(1895) Doodsche stilte lag op de uitgestrekte wateren , wier langzaam en plechtig op de kust toerollende rimpels in den rooden avondgloed op strepen van gesmolten goud geleken .Een zacht gerucht gleed als een ademtocht door de wijde ruimte ; het was het hoorbare zwijgen aan Indische stranden eigen , het tot één langen toon versmolten ruischen van zacht watergemurmel en eindeloos palmengeritsel .En te midden van deze groote eenzaamheid , die zich met hare wegdommelende tinten langzaam aan den nacht overgaf , lag nog altijd , als een donkere stip op het gele strand , de roerlooze gestalte van den resident , op de plek waar hij was neergeveld .