(1920) [ Door vensters die , verschillend transparant ] ‘ Door vensters die , verschillend transparant , Uitzien op ' t park waar stat ' ge laan naast laan En perk naast kunstig perk , de Ideeën staan , Staart Hij , die zaait en bloeit , verwelkt en plant ; Daar hoort , ruischende eeuwigheid , Hij zich gaan , De mozaiekgroei richtend van Zijn land , Dat Hij met één lichtende blik omspant , Hij zelf Zijn zon , zelf Zijn dauwende maan .En Hij , die dauwt en licht en schikt en snoeit , En , park en bloembed , rythmisch ruischt en gloeit , En ruikt en proeft zijn eigen diepe glorie , Hij ziet die tuin , waar zich het eeuwig Zijn Ontvouwt , veeloogig aan als wereldschijn , Of ' t venster Newton heet , of infuzorie .[ En als om plots ' ling willige scharnieren ] ‘ En als om plots ' ling willige scharnieren De liefde wijd het venster opendraait , Dat uit het park org ' lend naar binnen waait Het ver geruisch van de eeuw ' ge populieren , En hem , drijvend op ' t bruisen van hun lieren , Een roodgewiekte morgen tegenlaait , Die , gouden haan , werelden wekkend , kraait Een oproep , om zijn eeuwigheid te vieren , Dan meent , die liefheeft , door die pracht verblind , Dat buiten ' t arme en donk ' re zelf hij vindt De schoonheid , die zijn leven zal verhoogen , Tot hij zijn laat verdriet heeft uitgeschreid , En leert : het was zijn eigen Werklijkheid , Die hij toen zag met begenadigde oogen .