(1842) of bl .63 : De zon verschrikt , waar ik verschijn , De ontstelde roos verliest haar geuren , De lelij rouwt , de vooglen treuren De stroom verzwart zijn kristallijn , De lentewind houdt op te wemelen , ' t Geboomt schijnt rood als bloed te zijn , En een onmeetlijk wolkgordijn , Een lijkkleed , overtrekt de hemelen ! Aan dergelijke gezwollenheden is dit dichtstuk rijk ; daarin ligt geen wezenlijke kracht , geen verhevenheid van denkbeelden ; ' t is bombast en onzin , en anders niet .Over het algemeen is de verbeelding des Dichters te rijk en te levendig .