(1791) Laat de liefde bij ons woonen , Die ons niet dan bloemen biedt ; Noodlot ! ik benij zelfs vorsten Dan hun kroon en glorie niet .Als mijn meisjen mij aan ' t harte Vrolijk als een engel rust , En , zig wiegend in mijne armen , Nu eens scherst , dan zingt , dan kuscht , Als , ter zijde van mijn hutjen , ' t Zilvre beekjen , ruischend , vliet ; Als de maan ons dan beluistert , God ! hoe dankt u dan mijn lied ! Met een kusch doet zij me ontwaaken , Reeds bij de eerste morgenstraal ; Juicht het blijde zonlicht tegen ; Zit met mij aan ' t ochtendmaal ; Spoedt zig dan van dartle kinders Naar den arbeid , blij van ziel ; Spint het vlas , dat ik haar bouwde , Op haar vaardig snorrend wiel .Altijd is zij blij en lustig , Als ze iet teders mij vertelt ; O ! wat is de man gelukkig , Die zig nooit om rijkdom kwelt ! Arm en nedrig is mijn hutjen , Maar de vrede woont ' er in ; God ! ach geef me altijd die bede , Dat ik vergenoegd min ! Dikwijls zing ik dit liedjen met nannie , schoon ' er in deeze tekening iet zeer interessants zij , dat bij ons nog mist ; doch wij genieten het reeds in de hoop ; en , zoo de goede Hemel ons aardsch geluk bevestigt , zingen wij ook die regels hier na - Nu leg ik de pen neêr , volg nannie naar het vogel - eilandjen , en ga bij haar zitten .