(1916) [ Als uit den hartstocht van het avondrood ] Als uit den hartstocht van het avondrood Uw oogen en gelaat Zich beuren waterklaar en huiverbloot , En scheerlings langs ons gaat De schemer die al bleeker zich bezint Op dees verganklijkheid Die dag en uur en al geluk verwint Met haar verbloemd beleid - Dan met de bloemen onder de ' avonddauw Bukt zich de ziel in mij , Bezweken om haar innerlijke koû , En ziet niet op waar gij De stille spiegels uwer oogen draagt , En dekt zich voor hun licht Als een die voelt en niet te schouwen waagt Zijn bleek ontdaan gezicht .[ Ik weet , nu zet ] Ik weet , nu zet Uw schoone deemoed in haar avondlijk gebed , En viert Gods uur Op de verstilde stemmen zijner heilige natuur , En peinst zich uit In al de zoete klagen die de wind verluidt , En schikt haar beê In ' t ingetogen ruischen van de vrome zee , En telt ten snoer De sterrepaarlen spranklend over hemels vloer , En wijlt bekoord In zwijgende aandacht die zich voelt verhoord En nieuw en sterk Tot haar klein aandeel in Gods ondoorgrondlijk werk .[ Zoo leidt gij mijn vervreemde handen ] Zoo leidt gij mijn vervreemde handen Tot dit onvoorbedacht vertrouwen Dat zij zich wederkeerig vouwen Alsof zij in haar eendracht banden Iets van een meê te deelen zegen , Een tastbre laafnis opgevangen Uit wolken van vervuld verlangen , Een teêrste zekerheid verkregen : Wel niet in aardschen schijn te toonen , Maar om voorgoed van te gewagen In antwoord op dit stomme vragen Der droeven die hier om ons wonen : Een troost , een wachtwoord door te geven Van die veel leden aan die lijden : Dat nooit geluk zoo diep verblijdde Als het niet zoo lang was ontbleven .