(1710) Gentman aan zynen agterraat .DE regen van het bloed Godsjammerlyk vergoten , En druipend uit den brand aan stroomen weg gevloten , Heeft eindelyk den gloed der Martelvlam geblust ; En Gentman word gy nu verlegen met de rust ? En blaast gy weer in ' t vuur om d ' assche te zien stuiven ! Gy maakt uw tanden stomp , en byt op wrange druiven : Nu wyt uw ' Ouders niet dat u de nasmaak zuurt , Die bittren alsem kauwd , zoo lang die voorsmaak duurd , Gods Oordeel op zyn tyd wist kragtig uit te breken , Regtvaardig aan die ' t vuur voor andren had ontsteken ; WantRogers , die het vuur een ligte straffe noemd , EnKrammer die ten vuur d ' onnoslen dringt en doemt , Moet eerst dees ligte straf , by wisseling van tyden , Bezuren , kan dees straf , dit oordeel niet ontglyden , Of schoon hy willens zyn geweeten leugen wraakt , Zyn God , en zyn geloof , verloochent , en verzaakt : O bron der wysheid Gods ! ô oordeel , dat verborgen Noit onregtvaardig , zig nog heden ofte morgen Aanbid ' lyk schromen doed ! ga heen nu domme schaar , En pronkt met zulk een eenen and ' ren Martelaar : Maar gy verweert u ligt , wie durft ons dit verwyten ? En met zoo scherpen loog in onze wonden byten ? Wien doemen wy ten vuur , wat vlammen steken w ' aan ? Die niet dan valsche leer met ernste tegen gaan ? Dit , Gentman , dit ' s de spil , daar oit de zaak op draide , Wen d ' onbetemde drift zig in haar yver paide ; Dit ' s d ' eerste trap en toon des woedende gewelds , Dit in te prevelen , te winnen zoo veel velds , Dat smet van snoode leer , inkankerende reden , Godslastering , bedrog , en zielverderflykheden Vast leggen op haar luim , insluipen met den schyn Van Godsvrugt , om ' t gemoed , wanneerze meester zyn , Van veel eenvoudigen Godsjammerlyk te schenden , En ten gereeden roof ter helle weg te zenden : Die in dit voorwerp nu geen bitsen laster vreest , De God der Christenen , dat Vader , Zoon en Geest , Word van dit heiloos zaad , van ware deugd verbasterd , Verlochend en verzaakt , geschonden en verlasterd ; Gods Zoon , de Middelaar , ontheiligd , en verkragt In Eer , Perzoon , en Ampt , en Godlykheid en magt : Die hier op in Gods regt zig dieper in durft dringen En keurd voor doornen ' t houd waar aan de druiven hingen , Voor distelen den stam der Vygen ; dat ' s de deugt , En wat gy op Gods woord die toets vertrouwen meugt , Voor schyndeugd , voor bedrog , voor huichel werk , en veinzen , ( Maar hoe ontdekt in u zyn binnenste gepeinzen Het hart , en perst met kragt de waarheid uit den mond , Die schyndeugd noemen wil , ' t geen gy niet doemen kond ! ) En pronken spytig met gebedelde plakkaten , ( ' t Omzigtige beleid der vrome Heeren Staten De leus van Jonathan , daar David zig verstak ; ) Zouw die het buskruid niet haast dragen in den zak , ' t Geen hy nu draagd in ' t hert , en op zyn schoudren laden ' t Geneefsche Knippelhout met onverdorve bladen ? O God van ' t Hemelryk ! zoo hoog op uwen troon Gezeten , heilig goed , ô Jesus Godes Zoon ! O Heiland ! hoop en troost , die eenmaal opgevaren Het ligt opsteken liet op zeven kandelaren ; Het ligt van liefde en ernst , trouw , kennis , en geduld , Hoe komt die glans geblust , uw huis met stank vervuld ? Hoe komt dat hier of daar een nieuwe straal ontsteken Helaas ! niet winnen kan om door dien damp te breken ? Hoe is uw ' erf zoo zeer van uwen geest vervremd ! Is ' t Heer om dat haar hart uw ootmoed niet bestemt ? Wie zou , ô Zone Gods , Hoogpriester vol genaden ! Uw ' reukwerk , uw altaar onteeren en versmaden , Of onrein agten ' t bloed van ' t zegenryk verbond , Of dien genadegeest , ' t afstraalsel dat gy zond Op ' t hooge Pinxterfeest ( en dien gy nog wilt zenden , Maar aan d ' ootmoedigen ) wie zou die willen schenden , Versmaden , of met hoon bejeegnen ! ô myn God , O Wynperstreder , ag ! het blyft dan ' t eige lot Van d ' uwen , uit te staan dit lastren en betigten , Van die zig zelfs een God der Kristenen verdigten ; Wat wonder hebben zy den Heer des huisgezins Geheeten Belsebuo , zoo konnen hier geenzins De dienaars minder zyn ; want dat den groenen houten Geschiede zal men ligt aan ' t dorre zig verstouten : ' t Hert , Heere , draagt u op zyn zugten en gebeen , Stort u zyn traanen toe , gy telt die een voor een : Wat nood dan ofze schoon bescheiden en betigten , En op een dwazen grond geweld en vlamme stigten , Wat nood als niet de proef de lydzaamheid verwint ? Maar ' t smert hun dat uw woord zoo luttel herberg vind , Dat niet de regel van uw wijsheid voorgeschreven De vaste noordstar blyft , en rigtsnoer van ' t beleven ; Dat elk den anderen vermeestert , en als regt Gelyk de huisheer , niet gelyk een medeknegt .Die ' t zy hy val of sta , zyn Heer moet staan , of vallen , Zig ' t oordeel onderwind ' t geen u komt over allen : Laat onkruid zyn wat wil , ' t uitplukken past hem niet Die met zyn medeknegt , staat onder een gebied : Het hoogste dat hem past is zugten , is begeeren , Te klagen wel aan God , maar niet aan overheeren ; God op te geeven zyn verdadiging , en zaak , Zyn eer , zyn tyd , zyn regt , zyn oordeel , en zyn wraak : Maar die van dwaze drift hoogmoedig ingenomen ( Vermids juist als ' t hem lust , zyn Heer vertrekt te komen ) Zyn medeknegt begint te lasteren , te slaan , ( O Gentman zet u niet aan ' t hoogënd boven aan ! ) En met de zondaars vald aan ' t drinken en aan ' t eeten , Hem staat , wat deel hem staa te wagten , ligt te weten .