(1892) Ja , zoo doet men op de bergen in ' t zweet zijns aanschijns gezondheid op ; met stilzitten krijgt men niets ; de longen moeten werken om de zuurstof in ' t bloed te brengen .Afwisselend door beuken - en eikenloof overschaduwd , bleven we steeds stijgen , tot wij hoogerop een pijnbosch bereikten ; wij stonden stil om den geur diep op te snuiven - daar ontdekte Phine prachtige varens en mollige mossen en pijnappels vol hars ; alles moest bekeken en bewonderd worden ; en in ' t voortgaan kwamen wij op smalle , glibberige paadjes met een hoogte ter eener en een diepte ter anderer kant , die den aanbidder een voorwendsel gaven tot ridderlijke handreiking , ter hulp aan zijne uitverkorene , doch naar mij toescheen , was deze minder angstvallig dan hijzelf .Maar alles gaf stof tot pret en gelach , en opgewekt van zin door ' t onschuldigste en gezondste genoegen , maar doodmoede , keerden we ten laatste in ' t hotel terug - o wee , ' t uur van éénen had reeds geslagen , men zat reeds aan tafel , de soep was gebruikt , en men had juist niets anders te doen dan met kritische blikken onze hoogroode aangezichten te inspecteeren .