(1814) Zoo las wilhelmina haar op zekeren tijd voor : De ziel betracht den Schepper uit de schepselen .Ik zag de schoonheid en de zoetheid aller dingen , En sprak , wat zijt gy schoon ! toen hoorde mijn gemoed ; Dat zijn wy ook , maar hy , van wien wy ' t al ontfingen , Is duizendmaal zo schoon , en duizendmaal zo zoet ; En dat zyt gy myn Lief , zoud ik u niet begeeren ! Is hier een Lelieblad , op aard , zoo blank en fyn , Wat moet , o eeuwig Goed ! o aller dingen Heere , Wat moet de witheid van uw zuiverheid dan zyn ! Is ' t Purper ook zoo schoon der Roozen , die hier bloeijen , Bedauwd met Paarlen , als de Morgenzon haar groet , Hoe moet het Purper van uw Majesteit dan gloeyen ! Ruikt hier een Violet zo lieflyk en zo zoet ; Als ' t Westewindje door de Hoven zacht gaat weiden , Zo ik het menigmaal by koelen morgen vond : Wat moet zich dan een reuk door ' t Paradys verspreiden , Zoo lieflyk vloeyende uit uw vriendelijken mond ! Is hier de Zon , gelijk een Bruidegom , gereezen , Zoo schoon en blinkende op het hoogste van den dag ? Wat moet uw aangezicht dan klaar en helder wezen ! o God ! myn schoonste Lief , dat ik u eenmaal zag .Hillegonda ontkende haar evenmin het zoetvloeijende van dit gedicht , als de fraaiheid van het teekeningje , waar een meisje , wandelende in een bloemhof , werd voorgesteld , maar zij waarschuwde wilhelmina , dat zij zich toch niet moest laten wegslepen , om tevens met den smaak voor het schoone der teekenkunst , den tot dweeperij zoo gestemden geest van luyken over te nemen ; doende haar opmerken , hoe het zelf uit het zoo lief en zoetvloeijend dichtstukje blijkbaar was , door den naam van schoonste Lief aan het Opperwezen toe te eigenen , dat zijn geest reeds zoo was overgegeven aan de vermenging van zinnelijke en geestelijke denkbeelden , dat hij zelfs niet genoeg den eerbied , aan het ontzaggelijk Opperwezen verschuldigd , in het oog hield , door het zelve met eenen zoo gemeenzamen naam , hoe zoetklinkende , te bestempelen .