(1883) De laatste morgen was voor mij aangebroken ! Mijn trouwe dienaar hielp me nu voor het laatst met mijn toilet .In het leven hiernamaals moest ik den knecht missen ! Ik drukte hem sprakeloos de hand tot afscheid , en zag hem vertrekken met een pak mijner kleederen op den arm , die ik voortaan niet meer noodig zou hebben ! Vaarwel , mijn jachtkostuum ! Vaarwel , mijn keurig rijpak ! Vaarwel , gij gemakkelijke flambard ! en - ja , - neem ook dat pakje geurige varina ' s mede ! Vaarwel ! Voortaan zal mijn ontzield lichaam vermolmen in den somberen zwarten rok ! Ik druk den zwarten hoed diep in de oogen ; - het rijtuig is vóór , dat mij ter plaats mijner terechtstelling moet brengen ! Ik klim er in , - mijn hoofd , mijn gedachten zijn weder op hol .Is dat de beul met zijn knecht , die zwartgerokt en witgedast mij in het rijtuig opwachten ? Zijn het de vrienden , die mij bijstaan moeten ? Ik hoor , ik let op niets , - dan werktuiglijk op het geraas der wielen op de straatsteenen ! Het oogenblik is gekomen ; - o ware het maar voorbij ! Het rijtuig houdt stil ! Wij zijn ter plaatse ! Neen ! nog niet ! Eene wreedaardige , jubelende menigte omringt het portier ! Ik verman mij en spring uit den wagen , zoodra de gerechtsdienaars of de knechts het portier opendoen ! ‘ Daar is hij ! ’ gillen de van opgewondenheid stampvoetende straatjongens .