(1906) Verdaguer heeft het innig - waar gevoel van zijn priesterhart in rijke , sterkgeschakeerde taal geuit , en frissche , diepe , ware verzen gegeven .De lezer oordeele zelf door dit prachtig stuk : Als estels ( Aan de Sterren ) Heu quam sordet tellus cum coelum aspicio O lieve bloemen ! ruik ik uwe geuren , Dan slinkt voor mij de vreugd der aarde weg , En vaar ik op tot uwe hooge luchten .Dan wordt hier alles nacht en droefheid zwaar .