(1906) Zoo liep hij voort , gebogen tegen den winddruk , nauwelijks het kargeratel hoorend in ' t aloverstemmend loeien in zijn ooren , soms even opziend of hij ook tegen iemand aanliep .Voorbij ' t politiebureau , dat aan den overkant , tusschen de doode strakgesloten gevels , alleen leefde met zijn verlichte poortdeur en bovenramen , nu rood - gloeiend in den komenden morgen , en voorbij den langen somberrooden muur van een brouwerij , waarvan de vooruitspringende steunsels kleine , stinkende hoekjes insloten , zwart van vocht en met indrukken van hakken op den moddergrond .Nu was hij tot de dwarsstraat gekomen , die loodrecht de ander snijdend zich aan beide zijden uitstrekte , somber en eentonig , aan beide zijden rood besterd van gasvlammen , die in verre verte elkaar , kleiner wordend , naderden .