(1805) Een frisch zagt koeltje waaide ons zoo versterkend tegen , dat wij ons ligter en als opgeheven gevoelden : de bladeren der kersenbloeisemen ritselden , en tuimelden digt , als sneeuwvlokken , al draajende en zwevende op den grond .De perenbomen bukten zich onder hunnen witten last ; de appelbomen gloeiden van hoogrode knoppen , tusschen welken maar hier en daar een witter bloeisem zich opendeed ; vogels zongen van verre en van nabij ; en een aantal glanzende bloemen ademden ons hunne welriekende geuren , met den versterkenden reuk der jonge takjes , toe , ’ enz .‘ Rood als een kolengloed viel de morgenglans van eenen vrolijken dag , in den aslopenden zomer , door de vensters van het vertrekje , in ' t welk de brave Predikant van Willstad nog in een ' rustigen gezonden slaap nederlag ; de kleene ruiten van het glasvenster , met de gehele ramen , maalden zich op den grond en aan den wand , op welkers vurig licht de schaduw van enkelde bladen , en der violieren van het bloemenbed , voor het venster , zagtjes trilden ; en drie overoude , regt over het bed staande schilderijen , schenen , door dat vriendelijk licht bestraald , te lagchen .