(1830) Kom , mijn vriend , vertrekken wij naar Langemarck ! ’ Zij verlieten de zaal , bestegen hunne gereedgezadelde paarden en reden ter poort uit met twee dienaars , die hen op eenige stappen afstands volgden .Het was een uiterst fraai weder ; de zon straalde glanzend aan den blauwen hemel en deed uit het jonge gebladerte eenen geurigen wasem opstijgen , die de borst als met levensbalsem vervulde en het hart van onbesefte vreugde deed trillen .Reeds gedurende een half uur hadden de jonge ridders bijna stilzwijgend over eene groote aardebaan voortgereden , toen Walter zijn paard ter zijde wendde en eenen smallen weg door het bosch insloeg .