(1827) Zwaar drukte ' t lot op ' t hart der Joodsche vrouwe .Nog pas verbrak de dood ' t verbond der trouwe , Of , gram te moê , verdubbelt hij haar rouwe Om nieuw gemis : Een zoon , de lust , de troost van hare dagen , Met hem de vrucht , die de echtboom haar mogt dragen , Haar Eenige ligt haar van ' t hart geslagen : Wat droefenis ! Zij krimpt van wee , de handen digtgewrongen ; Haar bloed verstijft , in ' t hart te zaam gedrongen , En de adem stikt in haar benepen longen ; Geen traan vloeit af .Vergeefs , vergeefs haar troosttaal toegesproken , Nu de oogen van haar ' lievling zijn geloken ! De laatste draad haars levens hangt verbroken ; Zij hijgt naar ' t graf .