(1912) Het hoofd duizelig en het hart treurig door een gevoel van misprijzen voor al die baatzuchtige vleiers , meende Valentijn zijne deur langs binnen en voor goed te sluiten , toen er een rijtuig voor de school stilhield , en Mijnheer de baron zelf den man kwam gelukwenschen , wiens eerbiedvollen groet hij tot dan slechts door een schier onzichtbaar teeken des hoofds had gelieven te beantwoorden .Dit bezoek kwetste Valentijn ; hij ontving den baron met zulke koele wellevendheid , dat deze zijn bezoek zeer kort maakte en terug in zijn rijtuig stapte met de overtuiging , dat het geld niets dan kwaad doet aan lieden zonder geboorte en hen altijd met eenen stinkenden hoogmoed vervult .M .