(1901) Terwijl volgden zijn oogen het wijf in haren gang ; ze loerden al onder waar zij keerde of keek en als zijn brood was binnen geslokt , wachtte hij nog tot ze weer even den rugge draaide , dan , met een sluwe vlugheid , snapte hij ook den broodkant uit de kast , dook hem onder zijn vest en , met den verlegen daver in zijn hert , haastte hij zich in gemaakte , trage onverschilligheid buiten .Op een loopken sprong hij den hoek om en dan weer den gewonen pikkeltred , mijde op de teenen en snukkend been , denzelfden zwemelstap dansend door het steegje .Hij vermeed de regenplassels , zocht de hoogste steenen om zoolang mogelijk droog te blijven aan de zeere voeten .