(1848) .Mijne duive , verscholen in de kloven der rotsen en steilten , laat mij zien uw gelaat , mij hooren uwe stem , want uwe stem is zoo zoet , en uw gelaat zoo bekoorlijk ; ’ of dan den aanhef van nieuwland ' s vertaling der bekende ode van anacreon : Van waar , gij lief duifje ! Van waar zoo ter vlugt ? De geur van uw wiekjes Bewierookt de lucht .waarin dat lief , dat duifje , dat wiekjes , dat bewierookt zoo oorstreelend is en niet genoeg donzig en mollig ( mag ik het zoo eens noemen ? ) uitgesproken kan worden ; - of dan verschillende woorden uit de zinsneden van borger ' s leerrede over Joann .