(1918) De beuken ruischten en wuifden in den zachten ochtendwind van een tegelijk stralend - zonnigen en koel - doorwaaiden Augustusdag , na een avond - en - nacht van overdadigen regen , toen Henriet en Margo door de lange rood - plavuizen gang , uit een breede deur zonder stoep of bordes naar buiten traden en over de klinkerlaag naar het grasveld keken .Dat dicht begroeide , malsche grasveld , waarover hier en daar een deftige , bruine beuk zijn lage , breede takken spreidde , gevat in een krans van eiken , olmen en beuken , bruin en groen , alle oud en zwaar , een bonte pracht van veeltintig loover , waaruit als uit een smaragd - glanzend middelpunt de drie beukenlanen ontsprongen , zich verliezend in verten van wemelend gebladert , koepels van groen boven mulle zandwegen , nu donker - vochtig - lanen waaraan geen eind scheen te zijn en waarin de peinzende blik zich vervluchtigde tot een zoet - gedachteloos staren - dat grasveld was de trots , de groote bekoring van het landelijk verblijf , waar ze met de kinderen een deel van hun zomer doorbrachten .Het huis zelf stond daarachter stoer en wit en vierkant , twee verdiepingen hoog , onbegroeid ; van voren leek het een vervallen heerenhuis , van terzij een boerenwoning ; de afmetingen gaven het , uit een der lanen in het front gezien , in die pracht van welig gras en pralende beuken , iets heel deftigs , maar de blauwe horren , de donkergroene dubbele deur , met de grove ijzeren knoppen namen voor wie dichtbij kwam , dien indruk dadelijk weg .