(1900) Haar handen gevouwen in den schoot , haar blikken vèr in de diepte der grauwe , koperrood - brandende kimnevelen .De grove , vroolijke muziek hield de lagere sferen van hun ziel in kalme kabbeling van vreugde , daarboven staarden zij als hand in hand in de zwijgende pracht der zee , maar daar vér boven nog scheen het Hedwig alsof zij stillekens en alleenig wandelde over de tijden , en al de dagen en uren bezag en een ruiker bijeen gaarde van het schoonst wat op haar tijdsveld was ontbloeid , en zij wond er zachtkens dezen dag omheen als een lint van grijze zijde met rossig goud geboord .Ritsaart vertrok denzelfden avond naar zijn kamers in de hoofdstad , belovend morgen terug te komen .