(1904) Ze liep er als ' n witte vrouw , één gracie , ' t gewaad van blanke zomerheid en bij elken stap liet ze bloemenwonderen vallen uit haar volle kleedij .De bloeiende wingerden verstoofden er druivengeur , en ik zag ' t vrije geluk der menschen , als ' n goudgelen dronk schuimen onder de luchten , over de velden .Door de hemelen zoemde zacht ' n eeuwige lente , in zomersche geurselen , en de vogelkes tjuikten en tierelierden ' n paradijslijken zang .