(1875) Er was me zoo iets bijgebleven als een klank , die op Palazzo Capuano geleek .Dit werd mijn reddingsmiddel , en zegevierend legde ik na drie kwart uurs zoekens en worstelens de hand op den Vico Lava , een smal , vuil , ‘ groeselachtig ’ straatje , waaruit me een geur van geiten - en paardenkaas , gemengd met venkelplanten en ik weet niet wat zuidelijke reuken , tegenwoei .Een fruitwijf , dat ik ‘ alla scuola ’ toeriep , mompelde zonder op te zien iets tusschen hare tanden , misschien eene vervloeking tegen de scholieren , die hare korven omwierpen of hare pompoenkernen omschudden , en ik toog verder .