(1897) ’ Hij bukte zich , hoe stijf het ook ging , om zijn verloren pantoffels op te rapen , en den stok , die hem ontvallen was ; terwijl Pansie , die het gedruisch , waarmeê haar overgrootvader naar beneden was gekomen , had gehoord , tegen de deur der kamer , in welke zij zouden ontbijten , tikte en bonsde , zoo hard zij kon , om hem te moet te kunnen gaan .De doctor had niets haastigers te doen dan de kruk om te draaijen , en daar stond zij voor hem , een bleek wicht met wel wat groote oogen , min of meer vreemd van voorkomen ; waarover men zich niet had te verwonderen , als men bedacht , dat het een moederloos kind was , een vreugdeloos huis bewonend , met geen andere speelnooten dan een afgeleefd oud man en een katje , dat geen aangenamer dampkring binnenshuis had , dan den reuk van vermuffende artsenijen , geen prettiger buurt om in rond te wippen , dan die van het kerkhof uit de vensters te zien , en van ' t welk al hare bloedverwanten , te beginnen met hare overgrootmoeder , haar lagen toe te roepen : ‘ Pansie ! Pansie ! ' t is slapenstijd ! ’ zelfs in al den gloor van een zomermorgen .Want die doode vrouwenschaar , vooral hare moeder en de gansche reeks van tantes en oudtantes , die nooit in den huwelijkenstaat waren getreden , moesten zich wel over het kind bekommeren , wetende hoe veel veiliger de kleine Pansie zou zijn onder een groene zode , waarover wat paardebloemen wuifden , dan alleen achtergebleven als zij weldra wezen moest , in deze moeitevolle en bedriegelijke wereld .