(1879) Toch zijn het woorden , die in ' t oor hem klinken , Als zond de verte hem zijn lofzang weer : ‘ Wanneer natuur bij ' t schittrend stargefonkel Zich in den glans van eigen schoonheid baadt , De grauwe nacht elk ooglid houdt gesloten , Ontwaakt de schoonste bloem van Edens dreven , Door ' t bleeke maanlicht in den slaap gekust .Veel bloemengeur heeft Adam reeds genoten , Veel vervengloed aanschouwde reeds zijn blik , Doch wat was ' t al bij Lilith vergeleken , Wier adem zoeter is dan lindegeur , En bij wier glans der tulpen gloed moet tanen ? De slanke lotus zont zich in haar pracht , Narcis en roos omkransen haar de slapen , En op een bed van geurge violieren Straalt van haar voorhoofd zilver starrenlicht .Welk nieuw geluk zou ' t menschlijk hart doorstroomen , Dat deze bloem de zijne noemen mocht ! ’ Heen is de slaap van Adams oog gevloden , Ontroering grijpt hem aan ; een wild verlangen Naar ongekend genot doorvlijmt zijn borst .