(1871) Van daar dat de versjes van den Heer Du Quesne op een enkele uitzondering na , onklaar , onwaar , ongezond zijn en voor de rest onbeteekenend .Voor zoover de natuurpoëzie niet neerkomt op het alledaagsche , maar al te bekende gerijmel van glansen op transen , hemel op stargewemel , kleuren op geuren , zonder eene enkele nieuwe wending terneergeschreven , bestaat zij uit eene zonderlinge verpersoonlijking der natuur , van leeuweriken , nachtegalen en vlinders in voortdurende sentimenteele conversatie met leliën , koeltjes en rozen met tranen in het oog .Niets koddiger dan de mislukte vrijerij tusschen zekeren wandelaar en Lilium , eene blanke lelie , die hij op aanwijzing van de Feeënkoningin van verre ‘ ziet pralen ’ met sneeuwwit kleed in de avondstralen en die eindelijk zijn liefsten droom verwezenlijkt .