(1827) Ondertusschen was deze Aran en Titus het gedrochtelijkste wanschepsel dat ooit de verwilderde verbeelding kon voortbrengen ; opgeblazen nogtans door de overdreven lofspraken , versmaadde Vos niet alleen alle onderrigting , zelfoefening en beschaving , maar achtte zich aan geene regelen of tooneelwetten gebonden , en schreef een tweede treurspel , Medea , nog wanschapener , zoo mogelijk , dan het eerste , met een winderig voorberigt , waarin hij met de uiterste laatdunkendheid en verwaandheid alle tooneelwetten als onnutte belemmeringen der genievlugt verwerpt , en met versmading nederziet op horatius , die ze voorschreef .Behalve deze twee tragische hoogdravende wangedrochten , schreef hij in de platte Amsterdamsche straattaal de stinkend - morsige en beestachtig - ontuchtige klucht van Oene waarmede hij zijn ' tooneelarbeid besloot .Middelerwijl was Vos aangesteld tot een der zes Hoofden van den Schouwburg .