(1918) En ineens klukte er een weeë woeling diep in zijn borst , de auto met het meisje , zijn eigen pose van voornaam zelfbehagen , zijn glorie van mooien , eleganten jongen , het dampte meteen uit hem weg en op het onverwachtst tuimelde hij als voortgerukt door een wervelwind in het verleden weg .Zóó hadden Aaltje en hij verleden jaar in het laatst van October voor een smallen bloemenwinkel gestaan , waar kleine chrysanten stonden in aarden potten en groote in lange vazen , in hooge kelken - de kleine hadden ze gekocht , want ze waren Aaltje ' s lievelingen en thuis hadden ze , in den zuiveren toover van dien geur elkaar omhelsd , gekust als nooit te voren , alle grenzen overschreden , allen schroom verloochend , waren ze gekomen , dien dag voor ' t eerst , zonder het geweten te hebben , zonder het beraamd te hebben , zonder het gezocht te hebben , tot het uiterst vermogen van liefde , die buiten al het mogelijke de armen van haar brandend smachten scheen te reiken .Hij had Aaltje gezegd , dat haar lippen waren , dat haar adem was evenzoo frisch - vochtig , evenzoo koel - kruidig als de herfstchrysanten .