(1909) In vogels , luchtig heenzwevend op hun uitgespreide vleugels , ziet hij het beeld van verheerlijkte menschen .Heerlijk is der aarde schoonheid , doch zij geeft ons slechts een voorsmaak der hemelsche schoonheid en zaligheid : Als wy door groene beemden gaan , Daar veelderhande Bloempjes staan , Die tot ons al iet willen spreeken , Met wit , en blauw , en rood en geel , Vermengt , besprengt , soo schoon en eêl , Hoe wel , hoe nau en dicht bekeeken ; Terwyl zy haaren geest van geur , Door ' t aangenaame Lyf van kleur , Zoo hert - verquik ' lyk van sich geeven , En ' t windje , veegende oover ' t Hof , Met bloeysel - reuk , het ruysend lof Der hooge Poopelaars doet beeven , De morgen - Son soo heerlyk blinkt , En koele dauw van kruydjes drinkt , By ' t tuyt ' ren , fluyten , singen , queelen Van ' t lugtig vlugtig pluym - gediert , Dat tusschen Aarde en Heemel swiert En door de takjes heen gaat speelen ; Dan dencken wy in ons gemoed : O Paradys , wat zyt gy soet ! Tegenover de aardsche vergankelijkheid stelt hij het onvergankelijke van een beter leven in deze schoone verzen : Hoe menigmaal sach ' t woud zyn groene bomen Bestorven als een dood , Hoe menigmaal was ' t wederom , als dromen , Als ' t groene blad in ' t vroege voorjaar sproot .Hoe menigmaal ging ' t moede leve leggen , Gedooken in de nacht , Hoe menigmaal quam ' t goede morge seggen , Hoe menigmaal is dit en dat volbracht ! ' t Is alles heen ; Maar ' t God begerend suchten , Gesaayd in goede aard , Beloofd een schat van Eyndeloose vruchten , Die Jesus vind , heeft overwel vergaard .