(1862) Of gelooft ge dat velen , als hij , die eerbiedwaardige groep boomen huiverend gadeslaan ? Al wat de menigte in dien lommer waardeert , is de gelegenheid zich behagelijk uit te strekken ; alleen voor hem schuilt er een wereld van genot in dat spel van licht en schâuw ! Hij zou er vrienden in begroeten , als het geene koningen des wouds waren , wier geschiedenis hem belang inboezemt , wier verleden hij navorscht ! Ge ziet hem niet aan wat er voor zijn jeugdig brein omgaat , vrolijk als hij daar een vlinder op zijde streeft , - de slingerpaden dezer gaarde , de sierlijkste , die ooit werden aangelegd , zouden zij hier , zoo vraagt hij zich zelven , geen grootscher uitzigt geven , daar geen liefelijker schuilplaats biên , als de lijn anders liep , als zij zich beurtelings meer of minder kronkelde ? ‘ Wijsneus ! ’ mompelt hij , - maar over eene wijle betrapt hij er zich niet minder om op dezelfde bedenking ; het schoone kon niet schooner zijn , maar het kon meer verrassen , meer treffen , ‘ iets nieuws ! ’ Voorbij zijn intusschen de dagen , waarin louter te leven al was wat hij verlangde ; de zoetste , de zaligste tijd van alle breekt voor hem aan .Bloemen en vruchten van den inheemschen grond , wie geniet ze als de jongeling , die de eerste voor zijne liefste ten krans strengelt , die de laatste voor de schoone aan zijne zijde plukt ? en echter , wie vaardiger , wie vlugger dan hij om den vreemde in te gaan , wanneer er eene roos bij te winnen valt , zoo als nog nooit op hare lokken geurde ; wanneer de gaarde , in welke hij geboren werd , er eens voor zijne kleinen appelen door dragen zal , zoo als hij niet blozen zag , toen zijn blik zoo begeerig dat glanzig gebladerte instaarde ? Te zijnent heeft hij de weelde gesmaakt , het rustig rund de weide te zien scheren , stemmige stoffaadje van dat stille groen , - te zijnent het water , in dienaresse verkeerd , zachtkens de schepen voort zien dragen door beemd bij beemd op een stiefmoederlijken bodem , eerst met levensgevaar en later met nog schaarscher kracht , geduld , taai , nijver , vertrouwend geduld veroverd ! Elders zegt men , elders wemelen de bosschen van wild ; elders heerscht in het hart der wouden nog de statelijke stilte , aan welke in het grijze weleer de Druïden het luisterend oor leenden ; elders stroomt , stort , stuift het water , zich eene bedding banende door rotsen , die het dreunen en daveren doet , naar den afgrond , eene wordende wereld , - en hij , hij is deze ingesneld , eer wij onzen koffer hebben gepakt .Eerst als hij haar gadeslaat , wordt het hem helder , hoe goed hij het vroeger de onze deed ; van louter bewondering dezer vreemde is bij hem geen sprake .