(1797) ô Welk een schande , welk een smaad , Als nog in ' t bloedig stof De diepgewonde rug verraadt , Waar hem de kogel trof ! Hy trof hem vluchtend .- Neen de Held Staat vaster op den grond , Rukt onverschrokken in het veld , En byt zich in den mond ; Heft woedend ' t fier musket omhoog En werpt het aan de borst , En mikt op hem , wiens vlammend oog ' t Meest naar zynVryheid dorst .Daar brandt hy op den snoodaart los , Met onweêrstaanbren klem ; Intusschen wenkt de vederbos Ontzaglyk over hem .