(1884) Vijf jonge meisjes uit het dal , vijf als weezen achtergebleven zusters , gaan hoog in het gebergte een eerwaardig kluizenaar een raad vragen , die in den doolhof van het leven haar ten rigtsnoer zij .Zijn antwoord bestaat in de wedervraag : Wat is in uwe oogen , voor ieder van u , het schoonste ? Spreekt vrijuit ! Nanna noemt een vonkelenden dauwdrop , Munda eene parel in hare schelp , Selma eene kleine geurende veldbloem , Norma de sterren ; tot eindelijk ( want , vreemd genoeg , geen der meisjes spreekt van een welgemaakt jongeling ) Helfride den prijs behaalt door de keus der anderen aldus aan te vullen : ‘ ' k Min de bloempjes , ' k min de sterren , ' k vind en dauw en parel schoon ; maar wat eens mijn blik geboeid heeft , maar wat eens mijn hart verrukt heeft , - neen , dat meet ik met geen parel , met geen glans van zon of maan ; dat was meer dan stergeflikker ; dat was hemelsch , schoon op aarde .' t Was een oog door tranen lagchend , vol van reine , warme liefde , vol van zalige hemelvreugde - ' t was de laatste blik der moeder , toen zij zegenend van ons ging .