(1900) Nauwelijks was ze gereed toen zacht op de deur getikt werd , en de hospita ‘ meheer Vandam ’ aandiende .‘ Laat mijnheer even in mijn zitkamer , wilt u , juffrouw ? ’ Toen de deur weer dicht , nog even gekeken in dat glas - dat haar het beste compliment gaf , dat een ijdele vrouw verlangen kan - toen , heel even , nog een streekje over de nagels met een fijn geparfumeerde pollissoir , nog een vlokje terzij geschoven , weg van het mooie , hooge voorhoofd - en dan vlug met een glimlach , zacht geplooid om den mond , naar Robert .Robert vol ongeduld wachtend in het salon of ze haast komen zou .