(1912) Op het vlakke veld was het loofstil : boven uw hoofd klonk hier het gekweel der grasmusschen en de slag der merels , en vooral een zacht , geheimzinnig gefluister , hetwelk , evenals de stem der zee , onophoudelijk daalde en zwol .De gezichts - gehoor - reuk - en gevoelszin ware blijde aangedaan : hoe kon men anders dan blijde te moede wezen ! Sinds lang had ik mijn notaboekje toegeslagen : in de vaste overtuiging , dat niemand mij afluisterde , galmde ik de schoone verzen uit : Gij , breede lanen van het woud , Pilaren , die ' t verwulfsel torscht , Van levend groen en levend goud ; Wel noemde u Neerlands dichtrenvorst : ‘ Een kerk van ongekorven hout ! ’ Want de adem Gods doorzweeff uw bogen , En ' t lofgezang van ' t vooglenheer Daalt uit de diepe nissen neer ; En reukwerk stijgt er naar den hoogen , Uit al de bloemen wijd en zijd , Die schittren in het mostapijt .Ik hoorde eene trede op het mos , blikte om , en , ‘ Neerlands dichtrenvorst ’ stond achter mij .