(1900) Werktuigelijk spoelde de maaier er telkens in de eene greppel het bloed en gruis af , er de snede van smerend in de andere .Niets meer was er in zijn gedachten , zijn hoofd leek hem als volgeblazen met hooi - geur , niets bleef er leven dan dat hij opschoot en nog harder opschieten moest , zou hij den buurttrein halen .Dan kromde zijn schoer begeeriger , dat er zijn hoofd aan den nek vermagerde , sprenkelend ' t zweet boven de eentonige vrating van de zeis .