<p> 
        <strong>
<!-- -->Sygn. akt VI Ka 270/20  </strong>
</p>
    
    <div>
      <h2>WYROK</h2>
      <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
      <p>Dnia 28 lipca 2020 roku</p>
      <p>Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p>
      <p>Przewodnicząca: Sędzia Elżbieta Kosecka- Sobczak</p>
      <p>Protokolant: stażysta Joanna Deręgowska</p>
      <p>po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2020 roku w Elblągu</p>
      <p>sprawy <span class="anon-block">D. Z. (1)</span>
</p>
      <p>s. <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">H.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">M.</span>
</p>
      <p>obwinionego z art. 87 § 1 kw i art. 94 § 2 kw</p>
      <p>z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego</p>
      <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Ostródzie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego w Morągu</p>
      <p>z dnia 30 stycznia 2020 roku sygn. akt VII W 111/19</p>
      
        
        <p>I. 
        zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p>
      
      
        
        <p>II. 
        zwalnia obwinionego od obowiązku ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowanych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty.</p>
      
      <p>Sygn. akt VI Ka 270/20</p>
    </div>
    <div>
      <h2>UZASADNIENIE</h2>
      <p>
<span class="anon-block">D. Z. (1)</span> został obwiniony o to, że:</p>
      <p>W dniu 25 listopada 2018 r. o godz. 19.45-20.00 w miejscowości <span class="anon-block">M.</span> powiat <span class="anon-block"> (...)</span> kierował samochodem terenowym marki <span class="anon-block"> (...)</span> znajdując się w stanie po użyciu alkoholu z wynikiem co najmniej 0,33 promila alkoholu etylowego we krwi.</p>
      <p>W tym samym miejscu i czasie prowadził pojazd terenowy marki <span class="anon-block"> (...)</span> pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu</p>
      <p>tj. o wykroczenie z art. 87 § 1 kw i art. 94 § 2 kw.</p>
      <p>Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie VII W 111/19 Sąd Rejonowy w Ostródzie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Morągu w pkt I obwinionego <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> uznał w ramach zarzucanego mu czynu za winnego tego, że w dniu 25 listopada 2018 r. około godziny 20.00 w <span class="anon-block">M.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span> kierował samochodem terenowym marki <span class="anon-block"> (...)</span> pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu, tj. wykroczenia z art. 94 § 2 kw i za to na podstawie art. 94 § 2 kw w zw. z art. 24 § 1 i § 3 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 200 złotych oraz w pkt II zwolnił obwinionego <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> od obowiązku zwrotu na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowanych wydatków postępowania i opłaty.</p>
      <p>Od powyższego wyroku apelację wywiódł obwiniony. W uzasadnieniu wywiedzionego środka odwoławczego skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzuconego czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 87;art. 87 § 1)">art. 87 § 1</a> kw mimo iż nie wskazywał na to materiał dowodowy. Zarzucił też, że doszło do obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art.4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5§1kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie go , ewentualnie o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie go od popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 87;art. 87 § 1)">art. 87 § 1</a> kw, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p>
      <p>
        <strong>
<!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong>
</p>
      <p>Apelacja obwinionego jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie.</p>
      <p>W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a także tak jak na to pozwalały okoliczności obiektywne, mając na uwadze wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> obowiązek oparcia rozstrzygnięcia na prawdziwych ustaleniach faktycznych oraz badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego. Sąd Rejonowy zgromadził właściwie materiał dowodowy i ocenił go, omawiając wszystkie dowody i nie wykraczając przy tym poza ramy swobodnej oceny dowodów. W oparciu o tę ocenę Sąd poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i właściwie zastosował przepisy prawa materialnego wykazując, że obwiniony <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> dopuścił się wyłącznie zarzucanego mu czynu z art. 94 § 2 kw i za ten czyn został ukarany, o czym świadczy redakcja pkt. I wyroku ( która pomija opis i kwalifikację dot. wykroczenia z art. 87§1kw, którą zawierał zarzut postawiony przez oskarżyciela).</p>
      <p>Bowiem to oskarżyciel zarzucił obwinionemu, że wyczerpał on znamiona wykroczeń i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 87;art. 87 § 1)">art. 87 § 1</a> kw i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 94;art. 94 § 2)">art. 94 § 2</a> kw, bo jeden czyn sprawcy wywołał- według oskarżyciela- wielość ocen prawnych i naruszał co najmniej dwie normy – w tym wypadku normy prawa wykroczeń, a sąd I instancji musiał ten zarzut przytoczyć, „przepisać” w części wstępnej wyroku, do czego sąd zobowiązywały przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82§1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 1)">art. 413§1 kpk</a> („każdy wyrok powinien zawierać przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu”).</p>
      <p>Trzeba zaś wyraźnie odróżnić, że czym innym jest wskazanie w części wstępnej wyroku tego co oskarżyciel zarzucił <span class="anon-block">D. Z.</span>, a czym innym to jaki czyn obwinionemu przypisał sąd I instancji i za co go ukarał.</p>
      <p>Bowiem sąd I instancji, prawidłowo stosując przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5;art. 7)">art. 4, 5, 7 kpk</a> i przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82§1 kpw</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, uznał, że istniejących w sprawie wątpliwości, które dotyczą tego czy obwiniony kierował pojazdem znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nie da się usunąć i dlatego przyjął, że nie można <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> przypisać wyczerpania znamion wykroczenia z art. 87§1kw. A w konsekwencji tego przypisał mu w pkt. I wyroku tylko popełnienie jednego wykroczenia z art. 94§2kw tj. kierowanie samochodem terenowym <span class="anon-block"> (...)</span> przez obwinionego pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu, do czego przecież sam obwiniony się przyznał.</p>
      <p>I mimo, że w zaskarżonym wyroku nie zawarto wprost rozstrzygnięcia o uniewinnieniu obwinionego od wykroczenia z art. 87§1kw, to pominięcie opisu i kwalifikacji tego wykroczenia w pkt. I wyroku i przypisanie obwinionemu tylko popełnienia wykroczenia z art. 94§2 kw (co wynika wprost z redakcji pkt. I zaskarżonego wyroku, jak i z lektury pisemnego uzasadnienia wyroku), to wyraźnie wskazuje na to, że sąd uznał go winnym tylko jednego wykroczenia z art. 94§2kw. Przez „przemilczenie” art. 87§1kw w pkt. I wyroku i w dalszej części wyroku, tym samym uniewinnił go od popełnienia wykroczenia z art. 87§1kw.</p>
      <p>A wobec tego nie doszło do zarzucanych w apelacji błędów w ustaleniach faktycznych i naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść wyroku, bo skarżący pomyłkowo uznał zarzut sformułowany przez oskarżyciela za równoważny wyrokowi sądu I instancji. Nie ma więc też sprzeczności pomiędzy treścią zaskarżonego wyroku a pisemnym uzasadnieniem wyroku.</p>
      <p>Bowiem sąd meriti opisał w pkt. I przypisany czyn na nowo (i odmiennie niż opisano go w zarzucie) i uznał, że obwiniony <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> w dniu 25 listopada 2018 r. około godziny 20.00 w <span class="anon-block">M.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span> kierował samochodem terenowym marki <span class="anon-block"> (...)</span> pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu, czym dopuścił się tylko wykroczenia z art. 94 § 2 kw i za to na podstawie art. 94 § 2 kw w zw. z art. 24 § 1 i § 3 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 200 złotych. Oznacza to, że Sąd Rejonowy w pkt. I wyroku – w porównaniu z zarzutem- wyeliminował opis i kwalifikację z art. 87 § 1 kw i pominął to wykroczenie milczeniem (co jest dopuszczalne), a taka redakcja pkt. I zaskarżonego wyroku jasno wskazuje, że obwiniony został ukarany tylko za wykroczenie z art. 94 § 2 kw i nie ma potrzeby dokonania korekty zaskarżonego wyroku.</p>
      <p>W związku z powyższym, Sąd Okręgowy na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> zaskarżony wyrok, jako słuszny i trafny, utrzymał w mocy.</p>
      <p>Nadto na podstawie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art 119 § 1 kpw</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624)">art. 624 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> sąd odwoławczy, uwzględniając sytuację majątkową <span class="anon-block">D. Z. (1)</span> (bezrobotny, bez majątku, utrzymuje się z prac dorywczych) zwolnił go od obowiązku ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowanych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty.</p>
    </div>