(1912) De panama in de nek en de kleederen los , omhooglonkend , zit éen in de rieten stoel tot haar te zwetsen , die roerloos blijft behalve met de hand die bloemen biedt , en even een lach mimeerend .Toch koopt de jonkman op het einde een bloem , die hij voor zich op het lichte tafeltje laat liggen , waar ze nu geurt in de zwoele grijze nacht .De Dood Dit huis van plezier was niet het eenige in de straat , maar het beviel ons best , zooals ik hoop u in de volgende beschrijving te doen begrijpen .