(1889) .- En in den gouden nevel stegen de aromatische geuren op van duizenden welriekende kruiden en planten , - geuren zoo doordringend in de tooverachtige morgenschemering , dat zij het gevoel van het nieuwe , van eene maagdelijke schepping opwekten , een gevoel als ware de aarde gedurende den regennacht op nieuw geschapen , als ware zij zoo pas frisch uit de hand des Scheppers te voorschijn gekomen , nog niet ontwijd , nog vrij van zonde en kommer , vrij van smart en tranen ! En de lichte vlinders fladderden door het groen ; al de palmenkronen ruischten en fluisterden in den morgenwind ; al de vogelen hieven een loflied aan ; al het licht , al de beweging , al het leven van den dag ontwaakte , jubelend en juichend in hunne nieuwe wording , alsof iets als leed en zorg , als lijden en sterven volstrekt niet bestond in de wereld ! Maar tusschen dat alles , op het dauwvochtige gras , op den grond , dien hij met zijn bloed had gedrenkt , lag mijn arme vriend , dood en koud , met krampachtig verwrongen trekken , met verstijfde en gekromde vingers , mijne hand in de zijne geklemd , en de wijdgeopende oogen starende in den blauwen morgenhemel , zooals - - zooals in mijn droom van dien nacht ! W .Jaeger .