(1852) Daar nadert eindelijk het trotsche , fraai geteekende , met sierlijke hoornen gekroonde dier .Rustig , van geen gevaar bewust , voor geen gevaar bevreesd , omdat het de kracht van zijne spieren en kop en hoornen kent , geniet het de geurige kruiden door den daauw van den nacht besproeid .De tijger ligt onbewegelijk , hij verroert zich niet , hij houdt zijnen adem in , hij wacht - de stier komt al grazende digter bij - nog eene kleine wending en de gelegenheid zal gunstig zijn - en nu - slechts één enkele sprong - en de tijger zit zijne prooi op den rug - hij heeft hem zijne klaauwen in de breede borst geslagen - hij heeft hem de slagtanden in den korten rimpeligen nek gezet - een vreesselijk gebrul weêrgalmt in den nacht en weêrkaatst door ' t gebergte - de stier ijlt , woedend van pijn , in ' t digtste van ' t woud , maar de tijger blijft in dezelfde houding - de stier slaat in razernij de horens tegen de stammen der boomen , de tijger verroert zich niet - de smarten doen den stier al harder en harder voortijlen , de tijger drijft zijne tanden en klaauwen al dieper en dieper in het vleesch - de stier werpt zich op den grond , wentelt zich om , - de tijger laat los , doet een enkelen sprong , zet zijne tanden in den strot van zijn slagtoffer - en weldra blaast het rogchelend den laatsten adem uit .