(1920) IV .Een is er die de hoogste liefde had , Waarmee natuur haar kinderen begnadigd , Zij moet gelachen hebben , toen zij zag Dien man van aandacht , kijken in haar oogen , Zij had hem van het allerfijnste stof Des Orions , en van haar donker erts Gemaakt , en van des melkwegs wit gespinst ; Om hem het eeuwige geruisch der zee Goot zij , en ook de stilte der woestijnen , Zijn huid was van het fijne vlies der lucht Gelooid , der gele huid van ochtendwolken , Zijn hersens straalden in de energie , Die uitstroomt gistend door het blauwe ruim , - Van de verschijnselen een samenspel - Een zuil van aandacht stond zijn lijf voor haar , Dat niets begeerde , dan voor altijd zijn , Een blijde overgave in haar wil , Zijn oog was als een lichtend stralend net , Dat hij uit werpen kon , waarin hij ving Het vlugge schijnsel dat in d ' aether spartelt ; Maar ook had zij , natuur , in hem gebracht , Haar donkre diepte , neder naar den oergrond , Waar op den bodem stille wording peinst ; O de gezaligde , wanneer hij boog Het donker ingewijde ruischend hoofd , Waarin de purpre nacht had zijn geheim En d ' ochtend , klinkend zijn signaal geschreven , En hij keek neder , diep in de natuur ; - Dan lachte zij , de moeder tot haar zoon , Zij zag , hoe in zijn scheppende verstand Haar geest bewoog , haar ruisching van neuronen , Materie die werd lichtende , en klank Uitgaf - zij zag de bevend sterke hand Nateekenen , op het vergrijsd papier De melodie , die hare stem hem zong , Zij zag , hoe haar Orkaan in hem opstond , Zij zag , hoe uit zijn aderende bloed , Haar lava spoot , en damp , en kolken spoog , Zij zag zijn hoofd , het grijzende , dat werd Als dit eens tijgers , grommende naar prooi , Gereed ten sprong - En zij , ze lachte , zij Natuur , tot hem , ze wilde zijn , de prooi Van dezen , dien zij roovend had gemaakt , Hij mocht haar ledigen , tot op den grond , Ze zag zijn klauw , en zij , ze ritselde Van wellust , door dien mond te zijn verscheurd ; Zij maakte zich zeer klein voor hem , zij gaf Zich weg , d ' onmeetbare , zij , aan hem , Haar kind , en hij , hij boog zich tot haar heen , En ging diep in haar , en zijn zwaar gelaat , De peinzersmond en het pokdalig masker Met voorhoofdsbulten , en het gravend oog , Begroeven zich in haar , hij at haar op , En richtte zich in ' t schemerende licht En ziet , hij stond omhoog , een eenzame , Omdat niet één gelijk was aan zijn wezen , Omdat niet één kon reiken tot zijn mond , En hij , de machtige , hij boog zich heen , En kuste het heelal , en uit den kus ontstond Het gouden zangspel van de symfonieën .V .