(1917) Zie , we zijn Maandag , het is kwart voor twee .Wilt ge dien idealenverslinder volgen , ge zult hem op een drafje de Bisschopstraat zien afdalen ; op klokslag twee staat hij ergens voor de deur van een klein , geheimzinnig huis ; hij schelt en een bescheiden dienstmeidje laat hem door ; hij klimt een nauwe trap op en eer hij de eerste verdieping geheel heeft bereikt , komt hem eene dame in wit - zijden peignoir te gemoet ; hij bloost terwijl hij hare handen vat en zij hem , met oneindige zorgen , binnenbrengt in een dik gestoffeerd salon vol scherpe aromaten , hem hoed en stok ontneemt , hem neerzet in een sofa , en vraagt met een gezacharifieerd lachje : “ Tu n ' es pas fatigué , au moins , mon chéri ? ” Ik weet niet wat hij antwoordt , maar fluks zit de dame , wier ouderdom niet te bepalen is , op menonkel zijnen schoot .Dan kust hij haar en praat en streelt met zijn voorzichtige handen over hare schouders die rozig door de lichte zijde uitblinken , en blijft zoo zitten tot half drie .