(1842) Als ' t gure weêr heeft uitgeknord , De winter vliedt en ' t lente wordt ; Wanneer het uitgeschudde bosch Weêr prijkt met zijn vernieuwden dos , En in zijn lommerrijke blaên De vogels weêr aen ' t vrijen gaen ; Het nachtegaeltje hupplend springt , En voor zijn liefje een deuntje zingt ; Dan is het weder zacht en zoel , Dan blaest het oostenwindje koel En fladdert spelend langs den grond , En draegt het zaed der bloemen rond .Wat leven heeft verlaet zijn cel En doet hieraen voortreflijk wel ; Zelfs ik lig over de onderdeur ; Ik adem daer der bloemen geur , En broei mij in den zonnegloed , En doe mij zelv ' eens regt te goed .Is ' t met de lente ook al gedaen , En komt allengs de zomer aen , Wanneer de zon erbarmlijk gloeit , De groene blaedjes droog verschroeit , En ' t blozend roosje vael verkleurt , Dan krijgt de zuiderwind zijn beurt ; Hij blaest zijn warmen adem voort En blazend zengt hij ieder oord , En maekt het zoo geweldig heet , Dat alles dikke droppels zweet ; Dat al de kraeijen , log en loom , Te gapen zitten op hun ' boom En heel mijn huis een broeikas is ; Dan ben ' k mij zelv ' tot hindernis , En zonder liegen , ik beken Dat ik dan onverdraeglijk ben , Tot dat een goede dondervlaeg Den wind weêr in het westen jaeg ' , Ik mijn verhitte kluis ontvlugt , En dan mij zelv ' eens frisch verlucht .