(1904) In teêre ontvanklijkheid herspant mijn ziel weer al haar snaren en trillen zal met al het schoon dat komt erdoor gevaren .Het hemelsblauw aan ' t luchtgewelf zijn diepe oneindigheden veel dieper toont en blijder blauw voor mij , en , zoo een Eden bereukwerkt en bewierookt , hangt vol hemelzoeten geur ; het deunt mij en het lacht rondom vol kletterende kleur , vol zaligheid en stemgeklang vol klokspel , vogelkooren , en dier - en menschentale leekt ineens mij zoet in de ooren .Ach ! weinig eischt het hert , voorwaar ! en ' k voel bij ' t minzaam drukken van vriendenhanden , hooger mij dan ' t aardsche leed verrukken .