(1837) Wanneer echter gij , zoo als ik , den tijd hadt beleefd , waarin Feith ' s zedelijke begrippen - hoe weinig logisch zij ook in zijne Leerdichten ontwikkeld zijn , - de toetssteen waren van verdraagzaamheid en verlichting , waarin het eerste tijdschrift dier dagen zijnen lof ongetemperd predikte , waarin drie vierde onzer dichters hem nazong , waarin men Bilderdijk tegen Feith overstelde , en den laatste ten koste van den eerste verhief , die overgevoeligen zouden u welligt niet minder hebben geërgerd , dan zij het den Kantianen bij Beertje deden .Of hing toen , voor Feith ' s verklaarde volgelingen , aan de waarde , die men den Zanger van Boschwijk toekende , niet alles af , wat de letterkunde in Holland den onderscheiden ' standen schenkt : bevordering van een dorp naar eene stadp - een min of meer beroemde naam - de hoop op een ridderlint ? - Immers , hoezeer zij hem voornamelijk in zijne zwakheden geleken : de platonische liefde , - de hut van klei , - en het gedurig ruischen van beekjes , windjes en blaadjes , lieten zij hem over ; deze geneugten waren nooit de voorwerpen hunner wenschen geweest , schoon zij van geene zinspreuk grooter afkeer toonden dan van de woorden van Göthe : Dichten ist ein lustig Metier .Reeds in de kraamkamer van het republikeinsche jongsken - of wilt gij liever het Bataafsch Gemeenebest - had men hooren mompelen , dat het wicht slechts weinige jaren zoude leven ; - de uitkomst bevestigde de voorspelling en een vreemdeling kwam - ik weet niet uithoofde van welke verwantschap - de erfenis aanvaarden .