(1879) Ons trekt de heerlijke , breede laan tegenover het heerenhuis , te midden van het koele , plegtige beukenbosch , doorsneden van een heldere beek met begroeide kanten .Aan den oever van den stillen vijver , droomend tusschen het hout , in welks toppen het windje suist en de zwaarmoedige woudduif kirt ; bij het vrolijk kletterende fonteintje , dat zijn - wel wat stijve - waterstralen doet tintelen in het licht ; langs de bemoste zoomen van het kristalheldere beekje , ruischend over de gladde kiezelsteentjes , overschaduwd door bruine beuken en acacia ' s en sparren in rijke schakering ; langs de watervallen in het grotwerk ; over het brugje , waar het zonlicht straalt op het teedere groen en op het malsche gras bij een plassende fontein , en waar boven de met mollig mos bedekte helling forsche stammen omhoog rijzen ; tusschen fiere mastboomen , als zuilen in dezen woudtempel geplant ; langs telkens nieuwe vijvers en beekjes , nu verdwijnend voor het oog , dan weêr ons een wijle tijds verzellend op ons pad , willen wij dwalen .Gij verlangt hier geen ' gids , die u commandeert : ‘ Nu regts op de flank , - nu twee minuten regtuit , - nu zes passen links ! ’ - Uw oog wil opzien en rondzien , niet staren op de doode bladeren van een reisboek , dat u met groote juistheid voorrekent , wat gij zien moet , op straffe van , te huis gekomen , het vonnis te hooren : ‘ Hebt gij dat niet gezien ? Dan hebt gij niets gezien .