(1840) ’ Maar hendrik mogt zich in niets , wat hij bezat , ongestoord verheugen , al was het ook slechts een hond ; zoo had de moei in haar boos , wraakzuchtig hart besloten ; en toen Nero begon te genezen , toen bij haar de hoop , dat hij de uitgestane vermoeijenissen niet overleven zou , begon te verdwijnen , zag men , op zekeren morgen , tante , met ijverig bezige hand , een lekker stuk vleesch voor het arme dier bereiden , en hem hetzelve met grijnzenden duivelslach voorzetten .‘ Vreet , mijn hondje , vreet , ’ mompelde zij , hem de magere hand op den kop drukkende ; ‘ gij hebt goede tanden , mijn wakkere Nero ; ik draag nog een aardig likteekentje van u ; probeer nu eens , hoe u dit portietje bekomt ! ’ Nero verzwolg gretig het lekker riekende gebraad , en toen hendrik des middags van den molen te huis kwam , lag het dier en keek met strak staande oogen , hoorde niet naar de stem van zijnen meester , en bewoog zich niet van de plaats ; maar toen allen aan tafel wilden gaan , sprong de hond plotseling met vreeselijk gehuil van den grond , draaide eenige oogenblikken als een tol in het rond , sleepte zich toen tot voor hendrik ' s voeten en - stierf .‘ Het dier is vergiftigd ! ’ riep hendrik met ontzetting , en allen sprongen op , en aller oogen keerden zich naar de tante ; maar deze slurpte bedaard hare soep , en zeide koeltjes : ‘ Dan zal hij misschien wel van het vleesch gesnoept hebben , dat ik in den kelder gelegd had voor het ongedierte ; er was een beetje rottekruid aan .