(1852) Ik dacht aen de onschuld dier teêre gewassen , aen de reinheid hunner geheimzinnige liefde , aen de lydelyke toegeeflykheid waermede zy hunne goddelyke glansen , en hunne vervoerende geuren aen al de menschen , zoo wel goede als kwade , schenken .Allengskens begon ik toen te denken dat die raedselachtige vrouw ook de donzige genuchten dier bloemen had genoten en verschrikt sprak ik tot my zelven : - Zal dat mensch dan ook den lelieluister myner ziel , den maegdelyken wasem myns harten opslurpen en gulzig verteeren , - gelyk ze met den geur dier bloemen doet , - zonder dat ik zal weten of ze de schatten myns gevoels weerdig zy ? ..