(1900) Wij vinden er twee dames , de eene reeds van leeftijd , in stemmig rouwgewaad ; het donkere haar , waarin reeds zilver glinstert , eenvoudig gescheiden en glad weggestreken onder een zwart tullen muts , met zachte levendige oogen en trekken , die , ondanks verloren frischheid , nog van vroeger schoon getuigen , maar over wier gansche wezen eene diepe melancholie ligt verspreid , die spreekt van stille smart , met waardige berusting gedragen .Van het werktafeltje , waarbij zij gezeten was , opgestaan , is zij nu bezig een en ander in het vertrek te ordenen ; zij wijdt allereerst hare zorg aan een kleine étagère met nuffige overtolligheden , die een artist met pleizier het raam zou uitwerpen , die zorg en tijd kosten om schoon te houden en - die men toch bewaart als men ze eens heeft ; geeft versch water aan de bloemen , die in de vensterbank staan te geuren , en verschikt daarna de boeken en papieren , die zeer verward dooreen liggen op eene kleine schrijftafel naast de chaise longue , waarop de andere dame in achtelooze houding ligt uitgestrekt .Het is geen meisje van zestien jaar , dàt kan men haar wel aanzien ; maar zij is toch maar even de gulden twintig ingetreden .