(1725) Men kent dan ' t al , om dat men ' t alles heeft vergeeten , Men voelt dan wat het is , ontbloot van stof te zyn , Ach ! Epictetus , die wort kleinder nog , als klein , En weet al wat hy wenst , om dat hy niets mag weeten .ô Duiz ' ling in een bad van waaterige zonnen , Waar blyft het kleipuin van natuur , als het gemoed Gelyk een waaszem dampt , door ' t koest ' ren van dien gloed , Waar uit het waare beeld van ' t ongebeelt komt ronnen ? Wat schouwt dat niet al schoon ! wat is dat niet verwondert ! Wat drukt het niet al uit , ' t geen niet te prenten is ! Maar zagt , laat vallen het gordyn , eêr dat ik mis , Of oorzaak ben , dat stof het merg der geesten plondert .* De Brieven van Parnas zyn nog niet gekoomen .