(1844) ’ Plukte treurig blad voor blad , Strooi deze op den grond , - ‘ Somtijds als het erger liep , Stak hij ze in zijn mond .’ En als ' t roosje bladerloos , Geur en kleurloos stond , - ‘ Zeg me , lieve lezeres , Ruikje nog geen lont ? ’ Beeld van mijn geluk - sprak hij Met een glimlach dan , - ‘ Denk eens wat een narigheid Voor zoo ' n braven man ! ’ Stengel , tot in eeuwigheid , Blijft gij ' t beeld er van ! ‘ IJslijk aklig is het - maar Doet het je niet an Bidt dan water voor je ziel Dat je huilen kan ! ’ Wenschen .Niet immer kan de geest getuigen Van ' t geen het naauwst aan ' t harte gaat .