(1908) .allà , een snuffelende hond loopt allicht wat op ! En nu , langs de boomen voortschuivend , zijn blik gericht op de grond , omdat de weg daar zich ' t scherpst nog afteekende , ook rondom glurend , bettend de oogen die zoo moeilijk konden inkijken tegen het licht en het straatgewemel , dat hij van verre al aan voelde komen , dat al naderkwam , en waarvoor zijn rood - doorloopen oogen terugschrikten , voortgaande voet voor voet , ontzonk hem de bedriegelijke bespiegelings - stemming , verloren zich al die overwegingen van vóór en tegen , verdween ook dat zich laten gaan in het verleden , nu scherper merkbaar de straatkeien , het pijnlijk - stramme van zijn stukgeloopen voeten , van zijn moeë beenen , het weeë van zijn holle maag .De veege herinneringen die ondank alles nog òpwoelden werden nu heftig , venijnig , met fel het grievende erin over zijn ellende - toestand , dat aldoor zakkend leven , waaruit hij zichzelf niet kon opwerken , zelfs niet met een gelukkige slag .