(1870) Tot zelfs de wenkbrauwen toe waren niet verschoond gebleven van kunst : een fijn penseel had er de donkere kleur van verhoogd , zeker opdat ze te meer spreken zouden bij de sneeuw van poeder , heengeworpen over het kapsel .Al had dat kapsel ook twee volle uren opgehouden , de beroemde Leonard zelf , die Lisette les had gegeven , kon er nu ook de triomf in zien van zijne kunst ; zoo stevig gecrepeerd en toch zoo luchtig waren de korte dikke welriekende lokken , die als sneeuwige vlokken zich kroesden ter weerszijde van de slapen ; van zoo sierlijke stijfheid waren de twee zware doffen , die nedervielen ter weêrszijde van den hals ; maar voltooid was dit kapsel toch niet , vóór dat de hand der cameriste er , met eigenaardige gratie , het lichte zijden hoedje op had bevestigd , een hoedje , dat juist genoeg herinnerde aan het herderinnehoedje , om te voldoen aan den heerschenden smaak voor de pastorelle , en dat toch volmaakt goed begrijpen liet , dat alleen eene Markiezin het zoo dragen kon .Die zelfde caprice voor het herderlijke had ook den halstooi van paarlen en de rijke afwisseling van armbanden doen vervangen door smalle linten van zwart fluweel , met diamanten gespjes vastgehecht ; een sieraad in waarheid , goed berekend om de blank - heid van een fijnen hals te doen uitkomen , en de mollige witheid van een ronden arm .