(1844) Het was juist etenstijd , en Heer Berndt zat reeds aan het oppereind der zaal onder de hooge schouw te wachten op zijn dochter en op het maal .- ‘ Wel ! waar blijft gy ? ’ riep hy , op half vrolijken , half bestraffenden toon , Cunera toe , zoodra hy haar zag binnenkomen : ‘ de hoorn heeft reeds geblazen en mijn maag riep luider dan hy ; - maar gy deernen schijnt nooit van honger te weten en u met den geur der bloemetjens en het gezang der vogeltjens te kunnen voeden .’ - - ‘ Niet met het gezang der vogelen alleen , vader ! ’ antwoordde Cunera , lachende : ‘ maar ook met dat van dezen meistreel , die hier de herbergzaamheid van Wolfhees komt inroepen .