(1913) Hij snakte naar leed als een vogel naar vrijheid ; hij hadde zijn beenen gewild doorpriemd van scheuten en krampen , zijn pezen en spieren doorreten van brandend zeer ; hij hadde liever over den grond gewenteld in felle folteringen dan daar te zitten of zich voort te tillen met beenen als nuttelooze aanhangsels , wier voosheid hem op geen genezing ooit nog hopen liet .Heel in ' t geheim zijner toegegrendelde kamer , als hij zijn lijf en zieke leden met zuiver water wiesch , werd hij telkenmaal dien flauw - zoeterigen geur aan zich gewaar als van een flerecijnlijder die ruikt naar uitwasemingen van koppig geneeskruid , naar overtollige sappen , bedorven bloed en benauwende kamerlucht , en dan weende hij , wijl met razernij zijn kloeke vuisten wreven over zijn langzaam verzwarende beenen .Maar twee jaar verduldig opkroppen leerden hem lijdzaamheid en berusting .