(1869) Hij stortte in een lief , eenvoudig lied Het gevoel zijns jeugdigen harten , Hij zong niet van bitteren zieleverdriet , En nog min van der wereld smarten .‘ Och ware ik - zoo zong hij - als geurende bloem In den oevergraze verborgen , Dan lachte ik om glans en ijdelen roem , En het weldoen ware mijn zorgen .Of ware ik de dauw , die de bloemen verkwikt , Die de halmen en twijgen beperelt , ' k weerkaatste steeds , voor wie er ook blikt , Een verrukkelik beeld der wereld ; Weerkaatste ' t oneindige starrenheir Met des avonds vredesstralen , En waande den hemel zelven neer Te zien op aarde dalen ! ’ Eens en nu .