(1858) - Horatius .Niet slechts gelijk de nijvre Bij In ' t aardvernieuwend jaargetij ' Op ' t vliezen vlerkjen bromt en snort , Op hyacinth , jasmijn , en rozen , Zweeft Dichtkunst voor - en voorwerp door , En schildert voor ' t verrukt gehoor Den wierookgeur en ' t bloeiend blozen , Met d ' eedlen balsem dien zij stort Tot heeling van den krachteloozen ; Doch meer is ' t wat een geest vermag Die teugels aanneemt noch gezag .Als de Arend van d ' azuren boog Nu als een pijlschot van omhoog In eens op zijn beoogden prooi Ter neder stort met bek en klaauwen ; Nu , zwevende in een lager lucht , ' t In kringen omsluit door zijn vlucht Die ' t red - en raadloos dier benaauwen Met altijd enger vleugelplooi , En ' t moed en krachten doen verflaauwen , Tot hy ' t , in doodsangst afgemat , In de uitgestrekte nagels vat : Zoo is der ware Dichtren lied , Dat nu eens stout door de ader schiet En aangrijpt waar zijn geest op staart ; Dan , als in stille lucht geheven , Het eigen voorwerp van zijn gloed Met zachter bruischen van het bloed In neveldroomen schijnt te omzweven , Met regelvaste en kalme vaart , Om , op zijn ademtocht gedreven , Het aan te grijpen in zijn schoon Met streelingvollen hartentoon .