(1712) De Lente praalt in ' t groen , en geeft haar jonge knoppen , Noch vers ontlooken , daar den dauw af drupt met droppen , Waar door zy de Godin in haaren geest verrukt .De Zomer , met het kleed van zuiver geel omhangen , Doet haar een bloementuil van haare hand ontfangen Van veel koleuren : reuk en oog word dus voldaan .De schrand ' re Herfst , gekleed in ' t rood , wil zulks niet dulden , Maar aangenoopt , den korf met bloem en vruchten vulden , En bied , met yverzucht , die deze schoonheid aan .