(1913) Uw voortvarende drift , uwe onschuldige teederheid tot opvliegendheid , eerzucht en wellustigheid gerijpt ; uwe levendigheid en onarhankelijk gevoel tot wereldzin en ongeloof verhard .’ Hezelfde bang vooruitzicht drukt de dichter in zijn gedicht uit , terwijl hij het slapende kind aanschouwt : Gij , zult gij nooit , als stugge of woeste knaap , Hen grieven , die u ' t leven , alles gaven ? Als jongling aan geen hartstocht u verslaven , Die u de deugd zou rooven met dien slaap ? Nooit schandlijk vuur in stinkend water blusschen ? Geen herlig God verloochnen in uw hart ? Wat wacht u ? Schuld met weelde of deugd met smart ? Nog slaapt ge zacht op ' t blauwsatijnen kussen .O , dat u leed en wroeging zij gespaard ! Dat de aarde u nooit den hemel moge ontrooven ! Dat bidt mijn hart voor u van God hierboven , Met haar , die u in smarte heeft gebaard .