SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 25 listopada 2021 r. nr NS-HP.2332.2.40.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 25 listopada 2021r. nr NS-HP.2332.2.40.2021 Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania skarżącej A. B. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z 20 września 2021 r. nr [...] umarzającej w całości postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia u ww. choroby zawodowej – [...] wymienionej w pozycji 6 wykazu chorób zawodowych orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W jej podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.), art. 2351 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 z późn. zm.).

W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji wskazał, iż 5 lipca 2021r. do organu wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej – [...] dot. skarżącej, skutkiem czego 6 lipca 2021r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w tej sprawie.

W toku postępowania ustalił, że strona była zatrudniona w latach:

- od [...] lipca 1970 r. do [...] lipca 1972 r. w [...] Spółdzielni [...] w B. jako [...],

- od [...] września 1972 r. do [...] lipca 1973 r. w [...] Spółdzielni [...] w B. jako [...],

- od [...] września 1973 r. do [...] czerwca 1975 r. w Fabryce [...] (od [...]września 1973 r. do [...] października 1973 r. jako [...], od [...] października 1973 r. do [...] czerwca 1975 r. jako [...]),

- od [...] lipca 1975 r. do [...] czerwca 1984 r. w Fabryce [...] jako [...] (w tym urlop wychowawczy od [...] lutego 1980 r. do [...] czerwca 1984 r.), praca polegająca na szlifowaniu pił tarczowych i pił z nakładkami z węglików spiekanych,

- od [...] czerwca 1984 r. do [...] listopada 2000 r. w F. kolejno na stanowiskach: [...] (1984-1986), [...] (1986-2000) w kontakcie z olejem mineralnym w stężeniach poniżej NDS i trójchloroetylenem,

- od [...] grudnia 2000 r. do [...] stycznia 2001 r. w F. Sp. z o.o. w B. (obecnie F. Sp. z o.o.) jako [...] (przez cały okres zatrudnienia przebywała na zwolnieniu lekarskim),

- od [...] stycznia 2001 r. przebywa na rencie inwalidzkiej z powodu zmian [...].

Ocena narażenia zawodowego dokonana przez służby BHP zakładu F. Sp. z o. o. potwierdziła kontakt z chłodziwem na bazie oleju mineralnego oraz trójchloroetylenem w latach 1973-1975 oraz 1984-2000. Strona pracowała zatem w warunkach potencjalnego zagrożenia alergenami w środowisku pracy.

Organ ten przypomniał, iż w latach 2002-2007 było już prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie podejrzenia u skarżącej choroby zawodowej – [...]. Wówczas PPIS w B. decyzją z 20 stycznia 2003 r., nr [...], na podstawie orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z 12 grudnia 2002 r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Powyższą decyzję organu I instancji utrzymał w mocy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z 19 lipca 2006 r. [...] nr.

Skargę strony na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wyrokiem z 17 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 1134/06, który jest prawomocny.

Zdaniem PPIS sprawa zakończona ostateczną decyzją z 20 stycznia 2003 r., znak [...] jest tożsama ze sprawą objętą przedmiotowym postępowaniem. Organ wskazał, iż po wydaniu decyzji z 20 stycznia 2003 r. skarżąca nie podjęła żadnej pracy zawodowej, w tym zwłaszcza pracy w narażeniu zawodowym. Stwierdził, że wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, która dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, jest niedopuszczalne, gdyż decyzja taka obarczona byłaby wadą nieważności.

Nadto organ I instancji wskazał, że w toku niniejszego postępowania uzyskał orzeczenie lekarskie WOMP PChZ w S. z 26 lipca 2021 r., nr [...], w którym specjaliści orzekli o braku podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej – [...]. Argumentując powyższe orzecznicy powołali się na ustanie narażenia zawodowego w 2000 r. oraz przeprowadzoną diagnostykę w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w październiku 2002 r. (tj. prawie 2 lata od ustania narażenia zawodowego), gdzie wówczas nie rozpoznano u ww. [...], a także brak udokumentowanego rozpoznania tego schorzenia w okresie pracy zawodowej i do roku od zakończenia narażenia zawodowego. Nie stwierdzili zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – [...].

Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie.

Podała, że stan jej zdrowia od czasu zakończenia poprzedniego postępowania administracyjnego prowadzonego przez PPIS w latach 2002-2007 w sprawie choroby zawodowej uległ pogorszeniu pomimo, że ona sama nie jest już aktualnie czynna zawodowo. Do odwołania załączyła wywiad środowiskowy dotyczący przebiegu i warunków pracy zawodowej sporządzony 4 czerwca 2002 r.

W zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, iż PPIS prawidłowo ustalił, że wobec tożsamości przedmiotowej sprawy z zakończoną ostateczną i prawomocną decyzją PPIS w B. z 20 stycznia 2003 r. postępowanie wszczęte na skutek wniosku strony z 5 lipca 2021r. stało się bezprzedmiotowe, co skutkowało koniecznością jego umorzenia.

Organ odwoławczy stwierdził, że tożsamość sprawy będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie i dotyczy ona tego samego przedmiotu - tej samej treści żądania strony oraz tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

W ocenie ŚPWS w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa, ponieważ w obu postępowaniach występuje ta sama strona, a także dotyczy ono tej samej choroby zawodowej – [...] (tożsamość przedmiotowa), jak w postępowaniu prowadzonym w latach 2002-2007. Skarżąca od czasu ustania narażenia zawodowego w 2000 r. nie podjęła żadnej pracy, w tym także w narażeniu zawodowym, co sama przyznała w treści odwołania. Od zakończenia okresu narażenia zawodowego minęło zatem 21 lat. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym w przypadku choroby wymienionej pod pozycją 6 tj. [...] - wynosi 1 rok. Jest to zatem inna sytuacja niż w przypadku pylicy płuc, dla której to choroby zawodowej ww. okres nie został precyzyjnie określony.

Natomiast w kwestii tożsamości podstawy prawnej ŚPWIS ustalił, że podstawę prawną decyzji PPIS z 20 stycznia 2003 r., znak [...] stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Natomiast w dniu wpływu do organu I instancji zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, tj. 5 lipca 2021 r., obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). W załączniku do rozporządzenia z 1983 r. za chorobę zawodową uznano przewlekłe choroby oskrzeli wywołane działaniem substancji powodujących napadowe stany spastyczne oskrzeli i choroby płuc przebiegające z odczynami zapalno-wytwórczymi w płucach np. dychawica oskrzelowa, byssinoza, beryloza - pozycja 3. Zgodnie zaś z załącznikiem do rozporządzenia z 2009 r. za chorobę zawodową uznaje się wymienioną w pozycji 6 – [...]. A zatem analizując powyższe regulacje prawne zauważył, iż w przepisach z 1983 r. pod pozycją 3 ujęto szerszy zakres chorób oskrzeli, aniżeli w przepisach z 2009 r. [...], czyli inaczej [...] została wymieniona w poprzednim wykazie chorób zawodowych i w związku z tym w ocenie ŚPWIS opisana okoliczność spełnia przesłanki tożsamości podstawy prawnej. Zmiana stanu prawnego nie wpływa na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt prawny (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 20 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Go 62/19, NSA z 18 lutego 2020 r., sygn. akt 11 OSK 1231/18, z 4 listopada 2016, sygn. akt II OSK 157/15).

W dniu 18 listopada 2021 r. do ŚPWIS wpłynęła od strony jej dokumentacja medyczna, pochodząca z okresu od 1996 r., na co wskazują daty umieszczone na kartach historii choroby pacjenta. Analizując powyższe dokumenty oraz treść karty wypisowej z oddziału szpitalnego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z 31 października 2002 r. organ II instancji uznał, iż przedłożona dokumentacja była znana lekarzom orzecznikom w okresie kiedy było prowadzone pierwsze postępowanie w sprawie podejrzenia u skarżącej choroby zawodowej. Wówczas lekarze orzecznicy stwierdzili, że strona: "od 1996 r. była leczona w Poradni Chorób Płuc i Gruźlicy, rozpoznawano [...], jednak wszystkie wyniki przeprowadzonych tam badań spirometrycznych były prawidłowe, nie obserwowano napadów duszności, a nad płucami stwierdzano jedynie szmer pęcherzykowy". Z kolei na przedłożonej 18 listopada 2021 r. dokumentacji widnieje pieczątka ww. Poradni Chorób Płuc i Gruźlicy oraz zapis, że pacjentka leczona jest od 1996 r. do nadal. Biorąc powyższe pod uwagę, przesłane przez skarżącą dokumenty w aktualnie prowadzonym postępowaniu nie mają znaczenia skoro były przedmiotem oceny lekarzy orzeczników w postępowaniu zakończonym prawomocną decyzją PPIS w B. z 20 stycznia 2003 r.

Organ stwierdził zatem że wobec tożsamości podmiotowej, przedmiotowej przy tej samej podstawie faktycznej oraz w niezmienionym stanie prawnym, występuje tożsamość sprawy nowej oraz poprzednio rozstrzygniętej ostateczną i prawomocną decyzją PPIS w B. z 20 stycznia 2003 r. Stanowi to przeszkodę do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w nowej sprawie, gdyż naruszałoby to zasadę trwałości decyzji określonej w art. 16 § 1 Kpa i stanowiłoby w konsekwencji przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 Kpa.

W skardze na to rozstrzygnięcie strona zarzuciła naruszenie:

1. art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie zasada trwałości decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy brak jest tożsamości przedmiotowego postępowania i postępowania prowadzonego w latach 2002 -2007 r., z uwagi na inny stan faktyczny polegający na pogorszeniu się stanu zdrowia skarżącej.

2. art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niedopełnienie przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego potrzebnego do ustalenia wszelkich faktów mających znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy w szczególności nie sprawdzenie czy dokumentacja medyczna dostarczona przez skarżącą była brana pod uwagę w toku wcześniejszego postępowania (w tym zakresie organ wyraża przypuszczenie, że była).

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji jak również decyzji wydanej przez organ rozpatrujący sprawę w I instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania;

2. zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko.

Podkreślił, że stan faktyczny powinien być badany tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych, tj. faktów, które mają znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym w przypadku [...] wynosi 1 rok. Tymczasem od zakończenia okresu narażenia zawodowego skarżącej minęło 21 lat. Nie można zatem mówić o powstaniu nowych faktów prawotwórczych, gdyż okres, który upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym już upłynął. W zakresie nadesłanej przez skarżącą 18 listopada 2021r. dokumentacji medycznej przyznał, że nie została przekazana do jednostki diagnostyczno – orzeczniczej dla potrzeb sporządzenia orzeczenia lekarskiego z 26 lipca 2021r., gdyż była już znana lekarzom orzecznikom w czasie sporządzania orzeczenia dla potrzeb postępowania zakończonego decyzją z 20 stycznia 2003r.

W piśmie procesowym z 28 marca 2022r. strona wniosła o przeprowadzenie rozprawy.

Na rozprawie skarżąca zakwestionowała prawidłowość przeprowadzenia badań lekarskich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm. dalej także: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie naruszył przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie jako pierwsze należy rozważyć zagadnienie ewentualnej tożsamości sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją i decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z 19 lipca 2006r. nr [...], która stała się przedmiotem skargi oddalonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z 17 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 1134/06.

Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość podmiotowa zachodzi w sytuacji, gdy ten sam podmiot jest adresatem praw lub obowiązków. Z kolei tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej w niezmienionym stanie faktycznym (tak wyrok NSA z 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 234/09).

W przedmiotowej sprawie zachodzi tożsamość wszystkich ww. elementów. Niewątpliwie ma tu miejsce tożsamość podmiotowa, (gdyż oba postępowania dotyczą praw tej samej osoby fizycznej) oraz przedmiotowa. W przypadkach obu postępowań (tj. toczącego się w latach 2002 – 2007 i po złożeniu wniosku z 5 lipca 2021r.) ich przedmiotem była weryfikacja istnienia choroby zawodowej strony - [...].

Co do podstawy prawnej prawidłowo organ stwierdził, że po zakończeniu poprzedniego postępowania ws. choroby zawodowej zmieniło się rozporządzenie w sprawie tych chorób, tym niemniej w obu przypadkach uznawało ono [...] za chorobę zawodową. Podstawę prawną decyzji PPIS w B. z 20 stycznia 2003 r. stanowiły bowiem przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z póżn. zm.), zaś 5 lipca 2021 r., obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), jednak w załączniku do rozporządzenia z 1983 r. za chorobę zawodową uznano m.in. dychawicę oskrzelową a zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia z 2009 r. za chorobę zawodową uznaje się [...] i są to tożsame jednostki chorobowe.

W takim zaś przypadku zasadnie organy obu instancji uznały, że zachodzi tożsamość obu spraw i postępowanie w takim przypadku jest bezprzedmiotowe i winno być umorzone.

Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Określenie "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się m.in. sytuację funkcjonowania w obrocie prawnym orzeczenia rozstrzygającego w sposób ostateczny daną sprawę. Kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe nawet wtedy, gdyby wydane orzeczenie kończące sprawę było wadliwe. Niedopuszczalne jest ponowne rozstrzyganie sprawy już rozstrzygniętej innym orzeczeniem ostatecznym, bowiem prowadziłoby to do naruszenia obowiązującej również w postępowaniu administracyjnym zasady res iudicata. (Tak wyrok WSA w Poznaniu z 7 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 6/22).

Przypomnieć trzeba także, że ponowne rozpoznanie sprawy już rozstrzygniętej inną wcześniejsza decyzją prowadziłoby do nieważności kolejnej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco.

Ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy tożsamej podmiotowo i przedmiotowo z załatwioną wcześniej decyzją ostateczną, możliwe jest wyłącznie po wyeliminowaniu tej pierwszej z obrotu prawnego w ustalonym przez prawo trybie. Zatem, dopóki w porządku prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. (Tak WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2004/21, wyrok z 14 stycznia 2022 r.).

Sytuacja taka nie zachodziłaby jedynie wówczas, gdyby zmienił się stan faktyczny sprawy, np. stan zdrowia skarżącej, o ile fakt ten byłby relewantny dla rozstrzygnięcia sprawy. Aby zmiana ta miała wpływ na wynik sprawy winna nastąpić najpóźniej w ciągu roku od ustania zatrudnienia. Natomiast ponowne zgłoszenie choroby zawodowej zostało dokonane po upływie 21 lat od ustania zatrudnienia, zatem nie może już nigdy prowadzić do pożądanego przez stronę skutku w postaci stwierdzenia choroby zawodowej. Od 1 grudnia 2000r. skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim i nie miała kontaktu z substancjami szkodliwymi a od 28 stycznia 2001r. przebywa na rencie inwalidzkiej i nie pracuje.

Zgodnie z definicją sformułowaną w art. 2351 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 z późn. zm.) zwanej dalej K.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 237 § 1 pkt 3 – 6 i § 1¹ K.p. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), zwane dalej rozporządzeniem, określające wykaz chorób zawodowych, a także okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych.

W świetle powyższych regulacji podkreślić należy, że rozpoznanie u badanego jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych pozwala organowi inspekcji sanitarnej na wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, ale tylko wówczas, gdy wystąpiła taka jednostka chorobowa, która została zamieszczona w powyższym wykazie jako choroba zawodowa, choroba ta bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy oraz udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w określonym czasie.

Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Nie można jej zatem stwierdzić zarówno wtedy, gdy choroba, na którą cierpi pracownik nie została wskazana w wykazie, wówczas, gdy nie została spowodowana działaniem narażenia zawodowego, jak i wówczas, gdy wystąpiła po upływie określonego czasu po ustaniu narażenia zawodowego.

Natomiast jak wynika z załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zawierającego wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, okres ten w przypadku [...] (poz. 6 załącznika) wynosi 1 rok.

Zatem ta okoliczność dodatkowo wskazuje na celowość umorzenia postępowania wszczętego zawiadomieniem z 6 lipca 2021r. po otrzymaniu przez organ 5 lipca 2021r. zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej. Nie ma bowiem prawnej możliwości – niezależnie od stanu faktycznego sprawy: stanu zdrowia strony, okresu czy warunków pracy - stwierdzenia choroby zawodowej [...] po upływie 21 lat od ustania pracy w warunkach szkodliwych. Inaczej jest np. w przypadku pylic (poz. 3 wykazu) czy też nowotworów złośliwych powstałych w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi (poz. 17), ale nie tych chorób dotyczy zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej odnoszące się do skarżącej. Z tego powodu nie mógł odnieść skutku zarzut skargi dot. błędnego uznania przez organ, że w sprawie znajduje zastosowanie zasada trwałości decyzji administracyjnej, podczas gdy zachodzi inny stan faktyczny, polegający na pogorszeniu stanu zdrowia skarżącej. Nawet bowiem gdyby twierdzenie o pogorszeniu stanu zdrowia polegało na prawdzie, to jest to okoliczność pozostająca bez wpływu na możliwość stwierdzenia choroby zawodowej z uwagi na upływ czasu określonego rozporządzeniem ws. chorób zawodowych.

Na fakt, że postępowanie nie było bezprzedmiotowe wskazywałby jedynie fakt, że dopiero jego wynik pozwoliłby na ocenę zasadności wniosku strony, a tak nie jest. W celu stwierdzenia przeszkody w postaci upływu okresu upoważniającego do rozpoznania choroby zawodowej nie jest konieczne prowadzenie postępowania ani gromadzenie dowodów; jest to okoliczność widoczna na pierwszy rzut oka, na podstawie jedynie treści samego zgłoszenia, sporządzonego 10 czerwca 2021r., w którym jako okres narażenia skarżącej wskazano lata 1984 do 2001 oraz karty oceny narażenia zawodowego z 31 maja 2021r., z której wynika, że okres pracy strony zakończył się 28 stycznia 2001r. (tabela – pkt 9 –wywiad zawodowy).

Odnośnie niewyjaśnienia, czy we wcześniejszym postępowaniu brana była pod uwagę dokumentacja dostarczona przez skarżącą zauważyć wypada, że to postępowanie zostało już zakończone przed organami administracji i prawidłowość rozstrzygnięcia została stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu, zatem jakakolwiek jego analiza w toku tej sprawy nie jest możliwa, gdyż stoi temu na przeszkodzie powaga rzeczy osądzonej.

Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.