(1911) Iedere struik stond daar gelijk een toorts in den nacht , rondom de kleine weide een krans van roerloze vlammen , en temidden daarvan zongen en dansten de meisjes als argloze , blijde kinderen .Maar Rohini was stil terzijde gegaan en zij , een eenzame , stond , met gebogen hoofd , half in de schaduw van den woudzoom verborgen en zij voelde bij den geur der fris - ontloken bloemen dat zij hun knoppen had doen ontluiken , dat het háar schóonheid was , de simpele beroering van haar schone gedaante , die dit verwachtende , groeiende plantenleven had doen ontbloeien en dat zó ook , peinsde zij , het raadsel van haar leven wel zijn moest : de schoonheid van haar gedaante die de verbeelding van het leven rondom haar beroerde , die de hartstocht ervan in vlam zette , die de bloesems in dat leven - der - menigte ontluiken deed , zodat de vruchten er inniger , intenser begeerd werden en er talloos en sterker rijpten .‘ O , ’ - murmelde zij - ‘ niet in het baren van kinderen maar in de ongerepte schoonheid van mijn lijf berust mijn ware vruchtbaarheid .