(1915) Maar een moment later , terwijl ik niet op hem lette - hij was onbezonnen - hoorde ik een gil .Neergestreken op het damast tafelkleed , verlokt door den zoeten geur van een papier , enkel om het Schoone , kleefde hij met de voorpooten aan een glimmende massa .Dicht op hem toevliegend , alles mijdend wat ook maar even gevaarlijk leek , zag ik dat hij verloren was , dat er niet te redden viel .