(1859) Hoe zoet zou me ieder offer vallen ! Hoe elke druppel bloed , voor u geöfferd bloed ! Hoe zou mijn toon de lucht doorschallen ! Hoe dankte ik voor een leed , zoo hopeloos vergoed ! De schimmen zelfs der liefste pandtjens , Verrezen voor my uit de dood , Omstrikt met bloem - en loovrenbandtjens , En met in een gevlochten handtjens ; Zy , naast hunn ' stam verkwijnde plantjens , Verstikt in ' t schreien om uw ' nood ! Zy zouden by mijn folternachten My hupplen om het hoofd , gewiegd op ' t vleuglendons ; Mijn pijn bedwelmen en verzachten ; En sluimren ' t hart my in met zuizlend vlerkgegons .Zy , lachende , om mijn peuluw zingen , En , reiende om mijn legersteê : ‘ Geniet de troost der Hemellingen ! Zie zegening uit leed ontspringen ! De ontzachlijke Oorsprong aller dingen Verhoorde en uw en onze beê ! ’ Ja , Neêrland ! wilt gy deze stroomen Verdrogen in hun bron ? die zuchten stremmen doen ! Die klachten in heur ' loop betoomen ? Dees sneeuwvlok zien omhuld met lachend wintergroen ? Keer weêr tot eigen ' aart en zeden ! Herneem het Nederlandsche hart ! Laat ernst en deugd uw zij ' bekleeden ! Verban uitheemsche dartelheden , Te dwaas , te roekloos aangebeden ; En scheur door ' t net , waar in gy wart ! Schud af die strikken ! ruk dien kluister In flarden ! Hef het oog , en zie ten hemel op ! Verzaak geen ' dag voor ' t Helsche duister , En buig de kniën niet voor ieder afgodspop ! Keert weêr , ô Vaderlandsche braven ! Uw Vorst , de Hemel , roept : Denkt vrij ! Schudt af dien boei van Duitschlands slaven ! Hebt moed , in eigen spoor te draven ! Gy vielt ; staat op ! herrijst Bataven ! En ik , wat vraag ik dan voor my ! ô Gy , met kunst en zanggodinnen Zoo diep , zoo teêr vertrouwd , Doorluchte Lodewijk ! Herroep aan Hollands hemeltinnen Die zon ! hergeef haar ons , hergeef haar aan uw Rijk ! Die zon , die eer zoo schittrend gloorde By ' t donker van de Middernacht ! Zoo roemrijk door de nevels boorde ! Die ' t Oosten toeloeg uit den Noorde ! Wie ' s aardrijks Hymne toebehoorde ! Herrijs ze in nieuwe Morgenkracht ! En Gy , die neêrziet op het weenen Eens boezems , Hollandsch , ach ! in elken harteklop ! Wek , scheppende Almacht , wek uit steenen , ( Bataven zijn er niet ) der vaadren roem weêr op ! Gy hoort de stem van ' t pluimloos kieken , Van slangen in zijn nest gestoord .Hergeef ons de uitgeplukte wieken ! En breke ' t morgenlicht der Grieken , De rijke gloed van ' t Oosterkrieken , Op nieuw aan Rhijn en Amstel voort ! 1808 .