(1901) Zoo vierde ze lente , midden in ' t brandende en teederste koloriet van ' n aangeurenden zomer .En zooals ' n prachtvreemde schelp , vèr van de zee , in teêrste en blankste kronkels van haar albasten binnenste verborgen houdt , waar je ze ook meedraagt , ' t zeegezucht , de vèr - zangerige , zacht - ruischende naklacht van haar eeuwig geheimzinnigen golvenzang , wat gedempter alleen , zoo ook bleef in haar ziel ál maar rondneuriën , rondruischen wáár ze dwaalde dát zomerleven , doorgedroomd in die alomme stilte en licht , ' t nàlevend gedempter in de stad , als goddelijk herinneringsspel .Nu kwam de winter weer op ' r af , minder vrijheid en stille verrukkingsuren .