(1917) Haar bande het lot naar de kille zandige kust , Zij kweekte het huivrende helm op de blinkende heuvels , En koelte en zonnebrand deelde zij met het onvruchtbare veld .Lokte haar niet van ver het toovrig en vol gefluister ? Zij die het woeden der zee niet hoorde , Hoorde zij niet het gekweel uit het dal van de liefde ? Zij hoorde en dwaalde en kwam aan de groene berghellingen , Zij steeg daar en daalde en vond de geurige bedden van rozen , Zij hoorde nabij het gezang van vreemde geliefden , En zag het stil gelaat van den man dien zij minde .Hij nam haar hand en voerde haar met zich voort , Hij was als een slaapwandelaar somber en onbewogen , Hij leidde haar diep in het dal in de zwoele nacht , Zei toonloos tot haar : hier zijn onze doode rozen .