(1837) De wei lag wijd en diep en groen , De molenwieken En verre dorpen deden toen Alsof ze sliepen .Een donker zeil gleed ruischloos aan , Het leek te zweven , Of ' t kwam met vreemd gepeins belaân Uit sluimerdreven .Zacht hielde ' ons wei en zeil en stroom En onze woorden Gevangen in dien rust ' gen droom , Die zoo bekoorde .