(1858) .Hemel ! daer is die verwenschte deurwaerder al ! ’ Een klein mager manneken , van top tot teen in het zwart gekleed , met grauwachtige hairen en scherpen neus , trad al buigende binnen en sprak met fluitende stemme : ‘ Mynheer Cooremans , het is my hoogst onaengenaem u te komen stooren ; maer gy zult lichtelyk de reden begrypen die myne tegenwoordigheid vereischt .’ ‘ Ik hoop , mynheer Grishauser , sprak Jef op lossen toon , dat uw werk haest zal afgedaen zyn ; ik denk nu eene somme , bereikend genoeg om den wissel te betalen , te bezitten .