(1849) Daarnaast voegen wij deze raauwe schildering van Marat .‘ Zeker is ' t ook geen plaats der eere , waar die smerige , druipoogige sterveling staat of zich verdrietig uitstrekt , om met zijne kleine gestalte , die naar roet en paardenkruiden riekt , toch ook iets te zien .Het is Jean Paul Marat van Neufchâtel ! O Marat , vernieuwer van menschelijke wetenschappen , lector over Optica , o gij merkwaardige paardendoctor in de stallen van d ' Artois , wat ziet uwe duistere ziel in dat alles , als zij uit uw terugstootend , onheilspellend gelaat blikt ? Welligt een of andere zwakke straal van hoop , gelijk de aanbrekende dag na een Nova - Zembla - nacht ? Of slechts blaauw zwavellicht en spookgestalten , en wee , en argwaan en wraak zonder einde ? ’ - Nu nog dit over Robespierre : ‘ Maar zoo nu al Mirabeau de grootste is , wie van deze zeshonderd zou wel de geringste zijn ? Zullen wij zeggen , die angstige , schrale , nietsbeteekenende man , van nog geen dertig jaren oud , met eenen bril op ; wiens oogen ( als de glazen weg zijn ) onrust en vrees te kennen geven , wiens gelaat naar boven gerigt is , als had hij een donker besef van de onzekere toekomst ; in geheel zijn voorkomen van eene gemengde , galachtige kleur , wier laatste schakering misschien een bleek zeegroen is ? Die groenachtige ( verdâtre ) persoon is Maximiliaan Robespierre , een advocaat van Arras .