(1920) En hij daarin gaat om , zooals een kind Verwonderd , tusschen vele zoete wonderen Van kleuren , die een klankpoort binnengaan .En altijd ruischt het orgel , - maar hij zwijgt En buigt zich neder en hij denkt daaraan Dat morgen tot hem zijn zal - nu nog klein - De hooge wreede luidschallende Dag , De ijzersterke Dag die hem verwacht , Waarmee hij worstlen moet , opdat het schoon ' Het broze teedere in hem niet sterve ; En in zich lacht hij , want hij weet , de Dag De komende , de norsche werklijkheid Vol stank en razernij , - vermag toch niet Den zingenden , den zachten glans te dekken Van d ' avondtuin , die in hem wachtend ligt .III .