(1885) En als een vloedgolf drong zich in haar ziel De erinnering aan al haar somb ' re droomen , En bleek , voorovernijgende in den nacht , Lispte zij : ‘ Aïdoneus ! ’ Langs haar schoot De wagen , wendend , wijl met forschen dreun De donkre God neersprong en naast haar stond : - Hij was in vorm als Zeus , doch o , hoe anders ! Bij Zeus was alles licht , zijn lokken hel , Zijn klaarblauw oog zoo kalm , en hier het oog Donker en somber en de lokken zwart ; Gelijk een regenwolk , die van den hemel Gevallen , om een bergtop hangt , zoo hing Om hem de nacht des Afgronds , wijl om Zeus De citherzang opwiegde en ' t snarenspel , Dat in den morgen blijden toongalm geeft , En zoet als geur van bloemen vóór den nacht .En op haar lippen lag zijn naam en langs Haar arm de kille bloem met doodengeur , En in haar oog de schemerende lach , Waarmee de Dag zijn bleeken broeder Nacht Zwijgende groet aan de ' ingang van ' t heelal .En in zijn armen droeg hij haar omhoog , Zich heffende op de trede in slanken zwaai , En greep de teugels - vóór hem lag zij neer , Als lag zij droomende eenen langen droom , En de armen strekkende aan den teugelgreep , Joeg hij de rossen zwijgend naar den afgrond .