(1903) ’ Daar te komen was hun genot en hun leven , het eenige wat zij kenden en verlangden .De zachte lente tooverde de tuinen vol geuren en bloemen , de heete zomerzon strooide haar schat van licht over de rijpe oogsten , de herfstboomen weenden hun tranen van goud en van bloed , en de wintervelden lagen stil te slapen onder hun deken van sneeuw , zonder dat zij er iets van voelden , iets van merkten .Er waren zonsondergangen als hemelsche apotheosen van purper en oranje , er waren manelichten als in droom - en tooverwerelden , maar niets , niets zagen zij .