(1884) Een krans moeten zij strengelen , bestemd nedergelegd te worden aan de voeten zijner bruid , en dien met zich medevoeren naar Amsterdam , hare woonplaats .‘ Bloeit nóg ’ , roept hij de allerminst voor hem en zijne liefde entgötterte natuur toe : Bloeit nóg uw zoete gunst , en weet gij te versieren Uitheemsche verw en reuk van bloemen en van kruid , Zoo leest ze keurig uit ; Om mij niet , maar de bruid van mijne ziel te vieren .Niet dat gij , komend haar eerbiedelijk te ontmoeten , Zult , om het heilig hair van zonnelijken glans , Gaan vlijen krans op krans : Maar past ze tot mijn hoofd , en legt ze voor haar voeten .