(1887) ’ Toen was ' t hem of met liefdrijke oogen God Hem uit de zon in ' t vredig harte blikte ! Het licht spreidde over ' t groene lentekleed Zijn vuurrobijnen uit , er leefden vonken Aan loot en twijg en heldre tranen rilden In ' t frisch ontsloten hart der jonge rozen ; Er ruischten hymnen over ' t hijgend landschap , Een stille lach glipte over ' t zand der graven En ' t grauw der zerken blonk in blijden glans .‘ - Wat zict ge , o bloemen , dat ge uw milde geuren Zoo kwistig offert en van vreugde lacht ? Wat ziet ge , vooglen , dat uw pooplend harte In heldren jubel uitstroomt ? hooge heemlen , Die daar uw blauw , van ' t licht dooraderd , uitspant , Nu de aarde in bruidstooi liefdevol u aanblikt , o Zegt , wat is er dan geschied , dat alles Van weelde straalt ? - Wat zaagt ge , blij heelal , Dat zelfs de mensch , verrukt door uw verrukking , Verhemeld om zich staart en - slechts gevoelt ..