(1705) Onze Reis was gericht , om vyftien uuren in een etmael af te leggen , en negen te rusten .Langs de weg waren uitnemende schoone Landsdouwen ; Appelen , Peeren , Karssen , Hop , alles wascht daer in ' t wilde , en menigte Visch - ryke Rivieren , hebbende in die groote streek niet meer als een eenig Man gevonden , die zich in een Bosch onthield , en zich geneerde van Kruiden , Kool , Wortelen en Rapen ; en nu twaelf Jaren lang , zijn wooning aldaer gehad hadde : hy was niet heel aenzienlijk , door dien zijn haair en baerd , meest in een gegroeid was , en hy het zelve alleen met zijn vingers kemden : had alleen een wolle Rok om ' t lijf , vorders zonder hoed , kouzen en schoenen : hy verhaelde , dat dikmael des Winters , Beeren en Wolven omtrent zijn Hut quamen snuffelen ; maer nooit eenig geweld deden .Ik vraegde hem , of hy niet begeerig was ' t Kluizenaers leven te verlaten ; maer hy voerde mijn daer op te gemoet , dat God hem nu zoo veele Jaren in dat Bosch hadde onderhouden , en nooit van eenige ziekte hadde geweten , nu ' t overige van zijn dagen daer ook meende te verslijten : hy was vier en twintig Jaren oud zijnde , met een Koe van zijn Vader door gegaen , en dorst niet weder tot zijn Vaders Huis keeren ; en na dat hy vier weken doolende had omgeloopen , eindelijk dit Bosch tot zijn woonplaets verkoos : hy hadde niet tot zijn gezelschap als een Kat .