(1885) - Dat heeft hij werkelijk gedaan , waar hij in later tijd de onbeschaamde onzedelijkheid van het tooneel dus bejammerde : ‘ O Genadige God ! Hoe zeer hebben wij de hemelgave der Poëzij ontwijd ! de Muze tot eene verloren deern vergooid en tot het liederlijkste en goddeloosste bedrijf doen afdalen , - haar , wier hemelval bestemd was voor engelentongen en voor de stemmen der heilige liefde .O wij rampzaligen ! Waarom doorleven wij in onbezonnenheid deze wellustige en overspelige eeuw ? Ja ! waarom hebben wij de schuld op ons geladen van nieuwe onreinheden bij den stinkenden mesthoop van ons tooneel gevoegd te hebben ! Wat kunnen wij aanvoeren om dezen onzen tweeden val te verontschuldigen ? ’ - Moet men niet verklaren , dat het beneden hem was , hem , eenen dichter , die zoo spreken kon , de Hollanders zoo onbeschoft te bejegenen , en , terwijl hij van hunne slechte manieren spreekt , zelf gruwelijk tegen alle goede manieren te zondigen ? Maar tot zulk eene gemeenheid vervalt men , wanneer men zich dienstbaar maakt aan eene zoo valsche zaak , als toen bepaaldelijk de zaak der Stuarts was .Doch hoe dit zij , waar eenmaal zóó van de tooneel poëzij zijner dagen gesproken kon worden , voegde het den dichter daar van de in onschuldigen zin slecht geheeten manieren der Hollanders te spreken ? Het is nauwelijks de moeite waard ook de blaam van slechte manieren van onze voorouders af te weren en te herinneren , hoe , waar dagelijks de hoogste belangen der Europeesche staatkunde met de gezanten der Mogendheden door achtbare mannen behandeld werden , geen sprake kan zijn van gemis aan waardigheid .