(1857) .’ ‘ Onze opvoeding , zegt ge , Maria ! Gij zoudt dus in het lot , dat mij en de mijnen getroffen heeft , en dat wij nog niet in al zijn omvang kennen , willen blijven deelen ? ’ ‘ Waar denkt gij aan , Rudolf ? Hebt gij mij nog zoo weinig gekend ? Meent gij , dat de christin in het afgetrokkene alleen , en niet uwe Maria woorden van troost voor u heeft ? ’ ‘ O God , welke geurige bloemen strooit Gij met vaderlijke hand op het doornig lijdenspad ! Maria , had ik een geloof als het uwe , zoo vast , zoo vol van liefde , dan was ik de gelukkigste der menschen .’ ‘ Als de Vader in den hemel het u langs Zijne wegen wil maken , als de lieve Heer Jezus , die de uitvoerder is van Gods raad , u door kruis en lijden tot zich wil trekken , zoudt gij dan reden hebben tot klagen , al drukt des Heeren hand zwaar op u ? ’ ‘ Neen , Maria , vooral niet , nu gij het leed wilt helpen dragen , nu gij mij ondersteunen en helpen wilt .