(1873) Clara ' s wezen is verhelderd , Trotsch verheft zij ' t zwierig hoofd En haar blik wordt door geen glansen Van het heldre licht verdoofd .Blijde stapt zij tot het venster Uit het woelige gerucht , Om een stond ' t genot te voelen Van de geurige avondlucht .Zachtjes plaats zij hare hinden Op het ijzer van het raam ; Doch een gil ontvliegt haar boezem Bij het hooren van haar naam .