(1910) ‘ Een geestdoodende arbeid , ’ fluisterde de eerste hare helpster toe , ‘ en buitendien zonder eenige poëzie .Waarom den boom met al dien rommel opschikken ? Is hij niet het heerlijkst in zijn welriekend , groen boschkleed ? - Waskaarsen moest men steken in het donkeren naaldenhaar , - eene gouden ster in de slanke spits , - zwevend - stralend ! - dat noem ik poëzie ! ’ Nu kon Annemie zich niet langer goed houden , en liep snel de kamer uit , om buiten uit te lachen .Dicht onder den boom stonden Grete en Nellie , de laatste op eene ladder , met een groote zak zout bij zich .