(1876) En toch , - toch is ' t , als had de lach zijn woon Gevestigd in de kuiltjes op heur koon ; Toch zoudt ge zeggen , aan die rozenlippen Kan nimmer dan de toon der vreugde ontglippen ; En hoor maar , ja , hoe ' t heel de buurt doorklinkt , Wanneer ze in wedstrijd met heur sijsken zingt .Want zij naait maar , zij naait maar , met vlijtigen spoed ; Heur naald is heur schat en heur zegen ; En ' t sijsken , heur lieveling , kent haar wat goed ; Heur bloemen , hoe nederig , geuren toch zoet ; Heur hemel , hoe eng ook , is als heur gemoed : Blij lacht hij van boven haar tegen .II Doch , zie eens ! zijn ' t geen kanten , geen satijn , Waarover hare nijverige vingeren Den langen zijdraad heen en weder slingeren ? Ja , waarlijk ! - en hoe hagelblank , hoe fijn ! Wellicht een bruidskleed ! - En wat droomen wiegen Er u het hart al niet , lief kind ? wat zoet En bitter stroomt er niet door uw gemoed , Terwijl ge ' t naaldje door zoo ' n kleed doet vliegen ? .