(1840) Het was clara , die hem had opgezocht om te vragen , wat hij dacht van het feest van morgen .‘ Waarom ’ , dus vulde haar hart de gaping in den opgevangen uitroep aan , ‘ waarom , schoone clara , laat gij mij niet toe u te beminnen en gelukkig te zijn ? ’ Gij ! wie anders kon dat wezen dan - zij ? Ontroerd , verrukt en toch verschrikt , trad zij een stap achterwaarts , en wilde zich ongemerkt verwijderen , om haar zaligheid in de eenzaamheid te genieten ; doch het ruischen van haar kleed had de betoovering verbroken , die van montfoort boeide : zijn geest overschreed den magischen kring , welken de herinnering om hem heen getrokken had ; hij hoorde al wat er om hem voorviel , en zag om wie achter hem stond .‘ Mevrouw meinier ! ’ zei hij eenigzins ontstemd tot zich zelven .