(1868) Doch tevens dacht hij aan zichzelven en aan zijn gesternte , dat hem naar Soekabrenti gevoerd had ; en misschien zou hij nog geruimen tijd zich hebben staan verdiepen in allerlei voorstellingen , indien zijne aandacht niet afgeleid ware geworden door een geluid van naderende voetstappen en van twee fluisterende stemmen , tot hem opstijgend van het pad dat onder zijn venster kronkelde .Het ruischen van een vrouwenkleed deed hem vermoeden dat een der twee sprekende personen Lidewyde was , terwijl de andere , te oordeelen naar stem en gang , een man scheen te zijn .Werkelijk zag hij eenige oogenblikken later een heer en eene dame het voetpad volgen , dat langs den beuk naar de tegenovergestelde zijde van den tuin voerde en uitkwam aan een boschje tusschen den tuin en den rijweg .