(1724) Geen wonder dan , dat ik , verzengt door lust tot digten , Moet voor de toetssen van uw stralend brein neêr zwigten ; Dat ik geblixemt daal , naar plaszen van den nagt , En , als een veege romp , den laasten snik verwagt .Ja , span maar Donders in , Cartouwen voor uw raaden , ô Norsse Lugt - zoldaat , om my tot gruis te braaden ; Rukt vry uw doods - geweer uit zyn verroeste scheê , Het geen dat zo veel moort en bange gruw ' len deê ; En keeld my , in ' t gezigt der braafste stervelingen , Nog zal myn stof , schoon dood , weêr uit zyn Kerker springen ; ' t Zal juiggen tot uw spyt , en brommen voor ' t Heel - Al : ' t Is zy alleen , niet gy , waarom ik nederval : Uw Wapens zyn te wrang , te Boers uw Buldertoonen , Gy moet in ' t onweêr slegts by bui en hagel woonen ; Daar zy , van God Zefier verzelt , den Zomer mind , Oranje - bloeissems gaart , en Roose - geuren vind .Zy eert Vrouw Juno ' s knoop , en Pallas blanke wetten , Niets kan haare ed ' le deugt , maar zy wel lasters pletten .