(1842) Des echos mond herhaelt die uitgezette klanken , Maer zoeter weêrgalm vindt het vogeltje in de ziel Des wandlaers : ' t is of hem een wellustraen ontviel ! Ja , ' t zingt ; het vliet geheel in melodystroom over .De bloem geurt zoeter , ' t bosch ontluikt met groener loover , De zefier lispelt nauw , de vooglenrei ligt stom .Het zwygt : men luistert nog , en ' t bosch is heiligdom ! IV .