(1844) Dat steeds een Godgewijd ontzag , Zo vaak het licht des bliksems straale , Zoo vaak door ' t zwerk een donderslag Weergalme , in uwe ziele daale : Maar , maar ge onteert den Opperheer , Door al uw kinderachtig vreezen , Wilt , wilt dus niet angstvallig wezen , Ten zij rechtvaardigheid die gunst in vloek ' verkeer .- Dan - ' t Weêr trekt af - nu schijnt Natuur Het hoofd weêr vrolijk op te beuren ; ' t Herleeft schier alles in dit uur ; ' t Gebloemt ' verspreidt de zachtste geuren ; De Lucht is te eenemaal verkoeld ; ' k Zie ' t graazend vee van vreugde springen ; ' k Hoor ' t Vog ' lenheir de gorgels wringen , Daar ' t zich tot dankbaarheid ten sterkst ' gedrongen voelt .‘ Heb dank voor dit uw gunstbewijs ( Dus dunkt mij klinkt hun zang me in de ooren ) Wij doen uw ' grooten naam ten prijz ' ô Majesteit ! dees galmen hooren ; - Wie is het die uw magt bepaalt ? Wij staan verlegen , diep verwonderd Wanneer uw Godlijke Almagt dondert , Of wen het bliksemvuur langs zwarte wolken straalt .