(1917) Vreugde , breed en krachtig als een stroom , toch teer en innig als ' s harten warmste kloppingen , vloeide uit , mild en vertroostend over de duizenden , wier ziel éen hunkering naar vertroosting was .Een eindelooze liefde , als een woordlooze klank trillend van wezen tot wezen , als een geur omvloeiend , als een laving zegenend alle harten , die dorstten , vervulde den nacht .En dit was de verzoening voor deze velen , in diezelfde stille aandacht gebonden : hun oogen aanschouwden wat hun haat vernietigd had , den trotschen bouw , die nu onder zijn puinen borg vorsten en hun hoovaardij , den bouwmeester en zijn machtelooze ijdelheid , maar in hun harten was het besef der eeuwige liefde , die bouwt en bindt .