(1864) Schommeltje ! wees het lang , wees het spoedig in de vrijerijen van uw kroost - ik wil wel een beetje voor u inschikken , als ik u op den wagen weêrzie ! Willem Ovens had de leidsels van den koetsier overgenomen , en papa ' s bemind tweespan , - de merries met de beerenklaauwen - voelde het aan de hand , hoorde het aan de stem , wie haar mende .Daar waren zij de Groote Houtpoort uit ; daar draafden zij de laan in , waarom bedwong hij hare drift , waarom weêrhield hij haar ? Och , ge zoudt het niet vragen , indien ge , als hij , de stralen der zon hadt zien dansen door het donkere gebladerte ; indien ge als hij in het bosch de weelde hadt gesmaakt der ure die den ochtend niet meer behoort en toch ook nog geene middagstraagheid heeft ; - waarin het windje door de takken suizelt en met de twijgen stoeit , een oogenblik voor het zich ter ruste vlijt , waar het mos het zachtste is ; waar het gebladerte het langste geurt ! En dan , Willem moest eens omzien , een enkele maal , en al - weder en dikwijls eens omzien naar den jonkman , dien hij er slechts noode in had doen stemmen plaats te nemen in den bak , en die daar nu toch zoo goed en zoo genoegelijk zat , de oogen op zijn meisje geslagen , oogen , als Willem er zoo gaarne op Doortje zou hebben gevest , om welker wille het hem geene zier schelen kon , of de lieve die blikken beantwoordde of hare kijkertjes neêrsloeg .Onwillekeurig knikte bij dat omzien Willem den onwilligen gast van tijd tot tijd eens toe , en bekommerde er zich zie dat niet om , wat deze wel van hem denken zou .