(1896) .‘ Weg God van smart , weg droeve geest der zonde en der ontbering ! het heimwee van tweeduizend jaren nameloos lijden onder uw zachte en looze woorden heb ik overwonnen - de blinddoek is van mijn oogen gevallen - weer glanst in zijn pralende pracht de gulle en statige godheid der Heidenen in mij - o God van mijn kindsheid , die met geuren van wierook en vleiende tonen van kerkmuziek mij verschalkt hebt , ik erken u niet meer - mijn bevrijde ziel snelt wederom de oude goden te gemoet ! ’ En met dezelfde klei , waarmede hij het beeld had gekneed van den god in wien hij niet meer geloofde , boetseerde hij thans , in juichende bezieling , den jeugdigen vreugdegod der Heidenen , met zijn openbloeiend gelaat , den lustigen en hevig verlangenden , den lieflijksten , menschelijksten der goden ..