(1919) Ze hoorde bijna niet , wat hij zei ; de woorden smolten ineen met het geruisen van zee en helm tot een verlokkend lied , dat denken op de vlucht dreef ; ze liet zich maar gaan , machteloos om weerstand te bieden , tot ze zich geklemd voelde in zijn armen , zijn warme lippen op de hare .En met gesloten oogen , haar heele lijf sidderend van nieuw genot , bleef ze zoo liggen , voelend de warmte van zijn lichaam , in haar ooren zijn stem met stroom van liefdewoorden , als bedwelmend geurende bloesemregen .Toen hij haar losliet , richtte ze zich op en bleef tegen hem aangeleund , met een gevoel van blijheid , alsof al ' t blauw en ' t goud van zee en hemel in haar over waren gevloeid .