(1884) Er wordt daar gesproken van ‘ dichters op wassen vleugelen en met eene brommende luit ; wormen , die van elke vier woorden er drie doorhalen ; indringers op Hollands zangberg , die heiligschennis plegen aan de nationale kunst ; een smakelooze hoop , gebogen onder het juk van uitheemsche schouwburgwetten .’ Kortom , eene lompe en grove soort van kritiek ; misschien niet ruwer dan hare voorwerpen verdienden , maar onvereenigbaar met den reuk van zachtzinnigheid waarin Tollens langen tijd gestaan heeft .Echter miskent men hem , wanneer men die scherpe toonen alleen als wanklanken aanmerkt .