(1872) Doch wij zouden zoo gaarne gewenscht hebben , dat de dichters vooral hadden aangetoond welke zware verantwoordelijkheid dat grootsche verleden ons oplegt ; dat zij ons tot daden hadden geprikkeld , door aan te toonen op welke wijze wij onze vaders kunnen evenaren .We hadden gewild dat tot ons wierd gezegd , wat Potgieter in 1863 ter gedachtenisse van ' t verledene zong : Waar mart een andre bloesemregen , Als glansde en geurde in schoonheidsgaard Toen Fredrik Hendrik , uit op zegen Die in geen krijgsroem is gelegen , De olijftak greep voor ' t blinkend zwaard ? Ontwaak weêr , open zin voor ' t leven ! Die Breêroo ' s en Jan Steen ' s mocht geven , Die vrolijk sticht , die lagchend schreit ; Die ons , als Rembrandt , licht leer ' scheppen : Als Vondel , aadlaars wieken reppen ; Volding onze onafhankelijkheid ! Wie denkt zich vroegren volksgeest zonder De oranjezaal , en ' t Aemstelwonder ? Genie geboren ait genot ! Een vreugd , die alle levenstwijgen Van loof en vrucht niet neêr doet zijgen , Waarin de schoonste stemmen zwijgen , Is geen volkomen dank aan God .’ Naar ons hart zou de dichter gesproken hebben , die , terwijl hij het verleden idealiseert , ons het dus geschapen ideaal voorhield als een doelwit , waar ook wij naar streven kunnen .