(1883) Zoo op eens , uit het hartje van den winter , in het midden van den zomer , - zoo uit den somberen avond in den helderen zonneschijn ; - zoo over het Kanaal heen , tot het westelijk uiteinde van het eiland Wight , op den top van de duizelingwekkende klip .Wat zie ik nu ? Ik sta op het korte , zachte gras , waarmede de bolle rug van de rotsen bedekt is , en tusschen mij en de smalle landspits , met den zilverblanken vuurtoren er boven op , weiden de vreedzame kudden , en aan den voet der rotsen , - ik moet mij nederleggen om over de loodrecht naar beneden wegvallende helling te zien , - spatten de spelende golven , met heesche stem en de zoele zuidwestenwind brengt de zoute druppels , fijn als onzichtbare stofdeeltjes naar boven , en ik proef ze in de geurige lucht , die ik hijgend inadem .Ver , ver onder mijn voeten bruisen rusteloos de golven en even vóor de landspits , te midden der sissende baren , verheffen zich de drie scherpe ‘ Naalden - rotsen , ’ als hongerige haaivischtanden , loerende op den schipper , die zich niet door de vriendelijke baak laat waarschuwen .