(1909) ‘ Bloemen , bloemen , bloemen , ’ fluisterde hij na een tweede poos zwijgens , starend langs de kleuriger struiken , die hij dan voorbij kwam .‘ Heerlijke , geurende bloemen , ge zijt goed , en ik min u .’ En onhoorbaar voegde hij toen een heideroos toe , naar wie hij zich overboog : ‘ Wilt gij mijn bloed drinken dat gij nog schooner bloeit dan thans en ik , levenloos , rusten mag , diep onder uw wortels ? ’ Nu weende hij als een kind .