(1897) ’ Barthold , vlak bij den spiegel van den schoorsteenmantel staande , wierp er onwillekeurig een blik in .Ja , wel zonderling ! Hij herkende zichzelven nauwelijks Zijn schrale jongensfiguur scheen plotseling zoo breed en flink in die dikke ruige lichte stof .Gaarne zou hij zich nog wat langer hebben opgenomen , maar hij deed het niet en trok een fauteuil bij de tafel .