(1920) Al de oude innigheden van de vroegere vereeniging waren zoo ongemerkt weer opgeleefd en ontbloeid , maar dat ééne groote woord , dat alle beletselen zou doen verdwijnen , was nog niet gesproken door haar , die dat moest beginnen .De geuren van het geestelijke leven bedwelmden Beatrijs allangerhand en zij verzette zich er ook niet tegen , door de herinnering aan die verdorde liefde van deze aarde .De vingers van haar ziel streelden de rozen , die rond haar opschoten met een wonderdadigen bloei en haar de wegen naar het verleden wilden versperren .