(1873) Ja , dikwerf wordt het duister voor mijn oog Bij al die liefdeloosheid , al dien haat ; Maar zie - , de Zondag komt ! en bij zijn licht Vergeet ik al die zorgen , al dat leed Hij opent mij het vriendlijk kerkgebouw Dat me uitnoodt tot gebed , tot dank , tot lof .Daar ruischt me een stem des vredes te gemoet ; Zij spreekt van God , van Liefde en Vaderzorg , Die niet één kind , hoe min ook hier geteld , Vergeet , maar ieder mildlijk geeft En niet verwijt - , en nimmer wonden slaat , Dan waar zij zelve ' t eischt voor ons geluk .Ik luister naar die zachte Hemelstem ; ' t Geloofsvertrouwen keert weer in mijn ziel En ' k acht den haat der wereld langer niet , Opnieuw verzekerd dat Gods Vaderoog Ons in geluk en onspoed gadeslaat .