(1857) Ach ! hoor , ja hoor het als in deernis voor u ruischen ; Wat zoudt gy ' t tegen u ten wraakeisch op zien bruischen , En elken druppel u verdoemen tot de straf Om wier bevrijding Hy zich - zelven overgaf ? Ach mocht ge u - zelf , als Hy u , zondaar , mint , beminnen ! U - zelf voor die ons kocht , als zijn verloste , winnen ! Hem eeuwig danken , en , aanbiddend voor zijn throon , Geen zoon der aard meer zijn , maar Gods , uws Scheppers , zoon ! Ach de Eeuwigheid toont in nooit toe te sluiten kaken Hier ' t onverganklijkst heil , voor Jezus oog te smaken ; Daar , eindloos lijden , door geen aardsch beperkt verstand , Door geen verbeelding , die heur veerkracht overspant , Geen menschen - , ja ook zelfs geen Geest - of Englentalen , Of in te dringen , of met klanken af te malen .En dit , dit treden wy , wy roekloos slijkgebroed , Dolzinnig roekloos , ja , zelfs tergende , in ' t gemoed ? Dit durven we in ' t gezicht van ' t naadrend nooduur trotsen ? Wat zijn wy ? menschen ? of ( verdoolden ) zijn wy rotsen , Die ' t bliksemen vergruist , maar zonder zelfbesef ? Wy , siddrend , kermend , week , by ' t nietigst wat ons treff ' ! Onzinnigen , of is ' t , van wanhoop aangegrepen , Dat ge u gedachtloos in de draaikolk weg laat sleepen , En , éénmaal blindgehold , u - zelf te barsten rent ? - Helaas ! dit zelfs waar nog iets troostends in de ellend ; - Maar ziel en lichaam en van één verscheurd geweten , In gloeiend zelfverwijt steeds dieper opgereten , Onheelbaar , reddingloos , en ' t jammer uitgebreid Door aller eeuwigheên ondenkbare eeuwigheid ! - Berouw - ? Neen : geen berouw of ' t rust op zelferkenning ; Maar voortgang in den vloek van God - en Heilandschenning , Ja , tot verzinking toe in waren Duivlenaart ! Wat denkbeeld , ô mijn God ! Bewaar ons , die bewaart ! 1827 .Avondschemering , 66 .