(1884) De kranken kropen langs de straten Van alle hulp ontbloot ; De vrouw was van haer echtgenoot verlaten ; De moeder liet haer zuigling in den nood .De walm der hoopen lyken Drong stinkend door de wyken , En warde in de lucht ; De nood neep telkens harder , De kwael drong ver en verder , En wie nog kon verkoos de vlucht .Nu wrong m ' er wanhopig de handen te zamen , En blikte tot God ; En Hy op het smeeken der goeden bewogen , Verzachtte hun lot .