(1893) Zij waren hem als een schat , dien hij medevoeren zou ver van het noordelijke strand ; dien niemand hem ontrooven kon .In de stilte van zijn atelier was het als hoorde hij opnieuw het ruischen van de wateren ; zij vleiden en smeekten of drongen aan met geweld , dat de man , dien zij beheerschten , hunne kracht en hun trots , hunne grootsche schoonheid en hun ' weemoed vorm zou geven om ze den menschen te openbaren .Er was een licht van vreugde in zijn hart en blijde hoop ; maar over dat licht wierpen zorg en smart donkere schaduwen .