(1911) ’ Hij eindigde en zijn woorden vol van list Vonden te maklijk ingang in haar hart .Haar oog week van de vrucht niet , die te zien Alleen verzoeking was , en in haar ooren Klonk nog zijn overredend woord , gedrenkt Met reden , en met waarheid , naar haar scheen , Het middaguur kwam midlerwijl , en wekte Scherpe eetlust , nog geprikkeld door de reuk Zoo geurig , van die vrucht , die met begeerte , Tot tasten nu , of proeven , al geneigd , Haar hunkrende oogen tergde ; maar een poos Nog wijlend , peinsde zij dus in zichzelf .‘ Groot zijn uw deugden , zeker , schoonste vrucht , Hoewel de mensch ontzegd , bewondrenswaard .