(1717) 6 .Den Herfst ontciert den schoonen Hof , En werpt in ‘ t stof Het blad der boomen : De geurigste en schoonste bloem , Zijn reuk en roem , Wordt weggenoomen ; Zoo is die voor een tyd gelooft , Hem word ontrooft Zijn valsch vertrouwen , In storm van teegenspoed en kruis , Met die zijn huis , Op ‘ t zand wil bouwen .7 .