(1832) I 1799 .1 Schoon zijt ge , schoon , gij , ondergaande zon ! Omhoog het zwerk des winters prachtig kleurend ; Omlaag , waar reeds de jagt des sneeuws begon , Het pijnenwoud in dubblen luister beurend ; Schoon heinde en veer , dat zilverig verschiet , Dien breeden stroom opwekkende ten lied , Ten lofgeruisch , dat hulde brengt voor hoede , Als in deez ' streek u ieder avond rees , Van d ' eersten dag dat God uw weg u wees : Gij , trots dien togt van eeuwen nog niet moede ! Gij , even sterke als in den bloei der jeugd ! Gij gister , heden , morgen staag dezelfde , Als toen dit oord eene eenzaamheid zich welfde , Waarvan geschicht noch overleevring heugt ; Als toen gij hier het hoofd der roode huiden Uit wichlarij der blanken komst zaagt duiden ; Als thans nu zich , aan gindschen vensterboog Omschaâuwd door ' t loof van eiken en van ceedren , Een stramme hand ten lest vaarwel bewoog , Dat , schoone en sterke ! ook u zelfs mogt verteedren ! 2 Wie ' t grijze hoofd naar u daar stervend hief , Het welkom licht ontwarende aan zijn voeten , Hij had u lang , u reeds als jongling lief , Als hij uw blos ' t gebergte zag begroeten ! Wat zijt ge er vaak zijn hooggestemden geest Een spiegelbeeld voor ' t volksbewind geweest ! Ge mogt een wijle alleen den kruinen lichten , Dra steegt ge , en in uw weelde dreef het dal ; Tot in de kolken van den waterval , Tot in der rotsklove ontoegangb ' re schichten , Het daagde alom ! Er ruischte een profecij In ' t ochtendkoeltjen : ‘ allen , alles zeegnend , Niet dezen slaafsch , niet genen stuursch bejeegnend , Voere eens gelijk de wet hier heerschappij ! ’ En peinzend vouwde hij de handen zamen , Of vroeg weemoedig zich : waarom toch kwamen Gedachten als dezulke bij hem op , Der weduw zoon , die luttel ' t zijn mogt heeten , En woud en stroom van d ' een tot d ' andren top , Maar niet de magt van vorsten had te meten ! 3 Waarom ? de tijd slechts antwoordt op de vraag , Waartoe de in schijn ons lot zoo vreemde prikklen En ' t juk , waarvan geen jonkheid zich beklaag , Gemoed en geest , ons onbewust , ontwikklen ! Of giste hij , toen zalig in den schoot Der huwlijksmin hij ' t leven hier genoot , Waartoe zijn hand in vast vergeten dagen De blanke kling deed bliksmen uit de scheê , En westwaarts , steeds meer westwaarts van de ree Den standaard van den luipert had gedragen ? Waartoe hij sinds mogt wisselen van stand , Den tabbaart plooijende om de slanke leden , Als ' s ochtends vroeg zijne akkers rondgereden , Hij ' t werk des daags beschikt had op het land ? Wie spelde ' t hem , eer nog ' t noordoosten stormde , Dat hij ten loods der veege hulk zich vormde ? Dat de eigen dwang , die aan zijn voorgeslacht De vrijheid dorst betwisten van ' t geweten , Hun nakroost hier weêr te onderdrukken dacht En slechts zijn knods ' t zon vrijen van die keten ? 4 Gij , schoone ! die omsluijerd ons nog blinkt , Een weêrschijn van uw glorie op de wolken , Uw wachtrenstoet die ge , als ter kim gij zinkt , Herscheppen zult in schittrende afscheidstolken , Gelukkige ! gij volgt gerust de wet Van ' t wordingsuur des stelsels u gezet .U foltert nooit de wreede strijd van pligten , Waardoor het harte ons arme menschen breekt , Als ' t in ons binnenst spreekt en wederspreekt ; Uw last is zoet : de wellust van te lichten ! ' t Is ook omlaag der eêlsten onzer taak : Maar werd uw baan u blinkend voorgeschreven , Hun is de keus , de hagchlijke , verbleven : Wat weg het wist de zege borgt der zaak ! En welk een leed daar in zijne uiterste ure Die grijsaard ook wegkrimpende verdure , Die strijd haalt niet bij den geduchten kamp , Waardoor hem ' t bloed van schrik in de aadren stolde , Of hij de vaan des wederstands ter ramp , Of tot den eeuwgen roem zijns volks ontrolde ! 5 Wie ' t oproer scheldt , dat kondt de klagt niet aan , Langs heel de kust van Noord tot Zuid vernomen , Als straffer steeds van over de ' Oceaan , Bedreigingen op tal van beden komen ! Hier , opstand , hier ? wanneer gij blijk verlangt , Hoe heel dat volk aan ' t zoet verleden hangt , Ga om door ' t land , - al stiet de wreede moeder Haar deeglijkst kroost het huis , het harte ook uit , Der wilde zee , het wilder woud ten buit , De Americaan bleef de ' Anglosax een broeder ! Vermeetlen , zij ? hoort ge uit den breeden kring , Van wie ' t gezag den diepsten eerbied dragen , Een enkle stem van schennis zich beklagen ? En echter dreigt , toch komt de omwenteling ! Vrees , liefde , trouw , schoon ze in ontelb ' re vormen Het hart der schaar van alle zij bestormen , Af stuiten zij , af , op ' t gevoel van regt , Ons allen onvervreemdbaar aangeboren , Door hooger hand in ' s menschen borst gelegd , Om vaderland en vrijheidszucht te schoren ! 6 O Washington ! ' t moet dus uw grooten geest , De weegschaal van den oorlog in uw vingren , Uw vromen zin te moede zijn geweest , Schoon de evenaar geen ommezien mogt slingren , Schoon weêrlichtsnel de tongstift oversloeg Ter zijde die Europa ' s kansen droeg ! Wat hadt gij om den schepter op te wegen Van ' t weêrgaloos voorspoedig Eilandrijk Die , drietand van de zeeën te gelijk , Heel ' t Oosten voor zijn wenk zag neêrgezegen ? Een strooke gronds , bedwongen wildernis .