(1819) Het was reeds eenigzins laat , toen fleurette zich derwaarts op weg begaf .De lucht was zoo helder , zoo wonder liefelijk rood door de laatste stralen der ondergaande zon ; de watersprong ruischte plegtig door de stilte ; de nachtegaal sloeg in het geurige bosch ; de maan wierp haren zilverglans door de stammen der in den koelen avondwind ruischende amandelboomen ; kortom , het was een van die als ' t ware feestelijke avonden , dat de Natuur de wellust zelf is .En wat gebeurde er in het prieel tusschen den schoonen vijftienjarigen Prins en het kleine veertienjarige landmeisje ? Men kan het ligter raden dan beschrijven .