(1883) - Men kan toch niet den heelen dag stilzitten ! Ik moet ook opstaan om mijne sigaar op te steken , want natuurlijk zijn de lucifers heel aan het andere einde van de kamer geraakt , alleen om m ij te ergeren ! Het spreekt ook vanzelf dat ze vochtig zijn en niet willen ‘ aangaan ’ , en in plaats van te knetteren als ik ze tegen het doosje strijk , laten ze dat over aan den onverbiddelijken regen , - neen ! nu is het hagel voor de variatie ! - en de weeke roode koppen laten vuile , bloedachtige striemen na op het kille marmeren doosje en eene phosphoruslucht om er van te stikken stijgt in mijn neusgaten en kleeft aan mijn vingers - bah ! Als nu eindelijk de sigaar brandt , - wat heb ik er aan ? vraag ik .Ik kon juist zoo goed een stuk vochtig brandend stroo in den mond nemen , als de anders zoo geurige regalia ! De wolken , die ik uitblaas , stijgen ook niet blauw kronkelend en luchtig omhoog , - maar drijven zwaar en traag , hare meerderen aan den hemel naäpende , laag in de kamer rond ; - ze zijn ook in staat om te gaan regenen ! Het zou me niets verwonderen als ze mijn wijnglas gingen vol regenen ! Ik zal het maar weder gauw uitdrinken ! Vocht van buiten , vocht van binnen ! Homoeöpathisch genezen ! Ik begin wanhopig grappig en rillerig te worden ! Daar staan mijn wandellaarzen in den hoek van de kamer .Ze zijn ingedommeld naast hun mededingers , de brutaal blinkende - lijkachtig om aan te raken , zoo echt Amerikaansche overschoenen ! Ze tarten me uit .