(1892) Rijk omkraagd lag de kop achterover met de grijze rouwdichte oogkringen en de pooten rekte zich , neêrgestreken door de hand zoo tot een zuivere doodshouding .Stil poeierde de dunne dagschijn neêr over zijn zoetjes zoekende handen , teeder , met aderen beblauwd , wijl in de stinkende ruimte , heel hoorbaar de loopgang van den jakhals dofte , heen en weêr ; dan het schuieren van zijn haarbast de krabbende tralies langs , heen , weêr , met de dreinerige bezetenheid van een gevangen beest , dat maar loopt omdat het er altijd uit wil .Nu , van uit de tobbe even een gehamer , schichtig zoo het snavelen van een specht komt uit het hout .