(1860) Daar staat ze , en maalt zich ' t lot dat haar gezin moet treffen : Niets hoort zy dan ' t gegil weêrgalmend langs den plas ! Maar ziet in elke golf haar Egâ ' t hoofd verheffen , En niet dan vlakte en zee waar eerst haar woning was ! Nu gaat het jagend ijs dien kleinen plek vergruizelen , Waarop zy van de dood nog uitstel hopen dorst .De schots rukt stormende aan : zy voelt heur brein aan ' t zuizelen , En de ademtocht verstikt in de overstelpte borst ! Mijne oogen weent , ô weent , weêrhoudt uw smart niet langer ! Zoo heel het menschdom weent , nog schiet die smart te kort .Helaas ! nog gaat de lucht van grooter jamm ' ren zwanger , Zoo ' t hangend onweêr naakt en niet verbeden wordt ! ô Neêrland , zie te rug naar ' t Godlijk meededogen ! ' t Verzaakt in ' t felst der straf , ' t verzaakt zich - zelve niet .