(1902) Het was op het eind van Maart 1901 tegen zonsondergang , dat ik van mijne woning op den Capitolijnschen heuvel langs den Corso en over den Pincio mijne schreden voor de zooveelste maal richtte naar het voor een geschiedkundige altijd aantrekkelijke middelpunt der katholieke wereld , naar de plek , waar de pausen van oudsher hun zetel hebben gehad .Een heldere voorjaarszon had den ganschen dag , voor het eerst in het koude voorjaar , een weldadige zoele temperatuur verspreid ; de Romeinsche bloemenmeisjes in nationaal kostuum hadden op de breede trappen van de monumentale Scala di Spagna , middelpunt van het vreemdelingenkwartier , zich in de warmte gekoesterd te midden van een welriekende wolk van bonte violen , veelkleurige hyacinthen , oranje - en amandelbloesem ; een onafzienbare menigte golfde van den Corso over de Piazza del Popolo den Pincio op om er te genieten van het heerlijke lenteweder , van het vergezicht over Rome , van de talrijke equipages en wandelaars op deze plaats van samenkomst ; de vlugge electrische trams schoten van de Piazza di Venezia , het middelpunt van het verkeer , naar alle hoeken uit , opgevuld met vroolijke scharen .Heerlijk was het gezicht van den hoogen Pincio .