(1791) Altijd beminde ik den morgenstond , de vérziende heuvel van Kommerrust zag mij dikwijls , nog pas half uitgeslapen , met loome treeden zijn schoonen top opstijgen , terwijl gij nog aan de zijde van uwe Charlotte sluimerdet : eenzaam , maar zalig stond ik dan daar ; zag , onder in het dal , de koejen graazen , het koren door ' t zachte morgenwindjen trillen ; de geslootene schaapskoojen , op ' t hangen van eenen nabuurigen heuvel , in een kalme rust liggen ; terwijl het geklink van de bellen der hamels , binnen derzelver luchtige wanden , hun verlangen naar den herder , die hun ontsluiten zou , te kennen gaf ; zag hoe de hutten der landlieden , de een na de andere geöpend werden , en den vakerigen knecht zijne oogen wreef ; of de knappe melkmeid pas half gekleed , uit de kleine deur te voorschijn trad ; terwijl de vrede en de vrolijkheid allengs door het geheele dal herleefde ; ik hoorde de melodij der vogelen , die , uit duizend keelen , den groejenden dageraad tegenzongen , en mijn ziel stemde met hun in ; o ! hoe onvermoeid staarde ik dan op den oostelijken hemel , en zag de glorie van den komenden dageraad ; zag de verandering van elk wolkjen , dat door de , nog verborgene , zonnestraalen beschilderd , telkens eenen nieuwen wisse - lenden gloed vertoonde ; zag die mengeling van goud , zee - groen , en purper , en die schoone kleuren in alle de nuances zoo toverachtig wegsmelten , tot dat de majestueuze zon , bij haaren gloed , alle schoon zinken deed : die heuvel , met veele andere genoegens , is hier voor mij verdweenen ; ik zie hier geen groejenden dageraad ; de luisterrijke opgang der zon is achter digte bosschen voor mij verborgen ; evenwel juich ik haare eerste belemmerende straalen gevoelig tegen , en zie haar wel rasch , in de volle glorie der verrijzinge , boven de toppen der boomen klimmen , en het verkoelde plantenrijk bestraalen .Hier , nog meer dan in mijn vaderland , is mij de morgen dierbaar ; de gloejende hitte ontzegt ons , den geheelen dag , die kalme rust , die de morgen aanbiedt , en al den waassem der geurige planten drinkt zij ongemerkt op ; ik zoek mij een aangenaam plekjen , dat door zijne vrolijkheid of eenzaamheid mij aantrekt , en zit daar te leezen , tot de tijd mij naar die bezigheid roept , die voor als nog mijne bestemming hier uitmaakt .VIII .