(1894) Dan spoedig glimt door ' t ruim de manegloed en schemert , in een eindloosheid , vér - boven de grauwe wolkjes , even gauw verschoven , en ' k vind , geloovend , dan mij - zelve goed .Dan ruischt een bleeke melodie mij tegen , en mijne ziel weent door den kalmen nacht een heilgen tranenvloed , ach ! bleek en zacht gelijk de sterren , die , met snel - bewegen , weenen hun gauw - vergane gouden pracht door ' t ruiselende loof , met kil geklacht ! [ Een blauwe nevel blijft om ' t landschap hangen ] Een blauwe nevel blijft om ' t landschap hangen , en verre weemoed daalt op ' t aardrijk neder .De waazge zomerboomen trillen teeder mêe met de droeve , vluchtende avondzangen .