(1859) Ook ' t luchtgespansel schokke en daver ' van ' t gebrom Der winden , bruischende op d ' ontzachbren waterkom , Daar ' t ongestuime West , ontworsteld aan zijn banden , Zich opstuuwt tegen ' t Noord en duinen beukt en stranden , Ge ontplooit uw sluier slechts , en breidelt , keer aan keer , Den moedwil van ' t geval , den luchtvoogd , en het meir .De Landman dank ' der zonn ' by ongestoorde jaren , Op ' t welige akkerveld , het rijpen van zijne airen , Zijn geurige appeloogst , en zuiveltelend kruid , Of ' t geurige gebloemt ' wier knop zy open sluit ; De vruchtbre wijnstok dankt aan d ' invloed van uw stralen Den rijpen muskadel , waarmeê zijn ranken pralen : Die gift des levens , die by ' s aanzijns wrangste smart De foltring heelt , verzacht , en uitdelgt in het hart ; Voor wie de zorgen vliên , de knellende angsten wijken , En sterkte en moed herrijst , waar moed en kracht bezwijken .Lieftallige , wier glans den weemoed van het hart Meêlijdend onderhoudt , als deelende in zijn smart ! Is ' t waar , en ziet het oog op ' t zilver van uw stralen Het zwervend Geestendom vertroostend nederdalen , Wanneer het uit zijn kring , door teedre zucht geraakt , De banden weêr gedenkt , door ' t sterfuur los gemaakt ? Ach wederspreek , wien ' t lust , uw invloed , dierbre schimmen , Omschemerd met de glans van ' t zachte glintwormglimmen , En ruischende als ' t gesuis eens vlinders door de lucht ! Mijn hart ontsluit zich u ; mijn hart , dat t ' uwaart zucht , Van d ' aardschen slijkdamp walgt , dit stofkleed , moê gedragen , Den wormen toewerpt , om in ' t grafzand af te knagen , En naar den ether hijgt , waaruit ge u ' t lichaam beeldt , Dat aan ' t gevoel ontslipt , en door de nevels speelt .