(1887) Haar pijnlijke voet raakte geweldig de vloer en dan rilde het heele been en ruischte de satijn met een smartelijk gesis om haar leden .Hij bleef weigeren ; maar zij , hijgend nog van de beweging , leî ze haar handen op zijn borst , en terwijl een wolkje van den boschviolen - geur , dien zij op haar zakdoek had , tegen zijn gezicht zweefde , en van haar oogen uit scheen te waayen , die als donkere violen waren , zweeg zij glimlachend .- Kind - lief , wat ben ik trotsch op je , zeî Jozef , we zullen dansen als razenden , want jij wilt ' t om mij , en van - avond , als de menschen wech zijn , zal ik je voeten zoenen , tot je niets geen pijn meer voelt .