(1771) Och ! hoe doorgrieft dit myn hart ? hoe zal ik het u zeggen ! myne pen beeft onder het schryven : ik kan in u niet dulden de versmaadelyke taal , met welke gy van den menschlievenden Doddridge , van den verhevenen Young , van den zieltreffenden Hervey , van den zagtleidenden Bennet spreekt , of ten minsten anderen , ik meen uwe dwaase Gezellinnen , zo spreeken laat , indien gy onder deezen dekmantel u zelve maar niet verbergen wilt .Myne herssenen worden door den reuk uwes wierooks , aan de Fransche boeken , ik meen die van den smaak der hedendaagsche smaakelooze waereld zyn , zo mildlyk toegezwaaid , bedwelmd : maar moet ik niet geheel in droefheid wegzinken , als ik van ' t prevelen uwer gebeden aan tafel leeze ? als ik van ' t slot uwes briefs zie , dat gy zulke stigtelyke letteren op den Zondag aan my hebt moeten schryven , om dat gy op andere dagen gebrek aan tyd hebt ; dat gy my zo ernstig uitnoodigt tot eene overkomst , om hier eenen Minnaar op te doen , die my uit myne onbeschaafde boerschheid verlossen zal , en deel doen krygen aan uw hemelsch leven ? - Ik heb altoos gedagt , dat onze Geldersche Taal ryk van woorden was in alle gevallen ; maar nu komt zy my arm voor , of waar zal ik bekwaame vinden om myne geweldige aandoening over deeze ongelukkige gevoelens , ( kan ik ze eenen zagteren naam geeven ? ) uit te drukken .Ach Hemel , waar toe vervalt het schepzel ? waar toe myne vriendin ! aan welke myn hart met zulke vaste banden van wysheid en Godsvrugt verbonden wierdt .