(1820) ’ Zie hoe die plunderaars , als uitgevaste dieren , Zich storten op Euroop ' , en door haar steden gieren , En rooven wat de kunst , als grootsch en schittrends biedt , En sparen in hun woên Gods heilge tempels niet .o Zwakheid ! die zich hier het scheemrend oog laat blinden : Die in den tastbren nacht , één ' lichtstraal denkt te vinden ; Die van het heerlijk graan , gerukt , geroofd van ' t veld , En in de schuur gepropt , zich nog een ' oogst voorspelt ; o Dwaas ! het mist zijn ' grond , het mist zijn kracht en groeijing , Het derft de vrije lucht , de zuivre dauw besproeijing : ' t Is , van zijn steng gerukt , door licht noch lucht verkwikt , Tot bergen opgehoopt , en eer gij ' t denkt , verstikt .Snel nu naar ' t Babel heen ! ga daar uw ' smaak vereedlen , Ga , ( ' t is zijn vuurge wensch ) om kunst den dwingland beedlen : Gij zwelgt , de geest geboeid , bedwelmd van hart en zin , Met fransche woestheid , ook hun ' zedeloosheid in .