(1870) ‘ Ja , dat is nog wel de blik van de verrukkelijke Hebé , die den smachtenden sterveling den goddelijken nektar schenkt .Immer jong en schoon , eeuwige frissche en geurende lente ! ’ ‘ Pas op , pas op , gij vertreedt mijn kanten , ’ riep zij haastig , terwijl zij het wijde kleed , waarvan zijn voet werkelijk een slip had aangeraakt , terug trok .‘ Weet ge wel , ’ vervolgde zij , op haren gewonen snappenden toon - het plotseling opgekomen donderwolkjen was even plotseling verdwenen - ‘ weet ge wel , dat de maanden waarin ik u niet zag , u werkelijk veranderd hebben ? Robert , twee duim , zoo niet twee en half , zijt ge gegroeid ! En ge loopt werkelijk naar het zwaard , dat ge zeker al dien tijd aan uwe zijde hebt moeten dragen .