(1856) Tot nog toe hadden wij niets van de dame des huizes gezien , en ik begon reeds over de vraag te denken , of aan dit zoo vriendelijke huis dit hoofdsieraad ontbreken kon , toen op eens aan het andere einde van de kamer de deur openging , en ' de witte dame van Avenel ' , door helderen zonneschijn omgeven , binnentrad .Eene heerlijker verschijning heb ik zelden het geluk gehad te ontmoeten ; statig , bleek en teeder als eene lelie , – blond haar , dat golvend het witte voorhoofd omgaf – op de wangen , doorzigtig als was , eene ligte tint van vlugtig rood , niet de gloed van het zuidelijke bloed , of de welriekende bloemengeur van een Engelsche schoonheid , maar de glans , welken het noorderlicht op de sneeuw van de vaderlandsche bergen werpt , terwijl het oog donker blaauw was en de lippen door het zachtste purper geverwd waren : zoo was de burgvrouw van Kaafiord , het voltooide beeld van Noordsche schoonheid , zoo als zij in de sage leeft .Ik geloofde Frithiof ' s Ingeborg voor mij te zien .