(1889) Niets verbrak de stilte , dan de zachte , schier onhoorbare ademhaling der biddende vrouwen , dan het voortschuiven der koralen van haar rozenkransen en van tijd tot tijd het eigenaardig knetteren der kaarsen of het getik van een zich loslatend stuk was .Daar heerschte in de kleine ruimte waarin nog de blauwe , geurige adem der wierook hing , een kalmte , welke men nergens vindt dan in het huis des gebeds , een stilte zoo zacht en heilig , dat slechts het geruisch der wieken van de hier voor Gods aanschijn in aanbidding neergezonken Cherubynen , waardig zou zijn het te verbreken .Zacht en schier onmerkbaar stond er een slanke vrouwengestalte op , die dicht bij het altaar eenigen tijd roerloos had geknield ; zij wierp een vluchtigen blik op de kleurige schaduwen , welke het invallende zonnelicht op den vloer teekende , als bevatten zij voor haar een waarschuwing dat het tijd was , haar gebed te staken en huiswaarts te keeren .