(1878) De literatuur van de tijd is er een van lichte ontroeringen en ijle verklankingen : Uitrafeling van enge , vrouwelijk - teere gevoelens , zich aderfijn verrankend in de broze weelde van het webbig , kanten taalweefsel , wordt geprezen , geproefd en geroemd als hooge kunst , als de kunst .Het opvangen van luchtige , ras verzwonden stemmingen : een aanzoevend briesje , met lichte vlerkgewuif strijkend langs het parel - wit - bedauwde ragfijn spinneweb , een beven van ijl zongetintel op blauwwazig water , sprookjesklokgezeur in onwezenlijke avondluchten , ' t vluchtig rillen van een broze meibloem in den frisch - natten morgentocht , het opvangen van al die stemmingvolle , doch op zich zelve zoo waardeloos , onaanzienbare aandoeninkjes in zoetluidende , zijig - ruischende taalmuziek , maakt de hoofdbekommernis uit van de hedendaagsche , letterkundige bent ( II , pp .529 - 530 ) .