(1887) Het gebrek aanduiden - dat wij allen min of meer hebben - en is zoo moeielijk niet ; maar de middelen opgeven ter beternis , dat is wat anders .Mij dunkt dat het zekerste nog ware , het volk in zijne spreekwijze en in zijn zinbouwen af te luisteren , en op dien leest ons gedacht , onze schrijftaal te schoeien : het is klaar dat alles daar geene klinkende munt is ; wij moeten wat louteren , wat veredelen .Zoo doende , zou men ten minste iets eigenaardigs , iets Vlaamsch in zijne taal hebben ; en ' t volk zou er zijn gedacht en zijne spraak in weervinden .