(1914) Ik weet alvast : het Vlaamsch karakter heeft nooit aan oververfijning geleden , de Vlaming is altijd rumoerig en gul en strijdbaar geweest .Ik zou voor mijn volk niet gaan wenschen , dat het werd een stil en stinkend water met diepe en moerassige gronden , maar de stijgende beschaving zou toch wel een kentering tot zelfbedwang en voornaamheid te weeg mogen zetten , zoodat we weer het mooie getuigenis verdienden , dat een Italiaan ons gaf in de zestiende eeuw ; de Vlaming is in al zijn optreden krachtdadig , vaak wat uitgelaten zelfs , maar immer zwierig en hoofsch .Helaas en nu ? Wat wordt er nu binnen en buiten de grenzen van Vlaanderen gezegd ? Wilt gij een pummel , die op eigen verlaging gansendonckt en snoeft ; zoek hem in Vlaanderen , daar zijn er bij de vleet .