(1816) vergeefs ! zijn hoop sterft in een ' bangen zucht .Maar welk een balzemgeur vervult op eens de lucht ? Wat schaterend gejuich hoort hij langs ' t veld weêrgalmen ? Het woud ontsluit zijn ' nacht , verwijdt , en buigt zijn palmen ; Een wezen , nooit aanschouwd , treedt voort met zachten tred ; Elk bloempje , elk blaadje buigt , waar zij haar treden zet ; Het lisplend koeltje zweeft , en dartelt door de abeelen , En ' t grensloos bosch weêrgalmt van juichende orgelkelen .Verschrikt deinst hij terug ; verbazing grijpt hem aan ; Hij voelt zijn zwoegend hart den boezem tegen slaan ; Een nieuwe wereld schijnt voor hem aan ' t niet ontrezen .