(1918) Op steunstukjes een paar hooge glazen vazen met groote violette , witte en bleekbruine , als verwelkt - en lager , in aarden potten , de stroogele en goudbruine kleintjes , in klompjes klittend aan de ruige takjes met het dofgroene loof .Uit de open deur stroomde hun kruidige adem , zich mengend in den vochtigen regenreuk , hem tegemoet .En ineens klukte er een weeë woeling diep in zijn borst , de auto met het meisje , zijn eigen pose van voornaam zelfbehagen , zijn glorie van mooien , eleganten jongen , het dampte meteen uit hem weg en op het onverwachtst tuimelde hij als voortgerukt door een wervelwind in het verleden weg .