(1909) .Doch aan Emma , die er dagelijks tien uur lang verkeeren moest , viel ' t soms niet om uit te houden ; de japon - en mantelstoffen weeden hun zoete geuren uit , zich mengend met het vernis van plafond en kasten , dat in de warmte als verdampte .Doorloopend werd ze van bonzende hoofdpijn gekweld ; soms slikte het misselijk in haar keel , dat ze dacht te moeten overgeven ; en , zag ze dan even tersluiks in den standspiegel , zoo zag ze haar gezicht ten doode bleek en ontschikt met de groote , grijze oogen haar aanstaren boven het donker japonnetje .