(1858) Het licht omhulde u met zijn glans , Van de ongenaakbre scheppingtrans In diamanten gloed vervonklend afgevloten , Waarin geen hemel , neen , maar meer dan hemel speelt ; Ja , Godheid , zoo zy zich aan ' t stoflijk mededeelt ! - Maar wy , gevormd om u te leven , Afspiegling van uw eigen beeld , Van u doortinteld en doorzweven , Wy wierpen de oogen niet op d ' aardschen draf ter neêr , Of ' t schepsel van Gods gunst herkent zich - zelf niet meer : ' t Verzinkt van uit zijn kring , al zuizlend , en verbasterd ; Wordt lastdier , worm der aard , maar die zijn oorsprong lastert ; En , zelfs die vatbaarheid voor ' t geen hem werd bestemd , Wordt tot een geesselroê wier zweepslag pijnlijkst klemt .Algoede , bron van heil en leven , Uit wien wy schepslen zijn , in wie Uw adem vloeit ! Hoe verr ' en tot hoe lang ' t verderf ten prooi gegeven , Vergeten we U en ons , aan d ' aardschen klomp geboeid ? Ach ! vruchtloos , dat een reeks van afgewentelde eeuwen Ons ' t lot der wareld tegenschreeuwen In ' t onvoorkoomlijk alvergaan ; Uw aanblik weigrige oogen treffe ; In ' t binnenst van ' t gemoed een roepstem zich verheffe , En ' t speelgejuich verstoor ' van d ' onbezorgden waan , Omtuimlende en bedwelmd in ' t nietig schijnbestaan ! Laat , Godheid , laat uw stormen ruischen ; Uw afgrond kokende om ons bruischen ; De uit een gespleten grond ons weigren waar te staan ; De vlammen ter verdelging kraken ; - Maar , doe ons ' t logge hart ontwaken , En bidde ' t U op nieuw , gevoelig , dankbaar , aan ! 1816 .Nieuwe Uitspruitsels , 59 .