(1881) Die stem der schepping om ons Sprak ook tot ons gemoed , En wekte in ons een weerklank Zoo wonderschoon en zoet ; Zij leunde op mijnen schouder Haar hand rustte in de mijn ' , En ' k sprak tot haar : ‘ Rosaura , Wilt gij de mijne zijn ? ’ VII .De sterren hoorden ' t antwoord , De zefir droeg het voort , Door ' t rits ' len van de blaren werd zacht haar ‘ ja ’ gehoord , De bloemen geurden stiller en lispten om ons heen , Het moskleed straalde zilver waar vriend ' lijk ' t maanlicht scheen .Maar als een somber teeken een voorgevoel van leed , Klonk in het huiv ' rend loover tot driewerf toe een kreet ; De sombre toon des nachtuils , de vogel van den rouw , Stemde als een dreigend omen met d ' eed van liefde en trouw .