(1777) Het eerste levert ons het akelige tooneel eener ongelukkige Weduwe , die , op het verliezen van haar kroost , tot wanhoop overslaat ; dat zeer wel voorgedraagen wordt .Een weduw , die haar kind , haar eenig welbehagen , Tracht aan den snellen stroom , met lyfsgevaar , te ontdragen , Moet dulden dat een golf , die haar reeds yzen doet , Het van haar borsten rukt in ' t holste van den vloed .' t Onnozel jongske reikt al zinkend noch zyne armen Vergeefs zyn moeder toe , die yslyk slaat aan ' t kermen ; Tot dat ze op ' t laast , door rouw en wanhoop aangespoord , Zich in de zoutkil werpt , en met haar kroost versmoord .