(1895) .Alsof de geur der bloemen plots werd tot melodie , zoo klonk daar eerst , heel zacht en schuchter , vóor zijn voeten schier , dan altijd verder , dieper in het woud , éen bingebangen , zilver en kristal , éen teng - ting - tang van duizend fijne schalen , de donkerblauwe ' t diepst , de helderroode veel scheller , scherper ; dán , weemoedig , traag , de paarse en mauve , en al de witte ' t helst .Gesterkt en dankend ging , met trage schreden , de Bisschop weder naar zijn stille stad , en , tot aandenken aan dat zalig uur , liet hij van ' t edelst brous drie klokken gieten , gevormd als bloemekelken ; liet haar hoog hijschen in zijnen toren , en vernam in haar geluid nu , morgen , middag , avond , de stem des Heeren , zeggend : ‘ ' k Ben met U ! ’ O klokken , klokken , die in de avond luidt , de ziel der bloemen juicht in uw geluid .