(1918) Hoe vreemd werd nu op eenmaal in zijn oog de dag , hoe lang geleden scheen het hem , dat hij was van huis gegaan , hoe ver weg lag dat huis met het raam in Aaltje ' s tuintje , waar hij gistermiddag gezeten had .Anders ' s morgens in de stampvolle tram , naast en tegenover zich dezelfde nuchtere onontwaakte gezichten - de bedrijvige volksbuurten , waar altijd het zelfde zich te kijk bood - overal haastige , jachtige menschen - nu was hij door geheel andere wijken gegaan , als door een vreemde stad en hoewel al veel langer dan gewone dagen onderweg , kon hij nu nog in een plantsoentje zitten , met den rug naar de stad en uitzicht op het station , waar een reuk van koffie en gegloeide suiker uit de branderijen en raffinaderijen van den kant der nijvere buurten om hem woei in zoete vlaagjes .Over de brug , die van het station af de stad invoerde , zag hij den ononderbroken stroom van menschen komen , meest reppende heeren in keurige kleeren , glimmende bruine schoenen , glanzend gesteven linnen , korte toegeknoopte buizen - gladgeschoren zaken - poenen en beursrekels , - zij waren de soort waartegen Leonard Plas van al zijn medemenschen den grootsten afkeer had , niet de oude deftige kooplieden , maar dit jongere gebroed , deze ‘ Amerikaansch ’ - doende praatsmakers , die niet tevreden waren als er niets te braniën of te gokken viel .