(1918) Nous nous sommes montrés , vous la terre plus douce Depuis qu ' une amitié si poétique y pousse Et moi le ciel plus beau .Gardant le souvenir de l ' heure parfumée , Je meurs ainsi qu ' une fumée , Je m ' en retourne aux cieux : Adieu ! Wij gaan niet mee , natuurlijk ! Maar we roepen uit volle longen hoezee ! naar het koen en elegant vliegenierke dat er met een handkusje van onderschroeft en ons tot aandenken zijn Rêve d ' Exil , L ' Heure Rose en Fleurs de Guerre toezwaait .Weinigen verkeeren in de gelegenheid van uit die hoogte aarde en volken te bekijken ! En hetgeen het genot van dit spektakel nog verinnigt , is de zekerheid te weten dat Francy Lacroix bijwijlen , tusschen zijn bommen , ook eens een bloemenruikertje laat vallen .