(1892) Die kamer was zóó donker , dat hij , zoo plotseling uit den zonneschijn in de gang deze deur binnentredende , in het eerst bijna niets kon zien ; maar terwijl hij zeer langzaam voortstapte , op een even bestudeerd zachte manier als waarop hij bij het omdraaien der deurkruk te werk ging , begon hij achtereenvolgens al de welbekende omtrekken der meubelen te onderscheiden , en vooral die van het bed , waarop de bewoonster dezer kamer lag uitgestrekt .Een kwistige overvloed van bloemen sierde den schoorsteenmantel en de tafels ; maar hun geur werd overheerscht door een scherpe lucht , die den admiraal , helaas ! maar al te goed bekend was en hem herinnerde aan een lijden , dat hij gaarne op zich zou genomen hebben , om er de lijderes verlichting door te verschaffen .Het was de reuk van het verdoovingsmiddel , waarmede zijne zuster de pijnen stilde van wat zij hare slechte nachten noemde .