(1894) Als hadden duizend stemmen klank geweven over dees witten , rijkbebloemden grond , zoo waait een zomerwind medolisch rond op frissche krachten naar omhoog geheven .Het tulle meikleed ruischt een zangverhaal , stervend in ' t zilvren loof der waazge abeelen , en komt voor ' t laatst nog droevig de ooren streelen eer ' t gansch verluidde met een godentaal .En gij , mijn ziel , die ' t al aanhoort , moet zwijgen in de zóo bonte Vrêe van zomerrust en ' k moet , vol goedheid , ' t zalig hoofde neigen dees wereld en dit leven onbewust ! [ ' t Wordt lichter .