(1896) Het was mij te moede alsof eene machtige hand mijne gansche rol uit het geheugen van mijn arm jeugdig hoofd had gewischt ; als tou mij met geen mogelijkheid een enkel verstandig woord over de lippen kunnen komen , zoodra het gordijn zou opgehaald worden .Daarbuiten in de zaal der oeschouwers ruischten de stemmen dooreen als het gemurmel eener verwijderde zee ; ik meende echter ééne stem te hooren , die boven alles uitklonk , en zij riep : ‘ Hoe durft dat kleine meisje , eene zekere Lili Vogel , het wagen , zonder eenige voorafgaande studie vóór mij op te reden ! ’ Het was natuurlijk Heinrich Laube .die aldus in mijne verbeelding sprak , en daarin nog wel volkomen gelijk had .