(1895) In het holle van den nacht was ons stoomschip voor Aden ten anker gekomen ; ik was te kooi gegaan met geen andere wetenschap dan dat wij vlak bij een hooge , zwarte rotsmassa lagen , die met grillig gekartelden nok scherp tegen den sterrenhemel uitschaarde .Den volgenden morgen aan dek tredend , rees diezelfde massa als een heerlijk scheppingsgewrocht voor mij uit zee omhoog , schitterend en blinkend in teere rozenkleur : steile hellingen , geel en grauw gestreept , diepe ravijnen vol zwarte schaduwen , alles : kammen , lagen , geulen , afstortingen , zoo scherp en duidelijk , als ware het versch geschilderd op het strakke , staalblauwe hemeldoek .Met genotvolle ontzetting volgde mijn oog het woeste stijgen en dalen der gehakkelde rotsomtrekken , het geweldige vaneenrijten der opeenvolgende berggevaarten , stortte mijn blik omlaag langs de bijna loodrechte hellingen , om dan weer met een gevoel van verpoozing langs de evenwijdigheid der overal in gelijke schuinte opgeheven lagen op te klimmen tot de uiterste graten en kammen .