(1913) Er hoeft slechts gewezen te worden op de prachtige taal van den bijbel , de kunst der middeleeuwen , het schoone der dichters , die hun bezieling in godsdienstige gevoelens vonden .Is men minder vroom , minder zedelijk geweest in tijden , waarin het schoone als vanzelf ontstond door vingers , die het leelijke niet konden maken ? Zou het niet een bewijs zijn , dat er something rotten om ons is , nu kruisbrave menschen de deugd alleen in leelijkheid schijnen te zoeken , als alles aan den hemel en op de aarde schoonheid predikt : het kleinste bloempje met zijn wonderen van geur en kleur , de hemel , waaraan in onmetelijke hoogheid de maan glanst , de sterren trillen ? Zou die afstand , welke er bij velen is tusschen het ethische en het aesthetische , schoonheid en godsdienst , er ook niet op wijzen hoeveel hols en zinledigs er om ons is , hoeveel innerlijke armoede ? Zou er in de school geen wijding voor kind en onderwijzer beiden van uitgaan , indien zij werkten in een omgeving , die school gebleven is , maar de opvoeding van de harmonie en de schoonheid geeft ? Er heerscht hieromtrent zulk een eigenaardige begripsverwarring .Men is het er wel over eens , dat het kinderlijk organisme het best gedijen kan in frissche , zuivere lucht , dat er eischen moeten gesteld worden aan de zuiverheid van het voedsel .