(1846) De laatste toon zweeft langzaam , statig , heen , De zorgen vliên , die straks mij nog omgaven ; Stil is het hier , zoo stil als in de graven , Die ik betreed , gedenkend aan ' t verleên , Aan hen , wier strijd alreede is afgestreden , Wier heilig stof hier wordt bewaard , Die me eens bij God , gezaligd , tegentreden , Als ' k scheide van deze aard ' .Hoe goed is ' t hier voor ' t afgetobd gemoed ! De nachtwind ruischt door ' t wieglend dennenloover , ' t Geboomte buigt zijn toppen naar mij over , Als bragten zij me een ' laatsten afscheidsgroet , Een ' groet van hen , die ginds mijn komst verbeiden , Wier beeld gestadig mij omzweeft , Wanneer ik denk aan hun vroegtijdig scheiden , En ' t hart van weemoed beeft .Hoor ! ' t ruischt zoo zacht , zoo fluistrend door de blaân , ' t Is of mijn oog een ' lichtglans ginds ziet gloren , Of ik een stem in ' t suizend loof mag hooren , De stem van hen , die mij zijn voorgegaan .