(1854) .Zoo gij zijn dagen hebt bestemd , Het klein getal van zijne maanden ; Zoo gij hem perken hebt gesteld , Die hij niet overschrijden kan ; Wend dan uw oog van hem , dat hij verademe , Geef hem ten minste op zijn dag Daglooners ruste ! Helaas ! een boom , die afgehouwen wordt , heeft hope , Dat hij weêr uit zal botten , En in zijn scheuten zal herleven ; Zelfs als zijn wortel in den grond veroudert , En zijne stam versterft , Dan loopt hij van den reuk der wateren weêr uit , En maakt weêr loof als jong plantsoen .Maar de mensch sterft , Daar ligt hij krachteloos , ( en bot niet weder uit ) , Hij geeft den geest , waar is hij ? De wateren vervlieten uit een zee , Rivieren droogen uit , en worden land - De mensch blijft liggen , en hij staat niet op .