(1903) Een kunsteloos volksverhaal , heelemaal zonder al wat maar zou lijken naar observatie of psychologie of woordkunst , maar met een ronde liefde voor alle wereld in die herbergsche raakpraterij , is ‘ De Waard uit de Bloeiende Eglantier ’ , met zijn koddige plaatjes , een lekker boekje .Haspels ' werk , zooveel meer dan die beiden , staat dichter bij dit laatste , en toch , men zou bijna zeggen : en daaròm , hoeveel diepvromer is ' t niet dan het eerste ! Haspels ' levensliefde - zoo ruim te voelen in al z ' n zee - tochten zoo tintelend verborgen achter die best - geslaagde bladzijden 70 en 71 van ‘ Zee en Heide ’ , waar Frank , zeeziek op een stinkende haringschuit , glibberend van de haringschubben , de ‘ gelle ’ , het leven vloekt , maar ..