(1859) In ' t gebrom der Winterbuien heeft het vinkjen stem noch tier .Zwijg , ja zwijg ! ’ - Neen laat hy zwijgen , wien geen adem meer door zweeft , Wien de zang niet ruischt door de aadren , hart en boezem niet doorstreeft .Hy wien Poëzy behoefte , ziel , en levensadem was , Rust die van zijn ademhalen eer zijn lichaam keert tot asch ? Waarom ruischt het murmlend beekjen ? waarom vloeit het stroomnat af ? Waarom zuist het popelboschjen , ' t geen de Lente schaduw gaf ? Waarom bruischt het ruim der golven op het blazen van de lucht ? Waarom heft de maagdeboezem van nog onbekende zucht ! Waarom klatert , gromt , en dondert de op elkaâr gedrongen wolk ? Waarom bromt de holle weêrklank uit de diepte van de kolk ? Waarom schreit de droefheid tranen , en ontfronselt zich de vreugd , Bleekt deschrik het blozend aanschijn , de ouderdom de glans derjeugd ? - Vraag d ' ondichterlijken slechthoofd wien de dichtgloed nooit doordrong , Die zijn vingers op de Dichtlier naar ontleende lessen dwong , Wien de Poëzy der Englen niet uit eigen ader welt , Wien zijn boezem slechts door d ' invloed van verhitte hersens zwelt , Vraag dien onder ' t sylbentellen , onder ' t zoeken naar een woord , Naar een denkbeeld , naar een beeltnis , in zijn barenswee versmoord , Waarom zingt gy ? Maar men vrage ' t aan geen Dichter van natuur , Wiens gevoel een loutre vlam is , geen in de asch vervonklend vuur ! Deze zingt niet voor een wareld , die , tot enkel slijk verlaagd ' t Engelaartig Hemelsche uitdooft , dat zy tegenwreevlend draagt , Die de borst voor hooger wareld , voor den geest der waarheid sloot , En , met opgeblazen waanzucht , zich tot ' s Hoogsten smaad vergoodt .