(1862) ‘ Ja , ik wou dat ik die manden mocht dragen , den gantschen dag , in de plaats van díe daar ! ’ riep Jane , met het hoofd op den arm geleund , en het gelaat , waarop de verveling te lezen stond , naar het venster gekeerd , dat het uitzicht op een straat gaf , waarin een arme vrouw werd bespeurd , die in een zware mand , onder wier gewicht zij gebogen ging , oranjeappelen rondventte .De wensch van Jane was zeer onberaden , zelfs onzinnig , wanneer men die ginder langzaam voortwaggelende gedaante vergeleek met de elegante taille van haar , die naar een metamorphose verlangde : de in lompen gehulde rondventster , plassende in de taaie , glibberige klei , met de jonkvrouwe in het geel satijnen kleed , geschoeid met de mikroskopische marokijnen laarsjens met roode hakjens , de koket in het hair als wegschuilende paerelen en de diamanten ringen aan de welriekende vingeren met de zachtroode toppen .Die wensch scheen ook onberaden , zelfs onzinnig aan de vrouw , die op de sofa , tegenover den stoel , waarin Jane meer lag dan zat , zich had neêrgevlijd , en der andere in bevalligheid niets toegaf en haar in koketterie en pracht van kleeding nog overtrof .