(1862) Doch ook ditmal verloochent , aan het slot , onze ridder zichzelven niet .‘ Bloeit nóg ’ , roept hij toe aan de allerminst voor hem en zijne liefde ‘ entgötterte ’ natuur : Bloeit nóg uw zoete gunst , en weet gij te versieren Uitheemsche verw en reuk van bloemen en van kruid , Zoo leest ze keurig uit ; Om mij niet , maar ' t sieraad van Amstelland te vieren .Niet dat gij , komend haar eerbiedelijk te ontmoeten , Zult , om het heilig hair van zonnelijken glans , Gaan vlijen krans op krans : Maar past ze tot mijn hoofd , en legt ze voor haar voeten .