(1918) De verdwaalde engel ‘ Ik kan den stillen schijn niet doven Die uit haar zinnende ogen straalt , Die smekend vragen en beloven En liefde lokkend liefde roven , Ik kan dien zoeten gloed niet doven Waarin mijn ziel , verloren , dwaalt .‘ Ik zonk uit ' t Hemeldiep ter aarde Een hart te hoede ' op Gods bevel : De geuren van de leliëngaarde Verdreven ' t kwaad dat mij omwaarde : Ik zonk uit ' t Hemelveld ter aarde En zocht haar in dien diepen hel .‘ Zij was een van die zwakke maagden Wier broze schoonheid lokkend bloeit , Wier zuivre ziel , de staag belaagde , Gods steun behoefde en angstig vraagde : Zij was een van die teedre maagden Wier schoonheid diepbekorend boeit .