(1877) Maar te midden van dit blijde lied klinken plotseling tonen van angst en schrik - het was of Victor in het geheim zijns harten deze woorden sprak : ‘ Luisterrijk badend in zonnegoud , Blakend van purperrood morgenlicht , Schittert het verre strand ! Kampend met baren en tegenwind , Stampend , bedolven in schuimende Golven der groene zee , Dobbert mijn brooze hulk ! Liefelijk lokkend ligt gindsche kust ! Wonderschoon bloeit er de levensboom .Fluisterend spreekt de wind : “ Kom naar mijn wonderstrand , vreemdeling ! Balsem voor elken wond , balsem voor ' t Bitterst gepijnigde Menschenhart - Vloeit er hier rijklijk uit gulden kelk ! Hier wordt de vlijmendste smart gestild , Hier geurt de vredebloem ! ” Krijschende zeemeeuwen zwieren bang , Donkere wolken doorkruisen den Helderen hemeltrans - Baren als bergen bestormen mij , Donderend zweept mij de stormwind Over de wilde zee ! ’ Eensklaps veranderde de stroom der harmoniesche geluiden .Het andante keerde terug - het andante werd choraal .