(1896) Hij spitte vlugger in den grond , telkens een struik gele knollen omkeerend , welke zijn vrouw en zijn kinderen , een paar schreden achteraan op hunne knieën neergehurkt , met beide handen opscharrelden , en , na ze volgens grootte en revaliteit gesorteerd te hebben , in afzonderlijke korven wierpen .Doch kort van duur was zijn illuzie : hij hoorde den in kadans klinkenden stap der gendarmen steeds nader en nader komen , zich als het ware verharden en versnellen , eensklaps in den mullen grond verdooven .Schuw wendde hij halvelings ' t hoofd om , zag ze trager het aardappelveld , dat naar het middenpunt eenigszins klom , opstappen .