(1874) Niet , dat ik er geen genoegen in vond , om haastig naar het saloon te streven en mijne plaats aan de lange , smalle tafel in te nemen - maar ik was dien dag zoo buitengewoon ingenomen met het voorrecht in zulk een heerlijk ingerichten engelschen mailstoomer van Marseille naar Alexandrie te mogen reizen , het vergezicht over den wijd uitgestrekten , zacht kabbelenden Oceaan , een onbestemd mijmeren over de klassieke kusten , welke die golven bespoelden , over den geheimzinnigen invloed van het gemurmel der blauwe wateren , over de tallooze sagen door edele dichtergeesten bij hunne omzwervingen over de ‘ eeuwige zee ’ gezongen , had zich zoo volkomen van mij meester gemaakt , dat ik over den rand der verschansing gebogen reeds met min oog de vochtige diepte doorboorde en op den bodem die gevloekte , rampzalige stad ontwaarde , waarvan een gevierd zanger dezer eeuw eene zoo heerlijke hymne aanhief .Of deze opgewekte stemming mij nog steeds aan tafel bezielde , zou ik niet durven beweren , daar de geurige ham , de saprijke schepenbout en vooral de uitmuntende plumpudding mij wat meer materialistiesch stemden en met zeker medelijden aan zekere splee nkranke oudgasten deed denken , die , zoo dikwijls de mailreize ter sprake mag komen , eene hooggekleurde litanie over de afschu - welijke engelsche keuken aanheffen .Dit weet ik met zekerheid te bevestigen , dat ik het mij omringende gezelschap met optimistische blijmoedigheid overzag , dat ik luide redetwistte met Mr .