(1675) De lucht droeg hem een poos op vleugelen , strax voer Een kreet ten Hemel op , dat God , hem kracht beschikte Dat hy geen mensch kon zijn , een vol vernoegen , blikte Uyt elx nieuws - gierig oog , ' t gejuyg , en hand - geklap Vervult de lucht , tot dat ik onder ' t midden stap , Mijn God beweeg , den trots des Toveraers te teug ' len , Die my verhoort , terstont onvielen hem sijn vleug ' len , Meteen het lijfter aerd ; maer ik had God gebeên , Dat hem de dood doch niet in ' t vallen , mocht vertreên ; Op dat elk blijken sou sijn krachteloos vermeten : Dat wierd hem , door sijn been gebrooken , bits verweten .Maer Ioden , segt my weêr wat dank heeft my betaelt ? Ik heb des Keysers haet op mijnen hals gehaelt , Vergramt , dat sulk een licht was uyt de Stad getrocken , Mijn vrinden , rieden my om ' t bloed - beluste wrocken Des Keysers , wech te gaen : maer dit verhael sou mijn Te ras na ' t eynd doen gaen , vriend Iuliaen , wy zijn Genegen , uw geheel ons leven af te malen .Gy kunt noch uyt mijn leet , nut , hoop en blijdschap halen , Wat heeft um vrind ô vrind gesuckelt , wat geleen ! Wat armoe doorgebracht , met vleelch , en vrees gestreen ! Herodes had in stilt getoetst het hert der Joden , Met Broeder Jacob door een degen - slag te doden ; Gesien dat haer dat spel , dat treur - spel , wel geviel : Dies barst sijn moord - dorst los , de vrees , die wederhiel Eerst ' t weyen in dat velt ; nu mogt hy adem halen , In ' t wreeken de acherstal ten vollen af - betalen Aen ' t weereloose volk .