(1885) ‘ Windekind ! Windekind ! help mij , ’ fluisterde hij angstig .Daar ruischte een zachte vleugelslag naast hem , hij rook de geur van leliën van dalen en hoorde plotseling de bekende zoete stem .Windekind zat naast hem op de vensterbank en liet de klokjes van een lelie van dalen aan den slanken stengel wiegelen .