(1900) Dan kwam hij bij haar zitten en nam haar handje en sprak met haar .En dit , en de reuk van zijn spreken , was Hedwig zulk een kwelling , dat zij , wetende dat dit iederen morgen terug zou komen , en bemerkende dat niemand haar lijden hieronder begreep , geen anderen uitweg zag of verlangde dan den dood .In de geuren vooral der menschen en dingen was voor haar zoowel een meer van ellende als een weeldeschat van fijne vreugden verborgen .