(1842) De Tulp en het Viooltje .' t Viooltje , ryk in geur ' ge bloemen , Kroop needrig langs den blooten grond , En hoorde duizend monden roemen Een ' Tulp , die in het bloemperk stond ; Die , op een ryzig , tenger steeltje Een ' één ' gen , yd ' len kelk verhief : ' t Viooltje , ootmoedig , ' s engels beeldje , Had toch de Tulp van herten lief .Al zweeg men van zyne ambergeuren , Sprak elk van ' t maeksel en de kleuren Der trotsche , rykgekleurde bloem ; ' t Benydde niet der Tulpen roem : En , als het zag haer glans verdooven , Haer blaedjes , een voor een , vergaen , Verslensd aen zynen voet verstoven , Het plengt er treurig op een ' diamanten traen .