(1848) ’ Frans voelde zich door die woorden , welke met de grootste zachtheid uitgesproken werden , tot in de ziel geroerd , hy stapte den trap terug af , drukte de hand van Wolfang en volgde hem met Frederik in het aengewezen verblyf .De poortier , een braef eenvoudig landman , die ter zelfder tyd met het onderhoud van den uitgestrekten tuin belast was , haestte zich de vensters der zael te ontsluiten en de geurige avondlucht golfde binnen en had weldra de beslotene lucht van het vertrek vervangen , Ouderwetsch was die zael en denkelyk nog in den zelfden toestand waerin zy over honderd jaren moest gesteld zyn .De wanden waren met ligt groenen damast bekleed welke , in verscheidene gulden lysten gesloten , als het ware , zoo vele eentoonige tafereelen uitmaekten .