(1898) Soms stond zij uren lang zonder roeren en als de staldeur openging kon zij ineens zoo lodderlijk triestig ommezien en , den hals uitgerokken , staan bleeten zonder redens als vroeg ze zacht verwijtend aan de menschen : wat gebeurt er aan mij of wat hebt gij aan me uitgericht ? Dan kreeg Zalia den krijsch in ' t gemoed , zij liet de geit den moeden kop in haren schoot leggen , lamoesde en streelde en vleide .- Kom , Betje , ' t zal haast gedaan zijn en beteren , o , mijn Betje , mijn beestje ! Ze wist zoo wel , bij haar zelf , dat ' t voor menschen en dieren een eendlijk dingen is iets ter wereld brengen ! Bette wierd ziekachtig en ze treurde ; Zalia bezorgde haar lijk een kind , zij gaf ze warm drinken , strooide den stal met versch riekende , lang stroo en koutte en pruttelde heele dagen .De geit legde verkept haar tong op de onderste lip en bleette , altijd bleeten .