(1914) Nog altijd heeft de wereld tranen over voor het stervenslot ; en zoozeer volgt de dichterlijke roem , zelfs der grootste geesten , de golving der zee , in zijn rijzing en daling , naarmate de hoofden en harten zich neigden en wendden , dat ieder toeschouwer , wien de gave der verwondering niet geheel werd ontzegd , zichzelven moet afvragen , waartoe die warreling en wisseling van begrippen dient , en of niet de literaire kritiek behoort gezet te worden bij de onderwerpen als godsdienst en metaphysika , waarover men onder verstandige lieden liefst het stilzwijgen bewaart .Namen schitterden en verzonken met de eeuw , die voor hen boog , om soms weêr te worden opgedolven door een snuffelend nageslacht , dat er al of niet de verspreide leden der vroegere godheid in herkende ; en men mag zulks toeschrijven aan de tijdgenooten en hun onzuiver of ongeoefend kunstgevoel .Doch de fijnste en diepste zielen der menschheid , die in schoonheid aan de wereld mochten weêrgeven , wat zij met hun hartebloed van de wereld hadden gewonnen , ook zij hebben hun dagen van duisternis beleefd , dat de wereld hen vergat ; terwijl eindelijk , wie de eigene oordeelen van die hoogsten over elkander en over anderen onderling vergelijkt , wel zeer veel zelfvertrouwen moet bezitten , om te durven gelooven , dat zijn persoonlijke meening den knoop ontbinden kan , die door ieder volgend vonnis slechts te vaster werd toegehaald .