(1857) Gy , gy koomt by dit al mijn ongeluk voltrekken ! ' t Is enkle tegenspoed , die me altijd solt en schokt ! Het hair blijft me ongesnoerd en hals en borst bedekken , En ' k walg van wat my siert of wat het oog verlokt .Voor wien heb ik in ' t hair gesteente of goud te dragen ? Voor wien , Sabeeschen geur te rieken op het hoofd ? Wien zoude ik door mijn ' tooi verlangen te behagen ? Om wien ik me eens versierde , is uit mijn ' arm geroofd .Mijn hart is week , en bloedt by de allerlichtste wonde , En telkens vindt het stof , waar ' t steeds om kwijnen gaat .