(1917) En het was dikwijls nacht , voor zij het electrische peertje áánknipten , waarbij dan Clorinda haar vaten wiesch , terwijl de Signorina , soezerig door het te felle licht , een stapel schriften nazag .Deugddoende waren ook hun gezamenlijke kerkgangen , vroeg in den morgen ; en even verkwikkend was aan hun lichaam het ijveríg zich reppen door den huiverprillen dag , als de lauwe , oud - geurige rust van het kerkgebouw een weldaad was voor hun ziel .En ach , zoo was er wel véél , vaak onbeseft , geluk tusschen deze twee zoozeer verknochten , - tot in de zware gangen toe , op Allerzielen , naar het graf der Moeder .