(1881) Gij vormt uw stoet uit alle ware dichters ; De gloeiende verbeelding van het Oosten , De sierlijk afgeronde vorm van ' t Westen , De statige , klassieke Venushymne , Het heilig ave van den Christenpriester , De bonte zang der nieuwe romantiek , - ' t Wuift alles u zijn toonen golvend tegen , Een wolk van geuren , bloemen en muziek .U vierde steeds de mensch , ' t zij hij zijn Muze roemde , Als Laura , Beatrice , Elvire u eer bewees ; Het zij hij u zijn maagd Maria noemde , En boven zijn Drievuldigheid u prees ; Of tot verzoening menschenoffers doemde En voor Bhavâmi knielde in heil ' ge vrees ; - Het is het godlijk - eeuwige , dat allen In u vereerden tot op dezen dag ; Elk die uw ' beeld in eigen boezem zag Liet voor zijn godheid nieuwe lied ' ren schallen ; Gelijk een drup in ' t hart der bloem gevallen , De zon weêrspiegelt die haar tegenlacht , En schoon is van de schoonheid die er daalde Uit ' t beeld welks glans zij minnend wederstraalde , Totdat zij in den zonnegloed versmacht En zich verliest en opgaat in zijn pracht ; Zoo ook verliezen in verrukking zich De duizend zangers die u jub ' lend prijzen : De gloed der zonne drinkt hun lofzang in , Doet als een geur hun ziel ten hemel rijzen : En zoete dood is ' t hun aan ' t eind der baan .Naar ' t ideaal dat Boeddha heeft geraân , In ' t eeuwig schoone stervend op te gaan .