(1660) Hoe spreeckt d ' onreden dan zoo schandelijck zoo snoot Van Godt , als of dit steef een lasterlijck gevoelen .Indien de zonnestrael in geene modderpoelen Ontwijt wort , noch besmet , hoe laegh zich ' t licht verneêrt ; Hoe wort Godts wezen zelf , dat geest is , dan onteert En door het slijck bevleckt ? het zyn dan grove zinnen , Die uit d ' alomheit van Godts wezen laster spinnen , En zuigen zulck een gal ; terwijl de honighby Hier geur van troost uitzuight , en niet dan leckerny .Het godlijck wezen weet van geen veranderingen , [ Randschrift : ] Godt is onveranderbaer .