(1917) Weer is de dag , dien het herdenken wijdt Aan ' t vrome feest van de verscheiden zielen , Dat de gedachten naar de dooden leidt , En aan hun graven ze doet nederknielen .Wellicht dat in een zuidelijker land De steenen schuil gaan onder weelge verven Van bloemen die , een levende offerand ' Van kleur en geur , op ' t blinkend marmer sterven .Daar wordt het leven moeiteloos geleefd , En zacht door den vertrouwden dood besloten , Wiens beeld , als weerschijn op een water , beeft In de geruste zielen der devoten .