(1787) Ach , dat toch niet het roer , van eenig onmenschelyk oog gemikt , het muzyk van het toekomende jaar verniele , en het onschadelyk zwak geslacht , dat niets kwaads vermoedt , als een armzalige buit , in vermengden moord op den grond flodderwiekende , ombrenge .’ Het bleeke , afwykende jaar , echter nog niet van bevalligheid ontbloot , brengt ons in zagter luim ; want nu rammelt onophoudelyk het loof der treurige bosschen , en verschrikt niet zelden den peinzenden Wandelaar , of dwarrelt zachtkens in de golvende lucht : maar , wanneer een sterker wind door de takken blaast , dan stroomt een vloed van bladen door de lucht , tot de paden der bosschen , door de verbaazende bui bevloerd en opgepropt , op ieder ryzend windje de woesteny der verwelking voortrollen , en , nu geheel ontkleed , een ruischend gefluit doen hooren .Het verschroeide groen der velden is geweeken , en het bloemengeslacht , in zyne beddens opgekrompen , heeft het zonnige kleed afgelegd , zelfs het geen nog van geharder vruchten overbleef , valt van den naakten Boom , en Wouden , Velden , Bloem - en Boomgaarden , alles in het uitgestrekte vergezicht van verwoesting , doorboort de ziel .