(1919) Arme , zwakke moeder - , nu hij aan haar dacht , zoo schuw en bang en stil , verkrimpend onder vaders licht - geprikkelde boosheid , tante Rebecca ' s harde kijfstem , moeder , die hij zich bijna niet kon denken in goede kleeren , wandelende op straat , evenals de mevrouw van den dokter , omdat hij haar bijkans nooit anders had gezien dan bleek en vertrokken van hoofdpijn in de keuken , aan den wasch , sjouwend door het huis , en op Vrijdagavond en Sabbathdagen met lichtlooze oogen zwijgend , half - ziek van oververmoeidheid - , nu hij aan haar dacht , greep hem een kramp , als van walging en vage opstandigheid om het hart en weer zag hij in zijn verbeelding de mevrouw in het wit , met haar kinderen , jongen en meisje , aan elken arm een , lachend over de marmeren steenen van de gang slippend als over een sullebaan en de tuindeur door tusschen de bloeiende planten weg naar het lokkend prieel achterin .Onder de boomen ging hij over het grint , terzijde van den grooten straatweg , waarover nu en dan een auto snorrend hem voorbijvloog , het was warm en windstil , en met de zoete reuk van de bloemperken der villa ' s aan weerskanten van den weg drong droomerig en fijn piano - klank tot hem door , dat maakte hem nu , als altijd , weer zoo murw en week , als vol van een zoet en vreemd verlangen , dat toch geen opstand , eerder tevredenheid was , dat hem alles deed vergeten , zijn eigen leed lichter en geringer achten , zoodat hij zonder bitterheid of wrok den groep kinderen kon gadeslaan , die voor een tuinhek stonden met de blinkende fietsen aan hun hand , in wit gekleed en elkaar aanstieten , lachten , terwijl hij voorbijging - , neen het deerde hem niet , het drong nauwelijks tot hem door , zoolang die zoet - ruischende fijne pianoklank tusschen riekende bloemen en zwaar boomloof door , van ver af zijn geest bleef beroeren - , nu het weer zweeg , leek - de wereld , alles om hem heen , toch zoo zonnig en bloeiend , plotseling droevig en verdord , als trok een wolk over zijn hoofd voorbij , en nu een der jongens van zooeven hem onhoorbaar verraderlijk op zijn fiets achterop was gekomen en wreed schertsend dreigde hem omver te rijden , gloeide hem de drift naar het hoofd en hij zou , met een trap , fiets en jongen hebben omvergeworpen , als de jongen niet snel was uitgeweken en lachend weggereden .Hij voelde zich vreemd ontdaan , terwijl hij den jongen nakeek .