(1861) En de man in de kracht des levens : voor geen God - heid buigt hij het trotsche hoofd ; maar aan Maria , aan de onbeschermde vrouw , weigert hij niet langer zijn hulde .Wordt de gedachtelooze grijsaard niet evenzeer voor de godsdienst gewonnen , als hij welligt in de laatste lente , die hem zal ontluiken , eenige bloemen mag strooijen voor de voeten van Maria ? Zijn jeugd wordt vernieuwd , de sombere gedachten des doods zijn vervlogen als hij met bevende hand de geurige bloesems ten offer brengt aan de jonge maagd met het teedere wicht .Dan vereenzelvigt hij zich met al wat jong is en leeft ; niets verstorvens is er meer om hem ; alles spreekt van levensgenot ; hij heeft een godsdienst lief , die hem zijn jonkheid terugschenkt .