(1900) Maar de illuzie van dit ochtendkrieken duurde maar een enkel oogenblik , nauwlijks enkele minuten : de zon , hooger stijgende , ontgloeide uit haar waas van maagdelijkheid , de zon bralde op en stak - uit haar trotschen aureool van priemende stralen , goot neêr haar brandenden goudschijn , godetrotsch te heerschen haar oogenblik van dien dag , want de wolken tasten zich al te samen , kwamen grauw aangevaren als strijdhorden van donkere geesten , aanspokende en blauwig diepzwart en dikzwaar loodgrijs , en overwonnen de zon en verpletterden dan de aarde onder blanke stortvallen van regen .En de avondschemering , gauw en haastig , zakkende het eene floers over het andere , was als een overstelpende droefenis van aarde , natuur en leven , waarin zij vergaten die seconde van paradijs in den morgen ; de witte regen ruischte neêr als een alles verdrinkende wee - moedsmart ; de weg , de tuinen dropen , en dronken den waterval tot zij als moerasplassen en overstrooming schemerden in den duisterenden avond : een spookkille mist wademde op als met het beweeg van loome geestwaden , die zweefden over de plassen , en de kille huizen , klein verlicht met hun walmende lampen , waarom wolken van insecten zwermden , overal neêrstervend met verzengde vleugels , vulden zich met een killere melancholie , een schaduwende angstigheid voor het aandreigende buiten , voor de almachtige wolkenhorden , voor het grenzenlooze groote , dat met windvlagen aanruischte uit het verre , verre onbekende : hemelgroot , uitspanselwijd , waartegen de opene huizen als niet beveiligd schenen , waarin de menschen klein waren en nietig met al hunne beschaving en wetenschap en ziele - emotie , klein als wriemelende insecten , onbeduidend , overgegeven aan het spel der van verre aanwaaiende reuzenmysteries .Léonie Van Oudijck , in de half verlichte achtergalerij van het rezidentie - huis , praatte met Theo , met zachte stem , en Oerip hurkte bij haar neêr .