(1883) ’ Daar gaap ik rond , op die onnoozele wijze welke aan menschen eigen is , die belangstelling moeten veinzen in iets , dat hen eigenlijk niet aantrekt .Daar staat de meer dan half versletene , ouderwetsche canapé , met zwart trijp overtrokken , in den hoek ; er is eene ronde , doffe mahoniehouten tafel , met de koperen schel en het ledige tabakskomfoor , midden in de kamer , een zich noemende leuningstoel , met scherpe , hoekige armen , en een rug als een rooster , staat bij het tafeltje tusschen de vensters ; een spiegel , die oud en gevlekt is , alsof hij pas de pokken heeft gehad , prijkt boven den schoorsteenmantel , waarop in een paar armoedige vaasjes , ruikers van nagemaakte , verkleurde bloemen staan , - die ik voor het kunstwerk der kwijnende dochter houd .Tegenover den schoorsteen is er een gebarsten secretaire , met koperen sieraden , die deels verminkt , deels afwezig zijn , en rechts en links daarvan , in den muur , twee groote kasten , met dubbele deuren , waarvan de eene een hangkast is , de andere planken voor boeken heeft , zegt de oude vrouw , en zij laat mij voor die kast staan , die ik ‘ absoluut ’ van binnen moet zien , terwijl zij weder naar beneden sukkelt , om den sleutel van het hoekkastje te halen , waarin al ‘ het porseleinwerk ’ geborgen is .