(1919) ‘ Mij geven ? dat is ' t lang niet , maar ik wil ten minste iets doen .’ De gedachte aan Kleine Johannes wekte in Ida in eens een voorstelling van de duinen op dezen heerlijken zomeravond , zooals ze nu zouden rusten in het kalme maanlicht , de grasjes zacht ruischend boven de konijnenholen , waaruit nieuwsgierige kopjes met glinsteroogjes naar buiten kwamen gluren .O , daar nu te zijn , te kunnen rusten tegen een duinhelling en lijdelijk zich over te geven aan den zachten kalmeerenden indruk van de natuur , die nooit faalde .