(1911) Het is niet meer verrassend als we , bij Goethe , pantheïstisch de voorstelling der levens - tragiek , het zonde - geloof zien verkwijnen , versmelten in de nuchterheid der rationeele goed - én kwaad - ontleding , wijl deze dichter zèlf was eene mengeling van Faust - zinnelijkheid , Faust - verzadiging en levens - honger tegelijk ; een mengeling van Mephisto - spot en Aardgeest - contemplatie ; en zooveel in zich gevoeld heeft , dat hem deed rijpen voor het giftigste verderf als voor den loomsten paradijs - droom .Zijn levens - honger deed hem niet alleen het gouden bord , maar ook den trog besnuffelen , en voor iederen vloed van hartstocht had hij een stel spangen klaar .Nooit is er een dichter geweest , die vaker de pijlspits van Amor op zich gericht heeft gezien , maar ook nooit een , die zoo dikwijls Amor scheel deed gluren van onmacht .