(1906) ’ ‘ Moedershulp ’ had schuifgordijntjes Afgelicht en weggehangen , Valgordijnen laten zakken Over ' t liedje van verlangen , - Dralend sluit ik ; weg het maanlicht ? Sneeuw - en boompracht ? glanzig water ? Maar een ziertje mag ' k nog smokk ' len , Bouten opslaan - vlei ik - láter ? Onverbiddelijker bouten Zijn er sedert vastgeslagen , Zusje ! ook op de levensluiken - Maar iets keert er uit die dagen : Zooals bedtijd toen verzoend werd Door weêr lui ' en uit dien toren - Negenuurklok , die nog immer In Sintjan ' s - stad zich laat hooren - Zoo ook luidt er aan den avond , Donkere ' avond van ons leven , Nog een sprookjesklok , een feestklok Uit verloren lichte dreven : Diep uit saamdoorleefde jonkheid Rijst er nog een jeugdvertóóning ; Vroolijk nog looft navertelling ' t Naspel in hereende woning .En wat somber in mij welkte , Hief zich weêr met kleur en klanken ; Hoor het dorrend groen nog ruischen , Zie - u lovend - nieuwe spranken ! Dat er in den boom nog groei zit , Moet al wie ons lief is weten ; En Sintjans - lot in den vreemde , Zou ' t Sintjans - klok doen vergeten ? Ieder keer dat luchtig galmend Hier de kerkklok over ' t plein luidt , Rijst voor ons de eerwaarde toren Die ver - weg volstatig rein luidt - Rein luidt over zwarte daken , Waar met de eeuwen voortgeboren Ons geslacht zijn schouw uit opstak , En als rookwolk ging verloren ? ‘ Wat in ' t lied wil blijven leven , Moet in ' t leven onderduiken ..