(1901) Als ze dáár , in de volle wisseling van licht , kleur en zon , zoo alleen mocht koesteren haar droomen ; als ze dáár alleen uitging , op èlk uur van den dag één ding kon zien in àl ander licht , onder àl andere hemelstemming ; zoo de zee in haar dreigen , zoo ' t duin in z ' n blauw zonn - hitte - gegolf , of weer , onder donkere luchtbedekking , in jagend gestorm en geblaas van blauwgrauw , en wilde , zilver - bonte wolkgevaarten door de hemelen , met schaduw - gevloei over de duin - golven , of als enkel goudbergen , zengend in strakke hitte .Ja , daar was haar goddelijkste tijd , waarin ze snakte naar ' t bijzijn van ' n wezen , maar ' n wezen , dat was wat zij doorleefde , dat ze kon zetten in haar bewonderingslicht , dat zijn kon wèggedroomde en losgemaakte ziel uit de doeken van haar reus Rembrandt , vleesch geworden verbeeldingsfiguur van haar heiligste verlangens ; verlangens die ze zocht over de golven , in kleurklots op haar aanbulderend , die ze hoorde in ' t soms diepe bazuingedreun van rhythmische zeestem , die ze zocht in alle stemmingen , onder ' t zoeken en binden van ruikers , van bloemen uit ' t duin , onder ' t koesteren van gevangen vlindertjes , als lichtscheepjes haar hoofdje omvliegend en omzoemend in kleur - en vlamgestraal van vleugelengetril ; als ze mocht loopen in ' t duin , heel ver , of in ' t bosch , overal waar ze kon zoeken in de natuur onder ruimte - licht , waar ze kon samenzijn met dat wezen van verbeelding , alleen om ' t te zien groeien uit alles wat om haar stond aan lucht , boomen , land , duin of hei .Dat waren haar volop gelukkigste dagen .