(1904) Het was zóo grijs - triestig , van zulk een krijschenden jammer , dat Eleazar het harde , stooterig doen der vrouw natuurlijk , vanzelfsprekend vond .Ze kneep weer de dweil met wringende rukken , telkens bukkend , opmoddrend het water dat bruin werd , valer van stank .Haar rok losgeslierd door ' t verbeten werken , viel even neer dat de rand het water indronk .