(1791) Bemind te worden , en te beminnen , is tog waarlijk eene behoefte voor een gevoelig hart ; wanneer dit hart dierbaare voorwerpen , die het vervullen , missen moet , dan hecht het zig aan kleiner , en dan krijgen geringe , bij andere welligt ongeachte wezens eene aanmerkelijke waarde voor het zelve : daar ik geen moeder , geen ' vriend , noch iemand in wien mijn hart heel veel belang neemt , rondom mij vind , daar is mij de liefde van den vreemden neger onuitspreekelijk veel waardig ; en zelfs de trouw van mijnen Cheri is mij dierbaar : och ! hoe veel heeft dit goede schepsel met mij geleden ! de droevige oogen , de klaagende toon , waarmede het zijn medelijden omtrent mij scheen te wil - len uitdrukken , wanneer hij , met zijne beide pooten aan het bed staande , mij aanzag , roerden mij dikwijls ; maar het geen Violet mij naderhand van hem berichtte nog meer : denk eens , Karel ! hij wilde zig geen oogenblik van mij verwijderen ; om mij dan door zijne tegenwoordigheid niet lastig te zijn , lag hij meestijds in eene moedelooze mijmering , met den kop op zijne pooten leunende , onder mijn ledikant , en scheen daar het lot van zijnen meester te willem afwachten ; geen zijner gewoone genoegens wilde hij genieten , terwijl ik leed ; hij at niets , maar vertoonde door zijn gestadig drinken de angst , die hem om mij bezielde ; en waarlijk , zijn lot maakte mij somwijl al mede droevig ; ik verbeeldde mij hoe dit goede , trouwe dier , na mijn verscheiden , verlaaten kwijnen zou ; hoe niemand zijne trouw loonen , hoe hij mij overal zoeken , mijn afzijn beklaagen , en eindelijk op mijn graf zijn sterfplaats vinden zou : o ! lach niet , Karel ! met deeze hondelijke vriendschap ! gij moest eerst een vreemdeling geweest zijn , en in een hond een ' reisgenoot , ja dikwijls een trouwen beschermer gevonden hebben , om mijne gewaarwording voor Cheri te kunnen beoordeelen : gij weet tog dat ik nooit een laffe dweepachtige jonge was , die op overdreevene gevoeligheid , of het zoogenaamde sentimenteele eenigen prijs stelde : maar , wars van alle verwijfde tederhartigheid , was manlijke kloekmoedigheid , altijd mij in den jongeling , bekoorelijk ; doch natuurlijk menschengevoel , al ware het omtrent geringere voorwerpen , heb ik even zoo zeer , als wezenlijk den adel van onze natuur vergrootende beschouwd , en in mij opgekweekt ; hoe uitgelaaten was zijne vreugde toen ik de eerste keer het bed verliet ! hij likte mijne handen - kwispelde met zijn ' staart ; en sloeg , met onafgewende oogen , alle mijne beweegingen gade - slingerde het zoo lang door hem geweigerde brood , uit mijne handen gretig in ; volgde mij , toen ik over de kamer wandelde , langzaam na , en werd , met mijne beterschap , allengs weêr vatbaar voor zijne voorige vreugde : zeker , haddet gij dit alles gezien , Karel ! dan zoudt gij mij voor ondankbaar houden , wanneer ik minder prijs op de trouw van dit goede dier stelde , en als ik ook om zijnentwil niet blijde ware met mijne herstelling ; ondankbaarheid was juist nooit een trek van mijn karakter ; zouik dit dan alleen voor den verdienstelijken Cheri zijn ? met wiens gemis een zeer groot deel van mijn Americaansch geluk sterven zou ? - laat uw edel hart dit beantwoorden .Mijne gezondheid groeit van uur tot uur aan , en zal , hoop ik , wel rasch zijne voorige sterkte bekomen ; mijne sombere zwaarmoedigheid is geheel verdweenen ; mijne krachten beginnen fris - scher , en mijne beweegingen ligter te worden ; de dampkring , waarin ik adem , schijnt geheel onbeneveld , even als de zwoegende en smachtende Natuur , na een zuiverend onweêr , en na eenen koelenden regen , op nieuw herleeft ; even als het glanzende loof , en de geurige bloem , die den wandelaar verkwikking toeademt , zoo ben ik ; mijne levenssappen beweegen zig evenrediger in hunne buizen ; het bloed vloeit sneller door mijne aderen , en welhaast neem ik mijne bezigheden weder bij de hand , en hoop door verdubbelden ijver mijne schade te vergoeden .O ! wat is God goed omtrent mij ! hoe veele sterke jongelingen vielen aan mijne zijde , en ik werd weder opgericht , en mijne jeugd als vernieuwd ! o misschien , Karel ! om nog eens , weenend , aan uwen hals hangende , te zeggen : ‘ o ! God ! ik dank u voor zoo veel vreugde .