(1821) ' t Is billijk , dat men treurt om telgen , vroeg verloren , Bij ' t onverbidlijk lot , haar door den dood beschoren ; ' t Voegt ons , dat dan in ' t oog de traan der droefheid zwelt , Bij ' t knakken van den knop , die ' t schoonste bloempje spelt .Ja , telgen ! ' t ouderhart beweent dat aklig scheiden ; De Tijd zal dan uw ' voet niet naar den tempel leiden , Waar de eerkroon praalt en blinkt , verdienste en deugd bereid ; Helaas ! in ' t somber graf , de hut der sterslijkheid , Verzonk die zoete hoop ; de slagboom is gesloten ; Neen , nimmer schenkt de dood een kroon aan grafgenooten ! - Maar dan , wanneer de knop , die ' t schoonste bloempje spelt , In ' t eind geheel ontluikt ; als ' t teeder vruchtje zwelt , Doorvoed met geurig sap , en wast en rijpt voor de oogen , Dan wordt ons hart tot vreugde en dankbaarheid bewogen .Dit , ouders ! is het beeld van ' t heil , dat gij geniet , Als ge in uw kroost het zaad der kennis rijpen ziet ; De Tijd brengt wasdom aan ; gij voelt uw vreugd vergrooten ; Het stekje wordt een boom , gesierd met frissche loten ; ' t Wordt eens een vaste stam , die ' t woên van ' t lot weêrstaat , En , stervend , grootsch herbloeit in onverganklijk zaad .