(1911) Toen zij dit bedacht kon zij zich niet weerhouden te glimlachen , en toen zij ook haar spiegelbeeld tot haar zag lachen - geheimzinnig die lach in dat gelaat dat peinzend was en in een waas van vrees gehuld - richtte zij zich snel op , want de bewustwording van haar gestadige angst maakte haar rusteloos en noopte tot zwerven en dwalen .Langzaam trad zij voort langs de bloemheesters , en bij een bosje van madarstruiken vol geurige arkabloemen , stond zij een poosje stil en sprak zacht , als dromend , tot de maandoorschenen bloesems : ‘ Waarom toch zou ik vrezen voor een droombeeld , ik die jong ben en in de bloeikracht van mijn sterke jeugd de genietingen der schoonheid doorproef van uur tot uur ? ’ De maan scheen met gestadigen gloed neer over de brede bladeren en bloesems en zij , langs haar schouders neerziende , zag de fijne groene zijde van haar gewaad zachtjes trillen over haar slanke armen , en hernam : ‘ Waartoe zou de Mahadeva neerdalen tot mij ? een eenzame en een verlatene ? en wat heb ik geproefd van het leven daarbuiten , dat ik een helden - moeder mocht zijn ? Is mijn macht niet in mijn schoonheid , in de rankheid van mijn lijf , in de ongereptheid van mijn leden , zoals zij voor u , o lieve bloemen , in de frisheid is en in de kracht van uw geur en kleur ? De bijen en de vlinders immers komen hun honing peuren uit uw kelken en zij maken u vruchtbaar ; talloos zijn de zaden die de wind verstrooit .Maar wat zou mijn schoonheid nog baten zo ik een kind aan mijn borst droeg ? Sterk is mijn schoonheid nu , en zeker ook vruchtbaar , want ik hoor de stemmen bewonderend zingen tot mij in de late uren van den nacht .