(1906) Want zonniger dan zonne gouden uwe oogen , en liever lacht de liefde op uw aangezicht .Is u de luchte ook zoo wijd , zoo eindloos wijd , en ook zoo blauw , zoo bleek en wazig blauw , zoo puur als oogenblauw van kinders , teer versmeltend in het lonkelend gelaai van ' t blanke zonnevuur dat sidderend langs heel de gladde glooiing glijdt ? En is ' t u ook in die oneindigheid van wereld hoe wij als grooter zijn dan ' t ver - gekromd geboog ? Hoe wij de gansche ruimte in onze harten dragen ? Hoe wij als goden zijn , genadig van omhoog naar ' t broze blikkend dat we vroeger reuzig zagen ? En weet ge ook dat alles wat nu om ons trilt uit òns het leven heeft , het leven dat we mild van onzen overvloed aan ' t levenlooze schonken , en ' t kleinste stofje als tintelsterreken doet vonken ! En voelt ge u ook zoo groot , zoo heerlijk groot , herboren tot nieuwer , schooner leven dat u breed doorbaart wanneer ge in het zonnen mijner oogen staart ? En wemelt ook zoo zoet , zoo zangrig om uw ooren dat vroeger zwak verbevend , nauw bekende lied , week deinend in de zoele luchte op lichtgetril , en zachte begeleid door ' t ruiselende koren , het fijne muggegonzen , ' t biegebrom , het schril en korzelig gekriep der krekels in de voren , àl die geluiden , verre en vaag , die ons omringen en door de veldenstilte ' t lied der liefde zingen ? En suist er iets in u dat liederen ook tegen ? Hoort gij in u dat juichen jubelen , dat zoet rythmeerend klotsen van het warme hartebloed ? En voelt ge ook die milde vrede op u wegen , een zonnevrede , een zomervree , zoo wijd , zoo goed , zoo hemelweeldrig - teeder lichtend uit ons blikken , dat al wat ons omschoont voor eigen luister bleekt , en heel de wonderheid der wereldliefde spreekt in zaalgen zielezoen op zacht muziek van snikken .III Hoe golft het zoet geluk breedbarend over ons , en kust met elken klots een weelde in onze borsten , zoo groot , zoo eindeloos , een zee , aan wier bestaan we bij het droeve dwalen nooit gelooven dorsten .