(1820) Dat iedere vertaling een zoo getrouw mogelijk beeld moet geven van het origineel , is onbetwijfelbaar ; zij is bestemd om den lezer het genot te verschaffen , dat de / ( xvii ) lezers van het oorspron - ke - lijke , die de taal volkomen machtig zijn , kunnen smaken ; maar zij is niet uitsluitend bestemd voor de lezers , die de vreemde taal niet verstaan , daar ook de overigen , voor een groot deel , in hun moedertaal den gang der gedachten , de juiste woordenkeus de muziek der klanken meer onmiddellijk zullen kunnen opvatten en waardeeren .Zij moet getrouw zijn in den vollen zin des woords , dat is , niet alleen den zin van het oorspronkelijke volkomen teruggeven , maar ook de eigenaardigheden van den dichter , zoowel in denkwijze , als in uitdrukking , zoodat de tint en geur der gedichten niet verloren gaan .Toch moet de vertaling niet verraden dat zij eene vertaling is ; als de vertaler zijne moedertaal zoo weinig machtig is , dat hij deze geweld aandoet , door een gewrongen zinbouw , door het verkeerd plaatsen , of verminken van woorden , door het afbreken der woorden aan het eind der regels , door valsche rijmen , door onwelluidende opeenvolging van klanken , verraadt , hoe moeilijk het hem viel de gedachten van het oorspronkelijke weer te geven , wanneer hij , aldus , bij al zijn streven naar woordelijke getrouwheid , de schoonheden er van onkenbaar maakt , dan weet men waarlijk niet , waarom hij zich van den metrischen vorm bedient .