(1724) Het Carmozyn , dat lagt de blankste Lely toe : De snoeplust van ' t Azuur word thans geen weelde moê , Nu datze ziet den Man met groene Palmen kroonen .Een Engel zingt triomph , terwyl de Klokken danssen : Zo gaat het steets den Man , die God voor oogen houd , En in de wereld niets , als slegts het weldoen trouwt , Waarom hy heden treet op reuk van Rooze - kranssen .De Moeder van ' t Albast , en Paerlemoere wond ' ren , Die slaat , vol eerbaar schoon , haar zuiv ' ren dageraat , Op myn de Man , die straks uit d ' eerste asse opstaat , Om ' t Zons - gewelf van ' t bloed , door klem van deugt , te plond ' ren .