(1900) Als er gasten waren , aan het statige middagmaal , in het fraaie rijtuig .Zij zag dan de zwierige , verfijnde menschen aan , hun fraaie , welriekende kleederen , hun hoofsche gebaren - en dan kon zij niet helpen te denken aan de vieze en vernederende dingen die deze schoone en reine wezens toch verplicht waren te doen als alle menschen , en aan de belachelijke en leelijke houdingen , waarin zij zich dan toch wel moesten vertoonen .En dit denken was tegelijk afkeer - wekkend en toch ook weer prikkelend en aantrekkelijk .