(1918) O sterke ' t dan mijn moed dat , of ' t soms minder schíjne , Het leven grooter is dan onze kleine geest , Die , als dit zware licht in ' t avondrood verkwijne , Zijn wankelmoedig lied als rééds weer vreemd herleest .Als dan de nachtwind ruischt en al de sterren flonkren , De tijd zich samenvat in één hoog oogenblik , Vergetend alle leed na ' t wonder van dit donkren , Kent hij geen onderscheid , is álles aarde en ik .Dan koelt het heet gemoed en huivrend begenadigd Ontvangt het zijn geluk van een - in - al te zijn , En voelt zijn felle dorst van lichternis verzadigd En stilt zijn duistre drift in de eindelooze schijn .