(1917) Daar riepen de deernen elkander toe , wuifden met late bloemen , bogen en reiden .Hoog nu ging vóor de welriekende dansenden , over den vloer der grassen , het dol gedoe der holle handtrommen , bommend in de passen ; en , zoo de mond naar den wijnkus hing , snel , op den beker der offeranden , volgde de beker der zwijmeling .Toen zagen de mannen het ongewoonste : ter zonnezijde , waar zich jeugd en vreugd verdrong , neergehurkt in haar roodomzoomde veelverwig kleed , der bruine vrouwen allerschoonste , die niet lachte , die niet zong , maar , zwaar van droesem en leed , bij ledigen beker , droomde .