(1795) Gy kunt op nieuw daarvan duizendmaal - duizend bewyzen inzamelen , zo gy na buiten gaan , en de tegenwoordige gedaante der Natuur vergelyken wilt met die zy had voor eenigen tyd , en die zy hebben zal , na verloop van korte dagen .Hoe bekoorend was het , toen de allesbezielende , allesbeleevende , allesvervrolykende , Lente was aangebroken , en over de zigtbare schepping heerschte , bosch en veld , akker en hof , beemden en valeien , bergen en heuvels , te beschouwen ! Welk een menigte van bloemen en bloessems ontsloten voor ons hunne ryke schatten van verkwikkende geuren en schoone verwen ! Hoe verlevendigend was de morgenstond , hoe lavend de avond ! Hoe leefden , en huppelden , en dartelden , alle levendige schepselen in het woud , en op het veld , in het water en de lucht ; zig verheugende in hun daarzyn ! Hoe verjongd , hoe verfrischt , was onze eigen levenskragt ! Hoe doortintelde lenteleven , lentevreugd , ons gansche wezen ! - Zoo was het toen , en hoe is het nu ? De milde hand van den Zomer reikt ons nu een deel der vrugten toe , die de Lente ons beloofde .Wy vergaderen ze , wy genieten ze , wy verblyden ons , en wy hopen op de volgende , maar - ô onbestendigheid ! - aan het korten der dagen , aan het lengen der nachten , aan het afnemen der Zomerwarmte , aan de verdwynende Zomervogelen , aan het verslenste groen van bosch en veld , aan heb verwelken der schoonste bloemen , aan de dorre dodigheid , die zich over boomen en weiden begint te verspreiden , aan het rypworden , het maaien , het inzamelen van het koorn , aan de ontledigde akkers , aan de nieuwe bezigheden en bestellingen van den landman , aan dit alles bespeuren wy , dat de Herfst nadert .