(1914) En een mooien haan , die er tusschen loopt en ' s morgens ‘ Kukeluuk ! ’ roept .Hij meende haar warmen adem over zijn aangezicht te voelen gaan , hij omvademde de natte bessenstruiken en gaf haar allerlei zoete troetelnamen : - Mijn wolksken ! Mijn leeuweriksken ! Mijn patrijsken ! Mijn pepermuntjen ! Gaarne voegde hij er nog bij : - Mocht ik later eens zeggen : mijn flamingantje ! Als hij dan weer terug in zijn bedje lag , bleef hij nog uren achtereen woelen en spartelen , hij draaide zich rond en gooide zich op den rug , bijna gelijk een jong , dartelzinnig varkentje , dat men een armvol versch stroo toegeworpen heeft .Als hij van zijn wandeltochtjes in de tapijtzoete Kempen terugkeerde en den bakker in de naburige dorpen ontmoette , sprong hij lachend op zijn kar , gaf hem een sigaar , trakteerde hem in de herbergen en hielp hem hier en daar zelfs een krentenbrood over een dorenhaag of door een openstaande schuur binnensmokkelen , in de winningen namelijk , waar de gierige boervaders niets van dergelijke snoeperijen weten mochten .