(1884) Bij De Rop treft men op de eene bladzijde een woest natuurtooneel aan ( de Zomer , in den vorm van een ratelend en bliksemend onweder , komende aanstormen op de Nacht , die in eene indecente houding aan den oever van een stroom in het mos ligt en om haar beminde roept ) ; op de andere een lichtstraal , die breekt in een regendropje , dat van een rozeblaadje leekt ; een zefier , die een pluimloos vooglijn kust ; een kikkertje , dat goede reis wenscht aan de wegtrekkende ooievaars ; een dartel eendje , dat tusschen het riet plast met de pootjes .Op de eene bladzijde eene toespraak tot de koeijen , prozaïsch als de taal van een nuchter kalf ( ‘ Uw boter is ver boven lof van dichtharp of penseel ! ’ ) ; op de andere eene jonge dame , die als allerschoonste meisje zoet wordt toegesproken ; met wier lokjes het avondkoeltje speelt ; wie dat koeltje de geuren van al de bloemkens aan ' s dichters voet , te gemoet voert ; van wie deze zegt : De stralen der ochtendzon zoeken , met even sterk verlangen als ik , de liefste mijn , en zij kussen , door het venster van haar kamerkijn , rozen op hare wangen .Het toeval wil dat , terwijl ik bezig ben deze plaatsen uit te schrijven , een exemplaar der nieuwe editie van Roselijn ' s Oogjes , door Dr .