(1860) Gy , bloemen , die verwelkt by ' t schroeiend zomernaderen , Gy boomen , die de herfst ontbloot van frissche bladeren , Gy vooglen , die uw zang by ' t zomergloeien staakt , Is ' t afzijn niet de dood voor ' t hart dat teder blaakt ? Vlieg , streelend Westerkoeltj ' , en breng haar Hylas klachten .Wee , wee de afwezigheid waarin ik moet versmachten ! Verdorr ' wat bloesem draagt , versterve plant en bloem ; Zy leve , en zy - alleen , der maagden hoogste roem ! Wat zeide ik ? - neen , ô neen , waar ooit de schoone nadert , Geef gure Winter plaats aan ' t jonge lentgebladert ! Dat roos en violier aan d ' eikentak ' ontluik ' , En geurige amber druip ' van heg en distelstruik ! Vlieg , Zefir , vlieg , en breng mijn droeve zuchten over ! Eer smoort de nachtegaal zijn lied in ' t avondlover ; Ja , eer vergeet de wind te ruischen door het veld ; Eer staat het stroomnat stil by ' t daavrend stormgeweld ; Dan ooit mijn hart vergeet die ' t eens heeft uitverkoren : Dan ooit die liefde kwijnt , die Hylas heeft gezworen ! Geen bronnat is zoo zoet , hoe ' t dorstig harte smacht ; Geen balsem van den slaap vermoeiden leên zoo zacht ; Geen honiggraâge bij geniet by ' t zomerblaken Een zoetheid die gelijkt aan die haar blik doet smaken .Vlieg , Zefir , vlieg , en breng mijn liefdeklacht haar toe ! Geliefde Delia , zeg , wat u beiden doe ! Uw naam klinkt wijd en zijd door bergen en door dalen .