(1807) lucretius .Laat smaragden en saffieren ' s Levens brozen beker sieren ; Laat robijn en diamant Schittren om zijn ' gouden rand ; Laat hem roos en anemonen Met het geurigst kransjen kroonen ; Laat de tintelende wijn Gloeien door zijn kristallijn ; Laat hij tot den boord geschonken , Vrolijk schuimen , dartel vonken , En verlokken oog en hart ; Laat hij met zijne eerste teugen ' t Onbedreven hart verheugen ; Ach , wat geeft hij toch dan smart ! Duizend die hem vrolijk grijpen , Maar met harde vingers nijpen , Breekt en barst hij in de hand .Dan beklagen zich de droeven , Dat zy ' t vocht nog naauwlijks proeven , Of de zoetheid ligt in ' t zand .