(1908) ’ 230 U is ' t geen raadsel meer naar wien mijn blik zich richtte , Sints d ' aanhef ik gedacht vernuft en vriendschap diêr , Sints ' k u het fraaie vers dorst wijden dat hij dichtte , Fraai , - schoon ' t gebruik zijns tijds hem tot een diens verplichtte , Door d ' onzen , licht min juist , verzangerigd in wier , - Fraai , - hart ' lijke innigheid gepaard aan hoofschen zwier .231 Uwe oogen hadt ge , als ik de mijne , laten weiden Of ergens , op de paên , die naar ons loofdak leidden , Geen statig stijgend ros een deftig ruiter droeg , Wiens heuschheid in ' t gebaar zijns groets viel te onderscheiden Zelfs als de wind door ' t blond der dunne lokken joeg , Wiens ernstig aangezicht van zielenvrede loeg : 232 Gemoed en geest elkaêr opwegend en doordringend , ' t Geheim der grootheid van dier gulden eeuw gemeent ' , - Wier zin en ziel in hem verrassend bleek vereend , Geen kracht , geen gaaf , geen lust verlooch ' nend of bedwingend ; Die prikk ' len achtend ' ter ontwikk ' ling ons verleend , - In ' t stof alreê naar ' t heil van hooger sferen dingend ! 233 Hij , in wiens eerste lied zich hoofd en harte ontsluit , Of ' t blad of ' t bloesem waar ' van zijn gevierde linden : Wat frischheid straalt er af ! Wat balsem geurt er uit ! - Schoon hij de banden prijst , die ' t hechtste aan de aarde binden , - Der vaad ' ren land , der liefste lippen , - weet zijn luit Verheev ' ner noten voor onz ' hemelvaart te vinden ! 234 Werd vroege kennisdorst ooit weeld ' riger gedrenkt Uit schalen , die om strijd verleên en heden boden , Dan ' t hem weêrvoer , wien oud en nieuw den lauwer schenkt ? Zag immer jong ' ling zich door kunst bij kunst gewenkt Als hij , dien alle om ' t zeerst in haren lusthof noodden Eer naar de lier hij dong , de hoogste gaaf der goden ? 235 Hij , die de wereld van zijn dagen , ' t licht en ' t bruin , Benijdbaar gâ mocht slaan als gunst ' ling der fortuin , - In vaderlandschen beemd , van vergelegen reede , ' t Gebloemte plukkend waar ' t ook oplook voor zijn schrede , Nu in der Britten hof , dan langs der Alpen kruin , - Ging niet naar ' t zoet tehuis al wat hij zaâmlas mede ? 236 Gekeerd stoffeerde hij geen breed gespannen doek Met wond ' re wemeling van reuzige figuren : Slechts in de de korte wijl der werkzaam ledige uren , - De zoetste wis zijns dags , - kwam d ' etsplaat uit den hoek En griffelde zijn naald zoo kunstig en zoo kloek Dat ze in een oogwenk schiep wat de eeuwen zal verduren ; 237 Toch had , trots al den lof dien ' t werk ge waardig keurt , - Zoo zijn verrassing ons ware uit het dal gebeurd , - Uw dank ' bre hulde , oprecht , de soberheid betreurd , Die , schoon kenschetsend hij zijn vorstentrits dorst roemen , Hunne egaas hem alleen eerbiediglijk deed noemen , Als ging het oordeel schuil in schaduw zulker bloemen ! 238 Gij , die den spot drijft met onz ' kieschheid , - zoo verfijnd Of ze alle vlam van minne , of ze al heur vonken bluschte , Hoe zeer ze in donker nog de liefste dartel mijnt , - Gij , die ' t geen grofheid acht wat haar een gruwel schijnt Dat , op zijn ouden dag , zich Hofwyck ' s heer verlustte In ' t luist ' ren naar het paar dat om een hoekje kuste ; 239 Gij die dat , wedde ik , al wat zingt gerust liet doen , - Het luist ' ren , meene ik , - als ook ons in ‘ vrouwen - soen ’ Het lieflijk voorspel klonk van eerbaar huw ' lijksleven , Van hope als Keesjes beê van Trijntjes ja ! mocht voên , Van hand en hart zoo graag en zoo geheel gegeven Dat d ' evenaar gestaêg bleef in het huisje zweven ; 240 Gij , and ' re Sterre , - die zijn Daghwerck ' t minst genoot Waar , ' t meest om harent wil , hij schijnschoon onkruid plukte , Marino volgend , - maar wier hoofd in weemoed bukte Niet enkel toen de klacht Petrarcas ' t lied besloot , Neen , telkens als hij zoo oorspronk ' lijk uit het drukte Wat heil een echt , als deez ' hervormd en huis ' lijk , bood ; 241 Gij hadt hem , als hij ons ware in dat uur verschenen , Vol geest toch goelijk , zoo beminn ' lijk schoon bedaagd , Uw bede niet gestort of haar ook ' t oor zien leenen : Prinsessen , daar zijn dicht te zelden van gewaagt , Schoone oogen , licht van vreugd , - schoone oogen dof van ' t weenen , - Hoe waren zij door u bewonderd en beklaagd ! 242 Wis deedt ge ' t fluks om ' t zeerst de grijze fransche vrouwe , Die hij in wijlen zag van onvertroostb ' re rouwe Toen zij hem , knaapje aan ' t hof , ten handkus naad ' ren liet ; Wat vleiend vorstenwoord zijn ' heugnis ooit ontschiet ' Het voorbeeld dat zij hem beval in vaders trouwe : ‘ La patrie et la foi ! ’ die les vergeet hij niet ! 243 Aanvallig tegenbeeld van Fred ' rik Hendriks moeder Daagt jonge Amalië u , - dien prinse door zijn broeder Tot gemalin beschikt , ten bate van de staat ; ‘ Is Mouringh ’ , twijfelt gij , ‘ niet meer zijn huis ten hoeder Dan ' t vaderland , als hij gerust ten grave gaat Daar ze aan zijn stervensspond verschijnt in bruidsgewaad ? ’ 244 Sla jaren lang haar gâ , met dochteren gezegend Wier deugden volk bij volk houdt in gedachtenis , Het dankbaarst voor een zoon , in wien zoo overwegend Wat groot is blinkt , of ' t lot den hoorn des voorepoeds leêgend Hem alle gaven kwist , opdat hij geene er miss ' : En tuig hoe echtpaar en gemeent ' gelukkig is ! 245 Ach ! waarom faalde toch den toovenaarspenseelen Van Dyck ' s ' t vermogen om in schets van kinderspelen Ons harte door een greep uit schalk genot te stelen ? Hij , schild ' rend schepper van waarachtige edelliên Vergt huiv ' rende eerbied af als wij zijn Stuart zien ; Maar mocht door ' s meesters hand den kleenen recht geschiên ? 246 Der bloode Mary , toen te Helvoetsluys zij landde ? - Der blijde Mary , die zoo geestig zich vermande Waar ' t hof op Honslaersdyck voor haar den feestkelk hief , En zij zijn Hoogheid vroeg wat Willem ' s ‘ hartedief ! ’ Beduidde , als hij haar leest ten welkomkus omspande ? Het bruidje Mary zoo luchthartig en zoo lief ? 247 Uit zwacht ' lend mos voorspelt de roos ' t betoov ' rendst bloeien , In ' t maagdelijn komt reeds der schepping sier aan ' t licht : Doch waar ook van ' t paneel haar blik op ons hij richt Wien kondt die aan hoe fier deze oogjens zullen gloeien , Wat lust , ach ! ook wat leed , in tranen hen ontvloeien Wordt d ' argelooze dra de prooi van ' t minnewicht ? 248 De jonkvrouw Mary , tot dat gulden tijdperk komend ' Waarin wat adem heeft ons ' t lied der liefde zingt , - De jonkvrouw Mary , zich met waardigheid betoomend , Als menig speelnoote uit den stoet die haar omringt Te dartel naar de gunst des dapp ' ren Willems dingt , - De gade Mary , van het zoetst verwachten droomend ; 249 Sir Antony hadde in verrukking ons gezet Elk oogenblik gepeins der eeuwen reeks vermakend ' Door tinten slechts voor hem beschikbaar op ' t palet , Als eer zij mijm ' ren mocht zoo hopende en zoo hakend ' Niet lang reeds in St .Pauls het allerlaatst gebed Ware aan een ziel gewijd te laai voor ' t schoone blakend ' ! 250 Geen gunst ' ling van ons hof , - als deez ' ' t aan Karels was , - Geen Gerard Honthorst die in hoofd noch harte las Bij ' t staren op ' t gelaat van vorsten en vorstinnen , Voor zielsverlangen doof , maar oor voor dat der zinnen .