(1851) Hoe zou hij ze hebben , man in den mist , op het lage land levende ? - wat valt dit weder er vandaag , in ons Hollandsch Boeötië , ook ongelukkig in ! - Jan heeft dus geene litteratuur ; het is al heel veel , dat Jan eene schilderschool heeft , wier Cuyps nog niet geëvenaard zijn , wier Backhuyzens de wereld verrukken .Maar is ook dat niet natuurlijk ? Wat zegt Jan , als hij u aanspreekt ; wat anders dan : “ hoe vaart ge ? ” Varen , man ! varen , met zijn nuchter gezond verstand , in de trage trekschuit , langzaampjes aan , dan breekt de lijn niet ; - maar ook varen , varen in verweerden notendop , met dunne , verdroogde zeilen , tegen den mousson in , tusschen de geurige kusten der half fabelachtige specerij - eilanden , Ternate en Tidore , met heel den schat der Molukken bevracht .Varen , het eindje goudenaar in den mond , van het eene welvarende dorpje naar het aêr , terwijl heel het landschap om hem heen naar een lusthof , naar een tuintje zweemt ; - varen , verre van have en huis , om de noord en om de zuid , met vroeg vergrijsd haar , en van rimpels gegroefd voorhoofd , maar gerust op de trouw van zijn wijf , en in den stillen nacht Gode zijne kinderen bevelend ! - Varen , ik dwaal vast af van mijn vreempje , en toch , het had ook hem moeten heugen , varen met den bezem op den mast ! varen , - ’ en Oom Frits hief den blik op naar een bronzen standbeeldje van de Ruyter , - Royer ' s heerlijk werk ! - tegen de bureaux aangeplaatst , ‘ varen tot naar Chatham toe , niet om rijkdommen te rapen , of werelden te veroveren , maar om de vrijheid te handhaven van een verdrukt volk , maar om de regten des gewetens te doen gelden voor half Europa , voor den nieuweren tijd ! O , welk een ander antwoord dan wij mogt het voorgeslacht geven , als het zich zelven afvroeg : “ hoe het voer ? ” ’ Als gij er getuige van waart geweest , zoudt gij met Willem en Huibert , met den poëet zelfs , Oom Frits hebben dank gezegd voor het bewijs van zijn gelukkig geheugen , voor het blijk van zijn hollandsch gevoel ? ‘ Het mist nog , Mijneheeren ! ’ maakte de man er een einde aan , weder de maat slaande op het kussentje van zijnen leuningstoel ; - maar de poëet had wel geene digestie - visite meer af te leggen , doch moest toch afscheid nemen ; maar Huibert herinnerde zich het waarschuwend woord zijner Mama .