(1905) Dat gordijn , - je moest eraan zien , waar ‘ de waschvrouw ’ woonde - was de trots van het kind .Thuis , dat was , in haar denken als ze op straat liep of op de naaischool zat , nooit het keukenkrot , waar ze huisden , achter , met de havelooze kleptafel , de donkere kast met etenslucht uit grauw - bekrast aardewerk , de matten stoelen waar de biezen onderuit plukten ; dat was niet het plaatsje , versperd van de tobben broeiend waschgoed , met de rauw - vies riekende dweilen over ' n touwtje , en het bouwvallig privaat ; ' t was niet de vliering met in ' t miezerig licht door ' n besiepeld dak - raampje , de sjofele kermisbedden van haar zusters , een paar kisten , wat stoffige rommel ; thuis , dat was zelfs niet ' t voor - kamertje , dat wel aan kant moest zijn , omdat ' r moeder er streek , maar waar ' t achterin toch bijna altijd donker was , een enkele kale stoel tegen den kalen muur schooierde , en waar nooit , uit de diepe bedsteê , de vunzige slaaplucht eens frisch wegtrekken kon ..