(1845) Hij schijnt de aarde voor altijd te hebben verlaten ; het is of hij in de wondere weelde zijn laag nest vergat .De sleutelbloemen en de madeliefjes , en al het geurig heuvelkruid , moeten in dat rijk des lichts zijn geheugen ontvloden zijn .Maar juist op het oogenblik , als de leeuwerik voor ons te loor is gegaan - hij en zijn zang beide - als ware zijne hulde aanvaard - ziet men den eerste en hoort men den laatste weder naar de aarde dalen , en eene wijle later wipt hij langs de voren , waarin het graan is gezaaid , of op de klaverwei , die bij menschenheugenis door geen ' ploeg werd doorsneden ; of valt , na eene poos dalens , door heimwee verteerd , als ware hij dood , naast zijn gaaiken in het ondiepe nestje neder .