(1849) Als ik in ' t duister van een bosch mij heb verloren , Waan ik het godlijk lied dier zangren nog te hooren ; Ik vind mij in heur bosch , heur donker woud verplaatst ! ' k Voel Wodans invloed , die door heilige eiken blaast ! ' k Hoor d ' Opperpriester ; ja ! ik zie de Barden nadren , En knielen onder ' t wulft der levendige bladren ! Daar rijst er een ; hij treedt voor Wodans ruw altaar , De lof van ' t Godendom stroomt uit zijn harpesnaar , Bij ' t rookend outerbloed van ram en offerstieren , En ' t klettren van de spies der strijdbre Batavieren .Verr ' boven de aarde , in een verfijnde en zuivre stof , Rijst , Schoone Kunsten ! uw geheiligd tempelhof : Al wat op de aarde schoon en edel is te noemen , Zinkt weg bij dit gesticht , als ' t wier bij lentebloemen ; Een geurige amberlucht dringt hier elks boezem door ! Verbeelding , jong en vlug , omzweeft het heilig koor ; Een ' gouden sleutel draagt ze in haar sneeuwwitte handen , En sluit den tempel op voor hen , die de outers branden , In ' t midden van dit koor heeft , in een ' gloed van licht , ' t Onsterfelijke schoon een ' gouden troon gesticht .' t Is niet dat aardsche schoon , zoo vlugtig als verganklijk , Van luim , en mode , en smaak , gewest of tijd afhanklijk , Neen ! ' t is die hemelsche , die goddelijke maagd , Die ' t scheppend ideaal op ' t vlammend voorhoofd draagt , Voor wie Homerus , voor wie Phidias eens knielde , Die Tasso , Rafaël , Voltaire en Hooft bezielde ; Die d ' ingewijden slechts haar hoog geheim ontvouwt , Wie nooit Ostade zag , Jan Steen nooit heeft aanschouwd .