(1889) Wat eenige dagen geleden haar nog met blijdschap vervulde , dat liet haar nu onverschillig en koud ; zij leed en wist niet waardoor .Eensklaps hief zij het hoofd op , daar viel in haar schoot een ruiker witte rozen ; zij stond op , zag rond maar ontwaarde niets ; alles om haar heen bleef onveranderd .Nu nam zij de rozen en bewonderde glimlachend hun schoonheid en zoete geuren ; hoog bloosde zij plotseling want tusschen de bloemen stak een briefje .