(1863) Wij hebben hem gedragen naar zijne laatste ruste den brave , die ook ' t leven in Vlaandren wakker kuste ; den goede , die zijn herte heeft stuk voor stuk geschonken aan alles dat in domheid en kommer lag verzonken .Wij hebben hem gedragen , wij waren droef bevangen , want schoon de bloemen geurden , de vogels hunne zangen verspreidden door het loover , wij bleven onbewogen vooral de frissche schoonheid , die schemerde in onze o ogen - Was niet een hert gestorven dat , als een zachte gloed , onz ' jonge herten warmde met vromen mannenmoed ? was niet een hert gestorven en zonk het niet in ' t graf , dat zijne laatste zuchten nog mild aan Vlaandren gaf ? O , Vlaandren , wees niet angstig bij ' t vallen uwer zonen maar blijf niet onverschillig , niet altoos koel u toonen , wees waardig hunner daden , gevoelig aan hun pogen , gedenk hoe zij bestrijden de bastaardij , de logen ! Gedenk dit wel , mijn Vlaandren , dan zult gij hem gedenken , met u door zijne werken een rein genot te schenken ; want thans is hij gedragen naar zijne laatste ruste den brave , die het leven in u eens wakker kuste ; den goede , die zijn herte heeft stuk voor stuk geschonken om u uit ' t wee te redden , waarin gij ligt verzonken .In deze wereld .