(1890) Maar Irina haalde de schouders op en lachte .‘ Irina , ’ vroeg hij zacht , ‘ ziet gij die gele bladeren aan gindschen beuk ? De tijd is gekomen om mijne schapen naar het dal te leiden , misschien wel tot de Baragan of nog verder tot de Dobrudgea ; voor het lente is , zie ik u dus niet weder .Schenk mij , alvorens ik heenga , één goed woord , opdat mijn hart niet behoeft te sidderen bij de gedachte dat gij andere jongens aanziet ! ’ ‘ Wat moet ik zeggen ? Gij geeft niets om mij en zult mij spoedig vergeten zijn .