(1832) Geen uur , waarin ze als in dit uur hem miste ! Wat ziet ze neêr ? Op moest zij zien naar hem , Die haar van ' t juk der dwinglandij bevrijdde Die priesteres eens vrijen volks haar wijdde ! Stil , klonk daar niet wat zweemde naar zijn stem ? Al leent zij ' t oor , helaas ! geen adem fluistert ; Al staart zij rond , helaas ! geen lichtkrans luistert ; De stilte slechts wordt hoorbaar om haar heen , De leegte slechts wordt tastbaar voor hare armen , - Tot ze uitbarst in ' t aandoenelijkst geween , Als droeg het leed in de overmate erbarmen ! 7 ‘ Hoor aan mijn klagt , hoe droef die klagte ook zij , Zie aan mijn leed , hoe diep ik blijk gevallen ; Mijn voorspoedszou ging als een droom voorbij ; In ' t wapen staan de honderdduizendtallen ; Van wederzij weêrklinkt het schriklijk : “ voort ! ” Verhoed , voorkom der burgren broedermoord ! ’ Het bang gezucht vindt weêrgalm in de wanden ; Waarachtig leed verteedert zelfs den steen : En toch , vergeefsch gelooft zij haar gebeên , Het bleek gezigt schuilt in de blanke handen ; - ‘ Vertsaagde ! ’ ruischt het eensklaps door ' t gewelf , En op ziet ze , op , zoodra zij ' t woord hoort klinken ; Hoe de oogen van den Eeuwgeest helder blinken , Vol heilgen ernst , maar straf slechts voor zich zelv ' , - Of tempert die geen wolk van medelijden ? ‘ Vertsaagde ! die het doel miskent der tijden , Wat klaagt ge , alsof ook gij de dochter waart Van ' t zwak geslacht , dat , als de heemlen dondren , Den schrik ten prooi , waar ' t meê op ' t oogstveld staart , Vergeet de wet des dampkrings te bewondren ! ’ 8 En schoon zij ' t hoofd een wijl demoedig buig , Alle inspraak van gebelgden trots mistrouwend : ‘ Hoe , ’ klaagt zij fluks , ‘ hoe , eischt ge dat ik juich Den ondergang mijns veegen volks aanschouwend , Of wensche dat geregtigheid geschie ' , Als ik den bijl reeds aan den wortel zie ? Waartoe hun moed voorbeeldeloos geprikkeld , Als voorspoed hun zoo schriklijk komt te staan ? ’ En schuchter blikt ze bij die vraag hem aan , Als schaamt zij zich ' t verwijt er in gewikkeld ; - Maar kalmte , die van ' t hooge voorhoofd straalt , Verroert zich niet op haren breeden zetel , Zij scheldt der smarte een boogschot zoo vermetel Volgaarne kwijt , door pligtbesef verstaald .‘ Aan mij de schuld ? ’ herneemt hij , ‘ laat uw lippen Vergoêlijking als deze niet ontglippen , De ware moed is ook de ware deugd ! Gij leest het in de lofspraak van dit marmer ; Wiens geest heeft zich in grootscher vlugt verheugd ? Wiens harte sloeg voor al wat goed is warmer ? ’ 9 En zij : ‘ Mijn schild ! dat ieder zomernacht , Waar ik in ' t woud op de open plekken poosde , Mij ' t evenbeeld des blaauwen hemels dacht , Als ster bij ster al liefelijker bloosde , Tot louter glans de deinzing van den grond Verdwijnen deed of haar het licht verslond ! Mijn schittrend schild ! dat westwaarts voortgedragen , Zijn stralen schiet tot op de stille reê , En ik mijn rijk een dubble wereldzee Ten gordel om de lendnen zie geslagen ; Dat Albion in ' t kille Noorden stuit , Of leidstar door prairiën en savanen , Mijn rappe jeugd een heirweg zich doet banen , Naar ' t paradijs van ' t haar verlokkend Zuid ; Mijn schild , mijn schild ! voor ' t afgeleefde Europe Vervulling van te wreed gekrenkte hope , Als keer op keer de omwent ' lingskrater blaakt , Of hongersnood haar kindren dwingt tot wijken , Dat schild te schimp , dat schild te schand gemaakt , Bevlekt met bloed , wat smetteloos mogt prijken ! ’ 10 En hij : ‘ Alsof de vlek er niet op viel , Den eigen dag toen ge in uw vroegst verleden Het welkom riept aan de onheilzwangre kiel ; Gods beeldtenis , in ebbenhout gesneden , Als lastdier naar uw brandende akkers joegt En , schopte ' t weêr , het in uw boeijen sloegt ! Als kon die vlek verschrikkende u verrassen , U , wie geen angst den boezem zamenneep , Toen Jackson zich aan Florida vergreep En hij haar rood toejuichende zag wassen ! “ Maar negerbloed ! ” doch dat door aadren vloeit Als bij den blanke , ontschietende aan een harte Dat liefde kent , haar wellust en haar smarte , Dat voor zijn kroost ten laatsten slag toe gloeit ? Gij , Vrijheidsmaagd in ' t verre West geheeten ! Gij kweekt dat ras , verzuchtende in uw keten , Gij kweekt die kudde om ze uit te drijven aan , En ziet alreeds in uw verovringsdroomen Uw tente aan ' t eind van deze uw wereld staan ? - Te vroeg gejuicht ! de wreker is gekomen ! ’ 11 Wie schetst onze eeuw , of zij slechts stofflijk leeft ! Het ros , het zeil in vlugheid overvleuglend ; In elk genot ' t verleên voorbijgestreefd , Maar geene drift , maar geenen lust beteuglend ? Hem logenstraft ' t verheerelijkt gelaat , Waarmeê haar geest zijn zege gadeslaat ! ‘ Wee mijner , wee ! ’ hoort hij de ontroerde zuchten ‘ Als opstand zich bij burgeroorlog voegt ! ..