(1725) te trotssen , En met zyn drommen tragt , op Coelums wal te staan , Dog averegts te rug moet in dien afgrond gaan , Die , al te nors van moed , wouw op de starren botssen .Maar schoon ik dit bestond , met jeugdig roozen root , En al de Lelys zogt van Hybla ' s Lustwaranden Waar in de Byën , naar de geur der hooning branden ; Ik was als die een vlam , in Olyvaaten goot , En myn verrukte geest , langs drif van zonnen spoot , Om op een zaligheit van boezem glans te stranden , Daar ik als Tantalus van dorst zouw watertanden Naar ' t dreivend Element , dat uit de liefde sproot , En zig langs adren zweept van eindelooze vonken , Die my de ziel al reets met zo veel vlammen pronken , Dat ik byna verzengt myn eigen wezen kus .Wat is het Oorlogsvolk van Paphos ras aan ' t dart ' len ! Men denkt niet om de min , of Hemels zyn aan ' t spart ' len , Gelyk een Etna ' s toorts , die ik met Nectar blus .