(1843) De lauweroogst , aan ' t Vaderland gewijd ! - ' t Is of een togt hen statig ruischen doet , Op ' t naadren van den breeden , achtbren stoet Der Vaadren , die den Staat , van steun beroofd , Om ' t missen van dat jeugdig Heldenhoofd , ( Zoo vroeg , helaas , ter doodslaap neêrgezegen ! ) Door wijs beleid , ter Schild zijn en ter Degen .Neen , nooit ontleende , in Rome ' s vrijen Staat , Het Kapitool een luister aan den Raad , Die Cinéas een kring van Vorsten scheen , Als toen , o Zaal ! uw cederdak en wanden Omschitterd heeft ! - Zij zijn geen Vorsten , neen , Die Vaadren ! maar , hun reine harten branden Voor de eer van Hem , die , Koning van ' t Heelal , ' t Verweesde Land ook nu beschermen zal ! - Zijn dienst het eerst , dan de Algemeene Zaak , - Zie daar hun roem , hun duurbezworen taak ! Van daar die ernst in houding en gelaat ; Die achtbaarheid , die afstraalt op ' t gewaad , Die klem in woord en daden ! - Zie , o zie ! Daar rijst de vrome Cats en buigt de knie ; Geheel de schaar , met neêrgebogen hoofd , Stemt in den dank , die hem ontvloeit , en looft Den bijstand van der heemlen Heer ! - Ontbrandt Kartouwen nu , en dreune ' t door heel ' t Land : Voleind is ' t werk ! - Gezegend voorgeslacht , Dat slechts van God zijn steun en glorie wacht ! - Welnu , die zaal , over welker heilige herinneringen , na deze woorden onzes Dichters , het zwijgen welsprekendst is , die zaal dient in onze dagen , niemand die van den gruwel onbewust is , zij dient tot de trekking der Loterij ! Geen wonder , dat de zin onzer vaderen voor Poëzij , voor Poëzij als die van vondel , die Hollander was tot in het merg van zijn gebeente ; geen wonder , dat de zin , die hen blaakte , is uitgedoofd , wanneer wij zulk eene plaats zoo misbruiken ! De Heer beelo gevoelde het , zoo als zijn meester het zou hebben gevoeld : De Winzucht , in haar laagst , afschuwlijkst kleed , Die , goud belovend , ' t brood des Armen eet , De moeder van het Misdrijf , sluipt hier rond , Met valkenblik en zaamgetrokken mond , De dorre hand krampachtig uitgestrekt , Waar ' t weiflend Lot de hoop op schatten wekt ! - O Tuimelgeest ! o schriklijke ommekeer ! Voor Ridderslag , Gelofte aan pligt en eer Voor ' t vroom gebed van Cats , welks nagalm ruischt In d ' avondwind , die door de welven suist , - Het wentlen van ' t geluks - of onheilsrad ! - En ' t joelen van het Kroost van Abram , dat Als hommels gonst en dommelt door ' t Gebouw , Waar ook onze eeuw haar merk aan hechten zou ! En de zalen , in welke de Dichter zijn vers voordroeg , zij daverden van toejuiching bij deze plaats , bij de volgende , waarin de hoop werd uitgedrukt , dat een onzer Vorsten een einde maken zoude aan de heiligschennis , en het doorluchtig overschot uit Graaf willem ' s tijd , uit de bloeijende dagen onzer Republiek , in zijnen vroegeren luister herstellen .Doch wat deden de Geleerden , die het Dichtstuk hadden aangehoord , om dien wensch vervuld te zien ? Niets ! En de geletterde Genootschappen , welker Bestuurderen den Heer beeloo de hand drukten na de voorlezing , de Genootschappen , welke ten minste een teeken van leven , een bewijs van warmte des harten en verlichting des hoofds zouden hebben gegeven , als zij een verzoek aan den Prins ( toen dien van Oranje , thans onzen Koning ) hadden opgesteld , wat deden zij ? Niets ! En het Instituut , ons aanzienlijkst geleerd Ligehaam , dat zich in de oogen der Natie zou hebben geregtvaardigd , als het belangstelling had getoond in iets , dat den volksgeest moest opwekken , wat deed het ? Vraag het den Leden ; - voor zooverre wij weten , zocht eene Commissie uit de Tweede Klasse naar de beenderen der Graven uit het Hollandsche Huis in de puinhoopen der Abdij van Egmond , en vond slechts een dejeuner te Velzen , - voor de Ridderzaal deed het Instituut , voor zooverre wij weten , niets ! Verwondert het u , als wij er bijvoegen , dat het Dichtstuk des Heeren beeloo maanden lang reeds gedrukt en verspreid is geweest , en wij echter geene stemme hebben hooren opgaan , die zijnen wensch herhaalde , - dat de taak zijner beoordeeling ons onbeduidend medearbeider ten deel viel , - verwondert het u dan , dat wij aan het einde van ons verslag naauwelijks den moed hebben hem toe te roepen : ‘ Werk voort , Verdienstelijke als ge zijt ! werk voort in den stijl , waarin gij meester blijkt ; verrijk onze Poëzij met bijdragen , die van uw helder hoofd , van uw uitmuntend hart getuigen ; handhaaf u als een onzer eerste Lyrici , er is plaats voor u naast onno zwier ! En eene hooge plaats is het , eene plaats , welke bilderdijk u benijden mag , want zoo ten onzent vaderlandsliefde nog de harten der gemeente blaakt , ondanks de koelheid des Volksaards , de lasten des Lands , de flaauwheid des Tijds , de onverschilligheid der Hoogere Standen , de gebeurtenissen der Laatste Jaren , de Geuzen houden het heilig vuur brandende , dat door den eersten vondel ontstoken werd ; de tweede was nooit grooter , dan toen hij zich kromde om de vlam aan te blazen , dan toen hij zich boog , om haar te doen opgloren ! ’ En echter , als wij het oog slaan op den omslag van dit Tijdschrift , en een oogenblik de vrienden , de kennissen , voor onzen geest roepen , wier streven ten minste door een deel onzes volks wordt erkend , wier pogingen de besten in den lande toejuichen , dan grijpen wij moed , dan varen wij voort : ‘ Uw stand , uwe studie , beeloo ! stellen u in staat scherper blik op het scheepsleven en het zeewezen te slaan , dan een onzer ; voor u heeft het leven aan boord weinig geheimen , voor u onze geschiedenis er geene , wat toeft gij ? de roemrijkste feiten onzer voorvaderen zijn nog onbezongen , onbezongen in eenen stijl , welke geen proza veroorlooft , die zich door zijne kernachtige kracht in het geheugen prent , die in éénen regel eenen toestand schildert , een voorbeeld , dat harten in vuur zet en vlooten bezielt , wat toeft gij ? u wacht meer dan de lauwer , u wacht de dankbaarheid der nakomelingschap , een degelijker volk , God geve het , dan wij zijn ! ’ Geloof en geestdrift schijnen in ons binnenste opgewekt , - eene bijzonderheid valt ons in , - of zij het koninklijke oor trof ! Het gerucht vermeldt , dat de Hertog van orleans in zijnen uitersten wil aan den Graaf molé eene gedachtenis vermaakte .