(1858) ô Febus , Hoofd der Zanggodinnen , Vereerde u ooit mijn zang , of riep mijn hart u aan , Verhoor me , en wijd dit licht van ' s hemels uchtendtinnen , Ten feestdag voor ' t Heelal , tot waar het schuil zal gaan .Schenk , schenk me in ' t eindloos tal van dagverwisselingen Die ge aanvoert uit den schoot van ' t ondoorgrondbre niet , Dees enklen dag ten deel ; ik zal mijn dank u zingen , En - bosch en strand weêrgalmen ' t lied ! - Hoor thands , ai hoor den toon der Zangers rijzen , Wier galm de lucht , langs wijd en zijd , verspreidt ! De fluit , de luit , op eensgestemde wijzen , Van veldschalmei en cymbel begeleid ; De vedelsnaar op ' t holle zangtuig bevend ; De rinkelbom , in vlugge vingers zwevend ; Daar ' t hupplen van den spichten maagdenvoet , Op luchte vlerk der Zefirs rondgevlogen , Door de aders ruischt in ' t kokend jonglingsbloed ; En heel de stad , in blijdschap opgetogen , Langs markt en straat by hoopen saamgegroept , In ' t wild door één gedommeld vreugdeschateren Als met één stem , het Hymen , Hymen roept , Dat wederklinkt en omgolft langs de wateren , En ' t schuddend firmament door ' t daavrend lied verbaast , ' t Geen bosch en strand verdubblend wederkaatst .- Zie daar de Bruid ! Met statelijke schreden Als Febe in ' t Oost , haar kamer uitgetreden , En toegerust om haar verheven baan By ' t vreugdgejuich des aardrijks in te slaan ! In zuiver wit bevallig aangetogen , ( Onsmetlijk wit , gestemd naar kuische maagdlijkheid ) Straalt uit haar kleed een Engel in elks oogen .