<p>Sygn. akt VI Pa 80/25</p>
    <div>
      <h2>WYROK</h2>
      <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
      <p>Dnia 13 listopada 2025 r.</p>
      <p>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p>
      <p>w składzie:</p>
      <p>Przewodniczący - Sędzia Katarzyna Błażejowska</p>
      <p>Protokolant – st. sekr. sąd. Małgorzata Pyszka-Cichońska</p>
      <p>po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2025r. w<span class="anon-block">B.</span>
</p>
      <p>na rozprawie</p>
      <p>sprawy z powództwa: <span class="anon-block">W. Z.</span>
</p>
      <p>przeciwko: <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">B.</span>
</p>
      <p>o wydanie świadectwa pracy</p>
      <p>na skutek apelacji pozwanej <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">B.</span>
</p>
      <p>od wyroku Sądu Rejonowego VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w <span class="anon-block">B.</span>
</p>
      <p>z dnia 27 maja 2025r. sygn. akt VII P 14/25</p>
      
        
        <p>1. 
        oddala apelację,</p>
      
      
        
        <p>2. 
        zasądza od pozwanej <span class="anon-block"> spółki (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">B.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">W. Z.</span> kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zsądzono, do dnia zapłaty,</p>
      
      
        
        <p>3. 
        nakazuje przyznać ze Skarbu Państwa na rzecz kuratora pozwanej spółki r.pr. <span class="anon-block">A. D.</span> kwotę 120 zł tytułem wynagrodzenia powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług.</p>
      
      <p>SSR del. Katarzyna Błażejowska</p>
      <p>Sygn. akt. IV Pa 80/25</p>
    </div>
    <div>
      <h2>UZASADNIENIE</h2>
      <p>Powód <span class="anon-block">W. Z.</span> działający za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika wniósł o zobowiązanie pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> do wydania mu świadectwa pracy obejmującego okres zatrudnienia od dnia 01.12.2021r. do dnia 31.07.2022r. Ponadto powód domagał się zasądzenia od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p>
      <p>W uzasadnieniu pozwu powód podał, że w okresie od dnia 1 grudnia 2021r. na mocy łączącej strony umowy o pracę był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie pozwanego na stanowisku montera izolacji. Przedmiotowa umowa o pracę wygasła z dniem 31.07.2022r., a więc od tego dnia pozwany pracodawca pozostaje w zwłoce z wydaniem powodowi świadectwa pracy.</p>
      <p>Postanowieniem Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">B.</span> VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 lutego 2025r. na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 k.p.c.</a> ustanowiono dla pozwanego – <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o.o.</span> kuratora procesowego w osobie r.pr. <span class="anon-block">A. D.</span>.</p>
      <p>W odpowiedzi na pozew pozwany reprezentowany przez ustanowionego kuratora procesowego wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu ustanowienia dla pozwanej spółki kuratora osoby prawnej w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 603)">art. 603 k.p.c.</a>
</p>
      <p>W uzasadnieniu kurator pozwanego podał, że nie udało mu się nawiązać kontaktu z ujawnionym w rejestrze sądowym KRS wspólnikiem i jednocześnie będącym byłym Prezesem zarządu spółki - <span class="anon-block">T. S.</span>. Ponadto z tych rejestrów wynika, że spółka nadal nie powołała zarządu, a w postępowaniu toczącym się przed Wydziałem Gospodarczym Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">B.</span> w sprawie o sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span> w dniu 20 grudnia 2024r. oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Z uwagi na powyższe okoliczności kurator pozwanego zaprzeczył twierdzeniom powoda o jego zatrudnieniu w spółce, głównie opierając się na braku dokumentacji potwierdzającej tę okoliczność.</p>
      <p>Na rozprawie przed Sądem Rejonowym w <span class="anon-block">B.</span>VII Wydziałem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 maja 2025r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Nadto Sąd postanowił odmówić zawieszenia postępowania oraz dopuścić dowód z przesłuchania stron z ograniczeniem się do przesłuchania powoda <span class="anon-block">W. Z.</span>. Jednocześnie Sąd Rejonowy działając na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 5)">art. 235<sup>
<!-- -->2</sup> § 1 pkt. 5 k.p.c.</a> pominął dowód z zeznań świadka <span class="anon-block">M. Z.</span> jako zmierzającego jedynie do przedłużenia postępowania.</p>
      <p>Wyrokiem z dnia 27 maja 2025r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV P 14/25 Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">B.</span> VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych orzekł o:</p>
      
        
        <p>1) 
        nakazaniu pozwanemu wydania powodowi świadectwa pracy za okres zatrudnienia powoda u pozwanego, tj. okres od dnia 1 grudnia 2021r. do dnia 31 lipca 2022r. w pełnym wymiarze czasu pracy;</p>
      
      
        
        <p>2) 
        zasądzeniu od pozwanego na rzecz powoda kwoty 240,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;</p>
      
      
        
        <p>3) 
        zasądzeniu od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">B.</span> na rzecz kuratora pozwanego – <span class="anon-block">A. D.</span> kwoty 240 złotych tytułem wynagrodzenia powiększonego o należny podatek od towarów i usług;</p>
      
      
        
        <p>4) 
        obciążeniu kosztami sądowymi Skarbu Państwa.</p>
      
      <p>Sąd Rejonowy ustalił, że powód <span class="anon-block">W. Z.</span> będąc zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, w okresie od dnia 1 grudnia 2021r. do dnia 31 lipca 2022r. wykonywał pracę na stanowisku montera instalacji na rzecz pozwanej <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o.o.</span>
</p>
      <p>Jak podkreślił Sąd Rejonowy powyższych ustaleń dokonał w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty, których autentyczności strony nie podważały, jak również w oparciu o zeznania powoda, które Sąd uznał za wiarygodne, gdyż zdaniem sądu były one jasne, konkretne i pozbawione sprzeczności, a ponadto również znajdowały potwierdzenie w zgromadzonych dokumentach.</p>
      <p>Sąd I Instancji podał również, że na mocy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 5)">art. 235<sup>
<!-- -->2</sup> § 1 pkt. 5 k.p.c.</a> pominął dowód z zeznań świadka <span class="anon-block">M. Z.</span> na okoliczność świadczenia pracy przez powoda, w tym również czasookresu jej wykonywania, gdyż w ocenie Sądu Rejonowego fakty te zostały już jednoznacznie wykazane zgromadzonymi w sprawie dokumentami, a w szczególności umową o pracę łączącą strony i zeznania podatkowego PIT, które to dokumenty także nie były kwestionowane przez żadną ze stron procesu.</p>
      <p>Następnie Sąd I instancji przeszedł do rozważań prawnych.</p>
      <p>W pierwszej kolejności Sąd Rejonowy wskazał, że zgodnie z obowiązującym od dnia 7 września 2019r. przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 97;art. 97 § 1)">art. 97 § 1 kodeksu pracy</a> w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy, pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy w dniu, w którym następuje ustanie stosunku pracy, jeżeli nie zamierza nawiązać z nim kolejnego stosunku pracy. Jeżeli z przyczyn obiektywnych wydanie pracownikowi takiego świadectwa pracy albo osobie przez niego upoważnionej w tym terminie nie jest możliwe, to pracodawca w ciągu 7 dni od dnia upływu tego terminu przesyła świadectwo pracy pracownikowi lub tej osobie za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018r., poz. 2188 ze zm.) albo doręcza je w inny sposób. Świadectwo pracy dotyczy okresu lub okresów zatrudnienia, za które dotychczas nie wydano świadectwa pracy. Na mocy § 1<sup>
<!-- -->1</sup> – w przypadku nawiązania z tym samym pracownikiem kolejnego stosunku pracy, w ciągu 7 dni od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniego stosunku pracy, pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy wyłącznie na jego wniosek, złożony w postaci papierowej lub elektronicznej. Przy czym taki wniosek może zostać złożony w każdym czasie i dotyczyć wydania świadectwa pracy dotyczącego poprzedniego okresu zatrudnienia albo wszystkich okresów zatrudnienia, za które dotychczas nie wydano świadectwa pracy. Zgodnie zaś z § 1<sup>
<!-- -->2</sup> w przypadku, o którym mowa w §1<sup>
<!-- -->1</sup>, pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy w ciągu 7 dni od dnia zgłoszenia przedmiotowego wniosku.</p>
      <p>Odnosząc się do powyższych regulacji, Sąd Rejonowy ocenił, że powód pozostawał w ciągłym zatrudnieniu u pozwanego, poczynając od dnia 1 grudnia 2021r. Ostatecznie jednak stosunek pracy łączący strony ustał wskutek wypowiedzenia umowy, co było związane z zamiarem podjęcia przez powoda zatrudnienia u innego pracodawcy. Od tego momentu powód miał podejmować starania, w celu uzyskania świadectwa pracy, lecz z uwagi na braki w zarządzie spółki pozwanego nie otrzymał on żadnej odpowiedzi.</p>
      <p>Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd I Instancji ocenił roszczenie powoda jako zasadne na gruncie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 97;art. 97 § 1)">art. 97 § 1 kodeksu pracy</a> i nakazał pozwanemu wydać powodowi świadectwo pracy za cały okres zatrudnienia u pozwanego (punkt 1 sentencji wyroku).</p>
      <p>Ponadto w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd Rejonowy orzekł o kosztach procesu, w tym kosztach zastępstwa procesowego obciążając nimi pozwanego jako strony przegrywającej proces.</p>
      <p>W punkcie 3 sentencji wyroku Sąd Rejonowy orzekł o pokryciu kosztów ustanowionego dla strony pozwanej kuratora procesowego w osobie <span class="anon-block">A. D.</span> przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">B.</span>.</p>
      <p>Natomiast, w punkcie 4 sentencji wyroku Sąd I Instancji orzekł o obciążeniu Skarbu Państwa kosztami sądowymi, uznając bowiem, że pozwana spółka zaprzestała prowadzenia faktycznej działalności gospodarczej, w związku z czym ich egzekucja i tak najprawdopodobniej była bezskuteczna.</p>
      <p>Apelację od powyższego wyroku Sądu I instancji złożył kurator pozwanej spółki, zaskarżając ten wyrok w części, tj. w zakresie punktu 1 i 2 sentencji wyroku oraz zarzucając mu:</p>
      <p>
<strong>
<!-- -->1.naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:</strong>
</p>
      <p>- tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęcie, że powód faktycznie był zatrudniony przez pozwaną spółkę we wskazanym okresie, podczas gdy dokumentacja przedstawiona przez powoda, która miała tego dowodzić nie została przez Sąd należycie zweryfikowana;</p>
      <p>- tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania świadka <span class="anon-block">M. Z.</span>, mimo iż kurator pozwanej kwestionował dokumenty prywatne powoda i zaprzeczał, aby powód był zatrudniony przez spółkę;</p>
      <p>- tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> poprzez niedostateczne uzasadnienie przyjęcia za udowodnione faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i to pomimo ich kwestionowania przez kuratora strony pozwanej.</p>
      <p>
<strong>
<!-- -->2. naruszenie przepisów prawa materialnego:</strong>
</p>
      <p>- tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 97;art. 97 § 1)">art. 97 § 1 kodeksu pracy</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy brak jest wiarygodnych dowodów potwierdzających zatrudnienie powoda przez pozwaną spółkę w spornym okresie, a w konsekwencji bez podstaw ustalenia obowiązku wydania świadectwa pracy stronie powodowej;</p>
      <p>- tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> poprzez bezpodstawne przerzucenie ciężaru dowodu na pozwaną spółkę pomimo tego, że to strona powodowa winna wykazać istnienia okoliczności, z których wywodzi dla siebie skutki prawne.</p>
      <p>W oparciu o tak sformułowane powyżej zarzuty, kurator strony pozwanej domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia powództwa w całości wraz z rozstrzygnięciem o kosztach procesu, poprzez zasądzenie wynagrodzenia kuratora w wysokości uwzględniającej należną stawkę podatku VAT.</p>
      <p>W uzasadnieniu apelacji znalazło się rozwinięcie powyższych zarzutów. Kurator pozwanej w uzasadnieniu artykułował, że nie ma możliwości należytego zweryfikowania twierdzeń strony powodowej, gdyż z jednej strony nie miał on dostępu do dokumentacji korporacyjnej, ani kadrowej spółki przez co nie miał możliwości obiektywnego ustosunkowania się do przedłożonych przez powoda dokumentów prywatnych, a po drugie występujące w sprawie okoliczności dotyczące uniemożliwienia mu uzyskania akt osobowych dotyczących powoda w praktyce uniemożliwiają mu rzetelną obronę interesów pozwanej spółki.</p>
      <p>Zdaniem strony apelującej powyższe trudności z uzyskaniem dokumentacji spółki powodują, że Sąd I Instancji tym bardziej powinien przeprowadzić dowód z przesłuchania świadka <span class="anon-block">M. Z.</span>, zamiast jak to uczynił, pomijać go. Zeznania tego świadka miałyby rzucić nowe światło na realny przebieg zatrudnienia powoda i przyczynić się do wyjaśnienia wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.</p>
      <p>Z tego też powodu apelacja strony pozwanej zawierała również wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka <span class="anon-block">M. Z.</span>, który został pominięty przez Sąd I Instancji.</p>
      <p>W odpowiedzi na apelację, strona powodowa wniosła o oddalenie apelacji pozwanego w całości oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz każdego z powodów zwrotu kosztów postepowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p>
      <p>W uzasadnieniu strona powodowa wywodziła, iż apelacja wniesiona przez stronę pozwaną nie zasługuje na uwzględnienie, wyjaśniając przy tym, dlaczego uznaje zarzuty apelacji za chybione.</p>
      <p>
<strong>
<!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong>
</p>
      <p>Apelacja strony pozwanej jako bezzasadna podlegała oddaleniu.</p>
      <p>Zaskarżone orzeczenie Sądu I Instancji jest prawidłowe i jako takie odpowiada prawu.</p>
      <p>W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I Instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny, a następnie dokonał jego prawidłowej oceny i trafnie zastosował obowiązujące przepisy. Tym samym Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i wyprowadzone na ich podstawie wnioski oraz ocenę prawną. Nie zachodzi w tej sytuacji potrzeba szczegółowego ich powtarzania (wyrok Sądu Najwyższego z 12 stycznia 1999r., sygn. akt I PKN 21/98). W postępowaniu przed sądem drugiej instancji stosuje się <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> odpowiednio, a więc z uwzględnieniem istoty i swoistości postępowania przed tym sądem (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a>).</p>
      <p>Na wstępie wskazać należy, że strona pozwana zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie między innymi przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a>, który dotyczy tzw.: „zasady swobodnej oceny dowodów” i stanowi jedną z podstawowych reguł procesu cywilnego.</p>
      <p>Odnosi się ona zarówno do wyboru określonych środków dowodowych, jak i do sposobu ich przeprowadzenia. Ramy swobodnej oceny dowodów określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych, ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania na podstawie rozważenia zebranego materiału. Dając lub odmawiając wiary zeznaniom dowodowym kieruje się wyłącznie własnym przekonaniem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 roku, sygn. akt II UKN 685/98, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2000 roku, sygn. akt V CKN 94/00; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2001 roku, sygn. akt V CKN 561/00).</p>
      <p>Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, samo przytoczenie w apelacji odmiennej własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie może być uznane za wystarczające do podważenia dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oraz ich oceny i znaczenia jako przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie uzasadnia zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 roku, sygn. akt IV CK 387/04, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2004 roku, sygn. akt IV CK 274/03).</p>
      <p>Przekładając to na grunt niniejszej sprawy oraz w odniesieniu do zarzutu sformułowanego przez stronę pozwaną i dotyczącego jej zdaniem wadliwego przyjęcia przez Sąd I Instancji, że powód faktycznie był zatrudniony przez pozwaną spółkę we wskazanym okresie, podczas gdy dokumentacja powoda miała nie zostać przez ten Sąd należycie zweryfikowana – uznać należy za chybiony.</p>
      <p>W niniejszej sprawie Kurator reprezentujący stronę pozwaną nie przedstawił żadnej kontrargumentacji, która podważałyby te ustalenia Sądu Rejonowego, przy czym zaprezentowane przez niego stanowisko opierało się wyłącznie na jego subiektywnej i odmiennej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tym kontekście klarownym i oczywistym jest, że powołany w sprawie kurator reprezentujący daną stronę procesu musi podejmować działania na korzyść strony, do której w procesie przystąpił. To jednak nie przesądza o zasadności podniesionych przez tę stronę zarzutów. Wręcz przeciwnie, należyte ustalenie przez Sąd stanu faktycznego sprawy wymaga zgromadzenia możliwie jak najbardziej wszechstronnego materiału dowodowego w sprawie, pod warunkiem jednak, że w danej sprawie jest to możliwym.</p>
      <p>Z tego tez względu Sąd Okręgowy wskazuje, iż po pierwsze zebranie całego materiału dowodowego w sprawie nie zawsze jest możliwym, a po drugie nie zawsze jest to konieczne, aby w sposób prawidłowy Sąd, w tym wypadku Sąd I Instancji był w stanie ustalić stan faktyczny. Po trzecie wreszcie może dochodzić również do odmiennej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co jest z kolei zjawiskiem wtórnym występującym niezależnie od tego, czy w sprawie przeprowadzono wszystkie z wnioskowanych dowodów, czy też nie. Ocena materiału dowodowego winna być dokonana przez Sąd w sposób swobodny, ale nie w sposób dowolny, o czym wspomniano już wyżej. Jednak co należy jeszcze raz podkreślić, ocena materiału dowodowego jest czynnością wtórną względem jego gromadzenia.</p>
      <p>To oznacza, że w niniejszej sprawie zarzut sformułowany przez kuratora procesowego pozwanej spółki dotyczący jedynie jego oceny miał węższy zakres, aniżeli zarzut, który dotyczyłby błędów w gromadzeniu materiału dowodowego przez Sąd I Instancji i prowadziłby do odmiennych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Sąd odwoławczy rozpoznaje jednak sprawę w granicach podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, a ten z kolei sprowadzał się jedynie do odmiennej jego oceny.</p>
      <p>Odnosząc się do zarzutu strony pozwanej dotyczącego nieprzeprowadzenia przez Sąd Rejonowy dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">M. Z.</span> to w tym kontekście zarzut ten także okazał się nietrafionym.</p>
      <p>W tym miejscu wskazać należy, iż względem świadka <span class="anon-block">M. Z.</span> były podejmowane działania mające na celu skontaktowanie się z nim i pozyskanie jego zeznań w roli świadka. Mimo wzywania tego świadka, nie udało się spowodować jego stawiennictwa na rozprawę przed Sądem Okręgowym, wobec czego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2))">art.235<sup>
<!-- -->2 </sup>
</a>§ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (pkt. 4)">pkt 4 kpc</a> dowód z jego zeznań został pominięty jako niemożliwy do przeprowadzenia.</p>
      <p>Nie mniej, nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka nie mogło stanowić przeszkody dla ustalenia faktycznego zgodnego z tym, które ustalił Sąd Rejonowy. Tym bardziej, że Sąd Okręgowy uzupełniająco przesłuchał także powoda, którego zeznania w połączeniu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym dają podstaw do stwierdzenia, iż Sąd Rejonowy nie naruszył żadnych reguł postępowania.</p>
      <p>Następnie, należało przejść do sformułowanych przez stronę apelującą zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 97;art. 97 § 1)">art. 97 § 1 kodeksu pracy</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>
</p>
      <p>W niniejszej sprawie to na pozwanym pracodawcy spoczywał ciężar wykazania, że pomimo łączącego strony stosunku pracy powód pracy tej w spornym okresie nie wykonywał, i że nie należy mu się z tego powodu świadectwo pracy. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego pracodawca, który wbrew obowiązkowi nie prowadzi dokumentacji pracowniczej albo prowadzi ją nieprawidłowo, musi się liczyć z tym, że będzie na nim spoczywał ciężar udowodnienia faktów z tego wynikających. (vide m.in. wyrok SN z 14 maja 1999r. I PKN 62/99). To na pracodawcy w takiej sytuacji spoczywa ciężar udowodnienia nieobecności pracownika, braku świadczenia pracy w określonym czasie. Dochodzi do tzw. odwrócenia ciężaru dowodu.</p>
      <p>Ponadto wskazać należy, że strona pozwana, pomimo braków w składzie organów uprawnionych do jej reprezentacji, nie ustanowiła osób uprawnionych do jej reprezentacji, na skutek czego doszło do ustanowienia w niniejszej sprawie kuratora. Okoliczność, iż kurator nie dysponował dokumentacją pracowniczą powoda nie może obciążać pracownika, a także powodować nieuzasadnionego dalszego przedłużania postępowania, w szczególności w sytuacji, gdy przedmiotem roszczenia pozwu jest żądanie wydania świadectwa pracy.</p>
      <p>Odnosząc się do sformułowanego w pozwie żądania w zakresie wydania świadectwa pracy wskazać należy, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 97;art. 97 § 1)">art. 97 § 1 k.p.</a>, w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany niezwłocznie wydać pracownikowi świadectwo pracy, jeżeli nie zamierza nawiązać z nim kolejnego stosunku pracy w ciągu 7 dni od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniego stosunku pracy. Świadectwo pracy dotyczy okresu lub okresów zatrudnienia, za które dotychczas nie wydano świadectwa pracy.</p>
      <p>W ocenie Sądu rozpatrującego sprawę, fakt niewydania powodowi świadectwa pracy przez ponad półtora roku, które upłynęło od momentu ustania stosunku pracy do dnia wniesienia pozwu, a także fakt niewydania powodowi świadectwa pracy w okresie późniejszym - do dnia wydania wyroku – czyni powództwo uzasadnionym. Obowiązek wydania świadectwa pracy spoczywa na pracodawcy i nie jest uzależniony od wezwania go do wydania dokumentu przez pracownika. Wbrew twierdzeniom strony pozwanej, powód nie miał obowiązku kontaktu ze stroną pozwaną ani podjęcia jakichkolwiek działań w celu uzyskania tego dokumentu. Wydanie świadectwa pracy należy do zbioru ukształtowanych ustawowo obowiązków pracodawcy, któremu strona pozwana nie zadośćuczyniła.</p>
      <p>Reasumując, w realiach niniejszej sprawy argumentacja zaprezentowana przez kuratora procesowego pozwanej była wyłącznie powtórzeniem jej stanowiska w toku postępowania przed Sądem I instancji, a podniesione przez niego zarzuty stanowiły jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego i pozostają one nietrafne.</p>
      <p>Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku.</p>
      <p>Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w punkcie 2. wyroku wydano zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>). Wysokość tych kosztów Sąd ustalił w oparciu o treść § 10 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku, zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą za prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym przed sądem okręgowym - 50% stawki minimalnej, a jeżeli w pierwszej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 75% stawki minimalnej, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. O odsetkach zasądzonych od kosztów procesu Sąd postanowił na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1<sup>
<!-- -->1</sup> k.p.c.</a>
</p>
      <p>O wynagrodzeniu kuratora pozwanego powołanego do sprawy Sąd orzekł na podstawie §1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej z dnia 9 marca 2018r. i uwzględniając nakład pracy kuratora.</p>
      <p>SSR del. Katarzyna Błażejowska</p>
    </div>