(1903) Het oude Florence herdenkt hij , het twaalfde - eeuwsche , door Dante ' s betovergrootvader Cacciaguida in Il Paradiso geprezen en door Dante meer dan zijn eigene bewonderd ; en de paleizen van Florence langs gaande doemt zijn eerste vizioen hem op : het feest bij Folco Portinari waar Beatrice Dante het eerst verschijnt : Hoe in ' t verschiet hier groep bij groep me boeit : Een gastendrom , in vollen bloei der jaren , Door ernst en schoon verwelkoomd gul en blij ; Harmonisch in gewaad als in gebaren Met de eeuw wier kunst dees diepe gaanderij Aan ' t hoog gewelf opluisterde met bloemen , Des beitels werk : mag niet de zware zij , Die om ons ruischt , op keur van knoopjes roemen Gedreven uit rood goud ? En zweemt de schacht , - Zoo ' t levenlooz ' bij ' t levende is te noemen , - Dier slanke zuil , door ' t loof waarmee zij pracht , Geslingerd of ' t nog groende , in zwier van lijnen Niet naar ' t gewuif dier lokken glad en zacht ? Een mannenschaar als deze mag verschijnen Aan zulk een disch , voor gulzaards niet belaên , Noch ' t helder hoofd bedreigend door zijn wijnen ; In elk van hen zit kunst , zit kennis aan .De vreugde strijk ' dier tronies plooien effen , Hunne achtbaarheid is schuil , niet zoek gegaan , - Maar zou van ver die zang uw oor niet treffen , Ginds waar de zon , langs ' t wapenschild gegleên Dat naar zijn kruis den blik u op deed heffen , Haar stralen op dien minnegod van steen Verzamelt , tot uit dier fonteine waatren ' t Van paarlen ruischt ? mij trekt het hart erheen .Alras verzaad , vermeidt zich in dat klaatren De jeugd van ' t feest , - zij danst het bloemperk rond , Ze zingt , ze speelt ! - Doch ' t woelen en het schaatren Heeft eensklaps uit ! Bedacht hij nieuwen vond , De knaap die straks aan ' t hoofd der rei zich stelde ? Hij bloost - hij slaat zijn blikken naar den grond , En ' t kind in ' t wit , dat blij hem tegensnelde , Zij ziet zoo bleek hem worden als een lijk ! Geen vrage of ooit die krankte meer hem kwelde , Een lachje , als eens ons dat der englen blijk ' , Verkondt hem haar verrukkend mededoogen , Verplaatst hem in een lieflijk tooverrijk ! Zie , beurtlings spreekt er uit zijn donkere oogen Een hartstocht , als nog nooit hem heeft geblaakt , Een eerbied , of ter kerk hij lag gebogen ; Wat drift , wat schroom is in zijn harte ontwaakt ? Hij moog ' tot haar met open armen treden , Niet eens de zoom haars kleeds wordt aangeraakt ; Al luistert zij , hij heeft geen kus gebeden , Nauw antwoordt ze en voert toch den hemel in .