(1887) Een schat van prullen , voor Mathilde van de hoogste waarde , had zij nu onder haar oog , en zij bleef er op staren en droomen .Zij vergat zich - zelf in den aanblik van al die doode voorwerpen , die vroeger geleefd hadden in haar vaders handen , zij snoof de geur van verleden dagen op met graagte .Maar zij had zoo ' n rijkdom , dat ze niet wist waar te beginnen en zij had de tijd zoo vergeten , dat Jans kwam zeggen : de koffie stond klaar en meneer zat beneden te wachten .