(1915) Hier niet de ‘ dood ’ van de vierde , want daar was alles liefelik - ‘ Er führt uns durch eine schöne Wiese ’ - die ten dans opspeelt en vöörgaat , maar ‘ Der Rufer aus der Ferne ’ , die ons in het hart grijpt met zijn kreet van heimwee , ons uit onze aardse dromen opstoot tot de verheven wake en ons in den nacht door de hemeldiepte ontvoert .Wij stijgen en zien de bloemweiden en de geurige linden beneden ons doodstil en ‘ schattenhaft ’ in het bleke maanlicht , en de wemoedige melodiën der aardse , eeuwig onvoldane liefde stijgen in het ‘ andante amoroso ’ tot ons op als de geuren van bedwelmende rozen .Wij stijgen met hem die ons geroepen heeft hoger ; en steeds verder verdwijnt de aarde .