(1786) De verzadigde Aarde verwacht nu de koesterende straalen der opgaande Morgenzonne ; om aan den volgenden dag , in liefelyk reukwerk , door duizende van nieuw opgeschoten takjes , de schatten , doorde vruchtbaarheid van den voorgaanden Avond , in haaren schoot uitgestort , weder te geeven .Eindelyk komt het levend Kruid in overvloed te voorschyn ; en de gantsche Aarde wordt met een zacht en fyn geweeven , schoonblinkend en geurig , kleed bedekt .Terwyl de kundigste en ervaarendste Kruidkenner , hoe naauwkeurig ook in zyn oplettend onderzoek , door de eenzaame Valeien wandelende , niet in staat is deszelfs zoorten op te tellen .