(1884) Gelijk over al Lamartine ' s uitnemendste gedichten , zweeft ook om en over het aangehaald fragment iets dat het midden houdt tusschen eene wolk en een lichtgloed .Er stijgt een geur van bloemen uit op .Wel is er iets mystieks in dien weelderigen walm , iets dat aan wierook herinnert ; doch de geur is niettemin liefelijk , en eer gij het zelf gewaar wordt zijt gij er door betooverd .