(1902) .‘ Nu zult gij immer beiden moeten Een aardsche Kind aan Liefdes zoom , En met roerloosgewijde voeten U spieglen in den klaren stroom , En lust met lachend lijden boeten , Met pijn van waken zoeten droom : ‘ Een witte bloem die gloedbedronken Zich in de gouden zon verroodt , En heel den dag zoo , bloeddoorblonken , Het geurewelmend hart ontbloot , En in den avondvloed gezonken Weêr bleek verteedert in den dood .’ [ In hooge bergestilte ] IN HOOGE BERGESTILTE Praten de jonge blijde beken Door lichte lommermildte Uit koele keel van steile kreken .