(1916) ‘ Zoo plotseling , ' t is ontzettend ’ , Jet hoorde ' t telkens ; maar nog altijd was ' t , of ' t gezegd werd over ' n ander , wat dan natuurlijk óók trof , maar spoedig weer was vergeten , omdat zoo ' n sterfgeval niets had gebroken in je omgeving , in je zèlf .Vader was er trouwens nog , en ' t liefst was Jet bij hem , in de kamer , die met de zwart - bekleede muren , den sterken geur van bloemen , met het geknetter der vlammetjes op statig - blanke kaarsen aan een kapel deed denken .De doodenstilte daar gaf rust , was draaglijker dan ' t leven er buiten , dat tergend - gewoon doorging , alsof ' t je niet meedoogenloos had neergeslagen .