(1896) De vaagheid om zijn wezen trok op , zijn weemoed zwol aan , het droevig verblijdend gevoel van liefderijkheid deed hem onzeker stappen , met warme starende oogen .Hij liep het bosch in , in de schaduw van het dichte beukenloof waar het frisch hem tegen geurde van boomschors en oud mos ; het was zoo stil dat hij de bladeren , den ganschen dag in de hitte geblakerd , door de werking der dampen buigend of trekkend , ritselen hoorde .Telkens als hij het vonkje van een glimvliegje zag dwalen , bleef hij staan en luisterde , wachtte of er een fee zou verschijnen .