(1891) En opvegend en terugdekkend achter de woeling der menschen , duizelden de bloemen mischend een teêre mompeling van geluiden waarin het rood der trossen brekende snikken klakte , met lichtblauwe fluisteringen zuchtend in de weeke zanging der geelvloeiende tinten , met diepdrukkende weeningen van groen dompend in den wijd - zilveren .galm der witte kleuren , in blankende onrust treurend de geurende klacht van haar welkende bladen .Maar plotseling dwarsde door de vensters een lage , gouden winterzon binnen , drukkend over de hoofden met breede , dik - gele bundels , bonkend tegen den muur waar ze uitplasten in klaterend rosse vloeing , een wervelende dans van kleursels uitstrooiend in den grijzen nevel , opkleurend de doffende tinten , de bloemen verguldend ' n hun sterven , vol galmend de kamer met heldergelukkigen gloed .