(1854) .Waarom zien wij u niet meer in ons midden , gij vriend en medgezel zijner ontluikende jaren , onvergelijkelijke rau ! van wiens lippen altijd de welsprekendheid , gelijk een geurige balsem vloeide , maar die nimmer welsprekender zoudt geweest zijn , dan bij zijnen lof ! En gij , geliefkoosde Zanger der Vaderlandsche jeugd , rijkbegaafde bellamij , aan wien zijn hart ook éénmaal zoo naauw verbonden was , aan wiens asch hij met zoo veel trouwhartigheid den laatsten vriendenpligt bewees ! Gij , Dichter der natuur en der waarheid ! waarom klinkt uw bevallige luit niet meer , om Hollands jongelingen en maagden zijn graf met onverwelkbaar loof te doen sieren , en op zijne zerk geknield , eeuwige trouw te doen zweeren aan Vaderland en deugd ! Indien ik , Sire ! bij de nagedachtenis van hinlopen langer vertoefd heb , dan de bescheidenheid mij zal toelaten bij die der overige Ridders stil te staan , vertrouw ik daarvoor , door de belangrijkheid des onderwerps zelve , gereede verschooning te zullen vinden .En waartoe zoude ik in elk hunner , die in onderscheiden Staats - en burgerlijke betrekkingen , den roem van Uwer Majesteits getrouwe en ijverige dienaren met zich ten grave droegen ; waartoe zoude ik in elk hunner die zelfde deugden andermaal verheffen , die , voor zoo ver zij ze allen met elkaâr gemeen hadden , ook in dezelfde lofspraak voor allen begrepen zijn ? Heuschheid van inborst en beschaafdheid van zeden kenmerkten den grijzen hop , en verlieten hem niet , zelfs toen de last des ouderdoms zijne zintuigen en vermogens onderdrukte : met den lof der ongekreukte eerlijkheid , verliet hij het gezantschap , door hem bekleed , en een nieuw leven scheen zijne laatste dagen te bezielen , toen hij door U .