(1920) Ik zie fonteynen onder hunne gewelfde steenbogen schitteren en de steilten van afgronden en diepten , tusschen rood en zwart marmer .Ik hoor van verre het ruischende rumoer van pleinen en poorten , het woelende geluid van de uitverkoren stad die wij naderen , naderen , o Koning ! Ik hoor het zingend balken der ezelen en het brullen der kameelen , en iedere stem van dit land en van die aarde , brengt mij een hunkerend geluk .Ik , Hebreeuwer , adem weer in de heerlijke helderheid van Galilea en Judaea , in de koele bries van haar hooge bergtoppen , en de natuur wordt mij hier weer één verrukkend dichtsel voor mijne zinnen en mijn ziel die zacht lacht , lacht , zonder klank .