(1881) ' sieur Philippe , ’ sprak ze , ‘ prenez - un , s ' il vous plaît ! ’ en wierp met een soufflement de phh ! haar fraaie kopje een weinig in den nek , alsof ze met niets anders dan met de zonnewarmte te kampen had , en liet terzelfder tijd den rooden foulard naast zich op de bank glijden .Hoelang Philippe Loudello zich nog - bij de geur der welvoorziene bloemenmand , - in de zonnestralen van Rosa ' s heerlijk oogenpaar bleef koesteren , we weten het niet , maar zooveel is zeker , dat hij - nà zijn bouquetje zorgvuldig met een speld , hem door Rosa gegeven , in het knoopsgat te hebben bevestigd , haar vaarwel zei met den zacht gefluisterden wensch : dat ze hem met de mi - carême ook die andere bloem , - de bloem van haar rozenlipjes zou schenken ! Toen Rosa ' s lange koolzwarte wimpers bij Philippe ' s zoetklinkende woorden naar omlaag gingen , werd er eensklaps een : ‘ Ah mon Dieu ! ’ uit haar mond vernomen : ‘ Ah mon Dieu ! le foulard ! Hier was hij , en hij is er niet meer ! ’ ‘ Dites ..