(1919) Toch dacht hij met weerzin aan die groote ziekenhuiszalen , die hij zoo haatte , omdat hij daar zijn lijdend ziekzijn zonder uitzicht op beterschap veel meer voelde .Hij rook weer de chloroform en carbol , reuken , waar hij een afschuw voor had , en toch , toch konden die voorstellingen zijn gedachten niet vasthouden , langzaam overheerschte in hem het besef van een onnoembare blijheid .Het was alsof er , ondanks alles , in zijn diepste binnenste iets ontbloeide , dat was zóó licht , zoo warm als de lentezon .