(1912) Jean Baptiste moest zich schikken in het zoete geweld , en met zijn meester en diens zoons eenige schalen kissenden schuimwijn drinken .Terwijl hij het kralende vocht als zonnegoud in de fijne glazen met het licht der lamp zag spelen , terwijl hij zijn geurig sigaartje wat onhandig , doch heel voornaam tusschen wijs - en middenvinger hield , en de kronkelkrulletjes van den rook volgde , voelde hij zich in een zachte warmte van zaligheid omvatten en krieuwelingetjes van weelde titsten hem behaaglijk over de huid .Bij een nieuw slokje kneep hij de oogen even dicht en dacht toen aan zijn broer Monne , zich afvragende wat die er wel van zou zeggen indien hij hem hier zoo zag zitten in de champagne ’ .