(1859) Er is iets trippelends , iets onrustigs in die Brieven ; geene enkele zaak bijna wordt grondig behandeld , en ernst ontbreekt bijna overal .' t Lijkt wel of men een kwikstaartje ziet , dat nu op het mollig grasperk voor eene schilderachtige buitenbuizing , dan weêr op den mestvaalt achter eene boerenwoning , straks op den tak van een geurigen oranjeboom , en in een omzien weêr op den morsigen rijweg heen en weder trippelt en huppelt en danst , maar dat geheel onbewust schijnt waar het zijne pootjes zet en werwaarts het heendartelt , en dat dan ook overal even hoofsch en preutsch met zijn snoeperig bekje rondpikt en met zijn aardig staartje altijd even wuft en kittig en net in de rondte kwikt .Maar zoo onbewust fladdert niet een man rond die in den vreemde reist , en die zijne landgenooten wil mededeelen wat hij gezien heeft .