(1874) Patric , die duitsche meester is erger dan de ergste Engelschman , ’ bromde de kleine man tusschen zijne tanden , ‘ op mijn woord , het is om bang van te worden ! Ik zou niet willen wonen in het land van dien beer daar , zoo waar als ik O ' Relly heet , en dienst doe bij het koninklijk orkest van Dublin ! ’ De nieuwsgierige en vurige zonnestralen van den Meidag waren niet bij machte , hoe gaarne zij ook gewild hadden , om heen te dringen door de zware , donkerrood damasten gordijnen , die dichtgesloten , de vensters bedekten , van het keurig boudoir , waarin zich de beroemde schoonheid bevond van den dag , de bekoorlijke Italiaansche zangeres Lucia , de lievelinge van het beschaafde publiek te Dublin .En dat boudoir was werkelijk prachtig ; zeldzame bloemen stonden er in vazen van zilver en goud , alsmede schalen met welriekende wateren gevuld , die hunne verkoelende balsemgeuren verspreidden door het vertrek ; in één woord het mollige tapijt op den grond , de keurige stoelen en de zachte divans , alles duidde een bijzondere voorliefde aan voor weelde tot weelderigheid toe .Een beeld gelijk van het dolce far niente , zat Signora Lucia , in half liggende houding op een rood fluweelen sofa , in een los morgengewaad van wit neteldoek gekleed , en met een kanten doek schilderachtig om het hoofd geslagen , waar tusschen uit zich slechts hier en daar , een enkele zwarte haarlok vertoonde .