(1897) dan laat ik de storm maar over me heengaan en wacht tot ie weer bedaard is .’ En het nijdig snuivende lachje herhalend : ‘ Ze hebben wel van me verteld , dat ik er twee “ amants ” tegelijk op na hield ! Denk je , dat ik me verdedigd heb of me nu verdedigen zal ? ’ Dus ' t kon haar ook niets schelen , hoe hij over haar dacht ! Een ogenblik drong de gedachte zich aan hem op , dat hij haar toedonderen moest : is er dan geen woord van dit alles waar ; heb je geen ‘ amant ’ gehad tijdens het leven van je man ; later niet geweigerd met hem te trouwen ; geen ‘ grande passion ’ gekoesterd voor de dieplomaat , van wie je de zoenen nog op je lippen moet voelen ? Maar hij mocht haar niet in de gelegenheid stellen zijn broer te verdenken en bovendien begreep hij , dat het nietweten van namen te veel kracht ontnam aan zijn toch reeds vage wetenschap .Ook was ' t de vraag niet of , maar waarom zij verkoos te zwijgen .