(1887) En deze ziet den dood rondwaren , ziet de zwaarden rood van kinderbloed , en de bestorven kindergezichtjes , waarop de tranen nog parelen .Maar men hoore den dichter zelf : Zij ziet de mellek op de tippen Van die bestorve en bleeke lippen , Gerukt nog versch van moeders borst ; Zij ziet de teêre traentjes hangen , Als dauw , aen druppels op de wangen , Zij ziet ze vuil , van bloed hemorst .De wimbrauw dekt nu met zijn boogjes , Gelokene en geen lachende oogjes , Die straalden tot in ' s moeders hert , Als starren , die met haar gewemel Het aanschijn schiepen tot een hemel , Eer ' t met een mist betrocken werd .