(1917) Velen van dezen , waaronder oude vrienden , die uitgeweken waren , zijn bijeen , om enige huweliken te vieren : in het middelpunt der feestviering staat de bruiloft van Tadeusz en Zosia .Zosia , voor ' t eerst ongehoorzaam aan tante Telimena ( ook zelf de bruid ) , heeft zich gekleed in een bevallig , landelik kostuum ; zo gaat ze rond bij de gasten , bloemen ronddelend uit een eenvoudige ruiker ; allen zien haar aan , met bewondering en liefde .Het is alsof Mickiewicz een laatste hulde wilde brengen aan eigen herinneringen : hoe had hij zelf in zijn jeugd het Litause meisje liefgehad ! En over die hele laatste twee zangen ligt een klare , blijde stemming : het vrije Litauen , zoals de dichter het slechts één lente gekend heeft , hieraan brengt hij zijn afscheidsgroet .