(1837) Maar reeds hebt gij uwe oogen elders gewend en bewondert het schitterende dier Spaansche wapenrusting , of verwondert u over het reusachtige van dien beker , welke tot uithangbord onzer Doelens had mogen strekken .Een mijner vrienden verzekert , dat de keurige wijnproevers zijn uitgestorven , met het verval van deze ; wat weten wij van den geur van het druivenvocht , klaagt die epicurist , sedert ons deze niet meer uit zoo onbekrompen schalen tegenwasemt ? De beantwoording dezer vraag aan de fijnheid van uw gehemelte overlatende , vergunt ge mij uwe opmerkzaamheid te vestigen op die twee schilderijtjes in gindschen hoek , hemelsbreed in doel van elkander verschillende , welke eene eigenaardige verklaring geven van de zeden van dien tijd .Het eerste doet blozen , het tweede doet bidden ; dit stelt eene weenende Magdalena voor , de schoone boetelinge is bijna eene heilige ; dàt eene dansende nimf , hoe wellustig bespiedt haar die Satyr ! Dezelfde hand bragt beiden op het doek , hetzelfde hoofd dacht beide waar en fraai , en wij eischen van die hand , dat zij nooit naar verboden vruchten zal grijpen en willen dat de rede altijd het overwigt in dat hoofd behouden zal ? Doch in plaats van een protocol , loop ik gevaar eene verhandeling te schrijven ; beschouw liever met mij die statelijke kleedij eener abdisse , uit het midden der zestiende eeuw .