(1912) ' t Is schoonheid , schoonheid overal , Zij houdt het wijde land betogen , Zij windt zich door den duinen dal , Zij juicht den helsten vogelschal , Ik voel haar weerglans in mijn oogen .En luister : is haar stem , haar toon Dezelfde niet , die lange stonden Mijn ooren binnen ' t wisslend schoon Der woorden , als haar kleurge woon , In ' t zwellend lied des Dichters vonden ? Dezelfde , die ' t verbaasd gemoed , Zoo vaak de grauwe dampen stegen , Gehoord heeft , als zij streelenszoet Te rijzen kwam op ' t ruischend bloed Uit diepe en ondergrondsche wegen ? Het lied des dichters niet alléén , Mìjn peinzen ook , ' t gedruisch der golven : Zoo is dan alles schoon en één ? Eén zon , die straks dit boek bescheen , Houdt alles in haar gloed bedolven ? Daar rijst een diepe dankbaarheid In ' t hart , dat nimmer kon gelooven , Dat ééns een dag zijn heet - beschreid Besef van ' s levens ledigheid Gelijk een kleine vlam mocht dooven ; Een schaamte om wankelmoedig wee , Waar thans een hecht en teer verbinden Mij ' t schoon van aarde en lucht en zee En andrer liefde en de eigen vree In één ontroering saâm doet binden .Ontroering , die haar stroomend licht Nog leenen mag aan al de dingen , Waar zacht ze uit rees , om zonder wicht Zóó zwevend , door dit stil gedicht Een zang van rein geluk te zingen .