(1919) Aan de nagedachtenis mijner gestorven Belgen bij den I J zer .Als straks zieke blaaren ruischen over ' t mijmrend graf waaien ze ook langs de eedle kruisen op de versche zoden af ; want ze zijn de gulle wade - riekt haar herfst niet wonderzoet ? - nu de plof zwijgt van de spade , over ' t versch - gevloten bloed ; want de dood waart in de kruinen , strooit de gele blaaren neer en op j eugdge levenspuinen vindt wat stierf ' t gestorven weêr ; vlieten blaaren uit de twijgen op de kille aarde af : God liet ook zijn nmartlaars zijgen in het zwijgend graf ..