(1896) Hij was even stil gebleven en zij had doorgewerkt , neuriënd onder het stage voortgaan van haar handen die hij zag lichten boven het donkere aard , tusschen de teere takken der struiken , op het natte groen der zoden die zij voorzichtig vastdrukte op den grond .Toen zij hem zag was ze opgesprongen uit haar geknield liggen ; hij was naar haar toe gegaan en had haar gekust op haar frisch - riekende wangen waaraan een lentelucht kleefde , een mengeling van koel - zonnende lucht en vochtig blad .Zij was lachend blijven staan , hoog boven hem op het donkere aardperk , haar handen die zwart waren van den doorgewoelden grond , terug - houdend achter haar zijden , en neerinnigend haar oogen naar zijn wonderend staren had ze zich voorzichtig voorgebogen naar zijn gezicht en had hem teruggekust even drukkend haar lippen op de zijnen .