(1889) Er scheen een schitterend stofgoud als uit de lucht neêr te zinken , een stofgoud , dat in een blik , in een lach glansde , een ontastbaar stofgoud , dat zich over hun aller vroolijkheid verspreidde , als een bezwijmelend getintel .Mevrouw Verstraeten kwam in de serre bruidje bezorgd aan heur oor vragen , of zij niet moê was , maar zij schudde ontkennend heur kopje , al lag zij wat mat in een rieten stoel , geheel wit en geurende van de verwelkende jasmijnen in haren bouquet .Zij gevoelde zich zoo gelukkig , dat iedereen feestvierde en lachte en danste , alleen omdat zij met haren Georges ging trouwen ; zij gevoelde zich steeds als een jong vorstinnetje , dat men huldigde , steeds huldigde .