(1910) ‘ Neen , dat kan niet , ’ ging deze voort , ‘ kom , zeg wat er is .’ ‘ Vraag niet zoo onbescheiden , ’ berispte Flora , en ging voort : ‘ Als zij nu eens zeiden : “ De zilveren maan , de geurende rozen , de heerlijke zomeravond , zoo recht geschapen voor liefde en weemoed , heeft ons hart tranen ontlokt , ” - zou jij dat begrijpen ? Welneen ! Want je hebt geen begrip van het zweven in hoogere sferen - je bent te prozaïsch ! ’ Tevens sloeg zij hare lichtblauwe oogen smachtend omhoog .Flora ' s hoogdravende zin bracht dadelijk eene vroolijke stemming onder het troepje .