(1883) Wilt gij ze echter met een gloeiend ijzer doen ontvlammen dan vergaan ze , zonder licht te geven , - en als gij ze in den tocht der zinnelijkheid verzet , branden ze scheef .Maar wie moet dan de schuld dragen ? Wees billijk , vriendje , en beken , dat , als gij de menschen het reine en het verhevene toont , zij ook het reine en het verhevene zullen bewonderen en aanbidden ; - maar houd de kaars voor het felle vuur , of den mensch voor den verderfelijken gloed van het verfijnde zingenot , dat men zoo dikwijls heden ten dage , als het toppunt der kunst beschouwt , - en beiden vergaan op eene jammerlijke wijze ! Merk dit op , vriendlief : matig uwe eerzucht , totdat gij wezenlijk iets goeds kunt doen ; treed op met die bewustheid tegenover het publiek en vrees niet voor den uitslag ! - Als gij echter , in jeugdigen overmoed anders handelt , dan geloof mij , hoeveel ik ook van u houd , zal ik de eerste zijn , om den domper ter hand te nemen en u zelven als eene ellendige , stinkende vetkaars te smoren ! ’ Toen Asfalt met veel emphase deze tirade ten einde had gebracht , wierp hij den helm in een hoek van de kamer en den rooden mantel van zijn schouders , drukte zijn breedgeranden hoed diep in de oogen en stapte met lange schreden door ons gevolgd , de trap af , om zijne middagwandeling te doen .Ik echter ging stil naar huis , waar mijne vrouw met haar tante , mij op de thee zaten te wachten , en deze laatste vooral niet begrijpen kon , hoe ik er pleizier in kon vinden met zulk raar volk als die schilders zijn , om te gaan .