(1864) Gij ziet , ik ben billijk , al geldt het ook mijne gunstelingen ; want waarom zou ik schromen , thans dien naam te geven aan de velerlei verrassingen , die in roep of kreet tot mij komen , van den bitteren eersteling onzer velden , van het radijsje af , tot de laatste , scherpe vrucht onzer hoven , de rammenas , toe ! Er ligt een zomer tusschenbeide , de keel des volks zou het u vertellen , zoo gij hem niet zelf gezien , niet zelf genoten hadt ! Naauwelijks mag het eene meisjesstem heeten , dat snerpende geluid , ' t welk u in het vroege voorjaar des ochtends aan het venster door de leden vaart , en uit deernis , hoop ik , ‘ een bosje roode of witte ’ koopen doet , ware het ook maar om het kind te vergelden , dat het u de komst der lente geboodschapt heeft .Mild , daarentegen , schier melodisch , zou ik willen schrijven , klinkt de roep des mans , die , bij invallenden avond , den herfstwind de a ' s van zijn rammenas verre dragen doet , - als de zonneschijn langer geduurd had , ze zouden tot zang zijn verzacht ! En zal ik ze nu optellen , de tallooze verkwik - kingen , welke de arme langs uwe deuren vent , zonder er zich zelfs over te verbazen , dat gij die in overvloed genieten moogt , terwijl hij ze zoo schaars smaakt , terwijl zoo vele van deze hem zijn ontzegd : de welriekende aardbezie , de verfrisschende kers , de druiven , waarop de dauw nog ligt , de china ' sappelen , die het Zuiden ons zendt , de - maar waar zou ik eindigen , als ik ook slechts een honderdste der tooneelen voor uwen geest wilde roepen , waarop de gevleugelde verbeelding ons verplaatst , bij het hooren van eenen der vele klanken op welke de breede schaal van toonen boogt , die van behoefte tot weelde reikt ? Mijne inleiding zal haar doel hebben bereikt , als zij de ergernis voorkomt die de titel van mijn opstel geven mogt - maar een straatkreet ! ‘ Blaauwbes , blaauwbes ! ’ - klonk het langs de - gracht onzer hoofdstad , en het geluid dat eene oude vrouw verried , mogt den jongen heer van het eene venster niet van zijn duodeci - mootje op doen zien , en de beziën , welke het wijfje door dien kreet ventte , der jonge jufvrouw van het andere raam geenen blik waard zijn , een Rembrandt had haar gansche mand leêg gekocht , als zij een uur voor hem had willen zitten .Een sergierok , die de beenen verder blootgaf , dan hunne vormen wenschelijk maakten , maar wiens kortheid haar in het voortstappen zeer te stade kwam ; - een sergiejak , dat de verbruinde , en van ouderdom vast verstrammende armen onder geene mouwen in zijne hoede nam : beide kleedingstukken vielen iederen ledeman om te werpen , en zouden onder de hand des meesters stellig fraaijer hebben geplooid , dan zij om het lijf van mijn moedertje deden ; maar het zou ook niet om deze zijn geweest , dat een schilder zich tegenover haar achter den ezel had gezet .