(1827) Hij voelt , hoe , in dit eigenste uur , De priester , loos verblind , Den band verbreekt van ' t plegtig woord , Dat haar aan hem verbindt ; Hoe een strafwaarde zegening De trouwgelofte schendt ; Eene andre hand den bruidskrans haar Op ' t schuldloos voorhoofd prent .Verwilderd vliegt hij naar zijn ' stal , Die zestig paarden telt : ‘ o ! Wie van u , wier moedig oog Uws meesters goedheid meldt ; Wie voert hem van het Oost naar ' t West , Zoo snel als ' t weerlicht blinkt ? ’ De rossen snuiven , stampen , slaan ; ' t Gemalied dektuig klinkt .Een strijdpaard , in het veld vergrijsd , Briescht luide , alsof het zegt : ‘ Mijn meester ! sla het oog op mij , - Op mij , uw ' ouden knecht .