(1918) Nog blijft deze hoogtij vieren in den gilde - optocht , als de schutters opgaan tot het vogelschieten , met hun bijldragers , fluitspeler en tambour - maître , hun koning met den rammelenden sier der zilveren platen , en de vaandrig die de vlag ‘ slaat ’ , die ze opwerpt en opvangt en om zijn lijf doet heenwentelen , tot hij in haar zwierende banen staat als in een levend vuur .Zoo het Limburgsche landschap in de schaduw zijner kloosters en kapellen een legendenrijke liefelijkheid ademt , als het kleurrijk verluchte blad van een oud missaal , welk een hartstocht slaapt er niet in zijn diepten en dalen , welk een sombere romantiek spookt er niet met de herinnering zijner Bokkenrijders over de heuvels van zijn Zuiden ! De sage rankt en bloeit er welig voort om zijn burchten in puin , zijn rotsen en ruigten en heitoppen ; en zij spiegelt haar peinzend gelaat in het zilver van een schepenloozen stroom .Zoo hangt er met een droom van religieuze wonderheid over de Limburgsche gouwen ook een vizioen van zinnelijk - romantische pracht , en in een feest van stralende kleuren in stijgende gamma , viert de levensvreugde , met Rubens ' lokkende dartelheid , er triomfantelijk hooggetij .