(1913) ‘ Dit is beter , ’ grijnsde hij vriendelijk en lag de hand op het hart , aanvaardend eenige sigaretten van Theobald ; maar haastig borg hij ze , haalde de kap van zijn jas over zijn tulband heen , waardoor hij dadelijk ging gelijken op een monnik in het blauw .Als uit diepte opgekomen , dicht van dauw , sloeg hen de stortbui over ; Theobald verblind , bestroomd , had wel gemeend te zien hoe Emilia haar regenscherm loswerkte ; hij had zooveel te stellen met zijn roodelende handen , hij ranselde en rukte weêr aan zijn balsturig beest .Bij elken stokslag schichtte het dier de kletsnatte ooren neêr , rekkend de snoet op als in praterij .