SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia NSA Sylwester Golec, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 274/19 w sprawie ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 8 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2012 r. do lutego 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną

1.1. P. P. (dalej: Strona lub Skarżący) pismem z dnia 29 października 2019 r. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 274/19.

Powołanym wyrokiem Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), oddalił skargę Strony na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 8 lutego 2019 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej Naczelnik US) z dnia 9 listopada 2018 r.

Tym postanowieniem Naczelnik US nadał z kolei rygor natychmiastowej wykonalności własnej nieostatecznej decyzji z dnia 7 września 2018 r., którą określono wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) rozwiązanej z dniem 31 stycznia 2018 r. spółki cywilnej T. s.c. [...] za poszczególne miesiące od grudnia 2012 r. do lutego 2015 r. oraz orzeczono o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników tej spółki, tj. P. P. i S. P., za zaległości podatkowe wymienionej spółki w podatku VAT z podanych okresów rozliczeniowych (w łącznej kwocie 232.922 zł).

1.2. Skarżący zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Oświadczył również, że zrzeka się rozprawy.

1.3. W skardze kasacyjnej Skarżący zarzucił, że Sąd naruszył:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 239b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.; dalej: O.p.) przez błędne zastosowanie i przyjęcie uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane przez Stronę, w sytuacji gdy nie wyjaśniono w sposób przekonujący okoliczności warunkujących nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności (tj. nie uprawdopodobniono, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane), w znacznej mierze opierając się na podstawie nieostatecznych ustaleń faktycznych Naczelnika US, które z kolei wynikały z dowodów zgromadzonych w postępowaniu karnym prowadzonym wobec S. P. oraz fakcie złożenia przez Skarżącego odwołania od decyzji, co nie powinno świadczyć o tym, że zobowiązanie podatkowe z niej wynikające nie zostanie wykonane w przyszłości, w razie niekorzystnego dla Strony rozstrzygnięcia;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 239b § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p. przez błędne zastosowane i uznanie, że Skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej oraz że dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, podczas gdy nie zbywał

majątku w celu pokrzywdzenia organu podatkowego, a nadto posiada on możliwości majątkowo-zarobkowe umożliwiające mu uregulowanie zaległości podatkowych, bowiem jest osobą młodą, zdolną do podjęcia pracy zarobkowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do oddalenia skargi przez Sąd.

1.4. Dyrektor IAS nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2019 r. zażądał przeprowadzenia rozprawy.

2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

2.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2. Przesłanek takich, na podstawie akt niniejszej sprawy, z urzędu nie odnotowano.

Podobnie w tym samym trybie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

2.2. W myśl art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny podstaw kasacyjnych.

2.3. Skarga kasacyjna została zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.). Badana w tych ramach okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.

2.4. W pierwszej kolejności porządkowo należało odnotować, że w skardze kasacyjnej nie zostały postawione zarzuty dotyczące błędnej wykładni art. 239b § 1 pkt 2 i pkt 3 oraz § 2 O.p., czyli przepisów które stanowiły zasadniczą podstawę prawną kontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej.

2.4.1. Wobec tego Skarżący nie podważył interpretacji, że nadanie tego rodzaju rygoru decyzji nieostatecznej może mieć miejsce w przypadku wystąpienia choćby jednej z czterech sytuacji opisanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. Każda z nich bowiem samodzielnie - chociaż po spełnieniu dodatkowego warunku, o czym w kolejnym podpunkcie - jest wystarczająca do podjęcia postanowienia nadającego rygor.

Wśród tych sytuacji plasowany jest między innymi stan, gdy "strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia" (art. 239b § 1 pkt 2 O.p.), lub "strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości" (art. 239b § 1 pkt 3 O.p.).

Wykładając art. 239b O.p. Sąd wskazał również, że w ramach postępowania prowadzonego w trybie przepisów objętych tym artykułem do obowiązków organu podatkowego nie należy prowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia w sposób szczegółowy stanu majątkowego podatnika.

2.4.2. Z kolei wspomnianym wcześniej dodatkowym warunkiem stosowania przez organ rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej w każdym z przypadków, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p., jest "uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane". Ten drugi warunek wynika z art. 239b § 2 O.p. i takie jego postrzeganie, jak nakreślono w zaskarżonym wyroku, nie było kwestionowane w skardze kasacyjnej.

Sąd pierwszej instancji wykładając ten drugi z przepisów wskazał natomiast, że: - uprawdopodobnienie oznacza nie tyle przeprowadzenie dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym, lecz jedynie wskazanie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie tegoż faktu; - wyraża się ono mniejszym stopniem pewności, że dany skutek nastąpi; - jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, który ma na celu przyspieszenie i uproszczenie postępowania; - polega na odformalizowaniu czynności zmierzających do wykazania owego uprawdopodobnienia, nie wyłączając jednak stosowania zasady prawdy obiektywnej; - przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowaną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie nie zostanie wykonane; - wykazaniu podlegają okoliczności/ informacje na podstawie i w świetle których możliwe stanie się wyprowadzenie wnioskowania, że zobowiązanie podatkowe prawdopodobnie nie zostanie wykonane.

2.5. Podkreślenia również wymagało i to, że w skardze kasacyjnej nie postawiono żadnych zarzutów, które byłyby właściwe do zweryfikowania i podważenia w postępowaniu kasacyjnym prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe, a zaakceptowanych do wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji.

W szczególności autor skargi kasacyjnej poza zakresem wniesionego środka zaskarżenia pozostawił przepisy postępowania podatkowego, które regulują postępowanie dowodowe, zwłaszcza takie jak art. 180 § 1, art. 181, art. 187 w związku z art. 122 oraz art. 191 O.p. Tymczasem to właśnie one (tu wprost wymienione i jeszcze inne) kreują dopuszczalność dowodów w sprawie podatkowej, rodzaje tych dowodów, problematykę zbierania przez organ podatkowy materiału dowodowego, jego kompletność, czy sposób dokonywania oceny zgromadzonego w danej sprawie materiału dowodowego.

Przepisy z tego zakresu stanowiły szeroko rozumianą podstawą prawną do uznania za udowodnione tych wszystkich okoliczności, które były niezbędne do zastosowania regulacji prawnych umożliwiających nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, czyli w tym przypadku przesłanek wynikających z przepisów art. 239b § 1 pkt 2 i pkt 3 oraz pozostającego z nimi w związku § 2 Op.

2.6. Wobec powyższego, tzn. z uwagi na brak odpowiednich zarzutów kasacyjnych odnoszących się do problematyki ustalania stanu faktycznego sprawy podatkowej, poza rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno z perspektywy zasadności, jak i wpływu na wynik sprawy pozostawały te motywy skargi kasacyjnej, które przywołane zostały na poparcie pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej (zob. pkt 1.3 ppkt 1 niniejszego uzasadnienia).

Skarżący stawiał w nich tezy, że: - w toku postępowania podatkowego organy podatkowe nie przeprowadziły w sposób samodzielny żadnego z wykorzystanych dowodów, a jedynie posłużyły się dokumentami z innych postępowań, w tym z postępowania karnego; - organy wykorzystały w sposób wybiórczy niewielki zakres dokumentów z akt prokuratorskich, arbitralnie przy tym zakreślonych przedmiotowo i udostępnionych do takiego wykorzystania przez ich dysponenta, bez udziału organu podatkowego oraz Strony; - z tego powodu ani organy podatkowe, ani Skarżący nie znają całości stanu faktycznego, a jedynie niewielki jego fragment, dowolnie ustalony przez Prokuraturę i biernie przez nie zaakceptowany.

Jeszcze raz podkreślić należało, że wszystkie te wypowiedzi Skarżący przedstawił na poparcie zarzutu naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 239b § 2 O.p. przez błędne zastosowanie i przyjęcie ziszczenia się przesłanki uprawdopodobnienia, że zobowiązanie (będące już zaległością w podatku VAT) nie zostanie przez Stronę wykonane. Takie ujęcie zupełnie zatem nie przystawało do treści przepisu Ordynacji podatkowej, który tkwił w tym zarzucie, ale nie normował sposobu prowadzenia postępowania dowodowego.

2.6.1. Nieporozumieniem było także eksponowanie przez Skarżącego na tle wspomnianego zarzutu kasacyjnego, że fakt złożenia odwołania od decyzji nie wpisuje się w żadną z przesłanek, o których mowa w art. 239b § 1 O.p., a nawiązywanie do tej czynności przez organ - uznane przez Sąd pierwszej instancji jako słuszne - stanowiło wyraz "tworzenia pozaustawowych okoliczności w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności". Z kolei podważanie w tym obszarze skargi kasacyjnej akceptacji Sądu dla przyjęcia przez organy, że założenie przez Stronę odwołania od decyzji jest czynnością świadczącą o braku woli uregulowania zaległości podatkowych, należało uznać za niezasadne.

Po pierwsze, w zaskarżonym wyroku Sąd nie twierdził, aby złożenie odwołania od decyzji mieściło się w którejkolwiek z przesłanek/sytuacji wymienionych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p., które pozwalają nadać takiej decyzji rygor jej natychmiastowej wykonalności.

Po drugie, okoliczność w postaci wniesienia odwołania od decyzji nieostatecznej Sąd uplasował w ramach przesłanki objętej art. 239 § 2 O.p. Ten natomiast przepis - jak zostało to opisane (zob. pkt 2.4.2. niniejszego uzasadnienia) - mówi wyłącznie o uprawdopodobnieniu, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Nie wymienia jednak jakichkolwiek okoliczności/zdarzeń, które mogą zostać uznane za mogące świadczyć o takim uprawdopodobnieniu.

Po trzecie, przy wykładni art. 239 § 2 O.p., której nie wzruszono skargą kasacyjną, przyjęto, że w postępowaniu "rygorowym" wykazaniu podlegają takie okoliczności/informacje na podstawie i w świetle których możliwe będzie wyprowadzenie wnioskowania, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji prawdopodobnie nie zostanie wykonane. Sąd i organy podatkowe powołując się więc na fakt złożenia odwołania nie stworzyły - odmiennie niż uważał Skarżący - pozaustawowej okoliczności w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz działały w granicach prawem dozwolonego wypełnienia odpowiednią treścią przesłanki wspomnianego uprawdopodobnienia, o której stanowi art. 239 § 2 O.p.

Po czwarte, czynność procesowa w postaci wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku VAT, w tym orzekającej o odpowiedzialności Strony za zaległości podatkowe rozwiązanej spółki cywilnej, mogła zostać zakwalifikowana jako okoliczność świadcząca o tym, że nie zamierza ona dobrowolnie uiścić tych zaległości, że w ten sposób przejawia brak woli uregulowania owych zaległości.

Wnioskowanie takie nie było bezpodstawne. Wprawdzie, tak jak podaje Strona ma ona prawo podejmować działania nakierowane na obronę swoich praw, także w drodze uruchomienia zwykłej kontroli instancyjnej decyzji, czyli poprzez wniesienie odwołania. Niemniej jednak w takim przypadku naturalnym jawi się wywodzenie, że podmiot korzystający z rzeczonego środka prawnego nie zgadza się z decyzją, uważa ją za istotnie wadliwą. Elementem obligatoryjnym odwołania od decyzji podatkowej jest bowiem sformułowanie wobec niej zarzutów (art. 222 O.p.).

W zaistniałej sytuacji procesowej logicznym było więc stwierdzenie, że dążenie przez Stronę do podważenia prawidłowości decyzji nieostatecznej określającej zaległość podatkową na niej ciążącą, mogło zostać zakwalifikowane jako element wpisujący się w grupę zdarzeń właściwych do uprawdopodobnienia, że ów obowiązek pieniężny nie zostanie przez nią wykonany. Skoro bowiem Strona podważała zasadność obowiązku jej przypisanego, to tym samym prawdopodobnym stało się przyjęcie, że nie jest ona jednocześnie skłonna go wykonać w tak określonej postaci.

2.6.2. Kończąc ocenę zarzutu o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 239b § 2 O.p. przez błędne zastosowanie, należało dodać, że przyjęcie ziszczenia się przesłanki uprawdopodobnienia, że zobowiązanie (zaległość podatkowa) nie zostanie wykonane, zostało wyprowadzone także z innych jeszcze ustalonych w sprawie podatkowej okoliczności faktycznych.

Mianowicie w kontrolowanym przez ten Sąd postanowieniu powołano się również na to, że: - Skarżący, oprócz zaległości wynikającej z decyzji, którą objęto rygorem, posiada inne zaległości podatkowe (w kwocie 53.407 zł) wynikające z decyzji Naczelnika US z dnia 28 października 2018 r.; - decyzja i zaległości mają zawiązek z posługiwaniem się w ramach spółki cywilnej, której Strona była wspólnikiem, fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (tzw. pustymi fakturami); - w latach 2016-2017 Skarżący osiągnął niewspółmiernie niskie w stosunku do zaległości dochody, odpowiednio 76.657,56 zł i 33.863,92 zł, wskazujące na brak możliwości płatniczych w odniesieniu do znacznej kwoty objętej jego odpowiedzialnością z decyzji poddanej rygorowi natychmiastowej wykonalności, tj. 232.922 zł.

Autor skargi kasacyjnej w kontekście zarzutu naruszenia art. 239b § 2 O.p. pominął te pozostałe okoliczności zupełnym milczeniem. Tym samym nie wykazał i nie podważył znaczenia tego rodzaju ustaleń jako tych, które mogły świadczyć - jak przyjął organ podatkowy i co zaaprobował Sąd w zaskarżonym wyroku - o uprawdopodobnieniu na ich podstawie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane przez Stronę.

2.7. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie także drugi z zarzutów kasacyjnych dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 239b § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p. przez błędne zastosowanie.

2.7.1. Wcześniej już wyjaśniono, że Skarżący nie zarzucał Sądowi pierwszej instancji uchybień w odniesieniu do wykładni tych przepisów, zastosowanych w sprawie podatkowej zakończonej zaskarżonym postanowieniem Dyrektora IAS.

Nie postawił on również w skardze kasacyjnej zarzutów adekwatnych do wzruszenia prawidłowości dokonania ustaleń faktycznych, które na tle przyjętej wykładni były niezbędne do zastosowania art. 239b § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p.

Tym samym w postępowaniu kasacyjnym nie została podważona ocena prawna wyrażona przez Sąd w wyroku oddalającym skargę, że "[o]rgany podatkowe dokonały prawidłowej wykładni przepisów art. 239b § 1 pkt 2-3 i § 2 Op. Ustaliły wszystkie okoliczności faktyczne, które pozwalają na wydanie rozstrzygnięcia opartego na tych przepisach. Oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonały w granicach art. 191 Op, zgodnie z zasadami logiki, dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego (zdrowego rozsądku).".

2.7.2. Przypomnieć zatem wypadało, że w sprawie podatkowej na tle przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p. ustalono, co uznał Sąd za zgodne z przepisami o postępowaniu dowodowym, że w dniu wydania postanowienia przez Naczelnika US w świetle zabranych i ocenionych dowodów:

1) Strona nie posiadała majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych, czyli kwocie 232.922 zł, powiększonych o należne odsetki, i to takiego na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (ustalenia o braku ruchomości i nieruchomości poczynione między innymi na podstawie pism Starostwa Powiatowego w P. z dnia 5 i 9 października 2018 r. oraz pisma Starostwa Powiatowego w O. z dnia 18 października 2018 r.); - ponadto sama Strona nie wykazała, ani nawet nie uprawdopodobniła, aby było inaczej niż to zostało ustalone w podanym zakresie przez organ podatkowy;

2) Strona podjęła działania świadczące o wyzbywaniu się posiadanego majątku (ustalenia o dokonaniu w toku postępowania kontrolnego darowizny w dniu 27 czerwca 2017 r. nieruchomości rolnej o powierzchni [...] ha i wartości [...] zł na rzecz siostry oraz sprzedaży pojazdów w postaci ciągnika rolniczego U. w dniu 4 września 2017 r., samochodu osobowego W. w dniu 10 sierpnia 2017 r., naczepy ciężarowej S. w dniu 11 sierpnia 2017 r. i ciągnika samochodowego S.1 w dniu 4 sierpnia 2017 r.).

Każda z tych sytuacji (nieposiadanie majątku albo wyzbywanie się majątku) samodzielnie uprawniała już do wydania przez organ podatkowy postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. Innymi słowy, do podjęcia takiego rozstrzygnięcia wystarczał zarówno stan nieposiadania majątku, o którym mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p., jak i stan zbywania majątku znacznej wartości, o czym stanowi art. 239b § 1 pkt 3 O.p., oczywiście w powiązaniu z uprawdopodobnieniem wymaganym art. 239b § 2 O.p.

Według Sądu pierwszej instancji organy podatkowe nie miały przy tym obowiązku ustalania w sposób szczegółowy stanu majątkowego podatnika-Strony, ani wartości sprzedanych pojazdów, gdyż istotne było to, że czynności ich zbycia co najmniej ograniczały możliwości dobrowolnego wykonania zobowiązań przez Skarżącego. Z kolei wartość darowanej nieruchomości, składającej się z dwóch niezabudowanych działek, przewyższała wartość rocznych dochodów Strony z 2017 r. Zarzut zaś dotyczący [rzekomego] pominięcia jego stałych dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie około 2.800 zł miesięcznie był chybiony także w świetle argumentacji przedstawionej przez organy podatkowe na tle wysokości jego zaległości podatkowych opiewających na kwotę blisko 233 tys. zł.

2.7.3. Reasumując zwalczanie wypowiedzi sądowych streszczonych w poprzednim punkcie, a zaprezentowanych w zaskarżonym wyroku, nie mogło zostać skutecznie podważone zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 239b § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p.

W łączności z wcześniej już omówionym brakiem wykazania skargą kasacyjną, że doszło do naruszenia art. 239b § 2 O.p., nie można było zgodzić się z zapatrywaniem Skarżącego, że błędnie zastosowane zostały przepisy art. 239b § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p., której to "wady" miał nie dostrzec Sąd pierwszej instancji.

W takim stanie rzeczy twierdzenia autora skargi kasacyjnej o nie zbywaniu majątku w celu pokrzywdzenia organu podatkowego, prawie do rozporządzania swoim majątkiem, czasie jego zbywania, posiadaniu możliwości majątkowo-zarobkowych, młodym wieku i zdolności do podjęcia pracy zarobkowej, nie mogły zostać uznane za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji świadczyć o nieprawidłowym oddaleniu skargi przez Sąd.

2.8. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. W myśl tego przepisu orzeczono zatem jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

2.9. Do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego z punktu drugiego sentencji, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - zaskarżony wyrok oddalał skargę, która była objęta wpisem stałym; - skargę kasacyjną wniósł Skarżący; - Dyrektor IAS nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną, a na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym był reprezentowany przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji; - niniejszym wyrokiem oddalono skargę kasacyjną.

Wobec powyższego wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach oraz poniesione wydatki; wniosek o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną.

W myśl § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna wynosiła 480 zł, o czym stanowi § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia.

O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono więc na podstawie przywołanych przepisów, zasądzając kwotę 240 zł (50% z 480 zł).

s. NSA S. Golec s. NSA H. Sęk s. NSA Z. Łoboda