(1905) Ook de ouderdom , die ' t hoofd ten groenen speeldisch bukte , Zag welgevallig soms die ranke houding na ; Haar kunne zelfs scheen op Minone roem te dragen ; En menig jongling dacht , het oog op haar geslagen , Te weinig aan haar trouwen ga .En toch , die gade , half aan ieders blik onttogen , Bespiedde haar van uit de diepe vensterbogen , Van achter ' t wit damast met hemelsblauw beplooid ; O , heerlijk scheen ze ook hem in ' t licht maar maatvast zweven , Doch - zóó den wellust van de danszaal toegegeven , Zoo onverzaadbaar scheen zij nooit ! En waarom ? Wist zij niet , dat zij des graven liefde , Door ' t rustloos vieren van zoo dwaas een hartstocht , griefde ? En , zoo zij nimmer dat gehoord hadde uit zijn mond , Wat anders had zijn blik , half ernstig , haar gebeden , Toen zij , haar rijk boudoir in feestdos uitgetreden , Vroeg of die dos haar niet misstond ? Of was het , dat op ' t bal die jonkman haar bekoorde , Wiens lof hij dikwijls van zijn eegaas lippen hoorde , Vriend van haar vroegste jeugd , en nu eerst weergezien ? Hij immers werd het meest bevoorrecht door Minone ; Hij was in dans op dans de dansgenoot der schoone ; Hij - meer nog dan haar vriend misschien ! En wat , wie gaf hem ' t recht die rijke leest te omvatten ? Wie ' t recht , zich - zelf ' den druk dier vingren waard te schatten ? Wie ' t recht , haar lang en diep te staren in ' t gezicht ? Den geurig ' adem van haar lippen op te vangen , En ' t lieve schepsel gansch in d ' arm te voelen hangen , En trotsch te zijn op dat gewicht ? En zij ? Kon zij den blik van ' t gitzwart oog verdragen , Als ' t aan de blankheid van haar boezem zich dorst wagen , Den glimlach dulden , die des jonglings lippen tooit ? Wat zeg ik ? - Neen ! Geheel in weelde en dans verloren , Met welgevallen naar ' t verdacht gefluister hooren , Den lach vergelden , dien hij plooit ? ..