(1912) Rosa had bij haar laatste bezoek te Bodeghem mijne moeder overladen met bewijzen van genegenheid en schier van kinderlijke liefde ? Zij had mijne inborst edel genoemd , met begeestering van mijne toekomst gesproken en gezegd , dat zij elken avond hare gebeden tot God stuurde , opdat Hij in den plechtigen prijskamp mij overwinnaar liete zijn ? Ik herinnerde mij niet meer , omtrent welken tijd Rosa naar Bodeghem was geweest ; zoolang mijne moeder bij mij was gebleven , had ik gepoogd haar te bewijzen , dat ik wel ten rechte aan Rosa ' s haat tegen mij geloofde ; maar nu , alleen zijnde , begon ik mijn geheugen geweld aan te doen , en ik berekende de voorvallen en dagen met zooveel nauwkeurigheid , dat ik eindelijk tot eene verrassende overtuiging geraakte en met eenen kreet van blijden angst opsprong in mijn bed .Had ik mij niet bedrogen ? Kon het mogelijk zijn ? Maar hoe wederstaan aan de klaarblijkende waarheid ? Op het oogenblik dat Rosa in tegenwoordigheid mijner moeder van hare toegenegenheid voor mij en van hare vurige deelneming in mijn lot getuigde , waren er negen dagen verloopen sedert het noodlottig avondfeest ! Wat moest ik denken ? Had de liefde in haar hart eene ruime plaats voor de vriendschap gelaten ? Was mijn verdriet inderdaad een kwade droom ? Maar hoe dan haar gedrag jegens mij verklaard ? Oh , neen , neen , die verleidende hoop mocht ik niet in mijn hart toelaten ! Had ik niet meer dan eens in Rosa ' s oogen de vonk des haats mij zien tegenglinsteren ? Klonk niet in haar woord , wanneer het zich tot mij richtte , verbittering , spijten misprijzen misschien ? En nochtans , waarom zou zij , de rechtzinnigheid en de goedheid zelve , ongeroepen mijne arme moeder gaan bedriegen ? In dezen twijfel tusschen blijdschap en angst , tusschen hoop en vrees , vlotte mijne bange ziel over en weder , totdat ik op de trappen den stap mijner moeder herkende .Zij opende de deur en kwam zachtjes binnen , waarschijnlijk in de gedachte dat ik kon ingesluimerd zijn .