(1909) Ze vingerde over zijne knevels , meesmuilde minzaam onderwijl , kriebelde daarna lichtelijk achter zijne ooren of liet hare hand loom op de zijne rusten .Ze vroeg : - Gaan wij dezen avond naar den schouwburg ? Al wat zij wilde , al wat zij wilde ! Hoe kon hij iets weigeren , hier , waar de geheele Olympus tot weigeren te zwak zou zijn ? Hij raakte met zijn mond de tipjes van hare rozige nagels , en zij keek weemoedig op de witte , nauwkeurige lijn , die onder de glansen van een welriekende zalf zijne geverfde haren in twee zorgvuldige bouten scheidde .Ze begonnen los te praten en mijnheer du Bessy werd brieschend als een jong veulen .