(1891) Alleen ' s nachts wanneer ze de nachtwacht had , was ze nog wel eens angstig wanneer er een patient stervend was of wanneer er een lijk op den gang stond en zij voorbij ging om op een andere zaal een zieke te helpen .Dan was zij altijd blij wanneer de dokter de nachtvisite kwam maken en met haar den gang over liep en dikwijls voelde zij de woorden in haar mond om hem te vragen niet weg te gaan en haar niet alleen te laten in de schemerige zaal waar het zagend , reutelend ademhalen van de stervende eentonig en vermoeid hijgde door de slapende stilte .Maar zij schaamde zich en wanneer hij weg ging keek ze rond of ook een van de patienten wakker was om ten minste iemand bij zich te hebben .