(1900) Meest stille , heldere dagen , als het langzaam verflensend loof roerloos te prijken hing tegen diep - blauwe lucht , als het nog warm was in den moestuin en de spinnewebben en het asperge - loof teer - bedauwd waren en geleken weefsel van kristal - stof .Dan was het juist daar , in den moestuin , of wel aan het water , bij den sterken geur van eikenloof en dorrend blad , dat Hedwig iets voelde of herinnerde , wat haar onrustig maakte van vaag , zoet - weemoedig gewaarworden .Onrustig daarom , wijl het was als een van verre geroepen woord dat men maar niet verstaan kan .