(1918) Haar ogen , lang - gelijnd en lichtend groen , en teer Als ' t avondhemel - groen trokken mij tot haar neer En aan haar mond proefde ik de weelde van de zee , En uit heur haren steeg de zilte geur der zee , Haar lijf gloeide als het strand , haar stem zong als de zee Toen zij zich hief en als een golf zonk in de zee En uit de verte riep en riep , zoals een vrouw Die ' t liefst geluk belooft en spelend geven zou .Zij was een meermin , en zij bracht mij in haar tuin In ' t koele waterbed , ver van mijn burcht en duin , Waar wondre rozen gloên , zwaargeurge kelken bloeien Het toovrig zeewier wast en fijne schelpen gloeien En waar de vissen zacht hun ranke lijven wenden .Zij leerde mij de zee , en ik , die de aarde kende Zocht in haar grenzelooze verte ' t ver geluk .