(1902) ’ Hij lachte een beetje .De klank van die woorden ‘ maatschappelijk werk ’ leidde hem terug naar de dagen van zijn criminalistische studie , toen hij in gevangenissen , gestichten en ziekenhuizen slecht - gekleede dames placht te ontmoeten met bouquetjes in de handen , een blauwen afschaffersknoop aan den mantel , en zakken hoekig uitstaande van boeken , die vervaard - moedig , en in het onwrikbare zelf - vertrouwen van den alles - onwetende , die schrikwekkende invaliden van den levens - oorlog zachtzinniglijk wilden heelmeesteren , over stinkende wonden met een zucht en een traantje zich troostend naderhand .Nu was de Soendasche dessa zeker geen grimmig gewondenveld zooals de Hollandsche stad ; maar de voorstelling van een meisje als Ada onder een troep dessa - vrouwen had voor dengene die haar en hen kende iets onweerstaanbaar - lachwekkends .