(1916) Snellen , dat Hadewych van de zaligheid der minne geen ‘ tastbare ’ voorstelling geeft ; tot een nadere aanduiding dan ‘ schimachtig doorschijnende beelden , ongrijpbaar in hun gestalteloosheid , komt het niet ’ .Wie zich in het werk van Hadewych verdiept , maakt een langen onderaardschen tocht door geheimzinnige holen , langs grillig verlichte kristalformaties , die in duistere hoeken opflitsen in parelmoerschittering , langs spookachtig ruischende zwarte wateren , langs donkere afgronden , waarboven gierige grijparmen zich uitslaan naar ijle schimmen ; schrijnend schuren de sombere klaagtonen , de wanhoopsgillen langs dreigende rotsgevaarten .En wat doet het dan goed , weer te komen in de zuivere , lieve , vrije natuur , in de streeling van de koesterende zon , tusschen de goedige , witte wolkgevaarten , bij de eenvoudige vogeltjes , die sjilpen en tierelieren , wat een weldadig gevoel , als we bladzij na bladzij weer opslaan in het Devoot en profitelyck boecxken of het Antwerpsch liedboek .