(1880) Er was altijd te zagen in ' t bosch .Giesbert moet bijna stikken van ' t lachen nu hij groot , die met haar geelvuile beenige vingers uit de groote , ronde doos een dikke prop snuif neemt en die langs haar neusgaten zweept , nu hij haar hoort beweren dat deze takkenbossen de sprekende bewijzen van de werkzaamheid der Hobbessen zijn ; mits de Hobbessen het - ‘ God bêtert , ’ zei de oude : ‘ krek als die rieke banjerd ’ voor eigen rekening konden doen .- De kleinzoon meende dat hij nog zelfs wat meer als zoo ' n ‘ spanjool ’ dee .