(1842) En ' s avonds , toen ' t bosch door de maan werd verlicht , Boog zij zich , het oog naar den hemel gerigt , Ootmoedig voor God in het vurig gehed : Hij toch had zoo vaak uit den nood haar gered ; Want immer nog leefde de hoop in haar hart , En schonk haar verligting en troost in haar smart .Dan leî zij vermoeid en vol zorgen zich neêr , En zag in haar droomen zijn beeldtenis weêr ; Dan rees er een oord , waar zij nooit was geweest , Zoo prachtig en heerlijk der maagd voor den geest ; Dan zag zij haar ' Arnoud haar nadren met schroom : Ach ! waarom ontwaakte het meisje uit dien droom ? De leeuwrik had weder , met vrolijk geschal , Den morgen verkondigd in ' t geurige dal , Toen Molenaars - Elsje haar leger ontweek , En ' t vensterluik opende en zag langs de streek : Daar nadert een ruiter in ijlenden draf , En stijgt van zijn paard bij den molenvliet af .Neen , ' t was niet haar Arnoud , zoo lange verwacht , Het was slechts zijn vriend , die zijn doodsberigt bragt : Hij maalde den moed en het vuur van zijn ' vriend , Hoe menigen lauwer hij reeds had verdiend , Hoe ijvrig hij streed voor zijn Land en zijn ' Vorst , Totdat hij bezweek aan een wonde in de borst .