(1909) Dan zette hij de vingers aan de lippen Op ' t smalle fluitje , dat hij zelf in ' t riet , Met vlugge hand , zich sneed , zoo Pan verzon , En danste vóór op ' t mollige tapijt , Naar de effen maat van eigene muziek , En heel dat jonge volkje met hem mee , Vroolijke kalvren on het blonde lam .Of wel , hij zat ter - neer in de onbewogen En effen schaduw van een eenzame ' eik , - Maar alles daar - om - heen was zonne - licht - En blies hun aller - hande liedjes voor , En zong daarbij van blijden zomer - tijd , Van lange dagen , in het geurend gras , Roerloos te droomen onder blauwe lucht ; En hoe de God , die door de weiden gaat , Wanneer het middag is en alles rust , Iedere kudde met haar leids - man kent , En óok een God is voor het makke vee .Zonk dan de zon wat lager naar de kim , Dan leek de weide een vasten - avond - klucht , Vol grappen en grimassen van door - een Buitlende kalvren met het logge schaap , Drok - galoppeerend , onder zacht geblaat , Terwijl een rei van witte geitjes danste Een wulpsche menuet in de avond - zon .