(1862) Vrouw en kroost zijn meê in het veld gegaan , waar ge ploegen en zaaijen ziet , - hij begint met het begin , - vrouw en kroost zijn fluks om het zeerst in de weer , den hijgenden ossen voedsel zaam te garen en voor te werpen ; de jeugd omvlecht hun stuggen hals met loover , - een allerbevalligst tafereel ! Een louter beschrijvend dichter zou er zich meê hebben vergenoegd en beneden zijn onderwerp zijn gebleven ; eensklaps wisselt bij Lamartine de epische toon met den lyrischen af , en eene strophe over den arbeid , luttel regelen , levert u eene verrassende proeve , welk eene vlugt der poëzij is gegund , hoe zij in het schijnbaar meest alledaagsche , eene wereldwet ontdekt en huldigt ! Onwillekeurig denken wij aan Schiller ' s Lied von der Glocke ; daar wordt de aanschouwelijke voorstelling van het gieten telkenmale afgebroken door de bespiegelende uitboezeming van gewaarwordingen en gedachten aan het onderwerp verknocht ; maar we hebben de opmerking naauw gewaagd , of wij vragen ons tevens af , of de beide dichtstukken met elkander vergelijkbaar zijn ? Er schuilt ten minste iets verlokkends in de tegenstelling : Schiller , zooveel armer bedeeld , wat onderwerp betreft , zooveel verder op de wieken der fantasie voortgedragen , - Lamartine , voor de eenige maal zijns levens welligt , sober , en juist door die matiging den diepsten , den meest harmonischen indruk te weeg brengende ! Concordia is het doel des duitschen zangers geweest , en ge draagt er het bewustzijn van mede , als ge in den bonten kring van gedachten haar , die alle beheerschen zoude , niet uit het oog verloort ! Jocelyn daarentegen , Jocelyn heeft het gezin , dat ge op den ochtend zaagt ploegen , zich met den middag ter ruste zien vlijen , met den avond zien bidden ; en als de zaadkorrels gestrooid zijn en de zonne ter kimme duikt , dan volstaat maar eene bladzijde hem om van den zomer en den herfst te droomen ; dan heeft hij den heiligenden invloed des Arbeids op heel de menschheid bespied , dan gaat er nog iets meer voor zijn geest en gemoed om , dat zich in geen twee woorden weêr laat geven , maar ' t geen gij dichterlijk medegevoelt , medegeniet in de slotstrophe : Zoo hebt ge , o God , de zaden op deze aarde Van liefde en van veredeling gestort , Wier oogst van onvergangbre waarde Voor de eeuwigheid verzameld wordt .o Steun op ' s levens ruwe voren Den halm van ' t opgaand hemelkoren , Bestraal ' t met zachten zonneschijn ; Geef ' t milden dauw , geef ' t malschen regen , Laat de akkers , ruischend van Uw zegen , Steeds vol van zwellende aren zijn ! Al hadden wij uren lang gezocht naar eene in hare kortheid kenschetsender plaats van de deugden en gebreken dezer vertaling , we zouden haar waarschijnlijk niet hebben gevonden .Er is in het oorspronkelijke onder den schitterglans der woorden soms zooveel schemerends van uitdrukking , dat de vertaler bijwijle gissen , aanvullen , bepalen moet , als in deze regelen is geschied ; niet willekeurig , maar dewijl de nuchterheid onzes publieks , of wilt ge liever de degelijkheid onzer taal , vaste omtrekken eischt .