(1792) wordt een ' lang gewenschten en geschonken Regen , in Oogstmaand , dus door hem bezongen : Hoe snakte Hofheers grond Met wyde reeten ! Hoe gaapte de akkermond Van een gespleeten ! Ach ! Hemelheer ! ' t Dorst alles naar uw Zegen ; Daal zagtjes neêr ô Malsche Zomerregen ! Bezoek myn erf - doe matte takjes pronken ! Maak ' t bleeke veldgewas door teugjes dronken ! * De Algoedheid wend haar oor Tot hygend smeeken ; De Landman krygt gehoor - De Wolken breeken ; Met zagt gedruis Begint Gods sluis te stroomen ; Een lief geruisch Doorwandelt hof en boomen ; Zie drupplend vocht door drooge kuiltjes booren , Het dringt met stille drift in ' t hart der vooren .* Hoe dankbaar trilt elk blad Met gras en klaver ! Hoe drinkt myn slorpend pad Met zaad en haver ! De persik lacht By ' t geurend bloemgewemel , En pluim en vacht Zien vrolyk naar den hemel ; Het veld ligt stil , en voelt zich warm bespvoeiën ; Natuur herleeft en juicht door tierig groeijen .Menigmaal dachten wy by het leezen van deeze schoone Verzen , aan het uitmuntend Vers van tibullus , spreekende van de Kruiden in Egypten , welke door den Nyl , zonder behulp van den Regen , gedrenkt worden : Arida nec pluvio supplicat herba Jovi .