(1840) Het is mij onmogelijk naar eisch te beschrijven , wat ik gevoelde , toen ik deze tot geestdrift opgewondene zelfmoorderessen , door eene talrijke volksmenigte bewonderd en nog gedurig meer aangeprikkeld , blij te moede naar den brandstapel zag snellen , volkomen bij hare zinnen en niet bedwelmd , met vasten tred dien zag beklimmen , en in eene soort van verheerlijking de eene na de andere zich rondom het lijk des Konings zag neêrvlijen , dat met groote praal vóór haar op de houtmijt lag uitgestrekt .Nog altijd geloofde ik , dat dit alles een goochelspel , eene vertooning voor het volk was ; maar toen men nu deze levenden , nevens den doode , zorgvuldig met biezen matten bedekt , er eenig reukhout over uitgespreid en vervolgens den brandstapel aangestoken had , - toen liep het mij ijskoud over den rug ! Ik stond slechts tachtig schreden van den houtstapel verwijderd , was geheel oog en oor , maar hoorde noch gekerm noch gesteun , zag niet de minste beweging onder de matten .Waarschijnlijk zullen de ongelukkigen terstond gestikt zijn , want van onderen ging dikke rook en dwalm op , waaruit vruige tongen het maal , dat zij weldra verslinden zouden , belekten ! Het volk was volkomen rustig en in aandachtige verrukking ; het verschrikkelijke doodfeest werd slechts door eene zachte Oostersche trommelmuzijk , door het Ram ! Ram ! ( God ! God ! ) der Braminen en door het knetteren van het wildwoedende vuur begeleid , - anders hoorde men geen geluid hoegenaamd .