(1893) Deze bemerkte , door zijn reuk , of de vleeschhouwer bij den anderen hond was geweest en hem gestreeld had .Hij besnuffelde de kleêren en handen zijns meesters en begon dan wanhopig , veelbeteekenend uit de oogen te kijken .Van Hulden moest dan allerlei liefkoozingen en zoete woordjes bedenken om het ongelukkige beest te verzekeren dat Vos altijd de lieveling bleef en men zich zijne goede diensten herinnerde .