(1899) Met Gods hulp zal hij wel weêr zijn bij te brengen .” Al sprekende bracht hij een fleschje met reukgoed te voorschijn en hield dat mijn man onder den neus .Bastiaan niesde twee , drie , viermaal achtereen , wat niet te verwonderen was ; want de heele kamer was zoo met den reuk vervuld , dat ik het er bijkans niet kon uithouden , zóó krachtige medicijn als dat was ; mijn goede man was weêr tot zijn kennis gekomen ! ’ ‘ Och , neen ! ik was al lang niet meer buiten kennis ; ik kon alles hooren en zien wat er omging , dat was juist het huiverlijkste van mijn toestand , ’ viel Bastiaan in , zich halverwege opheffende .