(1875) Wanneer zijne vrouw dan ook vol moederweelde en zaligheid haar zuigeling liefkoost , en niets dan geluk daar voor wacht , heet het : Kom moeder , kom moeder ! uw leven en lust Ligt wel in dat wiegje geborgen ; Genoeg nu gehoopt en genoeg nu gekust , Er komen eens dagen van zorgen .Bedenk : als de Vader die ' t kindje ons gaf , Het opriep ten hemelsche leven , Stondt gij dan gewillig Zijn gift aan Hem af , Die ' t u in Zijn gunst heeft gegeven ? Nu is het een knopje , ' t wordt later een bloem ; Men prijz ' haar om geuren en kleuren , Geknakt wordt haar stengel : zij was al uw roem , Wat zoudt ge dan troosteloos treuren ? En al worden nu die uitspraken getemperd door de betuiging , dat hij geen behagen vindt in moeders verdriet , maar alleen bezorgd is voor haar zorgen , het moederlijk geluk is weg en ten minste verre van onverdeeld geworden , - iets , dat ons onweldadig aandoet , al kunnen we ons in den toestand van den reeds zoo vaak beproefden vader verplaatsen .We zouden ons echter vergissen , meenden we dat onze dichter door de slagen in ' t noodlot pessimist geworden was .