(1911) Zij leerde hare jonge speelmakkers hoe zij haar schoonheid verstaan moesten ; zij leerde hun om zelf , in een eenvoudig gebaar , een gratievolle stand , het sprakeloze woord te uiten dat de aandoening der ziel van hart tot hart draagt .Of zij mijmerde , alleen gelaten op de heuvelen van geurig mos die de vijvers omboordden , en bij den zoeten val van liefelike melodieën die haar tengere vingers aan haar speeltuig ontwekten in de zoeldoorluwde nacht , over het diepe geheim harer ziel en over het mysterieuse feest van de ontbloeiïng der asjoka dat haar weldra bereid werd .En zij verwonderde zich somtijds dat zij op deze wijze leven kon , in zulke eenzelvigheid en stoorloze rust , en of zij niet veeleer den dood begeren moest die even rustig schijnt en minder vreze bergt .