(1876) Een redelijke grond om dien man lief te hebben , om van hem liefde en dus om van hare vereeniging met hem geluk te verwachten , is er derhalve in het geheel niet .Maar wat vraagt de dorstige in een woestijn of er een redelijke grond is , om dat water , dat daar in de verte zoo heerlijk ruischt , voor iets anders dan een bedriegelijken schijn te houden ! Zijn dorst en zijn verbeelding maken hem geloovig , bijgeloovig indien gij wilt , maar in elk geval : hij ijlt er heen , en de kracht daartoe verleent hem toch zijn meer of minder eigenwillig zelf bedrog .Mary heeft zich dus in het hoofd gezet , dat zij in dit huwelijk liefde en in deze liefde haar geluk vinden zal .