(1906) Gij zijt gekomen , telkens te bereiden Mij door herinnering aan u , een zeldzaam feest ; Die elken dag opnieuw mij weer zoudt wijden Door ' t zoete Sacrament van uwen geest .Gij waart mij dierbaar , zooals is de lach Die een oud man de oogen soms verguldt , Die wijsheid won ; nu weeft hij elken dag Zijn wijsheid door de vreugde en smart en schuld , Die ' s levens zijn ; hij perst de druif Met kalme witte hand voor zijn bokaal Den laatste en wacht getroost de duif Die den olijftak brengen zal ; dan is ' t verhaal , Dat ' t zijne was , ten einde - in den tuin Waart gij zoo , tusschen rozenstruiken in ; Ik was als een staande op een hoogen duin , Hij ziet de lange golven loom wegduiken in De zee , en weer werd mij de schoonheid openbaar , Die dóor de smart en ' t schreien nog doet zingen - Was voor ons tweeën niet die stilte , waar Het nachthaar geurt vanuit paarse seringen ? Waar ' k wilde nederzitten aan uw voeten , Uw oogen boven mij en dan uw stem ; Ridders in ' t wit tijgen voorbij in stoeten , - Maanlicht op zwaarden - naar Jeruzalem .Zie , buiten zijn zons gouden haren Verbaasd over de accasia gevallen - Maar na al schoone droomen is gebleven Een kleine schat , die vaak geen schat wil zijn ; Boven de bleeke velden van het leven Staan stil de zilvren sluiers opgeheven En uit de verte lokt vertrouwde schijn .