(1791) Ook nu ben ik zoo even t ' huis gekomen ; de schemering wilde mij met haar zwak licht niet langer op het veld verzellen , des keerde ik hutwaards ; en nu zit ik , bij het flonkerend vlammetjen van een knappende lamp , in mijne kleine hermitage .Van mijne jongheid af hadden de woorden , kluizenaar , hermiet , hut , bosch , eenzaam lampjen , zoo iets welluidends , zoo iets streelends voor mijne ooren ; niets geviel mij meer , dan de romaneske beschrijving van eenen Solitaire , die , bij een groot woest bosch , op een steilen bergtop , of in een vreedzaam dal , zijne afgezonderde wooning gekoozen had ; maar weinig dacht ik dat mijn leven eens eenige gelijkenis met zoo een wezen vertoonen zou : ' t is waar , geen stil dal , geen woest bosch , verbergt mijne kleine wooning ; geene volstrekte eenzaamheid omgeeft mij hier , nog minder is het eene begeerte tot doodsche rust , en kwijnende godsdienstigheid , welke mij hier heen voert ; mijn dagelijksch voorkomen , noch mijn arbeid , hebben iet van den hermiet , die , in zijne ruwe pij statig heenwandelende , zijne stille dagen verslijt ; maar wanneer ik des avonds , zoo eenzaam in mijne wooning zit , als het bleeke licht van mijne boersche lamp , aan de eene zijde zoo doodsch , langs de graauwe wanden schemert , en de schaduw van elk ding dat haare straalen niet doorlaat , in reusachtige gestaltens daar op afmaalt , en aan de andere zijde de vaale donkerheid op alles laat rusten ; als ik rondom mijn hut , de winden somwijl hoor ruisschen , nachtuilen van eene ontzettende grootte hoor loejen , en dan met een boek voor mij zit , daar in lees , naar alle die verschijningen luister , of , diep in gedachten verzonken , geheel ernstige onderwerpen bepeins , en nooit een vriend rondom mij vind , dien ik eene van deeze gedachten kan mededeelen ; want hoe zeer de trouw van Violet hem mij tot een vriend maake , zoo blijft zijne ziel tog de ziel van een ' Neger , en mijne gewaarwordingen kan ik hem niet mededeelen ; als ik daarenboven mijn eenvoudig hut - gereetschap aanzie , dat maar zoo even toereikende is , om de meestnoodige behoeften des levens te vervullen , dan - ofschoon geen doodshoofd hier in een der boeken te vinden zij , noch een zandlooper mij het verloop des tijds aanduide - dan evenwel komen ' er zoo veele kluizenaars gewaarwordingen , in mijne ziel binnensluipen , dat ik mij werkelijk verbeelden kan tot hun getal te behooren ; en het is de snorkende adem van mijnen goeden Cheri , die mij dan dikwijls het eenig genoegen der gezelligheid doet gevoelen , en de denkbeelden dat ' er een levendig Wezen , ' t welk belang in mij neemt , rondom mij is , aangenaam verlevendigt .Maar kom , lieve Karel ! laat ik u , met een enkel woord , de gedaante mijner hermitage eens voor uwe verbeelding brengen , en wees dan zoo goed van ' er somwijl uwen vriend in te plaatsen : wanneer gij , heel vroeg , op eenen zomermorgen , wakker word , uwe bedgordijnen opschuift , en door het venster van uw slaapvertrek , de eerste straalen van den dageraad aan den hemel ziet flonkeren , denk dan : nu zit mijn Reinhart in zijn avondverblijf , met zijn ' inktpot naast zig , en peinst - op wie , Karel ! op wie anders , dan op zijne moeder en zijne vrienden .