(1845) Het opperkleed golft langs zijn forsche leden , Thans door de smart en d ' ouderdom gekromd : Zijn trouwe harp verzelt hem op zijn schreden , Maar ruischt niet meer , haar toon schijnt lang verstomd .Wie is hij ? o Kent gij den Bard niet meer , Wiens rijke zang de wereld eens bekoorde , Die , vol gevoel , naar iedren toonval hoorde ; Herkent ge in hem den Zanger van weleer , Die , telkenmaal , wanneer de lente bloeide , De luite nam en haar het welkom zong , Terwijl hem ' t hart van louter weelde gloeide , En in zijn oog de traan van eerbied drong ? o , Hadt ge toen dat fonklend oog aanschouwd , Dien zaalgen lach , die om zijn lippen speelde , Als hem de geur der veldviolen streelde , Als ' t voglenheir den wildzang zong in ' t woud ! o , Hadt ge toen zijn lofgezang vernomen , Dat , zacht en teêr , soms diep en forsch van toon , Allengs zich huwde aan ' t klatren van de stroomen , Of statig rees , als wierook voor Gods troon ! En weêr is ' t lente en blaauwt de hemeltrans , Een milder lucht vervult de groene dalen ; Weêr schiet de zon een ' vloed van purperstralen , En wiegt zich blad en twijg in middagglans ; Weêr stijgt alom ' t gezang der woudkoralen , En strooit Natuur haar schoonste bloemen uit ; Weêr klinkt het lied der herders in de dalen , En gonst de bij , of rust op plant en kruid .De blonde jeugd , op ' t veld ten dans geschaard , ' t Gevederd koor , verscholen in het loover , De heldre bron , het prachtig lichtgetoover , En woud en beek en dreef en bloemengaard , ' t Schonk rijke stof den Zanger voor zijn zangen ; ' t Vroeg alles wel : ‘ Hebt gij voor ons geen lied ? ’ Maar roerloos bleef het elpen speeltuig hangen ; De Dichter zwijgt , hij zingt de lente niet .