(1723) Mejuffrouw Suikerei kreeg , onlangs , een weêrzin , tegens haaren Visboer , om dies wil ( dus wort ' er gegist ) dat zyn ligchaams gesteltenis zo koel was , als het bloed van een versteende Lengvisch , en zy rezolveerde , om eens aan den wind te gaan , en om iets te zoeken in de Vleesch - hal der Werelt , het geen zy niet vinden kon op de Vismart van een yskoude legerstede .De geabandonneerde Hals , ( alhoewel hy genoegzaam zonder reuk is ) rook aanstonts lont , en na dat hy , tot heeswordens toe had uitgegorgelt ; dat de vrouw een hel is voor de vroomen , en een lustplaats voor de boosen ; ontstak hy een ongelkaers in de Lantaern van zyn Inbeelding , en hy liep op den lichten dag , niet een Mensch , maar wel een ontvlooge Kerk - zwaluwtje opzoekken .Hy vondt Madame ; by ongeluk ; hy ontmoete die fyne Baget , die min aangenaam dan een Lente - roos , doch vry zo sterk van reuk was ; en hy geleide dat houte paerd , waar door zyn Haring - Trooije , lichterlage , zou blaaken , langs de stadspoort van zyn Voorhuis , tot in de Voorzaal van de Visburgt .