(1850) De sterren verliezen allengskens haar licht ; ' t Begint in het oosten te dagen , En gretig omvademt het vorschend gezicht De ontwakende bosschen en hagen ; De zonne ze lonkt in den ochtend het teêrst , Wanneer zy de hoogten , verlichtend , beheerscht : Dus laat ons een wandeling wagen .Gy schat toch het bed en de doodende rust Niet boven den hemelschen zegen ? Wie hygende jaagt op vernielenden lust , Dien ylen de wroegingen tegen : Kom liever met my in het geurige veld , Waar ' t hart ons in tranen van vreugde versmelt , Als ' t licht weêr op nieuw is gestegen .Bewonder met my daar het geurige groen , De duizende bloemen der weide ; Ja , vreugden , die ' t harte niet eens zou vermoên , Geniet ge op de lachende heide ; De lucht is er zuiver ; men ademt er vry ; Daar is men den hemel - den Schepper - naby , Die ' t goede zoo ryk om ons spreidde ; Die planten en dieren miljoenenmaal schiep Op nauweliks zichtbare stippen ; Maar ons tot een zaliger leven beriep , Ver boven der dieren begrippen .