(1873) Het hoofd op mijnen warmen boezem , In zaalge ruste neêrgevleid , Sprak zij : ‘ Mijn vriend , ik voel de zwakte Verdwijnen , o wat zaligheid ! O ja , welhaast zal ik herleven ; Wanneer de roos haar zachten geur En fijne kleuren zal herkrijgen , Herwin ik ook mijn rozenkleur .’ ‘ Ja , liefste ’ sprak ik ‘ ja , dan leven Wij beide weer verheugd en blij : Dan zal de roos uw schedel sieren , Dan schenkt u eeuwig de echt aan mij ; Dan wordt het leven ons een wellust , De wereld ons een lustwarand , Waarin we op geurge vreugdebloemen .Steeds wandlen zullen hand aan hand ! ’ De lente kreeg haar schoonste dagen , De rozen prijkten met haar geur ; Doch op de wangen van het meisje Heerscht geene zachte rozenkleur .