(1811) Ja - welkom zijt gij mij , plegtige uren des middernachts ! Alles zwijgt om mij henen ; slechts de doffe klank der klok , die heden het uur des middernachts slaat , doet de voetstappen des tijds , door de uitgebreide eenzaamheid , brommend weêrgalmen .Het zijn deze uren , met zoo veel regt aan het heiligst nadenken geheiligd , die mij het beeld der nog ledige , der nog onbewoonde aarde , toen de geest des Almagtigen , op liefelijk ruischende vleugelen , levenwekkend over de nog onbezielde schepping zweefde , voor den geest roepen .Ook toen was eene suizende stilte op de bloemrijke velden , in de zwijgende wouden , op de eenzame bergtoppen , en in de met beken doorslingerde dalen , gelegerd ; maar in die suizende stilte wandelde de vormende Almagt - de namelooze wijsheid verkoos toen , uit alle mogelijkheden , de volmaaktste ontwerpen ; en de onbegrensde liefde schonk het wezenlijk bestaan aan die ontwerpen .