(1911) ‘ Het dicht al dat lepel lect ’ , mogen wij den berijmer der goede boerde wel nazeggen ; maar , evenmin als ééne zwaluwe nog geen zomer , maken , omgekeerd , vele dichters nog geen groote kunst .En onder de talrijke geroepenen - of de zich geroepen achtenden - hoe weinig uitverkorenen ! Waar zijn de schrijvers , die een verheven , hoogernstige opvatting van hunne kunst hebben ? Hoe zeldzaam degenen , die bewijzen leveren van zelfcritiek , zich strenge eischen stellen , naar een hoog ideaal streven en er , door onverpoosden en standvastigen , maar geduldigen arbeid , allengs naderbij trachten te komen ! Van verreweg de meesten moet men niet vreezen , dat hun werk naar de lamp zal rieken ; zij gunnen zich niet eens den tijd er grondig over na te denken , en van een langzamerhand groeien en tot rijpheid komen is geene spraak ; met koortsige gejaagdheid , ‘ afgedrieduivekaters ’ snel duwen zij hunne halfvoldragen ‘ scheppingen ’ naar de maar altijddoor zwoegende drukpers .En wij zouden ons moeten verheugen bij het uitstallen van zoo een rijkdom ? Sommigen blijven staan op hetzelfde punt , en leveren telkens ‘ proeven ’ ; wij zagen liever , dat zij zich oefenden in stilte , hunne krachten berekenden en dan een machtgen sprong vooruit waagden op de baan der kunst .