(1898) Stelt u eens goed dat tafereeltje , dat bestaan van dien kunstenaar voor , die reeds blijken gaf van genie , maar die men uit gemakszucht , nijd of ikzucht niet wilde kennen of die men uit hoogmoed ontweek , - stel u dat eens goed voor , zeg ik , gij , die deze regelen gelezen hebt , en zegt mij dan of we wel recht hebben zoo trots te zijn op onze beschaving en onze samenleving ? Ontgoocheld vragen wij met den gloedvollen dichter Da Costa : En ' t menschdom , dat uw vlucht meê opvoert tot de wolken , biedt u bij zoo veel leed geen troost ? Geheele volken verheffen niet uw naam , en galmen niet den lof van ' s hemels keurling uit , wiens toon hen zaligt ? Of bestrooien niet het pad , waar langs hij heen zal treden met feestelijk gebloemt ? En wij antwoorden : De ziel des Dichters wil omhoog En streeft naar ' t rijk der idealen .Maar ' s menschen boosheid rukt haar neer , En doet dat edel streven falen .En Recht en Rede en Liefde en Hoop , Zij mogen niet in luister pralen .