(1900) ’ Bij mij althans miste die indruk zelden .Hetzij de lente haar vroolijken bruidstooi in teeder groen over de boomen heenwierp , of dat de barre winter zijn wit fluweelen sneeuwkleed over de velden had uitgespreid , en zijn ijzige adem aan het groen der sparren vonkelende diamanten hechtte , altijd ontviel mij de uitroep ‘ wel schoon ! ’ Maar men heeft recht , mijn oordeel in dezen van partijdigheid te verdenken , want ik reed de Kennemerpoorte niet binnen met de koele onbevangenheid van eene vreemde .Alkmaar is mijne geboortestad , en als het harte eens het ‘ wellieve ’ heeft uitgesproken , is het schoonheidsgevoel licht verlokt om er het ‘ welschoone ’ bij te voegen .