(1908) Juffrouw Westerman had vader nu een arm gegeven , sterk op hem leunend , wat moe al ; - voetje voor voetje ging het zoo door de menschen heen het bosch in .‘ Is het niet heerlijk Ied , ’ kwam Wim naast haar loopen , diep ademend den geur van het woud .‘ Ik ben blij tenminste , dat we wat uit die menschenvolte uitzijn , ’ zei Ida .