(1852) ! Het is er ruw toegegaan .’ ‘ Ik heb er van gehoord ; maar verder , mijn jongen ! verder ! ’ ‘ Ge kent Kléber wel ? ’ ‘ Die altijd buldert , even als zijn kanonnen ; die ruwe soldaat , die slechts goed geluimd is , als hij het kruid ruikt ? ’ Stil , moeder ! vertel van hem geen kwaad ! Kléber was van onze inscheping af mijn vriend .Eens dat ik met hem in de loopgraven voor St .