(1868) In de beschrijving van het Romsdal , de kroon van het Noorsche natuurschoon en waarvan Keller terecht met nadruk verklaart dat men zich niets schooners denken kan , vind ik eene onbepaaldheid en onduidelijkheid , waaraan anders onze schrijver zich zelden schuldig maakt en die ik mij niet recht weet te verklaren .Vooreerst begaat hij , geloof ik , eene feil tegen het geographisch spraakgebruik , wanneer hij eerst zegt : ‘ eng is het dal dat de kronkelingen van den ondiepen stroom volgt , ’ en een weinig later : ‘ langs de rivier is een breede strook frisch en weelderig gras en bloeiende planten , wier geur in de vallei blijft hangen .’ Keller geeft hier den naam van ‘ dal ’ alleen aan den diepsten dalgrond , die de rivierbedding vormt , terwijl ik geloof dat ieder ander ook die breede strook van gras en struiken ter wederzijde der stroombedding mede onder ‘ het dal ’ zal begrijpen .