(1847) Het vochtig oog , van eerbied opgetogen , Aanschouwt de pracht der eeuwge starrenbogen .Geen tortel kirt in ' t loof der lindeboomen ; De dauwdrop blinkt in ' t kwijnend licht der maan ; Het beekje vliet naauw hoorbaar in haar zoomen , Met frisch gebloemte en balsemgeur belaân .Hoe wel is ' t mij , nu ' k bij de zilverstralen Der volle maan langs d ' oever om mag dwalen ! In teedre liefde aan Ida thans te denken , Is zaligheid voor ' t neêrgebogen hart ; De sombre nacht kan mij vertroosting schenken , En nieuwe hoop verblijdt mij in mijn smart .