(1863) .Kan het zijn dat de lier , die sints lang niet meer ruischte , Die sints lang tot geen harten in dichtmuzijk sprak , Weêr op eens van verrukking en hemellust bruischte , En in stroomende galmen het stilzwijgen brak ? Wat was dit ? Hoe openden zich bij het gehoor van het lied , dat aldus aanving , op eenmaal alle ooren en harten om den toon op te vangen , die zoo melodisch en zangerig , en toch te gelijk zoo statig en verheven , zoo lyrisch en episch beide in galm en gang , tot hen kwam ? Men had bij het eerste geluid den zanger herkend .Het was de zanger van De Voorzienigheid , die aldus zong .