(1859) De Oostersche grondtaal .Gelukkig Oost , des menschdoms bakermat , Dat , in den schaâuw van ' t ruischend palmenblad , Auroraas kus ontfangt op rozenkaken , En hemelkracht in elken beet moogt smaken Dien ' t geurig ooft , dat uit uw hoven schiet , U onverplant by ' t lachend blosjen biedt ! Van wien vervreemd , en aan de lucht onttogen In ' t moederland met d ' adem ingezogen , De plant gestaâg verbastert van zijn aart , Voor fijner geest , met grover stof bezwaard ! Gy , wieg van ons , wien , van Araxes boorden Door ' t koperrijk en lichaamstijvend Noorden , Door Hertsgebergt of steilen Donaurand , Of amberrijk en stormig Baltisch strand , Of woesteny van ondoordringbre bosschen , ( Het vaderland van hengst en auerössen , ) Naar ' t Westerdeel des aardrijks uitgestroomd , Nog steeds van u in zoet gemijmer droomt ; Die uit uw borst en spraak en adem zogen , In onze taal uw wijsheid eeren mogen , En in wier hart de vonk zich niet verzaakt Die vlammende in uw Dichterboezems blaakt .ô Dierbaar Oost , wat mogen we ons miskennen , ' t Vereelend oor aan wangekrijsch verwennen , En , niet verwarmd door d ' ingeschapen gloed , ( Afvallig kroost , ) verzaken aan ons bloed ? Neen , eeren we u , en ' t Godlijk taalvermogen , Een borst ontweld , door hooger geest bewogen , Wien ziel en stof , in staâgen wederschijn , Één spiegeling van heel de schepping zijn ! Gelukkig hy , die uwe schattrezoren Doordringen mocht , en in uw binnenst boren ! Hy zag den God die ' t licht te voorschijn riep , In werking , en - versmolt met die ons schiep ! 1822 .