(1881) Wat , ook in deze verzameling , onder het opschrift Lyrische Poëzij wordt voorgelegd , heeft , geheel in overeenstemming met het beeld op de titelplaat van ‘ den jeugdigen Zanger , wiens Poëzij voornamelijk door den aanblik der schoone natuur bezield is geworden ’ , den Lofzang der Schepping ( 1824 ) , Het muzikale in de Natuur ( 1825 ) , Een landschap bij ondergaande zon ten onderwerp , ( 1827 ) en bewijst dat natuurschoon op te merken , de stemmen , die zich in de natuur hooren doen , te beluisteren , en haar zinnespraak te verstaan en te duiden , wel metterdaad de sterke zijde van dezen dichter wezen zal , maar brengt ons ook een schoonen , werkelijken , lierzang op Palestina , die niet slechts de natuur van dat schoone land , maar ook zijne geschiedenis en heilige beteekenis in zich opneemt .Deze is het oudste stuk in den bundel ( 1823 ) , en doet ons zien dat de zeventienjarige coupletten kon schrijven van eene kracht als dit : Waartoe , Natuur ! vol pracht ontloken ? Hier straalt geen vroegre luister meer ! Ach ! Juda ' s schepter ligt verbroken , Zijn ster verrijst in ' t Oost niet weêr ! Verlies dan , Sarons roos , uw geuren ! Verbleek ' , verschiete uw waas van kleuren , Zóó vroolijk door het groen geward ! Vergeet , Jordaan , u voort te spoeden , En draag niet meer uw breede vloeden , Zóó fier de Doode Zee in ' t hart ! Zoo wij in deze lierzangen ergens den bewonderaar van Van Haren zullen hooren , het zal in Leidens Ontzet , een lierzang van 1827 , even als die op Palestina , in den goeden ouden odevorm , met regelmatige coupletten van tien versregels , moeten zijn , en dien van Van Alphen , in Napoleons val , een lied dat door den vorm aan dien zijner Cantates , door zijn inhoud aan zijne Vaderlandsche Gezangen denken doet .Aan het laatstgenoemde werd , bij deze uitgave in 1851 , een stuk op Napoleons vergoding toegevoegd , hetwelk , eigenlijk bij de Nieuwe gedichten had behooren gesteld te worden , maar eigenaardiger hier zijn plaats vond .