(1917) Hè , eindelijk zat de das .Terwijl ze zich nu , met dat lekker ruikende bolletje , dat ze in ' er taschje zou bergen , zacht over de handen wreef , voorzichtig , om toch geen spatten op ' er japon te krijgen , keek ze , het lijf over de lage kom gebogen , maar het hoofd behagelijk achterover in de nek , al maar naar dat eene stuk wand van haar kamertje , dat gehavende stuk bleek behangsel , iets minder verbleekt toch dan de rest van het fletse bloempjespatroon ; dat stuk , waar ze zoovele jaren lang , sinds het begin van de zondagsschooltijd , toen ze de eerste gekleurde - prentjes had gekregen , telkens en telkens aan bezig geweest was , om de schilden , de kaartjes , de fotografies te verschikken en nog eens te schikken ; en dat nu plotseling leeg was , berooid , leeg en gehavend met vele gaatjes van de spelde - en haakjesprikken .Even was ' t als iets vreemds , haast onmoog ' lijks , dat zij die leegte had aangericht ; maar dan werd haar werk van de laatste dagen in haar besef als een opruiming ; en , het lijf rechtend , liet ze de oogen omgaan door dat kamertje , waar zij zich nu wezelijk uit had vrij gemaakt .