(1850) Het toeval plaatste mij voorts aan de eene zijde naast eene oude dame , aan de andere naast eene jonge jufvrouw , die een zeer breede neus had , als van een paard , en zeker daarom niet sprak of antwoordde , maar van tijd tot tijd met veel geluk grinnikte .Toen ik haar een dier nietigheden zeide , door de heeren voor de dames uitgevonden , en waarmede ' t gesprek gevuld wordt als een blaas met wind , begon zij eensklaps te grinneken , even als een ros , dat zijn kameraad in de verte hoort naderen , of den stal riekt .Ik meende , dat zij niesde , en zeide : - ‘ Wel bekome ' t u .