(1917) .Ik voelde mij in deze gewone zedelike atmosfeer zo als iemand zich moet voelen , die van de reine hoogten der Alpen snel is afgedaald in een rumoerige en stoffige stad en binnengegaan in een dompige kamer , sterk doorrookt met tabak , waar het ruikt naar een niet afgelopen maaltijd en waar men de geïrriteerde stemmen van redetwistende mensen hoort .Dat gevoel ging niet gauw over en het liet het klare besef bij mij achter , dat men , zelfs al is men ' t niet in alles met Tolstoj eens , als een biezondere gave van het lot moet beschouwen de mogelikheid om hem te ontmoeten en te verrichten hetgeen ik later meer dan eens genoemd heb : een desinfectie van de ziel .