(1858) - Gelukkig Vaderland ! gezegendste aller oorden ! Wat heil , wanneer men ' t licht op uwen bodem zag ! - Een deel des volks te zijn , waar Ruyters toe behoorden ; Wat spoorslag van een ziel , die dit gebeuren mag ! Der Vaadren moed ten dank een ' vrijen aâm te halen : Wat band , waar mede ons ' t lot aan uw belang verbindt ! En wat ! daar nooddruft in heel d ' omtrek van uw palen , By elken landgenoot een ' steun , een redder vindt .- Is ' t wonder , Nagebuur , die met afgunstige oogen , ( De mom der loosheid toch verbergt uw gluren niet ) Ons Neêrland tot dien top van voorspoed zaagt verhogen , En thands , verrukt in ' t hart , dien voorspoed wagglen ziet ! Is ' t wonder , zoo die hand , die , t ' allen tijden open , Zich over ' t Al verspreidt , van eeuwigheid besloot , Deez ' Landaart met haar gunst en gaven op te hoopen , Om ze over heel onze Aard te storten uit dien schoot ? Geliefden ! zou de gunst , de hooge gunst des Hoogsten , Ooit moê zijn , over u te worden uitgestort ? U van uw nijverheid geen rijke vrucht doen oogsten , Die Hem door ' t liefdrijk hart zoo gul geofferd wordt ? ô Offer , edeler dan vette runderspieren , Dan ruischend lamm ' renbloed , op ' t zoenaltaar geplengd ; Dan al de wijrookgeur der geurige Assyrieren , En wat Sabéaas kust aan Paros stranden brengt ! Ja , Neêrland , ja , vaar voort , en steun op ' s Hemels zegen : Deel , deel uw welvaart uit , waar God ze in de armoê vraagt : Of wankelde ooit een volk , al stond heel de aarde ' t tegen , Door de eindlooze Almacht van een ' machtig ' God geschraagd ? Geen aaklig voorspook dreigt , daar ' t perkloos Alvermogen , Dat de eeuwen met een ' wenk vervliegen doet of staan , Der Volken lot beslecht met d ' opslag van zijne oogen : Of ziet Hy ' s menschen deugd niet slechts met wellust aan ? Is niet de deugd een pand van ' s Hoogsten welbehagen ? - ô Oefen haar dan steeds , en volg uw aandrift in .- Maar hoe ! behoeven we u voor de armoede iets te vragen ? Neen , ' t waar verongelijkt aan uwe menschenmin .