(1916) Maar even , want dadelijk sloeg ze de oogen neer en dronk met dieper , inniger teugen den zwaren vochtigen geur .Het was meer dan de geur der jonge sappen van de weerkeerende lente , het was de geur van haar jeugd , van haar verleden en nu ze met gesloten oogen haar gezicht begraven hield , leek het , als sloegen de poorten van haar ziel wijd open en kwam haar heele jeugd op haar af , de gansche stoet van jaren en dagen , tot de prilste toe - met hun gevoelens , gebeurtenissen en ontmoetingen , stonden van dag en schemering - geluiden , luchten , stemmen van menschen , reuken in huis , ze liet het trillend over zich komen in bewogenheid en gelukzalige verwondering , omdat dit mogelijk was , dat al dit ontslapene , lang - vergetene opgewekt werd en herboren tot bijna ontstellende scherpheid en duidelijkheid door geur van hyacinthen .Het scheen haar , als was haar eigen ziel een photografische plaat , schijnbaar grauw en effen , maar waarop in het ontwikkelend bad evenzoo ontstellend duidelijk en verwonderlijk de beelden verschijnen , die tevoren niet zichtbaar bestonden .