(1860) Ja , ' t laatste doodsgegil van die gy zaagt vermoord , Wordt wakende , in den slaap , en steeds op nieuw gehoord ! ô , Gy vereeuwigers van ' s Warelds volktooneelen , Gy , die het leven schept op doode kunstpaneelen ; Der Vaadren lotgeval voor ' t Nageslacht bewaart ; En , Waarheid spreken doet tot aan het eind der aard ! Gy , die ons Helden maalt ; de deugd der van der werven , Der bijlaerts , der de rijks , beveiligt tegen ' t sterven , En elken Batavier die op hun beeldtnis ziet , Bewondring , liefde , en dank op nieuw in ' t harte giet ; Maar de alvaas en hun stoet , van ' t bloed der onschuld lekend , Met onafwischbren smaad voor ' t oog des Naneefs teekent ! En , Dichters , in wier zang , met wier bespraakten mond , De Waarheid over de aard haar hemeltaal verkondt ! Gy , wrekers van de deugd , en schrik der deugdverlaatren , Die siddrend , in uw stem den donder hooren klaatren ! Gy , die met schittrend licht de heldenschedels siert ; Met licht , dat op het graf en de eeuwen zegeviert ! Gy , die der braven hart doet van ontroering schokken , En tranen van ' t gevoel uit de oogen weet te lokken , Wanneer ge ons henenvoert naar ' t schriktooneel van wee , Waar honger , pest , en moord , de menschheid ijzen deê , Maar dappre braven vond , die d ' adem van hun leven Voor Leydens burgerschaar ten offer durfden geven ! - Vereeuwige uw paneel - , vereeuwigt door uw ' zang Wat Neêrland eenmaal was tot aan zijn ondergang ! - Hoe zwart zijn Hemel werd door barstende onweêrwolken , En , hoe de Dwang ' t verstiet van uit den rang der volken ! - Wat Frankrijks hoogmoed , haat , en moordlust dorst bestaan ; En , hoe de bloedstroom vloot voor opgezwollen waan ! Hoe alles bukte en boog voor plonderzieke benden ; De Welvaart vlieden moest met ingetrapte lenden ; De bleeke Honger spookte op ' t eertijds bloeiendst veld ; En tong en vrije pen in banden lag gekneld ; Hoe de ouders ' t dierbaar kroost voor vreemden moedwil teelden ; Hoe beulen met ons hoofd , als onze schatten speelden ; Geen recht , geen eigendom , geen ademtocht meer vrij , Den burger overbleef in helsche slaverny ! - Wat zegge ik ? - Ach , te min , voor ' t geen ons hart verkropte , Dat , dag en nacht , beangst voor nieuwe plagen klopte .Doch , maalt het , gy die ' t kunt ! En , hebt gy ' t uitgedrukt Met dichtverf , die de ziel van uit het lichaam rukt , Voleindigt dan ' t tafreel met de onuitwischbre vlekken Van ' t bloed , dat Woerdens grond by stroomen moest bedekken ! Versmoort uw tonen in den moordkreet die daar klom ; En zing ' uw harpsnaar zich aan Frankrijks gruwlen stom ! Aan de Nederlanders .Spilt ge uw schatten ruim , Bataven ! nimmer kost gy ' t eedler doen ; Nimmer in gewenschter tijdstip menschenliefde en deernis voên .