(1905) Nog heugt u , hoe u ' t denkbeeld krenkte , Dus arm te zijn en onbekend , Maar hoe een goede geest u wenkte , Daar kwam een eind aan deze ellend ; Uw brandend hart zou ademhalen , Zou zijn verlangens zien geboet ; U zou een heldre zon bestralen , En rozen blozen voor uw voet .Maar hoe zich uw verbeelding pijnde , Dat zij het woord des raadsels ried , Zij vond het in haar droomen niet ; Dies uwe jeugd weemoedig kwijnde , Omtastende in een blind verschiet , Waarover zich een nevel wolkte , Die echter alles hopen liet - - Ha , hoe het sedert zich bevolkte , En in wat glans gij ' t heden ziet ! Thans moogt gij in uw armen vatten , Wat vóór u zweefde ver en dof ; Egypten offert u zijn schatten , En Babels palmbosch ruischt uw lof ; Der kunsten nectar komt u laven , En uw versmachting is geweest ; De zelfbewustheid van uw gaven Verheft uw schedel onbedeesd ; Gesloten deuren vallen open ; Daar ligt de wereld van uw hopen , En gij beveelt haar door uw geest .Maar ook die wereld heeft haar nachten ; Maar ook dat leven kent een dood ; Daar blijft een onverklaarbaar wachten , Een onvervulde zielenood .