(1755) .Maar , Reisgenoot ! Mag ik myn gezicht geloven ? Wat tooneel zien we opgeschoven ! Amsteldam , dat , breed en groot , Met zyn torens en gebouwen Aan den mond des Landstrooms praalt , Ryst , als in ' t verschiet gemaald , Uit dees geurige landouwen .Zoud ge , ô schoone Waereldstad ! Niet myn ' geest en yver wekken ? Ja , gy kunt my ' t harte trekken , Dat , bepaald aan wind noch nat , My vooruitsnelt , op de schachten Myner tedre Poëzy .