SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi D. V. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]r., [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą - na rzecz A. M. i M.M. (dalej: inwestorzy) - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości oznaczonej jako działka m 1 obręb [...] przy ul. [...] w B.

Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na ww. nieruchomości.

Odwołanie od jego decyzji złożył D. V. (dalej: strona), zarzucając naruszenie art. 61 k.p.a. przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy na inwestycję szerszą od objętej treścią wniosku (decyzja dotyczy rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy 159 m2 - bez określenia powierzchni mieszkalnej oraz garażowej, zaś wniosek określa inwestycję jako rozbudowę poziomą budynku w strefie wejścia - 14 m2 mieszkanie oraz dobudowa garażu dwustanowiskowego - 50 m2). Nadto zarzucił, iż w decyzji nie określono dokładnej lokalizacji planowanej inwestycji, a powierzchnia garażu budzi wątpliwości co do rzeczywistego jego wykorzystania. Ponadto, jak zauważa, treść punktu 2.6.h decyzji, określającego liczbę miejsc postojowych, wykazuje, że organ miał zamiar wydać decyzję dla rozbudowy obejmującej istotne powiększenie powierzchni mieszkalnej budynku, podczas gdy wniosek nie zawiera informacji o projekcie rozbudowy budynku celem wydzielenia odrębnych mieszkań, a jego obecny kształt nie zezwala na wydzielenie odrębnych lokali w rozumieniu ustawy o własności lokali. W dalszej części zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wnosząc zastrzeżenia co do maksymalnej: szerokości elewacji frontowej budynku po rozbudowie, a także powierzchni zabudowy działki inwestycyjnej, które doprowadzą do powstania zabudowy naruszającej istniejący w tym terenie ład przestrzenny. Nadto podkreślił, że lokalizacja garażu nie będzie zgodna z przepisami rozporządzenia z dnia 20 lipca 200 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej. utrzymało w mocy ww. decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji co do spełnienia wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

W jego ocenie, organ I instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego, stosownie do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Analiza urbanistyczno-architektoniczna oraz projekt zaskarżonej decyzji sporządzone zostały przez osobę uprawnioną (osoba posiadająca dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury - art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p.). Załącznikami do decyzji organu I instancji jest analiza (zgodnie z § 9 ww. rozporządzenia) oraz wycinek mapy, przy czym w aktach jest załączona pełna mapa, spełniająca wymogi prawne (mapa z wyznaczonym obszarem analizowanym, w wymaganej skali, zaliczona do zasobu geodezyjnego i kartograficznego).

Zdaniem Kolegium, zarzuty strony ;podnoszone w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia.

Organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustalając poszczególne - niezbędne ze względu na zakres inwestycji - parametry zabudowy (uwzględniającej wnioskowaną rozbudowę) na podstawie wyników przeprowadzonej analizy urbanistycznej.

W kwestii określania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu decydujące znaczenie ma przepis § 5 rozporządzenia, zgodnie z którym wskaźnik taki wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, ale dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku 2Kolegium podziela ustalenia organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, a dotyczące wielkości powierzchni łącznej - istniejącej i planowanej - zabudowy, która została określona na poziomie od 13,9 % (95,0 m2) do 23,3 % (159,0 m2) - w tym istniejący budynek mieszkalny 73,0 m2 i budynek gospodarczy 22,0 m2 - przy średnim wskaźniku na poziomie 17,2%. Zgodnie z uzasadnieniami organu - co potwierdza materiał dowodowy - dolny wskaźnik zabudowy odpowiada istniejącemu zainwestowaniu wnioskowanej działki budynkiem przy ul. [...], zaś górny wskaźnik tj. 23,3 % odpowiada powierzchni zabudowy na poziomie 159 m, a taka wielkość powierzchni zabudowy jest zbliżona do powierzchni zabudowy 157 m2 budynku przy ul. [...]

Zgodnie z punktem 1. zaskarżonej decyzji planowana inwestycja polega na: dwukondygnacyjnej rozbudowie w sferze wejścia oraz rozbudowie od strony zachodniej o jednokondygnacyjny garaż, zatem obie składowe inwestycji - za wyjątkiem wysokości - mają wspólne parametry. Zatem parametr powierzchni zabudowy określony zaskarżoną decyzją należy traktować w taki sposób, że w podanej maksymalnej powierzchni zabudowy, po odliczeniu istniejącej kubatury, należy zmieścić zarówno rozbudowę budynku mieszkalnego, jak też "dobudowę" garażu. Z kolei - z uwagi na mieszany charakter planowanej inwestycji (mieszkalno – garażowy), brak jest uzasadnionych podstaw do powzięcia obaw związanych z możliwością realizacji w konsekwencji zaskarżonej decyzji drugiego segmentu mieszkalnego. Zaś zgodność zamierzenia co do przedmiotu inwestycji podlega ocenie przez organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę. Określenia "w strefie wejścia", czy "od strony zachodniej" pochodzą z części tekstowej wniosku oraz załącznika graficznego i pozwalają doprecyzować lokalizację planowanej zabudowy. Wszelkie szczegóły dotyczące planowanej rozbudowy będą przedstawiane na etapie uzyskania pozwolenia na budowę, kiedy inwestor będzie przedkładał konkretny projekt. Decyzja w sprawie warunków zabudowy jedynie stwierdza dopuszczalność planowanej inwestycji na przedmiotowym terenie, nie określa precyzyjnie jej lokalizacji. Brak jest przepisu prawa, który nakładałby na organ wydający decyzję o warunkach zabudowy obowiązek zaznaczenia na załączniku mapowym, stanowiącym część decyzji o warunkach zabudowy, orientacyjnego usytuowania planowanej inwestycji. Taki obowiązek nie wynika ani z art. 54 u.p.z.p., ani z rozporządzenia.

Odnośnie treści punktu 2.6.h decyzji, który dotyczy wymaganej ilości miejsce postojowych, nie daje ona możliwości wydzielenia dodatkowego mieszkania w lokalu w budynku objętym rozbudową. Postanowienie, aby wymaganą ilość miejsc postojowych tj. nie mniej niż 2 miejsca, licząc na jedno projektowane mieszkanie, do ustalonej liczby wlicza się miejsca w garażu - zapewnić w granicach terenu inwestycyjnego, ma charakter standardowy.

W ocenie Kolegium, szerokość elewacji frontowej od 10,5 m do 17,0 została określona prawidłowo, w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy przestrzennej (10,5 m - istniejąca szerokość elewacji frontowej budynku objętego postępowaniem, zaś 17,0 m - szerokość elewacji frontowej budynku zlokalizowanego na działce nr 1, gdzie - tak jak w niniejszej sprawie - do głównej budynku przylega garaż).

Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu poprzedza wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, która determinuje możliwość rozpoczęcia prac budowlanych. Oznacza to, iż należy oddzielić te dwa etapy, tym bardziej, że każdy z ich regulowany jest innymi przepisami, których nie wolno dowolnie czy naprzemiennie stosować. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno- budowlanymi. Wpływ inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z wymogami techniczno-budowlanymi oraz z zasadami wiedzy technicznej są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu, ujmowanym jako proces budowlany, zatem nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje innych organów w tym organu administracyjno-budowlanego, który ocenia czy przedmiotowy obiekt spełnia warunki określone prawem budowlanymi w przepisach wykonawczych.

W skardze z dnia [...] roku D. V. (dalej: skarżący) wniósł o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Ponadto wniósł o wstrzymanie przez Sąd zaskarżonych w punkcie pierwszym oraz drugim decyzji w całości i o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi zarzuca:

1/ wprowadzenie w rezultacie działania organów administracji publicznej decyzji administracyjnej, której treść nie pozwala na jednoznaczne określenie uprawnień i obowiązków jej adresatów;

2/ wydanie decyzji na skutek postępowania administracyjnego prowadzonego początkowo w celu stwierdzenia przesłanek odmiennej treści, niż konieczne do stwierdzenia zasadności wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ostatecznej treści;

3/ rażące pozbawienie stron postępowania administracyjnego innych niż wnioskodawcy gwarantowanego normami Kodeksu postępowania administracyjnego prawa udziału w postępowaniu.

Jak podnosi w uzasadnieniu skargi, wniosek o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu miał na celu umożliwienie wnioskodawcom wykonanie nadbudowy dwukondygnacyjnej przy istniejącym wejściu od strony ulicy [...] oraz dobudowanie w tymże miejscu garażu. W celu realizacji takiej inwestycji organ pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe oraz taki kształt inwestycji przedstawiony był stronom postępowania, innym niż wnioskodawca. Dowodzi tego w szczególności treść skierowanych do stron informacji o wszczęciu postępowania. Organ pierwszej instancji z niewyjaśnionych przyczyn jednak wydał decyzję, której ostateczna treść pozwała na dokonanie przez wnioskodawców blisko dwukrotnej rozbudowy istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i faktyczne stworzenie zabudowy dwurodzinnej.

W celu uzyskania parametrów pozwalających na przyjęcie dopuszczalności takiej zabudowy organ:

1/ przyjął w obliczeniach ostatecznie wykorzystanych do określenia powierzchni zabudowy mieszkalnej powierzchnię garaży na innych sąsiednich nieruchomościach;

2/ naruszył normy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeń wydanych na podstawie tego aktu prawnego w zakresie sposobu określenia współczynników dopuszczalnej zabudowy.

Wreszcie organ pierwszej instancji sformułował decyzję w sposób skrajnie niejednoznaczny. "Określenie dwukondygnacyjna rozbudowa w strefie wejścia" nie pozwała na jednoznaczne określenie do czego uprawnieni są wnioskodawcy. Uchybienie to jest tym bardziej istotne, że organ w miejscu przeprowadzenia wizji lokalnej posłużył się liczącymi ponad 6 lat i nieaktualnymi zdjęciami umieszczonymi w portalu internetowym googlemaps. Ich aktualności nijak nie zweryfikował. Również stwierdzenie "Rozbudowy od strony zachodniej o jednokondygnacyjny garaż" nie jest dostatecznie precyzyjne, jako że pozwała na lokalizację garażu w dowolnej części zachodniej części działki, czyli w praktyce w dowolnym miejscu na połowie działki. Określając dwojaki rodzaj zabudowy organ winien określić dla każdego rodzaju zabudowy dopuszczalnych jej rozmiarów. Tymczasem organ określił maksymalny stopień zabudowy działki na 23,3%, nie precyzując w jakim zakresie zabudowa ta ma stanowić garaż, a w jakim część mieszkalną. W ten sposób wnioskodawcy uzyskali możliwość wzniesienia blisko 60 metrów kwadratowych dodatkowej zabudowy mieszkalnej, co stanowić będzie dominującą zabudowę w obszarze wszystkich sąsiadujących nieruchomości.

Skarżący wskazuje także na pozbawienie stron prawa do udziału w postępowaniu. Decyzja organu pierwszej instancji wydana przez Prezydenta Miasta B. nie została mu w ogóle doręczona w sposób zgodny z ustawą. Ostatecznie decyzję organu pierwszej instancji I. V. ( pełnomocnik ) odbierała osobiście w krótkim czasie przed upływem terminu na wniesienie odwołania liczonego przez organ według dokonywanego awizowania. Przełożyło się to na znaczne ograniczenie możliwości analizy akr sprawy. Odbiór decyzji był możliwy dzięki osobistemu zainteresowaniu przez pełnomocnika biegiem sprawy.

Sposób procedowania sprawy przez organ drugiej instancji dowodzi, że w jego zamierzeniu nigdy nie leżało umożliwienie Skarżącemu udziału w toczącym się postępowaniu. Niezależnie bowiem od treści pisma nadanego przez Skarżącego dnia 25 października 2019 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( w terminie 7 dni) organ wydał decyzję przed jego doręczeniem. Pismo zaś nadane zostało w terminie. W rzeczywistości zatem organ pominął nawet wyznaczenie kalendarza czynności w sposób zapewniający, że terminowe pismo strony wniesione korespondencyjne zostanie załączone do akt sprawy i uwzględnione w toczącym się jeszcze postępowaniu. Przedmiotowe okoliczności faktyczne dowodzą wręcz, że stanowiska Skarżącego, które złożyłby on we wskazanym przez Organ terminie ten nigdy nie miał zamiaru poddać analizie łub rozpoznać.

W rezultacie powyższych zaniechać Skarżący w toku postępowania przed organem pierwszej instancji zmuszony został do wnoszenia odwołania w terminie nie czternastu dni, ale ostatnim dniu biegu terminu na złożenie odwołania. Termin ten liczony był przez organ drugiej instancji na podstawie wadliwego awizowania. W toku postępowania przed organem drugiej instancji organ w ogóle nie pozostawił skarżącemu możliwości skutecznego ustosunkowania się do zabranego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, dalej: u.p.z.p.) - zwanej dalej "u.p.z.p.", wydanie decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Szczegółowe zasady ustalania parametrów planowanej inwestycji reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie).

W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.).

W trakcie analizy, jak wynika z rozporządzenia, określa się wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej;4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Celem analizy, a w ślad za tym i celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i przedmiotem postępowania zmierzającego do jej wydania nie jest ustalanie konkretnych wymiarów planowanego obiektu budowlanego, lecz wskazanie koniecznych warunków przyszłej zabudowy w sposób uwzględniających zasadę ustanowioną w art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. zasadę "dobrego sąsiedztwa" wynikającą z konieczności zachowania ładu przestrzennego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konkretne wymiary dotyczącego tak samego obiektu, jak i jego usytuowania będą przedmiotem pozwolenia na budowę.

Organ właściwy do wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy określa wymogi nowej zabudowy, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej analizy, a w szczególności średnie wskaźniki wskazanych wymogów dla obszaru analizowanego. Jednocześnie rozporządzenie dozwala na pewne odstępstwa od średniej, m. in. co do wielkości powierzchni zabudowy (§ 5 ust. 2 ) oraz szerokości elewacji frontowej (§ 6 ust. 2), jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy.

Istota zarzutów podnoszonych w skardze sprowadza się do tego, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ustalającej warunki zabudowy zapadło w innym przedmiocie, aniżeli wynikałoby to z wniosku inwestorów. Jak podnosi się w skardze, pierwotny wniosek o warunki zabudowy miał na celu umożliwienie "wykonanie nadbudowy dwukondygnacyjnej przy istniejącym wejściu od strony ulicy Rubinowej oraz dobudowanie w tymże miejscu garażu". Natomiast organ I instancji podjął decyzję, która "pozwala na dokonanie przez wnioskodawców blisko dwukrotnej rozbudowy istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i faktyczne stworzenie zabudowy dwurodzinnej".

Jak wynika z wniosku z 21.02.2019 r. (karta nr 1 akt administracyjnych) inwestorom chodziło ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na: "Rozbudowie poziomej budynku w strefie wejścia oraz dobudowie garażu 2-stanowiskowego". Natomiast decyzja została wydana dla inwestycji: "rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego", przy czym w ramach tej rozbudowy może powstać jednokondygnacyjny garaż od strony zachodniej, o parametrach określonych w pkt. 2.1.d To ostatnie wyraźnie wynika z treści decyzji, a zwłaszcza z ustalenia parametrów projektowanego obiektu traktowanego jako jedna całość (jeden obiekt budowlany). Zatem w jednym i w drugim przypadku chodzi o rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Nie ma zatem racji skarżący, zdaniem którego postanowienia decyzji są na tyle nieprecyzyjne, zwłaszcza ze względu określenie parametrów przy zastosowaniu formuły "od - do" (wskaźnik powierzchni zabudowy: od 13,9% do 23,3 %; szerokość elewacji frontowej: od 10 m do 17 m.), że pozwala to na zwiększenie powierzchni mieszkalnej o 60 m2 w ramach rozbudowy i jednocześnie na posadowienie garażu w dowolnym miejscu w zachodniej części działki. Rzeczywiście, ulega znacznemu zwiększeniu potencjalna powierzchnia zabudowy (z 95 m2 do 159 m2) oraz szerokość elewacji frontowej (o 6,5 m), jednakowoż jest to uzasadnione wynikami analizy. Tak w przypadku powierzchni zabudowy, jak i szerokości elewacji frontowej górne granice zostały określone na poziomie parametrów działek znajdujących się w obszarze analizowanym Górne granice (maksymalne wartości) wskazanych parametrów odbiegają od średnich dla zabudowy w obszarze analizowanym (powierzchnia zabudowy działki to 159 m2, podczas gdy średnia wynosi ok. 109 m2, szerokość elewacji frontowej - 17 m, natomiast średnia – 10,5). Dostosowanie tych parametrów do średniej wykluczałoby w ogóle możliwość rozbudowy. Trudno uznać za taką np. zwiększenie powierzchni zabudowy o 14 m2. Wobec tego organ I instancji zasadnie skorzystał z możliwości odstępstwa, o której mowa w § 5 ust. 2 i w § 6 ust. 2 rozporządzenia.

Przyjdzie zauważyć, że w orzecznictwie sądowym akceptuje się określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów nowej zabudowy przez użycie sformułowań takich jak: maksymalnie; do; od-do; około (zob. m.in. wyrok NSA z 16 lipca 2014 r., sygn. II OSK 320/13; wyrok NSA z 20 lutego 2018 r., II OSK 1032/16 CBOSA) pod warunkiem jednak takim, że parametry te znajdują odniesienie do średniej wynikającej z analizy oraz odstępstwo od niej wynika z analizy.

Dopuszczalne zatem było wyznaczenie tego parametru w taki sposób, jak nastąpiło to w zaskarżonej decyzji, i tak wyznaczony parametr nie pozostawia wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia i wyznaczony jest w sposób konkretny. Wyznaczenie go w granicach tolerancji "od - do" jest wyznaczeniem konkretnym, bowiem nie pozwala na przekroczenie – na etapie projektowania i zatwierdzania projektu budowlanego – konkretnych wymiarów, wskazanych w wynikach analizy, mających odniesienie w specyfice konkretnego obszaru analizowanego

W kontekście poczynionych ustaleń nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze. Decyzja o warunkach zabudowy, jak zauważono wyżej, nie ma na celu jednoznaczne określenie uprawnień i obowiązków jej adresatów, bowiem następuje to dopiero w pozwoleniu na budowę. Stąd w przedmiotowej decyzji takiego jednoznacznego określenia nie ma. Nie ma racji skarżący co do zmiany przedmiotu postępowania w trakcie jego trwania. Od początku prowadzone było w przedmiocie rozbudowy obiektu. Wreszcie odnosząc się do pozbawienia stron postępowania (innych niż wnioskodawcy) stwierdzić trzeba, że ewentualne uchybienia w tym zakresie nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy.

W żaden sposób na wynik sprawy nie miały wpływu uchybienia procesowe, związane z doręczeniem decyzji.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.