(1894) Doe voeren si voort langhe stonde ; Doe quamen si zeylende an een eylant , Daer Sente Brandaen vant Eene pijne wonderlike ; Sielen als in meinschen ghelike Ghinghen ende liepen daer up die zee ; Hem was leyder arde wee Van couden ende van groter hitte .‘ O wy ! wat mach wesen ditte ’ , Sprac die goede Sente Brandaen , ‘ Dat dus up die zee can gaen ? ’ Si spraken : ‘ wij zijn aerme zielen ; Dus moeten wij hier gaen ende zwielen Ende aldus eewelike leven ; Hadden wi om Gode ghegheven Den aermen drincken water scone , So waren wi van betren lone .Wij waren drossaten ende scijncten ; Om dat wij dat heten ende drincken , Dat ons onse heeren hieten gheven Den aermen , doe wi hadden ons leven , Ende dat wi dat onthilden den aermen , So en wil God onser niet ontfaermen .