(1904) In zoo ' n midden was hij versukkeld , aan zoo ' n lieden moest hij schoon spreken .' t Woog nu plots alles met een geweldige zwaarte op hem : ' t vuile huis dat daar grauwvlekte , de goot vol vuil , de morsige deurklink die hij in zijn handen moest nemen , de stinkende kamer schreeuwend van armoe , de vent met ' t kwijl dat liep langs zijn kin en langs zijn pijpsteel en dat vet - blinkende plaasters vormde overal op zijn kleeren , dat vreemde wijf met heur onheemsche doening , heur onheemsche kleedij , die smerige roode rok , die van rood bijna niets meer had , haar vettige jak vol scheuren , waar ' t grauwe hemd doorbarstte gevuld met papachtig - uitzwakkend vleesch ..