(1918) Wie in zulke weken met de pont den Arno kwam overgestoken of liep langs den weg naar Pontassieve , die hoorde wel altijd , langs den oever , of van hooger op , of dieper in , de vroolijkmengelende klankrijkheid hunner eensgezinde stemmen .Dan waren er de tijden , dat ze met hun drieën op een rij door de jonge tuinboonen kropen om te wieden ; dat ze in de gladde kerselaars stonden of in de eeuwenoude abrikozenboomen , en plukten de korvenvol blijde en als zijde zoo glimmende , of geurige vruchten , zoel als fluweel ; of wel dat ze , voor den reukwatermaker uit Florence , de ivoorblanke wortels zamelden , waar in de lente de gansche heuvelhelling violet had gezien van de bloeiende iris .Maar de winteravonden , wanneer Palmira als een goedaardige kloek al dadelijk na het avondmaal met de kleintjes was te kooie gekropen - dan schoven zij met hun drieën in de oude schouw bijeen , bouwden zich een blakerend blokkenvuur en zaten zoo uren , zonder veel woorden soms , voldaan maar met het samenzijn , of lostongig , als zoo hun zin stond , met inval op inval , tot ten leste de lachtbuien de vrouw boven in haar bed deden wakker schrikken en de kleine kinders aan het huilen sloegen .