(1918) Eindelijk brak in het Oosten een witte streep door de duisternis , maar de zon vertoonde zich niet ; het was geen nacht meer , maar ik zou toch zeer overdrijven , als ik beweerde , dat het dag was .Toch kon men de voorwerpen op het veld reeds duidelijker onderscheiden ; het witte waas , dat over de aarde verspreid lag , en van het oosten uitging , als uit een oven , die op den grond was geplaatst , deed ons het geboomte zien , ontdaan van zijn reusachtig lommer en hier en daar de heggen , waaraan nog verdorde bladeren hingen , die een dof geluid maakten door den wind , welke ze telkens deed ruischen .In den geheelen omtrek was geen schepsel te ontdekken ; noch het rollen van een rijtuig , noch het klappen met de zweep trof ons oor ; de eenige levende wezens , die men hoorde , maar niet zag , waren de vogels , die zich tusschen de takken verscholen ; alleen de eksters sprongen over den weg ; met opgeheven staart en de kop in de lucht , vlogen zij ijlings op , wanneer wij naderden , om zich boven in een boom te zetten , vanwaar zij ons vervolgden met hun gekras , dat den indruk maakte van scheldwoorden , of onheilspellende waarschuwingen .