(1918) ’ Toen begon Carlo onrustig heen en weer te schuiven , als een kind dat niet stil kan zitten onder de preek , en hij knuffelde zijn handen , of hij het koud had : - die Tommasino , altijd begon die over doodgaan .Waarom moest je altijd aan doodgaan denken , als je nog werken kon ? Maar Onòfrio mat de verte en tuurde naar waar het kerkhof , zongestoofd , vol gloed en geur en rust zich raden liet achter de statige wacht der cypressen ; hij knikte verscheidene malen , en het was , of in dat knikken een spijt zich uitdrukte , die groeide , en groeide .- Dan zakten de oogleden over de moede oogen neer , de mond trok stroef , en hij zei stug : ‘ Ieder moet maar zorgen begraven te worden , daar waar hij hoort .