(1918) Maar nu was uit zijn leven dit groote weggevallen en onduldbaar werd hem het zijn in de stille woning , in de holle gangen , waar haar kleine voeten niet meer tripten , in de ruime kamers , die ledig lagen zonder haar stille en toch alles vervullende tegenwoordigheid .Hij sloot dus het oude huis , dat , daar het met veel van de mooie antieke meubelen zijn ouderlijk erfdeel was , voor hem een dubbele herinnering had : de zachte eenvoudige herinnering aan zijn jeugd - een traag verwelkende , vaag nog geurende bloem - en de wreed - heerlijke , martelendzoete herinnering aan zijn huwelijksjaren - een donker verbloedende roos op scherpen steel .Op een bleeken zonloozen zomerdag had hijzelf het kind weggebracht naar het stille dorp , naar de grootmoeder , die niet zìjn moeder was , maar die hij toch wel als zijn eigen moeder liefhad .