(1895) Sinds was ze alleen in haar huisje en leefde daar als langzaam wegdorrend enkel nog voor haar Gijsjen , wier kleeren ze ree hield , en voor wie ze telkens de spaarcenten natelde , in het kommetje , bijeengegaard in het oude bureau .De dochter zou den neus opgetrokken hebben , trok er den neus voor op en niet weinig ook , als ze thuis kwam , maar Hend zelf verdroeg al den last van den kwalijk riekenden bok met de praatjes er over van de kwajongens meest , die daarvoor haar huisje bezochten , even vulgair van buiten als van ziel ; zij verdroeg met norsche kalmte hun vuil geleuter , schoon het haar meer walgde dan de bok zelf , en dat alles om Gijsjen alleen .De ongure aardigheden van grooteren ook , die de geiten dreven naar Bokken Hend , aardigheden , die men wel durfde bij het bok - wijf , kretsten haar meer in de keel dan de stank van het ruigharige leelijke dier .