(1852) Hare lange wimpers befloersden gedurig haer oogappel en slechts nu en dan kon zich haer schemerende blik naer my wenden .De aendoeningen des dags , de koude des nachts hadden haer afgemat , en de warmte des vuers , de scherpe reuk der schadden , maer byzonder myne teedere troetelingen goten haer eene weldadige kalmte over het gemoed .Weldra beantwoordden hare lippen den zoen niet meer , dien ik er soms op drukte , en hare ademhaling werd regelmatig en stil : ze sliep .