(1885) ‘ Zoo droeg , zegt de dichter , voor het eerst het koude Noorden specerijen in zijnen schoot en dekte de Winter de vruchten eener Indische lente onder zijne vleugelen .Door den aromatieken geur , die van onze Oostindievaarders uitgaat , op het spoor gebracht , belagen hen de Engelschen in de haven , waar zij schuilen , en kogels vallen in de vaten , met de kostbaarste waar gevuld , en het Chineesch porselein spat met zijn ' welriekenden inhoud in scherven , die de manschap wonden en dooden .’ - Hier herinnert zich de dichter , dat Engeland ook een bondgenoot heeft in den bisschop van Munster , doch slechts om zulk een ' trouweloozen helper te vervloeken , die de Engelschen het eerst doet ervaren , hoe bedrog en geldzucht in de Kerk kunnen heerschen .