(1857) Dáér in die vlakte , even als boven op de bergen , waent zich de mensch een reus , terwyl hy dit in de dalen , in het aenzien der bergen en hooge rotsen , die hem elken oogenblik voor eeuwig schynen te willen begraven , niet durft ; verre van zulks te durven is hy , de hoogmoedige , genoodzaekt te bekennen , dat hy naest de grootheid Gods , welke zich door zyne werken veropenbaert , slechts een dwerg is , een onmachtige , die door elken opstygenden rukwind kan worden verplet .Ja , te midden der vlakke uitgestrekte heide , waer men boven zyn hoofd niets dan eene effen blauwe hemelzee , en aen zyne voeten , zoo ver men maer zien kan , om het even langs welke zyde , links of rechts , voor of achter zich , niets ontwaert dat het nederig heidenkruid , dáér waent de mensch zich een reus .Doch , pas op ! wees voorzichtig ! want zoo gy met de heide niet goed bekend zyt , dan ook loopt gy er gevaer ! Te midden van het heidenkruid liggen diepe vennen , verraderlyke beweegbare moerassen , die uw graf kunnen worden ! Een onvoorzichtige stap is genoeg om u op eens , voor eeuwig , aen al wat u dierbaer is te onttrekken ! By dit denkbeeld wordt de reus van zoo even op eens de nietige dwerg van daer straks ! By dit denkbeeld , voelt men zich genoodzaekt , even als by het aenzien der huizengroote rotsbrokken , die van het toppunt tot het midden eens bergs zyn afgerold , en van waer zy dreigen elken oogenblik te zullen verder rollen , om in hunne ontegenhoudbare vaert al wat zy op hunne baen zullen ontmoeten , boomen , dieren , huizen , menschen , te malen en te verpletten ; by dit denkbeeld voelt men zich genoodzaekt het hooveerdige hoofd moedeloos op de borst te laten hangen .