(1884) Vervolgens op datzelfde gebied des gevoels eene groote piëteit voor het geslacht van Oranje .Gelijk in het kleine versje Oranje Boven - een zijner meesterstukjes uit die dagen - waarin hij aan het slot partij trekt van de omstandigheid dat van de zeven regenboogkleuren het oranje de bovenste is : ‘ Oranje Boven ’ was de leus Van Zee - en Holland ' s Watergeus , En teekent , onveranderd , Zoolang de vrije Statenvlag Van onze stengen waaien mag , Den Nederlandschen standerd .Wat zeg ik ? Ja , en zon en maan Zal eer voor ' s aardrijks oog vergaan , Dan ' t schoon ‘ Oranje Boven : ’ God - zelf gaf dit aan ' t Wareldrond , Ten teeken van zijn Vredebond , En wankelt Gods beloven ? Eindelijk , wanneer hij in zijn eerste gedicht op den verjaardag van Prins Willem V , in Engeland gevierd - hetzelfde dat tot motto heeft : ‘ Hoe zullen wij den lofzang des Heeren zingen in een vreemd land ? ’ - wanneer hij daar aan het slot zich tot Katherine Wilhelmine rigt , kort daarna zijne tweede vrouw , en die ter eere van dienzelfden feestdag een engelschen lierzang vervaardigd had : Schoon mijn zoo vroeg vergrijsde hairen , Aanminnige Terpsichore , Niet met uw blonde lokken paren ; Toch stemmen uwe Britsche snaren , Toch ' t Hollandsch kunstbloed in uw aâren , Met mijn Bataafsche cyther meê .