(1912) Daar hing bestendig licht en oorsprongloos : De lucht zelf was als de gezeefde bloem Van louterst maanlicht , of geen mane scheen .En wijl mijn oogen en mijn dorre mond Zich leschten aan die lichte vloeibre rust , Nog eer alomme bloei zijn glans en geur Bestendigd had tot éen benoembaar beeld , Rees over me als een vastgelegde bliksem De dubble afgrond dier oogen die mij ' t eerst Inwijdden in Gods heiligste geheim , De zoete kennis die geen eenling leert .Toen zonken mijne knieën onder mij , En teêrste schaamte leî op beî mijn oogen De weldaad van de tranen die verblinden .