(1910) O onverstand der menschen , o verblinding ! In welk een duister , welk een hachlijkheid Vergaat dit luttel levens ! Zien zij niet , Dat de natuur voor zich niets verder vraagt , Dan dat het lichaam zonder smarten zij En dat de ziel tot het genot mag komen Van zonder zorg en vrij van vrees te zijn ? Zoo blijkt er dan voor de natuur des lichaams Niet veel benoodigd ; slechts het weinige , Dat al de smart wegneemt van het gemis .En bieden somtijds velerlei geneugten Een uitgelezener verlustiging , Zij zelve , de natuur , is niet in nood , Als er geen beelden in de zalen staan Van gouden jongelingen , in wier rechter De lichtlamp is gevat , die haren luister Doet schijnen op het nachtelijk gelag , En zoo het huis niet straalt van pronkmetalen , Geen zoldering in vakken van verguld Galmt van het ruischen van het liergeluid , Als maar in vriendschap een vertrouwde omgang Tesaangelegen in het weeke gras Onder het lommer aan een waterbeek Met kleine kosten zich te goed mag doen , Bij lachend weer het liefst , wen de getijden Hun bloemen strooien in het groene veld .En ook slinkt uit het zieke lijf niet eerder De koortsigheid , als het op purper ligt En omwoelt in de rijkgestikte spreien , Dan op een laken in een armenbed .