(1916) Toen Ina er langs kwam en het zag , voelde ze plotseling een schok van herinnering .Ze herkende het huis als dat , waar ze in het verleden voorjaar zoo menigmaal eenzaam was voorbij gedoold , toen de appelboomen bloeiden en alles rondom riekte en ruischte en kweelde .Ze hield Egbert staande en bleef dicht aan zijn arm peinzend kijken naar het donkere huis achter den ruigen muur , en zoo krachtig steeg de herinnering in haar op , dat het was als rook ze opnieuw de zoete bloesem - , die al zoo lang geleden vrucht gezet had en wier vrucht al zoo lang was vergaan .