(1820) o Ja ! gij laagt in ' s levens morgen , Mijn Vaderland ! verlaten neêr ; Zij , die u ' t aanzijn gaf , schonk u geen moederzorgen , Geen enkel lachje lief en teêr .Ach ! duizend andre landen stegen , Gehuld in rijkdom , schat en zegen , Allengskens uit der waatren schoot , Die eens der Alpen kruinen lekten En heel het maatloos ruim der wordende aard ' bedekten ; Maar Neêrland slechts rees naakt en bloot .Zoo wilde ' t God ! ‘ Een landstreek toone , ’ Dus sprak Hij , ‘ aan het wijd Heelal , Dat Ik den mensch beschonk met ' s aardrijks koningskroone , En niets hem weêrstand bieden zal .