(1803) Aan de deugd .Hier , in dit eenzaam oord , Waar niets myn rust verstoort , Waar ' t koeltjen lieflyk suist En ' t beekjen kabblend ruischt , Waar heel de Schepping juicht En van Gods zorg getuigt , - Hier , stille zuivre Deugd ! Hier smaak ik reine vreugd .Uw invloed schenkt myn hart Een rust , die ' t onheil tart - Een rust , die nooit bezwykt En voor geen stormen wykt ; Neen - ' t roosjen , dat ge ons bledt , Verwelkt , ô schoone ! niet ; Dat roosjen spreidt zyn schoon Ver boven ' t graf ten toon .