(1907) Terwijl zij de bloemen strooide op het graf van tante Cordula , keek zij bitter weemoedig naar den hemel op .Nu kon haar niets meer ontnomen worden ! Haar vader was reeds jaren lang dood en rustte onder vreemden grond ; dáár op dien kostbaren marmeren steen stond met gouden letters de naam van Frederik Helwig , en hier - zij ging naar het graf harer moeder , dat , dank zij de zorg van tante Cordula , sedert negen jaren in het schoone getijde steeds met geurige bloemen bedekt was geworden .Maar heden lag de grafsteen nevens de groeve .