(1885) Die beekjes met dat doorschijnende frissche water vormen kleine nixenvijvertjes in een rotsholte tusschen dat lange groene gras met zooveel bloemen en tusschen en over ons hoofd hangen lichtgroene hazelaars met de zon er tusschen en tusschen de rotsen kruipen kleine fijne varentjes zoo frisch bij het water .En in de olijftakken is het heerlijk ; door de zilvergrijze wilgen blaâren van de olijfboomen ziet men het blauw van de zee in de verte en honderdduizend kleine zwarte olijven hangen in de takken , en op den grond geurt thijm en rosmarijn en zooveel andere ons onbekende bloemen .En dan zijn er groene boomkikvorschjes , die een vreeselijk leven maken zoo klein als ze zijn ; ik heb er een gevangen van middag ; hij zat op den steenen rand van een groot waterreservoir tusschen de citroenboomen in den zon ; ' t was zijn eigen schuld , dat ik hem ving , want hij zat te vrezen over een ander , die ik bijna gevangen had , maar die nog bij tijds met lange achterbeenen in het water plompte .