(1882) Met stralend oog aanschouwt de man Het lief tooneel en nadert zacht , Wijl hij niet verre blijven kan , Waar zóó ' t geluk hem tegenlacht .‘ We zitten , manlief ! arm in arm , Hier , onder ' t groene dak , wel goed , Op ' t geurig hooi , zoo zacht en warm ; - Niet waar ? na ' t werk is ' t rusten zoet .’ ‘ Op ' t veld zit ge als uw troonstoel neêr ; Uw zaalgewelf is ' t hoog azuur ; Uw zangerskoor het voog ' lenheer ; - - Zijt gij niet koning der natuur ? ’ Juli .