(1874) ‘ Zet u op mijn rug ! ’ zegt de ooijevaar , de heilige vogel van Denemarkens eilanden , ‘ en ik draag u over Belt en Sond .Zweden heeft ook zijne frisch geurende beukenwouden , zijn groene beemden en graanakkers , zijn bloeijende appelboomen achter het boerenhuis ! ’ ‘ Vlieg met mij , ’ zegt de zwaluw , ‘ ik vlieg nog verder naar het Noorden , waar de bebouwde grond door klip en rotssteen wordt verdrongen , over vriendelijke stedekes , oude kerken en landhuizen ! ’ ‘ Kom mede , ’ schreeuwt de onrustige meeuw , die in weide kringen rondzwiert , ‘ kom mede naar de rotseilanden , die met pijnboomen getooid , als bloemperken de kusten van ' t Noorden omzoomen ! ’ ‘ Rust op onze uitgebreide vleugelen , ’ zingen de wilde zwanen , ‘ en laten wij u dragen naar de groote meeren , de pijlsnel voort - schietende stroomen , waar de eik plaats maakt voor den weemoedigen berk ! ’ Dat sprak der vogelen lied tot Andersen en het voerde hem naar Zweden , al was het dan ook door de meer alledaagsche middelen van spoorweg , wagen of stoomboot .En ook ons trok de zucht in dat geheimzinnig vogelenlied als weerklinkende aan , en het voerde ons naar het Noorden , naar Andersen ' s vaderland en vaderstad , naar Thorwaldsen ' s geboorte - en begraafplaats ; naar het land , welks natuur en geschiedenis door een Geijer beschreven , door een Tegnèr bezongen en verheerlijkt werden ; naar de bergstreken en fjorden van dat grijze noorden bij uitnemendheid , welks eenvoud en eigenaardigheid ook nu nog een eigenaardige tint aan Björnson ' s en Ibsen ' s schriften heeft gegeven .