(1918) Al Zagal ! Al Zagal ! Zoet als de melk die den dorstige laaft , koel als de schaduw die den moede verkwikt , tintelend als de sneeuw die den kranke geneest , zoo zeeg op haar hoofd de weldaad van dien naam .De grond was hard in de klove waar zij lag bij de anderen toen de vreemdeling hen had medegevoerd , de lucht werd gescheurd van woede en angst toen de helden nederdaalden van den berg ; gelijk een adem der lente werd de grond , gelijk een wolk van geur de lucht toen uit honderd kelen de naam der overwinning steeg : Al Zagal ! o Teederheid , verwondering , vrees , aanbidding , hoe zal ik noemen wat gebeurde in de ziel van Safija waar zacht die naam begon te zingen ? Hoort gij het beven mijner stem , mijn hart ? herinnert gij u de tranen die uit u vloeiden ? Groot werdt gij in die stonde gelijk de harten nieuw uit de hand des Geprezenen , want toen de koning verscheen bedekte Safija haar oogen niet , zij bedekte haar geringheid niet , zij durfde hem aanzien , voor hem was zij rein en schoon .Maar hoe dwaas ook werdt gij in die stonde : het moordgeraas dat de klove vulde waandet gij zang bij uw bevrijding , of de koning om uwentwil van den berg was nedergekomen .