(1888) In deze gedichten treft de buigzame , veerkrachtige taal des dichters , die geene enkele maal door onmacht getroffen wordt , wel steeds uitmunt door helderheid en muzikalen klank .Hier en daar komt eene lichte opwelling van weekheid en uitvoerigheid , die door een paar beknoptere en forschere regels had moeten vervangen worden ; en toch , ook nu , na zoo vele jaren , zal menigeen nog hart hebben voor de schoonheid van enkele trekken uit den ‘ Abd - el - Kader ’ , van dien bijvoorbeeld , in den derden zang , waar de gevangen Emir zich een oogenblik weer vrij waant , weer aan het hoofd meent te staan zijner duizenden , en zijn trouw ros begroet met de woorden : ‘ Mijn strijdhengst ! Mijn strijdhengst ! Hij hinnikt mij tegen , Hij snuift weer mijn adem , hij ruikt weer mijn kleed .Met vlokken van schuim overstrooit hij zijn wegen , Maar staat , nu ik roep , voor zijn ruiter gereed .