(1873) G .' s ) verzen neuriënde , zijne gebeden prevelende , ( met ) zijne verzuchtingen op de lippen , en inmiddels is het de vraag of niet onder de aarde de wortelen één voor één afgesneden worden van die kristelijke geloovigheid , van die ernstige maar verzoende en daarom niet sombere levensbeschouwing die de geur was van zijne verzen en waarin hij ademde en ademen deed ? ’ - Zou waarlijk , zooals P .schijnt te meenen , onze jongelingschap slechts in twee kampen verdeeld zijn , de vrienden van het konfessionalisme en van het naturalisme ? Is zij uitgestorven in ons midden de gemeente van hen , die den godsdienst en de wetenschap gelijkelijk hefhebben en voor deze hunne liefde degelijke gronden weten aan te voeren ? Is de moderne richting in ons vaderland ten eenemale machteloos gebleken in haar streven om den godsdienst , der kristelijke vroomheid stevige wortelen te schenken in het gemoed , in het geweten , in het innerlijk leven der menschen ? Is het afkeer van den godsdienst , die al onze jongelieden bezielt , welke niet onder de vleugelen der kerk hunne toevlucht zoeken ? Is het niet bij velen enkel en alleen afkeer van de dwaasheden der orthodoxie ? Pierson zelf toont op andere plaatsen van de Nieuwe Reeks , dat hij den toestand van ons volk in zijn geheel op godsdienstig gebied niet zoo donker inziet .