(1908) ‘ Foei ! ’ roept uw deernis uit , ‘ foei , van die schilderije ! Wien trekt het flonk ' ren aan der felle jaloezije ? ' t Is zulk een schouwspel niet ' t geen Huygens ik benije ! 254 Wel anders zou door hem mijn weetlust zijn beloond Had heur verzoening hij aanstaande mij vertoond Toen zij de laatste hoop , na drie te zware slagen , Voor beider troost en lust bedreigd , verijdeld zagen : Toen Cromwell ' s eisch de Witt en Holland had gehoond En toch ' t bewind geen strijd voor ' t weesje durfde wagen .255 “ Verloochend , trots de trouw die Nassau haast een eeuw Met beide goed en bloed gestand deed aan den Leeuw ! ” Zoo moge Amalië , als zij ' t kleinkind aanziet , kermen : “ Verloochend , schoon tot God om wraak de gruwel schreeuw ' , Wist nog de burgerij verdrukten te beschermen , Wie zou onnoozelheid als deez ' zich niet ontfermen ? ” 256 Uit Mary ' s oogen straalt een ongemeene glans Daar ' t jongsken op zij beurt waar helm en harnas prijken , In wie zijns vaders jeugd den oorlogsgod gelijken Haar lauw ' ren plukken mocht op Spanjes legerschans : “ Wiens glorie ” , juicht ze , “ zal zoo groot als d ' uwe blijken Wekt thans zoo teêr een jeugd de vreeze al des tirans ? ’ 257 ‘ Wie geeft het weesjen ' t in , dat ondanks wreed verneed ' ren Ons ' t wapen grijpen leert zijn beter lot wij waard ? De kleene vingers gaan don bos oranje - veed ' ren Voorbij , zij strekken naar de kling zich onvervaard ; Of moedervreugd de borst van Mary mag verteed ' ren Omhelst ze Amalië , uit wier tranen hulde staart ! ’ 258 Hélas ! pour mes pensers , qui viennent de la tête ! Gevoelige ! hebt nog ge met mijn verzen vreê ? ‘ L ' art , des transports de l ' âme est un faible interprête ; L ' art ne fait que des vers , le coeur seul est poète , ’ Een weêrgalm van de klacht dier vrouwen is uw beê , En gij , bezielde ! raadt den wellust in heur wee ! 259 Verrast getuige van uw droomen , dichten , dweepen Had Constantin mijn wensch verhoord door een dier grepen Waarmeê den vorm hij schiep het passendst voor de stof : Als toen zijn hoofsche luit des liefsten meesters lof Verkondde in ' t praatje aan boord der ‘ Seven - landsche Schepen ’ : En met ‘ den jongen Vaêr ’ het hart van Janmaat trof ; 260 ' t Zou lust hem zijn geweest , door weidsche alexandrijnen Te zeer gedachtenrijk voor de ‘ ick en weet niet wat ' s ’ Of ‘ des al niet te min ' s ’ der rijmlarij van Cats , Ons , sloeg de zomerzonne op ' t Binnenhof aan ' t kwijnen , Te voeren naar ' t Noordeind ' , waar , bij het rosse schijnen Der fakkels , zoo veel schoons zich huwde aan zoo veel schats ! 261 Het deftig voorplein hoort de daverzieke raad ' ren Der staatsiekoetsen er zijn open hekken naad ' ren , - Heur pluimen zwieren ze in - en d ' erentfeste vaad ' ren , Zich reppend ' van de treê zoodra hun tweespan poost , Biên hoffelijk de hand aan lieve gast of kroost , Waar uit dier halle loof d ' oranje geurt en bloost .262 ‘ Make room ! ’ - ons volk verstaat alreê ' t uitheemsche roepen Der dragers van dien stoel met beeldwerk zwaar verguld , - Maar wijkt zijn glazendeur de staat ' lijkste aller stoepen Blijkt voor die voetjes te eng , daar wederzijdsche groepen Van dart ' le jonkers , in bewond ' rend ongeduld , Het aanschijn willen zien door sluiergaas omhuld .