(1897) Hoor , hoe hij haar nooit meer begeeft , en mint met een vurig begeren , als ' t dorstende hert zich rept naar de lavende koele stromen , en ' t achtervolgde haas naar ' t klare bronnat hijgt ! Wie anders is dit dan Gods Bruid ? Wat Christus met syn Bruydt ’ elck - een te kennen gheeft , Laet ons met goedt beduydt ’ malcand ' ren daer in stichten , Die hij met zoet geluydt ’ soo vriend ' lijck roept beleeft : Comt overschoone spruydt ’ die myn Hert can verlichten ! Myn peerl ' , myn Edelgreyn , ter Weyden comt bedichten ! Schoon bloem en Roos int dal , Noeyt minnaer myns ghelijck .Voor niemant sijt bevreest , Reyn Duyve wilt niet swichten , Die wtvercoren sijt ! Mijn jonst sonder afwijck Al - laeghdy hier veracht , int bloet , op t ' veldt , int slijck , Vertreden van elck - een , nochtans u niet begeven , Maer wiesch u aenschijn schoon , welrieckend met practijck Balsemd ' u zoeten rueck , boven al waert verheven Als ghy schier waart vernielt , myn liefd ' vierich ghedreven Als d ' Haas - baart syn cracht snel , om loopen d ' Hont t ' ontwijcken Snackend ' na t ' water Claar - ken cant beter gelijcken .Wie de Bruid mag zijn ? - De Kerk van Christus .