(1876) Het huys dat hangt vol gouden leer , De vader is Monsieur mon peer , En voor Monsieurens moeders deur Daer ligt de vuyle mesthoop veur : En of hy heel in ' t muskes gaet , Dit stinkt noch al de heele straet .En wie en loeg er lestmael niet Met onse los verwaende Griet ? Sy hadde peerlen aen den hals ( Doch hier geseydt , sy waren vals ) En Cypers poeyer in het haer Als of het een Princesse waer : En droeg een kruys van diamant , En had den waeyer in de handt : En dan nog mouchen op haer vel : Wat dunkt u eens , ging dat niet wel ? Nu heeftse witte schoentjens aen , Daer zijn blaeuw roosjens in gedaen : Sy draegt ook Leopoldus stof : Waerachtig , Griet , dat gaet te grof ! Wat meynje dan wie datje bent ? Men heeft u over lang gekent , Als gy met een root lijfken gingt : Foei ! dese hoovaerdy die stinkt .Al gaeje nu wat hoofs en net , Al zijtje soo wat opgeset , Al gaeje pronken als een kauw , Al zijtje mooyer als een pauw , Al zijn uw lokken gefriseert En heel uw kleedt geparfumeerd , Gy zijt en blijft ons ouwe Griet : Wat maer is schijn , en is men niet .