(1896) ' t Was een vage moedeloosheid geweest die hij plotseling had gevoeld , een onzegbaar vermoeden van iets dat zou knauwen in hun geluk , een angstige dreiging hoorend in de klanken van het woord dat hij herhaalde zonder begrijpen : een hartkwaal , een hartkwaal .Zij was gezonder geworden , opsterkend onder ' t zachte licht van een zon - zangend voorjaar , dagen achtereen zittend in den tuin , ademend de geurende wolking van het jonge , licht - groenend leven om haar heen .Op een middag zat hij naast haar in het priëel .