(1896) Ik zag die wufte mij ontzweven ; Ik weet te wel , mij keert zij niet ; De minne voegt in lentes dreven , De droevige eere wijs te leven Is wat mij , grijsaard , overschiet .Doch klimme ik vast , wie durft het laken , Vervrolijke ik der jaren vlugt ? O Venus ! die het schoon doet smaken , Mag mij uw lust niet langer blaken , Gun nog ' t gezond verstand genucht ! Een zoete waan beurt me op zijn wieken , Uw boschje groent weêr voor mijn geest ; Die weelde zou naar wulpschheid rieken ? Alsof de wijssten van de Grieken Geen plaats u boden op hun feest ! Verzachte , als de ernst mijn blik verduistert , Uw schalkheid vaak mijn straffen toon : De daggod zingt , de hemel luistert , Maar als uw zoete lach hem kluistert , Eerst dan bewonderen de Goôn .Leer mij die zoete zangen kwelen , Die steeds behagen zoo als gij ; Moge er een tooverkracht in spelen , Als gij zoo mild wist meê te deelen Aan lief en leed in ' t schoon getij ' .