(1914) Zij toog van het eene groene eilandje naar het andere , van den eenen goudblonden zandheuvel een anderen gemoet .Zij trippelde over de lieve , smalle wegelingen , die , bruin en glimmend als potsuiker , guitig wirwarden door het geurige Kempenparadijs , en mijmerde op de rietige randen van de breede , ronde vijverpiassen , welke aldaar als beelden van onbesmette weelde vóór haar kleine voeten openblauwden .Zij verdween achter de roode dennenstammen , achter de wuivende bremmenstruiken , in de magere , rilde rogge ; zij riep met haar kristalhelder stemgeluid : ‘ Koekoek ! Koekoek ! ’ en speelde verstopperde met hem , want sedert lang had zij hem bemerkt en herkend .