(1917) Ik rust op een bemosten steen Onder een breeden appelaar ; De sterrenlichte nacht schijnt klaar Door ' t duister van het loover heen .Daar rijzen geuren , bitter - zoet , Vanwaar de late rozen staan : De geuren van de zuivre blâen , Waaruit het leven is verbloed .Zij dolen door den tuin zoo stil , Als soms een melodie nog leeft Na ' t eind en door de ruimten beeft En immer nog niet sterven wil .