(1833) Blakend van den schemerenden gloed der ondergaande zon , lagen Sonheuvel en de omliggende dorpen aan den voet des heuvels , midden tusschen het donkere groen te prijken : trotsch en statig verhief zich de hooge kerkspits , en daarachter de daken van het vaderlijk slot : links af stak , in ' t verschiet , de dom van Reenen somber af tegen het heldere zwerk en aan de rechterzijde rezen de torens van twintig adelijke huizen uit de donkere bosschaadjen .Voor hem , rolde de Rijn met effen , stillen stroom , door vette weiden of geurige boomgaarden , en kaatste als een spiegel den blozenden hemel terug .Hoe vaak joan dit prachtig natuurtooneel aanschouwd had , telkens deed het nieuwe en streelender gewaarwordingen oprijzen : want dit voorrecht bezit de natuur , dat hare schoonheid nimmer den gevoeligen toeschouwer vermoeien noch verzaden kan , en dat de indrukselen , welke zij te weeg brengt , met de jaren eer versterkt dan verzwakt worden .