(1912) Dáár heerschte de stilte der woestenij en de ontroostbaarheid der vernietiging ; dáár leefden geene andere bewoners meer dan hongerige wolven en krassende raven , die aasden op de half begraven lijken van gesneuvelde soldaten ; - want deze gevloekte plaats was besproeid geworden met het bloed van honderdduizend menschen .Het was eene uitgestrekte vlakte , kaal , bar en onderbroken door stinkende moerassen , waarin bruin water , schier rood als bloed , lag te gisten en te bobbelen .Niets verbrak de droeve eentoonigheid dezer plaats dan eenige doode boomen , die , met hunne dorre takken ten hemel , schenen te jammeren over een eindeloos ongeluk ; - niets dan verzengde kruiden , van welker gebogen halmen , onophoudend en druppel voor druppel , slijmerige tranen nederlekten op het onmeetbaar graf ; niets dan het grijze loof der dwergwilgen , die hunne twijgen bij den boord der moerassen lieten nederhangen , als treurden zij over de lijken , die de turfachtige modder hield verborgen .