(1858) - Nog in ' t eeuwig Niet verscholen , Werd uw morgenlicht ontfonkt , En het was aan u bevolen , Dat ge , ' t rustpunt voor mijn doolen , Dat ge my een Weêrhelft schonkt .Weêrhelft , die mijn ziel verlangde ! Die my ' t aanzijn smaken deed , En als my de wanhoop prangde , Met my deelen mocht in ' t leed ! Die me , in damp en duisternissen , Door een dierbaar huwlijkskroost Van Gods zegen vergewissen , Mijn vertwijfeling beslissen , En vervullen mocht met troost ! Weêrhelft , my van God beschoren ! Ik bezit u , dierbre ! ja ! En dees dag zou kunnen glooren , Onverwelkoomd van uw ' Gâ ? - Neen , schoon Luit en Cyther zwegen , Bloem en wierookgeur ontbrak ; ' t Hart , doordrongen van dien zegen , ' t Hart vloog toch zijn aanblik tegen , Als hy ' t blonde hoofd op stak .Laat vrij vlag en wimpel zwieren , Op het vorstlijk jaargetij ' ! Uw geboortestond te vieren , Is geen minder lust voor my ! Juicht , ô vaderlandsche braven , Op Oranjes blijden dag ! ' t Zij de wellust der Bataven ! Ongelijkbaar zijn de gaven , Daar ik dees voor danken mag .