(1884) Die oogen , thans vermoeid door het gaslicht van gehoorzalen , ontcijferden misschien weleer de moedertaal in hetzelfde abéboek als ik ; het abéboek der dorpen en kleine steden , aan de tusschen heggen en boomen gevatte straatwegen , waar men in de verte , over het kreupelhout en het wuivend riet , de schuiten geheimzinnig ziet voortglijden in de onzigtbare vaarten .De oogen van ons ligchaam en van onze ziel aanschouwden sedert vele andere tafereelen : tusschen eeuwige sneeuwtoppen hier , of geblakerde gedenkteekenen van vergane wereldrijken ginds ; of waar , in lange lanen van oranjeboomen , de bloesems geuren ; of waar de tempel van Neptunus wachthoudt op den heuvel , bespeeld door de sirenenbarende zee .Doch mijn gezigtsor - gaan althans bleef smaak vinden in het landschap mijner kinderjaren , bodem en wortel van ons nationaal leven en onze nationale spraak .