(1892) Goudblinken als lichtlaaie vlammen in brandend gewemel de vensters der huizen in rijen van goud naast elkander één voor één in onafzienbare verte .In de wazige verte blauwt de stad weg in den lichtenden glans ; de stad die ruischt als een zee , met het geheimzinnig geruisch van de daden der menschen .De menschen komen , de menschen gaan .