(1909) Hij las het , zooals alleen mijnheer du Bessy kon lezen , uitmuntend voor , en hij was , eer hij op het laatste vers stilhield , zoo aangedaan , dat hij haast het slotrijm miste .Hij kreeg van Vere twee klinkende zoenen en gaf haar dan over aan het stillere proza van Simon en den pastoor .Vere knikte en bloosde .