(1849) Twee eeuwen ! en onze aloude roem van geleerdheid is aan het kwijnen - onze oorspronkelijke schilderkunst overleeft zich in herhalingen , - wij hebben huisselijk heil gezongen , tot wij schier niets anders op zee zenden , dan wat uitspat of ontaardt ! o Paradijs van het Morgenland , dat voor ons openligt , naar u ter studie ! of zijn uwe talen niet talrijk als uwe volken ? - naar u om nieuw natuurschoon ! nog door geene manier misbruikt , - naar u om dichtkunst , dien naam waardig , frissche beelden voor frissche stof ! Helaas ! er is al weder eigenbaat in den wensch tot u geslaakt , alsof wij u niet eerst oneindig veel hadden te vergoeden , eer de beurt van vragen aan ons zal zijn ; alsof wij in Christus reeds vrijheid en vrede tot u hadden gebragt , o volken van den Indischen Archipel ! Wilt ge wederkeeren tot onzen dichter , weêrkeeren tot den tijd , toen onze magt en onze moed ons ten minste het regt gaven , hen , die voor ons die zeeën hadden beheerscht , de weêrgalooze prooi te ontwringen ? Andermaal leenen wij den grijzen bootsmansmaat op het voorkasteel het oor .Frisch woei de ruischende Oostmousson , De koele telg der keerkringszon Van China ' s verre kusten over , En groefde , in menige eilandstraat , Met donkre rimpels ' t blaauw gelaat Van ' t meer , dat Johors kusten baadt , En schudde ' t ridselend kokosloover , Dat , langs koraal en heuvelzoom , Zijn pluimen spiegelt in den stroom .In witte bogen deed haar zucht De schitterende zeilen zwellen , En vliegend voor zich henen snellen , In wedstrijd met de blanke vlugt Der morgenwolkjes aan de lucht .