(1899) Haar fonkelende zachtblauwe oogen schenen hem nu op eens aan te staren .De zomerbries , die zijn voorhoofd licht aanroerde , kwam uit de naburige tuinen met een geur van rozen en resedaas hem herinneren aan de zoete omarming van het blonde koningskind .In zijn vroeger leven had hij van rozige lippen zeer vaak lof en liefde genoten , had hij bijwijlen gemeend , dat hem de hoogste zaligheid was geopenbaard , maar niets had hem zoo diep in zijne ziel gegrepen , niets had de fijnste roerselen van zijn bestaan zoo machtig doen trillen als een lach van Louise , als een kus van Louise .