(1917) De zachte suizeling der bladeren , het koor der sjirpende krekels , het vredige sprankelruischen van het bronwater vervullen de stilte der heilige plek .Maar in Platoons Phaidros zijn zij vereeuwigd en al hebben weinige zijner gesprekken zóózeer het lot ondergaan dat hij vreesde en waarom hij aan het einde , boven de geschrevene , de door levende stem gedragen mondelinge voordracht verkoos - ten onrechte toch , want ook niemand heeft hem slechter begrepen dan de scherpzinnige Aristoteles die dertig jaar zijn leerling was - altijd weer zullen de menschen , tot deze geurige glooiing gaande de gloed zoeken van die Attische middag , om met de begeerte in het hart , de wil tot arbeid in de geest , de verbeelding te volgen van den rijksten en volledigsten mensch die ooit onder aardsche hemel zijn leven verwerkelijkte .Zoo wenschte ik wel dat wie éérst deze bladzijden gelezen heeft , nu de rede zelf doorschouwen en begrijpen mocht .