(1916) Maar hij bleef zitten .Tot een weeë geur van vochtig stof hem deed ontwaken uit een droom om niets , uit een droom die geen sluimer was en zich zelf niet zijn kon .En zachtjes drupten de tranen uit zijn oogen en de onherroepelijke onmacht van zijn leven loste zich op in de schamele machteloosheid van zijn weenen .