(1892) Wij kennen het verhaal van die avondwandeling , in het voorjaar van 1835 , toen de beide eerste strofen , onder de kastanjeboomen der Tuileriën gedicht , den broeder werden meegedeeld ; van die twee nachten , waarin het gedicht , onder het stralend licht van twaalf waskaarsen , is tot stand gekomen ; wij kennen de geschiedenis van die vier maanden van onvruchtbare leegte , van verslappende zelfkwelling , van somber zwijgen , die aan deze geestelijke herleving zijn voorafgegaan ; wij kennen de zuiverheid , de oprechtheid der inspiratie uit dit woord , een paar dagen te voren tot zijn vriend Tattet gesproken : ‘ il me semble que je vais bientôt parler et que j ' ai quelque chose dans l ' âme qui demande à sortir .’ Dan zou ik verder pogen den golfslag van het gedicht te gevoelen , het breede , steeds forscher en sneller klinkend rythmus , waarop dit zieledrama zich voortbeweegt , of liever , de twee golfslagen , die elkaar kruisen , en die slechts een oogenblik in elkaar overvloeien : die van de roepstem der Muze , eerst een vluchtig gerimpel der oppervlakte , dan zwellend , altijd zwellend , ten hemel zich heffend , totdat hij ten slotte dien hemel schijnt te raken , - en die van het antwoord des dichters , die slechts een oogenblik , in de derde strofe , naar boven schiet , om dan weer mat neder te zinken , en eindelijk weg te sterven in een dof geruisch .Daarop zou ik in de bijzonderheden het meest treffende trachten op te sporen : de versmaat der verschillende strofen , den klank en het rijm van sommige regels , de lijnen van sommige beelden , den toon waarin sommige tafereelen zijn geschilderd .