(1845) Myn hair dat rees te bergh , en aan een ijder hing Een droppel nats : het zweet begost mij uit te breeken ; Mijn lijf wert kil , als ijs ; ik wou , en kost niet spreeken , En schoot uit mijnen droom , al beevende en bevreest ; Greep toe , en zocht vergeefs t ' omhelzen haeren geest , Die door mijn armen droop , en weghstoof uit mijn oogen , En liet me heel verbaast , en van het spook bedrogen .Wie ziet , wie gevoelt hier niet allerduidelijkst , bij dit meesterlijk geschetste tafereel , den toestand dezer vrouw ? En waarlijk niet minder teekent ons de Puikpoëet Bilderdijk den wellusteling , en diens rampzalig uiteinde , in de onderstaande keurige dichtregelen , met welke ik van mijn onderwerp afstap , en deze korte Verhandeling besluit : Zie ' t bandloos loshoofd , dat , verzonken in den lust , Zijn heete togten viert en meer dan dierlijk bluscht ; In hoerenschoot bij schoot zijn jeugd ten roof komt brengen , En zelfs aan ' t stinkendst vuur zijn vleugels waagt te zengen .Hoe baadt hij in ' t vermaak ! hoe stort zijn ziel zich uit ! o Zalig , wierd zijn drift in ' t eerst vergrijp gestuit ! Maar neen , hij mag , verdwaasd , in ingebeeld genieten , ' t Onschatbre levenssap balddadig gaan vergieten .