(1898) De wijven stonden eindelijk op en wandelden door de frissche avondkoelte , het hof af naar ' t dorp toe .Zalia ging nevens Mele , beiden zoo gemoedelijk welgezind en voldaan , de handen op het gekromd achterlijf , met ' t gonzend mierelen van de muggen dansend in de lucht boven hare hoofden en versmoord in de goede reuken van ' t jonge koorn overal .Mele ging naar huis en Zalia keerde weer op haar stappen ; zij grendelde het hekken , bestelde de geit , las haar paternoster en legde haar toen uitgestrekt op ' t bed te droomen .