(1845) Rapen zijn een der oudste geregten ter wereld , en doen u ons bestuur onwillekeurig mannen toewenschen , als de Romeinsche Republiek er in de dagen van haren eenvoud en harer grootheid voortbragt ; maar hoe vurig ge , bij vrijer instellingen , meer onafhankelijkheid van geest wenscht , die voor minder behoeften veil is , denk er eens aan , als die ongelukkige vergelijking u van het kannibalen - maal gruwen doet ! Het is wel , zoo gij , onder een ' van beide jammeren , den lust overhoudt , om op te merken , dat de proeven , die ons volk bijwijlen van Oostersche beeldspraak neemt , doorgaans afgrijsselijk uitvallen ; na Hamakern ' est pas orientaliste qui veut ! Gij ziet , ik ben billijk , al geldt het ook mijne gunstelingen ; want waarom zou ik schromen , thans dien naam te geven aan de velerlei verrassingen , die in roep of kreet tot mij komen , van den bitteren eersteling onzer velden , van het radijsje af , tot de laatste , scherpe vrucht onzer hoven , de rammenas , toe ? Er ligt een zomer tusschenbeide , de keel des volks zou het u vertellen , zoo gij hem niet zelf gezien , niet zelf genoten hadt ! Naauwelijks mag het eene meisjesstem heeten , dat snerpende geluid , ' twelk u in het vroege voorjaar des ochtends aan het venster door de leden vaart , en uit deernis , hoop ik , ‘ een bosje roode of witte ’ koopen doet , ware het ook maar om het kind te vergelden , dat het u de komst der lente geboodschapt heeft .Mild , daarentegen , schier melodisch , zou ik willen schrijven , klinkt de roep des mans , die , bij invallenden avond , den herfstwind de a ' s van zijne rammenas verre dragen doet , - als de zonneschijn langer geduurd had , ze zouden tot zang zijn verzacht ! En zal ik ze nu optellen , de tallooze verkwikkingen , welke de arme langs uwe deuren vent , zonder er zich zelfs over te verbazen , dat gij die in overvloed genieten moogt , terwijl hij ze zoo schaars smaakt , terwijl zoo vele van deze hem zijn ontzegd : de welriekende aardbezie , de verfrisschende kers , de druiven , waarop de dauw nog ligt , de china ' sappelen , die het Zuiden ons zendt , de - maar waar zou ik eindigen , als ik ook slechts een honderdste der tooneelen vor uwen geest wilde roepen , waarop de gevleugelde verbeelding ons verplaatst , bij het hooren van eenen der klanken dier toonladder , welke van behoefte tot weelde reikt ? Ik zou haar de onafloopbare willen noemen , want de eerste daalt zoo diep , en de tweede steigert zoo hoog , dat de gulden middelstand van de beide uitersten schier geen begrip , ik meen , er schier geen oor voor heeft .Afwisselendst aller panorama ' s , beschaamt , bij een oogenblik nadenkens , de reeks van landschappen , die uwe oogen voorbijgaan , den staf eens toovenaars ; hetzij de meloen u den blik doe slaan op de zonnige broeijerij , hetzij de morel u aan de noordzijde des kasteels haar donker loover prijs geeft - doolt ge beurtelings om , waar Holland op zijn smalst , oceaan en meer elkander hoort beroepen , of weleer de kerkvoogd van het Sticht het weêrgalooze landschap zijne warande noemen mogt - verlaat ge zelfs den vaderlandschen grond , om Italië in te zweven ; .