(1894) Vóór hem strekte zich een grasplein uit , omzoomd met zwarte loovers ; een weinig terzijde lag het stilstaande water van den vijver .Zijn ontroering was een weinig bedaard , hij stapte omzichtig in het fijne keizand vooruit , den balsemgeur inademend van onzichtbare bloemen , langs den rand van het slaghout scherend , machtige pogingen aanwendend , om met den blik de mysterieuse diepten van den zomernacht te peilen .Maar zijn gewone kortzichtigheid in de duisternis belette hem iets duidelijks te onderscheiden ; alles bleef in het vage gehuld ; de tuin teekende nauwelijks zijn omtrekken af ; de bloemperkjes , ontkleurd , lagen als grijze , ronde of ovale vlekken op het grauwduistere der graspleinen .