(1904) Buiten de noorderpoort stonden aan den wijden weg den heuvel af kastanjeboomen uit zeer ouden tijd , wier takken zwaar van loof nederbogen tot den grond .Jn den avond liep Rogier daar geruchtloos en langzaam met een ruiker van rozen , en toen hij aanstonds dicht langs de duistere stammen een kleine vrouw haastig zag naderen liep hij haar met gestrekte armen tegemoet , boog en gaf haar zwijgend de bloemen .Met haar kleine koele hand in de zijne daalden zij den weg af , zij in vluggen gang om zijn schreden bij te houden en nu en dan omkijkende in de donkerte van het gebladert .