(1913) En altijd zoek ik goud , en zoekend goud Zoek ik en vind mijn rijke deel van pijn , En uit mijn pijnen haak ik naar den dood , En voor het goud , dat ik met pijnen won , Koop ik het brood , dat steeds weer leven geeft ; En dood en leven , vreemd en dicht verstrikt Werden ten laatst voor ' t langzaam mijmrend hart Eén beeld , van winst van pijn en eind van pijn , Ik leef zóó stil in ' t vreemd geweven web Van leed om leven , leed dat sterven wil , Van kracht tot leven , die ' k uit lijden win , En leven , dat dan zelf den dood begeert , - Dat iedre morgen mij denzelfde ziet , Die nooit meer hunkert dan naar ' t eind alleen .En eenmaal , als de groote Trooster komt , Zal hij mij kussen in de diepe schâuw Der boomen aan den zoom der beek , wier zang Mij slaap zong in de koele zomernacht ; - Daar lig ik laag , als vroeger , aan den grond , Mijn handen stil gevouwen op mijn borst , Mijn oogen open , starend naar den gloed Der ster , die blank door ' t ruischend lommer , zacht En zorgzaam - stil mijn rustend hoofd beschijnt , Daar lig ik laag , in de effen eenzaamheid , Die lijdt noch schreit , die stilte , die alléén Mijn wankel lijf , mijn moede hart verlangt .Ik koos dit gedicht niet als het kenmerkendste voor den geest van den bundel , maar als een van de schoonste eruit , en het spreekt vanzelf , dat één keuze uit een boek , dat zooveel schoons bevat , altijd vrij willekeurig moet zijn .