(1857) ô Vorstlijk Kunstgesticht ! ô Tombe , die ' t gebeent ' Van nassouws Stamhuis dekt , zo naauw met ons vereend Door weldaên , die wij nooit dan in den nood erkenden ! Wie kan op u ' t gezigt , wie zijn gedachten wenden , En voelt niet , daar hem ' t oog in heete traanen smelt , Een ' eedlen Heldenmoed , waar van zijn boezem zwelt ? Wie kan den zerk van een ' aan ' t Vaderland getrouwen De ruiter , heemskerk , tromp , of dappren heyn aanschouwen , Die ' t leven dag aan dag verpandden voor ons heil , Een heil voor bloed - alleen , voor ' t bloed der Helden veil , ( En wie hun beeldtenis ? ) en voelt zijne ingewanden Door geene ondoofbre vlam van lieverlede ontbranden ? Als drong een vonkske van den vuurgloed van hun borst , Vereeuwigd in hunne asch ' , door de ondoordringbre korst Des hollen grafsteens heen , in ' t hart der dankbre zoonen , Geprikkeld om zich - zelf hunne afkomst waard ' te toonen .Niet anders dan de geur van geestrijk Druivennat Den Berkemeier die den Godendrank bevat , Of gouden kroes doordringt , om d ' afgeleefden grijzen Een nieuwe kragt en kleur en jeugd te doen verrijzen .' t Veradeld hart ziet dan , van eerbied aangedaan , Het marmer als bezield , den Held als leevend aan ; ' t Waant dan zijn Vaders - zelf , der sterflijkheid ontweeken , Verhemeld van gelaat , te zien , te hooren spreeken ; ' t Gelooft dan , dat hun oog , op ' s Naneefs spoor gericht , Hem teder toewenke , op ' t betrachten van zijn ' pligt ; Of met een ' grammen blik die de aders doet verstijven , Verachtlijk afwijze , op onedele bedrijven ; En met een ' bliksemstraal , die ' t krimpend hart doorsnijdt , De ondankbre laauwheid voor het Vaderland verwijt ' .