(1794) Gloeit zij schuldloos in den boezem , Spreekt zij in een smagtend oog , Heft zij , bij bezielde kusschen , ' t Stil genietend hart omhoog ; Hemelgeesten zien dan vrolijk Zulk een lievend menschen - paar , ' s Levens zorgen , ' s levens vreugde , Teder deelen met elkaêr ; Zien het al de bloemen plukken Die ' er geuren voor zijn voet ; En voldaan met zijn bestemming Worden wat het worden moet .Waarom zou dan ' t meisjen bloozen , Als zij rein onschuldig mint , En haar hart , haar lot , haar aanzijn , Aan een ' edlen man verbindt ? Bond meer waare liefde op aarde ' t Lot der menschen - niet haar schijn , Hoe veel roozen zouden geuren Daar nu niet dan dorens zijn ! Het landlijk hutjen .Hoe tovrend lief ligt ginds dat hutjen In ' t lommer van het zwaare bosch ! De klimop groeit langs zijne wanden , Een helder beekjen vloeit ' er naast ! Hoe fraai bedekt de mos bij plekken Zijn bruine rieten dak ! de rook Stijgt kronklend uit den kleinen schoorsteen , En steekt bij ' t vrolijk boschgroen af .