(1902) Hij ging tegen den dijk aan liggen , vroeger gaf dat rust , nu niet meer , de aarde nam hem niet vertrouwelijk op , hij vertrouwde niets meer en niets hem .Zee - en bloesemgeur zweefden over hem , vruchteloos streelden ze hem , hij bleef onvermurwbaar .‘ Mijn God ! ’ zei hij , die oude kreet , waar de menschen toch altijd toe terugkeeren , als zij zich zelf niet meer kunnen helpen , oude bekentenis van afhankelijkheid .