(1842) Hermstad echter zag de toekomst donker in : wanneer ik geweten had , zeide hij met een pijnlijken grimlach , dat wij daar niet konden komen , zonder onze dansschoenen mede te brengen , zou ik deze haven niet aangedaan hebben ; maar wie had ook kunnen denken , dat wij op zoo een lagen grond zouden verzeilen .Evenwel ik ben de eerste niet , wien een fraai geschilderd uithangbord bedrogen heeft , en de laatste zal ik ook niet wezen : op eene ongelukkiger plaats konden wij ook niet belanden ! En nog neem ik alles voor lief , den geleden smaad , den verloren rijksdaalder , zoo maar mijne vrouw geen lont ruike , want dan ben ik een verloren man , dan weet ik niet , met welke oogen ik mijn kind zal aanzien .Dat is de minste zwarigheid , zei Willem ; wij wonen niet in het land , waar de vrouwen de broek aanhebben .