(1900) Ge ziet van buiten door ' t gordijntjen , zoo tusschen hor en valgordijn , van ieder voorwerp slechts een schijntjen ! een onbepaalden schemerschijn ! Leest gij zijn verzen zoo eens even , zoo tusschen droom en waken in , dan speurt ge er in geen lucht , geen leven , zelfs geen begrijpelijken zin .' t Blijft alles flauw en scheemrig , donker ; - doch kom eens binnen , rust een poos : gij ziet er beeld - en kleurgeflonker en op zijn tafel geurt een roos ! We leren meer en meer af eigen - wijs te wezen ! We ‘ komen ’ binnen , we rusten een poos ; en we - genieten de rozen ! Of - zeggen : de dichter schijnt anders genatuurd als wij zijn , schijnt een ‘ ander ’ te zijn .Zo genieten we méér als vroegeren , zijn we rijker als anderen , die alles veroordeelen naar ' t geen hun voorgehouden en opgedrongen is als alleen - mooi en alleen - waar ; die als hun aesthetica zich eigen gemaakt hebben : onnasjonale kunstgevoelens en kunst - iedeeën , overgenomen van vreemde volken van gants andere stam , in geheel andere landstreek ‘ ultra montes ’ ; volken , liefst noch van geheel afwijkende , verouderde beschaving en smaak ! ' t Bleek - èn wetenschappeliker ook , èn - beter - voor - de - kunst , voor het natúúrlike eigene kunstgevoel te wezen , hun die afwijken van vroeger , niet meer uit de kerk te zetten ; we zetten - als de Génestet - liever onze kerk wat uit , om ook naar die te kunnen luisteren .