(1915) Langzaam kwam een groenteschuit gevaren .Beurtelings glijdend van schemer in dagglans , veranderde hij in een helder doorfonkelden ruiker , of jonge , bonte bloesem bij bedekte zon .“ Hoe mooi ” , zei ik stil voor mij henen en met deze woorden begon dat stom gesprek tusschen mijn ziel en mijzelven , dat van toen af voortdurend mijn kostbaarst geluk is geweest .