(1710) Maar ' t hert des mans , van menschebloed en vlees , Wierd overstolpt van siddering en vrees , En wroegde , mits de gruwelijke stukken , Die zijn beleid den dooden op wou drukken , En die men , toen het zwaarste wierd bedagt , Den levenden noit onder d ' oogen bragt : Wel garen had hy ' t blad te rug genomen , Dog al vergeefs , hy kost ter vat niet komen , ' t Moest voort , en voort , zijn hand wierd voortgedruk , En kreeg een neep zoo hyze rugwaarts rukt .Toen eindelyk het spook de zaal wou ruymen , Vertrok hy wel , maar op zyn oude luimen , Het kroop in ' t hert des Schryvers , ' t geen hy voort Doorknaagd ' , en vreett ' , en moord ' , en niet vermoord ' , En nam het blad , met zijn vergifte letter , Dat fluisterend ' in d ' ooren van den zetter ; Daar staat de vorm en gloeit , papier en pars Verzugt , en scheurt op ysselijke hars .Dog om het werk behoorelyk te maken , Behing hy ' t hier en daar met witter laken ; Dat ' s met den naam van Vroomheid en Bescheid , En met den schijn van Ligt , en Heiligheid : Geen wonder , want hy weet zig juist te mengelen In eenen schyn , gelykende den Engelen Van ' t zalig ligt : maar ach ! zyn duivelschap Keek yss ' lyk uit , en toonde zig wel knap In ' t voorhoofd , dat hy , aan den leezer toonde , Daar dus het eind dat werk der gruw ' len kroonde : O goede God ! wat vuile zond ' vernagt Den genen in hun herten en gedagt ' , Die wenschen , dat deez ' man noch leven zoude .