(1920) Naast zwenkzuil Herakles Denkt Eratosthenes Links naar Xenophanes En rechts naar Newton : ‘ Ja , aardsch ontroerend wordt Wiskund ' ge sterresport , Als wij hier binnen kort Zon , aarde groeten : Die mij van wieg tot graf Die van me hielden , gaf , En trouw tot epitaphe Nacht ' gaalt en merelt ; Die licht van denken goot In mij , zijn geestgenoot , Zij zijn ook na mijn dood Mijn liefste wereld .Ja , zie ' k soms droomend aan Mijn ster Aldebarân , En voel ' k de slinger gaan , Die eeuw na eeuw tikt , Dan hoor ' k , schomm ' lingen lang , Niets dan zijn dondergang En hoe haar morgenzang Merelt en leeuw ' rikt .Spookt langs , bij sterreschijn , De immense slingerlijn - Hoe kort , zoo ' n eeuw ; hoe klein Die slingeruitslag Bij enge plaats en duur Van moeder ' s doodenvuur , Bij plek en stilstaand uur , Toen ' k ' t eerst mijn bruid zag Ik die mijn renners ken , Die zelf mijn renners ben , En cijf ' rend leef hun ren , Hun prachtig zwenken , In wie ligt uitgebreid God ' s ééne oneindigheid , Ken and ' re heerlijkheid , Die geen durft denken : ' K zal ' t voelen als mijn schuld , Dat Hij gedaan , geduld , En ' t grootste heeft vervuld , De nooit Geziene , Mijn schuld , die ' k nooit vergeet , Sinds trotsch en huiv ' rend ' k weet Wat voor haar heros deed Mijn heroine .