(1859) Zy gilt , treedt nader , deinst te rug ; Naauw kan haar angstig hart nog hijgen : Zy had dien zelfden uchtendstond Almanzor zien dat ros bestijgen .Nu dwaalde ' t eenzaam ! ‘ Allah ! ach ! Bedekt met bloed , wat ijslijk teeken ! Hy leeft niet meer ! ( dus roept zy uit ) En ik , - alleen om hem te wreeken ! ’ Vervoerd door wanhoop , woede , en schrik , Bestijgt zy ' t ros van haren Gade , En roept : ‘ ô Mijns Almanzors geest , Daal - kom mijn ' zwakken arm te stade ! ’ Nu rukt zy voort - maar ach , waarheen ? Wat pad geleidt tot haar Geminde ? Ach , brak de dageraad hervoort , Op dat zy den Verslagen ' vinde ! Dan ach , de duisternis des grafs Zweeft om haar angstig harte henen ; En ieder biggelende traan Schijnt in haar oogen te versteenen .‘ Almanzor ! ’ roept haar zwakke stem , ‘ Op wien moet ik uw doodslag wreeken ? ’ - ‘ Zaïde ( baauwt een hol geluid ) Wat wilt gy in dees woeste streken ? ’ - ‘ Wie zijt ge , ô Vreemdling , die my kent ? Ach , doe my van mijn Gade hooren ! - Een woord herroept my van de dood , Of moet my ' t smachtend hart doorboren .