(1856) Zeker ook vatte hij die hoogere zaken niet , die reeds bij het begin van ' s leeraars nuttige , maar niet vuurwerkachtige rede , om zich te verzetten - dat is uit verveling - was opgestaan , en nu het schoone gedeelte der christelijke vergadering met welgevallige blikken overzag .Was het ook om zich te verzetten , of wel om de aandacht tot zich te trekken , dat hij , die in de overdekte , met groene gordijntjes afgesloten bank stond te kijken , den zijden zakdoek met zwier te voorschijn haalde , en na dien uit de vestzakflacon met reukwerk te hebben bevochtigd , even bevallig , nader aan zijne reukzenuwen bragt ? Was het al verder , om te toonen dat die preek ‘ niet geleerd ’ of niet zoo ‘ mooi ’ was , als hij hem zou houden , indien hij predikant ware , dat hij met den rug in het hoekje ging leunen , en achter den preekstoel zijne blikken gerigt hield ? Welligt was dit de drijfveer der verplaatsing zijner dierbare figuur geweest , maar , toen hij achter dien predikstoel een ‘ slapend oud wijf , ’ en naast haar een aanvallig kopje had waargenomen , dat er bijzonder interessant uitzag , toen was , al wat leerrede of spreker betrof vergeten , en hield hem zijn duiveltje , dat ook mee ter kerk was gegaan , met niets anders bezig , dan met de bekoorlijke blonde , die achter den preekstoel zat .Zoo al niet aan de rede zelve , dan toch aan den toon , waarop de laatste zinsneden werden uitgesproken , bespeurden velen der toehoorders , en ook de jongman in de bank met de gordijntjes , dat het ‘ amen ’ welhaast zoude volgen , en ofschoon het ‘ eindelijk ’ nog komen moest - hoewel een ‘ ten slotte ’ was voorafgegaan - verdwenen reeds vele hoeden van manshoofden en tuurden heel wat oogen op de psalmborden , om te zien ‘ het hoeveelste ’ men hebben zou .