(1919) ‘ En ben ik verdwaald , ik hoor uitkomst ’ , Zoo juicht het uit dorstigen mond , En het lood schiet den man uit de schoenen - Van wonìng vertelt hem een hond ! Daar verrast hem van achter de stammen , Zich teekenend blinkend gebronsd , Zonsondergangs - praal op een Boschplein , Een linde laat - bezig omgonsd ; Daaronder een bank en een tafel Voor ' t vriendelijk boschwachtershuis , Hupsche Hebe alreê op den drempel - Hier vindt zich een vreemdeling thuis .Helder klinkt in die glanzige ruimte Gul praatje na druiligen tocht , Vroolijk lokkende klokt in den roemer Het geurig goudkleurige vocht .En met langzame teugen zich lavend , Geniet hij de feestlijke rust , En voelt zich in stijgend verlangen Door stille belofte gekust .