(1859) Om bij de ‘ Imitatio ’ te blijven , ik gevoel zeer goed , en wie gevoelt het niet ? dat dit boek eene ziekelijke , eene huiszittende vroomheid ademt ; eene vroomheid van ‘ in een hoekje met een boekje , ’ die nog iets anders als alleen maar onbestaanbaar met de eischen van den tegenwoordigen rusteloos bedrijvigen tijd , die aan grooter euvel mank gaande , in haarzelve ongezond , of althans onvolledig , die in geen geval en op ver na niet is wat het Christendom wil dat de godsvrucht zijn zal : de kroon en poësie van een krachtig zelfbewust leven .Doch was het met dat al niet meer dan enkel aardig , was het geen wezenlijk kunstgenot , daar te zitten met dat libellus in een angellus van den spoorwagen ? en mij naar den geest gedragen te voelen op de weeke vleugelen der middeneeuwsche mystiek , op hetzelfde oogenblik dat het ligchaam werd voortgesold , neen voortholde , langs de ijzeren baan , door de kracht van den modernen stoom ? en gedurende drie volle uren terzelfder tijd twee levens te leiden , in tweederlei wereld mij te bewegen , tweederlei atmosfeer in te ademen , en zelf niet te weten wat ik rook , toen de trein stilhield , de smeerlucht eener welgeboterde locomotief , of de eigenaardige geur eener kloostercel vol juchtlederen banden ? Alvorens ik in verband met den titel van dit opstel ( Ascetiesche Letterkunde klonk mij niet eenvoudig genoeg , en ik benoemde het daarom Stichtelijke Lektuur ) , alvorens ik de voorname reden opgeef , waarom ik de ‘ Imitatio Christi ’ voor een echt stichtelijk boek , meer dan dit , voor een stichtelijk modelboek houd , mag ik den schijn niet op mij laden als ignoreerde ik , in den minachtenden zin van dit woord , dat zeer onlangs een herdruk is verschenen van de jongste hollandsche vertaling van genoemd boekje , door den heer J .P .