(1823) .heir bij heir , gedoemd om nooit te denken ; Grijpt aan , verstrooit , verdelgt , al ' t geen zijn oog ontmoet : Ik zie het lauwerblaên aan zijn ' gebieder schenken , Gedoopt in menschenbloed ! Het honderdjaarig woud , de troon der filomelen , Waar staatige eenzaamheid de rust in de armen snelt , De vruchtbaare akkers en de halmen die ' er speelen , Zien zich ter neêr geveld ! De velden , op wier vlak de gouden golven ruischen , Zien door het brieschend ros de vrucht huns schoots vertreên : Ginds gonst eene open zee , met schrikverwekkend bruischen , Ver over beemden heên ! De landman grimt of schreit , daar hij , met eigen spade , Door dwang , zijn hof en veld der zee den toegang geeft ; Keert , weenend , naar zijn stulp , waar zijne zwangre gade , Door schrik getroffen , sneeft ! Helaas ! de winterschat , de vrugt van ' t zomerpoogen , Werd , voor haar weenend oog , door ' s krijgers vuist vernield De lang gevreesde slag slaat in zijn weenende oogen ; De slag , die ' t al ontzielt ! Bedwelmd slaat hij het oog op zijne gade neder ; Stort neêr - en zijne klagt verheft zich hemelhoog : Zijn schreijen roept vergeefs haar tot het leven weder ; Zij sluit voor eeuwig ' t oog ! Te klein was ' t offer nog van vruchtbaar vee en landen , Dat hij , door dwang geperst , ter prooij ' der golven gaf ? ..