(1842) Dan zien we een bergenrij als muren opwaarts rijzen ; De witbeschuimde vloed , die door de gleuven boort , Ploft als een stortzee neêr , die ' t starend oog doet ijzen , En dringt zich buiten ' t perk van hare grenzen voort ; Terwijl een regenboog den weerschijn van zijn glansen Op regenstofjes werpt , die om de bergen dansen .Dan waasmen door de lucht de lieflijkste ambergeuren ; ' t Wordt alles schoon gedaagd , in kleur en tint verhoogd ; Het prachtig bloemental wedijvert dan in kleuren , Terwijl de zon op ' t land der wolken tranen droogt ; ' t Land schijnt een groen tapijt , met paarlen overtogen , Daar ' t onbesmette blaauw , waarmeê de hemel praalt , Gepaard aan ' t glinstrend nat , dat tintelt voor onze oogen , Den schitterglans verdooft , die Flora ' s hoofd omstraalt : De vreemdling , die de spits , dat wonderoord , mag groeten , Ziet wolken boven ' t hoofd en wolken aan zijn voeten ! Daar , waar geen menschlijk oog het zonlicht ooit ziet schijnen , Daar rolt de steenrotsgroef een pracht en schoonheid bloot , Die door geen tijd vergaat , geen winter doet verdwijnen , Maar ' t kleinood blijven zal van ' s aardrijks donkren schoot .Daar , in dat dompig hol , waar bloem en plant zou sterven , Verkeert de vochte klei , in vonkelend kristal ; Daar flonkert langs den wand de gloed van duizend verwen , En spreidt al tintelend zijn glansen overal .