(1905) ' k Hoorde nu alleen de ritselende pletsende sprinkeling der fontein op den stillen vijver en hoe heel het bosschige park zwaar lag te rusten in de nachtelijke stilheid .Allengerhand zag ik in ' t water hier en daar eenige flauwe sterren brokkelig blinken en eene weldadige gerustheid asemde stilaan weder in mijn hert heur troostende reuken .Nu stond de dikrondige maan reeds helder en hoog boven de magere scharminkelende takken van een grooten kanadaboom en ' k wist zoo dat het al een heel endeke in den avend was en het tijd wierd naar huis te keeren , met een zooveel mogelik welgedaan gezicht alsof er niets gebeurd ware .