(1859) Ach , wie benijdt hem ' t schijngenot , Die , op den elpen throon verheven , Op onix treedt en jaspissteen , En al wat ademt om hem heen , Voor ' t fronsende gelaat ziet beven ? Of zou de weg , met goud gevloerd , Den voet tot zeekrer steunsel strekken ? - Of zou het kostbaar vorstlijk dak , Hoe trots zijn spits ten wolken stak , Hem voor den donderslag bedekken ? Neen , stervling , neen benij hem niet : ' t Geluk hangt aan geen schat of weelde .Een bete broods , en zuivre dronk , Zoo God u dit by zielsrust schonk , Erken dat Hy u rijk bedeelde ! Geen pad zoo distlig , geen zoo woest , Waar niet een geurig bloemtjen gloorde : Geen weg zoo duister , geen zoo dicht , Waar niet van ' t koestrend zonnelicht Een straaltjen door de nevels boorde ! Neen , pelgrim , mat en zwervensmoê , Ducht niet voor lavingloos versmachten ! God ziet zijns trouwen dienaars nood , En ' t roofgevogelt bracht hun brood , Die op Zijn hulp vertrouwend wachtten ! Geen neveldamp onttrekt Gods oog Het minste vormsel van Zijn handen : Geen stervling roept tot Hem om niet , Die heel de schepping overziet , En samensnoert in liefdebanden .Bedrukten , zucht niet ; komt tot Hem Die aan uw klacht gehoor zal leenen .