(1896) .Doch wat eische ik mededoogen , Nu die stofwolk in ' t verschiet Allen boeit ? - De knie gebogen , Waar Jacoba om zich ziet ! Overbodig is ' t bevelen , Waar de drom haar witte pluim Door den ochtendwind ziet streelen , Maakt hij fluks eerbiedig ruim ; - Spijt de driewerf koener sprongen Van dien hengst , den wind te snel , Staren ouden , staren jongen Slechts het zweven aan der tel ; En nog naauw heeft de Amazone Met haar handje heusch gegroet , Of het lachje van de schoone Zet het kilste hart in gloed ! Mutsen wuiven , hoeden zwieren , Luid en lang gejuich gaat op , Ja , de redelooze dieren Voeren schoonheids lof ten top ! Hoe het ros des Landheers steigert , En zijns meesters kunst en kracht De afgevergde hulde weigert , Daar het spoor en zweep veracht ; Trots der knieën nijpend drukken , Trots der teugels straffer klem , Wil de stugge hals niet bukken , Wederstaat , braveert het hem ! Prijs des ruiters kloeke grepen , Prijs de koenheid van zijn rust , In die slagen , in die nepen , Zich de zege vast bewust , - Schoon het luid gebriesch verstomme , Schoon ten overwinningsblijk Thans der manen pracht zich kromme , ' t Worst ' len zag partij gelijk ! Anders oefent ze op haar telle De onbetwiste heerschappij : Geef dier stilstaande Isabellc , Geef haar toom en teugel vrij , Rustig zal zij blijven beiden , Als de schoone ' t haar beveelt , Lam - gelijk zich laten leiden , Door zoo lief een hand gestreeld ; - Mogt ze straks het spoor verslinden In den vliegenden galop , Uit dien wedloop met de winden Hield een enkel woord haar op ; Want zij leende willige ooren Aan den tooverzoeten klank , Die volstaat haar aan te sporen : Dat heet heerschen zonder dwank ! Schoon zij wachters heeft noch wapen , Hooger hoede is haar bedeeld , Haar , het pronkstuk van ' t geschapen , Haar , der schoonheid zigtbaar beeld ! Voor geen pijnlijk overwinnen Schiep Natuur de zwakke vrouw : Haar aanschouwen is haar minnen , Teêrheid boezemt ze in en trouw ! En de dus gereikte kroone , En de dus gewekte vlam Staven , dat ze , als al het schoone , Uit den hemel oorsprong nam ! Morgen jaag ' , wie nimmer jaagde , Morgen jaag ' wie dikwerf joeg ; Of de dageraad reeds daagde , Of mijn hand den valk al droeg ' ! Droomen , die ten dans u reidet , Om Jacoba ' s ledekant , Die haar boeidet , die haar vleidet , Luchtig - zwierend hand aan hand ; Die haar zege dorst voorspellen Bij den oprid uit het bosch , Tot haar boezem scheen te zwellen , Tot ze ontwaakte met een ' blos ! Droomen , die haar op deedt schrikken , Om te zorgen voor haar ' tooi , Om het blaauw gewaad te schikken In de rijkstgegolfde plooi , Tot zij de ijdelheid zich schaamde Tot zij u gebood te vliên , En haars ondanks toch beaamde , Bij het lest ten spiegel zien ; Droomen , weeld ' rig wilde droomen ! Die haar te ontijd thans ontvlugt , Daar zij , in ' t angstvallig schromen , Tal van mededingsters ducht ; Lieflijk voorgevoel van weelde ! Vluggewiekte , speelsche schaar ! Streel haar , als gij ' t uchtend streelde , Word tot vreugd der bloode waar ! - Wasem , nu de neev ' len scheuren , Wasem , nu de hemel blaakt , Wasem uit uw mildste geuren , Woudgebloemt zoo blijde ontwaakt ! Zwaai haar heinde , zwaai haar veere , Zwaai alom haar ' t wierookvat , Tot het gansche bosch verkeere In ' t welriekendst Oostersch bad ! - Minziek koeltje ! dat hier dartelt Langs de golfjes van de beek , Waar het vischjen opwaart spartelt , Goudig rood of zilv ' rig bleek , Hef uw wieken , - doch haar wangen Worden reeds door u gekust ; Liet wel ooit uw schalk verlangen Zulken lieven kuiltjes rust ? - Zomerzon ! wier zee van glansen ' t Open plekje luchten doet , Stroom nog milder van de transen , Als de jagt haar komst begroet ; En de heuvel brenge ' t over Aan het luistergrage dal , Dat een kreet weêrgalmde in ' t loover : ‘ Welkom , schoone ! ' t schoonst van al ! ’ Mogt zij onder ' t zegepralen , Als haar allen hulde biên , De oogen laag genoeg doen dalen , Om mij niet voorbij te zien ! Moog ' ze , trots het ruwer wezen , Dat het krijgsgewoel mij schonk , Er dezelfde liefde in lezen , Die uit zachter trekken blonk ! Hoe hij haar op zij durft jagen , Die den dronk heeft ingesteld , Die zijn wich ' larij ziet slagen : Febus blaakt het bruine veld ! De eigen glans bestraalt de heide , Die op ' t land der Perzen gleê ' , Toen hij uit de groeve u beidde , U , zijn lief , Leukothoë ! Toen de gloed een ' scheut deed rijzen Uit des aardrijks harde korst - Maar zij schijnt hem af te wijzen , Adem ruimer , enge borst ! ‘ - Rap als ' t licht ! - ’ ontrolt haar lippen , En de valkenier brengt hem , Die ter lieve hand wou wippen , Op het hooren van haar stem ; Rap als ' t licht , ontschaakt aan ' t Noorden , Maar een telg , het waard in kracht , Stout als de onherbergzame oorden , Wild gelijk hun vlokkenjagt .Voort ! - Jacoba ziet ten hemel , - Vruchteloos ! - in ' t gulden blaauw Is geen scheem ' ring van gewemel , ' t Oog verdraagt zijn glansen naauw ! Voort ! - een bloode wolk patrijzen Stuift het hondgebas vooruit ; Laten minder valken rijzen , Rap als ' t licht eischt hooger buit ! Voort ! - maar neen , houdt in de toomen , Waar dat donker stipje draalt , Dat ons nader schijnt te komen , Dat het diep weêr tot zich haalt , Daar braveert op breede pennen - Hooger dan gij staren kost - Daar der wouden schrik ons rennen , Rap als ' t licht is reeds gelost ! O wie met hem op mogt zweven , Wie hem volgen mogt in ' t ruim , Neêrziende op ' t gewoel van ' t leven Als op ijdel golfgeschuim ! Zoo de wereld waar ' te ontvlieden In het schitt ' rend luchtpaleis , Dat die kleine wolkjes bieden , Wie steeg fluks niet op ter reis ? Ach , Jacoba ! vloogt gij mede , Wat ik gaarne rees met u ! ' s Hemels wachters , vreugde en vrede , Waren nooit van liefde schuw ! Wilt gij , Diêrste ? - doch ten zuiden Is de jagtstoet afgedwaald , Die den roover tracht te duiden , Die zijn vlugt meet nu hij daalt ; ' t Is een reiger - zie de hoeken , Die zijn wiekenpaar beschrijft , - Zou hij Rap als ' t licht verkloeken Nu hij pijlsnel boschwaart drijft ? Den gewetten klaauw ontdoken , In den weerlichtsnellen val Dreigend naar hem uitgestoken , Spot hij met ons wraakgeschal , Stijgt hij op de breede schachten , Andermaal uit aller oog , - Hoe met onverzwakte krachten Rap als ' t licht weêr opwaart vloog ! Tot de deinzing ' t paar omwikkelt - ' t Roofdier , dat van vrees nu hijgt Als de valk , wien weêrstand prikkelt - Tot wat ademt aêmloos zwijgt ! Tot gelijk twee bliksemstralen , Worst ' lend in der wolken schoot , Zij op ééns een ' hemel dalen Beide vierig , beide rood : Tot ons daav ' rend zegejuichen Rap als ' t licht begroet in ' t zwerk , Daar hij ' s reigers hals doet buigen Voor zijne uitgeslagen vlerk ; Tot zijn donkere oogen branden Van der woede laaijen gloed , En zijn neb in de ingewanden Van het spart ' lend offer wroet ! Maar het luid geschal der hoornen Roept ons zaam ter wijle in ' t woud ; Laat mijn beê Diaan vertoornen , Thans of nooit van min gekout ! Heeft zij zelv ' haar blanke rossen Aan den trans niet stil doen staan , Om in Latmos ' luwe bosschen ' s Herders sluim ' ring ga te slaan ? Hoe dan ' t licht den berg omvloeide , Hoe ' t een bed van bloemen schiep , Wijl haar hart van liefde gloeide , Wijl haar kus hem wakker riep ! Op de koets van mos gedoken , In de schaâuw van eikenblaên , De oogjes weeld ' rig half geloken , Tref ik ginds Jacoba aan ; En mijn valk beweegt zijn pennen , Daar ik huiv ' rend nader treê , Uit de wouden der Ardennen Bragt ik Grippe - Agile meê ! ‘ Jonkvrouw ! neem mijn kleene gave ! Waar ' de gift als ' t hart zoo groot , Veel te klein viel ' s Konings have , Veel te klein de wereldkloot ! Jonkvrouw ! laat ze een blijk u strekken , Dat mijn ziel aan u slechts dacht , Waar me ' t veldgeschrei mogt wekken , Waar ' t me in ' t wapen vond op wacht ! ’ Hoe ik onder ' t aarz ' lend poozen , Bij het drukken van haar hand , En gelaat en hals zie blozen , Tot des jagtkraags hoogen rand ! Op het wellustvolle luist ' ren Naar het haap ' ren van haar stem , Grijp ik moed om voort te fluist ' ren , Geeft mijn blik mijn ' woorden klem : ‘ O Melieve ! zoo ik streefde Naar een ' glorierijken naam En voor geen gevaren beefde , Om de gunsten van de faam , ' t Was dewijl in hach ' lijke uren , In de vlam en in den vloed , Mij uw stem scheen aan te vuren : “ Liefde ! ” spraakt gij , “ loont den moed ! ” ’ Hoe de glans dier hemelsche oogen , Blaauw en blinkend als ze zijn , Met een ' mist wordt overtogen , Liever mij dan held ' ren schijn ; Hoe de tweelinggolven jagen Onder d ' Amazonen dos ; ' t Waar ' de stond een ' kus te wagen , Scholen wij alleen in ' t bosch ! ‘ Spreek , Jacoba ! - o mijn lippen Lieten , in mijn ' stoutsten droom , Zich te vaak uw ' naam ontglippen , Dan dat ik die thans betoom .