(1890) a .in Weiland ' s Woordenboek : ‘ In de boonen zijn = deze spreekwijs is ontleend van de uitwerking , welke de aangename en sterke , schoon eenigzins nadeelige reuk van bloeijende groote , of roomsche boonen heeft op de hersenen van iemand , die zich op een groot veld derzelve te lang ophoudt of te slapen legt , wanneer hij gevaar loopt om duizelig en verward te worden .’ Wanneer men bedenkt , dat de boonen bloeien in April en Mei , de maanden , waarin het lentegevoel , de lentevreugd onzer voorouders zich in allerlei dartelheid placht te openbaren - dan is het begrijpelijk , dat zulk een bijgeloof wortel schoot .