(1845) Voort ! - voort ! - voort ! - door het doornig braambosch - het digte kreupelhout - het groene gras der opene plek .- Voort ! - voort ! - voort ! - verder het Woud in ! Welk een chaos van zware steenen , rotsbrokken en heuvelen - streng , straf zelfs , en toch schoon , - trots zijne onvruchtbaarheid ! En echter worden we boven ons bijwijlen nog een ' zweem des blaauwen hemels gewaar , hoe digt en donker hier ook de lommer zij , hoe wijd de eiken hunne armen ook uitbreiden , hoe zeer de pijnen in deze wildernis schier den vorsten des wouds naar de kroon stekende , het doen zoo als zij , en even breede schaduwen om zich heen verzwaren ! Dáár verdwijnt evenwel het uitspansel - en we dolen in de schemering om , tusschen reuzige stammen , talloos in tal , onmetelijk van omvang , - gezigt en gemoed verbijsterende - alle stil - statelijk - en standvastig - dat ze blijven zouden , zelfs in eenen storm .Immers , geen orkaan zou in staat zijn , - schoon hij de hemelen schoonveegde , en de oppervlakte des wouds ruischen deed als de zee ; - humers , geen orkaan zou zijn weg kunnen vinden door deze millioenen tronken ? De dondersteen zou misschien dezen kolossus doen splijten , welk een ' omtrek hij majestueus beschrijven moge ; - maar de gevaarten aan zijne zijde zouden er niet van trillen , en het gedruisch zou in deze , andere Stille Zee , niet meer indruks maken , niet sterker zijn , dan dat van den groenen Specht , die de insekten in den een ' of anderen boom ontrust ! Beklagenswaardigen , die we zijn ! - voor ons is de ongedeelde stilte der eenzaamheid vreesselijk geworden .