(1902) Na wilder kussen vol verzaden , Waar beddingen tot peinzen zich verdiepen , Zal uit de rustbevruchte zaden , - Herinneringen , die lang sliepen , Aan koele lippen die elkander riepen , - Rijzen blankbloeiende genade Van bloem en bladen , En met haar glanzewiegelplekken Den spiegel dekken .Als zielen twee , wier hopen lang verjaarde , Die werelds wisselschijn verblindde , In ' t stille licht van goddelijke gaarde Elkaêr hervinden : Heur liefde houdt het teêr aroom Van langgeleden aardschen droom , Den geur van ouden wijn dien men als jong man klaarde .[ Uren laat en later ] UREN LAAT EN LATER Streken al heur lichte wimpelen Aan donkre hemelreede ; In nachtstaal water Slijpt manestraal de riemerimpelen Tot zilverfijne sneden .