(1912) Op den voorgrond staat ook nu zijn leven met en in de natuur ; maar het is nog sterker , fijner , inniger dan vroeger .Er is , zou men zeggen , iets van een faun in dezen Vlaamschen pastoor , waar hij zit te genieten tusschen de tarwe , zijn oog laat gaan over de golvende korenaren , zich koestert in de zon , de kruidige lucht en de geuren van aarde en veldvruchten indrinkt ( De Zonneschicht ) .Hoe gaat zijn hart op en neer met het jaar ; hij kent het sterke lentegevoel ( Twijfelzonnig ) , hij ziet zich blind aan de herfstpracht ( O boomen die uw vonnis wacht ) , de duisternis van den winter trekt ook zijn hart binnen ( Het Vriest ) .