(1869) Frederik , die immer aan het schouwspel der schoone natuur hoogst gevoelig was , scheen thans van stond tot stond zijne krachten te hernemen .Met gretigheid ademde hij de door der bloemen geur bezwangerde lucht binnen , en het zijne oogen met welgevallen rond den tuin zweven .Het was die laatste bezichtiging , welke de eerste stof voor de samenspraak opleverde , en indien men een kwaart uurs later onze vier personaadjen hadde kunnen hooren spreken , zou niemand voorzeker gezegd hebben , dat zij daar even slechts uit de diepste droefheid als opgerezen waren .