(1903) ’ Toen ze mij dat tooneelstuk voorlas , spelend tegelijk al die personen , zag ik de geboren actrice , die als kind reeds voor poppen en stoelen speelde .De mooiste , heerlijkste uren hebben we toch doorgebracht met de vertrouwde natuur , bloemen plantend , of aandachtig onkruid wiedend - als dan de hooge grashalmen bogen en bloesems geurden over onze hoofden , als een ver klokje galmde in de stille lucht , plaagden wij elkaar met het vers van Henriëtte Roland Holst : ‘ Maar dit is nu het diepste en echtste leven Niet meer , dit opgaan in het groene veld , Alsof wij tot het onbewuste hooren ; Vogelenlied en het geruisch van dreven Voldoen geen hart , dat luisterde in den horen Der menschheid , naar de groote stad , die zwelt .’ Mevr .