(1885) Struiken , struweelen , lianen , en luchtwortels , warrig den wilden Bodem bewassend , en rijker bebloemd zelfs nog meer dan bebladerd , Zagen , geknot , hunne twijgen als riet onophoudelyk vallen .Menige bloem geurde sterker in ' t sterfuur , als geurde ze een afscheid .Klaterend klonken de houwers door de eenzame stilte , en als klagend Kaatste allerwege een sombere echo die wanklanken weder , Of er een stemme van rouw door ' t treurend geboomte in het rond ging .