(1811) Zouden wij door vrucht ' loos morren , ' t Plantje van de hoop doen dorren , Waar aan ' t schoonste bloempje groeit , Dat zich , wat ooit moge drukken , Nimmer van den steel ziet rukken , Zelfs ook in den winter bloeit ? Schoon het door de selste vlagen , Van het weer wordt neergeslagen , En een poosje treurig kwijnt , ' t Hest toch in der wijzen hoven , Na den storm het hoofd weer boven Als de donkre bui verdwijnt .Stevige eiken ziet men knakken , En , ontworteld , nedersmakken , Als de orkaan hunn ' kruinen scheurt ; ' t Spichtig riet , hoe zwak en teeder , Buigt zich voor den rukwind neder ; Maar het wordt weer opgebeurd .Laat ons dan niet angstig vreezen , Siddrend in de toekomst lezen ; Broeders ! achter ' t zwart gordijn , Hoe wij morren en bedillen , Wat we ook wenscheu , wat we willen , Zal toch de uitkomst wijsheid zijn ! - Wij vertrouwen , dat deze proefjes voldoende zuîlen wezen , om onze Lezers naar de bloemen en vruchten van v .