(1896) Háár zedig kopje , met dat sierlijk oor , Die rijke tressen , lieven mond en zoekende oogen , Schijnt als naar bloemen en naar kinderen gebogen ; Blikt ze op - tot in haar smart is zonnegloor , Zoo zeker als er - lácht haar Vader even - Een wenkbrauwfrons op volgt uit zucht tot tegenstreven .- ‘ Maak het mijn oudje - , en maak het Mijntje niet te druk , ’ Vermaant hij zorgzaam , met een vrij gevoel ' gen ruk Aan ' s jongskes oor ; en tot de vrouwen : ‘ binnen práten ! ’ En , nageblikt door Jan wien we aan zijn ongeluk En de ' arbeid en den Baas wreedaardig overlaten , Treedt blazend van de warmte en doof van ' t kuipgedruisch Ons zestal ( hond en kat telt meê ) in ' t koele huis ; Met de ' arm om Mijntjes leest - Kaatje opp ' rend van haar trouwen ..