(1899) ‘ Dat is allemaal linnengoed , ’ zei Elize , zich bukkend om de stapeltjes te verschuiven , ‘ en in die doos zijn mijn lage schoentjes , en in die mijn handschoenen en strikken , - hebt u dat eene lint nog laten uitstrijken , tante ? ’ Juffrouw Bodegraven knikte ; ze begreep niet , dat Elize niet zeker ander klein pakje zag , dat ze er in had gedaan om haar te verrassen .‘ Wat is het toch heerlijk , dat ik naar Amsterdam ga , ’ zei Elize , die op de knieën was gaan liggen en zich onder het spreken te goed deed aan den geur van een flacon Meiklokjes , die ze tusschen het linnengoed had vandaan gehaald .‘ Hoe allerliefst van die menschen om aan mij te denken , tante Fine heeft zeker nooit verteld , wat voor een spook ik eigenlijk ben .