(1816) Was deszelfs standplaats aan onzen blommesteyn , bij zijn vorig bezoek , in het aangenaamste des jaars , verre van behagelijk of aantrekkelijk voorgekomen , nu in het hartje van den felsten winter , bijna immer in deze gewesten ondervonden , vergeleek hij dit verblijf bij de eenmaal door hem bezochte streken van IJsland , ja , daar nu de ziel van blommesteyn , den avond te voren , zulk eene ontspanning gekregen had en gestemd was voor het edele en groote , gevoelde hij meer dan ooit deernis met den toestand van zijnen broeder , tegen wien hij , misschien te onberaden , zich ontvallen liet : ‘ Wel mijn lieve freêrik ! op welk een ellendig Patmos zijt gij gebannen ! ’ Maar het duurde slechts kort , of blommesteyn had zeer veel berouw , dat hij zich die ongelukkige uitdrukking had laten ontvallen , toen Ds .fredericus christophorus blommesteyn , in eene zee van woorden uitbarstte , zeggende : ‘ Mijn lieve broeder Johannes ! Ik wil u niet ontkennen , dat het mij eene blijde tijding wezen zou , indien ik van dezen Lollumschen schaapstal naar een ' anderen geroepen werd , en ik zoude die roepstem geheel niet ongehoorzaam zijn , maar het grieft mij tot in mijn binnenste , dat gij dit Ruige Lollum vergelijkt bij Patmos , waarop eenmaal de Discipel joannes , in zijne hooge jaren , met ketenen beladen , verbannen was .Waarlijk , mijn broeder , ik bedroef mij , dat de oudste van mijne familie niet beter in de heilige , aardrijkskunde onderwezen is , of hij maakt tusschen eene binnenlandsche plaats , die zoo als Lollum in het hartje van het vaste land van Vriesland gelegen is , eene vergelijking met het eiland Patmos , dat in de Middellandsche Zee , onder de Egeesche of Icarische eilanden gevonden wordt .