(1912) Zoo , na het nimmer krachtiger gelooven in de werkelijkheid eener verandering , na het doffe vermoeden der natuurlijkheid van hun deel , dat het krot was en de ontbering en het afpijnigend gemis aller rijpe genieting - zoo , na een halve eeuw lang van zijn leven , had zijn verknoeide been hem nog een nieuwe verheuging geschonken .Want nu , in het reeds diepe grijzen , terwijl de hevigste pijn van het gebrek voor het eigen lijf reeds was vermeesterd , en nog slechts bij nijpende uren de smart vretend brandde om den schralen kommer van vrouw en kind ; nu , nadat hem niets gebleven scheen dan het somber en troosteloos en hopeloos neergaan van zijn dagen naar het uur , waarop hij onder de zwijgende wanhopigen zou worden opgenomen om op de straat met open hand of in het Werkhuis met diep - krenkende gedweeheid de vernietiging van den aalmoes te ondergaan - nu was toch nog deze nieuwe vreugde , dit rijke nieuwe begrip , en deze vaste , stil - levende en lichtende hoop althans gekomen , als een mild - gebarende toeliefelijking van het leven , als een late , geneeszachte benedijdende geur , als de vertroosting van een bloeiend - zoet kind , in donkeren ouderdom gewonnen .O , althans te weten , dat dit tijdperk van menschelijk bestaan , zoo vol jammer als hij het kende , een natuur - onwezenlijk , gruwzaam ontzaglijk oogenblik was in de geschiedenis van die nu zoo groot geweten aarde .