(1788) Maar hoe vrolijk voor hun , die in hope gerust hebben ! Wat zal de ziel , die reeds eeuwen lang zalig was , gevoelen , als haar eertijds geliefd lichaam , ook deelt in haar heil ! Wat zult gij , wat zal ik , gevoelen ! Hoe zullen wij , al waren onze graven in onderscheidene wereldöorden , elkander te gemoed ijlen ! en in elkanders omarming , nieuwen wellust gevoelen , dat wij herleven ! Hoe zullen wij , met verrukking , de lotwisseling van ons eertijds verderfelijk lichaam zien ! ons de scheiding in het vorig leven herinneren ! maar met geen andere tranen , dan die der dankbaarheid en vreugde ; om dat er dan geen scheiding meer wezen zal ! - Wij zullen elk de zalige beminden onzer zielen zoeken , onze ouders , onze broeders , en zusters , onze vrienden , en telkens aan hunne zijden met vernieuwden wellust gevoelen , dat wij zalig zijn ! Ik .O ! hoe roert gij mijn hart ! Het graf van mijne Emilia moet ook het mijne zijn ; één zark moet ons beiden dekken , terwijl de sombere treurwilg , dien de natuur leerde weenen , op onze sluimerende asch zijne ruischende bladeren laat hangen .Dan zal één oogenblik , bij onze verrijzing ons beide zalig zien ! Emilia .