(1908) Dat is dan niet meer iets waar je om schreit , maar iets weemoedig liefs , dat je nu heel goed weet dat nooit ergens bestaan heeft dan alleen in je zelf .Het is of er een sprookje in je woont , zoo iets van een maanlicht - zomernacht met geurige rozen in het dooden - licht , een sprookje dat zoo nu en dan uit zichzelf zich vertellen gaat .Als je dan maar werkt hindert het niet , maar wanneer je luiert omdat het werk niet lukte , wordt je nerveus - zyn er nog wel eens een weinig erger door .