(1858) Zegg ' Titus : ' k heb den dag verloren , Waarin mijn milde hand geen weldaad strooien mocht ! Ach , ' t leven is een stroom uit aardschen wel ontsproten , En kronklend door het slijk in kromme bocht by bocht ; En waar , waar wordt dat zoet der laafnis ooit genoten , Hetgeen er ' t krank gemoed in zocht ? Maar weldoen - ? Weldoen , ja , mag ' t dorre hart verkwikken : ' t Strooit rozen , waar het hoofd zoo lieflijk zacht op rust .- Ja , vlij u neêr , mijn ziel , maar wacht u voor ' t verstikken : Verderflijk is de geur die waassemt uit heur lust .Ach , zelfzucht speelt daarin .