<p>Sygn. akt I C 529/22</p>
    <div>
      <h2>WYROK</h2>
      <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
      <p>Dnia 29 lutego 2024 roku</p>
      <p>Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny</p>
      <p>w składzie następującym:</p>
      <p> Przewodniczący: sędzia Tomasz Choczaj</p>
      <p> Protokolant: Joanna Wołczyńska - Kalus</p>
      <p>po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2024 roku w Sieradzu</p>
      <p>na rozprawie</p>
      <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">J. K.</span>
</p>
      <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> <br/>i Redaktorowi Naczelnemu Dziennika <span class="anon-block"> (...) Gazeta (...)</span>
</p>
      <p>o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie</p>
      
        
        <p>1. 
        oddala powództwo;</p>
      
      
        
        <p>2. 
        zasądza od powoda <span class="anon-block">J. K.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 6 190,20 zł (sześć tysięcy sto dziewięćdziesiąt złotych 20/100) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie <br/>od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;</p>
      
      
        
        <p>3. 
        zasądza od powoda <span class="anon-block">J. K.</span> na rzecz pozwanego Redaktora Naczelnego Dziennika <span class="anon-block"> (...) Gazeta (...)</span> kwotę 10 317,00 zł (dziesięć tysięcy trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie <br/>od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.</p>
      
      <p>
        <em>
<!-- -->Sygn. akt I C 529/22</em>
</p>
    </div>
    <div>
      <h2>UZASADNIENIE</h2>
      <p>
<em>
<!-- --> <span class="anon-block">J. K.</span> wniósł o nakazanie pozwanemu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> opublikowanie w czasopiśmie <span class="anon-block"> (...) Gazeta (...)</span> przeprosin na stronie pierwszej oraz siódmej stronie czasopisma, białym drukiem na czerwonym tle, z użyciem czcionki równorzędnej do tej użytej w tytule „Komornik znów będzie łupić” znajdującej się na stronie tytułowej wydania tej gazety z 4 lipca 2019 r. o następującej treści: „Niniejszym oświadczamy, że zawarte w publikacjach twierdzenia, sugestie i insynuacje, dotyczące Pana <span class="anon-block">J. K.</span> są nieprawdziwe, pozbawione jakichkolwiek podstaw faktycznych oraz naruszają jego dobre imię. Tym samym przepraszamy za bezprawne naruszenie dóbr osobistych Pana <span class="anon-block">J. K.</span>, jego czci, wizerunku, godności i dobrej intuicji, jak również <br/>za narażenie go na niekorzystne konsekwencje wynikające z zamieszczonych publikacji.” i zobowiązanie pozwanego do poinformowania powoda <br/>z tygodniowym wyprzedzeniem o publikacji przeprosin; zasądzenie solidarnie od pozwanych <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> oraz Redaktora Naczelnego Dziennika <span class="anon-block"> (...) Gazeta (...)</span> na rzecz powoda kwoty 100 000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 23 listopada 2021 r. do dnia zapłaty, a także zasądzenia kosztów procesu.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- --> Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda <br/>na ich rzecz kosztów procesu.</em>
</p>
      <p>
        <strong>
<!-- -->
          <em>
<!-- -->Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:</em>
        </strong>
</p>
      <p>
<em>
<!-- --> <span class="anon-block">J. K.</span>, był komornikiem sądowym, zatrudniał w swojej kancelarii asesora <span class="anon-block">M. K.</span>. W dniu 22 października 2014 r. upoważnił go do przeprowadzenia czynności egzekucyjnych w sprawie o sygn. akt Km 11043/14. Jako, że był on pracownikiem powoda, <span class="anon-block">J. K.</span> ponosił odpowiedzialność cywilną za jego działania. Ponadto w okresie od 6 do 18 listopada 2014 r. <span class="anon-block">M. K.</span> pełnił funkcję zastępcy powoda, który przebywał w tym czasie na urlopie, z którego wrócił około 20 listopada 2014 r. W dniu <br/>7 listopada 2014 r. <span class="anon-block">M. K.</span> dokonał zajęcia ciągnika rolniczego i oddał <br/>pod dozór. Następnie przekazano powyższy pojazd do sprzedaży komisowej. Czynności te zostały podjęte pod złym adresem, a zajęty pojazd nie należał <br/>do dłużnika, lecz do <span class="anon-block">R. Z.</span>, </em>
        <strong>
<!-- -->
          <em>
<!-- -->(dowód: zeznania powoda - k. 286 - 287 i nagranie rozprawy z 15 czerwca 2023 r. - płyta - koperta - k. 304. minuta <br/>od 00:31:27 do 00:59:47; zeznania świadka <span class="anon-block">A. N.</span> - k. 256 verte - 257 verte i nagranie rozprawy z 11 maja 2023 r. - płyta - koperta - k. 304, minuta od 00:11:51 do 00:41:39; zeznania świadka <span class="anon-block">M. I.</span> - k. 257 verte i nagranie rozprawy z 11 maja 2023 r. - płyta - koperta - k. 304, minuta <br/>od 00:41:39 do 00:48:44; zeznania świadka <span class="anon-block">R. Z.</span> - k. 285 verte <br/>-286 i nagranie rozprawy z 15 czerwca 2023 r. - płyta - koperta - k. 304, minuta od 00:06:14 do 00:29:33; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z uzasadnieniem <br/>- k. 147 verte - 166 verte)</em>
        </strong>
        <em>
<!-- -->.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- --> Wyrokiem Sądu Rejonowego w Płocku z 10 września 2021 r. wydanym <br/>w sprawie o sygn. akt I C 1414/16, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego <br/>w <span class="anon-block">Ł.</span> z 30 listopada 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I ACa 73/22, zasądzono solidarnie od powoda i <span class="anon-block">M. K.</span> na rzecz <span class="anon-block">R. Z.</span> kwotę 20 000,00 zł tytułem zadośćuczynienia i kwotę 17 206,14 zł tytułem odszkodowania, w związku z czynnościami zajęcia ciągnika, </em>
        <strong>
<!-- -->
          <em>
<!-- -->(dowód: zeznania powoda - k. 286 - 287 i nagranie rozprawy z 15 czerwca 2023 r. - płyta - koperta - k. 304, minuta od 00:31:27 do 00:59:47; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi <br/>z uzasadnieniem - k. 147 verte - 166 verte)</em>
        </strong>
        <em>
<!-- -->.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- --> Wobec powoda prowadzone było również postępowanie dyscyplinarne, które po kontroli instancyjnej zakończyło się umorzeniem, </em>
        <strong>
<!-- -->
          <em>
<!-- -->(dowód: zeznania powoda - k. 286 - 287 i nagranie rozprawy z 15 czerwca 2023 r. - płyta - koperta - k. 304, minuta od 00:31:27 do 00:59:47; wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi <br/>- k. 56 - 70; postanowienie - k. 71 - 72)</em>
        </strong>
        <em>
<!-- -->.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- --> Pismem z 25 października 2017 r. skierowanym do Ministra Sprawiedliwości, powód złożył rezygnację z funkcji Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dniem 30 listopada 2021 r. Postanowieniem z 15 listopada 2017 r. Minister Sprawiedliwości wskazał, <br/>że rezygnacja powoda z pełnienia obowiązków komornika będzie skuteczna <br/>z dniem 3 grudnia 2017 r., </em>
        <strong>
<!-- -->
          <em>
<!-- -->(dowód: zeznania powoda - k. 286 - 287 i nagranie rozprawy z 15 czerwca 2023 r. - płyta - koperta - k. 304, minuta od 00:31:27 <br/>do 00:59:47; pismo - k. 50 - 51; postanowienie - k. 52 - 53)</em>
        </strong>
        <em>
<!-- -->.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Powód zatrudnił się u Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi <span class="anon-block">R. S.</span>, jako pracownik kancelarii. Pracę tę świadczył od 1 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2020 r. Od 29 stycznia 2021 r. do 21 czerwca 2021 r. powód przebywał na zwolnieniu lekarskim, </em>
        <strong>
<!-- -->
          <em>
<!-- -->(dowód: zeznania powoda - k. 286 - 287 i nagranie rozprawy z 15 czerwca 2023 r. - płyta - koperta - k. 304, minuta od 00:31:27 do 00:59:47; zeznania świadka <span class="anon-block">A. N.</span> - k. 256 verte - 257 verte i nagranie rozprawy z 11 maja 2023 r. - płyta - koperta - k. 304, minuta od 00:11:51 do 00:41:39; świadectwo pracy <br/>- k. 42 - 43; rozwiązanie umowy - k. 44; zaświadczenia lekarskie - k. 45 - 49)</em>
        </strong>
        <em>
<!-- -->.</em>
</p>
      <p>
  <em>
<!-- -->
    
    
     W wydaniu nr <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Gazety (...)</span> z 4 lipca 2019 r. ukazał się artykuł, który na pierwszej stronie wydania został zatytułowany „<span class="anon-block">(...)</span>. Miał on kontynuację na stronie 7 wydania, <br/>na której jego tytuł brzmiał „<span class="anon-block"> (...)</span> sąd cofnął wydalenie z zawodu. <span class="anon-block">(...)</span>?!” W jego treści zostały opisane, w celu przypomnienia, czynności podjęte przez asesora <span class="anon-block">M. K.</span>, a następnie artykuł przybliżył postępowanie dyscyplinarne, które toczyło się przeciwko powodowi i było <br/>na etapie przekazania przez Sąd Okręgowy w Łodzi do ponownego rozpoznania, </em>
        <strong>
<!-- -->
    
    
    
          <em>
<!-- -->
      
      
      (dowód: wydruki z wydania 154 (<span class="anon-block"> (...)</span>) <span class="anon-block"> (...) Gazety (...)</span> - k. 11 - 12; wydruki ze strony internetowej - k. 13 - 23)</em>
        </strong>
        <em>
<!-- -->
    
    
    .</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->W procesie zdobywania informacji do powyższego artykułu, <span class="anon-block">B. H.</span> kontaktował się m.in. z <span class="anon-block">R. Z.</span>, mecenasem <span class="anon-block">L. O.</span>, senator <span class="anon-block">L. S.</span> oraz rzecznikiem Sądu Okręgowego w Łodzi, </em>
        <strong>
<!-- -->
          <em>
<!-- -->(dowód: zeznania świadka <span class="anon-block">B. H.</span> - k. 257 verte - 258 i nagranie rozprawy z 11 maja 2023 r. - płyta - koperta - k. 304, minuta od 00:48:44 <br/>do 01:04:42; zeznania świadka <span class="anon-block">R. Z.</span> - k. 285 verte - 286 i nagranie rozprawy z 15 czerwca 2023 r. - płyta - koperta - k. 304, minuta od 00:06:14 <br/>do 00:29:33)</em>
        </strong>
        <em>
<!-- -->.</em>
</p>
      <p>
  <em>
<!-- -->
    
    
    
    
    
    
     Pismem z 19 lipca 2019 r. powód wystosował do pozwanego wezwanie <br/>do zaprzestania naruszania jego dóbr osobistych, przeproszenia oraz opublikowania sprostowania w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 31 a)">art. 31 a ustawy prawo prasowe</a>, <br/>że nieprawdziwe są informacje w dzienniku Fakt <span class="anon-block"> Gazeta (...)</span> z 4 lipca 2019 r. zamieszczone w publikacjach: na str. 1 pt. tytułem „<span class="anon-block">(...)</span>!”, na str. 7 pt. tytułem „<span class="anon-block">(...)</span>!” o tym, że: 1. komornik wraz z asesorem rekwirowali nienależące do dłużników rzeczy, 2. komornik wraz z asesorem już na drugi dzień za parę złotych bez przetargu sprzedawali nienależące <br/>do dłużników rzeczy, 3. traktor wart był 100 tyś złotych, w sytuacji, gdy 2,5 letni ciągnik tego typu i marki kosztował w roku 2014 na rynku średnio ok 65 tysięcy złotych. Powód zażądał opublikowania sprostowania w tym samym miejscu <br/>co publikacja, tj. na stronie 1 - informacja o sprostowaniu oraz na stronie 7 samo sprostowanie w formie odrębnej publikacji zajmującej ¾ strony czcionką nie mniejszą niż Arial 14 pkt. Ponadto domagał się w oparciu o dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23;art. 24)">art. 23 <br/>i 24 kodeksu cywilnego</a> zaniechania dalszego bezprawnego naruszania jego dóbr osobistych, niezwłoczne opublikowanie przeprosin w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego poprzez ich opublikowanie o następującej treści: „Wydawca i Redakcja Fakt <span class="anon-block"> Gazeta (...)</span> przepraszają Pana <span class="anon-block">J. K.</span> na użycie w stosunku do niego w dzienniku Fakt <span class="anon-block"> Gazeta (...)</span> z dnia 4 lipca 2019 r. w publikacjach: na stronie 1 pod tytułem: „<span class="anon-block">(...)</span>?!” i na stronie 7 pod tytułem <span class="anon-block">(...)</span>?!” określenia nieprawdziwych i obraźliwych, tj. „zły”, „zrujnował ludzi”, „łupić” oraz przepraszają za nieprawdziwą informację o tym, iż to <span class="anon-block">J. K.</span> wraz z asesorem podejmował jakiekolwiek czynności w sprawach opisanych w artykule oraz za przedstawienie wizerunku <span class="anon-block">J. K.</span> z zakrytą twarzą, jak również o operowanie w artykułach imieniem i pierwszą literą jego nazwiska, co sugeruje, że <span class="anon-block">J. K.</span> pozostaje pod zarzutem karnym”. Przeprosiny o powyższej treści powinny być zamieszczone w formie odrębnej publikacji na stronie 1 informacja o - przeprosinach i na stronie 7 - same przeprosiny czcionką nie mniejszą niż Arial 14 pkt., </em>
        <strong>
<!-- -->
    
    
    
    
    
    
    
          <em>
<!-- -->
      
      
      
      
      
      
      (dowód: wezwanie wraz <br/>z potwierdzeniem odbioru - k. 24 - 33)</em>
        </strong>
        <em>
<!-- -->
    
    
    
    
    
    
    .</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- --> Pismem z 14 sierpnia 2019 r. pozwany stwierdził, że nadesłane sprostowanie nie spełnia wymogów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 ()">ustawy prawo prasowe</a> i odmówił realizacji żądania jego publikacji, </em>
        <strong>
<!-- -->
          <em>
<!-- -->(dowód: pismo pozwanego - k. 34)</em>
        </strong>
        <em>
<!-- -->.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- --> Pismem z 10 listopada 2021 r. powód wystosował kolejne wezwanie <br/>do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych poprzez opublikowanie <br/>w czasopiśmie <span class="anon-block"> (...) Gazeta (...)</span> przeprosin o następującej treści: „Niniejszym oświadczamy, że zawarte w publikacjach twierdzenia, sugestie <br/>i insynuacje, dotyczące Pana <span class="anon-block">J. K.</span> są nieprawdziwe, pozbawione jakichkolwiek podstaw faktycznych oraz naruszają jego dobre imię. Tym samym przepraszamy za bezprawne naruszenie dóbr osobistych Pana <span class="anon-block">J. K.</span>, jego czci, wizerunku, godności oraz prywatności jak również za narażanie go na niekorzystne konsekwencje wynikające <br/>z zamieszczonych publikacji”, a także poprzez zapłatę kwoty 150 000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda, przy czym żądania winny zostać spełnione w nieprzekraczalnym siedmiodniowym terminie, pod rygorem domagania się przez niego ochrony dóbr osobistych na drodze postępowania sądowego. Pismem z 7 lutego 2022 r. pozwany odmówił uznania roszczeń powoda,</em>
        <strong>
<!-- -->
          <em>
<!-- --> (dowód: wezwanie wraz z potwierdzeniem nadania - k. 35 <br/>- 39; pismo - k. 40)</em>
        </strong>
        <em>
<!-- -->.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->W dniu 12 grudnia 2022 r. na stronie internetowej fakt.pl ukazał się artykuł zatytułowany „Czekał osiem lat, ale wygrał z pazernym komornikiem”. W jego treści podano, że „W listopadzie 2014 r. do niewielkiej wsi <span class="anon-block">K.</span> na <span class="anon-block">M.</span>, zawitał <span class="anon-block">J.</span> K. komornik z <span class="anon-block">Ł.</span>, który w asyście policji i asesora komorniczego Machała K. zabrał młodemu rolnikowi <span class="anon-block">R. Z.</span> <br/>(38 l.) ciągnik z podwórka. Komornika nie interesował fakt, że był to w istocie dług sąsiada pana <span class="anon-block">Z.</span>. Urzędnik szybko sprzedał traktor za połowę wartości.”, </em>
        <strong>
<!-- -->
          <em>
<!-- -->(dowód: wydruki ze strony internetowej - k. 88 - 104)</em>
        </strong>
        <em>
<!-- -->.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- --> Ustalony w sprawie stan faktyczny jest częściowo bezsporny, gdyż został oparty o dokumenty przedstawione w sprawie, których strony nie negowały. </em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda w zakresie, w jakim twierdził, <br/>że po publikacji przedmiotowego artykułu jego zdrowie psychiczne uległo pogorszeniu, cierpiał na bezsenność, przyjmował leki, stan jego zdrowia <br/>i publikacja artykułu przyczyniły się do zmiany pracy, rozwodu i wpłynęły na życie jego syna, który studiował prawo i był kojarzony ze sprawą. Ponadto Sąd nie dał wiary powodowi, gdy twierdził, że publikacja artykułu przyczyniła się do jego problemów finansowych i zwolnienia z pracy w 2021 r., jak również do tego, <br/>że stał się ofiarą hejtu. Jego zeznania w tym zakresie nie znalazły potwierdzenia w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym, były gołosłowne.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka <span class="anon-block">A. N.</span> i <span class="anon-block">M. I.</span> praktycznie w całości, za wyjątkiem przekazanych przez nich informacji <br/>o fakcie przeprowadzenia czynności egzekucyjnych w listopadzie 2014 r. <br/>u <span class="anon-block">R. Z.</span> i przebywania powoda na urlopie. W pozostałym zakresie zeznania świadków były gołosłowne i nie znalazły żadnego potwierdzenia <br/>w pozostałym, zebranym materiale dowodowym. Ponadto były stronnicze, a przez to niewiarygodne, gdyż świadkowie są kolegami powoda.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Sąd pominął wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">L. S.</span>, gdyż okazały się nieprzydatne w świetle już zebranego materiału dowodowego, a ponadto zmierzał do przedłużenia postępowania. </em>
</p>
      <p>
        <em>
<!-- -->
          <strong>
<!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong>
        </em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- --> Przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> nie zawierają definicji dóbr osobistych. <br/>Z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23)">art. 23 k.c.</a> wynika, że dobrami osobistymi człowieka są w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska. Jednakże to wyliczenie dóbr osobistych osób fizycznych nie jest wyczerpujące. </em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Cześć człowieka obejmuje dwa aspekty: dobre imię (cześć zewnętrzna) <br/>i godność (cześć wewnętrzna). Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 30)">art. 30 Konstytucji RP</a>). Konkretyzuje się w poczuciu własnej wartości człowieka i oczekiwaniu szacunku ze strony innych ludzi. Naruszenie godności polega z reguły na ubliżeniu komuś. Naruszenie dobrego imienia polega natomiast na pomówieniu o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć tę osobę w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu <br/>lub rodzaju działalności. Może tu chodzić zarówno o rozpowszechnianie wiadomości określonej treści, która stanowi zarzut pod adresem jednostki, <br/>jak i wyrażanie ujemnej oceny jej działalności. Niejednokrotnie naruszanie czci przejawiać się będzie w obu aspektach (patrz: wyrok Sądu Najwyższego <br/>z 29 października 1971 r., II CR 455/71, OSNCP 1972, Nr 4, poz. 77, z glosą E. Radomskiej, PiP 1973, z. 6, s. 16; wyrok Sądu Najwyższego z 8 października 1987 r., II CR 269/87, OSNCP 4/89, poz. 66). </em>
</p>
      <p>
  <em>
<!-- -->
    Wizerunek stanowi dobro osobiste osoby fizycznej wyrażające jeden <br/>z atrybutów tożsamości osoby fizycznej, obok jej imienia i nazwiska. Zatem dobro osobiste w postaci wizerunku może dotyczyć wyłącznie osoby fizycznej, której obraz (wygląd) może zostać utrwalony na odpowiednim nośniku. Natomiast <br/>to, co potocznie nazywane jest naruszeniem prawa do wizerunku, w praktyce oznacza naruszenie innego dobra (czci, prywatności, kultu pamięci osoby zmarłej) tyle, że za pośrednictwem wizerunku (gdy dochodzi do jego utrwalenia, rozpowszechniania, zniekształcenia) - T. Grzeszak w: System Prawa Prywatnego. Tom 13. Prawo autorskie, pod red. J. Barty, W-wa 2003, s. 498.</em>
</p>
      <p>
  <em>
<!-- -->
    Naruszenie dobra osobistego, np. czci, może nastąpić zarówno publicznie, <br/>jak i prywatnie, w wypowiedzi ustnej lub pisemnej albo przekazanej innym nośnikiem informacji, może nastąpić w wywiadzie, felietonie lub innej publikacji prasowej, książce, orzeczeniu sądowym, piśmie procesowym, wykładzie uniwersyteckim, liście, rozmowie, blogu albo komentarzu internetowym, motywach oceny na świadectwie szkolnym (patrz: wyrok Sądu Najwyższego <br/>z 6 grudnia 1972 r., II CR 370/72, OSNC 1973, nr 7 - 8, poz. 141, z glosą T. Bińczyckiej - Majewskiej, NP 1974, nr 10, s. 1389). Dla zniesławienia konieczne jest, by zarzut został zakomunikowany osobie trzeciej, przy zniewadze wystarczające już jest, że poweźmie o niej wiadomość pokrzywdzony.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Ocena czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego nie może być dokonana według miary indywidualnej wrażliwości osoby, która czuje się dotknięta zachowaniem innej osoby. O tym czy w konkretnym przypadku można mówić <br/>o naruszeniu dobra osobistego decyduje to, jaką reakcję naruszenie to wywołało w społeczeństwie (patrz wyrok Sądu Najwyższego z 5 kwietnia 2002 r., II CKN 953/00, LEX nr 55098).</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> wynika, iż ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym (domniemanie bezprawności). Przesłanka bezprawności jest przesłanką konieczną do udzielenia ochrony o charakterze niemajątkowym. Pojęcie bezprawności należy rozumieć szeroko - jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym, czyli z ustawodawstwem <br/>i obowiązującymi w społeczeństwie zasadami współżycia społecznego (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 10 lutego 2010 r., V CSK 287/09, OSP 2012, nr 10, poz. 95, z 29 października 2003 r., III CK 34/02, OSP 2005 nr 4 poz. 54). </em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Jednakże domniemanie bezprawności ma charakter wzruszalny, zatem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> modyfikuje ogólną regułę rozkładu ciężaru dowodu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>), obciążając stronę pozwaną ciężarem dowodu wzruszenia tego domniemania. Obrona strony pozwanej może być oparta na wykazaniu tzw. okoliczności uchylających (wyłączających) bezprawność (kontratypach), do których zalicza się działanie w ramach porządku prawnego, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa; wykonywanie prawa podmiotowego; zgodę pokrzywdzonego (ale z zastrzeżeniem uchylenia jej skuteczności w niektórych przypadkach) oraz działania w ochronie uzasadnionego interesu. Zauważa <br/>się niekiedy, że wykonywanie własnego prawa podmiotowego jest szczególnym przypadkiem działania w ramach porządku prawnego.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Należy stwierdzić, że w polskim systemie prawa krzywdę moralną naprawia się przede wszystkim poprzez środki ochrony niemajątkowej przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24)">art. 24 k.c.</a>, ukierunkowane na usunięcie skutków wyrządzonej czynem bezprawnym krzywdy. Pokrzywdzonemu przysługuje także inny środek ochrony o charakterze majątkowym w postaci przyznania zadośćuczynienia za doznana krzywdę, które to roszczenie jest samodzielne, niezależne od innych środków potrzebnych <br/>do usunięcia skutków naruszenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a>). Zadośćuczynienie służyć <br/>ma udzieleniu poszkodowanemu satysfakcji w sytuacji, gdy inne środki nie <br/>są wystarczające dla usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych. Zasądzenie zadośćuczynienia ma zatem charakter fakultatywny i od oceny sądu, opartej <br/>na analizie okoliczności konkretnej sprawy, zależy przyznanie pokrzywdzonemu ochrony w tej formie. </em>
</p>
      <p>
  <em>
<!-- -->
    
    
    Mając powyższe na uwadze oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że pozwany nie naruszył dóbr osobistych powoda, tj. jego dobrego imienia, czci, godności i wizerunku. Powód wywodził swoje roszczenia zgłoszone w niniejszej sprawie z treści artykułu zamieszczonego <br/>w wydaniu nr <span class="anon-block">(...)</span>
    <span class="anon-block"> (...) Gazety (...)</span> z 4 lipca 2019 r., który <br/>na pierwszej stronie wydania został zatytułowany „Komornik znów będzie łupić?!”. Miał on kontynuację na stronie 7. wydania, na której jego tytuł brzmiał „<span class="anon-block">(...)</span>” Wskazywał, że zawarte w nim informacje są nieprawdziwe, pozbawione jakichkolwiek podstaw faktycznych, powód został posądzony o rujnowanie ludzi oraz zwyczaj rekwirowania nienależących do dłużników rzeczy i bez przetargu sprzedawać je na drugi dzień za parę złotych oraz, że został wydalony z zawodu.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Tymczasem analiza treści samego artykułu z 4 lipca 2019 r., prowadzi <br/>do wniosku, iż informacje w nim zawarte nie naruszają dóbr osobistych powoda. Tytuł artykułu zarówno na pierwszej i siódmej stronie wydania, choć przejaskrawiony, ma jedynie za zadanie przyciągnąć czytelnika. Można uznać <br/>go za przesadzony, jednakże jest dopuszczalny. Sam artykuł został sporządzony rzetelnie, w oparciu o właściwe źródła. Wskazuje na wypowiedzi osób udzielających piszącemu informacji, np. rzecznika Sądu Okręgowego w Łodzi czy <span class="anon-block">R. Z.</span>. Opisuje zaistniałe wydarzenia, nie zawiera kłamstw, nie narusza zatem dóbr osobistych powoda, nie ma charakteru bezprawności. </em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Powód zarzucił powyższej publikacji również naruszenie jego wizerunku, poprzez przedstawienie go z zasłoniętymi oczami „jak przestępcę” oraz określenia go w artykule imieniem i pierwszą literą nazwiska, co sugeruje czytelnikowi, że prowadzone jest wobec niego postępowanie karne. Co do zasady rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 81;art. 81 ust. 1;art. 81 ust. 1 zd. 1)">art. 81 ust. 1 zd. 1 prawa prasowego</a>), ale w art. 81 ust. 2 pkt 2 tej ustawy zostały przewidziane wyjątki, m.in. gdy osoby stanowią jedynie szczegół całości takiej, jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza. Jednakże w tym konkretnym wypadku, mimo iż fotografie zostały opublikowane bez zgody powoda, nie doszło do naruszenia jego dóbr osobistych. Pozwany w opublikowanych zdjęciach <br/>i artykule, uniemożliwił identyfikację powoda poprzez zamazanie jego twarzy. <br/>W ten sposób stał się on rozpoznawalny jedynie dla grona najbliższych mu osób, nie miało to zatem charakteru powszechnego. Osoba czytająca przedmiotowy artykuł, która nie znała osobiście powoda, nie byłaby w stanie go zidentyfikować, np. mijając go na ulicy. Nie można zatem mówić o bezprawności działania pozwanego, również w kontekście naruszenia ochrony wizerunku powoda. </em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- --> Ponadto powód nie wykazał szkody, jaka powstała w wyniku opublikowania powyższego artykułu prasowego. W czasie jego publikacji nie był już komornikiem od 3 grudnia 2017 r., więc nie można tu mówić o naruszeniu jego dóbr osobistych jako funkcjonariusza publicznego, ponieważ już nim nie był. Wskazywał również na pogorszenie jego zdrowia psychicznego, o czym wspominał świadkom <span class="anon-block">A. N.</span> i <span class="anon-block">M. I.</span>. Jednakże nie przedstawił na ten fakt żadnych dowodów. Podał jedynie zwolnienia lekarskie, nie załączył jednak dokumentacji medycznej, zaświadczenia o stanie zdrowia, czy faktury za wykupione leki. Nie udowodnił również, że ukazanie się tego artykułu wpłynęło na jego relacje rodzinne i sytuację finansową. Zarówno powód, jak <br/>i świadkowie <span class="anon-block">A. N.</span> i <span class="anon-block">M. I.</span> próbowali również sugerować, <br/>że ukazanie się przedmiotowej publikacji spowodowało negatywne postrzeganie komorników w opinii publicznej, szykanowanie ich oraz ogólny „hejt”. Jednakże na ten fakt również nie przedstawiono żadnych dowodów. Ponadto powód łączył ukazanie się przedmiotowego artykułu, z tym że został zwolniony z Kancelarii Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi <span class="anon-block">R. S.</span>. Natomiast należy zauważyć, że pomiędzy ukazaniem się artykułu (2019 r.), a zwolnieniem powoda (2020 r.) minął ponad rok, trudno zatem mówić tu o wystąpieniu bezpośredniego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy tymi wydarzeniami. Ponadto taka sytuacja nie wynika z żadnych dowodów.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Warunkiem uwzględnienia powództwa na gruncie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23;art. 24)">art. 23- 24 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 38;art. 38 ust. 1)">art. 38 ust. 1</a> pr. pras. konieczne było natomiast ustalenie, że zawarte <br/>we wskazanym pozwem artykule twierdzenia naruszyły dobra osobiste powoda <br/>i zostały opublikowane w sposób bezprawny, tj. z naruszeniem norm prawa lub niezgodnie z zasadami współżycia społecznego. Zaznaczyć przy tym trzeba, <br/>że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6;art. 24)">art. 6 i art. 24 k.c.</a>, to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, iż pozwany poprzez publikację artykułu z 4 lipca 2019 r. naruszył jego dobra osobiste, zaś udowodnienie, że twierdzenia zawarte w artykułach są prawdziwe, czy zostały opublikowane zgodnie z prawem, należało do strony pozwanej. Powód nie sprostał temu obowiązkowi. </em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Ponadto należy stwierdzić, że roszczenie powoda o zadośćuczynienie <br/>(z pozwu wynika, że chodzi o artykuł z 2019 r, na co wskazuje data żądania odsetek) jest przedawnione, gdyż o artykule powód dowiedział się w lipcu 2019 r., zatem jego roszczenie przedawniło się w lipcu 2022 r., a pozew został złożony w grudniu 2022 r. W tym zakresie Sąd w pełni zgadza się z twierdzeniami strony pozwanej zawartymi w odpowiedzi na pozew i nie będzie już ich przytaczał.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Następnie należy wskazać, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie także ze względu na nieprawidłowo sformułowane żądanie. W zaproponowanej treści przeprosin nie wiadomo tak naprawdę o jaką publikację chodzi, bowiem powód nie wskazał konkretnego wydania i daty. Zostały one sformułowane w taki sposób, że czytelnik nie będzie wiedział za co pozwany przeprasza, będzie zdezorientowany. Po lekturze ich proponowanej treści można odnieść wrażenie, że przeprasza za wszystko i właściwie za nic, mowa o konsekwencjach, ale nie wiadomo jakich. W ocenie Sądu umieszczenie określonego oświadczenia, powinno być odpowiednie, celowe i proporcjonalne, jako zmierzające <br/>do usunięcia skutków pokrzywdzenia naruszenia dobra osobistego. Powinno być także odpowiednie, adekwatne - nie może być utożsamiane z mechanicznym odwzorowaniem sposobu naruszenia publikacją dobra osobistego powoda.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> rzeczą powoda jest właściwe określenie dobra osobistego, które stanowi przedmiot ochrony oraz czynności, jakie powinny być dopełnione dla usunięcia skutków jego naruszenia, w tym również postulowanej formy i treści oświadczenia. Tak sformułowane roszczenie umożliwia sądowi dokonanie oceny, czy określone działanie pozwanego naruszyło konkretne dobro osobiste, czy było bezprawne oraz czy adekwatna do tego naruszenia jest forma <br/>i treść żądanego oświadczenia, jak również, czy może ono doprowadzić <br/>do wyeliminowania skutków bezprawnego działania, przy przyjęciu racjonalnie pojmowanego kryterium celowości. Jednolicie w orzecznictwie przyjmowane jest, że żądanie dopełnienia potrzebnych czynności podlega ocenie sądu, który nie może zastępować powoda w jego określeniu, ale może kształtować jego treść przez ograniczenie zakresu, uściślenie lub wyeliminowanie niektórych sformułowań, nadanie mu przejrzystości i poprawności pod względem językowym (patrz wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 11 stycznia 2007 r., II CSK 392/06, niepublikowane; 13 kwietnia 2007 r., I CSK 28/07, niepublikowane; <br/>19 października 2007 r., II PK 76/07, niepublikowane; 11 lutego 2010 r., I CSK 286/09, niepublikowane).</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Mając na uwadze powyższe oraz konstrukcję uzasadnienia pozwu <br/>i samego żądania, należy stwierdzić z całą stanowczością, że powodowi <br/>o naruszenie dóbr osobistych poprzez umieszczenie w gazecie artykułu z 2019 r., a nie z 2022 r. Powód w uzasadnieniu żądania zadośćuczynienia przywołuje artykuł z 2022 r., co ma jego zdaniem uzasadniać wysokość żądania i krzywdy <br/>za wydrukowanie artykułu z 2019 r. Trzeba jeszcze raz podkreślić, że z pozwu jednoznacznie wynika, że powód żąda zadośćuczynienia za publikacje z 2019 r., a nie za publikacje z 2022 r., na co wskazuje żądanie w zakresie odsetek. Wskazanie w replice na odpowiedź na pozew, że w podstawie faktycznej żądania pozwu zawarte są treści zawarte w artykule z 12 grudnia 2022 r., miało - zdaniem Sądu - na celu jedynie uzasadnienie żądania zadośćuczynienia w obawie przed przedawnieniem roszczenia. Co prawda, treść tego artykułu zawiera niedopuszczalne i niezgodne z prawdą informacje, jednakże artykuł ten nie został objęty żądaniem pozwu. Sporządzona przez pełnomocnika powoda replika <br/>na odpowiedź na pozew nie stanowi rozszerzenia powództwa w zakresie podstawy faktycznej żądania, choćby dlatego, że nie złożono kopii dla strony przeciwnej <br/>i nie nazwano tego pisma rozszerzeniem powództwa. Ponadto w załączonych przez stronę powodową wezwaniach do zaprzestania naruszeń, kierowanych <br/>do pozwanych, została również wskazana jedynie publikacja z 2019 r.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Nawet gdyby przyjąć, że pozew o nakazanie umieszczenia przeprosin swoim zakresem obejmował również artykuł z 2022 r., to i tak powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie (choć doszło w tym artykule do naruszenia dóbr osobistych powoda poprzez podanie nieprawdziwych informacji, naruszających cześć i godność powoda) także ze względu na nieprawidłowo sformułowane żądanie. Powielić należy wcześniej przytoczoną argumentację, z której wynika, <br/>że w zaproponowanej treści przeprosin nie wiadomo tak naprawdę o jaką publikację chodzi, bowiem powód nie wskazał konkretnego wydania i daty. Zostały one sformułowane w taki sposób, że czytelnik nie będzie wiedział <br/>za co pozwany przeprasza, będzie zdezorientowany. Po lekturze ich proponowanej treści można odnieść wrażenie, że przeprasza za wszystko <br/>i właściwie za nic, mowa o konsekwencjach, ale nie wiadomo jakich. W ocenie Sądu umieszczenie określonego oświadczenia, powinno być odpowiednie, celowe i proporcjonalne, jako zmierzające do usunięcia skutków pokrzywdzenia naruszenia dobra osobistego. Powinno być także odpowiednie, adekwatne - nie może być utożsamiane z mechanicznym odwzorowaniem sposobu naruszenia publikacją dobra osobistego powoda.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> rzeczą powoda jest właściwe określenie dobra osobistego, które stanowi przedmiot ochrony oraz czynności, jakie powinny być dopełnione dla usunięcia skutków jego naruszenia, w tym również postulowanej formy i treści oświadczenia. Tak sformułowane roszczenie umożliwia sądowi dokonanie oceny, czy określone działanie pozwanego naruszyło konkretne dobro osobiste, czy było bezprawne oraz czy adekwatna do tego naruszenia jest forma <br/>i treść żądanego oświadczenia, jak również, czy może ono doprowadzić <br/>do wyeliminowania skutków bezprawnego działania, przy przyjęciu racjonalnie pojmowanego kryterium celowości. Jednolicie w orzecznictwie przyjmowane jest, że żądanie dopełnienia potrzebnych czynności podlega ocenie sądu, który nie może zastępować powoda w jego określeniu, ale może kształtować jego treść przez ograniczenie zakresu, uściślenie lub wyeliminowanie niektórych sformułowań, nadanie mu przejrzystości i poprawności pod względem językowym (patrz wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 11 stycznia 2007 r., II CSK 392/06, niepublikowane; 13 kwietnia 2007 r., I CSK 28/07, niepublikowane; <br/>19 października 2007 r., II PK 76/07, niepublikowane; 11 lutego 2010 r., I CSK 286/09, niepublikowane).</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił powództwo, o czym orzekł, jak <br/>w pkt 1 wyroku </em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->O kosztach procesu Sąd orzekł, jak w pkt 2 i 3 wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, gdyż powód przegrał sprawę w całości.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Pozwany <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> poniósł koszty procesu w wysokości 6 790,20 zł, w tym: 6 120,00 zł (5 400,00 zł plus 720,00 zł) tytułem kosztów zastępstwa prawnego, ustalonych na podstawie <br/>§ 2 pkt 6 oraz § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości <br/>z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn., Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej <br/>od pełnomocnictwa oraz 653,20 zł tytułem kosztów dojazdu świadka <span class="anon-block">R. Z.</span>.</em>
</p>
      <p>
<em>
<!-- -->Pozwany Redaktor Naczelny Dziennika <span class="anon-block"> (...) Gazeta (...)</span> poniósł koszty procesu w wysokości 10 317,00 zł, w tym: 9 180,00 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego (5 400,00 zł, plus, 720,00 zł plus 3 060,00 zł), ustalonych na podstawie § 2 pkt 6, § 8 pkt 2 i § 10 ust. 2 pkt 2 w zw. § 2 pkt 6 i § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. <br/>w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn., Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 100,00 zł tytułem uiszczonej przez niego opłaty od wniosku o uzasadnienie i 1 020,00 zł tytułem opłaty od zażalenia.</em>
</p>
    </div>