(1916) We klagen hem onzen nood , en klagen daarbij de eeuw aan , die met zijn spoor en telegraaf , zijn boot en telephoon , met zijn fluitende of bengelende stoomtram tot zelfs in de afgelegenste hoekjes van ' t land , den mensch nergens met rust laat .Al dat krantengeschrijf , met ochtend en avond nieuwe emoties ; al die wereldberoeringen , dagelijks overgebracht in iedere huiskamer ; al die lectuur , die den dokter in zijn coupé en den reiziger in de trein zelfs niet loslaat , en die straks de voetgangers op den openbaren weg vergezelt en hen maakt tot lezende wandelaars en renners , die geen seconde tijd ongebruikt willen laten voor hun geestelijke inwikkeling ; al dat gevecht in ' s lands vergaderzaal en ' s volks meeting - ' t vermoordt ons .Lezend en tobbend over de Dreyfuszaak , zijn we bezig ons zelf tot bannelingen te maken uit den kring van het rustige , vreedzame , kalme leven ; levend en strijdend in den boerenkrijg , laten we ons kwetsen en dooden zonder een slagveld te hebben betreden .