(1840) En dat aen Circens strant ( seer weert om te gedenken ) Heeft Atlas neef gesien , ginck aen Ulysses schenken , Den struyk is ront en zwart , op melk de bloeme trekt , Al is zy hier en daer gelijk met gout geplekt ; Dit wonderbaer gewas gaet alle kruyt te boven Dat ergens wert gesien in velden ende hoven , En dat de milde son , die met haer stralen daelt Uyt aertrijkx swarten schoot , met haren adem haelt , ' t Sy om de tooverkracht en liefde te verwinnen , Van lackigh eyt t ' ontslaen de neêrgebogen sinnen ; ' t Sy om het kloek verstant van een verwekt gemoet Te heffen naer de locht en naer het hemels goet .Het ander deel van ' t lant , wat meer dan dit verwildert , Was purper , blau , en wit met druyven afgeschildert , Hier spreyde soeten reuk noch sonder groene blaên , Die dronkenschap verdrijft de bloem van safferaen : Geselschapt met het kruyt dat altijd blijft in ' t leven , Dat aen Ulyssis volk te eten wert gegeven , En met de violet , die op haer purperkleet Apollons droeve klacht noch dagelickx verbreet .De menschen in dien tijt geen ander bloemen kenden , Daer kloeckheyt en de vaert nu duysent ander senden In d ' hoven van ons lant , en doen het heele jaer Met bloemen sijn gedeelt , bedekt met Chloris hair .