(1901) Eeuwig wentlend herbeginnen , hoe ' t ook pijn en stormen baarde ! Ongestadig in uw minnen , wankt gij tusschen Maan en Aarde .Zilvren zon in ' t plechtig duister , beeft heur glimmering op uw wateren ; opgetogen tot heur luister , stuwt ge uw hijgend golvenklateren ; Onbewogen blikt de koele roerloos neer op ' t zwoegend smachten , en daar ruischt uw zware en zwoele , de eeuwge weeklacht door de nachten .Trotsch ten hemel opgevaren , van den hemel weergedreven , komt ge in mate en glans bedaren van uw heerlijk golvend leven , en zoo naakt ge , - in minnesmerte vleiend naar het strand gegleden , - en verruklijk speelt de Verte langs uw fijne oneindigheden .