(1890) ) Boven het balkon vanwaar men tusschen twee hooge gebouwen een stuk zee zag , was tot bescherming tegen zon en vocht een linnen zeil gespannen .Wanneer de kleine Mario een zijner uit zwakte voortkomende aanvallen van lusteloosheid had , wanneer hij niet wilde spelen , niet wandelen , niet slapen en niet in zijn wagentje uitgaan , en treurig , zwijgend zat te denken - waarover kon zijne moeder zelfs niet raden - zette zij hem in zijn stoeltje met zijn speelgoed en zijne prentenboeken , op dit terras waar vlammend roode geraniums , violen , bonte anjelieren en de geurige basiliscus stonden te bloeien .Hij zat daar uren achtereen stil , zonder iemand te roepen .