(1918) Met een behendigen ruk tilde hij telkens het zware kouter achter de zacht - ploffende ossenhoeven , dat het lichter slepen zou langs het grazig pad .De twee roomblanke dieren , onwezenlijk wit schijnend in den onwezenlijken avondstond , stapten , zacht ademend , de koppen omlaag naar het dommelend gras , waar de koele nacht - geuren ontwaakten .Als Domenico met de twee afgespannen beesten den binnenhof van zijn hoeve kwam overgestoken om ze te stallen , hurkte daar Palmira in den hoek bij het waterbekken , overdadig druk bezig voor den avondmaaltijd ; zij hief het lange , gele gezicht naar hem op en zei met haar schelle stem , ginnegappend of het een verklapt geheim gold .