(1870) ’ Terwijl zij sprak had hij eenige woorden gestamerd , die echter in den vloed van de hare waren weggevloten ; nu echter klonk het even hoorbaar , niet meer bevelend maar meer verzoekend en noo dend : ‘ Laat mij alleen .’ Slechts toen hij weder het ruischen van haar kleed vernam , zag hij even om en riep hij haar stroef toe , dat hij gehoorzaamd wilde zijn .Zij weifelde een oogenblik , maar achtte het bij eenig nadenken geraden Karel Stuart thands , na de door haar uitgesproken woorden , die blijkbaar indruk hadden gemaakt , aan zijne eigen overwegingen te moeten overlaten .