(1914) En zoo weten ook wij onze versblokken te gieten , glanzend en klinkend als metaal , onwrikbaar en massief als gebeeldhouwd uit graniet , of luchtig en kleurig , als wieglende bloesems op den adem des winds .Maar canzonen en stanzen , terzinen en strophen - door welk een fijnheid van bouw en verscheidenheid van muziek zij ook met de ruischende koren der Grieken trachten te wedijveren , geen van allen , die in plastische harmonie en architektonische schoonheid deze laatste zóó nabij komt , als het eenige sonnet .Het sonnet - naar den wille des meesters , beurtelings zoet - rokig minnedicht , of stroomende hymme uit de diepten der ziel , als een attische zuilenrij open en helder of met het halflicht en de mysteriën van een gothisch boog - gewelf , vat het iedere flikkering en tint van het menschelijk gemoed in een vorm , die den geheelen schat van middelen en krachten , door het rijm geschapen , met al de subtiele kunst van de lyriek der Ouden verbindt : en er schuilt niet minder noodzakelijkheid en wet in de schijnbare willekeur , waarmede hier de keer van de basis afhangt , dan zich in de chorische responsie van een Pindaros en een Sophokles vertoont .