SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 735/21 w sprawie ze skargi E. K. J., Ż. B. W. i A. K. P. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 28 marca 2019 r. nr X/198/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie I. co do działek oznaczonych numerem ewidencyjnym [...] i [...], obręb [...] i w tej części skargę oddala; 2. w pozostałej części skargę kasacyjną oddala; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 września 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 735/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, Sąd wojewódzki, sąd I instancji) po rozpoznaniu skargi E. K. J., Ż. B. W. i A. K. P. (dalej: skarżące, strony) na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 28 marca 2019 r. nr X/198/2019 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 4918; dalej: uchwała, plan, plan miejscowy) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, to jest: § 19 ust. 6 pkt 1 lit. i, § 25 ust. 4 pkt 1 lit. f, § 25 ust. 4 pkt 2 lit. a w zakresie, w jakim dotyczą działek nr ew. [...], [...] i [...], obręb [...] oraz rysunku planu stanowiącego załącznik graficzny do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej lokalizacji ulicy dojazdowej 6KDD na działkach nr ew. [...], [...], [...], obręb [...] oraz orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Rada Miasta Stołecznego Warszawy (dalej także: Rada) uchwaliła w dniu 28 marca 2019 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Karolówki.

W skardze strony zarzuciły uchwale naruszenie: 1) art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 7 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej u.p.z.p.) poprzez nieuwzględnienie przy uchwalaniu planu miejscowego wymagań ładu przestrzennego oraz prawa własności; rażąco bowiem sprzeczne z wymaganiami ładu przestrzennego oraz prawem własności jest sytuowanie w planie drogi publicznej na prywatnej nieruchomości, na której zlokalizowane zostały, zgodnie z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy (dalej: decyzja WZ) oraz pozwoleniem na budowę, miejsca postojowe mające służyć mieszkańcom budynków posadowionych na tej nieruchomości; 2) art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 65 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. poprzez naruszenie prawa zagospodarowania terenu, do którego skarżący mają tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w ostatecznej decyzji WZ, potwierdzonym ostatecznym pozwoleniem na budowę; 3) art. 2 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie przysługującego gminie władztwa planistycznego. Skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ulicy oznaczonej w planie symbolem 6KDD, tj. ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...]. Zdaniem skarżących, według uchwalonego planu ul. [...] oznaczona symbolem 6KDD ma projektowaną szerokość 10 m, obejmując tym samym część działki nr [...], na której zlokalizowane zostały miejsca postojowe. Zatem wskutek uchwalenia planu musiałoby dojść do zlikwidowania wybudowanych tam miejsc parkingowych.

W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie. Zdaniem organu poszerzenie ulicy na działce nr [...] oraz pozostałych działkach po południowej stronie ul. [...] ma na celu zapewnienie prawidłowej obsługi komunikacyjnej wszystkich działek położonych przy tej ulicy oraz zapewnienie ciągłości układu komunikacyjnego. Wyjaśniono, że poszerzenie ul. [...] do parametrów drogi dojazdowej nie ogranicza możliwości inwestycyjnych na działce skarżących, co zostało potwierdzone w wyznaczonych liniach zabudowy i na tej podstawie realizowanych budynkach. Ul. [...] na całej długości, poza skarżonym odcinkiem między ul. [...] i ul. [...], ma wydzielone działki pod poszerzenie.

WSA w Warszawie wyrokiem z 11 września 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1422/19 - oddalił skargę. W motywach rozstrzygnięcia wskazano m.in., że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących wobec przeznaczenia części ich nieruchomości pod przedmiotową drogę publiczną, jednakże nastąpiło to zgodnie z prawem w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej skarżących od ww. wyroku z 11 września 2019 r., Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyrokiem z 17 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 66/20 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. NSA wskazał, że na działce skarżących zostały zrealizowane stanowiska postojowe zgodnie z decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, wydaną na podstawie decyzji WZ. Po poszerzeniu ul. [...], zgodnie z uchwalonym planem miejscowym, część z nich ulegnie likwidacji, co sprawi, że warunek zapewnienia minimum 2 miejsc na 1 mieszkanie nie będzie spełniony. Tym samym rozważenia przez Sąd wojewódzki wymagało, czy uchwalając zaskarżony plan, Rada nie nadużyła władztwa planistycznego, doprowadzając do likwidacji części stanowisk postojowych legalnie zrealizowanych.

WSA w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę, wyrokiem z 21 września 2021 r. doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna. Zdaniem sądu I instancji organ nie przedstawił racjonalnych przesłanek nakazujących przyjąć szerokość drogi 6KDD, tj. ul. [...] w liniach rozgraniczających od 10 do 18 m (§ 25 ust. 4 pkt 2 lit. a uchwały) i w konsekwencji taki jej przebieg na terenie działki nr [...], na którym zgrupowane zostały stanowiska postojowe na podstawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2 lutego 2017 r. nr 15/2017. W ocenie WSA w Warszawie, organ planistyczny przewidując przebieg przedmiotowej drogi, nie rozważył właściwie dotychczasowego sposobu zagospodarowania działki budowlanej, albowiem ten aspekt nie mógł ograniczać się wyłącznie do określenia lokalizacji budynków mieszkalnych, którą wyznaczała utrzymana nieprzekraczalna linia zabudowy stanowiąca przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (pkt 2.1. decyzji WZ), ponieważ pozbawiało to jakiejkolwiek doniosłości prawnej urządzenie przez skarżące legalnie stanowisk postojowych dla samochodów. Pomijało również wpływ przyjętego rozwiązania na przyszłe użytkowanie zabudowy znajdującej się na działce w aspekcie oceny sposobu zapewnienia mieszkańcom możliwości parkowania posiadanych pojazdów na terenie należącej do nich nieruchomości.

W ocenie Sądu wojewódzkiego w sprawie nie została prawidłowo rozważona możliwość wprowadzenia na ul. [...] jako drogi dojazdowej 6KDD obsługi komunikacyjnej zapewnianej przez drogę jednojezdniową o jednym pasie ruchu przeznaczonym do jazdy w obu kierunkach, która umożliwiałaby ograniczenie ingerencji w teren zajęty na działce nr [...] przez stanowiska postojowe znajdujące się przy granicy działki z drogą. Podniesiono, że zgodnie z § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124; dalej: rozporządzenie) rozwiązanie takie jest dopuszczalne na drodze klasy D, przy którym minimalna szerokość pasa ruchu może wynosić 3,50 m (§ 15 ust. 5 rozporządzenia). Dalej zaznaczono, że § 7 ust. 2 rozporządzenia dopuszczał przyjęcie mniejszych szerokości ulicy. Zatem, wskazany parametr nie miał charakteru obligatoryjnego, który nie może doznać wyjątku.

Następnie wskazano, że w sprawie nie można mówić o konieczności nadania liniom rozgraniczającym teren spornej drogi szerokości uwzględniającej konieczność zlokalizowania w nich urządzeń infrastruktury technicznej. Zaznaczono, że plan miejscowy uznaje taki sposób zlokalizowania za podstawowy (§ 16 pkt 1 lit. b planu), niemniej nie wyłączny, przez co dyspozycją powołanego przepisu planu i m.in. zamiarem budowy infrastruktury wodociągowej nie można bez szczegółowego rozważenia konkretnych uwarunkowań faktycznych, wykluczających możliwość zastosowania np. § 16 pkt 1 lit. c planu uzasadnić spornego rozwiązania, poprzez uznawanie go za jedyne, wyłącznie możliwe technicznie do zrealizowania.

W kwestii decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 lutego 2021 r. nr 15/PB/2021 zezwalającej na realizację inwestycji drogowej tj. budowie drogi gminnej – ul. [...] (na odcinku od ul. [...] do ul. [...]), której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności (dalej: decyzja zrid) Sąd wojewódzki zauważył, że zakres wykonalności w art. 17 ust. 3 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363 ze zm.; dalej: ustawa zrid), określony został w sferze faktycznej, dlatego nie może polegać na dokonywaniu zmian w księdze wieczystej i w ewidencji gruntów i budynków, skoro stan prawny i ewidencyjny nieruchomości nie uległ jeszcze zmianom.

Na zakończenie sąd I instancji wskazał, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części jej § 19 ust. 6 pkt 1 lit. i, § 25 ust. 4 pkt 1 lit. f, § 25 ust. 4 pkt 2 lit. a oraz rysunku planu stanowiącego jej załącznik graficzny w części dotyczącej lokalizacji ulicy dojazdowej 6KDD tylko w zakresie dotyczącym działki skarżących nr ew. [...], z którą można powiązać bezpośrednio naruszenie interesu prawnego przysługującego skarżącym jako jej współwłaścicielom, prowadziłoby do dysfunkcjonalności spornej części układu komunikacyjnego z punktu widzenia porządku planistycznego, zatem swoim rozstrzygnięciem Sąd wojewódzki objął również sąsiednie działki nr [...] i [...], przyjmując, że odcinek ulicy 6KDD znajdujący się pomiędzy ul. [...], a ul. [...] stanowić powinien z punktu widzenia skuteczności nadawanej wydawanemu orzeczeniu, niepodzielną całość.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Rada, zaskarżając go w całości, zarzucając:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

- § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że z uwagi na istniejące zagospodarowanie szerokość ulicy w liniach rozgraniczających może być mniejsza, niż określona w tabeli dla drogi klasy D, tj. 10 m i może wynosić 3,5 m, - podczas gdy - nie zachodzą przesłanki do zastosowania § 7 ust. 2 rozporządzenia, które pozwala na stosowanie mniejszej szerokości ulicy niż określona w § 7 ust. 1 rozporządzenia, tj. 10 m, ponieważ uwarunkowane jest to spełnieniem wymagań, o których mowa w § 6 rozporządzenia, które w okolicznościach sprawy nie mogą zostać spełnione oraz przeprowadzenia analizy, która w sprawie nie została przeprowadzona, a jej wyniku nie można domniemywać;

- § 6 rozporządzenia w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 44 ust. 1-3 oraz w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 126 rozporządzenia, te zaś w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie i pominięcie, że szerokość drogi w liniach rozgraniczających powinna zapewniać możliwość umieszczenia elementów drogi, tj. chodnika po obu stronach jezdni o szerokości minimum 2 m, oddzielonego krawężnikami oraz mijanek o szerokości 5 m w odległości nie rzadziej niż co 1 km, - podczas gdy - istniejąca droga o szerokości 4 m nie zmieści w swojej szerokości pasa ruchu o szerokości 3,5 m oraz dwóch chodników na każdą stronę jezdni o szerokości ponad 2 m każdy, ani mijanek o szerokości 5 m w odległości nie rzadziej niż co 1 km, zatem nie spełni wymagań § 6 rozporządzenia w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 44 ust. 1-3 rozporządzenia oraz wymagań § 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 126 rozporządzenia, zatem ul. [...] wymaga poszerzenia, te zaś z uwagi na istnienie budynków wielorodzinnych, które generują ruch uliczny, powoduje konieczność usytuowania chodnika po obu stronach drogi oddzielonego krawężnikami oraz mijanek, co z kolei powoduje konieczność likwidacji parkingów na działkach skarżących;

- § 7 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że organ odpowiedzialny za przygotowanie projektu zaskarżonej uchwały dokonał analizy określonej w pkt 1- 6 tego ustępu - podczas gdy - potwierdzenia takiego faktu nie ma w aktach sprawy, a organ analizy takiej nie dokonał, gdyż nie przyjął mniejszej szerokości w liniach rozgraniczających, niż określona w § 7 ust. 1 rozporządzenia oraz w sytuacji, gdy wynik ewentualnej analizy uzależniający zastosowanie takiego przepisu nie jest nikomu znany, a także w sytuacji, gdy do przyjęcia mniejszej szerokości nie było podstaw z uwagi na brak spełnienia wymagań z § 6 rozporządzenia;

- § 44 ust. 1 - 3 w zw. z § 15 ust. 5 w zw. z § 14 ust. 3 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, te zaś w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i w efekcie nie doliczenie do szerokości pasa ruchu dwóch chodników na każdą stronę drogi o szerokości minimum 2 m każdy, w sytuacji, gdy z uwagi na istnienie budynków wielorodzinnych przy ul. [...] istnieje ruch uliczny, co powoduje konieczność usytuowania chodnika po obu stronach drogi oddzielonego krawężnikami, co z kolei powoduje konieczność likwidacji parkingów na działkach skarżących nawet przy szerokości pasa ruchu 3,5 m;

- § 126 ust. 1-3 w zw. z § 15 ust. 5 w zw. z § 14 ust. 3 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, te zaś w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i w efekcie nie wzięcie pod uwagę, że na jednojezdniowej, jednopasmowej drodze dwukierunkowej powinny być stosowane mijanki w odległości nie rzadziej, niż co 1 km, przy czym szerokość jezdni w obrębie mijanki powinna być nie mniejsza niż 5 m, co z kolei spowodowało pominięcie przez sąd, że szerokość drogi w miejscu, gdzie zrealizowano parkingi mogłaby wynosić 5 m, w sytuacji, gdy z uwagi na istnienie budynków wielorodzinnych przy ul. [...] istnieje ruch uliczny, co powoduje konieczność usytuowania także chodnika o szerokości minimum 2 m po obu stronach drogi oddzielonego krawężnikami, zaś wszystko to powoduje konieczność likwidacji parkingów;

- art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zaskarżona uchwała istotnie ogranicza prawo własności skarżących do swobodnego dysponowania działką nr [...] w zakresie zrealizowanych na podstawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2 lutego 2017 r. stanowisk postojowych, które nie znajduje wystarczającego uzasadnienia wskazującego na jego niezbędność, - podczas gdy - ustalenie przeznaczenia terenu nastąpiło po wyważeniu interesu publicznego i interesu prywatnego skarżących, w tym zgłaszanych w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a przyjęte rozwiązanie zostało wybrane jako najwłaściwsze w okolicznościach tej sprawy, - zaś wskazane wyżej naruszenia przepisów rozporządzenia oraz u.p.z.p. skutkowało przyjęciem przez sąd I instancji, że przy uchwalaniu planu doszło do naruszenia zasady proporcjonalności przy ingerencji w prawo własności na działkach nr [...], [...], [...] i w efekcie stwierdzenie nieważności uchwały w części, mimo braku podstaw.

II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku sprawdzenia w aktach sprawy faktu, czy organ przygotowujący projekt zaskarżonej uchwały dokonał analizy określonej w § 7 ust. 2 pkt 1-6 rozporządzenia, w sytuacji, gdy po stronie tego organu nie miało to miejsca, a w efekcie wydanie wyroku stwierdzającego nieważność zaskarżonej uchwały w części, którego nie poprzedzało wnikliwe zbadanie akt sprawy;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym zbadaniu akt sprawy w zakresie dokumentów wskazujących na istnienie budownictwa wielorodzinnego przy ul. [...], co skutkowało pominięciem faktu, że budownictwo wielorodzinne usytuowane przy ul. [...] może generować duży ruch uliczny, w szczególności w godzinach porannych i popołudniowych, co z kolei wpływa na konieczność ustalenia szerszej ulicy niż 3,5 m oraz chodników po obu stronach drogi, a to w celu zabezpieczenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i jego uczestników (kierowców i pieszych), a w efekcie wydanie nieprawidłowego rozstrzygnięcia;

- art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu kontroli działania organu według kryterium celowości, które przejawiało się w tym, że na str. 13 uzasadnienia wyroku sąd I instancji stwierdził, że nie da się jednoznacznie wykazać istotnie negatywnego wpływu postanowień zaskarżonej uchwały z punktu widzenia potrzeby zapewnienia właściwej obsługi komunikacyjnej nieruchomości zlokalizowanych wzdłuż ul. [...], która pozostaje drogą o względnie niedużym natężeniu ruchu, co skłoniło sąd I instancji do zastosowania § 7 ust. 2 rozporządzenia, - podczas, gdy - z uwagi na budownictwo wielorodzinne zlokalizowane przy przedmiotowym odcinku ul. [...] występuje duże natężenie ruchu drogowego, co wymusza ustalenie szerszego pasa ruchu oraz chodników o szerokości ponad 2 m w celu zapewnienia płynności ruchu oraz bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego (kierowców i pieszych);

- art 3 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu kontroli działania organu według kryterium celowości, które przejawiało się w tym, że na str. 13 uzasadnienia wyroku sąd I instancji stwierdził, że nie można mówić o konieczności nadania liniom rozgraniczającym teren spornej drogi szerokości uwzględniającej konieczność zlokalizowania w nich urządzeń infrastruktury technicznej, w sytuacji, gdy zaskarżona uchwała w § 16 pkt 1 c) dopuszcza budowę infrastruktury wodociągowej na innych terenach, - podczas gdy z uwagi na zabudowania istniejące w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały zlokalizowanie urządzeń infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających planowanej drogi 6KDD jest rozwiązaniem jedynym z możliwych, ponieważ w obrębie ul. [...] w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały brak było miejsc dostępnych dla właściwych służb eksploatacyjnych w taki sposób, aby ich lokalizacja nie kolidowała z projektowaną lub istniejącą zabudową i zagospodarowaniem terenu, co stanowi niezbędną przesłankę do zastosowania § 16 pkt 1 c) zaskarżonej uchwały;

- art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i rozstrzygnięcie co do działek sąsiednich w stosunku do skarżących, tj. nr [...] i [...] w wyniku przyjęcia, że odcinek ulicy 6KDD znajdujący się pomiędzy ul. [...], a ul. [...] stanowić powinien z punktu widzenia skuteczności nadawanej wydawanemu orzeczeniu niepodzielną całość, - podczas gdy - właściciele działki nr [...] nie wnosili uwag do zaskarżonej uchwały w przedmiocie szerokości drogi, a wraz z właścicielami działki nr [...] - co do tej działki - nie skarżyli uchwały przed sądem I instancji - czym zaaprobowali projektowaną drogę 6KDD, nie zaskarżali decyzji zrid w przedmiocie realizacji drogi o przebiegu i parametrach drogi 6KDD, nie są adresatami decyzji o pozwoleniu na budowę parkingów na tych nieruchomościach;

- art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania z urzędu w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego przed Wojewodą Mazowieckim jako organem drugiej instancji, wszczętego na skutek zaskarżenia decyzji zrid w przedmiocie realizacji drogi o przebiegu i parametrach drogi 6KDD, w skład którego wchodzą działki skarżących, co w efekcie doprowadziło do sytuacji, w której w przypadku utrzymania w mocy decyzji zrid nie spowoduje to umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie skargi na plan miejscowy na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a spowodowało stwierdzenie nieważności planu w części na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. - zaś wskazane wyżej naruszenia art. 133 § 1, art. 3 § 1 i 2, art. 134 § 1, art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. miały istotny wpływ na wynik sprawy przejawiające się w przyjęciu przez sąd I instancji, że przy sporządzaniu zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia zasady proporcjonalności przy ingerencji w prawo własności na działkach ewidencyjnych o numerach [...], [...], [...] i w efekcie stwierdzenie nieważności uchwały w części, mimo braku podstaw.

Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; ewentualnie, jeśli sąd uzna, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uznanie w części dotyczącej działki nr [...] - uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt I. w zakresie działek ewidencyjnych o numerach: [...], [...]; ewentualnie, jeśli sąd uzna, że istniały podstawy do umorzenia postępowania przed sądem I instancji, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania. Ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Wniesiono również o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów tj.:

a) załącznika graficznego do decyzji zrid prezentowanego sądowi I instancji na posiedzeniu 21 września 2021 r. - na fakt, że droga projektowana w przedmiotowej decyzji ma tożsame parametry i przebieg, jak projektowana droga 6KDD w zaskarżonej uchwale;

b) email pracownika Dzielnicy Rembertów z 19 listopada 2021 r. - na fakt sporządzenia dokumentu przekazania nieruchomości nr [...] i nr [...] przez skarżących na roboty budowlane objęte decyzją zrid przez ich profesjonalnego pełnomocnika oraz na fakt, że skarżący wyrazili wolę budowy drogi 6KDD zgodnie z postanowieniami przedmiotowej decyzji, tożsamymi z ustaleniami zaskarżonej uchwały, a to w celu wykazania, że przed posiedzeniem 21 września 2021 r. skarga była bezprzedmiotowa i winna zostać cofnięta przez pełnomocnika procesowego skarżących;

c) fotografii nr 1, 2, 3, 4, 5 z 17 listopada 2021 r. - na fakt, że na nieruchomości należącej do skarżących w momencie wniesienia skargi kasacyjnej został wybudowany chodnik oraz przygotowano miejsce na położenie jezdni stanowiące realizację drogi zaprojektowanej w decyzji zrid o tożsamych parametrach i przebiegu, jak droga 6KDD zaprojektowana w zaskarżonej uchwale, a to w celu wykazania, że skarżący wyrazili wolę budowy drogi zgodnie z ustaleniami zaskarżonej uchwały per facta concludentia, a skarga stała się bezprzedmiotowa;

d) fotografii przedstawianych WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1422/19 na posiedzeniu 11 września 2019 r. nr 7, 8, 9 - na fakt stanu nieruchomości należącej do skarżących dnia 11 września 2019 r., a to w celu wykazania, że roboty budowlane zamierzone decyzją zrid tożsame z projektem drogi 6KDD znajdującym się w zaskarżonej uchwale zostały częściowo wykonane, a to w celu wykazania, że skarżący wyrazili wolę budowy drogi zgodnie z ustaleniami zaskarżonej uchwały per facta concludentia, a skarga stała się bezprzedmiotowa;

e) zawiadomienia o terminie rozpoczęcia robót budowlanych z 28 kwietnia 2021 r. - na fakt rozpoczęcia robót budowlanych 5 maja 2021 r. na podstawie decyzji zrid.

Pismem z 20 grudnia 2021 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, skarżące wniosły o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.

Skarga kasacyjna w części okazała się uzasadniona (działki nr ew. [...] i [...]). Natomiast w zakresie działki nr [...] stanowiącej współwłasność skarżących skarga kasacyjna jest bezzasadna, o czym orzeczono w pkt 2. wyroku.

Jako uzasadniony należało ocenić jedynie zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i rozstrzygnięcie co do działek sąsiednich w stosunku do działki stanowiącej przedmiot współwłasności skarżących, tj. nr [...] i [...] w wyniku przyjęcia, że odcinek ulicy 6KDD znajdujący się pomiędzy ul. [...], a ul. [...] stanowić powinien jednolicie funkcjonalny ciąg komunikacyjny. WSA w Warszawie bowiem stwierdził nieważność, działając w ramach wniosku skargi w zakresie, który nie był objęty interesem prawnym skarżących.

Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.), dalej jako: u.s.g., była uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Podmiotowość skarżącego w takim postępowaniu kształtuje się odmiennie niż w innych postępowaniach w sprawie sądowoadministracyjnej, gdyż podstawą legitymacji skargowej jest nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, lecz naruszenie tego interesu lub uprawnienia. Sąd rozstrzyga w granicach tej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem w oparciu o zasadę wyrażoną w art. 134 § 1 p.p.s.a., zawsze jednak w granicach interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Wnosząc bowiem skargę na plan podmiot mający interes prawny uruchamia tryb zmierzający do weryfikacji planu i poprzez taką czynność materializuje się norma art. 101 ust. 1 u.s.g. i tym samym stanowisko podmiotu mającego nieruchomości na terenie objętym planem. W niektórych bowiem sytuacjach normy planu zostaną odebrane przez ich adresata jako zgodne z ich interesem prawnym, mimo że obiektywnie mogą być ocenione jako niekorzystne. Granice zatem sprawy w przedmiocie uchwały w sprawie planu wyznacza materia uregulowana w planie, ale oceniana w aspekcie naruszenia interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę (vide np. wyrok NSA z 15 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 525/17, postanowienie NSA z 30 marca 2022 r. sygn. akt II OZ 176/22, wyrok NSA z 12 grudnia 2023 r. sygn. akt II OSK 704/21, z 18 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 2370/21, z 15 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 685/21). Skarżące wnosząc skargę na plan wnioskowały o stwierdzenie nieważności regulacji planu odnośnie przebiegu drogi 6KDD i żądanie tej treści zostało zaaprobowane przez Sąd wojewódzki (co do trzech działek). Tymczasem w granicach naruszenia interesu prawnego skarżących mieściło się jedynie stwierdzenie nieważności planu co do działki nr [...] jako przedmiotu ich współwłasności. Z tych względów NSA uznając za zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną w części uwzględnił, tj. działek nr [...] i [...] obręb [...] i w tej części skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W zakresie natomiast działki nr [...] (przed podziałem wynikającym z decyzji zrid) skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Jednocześnie należy podkreślić, że fakt wydania w dniu 22 grudnia 2022 r. ostatecznej decyzji zrid, faktycznej realizacji inwestycji drogowej na podstawie tej decyzji (o szerokości pasa drogowego w liniach rozgraniczających 10 m, czyli zgodnie z normą planu) oraz skutków tej decyzji odnośnie podziału geodezyjnego działek przeznaczonych pod drogę i przejścia prawa własności tych działek, nie miały znaczenia zarówno dla legitymacji skarżących, jak i merytorycznej kontroli legalności planu.

Jak słusznie zauważył WSA w Warszawie z art. 11i ust. 2 ustawy zrid w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. wyprowadzić należy zasadę ogólną, zgodnie z którą wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może nastąpić niezależnie od tego, czy na terenie jej przebiegu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz niezależnie od treści postanowień planu. Natomiast odwrotnie - plan uchwalany po wydaniu ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie może nie uwzględniać przebiegu drogi w tym znaczeniu, że powinien wskazywać obszar objęty decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skutki prawnorzeczowe decyzji polegające na zmianie podmiotu prawa własności przysługującego do nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi publicznej wyznaczonych w decyzji zrid i ich ewidencyjne oznaczenie następują dopiero z chwilą, gdy decyzja ta stanie się ostateczna. I taka sytuacja miała miejsce, bowiem z chwilą wydania decyzji przez Wojewodę w dniu 22 grudnia 2022 r. nastąpiły skutki w postaci przejścia własności terenu (podział geodezyjny działek) wyznaczonego pod przebieg drogi 6KDD na rzecz Gminy m. st. Warszawa (droga dojazdowa gminna).

W tym zakresie złożone dowody z dokumentów (zarówno na etapie WSA w Warszawie, jak i ze skargą kasacyjną) na okoliczność, że droga w granicach szerokości wynikających z planu została w istocie zrealizowana, nie mogą odnieść skutku dla wyniku niniejszej sprawy. Po pierwsze nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy planem, a wydaniem decyzji zrid - bowiem decyzja taka jest niezależna od ustaleń planu odnośnie ustalenia przebiegu oraz klasy dróg i ich parametrów. Po drugie - sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu normatywnego, jakim jest plan miejscowy, według stanu obowiązującego w dniu jego uchwalenia. Reguła ta wynika m. in. z zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), kontrolnej funkcji sądownictwa administracyjnego (art. 184 Konstytucji RP), obowiązku orzekania w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a także ogólnej zasady prawa tempus regit actum (por. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2470/14; wyrok NSA z 15 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 809/21; wyrok NSA z 8 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 1742/22; wyrok NSA z 20 września 2023 r., sygn. akt II OSK 3234/20).

Fakt przejścia własności działek drogowych na rzecz Gminy nie oznacza, że strona utraciła interes prawny w rozpoznaniu skargi na uchwałę, co postuluje skarżący kasacyjne. W piśmie procesowym z 4 października 2024 r. organ wnioskuje bowiem o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi wniesionej do WSA w Warszawie. Stosownie do art. 189 p.p.s.a. jeżeli skarga ulegała odrzuceniu, NSA postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę. Zgodnie z wykładnią gramatyczną art. 189 p.p.s.a. powinien mieć zastosowanie w tych sytuacjach, kiedy droga do wydania wyroku na etapie sądu wojewódzkiego była zamknięta, gdyż istniały przesłanki wskazane w art. 58 lub art. 161 § 1 p.p.s.a. Hipoteza tego przepisu pozwala na tym etapie orzekania (przed NSA) działać z urzędu i dokonywać ocen, czy w dacie orzekania przed wojewódzkim sądem administracyjnym istniały przesłanki do odrzucenia skargi lub podstawy do umorzenia postępowania przed tym sądem (vide np. postanowienia NSA: z 29 września 2009 r. sygn. akt II OSK 502/09, z 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1276/10). W dacie orzekania przez Sąd administracyjny nie występowała w obrocie prawnym decyzja ostateczna zrid (jedynie nieostateczna decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z 10 lutego 2021 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej), własność wydzielonych działek pod drogę 6KDD nie przeszła na własność Gminy, stąd wniosek Rady m. st. Warszawy o zastosowanie art. 189 p.p.s.a. jest całkowicie nieuzasadniony. Skarżące były właścicielkami zarówno działki pozostałej po wydzieleniu drogi, jak również działki drogowej i miały skuteczne uprawnienie, aby WSA w Warszawie rozpatrzył ich skargę. W tej sytuacji prawnej i faktycznej Sąd wojewódzki nie miał podstaw, aby odrzucić tę skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a lub pkt 6 p.p.s.a., co wyklucza zastosowanie przez NSA art. 189 p.p.s.a.

W powyższym kontekście jako nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania z urzędu w sytuacji, gdy toczyło się postępowanie odwoławcze od decyzji zrid. Jak już wyżej wywiedziono nie istnieje żaden związek pomiędzy postępowaniem sądowym ze skargi na plan, a postępowaniem administracyjnym mającym za przedmiot inwestycję drogową na podstawie ustawy zrid. Wyklucza to brzmienie art. 11i ust. 2 ustawy zrid.

Skarga kasacyjna została zatem rozpoznana merytorycznie co do działki nr [...] i uznana za bezzasadną.

Jak trafnie zwrócił uwagę WSA w Warszawie, w sprawie został wydany wyrok NSA z 17 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 66/20, w którym nałożono obowiązek ponownego zbadania, czy Rada nie nadużyła władztwa planistycznego doprowadzając do likwidacji wybudowanych legalnie miejsc postojowych. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.

Bezsporne jest, że przewidziana w planie szerokość drogi dojazdowej 6KDD, co znalazło zresztą potwierdzenie w dokumentacji zdjęciowej przedłożonej do akt sądowych, wiąże się ze zniszczeniem części istniejących miejsc postojowych i tym samym niezapewnieniem odpowiedniej ich ilości do obsługi zabudowy mieszkaniowej wzniesionej legalnie na działce nr ew. [...].

W tym względzie jako niezasadne należało uznać zarzuty wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów rozporządzenia. Przede wszystkim akt ten został wydany jako akt wykonawczy do ustawy Prawo budowlane i jako taki znajduje zastosowanie na etapie realizacji drogi publicznej. Wprost stanowi o tym § 2 rozporządzenia, zgodnie z którym przepisy te stosuje się przy projektowaniu, budowie oraz przebudowie dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także przy projektowaniu i budowie urządzeń niezwiązanych z drogami publicznymi, sytuowanych w ich pasach drogowych. Sformułowane w skardze kasacyjnej przepisy rozporządzenia z 2 marca 1999 r. dotyczą szeroko pojętych wymogów technicznych dla realizacji dróg, ich rodzajów, parametrów, wymaganych rozwiązań technicznych, takich jak choćby pobocza, chodniki (§ 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia) czy mijanki w wypadku jednojezdniowej, jednopasmowej drogi dwukierunkowej (§ 126 rozporządzenia). Przepisy te jak najbardziej będą miały zastosowanie przy realizacji drogi publicznej, zarówno w zgodzie z planem, jak również na podstawie ustawy zrid (stanowi o tym art. 11i ust. 1 ustawy zrid, zgodnie z którym w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2). Będą one miały także zastosowanie w planowaniu ze względu na brzmienie § 4 pkt 9 lit. a, b i c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587). Wedle tego przepisu ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji powinny zawierać: określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym (...). Klasyfikacja dróg oraz ich parametry wynikają z kolei z omawianego rozporządzenia z 2 marca 1999 r.

Jednakże WSA w Warszawie nie naruszył tych przepisów, bowiem znajdują one ograniczone zastosowanie w planowaniu. Na tym etapie nie rozstrzyga się o kwestiach i konkretnych rozwiązaniach technicznych dróg publicznych. Następuje to na następczym etapie: projektowania, budowy czy przebudowy tych dróg, kiedy możliwe jest zastosowanie m. in. § 7 ust. 2 rozporządzenia i przyjęcie mniejszych szerokości ulic, niż podane w ust. 1 tego przepisu. To wymaga przeprowadzenia analizy, o której mowa w skardze kasacyjnej, ale na etapie realizacji drogi, nie zaś wyznaczenia jej w planie.

Stąd jako bezprzedmiotowe należy ocenić zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w kwestii kontroli planu na podstawie przekazanych przez organ akt planistycznych. Otóż organ planistyczny nie przeprowadza analizy określonej w § 7 ust. 2 pkt 1-6 rozporządzenia, a kwestia stanu zagospodarowania działki skarżących budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i generowaniem z tego tytułu ruchu pieszych - jak najbardziej została uwzględniona przy orzekaniu przez Sąd wojewódzki. Sąd ten właśnie kierował się istniejącym stanem zagospodarowania mającym oparcie w decyzji nr 15/2017 z 2 lutego 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na działce nr [...] i koniecznością zapewnienia odpowiednej ilości miejsc postojowych naziemnych w celu obsługi tej zabudowy. Miał też na uwadze kwestię chodników i poboczy dla ruchu pieszego, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Sąd wojewódzki przytoczył kwestionowane przepisy rozporządzenia wyłącznie na potrzeby stosowania normy art. 1 ust. 3 u.p.z.p. wywodząc, że przyjęte w planie parametry drogi 6KDD nie są wyłącznie dopuszczonymi przez przepisy odrębne. Jawi się ten argument jako kluczowy wobec obowiązku zbadania, czy przyjęte w planie rozwiązanie prowadzące do zniszczenia miejsc postojowych nie stanowi nadużycia władztwa planistycznego (tak wyrok NSA z 17 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 66/20). Sąd wojewódzki posłużył się tymi przepisami, aby m.in. wykazać, że w świetle powszechnie obowiązujących przepisów dopuszczalne było przyjęcie w planie mniejszej szerokości drogi dojazdowej 6KDD, aby ograniczyć likwidację miejsc postojowych do obsługi wybudowanych legalnie budynków mieszkalnych i przede wszystkim zapewnić prawidłową obsługę pod względem miejsc do parkowania.

Kluczowy w tej sprawie jest zarzut związany z pojęciem władztwa planistycznego Gminy i wyjaśnienia wzajemnych relacji pomiędzy interesem indywidualnym (skarżących) i interesem publicznym, tj. art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Niewątpliwie gmina posiada kompetencje do samodzielnego i zgodnego z jej interesami zapewnienia ładu przestrzennego oraz kształtowania polityki przestrzennej. Wynika to wprost z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy.

Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Władztwo planistyczne nie może zatem stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem organy gminy muszą uwzględniać w tych czynnościach obowiązujące przepisy prawa, co wynika z art. 7 Konstytucji RP. Spoczywa na nich obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego, a rozwiązania planistyczne, w wyniku których doszło do ograniczenia lub pozbawienia prawa własności, muszą być dokonane przede wszystkim zgodnie z wymogami art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Przy czym w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia (vide np. wyrok NSA z 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1266/19).

Zdaniem NSA dyrektywa wynikająca z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. została prawidłowo zrealizowana w niniejszym postępowaniu sądowym, co oznacza, że Sąd wojewódzki nie naruszył w/w przepisów. Przejęcie części nieruchomości pod drogę publiczną stanowi istotne naruszenie prawa własności, gdyż właściciel zostaje pozbawiony tego prawa. Jednocześnie polepsza się standard jego życia, gdyż podwyższona jakość obsługi komunikacyjnej oraz często w ogóle zapewnienie tej obsługi pozwala na przekwalifikowanie przeznaczenia terenu. W niniejszej sprawie ciąg komunikacyjny istniał, ale nie był wystarczający do obsługi istniejącego stanu zagospodarowania. Ważenie interesu publicznego oraz prywatnego nastąpiło w sposób poprawny i doprowadziło WSA w Warszawie do konkluzji, że Gmina nadużyła władztwa wyznaczając parametry drogi dojazdowej (najniższa kategoria w hierarchii dróg publicznych - § 4 ust. 1 rozporządzenia) w taki sposób, że wiąże się to ze zniszczeniem części miejsc postojowych, a możliwe było (co wykazał Sąd wojewódzki) osiągnięcie celu mniejszym kosztem interesu prywatnego. Proces zatem ważenia interesu prywatnego postrzeganego jako prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.) i publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.) przebiegał błędnie na etapie uchwalenia planu, co skutkowało naruszeniem przez Radę m. st. Warszawy art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Sąd wojewódzki zatem prawidłowo stwierdził nieważność planu w zakresie interesu prawnego skarżących, tj. działki nr ew. [...].

Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjną częściowo została uwzględniona (pkt 1.) i zaskarżony wyrok został w części uchylony (w pkt I.), a skarga oddalona na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Natomiast w pozostałej części odnoszącej się do działki nr ew. [...] skarga kasacyjna jako bezzasadna została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a. (pkt 2. sentencji). Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.