(1840) Hoe gaarne zij de plaats ook verlaten had , omdat zij begreep dat het onvoegzaam was , getuige van dit mondgesprek te blijven , zij voelde zich daaraan door een betoovering , die haar te magtig was , als geboeid .Zelfs nu nog kon zij haar gelaat niet in een onverschilligeu plooi brengen , ofschoon haar vader lagchend voort - ging : ‘ Ook al zulk een dweepstertje met rozengeur eu manesohijn , Mijnheer van montfoort .’ ‘ Ei ! ’ hernam deze , en zich daarop dadelijk naar haar keerende , liet hij plotseling een vorschenden blik op haar vallen : ‘ Als ik mij niet vergis .