(1790) Dat het gebrek naar tooizels hake , Die door weelde zyn uitgedacht ; Dat het zich afschuwelyk make , Door een ' uitheemschen ydlen dragt ! Neen , myn Kniertje behoeft geen strikken , Om haar jeugdig en frisch gelaat , Waar op het schoon te pryken staat , Op te flikken of op te schikken ; Waar de natuur haar siersels biedt , Daar behoeft men die tooizels niet ! Als ik , met haar , te feest zal treden , Als meui Marregje jaarig is ; Of als oom Piet ons heeft gebeden , Aan zynen welvoorzienen disch ; Zie dan zou men het wyfje stelen , Schoon slechts eenvouwig opgetooid ; Dan is ' t hulzel , ' t doekje geplooid , ' t Keursje , en het rokje , in alle deelen , Zoo naar eisch , en netjes , geschikt , Dat het myn oog en hart verkwikt .' k Zou niet , zoo als de steedsche knapen , Voor een vlakke gouden ducaat , By een madam of juffer slapen , Met een besmeerd geverft gelaat , Dat men zoo wyd en zyd ziet blinken , En wier hairen , met gerstig vet , Haar , op het hoofd , zyn saamgezet : Foei , wat zou zy , in ' t bed , wel stinken ! - Neen : neen ; myn Kniertje ruikt zoo frisch , Als daauw die versch gevallen is .Het land kan ons nog Kniertjes geven ; In de steden vind ik die niet ; Zeg my , wien baart het buitenleven , Of wien baart de akkerbouw verdriet ? Ik zou voor al het geld der grooten , Voor hun meisjes , hoe ook getooid , Hoe besmeerd en met asch bestrooid , Kniertje niet voor het voorhoofd stooten ; ' k Zweer het u , op ons helder bed , Heb ik , met haar , de grootste pret ! Vry - landbouwery .