(1858) Een grijzaart , afgezwoegd op ' t doornig pad van ' t leven Waar al wat rampspoed heet steeds neêrstortte op zijn hoofd , Thands vaardig aan zijn God den adem weêr te geven , Ziet om zich , welk een plicht , nog onvervuld gebleven , Hem tot voldoening roept eer ' t licht hem worde ontroofd .Hoe zou hy , eedle vrouw , miskennende uwe rechten Die ge op zijn dankbaarheid , zijn lofbetuiging hebt , U niet met veege hand een geurig kransjen vlechten , Indien het waard kon zijn om uwe kruin te hechten , Schoon op den stengel reeds by ' t plukken - zelf verlept ? Maar neen , gebloemt ' noch loof bleef in zijn winterdagen Te vinden , na den storm die hem verplettren moest ; En , stond hy onverwrikt in ' t felst der onweêrvlagen , Kon noodgeweld noch schrik hem ' t eerlijk hart vertsagen , ' t Werd alles om hem heen geplonderd en verwoest .Strekke echter van dat hart , by d ' eindpaal van zijn zwerven , Dees late en schrale hulde u ' t ongekunsteld blijk , En , zij ' t ook ledig stroo van uitgedorschte gerven , Het voer ' ze in later tijd , ja , eeuwen na mijn sterven , Waar ooit een nagalm klink ' des naams van Bilderdijk ! [ 1829 .