(1857) Gy tuigt het my , nu grijsbesneeuwde wallen , Die , eer , den Oceaan in uwen arm besloot , En bosschen droegt op ' t hoofd , nu uitgedord en bloot ! De zee besteigerde U , doorbrak uw steenen keten , En sleepte veld en woud , ten grondslag afgereten , In wrakken met zich ; en de diepte van heur kom Gaf voor ' t verdelgde een nieuw , op lager grond , weêrom .Dien bouwen we , en op dien , als neêrgeplofte wormen , Ten boomkruin afgeschud by ' t woên der Najaarsstormen , Betwisten we aan elkaâr ons aandeel in dit slijk , Of ' t eeuwigdurend ware , en geen vergangbre wijk ! Helaas ! de ruwe Tijd liet met zijne ijzren leden Ook hier zijn voetstap na , in ' t plettren en vertreden .Zijn vingren , in gebergt ' en rotssteen ingedrukt , Bewijzen , hoe ' t verderf steeds na en nader rukt .