(1911) Het kwam te vroeg , ' t kwam veel te vroeg in ' t gure voorjaar , als een ontijdig , wit en geel vlindertje , maar ' t wás daar , het lag daar eenzaam - zacht in ' t dorre gras te lonken en te lachen , en eensklaps werd het mij te moede of de gansche schoone lente die nog komen moest tot in ' t diepste van mijn wezen doordrong .Ik hoorde teer gezang van vogelen , ik snoof de zoete geuren op der bloemen , de hooge boomen stonden groen van malsche , frissche weelde en de hemel was zoo rein en blauw , zoo zalig rein en blauw , en vol van warme zonnetinteling ! Een bloeiend madeliefje ! Wie let er op een bloeiend madeliefje ! Wie voelt daar al die schatten in ! Eén enkel madeliefje maar , eenzaam en ontijdig bloeiend in het dorre gras , op een guren , vroegen voorjaarsochtend ..