(1903) Haer aanschyn my een hemel strekt , hare oogjens zyn myn zonnestralen ; ach ! als ze my dat licht onttrekt , verquyn ik in een nacht van qualen .Het root koraal is zonder glans by ' t geurigh blos van hare wangen ; myn ziel blyft in den gouden krans van haar gekrulde lokjes hangen .Ze is altyt tot myn min bereydt ; nooyt heeft de hare my verdroten ; wat heb ik vaak al zoetigheyt in hare omhelzingen genoten ? Die vreugt ga nooyt uyt myn gemoedt , noch immermeer uyt myn gedachten ; myn Anna , ach ! hoe zoet , hoe zoet , is ' t in uwe armen te vernachten ! Tekst .