(1900) Op de bekende wei bloeiden de bloemen weer als te voren , scheen de zon even helder als vroeger , en zongen de vogels hun hoogste lied .Maar hoe ! De hut was verdwenen en in plaats daarvan stond een priëel van rozen , die den heerlijksten geur verspreidden ; geen stokoud moedertje zat daarin , maar eene schoone fee , die den knaap vriendelijk toeknikte en zeide : ‘ Kom hier mijn jongen ! en vrees niet ! Niet uw peren , welke gij mij niet brengen kunt , hebben mij verjongd , maar uw dankbaarheid uit een getrouw hart heeft dit wonder gewrocht .O , wisten de menschen eens hoe een oud hart door warmen dank wordt verjongd ! ‘ Wees maar niet bedroefd , dat uw bessen verloren zijn .