(1824) De tuinen aan wederzijden prijkten in hunnen schoonsten luister .o , Hoe zacht en teeder was het groen , dat de boomen kloedde ; hoe pronkten de versche lentebloemen in het welriekende gras ! - ‘ Laten wij naar Leith gaan , langs een ' allerliefsten weg , dien ik ontdekt heb , ’ sprak de verrukte zeeman , en leidde zijn bruidje op een bekoorlijk bijpad , dat door menig klein , wit traliehek in de heggen zich als verscholen heenkronkelde .De muggen dansten in de lucht ; van rondomme zongen de vogels ; geen wolkje was er aan den hemel te zien ; van de stille zee zag men niets , dan eene uitgebreide schitterende lichtstreep .