(1877) Sedert de Engelsche romanschrijfsters , - immers mannelijke novellisten beginnen bij onze overburen tot de zeldzaamheden te behooren , - geen werk schijnen te durven leveren waarin niet stapels van Ladies en Lords voorkomen en het ruischen van zijden japonnen en sleepen gehoord wordt , hunkeren wij waarlijk naar lectuur die ons in het eenzaam en statig eikenbosch verplaatst , alwaar alleen het ruischen der bladeren en het gezang der vogels de stilte afbreekt .Men krijgt iets bedwelmends van dien parfum der toiletten en salons en men gevoelt zich als ver - jongd zoodra wij den krachtigen harstgeur van het naaldhout kunnen opsnuiven en de frissche wind ons tegenwaait die pas over de uitgestrekte heide gestreken heeft .De opgeschroefde en kunstig gedraaide phrases beginnen ons ten slotte te vervelen , en wij verkwikken ons aan het gul en open woord dat de vrije natuur ons uit het hart op de lippen brengt .