(1918) Want niet door zijn woorden spreekt de dichter , maar door de gedachten en de ontroering : door de emotie waarvan ‘ de praal der woorden ’ slechts de kenbaarmaking is .En moge ik deze emotie hebben vertaald ! Gij mijne broed ' ren , Aard , Lucht , Oceaan ! Zoo d ' al - moeder mijn ziel ooit heeft gelaafd met iets van zuiver ' en devoten dank uw liefde te gevoelen en die gift te loonen met mijn gaven , - zoo de dauw des ochtends en de geur van zonnedagen en d ' avond , als het Licht in grootsche stoet van vrome dienaren wordt ingewacht , en stilte , in den hoognacht tintelend , - zoo najaar ' s holle zuchten in ' t dor woud en winter ' s kleed van versch - gevallen sneeuw en kroonen van ijssterren op grauw gras en kale takken , - zoo ' t hijgend verlangen der weelderige lente , als zij ' t eerst haar zoete kussen ademt in de lucht m ' ontroerden tot bewond ' ring liefdevol ; zoo ik geen bonte vogel of insect noch een zacht dier heb willens leed gedaan maar steeds hen lief had als wie ' t naast mij waren - vergeeft mij , mijne broed ' ren , dan de praal van deze woorden en onthoudt mij thans ' t geringst deel niet van uw gewone gunst ! Gij , moeder van deze ⁀ ondoorgrondbre wereld , zegen mijn vrome zang , want u alleen en u in allen tijde had ik lief .Uw schaduw , uwer schreden duisternis heb ik bewaakt , en altijd tracht mijn hart naar ' t diep besef van uw geheimenis .