(1854) Geloofde men zich voortyds alleen en verlaten , scheen de natuer u doodsch , de wereld u eene grenzelooze wildernis , van het oogenblik dat men bemint en bemind wordt , is alles veranderd .Alles lacht u dan toe , en spreekt u tot het gevoelig hart : de vogel die zingt , de beek die murmelt , de bladeren die ritselen , de bloemen die geuren , de zonne die schynt , de vlinder die vliegt .Dit gevoelde Liederik , want Liederik bemint : de schoone onbekende jonkvrouw heeft zyn hart van liefde doen ontvlammen .