(1849) .Is ' t wonder , dat ge altijd te laat weêrkeert naar uw hôtel , waar de slaperige Kellner maar niet vatten kan , wat u zoo lang kon bezig houden in eene stad , die sedert uren in dommelige rust gedompeld is ? Nu is ' t stil en ledig in die eertijds zoo luidruchtige binnenpleinen ! De verminkte standbeelden der gestorven keurvorsten ; de graauwe overblijfselen van de prachtige ridderzaal , die ' t woeden der elementen niet geheel vernietigen kon ; de zuilen , die voor eeuwen , het keizerlijk paleis te Ingelheim versierden en nu - met moeite nog - ' t bouwvallig dakwerk van den put op het slotplein torschen , ' t zijn allen stemmen , die de dwaze eerzucht der menschen bespotten en ' t hun met de woorden van Ossian schijnen af te vragen : ‘ Waarom bouwt gij die hallen , o , zoon der gewiekte dagen ? Heden ziet ge trotsch van den hooggebouwden toren en weinig jaren later komt de adem der verwoesting en blaast door uw leêge voorhoven ? ’ Intusschen verbreidt de eeuwig jonge Natuur nog haar ' levenwekkenden invloed , over al die tooneelen van Vergankelijkheid en Ondergang ! ' t Park prijkt als voorheên , in den volsten zomerdos ; de sappige wijnstok slaat overal , ook tusschen de dorre steenklompen , hare veêrkrachtige ranken uit ; het glinsterende klimop hangt den grijzen muur een bevallig kleed van vrolijk groen om de schouders en geurige heesters steken hunne bloesems uit vensternissen en portaalbogen .In dien reusachtigen romp schijnt een verborgen , maar krachtig leven te huisvesten , dat zich openbaart in den rijken bloei eener frissche natuur en in den verheven geest van lang vervloden eeuwen , waarvan die bouwval het zigtbaar teeken is .