(1912) En op mijn moeden wenkbrauwboog voelde ik , vertroostend , wegen Een wichtelooze vrouwehand , zacht streelend , héén en wéér .En ' k stamelde in mijn droom : Waarom ? Gunt gij dan geen vergéten ? Dit weinige , o liefste mijn , is àl wat ik begeer : Eén uur van ongestoorden slaap uw goedheid niet te wéten , Eén stonde niet van ú te zijn , o liefde wreed en teer ! Maar als ik mijnen blik ontlook ontwaarde ik slechts een venkel Bezwangrend met zijn zwoelen geur de broeiende atmosfeer , En over mijne leedverwoeste trekken wiegelde enkel Een bloeiende amandeltak zijn schaduw , héén en wéér .Dit is zeer zeker verrukkelijk , maar het is het alleen , omdat het Experiment er met fijne en voorname ingetogenheid voor het natuurlijk gevoel is teruggeweken .