(1889) Moeder , die mind ' ik zoo , zou nu voor goed Mijn hoofd zoo warm en dof zijn en mijn bloed Zoo dronken omgonzen .O ik ben vol Van bloed donker als wijnmoer , waar verschool Zich toch mijn oude zelf , de blanke Mei ? Ik ruik zoo zware geuren en voorbij Mijn oogen valt een zwaar zwartrood gordijn .O moeder help mij toch , wat kan dit zijn ? ’ Zij antwoordd ' en het was zooals de wind , Die ' t waaien aanvangt na zonmiddag : ‘ vind Ik u zoo weer , mijn blonde dochter , hoe Gulden en blond waart ge , nu zijt ge moe En al te warm en rood .