(1912) Toen zonken mijne knieën onder mij , En teêrste schaamte leî op beî mijn oogen De weldaad van de tranen die verblinden .En als de zee ruischt in den zomermorgen , Zoo tot mij ruischten uit nabije verte Woorden waarvan de zoete zin ontging , Verdronken en vereeuwigd tegelijk In onvergetelijke lieflijkheid : ‘ Gezegend zij de ziel die sterk en schoon Breekt in éenzelfde levens kort getij Ten tweeden male in liefdes witten bloesem .Haar oogenglans kan liefdes waarheid zien En haar verduren en haar overleven .