(1909) Breekbare luit , in samenklank besnaard , Waar hemeladem langsvloot , heldre stroom , Gevoed eens door veelstemm ' ge golven - droom Van jeugd , die nacht en tijd voor altijd doofden , Stil , donker , droog en voortaan onherdacht .O , thans Medea ' s wondre tooverkunst Die oovral waar ze viel de aard glanzen deed Van schitterbloemen en het winterhout Van lentebloesem geuren ! O dat God , Mild met vergiften , mij de kelk vergunde Die één slechts dronk en leefde , hij die nu , Vat van doodloozen toorn , een slaaf die geen Trotsch voorrecht voelt in den rampzaalgen doem Hem opgeladen , eeuwig de aard doorzwerft , Eenzaam gelijk Dood zelf ! O dat de droom Die in zijn grot de donkre toovnaar schouwt , Als hij in sintels van zijn vijzel speurt Naar macht en leven , en zijn hand , verzwakt , Trilt in haar laatst verval , de wet mocht zijn Van deez ' zoo schoone wereld ! Maar gij vloodt Als een krachtlooze damp , dien dageraad In gouden stralen kleedt , ai mij , gij vloodt , De dappre en schoone en edelaardige , Kind van genie en gratie .Hartloosheid Doet en spreekt in de wereld , wormen leven , Beesten en menschen , en de machtige Aard Heft van zee , berg , van stad en wildernis In zachten vesper of blijde ' ochtendzang Aldoor hun plechtge tonen : maar gij vloodt .