(1901) Maar ook nà zoo ' n geluksuitjubeling , die z ' n borst , z ' n keel uit wòu , kwam telkens toch ' n schok om z ' n alleenzijn .En rond keek ie dan de verre wei om , de stille , hel blakerende lucht instarend , met geen stèm rondom , alleen gebroei en geklater van zonneval om kleine boerderijtjes die ie kende , in leien - dak - gefonkel , ' m tegenspattend uit ' t koester - groen van weien ; hij alleen middenin , wèl goddelijk blij , met scheutjes gekwel van melancholie om z ' n alleen - zijn , toch alles slingerend z ' n ziel uit , wijd - uit in de brandende ruimte , die ' m zóó diep gelukkig , wijd - luchtig maakte van binnen , dat ie niet op kon ademen alles ineens ; die ' m deed ruiken , snuiven , hijgen , likken iets kittelends uit ' t gras , alsof ie ' t proefde , iets aangeurends met ' n vlaag ; die ' m deed proeven iets zòo zoets , zoo diep uit grond , uit boomen , z ' n lippen omwaaiend als ' n licht - koud speelwindje , fluister - suizend rond z ' n hoofd , z ' n ooren , één licht al licht , dat ie toch moest lachen , làchen in z ' n eentje , breed - schaterend en dan stil - gedempt weer , plots ernstig zich voelend , neersmakkend op den weg , op ' t fonkel - groene gras , dat hitte uitschroeide en licht ; tot ie er lei uitgestrekt met ' t brandende leven onder ' m , zóo wegdroomend in stil gepeins , midden in z ' n geluk , hatend treurige hinder - dingen die ' m teisterden , martelden , knaagden als jagende kiespijn ; die ie nou wou luchten heelemaal vrij , alsof alleen nog maar bleven leven z ' n gedachten .En dan kwam weer juffrouw Eva voor ' m , stortte in ' m ' n denken dat ie had willen wegdringen , maar dat opgolfde , àl maar klotsender en geruischvoller tegen z ' n ziel .