(1849) Stort bij Antiparos u in zijn holen neêr ! Ach ! hier aanschouwt hij niets dan zwarte rotsgewelven ; Hij , nutloos pak der aarde , onkenbaar aan zich zelven , Ligt , als ' t herkaauwend dier , daar uitgestrekt op de aard ' ! Een onbezielde klomp , den naam van Mensch onwaard ' ! Maar gij , van fijner vorm , uit eedler stof geweven , Wier aanzijn zich verhoogt door voor de Kunst te leven , Gelukkigen ! voor u is ' t , dat Natuur bestaat .Voor u kleedt zich de lente in ' t geurig bloemgewaad ; Den beker der Natuur drinkt ge aan haar frissche zoomen , En ' k zie , bij Niobé , verrukt uw tranen stroomen ! De schoonheid , door een ' lach der Goden voortgebragt , Ontvonkt uw ' boezem , en gij voelt haar tooverkracht ! Wanneer de Godheid , op haar ' storm - en donderwagen .Het menschdom en het vee doet krimpen voor haar slagen , Bepeinst , bewondert gij de krachten der Natuur ! Elk polsslag baart genot ! uw boezem staat in vuur ! Gij , fijn bewerktuigd , door den gloed der Kunst beschenen , Kunt met Virgilius bij ' t graf van Dido weenen ! Het schoone treft u , waar uw oog het ook ontmoet , In filomeeles zang , en in der duiven gloed , In d ' onbedwongen ' leeuw met bliksemschietende oogen , En in den kolibri met goudfluweel omtogen ; In ' t duister eikenbosch , en in het kunstgesticht , Door schepper Angelo voor de eeuwen opgerigt ! Driewerf gelukkigen ! o ! mogten ook mijn zangen ( Vermetel is de wensch ! ) eenmaal uw hulde erlangen ; Dan trad ik stout in ' t perk , gerust , dat , na mijn ' dood , Mijn naam niet sterven zou bij mijnen landgenoot .