(1842) De bosschen scheemren reeds , die aen de kimmen hangen In donkergroenen dosch : zy heldren in den gloed Des dags , en de omtrek dryft in vollen stralenvloed .Het minste kruid ontkrult zyn blad , niet langer treurig ; De minste bloem ontsluit haer kelkje frisch en geurig , De dauwdrop perelt , waer zich ' t grastapeet ontspant , Het zwerk is opgeblauwd , en ' t groen bediamant .Verkwistend stroomt het licht uit Gods ontsloten handen , En ' t vooglenkoor zingt hem , by ' s menschdoms offeranden ! De Jongling ziet het aen , met welkomgroetend oog , Nu op het veld gevest , dan op den Oosterboog , En , door het schoon verrukt alom zoo grootsch ontwikkeld , Stroomt op de lip zyn ziel , tot dankbaerheid geprikkeld : ‘ Alvader , gy , wiens lof in ' t minste windtje spreekt , Wiens liefde in ' t roosjen aêmt , en in den dauwdrop leekt , Wiens Vaderstemme zelfs in ' t wolkenschokken dondert , ' k Heb steeds natuer in u , en u in haer bewonderd .