(1838) ô Mocht mijn aêm de Simoun zijn , Die door een helgeest voortgedreven , In ' t gloeiend stof der zandwoestijn Den kemel naast zijn Heer doet sneven ! Mijn afgodsbeeld , mijn oogelijn , Mijn doode bruid , bestijg mijn renner , Ik voer als moedig strijdrosmenner Naar ' t bruidsbed u , by maneschijn .Dat bruidsbed is geen sofa , geurig Als ' t rooskarpet in Husseyns gaard En even frisch , als duizendkleurig De gunsten van een Sultan waard .Neen , ' t is de borstweer van een toren , Die , als het fransche leger naakt , Een blaauwe sulfervlam laat gloren , En dondrend uit elkander kraakt .