(1881) Ist als ick tóóne , Soo laet mij van mijn schóóne Troost gewinnen ! ’ En dit gebed werd verhoord ! Weinige dagen later schijnt de toestemming der ouders te zijn verleend en in ' t nieuwe jaar vloeiden geen wanhoopskreten meer uit zijne pen , maar in milden overvloed rolden van zijne lippen de schoonste jubelzangen ter eere van ‘ zijn Lief , zijn Licht , zijn Weelde ’ .En waar nog menigmalen de tijd , voor iedereen te snel , hem te traag viel , en nog wel eens boven een gedicht in plaats van Liedt , Leidt wordt geschreven - daar is ' t niet meer de onvervulde wensch , die den klaagzang doet aanheffen , maar slechts het ongeduld waarmede het einde van de tijdelijke scheiding wordt afgewacht , een einde dat vertraagd werd , zoo ' t schijnt , door eene besmettelijke ziekte , waarin Christina hare moeder oppaste , eene ziekte die zelfs de deur voor den trouwen minnaar deed sluiten en hem ongetroost , zonder geleide van zijn hart , ‘ dat aan de stijlen van zijn bemindes deur was blijven kleven , ’ terugzond naar ' t hooge huis te Muiden , waar hij straks in een zijner schoonste zangen de dartele Godesjes van de Vecht , ‘ in bloemen en in cruiden ’ aan den oever gelegerd , bad om een uitgelezen krans van geurige voorjaarsbloemen , op de gouden vlechten van zijn bruid te vlijen ? neen , om ze op zijn hoofd te passen en dan voor hare voeten te leggen .Den zesden Mei 1610 was het eindelijk niet meer in een zoeten droom , maar in heerlijke , volle werkelijkheid dat de gelukkige Bruidegom kon uitroepen : ‘ O rijckdom van mijn hart dat overloopt van vreuchden ! Bedoven valt mijn siel in haer hart vol van deuchden .