(1898) Mij klonk in de ooren een eentonige toon .De oorzaak is dat men Helène Swarth ' s gedichten niet in éen adem moet lezen , evenmin als men het hoofd moet wentelen in een tuil orchideeën : het zijn bloemen die men éen voor éen moet nemen en waarvan men van lieverlede den fijnen geur moet genieten Een andere oorzaak is wellicht de keus van de contrastdichteres die ik te gelijker tijd als lectuur koos .De kloeke , gezonde , soms brutale verzen van de Italiaansche dichteres Ada Negri staken te hevig af op de waarlijk vrouwelijke verzen van Helène Swarth en verergerden er den soms weeken toon van .