(1898) De reine zaal , Ontdaan van al haar vorstelijke praal , Is ' t beeld van ' t schoon en vrij Gemeenebest , Op burgerdeugd en burgertrouw gevest , En in ' t ciment van burgerbloed volbouwd .Dat tuigen vaan en standerd , die ge aanschouwt Aan ' t hoog gewelf , van tachtigjaargen strijd : De lauweroogst , aan ' t Vaderland gewijd ! - ' t Is of een togt hen statig ruischen doet , Op ' t naadren van den breeden , achtbren stoet Der Vaadren , die den Staat , van steun beroofd , Om ' t missen van dat jeugdig Heldenhoofd , ( Zoo vroeg , helaas , ter doodslaap neêrgezegen ! ) Door wijs beleid , ter Schild zijn en ter Degen .Neen , nooit ontleende , in Rome ' s vrijen Staat Het Kapitool een luister aan den Raad , Die Cinéas een kring van Vorsten scheen , Als toen , o Zaal ! uw cederdak en wanden Omschitterd heeft ! - Zij zijn geen Vorsten , neen , Die Vaad ' ren ! maar hun reine harten branden Voor de eer van Hem , die , Koning van ' t Heelal , ' t Verweesde Land ook nu beschermen zal ! - Zijn dienst het eerst , dan de Algemeene Zaak , - Zie daar hun roem , hun duurbezworen taak ! Van daar die ernst in houding en gelaat ; Die achtbaarheid , die afstraalt op ' t gewaad , Die klem in woord en daden ! - Zie , o zie ! Daar rijst de vrome Cats en buigt de knie ! Geheel de schaar , met neêrgebogen hoofd , Stemt in den dank , die hem ontvloeit , en looft Den bijstand van der heemlen Heer ! - Ontbrandt Kartouwen nu , en dreune , ' t door heel ' t Land : Voleind is ' t werk ! - Gezegend voorgeslacht , Dat slechts van God zijn steun en glorie wacht ! - Welnu , die zaal , over welker heilige herinneringen , na deze woorden onzes dichters , het zwijgen welsprekendst is , die zaal dient in onze dagen , niemand die van den gruwel onbewust is , zij dient tot de trekking der Loterij ! Geen wonder , dat de zin onzer vaderen voor poëzij , voor poëzij als die van Vondel , die Hollander was tot in het merg van zijn gebeente ; geen wonder , dat de zin , die hen blaakte , is uitgedoofd , wanneer wij zulk eene plaats zoo misbruiken ! De heer Beeloo gevoelde het , zoo als zijn meester het zou hebben gevoeld : De Winzucht , in haar laagst , afschuwlijkst kleed , Die , goud belovend , ' t brood des Armen eet , De moeder van het Misdrijf , sluipt hier rond , Met valkenblik en zaamgetrokken mond , De dorre hand krampachtig uitgestrekt , Waar ' t weiflend Lot de hoop op schatten wekt ! - O Tuimelgeest ! o schriklijke ommekeer ! Voor Ridderslag , Gelofte aan pligt en eer , Voor ' t vroom gebed van Cats , welks nagalm ruischt In d ' avondwind , die door de welven suist , - Het wentlen van ' t geluks - of onheilsrad ! - En ' t joelen van het Kroost van Abram , dat Als hommels gonst en dommelt door ' t Gebouw , Waar ook onze eeuw haar merk aan hechten zou ! En de zalen , in welke de dichter zijn vers voordroeg , zij daverden van toejuiching bij deze plaats , bij de volgende , waarin de hoop werd uitgedrukt , dat een onzer Vorsten een einde maken zoude aan de heiligschennis , en het doorluchtig overschot uit Graaf Willem ' s tijd , uit de bloeijende dagen onzer Republiek , in zijnen vroegeren luister herstellen .