(1845) De boot lag vast aan wal ; - haar forsche roeijers sloegen Den alligator gâ , dien zij ter schuilplaats joegen , Die met den graauwen staart in ' t groene wier verdween ; En vlijden lusteloos zich neder op haar banken , En vloekten , ruige hoop van roovers , raauwe klanken Der beide werelden dooréén .Zij Jagen zaamgehurkt , om ' t hoofd niet op te beuren , Al kwam uit beemd en bosch het koeltje , met de geuren Der specerij van ' t West in weeldrig spel ontschaakt ; - Maar ware in ' t ver verschiet de beker volgeschonken , Maar had de dobbelsteen hun raatlend toegeklonken , Opspringend waren zij ontwaakt ! En toch was ' t zoet te zien , hoe blaauwe wolkjes zweefden , Waar windes zonder tal hun bloesems zamenweefden , Een looftent wapprende om en over ' t rieten dak ; De planter zat er stroef en stil zijn pijp te rooken , Tot door een ' snellen schred ' t gepeins werd afgebroken , Een hoed van uit de heesters stak .De slavenhaalder was ' t , - die nu de klink al ligtte Van ' t hek , - die voor hem stond , - die ' t woord reeds tot hem rigtte : ‘ Voor anker ligt mijn schip , daarginder in de baai ; ' k Wacht maar op ebbe en maan ; ’ hij zweeg , doch liet zijn vingren De goudbeurs uit zijn vest eens heen en weder slingren , En voer toen voort : ‘ Wat kiest ge , paai ? ’ Een quarteronne - maagd , demoedig neêrgebogen In schaâuw des loovers , sloeg , bij ' t woord , haar valkenoogen , Half nieuwsgier , half ontzet , op ' t handeldrijvend paar ; Schoon was ' t aanvallig kind hoezeer geen tooi het sierde , En slechts een bonte rok haar om de heupen zwierde , Als om den boezem ' t raafzwart haar ! Een stilte - en om den mond van ' t lieve meisje speelde Een glimlach , als ge soms u in de kerk verbeeldde Er om de trekken van een heilige te zien , Wanneer een zonnestraal het kille marmer kuste , - Een glimlach , die den blik der engelen verlustte , En die den booze dwong te vliên .