(1901) De stijgende climax eist in de uiterste afgrond de superlatief van alle denkbare jammer .Hier is niet alleen zwarte duisternis en onverdragelike stank , maar ook oorverdovend gehuil en ' n geratel van donderslagen dat de zielen in angstige radeloosheid dooreenijlen .Tondalus gaat niet de hel in ; dit verblijf is bestemd voor de onherroepelik verlorenen ; en toch , als iemand zo ver als Tondalus voer , er niet de geheimen van had gezien , hoe hadden dan de mensen op de wereld zich de vreselike waarheid kunnen denken ? Tondalus , de veelgemartelde , moet dan ook van ' t zwaarste wat er op de wereld zijn kan , de angsten verduren .