(1829) Kan de maatschappij niet , dan door de zucht van hare leden om elkanders geluk te bevorderen , bloeijen ; worden derzelver vereenigde krachten , om dat doel te bereiken , vereischt ; moet ieder haar die offers brengen , waardoor de algemeene geest gevormd , het schoone , nuttige en edele daargesteld kunnen worden ; moet het eigen ik voor de belangen van het algemeen zwichten : wat heeft zij dan te wachten van de kweekelingen dier huisgezinnen , alwaar de liefde niet woont ? Zal het kind , welks hart niet van dankbaarheid voor de zorgende ouders gloeit , immer de weldaden der algemeene moeder erkennen ; de broeder , wiens lust het niet is , het geluk der zuster te bevorderen , voor hen waken en zwoegen , op wie hij eene minder naauwe betrekking heeft ? Zullen zij zich aan het heil der geringere standen wijden , die geene goedwilligheid ten aanzien der ondergeschikten hebben geleerd ; diensten bewijzen , wanneer dit voor hen in het huisgezin geen genoegen , geene behoefte geworden is ? Voorzeker neen .Maar aan die zonen en dochteren , welke , aan de hand van voortreffelijke leidslieden , den weg der liefde bewandelen en hare geurige vruchten kennen leerden ; wier genot het reeds vroeg was , de tranen af te droogen en de lachjes uit te lokken ; die dubbel genoten , wanneer zij dat genot met hunne dierbaren en dienstbaren deelen mogten ; die zich door de ondervinding overtuigden , dat geen oogst zoo gezegend is als die van het weldoen ; die , eindelijk , met alle de leden des gezins in het kleine een geheel vormden , zoo als de maatschappij in het groote behoort te zijn , - aan dezen is zij haren voorspoed verschuldigd .Zij zijn het , die hunne medemenschen als bloedverwanten , hunne landgenooten als broeders en zusters beschouwen ; die men te allen tijde gereed vindt tot raden , helpen , ondersteunen en redden ; die onophoudelijk bezig zijn met het onkruid der luiheid uit te roeijen en den arbeidzamen werk te verschaffen , zich der weduw aantrekken en het weesje voeden .