(1887) Het verhinderde wel de onmiddelijke verwezenlijking van hun plannen , maar de blikken , waarmêe zij elkaêr nu konden aankijken en zíj alléen begrepen , de fluisteringen , als zij alleen waren , de minste handdrukken en aan - rakingen , die beteekenissen kregen , dat alles gaf als een zoete geur van verboden vrucht aan hun verhouding , ofschoon er niets verbodens bestond .En deed het uitstellen om tot een oplossing te komen minder zwaar vallen in de ruischende najaarslucht .Zij reden voort over Diemerbrug tot Weesp .