<p>Sygn. akt VI Ka 250/21</p>
    <div>
      <h2>WYROK</h2>
      <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
      <p>Dnia 5 lipca 2021 r.</p>
      <p>Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p>
      <p>
<strong>
<!-- -->Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli</strong>
</p>
      <p>
<strong>
<!-- -->Protokolant Jolanta Kopeć </strong>
</p>
      <p>po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2021r.</p>
      <p>sprawy <strong>
<!-- -->
<span class="anon-block">S. K. (1)</span>
</strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span>
</p>
      <p>s. <span class="anon-block">A.</span>, <span class="anon-block">G. z domu W.</span>
</p>
      <p>obwinionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 23;art. 23 ust. 1;art. 23 ust. 1 pkt. 3 b)">art. 23 ust. 1 pkt 3b Prawo o ruchu drogowym</a>
</p>
      <p>z powodu apelacji, wniesionej przez oskarżycielkę posiłkową</p>
      <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze</p>
      <p>z dnia 12 lutego 2021 r. sygn. akt II W 3/20</p>
      <p>uchyla zaskarżony wyrok wobec obwinionego <span class="anon-block">S. K. (1)</span> i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania.</p>
      <p>Sygn. akt VI Ka 250/21</p>
    </div>
    <div>
      <h2>UZASADNIENIE</h2>
      <p>
<span class="anon-block">S. K. (1)</span> obwiniony został o to że:</p>
      <p>w dniu 12 lipca 2019 r. około godz. 20:00 w miejscowości <span class="anon-block">D.</span> kierując pojazdem marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej.(...)</span> nie zachował należytej ostrożności podczas manewru cofania, w wyniku uderzenia w płot posesji w miejscowości <span class="anon-block">D.</span> 39a powodując jej uszkodzenie</p>
      <p>
<strong>
<!-- -->tj. o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> k.w. w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 23;art. 23 ust. 1;art. 23 ust. 1 pkt. 3 b)">art. 23 ust. 1 pkt 3b Prawo o ruchu drogowym</a>
</strong>
</p>
      <p>Wyrokiem z dnia 12 lutego 2021 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze uniewinnił obwinionego <span class="anon-block">S. K. (1)</span> od zarzucanego mu czynu i kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa.</p>
      <p>Wyrok powyższy zaskarżyła oskarżycielka prywatna <span class="anon-block">D. L. (1)</span>. Z osobiście sporządzonej przez nią apelacji wynika, że nie zgodziła się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji – w szczególności z odmową wiarygodności zeznań świadka <span class="anon-block">J. M. (1)</span> – skutkującą wydaniem wyroku uniewinniającego w sprawie. W konkluzji apelacji stwierdziła, że żąda ukarania sprawcy zdarzenia <span class="anon-block">S. K.</span> za popełnione wykroczenie.</p>
      <p>
<strong>
<!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong>
</p>
      <p>Apelacja nie była pozbawiona racji, co wobec obowiązywania zasady <em>
<!-- -->ne peius</em> ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> ) skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.</p>
      <p>Z treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji zakwestionował jako niewiarygodne zeznania świadka <span class="anon-block">J. M. (1)</span> – który zeznawał że widział jak obwiniony <span class="anon-block">S. K.</span> kierując swoim samochodem podczas cofania uderzył w murek i płot posesji <span class="anon-block">D. L.</span> – ponieważ świadek ten „pozostaje w bliskich wieloletnich relacjach” z pokrzywdzoną <span class="anon-block">D. L.</span>, a ponadto zaangażowany jest w liczne konflikty pomiędzy obwinionym i pokrzywdzoną. Ponadto zdaniem tego Sądu relacja świadka <span class="anon-block">J. M.</span> nie znajduje potwierdzenia w innych, obiektywnych i neutralnych dowodach, w tym zdjęciach ogrodzenia posesji pokrzywdzonej i samochodu obwinionego. Ta argumentacja nie tylko nie przekonuje ale wręcz razi dowolnością. Z samego faktu że świadek <span class="anon-block">J. M.</span> jest w bliskich relacjach z oskarżycielką posiłkową ( jeżeli istotnie tak jest w rzeczywistości ) nie wynika jeszcze niewiarygodność jego zeznań co do przebiegu zdarzenia, co najwyżej dowód ten należy traktować z ostrożnością. Istotna jest zgodność jego relacji z i dowodami pośrednimi których Sąd Rejonowy zdaje się nie dostrzegać. Wbrew ocenie tego Sądu na zdjęciach ogrodzenia posesji oskarżycielki posiłkowej wyraźnie widoczne są uszkodzenia siatki i murka ( k. 20 – 23 ), wykonane zaś przez pokrzywdzoną – jak podnosi ona w apelacji, po pewnym czasie od zdarzenia – zdjęcia samochodu obwinionego rzeczywiście wskazują na brak jego uszkodzeń, niemniej wyglądający na nowy tył samochodu może świadczyć o „świeżym” remoncie, co także nie bez racji podnosi pokrzywdzona ( k. 24 – 25 ). Ponadto sam obwiniony wyjaśniał, że w dniu zdarzenia wyjeżdżając <span class="anon-block">F. (...)</span> ze swojej posesji przebił oponę i nie mógł dalej jechać, gdy zaczął cofać autem „ściągnęło” go w stronę murka posesji pokrzywdzonej, choć jednocześnie zaprzeczył że uderzył w murek ( k. 56 ). Wszystkie powyższe dowody powodują że wyrok uniewinniający nie mógł się ostać.</p>
      <p>Jedynie na marginesie wskazać należy że omyłkowe wskazanie w opisie zarzutu wniosku o ukaranie marki samochodu obwinionego jako <span class="anon-block"> (...)</span> powinno być sprostowane w wyroku Sądu i instancji poprzez zmianę opisu czynu i w sposób oczywisty nie uzasadniało wyroku uniewinniającego.</p>
      <p>W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok wobec obwinionego <span class="anon-block">S. K. (1)</span> i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania.</p>
      <p>Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji przeprowadzi postepowanie dowodowe w pełnym zakresie, w szczególności przesłucha obwinionego ( o ile stawi się na rozprawie i nie odmówi złożenia wyjaśnień ), pokrzywdzoną <span class="anon-block">D. L. (1)</span> i świadka <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, przeprowadzi dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Zebrany materiał dowodowy Sąd I instancji prawidłowo oceni mając na uwadze wszystkie okoliczności o których mowa powyżej i wyda wyrok który prawidłowo uzasadni, zgodnie z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 k.p.w.</a>
</p>
    </div>