(1887) Zij hadden heel weinig gesproken sinds Emilies vertrek , een half uur vóor den eten .Jozef dacht juist aan niets anders dan aan de geur van zijn cigaar en aan het ongelijk dat hij gehad had van met een vrouw als Mathilde , die zoo lang bedroefd bleef , te trouwen , toen hij een snik hoorde en het lichtje onder de theepot hevig zag waggelen en deinen .Mathilde stond op , ging naar hem toe en zeî met een bevenden mond : - Och toe , ontvang d ' r niet meer alleen , die Emilie , wees niet meer met haar alleen ! Zij drukte haar gezicht tegen het zijne , terwijl zij haar armen om zijn schouders hield en zij morste een traan van haar wang op zijn snor .