(1861) De gevoelens , waarmeê de gemoederen der dansers overweldigd worden , zijn te magtig , dan dat zij in matte woorden hunne volle uitdrukking konden vinden .Onnavolgbaar schetst de gemoedelijke Geibel deze gevoelens af in zijn welbekend gedicht , waarvan wij het schoonste gedeelte aan onze lezers willen mededeelen , waar hij zijnen Zigeuner zoo verheven weemoedig laat zeggen : ‘ Ver van hier het schoone Spanje , Spanje is mijn vaderland , Waar de donkere kastanje Koelte ruischt aan Ebro ' s rand ; Waar de amandels geurig bloeijen , En de zoete druive zwelt , Waar de rozen schooner gloeijen , Held ' rer maan Gods liefde meldt .O daar is het schoon te leven ; Maar onze armoê en het leed Heeft mij van den grond verdreven , Waar de vreugd mij juichen deed In mijn klagten , in mijn zangen , Klinkt altijd de droeve toon Van mijn leed en zielsverlangen : “ Ach , in Spanje is het schoon ! ” Gist ' ren toen men d ' oogsttijd vierde , Heb ik droef een lied gespeeld ; Hoe de vreugde ' t feest ook vierde , Mij , mij heeft geen vreugd gestreeld .