(1918) Daar in de witte woning waar Jozef , Maria en het kind in vrede wonen , staat het venster open .Er brandt nog geen licht , de geur der donkere rozen hangt tot in de schemerduistere kamer , en van weerskanten van de tafel waarop brood en koffie staat , liggen in biddende houding de handen van een man en die van een vrouw gevouwen Terwijl een mannestem brommend als een hommel den zegen des hemels over het eten roept , slaan de bolle handekens van een kind een houten lepel rumoerig op de tafel .’ Deze en andere passages zijn zoo mooi omdat zij de onmiddellijke uitdrukking zijn eener ontroering en omdat daarin de schrijver noch het gevoel , noch de eenvoudige , schoone werkelijkheid getracht heeft met dichterlijke uitdrukkingen te vermooien .