(1901) Zoo de heele tafel vol , in rijen en rijtjes gegroept , klein en hoog , purper bevlekt , grauwig - witte en paars - dronken hyacinten , geur - wilde endymions , enkele maar trotsch - lang , in hun opdringend - heeten adem , naast ' n paar trompetnarcissen , die lichtten in de zon , alsof er zang uit hun koperen holte - toeter zou schetteren .En rondom dan , bedauwd met zilvergevlek van doorbloesemde halmpjes , fijn - zangerig - groene bronzinkjes van muurbloempjes , met geknapper in lichtgevonk van oranjelichtjes en gele , terugkaatsende vlammetjes , die geurden één reuk rond van ver , diep heimwee in verrukkingszoet , ijl en doorzuigend toch de atmosfeer ; anders zoet dan ' t geurgewalm van hyacinten , die er naar - zwaar door werden , tast - reuk bijna , maar uit de muurbloempjes opzweefde als ' n odeur van iets heel smartelijks , vol mijmer - heimwee haar tegemoet komend als verrassing van heerlijke dingen die ze in haar herinnering altijd heilig koesterde , daar staand in kringetje brons - bruin licht , fluweelzacht gevlamd als hommellijfjes , aldoor maar uitgeurend dieper hun reuk van weemoed en zielsterugleving .Er naast , kleine boschviooltjes zoo stil - lief in hun driekleurige lichtjes , opgedrukt - gezellig kijkend naar grootere gekweekte violen , die vlinder - moe uitrustten met uitgespreide vlerkjes op zilveren lichtrand van doòrfonkelend kelkje , als bekoring van kinderkopjes in sluimeronschuld .