(1897) Wij zouden kunnen beweren dat Huibert aanleg had diplomaat te worden , dat hij opzettelijk met zijn voorstel wachtte tot de ( gesloken ) patrijzen de koude ossenrib hadden vergoed en de côte - rôtie hare werking deed ; maar we zijn te opregt om niet te getuigen , dat zijne stem haperde , toen het hooge woord er uit moest : ‘ Ik heb jufvrouw Hudde gevraagd ! ’ ‘ En zij ? ’ viel mevrouw van Veere in .‘ Maar , mama ! ’ hernam Huibert , weder de flinke bol , nu hij voelde dat die verwenschte kleur bedaarde , ‘ zou ik er van gesproken hebben , als zij mij een blaauwtje had doen loopen ? Slechts kende ze mij “ nog niet genoeg ” ; slechts wist ze niet of hare ouders haar zouden vergunnen mij nader te leeren kennen ; - en daarom wilde ik papa verzoeken - ’ ‘ Huibert ! ’ nam de oude van Veere het woord , ‘ ik heb twee bedenkingen , ’ en hij tikte de asch van zijne geurige havana , die hij om den wille van het schrale winternageregt - wat chinasappelen en een beschuitje met kaas - niet getoefd had op te steken .Onze minnaar luisterde te ingespannen , om anders dan met zijne oogen te vragen : ‘ welke ? ’ ‘ Op een bal niet verliefd te worden , als men nog geen vier en twintig jaar is , dat zou wat veel zijn geëischt ; maar na de kennismaking van één avond een meisje ten huwelijk te vragen - ’ ‘ U zoudt gelijk hebben , papa ! doch ik heb Maria al zoo lang lief ! ’ En mevrouw van Veere waande zich vijf en twintig jaren , waande zich dertig jaren jonger , toen Huibert opbiechtte , waar en wanneer hij Maria het eerst had gezien , hoe dikwerf hij Maria in het publiek had weten te ontmoeten , hoe goed Maria al voor maanden geweten had , dat hij haar beminde .