(1878) Ik zie vóór mij slechts ùùne vrouw , machtig volmaakt is haar wilde schoonheid , het edele hoofd omkranseld met stralen van goudharen licht , en den slanken voet zacht opgeheven onder een donkere golfplooi van haar sterrenmantel ! O gij , Aanbedene , wat vlucht uw vlugge voet het lage land van meersen en heide , wat daalt ge niet neder tot hier om de bijziende nachtuilen die leven bij fletsch - zieke olielampjes , blind te slaan met de klaarte van uw zon , en ons , die gelooven in u , die verlangen naar u , te verblijden met den dageraad van uwe komst .Verschijnt , en wij hangen aan uw heerlijkheid , en stijgen tot u in een geurig offer van zielen , die wegvlammen voor het schoone .Kom , vrije , goddelijke , eenige en ééne kunst ! Waarom zij schrijven de kabouter mannekens piepelend om onzen Parnassus ? Waarom ? omdat ze mannen zijn van tel en titel die een zeker plaatsje bekleeden in de vlaamsche letterkunde ; omdat ze in een versje gezakt zijn dat door Blockx of Tinel op noten werd opgeholpen ; omdat ze met lappen en lijmen een dramatje hebben aaneengeflanst dat te Harelbeke ofte Deynze met veel bijval werd opgevoerd en met .