(1845) De tering was ' t , met heur gevolg van plagen , De tering , die het ligchaam binnensluipt , Een slang gelijk , die onder ' t bloembed kruipt , Om onbespied de wortels af te knagen ; Die , loos en stil , en zonder ' t minst geweld , Onmerkbaar schier en zonder wee of smarte , De kracht verteert en doordringt tot het harte ; Die langzaam sloopt , maar zeker ' t offer velt .Zij wist het niet , zij zag den dood niet nadren ; Wel dat heur blos gedurig meer verdween ; Wel voelde zij de zwakheid van heur leên , En dat het bloed soms koortsig woelde in de adren : Maar immer bleef de zekre hoop haar trouw , Dat , als de beek weêr langs heur rozen vloeide , En ' t geurig bed met veldviolen bloeide , Zij dan , hersteld , den bloemkrans vlechten zou .Maar ons , helaas ! ons bleef het niet verborgen , Te duidlijk was dat hijgen van ' t gemoed , Die zachte tred , dat wanklen van heur ' voet , Die bleeker tint op iedren nieuwen morgen : Dat alles moest heur ' toestand ons verraân ; Dat alles deed ons de ijsbre waarheid hooren , Dat in ons hart geen vonk van hoop mogt gloren , Dat ras voor haar de laatste stond zou slaan .