(1910) En ' t zaad dat hem het onkruid bood , De tuinman won ' t en ziet , Waar hij het zaaide en kiemen liet , Een wondre bloem ontsproot .Want wat hij onder ' t zaaien dacht , Zijn stille droomen àl , Groeiden omhoog in ' t eenzaam dal Tot levensvolle pracht Van sterken struik of tenger kruid , Tot eindlijk , wonderbaar , Na enklen dag of menig jaar Hun bloesems botten uit En spreidden geuren zoet en teer En glansden overrijk Van kleur en tinten ster - gelijk En welkten nimmermeer .Hij lachte , en waar hij lachend stond Ontloken bloemen hel , Die uit hun hart een stralenspel Van blijheid blonken rond : Granaat en aster , anjelier , Amandel en jasmijn En tulp en roze en marjolein , Chrysant en violier .