(1917) Haar hoofd verheft zich boven de Bialowiez - se bomen En in haar hand wuift ze een bloedige doek .De wachters der sloten dekken hun ogen met de helm ; En de honden van de boeren graven hun snuit in de aarde , Wroeten , ruiken de dood en huilen luguber .De jonkvrouw schrijdt voort met onheilspellende tred Naar dorpen , kastelen en rijke steden : En zovele malen ze wuift met haar bloedige doek , Zovele paleizen veranderen in woestenijen ; Waar ze haar voet zet , daar verrijst een vers graf .