(1883) Grusel .Hoe wel ken icker een , die , zo ' y maer eens de mont Zijns Liefs mocht kussen , en haer zoeten azem ruycken , Weerom verquicken zoud ' en als een bloem ontluycken , Die ' m zavonts treurich sluyt als Phoebus van hem scheyt , En ' s morgens door zyn komst zich vrolijck weer ontspreyt .Al wat natuur oock schiep , en gaf beweechlijck leven , Gheloof ick moet voor ' t Wicht als overwonnen beven .