(1866) Gods eigen majesteit zweeft op zijn aangezicht In wondre spelingen , en Gods onsterflijk leven Licht uit die oogen , waar bezielde tranen beven , Maar van een glimlach als een zonneschijn doorstraald .Die handen , door wier sneeuw de blaauwende ader dwaalt , Zijn uitgebreid als tot een Priesterlijken zegen ; Die lippen , frisch gelijk een lenteroos , bewegen , En : ‘ vader ! vader ! ’ ruischt het eerste Menschenwoord ! Het eerste Menschenwoord een eerste Lofakkoord ! Zoo hebt gij - zelf dan uw bestemming aangewezen , Gij , goddelijke Spraak ! niet maar der ziel ontrezen , Haar echo , trillende in ' t gevleugelde geluid , Maar stortende die ziel in heel haar volheid uit , Met al haar krachten , al haar werkingen , en gaven , En Godsverwantschap ! Wat in ' t harte lag begraven , De diepste droefheid en het teederste genot , Ontsluiert zich in ' t Woord , dat , schepper onder God , Een nieuwe waereld doet verschijnen , die voor de oogen Des geestes opengaat .Hoe luistert opgetogen De Paradijshof , hoe verstomt de nachtegaal , Bij de eerste klanken van die wondervolle Taal , Waar al de stemmen van de Schepping zich in menglen : Het ritslen van een blad en ' t hallel - lied der Englen ! Tweeling is de Mensch geboren ; maar toch in zijn tweeheid één : Helft en weêrhelft , ééne ziele , beide elkanders vleesch en been .