(1831) Verheft nu , wie dien lof moog ' doemen , Marat ' s , Santerre ' s en le Bon ' s ! Sier , Saint Antoine ! thans met bloemen Uw Robespierre ' s en Couthon ' s ! Wel heeft de vuist dier onverlaten , ' t Geweld ten dienst , langs markt en straten De bloedvaan van den moord ontplooid ; Maar woest de klaauw naar ' t kruis te steken En ' t van Gods tempels af te breken , Vermogt dat vijftal monsters nooit ! Spreek , Saint Simon ! zijn dit de vruchten Der leer , die uw orakel spreekt ? - Dat ooft is in verpeste luchten , Door kracht van helschen damp , gekweekt .Ontaarden ! doet , bij duizendtallen , Uwe offers door de moordbijl vallen , Voor menschlijkheid en rede doof ; Maar laat - wat , in een ' nacht van rampen , Nog moed schenkt met den dood te kampen - Maar laat den zwakken mensch ' t geloof ! ' k Heb nooit de knie voor kruis gebogen , Voor hout noch steen de kruin verneêrd , Maar vaak , met innig mededoogen , In dwalenden den mensch vereerd ; Doch haat en afkeer moet hen treffen , Die trotsch zich boven ' t kruis verheffen , Wier hoogmoed Christus ' naam miskent ; En vloek zij d ' onverlaat beschoren , Die , lastrend , met der Duivlen koren , In Christus ' kruis den christus schendt ! Rukt , snoodaards ! rukt dat kruis ter aarde ! Wat schenkt ge aan de aard ' voor dat gemis ? Het bijgeloof rijst zelfs in waarde , Bij ' t dwaallicht van uw duisternis .Voor ' t beeld des heils gedwee te knielen , Verschaft nog troost aan zwakke zielen , In ' s levens strijd en jongsten nood ; Maar gij , wat rust geeft gij aan ' t harte , Bij ' t foltrend wee der laatste smarte ? .