(1867) Gelijk een bloem , vóór ' t sluiten van haar kelken , In de avondlucht haar zoetsten walm ontbindt , Zoo hebt ge ons , toen gij neigdet tot verwelken , Zoo ' t mooglijk waar , nog teederder bemind .Als de ambervaas , die , barstend , al haar geuren In ' t rond verspreidt , als de urn verbroken wordt , Hebt ge over ons , die uw gemis betreuren , Uw liefde van uw doodsbed uitgestort .Verwondert het u , dat er diepe droefheid is in het hart van den dichter , als de dag is aangebroken , waarvan het heet in ‘ Weleer en Thans : ’ Reeds staat de stoel , die in het Boekvertrek zal pronken , De hooggevulde stoel , mij door haar hand geschonken , Van gloeiend purper overkleed , Met waaiers groen omstrikt bij d ' uchtenddisch geschoven , De wacht is uitgezet , of vader komt van boven , En houdt het sein gereed .