(1912) ' k Weet hoe in verfbak ' t dampend vocht doorglijen De doeken , druipend van de kleurensappen Waar walsen persend van dat nat bevrijen .Dreunt niet heel ver door zaal en torentrappen De suizing van de riemen , van de schijven , Het ratelraat ' len , ' t stampen , ' t rustloos klappen ? Kon daar de lach , de zucht of klacht verblijven Die man , vrouw , kind uit huis heeft meegebracht ? Moet het verkild in oog en mond verstijven ? Of droop door diep riool , onzicht ' bre vracht Als ' t nutloos vuil naar beek , die ' t met zich draagt En die , in ' t druipend bosch , waar niemand wacht , Waar geen aan boom om tranenreden vraagt - In triestige eenzaamheid geheel verloren - ' t Verdoold geheim als stank naar boven jaagt ? Hoe werd in mij dat somber beeld geboren ? Was zoo het leven ? dat uit drukke daden , Die plichtgedrongen lach en zucht verstoren , Een drabbe stroom , met luidloos leed beladen , Traag wijkt naar ' t verre bosch der wargedachten , Waar ' t winter is , en kiemen tak noch zaden ? Veel dagen waren duisterdicht als nachten En ' t lamplicht werd met effen gloed ontstoken .Wie kon op hemelglans of zonschijn wachten ? Het leven sloeg m ' en joeg ; ' t ooglid geloken Tot turen op de taak , die wijkloos dwingt , Dat nimmer ging het draadgespin verbroken .