(1901) Doch de kunstenaar heeft niet genoeg aan die beweging van binnen , aan dit verheffen van zijn wereld tot den geest : lief en leed , slag en knak , hoop en haat uit zijn opgang , moed - of weemoedsvol berusten in de schemering van den dag die aanbreekt over zijn vergeestigde wereld , dat alles verlangt hij voor zich en voor anderen in zinnelijk waarneembare vormen te openbaren .Ook voor anderen : geen enkel mensch waarschijnlijk , hoe neergeperst door ellende , hoe hopeloos gedoemd tot winstbejag , hoe geesteloos zijn dagen verijdeltuitend , die niet een enkele maal in zijn leven de kunst heeft voelen door zich gaan , niet als meldde zij hem het doel des levens , want wie weet daarvan , doch als bracht zij iets mee van de geurige bloemen uit den tuin , waarlangs zij was gegaan , en waarin zij zoo verlangend uitgekeken had naar dat doel .In het woord , waarnaar zijn physiologische aanleg hem grijpen deed , en zooals volk en letteren het overgeleverd hebben , wil de dichter zijn aandoeningen blijvende doen trillen .