(1900) Terwijl hij groette , zich zette , een vroolijkheid van woorden rondgooide in dien cirkel vol loome spraak en sluimerende gedachten , - alsof hij een handvol van zijn zonneschijn , van het stofgoud zijner verleiding rond - smeet over allen , alle die vrouwen : moeder en zusters en nichtjes en Doddy en Léonie , - zag Léonie hem aan , zooals zij hem allen aanzagen , en haar blik gleed naar zijn handen .Zij had die handen kunnen zoenen , zij verliefde in eens op dien vorm van vingers , op die bruine tijgerkracht van palm ; zij verliefde in eens op geheel het jonge wilde - dierachtige , dat als een geur van mannelijkheid wademde uit geheel dien jongen .Zij voelde haar bloed kloppen , nauwlijks betoombaar , trots hare groote kunst zich koel en correct te houden , in de cirkels om de marmeren tafels .