(1885) Zóo ging ze uit , Zeus ' kind , En ging al stil de stille velden door , En zag de laatste sterren in de lucht En ' t glimm ' ren van den zilv ' ren dageraad .Of waar ' t vlietwater met een zachten val Geruisch maakte in de schemering van ' t woud , Daar zat zij soms , nog vóór de voog ' lenkoren , Op eenen weekbemosten boomstronk neer .Dan hoorde ze onder ' t loover wiekjens fladd ' ren , En om de stammen gonsde ' t als ' t gegons Van bijën , zwermende op een zomernoen ; Tot al de ontwaakte zangers uit hun nestjens , De veêrtjens schuddend ritselden in ' t loof , Onzichtbaar fladd ' rende van takje ' op takjen , En van het hoogste , wiegende in de lucht , Opstijgende , immer zingend , hooger , hooger , Met blij geluid uit klare , kalme keel .