(1890) Hartelijk dank , mijn goeden Pelesch ! ’ ‘ Wanneer zij niet ijverig genoeg zijn , sla er dan maar duchtig op los ! ’ ‘ Slaan ? Ik ? die goede aardmannetjes ? Van mijn leven nooit ! Zij doen reeds meer dan zij kunnen ! ’ Toen ik weder binnentrad , waren de muzikanten aan het werk en hieven de anderen een koorzang aan , waarbij de Pelesch altijd het refrein meezong ; dat was onbeschrijfelijk schoon .Mijn pen vloog dan ook , als door een onzichtbare kracht gedreven , over de perkamentbladen terwijl de bloemen mij hun geuren deden toestroomen .‘ Ja , wie zoo een morgen mede kon beleven ! Maar dat gaat niet .