(1862) Aldus - zegt de schrijver - verhaalt de venetiaansche staatsman en geschiedschrijver Dandolns van eene dame te Constantinopel , die zich zoo aan de weelde overgaf , ‘ dass sie staat der Finger mit goldnen Zweizwacken speiste .Zur Strafe dieser Unnatur ’ , voegt de eerzame Dandolus er bij , ‘ sei sie aber schon bei Leibesleben stinkend geworden .’ De weelde is goed zoolang zij de grenzen der zedelijkheid niet overschrijdt ; zoolang zij strekt om eene gezonde behoefte te bevredigen .