(1862) Het eene ontfangt van ' t vee , door Abels hand geslacht , En ingewand en vet .Het andre wordt bevracht Met de eerstlingen der aard , van boom - en grondgewassen , Wier overvloed en geur des kwekers ziel verrassen ; En Caïn heiligt ze in dees woorden : ‘ Machtig God ! Bron onzes levensaâms , en Meester van ons lot ! Gy , op wiens hoog bevel de wisslende saizoenen Hun orde houden ! die den boom op nieuw doet groenen En rijpen , en den grond met zwellende airen dekt , Wier rijkdom tot het loon mijns zuren arbeids strekt ! Ontfang de hulde , die mijn hand U wijdt , genadig ! Sterk de aarde , en die haar bouwt , in krachten ; en verzadig Mijns lichaams nooddruft steeds met ' t my geëigend brood , Dat ' k afdwing van den grond , wiens eerstlingen ik bood ! ’ Maar anders steeg de beê van Abel naar den hoogen : ‘ Ontzachlijke , wiens glans het licht is onzer oogen ! Die d ' adem van Uw geest doet wandlen in ons bloed , En ' t bloed met brood , de ziel met hemelkennis voedt ! Die ons in ' t leven riept , en in de vreugd van ' t leven , En niet terug neemt , dan om dubbel weêr te geven ! Genadige ! verwerp mijne offerhulde niet , Hoe diep de stam verviel des stervlings , die ze U biedt ! Mijn handen durven U , ' t geen de Uwen schiepen , wijden ! En o ! dat ik mijn bloed van ' t schuldmerk kon bevrijden , Geweven in mijn ziel ; ' k had mooglijk met dat bloed , Gestort voor Uw altaar , der Oudren schuld geboet ; En Gy wellicht schonkt nu , rechtvaardig beide en teder , Mijn ' Vader en zijn huis het Paradijsheil weder ! ’ Hy spreekt : de donder gromt , de bliksemvuurpijl daalt .Het offer is verteerd ! ' t altaar om ver gehaald ! Een blanke Seraph drijft in ' t blaauw der hemelbogen , En leidt den loop der vlam , die opgolft , naar den hoogen , En voert den offergeur en ' t offerbedewoord Van Abels hart tot God , aan wien het toebehoort ! Maar de Engel en de vlam zijn uit het oog verloren , ' t Gekraak des bliksemslags doet zich niet weder hooren , En Caïns offer bleek onaangeroerd .