(1909) En zij wervlen Over elkaar in duizendvoud bewegen , Op duizenden onzichtbare assen wentlend ; En met de kracht van snelheid die zichzelf Te niet doet , rollen zij , geweldig , langzaam , En statig ; zij ontsteken met een mengling Van klank en meengen toon verstaanbre woorden En wilde melodie .Met machtge wervling Doorsnijdt , verstuift de wemelende bol ' t Heldre riviertje in een azuren mist Van opgeloste fijnheid , licht - gelijk ; En van het boschgebloemt de wilde geur , En de muziek van gras en lucht , die leven , ' t Smaragden licht van stralen in ' t gebladert Vervlochten , schijnen om zijn machtgen spoed , Die toch zichzelf bestrijdt , samengekneed Tot éen etherische zelfstandigheid , Waarin de zinnen zwijmen .In den bol , Op zijn albasten armen , als een peluw , Gelijk een kind door lieflijk werk vermoeid , Ligt op zijn eigen toegevouwen vlerken En golvig haar de Geest der Aard te slapen , En gij kunt zien zijn lipjes die bewegen In van hun eigen glimlach ' t wisslend licht Als een die droomend spreekt van wat hij liefheeft .