(1906) Van dezelfde soort mooiheid , en nog aandoenlijker , is de 3e strofe van ‘ De slapende Zwerver .’ in ‘ Zwervers Verzen ’ : De bloemen gingen heen en weder , De slaperige zoele wind Ruischte zoo fluistrend door de blaren , Ging zingend door de korenaren - Hij zong zoo zacht - zoo heerlijk teeder - Als ééns mijn moeder voor haar kind .Is het nu niet diep , diep treurig , dat zulk een beminnelijk dichtertje ondergaat in grootdoenerij ? Dat negen tienden van zijn werk bestaat uit aftelversjes als : Binnenin was moeder mamme En zij roerde door de pappot Met de Bibelebonsche lepel , - o nee , Met de groote houten lepel , En zij voerde ' t vette varken En het stille zwarte poesje , En het bijdehande hondje , En de kakelende kippen , enz .