(1900) Het liefst had hij Vera maar aangezien , genoten van het rhytme harer bewegingen , haar blikken , haar lachjes .Zij gevoelde die bewondering als een warmen gloed haar koesteren en doortintelen ; alles om haar heen scheen veranderd ; wat was het leven heerlijk ! De zon schitterde in het kristal op tafel , de jonge hyacinthen in de serre geurden als de lente , ô , dat zij het had kunnen uitjubelen op haar viool .Hoe mooi kon zij dan in haar fantasie de burgerlijke kamer van Moeke Dirksma maken , wat zou het hier dan een paradijs worden , en die man tegenover haar , met de lange blikken die hij haar toewierp , scheen te lezen in haar ziel ; hij kende zeker de melodiën , die zongen in haar hoofd , die trilden aan de toppen harer vingers .