(1901) De krotten er in kromden somberend bang , nog éven net ademend achter groot magazijnvenster van doorloopende pakhuizen , waartegen de voorsten uitgerot - moe aanleunden , als verzakte zieken tegen grooten manrug van portier , die in breede boogdaklijnen en hoogere omranding , z ' n armen trotsch tot steunstut gesloten hield onder de borst , stug dragend heel het slopgewemel met z ' n krakende lichtlooze verdiepingen op z ' n eigen hevig geteisterden muur - rug .Het leven kroop daar traag , in sekonden naar minuten , in minuten naar uren , - met overal dwars - sombere brokjes lucht - insnijingen , rommelend , vol diepe geluiden , afgesloten verechoënd in z ' n eigen enge verknelde ruimte , met alom drijvend en plakkend op gotenreepen vuilnishoopjes , uitrottend , bezaaid met afgeslierte stronken , aardappelschillen , goor - spiralend om stinkende beentjes , tot vuile drab in één geklont , rondom moddergedrijf van verkleurde potstukken en glasscherven , onder donker bloedend bietsop en asch .Als bebloede vleugels van stukgereten vogels tusschen dakenknelling van ' t steeghol lagen de rooiekoolstronken , in gistend vocht druipend wèg te rotten .