welk eene dankbare stof hij hier had verwaarloosd , dat Alexandre Dumas , toen hij het eiland Réunion vermeldde , het met een paar losse trekken teekende als een ‘ toovereiland , Afrika aan de eene zijde , Azië aan den anderen kant , dat den voorbijvarenden zeeman moet voorkomen als een onmetelijke ruiker bloemen , misschien geboren uit die welke Proserpina bezig was te plukken toen Pluto haar vervolgde , en die zij in de golven heeft geworpen om haar ijdele vlucht lichter te maken ’ ? Maar er waren geheel andere leemten aan te vullen in de rede van zijn voorganger .Met hooghartige minachting had de ‘ Parnassien , ’ de ‘ tijd - en landgenoot van Hellenen en Hindoes , ’ in zijn geschiedenis der poëzie het christendom niet eenmaal genoemd , de middeleeuwen als een tijdperk van barbaarschheid gebrandmerkt , en over de zeventiende en achttiende eeuw als over den ‘ lyrischen doodslaap ’ der fransche letterkunde de schouders opgehaald .