(1857) Ontfang eens lagen stervlings toon ! Mijn oog zinkt neêr , maar ' t hart verheft zich naar Uw zetel .Almachte , doem my niet , hoe nietig , hoe vermetel ! Geef , geef genade aan die met ongewijde hand Aan uwe onmeetlijkheid het reukloos wierook brandt ! Uwe Englen vangen ' t op met d ' adem onzer lippen Die ( zuchtende of in dank ) de boezems uit durft glippen , En menglen ' t aan hun lof van loutren hemelgloed In de offerschaal , doorsprengd met schuldverzoenend bloed .Met bloed , U heilig , en , voor strafbre menschenloten Vergodlijkt in dit stof , en vlekloos uitgegoten .