(1881) Nu word ik eerst Door ' t kloppend hart mij van mijn taak bewust , Om medelijden in der menschen borst Te wekken en , als tolk der spraak ' looze aard , Den stroom te stuiten van haar bitter leed .’ Als de Koning hem meevoert naar buiten te midden van een welige natuur , waar alles geurt en kleurt , leeft en gonst , en waar de nijvere landman bezig is den vruchtbaren bodem te beploegen , dan bekoort hem een oogenblik de aanschouwing van het bekoorlijk tafereel , maar weldra ontdekt hij de doornen aan de roos des levens .Hij ziet , hoe de ossen met zweepslagen worden voortgedreven , hoe de akkerman zich het zweet van het voorhoofd wischt , hoe de dieren , groot en klein , op elkaar jacht maken en elkaar verslinden , en hij vraagt : ‘ Is dit nu de aard , Wier groote blijdschap ik moest zien ? Met zweet In ' s landmans brood bedauwd ! Hoe zwaar is ' t werk Van ' t trekvee ! Welk een felle strijd in ' t groen Van sterken tegen zwakken ! Welk een kamp In ' t luchtruim ! Zelfs in ' t water is geen rust ! ’ Aangedaan door hetgeen hij zag , zet hij zich neder onder een Jambu - boom , Om na te denken over ' s levens last , Zijn diepsten grond , zijn heilzaamste artsenij , en al peinzende verzinkt hij dermate in bespiegeling , dat de Engelen van omhoog zich tot hem neergetrokken gevoelen en als den toekomstigen Redder van het Heelal hem komen begroeten .