(1911) Maar nog zong de Wittelotusbloem , en haar leden trilden als bleke vlammen : ‘ Een dorstende gazel versmacht mijn hart , als verdwaalde duiven dorren mijn borsten en welkt mijn lijf .Waarom verlaat ge mij als ge mij nadert ? waarom nadert ge mij als gij weer heenvliedt ? De leeuw , die het hert doodt , verwaarloost zijn buit niet en de flamingo rukt nimmer om niet de tsjaivala los .Iedren nacht roept ge mij , lokt ge mij , wekt ge mij en brandt voor u , voor ú mijn hart ! O , laat mij toch rusten , laat mij bewusteloos , maar wek mijn verlangen niet , dat ik niet steeds weer in den doodsen nacht eenzaam moet wenen in het duistere woud .