(1856) Het komt er slechts op aan te weten , welk soort van schouwspel men ons zal aanbieden , en of de heeren regisseurs , decorateurs , tooneelkleedermakers en machinisten altijd zullen voortgaan hunne wereld te scheppen naar het beeld van een gek .Wij vragen hun vergeving voor deze uitdrukking ; maar is het te gelooven , dat wij , toeschouwers uit de negentiende eeuw , die eindelijk begrepen hebben , wat Don Juan is , steeds veroordeeld zijn het laatste tooneel van het voortreffelijke meesterstuk in den mythologischen Tartarus verplaatst te zien , overstroomd en belagchelijk gemaakt door een legioen stomme personen , met alle kleuren beschilderd , toegetakeld met ontzettende pruiken van hennep , met rookende en stinkende fakkels gewapend , en rondom Giovanm springende , zoo als de dertig en eenige kinderen van het mannelijk en vrouwelijk geslacht van Rochus Pumpernickel , van bigamie beschuldigd , om hunnen veronderstelden vader dansen , die hen allen naar den duivel wenscht ? Er wordt werkelijk geene groote mate van verbeeldingskracht vereischt , om in de plaats van dit onwaardig tooneel iets meer passends en minder bespottelijks te stellen .Bezitten wij dan niet de phantasmagorie ? Welnu , laat dan in de ledige ruimte dreigende schimmen voorbijzweven , afschuwelijke spooksels , de gelaatstrekken door woede vertrokken , of met duivelsch gelach grijnzende ; voeg er voor het contrast een optogt bij van jonge en bleeke vrouwen , die hunne liefde voor Giovanni met het leven geboet hebben ; die hem beschouwen en over hem schijnen te weenen .