(1884) Ziehier de twee laatsten : Ontelbre bloempjens verheffen In ' t eenzame en zwijgende woud , Waar nimmer ze een zeissen kan treffen , Haar kruin door het mosch overschaauwd ; In stilte haar schittrende verwen Te ontblooten , ziedaar heur genot ! En als zij verwelken en sterven , Beweent er geen enkle haar lot .En ook in der Dichteren harte Is bloempjen hij bloempjen ontbloeid , Gevoedsterd door dauw van de smarte , Door dauw des genoegens besproeid : Zij geuren , verwelken , en nimmer Heeft sterfelijk oog ze bespied : Is bloeien en sterven niet immer Het lot van de bloem en het lied ? Van den heer Van Zeggelen , dien zijn auditorium tot bas comique gestempeld heeft , maar die geregtigd is tot zijn zoontje te zeggen : Mogt men op uw vader doelen , Dat hij slechts in kortswijl leeft , Kind , ik hoop , ge zult eens voelen , Dat hij de ernst wel ' t liefste heeft - ook van hem zal ik een gedichtje aanhalen , Zaligheid geheeten , hetwelk , al is de uitdrukking soms gebrekkig , nogtans bewijst dat het gemoed van dezen dichter uit eene geheel andere en vrij wat edeler stof gekneed is dan de nederlandsche Ingoldsby zelf ons zou willen diets maken : Daar klinkt een magtig tooverwoord .Vol zoete melody , Maar wat het uitdrukt , wat het meldt - ' t Is ons een profecy .