(1920) De groote zon schoot den speierenden glans harer stralen op de dansende speeken , en tooverde kleur en schittering tot op de behangsels van mijn doodenwagen .Al was er nu ook een mensch onder den weg gevallen , de anderen stonden nog recht en zagen de welige weiden en het vruchtbaar akkerland , hoorden de vogels klinken en genoten het licht van den lieven langen dag , den zoeten adem des zomers en den geur der voedende aarde , zoo mild , zoo rijk , dat de grond zelve eetbaar scheen .Wie mocht zich te midden de zegepralende natuur langer bekreunen om een armen sukkelaar ? Ware het niet dwaas geweest al dat genot , al die vreugd , al dien levenslust te vergallen , omdat een enkele er niet meer van genieten kon ? Een zijsprong .