(1840) 116 en 117 , ‘ begon zich over te geven aan de wegslepende betoovering van zijn onderhoud ; zij voelde zich geboeid aan het vuur zijner gesprekken .Zij hoorde bijna voor het eerst het Italiaansch in al zijne zoetvloeijende weelde uit den mond van eenen jongen Italiaan , die weeke , welluidende , ruischende , muzikaal wellustige vuurtaal ; eene taal van fluweel en van vlammen ; eene taal van zilvergaas en van vonken , gesproken door den mond van montalto , met lippen als de zijne , met eene stem als de zijne , verduidelijkt door blikken als de zijne , door gebaren als de zijne .- Het ware zeker heihzaam geweest , zoo karre daar plotseling voor haar had kunnen schaan , met zijn goed koel Engelsch , en zijne onverbiddelijke levenswijsheid , zijn proza , zijne werkelijkheid , gesteld had tusschen deze poëzij .