(1710) Daar zoo een Prins , die ons gebed Zal hebben op den troon gezet , Ons nimmermeer verlaten zal ; Maar geven ons de keur van al De ampten van het gantse land ; Laat dan de deugt , en het verstand De eer , en trou , daar al de rest Zoo zeer op snorkt , zien , wat ' er best En veiligst is voor haar gezin , Zy komender noit weder in ; ' t Zal niet als maar voor de onze zyn : Daar zweeg den onverstand .Jupyn , Die d ' ydle klap had aangehoort , En daarom heftig was verstoort , En wagte niet een oogenblik , Om z ' altesamen in den strik Te vangen , die zy tot een dwang En onverdienden ondergang Den vromen zogten aan te slaan : Hy zont haar dan van stonden aan Een Nieuwe Vorst , een Prins , een Heer , Een Koning , en al wat men meer Begrypt in eenen naam en taal ; Hy zont het zeg ik altemaal In een gemengt , want hy zont haar Een langgebeenden Oyevaar , Die met Oranje bek en poot , Zoo meenig wyze kikker dood ' , Die gaande met zyn wyde schreen , Door veld , door sloot , door modder heen , Door snuffelend ' tot in den grond , Al wat hy in zijn wegen vond ; En was ' er dan by ongeval , Zoo in de sloot , of op de wal , Een welgevoede vette vent , Al was het schoon een nieuw Regent , Die slokte hy door hals en nek En klaagde nog al van gebrek : Want Heeren van zoo groot een staat , Die vintmen nimmermeer verzaad : De arme vorsen , buiten hoop Van immermeer den gulden loop Van haar veragte vryigheid Te brengen tot het oud beleid , Beklaagden , maar helaas ! te laat , De droevige uitkomst van den haat , En wangunst , die haar jammerlik Had ingewikkelt in den strik , Die goet en leven kosten zouw : Zy toonden wel een groot berouw ; Maar daar meê was het niet verhoet : Zy vonden dan te samen goet , Dat al de wysten van de baan ' t Gezantschap zouden nemen aan , En gaan met een volkome magt Door dik , door dun , door wal , en gragt , Regt henen naar den God Merkuur , En bidden hem by ' s Hemels vuur , Dat is den blixem van Jupyn Dat hy haar gonstig wilde zyn ! En bidden zijn papa nog eens , De droeve tranen haars geweens Met deernis aan te willen zien , En eenmaal nog zijn hulpe bien , Door ' t breken van het wreet gewelt , Daar hy hen onder had gestelt ; Belovende met mond en hand Van nimmermeer het misverstand Te zullen hebben , van hem weer Te bidden om een ander heer ; Als hyze maar voor ditmaal vry Wou maken van haar slaverny .Maar ' t was te laat , vrouw Majaas zoon , Die zelf de tolk is van de Goon , En kennis heeft van hunnen wil , Zey minn ' lijk , Vrinden hout u stil ; Want als g ' iet zonder reden vergt , Dat is de Goden maar getergt ; Van al de schepsels die op aard ' , In lugt , of water zijn vermaart , En was ' er geen die ' t minste stuk Bereiken kon van uw geluk : Uw handel die was onbepaalt , Waar ' t zonligt ryst , tot daar het daalt , Verhoorde m ' overal uw stem , Die aan veel zaken gaf de klem : Waar was verbond of handeling , Daar uwen aam niet overging ? Gy waart uw eyge heer en vorst , Geen die u tegenspreken dorst , Gy stelde wetten af en aan , En niemant dorst ' er tegengaan : Komt treed nu eens in uw gemoed , En overdenkt eens al het goet , Dat u is toegebragt , zoo lang Als uwe vryheid ging in zwang , Als aangename vrugten van Uw overheerde Canaän : Maar overdenk daar tegens weer , Want lof , wat dankbaarheid , wat eer Gy hebt bewezen aam dien God , Die oorzaak was van dat genot , En of het , voor de derdemaal Te voeren weer de zelfde taal , In ' t eyssen van een ander lot , Niet schendig waar met hem gespot : Want vrinden ! ik verberg u niet , Dat my uw ongeval verdriet , En dat ik u daarom te baat Wil komen met een goeden raad ; Dats dat g ' uw houwt gerust en stil , En puis laat went ' len zoo hy wil ; Want haakje weer na nieuwigheid , Ontrent het stuk der ovrigheid , En eischje een andren dwingeland ; Zo zei ik je in een droeven stant , En niet wel anders te gemoet , Als dat het kost uw vlees en bloed , En hout je eeuwig onder ' t jok , Niet van een ongevoelig blok , Niet van een inlandsche Ojevaar , Of diergelijk een heerschap : maar Van zoo een Hydra met een staart , Die u te vier draagt en te zwaart , Die u den voet zet op den nek , En maalt u voort tot stront en drek ; Of voert u ver ten landen uit , Voor planters van het zuigbaar kruit , En met uw vrouwen boet zyn lust : Dies nogmaal vrinden ! houd uw rust , Verdraagt en lyd dog al het gunt , Gy lyden en verdragen kunt : Maar lyd het zonder ongedult , En denkt , het is uw eige schult ; En of het egter zoo geviel , Dat eind ' lyk uw gestrande kiel Eens weder raakte in volle zee , Zoo houd uw rust , en leeft in vreê .