(1916) Het tragiese in het bestaan van Jan Ligthart is geweest , dat hij , die in stille blijdschap zich innerlik begenadigd wist met wat de overgrote meerderheid nooit deelachtig zal worden , met zijn allerzuiverst en heerlik - uitbloeiend gemeenschapsgevoel zich als een eenzame onder de mensen heeft herkend .De vlinder in hem fladderde over bloemen , die zich de honiggeur hadden verbeurd .Het zoete zeem vroeg een fijner structuur .