(1879) Eerst kwamen haar eigen winterkleederen , donkerblauwe en zwart laken mantels , daarna die van Bee , eindelijk de ruige winterjassen van Jan , en toen pas ontwaarde zij diep in de duistere ruimte het effen vermiljoen van de wol .Zeven zware dekens , waaruit groote brokken kamfer rolden , haalde zij met immer klimmende inspanning naar boven , en nu moest weer elk stuk netjes gevouwen op zijn oude plaats worden neergelegd , tusschen de fijne vingers het kamfer gebroken en in alle plooien rondgestrooid , terwijl elke beweging van haar armen haar opnieuw met een wolk van kamfergeur omgaf .Haar knieën knikten toen met het kinderbont de laatste stukken weer in de kist waren verdwenen , en zij vroeg zich af , of haar nog kracht genoeg overbleef het zware deksel in beweging te brengen .