(1892) 129 ) : ‘ ô Vloeibre klanken , waar , met d ' adem uitgegoten , De ziel ( als Godlijk licht , in stralen afgeschoten , ) Zich - zelve in meêdeelt ! Maar dan licht of melody ; Maar schepsel van ' t gevoel in de engste harmony Die ' t stofloos met het stof vereenigt en vermengelt ! Door wie zich ' t hart ontlast , verademt , en verengelt ! Gy , band der wezens ; en geen ijdel kunstgewrocht , Door arbeidzaam verstand met moeite en vlijt gezocht , Maar goddelijke gift , met de ademtocht van ' t leven , Aan ' t schepsel ingestort zoo verr ' er geesten zweven ; En , tevens met zijn val , vervallen en ontaard ! Wat waart ge , als Adams hand zijn scepter had aanvaard ! Nog doet ge ons door uw kracht het stroomgeruisch der wateren , ' t Geplasch van ' t klettrend nat , ' t geklak der beekjens klateren , Des afgronds joelen op ' t gedonder van de lucht , En ' t stormgebulder van den noodstorm als hy zucht - , Nog ' t zacht geritsel van het lover , ' t aaklig loeien Des woudstiers naar zijn prooi , door luistrende ooren vloeien , En ' t tjilpend piepen der gepluimde burgerschap Met krakend raafgekras of knettrend uilgeknap Verwisslen , - liefde en haat met onderscheid van klanken Bezielen ; ' t spartlen zelfs der dartle wijngaardranken Erkennen , en den toon waarmeê de braambosch schudt , Of de olm het hoofd beweegt , wen hy zijn weêrhelft stut .Nog rukt ge ' t hart om hoog , of weet het door uw galmen Met sombren weemoed , als een mistdamp , te overwalmen ; Stort vreugde en droefheid , stort den hemel voor ons uit , Of ' t siddren van de hel , vermogend spraakgeluid ! ô Schildring zonder verf , door loutre luchtpenceelen ! ô Mocht ge een oogenblik het sterflijk zintuig streelen Als toen ge in Edens hof der Serafijnen lied Aan ' s menschen adem huwde , en aarde en bosch en vliet , Van hemelweelde stom , den weêrgalm op deed vangen , Waarby de praalzucht krijscht van onze kunstgezangen ; En elk der woorden , vol van echten wijsheidsschat , Meer uitdrukte aan ' t verstand , dan heel onze aard bevat ! ’ Ja , wel ligt er iets tooverachtigs in , en men staat verpletterd bij die heerschappij over de taal , dat volkomen meesterschap over iederen dichtvorm , dat spelen met rhythmus en rijm .Hij wist en voelde dat zelf .