(1911) Moe - geweend en moe - gestreden en in de kortstondige ontspanning van haar gewonde ziel , richtte zij zich na een wijle op en schreed langzaam als in een matten droom , naar de plaats waar de bloem gevallen was .Zij vond de wijde , zacht - geurige kelk met de fijne meeldraden en de tedere vochte bladeren dicht bij den oever van het meer en hem op de vlakke hand heffend , fluisterde zij met een matten glimlach , den kelk toesprekend als een dromerig kind : ‘ Ik weet wel dat ik meer zal vinden dan u , zachte waterroos die in de heilige Ganges bloeide en aan mijn aardse hart zult sterven , smetteloze hemelkelk waaruit ik mijn smart en mijn geluk zal drinken .Laat ik het nú dan toch vinden , mijn bloempje , want mijn ziel is zo moe van verwachten en schreien .