(1916) O mocht ik bloeien als de vreemde aloë - plant , die , stervend , in een wondre bloem haar hart ten toon spreidt ! IX Uit den chaos der hartstochten voel ik mij stijgen tot de puur - kristallijnen verhelderdheid , zooals glanzende herfst stijgt uit moe zomer - zwijgen stralend en klaar , victorieus en bevrijd .Zal ik nu plukken , na zooveel zorgens , de geurige vruchten , zoo smartlijk verbeid ? Dauwig en rein zijn de zonnige morgens , van een juweelige heerlijkheid .Anders is ' t najaar dat ik me verbeeld heb toen het nog voorjaar was in mijn ziel , en van de vreugden waarmee ik gespeeld heb is er niet één die mijn hart niet ontviel .