(1827) de Verjaargroet aan mijne Zusterschuringgeb .wassenbergh ! Hoort slechts den aanhef : De Wijnmaand schudt de laatste blaadren Uit haar ' verwelkten wijngaardkrans ; De nachtdauw stolt tot ijs ; de storm ruischt om de raadren Der kar , waarop we , in ' t graauw , den Winter ons zien naadren ; De Schutter spant alreeds zijn ' boog aan ' s Hemeis trans ; De zon verguldt de bruine blaadren , En spreidt op ' t neevlig kleed der schepping flaauwen glans .Of deze treffende bespiegeling : ‘ Wat ademt , moet vergaan ! ’ De tijd wordt voortgedreven Gelijk een snelle stroom , die van de rotsen stort .