(1627) De hooghmoed en de leckre tand In ' t lachende beloofde land Terstond het eerste hof bedorven .De roozegeur der honighkorven , De versche room der dertele geit , Die in de beste kruiden weit , De muscadel , die d ' ouders zaegen Twee mans op eenen handboom draegen , De hartverquickende granaet , De boom , die puick van dadels laed , De vygh , als vuisten uitgedegen , De vette olyf , al ' t veld vol zegen , Verzelt met dat gezegent zwaerd , Zijn oirzaeck , dat de spruit veraerd Van God , haer ' stam , te mild in ' t geven .Men valt aen ' t woên , van ' t wederstreven .