(1840) Het sy des blixems vlam en holle donderslagen Verpletteren het hooft , wechnemen onse dagen , Of dat het woeste vier , dat onder AEtna blaekt , Met hondert hollen dekt , die hem te naer geraekt : Het sy een schriklick dier het lichaem komt verslinden , Gelijk in Neres rijk de schippers dikmael vinden : Het sy de gantsche zee ons opslokt en bedekt , Of dat het aertrijck woest ons in zijn kuylen trekt .De pyne , die men siet doet ook om vreese denken , Als siekte met haer kracht het moede lijf komt krenken , Of als tot op het been een wreede wonde sinkt , En ' t lichaem t ' eenemael in groote qualen brinkt .Doch in de leste doot en sijn geen sware pynen , De pynen altemael eer dat men sterft verdwynen , Al dat den mensche vreest draegt hy in levens tijt , Met dat de siel verhuyst , zy wort van als bevrijt .