(1894) Zijne poësie , trouwe dienaresse der Kerk , was voor menigeen een voorbehoedsmiddel tegen Rousseau ' s natuurgodsdienst .Niet minder dan deze , was Feith ' s godsdienstige poësie doortrokken met de geuren van bosschen en velden ; niet minder dan deze sprak zij tot harten , die niet van een door menschenhanden opgetrokken scheidingsmuur tusschen onze ziel en haren Schepper wilden weten .Vasthoudende aan een rechtzinnig geloof in Christus , bezielde die poësie de Kerk met eenen verjongden geest en maakte haar voor een tijdperk van vijftig jaar weder geschikt om te zijn , wat iedere Kerk wezen moet , eene rustplaats voor vermoeiden , een toevluchtsoord voor lijdenden en eene kweekplaats voor de edelste aspiratiën van het menschelijk gemoed .