(1793) Ik zie , Juffrouw wildschut , dat uw vader alles wil vergeeten , en u , zo gij maar de minste gezeggelijkheid toont , zo liefhebben als ooit : ik ben ook vader : ik gevoel levendig wat het hem gekost heeft , u zulke groote blijken van misnoegen te geeven ; indien de Heer van arkel een deugdzaam jongeling was , dan weet ik dat zijn gebrek aan middelen uwe ouders niet zou doen besluiten hem aan u te weigeren ; gierigheid is de zonde van dit huis niet ! bedenk ook , dat de grootste pligt eens kinds gelegen is de redelijke bevelen haarer ouders met bereidvaardigheid optevolgen : gij zijt misleid : dit is wel inteschikken ; maar nu spreekt men waarheid , en dat wel om uwent wil : ik zie met leedwezen dat een jongeling met zo veele gaven door de Natuur en eigen oefening bedeeld en aangekweekt , zulk een rol speelt onder domme en verachtelijke ligtmissen .Alles kwam in rust en er werd niet meer over gesproken : ondertusschen zie ik duidelijk , dat keetje meer met haar halstarrigheid , dan met haar hart te strijden heeft : zij bemint hem niet : zij heeft alleen veel meer smaak in hem , en dat neemt zij ter goeder trouw voor eene drift , die in zulk een onvast , beuzelachtig , veranderlijk charakter nooit diepe wortelen schieten kan ; keetje heeft de behoefte niet van lief te moeten hebben ; zij heeft alleen tijdverdrijven , en vermaaken van nooden ; maar zij wilde vol - houden , om dat zij zig heeft laaten wijsmaaken , dat haare Tante oogmerken heeft , die niet strooken met dat huwelijk ; voeg hierbij dat Mevrouw lenting haar heeft wijs gemaakt dat zij bemint , en dat van arkel zonder haar ongelukkig zijn zal - vóór de Heer de groot heen ging , vroeg hij : ‘ Wel nu Juffrouw wildschut , wat is uw besluit ? ’ Keetje .Indien de Heer van arkel zig niet behoorelijk kan verdedigen , dan dunkt mij zal het mij niet moejelijk vallen , mijne ouders te gehoorzaamen .