(1863) Rijs , o Maan ! uit de wolken ! Blinkt , starren der nacht ! Om het even welk licht ! leid mijn schreden ! Dat ik weet waar mijn dierbre , vermoeid van de jacht , In den arm van de slaap is gegleden , Aan zijn zijde zijn handboog , ontspannen en los , En zijn hijgende honden rondom hem op ' t mos .Luid ruischt de stroom , nog luider bruischt de wind ; Hem hoore ik niet , dien mijne ziel bemint .Wat toeft gy Salgar ! Zoon des heuvels , koom ! Wie , wat belet u woord te houden ? Dit is de Rots , dit de afgesproken Boom , Waar wy elkander vinden zouden .