(1913) Want wij hebben haar noodig , deze stem , zij is eene in de rij der geroepenen die ons doen hooren de muziek der eeuwigheid .Zooals er een glans der lente is , een Germinal , en het hart zegt - als in het Hooglied : ‘ sta op mijn vriendin , mijne schoone , en kom ’ , én een zomerweelde van bonte , geurige bloemen , én een herfstgoud dat om de moede boomen voor slag van hagel rilt , en dan een winter weer en diepe , diepe winternachten , en zooals in dit alles schoonheid is , die er de kunstnaar uit voelt , en hij zegt ze weder in melodie of kleur of sprake - zoo - en sterker nog - is veelvuldig het Leven , en het heeft zijn lach van Rabelais en zijn De Profundis , zijn Kermis der ijdelheid en zijn Avondmaal , zijn blanke kinderhanden en de bloedbevlekte handen die haar koning in den slaap vermoordden ; het Leven , het heeft zijn tuin waar Epicurus met Leontion en met Ternissa wandelt , maar het heeft ook zijn tuin waar de dooden slapen , en zijn tuin waar de Zoon des menschen wordt verraden met een kus .En omdat het zóó veelzijdig is , zijn zij ons allen noodig , de zieners en de dichters , die iets van zijn woorden grepen .