(1791) .o Karel ! betoverend is het geruisch deezer lange , veerachtige bladeren , zoo dikwijls een zacht windjen daar door zweeft , of de golfjens der altoos vloejende lucht daarover rollen ! nooit houdt dit muzijk op ; dan zelfs , als alle stemmen zwijgen , als geen windjen andere bladen beweegt , trilt de hooge Cocos , en in zijn ' top mompelt een statig geruisch , dat het geruisch van een ' , in de verte klaterenden waterval nabootst : o ! die schoone disharmonie , beviel mij zoo dikwijls in uw eenzaam dennebosch , op een stillen zomer - avond ; maar hoe veel sterker werkt zij hier op mij ! waarlijk , het geluid van vereenigde muzijktuigen had die kracht niet op mijne ziel , als het eenvormig geruisch van dit grootsche bosch thans op mij heeft ; het maakt mij zoo peinzend , zoo ernstig , als de gestalte deezer boomen ; en evenwel zoo zalig te vreden , en rustig , dat ik niets meer behoef ; o ! hier vind ik mij zelven geheel weder - en ik vind mij niet arm ; het is of elk suizend blad vrede toelispelt , en elk wandelend windjen , dat ik van ver heen , met een rijzend en daalend geruisch , over de buigende bladeren hoor zweeven , schijnt herinnering van het voorledene met zig te voeren ; hoe veele treurige tooneelen van mijn voorig leven , van de dagen mijner jeugd , komen mij hier met hetzelve voor den geest ; doch zij maaken mij niet droevig ; hoe veele onzekere toekomstigheden verschijnen hier voor mij in ' t verschiet : doch zij bezwaaren mij niet ; geen akelig floers bedekt hen ; ik ben zonder vriend , geheel eenzaam - voor lange jaaren - welligt voor eeuwig ! - van u gescheiden ; ik denk dit weemoedig na , en ben tog niet ongelukkig ; want ook hier , lieve Karel ! maakt uwe vriendschap mij rijk , om dat de godsdienst haar bezielt ; ik gevoel mij hier zoo groot , zoo verheven boven de omwentelingen van lot en tijd ; ik gevoel mij zoo eeuwig ; het is mij , even of elke gonzende toon van dit ruischende bosch , mij het rollen van den snellen stroom des tijds afbeeldt , en een lied der eeuwigheid voorzingt ; beelden van vergankelijkheid omringen mij hier ; bij deeze oude , vermolsemden cocosstam ; bij gintschen door den wind afgeslagenen kruin , bij deeze , alom op den grond gestrooide , en rottende vruchten ; bij alle die kwijnende struiken en verbloeide planten , bezielen mij denkbeelden van vergankelijkheid en sterven ; doch , in weêrwil van deezen , gevoel ik mij onvergankelijk , onstervelijk , en voor een duurzaamer geluk geschapen , dan ik immer op deeze Aarde kan genieten ; laat dan mijn jeugdig leven allengs , even als deeze boomen , als deeze planten , verouden en wegsterven ; laat dan het wentelend lot mijn pad met wisselvalligheid en onheil bezaajen , dit zegt niets ; voor beter wereld gevormd , tot welke deeze slechts een toepad is , ben ik zalig in hoope ! - dagelijksch leef ik hier uit de hand van mijnen hemelschen Vader , en zal daar altijd zoo veel uit genieten , als zijne wijsheid mij nuttig keurt ; welk een kommerlooze staat ! in het andere leven , lieve Karel ! zal tog alles beter zijn , en zal dan - ( ai ! laat ik mij , in dit , mogelijk enkel dichterlijk denkbeeld , toegeeven ! ) zal dan de gezuiverde Aarde een der volmaaktste tooneelen zijn , waarop zalige menschen God en zijne schepping zullen aanbidden ; mogelijk zullen dan vrienden , in het eerste leven elkander zoo dierbaar , zoo veel in waarde voor elkander toeneemen , als hun staat beter weezen zal - en wie , die de Natuur der menschen beschouwt , en gist , dat zijne toekomstige zaligheid naar die natuur zal berekend zijn , wie zou dit niet durven hoopen ? - zullen wij dan met ligchaamen , zoo snel als het licht , wijd vanééngelegene oorden der schepping rondijlen , en op ons moederlijk land , deeze Aarde , weder t ' huis komen ; dan , dierbaare Karel ! onveranderlijke vriend van mijne jeugd ! dan - niet meer stervelingen - voor eeuwig aan elkander weêrgegeeven , zullen zij samen reizen ! dan misschien zal ik u in eene van America ' s wijduitgestrekte bosschen rondleiden , en het plekjen aanwijzen , daar uw Reinhart in die hoop nu zoo zalig is .Heerlijk vermogen der Natuur ! stille majesteit der bosschen ! heilige eenzaamheid ! hoe verheft , hoe veradelt gij het hart dat uwe schoonheid gevoelt ! neen : niet deeze , niet de gantsche Natuur , maar de Godsdienst door de Natuur , doet ons de vreugde der Engelen genieten .