(1790) De uit elkander loopende bijbegrippen , die bij de eigen gewaarwording der Liefde , in het Oosten , in het Westen , in het Zuiden , in het Noorden , gevonden worden ; de verschillende toon , die hier door in de Minnedichten van verschillende Volkeren heerscht en natuurlijk heerschen moet ; maaken het eigenaartige van het Nationaale Minnedicht uit .Om u hier zo duidelijk te zijn , als mij doenlijk is , wil ik veronderstellen , dat wij , het zelfde van welke Natie , een Minnedicht lezen , waarin de Liefde alleen spreekt , zonder bijbegrip , zonder iets , dat naar den grond riekt , waarop het gebooren werd .Dit vers zullen wij , zullen alle Volkeren , die de Liefde kennen , toejuichen , zonder eenige critique omtrent de wijze , op welke de Dichter de Liefde behandeld hebbe .