(1803) Zy zagen een Dorp , genoemd Sjoe - Lie - Rua , of Gouden - Bootdorp , ‘ dewyl het bewoond werd door Visschers in dienst van den Koning , welker booten , zoo wel als alle andere dingen , die aan den Souverein behooren , altyd by derzelver naam het byvoegzel van Sjoe , of Gouden , draagen : zelfs wordt zyner Majesteits naam nimmer genoemd , dan met den bynaam van dit dierbaar metaal .Wanneer een onderdaan wil zeggen , dat de Koning iets gehoord heeft , zegt hy , het is tot de gouden ooren gekomen ; hy , die in de Koninglyke tegenwoordigheid heeft mogen komen , is aan den gouden voet geweest ; een edelman , eens roozenwater ruikende , oordeelde , dat het een reuk was , waardig aan den gouden neus .Goud is by de Birmans het zinnebeeld van uitmuntendheid ; dan , schoon het by hen zoo hoog geschat wordt , gebruikt men het egter niet tot de munt van het land , maar wel , doch niet altyd , tot vercierzels voor de vrouwen en oorringen voor de mannen ; doch het grootste gedeelte van hun goud wordt besteed aan het vergulden van hunne Tempels , waar aan zy jaarlyks groote sommen verkwisten .