(1885) Toen gaven de menschen het op en dropen bij kleine troepjes zwijgend af , een menigte papieren , ledige flesschen en sinaasappelschillen , als onoogelijke sporen van hun bezoek , achterlatend .Op het open veldje in het bosch werd het weder eenzaam en rustig en hoorde men spoedig niets meer dan het eentonige ruischen van den regen .‘ Nu , Johannes ! - nu hebben wij ook menschen gezien .