(1894) ’ Waar het ons innerlijk leven betreft , zijn alle begrippen dood en dor , maar de voelhorens onzer ziel zijn fijn .Wij voelen het onderscheid wel , of wij te doen hebben met een elegant Parijzenaar van schitterende begaafdheid , wiens bewustzijn vervuld is van allerlei artistiek - mondaine impressies , van parfums en ivresses en tendresses , bevallige gebaren , keurig gestileerde gedachten van beroemde dichters en schrijvers ; die onder dit alles het mooie zoekt en de ijdelheid al dezer dingen ervarende in diep mistroostige stemming sombere melodieën vindt ; of dat we deelen in het zieleleven van iemand , wien de wereld vreemd is , die , in kinderlijk geloof levende het door geen reflectie geteisterde leven van zijn eigen hart , dorstend naar het oneindige en in gemeenschap met het oneindige wandelend in de eenzaamheid van stille landwegen of op een heuvel gezeten met den blik op de rustige eikenbosschen en den hooggewelfden hemel , in zich weemoedige klanken hoort van bovenaardsche schoonheid , die hij in verrukking opvangt als onbedriegelijke openbaringen van het hoogste .De componist kan alleen uitdrukken , wat hij is .