(1883) Den tiran noemde hem zijn eigen volk , en toch was de vorst , dien het aanklaagde , mild en rechtvaardig te noemen in vergelijking met den overweldiger , dien Zweden in hem leerde kennen .De golven van den Mälar , die thans vroolijk langs de hoofdstad ruischten , konden nog soms , als de duisternis op haar rustte , fluisterend verhalen van die sombere , koude Novemberdagen , waarin zij rood waren geweest van ' t bloed , dat in stroomen haar wateren kleurde .De bijl van den Deenschen koning sneed scherp ; weldra wisten alleen de graven , die overal in ' t onderworpen land werden gedolven , van de fiere mannen te vertellen , tot wie ' t volk als tot zijn redders had opgezien , en die nu in den donkeren , zwijgenden schoot der aarde sliepen , ongedeerd door al den jammer , die over hun arm vaderland losgelaten was .