(1912) Jean Baptiste ' s oogen werden door de helle blankheid van de kamer verbijsterd als die van iemand , die in de zon kijkt .Hij dacht aan zijn donker , naakt , droevig slaapvertrek thuis , waar verdrietig - heid om de kille wanden waarde , en voelde zich thans als een , die uit een vunzig beklemmenden luchtkring opeens in de volle , geurige , zonnige ruimte treedt .De glimmend witte behangsels , die van den bedhemel in sierlijke plooien neergoifden als een lichte koepel over al ' t blanke der dekens en lakens en kussens , waarin mevrouw lag , zelf één blankheid van kanten en linten , - de doorschijnende bedgordijntjes , die boven de wieg van ' t vijftiende als een helwit meiwolkje hingen , - het gehaakte wiegspreitje met zijn grilligen kronkelbloei van witte bloemen op rozengrond , - het fijngepijpte mutsje met zijn rozige strikjes en kwikjes om ' t kinderkopje - al dat bloemig blanke en teedere deed Jean Baptiste wonderlijk aan .