(1905) Een onmerkbaar zuchtje rimpelde even nu en dan het spiegelgladde oppervlak , waarop donkere schaduwen van heuvels en boomen aan de kanten zich afteekenden , als donker zwart kantwerk op een helder blauw kleed .Een geheimzinnig fluisteren van een groepje ruisschende dennen bracht ons nog meer onder den indruk , spreken deden wij niet , langzaam namen we die pracht in ons op , als niet geloovend aan de werkelijkheid ..