(1895) en het is mij dubbel welkom , omdat gij ' t mij schenkt .’ Louise en August zaten onder de bloeiende oleanders , aan het eind van de open serre , die nauwelijks verlicht was , terwijl de ruischende tonen der muziek zacht wiegelend tot hen doordrongen ; voor hen uit door de wijd geopende deur , stroomde een avondlucht binnen en hunne blikken verloren zich aan den donkerblauw getinten horizon .Het gevoel van ' t oneindige en eeuwige vervulde hun borst en ' t verlangen naar eeuwig samenzijn , ver van ' t gewoel der menschen , lachte hun toe in de droomen der toekomst .