(1914) V .Niets is overtuigend Van de oergrondige gloeden : Dat ze blindend , zuigend , In hun poel omwoedden , Als de poovre woorden : Stukgebroken scherven Taal , die ' t vuur behoorden , En ' t opnieuw verwerven Nu gij ze opnaamt om een brug te smeden Naar aan de oever mijn ontbonden leden .Door die taal alleenig Kan ik tot u dalen : Steil de gang en steenig , Blinkend toch de stralen Die mij lokken , glijden Tusschen voet en leuning , Mij van angst bevrijden , Stil doen staan in kreuning , Tot ik neerkom in de helle kerker Me eindloos lichter voelend , eindloos sterker .