(1880) Nabij Arnhem maakt de zoogenaamde Apeldoornsche straatweg een heerlijke golving door de Sonsbeeksche vallei .Over de breede beek , - wier helder nat ginds op het schoone , ja zelfs in den winter zoo prachtige landgoed , in fontein en waterval vroolijk klatert , en zwanen wiegt binnen breede vijverboorden ; over de beek die afdaalt naar Gelderland ' s grijze hoofdstad , om - meestal verscholen - zijn naam er te geven aan een straat waarin zich een groot en somber gebouw verheft : over die beek met zijn bleekerijen er nevens , voert de weg naar den pas voltooiden spoorweg - tunnel ; en , onder hem door , weder rechts , met een steilen oprit naar het witte stationsgebouw , waar de vurige stoomrossen , dampend en snuivend gereedstaan om al wat ros heet te beschamen .Maar de beide rosinanten voor den Zwolschen nachtwagen , alsof ze de minachting gevoelden waarmee die ijzeren renners van verre op hen neerzagen , spanden nogmaals al hun krachten in , en , - de zweep van Gerrit mocht de voldoening smaken dat ze in ' t gezicht der stad met ‘ en straffen gang ’ de Sonsbeeksche vallei en den tunnel doorjasten , om eerst bij Sanders ' lustig : ‘ Wilhelmus van Nassauen ’ , op den steilen stationsweg over te gaan in een amechtigen stap .