(1881) Met een vluchtigen groet heeft zij de kamer verlaten .Straks op de straat teruggekomen , is het haar - hoewel het nog koud is - alsof ze in dien schoonen zomeravond verplaatst werd ; in den avond , toen ze in den kleinen tuin achter vader ' s woning , haar lievelingen de geurende bloemen begoot , en luisteren moest , luisteren tegen wil en dank naar melodieuze viooltonen die het avondkoeltje haar uit een naburig openstaand venster over den tuinmuur toezond .En - als zij in ' t voorbijgaan onwillekeurig den blik naar datzelfde maar nu gesloten en in de duisternis verscholen venster opslaat , dan - dan hoort ze haastig een stap achter zich aankomen en , al versnelt zij in den aanvang haar tred , nú blijft ze staan , want een welbekende is haar opzij gekomen en heeft er na vriendelijken groet op zachten toon gevraagd : Of juffrouw Anna ook nog zelve gelooft , dat de profetie zal bewaarheid worden .