(1871) Daar op die hoogten troont de dichter , vrij gezeten In konings - eere en recht ; Daar schakelt hij het lied , dat als een gouden keten De aarde aan den hemel hecht ; Daar vangt hij ' t vol geluid der nooit vertaalde psalmen , De wondre harmonie , Het eeuwig golfgeruisch der gouden jubelgalmen , Der Cherubs poëzie ; Daar hoort hij ' t dreunen van des Heeren dicht : de Schepping , Dat op zijn blanke wiek Onze Engel opwaarts draagt , in stille vleugelrepping , Zelv ' weêr een lofmuziek ; En alles vangt hij op en alles geeft hij weder , De Middelaar van ' t Schoon : Hij heft deze aarde omhoog en brengt den hemel neder In zijner zangen toon ! Waarom , waarom gedaald naar doffer , lager sferen ? - In ' t aardsche stofgewiel Verliest de roos haar gloed , smet de adelaar zijn veèren , Haar blanke vlucht de Ziel .Wat waart gij groot en schoon , gij zanger , die de dooden , Gestorven door hun spot , Weêr tot het feestgetij der levenden komt nooden Tot Vrijheid , Liefde , God ! De vrijheid , - hoe zij juicht en dartelt in uw toonen : Een ongekrenkte bruid , Wier elpen voorhoofd bloem en eikenbladen kroonen , Bij ' t blijde feestgeluid ! De liefde , - hoe zij ' t hart doet zwellen , bonzen , breken , - Hoe ze in de tranen schreit , Die , uit de ziel gedrupt , Sorrente , uw strand doorweeken , - In ' t eind slechts ijdelheid ! God , - hoogste poëzie van alle poëziën , God , eerste en laatste toon , De wondre levensvaag der gouden harmoniën , Hun oorsprong en hun kroon ! O zanger , zoo vol geur , vol zoetheid , en vol weelde ! In ' t trillen van uw noot Trilt nog de nachtegaal , die in ' t olijfbosch kweelde Van liefde , trouw en dood ; O zanger , aan uw harp , hoe rijk ze zij bespannen , Ontbreekt éen lofgeruisch : Gij geeft der aarde niet , wat de aarde heeft verbannen , De poëzie van ' t kruis ! Het Kruis , - gij kent het niet , gij hebt het nooit gedragen ! - Het kruis , wat is het schoon , Als om des heuvels top de zwarte wolken jagen , En aan zijn voet de doôn Verrijzen uit het graf , bij ' t sterven van het Leven , Verwinnaar van den dood , Dat aan het slavenhout de glorie heeft gegeven , Die uit zijn zege ontsproot .Het kruis , wat is het schoon , wen ' t op den ranken toren In gulden luister bloemt , En door de reine sfeer den zegezang doet hooren , Die Christus Koning roemt ; Als ' t op het versche graf van wie ons hart ontvielen Om een Memento smeekt , Van ras vergane stof , onsterfelijke zielen , En blij verrijzen spreekt .