(1910) Ze zaten in de kamer , waar ze altijd tezamen zouden zijn , en ze bleven hand in hand , terwijl de nacht in zijn rouwsluier schreed over de landen en duisternis wuivend streek door de stille lucht .Ze zagen elkander niet meer , doch warm voelde ze zijn gezicht tegen het hare , en de weeke geur van haar adem omwoei hem .Hij bracht haar weg , toen het donker zijn diepsten doezel streepte tegen den horizon .