(1893) De poëzie der onafzienbare pugta ' s , die in het hart van elk Zigeunerkind sluimert , tot plotseling de zon haar wakker roept en zij losbarst in wegsleepende melodieën , in harmonieuze accoorden , uit schijnbare dissonanten ontstaan .Een viool en een strijkstok , dat is voor het Zigeunerkind voldoende om ons zijn liefelijkste liederen te vertolken ; zij spelen zooals het water ruischt in het kabbelende beekje , zooals de leeuwerik orgelend ten hemel stijgt , zooals de zon schittert op een blijden zomermorgen , zooals de bloemen geuren rondom zich verspreiden .' t Is alles natuur , wilde , ongebreidelde natuur , maar daarom juist zoo vol bedwelmende schoonheid en eigenaardige bekoorlijkheid , waaraan niemand zich onttrekken kan , zelfs niet de kinderen van hun eigen volk .