(1881) Der muffe werkplaats , het benauwde dakkamertje ontvlucht , rond te dwalen in het ruime en vrije ; neêr te vallen op het mos om den eekhoorn na te staren , die in een wervelwind van kringen den boom op vliegt ; met de armen onder ' t hoofd gekruist , alle spieren in rust , niets te doen , te liggen droomen , te luisteren naar ' t fluiten van een lijster in ' t getakte .naar ' t dommelig geklikklak van ' t beekje dat door de grasplokken lekt , onder de varens door sijpelt ! Geen geraas , geen stof , geen drukte , geen bedorven lucht , maar het bladerige bosch , het kalme , het koele ; een golvende , ruischende zee van groen , lichtgewemel in de lanen , ' t getjilp van een vogel in het dichte struweel ! Geen vloer met dikke stoflaag bedekt , met houtspaanders of wolpluizen bezaaid , met ijzervijlsel begruisd , maar malsche tapijten van zoden en mos , bespikkeld met goudgele boterbloemen , gestikt met zilveren madelieven oogjes .De kale , groezelige wanden , kleverig van den aanslag , die rook en roet en olie er op achterlieten , weggeslagen , verdwenen , vervangen door breede vergezichten - een flauwend verschiet , zilvergrijze tinten , weldadig koelbad voor ' t ontstoken , vermoeide oog - dat is een hoogtij voor den handwerksman als geen rijke er kent .