(1825) ' k Wil niet van zorgen , uit behoefte ontstaan , gewagen , Niet spreken van ' t gebrek en al zijn zusterplagen ; Maar schets u , wat men lijdt , als de onafwendbre schicht Des doods zich op de borst van onze dierbren rigt ! Zaagt ge ooit het laaije vuur , dat , heimelijk ontstoken , Al smeulend voedsel gaarde , een woning uitgebroken , En , van hun erf ontzet , met bleek en wild gelaat Der huisgenooten schare omzwerven langs de straat ? Verdubbel hunne smart , en de onverbidbre rampen , Met wier vereende kracht het noodlot hen doet kampen ; Ach ! ' t is een schaduw nog bij ' t namelooze leed , Dat oudren grieft , wier telg , bedekt met doodlijk zweet , In ' t vuur der koortse , ligt te worstlen en verkwijnen , Of ' t woên ter prooi verstrekt van niet te stillen pijnen .Hoe foltrend is de klagt in des onnoozlen mond , Die hun om hulpe vraagt ! Zij zoeken raadloos rond En zien naar redding uit ; doch ijdel is hun trachten ; De ziekte groeit ; de kunst beproeft vergeefs haar krachten ; ' t Is vruchteloos , dat zij in ' s aardrijks holen dringt , En , ' t geen ze er heilzaams vindt , hunn ' duistren schoot ontwringt ; ' t Is vruchtloos , dat ze in Oost en West , in Noord en Zuiden Naar balsem aast , en leest de velden kaal van kruiden ; Vergeess ! de Dood bespot het mengsel in haar hand ; Hij grijpt zijn offer , jaagt d ' ontzenuwenden brand , Met sloopende almagt , door zijne aderen en buizen , En doet hem ' t ziedend bloed door ' t bonzend harte bruisen , Tot dat het veege lijf , voor schok op schok te teêr , In blaauwe stuipen stikt en zielloos ligt ter neêr .Wie schetst der oudren smart , nu zij hunn ' lievling derven ? Hun leven en geluk ontwortelde zijn sterven .