(1881) Toen was echter ook het keerpunt van dien strijd bereikt , want plotseling hief Varro , die zich bijna tot den grond nedergebogen had , den drietand in de hoogte en de aanval , welken de zwaargewapenden thans van hem en zijne makkers te verduren hadden , was zoo geweldig , zij vlogen zoo snel , met zulke doodelijke slagen en stooten rondom en langs hen , dat de een na den ander , doorstoken , doorsneden , zieltogend en stuiptrekkend nederviel en de verraste menigte , die doodstil dien afloop gadesloeg , zag hen allen eindelijk liggen , in de netten verward en badende in hun bloed , terwijl de anderen , de retiarii , van welke slechts een paar noodlottig waren gevallen , hunne vuile maar zegevierend behouden wapens tot teeken hunner overwinning in de hoogte staken .Een glimlach van goedkeuring rees op het sombere gelaat van Domitianus en terwijl hij met de neusgaten snoof , alsof de reuk van het bloed , die uit de arena opsteeg , hem verkwikte , wuifde hij den overwinnaars toe met een lauriertak .De toejuiching der menigte barstte , als door dat eerbetoon gewekt , donderend los en Poppéa klapte mede blijde in de handen .