(1920) Ik min hartstochtelijk de dingen op de wereld , en kniel eerbiedig neer voor wat mij stil beroert , ik vang de brooze dauw , die op de ranken perelt , en drink , verrukt het sap , dat ieder vruchte voert .Ik tel de bloemen , die mijn wegen blij ontmoeten , en meng mij in hun geur , en streel hun roze kroon , ik droom , dat telkens ik een nieuwe bloeme groete , ik de aarde zelve kus , die menschelijk is en schoon .Mijn moorder - strijd was hard - en deze wijde stonden , met deze wegen , waar de boomen loovrend zijn , geworden mij een korst op open - bloende wonde , tot ik mijn blijheid zet op menschen en hun schijn .