(1838) Het huisselijk leven onzer bescheiden Koningin is zelden gelukkiger geteekend dan bl .19 ; zie hier de Vorstelijke Moeder : Wanneer Ze op ' t heerlijk buitenslot , Op ' t lieflijk Loo , zich ging verpoozen , En , by den wierookwalm der rozen , Haar wierookoffers bracht aan God ; o Als Zy dáár op malsche weiden Voor u de boterbloemtjens las , Of ander needrig bloemgewas , Hoe zalig was dan de aard voor beiden ! o Als Zy op de onnoozle vragen Van ' t lieve Wichtjen andwoord had , Dat vlinders najoeg op het pad , Of rijpe oranjes weg mocht dragen ; Hoe gloeide danHaar rein gemoed Van vreugde , die slechts Moeders smaken , Maar die geen moederhart doet blaken , Dat één onheilig zuchtjen voedt ! Of speelt die tijd u niet voor oogen , Die tijd , die nooit weêr keeren zal , Waarin ge aan beekjens van kristal , Door ' t schomlend treurwilgloof bewogen , Vorstin ! een ' zaalgen hemel vondt , Door voedsel voor uw oog en mond , Op geurge struikjens neêrgebogen , Te ontwoekren aan den vruchtbren grond ? Die tijd , die zooveel blijdschap wrocht , Waarin Gy ' t bloemrijk voetspoor drukken , De oranjes in uw schortjen plukken , En u in ' t groen vermeiên mocht ? Die tijd , zoo rijk aan zonneschijn , Waarin een ruiker hyacinten , Met Sarons frissche rozentinten , - Waarin de arabische jasmijn , ' t Citroenloof en de oranjebloesem , Dooreengevlochten op uw boezem , Uw aardsche zaligheid mocht zijn ? Hoe kan men , de eenvoudigste situatiën zoo voortreffelijk idealiserende , soms valsch vernuft najagen en zich niet altijd vrijwaren van bombast , in plaats van poëzij te schrijven ? Doch alweder treedt de criticus aan het licht : chassez la nature , elle revient au galop .En toch , wie zoude niet altijd gaarne verzen te prijzen hebben , als deze : De roos zal uit haar knopjen schieten , De lelie weêr haar ' zilverglans Doen vonklen in een ' bloemenkrans ; De landjeugd zal op nieuw genieten Aan beekjens , die langs boorden schieten , Meer bloemrijk en omgroend dan thands : De abeel zal zich in ' t stroomnat spieglen ; De kromgehalsde en fiere zwaan Zal statig op de waterbaan Haar zilverblanke pluimen wieglen ; En o , uw stille lievlingspaân In ' t Haagsche bosch , dat westersch Eden , Op nieuw jonkvrouwlijk aangedaan , Na ' t lofliedstemmend feest van heden , Weêr menig hart verjongd doen slaan ; ' t Voorhout , de Vijverberg , Vorstin ! De morgenlandsche wandeldreven , o Alles , alles zal herleven En juublen om den throon der min , En aêmen reine wellust in ; Ook Gy , Gy zult het Hof verlaten En keeren tot uw bakermat , ( Die zooveel schats voor u omvat ! ) Om ' t schuldloos lam te hooren blaten , En ' t rund te aanschouwen in de wei , Dáár , waar de aartsvaderlijke hei Het oog op applen van granaten , Naast vlas - en korenbloem , verrast , En waar naar zoete honigraten Gy eens zoo gretig hebt getast ; Gy zult in Gelderlands landouwen , Als Koninklijke Herderin , Op nieuw het vreedzaam boersch gezin , Uw schaapjens en uw hoeve aanschouwen ; Gy zult weêr wandlen als voorheen Langs beuken - en oranjelanen ; Maar - niets genieten zonder tranen , En niets bewondren dan alleen ! Want , o Vorstin ! daar was er Een , Die met u lachte en met u weende , Aan wier gemoed Ge uw vreugde ontleende , Die nooit weêr aan uw zij zal treên ; Daar was er Een , die met u treurde , Wanneer Gy schreiend aan Haar hart Veraâming zocht van boezemsmart , Maar die de Dood u wreed ontscheurde ; Daar was er Een , die voor u bad , Zoo vurig als slechts Englen bidden ; Die u zoo teêr heeft lief gehad .