(1810) Akbar , zijne Reis naar Babylon beschrijvende , uitte zich in dezer voege : Zoo ras ik het eerste gloren der morgenschemeringe ontwaarde , zadelde ik mijnen Ezel , en sloeg den weg op , welke naar Babylon leidt .Naauwelijks was ik op den weg gekomen , die den Rei - ziger naar die groote Stad voert , of ik riep , vol verrukking , uit : ‘ Met welk een wellust weiden mijne oogen over die groenende heuvelen ! met welke aangename geuren balsemen de welriekende bloemen de lucht ! - Ik bevind mij in een verrukkend schoonen toegang .Ik mag vrij , met mijn beest , onder de schaduw van dezen breedgetopten boom , eenige rust nemen .