(1904) In breeden val daalden de grasachtige slierten neêr als een breed krinkelend wier , in hun saâmpakking gelijkend aan lange vallende baardharen , aan den kronkelenden vlokkenstroom die afdaalt van de steenen aangezichten van Neptuun en zijn Tritonen , door beeldhouwers der late renaissance gehouwen in marmer tot bekroning van een fontein .En de geuren van de cactus zwermden rondom , de kleinste hoekjes doordringend , en de gast van den hovenier scheen zijn droomerigheid vergeten te hebben .In het ruimtetje voor de stelling drentelde hij op en neêr , de bladeren betastend , de roode , harige stelen bekijkend , zich verwonderend over die weelde van kleinigheidjes , over dien rijkdom van nietsjes .