(1861) ’ En deze regelen , ze zijn niet de eenige in den nieuwen bundel , die een stillen , vromen weemoed , eene blijmoedig - ernstige levensbeschouwing ademen en getuigen van die zielszucht naar het hoogere , het ideale , het reine , ware en eeuwige , waarin zich de Génestet ' s kinderlijk - vroom gemoed en diepe godsdienstzin openbaarden .Hoe weldadig en verheffend spreekt die zachte vroomheid tot ons hart en verspreidt zij haar dichterlijk - religieusen geur over zijn : Ver van Huis , ter gedachtenis van een jongen vriend in den vreemde overleden , zijn Onvergankelijk en over het gedicht , dat den bundel besluit , Een Kruis met Rozen ! Helaas ! maar al te spoedig - want dat mogen wij , menschen , toch zeggen als een geliefde vriend van ons wordt weggenomen in den bloeitijd des levens , een geliefde vriend , toegerust met uitnemende gaven des geestes , maar met nog uitnemender gaven des gemoeds - maar al te spoedig werden de bange gedachten van scheiding en heengaan verwezenlijkt , die de Génestet ' s gedichten in veler harte hadden opgewekt .Reeds in Junij waren de berigten over zijne gezondheid verontrustend .