(1845) Eens , toen de zon in al haar ' luister gloorde , Der bloemen geur langs beemd en heuvel drong , ' t Gevederd koor met zuivrer toonval zong , En meer dan ooit de schepping haar bekoorde : Toen sloeg haar ' t hart met ongewonen drang ; Toen zwichtte zij voor ' t opgewekt verlangen , Om , op ' t balkon , die geuren op te vangen , Bij lentelucht en nachtegalen zang .Weêr drong de blos op Molly ' s bleeke wangen ; Weêr blonk in ' t oog het vroeger schittrend vuur : Hoe streelde haar de rijkdom der Natuur , Het beekgeruisch , des vogels morgenzangen ! Wat was zij schoon , terwijl zij , geestdriftvol , Het glinstrend oog op al die pracht liet staren , En ' t lentelied deed rollen van heur snaren , Terwijl haar ' t hart van zaalge weelde zwol ! o ! Hadt gij toen het schittrend vuur dier oogen , Dien teedren blos , dien zaalgen lach bespied ; o ! Hoordet gij de toonen van heur lied , Dat met den geur der bloemen rees ten Hoogen , Het denkbeeld had u zeker niet gestoord , Dat reeds de dood heure aardsche banden slaakte , En ' t oogenblik met rasschen spoed genaakte , Waarin heur lied hierboven werd gehoord .Toch was het zoo .