(1888) De dichter was niet spoedig tevreden , het minst over zichzelf .Vraagt men mij in welk gedicht van kleinen omvang Potgieter al zijne eigenaardigheden - beknoptheid , zinrijkheid , ongemeenheid , neiging tot het raadselachtige en vreemde , - het best heeft doen uitblinken , zoo schijnt mij daartoe in aanmerking te komen een gedicht uit ‘ De Nalatenschap van den Landjonker , ’ met den titel : ‘ Of Rhijnschen roemer of Fransche fluit ! ’ Geen misbruik gemaakt hebbend van citaten , durf ik het in zijn geheel plaatsen aan het slot van dit opstel : ‘ Hoe ook verscheiden Om ' t zeerste schoon , Voegt toch bij beiden Geen zelfde toon : Als met festoenen Den steel omkranst , ' t Ons uit de groenen Èn geurt èn glanst , Denke ik , bewogen Of ' k weer ze zag , Aan ligtblaauwe oogen En teedren lach ! Als we in dier slanken Dun kristallyn , Het vuur zien spranken In paarlenschijn , Vermoede ik strikken Mij loos gespreid , Door donkre blikken En dartelheid ! Schuilt dweepziek droomen In ' t ronde glas En geeft geen schromen Bij ' t lange pas ; Beurt naast elkander Dan op uw feest Nooit dubb ' len stander : Gemoed en geest ! Waar mijmeringen Uit Rhijnschen lust Zoo zoet me omvingen Of ' k wierd gekust , Deed schertsziek plagen Van schalken buur ' t Lief kind vertsagen Vóór ' t herdersuur ! En zoo bij wijlen Na Franschen toog Ook tal van pijlen Mijn pees ontvloog , Zag ' k bij ' t geflonker Van ons vernuft In schemerdonker ' t Gepeins versuft ! Geef dies , - wat weelde Uw disch ook biè , Geef ze onverdeelde , In harmonie : Geen tweestrijd doeme er Den glazen uit : Of Rhijnschen roemer Of Fransche fluit ! ’ Everhard Johannes Potgieter ontsliep te Amsterdam , den 3 Februari 1875 , des ochtends om half zeven .Eene borstaandoening sleepte hem weg , voordat hij de verzwakking , het verval van den hoogen ouderdom had ge - leden .