(1903) Aanvallig moog ' dat jeugdig loof der wingren Dien ruwen tronk , den zijworm toegewijd , In rank en lot steeds klemmender omslingren , Het paartje ervoor trekt meer de harten aan : De jonker die zijn schuchter - schalke vingren Zoo gaarne om ' t glad dier lage keurs zou slaan .Laat Zefir zacht door dit citroenloof fluistren Zich badende in den geur dier bloesemblaên , ' t Waar zoeter nog de bede te beluistren Des ridders , die bij zijner jonkvrouw lied Een zweem van vocht zijne oogen voelt verduistren , Die dubbel diep nu in de hare ziet ! Schoon ' t om ons heen van oleanders prijke , Schoon de iris ginds van verwe niet verschiet , De lelie zwicht ' , de roem der rozen wijke Voor haar die zich den troon ziet toegereed : In schoonheid is geen enkle haar gelijke , Toch vraagt zij nog : waarom zij Venus heet ? Och dat , eer zij den lauwer , dien ze plukte En wond ten krans , aan mindre gaaf besteedt , Hij hier verscheen , hij ' t weidsch gehoor verrukte , Totdat ook zij , een blosje op ' t blank gezicht , Het lokkig hoofd voor Beatrice bukte ! ..