(1807) By ' t klateren der schorre Krijgstrompet , Het hol gegrom van rommelende trommen , En ' t dof galop van ' t brieschende genet , Den Oorlogstoon zeeghaftig na te brommen : - Dit vordert kracht en jeugdig bruischend bloed In ruime borst en forsgespannen longen ; Maar ach ! mijn jeugd verdween met kracht en moed ; Mijn hart is flaauw ; mijn adem , afgezongen ! Wel aan ! men grijp ' de schelle herdersfluit ! Haar malscher toon heeft min gevaars te ontmoeten : Haar zacht , haar zoet , haar doedelend geluid , De trippelmaat der vluggerepte voeten , Wanneer het West in zoele Lentelucht Door beuken ruischt , door esch en popelblaâren , En ' t schomm ' lend bosch van mingeneuchten zucht , Zijn meer geschikt voor slapgestemde snaren .Mijn Cyther , neen ! de hand vermeet zich niet Het geen het hart niet langer kan gevoelen ! Het vinkjen fluit ' in ' t lieflijk zuizend riet ; De vorsch rikkikt in ' t slijm der modderpoelen .Der jeugd betaamt schalmei en rinkelbom : Haar lacht de vreugd , de gunst der Piëriden : Dan ach ! wat heeft mijn bevende ouderdom , ô Vriendenschaar , uw aandacht aan te bieden ? Ach ! vergt zijn ' druk geen blijde tonen af ; Het Herfstgetij ' geen Lenteviolieren ! Men strooit de bloem op ' t dor en eenzaam graf , Maar ' t geeft er geen om disch of hoofd te sieren .