(1858) Gy , Hemelkroost , beminlijk Negental , Dat menigwerf , mijn wenschen ten gevall ' , Met maagdelijke hand deze onbeschaafde vingeren In ' t tokklen van de cythersnaar Bestuurde ; ' t zij haar ' t rouwmisbaar Deed siddren en de ziel met schrik en ijzing slingeren , En tranen scheppen op de wangen , doodsch ontbloosd , Om de open hartenwond te zalven door heur troost ! Het zij ze in forscher toon de koopren oorlogstrommen Mocht volgen in ' t gedruisch der saamgepreste drommen , Met bloed bedropen , en zich badende in het bloed , Waar de onverbidbre Mars , omstuwd met bliksemgloed , Den dood en d ' afgrond in zijn toomen vastgeklonken Door bergen lijken zweept en gruwbre menschenschonken ! Het zij ze , aan ' t kabblen van een vliet De kalme ziel vergastte op ' t Syrakuzisch riet , En zoeten weedom wekte in schuldelooze harten , Gelukkiger dan ooit in ' t kweken van hun smarten ! Gy die me en myrth en veldlauwrier Met echten Dichterlijken zwier , En roos en amaranth , verdienste om ' t hoofd deed strengelen ! Gy , Zanggodinnen , daalt , ô daalt , En laat my van uw oog , uw gunstig oog , bestraald , Gekuischter , zoeter toon dan Tempes boschchoor mengelen ! Kroont zelve uw kruin met myrthenblad , En laat ik , op uw bystand prat , Mijns levens schoonsten dag , mijn Bruid , mijn wellust zingen ! Een Orfeus zong voor zijne Euridicé , En ' t bruiloftslied wist luchtgewelf en zee Tot luisteren , tot wederklank te dwingen .Ik zing voor u , mijn teêrgeliefde , ja ! En baauw ' my bosch - en strandgalm na , By ' t feestmuzyk van Hemelingen ! - Godessen , ai verlaat uw koets Eer de eerste straal des morgengloeds Den damp der nacht doorbreke en d ' Oosterkim vergulde ! Treedt reiende in het slaapsalet Waar al mijn wellust rust ; den geurigen Hymet , Doorademd van den God die steeds haar borst vervulde ! Wekt , wekt haar .Hymen waakt alreê ; Zijn fakkel klatert reeds van kneisterende vonken : Den rei der feestjeugd voert hy meê : ' t Gewenschte morgenrood , de dag is aangeblonken .