(1916) , het leven wierp zijn dagelijksche gedaante af en toonde zich in een trillenden , somberen , geheimvollen gloed als van koper - , het landschap van haar eigen toekomst , zooals ze het even te voren had gezien , klaar en koel , met de uren en de jaren als in rij en gelid , alle dingen nuchter en duidelijk als onder kleurloos middaglicht - leek plotseling verwijd , vol duisternissen en geheimen .Alle zekerheid verdween , alle kracht en zelfvertrouwen slonken uit haar weg , haar heele wezen gaf trillend een weerklank als een zware galm , op de muziek , waarin vleermuisvleugels sidderend schenen om te ruischen .Het was zoo zoet en bang , het leek de veege nood en de weeke angst , de eindelooze klaagzang van hemel en aarde tezamen om het dolen in nacht en duistere ver - latenheid - in zich te omvatten .