(1793) Maar , zonder eenige geneigdheid om deeze Landschapsbeschryving hoog te kleuren , kan ik met waarheid zeggen , ' t geen ik dagt op ' t oogenblik dat dit geheele Landschap , met het volgende , zich aan myn oog opdeedt , als zo verre te bovengaande Ermenonville of Blenheim , of eenige andere naabootzingen der Natuur , door my in Frankryk of Engeland gezien , als de schoonste Baai eenig Waterstuk door kunst gevormd .Twee zeer hooge Bergen , tot den top toe met het rykste groen begroeid , lagen , op eenigen afstand , aan myne rechterhand , en waren van my afgescheiden door Velden , bedekt met Vee en Boerenwooningen , of door Valeien , wedergalmende door ruischende Beeken en stortende Watervallen ; aan myne slinkerhand had ik de Zee , zigtbaar van de hoogten , door openingen en laanen ; de weg was een effen pad , natuurlyk kronkelende door een bosch van welriekende Kruiden , Vrugtboomen en Palmboomen .Zommige hooge boomen hadden witte bloezems , in geur niet ongelyk aan Oranjebloezems : myn Gids noemde ze Monongos ; doch de dag was te verre gedaald om ze naauwkeurig te bezien .