(1909) Ze zat op de bank en leunde met haar porseleinen hoofdje tegen het raamberd , juist in de witte plooien van de venstergordijn .Hare witte handen lagen saamgevouwen op haren schoot , licht als een asem of een geur .Soms schoot een zenuwrukje door hare leden en dan roerde haar nauw lijfje gansch : dat was eene zonderlinge gewoonte bij haar .