(1902) 73 ) het wereld - bewegen niet werd geeoncentreerd .Zeker , in een kinkhoren ruischt de omnetelijke zee , de kleine klok zendt haar galming tot den grooten horizon , in de lens komen de stralen van de oneindigheid te zamen , maar als de schelp vertreden , de klok gebarsten , de lens gebroken is , dan ruischt het geluid , dan galmt de klank , dan convergeeren de stralen niet meer .Ik zou mij dan ook met den dichter Verwey niet zoo lang hebben bezig gehouden , als het niet waar was , dat hij , ééns een door zijn groote zon beschenen zelf tamelijk lichtende wereld , thans , van zijn zon verlaten , van eigen licht nagenoeg verstoken , zijn grootheid tracht te bewijzen door walmende vetpotjes .