(1852) De tweede watervloed ontglijdt aan het Ericmeer , men zou bijkans zeggen , met een stil vertrouwen , wanneer men let op hare bestemming , even als somtijds het denkend schepsel onwetend en zonder omzien voortijlt ten verderve .De vloed omarmt , als in innige liefkozing , eenige schoone eilanden , neemt in haren boezem den Tonemante en Unnekuqua op , kleine beekjes die ruischend en murmelend uit de wildernis komen aanspringen - en vloeit , door het heerlijke groen harer oevers dringend , verder en verder voort , tot zij het Ericmeer verre achter zich heeft .Het stroombed begint hier wat af te hellen ; men bemerkt eene ligte en aanhoudende trilling op de oppervlakte van het water , alsof het zich bewust werd , welk gevaar het te gemoet snelt Het trillen wordt sterker , het worden golven , en plotseling schiet het zonder ophouden voort met eene vreesselijke snelheid .