(1884) In dien oceaan van poëzie , - ik vraag verschooning voor het gebrekkig beeld , doch Milton ' s heldedichten doen onophoudelijk denken aan de zee , de wereld - omvademende , - drijven van punt tot punt slingers van kleine groene eilanden , waar vogels af - en aanvliegen , en die tegen het vallen van den avond geuren van bloemen schijnen uit te wasemen .Die vlottende , welriekende festoenen , zijn ' s dichters op zichzelf staande figuurlijke spreekwijzen , heengevlochten door het verhaal , de zamenspraak , de hymne , de beschrijving , met de kwistigheid van een geest die het scheppen der aarde heeft bijgewoond .Er komen ook grootere eilanden , er komen schier - eilanden opdagen , glooijend uitspringende voorgebergten , bewoond door een gering aantal menschen , eenvoudig van zeden , nederig van bedrijf , jagers , visschers , houthakkers .