(1888) Ter Haar wijdt aan het vraagstuk der slavernij nog enkele andere zangen in dezen bundel , en inzonderheid aan den oorlog tusschen de Noordelijke en Zuidelijke Staten van de Noordamerikaansche Republiek , wier gruwelen met enkele regels : ‘ De dood rijdt op ' t geschut , dat drommen nedermaait : Hij houdt als legervaan zijn zeisen opgestoken , Of trommelt op de affuit met dorre menschenknoken ’ schilderachtig zijn voorgesteld .Op het schoone lyrische gedicht ‘ Weleer en thans ’ heb ik gewezen , maar mag ook niet zwijgen van een ander : ‘ Op het kerkhof te Rozendaal ’ , een weemoedig woord van afscheid bij het verscheiden van den vroeg ontslapen De Génestet , aldus aanheffend : ‘ Hier in de schaûw van lariks , beuk en linden , In d ' opgang naar der heuvlen kruin , - Door de avondzon getint met wieglend licht en bruin - Hier moest gij dan uw laatste rustplaats vinden ! Niet aan den voet van ' t blonde duin , En ver van Haarlem ' s bloemendreven , Waar ' t eerste lied der min door U was aangeheven , In Holland ' s rozentuin .’ Het gedicht , in ‘ Aurora ’ van 1862 verschenen , getuigt van Ter Haar ' s onverzwakte , dichterlijke kracht .