(1912) Of Cremer iets te danken heeft gehad aan een of meer dezer voorgangers , weten wij niet ; in allen gevalle is hij de eerste Nederlandsche schrijver , die de dorpsnovelle tot een genre heeft verheven ; het landvolk van een bepaalde streek uiterlijk en innerlijk , in zijn taal en zijn omgeving heeft waargenomen met een liefdevolle aandacht als niemand vóór hem ; hen uitgebeeld in hun gelooven , denken , gevoelen , handelen en spreken zóó dat zijne tijdgenooten , ook de hoog ontwikkelden , er verrukt van waren en dat het nageslacht hem nog in menig opzicht kan bewonderen .Wat hebben onze ouders , Cremers oudere tijdgenooten , die novellen bewonderd en lief gehad ! Ze lezen of hooren lezen was reeds een genot : die boeiende of spannende verhalen van stevige , welgedane boeren met hun flinke , heldere wederhelften , hun krachtige zoons en ‘ snuuperige dernjes ’ , wier deugd en braafheid zoo scherp uitkwam tegen de figuren van rijke , hoogmoedige boeren , nijdigaards of slechtaards , die een verradersrol spelen .Het zoetvloeiend Betuwsch pakte in ; reeds de namen der verhalen deden dat : Wiege - Mie , Deine - meu , Kriekende Kriekske , Pauweveerke , Bruur Joapik , Oan ' t kleine Revierke .