(1842) Weêr de lucht wordt zacht en zoet : De Appelboom draegt frissche bloemen , Van het allereêlste kleur ; Men ontwaert een ' ambergeur , Die elk doet den goudling roemen , Die hem vreugd schenkt voor verdriet .Spyts den regen , ondanks stormen , Zyne bloem verhutselt niet , Dan om zich tot vrucht te vormen : Schoone vrucht die groent en groeit ! Waerde vrucht , die geurt en gloeit ! Ryke vrucht , die twyg en takken Door ' t gewigt doet nederzakken , En tot roem des boomgaerds strekt ! Die elks liefde en eetlust wekt , Die elk gretig komt belonken ! - Hoe mag deze vrucht niet pronken , Nu des konings adelstoet Op zyn gastmael is begroet ! Onder ' t zoet der dischgenugten , Roemt elk goudlings lekk ' re vruchten : Niemand denkt de zwetster na , Elk vergeet Camelia .Schoonheid is haer afgeweken ; Zy blyft in den treurhoek steken .