(1894) In hem toch was ontijdig de duivel der artistieke ijdelheid ontwaakt .Als kind , toen eene doos blikken soldaatjes of een zakje bonbons hem oneindig liever ware geweest , regenden hem de lauweren voor de voeten ; en thans , nu hij het zoet der faam begon te proeven , thans ontvlood zij hem ; en de wierookwalm , die het kind slechts beneveld en verbijsterd had , wilde voor den man , hunkerend naar den geur er van , niet meer opstijgen .Hij sloeg zich voor het hoofd ; hij spande zich wanhopig in ; hij bedronk zich zelfs , om in vlagen van woeste opwinding zichzelven en anderen in den waan te brengen dat er toch wel een genie in hem stak .