(1913) Als de last niet voelend stapte de bruine kolos , plomp - knieïg en hield den kop met de dwaze oogbulten trotsch gelijk een vaan op zijn strot - kronkeligen hals ; dotten haar hingen hem tot een woesten baard .De karavaan trok wijd - verspreid ; op den sleependen telgang van hun gemakkelijk vouwbre pooten graasden de kameelen , rekten met hun snuffelsnoeten naar de bloemen op den weg .‘ Zoo ontstaan , dus de vele paadjes hier , ’ dacht Theobald ; zijn muil had de ooren in den nek gelegd , was bang voor de monsters .