(1909) Als ze weer recht kroop , was heel rood heur aangezicht en glom het nat uit rond de oogen , welke nog baadden in de sterke aandoening .Ze nam , achter het kussen , het zijden doekje met lavendelwater , dat zij er ' s avonds had weggestopt , en vaagde daarmede alover haar voorhoofd , hare wimpers en haar mond , binstwijl stille de opfrisschende geur snuivend die walmde als een goed windje .De geur schoot , docht het haar , tot binnen in hare hersens , zoodat hare kleine gedachtjes nevenseen zeer duidelijk te voorschijn opwipten , gelijk soms in ochtendheesters , wanneer ' t gewaai van zonnelicht den nevel verdrijft , schoon zichtbaar de verscheidene vogeltjes joepen , elk naar eigen gedoe .