(1918) ' s Avonds waren ze niet naar bed te krijgen en tot laat , als de lantaarns al brandden en de lichte maan scheen door de lauwe hitte - beslagen lucht , stoeiden ze schreeuwend onder de amechtige boomen , waarvan vergeefs de takken smachtend tastten naar verkoelenden avondwind .In die dagen schuwde de blonde bleeke Aaltje de stadsche straten meer dan ooit en het scherp van ongeschreide tranen schrijnde diep in haar om het buiten , de koele bosschen met de roekende woudduiven , de slanke rivier , omzoomd van wilgen en hooge populieren , in kappen en mantels van damp , de opgloeiende korenvelden , de zoete geluiden van den vallenden avond in het boerenland , als de honden blaffen , het vee loeit en een kinderlach zilverig trilt door ' t gouden licht , het huisje met de groen - rood - witte luiken , den kleinen tuin , stralend uit goudsbloem en kers , geurig van lavendel en kruizemunt , waarin ze was geboren en jaren gelukkig geweest .Ze verfoeide de stad .