(1858) [ Vrij gevolgd naar de Latijnsche Ode van den Heer jeronimo de bosch , den Heer rau toegezongen .] Gelijk , aan ' t siddrend nest ontstolen , ' t Bedrukte vogeltjen , van vederpraal beroofd In ijzren kevie kwijnt met neêrgebogen hoofd , Gedoemd , in ' t eng bestek verbijsterd rond te doolen ; Maar , van bekrompen kerker vrij , Ontsnapt aan ' s roovers heerschappy , Door ' t ruim van wouden en valleien De gouden wieken klept en juichende uit durft spreien In tooverende melody : Zoo blinkt den vriend der Zanggodessen , Wen hy , van ' t schooljuk warsch en valsche nieuwigheên , Met opgeheven hals zijne eerbaan op durft treên , Ontrukt aan averechtsche lessen - Zoo blinkt hem eedler , rijker glans Van golvend hair en lauwerkrans , Indien hy ' t grootsch gevoel blijft kweken Dat van de lippen vloeit , dat uit de borst koomt breken , Eens op den Zangberg grooten mans ! Indien hy , van die drift ontstoken , Die ' t vrij en voor ' t gezag niet onderdoend gemoed Voor aangelegde kluisters voedt , Den ijzren slagboom doorgebroken Waar ' t onverstand Natuur in sloot , En d ' opgeworpen waan te groot , Zich opheft boven de ijdle wetten Die ' t stijgende vernuft in de eerste vlucht verpletten , En ' t ontuig met de voeten stoot ! Wie leeft er , daar ik ' t hart voel gloeien Om dwalingen , te lang geworteld in ' t verstand , Te lang onzinnig voortgeplant , Den stervling uit het hart te roeien - Wie leeft er , die my palen stelt , Terwijl mijn zangaâr bruischt en zwelt Om ' t roembegeerig hart een eedler disch te dekken , Aan ' t schraal onvoedzaam kruid te onttrekken , En d ' eikel wisslen doet voor ' t golvend korenveld ? Wie , mag hem zuivre lucht gebeuren , Kruipt om in ' t dompige moeras , Waar roos noch lelie groeit , noch lieflijk lentegras Doorwaassemt met viool - en thijm - en balsemgeuren , Maar de aard in dorren riethalm schuilt , Waar ' t aaklig Noorden steeds in huilt , En ' t Westen loof noch bloem mag koelen met zijn vleugelen ? Wie , zeg ik , zal mijn vaart beteugelen , Die rozen voor geen distels ruilt ? Wie zoekt in frissche lustwaranden , In ' t eeuwig Lentegroen van ' t immer bladrijk woud Waar de echte smaak zijn zetel houdt , Die ware schoonheên niet , die harten doen ontbranden ! Die , vloeiende in een kicsch gehoor , De aan ' t stof onttrokken ziel verrassen door het oor ! Haar , die uit zuivre borst gezogen , En met geen schoolstof overtogen , Steeds flikkren met ondoofbren gloor ! Die schoonheên sluiten holle wanden Der duistre Letterkluis niet in ! Die schenkt de vrije Zanggodin ! Die deelt zy toe met milde handen Daar , waar , in Pindus lauwerdal De schaterende waterval Der Hippokreen weêrgalmt van de uitgezochtste tonen , En Vrijheid de echte Febuszonen Ten blijden wedzang roept by ' t heilig Negental ! Neen , zulke tonen , zulke wijzen Leert dorre Schoolgeleerdheid nooit , Van smaak en waren geest berooid , Waar uit welsprekendheid en overreding rijzen .Neen ; grijp de braafheid in ' t gemoed , Of bliksem de ondeugd neêr , daar ze outers nederwroet , Uw boezem zij door Deugd , door ' t waar Geloof geprikkeld , Zij , Reednaar , door Natuur geblaakt , Die , eedle RAU , uw grootheid maakt , Die ge in uw voorbeeld toont , die ge in uw leer ontwikkelt , En waar ge ' t stugste hart door raakt ! Ja , ' t alvermeestrend taalvermogen , Dat boezems doordringt , zelfs van steen , Die wondre gaaf van ' t overreên , ( Een Godheid stortte ze uit den hoogen , By ' t eerste staamlend spraakgeluid Reeds op uw kinderwiegjen uit ) Doorschittert met ondoofbre stralen De palmen die gy mocht behalen , Uw zegekroon en oorlogsbuit ! Ja , ' t zij gy de elpen lier moogt drukken , Of in een vrijer taal ' t Orakelwoord verkondt , ' t Hangt alles met de ziel aan uw bespraakten mond , ' t Voelt alles zich het hart ontrukken .