(1866) Zij reppen en kleppen De wassende wiek , Die ordlijk de maat slaat Tot de eerste muziek : Zij stemmen het orgel Der zangrige keel ; Zij schettren en tjilpen In vrolijk gekweel .Zij vallen al zingend Op ' t bladerrijk woud , En fladdren in ' t lover , Of snufflen door ' t hout .Zij roepen , zij paren , Zij sluiten den echt ; En bouwen het nestjen Zoo cierlijk , zoo hecht , Als nu nog , in ' t immer Verjongende groen , Na eeuwen maal eeuwen Hun kinderen doen ! Of wagen , aâmechtig Van ' t steken der zon , Een koelbad in ' t water Der spattende bron ; En duiken de kopjens Met dartlend geplons , En schudden de paerlen Van ' t bigglende dons ; Hervinden daarboven Hun lommrige tent ; Of , voelen zich burgers In ' t vloeibre element : Dàn slaan zij als riemen De zwempoten uit , De kreeken doorplasschend Met gagglend geluid , En roeien daarhenen , Geen kunst zich bewust , Toch meester geboren , Volkomen gerust ! Zoo wordt elk Leven Door de eigen wet Een baan gegeven , Een taak gezet ! Der Gieren koning , Die slacht en wurgt , Verkiest tot woning Een steenrotsburcht .