(1858) Ik ween om ' t gadeloos penceel , Zoo stout , zoo fix , zoo malsch , zoo eêl , Dat Rembrand met Van Dijk vereende ! Dat , door zijn ' hoogen geest geleid , Geen ziel noch leven meer verspreidt , Maar in de koude hand versteende ! En zou mijn hart gevoelloos zijn Voor uw zoo diepe boezempijn ? Zijn weêuw , zijn weezen niet betreuren ? Of , gants van menschlijkheid ontbloot , Aan hulploos kroost en echtgenoot Den man , den vader , zien ontscheuren ? Ontscheuren aan hun aller hoop ! Aan d ' allerteêrsten huwlijksknoop Die ooit getrouwe harten paarde ! - Ja , schrei , maar schep , al schreiend , moed ! God leeft , die weêuw en weezen hoedt , En lodewijk , Zijn beeld op aarde .Hy leeft , de Vorst , die kunsten mint ; In wien de wees een ' vader vindt ; Die Holland uit den afgrond rukte ; Die , nooit in weldaân uitgeput , Zijn Rijk met zegen overschudt , Hy , heul en toevlucht van bedrukte .Die Vorst , omstuwd van de Englenwacht Die d ' onschuld lonkend tegenlacht , Die God voor ' t Weesjen gaf te waken ; Die Koning duldt de tranen niet , Die gy , die Scheffers bloed , vergiet ; Wat kan hy , dan gelukkig maken ! Zijn gunst vliegt zelfs den wensch vooruit , Die ' t onheillijdend hart ontsluit ; Door eigen ' prikkel aangedreven .