(1852) Nea was een beminnelijk kind der Zomereilanden , eene aanvallige zestienjarige in al de frissche onschuld harer jeugd , met al de ontvankelijkheid van een hart , dat de liefde voorgevoelt .Zij luisterde naar de zangen des dichters met de naïve bewondering , de innige sympathie van haren leeftijd ; zij begeleidde hem op zijne wandelingen door de bosschen , langs het strand ; zij leerde door hem de schoonheid der natuur te genieten , woorden te vinden voor het ritselen der bladen , die ' t zuchtend westewindje bewoog , voor den jubel van het gevederd woudkoor , voor het ernstige ruischen der zee ; zij gevoelde in zijne tegenwoordigheid dien ongenoemden weemoed , welke het harte met zoete gewaarwordingen vervult en toch een onbepaald verlangen , een ledig nalaat ; zij zag naar hem op met den vurigen blik eener zuidelijke en toch met die onbeschrijfelijk zaligmakende puurheid van een kind , dat nog nooit een vertrouwen geschonden zag .Was ' t wonder dat ze hem lief kreeg en ook weldra bij hem een inniger gevoel plaatse maakte voor de vriendschap ? En toch , hij mogt haar niet beminnen , hij moest de wordende hartstogt onderdrukken , daar hij ' t onmogelijke eener duurzame verbindtenis inzag , hoezeer hij die ook wenschte ; daar hij voor de misdaad terugschrikte te spelen met een harte , dat zich zoo vertrouwend aan hem had overgegeven .