(1790) .is onze hemelsche betrekking veel groter en eerbied verwekkender - ‘ weest vruchtbaar ! vermenigvuldigt ! ’ deze zegen stroomde als een Godlijk beekje , langs eene schuine rei van biddende Engelen , op ons ter neder ! en gaf ons onzen zoon ! - Zouden wij , zonden Adam en zijne Vrouwe immer zulk eene vaste schaduw van het beeld des geestenvaders op het aardrijk geworpen hebben , indien niet uit ons , gelijk uit hen , evenbeeldige mensch - heid , geworden ware ? - het is onze volmaking , Emilia ! - er is geen groeiend leven in de waereld voorhanden , dat niet eenige vreugde schept in het voeden en verjongen van zijne natuur ! - Wat ontbreekt nu nog aan onze éénheid ? - Wij waren te voren vereenigd ! - gevoelig vereenigd ! nu zichtbaar - eertijds in ons , nu ook buiten en rondom ons - voorheen , gelijk twee Engelen , nu als een paar menschen - dus ver , gelijk mengelend stof , dat een lentedropje aan een klieft - maar van nu af als een vruchtdragende akker , door welks midden een onschuldig beekje ruischt .- Ons kind is het eerste , veellicht het eenige goed , dat wij beiden bezitten , ieder geheel bezitten , en het geen ons wederkeerig genieten kan : - De straalen van ons leven , zinds etlijke eeuwen misschien om een halve waereld geslingerd , en uit de afgelegenste verheid tot elkander getrokken , hebben zich thands in één brandpunt verzameld , en dit brandpunt gloeit van leven voor de eeuwigheid - in dit licht blinkt ons gemengeld leven - in deze natuur zwelt de bloessem onzer verjongende onsterflijkheid - aan die kinderlijke lippen smelten wij onscheidbaar te zamen , daar rusten onze vertederingen , daar verwarmen zich onze koesterende harten , daar vinden wij een levend outer , om op hetzelve dankbare lofzangen aan God te wieroken ! en dan nog zal hij , met eene vereenigde straal , vreugd en kalmte in onze ziel instorten ! Zo verrees een jonge elk , om onze langzaam groeiende zwakheid te ondersteunen ; wanneer ik sterve aan uwen boezem , mijne geliefde ! zo ween zachter op mijn verkleumd aangezicht , en grijp u aan den pijlaer Gods , die voor u staat ! - gij zult dan niet alleen wandelen over de hobbelige sterfbane ! - uw kind is bij u , en gij zult op zijnen schouder leunen , terwijl men uw graf delft - vertroost u dan , bij dit verjongde mannenbeeld , over het geen gij verloren hebt , en laten zijne vriendlijke lagchjens u als de eerste dageraad van dien morgen zijn , waarin wij ons in elkanders armen , vrolijk zullen wedervinden ! - Ach ! dierbare Emile ! gelijk een bliksem vliegt deze rillende gedachte door mijne ziel , gelijk een bliksem , die overal sporen van scheurende verwoesting na laat ! - waartoe klopt zijn groeiend hartje zo vluchtig ? waartoe zweeft die blos zo ongestadig langs zijne wangen ? hij is een telg , geplant in stervend stof ! - reeds ademt hij eene gevloekte lucht in ! reeds slingert de zondenstroom zijn bevend kieltjen , over de afgronden der rampzaligheid henen ! - een traan , een traan .