(1868) En toch , hoewel zij geene drie schreden van hem af op de kleine sofa zat en hij de minste harer bewegingen kon gadeslaan ; hoewel geen lach om haar lippen spelen , geen wolkje over haar voorhoofd drijven kon zonder dat hij het gewaar werd ; hoewel hij de steken zou hebben kunnen tellen van het borduurwerk in hare hand , - de gevoelens , die haar vervulden , schenen hem eene ondoordringbare verborgenheid .Was het haar om het even dat hij alleen achterblijven zou ? Gaf zij niet om hem ? Zou zij hem glad vergeten zijn , wanneer de muziek in den schouwburg om haar henen zou ruischen , of haar vader haar met zich medenemen zou naar het muzeum , of zij met hem en met hare moeder in het besneeuwde park zou gaan wandelen om de sledevaart te zien voorbijsnellen ? Zoo volko - men onkundig te zijn van hetgeen hem de hoogste belangstelling inboezemde ; aan haar gelaat zoo min als in hare houding iets te kunnen bespeuren dat al ware het slechts eene schemering in deze hopelooze duisternis geleek , - maakte hem te gelijk schroomvallig en ongeduldig .Hij beproefde iets tot haar te zeggen ; maar de periode der banaliteiten was voor hem voorbij .