(1914) Al weet gij reeds , bij benadering , en omdat ik er u vroeger al over verteld heb , waar het om gaat : het balspel dat al de buitenwijken van Brussel voor het oog van de argelooze wandelaars onveilig is gaan maken , maar niet te minder één der allerschoonste volksvermaken is die men zien kan ; de ‘ pelote ’ , die ons uit het land van Charleroi is overgewaaid en die thans in de hoofdstad door duizenden wordt gespeeld ; het levendige bedrijf der ‘ Petite Reine Blanche ’ , gelijk de geestdriftige Maurice des Ombiaux het kleine , harde , witleêren balletje noemt , waar hij een ganschen roman aan gewijd heeft , en die thans heerscht in het land van Brabant met al hare wel heel - lichte en - wufte gratie ( vliegt zij niet van den eene naar den andere ? ) , maar tevens met een gezag dat zijne oppermacht juist aan zulke beminnelijke goedgeefschheid dankt , die geen onderscheid maakt dan voor de knapsten .Overal ziet men , in de rustige straten der voorsteden , over het plaveisel geteekend met witte verf , het trapezium , waar zich de vlugge en lenige ‘ livreur ’ in beweegt , en waar de lange rechthoek bij aansluit , waar de andere spelers een vluchtigen bal in zijn hoogen en sierlijken boog opvangen en terugkaatsen .Iederen Zondag , en zelfs in de week , worden daar wedstrijden gehouden , en ik heb gezien dat men er , voor het gemak der spelers , een deel van het voetpad voor opbrak .