(1908) Ida had moeite hem bij te houden , eens bijna getuimeld door de gladheid .Zij had een kleur ; haar wangen gloeiden ; iets van wellige warmte doorstroomde haar : zij snóóf den winter , dien echten , hartigen geur van vroegere jaren wanneer het vroor , dien geur van rinsche aarde en tintlende lucht - ijlte .Al terstond had ze ' t gevoeld , al dien eersten vriesmorgen : dat er iets anders , iets beter werd .