(1916) ‘ Is het niet vreemd , Egbert , dat het voorjaar mij altijd en hoe mooier het is hoe meer , zoo angstig en onrustig maakt ? Het is dan altijd of alle dingen rondom mij spreken en fluisteren in een taal , die ik niet versta , de wind en het water en het gras en het jonge loof - , en dan voel ik niets dan een mateloos , smartelijk en toch zoo heerlijk verlangen - , verlangen moet ik het noemen , omdat er geen ander woord is - , maar er is niets bepaalds waarnaar ik verlang - , misschien is alles dan ál te zoet en àl te versch en jong en vol en kan ik het niet bergen en niet omvatten en maakt die overmaat van weelde mij onrustig .Hier voor dit huis , daar waar je die kale takken nu ziet - , dat zijn appelboomen , weet je , en die hingen toen zoo rijk en vol met rose bloesem over de grijze muren en dat geurde in dien eenen avond - ik weet nog goed , de lucht was nog vrij koel , zoo doorzichtig en zuiver , de hemel bleekblauw en ongewoon hoog en ruim , leek het mij , het woei een beetje - , dat geurde toen zoo heeriijk in schemerdonker , dat ik daaronder tegen den muur heb staan snikken van , ja ik weet niet waarvan - , van dat wat ik mijn verlangen noem .Heb jij er eenig idee van wat zoo iets beteekenen kan ? ’ Hij had haar laten uitspreken en antwoordde niet dadelijk en dit was zoo ongewoon , in hem die steeds zonder aarzelen op elke vraag een antwoord of verklaring gereed had , dat ze verwonderd naar hem opzag .