(1913) Ovidius ( Metam , 10 ) verhaalt ons den oorsprong van de bloem van Adonis : Sic fata cruorem Nectare odorato sparsit , qui tactus ab illo Intumuit , sicut fuluo perlucida caelo Surgere bulla solet , nec plena longior hora Facta mora est , cùm flos de sanguine concolor ortus , Qualem , quae lento caelant sub cortice granum , Punica ferre solent ; breuis est tamen vsus in illo : Namque malè haerentem , et nimia leuitate caducum , Excutiunt iidem , qui perstant omnia , venti .Ovidius schijnt in deze verzen ‘ onse Anemone te bewimpelen ende bedecktelijck te verstaen willen geven ’ ; en hoor nu hoe van Ravelingen het gedicht zoetelijk heeft vervlaamscht : Als Venus haren vriendt Adonis aldus sach Verslagen op het velt , quam bij hem , daer hij lach , En heeft hem lang beclaegt : iae had siin diepe wonden Bijnae met eygen handt mistroostelijck verbonden : Maer dat was al te laet : des goot sii op het bloet , Dat wt sijn wonden quam , welrieckend Nectar soet : Hier door soo is dat bloet heel bobbelwijs gesvvollen ; En eer geleden was een corte stondt ten vollen , Wierdt dat een schoone bloem , van verwen bloedich root , Oft sulcx als een Granaet , van sijne schorsse ontbloot , In sijne keernen toont .Dan sij is cort van leven , Mits dat sij aen den stam niet vast en pleegt te cleven .