(1869) Kinker , ‘ volgens de wet mijn zoon ’ plag Professor Kinker te zeggen , ‘ maar daarom toch niet mijn zoon , ’ c ' était son affaire , doch in geestesgaven wint het de zaadkooper zeker niet van het geslacht des wijsgeers , den vader , of van dat des algebraicus van het Grootboek , den zoon ( en broeder volgens de wet en volgens den professor .) Was dat iemand om Kinker te heeten , die U met zelfvoldoening vertellen kon : ‘ Veel heb ik in mijn leven niet uitgevonden , maar deze nijpertjes ( en hij sloot de taaije blikke bandjes om zijn duim of het een glas was voor hyacinthen op water , en hij sjorde het eindje koperdraad door de beide gaatjes of het stokje aan de overzijde stond ) maar die nijpertjes zijn mijn inventie ! Zaad van dubbele welriekende viooltjes of violettes de Parme , Mijnheer ! ’ ‘ Die worden niet gezaaid , daar houdt men plantjes van over , hè , Krelis ! ’ Verbeeld U nu niet den jeune premier uit Kloris en Roosje te zullen zien ; een oude boer kwam binnen .‘ Heb jullie in Aalsmeer ruikende viooltjes ? ’ ‘ Dat zou ik denken , je ruikt ze een heel eind weg ! ’ ‘ Als de regtzinnigheid ? ’ had ik haast gevraagd , maar de oude boer had zulk een goed gereformeerd gezigt , - en ‘ Gij zult geen ergernis geven ! ’ ‘ Win jullie daar zaad van ? ’ ‘ Wel neen ik , al dat dubbele goed geeft geen zaad - wil de heerschap wat plantjes hebben ? dat zal gaan ! ’ ‘ Och goede man ! die kan ik niet naar de Oost sturen .