(1903) Maar neen , nog had ze haar man lief ; hij zag het iederen dag aan een blik , hoorde het aan een woord .En mevrouw de Soureth had hem immers verteld hoe Eduard en zijn vrouw hier eenige weken hadden geleefd , geheel alleen , zij beiden alleen , met de zee en de acaciaboomen , de bloeiende rozen en de vogels die hen toezongen uit de geurende takken .Zou hij nu tusschenbeide komen en haar de kans op geluk voor altijd benemen ? Hij voelde het nu wel heel duidelijk , nooit zou ze hem toch toebehooren , nooit zou ze hem haar liefde bekennen , indien hij die al wist te wekken .