(1832) .XVI Er zweefde een stoet van and ' re erinneringen , Den optogt voor , in ' t jublend toongeschal ; ' t Was groep bij groep , terwijl zij ommegingen , Langs ' t wederzijds zich beurend groen der baan , Of d ' eêlsten uit den voortijd hen ontvingen : Al wat den storm der eeuwen mogt weêrstaan , Het huis , ' t paleis , de kerk uit Dante ' s tijden , ' t Bood schrift of schets zijn deugd vermeldende aan , Het plein , dat hem vergeefsch zich ' t volk zag wijden ! De plek , met smarte in ' t eeuwig dicht genoemd , Het grijs gesteent , getuige van zijn lijden , ' t Streefde alles naar verzoening door gebloemt ! - Als werd de stad een halle der historie , In wie alleen de waarheid prijst en doemt , Verkondde zij haar gruwel en zijn glorie ; Op ' t innigst sprak ' t haar louterend berouw , Waar hij den krans , beloofd aan zijn victorie , Zich nimmer om den schedel winden zou : Haar vroegren trots verloochnend voor de deuren , Die ' t Sint Joännes toegewijd gebouw , Ter hoogte van der wereld wondren beuren , Las daar de drom , in kort en kernig schrift , Een hulde die tot juichen riep uit treuren , En schier verdiende op ' t brons te zijn gegrift ! Als of , wanneer Ghiberti werd herboren , - Wat mindre hand dorst grijpen naar zijn stift ? - Geen nieuwe poort waar voor deez ' stof verkoren , Haar taaflen niet het weêrgaloos verhaal , Des leeds , des lofs van Dante deden gloren , Twee eeuwen zich weêrspieglende in metaal ! - ‘ Florence mogt alleen zijn krans niet vlechten , ’ Dus zong de schaar , ‘ de witte lelie straal ' Vrij reinst en hoogst , wij zustersteden hechten Meê blad en bloem in de italiaansche kroon , Den strijder voor der menschheid hoogste regten , Den dichter der beschaving aangeboôn ! ’ - Was ' t louter wijl zijn lied haar hart vervulde , Dat blijk bij blijk van sints geschapen schoon , Een nieuw bewijs zijns invloeds haar onthulde ? Vraag ' t iedre kunst en elke tuigt om ' t zeerst : De balling dien de wereld nergens duldde , Hij heeft zijn tijd , hij ' t nageslacht beheerscht ! - ‘ ' t Verheevne bragt hij binnen ons vermogen , ’ Riep Giotto ' s Campanile luidst en veerst ; En Brunelleschi bleek hem nagevlogen In ' t blaauwe ruim , toen hij de zuilenrij , Des hoogen doms beschaamde in koepelbogen Als ' t luchtgewelf van alle steunsel vrij ' ! - Daar ging de stoet der Medici gebouwen , Het scholental van smaak en stijl voorbij , Die Raphaël den schepter toevertrouwen ; En geen die vroeg wat hem dien waardig maakt : Herleefde in zijn gezegendste aller vrouwen , Niet ' t ideaal dat Dante heeft geblaakt ? Muzijk van veer ' ! - der schare blikken tolken Het welkom nieuws dat de optogt ' t plein genaakt Met de open zin der zuidelijke volken , Een geestdrift die hun feest meer feestlijks geeft Dan ' t gulden blaauw waar langs geen zweem van wolken , Dan ' t wimplental dat van deez ' masten zweeft ; - Al nader komt het wappren der banieren , Waarop het dicht der middeleeuwen leeft , Ironisch ons beschamend door de dieren , - Al nader komt de breede mannenschaar , Een achtbaarheid bewarende in manieren , Of de open markt eens vorsten halle waar ' ! - Wiens aêm volstaat dat hij de rij van steden , Wie ' t vreemde juk hier vroeger dubbel zwaar De schoudren drukte om ' t glorierijk verleden , Dat iedre ster van dezen trans hij noem ? Geene enkle faalt ! in ' t onafhanklijk heden , Wedijvrende uit naar nieuwen eendragtsroem ! - Itaalje dreigt hare armoê zich te schamen : Europa bragt der schoone lettren bloem , In gindsche groep ten sier des dags hier zamen , En zedig slechts stelt zij haar priest ' ren voor , Maar gast bij gast zijn ' t welbekende namen , Vast toegejuicht in aller kennis koor ! - Der pers een plaatse ! Als had zij die te vragen , Als won Cavour door haar niet ' s werelds oor , Het woord dat licht uit iedren nacht doet dagen , De magt wel vaak maar steeds vergeefs misbruikt , Daar ' t morgen , mogt de logen heden slagen , Daar ' t morgen dien , weêr stralen schietend , fnuikt ! - Ristori komt ! Sprei ' t geurigste der loovren , Reik d ' eêlste roos die in uw gaarde ontluikt , Der kunstnares , wier blikken ons betoovren , Wier stem zoo ' t reinste als ruwste hart gebiedt , Die mogt ze alreeds ons halfrond zich veroovren , Ook ' t nieuwe dra aan hare voeten ziet ! Toch zou haar hier elk eereblijk doen blozen ; Staat daar omhuld het beeld des meesters niet ? Voor zulk een lier gaan mom en dolk en broozen Eerbiedig schuil ! Te regt heeft aan zijn voet Haar luistrend oor al vroeg een plaats gekozen , Verbaast u nog haar heerschen op ' t gemoed ? - Een sombre stilte als rouwdraagt heel de schare , Een handgeklap dat de aarde daav ' ren doet ! ‘ Venetie naakt ! ’ En door dat woord verklare Zich d ' ommekeer : gij ziet het , floers omhuift Der uitgeweeknen standert .Maar nu stare , Uw blik als aller op ten trans .