(1904) Verder was niets meer ; ' t was alles weggevaagd , in ' t niet verzonken , niets bleef er nog van de aarde dan dit hoekje met hem .Zijn blikken gingen daarover , rustten op onverkennelijkte dingen , hij luisterde naar ' t geritsel van de blaren , hij snoof de geur van de bloemen .Ze verbeeldden in hun vaagheid van omtrek de vage beelden van zijn treurig - zijn , door hun gelispel de onduidelijkheid van onuitgesproken gedachten , door hun geur de zoetheid van gewilde , zelfgekoesterde smart .