(1852) Daarop lokten de vrolijke toonen van het keurig orkest de feestvierenden in den tuin van het Park , waar de avond - kalm en schoon als in ' t best van den zomer - door duizende gazvlammen in helderen dag herschapen scheen .De aangename stemming die er heerschte , het bont gewoel der menigte , de algemeene vrolijkheid , die zich openbaarde in gulle scherts en gelach , de ontmoeting van vrienden en bekenden , de herinnering van ' t gesmaakt genot en de wisseling van denkbeelden over de verschillende uitingen der kunst , de zoele avondstond en ' t zilver schijnsel der maan , die nieuwsgierig door de hooge popels glurend , de algemeene vreugde bespiedde , de verwijderde galm van ' t orkest in de helverlichte zaal , die ten dans noodde of aan de voeten vleugels gaf , en de ruischende melodiën , welke het muziek - korps van den Heer Stumpff kwistig om zich heên strooide - ' t werkte alles mede , om dezen avond te maken tot een feestavond , waaraan de vreemdeling en de stedeling nog lang met genoegen denken zal .En zou die herinnering het eenige zijn , dat ons van de besproken feestviering overbleef ? dát het eenige nut , ' t geen de wedstrijd van Nederlandsche Liedertafels mogt uitwerken ? Wij wenschen en verwachten iets duurzamers en beters ! De afgeloopen wedstrijd is een sprekend bewijs , dat de ontwikkeling van het muziekaal element ten onzentzij ' t ook langzaam - vooruitgaat ; de sympathie waarin ' t zich verheugen mag , geeft moed voor de toekomst .