(1916) De lichte ragfijne verschietjes van het primitieve vlaamsche landschap , dat als levend kantwerk onze herinnering omringt , de stoere en ijlranke torens te midden van verouderde en somtijds verwaarloosde huizen van stadjes of overblijfselen van steden en de lokkende naklank der middeleeuwsche carillons hechten in het hart van hen , die Vlaanderen hebben leeren kennen , een zoete verschemerde schoonheid , die telken jare als een geurig verlangen ontwaakt en hen ondanks andere voornemens en begeerten lokt naar het land der aandachtige vreugde , naar de met peppels en wilgen omzoomde weilanden , de uitgestrekte korendragende bouwlanden , de tot dorpen verworden en toch statig gebleven stadjes en naar de met vervaagde roke van myrrhe en wierook vervulde gothiek - en vaak renaissancerijke steden .Zoo is ook dit jaar de zelfde begeerte gelijk een ademtocht over hen getogen en heeft naklank van echo en schemering van geur hen verleid tot den bedwelmenden tocht , maar deze maal - tot pijn van het hart - tot den tocht , met half gesloten oogen , per pen over de geduldige onontroerde vlakte van het papier .Zeeuwsch Vlaanderen .