(1914) .! o , dat zij mij nu óok verstond ! Hoe dikwijls heb ik haar een bloem geschonken , En werd met bloemen dan beloond of lonken , Die ze om mijn handen en mijn harte wond : Die bloemen , liefdegeurend na het sterven , Die , met het leven , geur en kleuren derven , Herleefden , dood , maar als vergeet - mij - nieten - Wat zal ik nú nog blonde bloemen plukken ? Mag ik ze niet meer op haar boezem drukken , Zoo mogen ze ongetinte vruchten schieten ! XXX De maan verrijst Het duister doet de tinten samenvlieten , En dekt met fulpen nacht het schel azuur , - Nu gaat de glimvlieg heen en weder schieten , Gelijk een star , gelijk een dansend vuur : De stilte bidt ..