(1857) ô Schoone , in ' t aanzien schoon , maar louter rotsgesteent ' ! Aanbidlijke Amaril ! ô kom me in de armen vallen , Dat ik u kusjens geev bij honderdduizendtallen ! Een bloote , een ijdle kus heeft toch een zoetheid in .Dit kransjen breidde ik u , ô stookster van mijn min , Van eiloof , met melisse en riekend thijm doorvlochten : En ach ! daar ligt het nu aan flarden in de krochten ! - Ai mij ! wat lijde ik ! en gij hoort niet naar mijn leed ! Kom , neme ik in den vloed mijn toevlucht ! weg dit kleed ! In ' t grondelooze diep , waar Olpis de thonijnen Door ' t visschers net verschalkt , zij de eindpaal van mijn pijnen ! En sterve ik , ' t zal voor ' t minst u lief zijn , wreede maagd ! Voor lang reeds bleek mij ' t wel , wat hart ge voor mij draagt , Wanneer , als ik aan ' t lot beproefde of gij mij minde , ' t Papaverblad niet knapte als bij een welgezinde , Maar in mijn hand van zelfs tot slappe vezels wierd : En grijze Anaxo ook heeft zeker ' t niet verzierd , ( Dat wijf , dat uit haar zeef geheimen weet te tijgen , Als zij de korens door de gaten heen ziet zijgen ! ) Hoe ik verteere , en gij den spot drijft met mijn vlam .- En nog beware ik u dit hagelblanke lam , Daar Mermnons bruine telg en Mermnon - zelf me om baden , En ach ! licht krijgt zij ' t nog : gij zult het toch versmaden .