(1891) Dan voelde ze een berouwenden weemoed naar den aflevenden winter , naar de avonden die ze had laten voorbijgaan met niets doen en in de warme rust op haar kamer probeerde ze nog te werken , plannen makend voor de langere dagen die zouden komen en die ze beter wilde gebruiken .Hoe meer de lente begon op te geuren in de koele lengte der dagen , des te meer begon de gelegenheid tot werken haar te ontsnappen .Onwillekeurig bleef ze na het eten met de andere juffrouwen in den tuin heen en weêr loopen , vroolijk in den laten zonneschijn , tot ze weêr naar de zaal moest en ' s avonds , als zij van de theetafel kwam , was ' t of ze te loom voelde om naar haar kamer te gaan , lusteloos om alleen te zitten in een opkomende behoefte om zich te bewegen en iets anders voor zich te zien .