(1883) De verspreide leden van het Nederlandsche leger zochten zooveel mogelijk bij elkander te komen ; - eene kleine bende vereenigde zich ; - maar onze aanvoerder ontbrak steeds .Wie zou voor ons in de bres springen als de eerewijn aangeboden werd op het stadhuis ? Door de fraai verlichte straten , waar boven de deuren der huizen , in welke de kunstenaars opgenomen zijn , schilden prijken , als vanouds die der ridders , met het wapen van het land vanwaar zij komen en hunne namen er onder ; ruischende muziek , - flikkerende fakkels , eene jubelende menigte , - en reeds in de nabijheid , het trotsche Hotel de Ville .‘ Zeg eens : - wie zal op het stadhuis spreken ? ’ ‘ Doe gij dat ! ’ ‘ Dankje wel ! Doe gij het ! ’ ‘ Waarachtig niet ! Wie spreekt het best hier ? ’ ‘ Jammer dat onze chef er niet bij is ! ’ ‘ Iemand moet toch spreken ! ’ ‘ Ja , - maar wie ? ’ En nog is die vraag onopgelost als wij in het stadhuis treden en in de ruime zaal binnenzwermen , waar de gastvrije burgemeester met de wethouders ons welkom heeten en de kurken vliegen en de champagne stroomt even rijkelijk als straks in den Cercle .