(1890) Rust daalde neer uit den donkerblauwen hemel , waaraan der sterren zilverglans zich langzaam verbreidde en tintelend neerschoot op de met avonddauw bedrupte bladeren , diamanten werpend tusschen de door de scheidende dagvorstin gezaaide robijnen .Sephirs adem streek langs veld en akker , en gaarde de kruidige geuren van het versch gemaaide gras en der jong ontloken bloemen , en suisde door het ritselend loover der struiken , geheimzinnig , zacht , dat het was als zong een koor van elfen een hymne ter eere der naderende koninginne , der zwartgelokte , ernstig schoone .Een deel van ' s hemels vrede scheen over het woelend en strijdend ondermaansche uitgegoten .