(1917) Eén vaste loop , één streven heeft de menschheid .Als een breede stroom snellen de wateren voorwaarts ; de golven glinsteren van licht , daar zij de zon , het ideaal der wereldorde , weerkaatsen ; zij ruischen voort langs berg en dal , altijd over vaste beddingen , en zelfs waar op een oogenblik een plotseling beletsel de bedding dreigt te doen ontzinken , waar de wateren nederploffen , daar welft zich in dien bruischenden val , waar alles door elkander woelt , zacht en schoon een veelkleurige tinteling , de regenboog , de Iris , Coeli decus promissumque Jovis lucidum ? ’ Dit is niet de taal van den eigenlijken geleerde .Zoo een zal licht meenen , dat zij welluidende onbepaaldheid is .