(1903) Toch fluistert en spreekt ook al dadelijk het oorspronkelijk stemgeluid .Daar is het rumoer van de open lucht en van de felle zonnestralen in Gorters verzen ; de voeten gaan over de geurige heide , en de nacht staat er rossig zwart ; het leven massief , albedwingend , heerscht , en het machtige verlangen treedt het tegemoet , kampt met het leven .Maar de ‘ Verzen ’ van Boutens huiveren , de teedere dichterziel hult zich in haar droomen en haar nachtvisioen ; haar liefde is voor een doode , haar woord is geroerd en gedempt , en haar licht schijnt met een matten glans , als schijn van lamp door besneeuwde ruiten .