(1904) De Levende .Als de wijde barre stranden Ligt mijn boezem op de wereld , Aan de golven , aan de stormen , Aan de bulderende zeeën - En zij sturen hun getijden Over mijn geteisterd lichaam - En hun zoute doode oogsten , En hun zwart - gebeten wrakken , En hun harde schelpen schuren Aan mijn hart en aan mijn harsens - En uit iedre diepe horen Ruischt een koor van eeuwigheden - ! Als de glanzende valleien Golft mijn boezem op de wereld , En haar lichte vuurge zaden Vallen van haar heete lentes In mijn poriën die dampen , In mijn aders en mijn vaten - En zij bloeien uit mijn oogen , Al de bloemen van de wereld , En zij hangen uit mijn handen , Al haar opgezwollen vruchten - En ik lig er hijgend onder , En ik kan niet ademhalen - ! Als de duizelige rotsen Staat mijn boezem op de wereld , Met zijn ijle witte toppen , En mijn hoofd hangt in de wolken , En de neevlen van de laagten Paarlen om mijn bleeke slapen - Tot zij schreiend samendropplen , Tot zij bigglen naar beneden , Tot zij schuimend overloopen En als ruischende rivieren Stroomen naar de horizonten - En mijn bange kruin verbijstren - ! Als een bosch van holle boomen Rijst mijn boezem uit de wereld - Alle zuchten , alle klachten , Alle wilde woeste galmen , Alle kreten van dit leven Schreeuwen door die schorre pijpen - Uit de sidderende wortels , Door de donderende stammen , Tot de bruisende bazuinen Van de dolgeworden kronen - En een vlucht van donkre vleugels Loeit er door mijn levend lichaam - ! Aarde ! aarde ! blaas ze henen - Al die golven met heur oogsten - Demp die diepbebloeide bedding - Laat die toppen nederploffen - En die hemelhooge boomen ! - Laat mij zinken in de golven , Laat mij sterven onder bloemen , Laat mij glijden uit de hemel , Laat mij heengaan op de adem Van die woedende gezangen - - Dat ' k uw zwarte schoot kan vinden Om er eeuwig te gaan slapen - ! XXXII .Groene Begonia .