(1845) ' t Is in den lach , die om haar lippen speelt , En in de rust , die haar beheerscht , te zien , Dat zorg en smart de goede vrouw ontvliên , Dat haar een beeld van stil genoegen streelt .Zij droomt welligt van d ' onvergeetbren tijd , Die lang verdween , toen zij haar levenspad In zaalge weelde en dartlen lust betrad , En iedre dag der vreugde was gewijd ; Toen zij , nog jong , in onvermengd genot , Op ' t geurig veld naar kruid en bloemen zocht , En zich een ' krans van witte rozen vlocht , En ' t danklied zong voor haar gelukkig lot .Zij toeft welligt thans onder ' t vriendlijk dak , Waar , met haar ' ga , zij ' t reinst geluk genoot : Toen was haar de aarde een Eden , tot de dood , Zoo onverwacht , den liefdeband verbrak .