(1859) Door den echt godsdienstigen toon dien het ademt ; door de bijna volkomen afwezigheid van alle polemiek , zoowel tegen andersdenkende protestanten , als tegen de roomschkatholieken ; door den puntigen en toch verheven stijl ; door het attiesch zout waarmede het hebreeuwsche levensbrood hier bijwijlen wordt besprenkeld ; en allermeest , zoo ik mij niet bedrieg , door de in waarheid buitengewone kennis van het menschelijk hart , waarvan jaargang aan jaargang der ‘ Stichtelijke Uren ’ getuigen , en waardoor zij zich boven alle andere godsdienstige leesboeken van den tegenwoordigen tijd , bij uitnemendheid onderscheiden .Ook hier , ik schroom niet het te herhalen , ook in de ‘ Stichtelijke Uren ’ wordt somtijds eenig reukwerk geofferd op het altaar van den wansmaak .Breedsprakigheid , eentoonigheid , gezochtheid , woordenspel , eene voorliefde voor de allitteratie die in tic dreigt te ontaarden , eenige gemaaktheid in het gebruik van zekere archaïsmen , en vooral hetgeen de franschen noemen la superstition du texte , dat wil zeggen een zich vastklemmen aan de woorden en klanken van deze of gene Bijbelspreuk , waardoor menigmaal het eigenlijk onderwerp of verwaarloosd , of stiefmoederlijk behandeld , of zoo behandeld wordt als durfde de schrijver het niet aan ; aan voorbeelden van deze gebreken is in de ‘ Stichtelijke Uren ’ geen gebrek .