(1862) Aan de eene zijde het statig woud , waar honderden van krachtige stammen omhoog rijzen en in het donker loof de gouden oranjes in milden overvloed gloeijen ; aan de andere de enkele zwakke broeikastplanten , met moeite gekweekt , en enkele bleeke vruchten , tot halven wasdom en rijpheid gebragt , aan de blikken des beschouwers vertoonende ; aan de eene zijde het oorspronkelijke en spontane voortbrengsel van rijken bodem en milde luchten , aan de andere de teedere loten , aan de moederaarde ontrukt , en overgebragt naar een grond en klimaat waar zij niet regt aarden willen .Toch behouden ook nog de bloesem en vrucht van de oranjes onzer hoven een geur en schoonheid verkwikkend en vervrolijkend voor hen , die het oran - jewoud niet kennen , of wier geheugen in de broeikastplant het middel vindt om zich het oranjewoud in al zijn luister voor den geest te herroepen .Hieruit verklaart het zich , dat de Romeinsche letterkunde met zooveel liefde werd beschouwd en beoefend door vroegere geslachten , die de Grieksche moeder niet of gebrekkig kenden , en dat zij nog , zij het dan ook voor een bescheidener aandeel , mede geniet van den tol van bewondering , die door alle beschaafde natiën aan de voortbrengselen der klassieke oudheid wordt betaald .