(1916) Stel naast het bonte beeld der zonnige Italiaansche stad met haar rijkdom van paleizen en kunstschatten , van schoone jonge vrouwen in weelderige gewaden , van kloeke edellieden zwierig gedost in zijde en fluweel , en wereldsche kardinalen in het fel - rood hunner kerkelijke waardigheid - de sobere , sombere figuur van den door geloofsijver verteerden prior Savonarola , de armoede van zijn cel , de stilte van den kloostertuin en de leer van boete en vervloeking , die zijn dorre lippen verkondigen , - en men kan zich eenigszins denken , welk een scherp contrast de schrijfster heeft weten uit te beelden in dit werk , dat ons een wel zeer merkwaardig tijdperk schildert van Florentijnsch leven op ' t einde der Middeleeuwen .Wie zal het haar kwalijk nemen , dat zij haar fantazie vermoedelijk in menig opzicht den vrijen teugel heeft gelaten ? Wij weten nu eenmaal , dat wij haar niet moeten houden voor een streng geschiedkundig auteur , en wat komt het er dan op aan , - indien wij haar boek louter als roman aanvaarden , - of haar personen eeuwen geleden zóó en niet anders hebben gesproken ? De data en hoofdtrekken zullen wel historisch juist zijn , en liever dan een droge opsomming van feiten en gebeurtenissen , is mij de ondervinding , dat de schrijfster menschen geeft in hen , die zij ten tooneele voert ; dat zij den Zuidelijken hemel voor ons doet schitteren , bloemen en vruchten doet geuren en kleuren , de pracht van wapperende vaandels en vonkende edelgesteenten ons voor oogen toovert , de lichten langs den Arno doet flonkeren , en ons tevens een beeld weet te geven van het toenmalig opgaan in geloofsextase , van het tumult eener hoonende menigte , of der ongebreidelde Carnavalspret in een zwoelen Juni - nacht .Ik zou niet willen beweren , dat de schrijfster altijd even gelukkig is in het kiezen van den fraaisten vorm ; er zijn auteurs , wier stijl krachtiger is en hooger staat dan die van Marjorie Bowen .