(1751) Op een pleyzierige Voys .WAt is het Boeren leven zoet , Wanneer men met een bly gemoed De barre winter ziet verdwynen , Dan gaen de Meysjes in het Groen , Met Vryers in dit nieuw Sayzoen , Men ziet de lieffelijke Sonne schijnen ; Maer onder die reden wat gaet ' er al om , De Knegjes zijn geurig , de Meysjes niet dom : Men snapt daer , En klapt daer , Van liefde , by poozen , De Vryer die strooyt ' er zijn Meysje met Roozen , Die ' t spelletje niet en verveeld , Maer wagt u zoet meysje , Voor ' t eerste snoepreysje , Op dat men uw Eertje niet steeld ; Laet Tirzis u vleyen , En Coridon vryen ' t Schijnt schoon al wat men verbeeld .2 .