(1900) Zij mag haar ziel niet verkoopen , niet ontblooten voor onverschilligen , voor schaamtelooze critici ; maar ik kan dat talent niet aan banden leggen .Haar vader begreep het wel , en wat heeft hij mij ook gezegd ? O ! waarom zijn die menschen weer teruggekeerd in mijn leven ? Ik heb met zooveel moeite de kalmte en zielevrede teruggekocht ; nu sta ik weer midden in den stroom ! ’ Zij wierp zich op haar chaise - longue en trachtte te slapen of ten minste tot kalmte te komen , maar zij kon niet , onophoudelijk ruischten haar de klanken der viool voorbij .Vervolgde haar het vizioen van Vera , haar ziel in tonen uitzeggend ? Zij hoorde nog elke noot , zij voelde weer elke aandoening van zooeven , alles doorleefde zij met vrees aanjagende intensiteit , en het was niet Vera maar Tom die voor haar speelde , de rattenvanger van Hameln , die haar had gelokt uit de veilige haven van haar tehuis , de wijde wereld in , waar niets dan ellende haar wachtte , en die man , die banale man , de afgod tegen wien zij eens hoog had opgezien en die bleek van gewoon hout te zijn , had haar dit kind opgedrongen , dat haar opnieuw uit haar heroverde wereld wegrukte naar de sfeer , die zij verachtte , vervloekte .