(1854) Ziet gij die fiere schoonheid , waaraan de natuur al haar pronk heeft te koste gelegd ? Wat vuur in die oogen , wat uitdrukking in dat gelaat ! Welk een hemelsche lach , wat tooverende stem ! Hoe zwieren en golven die fijne lokken langs een ' hals en boezem , gelijk geen phidias uit Parisch marmer kon beitelen .Ziet die houding , als eener Godin , die beweging , dien gang , die leest , als van ééne der Bevalligheden ! Maar verbeeldt u haar met den kostbaarsten tooi omhangen , glinsterend van goud en edele gesteenten op een zwierig en blinkend tooneel - gewaad ; in plaats van een enkele roos , met een ' ganschen ruiker bloemen op den half ontblooten boezem : verbeeldt u , dat elk harer bewegingen het doel verraadt , om bewonderd te worden , elk harer blikken u schijnt te vragen : ben ik niet betooverend ? en dat zij beneden zich acht de welvoegelijkheden eens gezelschaps , dat slechts oogen voor haar behoort te hebben ! Jammer , zegt gij , dat zoo veel schoon door zoo weinig kieschheid , door zoo veel hoogmoed ontluisterd wordt ! En ach , waren er geene schoonen , die naar dit beeld , en geene kunstwerken , die naar deze schoonheid geleken ! Doch verbeeldt u haar met een zedig , maar rein en bevallig kleed , passend voor hare gestalte , keurig van maaksel , kuisch en matig van wel aangebragt versiersel ; wat de natuur haar heerlijks schonk , niet vertoonende , maar verradende : verbeeldt u haar minzaam , dienstvaardig , oplettend voor elk , en niemands oplettendheid eischende ; zij verrukt , zij vervoert , en wil slechts gevallen ; elks aandacht is op haar gevestigd , aan haar gekluisterd , zij alleen schijnt het niet te merken ; een hemel is in hare blikken , maar het is om anderen te zaligen , niet om zelf als een godheid te prijken ; dat oog , vol zedige schaamte , ontwijkt het staren der opgetogenheid , maar waar het zich wendt en hecht , daar dringt het door merg en gebeente ! Ziet daar het beeld der echte schoonheid , die allen en altijd behaagt , die altijd den besten het meest behaagt , wier kroon niet is het toejuichen eener wufte menigte , maar de eerbied der bewondering , of een traan uit het wellust - dronken hart gevloeid .Dichters , Redenaars , altijd sta dit beeld voor uwen geest , als gij het spreekgestoelte beklimt , of de hand slaat aan de lier ! Nederlandsche Dichters en Redenaars , wilt gij het bij corneille en racine niet zoeken , zoekt het ook niet bij schiller of goethe ! Zoekt het in de meesterwerken der Oudheid , uit de gouden eeuw van Griekenland en Latium ! Neen , Nederlandsche Dichters en Redenaars ! zoekt het in uw eigen hart , gij zult het er vinden , door den eigen vinger der Godheid er ingedrukt .