(1890) Gij moet het hem niet kwalijk nemen , hij kon niet anders want hij kon nog glimlachen .Want zoo schoon en kalm was de afreis van de kleine ziel , door zulke zachte , geurige koeltjes werd de kleine boot voortgeduwd naar de hemelsche kusten , dat men zich onmogelijk kon voorstellen , dat het de dood was , die naderde .Het kind voelde geen pijn slechts eene zachte , stille verzwakking die dagelijks bijna onmerkbaar toenam , en zij was zoo schoon , zoo liefdevol , zoo vol vertrouwen , zoo gelukkig , dat men onwillekeurig onder den invloed geraakte van dien toestand van onschuld en vrede die om het kind scheen te heerschen .