(1859) Mijn woonplaats ligt daar ginds , naby dat stroomgeklater , Waar menig vreemdeling een rust - en schuilplaats vond : Laat daar het zacht geruisch van ' t eeuwigvlietend water De foltring sussen van uw diepe hartewond ! Daar zal het teêrst belang my aan uw leger boeien : Daar hoû ik staâge wacht tot dat de morgen naakt .De zon zal minder trouw heur stralen uit doen vloeien Dan ' t oog op u zal zijn van haar die u bewaakt ! En als we zij ' aan zij ' ' t Citroenbosch in gaan dwalen ; Eer ' t gloeien van de zon u ' t blanke voorhoofd taant , Zal u mijn zorg behoên voor ' t branden van heur stralen ; Vergun slechts dat mijn hart door u zich zalig waant ! Ik zal uw breede borst met geurig kruid bedekken : Mijn leger is van palm en malsche cederblaân .Geheel den nacht zal u mijn arm tot peuluw strekken , En ieder harteklop zal naar den uwen slaan ! ô Waan niet dat Natuur ooit ongerecht kon wezen , En met het lichaamschoon ' t gevoelig hart me onthield ! Zou de ongeveinsde taal , die ge in mijn oog moogt lezen , Geen borg zijn voor ' t gevoel dat d ' Indiaan bezielt ? ' k Beroem de kunst my niet der Europeesche schoonen ; ' k Ontveins een zwakheid niet , die ' k nimmer meer verwin : Maar ach , ' k bezit een hart , dat brandt om u te toonen , Dat ik , met minder geest , toch eindloos teêrder min ! De vogel weet zijn hart in ' t kwijnend lied te ontdekken : Gy weet ons door één wenk uw min te doen verstaan .