(1906) Maar toch bleef het geluk doorzingen , rustig te midden van het stormende deinen ; nu eens als een enkele zoete stem vol van raadselachtige teerheid en kracht alsof er een engel was opgestaan en den vrede bazuinde door het wilde heelal , dan weer zwaar en diep en plechtig alsof een wijs man sprak van een wonderbare berusting .Tot de extase te machtig aanzwol en alle bijzondere klank met haar sproeienden , ruischenden regen bedolf .En opeens weer stilte , dan de trillende mengeling van kinderzang en ijle , hoog - zwevende orgeltonen .