(1912) De Menschheid als oneindigheid van Goden , Danste zoo talrijk als bladen der wouden .Ruischend der Menschheid hooge organiek Als der ruischende bladeren rhythmiek .De Menschheid danste op de heele Aarde , Danste in het oneindige Heelal , In het lichte en eindeloos Kristal , Door der Eeuwigheid lichte blauwe gaarde .