(1890) Daar zat hij , in een armstoel , die dreigde hem weldra te eng te worden , daar zat hij ‘ omschanst met boecken en met blaren , ’ voor welke de weinige meubelen des vertreks niet toereikten , die de vensterbank vulden , die open lagen tot op het tapijt toe .Het mogt voorjaar zijn , en de westewind in den hof de bloesempracht der heesters heen en weer doen wiegelen ; - het mogt zomer blijken niet enkel door de opengezette lage ramen , ook door den geur der rozen , schitterende op het perk voor de huiskamer ter andere zijde van den gang ; - het mogt herfst worden en de fijne fruiten langs de schutting aanlokken , als de vruchten van onder het gebladert der vermaarde Amsterdamsche peerenboomen , - in alle saizoenen zaagt gij in die lommer den grijzen kantoorjas en den doorrookten goudenaar van verre , zaagt gij den vader , naar het jaargetijde het meebragt , rupsen zoekend , bloemen verzorgend , twijgen stuttend ; - de moeder troft gij nooit in den tuin aan , voor haar togtte het er altijd , - maar Reinier ? Hij was Bakkes geworden , Bakkes die werken moest , die werken wilde , om het van den voet des heuvels tot den top van dezen te brengen , naar welken zijn lievelingsmeester den weg wees ! Ziedaar wat mij voldoende zou schijnen ter verklaring waarom hij die weelde slechts uit de vensterbank , waarom hij haar maar van verre genoot ; indien zoo naauwkeurig een waarnemer als Schneevoogt niet had opgemerkt dat hij , ondanks al de veelzijdigheid zijner gaven , op het gebied der natuurkunde steeds volslagen vreemdeling bleef .‘ Rien de plus insipide que la promenade ’ , plagt Coquerel uit te roepen , en ofschoon Bakkes de laatste zou geweest zijn dit den franschman toe te geven , voor wien le plaisir de causer boven alles ging , ofschoon hij schier een schildersoog had voor het eigenaardig karakter van ons landschap : het vee in de weide , - de duinen aan zee , - de scheepjes op den vloed , - zin voor de stille wereld van kruiden en bloemen was hem niet bedeeld , van insecten deinsde hij terug .