(1909) En telkens zij zich uitstrekte en in ' t donker , genieten wilde van haren droom , werd het in haar hoofd seffens zonneklaar en voelde zij zich in opene lucht waar heel het vertoog voór haren blik openlag met wind en wolken en zon en schelle kleuren , waar ' t ruischte van helder gezang en schaterend gelach .' t Was nog altijd hare opperste voldoening de stukken en brokken der liedjes die zij toen gehoord had met den voois in hare verbeelding , door juffer Béate of juffer Valérie te laten opzingen en te smaken aan den wellust van die woorden die klonken als een liefdekreet : Je vous aime jusqu ' au délire ! Dites - moi si vous avez un coeur ! Toen voelde zij zich telkens wegvaren op den voois van die andere stem : Sur le lac enchanté Viens donc , o mon idole , Chercher la volupté Dans une brise folle ! Of wel gewiegd door ' t zachte gefluister van ' t liedje dat ze van juffer Valérie onthouden had op dien geheimzinnigen weg , bij ' t afstijgen van den berg : Douces nuits d ' amour que la brise De ses senteurs vient embaumer Ou tout vous pénètre et vous grise Et vous murmure : il faut aimer ! Dat bracht haar in het zoete land dat ze in eene ongekende verte , ergens vermoedde te bestaan , waar men het geluk inademde met de gebalsemde lucht ; - het land waar de beekjes murmelden en de gelieven in zwanenbootjes over effenspiegelend water slierden ..