(1885) Dan zette hij de vingers aan de lippen Op ' t smalle fluitje , dat hij zelf , in ' t riet , Met vlugge hand zich sneed , zoo Pan verzon - En danste vóór op ' t mollige tapijt , Naar de effen maat van eigene muziek , En heel het jonge volkje met hem meê , Vroolijke kalvren en het blonde lam .Of wel , hij zat terneêr in de onbewogen En effen schaduw van een eenzame ' eik , - Maar alles daarom heen was zonnelicht - En blies hun allerhande liedjes voor , En zong darbij van blijden zomertijd , Van , lange dagen , in het geurend gras Roerloos te droomen onder blauwe lucht ; En hoe de God , die door de weide gaat , Wanneer het middag is en alles rust , Iedere kudde met haar leidsman kent , En ook een god is voor het makke vee .Dan leek de weide een vastenavondsklucht , Vol grappen en grimassen van dooreen Buitlende kalvren met het logge schaap , Drok galoppeerend , onder zacht geblaat , Terwijl een rei van witte geitjes danste Een wulpsche menuet in de avondzon .