(1837) Ugo Foscolo .Wat staart ge op ' t zwellend goud der volle druiventrossen , Gekweekt in zuidelijker lucht , Wat smacht gij naar de zoele lentezucht , Die geurig zwiert door mirte - en lauwerbosschen ? Wat ijlt gij naar het wonderschoone land , Waar ' t marmer leeft , en in bezielde trekken Een hooger schepping doet ontdekken - Een Godenrij , gevormd door menschenhand ? ' t Moog ' zalig zijn , in mijmerij verloren , Bij ' t plassen van Blandusies bronkristal , In ' t zacht geruisch van beek of waterval , Te wanen , Flaccus luit te hooren ; Of , als de maan door ' t ridslend loover blinkt , Cythere zelv ' der nymphen dartle reijen , In ' t schemerlicht , ten dans te zien geleijen , Waar maatgezang , schalmei en veldfluit klinkt ; ' t Moog ' zalig zijn in ' t welig gras te duiken Bij zonnebrand , - beschaâuwd door groen en goud , ( Door loof en vrucht van ' t frissche oranjewoud ) , ' t Falerner nat te plengen uit de kruiken , Terwijl een maagd , in luchtig plooijend kleed , Met gitzwart haar en hooggebloosde wangen , De citer stemt tot teedre liefdezangen , Maar ' t minnelied om ' t mingekoos vergeet ; ' t Moog ' zalig zijn , op d ' effen ' waterspiegel , Bij ' t roeigeplas , te drijven voor den stroom , Terwijl ' t vulkanisch vuur en vloed en zoom Met kleuren dekt en schittrend lichtgewiegel , Terwijl der sterren heldre glans Verbleekt voor ' t vuur der onderaardsche kolken , Of , d ' afgrond trotsend , dwars door rook en wolken , Nog schooner vonkelt aan den trans : Doch droef en vreeslijk is ' t ontwaken , Als we , in dien zoeten droom gestoord , Den mensch aanschouwen in dat godlijk oord ! Den berg gelijk , wiens woest en vreeslijk blaken Den blaauwen hemelboog bestormt , Wiens bruisend erts bij ' t zengend gloeijen , Wat heerlijk zich verhief , ter neêr werpt onder ' t vloeijen , En ' t paradijs tot woestenij hervormt .Gelijk zijn taal , zoo is hij , basterd van ' t verleden ; Bezwijkende onder ' t wigt der ouderlijke faam , Den glans onwaardig van zijn ' naam , Een puinhoop , als zijne omgewoelde steden : Oud - Romes moed werd bloeddorst ; zucht naar goud , Zijn gloriezucht ; lafhartig pralen , Zijn edel zelfgevoel ; en ' t krachtig armverstalen Der jeugd , werd dartelheid en wulpsche minnekout .