(1887) .- Stemt nu geen feestzang meer , o kunstige koralen ! Verkeert uw hoflivrei in rouw , o gij , vassalen ! ô Miramar ! ge aanvaardt thans weer in uw gezin Uw bruid , uw heerscheres , uw moeder , uw vorstin ! Gevederd vogelkoor , gij streeldet vaak haar zinnen ; Die zangster zal met u geen tweestrijd meer beginnen ! - Gebloemte , neen , die bloem zal niet meer naast u staan , Gij ziet in ' t rozenpark haar voeten niet meer gaan ! - Penseel , klavier en naald en vluggewiekte veder , Rust nu vergeten uit , gij voelt haar hand niet weder ! Rust , paarlen en gesteent ' ! Rust , goud en diamant ! Gij smukt de bruid niet meer van ' t schoone Belgenland ! Helaas ! zij - zelf - verbannen Engel ! - Zij rukt de bloemen van den stengel , Die vroeger dikwijls haar als krans Omschitterde ' in den lokkenglans ! Zij kent niets meer van ' t Vaderland .Haar luidt de doodsklok van ' t verstand ; ' t Is alles dood èn lijk èn rouw , Wat gij ontwaart in de eedle vrouw : Verwoest , dat hoofd zoo rijk aan pracht ; Vernield , die geest zoo vol van kracht ; Verdord , die haarstreng golvend blond ; Vergrimd , die glimlach om haar mond ; Verflenst , dat oogenkristallijn ; Verloomd , die leest zoo fier en fijn ; Vergald , die boezem zoo vol gunst ; Verstijfd , die vingers zoo vol kunst ; Verkleurd , der vrouwen schoonste bloem ; Verdwaasd , der keizerinnen roem , - Ze is zinneloos .