(1904) Uren had ik haar loopen zoeken , wat kon zoo ' n beest er in godsnaam aan hebben nu , in zulk een getij aan ' t vagebondeeren te gaan , te blijven slenteren in zulk een metaalharde nachtkou , die alles wat teêr was en onverzorgd , wel vermoorden zou .In het land voor de deur was nu toch niets te halen , het oude gras stond er bevroren , wit als oude haren , dood met het doode land , en in den tuin hiernaast was ' t niet veel beter ; was zij bij de buren , bij den zwarten kater ? Misschien was ze wel vermoord , de jongens van het pad schieten met katapulten , tusschen de rasters door , op de katten die in ' t land snuffelen , ze verkoopen de huiden dan , en zij hád zulk een mooie huid ; - God , als die snotneuzen haar eens vermoord hadden .Waar zat zoo ' n beest anders zoo lang , en nu juist , nu ik haar bij me hebben wou , nu ' k me zoo alleen voelde , zij zoo vroolijk met haar gespeel ; nu ik haar eigenwijs wel zou willen zien rondloopen over mijn zolder , of onhoorbaar van haar nest op den luien stoel naar me komen zien aanzetten , den geringden staart hoog dragend , als een pluim ijdelheid die ze genoegelijk boven zich zelve opstak .