(1832) Daar schiept ge u voor deez ' vorstlijke verblijven , Om ' t binnenhof aan ' t woelziek graauw ontzegd , In muren , waar zijn zee op aan mogt drijven Maar magteloos moest blijken aan hun voet , Den stijl , die ons van huivering verstijven , Den stijl , die van bewondring gloeijen doet , Zoodra de blik in dat gevaart ' van blokken De zegepraal der regte lijn begroet ! Een bouw van zucht voor ' t schoon zoo zeer doortrokken Dat hooge poort noch trap in schaâuw gehuld Ons meer ' t gemoed bij ' t binnentreden schokken , Daar zich alom , op eens , het woord vervult , Er buiten stout verkond door zware ringen , Het eenig sier dat zoo veel strafheid duldt , ' t Gebeelde brons waarin de fakklen hingen : ‘ Gij vriend of vreemd ! zoo gij geloovig gloeit Voor d ' eêlste gaaf die wij van God ontvingen , Getuig dat vroeg bij mij ze heeft gebloeid En wijs me een school wier meesters grooter waren ! ’ III Hoe in ' t verschiet hier groep bij groep me boeit : Een gastendrom , in vollen bloei der jaren , Door ernst en schoon verwelkoomd gul en blij ; Harmonisch in gewaad als in gebaren Met de eeuw wier kunst deez ' diepe gaanderij Aan ' t hoog gewelf opluisterde met bloemen , Des beitels werk : mag niet de zware zij ' , Die om ons ruischt , op keur van knoopjens roemen Gedreven uit rood goud ? En zweemt de schacht , - Zoo ' t levenlooz ' bij ' t levende is te noemen , - Dier slanke zuil , door ' t loof waarmeê zij pragcht Geslingerd of ' t nog groende , in zwier van lijnen Niet naar ' t gewuif dier lokken glad en zacht ? Een mannenschaar als deze mag verschijnen Aan zulk een disch , voor gulzaards niet belaên , Noch ' t helder hoofd bedreigend door zijn wijnen ; In elk van hen zit kunst , zit kennis aan .De vreugde strijk ' dier tronies plooijen effen , Hunne achtbaarheid is schuil , niet zoek gegaan , - Maar zou van ver die zang uw oor niet treffen , Ginds , waar de zon , langs ' t wapenschild gegleên Dat naar zijn kruis den blik u op deed heffen , Haar stralen op dien minnegod van steen Verzamelt , tot uit dier fonteine waat ' ren ' t Van paarlen ruischt ? mij trekt het hart er heen .Al ras verzaad , vermeidt zich in dat klaat ' ren De jeugd van ' t feest , - zij danst het bloemperk rond , Ze zingt , ze speelt ! - Doch ' t woelen en het schaat ' ren Heeft eensklaps uit ! Bedacht hij nieuwen vond , De knaap die straks aan ' t hoofd der rei zich stelde ? Hij bloost - hij slaat zijn blikken naar den grond , En ' t kind in ' t wit , dat blij hem tegen snelde , Zij ziet zoo bleek hem worden als een lijk ! Geen vrage of ooit die krankte meer hem kwelde , Een lachje , als eens ons dat der eng ' len blijk ' , Verkondt hem haar verrukkend mededoogen , Verplaatst hem in een lieflijk tooverrijk ! Zie , beurtlings spreekt er uit zijn donkere oogen Een hartstogt , als nog nooit hem heeft geblaakt , Een eerbied , of ter kerk hij lag gebogen ; Wat drift , wat schroom is in zijn harte ontwaakt ? Hij moog tot haar met open armen treden , Niet eens de zoom haars kleeds wordt aangeraakt ; Al luistert zij , hij heeft geen kus gebeden , Naauw antwoordt ze en voert toch den hemel in .