(1904) Binnen rulden ze nog wat bij tusschenpoozen , ' t was een zacht gefluister dat lispelend tegen zijn ooren uitstierf ; dan hoorde hij papier ruttelen , een stoel werd verschoven en een slepende step naderde - de deur werd stilletjes toegeduwd .Jan keek onwillekeurig op , wilde een teeken van verstandhouding wisselen met Selmus - een oogengeknijp - doch hij vond hem in zijn geurige rookwolk verloren en achteloos voor alles daarbuiten .Misschien wist hij ook niets ? Waarom toch had hij , Jan , dat geraden en gezien ? Zijn weten diende alleen maar om hem machteloos te verbitteren , zijn haat aan - te - vuren toen hij zag waarin zijn geld opging , zonder genot voor hem , en toen hij overwoog hun veinzerij , welke redens ze opgaven om zich van zijn geld meester te maken .