(1870) Bevallig zweefde zij het woud der tamarinden voorbij , wanneer de toppen slechts flauw werden begoud door de stralen der scheidende zon .Wat ge het eiland - die kleine bloemenkorf wiegelend op de golven der waereldzee ! - de schoone vormen van het kind hadt benijd , dat ge hadt willen schaken voor de hoofdstad der Europesche beschaving , - Parijs ! Op het hoofd den geurigen krans , waarin het purperrood der roos bevallig was geschikt naast het sneeuwwit van den Amaryllisknop , om de leden het golvend kleed van wit neteldoek door een koord van purperroode zijde als ceinture om het midden bevestigd , zoudt ge haar welkom geheeten hebben als de godinne van dat bloemen - eiland , met zijn eeuwige lente en zijn nimmer verwelkenden dos .En toch , schoon was ze niet , al hadt ge ook in de glinsterende oogen den gloed zien tintelen van den wordenden hartstocht , al hadt ge ' t karmozijn van die lippen en het ivoor , dat ze bij ieder woord deden opmerken , der Hoeri toegewenscht van Mohámmeds Paradijs .