(1724) ô Nootlot ! eêr dees draad , ten einde zy gesponnen , Vergun me nog een beê , Vergun ze aan Ifis meê , Gun ons van zorg ontboeit , te baaden in die Bronnen , Wier Zoomen door die gunst , en volmacht der Natuur , En bloejen door de Sneeuw , en groenen op den duur .Laat ik , ô ruischend ' Woud , geplaatst op ' t groen gestoelte , Een Leenman wezen van uw Schaduw en uw koelte , Laat ik met Ifis daar gaan spelen hand aan hand , En Ifis toonen .door ' t vergrootglas van ' t verstand , Den Eersten Tuinheer , die het Eden heeft beplant .