(1870) Tegenover de Lurlei zit onze man op een steenklomp te mijmeren over de vraag , waarom de verleidster , die daar eenmaal woonde , er zonder openbare executie afgekomen is , en of de goddelijke gerechtigheid wel genoeg voldoening ontvangen heeft door haar poëtischen dood .Op het slot Rheineck , dat als een rotspunt omhoog schiet , dat zoo vriendelijk neerblikt op de duizend touristen aan zijn voet , de nette booten die kalm voortglijden over den breeden stroom , of de dampende en gillende locomotief die stout door bergen en rotsen breekt - ; op ' t slot Rheineck ' t welk ieder onzer minstens op één zijner lampekappen bewonderen kan en alle reizigers trouw gephotographeerd omdragen in hunne herinnering ..