(1900) Heuren kop zag zoo schedelachtig tegen de avondklaarte die door ' t venster op haar lichtte en heur vel , zoo oud - geel als ' t omslag van heur getijdenboek .Buiten geurde de wei en ' t land ! en zij zaten hier vernageld , vast , in die lage muffige boerenkeuken zonder leven .De meubels waren weggevaagd en stonden lijk zwarte blokken tegen den valen muur , alleen het koperkrullig beslag van de sleutelgaten en haaklenen aan de kast blonken uit den doodgrauwen schemerboel .