(1918) - Niets , niets dan bewondering .* Ik , die met bosschen ruisch en , meisje , lach , En zonnig vink en schem ' rig nachtegaal , En tot nocturnes aai met manestraal Mijn lier , de hei , besnaard met herfstdraadrag ; Ik , die uit orgel , zwart voor blauwe dag , Smijt over de aarde mijn donderchoraal - Jou koos ik , dat je op ' t orgel van je taal Eert Brahman , mij en jou , ons beider Bach .Wel juich en klaag ik vaak in liefdelied , Als ver uit splitsing naar Eenheidsgeluk Met vox humana zich mijn hunk ' ren richt : Nu ik al jouw registers openruk , Schreeuwt ' t Zelfbesef , dat zich als ' t eeuw ' ge ziet , ' T Magnificat voor ons , afgrond ' lijk Licht .