(1883) In de eerste plaats , had de pot , of de kan eene tuit , en die tuit was loodrecht op den neus van den jongen gericht , vlak tusschen zijn oogen , waardoor hij eenigszins scheel moest zien , als hij er naar keek , - wat hij telkens onwillekeurig scheen te doen .Ten tweede steeg er tusschenbeide in de blauwe lucht eene fijne wolk op uit de tuit , recht in de neusgaten van den jongen , en dat het een geurige damp was , daaraan viel niet te twijfelen , want ik zag , dat de arme jongen hulpeloos watertandde en zijn best deed , zonder den inhoud van de kan te storten , zijn mond op zijn mouw af te vegen , waarbij hij eventjes rondkeek en een grooten hond ontwaarde , die langzaam en plechtig achter hem aan wandelde en ook de geur scheen te genieten , zonder juist te weten , of die van de kuiten van den jongen , of ergens elders van daan kwam .Ik dacht , dat de jongen de kan van schrik zou hebben laten vallen , toen hij voor het eerst den hond ontdekte ; maar dat deed hij niet ; hij klemde ze slechts des te steviger tusschen de handjes en stapte maar des te haastiger door , altijd zooveel die nare klompen , die nu zenuwachtig op de steenen tikten , dat toelieten .