(1905) .Doch als het lijk een poos daar nederlag , Het lichaam van dien schok bekomen mag , Dan wisschen zich die teeknen uit van pijn , En ' t krijgt een zacht ' , een aangenamen schijn ; De schoonheid , zoo het schoon was , wordt hersteld , Geen trekje meer , dat dood of doodsstrijd meldt ; De rust herrijst op ' t niet meer strak gezicht ; Het gapend oog en de open mond trekt dicht ; Het voorhoofd wordt verhelderd en ontplooit , ' t Gelaat herneemt zijn kalmte , en dikwijls tooit Een blijder lach den nu gesloten mond Dan immer op die lippen toegang vond ; De kramp verdwijnt ; de doode hand ontsluit ; Geheel het lijk drukt stil berusten uit , Alsof ' t zich met den dood , die ' t had verschrikt , Verzoende , en zich zachtmoedig onderschikt ; Alsof de ziel , nu vrij van ' s werelds juk , Een straaltje van den glans van haar geluk Op ' t hulsel wierp , dat zij zoo pas verliet , Tot troost van hem , die ' t in zijn rust bespiedt ; Want de aanblik dier gelatene effenheid , Die over ' t lijk welsprekend zich verspreidt , Roept ieder toe : Beklaag de dooden niet ! Zoo - zelve een bloem , geknakt door wreed geweld , Omgeven van de bloemen van het veld , Bewierookt door dier geuren , en bestraald Door ' t licht der maan , die nu ten hemel praalt , En even kalm op ' t bosch ternederziet , Alsof daar leed nog gruwel waar geschied - Ligt daar Aleide .En aan haar zijde ligt Hij , die haar hulp bedoeld had .