(1833) Eens keerde hij , met wild beladen en vrolijk neuriënde onder ' t gaan , over de breede heiden , die zich ten noordoosten van het dorp Sonheuvel bevinden , met zijn ' trouwen Veltman weder huiswaart .Het was een dier schoone herfstavonden , waarin de hemel met zulke heerlijke schakeeringen van goud en purperrood ontgloeid is : lieflijk werden de dampen , die over de vochtige velden gleden , door de breede zonnestralen verlicht : in vollen bloei stonden de ontelbare ericaas en bedekten het graauwe moschtapijt als met purperen vlekken : van alle kanten stegen de geuren van thym en rozemarijn naar boven en verspreidden zich heinde en veer op den adem van het zuizend avondwindje .Blakend van den schemerenden gloed der ondergaande zon , lagen Sonheuvel en de omliggende dorpen aan den voet des heuvels , midden tusschen het donkere groen te prijken : trotsch en statig verhief zich de hooge kerkspits , en daarachter de daken van het vaderlijk slot : links af stak , in ' t verschiet , de dom van Reenen somber af tegen het heldere zwerk en aan de rechterzijde rezen de torens van twintig adelijke huizen uit de donkere bosschaadjen .