(1884) Echter , al heeft hij er nu en dan met weemoed naar omgezien , - of voor het brooze glas hoofdschuddend eene wijl stilgestaan , - niets van hetgeen verdiende te leven was in hem of ons gestorven ; en met dezelfde welsprekendheid als te voren predikten de bloemendaalsche Duinen , waar beurtelings de blik zich naar de zee en naar de steden in Hollands vlakte wendt , predikte hem de bloemendaalsche Mei , door hem en ons zoo vaak bespied , haar schoone les .Of het gisteren gebeurd was , stond alles hem weder met de oude levendigheid voor den geest : De kleine kring dook neer in alle hoeken Om ' t eerste , Maartsch viooltjen op te zoeken - Hoe trouw beware ik ze in mijn liefste boeken , Waarover vaak ' t gesprek in ' t wandlen liep ; - Of stoof uiteen , zoodra in Mei we waren , Om , aangelokt door bleeke , frissche blaren , Van lelietjes een ruiker zaâm te garen , Die dagen lang de vreugd der vond herriep ! De heesters , die het dal met luwte vulden , De struiken , die de top eens duins mogt biên , Wie schetst het schoon , dat ze onzen blik onthulden , Wie ' t rein genot , ' t allengs te leeren zien ? Hoe was ' t ons of wij ' t landschap meer waardeerden , Zoo dikwerf we uit den verren vreemde keerden , Om bij ' t gereed erkennen wat we ontbeerden , ' t Ons toebedeelde al hooger aan te slaan ! De weelde van zijn dubble vergezigten : Hier overvloed , die ' t stedental deed stichten ; Ginds majesteit ! Wat zwerk hem moog verlichten , Ontzag gebiedt zelfs rustend de Oceaan ..