(1853) En heerlijk lacht zij me aan , als ' t Oosten brandt en blaakt En goud en purper strooit langs heuvelen en dalen , En ' t al herleeft en gloeit en tintelt door die stralen , En ' k stouter moed en kracht voel in mijn ziel ontwaakt .Zij lacht me vriendlijk toe , wen ' k in gepeins verloren , In ' t lieflijk avonduur , bij ' t kwijnend licht der maan , De zilvre woudbeek langs , in ' t stille veld mag gaan , Waar ' k van mijn rustig hart het kloppen nog kan hooren ; Waar ' t ruischt van vrede en liefde in haag en rozelaar , Waar mild mij wordt vergoed wat ooit mij deerde of griefde , En ik in droomen leef van zaligheid en liefde , En zoeten weemoed in de teedre ziel ontwaar .Zij lacht me vrolijk aan , als ik met trouwe vrinden , Bij gullen jok en kout , in vrijheid juich en tier , Aan hart en geest en luim den vollen breidel vier , Verbeelding ' t perk verbreekt om stouter vlugt te vinden ; En ' k dan , met reiner gloed , in ruimer werkkring dwaal , Wat edel is en groot voel in mijn boezem gloren , - En d ' eed aan pligt en deugd , zoo dikwijls reeds gezworen , Met dieper ernst en kracht en vaster wil herhaal .