(1892) .Op zulk een graf nu strooide de teedere hand der dichteres hare geurige Rouwviolen ; den lichtontvlamden , doch onstandvastigen artist , wiens mond in den rozentijd van een vroeger levenstijdperk , toen beiden slechts zestien Lenten hadden zien bloeien , haar , de kloekere van karakter , eens het eerste liefdewoord toezuchtte ; hém zijn thans gewijd deze stil geneuriede kerkhofliederen , deze snikken der oprechtste smart , vol van de weeke tonen der vergiffenis .De rozige droomen van het achttienjarig meisje , de nu dertigjarige vrouw bestelt ze , onder het prevelen dezer lijkgebeden , ter aarde in het graf van hém , dien ze toen gelooven kon .