(1918) In ' t midden van zijn spel werd hij dan soms Djalil gewaar , die , zweetend onder het zwaarbehangen juk , de blakerende straten langs sukkelde , met schorren venterskreet .Hij zat dikwijls des avonds laat nog aan den weg , neergehurkt tusschen zijn stinkende manden , terwijl een paar kampong - vrouwen bij den schijn van het oliepitje zijn slappe doffe vischjes bekeken , en met tong - geklap en schrille uitroepen van verontwaardiging duit voor duit afdongen , voor ze , de beste weggrissend uit de mand , er een paar groenige koperstukjes voor neergooiden .Als Mian dan , temidden van zijn kornuiten voorbij slenterend , hem zoo zag zitten , begon hij nog luider te stoffen op alles wat hij dien dag gedaan had en genoten : hij gaf hoog op van zijn winst bij wedden en dobbelspel , en pochte dat hij binnenkort rijk genoeg zou zijn om een kris te koopen - met tin rijk ingelegd staal , in een scheede van vlammig nangkahout , zooals edelen en prinsen dragen .