(1822) Het koninglijk geweld is van u weggegaan : Het moedig volk , dat gij in kluisteren deed slaan , Verzweert uw ijzren juk op zijnen hals te dragen .’ Daar staat de boosheid nu met schrik voor ' t hoofd geslagen ; De koninglijke ster , in wolken uitgedoofd , Schiet bliksemstraalen naar het pratgekroonde hoofd : De roede slaat hem zelv ' met stinkende etterbuilen , Waar in de luizen zich , met grooter heir , verschuilen , Dan ' t heir der zielen ' t welk hem aanklaagt voor Gods troon : Welks nagalm in de ziel ' met donderenden toon Zijn gruweldaden weet op ' t schriklijkste aftemalen .Nu schijnt de koningsster ten jammerpoel ' te dalen ; De razernij verpijnt zijn reeds gedoemde ziel , Met al de foltering , waarmêe het hem geviel De zuiverste onschuld uit het leven weg te rukken : Hij wenscht , in zulk een ' drom verbaazende ongelukken , Dat zijn geduchte staf , die volken heeft geplaagd , Had schapen langs de heiof klaverwei gejaagd ; Maar ach ! te laat gezucht , de daad lijdt geen herhaling ; Het vonnis ligt geveld : de rechter eischt betaling Gedichten , blz .