(1901) Dan maar kijken de lucht in , dun - blauw , vol lichtgewemel aandrijvend over stil - verstarde golvenklots van duinbulten , die kleur - vloeiden van vèrre in blauw - paars gesluier , damp - zacht , dichtbìj , in goud en geelgroen , omslingerd en begroeid met alles wat óp kwam leven .Dáár stal ze ' n wikke , met haar innig rooie blaadjes , net zoentjes onder ' t bruidsgroen ; dan ' n purper - week kardinaalshoedje , en bleef ze ' n poos , versuft door aangewuifden geur van lelietjes , die , aangeplant , midden op ' n afgebakend akkertje hun adem uitwolkten , als weggevloeid op ' t wemelend getril van overal uitschietende paarlmoer - vlindertjes , die ' t licht zoenden met vleugeltjeskoloriet .En als ze zoo ' n maand gewandeld had in boschjes en duinen , of alleen aan zee , onder nieuwe lentelichtduizeling , dan voelde ze in haar , al snakkender , liefdesomgang met al dat levende in de natuur , met die bloemen , die vogels , en dan daalde in haar ' t lichtgelukkige , dat ' r deed zingen en dartelend uitwoelen haar jeugd , tot ze , vermoeid , de stilte weêr in ander stemgeluid tot zich hoorde komen , maar altijd brengend dat rijke , diepe geluksgevoel , dat ze nooit bijna kende in de stad .