(1897) .’ ‘ Mijnheer van Velzen begint weer , ’ sprak Witgensteyn , nu toch glimlachend , maar in vollen ernst ; ‘ men moet onder de keerkringszon geleden hebben , om de frissche opwekkende lucht van onze noordelijke gewesten recht te waardeeren .’ ‘ Ah ça , mon cher ! ik dacht dat gij de critiek tegen ' t weer voor zonde hieldt ; nu begaat gij die zelf ; of is de keerkringszon eene majesteit die men straffeloos schenden mag ? ’ ‘ Mooi zoo , Warens ! die is raak , ’ juichten allen , en Eckbert lachte zelf mee ; men draaide werkelijk al te lang in ' t cirkeltje rond .