(1900) Op de kentering der tijden geboren , in onze oogen nog de ondergangen van de oude werelden die verbleeken , onze lippen geplooid ten nieuwen groet en in ons hart een tweedracht van verlangen naar droomen van weleer , die wij verloren , naar de nieuwe , wier vleugels openbreken - zoo moeten wij door duistre jaren zwerven : het is altijd een strijd en een ontbreken , alles in ons beweegt zich als een vloed en somtijds zinkt het weg , alsof wij sterven .Als een , die weggevoerd wordt op een schip naar vreemde zeeë ' in wier bewogen baren hij meenge kolk vermoedt , menige klip , en aan d ' oever hem lang vertrouwd geweest staan de gespelen van zijn jonge jaren , schoon , en met edele gebaren sprekend - hij âamt den geur van hun bekransde haren , hun kleederen zijn licht als voor een feest - maar al hun doen drijft hem een droom voorbij omdat hij zich niet meer tot dezen rekent en een geluk hem roept aan d ' overzij - o makkers , zijn ook wij niet zoo gezind die gevaren op ongemeten mijlen scheiden van ' t nieuwe land waarheen wij ijlen en die het oude niet meer bindt ? Wij hebben de geluiden van weleer uit ons geplukt als uit een bosch de bloemen : zij waren schoon , maar niet in hen was meer ons eigen hart , onze eigen wereld levend .Toen het nu leeg en stil werd in onze ooren rees daar omhoog uit diepe diepte een zoemen en dit , voelden wij , zou ons gansch behooren .