(1889) Dat denkbeeld bleef steeds eene schaduw werpen op zijn levenspad .Waar bloemen geurden en kleurden , zag zijn oog in hare kelken allereerst de kiemen van het verderf .Waar men hem het geluk roemde van kinderen te bezitten , klonk zijn hopeloos : ‘ Morgen draagt ge wellicht uwe lievelingen naar het graf ! Neen , geen waar , geen onvergankelijk heil is in den zondestaat voor de menschheid weggelegd .