(1857) Een scherpe rook , met walgelijke toogen Der Godheid ten gevall ' kloekmoedig ingezogen , Ontstak , door ' t vluchtig zout , ontwikkeld in het vier , ' t Gevoelig weefsel van de teedre speekselklier ; En ' t onwaardeerbaar vocht , ter spijsloog afgezonderd , Wordt onbedacht verkwist , onzinnig uitgeplonderd ! Natuur gewende zich die prikkling en weêrstond By duizenden ' t gevolg , door ' t schroeien van den mond ; Maar enklen vloeit het slijm tot stikkens om de tanden , Wordt , met dat gift vermengd , tot plaag der ingewanden , Of uitgeworpen als een nuttelooze last .Onnoozlen ! wist ge recht , wat schatten gy verplascht ! ô Jammer ! ' k zie hen nog , met ingezonken kaken , De naderende dood in ' t geurig rookwerk smaken ; De spieren uitgedroogd , met rimpelvollen huid , Aan ' t bloedverbrandend vuur der teeringkoorts ten buit ; Des lichaams voedingschuur , van ' s levens gloed verstoken , Zich weigren aan haar plicht , en gisten zonder koken ; Natuur in onmacht , en , bezwemen onder ' t leed , De kunst beschuldigen , die baat noch redding weet .Neen ' t prikklen van de klier bevordert geen bereiden , Maar dwingt ze om ' t raauwe vocht ontijdig af te scheiden , Verarmt de bloedrivier die heel het lijf doorwoelt En met zijn kronklend nat bewatert en bespoelt ; Die ' t leven met zich voert door de aderen en spieren , En werk en werking geeft aan duizenden van klieren ; En uit wier mengling , zwaar van erts en dierlijk zout , Natuur elk werktuig drenkt , en stijft en onderhoudt .