(1909) Heerlijke verzen zijn het , waarin hij die altijd eendere en altijd nieuw - gevoelde stemming uitzingt .‘ De ware wijze is hij die op het zand bouwt , wetend dat alles ijdel is in den eeuwigen tijd - - zoo maakt hij zichzelven voor mensch en dingen dat rustige , onverschillige en schoone gelaat - - maar ik wil liever dat de angst mijn klagend hart vult : Car ni le pur parfum des roses sur le sable , Ni la douceur du vent , ni la beauté du ciel , N ' apaise mon désir avide et misérable Que tout ne soit pas vain dans le temps éternel .Of van die smart die hem de eenzaamheid wenschen doet , die van verder komt dan hemzelf , die ieder mensch eenmaal zacht hoort spreken , zeggende dat de bloem des levens asch is in zijn vrucht .