(1889) Eline leunde aan het venster en zij vouwde haar armen over haar blooten hals .Het was haar , of die geurige frischheid , die zachte adem ook al haar gedachten verfrischt en doorgeurd had als met een geur van veldbloemen , die den ongezonden , muffen reuk van haar vroegere denkbeelden , als een ontzenuwend parfum van musc en opoponax , verdreven had .Zij gevoelde zich zoo innig jong , zooals zij vroeger nooit geweest was , en o - dat wist zij nu zeker - nooit had zij lief gehad als zij thans deed , nooit , nooit ! Haar Otto ! Wanneer zij hem zich nu dacht , gevoelde zij geen behoefte zich een geïdealizeerd beeld voor den geest te roepen ; zij dacht hem zich zooals hij was , zoo mannelijk en flink in zijn hartelijken eenvoud , en met éen gedachte , die geheel zijn geestelijk leven beheerschte , de gedachte aan haar .