(1902) Monika en wilde nog niet sterven omdat zij nog geen ouderdom gevoelde en van geen stoornis in den gewonen gang wilde weten en omdat Mieten en Moor en de stoof en ' t smeulend vuurken daarin en de tafel en ' t bed , omdat al ' t medelevende staande bleef onveranderd en ze kon dat alles niet achter en alleen laten .- Wie zou uw melk warmen en uw tasje vullen , Mieten ? en uwe brokjes breken , Moor ? Haar hand dreelde altijd over den kater zijnen rug en hij rulde nu aanhoudend een zacht gebrom dat uit heel zijnen kop ruischte en hij keek door de halfgeopende wimpers met de meening als verstond hij al wat Monika wilde en deed en zijn gezapig gelaat toonde weer al dien ernst alsof hij nooit van ' s leven een poot zeerder en verzette dan een gedaagden kater betaamt en alsof hij voor alle vriendschap maar Monika en kende , de zoetgeaarde , met veraan wat toegevenheid voor Moor omdat hij ook van de familie was .Van langerhand zonk het nuchter zonneken achter den muur en een andere avond viel in ; de tafel , de stoel en de stoof lieten maar recht hunne hoekige uitwendigheden meer glimmen door den schemer die alles kwam omhullen en de diepe gaten ' t eerst met donkerte volstopte .