(1876) Ik weet niet , hoe ik aan dat droefgeestige gekomen ben en waarom ik altijd regenachtige en sombere oogenblikken kies , in plaats van die lieve zomerdagen , die op kinderen en zelfs op dieren een zoodanigen indruk maken van genot , dat ze het niet kunnen laten in het gras te rollen en te wentelen of , als ' t hun daar te warm wordt , den wellust eener heerlijke , frissche schaduw aan den waterkant te zoeken .Ik voel zelf diep al het aangename en levenslustige van schoone zomer - en herfstdagen ; ik voel de tevredenheid en het geluk , dat in het hart dringt , bij het zien eener natuur , die in koesterende warmte en helder zonnelicht leeft en geurt ; somtijds komen er dan opwellingen van wezenlijke zaligheid in mijne ziel op .Die teedere en verheugde stemming zou ik zoo gaarne wedergeven , ze is schoon , zoo voor den kunstenaar als voor iedereen , en toch - onmogelijk - ik kom juist altijd tot het tegendeel , tot het stroeve , dorre , unerfreuliche .