(1870) Kolterman en de mulder stonden stilzwijgend daarbij en nieuwsgierig uit te staren over de schijnbaar eindelooze watervlakte , waarover de nacht zijn geheimzinnigen sluier begon heen te spreiden .Geene beweging werd bespeurd dan het vleugelkleppen van den eenzamen afgedwaalden meeuw , die de golven tipte ; geen geluid werd gehoord , dan het plechtig ruischen der wateren , zich brekende op den steenen barm van den dijk .‘ Ik hoor niets , ’ fluisterde de mulder , wien eene huivering door de leden liep .