(1865) Steek uw hoofd nog eenmaal binnen in het woud ; duw met uw handen weg de takken , de heesters , het dichte hout ; snuif nog eens den wilden geur op dien zij bevatten ; dring door tot hun binnenste en spreek hun nog eens tot het hart .Want de winter met zijn sneeuw , zijn gierende buijen , zijn windvlagen , zijn koude is daar : straks als gij het gesloten vensterluik openstoot , ziet gij cette grande nappe blanche qui s ' est étendue en silence sur la campagne , en de eenige bloemen die gij dan nog kunt zien , zijn de sneeuwklokjes ; gij met uw scherpziend oog ziet ze , des touffes entières recouvertes d ' un seul bloc de neige : toutes ces fleurs riantes ainsi voileés et se penchant les unes sur les autres semblent un groupe de jeunes filles surprises par une ondée et se mettant à l ' abri sous un tablier blanc .Hoe dikwijls zien wij u in onze verbeelding daar wandelen in de vlakten van Bretagne , als de noordenwind loeit door het woud , en daaraan zoo diep gekerm ontlokt : gij ziet de boomen woe - dend zich te weêr stellen tegen de winden , en toch , hoe somber de elementen der natuur zich dooréén warren , het is nog betrekkelijk schemering van licht , vergeleken bij den nacht die uw geest heeft gedrukt ! Menigmaal hebt gij uw meester Lamennais bespied .