(1890) De moeder bleef den gevangene strak , ijskoud aankijken .Hij stond op , verliet de kamer maar bleef in de gang staan , waar hij van uit het half duister eene menigte menschen voorbij zag gaan : vrouwen , kinderen , soldaten , officieren , allen die uit medelijden of door een weemoedige nieuwsgierigheid naar den dood gedreven , in de welriekende kamer waar het kind lag , in - en uitliepen .Niemand vroeg wat dat als een brief toegevouwen en verzegelde papier beduidde , en wie dat den kleine in handen had gegeven ? Wanneer in de Zuidelijke provinciën een kind sterft , steken zij , die de doode alleen ! Naar K .