(1885) Het is een goed gestelde boutade .Toen de auteur eenmaal in het begin een paar van onze literaire piassen van de sokken had geslagen , begon hij bloed te ruiken en sabelde er op door .Men kan de zes bladzijden lezen , zonder een ander gevoel te krijgen dan het streelende besef een landgenoot te bezitten , die zich zoo goed uitdrukt in een vreemde taal .