(1892) En altijd , altijd maar weer velden en landen zonder einde , waar , te midden van lichte nevels , die uit den vochtigen grond oprezen , droefgeestige ossen ronddwaalden , lui en flegmatiek , zachtmoedig en sterk .Maar wat er vooràl was , gevormd uit duizende geuren : de veerkrachtige reuk der levende aarde , deze steeg aan alle kanten op , omhulde en doordrong de schepselen , vervulde de longen met een heerlijk genot , en vervroolijkte de harten .En de drie vrouwen , onbewust in verrukking gebracht , haalden op haar beurt diep en lang adem , met een droomerigen blik , die over de prachtige tafreelen der telkens wisselende landschappen zweefde .