(1892) Eene soort van tegenstrijdigheid was er evenwel voor het uitwendige tusschen dit kind en die rozen , in zoover , dat men haar niet daarmede had kunnen vergelijken , gelijk men anders gaarne een blond en blozend kind zou willen doen , want dit meisje was niet blond en rooskleurig als de kinderen van het Noorden , maar hare tint was bleek , en donker waren oog en haar .Eene sterke sympathie scheen er toch tusschen die bloemen en haar te bestaan , want evenals bloemen zich in eene vunzige lucht intrekken en verwelken en zich ontluiken en verlustigen in een liefelijken dampkring , zoo was het nu , alsof die rozen , al werden ze door haar dartel spel gekneusd , toch frisscher geurden en bloeiden in den luchtstroom , die het kleine meisje omringde .En waaruit anders , zoo niet uit eenige zonderlinge verwantschap , was het te verklaren , dat zij zich door zulk speelgoed voelde aangetrokken ? En die sympathie - bestond zij tusschen de kleuren en geuren in haar gemoed , en den gloed en den reuk dier rozen ? Was het , omdat in dat jeugdige kindergemoed de kiem lag eener gave , die wellicht later zou ontwikkeld worden , de gave om bij voorkeur de bloemen in het leven op te merken ? Of omdat in latere dagen in het huis , dat zij zou betreden , en op het pad , dat zij zou bewandelen , bloemen onder ieder van hare voetstappen zouden opspringen ? Of was er gelijkheid van lotsbestemming in beide ? Zou zij als eene bloem òf door een achteloozen voet vertrapt , òf wel door een droevig toeval geknakt worden ? Wat al mogelijkheden in de toekomst ook van dit kind ! En welke daarvan zal tot werkelijkheid gemaakt worden ? Mijn romantische geest hield zich voortdurend met dit meisje bezig en begon den raadselachtigen vreemde , dien ik in mijns vaders bibliotheek gezien had , met haar in verband te brengen en daarvoor allerlei toestanden en geschiedenissen te verzinnen .