(1898) Nevens ' t kwezeltje staat het spinnewiel - dat nu wat rusten mag .Immers , de hangklok met haren zwaaienden slinger , wijst half - drie na den noen ; het rozenhoedje is afgebeden vóór ' t Lieve - Vrouwken , dat in zijn mooi kappelleken pronkt boven het boekenreksken ; daar buiten , door het breede , halfopen raam met kleine , liefelijkgekleurde , ingelegde ruitjens , ziet zij den helderen blauwen hemel , glanzend van lentezonnelicht , de vogelen die lustig rond het kerktorentje zwieren , het nieuwe loover der hovingen en boomgaarden , hare potbloemen die aan ' t bloeien zijn , hare flieren die staan te fleuren en te geuren ! Nu is het vast de tijd om eens duchtig te dichten , eens te zingen dat het schettert , en : - zoo klinkt het ! - Jublend joelt het in mijn boezem , Schallend klinkt daar ' t levenslied , En de millioenen echo ' s Tullen door dat klankgebied .' k Wou in eene omarming sluiten Al wat leeft en heft , als ik ; Al wat , uit een droomrig sluimren , Wekt der zonne liefdeblik .