(1891) Als het me dan te binnen komt hoe ik me daar ginds kwellen liet tot in de wanden van mijn atelier , hoe ik er gewichtig moet hebben uitgezien , met een komediantengezicht , verdwaald tusschen al die bij elkaâr gestoken hoofden , dan moet ik lachen , lachen , en dan vindt zoo ' n leuke Franschman het noodig te zeggen : ‘ que j ' ai l ' air content .’ Maar ach , je weet ook niet hoe gauw je er in zit in dat drijfleven ; blijf maar weg , als je kunt ; dat het je nooit gebeure , hoe je op een oogenblik lucide , schrikt van te zien in wat een verwarring je meêliep , hoe ge alles zaagt zoo , en niet het stinkende gedrang tegen je zelve in .Verbijstering .