(1884) ’ En Rik vertrok ; doch wendde zich verder om , lei de linkerhand op den mond en stak den wijsvinger verwittigend in de hoogte .En Everaart dacht , dat men den snulachtigen Rik wel terdeeg moest getergd hebben , hem , de goedheid of liever de zwakheid zelve , om hem zoo op te hitsen .Het avondrood was nog lichtjes in het westen zichtbaar en de jongen keerde terug oostwaarts langs de beek , verder achter het schaarhout , en bereikte weldra de baan , welke , voorbij den watermolen , den heuvel opslingerde .