(1915) Turk en Sperwer schenen dit werkelijk te denken , zij spitsten de ooren , blaften , en schoten als een vliegend weerlicht door de stuivende blaren , de oogen gloeiend naar prooi .En wij allen geraakten onder zijn zomersche bekoring , de bosschen schalden van onze vreugde , de gebroken blaadjes zweefden neder over ons spel , onze lippen werden blauw van de gezamelde bramen en geen die niet in de besmeurde handen een ruiker bonte bloemen droeg .’ En dan komt er : ‘ Ik was met vader de wildste , een vreemde liefde brandde in mijn borst , ik had de rulle , geurige aarde willen kussen , de warme ruige stammen in de armen drukken en het ritselend wiekje willen volgen , dat de olmenrijs deed zwiepen en als een kogel wegschoot in het hooge blauw .