(1908) En als het stuk af was , greep hy naar zyn Zola , naar die levend by den nek gegrepen en voor de stupide menschheid in de hoogte gehouden menschenwereld van Zola .Dan koortsten in zyn hoofd die dronken kerels , die naakte vrouwen in geurende serres , die bloote wyvenbuiken onder den wyd - grooten hemel .Had hy een roman van Zola te lezen , dan wist hy van geen eindigen ; dan , gebogen over die van hartstocht brandende pagina ' s tot vier , vyf uur in den morgen , ging hy dronken van de verbeeldingen dier bladzyden te bed , droomde half sluimerend voort in dat met schaduwen doorspookte lantaarn - nachtelyk , in dat met zonnevonken gepoederd hel - lichtend dag - Parys .