(1791) XII .Had ik ooit kunnen denken dat dit woest eenvormig verblijf , op ' t welk ik zoo vriendenloos , zoo eenzaam , den eenen dag na den anderen zie voordkwijnen , nog zulke waare , voor mijn hart gevormde genoegens zou kunnen opleveren ! De zachte aandoeningen , welke zig , bij ' t aanzien der schoone Natuur op het land , bij het inademen der lieve balsemgeuren , die kruiden , en bloemen uitwasemden , aan de zijde van mijnen Karel , in de uuren der vriendschap , dagelijks meer en meer in mij ontwikkelden ; deeze aandoeningen moeten , zonder voorwerpen waarop zij kunnen werken , hier in zig zelven verdwijnen ; maar het grootsche , het verbazende , werkt hier op mij zoo veel te sterker - dit doet mij dikwijls diep getroffen verstommen .Een stille bleeke maan , die een veld of bosch beschijnt , die zig spiegelt in een zachtmurmelend beekjen , op eenen zoelen lenteavond te beschouwen - haar , in een loofhut van jasmein en camperfoelie gezeten , vóór ons aan den helder blaauwen hemel te zien wandelen , haare zilveren straalen te zien trillen in de daauw - dropjens , welke op de blaadjens der vioolen en madeliefjens , die voor onze voeten bloeiden , glinsterden , dit was verkwikkend ; dit was een der zachtste genoegens , welke mij , o zoete herinnering ! zoo dikwijls in de vrolijke schaduw van uw Kommerrust te beurt vielen , en eene rustige kalmte in mijn hart stortten : reeds in de jaaren der kindsheid was dit vermaak mij zoeter , dan dat , ' t welk weelde of dartelheid mij geeven konden .