(1858) Ja , nog leven en nog leven zullen , als de kinderachtige strijd onzer dagen over de onvereenigbaarheid van wetenschap en poëzij reeds lang zal vergeten zijn , of met een glimlach zal herdacht worden door een wijzer geslacht .Immers , is het niet kinderachtig , nu wij in de kennis van sommige verschijnselen en wetten der natuur , terwijl nog zoo eindeloos veel ons verborgen bleef , verder staan dan onze voorgangers , - met die nieuwe kennis zoo buitensporig ingenomen te zijn , dat wij voor niets anders oog en oor hebben , en al wat niet dadelijk tot haar gebied behoort uit de hoogte verwerpen ? - Neen , er is geen strijd tusschen poëzij en wetenschap , tusschen het schoone en het ware : er is veel meer hooge en waarachtige éénheid ; en niet slechts in het half donker der onwetendheid , maar ook in het volle zonlicht der kennis tiert en geurt de heilige en liefelijke bloem der poëzij , die in het ontvankelijke , gevoelige harte wortelt , en haar ranken stengel ten blaauwen hemel heft .Maar ja , voor die velen , bij wie de oppervlakkige Salonbildung , de ongelukkige betweterij onzer dagen , die soort van halve wetenschap - erger dan onkunde en dwaling - heeft geteeld , bij wie eene hoogst eenzijdige verstandsontwikkeling plaats greep ten koste van de luttele diepte en den schralen rijkdom huns gemoeds ; - voor die velen bestaat de strijd inderdaad , van hen geldt inderdaad het woord : de toenemende ( halve ) kennis doodt de poëzij .