(1866) Het is dáár , als stond men midden op het reusachtig groote nest van een eenzamen adelaar , gebouwd op naakte , woeste rotsen en door twee zeën begrensd .Werwaards men het oog ook wendt , nergends een bosch ; geen ruischende beek of waterval , geen hut of dorp , en wanneer de stem van storm en donder zwijgt , dan heerscht hier een stilte zoo majestueus , als op geen andere plek ter waereld .De woestijn van Sinaï staat daar als een nog onveranderd gewrocht van den derden scheppingsdag ; als een gedenkteeken van de ure toen God sprak : ’ Dat de wateren van onder den hemel in ééne plaats vergaderd worden en dat het drooge worde gezien ! ‘ Zij levert ons een aanschouwelijk beeld van dien tijd des begins , toen er nog geen gras , geen kruid of vruchtbaar geboomte was , geen levend gedierte , geen gevogelte , geen vee of menschen ; maar toen , in plaats van de werkzaamheid des bezielden levens , slechts het gebod werd vernomen , dat aan de grondvesten der Aarde hare gedaante en aan de wateren hunne bepaalde grenzen gaf .