(1595) En nu , de landvoogd Ernestus had het niet beneden zich geacht , hun voorstellen te laten doen tot vrede en verzoening ; had beloften gedaan van betaling der achterstallige soldij en zelfs de stad Thienen aangewezen als onderpand van de vervulling der toezegging , en reeds waren zij op het punt daarbinnen te trekken , alleen nog maar aarzelend uit wantrouwen tegen de Spanjaarden , die hen mogelijk in den strik dachten te lokken , toen Hoey in de macht der Staatschen viel ; dit weerhield hen nog eene wijle ; zij wisten nu niet zoo terstond te kiezen aan welke zijde te gaan , en onder het wikken en wegen van het vóór en het tegen , ontstak de tweedracht in hun eigen kamp .De soldaten rebelleerden nu tegen hunne eigene officieren , en begeerden verzoening met den Spaanschen landvoogd ; de officieren drongen er op aan dat men woord zoude houden aan den kapitein van den Stadhouder der Vereenigde Provinciën , en de finale van deze disharmonie was deze : dat ze niet naar Hoey trokken , maar vlottende bleven tusschen Thienen en Sprange , en zich veil stelden voor den meestbiedende , neen , den meestgevende , want geene beloften meer , maar klinkende munt alleen , kon de wantrouwende rebellen thans voldoen .Dat Héraugière in dien wedstrijd niet de zegepraal behaalde , zal men wel gelooven .