(1903) Dagen aanéén bleef ' t hooien op de dijken , in zonnedavering of zilvergrauw , de kerels in zwijg , tusschen de eeuwige stilte van eindloos land en hemel .Sterker stoeiden en wiegden de glansen , gebroken en vernevelend , gedrenkt in hooigeur , in diep zalige reuken van bloeiend jong zomergenot , dat zwijmelend en luchtig leefde vóór broeihitte en zonnevuur hèviger neerschroeien kwam op polder ; laaiende zomerbrand die voeten , oogen en lijven van werkers moordend neersmakken zoû , in aêmechtigen hijg .Groot - machtig van gebaar stonden de zwoegers in de vochtige , volwasemende lichtkom , hijgend en sliertend , verstomd in hun arbeid , in hun stillen staar naar de aarde , geweldig in hun koortsige jacht , die verbronsde , de bazalten ernsttronies , onder gloeiende uitdampende hette van grond en hemelruim .