(1895) De nacht was schier geheel gevallen ; van de verdwenen zon bleef er in ' t westen , achter de uitgestrektheid der weiden en de onduidelijke lijn der verre boomen , niets over dan een lage en lange sulferblonde streep van een eindelooze vrede en melancholie .Op de spoorbaan , die , hoog en recht als een dijk , het gansche zuiden begrensde , blonken , als voor een illuminatie , een snoer van rijkkleurige , rechts en links in het verschiet verdwijnende lichtjes ; en in de zwoele kalmte van den zomernacht omhuldden zich de sterker geurende hooioppers als van een droomerigen sluier , terwijl op het water , thans zwart als inkt , soms nog , bij het verdofd en gerythmeerd geluid der riemslagen , een nauwelijks zichtbaar roeschuitje voorbij gleed , dat haastig naar de stad terug toog .En in dien zoo diepen en plechtigen vrede der Natuur daalde ook , na de kwellende ontroeringen die zij kwamen te doorstaan , een aangroeiende sensatie en behoefte van zachtheid en verzoening in het gemoed van Lucie en René neder .