(1909) Het meisje vlood en beî d ' arduinen deuren , waarachter ik mijn Liefde veilig waande , waarachter dof , het rood der toortsen taande , waar eeuwig mijn erinn ' ringsbloemen geuren , zijn toegeworpen door mijn Trots die , staande met vlammend zwaard , mijn hart hoog op wou beuren en sprak : ‘ Nu is het mijn .Gij zult niet treuren ; maar , fier uw heerlijk altaar thans omgaande , nemen uw schatten in uw bleeke handen : de maagdensluiers bloedend van robijnen , de rozen rood , de geurende jasmijnen , turkoizen glanzend , gouden lokkenbanden , tropheeën heerlijk van uw minfestijnen , en ze in de vlam van ' t laaiend hart verbranden ! ’ III .Zóó werd mijn ziel een praalgraf , gelijk geen ooit werd gebouwd voor vorst ' lijke geslachten ; hoog rust het doode hart daar nu , alleen omgeven door mijn droevigste gedachten .