(1916) Toen zeide ze met een bedeesdheid in haar toon , die Christiaan allerbekoorlikst vond : ‘ U is toch de zoon van de huisbewaarder van Heijdestein .’ Nu proestte een luide lach hem van de lippen en plots het mogelik - krenkende van dat klinkende lachen beseffend , sloeg hij beschermend zijn arm om haar schouders , suste hij haar toe : ‘ Lieve kind , neem me niet kwalik , dat ik lachen moet ; maar wie heeft je die onzin wijsgemaakt ? ’ Het ‘ lieve kind ’ was hem ontsnapt ; maar niet tot zijn spijt .En zij maakte er geen aanmerking op , lachte nu ook zelf .