(1918) Hij sloot de oogen en leunde tegen het raam naast de open deur en liet de vochtige geuren tot zich komen door zijn half open lippen , haalde ze tot den bodem van zijn wezen naar zich toe en zijn hart bonsde in de wrangzoete herinnering , van chrysantengeur gekruid .Een ruischen ging langs hem heen , een vleug van over - zoet parfum - opschrikkend , onwillekeurig achteruit wijkend , zag hij het meisje uit den auto het bloemenwinkeltje binnengaan - en een kilte omrilde hem , die scheen uit te gaan van haar , een zoet - riekende kilte ; de verlakte schoentjes tripten over het vochtige , morsige mozaiekvloertje naar de toonbank toe ; door de dunne , zijden kous blonk bleekgoud het fijne been en terwijl ze achteloos , vluchtig wat bloemen aanwees , die de juffrouw bij hun stelen uit het water trekken ging , stond ze afgekeerd en keek nu openlijk glimlachend tusschen de vazen door naar hem , die in zijn verbijstering , zoo bot naar binnen staarde , dat de rosse winkeljuffrouw opmerkzaam werd .Ze nam haar bloemen in vloei gepakt , maar juist het oogenblik , dat ze zich op den drempel vertoonde , sloeg uit de verdonkerde lucht een nieuwe regenbui neer .