(1917) Ook de naïeve Adolfo met zijn ongelukkige liefde - avonturen plukt , in dezen roman van toekomst - leven , welks auteur zich soms aan de meest verouderde passeïstische begrippen bezondigt , het blauwe bloempje , dat wel nooit verwelken zal .Donaldi in hoogst - eigen persoon aarzelt niet het stilgeurend kruidje te vertroetelen , en dat is in hem wellicht het minst - futuristische maar het algemeenst - menschelijke .De dood van den armen Maëstro is legendarisch als die van Icarus , en wanneer Wagenvoort hem met zijn vliegtuig naar beneden laat storten op hetzelfde oogenblik dat zijn kind Futuro zijn eersten kreet slaakt - wat door Zola ongeveer werd uitgevonden in zijn Docteur Pascal , als eind - symbool van zijn twintig Rougon - Macquart - deelen , histoire sociale du Second Empire - bewijst zulks slechts deze waarheid : dat de menschen veranderen , maar dat de kunst eeuwig is , al wijzigen de romanciers slechts in geringe mate hunne ficties en symbolen .