(1863) Teistren ons de orkanen wreed , Met hun distelroede , Kwijnen we aan den angelbeet , En belacht het lot ons wreed , In verstaalde woede .' t Kruidje spreidt zijn geuren rond , Balsemzoet van wasem , Legt het op uw diepste wond , Straks zijn lijf en ziel gezond , En het hart haalt asem .Weegt uw hangend hoofd te zwaar , Door de ramp gebogen , Riekt het lagchend kruidje maar , Aanstonds is de Hemel klaar , En de damp vervlogen .