(1856) De ontroering grijpt ons in ' t gemoed ; Haars ondanks wordt de ziel bewogen ; Er klopt een heimwee in ons bloed ; Soms wisschen wij een traan uit de oogen , Onwetend , wat hem drupplen doet .o , Zalig zijn die eenzame uren , In zoet gemijmer heengesneld , Als ' t harte lucht schept in het veld , Den stikdamp uit der steedsche muren .Hier blinkt uw klaatrende opschik niet , Uw kunstvernis , uw schijnvermaken , Gij , hofstad , die met hooger daken Op ' t needrig kerspel neder ziet ! Hier blikken door hun spiegelruiten De nietigheid en de eigenwaan Ons met geen smadende oogen aan , Als ze uit hun zalen zien naar buiten ; Hier sluipt het beedlend ambtsbejag Niet schaamtloos ieder voorhof binnen , Om van verdienste ' t af te winnen , Die zich zoo laag niet buigen mag ; Hier breidt geen staatkunst aan haar netten , ( Een broddelwerk , dat niets beduidt ) Of rafelt ze van daag weer uit , Om morgen andren op te zetten .