(1801) En ware de Mensch tevens bedagtzaamer omtrend zigzelven , ook in het verkiezen zyner vermaaken en uit - spanningen , die hem deeze waereld zo voortreffelyk kan opleveren ; en veragtte hy die woeste genoegens , die den vrede der ziele stooren en verwoesten ; nimmer hoorde men alsdan deeze Aarde een Rampwoestyn noemen ; ' t welk zy nu niet zelden voor den dwaazen mensch is , die Godsdienst en Zedelykheid veragt , en dus zyn waar geluk met voeten treedt .- Ik kan my niet onthouden , met eene Vaderlandsche Dichteresse te spreeken : Wie onbedagt een Roos Van ' t bloeijend struikje zoekt te breeken , Voelt scherpgepunte doornen steeken ; Maar wie de lieve bloem met stille wysheid plukt , Verlustigt zig in blos en geuren ; Geen dooren zal de hand verscheuren , Die ' t lachend kind der Mey op onschulds boezem drukt .De blyde roos der levenspaden Lacht gansch de menschheid aan , maar vergt verstand en deugd .