(1910) Valentijn , ‘ anno 1686 , daarvan eene proeve gehad wanneer ik , pas in Indiën gekomen zynde , door zyn Edelheid ten eeten verzogt wierd , en over zyne Japansche maaltijd uitnemend versteld stond , ziende niet anders dan eenige kopjens met wat gekookte Ryst en eenige Japansche vieze composten , welker reuk my verveelde , op tafel komen .Daar benevens moest men die spyze meest met twee ronde lange Chineesche stokjens op zyn Japans in de mond schoffelen , dat my al mede niet geleek ; maar daar nog een gelukje by quam dat myn naaste buurman , die geen stokjens had , my stil ( hoewel ik het wel merkte ) van dezelve beroofde , weshalven ik genoodzaakt wierd om my met een lepel , die er bij lag , te behelpen ; moetende bekennen dat ik de dagen van myn leven my op geen maaltyd bevond , daar minder eeten na myn zin was , zoo dat ik my aan een Opperlandvoogds tafel met drooge ryst behelpen moest , terwyl alle de anderen zeiden dat zy zeer lekker aten ; doch men moet weten dat ik noit een liefhebber van al die scherpe , heete , zeldzaam er uitziende en nog wonderlyker smakende en riekende Indische spyzen geweest ben .Zyn Edelheid Camphuis , die geen oog van my had en my met de lepel in plaats van met de stokjens eeten zag , zei tegen my al lagchende : Pater , waar zyn uwe stokjens ? Ik antwoordde zyn Edelheid : myn Buurman , wetende dat ik nog een Bhaar ( dat is een nieuweling ) ben , heeft wonderlyk wel gedaan om myn onkunde in deze wyze van eeten te bedekken door my van myne stokjens te ontlasten , en ik , om my egter te redden , heb beter ge - oordeeld my van de lepel te bedienen dan aan een tafel , daar ieder eet , ledig te zitten .