(1627) Maar hoe , bij dit dichtstuk , sprake kan zijn van ‘ niet onbevallig gedacht ’ en ‘ cierlyk beschreven ’ - is mij volstrekt onverklaarbaar .Hoe , is de Kruysbergh dan niet een der zinrijkste , der diepst gevoelde , der schitterendste , der verhevenste lierdichten , die Vondel ooit gezongen heeft ? Is er een tweede in de geheele europeesche letterkunde van de eerste helft der XVIIe Eeuw , waarin het innig en geheimzinng leven der algemeene traditie van al de christen tijden , met hare geliefdste en geurigste allegoriën , zich volmaakter huwt aan het krachtig zelfbewustzijn des dichters , het warmst geloof en de heiligste liefde ? O bloet - en waterrijcke rots ! O hartebron des wijsen Gods ! O artseny voor alle krancken ! Vergun my oock een druppel nat ; Bevloey mijn dor en dorstigh bladt , En leerme mijn Verlosser dancken ! Men moet wel in het ‘ bladt ’ van den 5en regel ‘ het blad der tong ’ , in plaats van het blad papier kunnen zoeken , om bij dien aanroep niet in vuur te geraken en de hooge geestdrift des dichters te deelen .' t Is te meer te verwonderen , dat de Heer Van Lennep zulke eene platte verklaring van dat woord ‘ bladt ’ kan toelaten , daar Vondel in een gedicht , dat nagenoeg van denzelfden tijd moet zijn als dit , óók in verrukking zijn voorwerp tegenroept : ‘ schaf pappier , Daer ik uw glorie op magh schrijven ! ’ In den Rijnstroom namelijk , dat schitterde lierdicht , aan Wolfard van Brederode opgedragen .