(1725) Ik ben ontzelft Ik leef in myn Godin , myn Amaril die speeld den baas , zy knelt dit hart aan vleezige boeijen , aan twee heuvelen van albast , ze aast het met dauw , met melk van karszen , met eeuwige jeugt .Ach ! ik ben te onmagtig , om al het zuiker te zwelgen , dat een enkele mond op deze lippen drukt , hoe is ' er zo veel zoetheit in een Maagt , heeft een enkele korf dan al den hooning van Hybla alleen in haare wanden ? en moeten de Arcadise Byën verkwynen , op de bloemtapyten van Flora , om dat één éénige roos de geuren van Zephier in haren boezem bewaart ? natuur is onregtvaardig , om datze duizenden ontneemt , het geen ze den eenen schenkt , maar neen , Amaril verdient alleen , ' t geen andere begeeren .Ze is onder een Star gebooren , die van de fortuin begroet , slegts stoft op het weelige schoon , dat ik knielende kus .