(1914) De schimmen van den Grooten Karel en Servatius zweven door de duisterheden dier heilige hallen ; in haar schaduw blijven de voorbijgegane eeuwen onbewegeljjk in hare werkelijkheid , gelijk een tastbare droom .De branding der dagen in hun stijgenden vloed , breekt er telkens weer op de grauwe drempelsteenen , terwijl daar binnen onverstoorbaar de stilte leeft , met wierookgeuren aangedaan en ' t zacht geflonker van een kleurigen zonneschijn , die getemperd binnenvalt , gewijd tot meditatie in de wemeling van ' t bonte glas .En alle lijnen die de wijde wulfsels onderspannen , zingen in hare blijde vaart een nimmer eindigend , heilig , heilig .