(1791) Wat is een mensch tog een onbegrijpelijk grillig wezen ! ik heb alles , alles wat ik in mijne omstandigheden van den Hemel zou kunnen begeeren ; de weldadige Goedheid heeft mijn tegenwoordig pad met vreugde bestraald ; en tog lacht mij de vreugde niet toe , en ik zie niet dan nachtschaduwen voor mij zweeven ; ik heb eene engelachtige echtgenoote , gij weet het , Karel ! ik heb lieve , gezonde , schrandere kindertjens , die mij alles belooven ; de zegen is , zedert lang , op mijne akkers wedergekeerd ; een milde oogst van alle mijne producten heeft mijnen arbeid , sedert drie jaaren bijna onafgebrooken , beloond ; en met dit alles , Karel ! ik ben niet gelukkig ; niet om dat ik onvergenoegd ben , dit was juist nooit mijn karakter , en kon ik het in mijne begunstigde omstandigheden immer zijn , dan was ik waarlijk de verachting van den Negerslaaf waardig ; neen , het is een angstig gevoel , eene treurige gewaarwording welke alle mijne genietingen vergezelt , en vergalt ; eene schaduw van treurigheid ligt op alles verspreid , het is mij even of ik op alles vergangelijkheid lees ; en mijn zaligste genot verliest zig in een kwellenden kommer .Terwijl ik alles bezit , heerscht ' er rondom mij verlaatenheid , en ik ben , even als een rijken vrek die in den overvloed arm is , zonder vreugde , terwijl ' t geluk om mij dartelt : somwijl is de angstige treurigheid van mijne ziel onuitdrukbaar ; terwijl elke trek van mijn gelaat die al te spreekend uitdrukt , en mijn geheim , dat ik zorgvuldig voor mijne zachte nannie verbergen wil , te duidelijk verraadt : door een gedwongen lach van vrolijkheid , en nog meer door een kwijnenden lach van gekwelde tederheid , ziet zij het lijden van mijne ziel , als een bleeke zon door dikke wolken heenbooren , en schijnt mij met een oog vol liefde , met eene lieve druk haarer trouwe hand , als te willen vraagen : ‘ Reinhart ! gij zijt droevig ? ’ doch haar mond vraagt mij niets , even of zij zelf de ontwikkeling van mijne treurigheid schroomt : dikwijls als ik de kleine louize , met al de onschuld , de onnozelheid , de betoverende bevalligheid van een engelachtig meisjen , aan haare knieën zie staan , terwijl al haar geluk van nannie ' s liefde afhangt , o ! dan vloeit ' er door eene geheime mengeling van gedachten , die ik zelf niet ontwinden durf , een traan langs mijne wangen ; zij ziet die vloejen , en vraagt niet : ‘ Wat kwelt u ? ’ even of zij schroomt voor den schok dien mijn antwoord haar geeven zal : mogelijk heerscht het zelfde gevoel in haare ziel ; mogelijk wil zij voor mij verbergen wat ik voor haar verheel , en daarom vraagt zij mij niet , ten minste , zij is niet zoo blij , zoo opgeruimd , zoo openhartig , als ik haar anders ken : gister avond , toen de schemering begon te vallen , ging ik haar in de Engelsche tuin , haar lievelingsplekjen , zoeken , en vond haar zitten in de schaduw van een priëel , uit Jasmijn en Liana samengevlogten ; op de bloemheuvelen en vlakten , die dit priëeltjen omringden , waren witte en roode Franciscanen en Tuberoozen , een Balsemboom , Granaatboomen en meer andere schoone bloejende en geurigriekende boomen en struiken geplant , en de geur dien zij allen ademden , was weldadig ; nannie evenwel scheen zig weinig daarin te verkwikken ; leunende op haar elleboog , hield zij een boek in haare hand ; willem stond , eenige treden van haar af , met een kleine herk de grond te rijven ; en louize plukte bloemtjens tot een bouquetjen voor haare moeder ; doch zij scheen niet eens opmerkzaam op dit bevallig bedrijf , en zat geheel verzonken in gedachten , toen mijne onverwachte verschijning haar verraste , haare kaaken een hooger blos , en haare oogen een levendiger gloed gaven , die haar een blijmoediger gelaat deed vertoonen , dan ik in lange bespeurde : met dit gelaat begroette zij mij , ik was haar zoo geheel welkom , als mij haaren aanblik boven alles dierbaar was ; en uit de volheid van haar hart las zij mij die coupletten uit het Lied van klopstok aan fannie , die haar zoo aangenaam geroerd hadden , voor , en , Karel ! het waren deeze : Wenn einst ich todt bin , wenn mein gebein zu staub Ist eingesunken , wenn die mein auge nun Lang über mein ' s lebens schicksal , Brechent im tode , nun ausgeweint hat .Dann wird ein tag sein , den werd ich auserstehn ! Dann wird ein tag sein , den wirst du auserstehn ; Dan trent kein schicksal mehr die seelen ; Die du ein ander , Natur ! bestimtest .