(1806) Welke wonderlijke karakters vindt men toch niet onder de menschen ! Intusschen kwam het land hoe langs hoe meer van achter den zigteinder ten voorschijn ; bij elken riemslag scheen het ons te naderen .De dreeven van palmboomen vertoonden zich reeds aan onze verlangende oogen in hunne volle pracht , wij zagen de verhevene kruinen , onder welker koele schaduwe wij ons haast hoopten uitterusten ! - boomgaarden , verspreidde hutten , alles lag in de morgen - zonne ! de aangenaame en verfrisschende geur der planten en gewassen woei reeds tot ons over .Onze harten vloogen het zoo lang gewenschte land te gemoet .