(1913) Dc slijperkens riepen en vloekten , staken hunne vuist uit naar Nonkeltje en kwamen jouwend op hem toe .Maar hij , de breede borst vooruit , bewust van zijne spierkracht in de jeukende vuisten , een reus gelijk , en aan die woelige tooneelen gewoon , ging rechtop vóór het zwijgende orgel staan , de breede petklep voor zijne oogen die glinsterden als vurige katersoogen op een pikdonkeren zolder : - ‘ Van ' t oogenblik dat ge fatsoenlijk zijt doe ik doordraaien ! ’ - ‘ Zijn wij niet fatsoenlijk , gij beer van een vent ! ’ Roepen deden ze wel in eene taal klinkend van de sakkerdomme ' s , maar vechtensgezind waren ze niet , en omdat de weggestootene dansers zich niet te zeer misnoegd toonden , zei Nonkeltje stil door de kalmte die hij met zijn manhaftig - liever buitensmijtershaftig - ingrijpen verkregen had : - ‘ Postje , doet ze maar doordraaien ’ .En Postje kreesch heesch en schor : ‘ Allée ! Nog eens polka ! Alleman in den bak ! Vooruit ! Hop ! ’ Daar werd schetterend een militaire marsch afgedraaid met volle springende en hortende noten , als bliezen er tien dorpsfanfaren te gelijk , een marsch die de Vloeren zoo dikwijls op zijne harmonica gespeeld had als hij voor de vol - rozen en linten - stekende lotelingen stapte , en dansers en toeschouwers , ' t zong allemaal begeesterd mee , terugdenkend aan dien zaligen tijd dat ze nog mochten loten gaan en , daar ze gespaard hadden voor dien dag jarenlang , hun verdriet verzuipen of van blijdschap zich konden zat drinken , stiebelzat als een Polak : Honderd zes en dertig , Moeder ' t is geen erg , Vader maakt toch geen verdriet Want ze hebben mij nog niet ! - ‘ Zie , nu speelt ze hard ! ’ zei er een tegen Stafken .