(1839) Als den vader oud en blind , ' t Al te tijdig wild verraste , Hij des jonglings hand betastte , Die hij ruig als esaus vindt ; Ja , de zoon , die hem vergastte , Was zijn oudst , zijn dierbaarst kind .Dáárom stroomt zijn zegen uit , Met een innig hartvertederen : ‘ Zoon , het rieken van uw kleederen Is als van gezegend kruid , Daauw des hemels dale neêr ; Vruchtbre regen Vloeie u tegen , Van den Heer ; ' t Vet der voren Voede uw koren ; Zonneschijn en malsche lucht Steeds de most doe tintelgloren , In uws wijnstoks dunne vrucht .Vele volkren u betuigen Dienst en eer ; Volkren buigen Voor u neêr , Uwer broedren Opperheer ; Waar ge uw aanschijn zult vertoonen , Bukken zich uw Moeders zonen ; God u wreekt ; Dies hij zal met vloek bezoeken , Die u vloeken , Zeegnen , die u zegenspreekt ! ’ O al klonk dit honigzoet , Zoet in uwe en moeders ooren , Voor den roof aan d ' Eerstgeboren ' , Jacob , hebt gij zwaar geboet ! Maar de zegen evenwel Ging voor Jacob niet verloren , Want God had u uitverkoren , En zijn lust is Israël ! 1839 .