(1918) Ik ging op kleuren af , op felle vlakken , die nog eenigszins mijn elementair - geworden waarnemings - vermogen troffen .En aldoor waande ik mij in een wonderoord , in een hemelschen tuin , in een Paradijs , waar het heerlijk naar viooltjes geurde .Ik weet niet door welke kracht of welke vrees ik aan de verleiding heb weerstaan mijn arm om haar middel te slaan en in wilden hartstocht haar blonden hals te zoenen .