(1896) Dieuwertjen ! heugt je nog de avond voor Paasch ? Onder dat wiegekleed giert onze Claes .Ai , kus hem , en zeg , zoo het nog stond te doen , Of jij nu wel aarzelen zoudt zoo als toen ! O liefde , die in Hollands streken Alom altaren zaagt ontsteken , Eer kiesch den voorrang won van kuisch En gouden ketens fulpen banden Vervingen in de Zeven Landen , O liefde ! in ' t woelig krijgsgedruisch Bij onze heldenvad ' ren t ' huis ! Wie schetst uw wonder alvermogen Op ' t onverdorvene geslacht , Dat klagt noch knieval wou gedoogen : Dat , louter licht en lust in de oogen , Het schoon zijn hulde al juichend bragt , En toch zijn eerbied voor de vrouw Verkondde in echtelijke trouw ! Wat harte dat gij niet regeerdet , Wat harte dat gij niet herschiept , Gij , die den vroeden schalkheid leerdet , De lachjens tot den stugste riept , Beheerscheresse van de jeugd , Haar hoogste heil , haar hoogste deugd ! Hoe ' t aardig beeld van huw ' lijksweelde , Dat aanlokte uit het slechte lied , Het droef gemoed des zwervers streelde , - Hem deerde , toen hij ' t lagchend kweelde , Zijn gister en zijn morgen niet ! Zoo min zijn worst ' ling met de golven , Waarin hij , na den gruwb ' ren slag , Een lange wijle was bedolven , Waaruit hij , toen hij ' t licht herzag , Niets hoorde dan het bang geklag Van hen , die , ' t vlammend graf ontstegen , In ' t rustelooze nederzegen ; Als ' t stil verzuchten om den dood , Toen laaije dorst en wreede nood Het scheepsvolk onder ' t angstig varen , Ten voedsel dat hen overschoot , De jongens vratig aan deed staren , ' t Gebrek dien gruwel schier gebood , Wierp langer uit het droef verleden Zijn schaduw dreigende over ' t heden .En zijn verschiet ? ' t Was of de kust Van Java opdoemde uit de baren .