(1878) Niet langer zal de godspraak als een bruid zich in een sluier hullen , maar als heldre bries naar ' t schittrend licht der morgenzon zich spoên ; zóó blazend , dat de storrem van dit leed de kusten met een felle branding zweept ! Niet meer van raadseltaal bedien ik mij .Weest mijn getuigen , dat ' k met fijnen reuk het spoor der oude gruwelen bemerk ! Want nooit verlaat het geestenkoor dit huis ! ' t Eenstemmig lied klinkt gruwlijk ; niets dan vloek ! Het menschenbloed , waaraan het zat zich brast , vermeert de woede van de feestschaar , die zich niet verjagen laat : de Erinyen van ' t huis ! Bij lijken zittend , zingen zij het lied van de eerste schuld , en beurtlings spuwen ze op hem , die ' t bed des eigen broeders schond ! Heb ik het doel gemist , of trof ik ? Ben ' k een bedelwijf , dat leugens profeteert ? Getuigt bij eede , dat ik door den geest de vroegre gruwlen ken van dit paleis ! Koor .Wat zoude , o vrouw , een duur bezworen eed hier baten ? Maar ' k verwonder mij dat gij , bewoonster eener overzeesche stad , daarover als een ooggetuige spreekt .