(1904) De druivengeur Florence , hoe prikkelde ze mij zoet door de lucht ! Want ik wist dat ik niet zag een arkadische landjuweel , ' n bijbelsche idylle , maar een maatschappij van ontbloeide krachten , en alle levensessence gesocialiseerd .' t Was mijn Verbeeldings - ruit die doorgloeid lag van zonnegoud en m ' n venster dat dampte in een rooden toover van glanzen ; ' t was mijn Verbeelden dat mij een venster gebouwd had , ombloemd van geur en groen , en dat mij daar àchter een leven liet zien , als één droom .Maar m ' n klaar - lichtend verstand kwam er bij en zei : ‘ wees gerust , wat er ook met je gebeurt , ik blijf rustig in je leven .