(1834) maar neen ; verbijstring trof mijne oogen : ' k Vergat uw hoogsten stand , uw stoutst , uw sterkst vermogen : ' k Vergat dien hoogen wil , die vorstlijk in u spreekt , En , als hij zich verheft , zich op uw dwaling wreekt : ' k Vergat den koningstaf , vertrouwd aan uwe handen , ' t Gebit , dat gij , naar wil , de drift werpt in de tanden ; O ja , hier vind ik u , weer waard verhoogden zang , Als gij , die ' t al bedwingt , u zelf houdt in bedwang ; Uw strijden doet u dan uw ' rijkstroon vaster drukken , En ' t muitgespan met schaamt ' , het hoofd te dieper bukken ; Dan is uw ' zeedlijkheid , de staf , waarmeê uw vuist ' t Opbruisende geweld des wederstands vergruist .Zoo ment de God der zee , d ' azuren schelpenwagen , En ' t snuivende gespan op ' t woelend vocht gedragen ; De baren zwellen op , en door den storm bestookt , Is ' t eenslags of de zee van hitte schuimt en kookt ; Zij stort zich op de kar , schier onder ' t nat bedolven ; De paarden trappelen en strijden met de golven , De manen rijzen op , van ' t bruissend zout bespat En schudden ' t lillend schuim , als vlokken over ' t nat ; Het voertuig zwaait en helt en waggelt op zijn assen , Het is ' t baldadig spel der hobbelende plassen .Nu heft de God zich op , daar hij den zeestaf drilt ; De rossen zijn getemd , de baren zijn gestild .