(1911) En van heel hoog daalden met het blanke gestraal fijne , zilverhelle geluiden .Glazen klokjes luidden daarin en harpen tokkelden als vallende gouden klankdroppen en snaren ruisten zoals de psalmerende wind die door het lover der wouden vaart .Sterker werd het geluid en breed zwol de deining der klanken die als een regen van manestralen en langzaam - aan gouder en fonkelender als van zongestraal doorspeeld neerzonk op het dodenvlot dat met het wassende water van de brui - sende Styx gestegen , traag wegdreef in de doorflonkerde verte .