(1894) Nergens schijnt de natuur zoo kwistig als in dit Oostersche Arcadië .Men weet niet wat het meest te bewonderen : de verscheidenheid der tinten in de reusachtige boomen , het bevallige , vedervormige loof der palmen , of de uitgezochte kleuren en geuren der bloemen en vruchten , die , waarheen men het oog ook richt , in zoo rijke overdaad worden aangetroffen .In de vroege morgenuren heerscht er eene ongewone drukte op het pad , dat van de landingsplaats naar de deuren van het paleis voert .