(1728) Tien jaren na Abrams uittocht uit Ur der KaldeenDe blyde lente had het aardryk , wyt en breet , ' t Geboomte en al het velt tienwerf in ' t nieu gekleedt , Met bloemtjes opgesiert , en heerelyk doen pronken ; En tienmaal had de herfst , van most en druiven dronken , De groene pruiken van de wouden afgerukt , Het velttapyt vertreên , de bloemen neêrgedrukt : Sint Vader Abram , uit zyn vaderlant gescheien , In Kanaän zyn vee dreef in de vruchtbre weien : Wanneer vrou Sara , van bekommering gekwelt , Met haren Heere ging spanseren over ' t velt : Zy zuchtte , op ' t zien van al de bezigheên der knapen , Van al den rykdom van hun runderen en schapen , Wierdt Sara verdrietigh over haar onvruchtbaarheit .En sprak : hoe ryklyk heeft de milde vruchtbaarheit Haar geurge handen , door Godts zegen , uitgebreidt ! Hoe heeft ze ons huis , en hoe de kudde niet gezegent ! ' t Is of het schaapen in de dalen had geregent ; En of dit Ogis tot een stadt was aangegroeit Van herderstenten , daar de ryke welvaart bloeit .Maar ach ! wat kan ons al die zegening toch baten , Indien wy door de doot die aan een ' vreemden laten ? Wat baat het of men ploege , of boom - of wyngaart plant ' , Indien een vreemdeling de vrucht plukk ' met zyn hant ? Want Sara , Sara moet alleen onvruchtbaar leven , En kan geen ' erfgenaam aan u myn ' Abram geven .