(1862) Ziehier twee strofen van een lied aan Spanje , wier vorm en inhoud beiden u van den dichter eene niet geringe verwachting doen koesteren .Zij zijn uit den bundel van 1823 : Ach , had ik daar het licht genoten ! Als knaap met mirt en roos me omkranst ! Als jongling haar aan ' t hart gesloten , Die ' t smachtendst den Fandango danst ! Hoe zalig zon er ' t leven vlugten , Terwijl de geur der amberluchten Mij half bedwelmd aan ' t bloembed klonk , En spâ den blijden droom ontvaren , ' k Gerust den hemel in zou staren , Waar ' s Priesters magtwoord me ingang schonk ! Helaas , in nevellucht geboren , Zie ' k nimmer klaren zonnegloed ; ' t Ontbloemde veld duldt dans noch koren , En eeuwge koude stremt het bloed ! Gedoemd ten strijd met land en baren , Vergrijst ons de arbeid vroeg de haren , Verstompt het hart en scherpt het brein ; De geest , tot hooger rang verheven , Ontrukt ons ' t zingenot van ' t leven En leert ons groot , maar vreugdloos zijn .Dit is poësie , althans een begin van poësie ; doch in weerwil of ten gevolge daarvan is zij den dichter geen ernst .