(1918) Zij dankte mij met schoone , lichtstralende oogen , zei dat ze niet de minste pijn had , klopte de sneeuw van haar donkeren pelsmantel , haalde , met het touw , het sleedje weer bij .Om haar heen , in de prikkelende atmosfeer en de zon , zweefde een subtiele , heerlijke , héérlijke lucht van viooltjes .Daar stond ik .