(1896) .Hoe trof , Al wisten wij dat daar die leegte ons beidde , Die leegte ons toch ! Het middagzonlicht spreidde Zijn luister in de gaarde als op ' t geboomt ' , Dat , langs het duin verrijzend , haar omzoomt ; Maar mogt zijn vloed van weelderige stralen Geen enkel der drie vensters in doen dalen , Gesloten , digt gegrendeld als de deur ; Een koeltje rees , en droeg der heest ' ren geur Van d ' achtergrond ons toe , en riep de toppen Der nog in ' t mos verscholen rozenknoppen Een wijle aan ' t licht ; doch waar was hij , wiens hand De rei schakeerde , eer de omgang werd beplant , - Die niet vermoedde als hij ze ' t lest zag bloeijen , Dat hier de blos der witte en ' t purp ' ren gloeijen Der roode hem niet weêr verrukken zou , - Hij nooit haar geur meer biên zoude aan zijn vrouw ? - Behaagziek wiegde op statelijken stengel Er tulp bij tulp haar prachtig kleurgemengel , Den open kelk prijs gevende aan den gloed , Als waar ' de dood in louter luister zoet ; Maar ' t jongske dat al slag had van verhalen , Wat vreemde schoone er schitterendst mogt pralen , En reden gaf waarom hij die verkoor , Helaas ! het sprong langs ' t perkjen ons niet voor ! Ook bleek ' t vergeefsch of onze blik zich wendde Naar ' t plekje , waar zoo vaak zijn hupp ' len endde En hij op ' t boek zoo ijverzuchtig was Als moederlief er in de schaduw las ! Verlaten lag de hut ; voor d ' ingang hingen Geen ampels meer , om wie der zefirs dringen Twee zinnen streelde , als ' t geurige genucht Er de oogen boeide aan ' t bloeijende in de lucht ! Waar was ' t gestoelt , waarop in ' t prettig praten Het wachten van het rijtuig wij vergaten ? En waar de disch , daar ' t roem rental op blonk Dat steeds : ‘ tot weêrziens ! ’ nooit ‘ ten afscheid ! ’ klonk ? ‘ Verdwenen ! ’ hoorde ik aan mijn zijde klagen , En klaagde ' t meê , - was voor gemoed en geest In elk saizoen , tot zelfs in winterdagen , Ons ' t opgaan naar deez ' woning niet een feest ? Om ' t even wat een vorige eeuw mogt nopen Met ‘ Sorghvliet ’ haar navolgingziek te doopen ; Ons ging in ' t huis eene and ' re wereld open Dan immer rees voor zin en ziel van Cats ; Schoon Bilderdijk , door ' t lastig rijm gedwongen , Zijn ‘ bedkoets , ’ zegt hij statig , ‘ uitgesprongen , ’ Of poëzij profijt gaf , heeft gezongen , ‘ Wat , vader ! wat behelst gij niet al schats ! ’ Er heerschte hier , bij d ' eerbied voor ' t verleden , Waar Holland nog der wereld oog door boeit , Een geestdrift ter ontwikk ' ling van het heden Die , maar te vaak , slechts onder de assche gloeit ! O heugenis van dichterlijke droomen ! Als langs het loof dier somb ' re sparreboomen Op versche sneeuw de zon haar licht deed stroomen En uit die wâ zich ' t mos zoo frisch verhief , Dat eerlang ook nog droever winter wijken , Een lentezucht langs diêrder knoppen strijken , Een hooger beemd in vollen bloei zou prijken , Hoe hebbe ' k hem , dien gij bezieldet , lief ! Het stond aan ons ' t verdorrende af te leggen , ' t Vernieuwd gelaat als ' t aardrijk aan te doen : Daar zagen wij , op weg naar ' t bosch , de heggen Zich baden in het drijvend lentegroen .De kleine kring dook neêr in alle hoeken Om ' t eerste , Maartsch viooltjen op te zoeken , - Hoe trouw beware ik ze in mijn liefste boeken , Waarover vaak ' t gesprek in ' t wand ' len liep ! - Of stoof uiteen .