(1832) En zoo ik d ' eene voet voortzette naa ' t geviel , Zoo was er ' k weet niet wat , dat d ' ander achter hiel ; Terwijl mij heel verbaast , zich schielyk quam vertoogen Een vrouw , gewynbraauwt zwart , en zwart als git van oogen , Van lip en kaaken roodt , haar schoone vlechten blondt .' t Welriekend hair , getooit met een uitheemsche vondt , Uitheemsch van maakzel ' t kleedt , van verwen was ' t verscheiden , Heel zagh men hals noch borst , dan eensdeels allebeide , Het wezen groots en preuts , niet lichter dan ' t betaamt , Zij zagh wat dertel , maar zy was niet onbeschaamt .Aan haar besneen gedaant scheen ' t dat haar dagen waren Niet min dan twee - noch meer dan vijf - en - twintigh jaren , Haar hant droeg Mirth , haar arm Fruithoorenen ten toon , Ook zag men op haar pruik een kleene laure kroon .