(1841) Nooit heeft een ongewyde uw grondzuil overtreden : Wee hem ! de doodstraf volgt zyn roekelooze schreden ! Zeg , ongekend geboomt ' , waer is hy dan , die schat Met zoo veel zorg bewaerd , dien uwe holte omval ? Geen prachtig tempeldak verheft zich in den hoogen , En spiegelt in het licht der zon zyn gulden bogen ; Geen marm ' ren grond bevloert uw digt en mollig gras ; ô Neen ! uw tempel is het statig eikgewas ; Zyn vloer is de aerd ' ; zyn dak , ' t azuergewelf der hemelen ; Zyn schat , het zilverzand van ' t schittrend starrenweem ' len .Waer is , o heidendom , uwe adeloude pracht ? Waer is , o priesterschaer , uw kostbre tempeldragt ? Waer zyn uw beelden , uw altaer , uwe offeranden , De vaten , die hun licht en reukwerk eeuwig branden ? Is dit , o woud , uw diep bedolven schal ? o Neen ! Uw outer is het vlak van Wodan ' s gryzen steen ; Uwe offeranden , ' t bloed van hagelblanke stieren ; Uw hoogtydsdos , de blaên die uwen kruin versieren ; Uw koorlamp , ' t schynend licht der maen door ' t nevelgaes ; Uw eenig reukwerkvat , het geurig bloemenwaes ! Daer ligt het heilig woud in vollen pracht en luister : Geheimvol spreidt de nacht het floerskleed van zyn duister ; Slechts ' t zachte maenlicht breekt de zwarte heem ' len door : Het schiet op ' t zwygend bosch zyn ' stillen zilvergloor , Speelt glinstrend door den rym der nevelzwang ' re toppen , Op ' t diamantenheir der biggelende droppen , En stort , terwyl zyn glans op de open terpen lacht , Het digtste kreupelhout in een ' nog holler ' nacht .Het danst door ' t suisend loof der trillende eikenblaêren : Als Walkyriën , die door ' t somber boschruim waren , Als schyngedaenten , uit hun grafkuil opgestaen , Toontaen het huiv ' rend oog zyn schaeuw de boomgroepaen .