(1887) De zwakkere kleuren weken nu wech ; alleen het donkere paarsch van een perk rhododendrons , het gelige en het sombere groen van het lichtelijk golvende gras en van de zoetjes wuivende bladerenmassaas , de blankheid van het huis , en de kleine plekjes van twee diep - purpere stamrozen , bleven , vergoud door de tusschen het huis en de hut neêrvallende zon En het goud , het vloeyende goud , bleef de groote kleur , en wazig golfde het heen naar Mathilde , haar oogen binnen .De teedere lauwe lucht drong tot in haar keel , verdroogde haar mond , de geur van jasmijnen , in een heesterboschje rechts van de hut , walmde op in haar neusgaten .Zoetjes wiemelden pakjes lucht over haar voorhoofd , haar wangen en door haar hals , neerhangende haarvlokjes in haar hals beefden stil heen en weêr .