(1859) ( LXV .) Moet staal en steen , en aarde en zee vergaan , En velt verganklijkheid het alles neder , Hoe , schoonheid , zult ge in zulk een strijd bestaan , Gij , als een bloem zoo krachtloos en zoo teeder ? Hoe houdt ge stand , o geurge zomerlucht , Als ' t baldrend weêr u grimmig zal bestrijden , Daar burgt en rots , hoe duurzaam en geducht , Bezwijken voor de wisseling der tijden ? O schriklijk denkbeeld ! Hoe ' t kleinood behoed , Dat slechts de tijd ons schonk om ' t ons te ontvreemen ? Wat sterke hand weêrhoudt zijn snellen voet , En wie zal Schoonheid in bescherming nemen ? Niet één , zoo ' t wonder niet alom weêrklinkt , Dat steeds mijn Liefste in zwarte lettren blinkt .9 .