(1905) ' t Weer was uit de gehonigde zoelte tot een waaiende storm overgeslagen en de endeloos donkere hei stak vol zwartlevende geheimzinnigheden .Het niet te ziene heikruid roerde in gestadig gefroezel en suisde leeg tegen den grond in versmoorde gonzingen , die naar alle kanten op en neer rilden onder het aamechtig geblaas van den wind ; hier en daar in den waaienden donkeren wiegelde een harige jonge masteboom stijvelik over en weer lijk een dansend geremte en de zwartwolkende bultige ruggen der zandbergskens kromden verveerlijk stil over de hei weg ; ze leken wel precies het wijduit slapend lijf van een menschenetenden reus , zoodat het bijna zeker was dat de joelende wind zijnen snorkenden asem gewierd ; als eene allerdonkerste smallange pekwolk dromden de mastebosschèn met een bruisschend beweeg tegen den donkeren einder op en vierden er een wilde kermis ondereen ; Piet zag hunne donkere koppen in eender waaiingen op en neder gaan met heelder reien en dan weer mateloos dooreenfrutselen vol onordelike wentels alsof ze ineens hun eenzelvigen dans staakten en de eene door de andere werzelden al springend .De zoetstille hemel van daarstraks was nu ook één warrelende roerigheid ; de grauwflarzige wolken dreven met verdoken haast over de lucht weg en rokken vleermuisvleugelige schaduwen over den donkeren grond , want nu en dan kroop de smalgepiekte maan , die hooger geklommen , heur onderste horen in den top van een eenzamen dikken mastenboom gestoken had , achter de natsmoorige wolkranden uit en wierp een flauwe bleekte tusschen de vluchtende wolkenschaduwen op ' t waaiend heikruid ; dat deden de sterren eveneens en hun waterhelder gepinkel roerde door elke reet en spleet der wolken lijk spookende oogskens van vreemde herkomst .