(1895) Ik moet mij natuurlijk tot één proeve beperken en kies de opwekkende woorden , die de jonge echtgenoot zijne bruid toezingt : Sta op , mijn geliefde , Mijne schoone , ga uit ! Want de winter is verdwenen , De regentijd voorbij , De bloemen zijn ontloken in den grond , De tijd van ' t gezang is gekomen , Het gekir van den tortel weerklinkt in ons land .De vijgeboom zet geurige vruchten , De wijnstok welriekende bloesems .Sta op , ga , mijn liefste , Mijne schoone , ga uit ! Mijn duifje , in de rotsspleet , In de kloof van den bergwand Laat mij uw gelaat zien , Laat mij uwe stem hooren , Want uw stem is bekoorlijk , Uw aangezicht schoon ! En diezelfde toon klinkt in de zangen der bruid tot haren bruidegom , ‘ die ’ , gelijk zij het poëtisch uitdrukt , ‘ onder de leliën weidt ’ : Welaan , mijn geliefde , Laat ons naar het veld gaan , Laat ons slapen bij de bloemen ! ' s Morgens vroeg naar de wijnbergen , Om te zien , of de wijnstok al uitbot , Of zijn bloesem al opengegaan is , Of de granaten al bloeien .