(1889) Mathilde haalde met een zucht haar schouders op , berustend als altijd , maar zij nam het lijfje weg .Mevrouw van Erlevoort verscheen in de nog geopende deur , ruischende van haar moiré .- O , wat is mama mooi ! riep Frédérique opgetogen , je zal zien , Tilly , ik ben weêr het laatste klaar .