(1904) Droòm meer dan mènsch ! Je moet bloeien als ' n groote roode bloem in ' t diepste woud , die plots ' verschijnt , d ' r prachtkelke opent , d ' r geure uitademt , d ' r roode glanslicht vergloeit , en stil weer verdwijnt .Maar zal ik dan niet weer heimwee voelen weenen door m ' n vereenzaamde ziel , als ik daar sta , te midden van ' t woelende menschdom ? Zou ik jou warme menscheborst niet meer zoeken en ronddolen in ' t wilde leven met z ' n woeste en stille schoonheid ? Wat helpt ' t of een avondzon je in m ' n verbeelden omschijnt ? Wat helpt ' t of ik de hemelen in rooden brand zie staan , als ik jòu niet zie ? Jou oog niet , jou gezicht niet , jou lichaam niet ? Wat helpt ' t als ik ' t vogelentierelier hoor fluiten en luiten in den avond als zoete minnemelodie , als ik jou handjes niet zie gebaren , je rok niet hoor ruischen , de plooisels in je kleed niet kan tellen , en den geur van je meisjeslijf niet inadem ? Florence , kan ik je zoo liefhebben , zóó als ' n roode bloem in ' t woud , nooit naderend , nooit aanrakend ? Spreek lieve , spreèk ! Waarom ben je geen vrouw als alle andere vrouwen ? Waarom mag ik je niet minnen met m ' n ziel en m ' n passie , in saamstoeiende kracht ? Waarom niet in die verrukking van leven die ons de dagen doet zien als ' n paradijshal waarin de menschen jubelen in ' t gouduitvloeiende licht ? Die ons de nachten doet voelen als zilvren festijnen onder den wolkenloozen starrekoepel ? Lieve , ik zoek je oogen en je handen .Waarom moet er zangerige heimwee in me blijven snikken , heimwee die mij smart en toch zalig is .