(1877) Regina voldeed aan alle eischen die hare rol als gastvrouw haar oplegde , op eene wijze , die niets te wenschen overliet , behalve wat gloed en wat leven .IJskoud als hare bleeke wangen waarop geen blosje gloeide , was de wellevendheid die zij jegens den gast in acht nam , maar aan de bonne chère , die men gewoon was in het huis van den bankier , ontbrak ditmaal die specerij , die ook het eenvoudigste maal geur en kleur bijzet : voorkomendheid , hartelijkheid , warmte , dat zekere , dat iemand bewijst hoe zeer hij zijne gastvrouw welkom is .Eckbert Witgensteyn had eene gewaarwording of bij versteenen zou in dien ijzigen dampkring , dien Regina wist te doen heerschen , ondanks den goeden wil van haar oom , die zijn best deed om het ijs te breken , en den gullen gemeenzamen toon dien deze aansloeg ; Eckbert had er genoeg van ; hij nam zijn afscheid , met het vaste voornemen om niet weêr te komen .