(1817) ’ De bekoorlijke valleijen , die de Alpen in zich bevatten , de verrukkelijke tafereelen , waarmede de weldadige natuur goedvond om onschuld en deugd te verheugen , en het menschdom , wars van onregtvaardigheid en wanorde , die het op zijnen anderzins zoo droevigen weg onophoudelijk aantreft , met zich zelven te verzoenen , - zijn van alle tijden , als boven den lof der schrijveren verhevene , aangezien .Grazige weiden in het hangen van den berg of deszelfs tusschenruimten besloten , met liefelijke bosschaadjes weelderig omzet of met lagchende groepen van opgaand geboomte van allerlei groen versierd , doorsneden van talrijke beken , die , uit de rotsen schuimend nedergestort , in duizend kronkelingen snellijk voortvloeijen of zich met langzamer ' vloed tot meren vormen - beemden , immer heerlijk groen en die , de rollende eeuwen door , hunne eerste vruchtbaarheid behouden , verstrekken tot geurig voedsel zoo wel aan de schoonste runderen als aan vrolijk wild en aan dartelende geitjes , die , van rots tot rots overgesprongen , hier rust en eenzaamheid komen zoeken .De achtbare stilte der natuur wordt er nimmer gestoord , dan door de eenvoudige bezigheden en vermaken van hare eerste en beste kinderen .