(1895) Roosje springt verheugd op , nu zij Santje ziet , en slaat de armen om haar hals en snikt : ‘ O Santje , Santje , ik kan niet zingen ! ’ De hardloopster , volstrekt niet aan liefkozingen gewend , staat verlegen te kijken , maar neemt dan Roosje , die zoo licht als een vogeltje is , in hare armen , en zet haar op den grond , zeggende : ‘ Ik kon eerst ook niet hardloopen , maar alles went ; je moet het maar gauw zien te leeren , hoe meer centen of je verdient , hoe minder slaag je krijgt .Zing nu maar eens iets voor mij ; ken je het lied van de parapluie : ‘ Mijn hartje gaat van rikketikketik , Wat zal er nu gebeuren .’ ‘ Neen , ’ zegt Roosje .