(1842) Eene dame van den bon ton zou glimlagchen , als zij de moeite zag , waarmede een dezer natuurkinderen zich zoekt op te sieren .Zij steekt in hare ooren eene soort van sieraad , van zeker gewas gemaakt , waaraan zij den vorm van een eikel weet te geven ; in haren neus steekt zij den stengel van het blad van den kaboué , dat tot een dubbel oogmerk dient , tot versiersel en tot reukfleschje ; zij kamt zich en smeert zich in met welriekende olie , en hare armen , rijk getatoueerd , zijn daarenboven omringd met eene menigte schelpen .Onze vaderlandsche schoonen kunnen begrijpen , hoe wij ons vermaakten , toen wij deze koperkleurige dames onze oude schoenen zagen stuksnijden , om zich daarvan versierselen te maken , en in verrukking brokken van ons schoeisel als kostbare oorbellen zagen gebruiken .