(1860) Op ' t juichend hoogtijdfeest , wanneer het vreugdgewoel Zoo luttel tijds vergunt voor ' t peinzend zielsgevoel , Begroet ' der Barden luit , in huppelende zangen , Waaraan het jublend hart verrukt mag blijven hangen , Het jeugdig huwlijkspaar in de opgesmukte zaal , Hervormd tot Floraas hof met meer dan lentepraal .Hun lichte maatzang voegt by vreugd en bloemfestonnen , En wanden , waar het licht als flonkerende zonnen Het avondgraauw herschept in zomermiddagschijn , Die in den feestbokaal het geurig ambrozijn Robijnen - tintling geeft en schittring van topazen ! Mijn stroever harpentoon zou daar te regt verbazen : De lieve Bruid althands wier voet op ' t bloemtapeet Met roos en mirth omkransd de toekomst tegentreedt , Blijd als de dagheraut die ' t lieflijk morgenkrieken Het welkom tegenzingt met uitgebreide wieken ; Zy , wie de bloem der hoop ( die voor de jeugd slechts bloeit ) In amaranthenduur met rozenluister gloeit , Vroeg mooglijk met dat oog dat in haar hart doet lezen , Hoe by haar bruiloftsdisch dees toon gepast kon wezen ? En toch het is voor haar , die , thands als bruid begroet , My aan den snellen vaart van ' t levenshulkje doet Herdenken , dat ik nu de losgesprongen snaren ( Die voor de luide vreugd nog nooit gespannen waren ) Tot nieuwe tokling rekk ' .Of zou de tolk van ' t hart , ( Dit immers is de harp den zangerigen Bard , ) De wieken van den wind niet met de groet bevrachten Die aan dit tijdstip voegt , en vriendschap mag verwachten ? Ach ! is door bleeke krankte op vroeger bruiloftsfeest Mijn sidderende hand in boei geklemd geweest , Toch vloog mijn stille zucht uw lieve zuster tegen , En riep mijns harten stem haar voorspoed toe en zegen , En heil en zegenwensch van ouders , maag of vrind , Is my geen ijdle klank , verstuivend op den wind .