(1887) Mijn ziel , u zelf zoo vreemd , gij zult u beter kennen In ' t rijk der eeuwigheid ! Dit zij u hier genoeg , dat gij in uw bestemming Uw grooten Schepper voelt ! Hoe berispend , ja bijtend klinkt zijn stem in ' t ‘ Keurslijf ’ , waarin hij de nadeelige gewoonte van dames , om zich in te rijgen , wraakt : ‘ Zij , die tot vrouwelijke pracht Het keurslijf eerst heeft uitgedacht , Was wis een rimplig wijf van driemaal dertig jaren , Wier grommigheid de lieve jeugd ' t Genot ontzei der zoete vreugd , Omdat haar ' t zoet genot was met de jeugd ontvaren .Moest dan een mislijk samenstel Van walvischbeen met wreed geknel De maagdelijke borst zoo strengelijk bewaken ? ’ Hij eindigt dit gedichtje met den wensch : ‘ Ach , mocht zij , die deez ' dwaze pracht Te zinneloos heeft uitgedacht , Tot straffe in Pluto ' s rijk een gloeiend harnas dragen ! In ‘ Aan een zelfmoordenaar ’ spreekt hij krachtig : Rampzalige ontzielde , Daar ligt gij nu gapend Met ijslijke blikken Ter aarde geveld ! Nog stuurt uwe boezem Het moordgeweer tegen , Geboeid in uw vuist ! Wanneer hij de schoonheden der natuur bezingt , dan ruischt zijn lier van gewijde tonen , getuige zijn meesterstukje ‘ Het Onweder ’ , dat steeds in alle Chrestomathieën een plaats vond om de schaars geëvenaarde proeve van beschrijving .De dichter heeft hier drie schoone denkbeelden treffend uitgewerkt : de gansche schepping bidt , zij beeft en zij juicht , en hij heeft ze tot een fraai geheel vereenigd .