(1916) - Dit was ‘ de zaal , ’ daar was de schouw met de Kruistochten ; uit de op dezen afstand wat donker verbronzende broeiïng van oude kleuren wapperde felrood als uit de omlijsting òp het gretige scharlaken van een riddermantel ; de gladde blankheid van een borstkuras , waar juist het licht viel , leefde als een waterig zilvrende plek te midden van de dof verstommelende beelden .De dagobertstoeltjes stonden bij den haard , de oude tafel in ' t midden ; maar boven de eiken beschotten , ai ! ai ! brachten niet de te paard zittende edelvrouwen hare valken ter jacht , maar bloosde in het weeë rose van een gelatine - podding een banaal papiertje , gelijk men ze in de mooie kamers treft van burgerlieden , in nieuwe , nog naar stucadoorswerk riekende stadswijken .Arnout stond stil op den drempel ; met strakke lippen verbeet hij zijn ergernis ; zijn linkerhand woelde nerveus door zijn blonden baard .