(1890) En daarom wierp zij zich in hare woeste , onbetoomde smart in het hooge gras achter het huisje neer , en begroef zij haar gelaat in hare beide handen .Kwam zij ' s avonds tehuis , dan waren alle tranen weggewischt en hield zij een ruikertje veldbloemen in de hand , die zij langs den weg geplukt had .‘ Maar zij heeft ook geen hart ! ’ zeiden de knechts en de meiden halfluid , zoodat zij het wel hooren moest ; ‘ in plaats van naar het kerkhof te gaan , loopt me dat ding buiten rond te slenteren en bonte bloemen te plukken ! ’ * * * In hetzelfde huis woonde ook een ‘ oom ’ , een veel jongere broeder van den grootboer .