(1899) En boven op de toppen der grijze rotsen stonden de vreemde Euphorbia - boomen , en staken hun bladerlooze takken als armen in de lucht .Het was alsof ze zich verwonderden over dien moord op zooveel onschuldige dieren , in de mooie wereld daar beneden , waar de roode amaryllen bloeiden , en de bloemtrossen der aloë ' s op hunne lange stengels zich wiegelend heenbogen naar de fijngebladerde acacias met haar zoetgeurende bloesems , terwijl de kleine schitterende suikervogeltjes juichend klapwiekten tusschen al die kleurenpracht ! Achtste hoofdstuk .De jachtdans .