(1894) Hoe hijgt hij van dorst ! De Koning .Nog eenmaal zie ik u dan ! O rozeroode bosschen , licht dat trilt onder het harde azuur ! Struiken , varens ! En gij , kolossaal opvlammende woudkerk , Uw zuilen groeien opwaarts in een eeuwenoude aanbidding ! O dit leven ! Giet een krachtigen wijn in de wond van het leed ! Verzaad met uw melk de borst der sterken ! - Een reuk van woudviooltjes wekt mijn ziel op om zich los te maken ! ..