(1905) .Gelukkig die aldus begint ! Benijdbre ! eens vaders naam bemind , Geschat te weten en geprezen , Eens braven vaders zoon te wezen , En eener lieve moeder kind ! Zijn hart in u te voelen leven ; Haar hand te voelen op uw pad ; Van zoo veel min te zijn omgeven , En om zoo veel zoo dier geschat ; In ' t bloeien van uw kinderdagen , De bloeiende aarde rond te zien ; Foreest te zijn , en bovendien Den naam van van der palm te dragen ! O , ' t is niet slechts dat dit geluid Voor onze en alle Hollandsche ooren , Een schellen kreet van roem besluit , En heel een lied van lof doet hooren ; Niet dat diens namen schitterglans , Voor meer dan vijftig schoone jaren , De duisternis heeft op doen klaren , Een nieuwe zon aan onzen trans ; Niet dat in ' t west de lauwerblâren , Om hem te kransen waar hij blinkt , Aan ' t oostersch cederloof zich paren , Van eerbied ruischend als hij klinkt , - O .Daar zijn namen , hoog verheven , En groot , en schittrend , en beroemd , Met huiverend ontzag genoemd , In marmer en arduin geschreven - Doch zelden noemt de stem der faam Een lieven in een grooten naam ! Maar zeker , dit geluid vereenigt Al wat ooit lieflijk was en goed ; De schittring van dien fellen gloed Is door een zachten glans gelenigd ! Het is als waaide u , waar hij klinkt , Een ademtocht van liefde tegen , Die zalvende in uw harte dringt : Een wenk van minzaamheid en zegen ! Een vriendlijk ruischen , stil en kalm , Dat al uw geestdrift op moet wekken , Maar meerder nog uw harte trekken .