(1868) Dalima was echter nog de meest bedaarde ; of liever , zij was onverschillig .Wat kon het haar deren , hoe deze storm afliep ? Had zij niet sedert lang een vreugdeloos leven geleid , en als het ware in ballingschap onder lieden verkeerd , die haar als eene verstokte zondares beschouwden , omdat zij de leer van Allah ' s goedertierenheid en barmhartigheid zoo maar niet op eens verkoos aan te nemen ? ‘ Allah ' s barmhartigheid ! ’ dacht zij bitter ; ‘ zie eens hoeveel bloed daarvoor wordt gestort , hoevele menschenlevens er voor worden opgeofferd ! Adiboeddha was alleen met reukwerk en bloemen tevreden ! Zelfs de strenge godheid Siva , die in bloedige offers behagen schiep , eischte zooveel niet als die Allah der Mohammedanen ! ’ Sinta was daarentegen luidruchtiger in haar kommer .Die woestaards konden immers binnendringen en alles vermoorden ? Verkeerde hadji Djamal , haar redder , haar echtgenoot , niet in groot levensgevaar ? Nu eens bad zij vurig tot Allah , tot Mohammed , ja zelfs tot Gabriel ; dan weder barstte zij in hartstochtelijk geween uit en wrong krampachtig de handen .