(1902) En dat is , geloof ik , om zijn taal en om zijn dramatische kracht , die volkomen past bij de typen en tafereelen die hij schetst , welke dan weer zoo volkomen één zijn met die eigenaardige taal .Zijn taal , het zoetgevooisde Vlaamsch , is sappig en malsch als een rijpe , geurige perzik , en tegelijk lenig en smijdig als een Damascener kling .Zijn woorden zijn hem levende wezens , die hij liefheeft en met lachend oog nagaat als hij ze de wereld ziet inhuppelen , zooals een gelukkig vader zijn blijden spring - in - ' t veld naoogt .