(1837) Rust tot aan het morgenligtje , Wijl het uw tot voedsel stekt .Daar ligt gij mijn lieve roosje , Met twee koontjes rood van kleur , Rust dan zagt mijn lieve koosje ; ' k Word omringd met balsem geur , Die afdalen aan uw lipjes : Van uw koontjes rozelijn , Het zijn nog maar enkle stipjes , Die zij geven wil aan mijn .Als de nacht haar vale vlerken , Om uw leger henen slaan Dan wil Luna het weer sterken ; Met haar zilver blanke maan , Dat geen onheil uw bejegenen ! In deez stille aanstaande nacht , Maar gerust legt allerwegen , Op uw bedje , zoet en zagt .