(1842) Het is derhalve geen ijdel gesnap , wanner ik zeg : ik zit te schrijven bij mijn kabinet ; zoo als het zijn zoude , als ik vertelde , dat ik aan de bron Castalia zat te zuchten , of aan den voet van den hemelhoogen Parnassus , die onze dichters zoo duizelig maakt .En in plaats van het afgezaagde : Zeg mij o zanggodin ! luidt het bij mij geheel nieuw , en ruim zoo geurig : zeg mij nu Cantemerle ! wie aan de deur geklopt heeft ; het was de lieve Boudewijn , de zoon van mijnheer van Beveren .Pomies , geef mij de reden op ! waarom mevrouw Hermstad , de booze , zulk een braven jongeling tot zoo veel arbeid dwong ; kan in een vrouwehart zoo groote gramschap huizen ! ‘ Zullen wij dan nooit het vervolg van uw verhaal hooren ! ’ Niet in dit hoofdstuk , waarde Lezer , en zeker niet in het volgende : wij zijn nu , ver - trouw ik , zoo ver gekomen , dat ik allengskens beginnen kan , met u te plagen .