(1861) .Hij , die niets wilde zien dan de bloemen des levens , eensklaps in het aangezigt van den dood geplaatst ! - Het bleef galmen in zijn oor , in zijn hart : uw tijd is kort ! - En wat had hij verrigt om zich die glorie te verwerven , die zijn naam onsterfelijk maken zou ? Wat had hij gedaan om dien roem te verkrijgen , waar zijn hart naar smachtte ? - Maar het was nog tijd , een derde restte hem nog zijns levens ! - ‘ Vaartwel dan , gij vrije velden , gij lagehende heuvelen , ruischend bosch en trotsch gebergte ! ’ - riep hij uit - ‘ vaartwel dan , o mijne zangen en mijne vreugde ! Terug naar mijne studie , naar mijne boeken ! Terug met mijne nieuw gevonden schatten , dag en nacht gearbeid tot het doel zal zijn bereikt .- Vaarwel bloemen en vlinders , lucht en zon en reine berglucht - geen dag zal meer ongebruikt voorbijgaan ! ’ Zoo mijmerend was hij opgestaan en wandelde den heuveltop op en neder , terwijl hij gedurig luisterde naar eenig ritselen in het kleine hout .