(1827) Zyn weêr en wint , van haar bezeten , Op ons verwaantheit fel gebeten ? En woedt het woeste zeegewelt , Om zich te wreken , en weêr velt Te winnen , in zyn ' vaart en bruizen , Te nô gestuit met magt van sluizen , Met wint en molens uitgemaalt ? En poogt de zee heur scha betaalt Te zetten aan de Nederlanderen , Die haar natuurwet stout veranderen ? Noch schut geen zeescha ' t lantverdriet .Wien ryzen al de haren niet Te berge , als ' t onweêr aan komt snuiven , Dat stenen aan hun stof verstuiven , Dat want en gevelspits en dak Van boven tuimelt , krak op krak ; Geen ' boom alleen rukt van zyn ' wortel , Maar kerk en toren klinkt te mortel ; En treft den aardtboôm met een ' schrik , Als voor den jongsten ogenblik ? De zon rees trager op in ' t dagen Op haren sidderenden wagen , Gedootverft in heur aangezicht : De zon verschrikte en schroomde in ' t licht t ' Aanschouwen zo veel jammernissen ; Dat handenwringen , menschevissen , Dat loejen van het stomme vee , De dorpen in een bare zee Gedompelt , wei by wei verdronken , Als waar de werelt wechgezonken ; Den lantzaat , styf van kou , doornat , Van honger flaw , van arbeit mat , Op dak , of boom , om zich te redden , Gevlucht .O nacht , die gene bedden , Hun nachtrust gunt , te droef en bang , Gy zult ons heugen jaren lang .