(1919) Haar arme hart dat zoo lang zich dicht had gehouden , omdat niets kwam dan wat pijn wou doen , ging open .En terwijl , met een begin van een glimlach , zij luisterde naar het duifje , kwam , stillekens aan , allerlei andere liefelijkheid van het woud op haar toe ; zij ademde den fijnen reuk van water en koele vochtige aarde , van loover in de dampige schaduw , van bloemen pas opengegaan , en waar , met den dauw van den nacht , de eerste geur uit opging ; zij keek naar de kapellen , die met omhooggeklepte wiekjes zaten te drinken op de natte steenen in de bron , en wegfladderden door zonnestralen en ijle schaduwen , zij keek naar de bloemen die hier , daar , ginder weer klein en klaar kleurden door den groenen schemer van het woud .Een specht hamerde ; zij zocht met de oogen en vond den groenen vogel in het groene gebladerte ; als een groen juweel flikkerde zijn driftig tikkende kop .