(1896) Hoe welkom waar ' een rassche dood ! Gelukkig wie de hand der rede Niet in zijn jonkheid van zich stoot , Zijn borst bewaart in onspoed vrede , Zijn moed wast aan met elken nood ! Vergeefs zocht Rudolf dien te ontvonken , Nooit was hem ' t leven strijd geweest , Hij had den zwijmeldrank gedronken , En vond een kerker voor een feest ! Teruggaan , strijden en verwinnen ? Hij wenschte , wilde ' t - konde ' t niet , Hoe zal zijn hart een wereld minnen , Die hem , de onschuldige , verstiet ? Hij gruwt terug van ' t wreed verschiet , En treedt den toovercirkel binnen , Verbeeldings onbegrensd gebied ! Dáár is de bank van ruwe zoden , Waarop hij menig lentedag In zoete droomen nederlag ; Hij is er doelloos heengevloden En stemt er ' t speeltuig als hij plag ; - Maar ' t is , alsof des maanlichts stralen Met held ' rer glans op ' t groene mos , - Den tooi der vaad ' ren van het bosch , - Met sneller drift door ' t loover dalen .Het woud had nooit zoo schoon een dos ; Er aêmen duizend zoeter geuren , Dan immer ' t westewindje dronk ; De nachtviool schijnt bij den lonk Der starren ' t hoofd omhoog te beuren , En slaakt zijn luit een ' wilden klank , Daar geeft de vloed dien schooner weder En tevens ruischt het zacht en teeder : ‘ Uw bruid verbeidt u reeds zoo lank ! ’ Een felle glans verblindt zijne oogen , Hij rijst van schrik , wat wilde droom ! En toch ! nog eenmaal naar den stroom Gezien - hij heeft zich niet bedrogen , Dat is de schoone die hij dacht ! Die blonde maagd , van licht omgeven , Die met gesloten lippen lacht .Wat zoete schaamt ' ! wat weeld ' rig leven ! Een groene rank om ' t lokkig hoofd , Een sluijer , luchtig omgeslagen , Zijn al haar tooisel ; wie zal ' t wagen Te schetsen wat hij zich belooft ? Maar neen , er tintelt uit haar oogen Een hemelsch vuur , een hooger gloed , Hij werpt zich neder aan haar voet , - De maagd schijnt door zijn beê bewogen , Doch wijkt terug in vluggen spoed ; Hij volgt haar .