(1721) Ter bruilofte van den heere Abraham des Amorie , en jongkvrouwe Angelica Hugaert .DE winter mag nu in de kassen Van vrou Natuur de kruidtgewassen En bloemen sluiten ; hy bery Ons kranssen , om verheugt en bly Den trougenooten ' t hooft te sieren , En hunnen hoogen dag te vieren ; Geen noot , zoo lang Natuur en kunst , Met Vader Febus milde gunst Ten zangberg rustig opgesteigert , Geen bloemen aan Poëten weigert , Waar van zy in het guurst saizoen Echtkranssen van een vaster groen Schakeeren , dan de bloemsieraden , Die ' t streflyk oog alleen verzaden , En , hoe bekoorlyk door natuur Getekent , echter kort van duur , Met hunnen geur en schoone verven Verschietende in hun opkomst sterven .De bloemen , van een Dichters hant Gevlochten , houden beter stant .