(1881) Onze vriend wordt niet moede zijn beeld in die klare spiegels te zoeken .- ‘ Hoe riekt het jonge groen ! ’ zegt Rose ; ‘ kijk eens ’ - met grijpt ze een twijgje , dat liefkozend haar tegen de wang tikte , ‘ kijk eens hoe de blaadjes zich ontvouwen ; het lijken wel pluimen , zoo donzig , zoo zacht ; ze wiegelen op en neder in de lekkere lucht of ze pleizier hadden in hun leven - even als wij .’ - ‘ Even als wij , ’ herhaalt Paul , de zoele lentelucht opsnuivend .