(1899) Als in een zwoele bewustwording van de gegane dagen deed zij de oogen toe .Aanvankelijk wat onvast , behandelde Antoon nu de knoppen meer zeker , soms moest hij even tokken éen snaar afzonderlijk , dan ruiselde het glazig - bibberende toontje haar ergens wijd vandaan , tot hij weêr gansch de volle snaar - reeks streek en de stilte vervulde en de gebrokenheid van het licht met zijn vaak - ontbeerde muziek .Buiten gebeurde de avond .