(1896) Of is ' t u reeds ontgaan , voor mij zoo strenge grijze , Hoe ' t schitt ' rend bal ons streelt , als ' t jeugdig hart bemint , De dartele muzijk der feestelijke wijze Het meêsleept , ' t oog niet vraagt wat zon er buiten rijze , Daar ' t schooner zonnen vindt .Mij heugt , hoe ' k aan mijn arm de bruine maagd zag hangen , Haar lieve aanvalligheid , haar ongeveinsde schroom , Het jagen van haar borst , het tint ' len van haar wangen , De weelde zonder naam , het onbestemd verlangen , Ach , folt ' rend is die droom ! III En waarom beide op eens ! Gelijk zich golven jagen , Verdringen zij zich nog in ' t wolkenloos verleên , Lief waart ge , o blonde ! mij in zoele zomerdagen , Wanneer we in ' t blaauwe meir het zonlicht zinken zagen En de aarde hemel scheen ! Wanneer dan ' t windje zuchtte in ' t ruischend loof der dennen , De nacht met vonk ' lend kleed aan d ' effen hemel trad , Behoefdet gij geen krans , geen hagelwitte pennen Om u voor engel Gods door hem te doen erkennen Die aan uw zijde bad .De hemel wordt beneên slechts door een hart begrepen Als ' t uwe , rein als sneeuw en kuisch gelijk het licht , En de onschuld weet alleen door lied en toovergrepen Op kunsteloozen harp de zielen meê te sleepen Tot waar het aardsche zwicht ! IV De band die ons verbond blijft nog de harten binden Trots ' t ijlen van den tijd , en ' t scheiden van het lot ; En vlogen naar mijn wenk de vloeden en de winden , Zou beider ranke boot een veil ' ge haven vinden , De rust , de vreê , ' t genot .