(1779) Een van die takken houd zich kronklende in de holen Eens bergs , dien hy ontmoet , een lange wyl verscholen ; En als hy uittogt vind , daalt hy al golvend neêr , Met d ' andren tak vereend , in ' t ruime Acronisch meir , ' t Welk ' t Abnobaasch gebergt ' van verre groet in ' t noorden , En aan de zuiderzy ' de Tigurhynsche boorden .Nadat de snelle stroom , dees bergzee doorgevloeid , Zyn ' loop hervat heeft en in kracht is aangegroeid , Stort hy zich plotsling van de rotsen onder ' t bruisschen , En ' t land hoort , mylen ver , zyn watervallen ruisschen .Welk een verrukking baart by ' t ryzend morgenlicht Hier de ongelyke grond aan ' s reizigers gezicht ! De ruime landstreek schynt een baare zee voor de oogen , Zo lang ' t azuur der lucht door neevlen is betoogen ; Doch als de zon , met goud en gloeiend rood gehuld , De dampen optrekt , en ' t gebergte in ' t rond verguld , Ryst uit die schynbre zee gehucht , of rots , of weiland , En streelt het oog als waar ' ' t een nieuwgeboren eiland .