(1705) Zo lokt u anderwerf de geur van ' t kruidige Oosten , En uwe godsvrugt durft zig ' t zégevaar getroosten , O VALENTYN , myn Vriend ; de naauverknogte band Van bloed en maagen , nog het lieve vaderland , Dat melk en honingdal , kan u te rug doen treden ; Gy acht langduurigheid , nog de ongemaklykheden Der vergelegen ' reyze , en ' t dierbaar leven is By u niet groot van waarde , in vergelykenis Van ' t heyl , dat de Oosterkerk , nu weer uw zorg ' bevoolen , Daar uit te wagten staat , en de Amboineesche schoolen .Naau blonk de lente van uw ' s levens dageraad , Of gy , doorgloeid van ' t vyer des yvers , sonder maat , Volgde op held Thomas spoor na deIndiaansche streeken , Om t ' oosters Heydendom den waaren God te preeken ; Batavie , Vorstin van ' t oosterwereldsdeel , ' t Welriekende Ambon , der Eylanden lustpriëel , En Banda bogen zig ter nêêr met leerzaame ooren , Om ' t eeuwig heylverbond uit uwen mond te hooren , Veel ' jaaren achter een ; tot Gods voorzienigheid U veilig in den schoot van ' t vaderland geleid ; Met tydelyken schat en zegen mild belaaden .' t Mogt u gebeuren , vry van ' s werelds zorg , te baaden , In eene zé van rust en bezige eenzaamheid , Daar Vriend en Vyand eerde uw deugd en heusch beleid ; ' t Mogt u gebeuren , in een ' vloed van zegeningen , Te ontduyken d ' ommezwaay der wereldwisselingen , ' t Verlies van lyf en goed , op vaderlandschen grond ; Maar neen , gy streefd met vreugd ' t gevaar zelf in den mond , Van hooger geest gestyft , om ' s hemels dierb ' re gaaven Niet vrugteloos in ' t stof der aarde te begraaven .