(1893) Beschaamd , onderdrukte ik mijne droefheid , voelde het smartelijk kroppen der bedwongen smarte en zag de wilde bloemkens der graszode met duizend oogen mijn verdriet beschouwen .Ik zat op een tapijt , voor mij lag een spiegel , en boven mijn hoofd , waar de melodie der vogelen ruischte , was het prachtige uitspansel des hemels de zoldering ; maar binnen mij was het zoo eenzaam en droevig , dat ik , dwepend met mijn eigen leed , het hoofd in het gras borg , als in den schoot van moeder - zaliger en daar uitweende .Als ik mijn blik weer omhoog sloeg , zag ik door het prisma mijner tranen , dat een binnenschip recht voor mij met den vloed aan het keeren was en zich voor anker liet drijven .