(1896) - Een vrouwe heeft haar wijdsch en slaap - zwaar haar gespreid , hare oogen heeft ze , moe van sluimren , traag ontloken , haar handen heeft ze naar de glorie - stad gestoken .De avont is óp - gegrijsd , hoog tol exieme starren , en zingt zijn geuren - walm in lang - zalige zangen ; doeken van zoeve rust slapen op ' t ál - Verlangen , en de open aarde ligt den hemel aan te staren .De weelde - boomen langs de breede zege - wegen zwaaien een ode van heil in hunne ritsel - kruinen , en de oude stammen , bij het zwellend Lente - deinen , voelen , kallem bewust , het worden in zich wegen .