(1887) Haar bovenhoofd werd warmer .Telkens wanneer zij de tafel en het licht achter zich had , zag zij haar schaduw op de gordijnen en op de muur verschijnen , een wilde , warrige , wemelende schaduw : een hoofd met haren in grilligen kroes , rechtopsprietend en in kronkelende lijnen , als een ruiker grashalmen zonder kunst op het veld samengebonden zich vermengend , en een openhangend jak , met vagen schouder - en taille - vorm , als een breede bewegende japansche vaas daaronder .Als zij naderde werd de schaduw grooter en verloor hoe langer hoe meer haar eersten vorm .