(1870) Toen het reeds lang dag was , zat Carlo , nog altijd door deze gedachten gefolterd , in eenen grooten leuningstoel neder .De schoonheid en heerlijkheid , waarmede de zon in den blauwgekleurden hemel stond te prijken ; de zachte koelte en de aangenaamheid van eene menigte bloemtuilen , welke hunnen balsemenden geur in het vertrek uitwasemden ; niets kon zijn oog bekoren of zijn hart verkwikken .Het gedacht alleen zijns ongeluks , het gedacht der ontrouw zijner echtgenoote vervulde zijnen geest en maakte hem onbekwaam , niet alleen om aan de schoonheid der natuur gevoelig te zijn , maar zelfs om aan iets anders dan aan zijn ongeluk te denken .