(1914) Het is erg vermoeiend , ik kan met mijn rug niet tegen de stoelleuning rusten , ik kan me rechts noch links wat gemakkelijk zetten , en ik voel me voor de eerste maal zo hulpeloos ellendig , dat ik er bijna mijn moed bij verlies .Al die gruwelijke dingen van de laatste dagen , de kelder , de doden en de stervenden , het zicht van die rauwe lekende wonden , de reuk van rottend vlees en bedorven bloed aan mijn handen en mijn kleren , - het ligt als een verpletterend gewicht op mijn borst .En me zo vertrapt en vernederd te weten door dit aanmatigend vreemd volk , dat hier in mijn eigen vaderland de baas komt spelen , de mensen vermoordt , en ons behandelt als zijn knechten .