(1904) Hij vond eindelijk een uitvluchtsel om naar bachten te gaan .Daar buiten haalde hij vrijer adem , liet zijn scherpe blikken dolen , vrij en vrank , glinsterend en dreigend over die heele boel , die onderlatkotjes met hun zwart - roode pannen , die heele baaiert daar onduidelijk over de grond gespreid , waar de deemstering en de wrange geur van bedolvene hoeken over zweefde , die donkere muren afgedeeld in hun opeengestapelde laagjes baksteen , die vuilbruine deur en dat klaterend venster - hij stak er zijn vuist tegen uit , lachte met een wilde lach wijl hij dacht aan de grap welke hij hen , gisteren reeds , hier gespeeld had , daar , in dat kotje .Voorts zou hij zoo wrake over haar nemen , en veel erger nog : hij zou wel zorgen dat er geen zaad meer kwam in ' t bakje , dat ze van honger zwolten , en hij zou heel de boel vaneen slaan op hun leelijke , vreemde kop ! Hij stond daar lang of trappelde rond in de enge ruimte en ademde veel en met wellust de stínkende lucht in .