(1912) ‘ O onverwachte slag , erger dan Dood ! Moet ik u laten , Paradijs , u laten , Geboortegrond , gelukkige schaduwlanen , Verblijf voor Goden ? waar ik hoopte in rust , Schoon droef , de poos te leven vóór dien dag Die onze doodsdag zijn moet .o Mijn bloemen , Die nooit in andre streken groeien zult , Mijn ochtendlijk en avondlijk bezoek , Die ik met teedre hand heb opgekweekt Van de eerst ontloken knop , en namen gaf , Wie richt u nu naar ' t zonlicht , zet in rij Uw soorten , sproeit u uit de geurge bron .En gij , priëel van liefde , dat ik tooide Met alle zoets voor oog en reuk , hoe zal Ik van u scheiden ? om te zwerven , waar ? Neer in een laagre wereld naar die donkre En wilde ? en te aadmen - hoe ? - in andre lucht , Min rein , wij aan onsterflijk ooft gewend ? ’ Maar de Engel onderbrak haar vriendlijk dus .