(1859) Wat , of ons op den weg naar ' t graf De middaggloed op ' t hoofd moog schijnen , Hy nadert ook naar de eeuwigheid , Wiens pad door ' t gloeiend voetspoor leidt Van onverkwikbre zandwoestijnen .Niet veilig wandelt hy daar heen , Die dartlend langs de bloemenpaden , De knopjens van hun stengel rukt , En roekloos bloem op bloemtjen plukt , In onbedachtzaam plichtversmaden .Ach , wie benijdt hem ' t schijngenot , Die , op den elpen throon verheven , Op onix treedt en jaspissteen , En al wat ademt om hem heen , Voor ' t fronsende gelaat ziet beven ? Of zou de weg , met goud gevloerd , Den voet tot zeekrer steunsel strekken ? - Of zou het kostbaar vorstlijk dak , Hoe trots zijn spits ten wolken stak , Hem voor den donderslag bedekken ? Neen , stervling , neen benij hem niet : ' t Geluk hangt aan geen schat of weelde .