(1895) Weinigen zijn de ware dichters uit wien het vers van - zelf welt vol muziek , geweldig als de stroom bruist van de rotsen , als het onweer geluidt in de lucht , of zacht als het teêr geruisch van regen in den avond , als het vage winde - wuiven van een koeltje in zomernacht .Hoor , hoor de zee onder ons , zingt zij geen wonder lied ? Is het niet één poëem , één zuivere muziek ? Ziet gij die golven overal gaan , in eindelooze beweging , de een na den ander , en over hem heen , en weer verder , en andere , die weêr aankomen , en weer verdwijnen in muziek , hoort gij die ruischende rhytmen ? O ! Groot en eenvoudig moet de dichter zijn , als de zee ! Hij beweegt als de zee , op de natuurlijke beweging die van Tao is , en waarop hij zich stil , niet - zelf werkende moet laten gaan , als een kind zoo gehoorzaam .Groot , groot is de zee .