(1896) Kaatje en de voerman ( die de zweep liet klappen ! ) bleken Oók al familie ; vroolijk schudde Bruin den kop - Ben keek en hoorde zonder veel te spreken - - En toen hij mende ( in schijn ! ) was zijn geluk ten top .Mooi scheen de streek te wórden , wás zij als te voren , Nu we ‘ uit den brand gered ’ en op een kerkspits af ‘ Zoo ijs ' lijk makk ' lijk ’ in een flinken draf Voorthotsten dat u zien verging en hooren - En Kaatje er scheel van keek ! Mijn ijz ' ren knapenhoofd , Waar zijt ge - , en waar is ' t buitenleven En wat er kiemde - , Ben de buitenmensch gebleven , Gelijk ook rijper jeugd dien heeft beloofd ? - In stad is ' t hoofd des mans een broeikastplant geworden , Een kruidjeroermeniet ! terwijl in ' t Hart véél dorde - Maar buiten - neigingen er nimmer zijn gedoofd .Warm wellen ze op in blijde erinneringen .