(1899) Sterre - stocken aen te stellen Om de fackelen te tellen Om de keerssen ga te slaen Die het Hemel - holl begaen , Zijn gesifte wetenschappen Die sijn ' herssenen ontsnappen , En de geesten van sijn oogh Weygeren haer vier soo hoogh ; Maer twee helderer Planeten Zijn de doelen van sijn weten , En de sterren die hij schiet , Hooger Hemel kent hij niet .Stemme - streeling , snaren - krabbling , Is een konstelijcke brabbling , Die sijn handen en sijn keel Niet en kennen als ten deel , Maer , al stinckt het eighen roemen , Kampen , kan sijn keel niet noemen Of sij staeter af en trilt Als een Eycken - rijs in ' t wild ; Snaeren kan sijn ' hand niet raken Die wat Machteld - achtich kraken Of sijn vingers gaender af Als een viervoet naer een draf ; Daer dan Hand en keel vergaren , Kampen seggen all de snaren , Kampen kort en Kampen lang Zijn de noten van sijn ' sang .Verr en versch - geraepte Rijmen Regel - dicht aen een te lijmen , Hooger sweven als ' t geberght Is sijn ' Penn te veel geverght : Kruypen kan hij , gaen , en springen , En gelyckx der aerde singen , ' T water dat de Rijmers maeckt Heeft sijn ' lippen noyt geraeckt : Maer de welgevoegde giften Die den Hemel , door de siften En het keurlick onderscheit Van een milde giericheit , Over haer beminde kuyven Nederwaert heeft laten stuyven , Kittelen sijn ' aendacht nauw , ' T vliegen wordt hem wel soo gauw Als de best - gewieckte vliegers ( Dat ' s Poëtelickste liegers ) En sijn afgevlogen Dicht Rijst hem selver uyt ' t gesicht .