(1857) - Beminlijke , ach , keer weêr , val in mijne armen weder : Ik smeeke u om geen min , maar dat ge u minnen laat ! Ik schrijf , maar traan op traan rolt by mijn konen neder , Zie zelf , wat tranenvlak dees regels overgaat ! Ach , waarom , zoo ' t besluit dan niet was voor te komen , Niet voeglijk heengegaan en slechts vaarwel gezeid ? Mijn laatste kusjens niet - niet schreiend meêgenomen ? De vrees vooraf doen gaan van ' t geen my wierd bereid ? Niets liet ge my dan smarte , en niets is u gebleven Van zoo veel panden van mijn nooitverdoofbre min : ' k Gaf u niets mede , en ach ! wat had ik meê te geven , Dan , dat gy denken mocht aan uwe hartvriendin ! Ach ! ' k zweere u by die min , die nooit mijn leed moet wreken ! En ' t heilig negental , de Godheên van mijn ziel ! Dat , als my wierd gezegd , uw hartvriend is geweken , Ik daadlijk buiten spraak en buiten kennis viel .Mijn oog weet lang geen vocht , mijn tong geen spraak te vinden , Een doodkoû sluit my ' t hart , en weigert my ' t geluid ; Toen kreeg de droefheid lucht , en , huilende als de ontzinden , Rijt ik mijn ' boezem op en ruk mijn vlechten uit .Zoo kermt by ' t lijk eens zoons het moederlijke harte , Wanneer zy ' t zielloos rif in ' t vlammend lijkvuur bergt .