(1909) In het begin vooral van sommige dezer Recitatieven wordt van tijd tot tijd plotseling ons oor getroffen door eene enkele strofe die ons vasthoudt , zooals ware poëzie dat doet .Zoo is de herdenking eener eerste liefdesure : Zong toen de dag niet mee gelijk de zee haar schoon aaneengebondeu lied vol kantelende accoorden langs ' t eindloos ruischend strand ? Het komt mij voor dat zulk een eenvoudiger maar in zuiveren toon geuit motief den dichter Islees op veiliger wegen voert dan de gezochte observaties van zijn ‘ Ingenium ’ of die klanknabootsende kunst die wil verhalen hoe de kerkklokken staamlen verrukt met hun kleeplende tongen , dronken bezeten , ' t orakelend spreken Bloelliánn , blielliáan , blieóenn blieljáan .K .