(1884) Fonteinworpen van noten , die als parelen van een snoer vielen , tegelijk één voor één en allen te zamen .Het eene akkoord loste zich in het andere op ; en elk afzonderlijk waren zij als duiven die , ruischend van muziek , uit olijfboomen naar mij toe kwamen vliegen , en kringen beschreven boven mijn hoofd , en beurtelings mij tot glimlagchen en tot droefheid stemden .De droefheid won het ten laatste , en ik poogde met beide handen mijne tuitende ooren digt te houden .