(1904) Ze zaten op de tafel , op den schoorsteenmantel , keken schichtig naar het stadshoofd in het bed , het hoofd dat geen morgenstond kende .Als je bewoog vlogen ze weg , zomergerucht in ' t kamertje slaand .Op het balkon ontbeet je , de zee bedroomend , de vliegen en hommels verjagend , lachend om ' n zwaluw die zich bij ' n broodkruimel waagde , prettig - van - rust als ' n duif koereloerend bij den suikerpot streek .