(1892) ’ Inderdaad waren talmend eenige sterren te voorschijn gekomen , de nacht was nu zoo donker niet meer of onze aan de duisternis gewende oogen konden de naaste omgeving onderscheiden , die wij bovendien vlijtig met onze nachtkijkers onderzochten .Toch was het ons dikwijls als werden de zacht ruischende schimmen van boom en struik tot levende , zich bewegende gestalten , en wij zouden opgesprongen zijn , zoo niet de spion , die zoo goed met den omtrek bekend was , onbewegelijk op zijn plaats was blijven zitten .Een zwak windzuchtje voerde van tijd tot tijd den nagalm der kratonklok naar ons toe en zeide ons dat het twaalf , één , twee uur was .