(1883) Schiller .o Meisje , zoo de geest uit hooger hemelkringen , De geest die in ons droomt en lacht en zingt en speelt , Den bodem van ons hart verlaat , en dat de dingen Zich voordoen als ze zijn en niet als men ze beeldt ; Dan , ja , verliest de bloem haar weifelende geuren Buigt moedeloos ter neêr heur kelkje dat verkwijnt ; Dan komen over de aarde onlouter ' , doffe kleuren Vervangen ' t blijde licht , dat in de nacht verdwijnt ; Dan wordt Natuur verdoofd , dan wordt ' t Heelal ontluisterd ; Der Engelen adem - rijke en vuurge poëzij - Herklimt ; een koude mist daalt neder en verduistert De wereld , gansch ontbloot van glans en harmonij ; En zee en woud en veld en aarde en hemel zwijgen ; De zachte wind blijft stom en spraakloos is de orkaan ; ' t Zwijgt al ; want in de borst die vaak één woord deed hijgen , Zwijgt ' t hart des Dichters dat geen vreugd kend en geen traan .o Als de geest van God den Dichteren gegeven , Voor hen zijn vlerken vouwt en zijnen gorgel sluit , Dan worden zij gelijk den doode ; ' t ware leven , De hooger hemelvlam dooft in hun boezem uit .