(1890) Voorop zaten , bleek , in rouw gekleed , de vader en moeder ; naast hen de personen die hen begeleidden .Zoo gleed de boot vol geurige bloemen over de blauwe zee , langzaam , als bracht zij een vroolijken stoet over ; zoo zag Rocco Traetta haar , kleurig en welriekend over de stille golven glijden .Zoo ging het kind voor altijd heen ; van de gevangenis , de galeien ging hij te midden van bloemen , over de azuren , kalme zee naar de vrijheid .