(1860) Neen , dwaze , neen , uw hoop niet meer gerekt ! Vergeefs getoefd ! hy keert , hy keert niet weder , De nacht des doods is op hem uitgestrekt ; En al uw hoop , uw uitzicht ligt daar neder .Waar ooit op aard mijn oog zich heen zal slaan , Mijn hart hem zoek ' met pijnlijk zielsverlangen , Vergeefs gezocht ! het leven zal vergaan , Maar nooit onze arm den dierbre weêr omvangen : Vergeefs mijn stem verheft in bang gegil ! Hoe blijd hy steeds zijns moeders roepstem hoorde ; De slag van ' t hart staat in dien boezem stil , Die reeds zoo vroeg van ouderliefde gloorde ! Het is vergeefs , in ' t uitgestrekt heelal De moederhand by ' t weenen blaauwgewrongen , Hem toegestrekt , die - nooit weêr keeren zal ! - Wierd ooit de dood zijn wisse prooi ontwrongen ? Mijn Julius ! ( ô God ! ) hy is niet meer ! Het licht mijns oogs waar vruchtloos , ' t af te koopen ! Mijn ruischend bloed hergeeft hem ons niet weêr , En weg is al ons uitzicht , al ons hopen ! Hy is niet meer ! met ieder ademtocht Herhaalt my ' t hart die waarheid vol verschrikking ; En , hoe ik schijn ter zelfmisleiding zocht , ' t Is gif geslikt , voor laafnis en verkwikking ! Bedriegbre hoop , zoo lang , zoo blijd gevoed ; Gy waart ons steun , maar hoe verzwaart gy ' t lijden ! Gy hebt , ô ja , den tragen tijd bespoed , Maar ' t uur van rouw voor d ' uchtend van verblijden ! Gy stem van ' t hart , van ' t ouderlijke hart , Die lang reeds spraakt in ' t angstig borstbeklemmen , Gy speldet wee , maar duister en verward ; Doch bleeft de hoop op ' t weêrzien toch bestemmen .Met welk gevoel telde ik der uren loop , En dankte ik God by dat misleidend tellen ! Met elken dag wies uitzicht , rust , en hoop , Om in één wenk ons droombeeld neêr te vellen .