(1918) Het zou maar een groot half uur , drie kwartier moeten duren , maar dien tijd voelde ze als een berg opstaan vlak voor haar borst en naar de klok kijkend , den wijzer in gedachten verstellend naar het zoozeer verlangde oogenblik , dat ze alleen zou zijn , gaf Emilie er zich in een vluchtige verbazing rekenschap van , dat ‘ tijd ’ evenmin reëel kon heeten , als de vele andere woorden en waarden , aan welker realiteit zij dagelijks meer en dieper twijfelen ging .Dit opgedwongen samenzijn hier met een kind , dat haar tegenstond , dit klemmend opstaan van de kamerwanden rond haar , de doodsche rust , waarin het haardvuur knetterde binnen de trillende lichtkring van zijn eigen gloed ; - na den ochtend in eenzaamheid op de hei , kleurloos moeten babbelen , belangstelling voorgeven in het onbelangrijke , na uren achtereen , bij het geheimvol ruischen van de pijnen , onder de waaiende wolken , met naar alle zijden de ruimten en diepten der verschietende horizonten , in het optobben tegen regen , opworstelen tegen windbestookte hellingen , van de bange , diepe vragen omtrent het leven en zijn diepen zin bevlogen te zijn geweest .Hoe haar hart had gebonsd als een stormklok in haar borst en de tranen haar oogen ontliepen , die de winterwind verwoei , tot ze dan in eenen , als tegengehouden , onder een boom had stilgestaan , het gelaat heffend naar zijn kruin , als verstond ze in plotselinge ingeving van dat zware zwaarmoedige ruischen de ware beteekenis : de zuchten en klachten van een hart , dat het hare na - stond , met het hare één was en dat ook smachtte naar verheldering in dat donkere raadsel , het leven zelf .