(1766) Door ' t spelen van de wind , swieren om ' t aenzigt heen , Dan swieren , lieve vrouw , myn sinnen ook met een ; Sic ik u wangen aen , verçiert met schoone bloosen , Soo spreek ik in myn self , hier is het puyk van roosen ; Geef ik ' t gesicht verlof , dat het wat verder gaet , Soo dool ' er uren lang , lief in u heus gelaet : Want siet , u oogjes zijn twee tintelende starren , Daer ' t redelyck vernuft haer plicht gaet in verwarren .U neusje gaef en eêl is wonder wel besneên , U tandjes maeckt beschaemt het suyver elpenbeen ; U mont die blaest een geur van soete angelieren , Dat het korale root op ' t schoonste soeckt te çieren Wanneer het sig verrept ; en u snee witte hals Verdooft de schoonste swaen , en maekt haer witheid vals .U borsjes , als ik die na wens maer mag genaken , Vraeg ik na nekter niet , noch amorosijnse smaken , O dartele vreugdenberg , waer op Cupido streeft , Voort swyg ik van de rest , wyl het geen pas en geeft .