(1911) Geen geruisch nergens ; de eens zoo begane weg is eenzaam .De enkele pijnboomen , zoo grootsch gekruind , suizen zacht in ' t opkomend zuchtje ; muggen dansen , blij krioelend , in de schuinsche stralen ; drukgonzende bieën ijveren naar hunnen bieënkorf terug , zwaar beladen met honing ; de bloemen , nog zwijmelend van de hitte , laten hunne geurige ziel vrijer opwalmen .Een rozig gouden licht , onbeschrijfelijk zoet , hult het gansche landschap , de woeste , verlaten Campagna - ‘ brutta Campagna ’ gelijk de koetsier met diepe verachting zegde - , onbebouwd en onbewoond , maar zoo prachtig schoon in hare grootsche melancholie .