(1896) .Maar nu voelde hij zich verruimen , spoedig zou zijn ziel , pijnlijk van het snerpende geeselen , geen leed meer dragen : hij zag in zijn verbeelding den warmen , zonnigen hemel van een zuidelijk land en boomen waar geurige balsem afdroop .En hij vroeg zich niet af hoe hij aan die vastberadenheid tot heengaan kwam , maar weende , weende als een kind dat overmatig blij is : ja , hij zou heengaan , heen - gaan , eindelijk heengaan ; mild vloeiden de tranen .