(1840) Om dezen tijd van den dag verlaten zij het minst gaarne de schaduw , waarin zij met de ooren klappen , de beenen over elkander kruisen en wrijven , het kolossale ligchaam heen en weder wentelen , kortom in gedurige beweging zijn , tot dat zij iets vernemen , hetwelk hen ontrust .In dit geval schijnen zij zich voornamelijk op hunnen reuk te verlaten ; zij draaijen de trompen naar alle rigtingen , en trachten de streek te ontdekken , van waar de storing komt .Is hun de wind gunstig , zoo zijn de trompen weldra in de juiste rigting stijf uitgestrekt , en geheel de troep verwijdert zich zoo snel en zoo stil mogelijk ; evenwel zullen zij daarbij nimmer een jong achterlaten .