(1920) Een motje volgde den gang , schoot uit de donkerte , en weer weg , botste geweldig tegen den lantaarnbol , fladderde weer op , kwam telkens terug naar de klaarte van het bengelende lichtje aan den mansarm voorop .De kuische geuren der oranjebloesems hingen op de zoelte van den zwarten nacht gemengd met de wulpsche aromen der rozelaurieren .Een hond jankte eendelijk op de hoogte van den heuvel achter ons , en ' t was als een noot van snerpende pijn boven het eentonig klaaggekwak der vele vorschen in den stillen poel beneden , en een vledermuis sjoerde hoorbaar dicht boven ons .