(1791) Hoe veele verleide jongelingen , die nu , in den onreinen schoot der laage wellust , de edelste der menschlijke vreugden verachten , en het leven geeven aan kinderen welken voor hen niet opwassen ; die zij van het recht der Natuur berooven moeten , om zig zelven niet te ontee - ren ; die zij dikwijls aan alle de ongemakken van een arm en schandenvol leven blootstellen , zonder hun door eene tedere zorg het ongeluk van hun ellendig aanzijn te verzachten ; o ! hoe veele deezer jongelingen zouden hunne ellendige levenswijs verachten , en deugdzaame echtgenooten zoeken te worden , wanneer zij de vreugde van eenen vader kenden , van eenen vader wien het bevallig kind om hulp , of om eenig genoegen , dat zijn schuldeloos hartjen begeert , vleit en aansmeekt ; o ! hoe beloonend is alle de moeite , welke het geluk van het lieve schepseltjen vergroot , al kost zij eenige zelfverzaaking , al kost zij de opoffering van andere meer voor menschen berekende genoegens ; hoe gaarne verlochen ik de deftigheid , de wijsheid die aan mijne jaaren en mijne betrekking voegen , om mij geheel naar den kinderzin te schikken , te dartelen en te speelen met willem , en , al speelende , in zijn onschuldig hartjen de vreugde optewekken , waar voor het vatbaar , en welke voor dien leeftijd bestemd is .Een beminnaar der schoone Natuur verlustigt zig in de langzaame ontwikkeling van eenen boom , eene struik , eene plant , eene bloem welke hij zelf geplant heeft , en ziet met een innerlijk welgevallen , hoe ' er uit zijn klein zaadjen , dat hij met zijnen adem kon doen wegstuiven , een volwassen schepsel wordt ; dat alle de krachten , die in hetzelve opgewonden waren , door den tijd ontwikkeld , vertoont ; de boom krijgt een vastgewortelden stam , en elke zijner takken is omringd met glanzende bladeren ; het bloemknopjen ontsluit zig , en gloeit , en pronkt , en geurt ; de aankweeker bewondert zijne schoonheid , ademt zijnen wierook in , en vindt alle zijne moeite beloond ; kan eene bloem , kan een boom dat genoegen veroorzaaken , wat moet dan een kind , het afdruksel van ons eigen beeld , een deel van ons zelven , voor zijnen vader , voor zijne moeder zijn , wanneer het zijne krachten , bevalligheden , en neigingen meer ontwikkelt ; wanneer zij in het zwakke kindjen den toekomstigen mensch zien opgroejen ! hoe aangenaam wordt deeze langzaame ontwikkeling ! zij voedt de hoop , terwijl zij de verwachting voldoet , en de blijdschap streelt .XXXV .