(1908) Neef , de Neef van de inleidende schets wordt genoemd , als degene die haar voor hem vragen zal ; Wichilde wordt genoemd - ge herinnert u den naam uit diezelfde inleiding - en Leonoor , eene andere van het tweetal meisjes , - nichtjes , blijkt nu , - dat op de Burcht verblijft ; Neefs kostelijke gouden wijn wordt genoemd ; eindelijk de naam van de beminde ; - maar verder dan tot de verwachting die beminde in dezen kring in te voeren worden we ook nu door den Landjonker niet gebracht .1 Verschenen is me , aêloude linde ! Wie in uw lommer , menigmaal , Ik droomen durfde als mijn beminde , Verschenen liefdes ideaal : Trots al den luister , dien ' k mocht leenen Aan wie ik uit uw scheem ' ring riep , Is zij meer hemelsch mij verschenen , Dan immer fantasie haar schiep ! Of mag ik haar geen engel noemen , Die maagd met lokken zwart als git ? Noch versche sneeuw noch leliebloemen Zijn als haar boezem zacht en wit ; Der zonne glans op lenterozen Zoo straalde mij haar glimlach toe , En blakend deed de wensch mij blozen : Beminde zij me als ik ' t haar doe ! Er zijn wier jammerklacht het leven Laat worst ' len onder donk ' ren trans , Als waar ' geen weêrschijn ons gebleven Van Edens on verdoofb ' ren glans ; Maar schoon ook elk genot der aarde Thans voort zich reppend ' schaduw wijz ' , Nog bloeit der jeugd in liefdes gaarde De schoonste roos van ' t paradijs ! - Och , droeg op blauwen waterspiegel Ons ' t bootje naar de hut in ' t woud ; Geen golfgeruisch , geen loofgewiegel Verklapt er ' t paar dat kozend kout ; Hoe zou , waar ' ze aan mijn zij gezeten , Mijn hart , alle ijd ' le glorie moê , De wereld om haar gunst vergeten , Beminde zij me als ik ' t haar doe ! O weelde ! beurt ' lings teed ' re tonen Te ontlokken aan de zoete luit , En zich voor deze te zien loonen Door traantjes die een lachje stuit : O weelde ! beurtlings donk ' re haren Te tooien met wat geurigst bloeit , Om zelfs geen zweem van toorn te ontwaren Hoe schalk de drift dier ving ' ren stoeit .Vermeet ' le ! - als lag ze mij reeds open Die lustwarande van geluk ; Maar gaf haar zwijgen recht tot hopen , Dat dra haar fluist ' ren mij verrukk ' ! Geen zuchtje uit meêlij opgerezen , Beschaam ' den hartstocht dien ik voe ' : Een blos , een kus zou ' t antwoord wezen , Beminde zij me als ik ' t haar doe ! 2 Laat door uw hartgelijke blaêren Al toeft die wellust elders mij Geen somb ' re klacht , o linde ! varen , Geen huivering van jaloezij : Of zou , door teed ' re erinneringen U op ' t erkentelijkst verknocht , De wees niet hier zijn pleit voldingen Als hij tot u haar voeren mocht ? Hem heugen wie zijn kreten susten Eer hij zich zelv ' verlaten wist , - Hem heugen wie zijn lippen kusten Voor oud ' renzorg hij had gemist , - Hem is de laafnis niet vergeten Der deernis met zijn lot begaan : En , jong ' ling , zou ' k geen dank u weten , Gij , die mijn hart me deedt verstaan ? Gaf me eerst uw vredig ademhalen , Dat alle wilde jacht verbood , Wat zwevend schittrendst om mocht dwalen Het schoonste insectenleven bloot ; Fluks viel mij , op uw mos , na ' t spelen , De ruste al luist ' rend dubbel zoet , Daar onvoorziens der voog ' len kweelen Een weêrklank vond in mijn gemoed .