(1858) - Wat droomen van genoeglijkheden , Van uit des Hemels hoogsten kring In ' s Jonglings boezem afgegleden Vergoden thands zijn mijmering ! Van ' t stof ontkleed , omhuld met stralen , En aan der Goden disch getoefd , Hier zwelgt zijn ziel de nektarschalen , Die nooit een stervling heeft geproefd ! Hy gloort als de uchtendzon aan ' t klimmen , ( Maar niet van ' t Hemelsch ambrozijn , ) By ' t schuchter oog en zedig glimmen Van Febes bleeken zilverschijn .Haar naam ruischt lisplend door zijn zuchten , Verrukt slaat hy zijne armen uit ; En , wist haar schoon het niet te ontvluchten , ' t Wierd meer dan droom en droomgeluid ! Thands wijkt zy met benepen blozen Voor heel haars broeders stralenstroom , En siddrend voor den roekeloozen Zoo hoogstvermetel in zijn droom .Doch sints ontrolt geen nacht zich weder Aan ' s hemels uitgebreide kust , Of Febe daalt angstvallig neder , Waar al haars levens weelde rust .