(1864) Zoo de oude kloostertucht zich de versterving aller zinnen ter taak stelde , ik word liefst op het eigen oogenblik overtuigd van de prikkelbaarheid mijner vijf .Vele spiegels , - lichtkleurige wan - den , - een zuivere dampkring om mij heen , - een zonnig landschap in het verschiet , waar het geopend vensterraam en de half weggeschoven gordijn een koeltje binnenlaten , - overvloed van schotels voor mij , wier verscheidenheid mij de weelde te kiezen onbekrompen vergunt , - geurige , tintelende wijnen in kelken , het edele vocht waardig , - vooral lieve , vrolijke , mooije aangezigtjes naast en over mij , - en , wilt gij het geheel volmaken ? de malsche , ruischende toonen eener muzijk , die zich niet oorkwetsend opdringt , die tevreden is , zoo gij slechts naar haar luistert , als de zoeter stem aan uwe zijde zwijgt ; - ik zie er niets zondigs in , ik acht er mijnen gastheer te humaner om , naarmate hij voor dat alles opener zin toont .Doch zult ge mij niet toeroepen : Ah ! n ' allez pas chercher midi A quatorze heures ! zoo ik u beken , dat ik nog iets meer verlang , - iets , dat niet op den huize Duin en Dal alleen ontbreekt , - iets , dat in ons vaderland zeldzamer is dan rijkdom , weelde , overvloed ? - eene gastvrouw , die toon geeft , - die het gesprek levendig houdt , - die ons , door de gaven van haren geest , de gaven der fortuin vergeten doet .