(1897) O bleef de tijd niet altijd vloedende ! Moeten wij grijs worden , lood - oogig , traag , En nooit meer proeven ' t wilde en woedende Liefdeleed van vandaag ? Veroud , verwelkt , Lief , en hartstochteloos , Sterve ook d ' erinring meê , dat te erg niet heugt ' t Vuur dat eens brandde , ' t schoone , een korte poos Van ons hemelsche jeugd .Roode granaat van uw volmaakten mond ! Levens - fruit van mijn lippen , proev ' ' k en sterv ' , Hier waar ( uw tuin ) door geurge zuidwind vond ' Vereêld zich doodsangst zelf .Slurp ' van uw lippen ' k dood in éénen kus , En staar ' me aan u ten eind van liefde en smart ; Wat zoets gaf ' t leven zoeter mij dan dus Snel stervende aan uw hart ? Of , Lief , om liefde ' s wil , als ' t niet mag zijn , Wees dan heel stil , droom dat wij twee vereend , Roô mond aan mond , hooren in schemerschijn D ' zuidwind die zingt en weent , Hier in uw tuin , door ' t zuchtend loover , ver Buiten ' t bereik van tijd en kans en keer , Van dood en leven en van , bitterder , Ontrouw die vreemdheid leer ' .