(1862) ’ ‘ Hm , hm ! Haast u maar niet te veel , Neef ! Er is kwaads genoeg uit voortgekomen ! Was ze maar altijd slapend gebleven ! ’ ‘ Archie , ge dwaalt af ! ’ riep Zijne Majesteit , met welgevallen zijn werk beschouwende , terwijl het verlangen bij hem opkwam , dat Mytens of de groote van Dijck hier waren om het te bezichtigen .Archie gaf nog een lang verhaal van de versteende groepen , die zij doorwandelden , - schoone edelvrouwen en ruw gebaarde vazallen , en eindelijk van de schoone slaapster zelve , de schoone onder de schoonen , neêrgezegen op een rustbank ‘ van geurige bloemen omgeven als een paerel in goud gevat .’ De Koning had zich over haar heengebogen en haar toegesproken met de zoetste woordtjens , maar haar niet kunnen doen ontwaken .