(1909) Haar handen omklemmen de polsen , haar adem zengt het gelaat van den tot hatens toe verbijsterde , bij wien zij binnentrad .- En daarentegen , hoe vol teedere mildheid is het volgende : ‘ La Colombe ’ , van dien schoonen tuin waar het water altijd frisch ruischt - Et , n ' est - ce point ainsi , Amour , que tu demeures A jamais où ton ombre est entrée une fois , Et que tu laisses , en souvenir de tes heures Heureuses , un parfum , un murmure , une voix Qui , pareils au parfum et pareils au murmure Que la rose répand et que chuchote l ' eau , Font , mêlés à la voix de la colombe pure , Plus divin le silence et le jardin plus beau ? Het zou mij te ver voeren , al deze beelden van eigen en anderer liefdeleven , altijd uit de werkelijkheid gegrepen , en altijd anders : van de ééne - eeuwige , van de vergankelijke , van de hartstochtelijke , van de nog niet gevoelde Liefde , te ge - denken .O die teederheid van het laatste : het meisje dat nog niet bemind heeft : Vos mains sont belles , mon enfant , vos mains sont belles , Mais leur geste pensif ne s ' est jamais penché Pour saisir doucement par le bout de ses ailes Le papillon qui vole à ta lampe , ô Psyché ! Zoo kan ik ook niet al te uitvoerig zijn over de volgende reeks , die hoofdzakelijk beelden van de poëzie - zelve geeft .