(1788) Op beider gelaat was het vergenoegen zigtbaar ; ik verbeeldde mij hunne vreug - de bij het inzamelen der vrugten , die meest al hun bestaan , in den volgenden winter , moeten uitmaken .Met eene onzekere hoop , werpt hij zijn zaad in de aarde ; - en wanneer in de nijpende koude geen sneeuw de velden bedekte , of de gonzende hagel met scherpe steenen nederviel , hoe dikwils vreesde hij dan schade te lijden ! Toen hij het naderhand , door den invloed der lente - en zomerlucht , welig zag opschieten , gevoelde hij eene streelende hope ; hij trad met vreugde langs zijne welvoorziene akkers ; hij verbeeldde zig reeds dat zijn koren den sikkel te gemoet ruischte , en dat hij het juichende inzamelde , en nu geniet hij dit geluk .- Gezegende landman ! dacht ik ; mogt uwe blijdschap in God eindigen , die uw graan deed uitspruiten , die zijne zon beval het te koesteren , en zijnen daauw en regen gebood het te bevogtigen ; die u de gezette tijden des oogsts bewaart , en nog zijne plasregenen zal moeten inhouden , zult gij het veilig in uwe schuren inzamelen .