(1896) Nooit zou hij meer naast haar zitten , nooit meer haar vasthouden tegen zich aan , troostend een mooi - belovend spreken in de wanhoop van haar ziek zijn .En neerbuigend boven het bed , drukte hij zijn hoofd in de kussens waarop zij had gelegen , terugzoekend den geur van haar blonde haar dat hij zoo dikwijls had gekust met smartende teerheid .Hij bleef liggen staren in den nacht die beweegloos stond om hem heen , een tastbaar - zuivere zwartheid waaruit een zachte kalmte over hem neerrustte , luidloos en zonder kleur .