(1920) In dit Parijs heeft hij de foltering der uiterste sensaties geleden , sensaties , die trillen aan den rand der uiterste leegte , aan den rand van den stupiden waanzin .Nachten in het hospitaal , Parijsche straatvisioenen en nachtcafé ' s , etherbedwelmingen en extasen , morbide liefden op armoedige huurkamers bij verwelkte parfums , zinnelijke vervoeringen waarin de dood reeds rondsluipt , honger die reeds naar den misdaad omziet , - dit is de bittere scala van zichzelf verterend leven , waaraan zijn Parijsche verzen uitdrukking geven , soms onverstaanbaar stamelend , soms stijgend tot een tragische spanning .Dit alles geeft echter geen nieuwen klank in de litteratuur , sinds Rollinat en de vele zwakkere volgers van den grooten Baudelaire de ellende der uiterste levensgrenzen hebben beleden .