(1822) ' t Schelle zangchoor roert de keeltjens , ' t wil een edel danklied slaan , Want de groote Vorst der lichten , rent , op gouden radren , aan .De aard ziet naauw zijn ' glans genaken Of Natuur schijnt als te ontwaken , ' t Groen geboomte schudt zijn lover , in het stille duistre woud , Ruisch vrij , ruisch het licht ter eere , dat uw kruinen siert met goud ; ' t Schijnt Natuur wil schuld betalen Met den Lichtvorst grootsch te onthalen : Heel de schare roepe dan Iö Paean ! Leeuwen brullen , Stieren loeijen en de schrandere Elephant Krult de snuit , briescht dat het schatert , over al ' t nabuurig land ; ' t Jonge Schaapjen , naauw geboren , Laat reeds mede een ' dankstem hooren .Zou de mensch alleen dan zwijgen , zou de feestelijke lier Hem geen lied ter eere stemmen , met een ' ongedwongen zwier ? Is hij ' t niet die vuur en leven Aan de toonkunst heeft gegeven ? Heel de schare roepe dan : Iö Paean ! Klonk , tot lof van groote helden , ooit der snaren zuivre toon , Nu , nu klinke , Apol ter eere , ' t blijde lied nog eens zo schoon : Ach ! hoe vriendlijk , ach ! hoe teder Straalt zijn luister op ons neder ! Alles wordt verwarmd , gekoesterd , alles krijgt een blij gelaat , Waar dat liefderijke wezen zijnen invloed blijken laat .