(1856) Allengs omsluijert weer zich de aarde Met scheemrend avondlicht ; Langs bed en bloemperk in de gaarde Gaan weer de kelken digt ; De stilte zijgt , zoo ver we staren , Op beemd en dreven neer , En schudt een togtje nog de blâren , Geen vogel roert zich meer .Met elken aanblik om ons henen , Krimpt telkens de omtrek in ; Reeds zijn de heuvlen ginds verdwenen Met kerk en torentin , Het land versmelt , de wouden slinken ; ' t Verschiet wordt weggevaagd ; De wereld schijnt in ' t niet te zinken Met wat zij heerlijks draagt .Maar zie ! zie rond , zie op naar boven ! Het hel gestarnte straalt : Dáár wordt de sluijer weggeschoven , Als hier de nevel daalt .