(1917) In weinig woorden hadden Constant en ik alles gezeid wat wij van de vertooning meenden : ik maakte er gemakkelijk uit op dat wij het eens waren , en daardoor aan elkanders gezelschap wel iets hebben konden , weze het dan maar als afleiding , en zelfs sprakeloos .Want spreken deden wij weldra niet meer : de duisternis was weêr ingevallen , de huilerige vertooning weêr aan den gang , en te beter dan kon ik de meisjes opnemen , zooals ze daar vóor mij zaten in deze zwoel - donkere kist , als vreemd lichtende , geheimzinnig - geurende bloemen in eene nachtelijke broeikas .Nicole zat recht en onroerend , berustend en onaangedaan ; in het mat - bleeke , het reeds - hoekige profiel dat , merkte ik , vroeg zijn bestemmende , bestendige lijn zou krijgen , stond de blik gelijk het glans - punt van een vasten saffieren cabochon , en die niet schitteren zal in brekende stralen .