(1898) Zij vertraagde haar tred , en zij liep , de armen geheven , de oogen hoog , door de zilveren vlammen heen .O , de lieve , teedere vlammen , de aanbiddelijke louteringsvlammen , hoe koelden zij af in haar sneeuwblanken gloed de wroeginggeschroeide ziel ! Hoe haalde Psyche adem ruim in het onschuld - witte glanzende vuur ! Als leliën bloeiden de vlammetongen , geurig en balsemweldadig ; als sneeuw waren zij zoo koel en frisch ..