(1860) Waar heen , ô droeven , waar , om redding heen te vluchten ? Licht voert u ieder stap nog nader aan ' t verderf ! ô Droef , rampzalig paar ! wat heeft het meer te duchten , Dan dat het niet te saam elkaâr aan ' t harte sterv ' ! Vertwijflend doolt Amint met ongewisse schreden Door ' t donkre slaapvertrek : Dan , hoe hy wende of keer ' , Steeds voelt hy ' t zwalpend nat hem rijzen om de leden , En nergens is er wijk , en nergens redding meer ! Geen uitzicht blijft hier nu , dan op der daken toppen : Dan ach , wat toont hun daar het eerste morgenrood ! Hoe voelen zy het hart van doodlijke angsten kloppen ! Hier , hier was ' t toppunt eerst van hunn ' ontzetbren nood .Hier schenen ze , op een ' wrak , geslingerd door de orkanen , De golf ten spel te zijn op d ' oeverloozen vloed ! Hoe zou hier menschenkracht een ' weg ter redding banen Terwijl m ' in elke schots een wisse dood ontmoet ! ô Gy , die moeders zijt , verbeeldt u daar die moeder ! Ziet hoe zy ' t rillend wicht in ijskoude armen klemt ! Ziet , hoe de felle storm , hoe langer hoe verwoeder , Haar zelfs aan ' s Egaas borst het bloed in de aders stremt ! Vergeefs om hulp geschreid ! niets heeft ze om ' t wicht te dekken , Daar rukt zy zich de vlecht , de dichte vlecht uit een , En waant , door smart ontzind , dat dit ten baat mocht strekken , En spreidt ze ' t stervend kind om hoofd en boezem heen ! Om niet ! zy ziet zich ras die laatste hoop ontrukken , De bui verwaait die vlecht , de regen weekt haar door ! Vergeefs met kus op kus het wicht aan ' t hart te drukken , ' t Stelt al , haar moederzorg meêdogenloos te loor .Reeds ziet ze een ' doodschen trek het lief gelaat misvormen , Aan ' t starrend mondtj ' ontglipt een reutlend sterfgeluid , Daar slaat de wind op nieuw met dubble kracht aan ' t stormen , En blaast de laatste vonk van ' t kwijnend leven uit .