(1724) Hoe zwiert myn doffe brein , van ' t laag , naar vette toppen ; Ik zoek den Man weêrom , die niet verlooren is / De Rymkunst , als ze draaft , loopt ligt den bron - aâr mis , En moet zyn schraalen mond , met vreemde borsten stoppen .Hoe swelt uw speen , myn God ! hoe botten marm ' re Zuilen ! Hoe baart uw ' Oceaan zyn zog in ' t teêr begrip ! Is dan uw groot Heel - Al , niet grooter als een stip , Zo wil ik al , wat is , uit niet doen opwaarts puilen ; Weg Hypocrene dauw , weg boezems van de lusten ; Uw toverlonk te slegt , bevalt de wysheit niet ; Daar is een and ' re geur , een eeuwig zuiker - riet , Waar aan de Man vast lurkt , terwyl hy leid te rusten .ô Zuiger van uw God ! hoe vlamt uw lip door ' t gloeijen ? Wat vloeit ' er niet al vuur in ' t tedere ingewand ? Ei zeng u niet , ô pen ! de Man die staat in brand ! En in dat heet gewoel , zo blyft hy altoos groeijen .