(1872) Zij was naar hem toegegaan ter wille van een goede opvoeding van haar kinderen ; doch bij hem gekomen bemerkte zij zeer spoedig , dat het samenleven een onmogelijkheid zou zijn .Zij zat dan ook meestal alléén : ‘ ik vergeet de gansche wereld , uitgenomen mijn kamer en mijn dal , waarlangs de stroom ruischt en enkele raven in vriendschappelijke vaart neêrstrijken .’ Het is wel niet dat vergeten zijn , dat haar hindert : ‘ want zij kent den vloek der beroemdheid , niet onbemerkt door een straat te kunnen gaan , nooit zijn eigene innige privaatpersoon te kunnen voorstellen ’ - maar toch de verhouding tegenover haar broeder maakt dat zij in de eenzaamheid nog als het ware een kunstmatig bestaan heeft , en dat geeft een gevoel van gevangenschap , van verdrukking .