(1819) Hoe zou ik ooit uw waarde melden ? Hoe ooit mijn dank u toegebragt ? Neen ! dit gaat boven mijne magt : God zelf moge u voor mij vergelden ! en het gedicht Bij Napoleon Bonapartes Intogt binnen Amsterdam .Waartoe dat loof , die bloemenkransen , Dat luid gejoel , die jubeldansen , Dat luchtdoorgalmend vreugdgejuich , Daar slavenketens om ons klinken , Daar zwaard en priem en moorddolk blinken , Bij ' t aaklig schor geknars van ' t schriklijkst foltertuig ? Wie is hij , die , met lauwerblaadren Om ' t hoofd geslingerd , fier komt naadren ? Een Arengzeb ? Een Attila ? Wat Oceaan van strijdigheden ! Het menschdom wordt in ' t slijk vertreden , En galmt den voet , die ' t trapt , een schaatrend loflied na ! Hoe laat ge , ô mensch , uw waarde krenken ! Wat kromt ge u op eens Dwinglands wenken , Als waar ' t een God in menschenschijn ? Ga , ga dan ook voor tijgers knielen , Waar ze al , wat hen genaakt , ontzielen , En brieschen , klam van bloed , in Zaraas rampwoestijn ! Of wijdt ge ook Koryneet uw galmen ? Siert ge ook Prokrustes ' t hoofd met palmen ? ‘ Neen ! ’ schreeuwtge , ‘ neen ! hem treff ' de dood ! ’ Doch zie : hij is ten troon gestegen : Reeds walmt de wierookgeur hem tegen ; Nu is ' t gedrocht een held en vleizucht noemt hem groot .Zoo kwist gij , met ontzinde handen , Aan ' t schuim des menschdoms offeranden , En klatergoud bekoort uw ziel .