(1899) Het is haar of ze in een booze , betooverde wereld is , en de oude vrouw , die in haar grijzen omslagdoek gebogen zit over de ijzeren plaat op het houtvuur , en van wie ze bijna niet anders ziet dan den spitsen , haakvormigen neus , doet haar denken aan een heks uit een sprookje , en gauw loopt ze verder , alsof het bestje tooverdranken kookt , in plaats van vredig kastanjes te braden .Als ze de markt af is , en nog eens opziet naar het roodachtige schijnsel , dat over alles hangt , en daaronder het krioelen ziet der donkere gestalten , als verwarde klanken van verwijderd geraas haar in ooren suizen en de wind haar de lauwe , gemengde geuren toewaait van walm , bokking , zuur , oliekoeken , vruchten , menschen en stof , dan heeft ze een gevoel van dankbaarheid , dat ze veilig aan die onheilvolle plaats ontsnapt is .Maar waar moet ze nu heen ? Ze is uit het licht en staat in een schemerachtige , vuile straat , waar havelooze kinderen met afgezakte kousen en vuile neusjes spelen op de keldertrappen of met elkaar sollen in leege karren .