(1820) Vuriger geniet hij het geluk , hetwelk hij een ' tijd lang moest ontberen , en na elken winter gevoelt hij dubbel , welk een rijk feest der vreugde in elke lente op hem wacht .Wanneer nu weder het blaauw des hemels en het groen der aarde zoowel oog als hart verkwikt ; wanneer nu weder een zachtere zonnestraal het voorheen verkleumde aardrijk verwarmt , en planten , bloemen , vruchten en gewassen van alle soort doet ontkiemen ; wanneer de boom , die voorheen zoo onbevallig en treurig stond , alsof de hand des doods hem lof en leven hadde afgestroopt , nu , met een nieuw leven bezield , met nieuwe bekoorlijkheden versierd , de bloei - jende takken uitbreidt ; wanneer rivieren weder stroomen , beken weder vloeijen , bloesems weder geur verspreiden , en millioenen verschillende schepselen gedeeltelijk tot een nieuw leven weder ontwaken , gedeeltelijk uit verre landen op de verjongde velden terugkeeren , en in verschillende klanken hun aanwezen en hunne blijdschap verkondigen , - welk menschelijk oog zoude dan niet met welgevallen de schoonheid der natuur aanschouwen ? welk menschelijk oor zoude zich dan sluiten voor deze oproeping tot vreugde ? welk menschelijk hart zoude dan niet warmer kloppen ? Zelfs diegene , wier aanleg minder ontwikkeld is , kunnen dan toch den weldadigen invloed der alles bezielende en alles verheugende lente niet weêrstaan .Ook de zieke vergeet voor eenige uren zijn lijden ; de ongelukkige het verdriet , hetwelk zijn hart verscheurt .