(1904) En alle saters , alle faunen , menaden , stieten een naam uit , van wie zij lief hadden gehad en verloren in zwerving over het gebergte , in den strijd voor de Vreugde verslonden door wild beest of in zee verzonken , of dronken achter gelaten , helaas ! En allen stieten een kreet , en allen riepen een naam , en het was wel de vreugde , maar het was ook een geheimzinnige smart , als een onontkoombaar mysterie , een drukking van verpletterend zwaar noodlot .Toch wist Dionyzos er aan te ontkomen ; hij schaterde zijn overwinning uit , hij wierp zich op de schouders van saters en zij torsten hem voort , trotsch , dat zij hem dragen mochten , en wel riep hij nog eenmaal : - Ampelos , o Ampelos ! Maar viooltjes deed hij alomme ontluiken , zoo als Ampelos hem zelve dit had gedaan : onder de pijnboomen geurde het plots van viooltjes ; velden van viooltjes strekten zich ; wijnranken festoenden zich van boom naar boom , en de Vreugde overwon , trots den druk van het Noodlot en den weemoed van de Smart .En eindelijk riep Dionyzos : - Rheia ! Rheia Kubele ! Ik heb u verwonnen , moeder der goden , o moeder der bergen , o beschermster der barbaarsche , sombere steden , de steden des morgenlands , die ik , van uit het Westen de Vreugde kom brengen , als Eos uit het Oosten het Licht ! Effen den bergweg voor mij uit , zooals Zeus en Poseidoon mij den landweg en waterweg effenden .