(1904) ’ En dan zag ik hem weêr , dan sprong en rees er uit zijn afgestompten jeneverkop , uit zijn winterdofheid , zijn loutere jonkheid op , soms als een straal spattend uit een aangeslagen vuursteen , soms tot een breedheid van vlammende verbeelding gaande om hem , komend voor het geslobber uit van zijn luien gang ; en er was iets heel ongewoons , iets heel frischs in zijn vuile stem , als hij dan neêrviel op zijn stoeltje en zijn groot verlangen naar den ruimen zomer uitzuchtte : ‘ ' k wou dat ' t maar weêr voorjaar was .’ Maar als hij , zooals nu , aan ' t vertellen sloeg van zijn gezwerf , van zijn nachtbraken en van zijn gauwdievenhistories uit de stad , dan schoof er vaak tusschen hem en zijn naar diefstal en jenever ruikende vertelling , plotseling als een staak uit den grond , zijn groote angst voor de politie ; dan bleef hij in de war gebracht staan , stom , met nog pratenden mond , alsof een vuist hem had gegrepen van achteren in den nek , en hij zweeg , zweeg , begon nog eens stotterend , maar sloeg dan aan ' t liegen , dat hij ' t zelve geloofde .Och , liegen , dat wist hij niet wat het was , hij loog uit gewoonte en uit lust om te liegen ; als een artist te midden van zijn materie , stond hij vaak midden in zijn jokkerijen .