(1872) Ziehier het slot der voorrede van het bedoelde werk , geschreven toen hij op het punt stond , na in Nederland doorgebrachten verloftijd , naar het geliefde Java weder te keeren .‘ Levendig is mij het beeld bijgebleven der wouden , die ginds met eeuwigdurend groen zijn versierd , - der duizenden van bloemen , wier liefelijke geur nimmer verzwakt ; met het oor mijns geestes hoor ik den zeewind ruischen door de bananen en door de toppen der palmen , - verneem ik het donderend geplas der watervallen , die in het binnenste des lands van hooge bergwanden nederstorten ; - het schijnt mij toe als adem ik de koele morgenlucht in , als trad ik voor de gastvrije hut der Javanen , terwijl nog eene diepe stilte rust op de oorspronkelijke wouden , die mij van rondsomme insluiten ; - hoog boven mij in de lucht ijlen zwermen van kalongs klapwiekend terug naar de landstreek waar zij des daags hun verblijf houden ; - allengs komt leven en beweging in het loofgewelf der wouden , pauwen heffen hun luid gekrijsch aan , apen hervatten hun levendig spel en doen de echo ' s der bergen ontwaken door hun morgenlied ; - duizenden van vogelen vangen hun gekweel aan , en vóór nog de zon den oostelijken hemel kleurt , gloeit reeds de majestueuse top van gindschen berg in goud en purper ; en uit die hoogte blikt hij mij aan als een van ouds bekende , - mijn verlangen klimt , en reikhalzend zie ik uit naar den dag waarop ik zal kunnen zeggen : gij bergen , zijt gegroet ! ’ Het is niet zonder opzet dat ik deze weinige regelen hier heb ingelascht .Zij zijn op verre na niet toereikend om ons een denkbeeld te geven van het talent , waarmede Junghuhn de natuur van Java in dit werk heeft beschreven .