(1916) Toornen zou zij niet , noch zich verwaardigen door taal of teeken dien vloed van hoon te breken .Der deerne ruischend razen steeg niet tot dit hart te hoog door smart ; ja , tegen ' t leedvermaak dat luide galmde bij ' t geboomte , al wist zij wie daar lagen , en wat een nijd hun spot beduidde , scheen zij aleveneens door meer verdriet verhard .Om die kalmte woest , niet dansend meer , niet zingend , sarrender nog toedringend , schold Zilpa : ‘ Wreede vrouw , hebt gij met klaaggesmeek en vleierij den vader aangehangen ? een traan gelokt op uw harde wangen ? met koude tangen zijn ziel gescheurd en gegrijnsd daarbij ? Hebt gij de kranke , de dooddoorgriefde , om haar laatsten zoon geplaagd met uw recht ? Uw recht , booze ? Wat raakt mij uw recht ? Ik lach om recht , ik treed op recht .