(1735) Het heugt me , en eeuwigh zal ik aan die stonden denken , Hoe ' t Y en d ' Amstel , hoe de Merwe , Rotte en Maas , Elkander noopten , om hem lauwerblaân te schenken ; Hoe zeer Hoogstraten , hoe de schrandere de Haas Zyn Dichtkunst eerden met verheven Lofgezangen ; Hoe fiere Zeeus , dat schoon en blakend licht der kunst , Bleef met verwondring aan myn HUIBERTS toonen hangen ; En hoe Van Arkel hem vereerde met zyn gunst .Maar is ' t wel nodigh om uw glory op te halen , Uw ' roem met schraler kunst , en in een flaauwer licht Van woordenverwen voor de waerelt af te malen , Vergode Ziel ! daar gy , den Nyt in ' t aangezicht , Uzelf een dubble kroon van zuivre Dichtjuweelen Hebt opgehangen in het eeuwigh eerekoor , Waarin uw braaf vernuft en edle gaven spelen ; Een kroon , die uwen naam de volgende eeuwen door , Uw ' grooten naam , zal tot aan ' s waerelts eind doen noemen ? o Neen , uw roem wordt slechts verflaauwt in myn gedicht ; En echter vond ik my het strooien dezer bloemen , Op uwe heilige aerde , aan uwe deugt verplicht ; Op dat de geur daarvan zich spreie , en elk doe weten , Hoe wy u stellen in den rang der Hooftpoëeten .ARNOLD HOOGVLIET .