(1809) Nu heft zij ' t oog tot God , in ' t schaamle lot te vrede ; En voelt zich ribbe en borst op eens te bersten slaan .Hoe natuurlijk en roerend zijn de woorden van eene moeder , wier kind bedolven ligt ! ‘ ô ! ( Snikt zij ) wie ge ook zijt , geniet Gods rijksten zegen , Wie me uit dees scheurende aard mijn telgjen wedergeeft ! - Neem me alles , neem ' t kleinood dat me over is gebleven : Dus zegt ze en rukt de snoer van d ' open boezem af .) Neen ; neem mijn hartebloed , mijn ' adem , en mijn leven , Maar red , ô red mijn kind , wien de Almacht kinders gaf ! ’ Zij zwijgt .