(1859) Zoo ' t hart zich kennen deed aan juiste woordenklanken , En vriendschap op ' t papier door zuivrer trekken sprak , Hoe sierlijk zoude ik niet uw gunst , uw goedheên , danken ! Hoe sierlijk vloog mijn pen door ' t blanke Lettervak ! Hoe zoude ik zulk een gift van zulk een hand erkennen ! Zoo grootsch een vriendengift van zulk een dierbre hand ! Hoe steeg mijn lage zang op steigrende arendspennen ! Hoe vlamde ' t Dichtvuur op , dat thands zoo kwijnend brandt ! Maar valschheid wist sints lang de taal van ' t hart te ontleenen , En de inkt verschiet geen verf om ' t geen de pen bedoelt .Wat zeg ik ? Legt men ' t oog geen hart verhullend weenen , En ' t hart geen zuchten op , waarvan het niets gevoelt ? Waartoe de kunsttooi dan ? Geveinsde mommerijen , En bloemen zonder geur , uit valschen grond geteeld , Om wie een dartle vlieg , maar geen der nijvre bijen , Die voedbren balzem zoekt , met rappe vlerkjens speelt ! En wat blijft , eedle Vrouw , de oprechtheid overschieten , Waardoor ze in spraak of toon zich kenlijk onderscheidt ? Ach ! is ' t een zuivre bron , waaruit de woorden vlieten , Het hart herkent het hart door zuivre eenstemmigheid .Vriendin ! maar zoude uw hart dan niet in ' t mijne lezen ? Doorgrond het ( ' t smeekt daar om ) en vind uw beeld daar in ! Mijn lot moog thands voor ' t oog ontzetbaar ' , gruwzaam wezen , God gaf me een ' troost in ' t leed , Hij schonk me een hartvriendin Groningen , den dag van mijn vertrek .