(1897) maar gij hebt duitsche gedichten genoeg gelezen , en wij wagen ons aan den hopeloozen wedstrijd niet .Ook is het middag ; ook blijft ons , op het geurige naaldenleger neêrgevlijd , slechts eene flaauwe heugenis van dat natuurtooneel over ; want , zoo als wij hier opstaren naar den reusachtigen maar roerloozen waaijer van dennetwijgen , hoog , hoog boven ons , statig of het een palm ware , en dwars door die breede , donkergroene stralen heen slechts het diepe , haast gouden blaauw des hemels gewaar worden , beheerscht ons de bewondering van het oogenblik , die van geen verleden weten wil .Louter de weldadige invloed des onweders - verkwikt loover en versterkende dampkring - was overgebleven ; en , hoe veêrkrachtig wij opsprongen , toen de hoorn ons uit de verte seinde , de stille , lieve plek staat nog voor onzen geest , of wij er weder nederlagen , nederlagen in louter stil natuurgenot ! De Kleefsche Berg was de plek ter bijeenkomst van het gezelschap bepaald , en het leed niet lang of het wemelde om zijne kruin van gelach en getier ; - er waren wier joklust in het zware zand , dat naar zijn top voert , niet bezweek ; er waren , die zich ergerden , dat ook van daar de bedeldeun der arme knapen uit de buurt opging .