(1900) Ach ! waarom moest hij nu weg ! waarom moest hij zich nu aldoor stalen tegen allerhande weeke , toch zoo zachte ontroeringen ? Waarom , in plaats van misschien nutteloos en vruchteloos te gaan strijden in de hoofdstad , mocht hij hier niet altijd buiten blijven , met haar die hij liefhad , in dat lieve oord van rust en vrede , waar hij zich nu zoo sterk gehecht voelde ? Hij slenterde verder met zijn hond in den tuin , loom van vagen weemoed , zich voor een oogenblik geheel aan zijn gewaarwordingen overlatend , heimelijk - sentimenteel , in kinderlijke nuchterheid van alles afscheid nemend .Hij plukte bloemen en snoof in hun geur de laatste aromen van den zomer op ; zijn stappen ritselden door de gevallen bladeren met een zacht - schuivend geruisch als van zijde , en droomerig liep hij heen en weer over dezelfde plekjes , om nog en nog dat zacht - streelend geruisch te hooren , ontroerend - week als een zuchtend rouw - geklaag , in de troeblante lucht van humus die er uit opwasemde .Hij vond de witte huiskat ingeslapen op een bank , midden in een lauw zonneplekje , en streelde haar heel teer en zacht over den rug , met lange strijkingen der hand , verteederd haar wellustig te hooren spinnen , terwijl zij , met half dichtgeknepen oogen , hakend de pooten uitrekte en haar rug kort opkromde , met rechtopstaanden staart en nerveuze huidtrillingen .