(1873) 88 , en vrage zich af , of het ons bij de lezing niet is , alsof wij het tooneel daar voor onze oogen zagen , alsof wij zelven die roffel van den tamboer van het bosch hoorden rollen en die eekhoorntjes door het geboomte zagen zweven .Maar terwijl hij daar met u voortwandelt , en u beurtelings opmerkzaam maakt op de zonnestraal , die het landschap kleurt of den wind , die door de toppen ruischt ; op den steen aan uwen voet , door het water afgerond en geslepen ; of op den kever , die in het gras zijnen weg vervolgt najagende zijnen prooi , voert hij u telkens weder tot de planten terug , verliest hij het hoofddoel van zijn boek nergens uit het oog .Trouwens is het juist dat , wat in dit boek ons zoo zeer aantrekt , dat namelijk het bijwerk , als wij het zoo noemen mogen , nergens ontaardt in uitweidingen , die eigenlijk even goed gemist konden worden en bij het onderwerp minder passen , maar overal met dat onderwerp in harmonie is en onze belangstelling daarin verhoogt .