(1852) Wy doortrokken een smal wegeltje dat tusschen laeg schaerhout liep en op een klein speldeboschje uitkwam : dit boschje belemmerde het doorzigt en was als eene gordyn , die vóor de grootheid gespannen was , welke ons wachtte .Weldra waren wy het wegelyn door ; de denneboomen ruischten boven onze hoofden en hier en daer vloog een wild vogeltje weg - door den raren stap van menschen opgeschrikt .Wy zwegen , want onze vrolykheid had voor afwachting plaets gemaekt , en myne geliefde was diep nieuwsgierig te vernemen of de heide haer wel de voldoening zou geven , welke ik er had van beloofd .