(1911) Aan Jacques Bloem .I Een bloesemwind ruischt door mijn leven , Een vlam slaat omhoog in mijn hart , Nu mijn stem door de vriesnacht zal beven Als een tolk van zijn vreugde , zìjn smart .Een kind in den speelkring der kindren , Droeg zijn oog uit zijn ziel nog den lach , Waar vergeefs de vermoeidste der vindren In zijn grijsheid om kloeg en naar zag : Een kind , wien het weefsel der wereld , Door rozen begeurd en bestrooid , Met den dauw van een glimlach zich perelt , Die ' t gelaat van den man niet meer tooit .