(1906) Tot dit zwakhoofdige , impotente geslacht van nimmer - zatte ploerten zich te bersten mest en krepeert in zijn uitgebraakte beschaving .Is er dan géén die doorziet waartoe onze ‘ wonderen der techniek ’ dienen ; géén die voelt dat hij in deze ‘ eeuw des lichts ’ een ooglooze grot - visch geworden is die in zelfgenoegzame blindheid rondwroet op den bodem van een stinkenden poel ? Waar is een ziel die hooge en fijne paleizen bouwt van haar gedachten en van uit die kristallen woning luid en helder een lachende wijsheid doet schallen over de aarde ? Gevleugelde zielen moesten wij zijn die in glaspaleizen huisden op hooge rotsen .Of minstens als elfen moesten wij zwieren en reidansen over zonnige weiden en slapen in bloemen en omgekrulde blaren .