(1882) Lang geleden heeft een man of vrouw daartoe gezeten aan een tafel , en geschreven naar de inspraak van het oogenblik , zoo vrij en onbevangen als gij en ik het thans doen aan onze beste vrienden , en zonder er ooit aan te denken dat uit die hanepoten mettertijd een boek zou worden .Wij ruiken in verbeelding den geur van ' t hout der ouderwetsche secretaires , waarin zij jaren opgesloten lagen .' t Is alsof wij de vlugge veêrepen over ' t ongelijmde papier hoorden schuiven , en op sommige plaatsten de hand zagen trillen , of even ophouden omdat het rechte woord gezocht moet worden , en dan weer lustig voortgaan .