(1892) In de korte maar zaakrijke inleiding op laatstgenoemde oorkonde , geeft Sloet duidelijk te kennen , dat het hem met het uitgeven van zulke in het stof der archieven verscholen stukken eigenlijk alleen te doen was om bruikbare grondstof te leveren voor verdere wetenschappelijke nasporingen .In werkelijkheid deed hij meer ; want hij wist niet alleen met noeste vlijt in oude perkamenten te snuffelen , maar bezat ook zulk eene mate van algemeene kennis , zulk een inzicht in oudere en hedendaagsche toestanden , dat hij , zonder een taalgeleerde te zijn , die oude dokumenten op menig punt gelukkig wist op te helderen en hun tot op zekere hoogte leven in te blazen .Die eigenaardige verbinding van groote belezenheid , van boekengeleerdheid , zoo men wil , met levendige belangstelling in alles wat hem omringde , in de natuur en alle menschelijk bedrijf , zooals men min of meer in alle geschriften van Sloet kan opmerken , komt misschien nergens beter uit dan in zijn boekje Het jagtbedrijf onzer voorouders .