(1845) Daar klinkt het : ‘ Elft as zalm ! ’ bij voorbeeld , waaruit de Jordaner in het middelwoord de l weglaat , om u die in de beide andere zooveel te zwaarder toe te wegen , - het rijst raauw genoeg op de lucht , - het is eene onwaarheid bovendien , want de eene soort van visch evenaart de andere nooit , - en echter heb ik er nimmer het voorhoofd om gefronsd , laat staan er om dood willen zijn ; een geheel ander verlangen wordt er bij mij levendig door .Wie heeft niet hoo - ren vertellen , dat die visch meest des nachts gevangen wordt , en wie , die het zoomin als ik ooit zag , onthoudt zich , bij de plotseling opgewekte gedachte , van den wensch , zulk eene vangst bij te wonen ? Het schuitje , - de visschers , - het want , spaarzaam , grillig , afwisselend verlicht ; - rondom u heen de roerloosheid van den nacht , maar aan boord al de behendigheid van de winzucht ; - en , tegenstelling die boven en beneden niet onaardig toetst , als gij neêrblikt , den rossen schijn eener lantaarn , als gij opziet , eene enkele , tien , twintig , duizend , millioenen sterren , die de duisternis des hemels zwichten doen ; - wat dunkt u , zendt gij den voorbijganger , aan wien gij die afwisseling van ideeën hebt dank te weten , nog eene verwensching na ? Ik ben er verre van mijn onderwerp te hebben uitgeput , want het is maar menschelijk , zich te verkneukelen bij een goed haardvuur en bij geurigen punch , terwijl de arme sukkel de regenvlagen op zijn baaitje vangt , of de sneeuwvlokken uit zijn ' baard schudt , - die elftkreet , weet ge , verrast u meest des winteravonds .En bovendien het is mogelijk , dat gij , zoo al geen liefhebber van de geringere gave , toch dol op zalm zijt , - hetzij ge een Maasmannetje onder uwe vrienden telt , die u met een ' krimpert bedenkt , of dat gij watertandt bij de gedachte aan een ' malschen martelaar van den Schoonhovenschen rook .