(1878) .In onze romans , blijven even trouw en prijsbaar de deugdzamen over hunne vijanden zegepralen ; onze tooneelstukken zijn ten minste zoozeer onbeduidend dan ooit voorheen ; dichters , novellisten en tooneelschrijvers , allen te gader , blijven onveranderlik denzelfden vaak kleurloozen , ongespierden stijl beoefenen , dien men ‘ geijkt ’ gelieft te heeten en waaruit men zoo zorgvuldig mogelijk elk nieuw en frisscher levenselement tracht te weren ! Op het veld der critiek gaat men voort mei den slenter ie bewierooken en hel uitzondering - daarstellend ‘ ongeijkle ’ aan de kaak ie slaan ! Ook deze , d .i .