(1909) Ik schoof het warrig takgordijn terzijde En , bloode minnaar in liefs slaapvertrek , Trad ik de boschzaal in , de schoonbereide Met moskarpet en schaûw en zonnevlek .Lang liep ik door de stilte , maar mijn huis , Met marm ' ren zuilen , fries en stuukfestoen , Kan niet vertrouwder zijn dan ' t takgebruis , De lichtjes van den dauw , de geur van ' t groen .De stammen weken , nog één metgezel , Plataan , maakte mijn schouders ' t zonlicht zachter ; Hij was van ' t woud de laatste looverwel , Van d ' open lenteweide waard en wachter .