(1917) Ach , kind van duizend zorgen , Teer wichtje , door den tijd , Met : ‘ zie ik schenk U mòrgen ’ , Ons aan de borst gevleid , Wij bidden , dat gij later Ons groot terzij zult gaan , Doorschijnend als het water , Vertrouwlijk als de maan .Wiè weet wat zal gebeuren Na ' t kraaien van den haan ; Laat dus de rozen geuren , Die voor het venster staan ; Ja , laat de rozen geuren Op ' t suizlen van den wind , Terwijl wij eia ' s neuren Uit blijheid om dit kind , Dit kind van duizend zorgen , Dat met een zoeten lach Herschept in eeuwig morgen Den weemoed van den dag .Voor het venster .