(1845) De redenen van die verkleefdheid aen den sehoonen vloed moet niemand verwonderen .De Limburger bemint denzelven uit gewoonte : van zyne kindsheid af heeft hy zich menigmael in het blanke water gespiegeld , gebaed en gewasschen ; zoo menigmael heeft hy met de schuit op den vloed gevlot ; zoo menigen visch heeft hy aen den angel betrapt en op het drooge gehaeld ; zoo menigmael wierp hy zyne netten langs de boorden der visschersschuit , zoo dikwyls spande hy de fuiken ; de Maes leverde hem zoo menig lekker beetje , zoo menigen blanken penning , dat hy een ondankbaer wezen zou zyn om dat alles te vergeten : en de Limburger is het dankbaerste schepsel der aerde .Voor den landman legt de buiten de oevers tredende stroom eenen zoo vetten slover op den akker en jaegt eenen zoo ryken oogst uit den grond dat hem de zwoeger wel een oogenblikkelyke gestoordheid moet vergeven .