(1916) Het was , als had elk ding een eigen geheim , een eigen kloppend hart , het hare na , met het hare één , en waar haar bewustzijn toch geen deel aan had , zoomin als aan haar eigen hart .Had ze maar gedachteloos zich aan de wijde frischheid van lucht en wind en water kunnen overgeven - , werd ze maar niet zoo dag aan dag door dat geheime leven beslopen , door die geheime stemmen verontrust - , nu verlangde ze bij tijden bijna terug naar de nuchtere stad , waar niets tot haar sprak en niets haar verontrustte , zooals ze vaak in zoete vertwijfeling door den geur der eerste hyacinthen - zóó smachtend verbeid - naar den starren winter had terugverlangd .Ook thuis vond ze geen rust .