(1810) - Doch hoe groot was mijn schrik , toen ik in stede daarvan een schot hoorde vallen .Gelijkelijk en vreeselijk snuivende stonden de buffels op , en de bul met nog een doorsneden in een oogenblik het water , naar die zijde , waar zij het vuur gezien hadden , terwijl de derde aan den te - genovergestelden kant , uit den plas trad , ten einde de struiken om te gaan , en den vijand van buiten aan te vallen .Vol doodelijken angst trachtte ik uit de doornen en struiken te zijn , eer het verschrikkelijk dier zijnen loop om dezelve volbracht zoude hebben ; maar ongelukkig , ( ik kan er zelfs nu nog niet dan met schrik en ontroering aan denken , ) verwarden zich mijne lange haren , - want mijnen hoed had ik reeds verloren , - in de doornen , en het was mij onmogelijk dezelve spoedig genoeg los te maken .