(1912) Maar zeker is , dat zij voert naar Geliefde , Want ik zag U , nu de zeestorm mij griefde .’ ‘ In den zeestorm spreekt het oneindig noodlot , Diep er in luidt ruischend de klok van ' t doodslot , Zijn hand grijpt de hersens aan en zijn hand nijpt Het hart , zooals hij van gemeenen weedom pijpt .Door den storm heen voelen wij groote wenschen Voor het menschdom , ' t is of hij , zonder grenzen , Grenzen uitwischt , en eene sterre staat , Zeeblank , boven zijn norsch gestriemd gelaat .