(1911) Mietje Raveschoot had zich aan de zijde van den meester geschaard , en bood hem gedurig suikermuntjes aan ; doch de meester werd door al die zoetigheid niet minnelijker , hoewel de woorden die het meisje hem toesprak meer en meer teederheid verrieden .De avond was gevallen , de hemel was helder blauw , een liefelijk zuiderwindje speelde in de jeugdige boombladeren , en de door den meidauw besproeide veldbloemen balsemde de lucht .Weldra was Edward gansch sprakeloos ; hij hoorde zelfs de zoete woorden van zijne gezellin niet meer , die dat zwijgen te haren voordeele uitlegde .