(1896) Maar reeds hebt gij uwe oogen elders gewend en bewondert het schitterende dier Spaansche wapenrusting , of verwondert u over het reusachtige van dien beker , welke tot uithangbord onzer Doelens had mogen strekken .Een mijner vrienden verzekert , dat de keurige wijnproevers zijn uitgestorven , met het verval van deze ; wat weten wij van den geur van het druivenvocht , klaagt de epicurist , sedert ons deze niet meer uit zoo onbekrompen schalen tegenwasemt ? De beantwoording dezer vraag aan de fijnheid van uw gehemelte overlatende , vergunt ge mij uwe opmerkzaamheid te vestigen op die twee schilderijtjes in gindschen hoek , hemelsbreed in doel van elkander verschillende , welke eene eigenaardige verklaring geven van de zeden van dien tijd .Het eerste doet blozen , het tweede doet bidden ; dit stelt eene weenende Magdalena voor , de schoone boeteling is bijna een heilige ; dàt eene dansende nimf ; hoe wellustig bespiedt haar die satyr ! Dezelfde hand bragt beiden op het doek , hetzelfde hoofd dacht beiden waar en fraai ; en wij eischen van die hand , dat zij nooit naar verboden vruchten zal grijpen en willen dat de rede altijd het overwigt in dat hoofd behouden zal .