(1859) Nog Hollandsch bloed , dat voor verdrukte braven , Voor Vaderland , voor Vorst en Godvrucht vliet ; Den balling eert en overhoopt met gaven , Na dat het lot hem nergens uitkomst liet .Wees , wees haar dan ten zielvertroostend teeken Van ' t edel hart dat my zijn vriendschap schenkt ; En - zie heur oog van de eigen tranen leken , Waar dankbaarheid mijn nokkend hart meê drenkt ! Maar breng ik u , ô roem der teêrste Vrienden ! Geen ' wierookgeur , geen ' dank - , geen ' lofzang aan ? Ach , zoo ooit kunst , ooit vriendschap die verdienden , Aan de uwe wierd door lof te kort gedaan .Ja , zoo ' t gevoel zich bruischende uit kon storten In stroomend vuur in plaats van koude taal , Mijn Zangtoon zou heur waarde nog verkorten , En ware een vonk by ' s middags zonnestraal .