(1811) O - vlieg dan voorbij , gij eenzame uren des nachts ! ook gij viert heden de zegepraal der onbestendigheid , die het tegenwoordige bezielt .Reeds glinsteren uwe vleugelen , o vlugtige uren ! door de eerste schemering des dageraads ; eene zachte rozenverwige gloed omzoomt den gezigteinder in het Oosten ; de haan kraait den eersten morgengroet ; de ontwakende natuur zucht vochtige koeltjes , die het geurig waas der bloemen verstrooijen , en het heiligst dankoffer der aarde ten hemel doen opklimmen ; de rozenkleurige gloed in het Oosten , verspreidt zich over geheel het blaauwe gewelf , en verliest zich in den helderst lichtenden vuurglans ; purperen en gouden banden weven zich door de koele , wijkende nachtwolken ; de verflaauwende sterren sterven weg , de lagchende morgenster zelfs verschuilt zich aan den glinsterenden boezem des aanbrekenden dags ; de zon praalt reeds als eene heerlijk stralende wereldbol van vuur , die de geheele zigtbare schepping bezielt ; bergen , wouden , en dalen , met kronkelende stroomen , als met golvende parelsnoeren doorslingerd , en met uitgestrekte meren , waarin elk wolkje zich spiegelt , en waarover de schaduwen met luchtige morgenkoeltjes dansen , opgetooid , liggen in wolkeloozen luister voor ons ; reeds galmen de bosschen door het gejuich der zwevende onschuld ; tallooze vogelen klappen vrolijk de wiekjes in de dauwrijke morgenlucht , en verzamelen , vol teedere bezorgdheid , het zoo ruim door de natuur rondgestrooid voedsel , voor de nog hulpelooze jongen ; het blatend vee in de weiden , begroet den schoonen dag , die , even als de eerste dag der voltooide schepping , levenvoedend en zegenvol uit de almagtige hand des eeuwigen Scheppers ten voorschijn treedt .Juicht dan ook , gij redelijke kinderen der Godheid ! in het stof ! Juicht - gij edele , gij voor de eeuwigheid geschapene menschen ! Juicht in de blijdste verrukking op nieuw : godis liefde , Hem zij de eer van alles wat is , wat immer was , en immer zijn zal .