(1627) Hoe saligh souse sijn die hem eens weder saegh , Soo frisch en soo vol moeds , gelijck hy van my scheyde Na ' et kussen , doen mijn oogh en gunst sijn ' koets geleyde , En omsagh duysendmael .myn uytverkoren held , Wat isser menigh spits op uwe borst gevelt ? Wat isser schuts gelost ? wat snorren ' er al looden , Om u te leveren aen ' t koningkrijck der dooden ? Noch was mijn God uw schild , tot ' s haeters ongeluck : Maer dat ' s lands yver niet te reuckloos u verruck , En dieper in ' t gevaer , dan ' t wel uw plicht voeght , dompel : My dunckt al onder ' t volck mort eenigh vremd gemompel .Soo steentse , en d ' oogen staen vol waters t ' elckemael ; En door het vocht kristal blickt hier en daer een ' strael Van ' t schemerend gesicht : ja satse in Venus wagen , Sy waer niet ongelijck die dochter Gods , om ' t jagen Bekommert van Adoon : wie yeder ritslend blad Ten boesem uytparst : och doods muyl heeft hem gevat ! In dese parssing komt de blye bood geronnen ; Lang leef de Prins , mevrou , de stad die is gewonnen .