(1899) ’ Mijn God , eens heeft uw Hert geblonken , - Nog niet ontkleurd , nog niet gewond , - Toen Gij , van liefde godlijk dronken , Na ' t laatste Paaschmaal , rechte stondt : Dan schoot uw Herte vlam en vonken , In ' t zicht der Twaalf , die , om u rond , Aanbiddend , op de kniëen zonken , Met starren blik en bleeken mond .Nog immer staat Ge , uw Hert in gloed - Met doornenkrans en Kruis nu - toonend ; Maar ' t wufte volk , zijn lokken kronend Met geurig fleurgen rozenhoed , Hupt heen ten spele , licht van voet , Mijn God ! uw Liefde en Lijden hoonend ! II .‘ Praebe , fili , .