(1894) Het geheimnis der overmachtige , onomvadembare Natuur beluistert hij zoolang tot hij er vertrouwd mee wordt , zóo lang tot het hem de voor hem noodige wijsheid leert .Het gras langs den weg , het mos aan den boomstam , de geurige seringentros , de in zomer - zwoelte gonzende bij , het wilde paard , de ontembare zee , het lange gladde strand met de altijd wisselende scheiding tusschen land en water , het opschuimen der branding , de storm - meeuw daarboven , de wind door het want van het schip of door de eiken der oer - wouden , de sterren des nachts , en de zon , de wolken des daags , allen spreken een taal voor hem .En hoe ook zijn verwantschap met die allen gevoelend , overweldigt hun taal toch dermate zijn ziel , dat hij onmachtig is ze anders dan na te stámelen , met hortende stem , nu en dan in een vlaag van heldere bezieling een grootschen indruk in een rhythmisch geheel van breedvliegende verzen terugzendend , maar dan weer met bevende lippen zoekend naar woorden - woorden - een reeks ervan behoevend tot een gebrekkige éven - aanduiding van een reeks aandoeningen , door een werkelijkheid gewekt .