(1832) 23 april 1564 .1 Geen poëzij als die van ' t moederharte , Wanneer ze bij de wieg haars eerstlings zit , Niet zalig door vergetelheid van smarte , Gelukkig wijl zij mijmrend dankt en bidt ! Hoe was ze uw deel voor lange reeks van jaren , Aan Avon ' s boord , gij bleeke jonge vrouw ! Die ' t venster uit het landschap in mogt staren , Die droomdet wat uw Billy worden zou ! Het eerste groen zag wit van bloesemregen , Een blijd gegons zwierde om door geur ' ge lucht : Och ! lagche ' t lot als ' t jaargetij hem tegen ! Die zoete wensch werd hoorbaar in uw zucht .Wat vreesdet gij dat hij uw wichtjen wekte ? Wat gluurdet gij om ' t kleed een lange poos ? Zie ' t armpjen rust , dat straks zich kozend strekte , Zie , ' t mondjen zwijgt , aanvallig als een roos ! 2 Weêr zwerft uw blik , en volgt de zilvren lijnen Van ' t spieglend vlak , tot waar de verte blaauwt , Of torens van de hofstede u verschijnen , Door breede kruin van olmen overschaâuwd .