(1894) De oogen , koolzwart en groot , zijn thans ingezonken , en hebben den ouden gloed bij de zware taak , die op hare schouders kwam rusten , sinds ze huwde , grootendeels verloren .Nog trilt er een flikkerende lichtstraal over het naar ' t achterhoofd weggestreken hair , ' t welk in een breeden knoop op den nek is vastgebonden en weleer in dagen van maagdelijken bloei met welriekende bloemen behaagziek versierd werd .Nog valt de fraaie ronde golving van hals en schouderen te bewonderen , schoon reeds de nek gebogen werd en de lichtroode kabaai met treffende trouweloosheid de vermagering der geheele figuur verraadt .