(1917) Zoodat ik , toen ik van deze wandeling , die haar tonisch nut zoo merkwaardig had gemist , thuis kwam , tamelijk uit mijn humeur was , en minder dan besluiteloos .De frisch - blanke ontbijttafel met den versch - geurigen garnaal en de hard - korstige broodjes wekte mij uit mijn wrevel niet , al had ik honger .Toen Germaine met Paul binnentrad , vermocht zij dat even weinig , want zij lachte nu , hoe ze ook even bloosde , veel vrijmoediger terwijl ze mij de hand drukte .