(1810) ‘ Des avonds zoete rust zijgt op de velden neer , Het woest gedruisch des dags verstomt al meer en meer , En flaauwer wordt de gloed der purpren zonneglansen ; Een kleed van schittrend goud bedekt den effen vloed , Die met een zacht geruisch zijn golfjes kabblen doet , Waarin zich ' t blaauw belonkt der zuivre hemeltransen .Der windjes dartlend heer , met balsemgeur belaan , Zweeft van den oeverkant op flodderwiekjes aan , En suist en stoeit en speelt door els en hazelaren , Die , in een bladrendos van ' t weligst groen getooid , Waarop de westerzon haar goud en purper strooit , Hun zachtkens fluistrend loof vertrouwlijk zamenparen .’ Verbood de beperkte ruimte eener beoordeeling Rec .