(1897) Er is een kort , kernig lied van onzen vriend Heije , wiens vaardige veder er zoo vele voor de jeugd schreef , als liet hij zich aan de volwassenen minder gelegen liggen , als rust al zijne hoop op een volgend geslacht : er is een verheffend lied van zijne hand , dat begint : ‘ te voet , te voet is goed , te paard is beter , ’ maar hoe waar dit zij in zijne voorstelling , als ge de natuur wilt gaslaan , wilt genieten , blijf waar de natuur wilde dat ge haar zien zoudt , blijf op den grond , wandel ! Er stond voor spoedig vermoeiden en bedaagden een gemakkelijk rijtuig op het terras gereed ; er waren voor de kleinen een paar ezels ter hand , - voor rijpaarden is het Kleefsche landleven nog niet weelderig genoeg , - de afspraken waar men elkander weêr zou aantreffen , waren gemaakt en voort rolde het rijtuig , maar op ging de drom , de talrijkste , om ook weldra in groepen van elkaêr af te dwalen , en de een den aêr weêr te vinden op een plekje in het bosch , in de diepste schemering van een schaduwrijk laantje .O liefelijk slingerpad naar de hoogten zachtkens bestegen , tot poozen uitlokkend zoodra het geboomte , zich straks boven onze hoofden uitbreidende , aan onze voeten in een wuivend looftapijt schijnt verkeerd , terwijl een andere drom van stammen aan onze zijden oprijst , en hooger nog een wiegelend hout den hemel onderschept , wiens vurige middagstralen vruchteloos deze geurende frischheid trachten door te dringen .Een oogenblik moge de borst hijgen , met volle teugen drinken de longen de zuivere lucht in ; en de verrukking in stilte genietende of haar luid uitende , zijn voor elk onzer de zorgen des dagelijkschen levens niet meer ; als had eene andere wereld ons in haren kring opgenomen , blijken wij andere menschen ; cijfers en fondsen , uw rijk heeft uit , de natuur spreekt tot het harte en slechts voor haar hebben wij oog en oor .