(1898) William lag steeds op den rug uitgestrekt , en , uit den staat van verdooving ontwaakt , druilde hij en zag onbepaald door het venster naar de oneindige blauwe lucht en dacht wat alles daarbuiten gebeuren mocht .Dan viel zijn oog weer op den kleine naast hem , immer roerloos , doodsbleek en zonder een klacht - en op die lange rij witte bedden met die pijnlijke lichamen erin , en die ruizelende stilte van den namiddag nu ..