(1846) ’ Nu vaert die ridder siere straten , Die de jonfrouwe heeft gelaten Met kinde bevaen , dat si met sere Drouch , want si ontsach hare ere , Want doe mens gheware waert Waren hare alle die heren haert , Tote dat siit wisten van wien siit drouch , Doe worden si hare ghenadich genouch ; Ende doet te haren termine quam , Brachte die jonfrouwe lofsam Een scone knapelen , dies si Blide waren diere bi , Ende al der jonfrouwen gheslachte , Want tusschen sine scoudren brachte Een scone cruce van goude , Dies seide men dat wesen soude Gheweldich coninc , ende dat was waer , Dat hi wert coninc daer naer Over al Spaengen lant , Ende was Olivier ghenant Van Spaengen , die ridder coene , Ende woende metten coninc Rioene ; Die weten wille sine aventure , Beide dat zoete ende dat zure , Ende hoe hi ierst quam te hove , Hi ga met minen orlove Ten boeke dat van hem es algader , Want ic kere te sinen vader .Nu riidt die ridder siere straten , Die de jonfrouwe heeft ghelaten In pinen ende in rouwe groet Om hem , dat hare niene besloet , Want tsridders bliift si vort quite , Die nu henen riidt met vlite Soe hi best mach te Grieken waert , Dus reet die ridder onvervaert Deen na den andren menegen dach , Daer hi menich wonder sach , Dat ic ghescriven niene can .Tenen tiden quam die edele man Int lant van Calabren ghereden ; Die ridder die met hoghen zeden Quam ten ende van enen woude , Alsoe alst god onse here woude , Hi quam ane .