(1845) .de Zanger was niet meer ! Op ' t eenzaam graf , waarin hij ruste vond , Ontlook de bloem in al de pracht der kleuren ; Daar spreidde zij haar liefelijkste geuren , Als wierook aan zijn nagedachtnis , rond ; En telkens , als de lente was verschenen , Zong ' t voglenkoor daar ' t schoonst en teederst lied ; Daar vloot de beek langs weelger oevers henen : Natuur vergat den Lentezanger niet .Als over ' t veld de laatste scheemring zinkt , En zich de wind ter ruste vlijt in ' t loover , Als alles zwijgt , terwijl in ' t lichtgetoover Der zilvren maan het rustend landschap blinkt , Doet soms , op ' t graf , een wondre klank zich hooren , Wiens zacht geluid het diepbewogen hart Verrukt , als waar ' ' t een toon der geestenkoren : Dan , zegt men , klinkt de harp nog van den Bard .