(1910) ., Nu rust het najaar in haar hoog alkoof , Waar zon door dak van bruine blaren schijnt , Van geur doorhonigd en van kleur doorwijnd , Om ' t goud van vruchten en haar laatste schoof .In U September geeft het jaar zijn feest Van zilv ' ren misten en verzadigd zaad ; Het hart verwarmend , klaarheid voor den geest , Waait frisch Uw koelte ons in ' t verruimd gelaat , En huwt zich vreugde die geen einde vreest Aan diepen weemoed dat gij dra vergaat .