(1897) Na een half uur verzamelden wij ons weer in de eetkamer , waar warme wijn op de tafel was gezet om verkoudheden te voorkomen en ons te versterken voor onzen langen rit , terug naar de stad .De meesten onzer hadden hun roodleeren schoenen in de onmogelijkste vormen zien veranderen door het nat , dat zij hadden opgevangen , maar het inwrijven met olie had ze aan het gebruik , zoo niet aan de schoonheid teruggegeven - behalve de schoenen van juffrouw Angelica , die zoo dicht bij het vuur waren geplaatst , dat zij geheel verschroeid waren en roken - nu ja , iedereen weet dat de geur van verzengd leder met dien van rozen weinig gemeen heeft .Wij allen hinkten meer of minder in ons half bedorven schoeisel , terwijl juffrouw Angelica wandelde - gelukkig hing , zonder hakken , haar rok nu langer dan ooit te voren - met den platvoetgang van iemand , die op kousen loopt .