(1824) De Heiland rigt zich op , terwijl zijn achtbaar wezen , Bij verontwaardiging , een ' hoogen ernst doet lezen ; Hij spreekt : ‘ Wie rein zich kent , te midden dezer schaar , Wie zonder zonden is , werp ' d ' eersten steen op haar ! ’ En naauw heeft Hij die taal met nadruk ' t volk doen hooren , Of bukt zich weêr ter aarde , en zet zich als te voren .Verslagen staat de schaar ; diep trof dit woord de ziel ; ' t Was als een donderslag , die haar op ' t harte viel ; Men ziet elkander aan ; men steekt de hoofden zamen ; Men mompelt , schoolt bijeen ; maar , wat men moog ' beramen , De stem , die God in ' t hart van iedren stervling gaf , Roept luidkeels : ‘ Oordeel niet ; sta God het oordeel af ! ’ Nog wil men vragen ; ja , men wil dat woord vergeten ; Maar des te luider spreekt de taal van ' t bang geweten ; En de aangegroeide hoop slinkt langzaam , gaat uiteen , En elk sluipt schaamrood weg , en laat de vrouw alleen .Daar staat de zondares , diep in zichzelv ' verloren .