(1882) Eene oude overlevering zegt , dat de thee haar aroma verliest , wanneer ze over zee wordt aangevoerd .Door de woestijnen van Azië moet ze heen , den tol betalend aan Bussen en Kozakken , zal ze den naam van echte thee mogen dragen ; hoe zou het oordeel der wereld luiden over hem , die vermetel genoeg was , zijne liefde over de golven der vrijheid te voeren naar de haven van ' t geluk ? Zulk eene liefde derft immers de geur der echtheid ? ‘ Ja ’ gaat hij voort : Ja , zal ze hier te lande vrij passeeren , Dan moet ze eerst door ' t Siberië der wet En van den regel , alle thee gezet , Uit vreeze dat de zeelucht haar mocht deren ; Dan moet ze kunnen toonen , blijkbaar echt , Het schrift en zegel van den kostersknecht , Den koster , d ' organist en heel den rommel Van vriend en maag en kennis , van den drommel - En van nog menig andre brave ziel , en dit , Terwijl ze een pas van Anaor al bezit .En zie nu nog dit treffend punt ten leste : Zwaar weegt beschavings juk op ' t Hemelsch Rijk ; Wat is er dat van ' t vroegere aanzien restte ? Zijn muur verviel , zijn grootheid werd een lijk ; De laatste Mandarijn werd opgehangen ; Profane handen zaamlen thans den oogst ; Dra blijft van ' t Eijk des Hemels op het hoogst Een sprookje , waar geen mensch zieh mee laat vangen ! Waar aaklig grijs het frissche groen verbant , Daar is geen plaatse meer voor ' t wonderland ! En - wie zal dan voortaan de Liefde kweeken ? Och , de arme zal wel spoedig zijn bezweken ! ( terwijl hij zijn kopje thee omhoog heft ) Nu , wil de geest des tijds geen liefde meer , Een theedronk dan tot wijlen Amors eer ! - Men bemerkt het , Falk is een echt enfant terrible .