(1883) Het was of een plotselinge , ongekende weemoed zich van hem meester maakte ; ‘ o Nils , Nils , ’ stamelde hij , zijn hand strekte zich onwillekeurig naar de gevaarlijke papieren uit , zooeven in die van den jongeling gelegd ; wilde hij ze terugnemen ? neen , als verlamd zonk die hand neer ; ‘ ik moet het doen , ’ prevelde hij in zich zelf , ‘ ik moet ’ - hij hield op , en schoof Nils haastig van zich af .‘ Vaarwel , gelukkige reis , ’ sprak hij met heesche en daardoor hard klinkende stem , hij keerde den jongen man zijn rug toe en zag niet op , voor deze de kamer verlaten had , dan zuchtte hij diep .Waarom moesten die klare , vertrouwende oogen hem ook met dien blik aanzien ? ’ - Hij trad aan ' t venster en staarde lang den vertrekkende na .