(1833) Ook ' t goudgedekte wormpje is stil , is opgetogen : Hoe ! is ' t welligt bezield , welligt onsterfelijk ? Ach , mogt ik naar mijn drift U volgen in Uw wegen , Uwe uitgespreide heerlijkheid ! - De nacht wordt digter steeds hier om U heen verbreid ; Maar telkens meer bevracht van zegen .Ziet , ziet gij ginds in heldre stralen Nederdalen ' t Blijk van Zijn nabijheid ? Hoort Gij den Heere , In den donder Zijner eere ? Ziet gij Hem in ' t licht , dat uit Zijn handpalm gloort ? Heere , Heere , Heerlijk en barmhartig zaam , Lof , aanbidding , eeuwige eere Zij Uw nooit volprezen naam ! De noodstorm giert : de donder gromt : Hoe ruischt het woud als waterstroomen ! - En thans - hoor , hoe het al verstomt ! De dikke wolk wordt langzaam opgenomen .Ziet , ziet ge op nieuw dat blijk van een nabijzijnd God ? Dien straal van vloeijend goud ? De donder roept : Jehova , Zebaoth ! En - eenslags [ kraakt en ] rookt het woud .