(1862) Ik vergeleek de zachtheid van mijn bed , waarop ik thans lag uitgestrekt , bij den met bloed bedekten bodem van het slagveld ; de toegenegenheid en liefde mijner huisgenooten , bij de wreedheid der landlieden , die mij aan mijn treurig lot hadden overgelaten ; die aangename omgeving der belangstellenden bij de doodelijke stilte en eenzaamheid in welke ik zoo vele pijnlijke oogenblikken had doorgebragt ; de rust en vrede bij het geraas en de wanorde ; in één woord , ik trachtte door de herinnering aan het verledene , het tegenwoordige zoo dragelijk mogelijk te maken .’ ‘ Tot dus verre huiverde ik om van mijne edelmoedige gastvrouw te spreken , bekend als mij hare bescheidenheid is en haar verlangen om wel te doen in stilte ; evenwel , brave vrouw , sta toe dat mijne herinnering voor eenige oogenblikken ruste in het beschermingsoord door u mij destijds verleend : het was de kamer uws zoons , gevuld met den liefelijken geur der bloemen uit den aangrenzenden tuin .Op hetzelfde tijdstip dat men mij in uwe gastvrije woning bragt , leed uwe dochter aan eene ziekte en wist men haar zorgvuldig te verzwijgen , dat een gewond officier in hare nabijheid lag ; doch twee dagen daarna bragt zij mij een bezoek , het arme kind , en hoorde ik hare stem ; men zeide mij dat zij schoon , zeer schoon was .