(1906) Het was een zomernacht , zooals men ze slechts onder den Attischen hemel heeft .Niet die warmte , die op sommige plaatsen ook nog de nachten onaangenaam maakt , niet dat kille , dat op andere de smorende hitte des daags vervangt ; maar eene zachte , verkwikkende , het lichaam sterkende en den geest opwekkende temperatuur , eene temperatuur , die volmaakt het evenwicht houdt tusschen warmte en koude , en waarin men zich wel gevoelt , omdat men haar niet bemerkt ; eene lucht , helder en rein , door geen enkel wolkje beneveld , zoo licht , dat men zich nauwelijks zou hebben kunnen verbeelden dat het nacht was , en als doortrokken van de geuren der aromatische planten , die tot zelfs in de stad toe den grond overal bedekken .O hoe gelukkig kon de mensch zijn in zulk een land , onder zulk een hemel ; en wat had ik er nog van geluk gezien , wat had ik er zelf van genoten ! Ja , een zaligen tijd had ik doorleefd ; maar helaas , in weerwil van hetgeen ik nu gehoord had , de betooverende begoocheling was verdwenen , als van de versch geplukte druif het fijne waas , door eene onvoorzichtige hand geschonden ; en de nog in al haar vuur gloeiende liefde had haar eenigen grondslag , het vertrouwen , verloren , gelijk de bloemkelk , die , zelf nog in vollen bloei , het hoofd ter aarde neigt , als de sikkel zijn stengel geraakt heeft .