(1885) Ook Afrodite vluchtte en , wijl zij vlood , Riep zij , in ' t wijken wenkend , Kora ' s naam - Doch eenzaam starend stond Demeters kind ; Want in het midden van den nevel zag Ze een zwart gespan en de ijzerzwarte rossen Voorttrapp ' lende in den mist en , somber groot , Zag zij den menner op den wagen staan .En als een vloedgolf drong zich in haar ziel De erinnering aan al haar somb ' re droomen , En bleek , voorovernijgende in den nacht , Lispte zij : ‘ Aïdoneus ! ’ Langs haar schoot De wagen , wendend , wijl met forschen dreun De donkre God neersprong en naast haar stond : - Hij was in vorm als Zeus , doch o , hoe anders ! Bij Zeus was alles licht , zijn lokken hel , Zijn klaarblauw oog zoo kalm , en hier het oog Donker en somber en de lokken zwart ; Gelijk een regenwolk , die van den hemel Gevallen , om een bergtop hangt , zoo hing Om hem de nacht des Afgronds , wijl om Zeus De citherzang opwiegde en ' t snarenspel , Dat in den morgen blijden toongalm geeft , En zoet als geur van bloemen vóór den nacht .En op haar lippen lag zijn naam en langs Haar arm de kille bloem met doodengeur , En in haar oog de schemerende lach , Waarmee de Dag zijn bleeken broeder Nacht Zwijgende groet aan de ' ingang van ' t heelal .