(1825) Hij moge ' t juist tafreel van ' s lands ellende u malen , Die , min geschokt dan ik , de jammren gâ kan slaan ; Ik laat den sombren blik wel ginds en herwaarts dwalen , Maar dood , vernieling slechts , niets anders , tref ik aan .' t Is vruchtloos dan gepoogd te zingen ; De tranen , die me uit de oogen springen , Wanneer ik ' t speeltuig grijp en stemmen wil voor ' t lied , Doen aan mijn ziel den rouw , die haar beheerscht , ontwaren ; Dan ruischt de dosse toon des weemoeds van de snaren , Maar zingen , zingen kan ik niet .Neen , ' k waan dan , in ' t gevoel van ' t schriklijk wee verloren , Weêr ' t loeijen van den storm te hooren ; Ik zie hem , ' t barre Noord ontvlugt , Op ' t bruisend ruim der pekelvloeden Met bandelooze krachten woeden ; De baren , wit van schuim , zich menglen met de lucht : De orkaan barst los ; de donders klatren ; De springvloed naakt , en perst de watren Opeen aan ' t onbeschermde strand ; De golfslag doet ' s lands duinmuur beven ; ' k Zie de Engel des Verderfs met grimmig dreigen zweven , En ' k sidder voor uw lot , rampzalig Nederland ! Wat waant ge u veilig en beschut door uwe dijken ! Rampspoedig Volk ! ontwaak ; vlugt , eer de onmeetbre vloed Vernielend in hun grondvest wroet , Als nietig rag hen scheurt en voor zijn ' slag doet wijken ; ' t Is vruchtloos , met vereende kracht , Wat weêrstand nog mogt bien , op hunne kruin gebragt ; Nog feller woedt de storm , nog hooger slaan de golven ; Hun ondermijnde grondslag wijkt ; Hunne overplaste kruin trilt , waggelt en bezwijkt ; De zee stort dondrend in , - uw velden zijn bedolven ! Thans zwijgt ge , o schoone Geldersche oorden ! Van ' t landelijk geluk , zoo mild op u verspreid ; En gij , o vruchtbare IJsselboorden ! Van ' t ongestoord verblijf der gulle eenvoudigheid .