(1916) Toen had hij , waar de laan zich boog en achter boomen verloor , plotseling omgekeken en gewuifd en het was geweest als trok haar hart in haar heftig om haar te bewegen het hek uit te gaan en het pad over , en hem te volgen , de wereld door .En toen scheen het ineens alsof alle boomen tegelijkertijd ruischten en ze was opgeschrokken uit haar peinzen : het had geklonken als het zware zuchten van een mensch , en de lichte kille avond had haar aangeblikt van den hemel af als een menschelijk oog - , toen was het haar zoo bang geworden en ze was ijlings in huis teruggevlucht .Nimmer had ze de gewaarwording van dat oogenblik begrepen , evenmin het vergeten , en in het herdenken leek het haar vol geheimen zin en diepen samenhang , een halfduistere schatkamer vol fonkeling en schemer , van wat ze niet te onderkennen wist .