(1917) De was - witte rechterhand , die wel diaphaan leek , sloeg , boven den schuimige golf van de veelvuldige room - blanke kanten manchet , de maat ; terwijl haar fijne kopje , een vreemd perruche - kopje tusschen wit - bepoederde kurketrekkers , maar dat de ongelooflijk - dikke glazen van een grooten , ronden , hoornen bril haast pijnlijk misvormden - , terwijl haar hoofdje eveneens van rechts naar links , links naar rechts ging .Naast haar , den rug naar mij toe , stond hare dochter Solange , maakte reverenties en preutsch - sierlijke menuet - gebaartjes , terwijl zij zong ( ik erkende Lulli ) : ‘ Que soupirer d ' amour est une douce chose , Quand rien à nos voeux ne s ' oppose ’ , begeleid , als zij was , door hare zuster Nicole , die met preciositeit eene rinsch - klinkend clavecimbel bespeelde .In den spiegel kon ik het gratievol gelaat der meisjes zien boven het licht - azuren mousselinen kleed , bezaaid met looverkens ; de eerste rozig en blond met een wulpsch maar werkelijk al te klein mondje en oogen , rond , blauw en sterrestralig als van een zeer jong kindje ; de andere wat hoekiger , wat puntiger van trekken , en die geheimzinnig - ernstig keek .