(1919) En langzaam , als de wijzer van een klok Wentelt zich over ' t maanlichtbleek terras Het geometrisch scherpe schaduwvlak , Nu , dat de toren tusschen aarde en maan , Het licht en duister scheidend , is getreden .En langzaam gaat er over ' t stil terras Langs bedden van welriekend witte rozen , Vrouwengestalte en staart een wijle omhoog , Voor dat ze in donker schaduwprisma treedt , Waar ' t zwarte blok , Nebucadnezars toren De teederheid der maan mede overmant .Dan , weder zichtbaar voor het helder vlak Van vijver schrijdt zij langs het water verder Tot z ' aan den Zuiderrand van het terras , Waar de afgrond ligt van lichtend vergezicht .