(1904) Immers het slot brengt de lezer weer op ' t punt van uitgang terug en kroont op waardige wijze het leidend motief .De oude Adam , die reeds in de 11 - jarige knaap z ' n credo uitsprak , komt in de laatste strofen weer onverbloemd uit ; de potscherf geurt er naar de ingezogen grondsop .Niet aan de wereld , getuigt hij maar aan Hem behoren wij hier in ons kortstondig verblijf ; niet aan ons kleed , maar aan ons zelf moet het zijn aan te zien , vanwaar wij komen en waarheen wij gaan .