(1804) ) Aan Erast .Erast ! waarom die donkre blikken Zoo sterk gevestigd op den grond ? Waar vlood uw rust ? waar is ' t genoegen , Dat u den boezem vaak deed zwoegen Van onuitdrukbren zielewellust , In elken blyden morgenstond ? Zie opwaard ! heel Natuur wenkt vrolyk ; De Daag ' raad lacht u bloozend aan ; Nog is de weg naar ' t graf een Eden , Schoon zelfs de doornen voor uw treden Ontspruiten ; doornen van het bloempjen , Dat geuren spreidt op ' s levens paên .‘ Hoe ! bloemen ? ’ zugt gy - ‘ neen ! de rampspoed Verwoest myn eenzaam kronklend pad ; Verwagting is myn oog ontweeken ; ' k Dwaal treurend rond in doodsche streeken , Waar winden huilen , ' t zeenat schuimend Langs eeuwignaakte klippen spat .