(1743) Ter linkerzyde gaan verdwaalde stervelingen Op ' t ongebaande spoor , te jammerlyk verleid Door trotse staatzucht of ontzinde gierigheid , Die zich verbergen in den schyn van minnevonken , Serpzoete kusjes en bekoorelyke lonken ; Terwyl men hier geen Paar in echt verbonden ziet , Of zy hervormen zich knaagend zielverdriet , En teisterend berouw om ' t eindeloos te plaagen .Hoe zalig is de weg dien wy zyn ingeslaagen ! Wy treeden op het dons van geurige kamil .Hier , hier ryst , op een ' berg , ' t Paleis van Hemelwil .