(1844) Hoogmoed was het , die den gelukkigen mensch verjoeg uit het paradijs van onschuld en vreugde .Niets ontbrak aan zijne wenschen ; - aan de hand zijner manninne doorwandelde hij den lusthof , voor hem geplant , - in den geur der vruchten smaakte hij de liefde van zijnen formeerder , - morgen en avondkoelte suisden hem dezelve toe ! Maar hoogmoed sloop in zijn hart binnen ; - om hem te zekerder te overmeesteren , deed zij het kleed der begeerlijkheid aan , - hij waande , dat niets wat hem bekoorde , hem mogt onthouden worden , - dat het bezit van al wat hij begeerde ; slechts tot vermeerdering zijner grootheid strekken kon ! Van dit oogenblik af , wordt hij klein en verachtelijk , en zoo God zich niet ontfermd had , hij was den duivelen gelijk geworden ! - Geen Eden is meer een verblijf voor hem , want waar woonde immer de hoogmoed in een Eden ? Smart en kommer wachten hem op eene ondankbare aarde , want kan het anders dan op hoogmoed volgt vernedering ? Hij teelt in zijn ’ eerstgeborenen een ' broedermoorder , want , wat beteekent broederbloed voor een hart , waarin trotschheid hare zaden heeft ontwikkeld ? En alle ondeugden , en al wat men gewe - tenloosheid noemen kan , zijn de gevolgen der ééne ondeugd - hoogmoed .J .