(1917) ‘ Het zou hem goed doen , ’ zeide zij , ‘ maar hij loopt er geen kans van , niemand zal mij herkennen , vindt je wel ? ’ Ik keek haar oplettend aan , en was er nog zoo heel zeker niet van , ofschoon het weggestreken haar en de kap haar ongelooflijk veranderden , om nog niet eens te spreken van den zwarten doek .Het vergulde hoofdijzer gaf haar haar de kleur van de bladen eener bruine beuk en de glans van het metaal zoo vlak bij haar gelaat , maakte haar gelaatstint doorschijnend , als een lichtje , dat door een dunne paarlemoeren schelp schijnt .Toen ik bespeurde , dat zij vastbesloten was , zeide ik , dat ik mee ging , liever dan haar alleen het waagstuk te laten ondernemen .