(1857) Mevrouw wuifde met haar karwats hem luchtig toe : Ik zag zijn leelijk verschrompeld gezigt - nog leelijker door een paar gitzwarte wenkbraauwen en dito snorren , van wier zwartheid naar ik veronderstel , zijn kamerdienaar de eer en het geheim zal gehad hebben .Het hoofd duizelde mij nog van den roes van den maaltijd , toen onze gastvrouw ons alweder aanmoedigde om haar geurigen kruiderwijn eer aan te doen - eene aanmoediging , die zij met een krachtig voorbeeld sterkte .Nooit had ik bram zoo uitgelaten , nooit gemeenzamer met eene dame gezien , dan met deze vrouw , die hij eenvoudig bij haar voornaam noemde , terwijl ik meende haar als de moeder van onzen vriend , meer deftigen eerbied schuldig te zijn .