(1915) De ‘ jongste bediende ’ , een klein tenger ventje met een armoedige , grijze tint luisterde , stil , angstvallig loerend , gebogen over ' t copieboek dat hij registreeren moest , en als hij even tersluiks dorst mee te lachen , kreeg hij een tik van den correspondent , op zijn vingers , met een platte liniaal .In ' t schemerlicht van ' t achtervertrek - ' t was een donkere morgen - zat nog een zesde bediende , met zijn ellebogen op zijn lessenaar en zijn hoofd tusschen zijn handen , ingespannen te lezen een viezig , verwaarloosd , kwalijk - riekend boek : ‘ De Groote Iza ’ van Bouvier , gehuurd à één cent per dag .‘ De baas is laat van morgen ! ’ zei die met ' t blauwe hemd na een langen geeuw .