(1832) Een blijde kreet gaat op , als klonk ' t : gevonden ! Waar frissche beuk aan forschen pijn zich huwt , De klingen ' t mos tot zachte zetels ronden En in die groep bevallig neêrgevlijd Een schooner krans van bloemen blijkt gewonden Dan ooit u in een landschap heeft verblijd .Aanvallig moog dat jeugdig loof der wingren Dien ruwen tronk , den zijworm toegewijd , In rank en lot steeds klemmender omsling ' ren , Het paartje er voor trekt meer de harten aan : De jonker die zijn schuchter - schalke ving ' ren Zoo gaarne om ' t glad dier lage keurs zou slaan ! Laat zefir zacht door dit citroenloof fluistren Zich badende in den geur dier bloesemblaên , ' t Waar zoeter nog de bede te beluistren Des ridders , die bij zijner jonkvrouw lied Een zweem van vocht zijne oogen voelt verduistren , Die dubbel diep nu in de hare ziet ! Schoon ' t om ons heen van oleanders prijke , Schoon de iris ginds van verwe niet verschiet , De lelie zwicht ' , de roem der rozen wijke Voor haar die zich den troon ziet toegereed : In schoonheid is geen enkle haar gelijke , Toch vraagt zij nog : waarom zij Venus heet ? Och dat , eer zij den lauwer , dien ze plukte En wond ten krans , aan mindre gaaf besteedt , Hij hier verscheen , hij ' t weidsch gehoor verrukte , Tot dat ook zij , een blosje op ' t blank gezigt , Het lokkig hoofd voor Beatrice bukte ! ..