(1920) Hij lag er zoo gelukzalig te genieten , er kwam hem niets in het hoofd dat zijn geluk kon verzuren , neen , de Witte dacht enkel aan de dingen van het oogenblik , niet aan die van voor of na , en zoo soesde hij langzaam in slaap .En om hem laaide de schoone zon over de verre beemden , sjierpten de weidekrekels met hun schor erbarmelijk stemmetje , geurden klaver - en koekoeksbloem onder het lage gras , en boven zijn hoofd hingen de loome blaren van den elzenstruik te snakken van de warmte .Om de Witte zijn slaap waakten en zongen al de mooie dingen van het leven .