osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Choć Hrabia Telimenę już dawniej widywał W domu Sędziego, w którym dosyć często bywał, Lecz mało ją uważał: zadziwił się zrazu, Rozeznając w niej model swojego obrazu. Miejsca piękność, postawy wdzięk i gust ubrania Zmieniły ją, zaledwo była do poznania. W oczach świeciły jeszcze niezagasłe gniewy; Twarz, ożywiona wiatru świeżymi powiewy, Sporem z Sędzią i nagłym przybyciem młodzieńców, Nabrała mocnych, żywszych niż zwykle rumieńców.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wjazd tłumny, dziwny. Przodem, niby laufer, bieży Ogromny czarny baran, a łeb mu się jeży Czterema rogami, z których dwa jako kabłąki Kręcą się koło uszu, ubrane we dzwonki, A dwa od czoła na bok wysuwając końce, Wstrząsają kulki krągłe, mosiężne, brzęczące. Za baranem szły woły, trzoda owiec, kozy, Za bydłem cztery ciężko pakowane wozy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ale Płut, Tadeusza widząc przed swym frontem, Naradzał się po cichu z gifrejterem Gontem, Który w rocie uchodził za pierwszego strzelca. «Gonto — rzekł Major — widzisz ty tego wisielca? Jeśli mu wsadzisz kulę, tam pod piątym żebrem, To dostaniesz ode mnie cztery ruble srebrem». Gont odwodzi karabin, do zamka się chyli, Wierni go towarzysze płaszczami okryli; Mierzy, nie w żebro, ale w głowę Tadeusza: Strzelił i trafił… blisko, w środek kapelusza. Okręcił się Tadeusz: aż Kropiciel wpada Na Rykowa, a za nim szlachta krzycząc: «Zdrada!» Tadeusz go zasłania. Ledwie zdołał Ryków Zrejterować się i wpaść we środek swych szyków.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wtem jenerał Kniaziewicz wziął ją za ramiona, I złożywszy ojcowski całus na jej czole, Podniósł w górę dziewczynę, postawił na stole, A wszyscy klaszcząc w dłonie zawołali: «Brawo!» Zachwyceni dziewczyny urodą, postawą, A szczególniej jej strojem litewskim, prostaczym. Bo dla tych wodzów, którzy w swym życiu tułaczym Tak długo błąkali się w obcych stronach świata, Dziwne miała powaby narodowa szata, Która im wspominała i młode ich lata, I dawne ich miłostki. Więc ze łzami prawie Skupili się do stołu, patrzyli ciekawie. Ci proszą, aby Zosia wzniosła nieco czoło I oczy pokazała; ci, ażeby wkoło Raczyła się obrócić; dziewczyna wstydliwa Obraca się, lecz oczy rękami zakrywa. Tadeusz patrzył wesół i zacierał ręce.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tylko Buchman radości podzielać nie raczył; Pochwalał projekt, lecz go rad by przeinaczył: A naprzód, komisyją legalną wyznaczył, Która by… Krótkość czasu była na zawadzie, Że nie stało się zadość Buchmanowej radzie. Bo na dziedzińcu zamku już stali parami Oficery z damami, wiara z wieśniaczkami. «Poloneza!» krzyknęli wszyscy w jedno słowo. Oficerowie wiodą muzykę wojskową; Ale pan Sędzia w ucho rzekł do jenerała: «Każ pan, żeby się jeszcze kapela wstrzymała. Wiesz, że dzisiaj synowca mego zaręczyny; A dawnym obyczajem jest naszej rodziny, Zaręczać się i żenić przy wiejskiej muzyce. Patrz, stoi cymbalista, skrzypak i kozice, Poczciwi muzykanci; już się skrzypak zżyma, A kobeźnik kłania się i żebrze oczyma. Jeżeli ich odprawię, biedni będą płakać; Lud przy innej muzyce nie potrafi skakać. Niechaj ci zaczną; niech się i lud podweseli; Potem będziem wybornej twej słuchać kapeli». Dał znak.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Już też i słońce wschodzi, krwawo się czerwieni; Brzegiem tępym, jak gdyby odartym z promieni, Na wpół widne, na poły w czerni chmur się chowa, Jak rozżarzona w węglach kowalskich podkowa. Wiatr wzmagał się i pędził obłoki ze wschodu, Gęste i poszarpane jako bryły lodu; Każdy obłok w przelocie deszczem zimnym prószy, Z tyłu za nim wiatr leci i deszcz znowu suszy, Za wiatrem znowu obłok nadbiega wilgotny: I tak dzień na przemiany był chłodny i słotny.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na finał szmerów muszych i ptaszęcej wrzawy Odezwały się chórem podwójnym dwa stawy: Jako zaklęte w górach kaukaskich jeziora Milczące przez dzień cały, grające z wieczora. Jeden staw, co toń jasną i brzeg miał piaszczysty, Modrą piersią jęk wydał cichy, uroczysty; Drugi staw, z dnem błotnistym i gardzielem mętnym, Odpowiedział mu krzykiem żałośnie namiętnym: W obu stawach piały żab niezliczone hordy, Oba chóry zgodzone w dwa wielkie akordy. Ten fortissimo zabrzmiał, tamten nuci z cicha; Ten zdaje się wyrzekać, tamten tylko wzdycha: Tak dwa stawy gadały do siebie przez pola Jak grające na przemian dwie arfy Eola.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Podkomorzy zgadując, na co się zanosi, Zadzwonił w tabakierkę złotą, o głos prosi. «Godzieneś pochwał — rzecze — Hrabio, mój sąsiedzie, Że dbasz o interesa nawet przy obiedzie, Nie tak jak modni wieku twojego panicze, Żyjący bez rachunku. Ja tuszę i życzę Zgodą zakończyć moje sądy podkomorskie. Dotąd jedyna trudność jest o fundum dworskie: Mam już projekt zamiany, fundum wynagrodzić Ziemią, w sposób następny…» Tu zaczął wywodzić Porządnie (jak zwykł zawsze) plan przyszłej zamiany. Już był w połowie rzeczy: gdy ruch niespodziany Wszczął się na końcu stoła. Jedni coś postrzegli, Wskazują palcem; drudzy oczyma tam biegli, Aż wreszcie wszystkie głowy, jak kłosy schylone Wstecznym wiatrem, w przeciwną zwróciły się stronę W kąt.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ja sam przed lat trzydziestu wielki afekt miałem Ku pannie Marcie, której serce pozyskałem. Byliśmy zaręczeni; Bóg nie błogosławił Związkowi temu i mnie sierotą zostawił, Wziąwszy do chwały swojej nadobną Wojszczankę, Przyjaciela mojego córę Hreczeszankę. Pozostała mi tylko pamiątka jej cnoty, Jej wdzięków, i ten oto ślubny pierścień złoty. Ilekroć nań spojrzałem, zawsze ma nieboga Stawała przed oczyma: i tak z łaski Boga, Dotąd mej narzeczonej dochowałem wiary, I nie bywszy małżonkiem, jestem wdowiec stary, Chociaż Wojski ma drugą córę dość nadobną, I do mojej kochanej Marty dość podobną!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz z największym na niego naciera uporem Stary Gifrejter, co był pułku instruktorem, Wielki mistrz na bagnety. Zebrał się sam w sobie, Skurczył się, a karabin porwał w ręce obie, Prawą u zamka, lewą w pół rury porywa, Kręci się, podskakuje, czasem przysiadywa, Lewą rękę opuszcza, a broń z prawej ręki Suwa naprzód jak żądło z wężowej paszczęki I znowu ją w tył cofa, na kolanie wspiera: I tak kręcąc się, skacząc, na Maćka naciera.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Oświadczyli, że zaraz wyjeżdżać gotowi; Tylko się to nie zdało panu Buchmanowi. Buchman, człowiek rozsądny, w bitwę się nie wmieszał, Ale słysząc, że radzą, głosować pośpieszał. Znajdował projekt dobrym, lecz chciał przeinaczyć, Dokładniej go rozwinąć, jaśniej wytłumaczyć, A naprzód komisyją legalnie wyznaczyć, Która by rozważyła emigracji cele, Środki, sposoby, tudzież innych względów wiele. Nieszczęściem, krótkość czasu była na zawadzie, Że się nie stało zadość Buchmanowej radzie. Szlachta żegna się śpiesznie i już w drogę rusza.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Knieje! do was ostatni przyjeżdżał na łowy Ostatni król, co nosił kołpak Witoldowy, Ostatni z Jagiellonów wojownik szczęśliwy, I ostatni na Litwie monarcha myśliwy. Drzewa moje ojczyste! jeśli Niebo zdarzy, Bym wrócił was oglądać, przyjaciele starzy, Czyli was znajdę jeszcze? czy dotąd żyjecie? Wy, koło których niegdyś pełzałem jak dziecię; Czy żyje wielki Baublis, w którego ogromie Wiekami wydrążonym, jakby w dobrym domie, Dwunastu ludzi mogło wieczerzać za stołem? Czy kwitnie gaj Mendoga pod farnym kościołem? I tam na Ukrainie czy się dotąd wznosi Przed Hołowińskch domem, nad brzegami Rosi, Lipa tak rozrośniona, że pod jej cieniami Sto młodzieńców, sto panien szło w taniec parami?
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Już naprzeciw księżyca gwiazda jedna, druga Błysnęła; już ich tysiąc, już milijon mruga. Kastor z bratem Polluksem jaśnieli na czele, Zwani niegdyś u Sławian Lele i Polele; Teraz ich w zodyjaku gminnym znów przechrzczono: Jeden zowie się *Litwą*, a drugi *Koroną*.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Jużci — rzekł Robak — trudno ganić tę ochotę, Jedź, weź pieniądze, możesz usztyftować rotę Jak Włodzimierz Potocki, co Francuzów zdziwił Dając na skarb milijon, jak książę Radziwiłł Dominik, co zastawił dobra swe i sprzęty I dwa uzbroił nowe konne regimenty. Jedź, jedź, a weź pieniądze: rąk tam dosyć mamy, Ale grosza brak w Księstwie; jedź wasze, żegnamy».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Stodoła już daleko; bojąc się odwodu Długiego, Ryków skoczył pod parkan ogrodu; Tam, pierzchającą rotę zatrzymuje w biegu. Szykuje, lecz szyk zmienia: z jednego szeregu Robi trójkąt, klin ostry wystawując z przodu, A dwa boki opiera o parkan ogrodu. Dobrze zrobił, bo jazda nań od zamku wali.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Już szlachta odzierżyła pole, Porozpędzanych jegrów ściga, rąbie, kole. Ryków sam został; krzyczy, że broni nie złoży, Bije się; gdy ku niemu podszedł Podkomorzy, I wznosząc karabelę, rzekł poważnym tonem: «Kapitanie! nie splamisz czci twojej pardonem. Dałeś próby, rycerzu nieszczęsny, lecz mężny, Twojej odwagi: porzuć opór niedołężny, Złóż broń, nim cię naszymi szablami rozbroim; Zachowasz życie i cześć, jesteś więźniem moim!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Samotny Hrabia długo jeszcze stał w ogrodzie. Dusza jego, jak ziemia po słońca zachodzie, Ostygała powoli, barwy brała ciemne; Zaczął marzyć, lecz sny miał bardzo nieprzyjemne. Zbudził się, sam nie wiedząc, na kogo się gniewał: Niestety, mało znalazł! nadto się spodziewał! Bo gdy zagonem pełzał ku owej pasterce, Paliło mu się w głowie, skakało w nim serce; Tyle wdzięków w tajemnej nimfie upatrywał, W tyle ją cudów ubrał, tyle odgadywał! Wszystko znalazł inaczej: prawda, że twarz ładną, Kibić miała wysmukłą, ale jak nieskładną! A owa pulchność liców i rumieńca żywość, Malująca zbyteczną, prostacką szczęśliwość! Znak, że myśl jeszcze drzemie, że serce nieczynne! I owe odpowiedzi, tak wiejskie, tak gminne! «Po cóż się łudzić — krzyknął — zgaduję po czasie: Moja nimfa tajemna pono gęsi pasie!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Domeyki i Doweyki wszystkie sprzeciwieństwa Pochodziły, rzecz dziwna, z nazwisk podobieństwa Bardzo niewygodnego. Bo gdy w czas sejmików, Przyjaciele Doweyki skarbili stronników, Szepnął ktoś do szlachcica: »Daj kreskę Doweyce«. A ten, nie dosłyszawszy, dał kreskę Domeyce. Gdy na uczcie wniósł zdrowie marszałek Rupejko: »Wiwat Doweyko!« — drudzy krzyknęli: »Domeyko!« A kto siedział pośrodku, nie trafił do ładu, Zwłaszcza przy niewyraźnej mowie w czas obiadu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Podkomorzy, słysząc to, karabelę wznasza I przez Woźnego pardon powszechny ogłasza; Każe rannych opatrzyć, z trupów czyścić pole, A jegrów rozbrojonych prowadzić w niewolę. Długo szukano Płuta. On, w krzaku pokrzywy Zarywszy się głęboko, leżał jak nieżywy; Wyszedł wreszcie ujrzawszy, że było po bitwie. Taki miał koniec zajazd ostatni na Litwie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ale je wnet podnieśli, bo mistrz tony wznosi, Natęża, takty zmienia: coś innego głosi. I znowu spójrzał z góry, okiem struny zmierzył, Złączył ręce, oburącz w dwa drążki uderzył: Uderzenie tak sztuczne, tak było potężne, Że struny zadzwoniły jak trąby mosiężne I z trąb znana piosenka ku niebu wionęła, Marsz tryumfalny: *Jeszcze Polska nie zginęła*! *Marsz Dąbrowski do Polski!* — I wszyscy klasnęli, I wszyscy «Marsz Dąbrowski!» chórem okrzyknęli.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wtem ozwały się bębny; naprzód z rzadka, potem Coraz gęstszym i coraz głośniejszym łoskotem. Na ten apel rozkazał oficer Moskali, Dżokejów z Hrabią zamknąć pod strażą na sali, Szlachtę wieść na dwór, kędy stała druga rota. Nadaremnie Kropiciel dąsa się i miota.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Szmer wzmagał się. Wtem Jankiel posłuchania prosił, Na ławę wskoczył, stanął i nad głowy wznosił Brodę jak wiechę, co mu aż do pasa wisi. Prawą ręką zdjął z wolna z głowy kołpak lisi; Lewą ręką jarmułkę zruszoną poprawił, Potem lewicę za pas zatknął i tak prawił, Kołpakiem lisim w kolej kłaniając się nisko:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ryków, Podkomorzego zwalczony powagą, Skłonił się i oddał mu swoję szpadę nagą, Skrwawioną po rękojeść, i rzekł: «Lachy braty! Oj biada mnie, żem nie miał choć jednej armaty! Dobrze mówił Suworów: »pomnij Ryków kamrat, Żebyś nigdy na Lachów nie chodził bez armat!« Cóż! jegry byli pjani, Major pić pozwolił! Och major Płut, on dzisiaj bardzo poswywolił! On odpowie przed carem, bo on miał komendę. Ja, panie Podkomorzy, wasz przyjaciel będę. Ruskie przysłowie mówi: kto się mocno lubi, Ten, panie Podkomorzy, i mocno się czubi. Wy dobrzy do wypitki, dobrzy do wybitki, Ale przestańcie robić nad jegrami zbytki».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Prawda! prawda! — rzekł na to Gerwazy wzruszony. — Dziwneć to były losy tej naszej Korony I naszej Litwy! Wszak to jak małżonków dwoje! Bóg złączył, a czart dzieli; Bóg swoje, czart swoje! Ach, bracie Protazeńku! że to oczy nasze Widzą! że znowu do nas ci Koronijasze Zawitali! Służyłem ja z nimi przed laty; Pamiętam, dzielne były z nich konfederaty! Gdyby nieboszczyk pan mój Stolnik dożył chwili! O Jacku! Jacku!… lecz cóż będziemy kwilili? Skoro dziś znowu Litwa łączy się z Koroną, Toć tym samym już wszystko zgodzono, zgładzono».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A chrapali tak twardym snem, że ich nie budzi Blask latarek i wniście kilkudziesiąt ludzi, Którzy wpadli na szlachtę jak pająki ścienne, Nazwane *kosarzami*, na muchy wpółsenne: Zaledwie która bzyknie, już długimi nogi Obejmuje ją wkoło i dusi mistrz srogi. Sen szlachecki był jeszcze twardszy niż sen muszy: Żaden nie bzyka, leżą wszyscy jak bez duszy, Chociaż byli chwytani silnymi rękoma I przewracani jako na przewiąsłach słoma.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Słońce już gasło, wieczór był ciepły i cichy, Okrąg niebios gdzieniegdzie chmurkami zasłany, U góry błękitnawy, na zachód różany; Chmurki wróżą pogodę: lekkie i świecące, Tam jako trzody owiec na murawie śpiące, Ówdzie nieco drobniejsze, jak stada cyranek; Na zachód obłok na kształt rąbkowych firanek, Przejrzysty, sfałdowany, po wierzchu perłowy, Po brzegach pozłacany, w głębi purpurowy, Jeszcze blaskiem zachodu tlił się i rozżarzał, Aż powoli pożółkniał, zbladnął i poszarzał. Słońce spuściło głowę, obłok zasunęło, I raz ciepłym powietrzem westchnąwszy — usnęło.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ryków kapitan milczkiem kielichy wychylał, Lecz Major pił i razem damom się przymilał. A wzmagał się w nim coraz tańcowania zapał. Rzucił fajkę i rękę Telimeny złapał: Chciał tańczyć, lecz uciekła; więc podszedł do Zosi, Kłaniając się, słaniając, do mazurka prosi: «Hej ty, Ryków, przestańże tam trąbić na fajce; Precz fajka, wszak ty dobrze grasz na bałabajce. Widzisz no tam gitarę, pódź no, weź gitarę I mazurka! Ja, Major, idę w pierwszą parę». Kapitan wziął gitarę i struny przykręcał, Płut znowu Telimenę do tańca zachęcał.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Co się tycze legiji honorowej krzyża, Że późno przyszedł, nic to sławie nie ubliża; Jeśli Jackowi nie mógł służyć ku ozdobie, Niech służy ku pamiątce: wieszam go na grobie. Trzy dni tu będzie wisiał, potem do kaplicy Złoży się, jako wotum dla Boga Rodzicy».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nakładają sto ognisk, warzą, skwarzą, pieką, Gną się stoły pod mięsem, trunek płynie rzeką; Chce szlachta noc tę przepić, przejeść i prześpiewać. Lecz powoli zaczęli drzemać i poziewać; Oko gaśnie za okiem, i cała gromada Kiwa głowami, każdy, gdzie siedział, tam pada: Ten z misą, ten nad kotłem, ten przy wołu ćwierci. Tak zwycięzców zwyciężył w końcu sen, brat śmierci.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hrabia z załamanymi poglądał rękoma Na snopek uwiązanej trawami mietlicy, Którą brał za pęk strusich piór w ręku dziewicy. Nie zapomniał naczynia: złocista konewka, Ów rożek Amaltei, była to marchewka! Widział ją w ustach dziecka pożeraną chciwie: Więc było po uroku! po czarach! po dziwie!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Znów gra. Już drżą drążki, tak lekkimi ruchy, Jak gdyby zadzwoniło w strunę skrzydło muchy, Wydając ciche, ledwie słyszalne brzęczenia. Mistrz zawsze patrzył w niebo czekając natchnienia. Spójrzał z góry, instrument dumnym okiem zmierzył, Wzniósł ręce, spuścił razem, w dwa drążki uderzył: Zdumieli się słuchacze.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ach, nieraz przy kieliszkach, gdy się tak rozrzewniał, Gdy mię tak ściskał i o przyjaźni zapewniał, Potrzebując mej szabli lub kreski na sejmie, Gdy musiałem nawzajem ściskać go uprzejmie: To tak we mnie złość wrzała, że ja obracałem Ślinę w gębie, a dłonią rękojeść ściskałem, Chcąc plunąć na tę przyjaźń i wnet szabli dostać; Ale Ewa, zważając mój wzrok i mą postać, Zgadywała, nie wiem jak, co się we mnie działo, Patrzyła błagająca, lice jej bledniało; A był to taki piękny gołąbek łagodny I wzrok miała uprzejmy taki! tak pogodny! Taki anielski, że już nie wiem, już nie miałem Odwagi zagniewać jej, zatrwożyć — milczałem. I ja, zawadyjaka sławny w Litwie całéj, Co przede mną największe pany niegdyś drżały, Com nie żył dnia bez bitki, co, nie Stolnikowi, Ale bym się pokrzywdzić nie dał i królowi, Co we wściekłość najmniejsza wprawiała mnie sprzeczka: Ja wtenczas, zły i pjany, milczał jak owieczka, Jak gdybym Sanktissimum ujrzał!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Kapitan Ryków wcale nie prosił pardonu; Zebrawszy koło siebie pół batalijonu, Krzyknął: «Za broń!» — wnet szereg karabiny chwyta; Chrząsnęła broń, a była już dawno nabita; Krzyknął: «Cel!» — rury rzędem zabłysnęły długim; Krzyknął: «Ognia koleją!» — grzmią jeden po drugim. Ten strzela, ten nabija, ten chwyta do ręki, Słychać świsty kul, zamków chrzęsty, sztenflów dźwięki: Cały szereg zdaje się być ruchomym płazem, Który tysiąc błyszczących nóg wywija razem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Było dość w Dobrzynie Starych ludzi roztropnych, którzy po łacinie Umieli i w palestrze ćwiczyli się z młodu; Było dość majętniejszych: a z całego rodu Maciek prostak ubogi był najwięcej czczony, Nie tylko jako rębacz *Rózeczką* wsławiony, Lecz jako człek mądrego i pewnego zdania, Znający dzieje kraju, rodziny podania. Zarówno świadom prawa jak i gospodarstwa, Wiedział także sekreta strzelców i lekarstwa; Przyznawano mu nawet (czemu pleban przeczy) Wiadomość nadzwyczajnych i nadludzkich rzeczy. To pewna, że powietrza zmiany zna dokładnie, I częściej niż kalendarz gospodarski zgadnie. Nie dziw tedy, że czy to siejbę rozpoczynać, Czy wiciny wyprawiać, czy zboże zażynać, Czy procesować, czyli zawierać układy: Nie działo się w Dobrzynie nic bez Maćka rady. Wpływu takiego starzec bynajmniej nie szukał; Owszem, chciał się go pozbyć, klientów swych fukał, I najczęściej wypychał milczkiem za drzwi domu. Rady rzadko udzielał i nie lada komu; Ledwie w niezmiernie ważnych sporach lub umowach Pytany, wyrzekł zdanie i w niewielu słowach. Myślano, że dzisiejszej podejmie się sprawy I stanie swą osobą na czele wyprawy; Bo bijatykę lubił niezmiernie za młodu I był nieprzyjacielem moskiewskiego rodu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Rzekł, nasuwał kapelusz, odwracał się bokiem, Chcąc iść; lecz go wstrzymała Telimena okiem I twarzą, jak Meduzy głową. Musiał zostać Mimowolnie; poglądał z trwogą na jej postać: Stała blada, bez ruchu, bez tchu i bez życia; Aż wyciągając rękę jak miecz do przebicia, Z palcem zmierzonym prosto w Tadeusza oczy: «Tego chciałam! — krzyknęła — ha, języku smoczy! Serce jaszczurcze! To nic, żem tobą zajęta Wzgardziła Asesora, Hrabię i Rejenta, Żeś mnie uwiodł i teraz porzucił sierotę, To nic! Jesteś mężczyzną, znam waszą niecnotę, Wiem, że jak inni, tak ty mógłbyś wiarę złamać, Lecz nie wiedziałam, że tak podle umiesz kłamać! Słuchałam pode drzwiami stryja! Więc to dziecko, Zosia, wpadła ci w oko i na nią zdradziecko Dybiesz? Zaledwieś jedną nieszczęsną oszukał, A jużeś pod jej okiem nowych ofiar szukał! Uciekaj, lecz cię moje dosięgną przekleństwa — Lub zostań, wydam światu twoje bezeceństwa; Twe sztuki już nie zwiodą innych, jak mnie zwiodły! Precz! gardzę tobą! jesteś kłamca, człowiek podły!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Majorze — szepnął Ryków — wyjdź na pojedynek, I pomścij się za jego raniejszy uczynek. Jeśli tego szlachcica kto inny zabije, To Major widzi, Major hańby swej nie zmyje. Trzeba tego szlachcica na pole wywabić; Nie można z karabina, to choć szpadą zabić. »Co puka, to nie sztuka, to wolę co kole«: Mówił stary Suworów; wyjdź Majorze w pole, Bo on nas powystrzela; patrz, bierze do celu». Na to rzekł Major: «Ryków! miły przyjacielu! Ty jesteś zuch na szpady: wyjdź ty bracie Ryków. Lub wiesz co, wyszlem kogo z naszych poruczników. Ja, major, ja nie mogę odstąpić żołnierzy, Do mnie batalijonu komenda należy». Słysząc to Ryków, szpadę podniósł, wyszedł śmiało, Kazał ognia zaprzestać, machnął chustką białą. Pyta się Tadeusza, jaką broń podoba; Po układach, na szpady zgodzili się oba. Tadeusz broni nie miał: gdy szukano szpady, Wyskoczył Hrabia zbrojny i zerwał układy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Udało mi się nieraz do kraju przedzierać, Rozkazy wodzów nosić, wiadomości zbierać, Układać zmowy — znają i Galicyjanie Ten kaptur mnisi — znają i Wielkopolanie! Pracowałem przy taczkach rok w pruskiej fortecy; Trzy razy Moskwa kijmi zraniła me plecy, Raz już wiedli na Sybir; potem Austryjacy, W Szpilbergu zakopali mnie w lochach do pracy, W carcer durum… a Pan Bóg wybawił mnie cudem, I pozwolił umierać między swoim ludem Z sakramentami…
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ten kraj szczęśliwy, ubogi i ciasny, Jak świat jest boży, tak on był nasz własny! Jakże tam wszystko do nas należało, Jak pomnim wszystko, co nas otaczało: Od lipy, która koroną wspaniałą Całej wsi dzieciom użyczała cienia, Aż do każdego strumienia, kamienia, Jak każdy kącik ziemi był znajomy Aż po granicę — po sąsiadów domy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A już deszcz wciąż pluszczy Jak z sita, w gęstych kroplach. Wtem rykły pioruny, Krople zlały się razem: to jak proste struny Długim warkoczem wiążą niebiosa do ziemi, To jak z wiader buchają warstami całemi. Już zakryły się całkiem niebiosa i ziemia; Noc je z burzą od nocy czarniejszą, zaciemia. Czasem widnokrąg pęka od końca do końca, I anioł burzy, na kształt niezmiernego słońca Rozświeci twarz, i znowu okryty całunem Uciekł w niebo i drzwi chmur zatrzasnął piorunem. Znowu wzmaga się burza, ulewa nawalna I ciemność gruba, gęsta, prawie dotykalna. Znowu deszcz ciszej szumi, grom na chwilę uśnie; Znowu wzbudzi się, ryknie i znów wodą chluśnie. Aż się uspokoiło wszystko; tylko drzewa Szumią około domu i szemrze ulewa.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Mospanie — rzekł bernardyn — babska rzecz narzekać, A żydowska rzecz ręce założywszy czekać, Nim kto w karczmę zajedzie i do drzwi zapuka. Z Napoleonem pobić Moskalów nie sztuka. Jużci on Szwabom skórę trzy razy wymłócił, Brzydkie Prusactwo zdeptał, Anglików wyrzucił Het za morze, Moskalom zapewne wygodzi; Ale co stąd wyniknie, wie asan dobrodziéj? Oto, szlachta litewska wtenczas na koń wsiędzie I szable weźmie, kiedy bić się z kim nie będzie; Napoleon sam wszystkich pobiwszy, nareszcie Powie: »Obejdę się ja bez was, kto jesteście?« Więc nie dość gościa czekać, nie dość i zaprosić, Trzeba czeladkę zebrać i stoły pownosić, A przed ucztą potrzeba dom oczyścić z śmieci, Oczyścić dom, powtarzam, oczyścić dom, dzieci!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Czuła szlachta, że mądrze Podkomorzy radził: Wiadomo, że kto z ruskim carem raz się zwadził, Ten już z nim na tej ziemi nie zgodzi się szczérze, I musi albo bić się, albo gnić w Sybirze. Więc nic nie mówiąc, smutnie po sobie spójrzeli, Westchnęli; na znak zgody głowami skinęli.