(1895) Snorrend en bonzend ging de trein eenige keeren per dag in de verte voorbij het witte landhuis , midden door de onafzienbare heide .' t Was een mooie Meidag , de wilde roosjes bloeiden en de zuidenwind bracht de geur der jasmijnen naar het kleine bergje , waar onder een treurberk een kleine jongen stond .Hij hield de linkerhand boven de oogen en in zijne rechterhand een grooten zakdoek om straks te wuiven als de trein voorbijkwam .