SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu 64/22 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Fundacji [...] z siedzibą w [...] na rzecz Marszałka Województwa [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu 64/22 oddalił skargę F. W. w L. na bezczynność Marszałka Województwa Lubelskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 3 kwietnia 2022 r. F. W. z siedzibą w L. (dalej: "skarżąca", "F.") wystąpiła do Marszałka Województwa Lubelskiego (dalej: "organ") z wnioskiem o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego poprzez udostępnienie treści wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 pn. "Mobilny LOF" oraz "Wygodniej, szybciej, bezpieczniej - poprawa spójności komunikacyjnej województwa lubelskiego poprzez budowę i przebudowę dróg powiatowych usprawniających dostępność komunikacyjną do regionalnych i subregionalnych centrów rozwoju".

W odpowiedzi organ pismem z dnia 19 kwietnia 2022 r., poinformował skarżącą, że przedmiotowy wniosek nie może zostać rozpatrzony w oparciu o przepisy ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1641, zwana dalej: "u.o.d.p.w.i.s.p."), z uwagi na fakt, że wskazane przepisy ustawy nie mają zastosowania w odniesieniu do zgłoszonego żądania. Organ w tym zakresie powołał się na przepisy art. 7 ust. 1 u.o.d.p.w.i.s.p. oraz art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818, zwana dalej "ustawa wdrożeniowa"), zgodnie z którym dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców nie podlegają udostępnieniu przez właściwą instytucję w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu konsekwencją wyłączenia dostępności wskazanych dokumentów i informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest to, że dostęp do przedmiotowych dokumentów i informacji nie przysługuje również w trybie u.o.d.p.w.i.s.p., który to akt prawny powiązany jest ściśle przedmiotowo z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Ponowne wykorzystanie informacji przez użytkownika może obejmować informację publiczną, która została już udostępniona lub podlegała udostępnieniu. Wnioskodawca na gruncie u.o.d.p.w.i.s.p. uzyskałby dostęp do informacji, której nie otrzymałby w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na odmienne zasady i tryb udostępniania informacji będących informacjami publicznymi, określony w ustawie wdrożeniowej. W ocenie organu przepis art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej należy odczytywać szerzej, tj. jako przepis odnoszący się także do u.o.d.p.w.i.s.p.

F. W. z siedzibą w L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę F. W. z siedzibą w L. uznając, że skarga nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców nie podlegają udostępnieniu przez właściwą instytucję w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Natomiast powołany powyżej przepis art. 7 ust. 1 u.o.d.p.w.i.s.p. zawiera normę kolizyjną wyłączającą stosowanie przepisów ustawy w sytuacji, gdy tryb i zasady dostępu do informacji publicznej zostały w innych aktach prawnych uregulowane odmiennie. W tym zakresie ustawodawca przyznał prymat regulacjom szczególnym, przed regulacjami omawianego aktu prawnego. Treść art. 7 ust. 1 sprzyja ustaleniu relacji między dostępem do informacji publicznej a ponownym wykorzystywaniem informacji sektora publicznego. Zasadne jest przyjęcie, że zastosowanie ma ustawa szczególna, która określa odmienne zasady, warunki i tryb dostępu do informacji będących informacjami sektora publicznego niż u.o.d.p.w.i.s.p.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie konsekwencją wyłączenia dostępności wskazanych dokumentów i informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest to, że dostęp do przedmiotowych dokumentów i informacji w postaci treści wniosków o dofinansowanie nie przysługuje również w trybie ustawy o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, który to akt prawny powiązany jest ściśle przedmiotowo z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, że nie każda informacja publiczna, pomimo że stanowi informację sektora publicznego, podlega automatycznie ponownemu wykorzystaniu. Przepisy odrębne względem u.o.p.w.i.s.p., mogą odmiennie regulować warunki i zasady dostępu, w tym wyłączać dostęp do takich informacji, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Przepis art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej należy odczytywać szerzej, tj. jako przepis odnoszący się także do u.o.p.w.i.s.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 294/17). Nie może podlegać ponownemu wykorzystywaniu informacja, która pierwotnie nie występowała w przestrzeni publicznej. Odmienna interpretacja powołanych przepisów prowadziłaby do wniosku, iż skoro podlega ponownemu wykorzystaniu każda treść lub jej część będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, bez względu na to, czy podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też nie, przepisy tej ustawy jak i wskazane przepisy ustawy wdrożeniowej straciłyby rację bytu. Wnioskodawca na gruncie ustawy o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego uzyskałby dostęp do informacji, której nie otrzymałby w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, jakie zostały określone w ustawie wdrożeniowej.

W ocenie Sądu nie można zarzucić organowi bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. Na gruncie art. 7 ust. 1 poprzedniej ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego z 2016 r., który jest tożsamy z obecnie obowiązującym przepisem u.o.p.w.i.s.p., w literaturze i orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że jeżeli podmiot zobowiązany stwierdzi, że ma do czynienia z żądaniem, które podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej bądź innym określającym zasady dostępu do informacji, to nie ma podstaw do tego, by w takiej sytuacji stosować przepisy ustawy o ponownym wykorzystywaniu. W takim przypadku uzasadnione jest poinformowanie o tej okoliczności zainteresowanego ze wskazaniem na treść art. 7 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu, a jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie przepisy ustaw, o których mowa w tym przepisie, uzasadniona jest realizacja dostępu w sposób i formie w nich przewidzianych.

W niniejszej sprawie w taki sposób został rozpoznany wniosek z dnia 3 kwietnia 2022 r., bowiem organ wskazując na treść art. 7 ust.1 u.o.p.w.i.s.p. poinformował stronę, że wniosek nie może zostać rozpatrzony w oparciu o u.o.p.w.i.s.p. ze względu na treść art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła F. W. z siedzibą w L., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 7 ust. 1 z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (dalej: "ustawa o otwartych danych") w zw. z motywem 20 dyrektywy 2019/1024 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie otwartych danych i ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (dalej: "dyrektywa 2019/1024") w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że przepisy ustawy o otwartych danych nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania, ani przepisów innych ustaw określających zasady, warunki i tryb dostępu lub ponownego wykorzystywania informacji będących informacjami sektora publicznego, poprzez błędną wykładnię, polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej jest przepisem "określającym zasady, warunki i tryb dostępu lub ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego", podczas gdy:

a. przepis art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej wprowadza ograniczenie jedynie w zakresie dostępu do informacji publicznej, uregulowanego przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nie zaś ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego,

b. przepis art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej należy interpretować ściśle, w myśl zasady exceptiones non sunt extendendae, bowiem przepis ten stanowi ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej,

2) art. 2 pkt 8 ustawy o otwartych danych w zw. z art. 2 pkt 6 oraz motywem 20 i 30 dyrektywy 2019/1024, zgodnie z którym pojęcie informacji sektora publicznego obejmuje "każdą treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, będącą w posiadaniu podmiotu zobowiązanego", poprzez błędną wykładnię, polegająca na nieuzasadnionym przyjęciu, że ponownemu wykorzystaniu podlega jedynie ta treść lub jej część, która podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (tj. która występowała w przestrzeni publicznej), podczas gdy:

a. pojęcie "informacji sektora publicznego" jest szersze od pojęcia "informacji publicznej" (na gruncie art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), gdyż stanowi implementację pojęcia "dokumentu", uregulowanego w dyrektywie 2019/1024, którego rolą jest określenie minimalnej harmonizacji w państwach UE,

b. zgodnie z motywem 20 dyrektywy 2019/1024, państwa członkowskie mogą używać pojęć innych niż "dokument" (np. pojęcie "informacji sektora publicznego), o ile zachowają one pełen zakres definicji "dokumentu" określony w przedmiotowej dyrektywie,

c. zgodnie z art. 2 pkt 6 oraz motywem 30 dyrektywy 2019/1024 pojęcie "dokumentu" powinno obejmować odwzorowania działań, faktów lub informacji - oraz kompilacje takich działań, faktów lub informacji - niezależnie od ich nośnika, zatem nie tylko informację publiczną,

d. dyrektywa 2019/1024 wprowadza wysoki standard harmonizacji przedmiotu ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (re-use), który stanowi poziom minimalnej harmonizacji,

e. przepis art. 2 ust. 8 ustawy o otwartych danych należy interpretować szeroko, w związku z tym, że stanowi przejaw realizacji konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, a nadto stanowi implementację postanowień dyrektywy;

niezależnie od powyższego, zarzuca naruszenie:

3) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej, poprzez niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, że art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej może być skutecznie zastosowany do ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, podczas gdy przepis ten jest niezgodny z przywołanymi art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, gdyż:

a. ogranicza możliwość udostępnienia dokumentów urzędowych, czyli wniosków, dokumentów i innych informacji, przedstawianych właściwej instytucji przez wnioskodawców będących organami władzy publicznej, zaś ograniczenie takie nie wynika z potrzeby ochrony którejkolwiek z wartości określonych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP,

b. w sposób generalny, bezwyjątkowy i en bloc wyłącza z udostępnienia grupę informacji, w tym informacji spełniających przesłanki uznania ich za informacje publiczne w świetle art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, w tym zwłaszcza wyłącza możliwość udostępnienia dokumentów urzędowych.

Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie F. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Lublinie oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, a także zrzekła się rozpatrzenia skargi na rozprawie.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Marszałek Województwa Lubelskiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pismem z dnia 31 maja 2023 r. S. S. O. W. P. z siedzibą w W. zgłosiło swój udział w postępowaniu.

Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił S. S. O. W. P. z siedzibą w W. do udziału w postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

W kontekście zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej należy podnieść, że art. 7 u.o.d.p.w. przesądza, że przepisy tej ustawy nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania, ani przepisów innych ustaw określających zasady, warunki i tryb dostępu lub ponownego wykorzystywania informacji będących informacjami sektora publicznego. Powyższe stanowi odwołanie się do zasady ustalonej na poziomie dyrektywy 2019/1024. Zgodnie z art. 1 ust. 3 dyrektywy 2019/1024 opiera się ona na unijnych i krajowych systemach dostępu i pozostaje bez uszczerbku dla nich. Działa zatem na podstawie istniejących w państwach członkowskich systemów dostępu i nie zmienia krajowych reguł określających dostęp do dokumentów (zob. motyw 23 dyrektywy 2019/1024). Jak się wydaje, istotna jest analiza sformułowania "pozostaje bez uszczerbku". Słowo "uszczerbek" należy rozumieć jako szkodę, stratę, ubytek. Ustanowiony w dyrektywie 2003/98/WE minimalny zestaw reguł ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego pozostaje bez szkody dla obowiązujących w państwach członkowskich systemów dostępu do informacji, w tym dla regulacji dotyczących dostępu do informacji o charakterze publicznym. Oznacza to, że art. 1 ust. 3 dyrektywy 2019/1024 należy traktować jako nakaz kierowany do ustawodawcy krajowego, aby w ramach przysługującej mu swobody ukształtował procedurę ponownego wykorzystywania informacji w taki sposób, by przepisy nie oddziaływały negatywnie na gruncie prawa krajowego na procedurę dostępową, a co za tym idzie – nie czyniły w niej uszczerbku. Innymi słowy, ukształtowana w myśl dyrektywy 2019/1024 procedura nie może ograniczać zakresu stosowania procedury dostępowej ani ingerować w tę procedurę. Ustawa o otwartych danych nie zastępuje reguł dostępu do informacji publicznej i nie ingeruje w ustalone w przepisach prawa reguły dostępu do tej informacji. Tak też należy rozumieć sformułowanie "zasady, warunki i tryb dostępu lub ponownego wykorzystywania informacji będących informacjami sektora publicznego".

Kolejno należy podnieść, że zgodnie z art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców nie podlegają udostępnieniu przez właściwą instytucję w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Hipotezą art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej pozostają objęte wyłącznie dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców w toku postępowania konkursowego. Zakaz wynikający z art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej nie ma ograniczenia czasowego, wskutek czego utrzymuje się także po zakończeniu konkursu. Wynika to stąd, że w odróżnieniu od art. 37 ust. 7 ustawy wdrożeniowej zakaz z art. 37 ust. 6 tej ustawy chroni nie tylko prawidłowość procesu oceny i wyboru projektów do dofinansowania, a więc prawidłowość samego postępowania, ale także szeroko rozumiane dobra intelektualne i majątkowe wnioskodawców biorących udział w konkursie. Ochrona ta w szczególności dotyczy - niezwykle zazwyczaj pracochłonnej i kosztownej - dokumentacji konkursowej przygotowywanej przez wnioskodawców, takiej jak wniosek o dofinansowanie projektu oraz załączniki do wniosku o dofinansowanie. Powyższa norma wprost zakazuje udostępnienia tego rodzaju dokumentów i informacji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z kolei z przepisu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że w przypadkach, gdy konkretne kwestie dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w u.d.i.p., a inaczej w ustawie szczególnej i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić - pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Powyższy przepis stanowi bowiem, że przepisy u.d.i.p. nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Trzeba podkreślić, że ani prawo do ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, ani prawo do informacji publicznej nie mają charakteru bezwzględnego. Ograniczenia w korzystaniu z drugiego z tych praw przewidziane zostały w art. 6 u.o.d.p.w. Treść i zakres części z nich są analogiczne do ograniczeń ustanowionych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Oprócz tego ustawa o otwartych danych uzupełnia katalog ograniczeń właściwy wyłącznie dla ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego poprzez treść normatywną art. 6 ust. 3 i 4 u.o.d.p.w. Ograniczenia zawarte w art. 6 u.o.d.p.w. odnoszą się zarówno do udostępniania, jak i przekazywania informacji sektora publicznego na wniosek. Na gruncie dyrektywy 2019/1024 krajowe systemy dostępu do dokumentów wyznaczają granicę ich ponownego wykorzystywania. Dyrektywa traktuje je jako płaszczyznę, na której budowane są zasady ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Opiera się ona zatem na krajowych systemach dostępu, uznając je za podstawę dla ustalenia granic ponownego wykorzystywania. Pojęcia "systemy dostępu" nie można utożsamiać wyłącznie z dostępem do informacji lub dokumentów urzędowych. Systemy dostępu należy ujmować szeroko, obejmując nimi nie tylko ustawę określającą w danym krajowym porządku prawnym zasady dostępu do informacji o charakterze publicznym, lecz całokształt przepisów regulujących zasady dostępu do publicznych zasobów informacyjnych. Należy zatem przyjąć, że jeżeli informacje nie są dostępne w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz innych ustaw szczególnych regulujących dostęp do publicznych zasobów informacyjnych, nie mogą być ponownie wykorzystywane.

W kontekście powyższego zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne. Sąd pierwszej instancji nie naruszył reguł wykładni dokonując wykładni art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten jest sformułowany jasno, a na gruncie przedmiotowej sprawy niewątpliwe jest wykluczenie w oparciu o tą regulację możliwości udostępnienia objętej wnioskiem informacji. Nie są zatem zasadne zarzuty sformułowane w punktach 1) i 2) skargi kasacyjnej. Niezależnie bowiem od tego, że żądane informacje stanowią informacje sektora publicznego – nie mogą zostać udostępnione w trybie przepisów u.d.i.p. z uwagi na regulacje szczególne. Z kolei brak możliwości udostępnienia informacji w trybie przepisów u.d.i.p. wprost przekłada się na brak możliwości ich ponownego wykorzystania.

Również zarzut sformułowany w punkcie 3) skargi kasacyjnej nie jest zasadny. Należy mieć na uwadze, że prawo do informacji nie jest prawem o charakterze bezwzględnym. Prawo dostępu do informacji publicznej może być ograniczane na warunkach określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji z modyfikacją wprowadzoną przez art. 61 ust. 3 ustawy zasadniczej. Przepis ten odmiennie w stosunku do art. 31 ust. 3 określa katalog wartości, dla których ochrony dopuszczalna jest ingerencja państwa w prawo do informacji publicznej. Z powyższego przepisu wynika, że prawo do informacji publicznej może zostać ograniczone wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Jak już była mowa wyżej, zakaz z art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej chroni nie tylko prawidłowość procesu oceny i wyboru projektów do dofinansowania, a więc prawidłowość samego postępowania, ale także szeroko rozumiane dobra intelektualne i majątkowe wnioskodawców biorących udział w konkursie. Brak jest zatem podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia przepisów konstytucyjnych.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.