(1904) Zoo hij nu zat , uitgeput , loom , met natte , ijskoude voeten , geleek hem de grijze , vertrapte wereld waarin hij zich bewoog , waarin ze allen gedoemd waren hun leven te kniezen , hopeloos , wereld van alleen gràuwen jammer .Het was om schreiend , met enkel knetterende razernij in te zakken , het hoofd te bonzen tegen den stank - uithatenden grond en God en de wereld zoo heet te vervloeken , als je krankzinnigst oogenblik ' t nauwlijks zou kunnen .Je zou willen spuwen op àlles , op de leugens van goed en kwaad , op ' t geteem van je eigen hersens , die wikten , bedachten , aarzelden - je zou willen buldren je onmacht , gillen je smart om die nuchter - gèwòne dingen , om tante Reggie , den schoenmaker , Suikerpeer , den poolschen jood , den man op ' t bordes van Golconda , om de duizenden , honderdduizenden genekten , jammerlingen , stumpers - om den kelder en de kamer , den stank , de altijd brandende lamp - de tien kindren , den man , de vrouw , de grootmoeder , allen neergekwakt , verdierlijkt , verstompt .