(1902) Ach ! in onze schoone sexte , Waarde dichter , is ' t het gekste , Dat men ' t zoo niet zeggen mag , Als m ' een heer niet kan vergeten , Dien men ' s middags na den eten Op een morgenwand ' ling zag : Dat men ' t nooit durft avoueeren Als de zinnen laboreeren Onder liefdes tooverslag , Als men dorst zijn hartjen zetten Op een heer met epauletten En een krijgsblik vol ontzach , Op een jong Oostinjevaarder Of zijn broêr , nog veel vermaarder , Zeilende onder Hollands vlag , Op een dichter , vlug en olijk , Altijd geestig , altijd vrolijk , Jeugdigst op zijn ouden dag , Met een rijmlarij vol zoetheid , Met een hart vol warmte en goedheid , En zoo stemmig van gedrag ! Zoo gy thands mijn hart kost hooren Bonzen : ‘ ' k zit hier in een toren , ’ Dacht gy , ‘ waar een klok in staat , Welke klok juist twalef slaat .’ Zoo gy thands my kost zien blozen , O ! gy dacht dan niet aan rozen ( Bloemengeur is my te laf ) ; Maar gy dacht dan aan de kreeft , en Hoe die zwart ziet als zy leeft , en Rood ziet als zy zinkt in ' t graf .Toen ik , in de lange kleêren , Nog naar school ging als een kind , Zat reeds Amor m ' in de veêren , Werdt gy reeds door my bemind .