(1822) Toen ik bij de moelje aan land stapte , werd ik door eene hevige regenbui overvallen , maar ook terstond door eenen hoop van schreeuwende Bonachi , het ware evenbeeld der Napelsche Lazaroni , onder den arm gevat , en door hen met uitgespreide regenschermen naar de stad , die nog omstreeks een vierde mijl van de moelje verwijderd is , meer gedragen en gesleept , dan geleid .De walgelijke reuk der traan en olie , waarin hier algemeen de visch gebakken wordt ; de naauwe en morsige straten ; het donker voorkomen der huizen , die meest alle met ijzeren traliën voor de vensters bezet zijn ; het hatelijk gezigt , eindelijk , van lijflinnen , uit alle verdiepingen over de straat hangende , en het opzien naar den vrijen hemel belemmerende : dit alles werkte zoo onaangenaam op mijn gevoel , dat de gedachte mij onverdragelijk werd , van misschien verscheidene maanden te dezer plaatse te moeten doorbrengen .Een weinig later werd ik echter met deze stad , althans gedeeltelijk , weder bevredigd .