(1904) Dan leefde hij op , dan begon hij te stap - pen en met zijn armen te doen ; met een ruk had hij zijn pet schuin gezet , en met grooter oogen kijkend naar mij om , riep hij , ‘ kijkt u , zóo .’ Hoe hij ging in den roodwalmenden kermisnacht , in de bolle opwinding van muziek overal vandaan , in het vette gegeur van goedkoop oliegebak , overal in de lucht , een lollenden menschentroep vooruit ; bezetenen van vrijheid en jenever als hij , die op zijn harmonica zagend , in de ruimte zijn hoog heesche jongensstem voor zich uitstuurde , zingende : ‘ Och meissie , wà bè je lief en skoon .’ En dan zag ik hem weêr , dan sprong en rees er uit zijn afgestompten jeneverkop , uit zijn winterdofheid , zijn loutere jonkheid op , soms als een straal spattend uit een aangeslagen vuursteen , soms tot een breedheid van vlammende verbeelding gaande om hem , komend voor het geslobber uit van zijn luien gang ; en er was iets heel ongewoons , iets heel frischs in zijn vuile stem , als hij dan neêrviel op zijn stoeltje en zijn groot verlangen naar den ruimen zomer uitzuchtte : ‘ ' k wou dat ' t maar weêr voorjaar was .