(1881) Joa , as ie zoo stillekes voortkruupt , en kabbelt en knabbelt oan zien boord , dan smuuspelt ie toch zuutjes tegen ' t lies dat hum groet , en fluustert ie heel wat oarigs .Niewoar , ' t is zoo mooi langs zien weg ; ter lienker en rechter , bóvenop de vette klei , is ' t alles malsigheid en volligheid en frissigheid ? Hier de hoaver en weit , wat stoan ze weer gelp ; gunds dat goudgêle zoad , wat flonkert ' et zonnig ; dóar dat peersgruune kleeverveld , wat ruukt ' et noar heuning , jong minsen , wat ruukt ' et ! En de hofstêën wat zin ze fleurig ; en de peerds wat zin ze stark ; en de mansluu wat zin ze kloek ; joa kloek , a ' j moar ziet hoe ze gunder met vierspan de zwoare klei oan ' t bouwen zin , krek asof ' t deur de botter goeng , krek of ' t niks nimmendal was .En dan de vrouwluu .