(1911) Daar ligt zij voor u , eenzaam en doodstil , de groene vlakte der zachte velden .Niet tot den horizon misschien , want schemeren daar ginds niet weer gevellijnen in de blauwige mist ? Goed , maar wat schaadt dit u , daar ge in den vallenden avond , in het zachte neerhuiveren der schemering , vóor u de wijde ruimte hebt , en óveral de geurige lucht ! Uw voet gaat over het gebogen gras en ge voelt de ongebaande bodem die in uw hart uw menselikheid weer ontwaken doet .In de verte ziet ge tussen de stammen der bosschages nog iets van den roden zonnegloed ; over heel de uitgestrekte ruimte , die ge voor u alleen hebt - want het rumoer liet ge achter en niemand volgt u hier - hangt een blauw - grijze nevel .