(1897) ’ Daarna las hij het nog eens geheel over en bleef toen zitten in strakke onbewegelijkheid , de hand die het papier vasthield rustend op de knie , met zijn droomerige , zwaarmoedige oogen starend naar de dorre boomgeraamten op de kade , krakend heen en weer zwiepend door den wind .Op eens steeg een fijn parfum tot hem op , en als tot bezinning komend , drukte hij het briefje tegen zijn lippen , diep inademend den bekenden geur die hem in verbeclding verplaatste in haar bijzijn .Hij doorleefde weder in herinnering die korte oogenblikken van bijna krankzinnige vervoering , nu hij het geparfumeerd satijn van het papier kuste , oogen - blikken waarin hij een hel had willen betreden in ruil voor de zekerheid , dat zij hem eenmaal zou toebehooren .