(1906) , hoog ging ze weer op het blauwende golfgewiegel van haar eerste liefde vol licht en zaligheid .En op eens , Willem stil naderend als bewoog ze in een droom zei ze zachtjes aan zijn mond : ‘ nu voel ik het weer zooals voor het eerst ’ en dan zweeg ze en sloot de oogen , zich wiegend op den ruischenden gang van de wateren .En na een stilte , met zoeten weemoed in haar stem : ‘ maar ik weet dat het niet zal duren , dat straks mijn geluk weer verloren zal gaan in het leven .