(1876) van Vloten als een toonbeeld aangehaald : het laatste overtreft , dunkt me , het eerste nog , en de poëtische dictie bereikt eene hoogte , waartoe Poirters zich anders zelden verheft .Wist ik , o zoete Godt , dat Gy hadt groot verlangen , Om my te zien in ' t goud en stijf in rijk cieraet , En tusschen leliemelk schoon ' roosen op mijn wangen , En ' t hulsel van mijn hooft staen branden door agaet ; Wist ik dat uw vermaek de peerlesnoeren waeren , Die zilvre douwe - vrucht van ' t Indiaensche strandt , Gy soudze heden zien gevlochten door mijn hairen , En vonken op mijn borst als hellen diamant ; Wist ik dat U behaegt het muscus van die rijken , Daer speceryen - locht maer geur en roosen blaest , Ik parfumeerde strakx heel ' straeten en heel ' wijken , Zoo dat een ieders reuk wiert hemelswijs geaest .Maer neen , Gy acht een ziel , die ievert uw geboden En in ' t oodmoedig kruys stelt al haer hooverdij , Meer als die wakker is en droomt van nieuwe moden , Van dat waer poppegoed en valsche kremerij .