(1848) Doe cam ic gaende in een valeie , Daer haer de zonne in ghijnc verlaien , Ende als die verwaerment waien So gaven zi de zoetste lucht .Rauwe droufheit , vaer no ducht Ne deerde hem twijnt , diet mochte rieken ; Bi mi weinschedic alle zieken , Mi dochte zi hadden wel ghenesen Hadden si , daeric was , moghen wesen .Daer ic dus blide ghinc alleine , Daer sach ic springhen ene fonteine , Uut eenen graeuwen steene ront ; Dat was tote in den gront Claerrer te ziene dan een cristael , Ende maecte sinen nederdael Spreedende in dat zoete gras , Daer menich boomkin nat of was .