(1913) Hij gaat langs den kronklenden wegel door ' t bosch , ' t geweer op den schouder , in luchtigen dos na verre ronde , na bange wacht op eenzame paden , in duisteren nacht .Maar of ' t om hem henen glinster en glans ; of de hemel blauw is en zonnig de trans , of alles bloeie en fleure , of alles zinge en geure , diep mijmerend gaat hij : daarbinnen rust een zoete gedachte , vol heil en lust , die toovert in zijne oogen dat licht en dien milden lach op zijn eerlik gezicht .Want ginds , waar het oog tusschen ' t dichte geblaêrt , dat krinklend wolkje rook ontwaart , daar is zijn thuis , zijn blijde haard ; van buiten omlooverd met wingerdfestoen , van binnen met liefde ' s eeuwig groen ; - daar zweeft er , en trippelt en rept zich bij zang en kout een vrouwken rozig en rank , daar kraait in zijn kribbeken een blozerd klein , daar prevelt Grootje het simpel refrein , van lang vervlogen dagen met moed en lust gedragen .