osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz Prusak śmiał podjąć się Sędziego obrony, I wołał z wzniesionymi ku szlachcie ramiony: «Panowie Bracia! aj! aj! a na boskie rany! Co znowu? Panie Klucznik, czy waść opętany? Czy o tym była mowa? Że ktoś miał wariata Banitę bratem: to co, karać go za brata? To mi po chrześcijańsku! Są tu w tym konszachty Hrabiego; żeby Sędzia był ciężki dla szlachty, Nieprawda! dalibógże! To wy tylko sami Pozywacie go, a on zgody szuka z wami, Ustępuje ze swego, jeszcze grzywny płaci. Ma proces z Hrabią: cóż stąd? obadwa bogaci; Niechaj pan drze się z panem: cóż to do nas, braci? Pan Sędzia ciemiężyciel! On pierwszy zabraniał, Ażeby się chłop przed nim do ziemi nie kłaniał, Mówiąc, że to grzech. Nieraz u niego gromada Chłopska, ja sam widziałem, do stołu z nim siada; Płacił za włość podatki: a nie tak jest w Klecku, Choć tam waść, panie Buchman, rządzisz po niemiecku. Sędzia zdrajca! My się z nim od infimy znamy: Poczciwe było dziecko i dziś taki samy; Polskę kocha nad wszystko, polskie obyczaje Chowa, modom moskiewskim przystępu nie daje. Ilekroć z Prus powracam, chcąc zmyć się z niemczyzny, Wpadam do Soplicowa jak w centrum polszczyzny; Tam się człowiek napije, nadysze ojczyzny! Dalbóg Dobrzyńscy! ja wasz brat, ale Sędziego Nie pozwolę pokrzywdzić; nie będzie nic z tego. Nie tak, panowie bracia, w Wielkopolszcze było: Co za duch! co za zgoda! aż przypomnieć miło! Nikt tam podobną fraszką nie śmiał rady mieszać». «To nie fraszka — zawołał Klucznik — łotrów wieszać!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Serwis ten był nalany ode dna po brzegi Piankami i cukrami białymi jak śniegi: Udawał przewybornie krajobraz zimowy. W środku czerniał ogromny bór konfiturowy, Stronami domy, niby wioski i zaścianki, Okryte zamiast śronu cukrowymi pianki; Na krawędziach naczynia stoją dla ozdoby Niewielkie z porcelany wydęte osoby W polskich strojach: jakoby aktory na scenie, Zdawały się przedstawiać jakoweś zdarzenie; Gest ich sztucznie wydany, farby osobliwe, Tylko głosu im braknie, zresztą gdyby żywe.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tu Wojski skończył opis i laską znak daje. I wnet zaczęli wchodzić parami lokaje Roznoszący potrawy: barszcz królewskim zwany, I rosół staropolski sztucznie gotowany, Do którego pan Wojski z dziwnymi sekrety Wrzucił kilka perełek i sztukę monety (Taki rosół krew czyści i pokrzepia zdrowie); Dalej inne potrawy, a któż je wypowie! Kto zrozumie nieznane już za naszych czasów, Te półmiski kontuzów, arkasów, blemasów, Z ingrediencyjami pomuchl, figatelów, Cybetów, piżm, dragantów, pinelów, brunelów; Owe ryby: łososie suche, dunajeckie, Wyżyny i kawijary weneckie, tureckie, Szczuki główne i szczuki podgłówne, łokietne, Flądry i karpie ćwiki, i karpie szlachetne; W końcu sekret kucharski: ryba niekrojona U głowy przysmażona, we środku pieczona, A mająca potrawkę z sosem u ogona.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«To, to, to!» pisnął, ręce trąc, Bartek Brzytewka, Od Chrzciciela do Maćka biegając jak cewka Od jednej strony krosien przerzucana w drugą: «Tylko ty, Maćku z Rózgą, ty, Maćku z maczugą; Tylko zgódźcie się: dalbóg, pobijem na druzgi Moskala; Brzytew idzie pod komendę Rózgi».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wojski obiedwie ręce odjąwszy od rogu Rozkrzyżował; róg opadł, na pasie rzemiennym Chwiał się. Wojski z obliczem nabrzmiałym, promiennym, Z oczyma wzniesionymi, stał jakby natchniony, Łowiąc uchem ostatnie znikające tony. A tymczasem zagrzmiało tysiące oklasków, Tysiące powińszowań i wiwatnych wrzasków.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W środku karczmy jest podział jak w żydowskiej szkole: Jedna część, pełna izbic ciasnych i podłużnych, Służy dla dam wyłącznie i panów podróżnych; W drugiej ogromna sala: koło każdej ściany Ciągnie się wielonożny stół wąski, drewniany; Przy nim stołki, choć niższe, podobne do stoła, Jako dzieci do ojca.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Był on prostak, lecz umiał czuć wdzięk przyrodzenia, I patrząc w las ojczysty, rzekł pełen natchnienia: «Widziałem w botanicznym wileńskim ogrodzie, Owe sławione drzewa rosnące na wschodzie I na południu, w owej pięknej włoskiej ziemi; Któreż równać się może z drzewami naszemi? Czy aloes z długimi jak konduktor pałki? Czy cytryna, karlica z złocistymi gałki, Z liściem lakierowanym, krótka i pękata, Jako kobieta mała, brzydka, lecz bogata? Czy zachwalony cyprys długi, cienki, chudy, Co zdaje się być drzewem nie smutku, lecz nudy? Mówią, że bardzo smutnie wygląda na grobie; Jest to jak lokaj Niemiec we dworskiej żałobie, Nieśmiejący rąk podnieść ani głowy skrzywić, Aby się etykiecie niczym nie sprzeciwić.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Plany myśliwskie Telimeny — Ogrodniczka wybiera się na wielki świat i słucha nauk opiekunki — Strzelcy wracają — Wielkie zadziwienie Tadeusza — Spotkanie się powtórne w Świątyni dumania i zgoda ułatwiona za pośrednictwem mrówek — U stołu wytacza się rzecz o łowach — Powieść Wojskiego o Rejtanie i księciu Denassów, przerwana — Zagajenie układów między stronami, także przerwane — Zjawisko z kluczem — Kłótnia — Hrabia z Gerwazym odbywają radę wojenną.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Sędzia czaty zmieszał I przeciąwszy mu drogę, do źródła pośpieszał. Z wiatrem igrały białe poły sarafana I wielka chustka w pasie końcem uwiązana; Słomiany, podwiązany kapelusz od ruchu Nagłego chwiał się z wiatrem jako liść łopuchu, Spadając to na barki, to znowu na oczy; W ręku ogromna laska: tak pan Sędzia kroczy. Schyliwszy się i ręce obmywszy w strumieniu, Usiadł przed Telimeną na wielkim kamieniu, I, wsparłszy się oburącz na gałkę słoniową Trzciny ogromnej, z taką ozwał się przemową:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Tak, tak, mój Protazeńku» rzekł Klucznik Gerwazy. «Tak, tak, mój Gerwazeńku» rzekł Woźny Protazy. «Tak to, tak!» powtórzyli zgodnie kilka razy, Kiwając w takt głowami; wreszcie Woźny rzecze: «Iż proces nasz skończy się dziwnie, ja nie przeczę. Wszakże, były przykłady: pamiętam procesy, W których się działy gorsze niż u nas ekscesy, A intercyza cały zakończyła kłopot: Tak z Borzdobohatymi pogodził się Łopot, Krepsztulowie z Kupściami, Putrament z Pikturną, Z Odyńcami Mackiewicz, z Kwileckimi Turno. Co mówię! wszak Polacy miewali zamieszki Z Litwą, gorsze niżeli z Soplicą Horeszki, A gdy na rozum wzięła królowa Jadwiga, To się bez sądów owa skończyła intryga. Dobrze, gdy strony mają panny albo wdowy Na wydaniu: to zawsze kompromis gotowy. Najdłuższy proces zwykle bywa z duchowieństwem Katolickim albo też z bliskim pokrewieństwem: Bo wtenczas sprawy skończyć nie można małżeństwem. Stąd to Lachy z Rusami w sporach nieskończonych, Idąc z Lecha i Rusa, dwu braci rodzonych; Stąd się tyle procesów litewskich ciągnęło Długo z księżmi Krzyżaki, aż wygrał Jagiełło; Stąd na koniec pendebat długo przed aktami Sławny ów proces Rymszów z dominikanami, Aż wygrał wreszcie syndyk klasztorny ksiądz Dymsza, Skąd jest przysłowie: większy Pan Bóg niż pan Rymsza; Ja zaś dołożę, lepszy miód od Scyzoryka». To mówiąc, półgarcówką przepił do Klucznika.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Był gaj z rzadka zarosły, wysłany murawą. Po jej kobiercach, na wskroś białych pniów brzozowych, Pod namiotem obwisłych gałęzi majowych, Snuło się mnóstwo kształtów, których dziwne ruchy, Niby tańce, i dziwny ubiór: istne duchy Błądzące po księżycu. Tamci w czarnych, ciasnych, Ci w długich, rozpuszczonych szatach jak śnieg jasnych; Tamten pod kapeluszem jak obręcz szerokim, Ten z gołą głową; inni jak gdyby obłokiem Obwiani, idąc, na wiatr puszczają zasłony, Ciągnące się za głową, jak komet ogony. Każdy w innej postawie: ten przyrósł do ziemi, Tylko oczyma kręci na dół spuszczonemi; Ów, patrząc wprost przed siebie, niby senny kroczy, Jak po linie, ni w prawo, ni w lewo nie zboczy; Wszyscy zaś ciągle w różne schylają się strony Aż do ziemi, jak gdyby wybijać pokłony. Jeżeli się przybliżą albo się spotkają, Ani mówią do siebie, ani się witają, Głęboko zadumani, w sobie pogrążeni. Hrabia widział w nich obraz elizejskich cieni, Które, chociaż boleściom, troskom niedostępne, Błąkają się spokojne, ciche, lecz posępne.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zdziwiły się, zaśmiały nawet strony obie. Przez szacunek, należny duchownej osobie, Nie śmiano łajać mnicha; a po takiej probie, Nikt też nie miał ochoty zaczynać z nim zwadę, Zaś kwestarz Robak, skoro uciszył gromadę, Widać było, że wcale tryumfu nie szukał, Ani groził kłótnikom więcej, ani fukał; Tylko poprawił kaptur, i ręce za pasem Zatknąwszy, wyszedł cicho z pokoju.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Te wszystkie Tadeusza cnoty i zalety Ściągnęły wzrok sąsiadki, uważnej kobiety. Zmierzyła jego postać kształtną i wysoką, Jego ramiona silne, jego pierś szeroką, I w twarz spojrzała, z której wytryskał rumieniec, Ilekroć z jej oczyma spotkał się młodzieniec: Bo z pierwszej lękliwości całkiem już ochłonął, I patrzył wzrokiem śmiałym, w którym ogień płonął. Również patrzyła ona: i cztery źrenice Gorzały przeciw sobie jak roratne świéce.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Owoż te wszystkie rzeczy mając na uwadze, Ja, reprezentujący województwa władzę, Moją konfederacką ogłaszam wam laską: Że Jacek wierną służbą i cesarską łaską Zniósł infamiji plamę, powraca do cześci, I znowu się w rzęd prawych patryjotów mieści. Więc kto będzie śmiał Jacka zmarłego rodzinie Wspomnieć kiedy o dawnej zagładzonej winie, Ten podpadnie za karę takiego wyrzutu, Gravis notæ maculæ, wedle słów Statutu Karzących tak militem jak i skartabella, Co by siał infamiją na obywatela; A że teraz jest równość, więc artykuł trzeci Obowiązuje równie i mieszczan, i kmieci. Ten wyrok marszałkowski pan pisarz umieści, W aktach jeneralności, a Woźny obwieści.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Dziwnym zrządzeniem losów, po tym samym brzegu Jechał Hrabia na czele dżokejów szeregu, A zachwycony wdziękiem nocy tak pogodnej I harmonią cudną orkiestry podwodnej, Owych chorów, co brzmiały jak arfy eolskie, (Żadne żaby nie grają tak pięknie jak polskie), Wstrzymał konia i o swej zapomniał wyprawie, Zwrócił ucho do stawu i słuchał ciekawie. Oczy wodził po polach, po niebios obszarze: Pewnie układał w myśli nocne peizaże.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Gdy tak były zajęte stołu strony obie, Tadeusz przyglądał się nieznanej osobie. Przypomniał, że za pierwszym na miejsce wejrzeniem Odgadnął zaraz, czyim miało być siedzeniem. Rumienił się, serce mu biło nadzwyczajnie: Więc rozwiązane widział swych domysłów tajnie! Więc było przeznaczono, by przy jego boku Usiadła owa piękność widziana w pomroku! Wprawdzie zdała się teraz wzrostem dorodniejsza, Bo ubrana, a ubiór powiększa i zmniejsza. I włos u tamtej widział krótki, jasnozłoty, A u tej krucze długie zwijały się sploty? Kolor musiał pochodzić od słońca promieni, Którymi przy zachodzie wszystko się czerwieni. Twarzy wówczas nie dostrzegł, nazbyt rychło znikła; Ale myśl twarz nadobną odgadywać zwykła: Myślił, że pewnie miała czarniutkie oczęta, Białą twarz, usta kraśne jak wiśnie bliźnięta; U tej znalazł podobne oczy, usta, lica. W wieku może by była największa różnica: Ogrodniczka dziewczynką zdawała się małą, A pani ta niewiastą już w latach dojrzałą; Lecz młodzież o piękności metrykę nie pyta, Bo młodzieńcowi młodą jest każda kobiéta, Chłopcowi każda piękność zda się rówiennicą, A niewinnemu każda kochanka dziewicą.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Toć i Bartka — rzekł Brzytwa — bracia nie odpędzą; Już co wy namydlicie, to ja wszystko zgolę». «I ja — przydał Konewka — z wami ruszyć wolę, Gdy ich nie można zgodzić na obiór marszałka; Co mi tam głosy, gałki! U mnie insza gałka. — Tu wydobył z kieszeni garść kul, dzwonił nimi — Ot gałki! — krzyknął — w Sędzię gałkami wszystkimi!» «Do was — wołał Skołuba — do was się łączymy!» «Gdzie wy — krzyknęła szlachta — gdzie wy, to tam i my! Niech żyją Horeszkowie! wiwant Półkozice! Wiwat Klucznik Rębajło! Hejże na Soplicę!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Słychać rżenie koni I gwar myśliwców; już są pod bramą: to oni! Wziąwszy Zosię pod rękę pobiegła do sali. Myśliwi na pokoje jeszcze nie wchadzali; Musieli po komnatach odmieniać swą odzież, Nie chcąc wniść do dam w kurtkach. Pierwsza wpadła młodzież, Pan Tadeusz i Hrabia, co żywo przebrani.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Mowy starca krążyły we wsi po kryjomu; Chłopiec, co je posłyszał, znikał nagle z domu, Lasami i bagnami skradał się tajemnie, Ścigany od Moskali, skakał kryć się w Niemnie I nurkiem płynął na brzeg Księstwa Warszawskiego, Gdzie usłyszał głos miły: «Witaj nam kolego!» Lecz nim odszedł, wyskoczył na wzgórek z kamienia I Moskalom przez Niemen rzekł: «Do zobaczenia!» Tak przekradł się Gorecki, Pac i Obuchowicz, Piotrowski, Obolewski, Rożycki, Janowicz, Mierzejewscy, Brochocki i Bernatowicze, Kupść, Gedymin i inni, których nie policzę: Opuszczali rodziców i ziemię kochaną, I dobra, które na skarb carski zabierano.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

O roku ów! kto ciebie widział w naszym kraju! Ciebie lud zowie dotąd rokiem urodzaju, A żołnierz rokiem wojny; dotąd lubią starzy O tobie bajać, dotąd pieśń o tobie marzy. Z dawna byłeś niebieskim oznajmiony cudem I poprzedzony głuchą wieścią między ludem; Ogarnęło Litwinów serca z wiosny słońcem Jakieś dziwne przeczucie, jak przed świata końcem, Jakieś oczekiwanie tęskne i radosne.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W końcu sam już nie wiedząc, jak sobie poradzić, Umyśliłem ze szlachty mały pułk zgromadzić I opuścić na zawsze powiat i ojczyznę, Wynieść się gdzie na Moskwę lub na Tatarszczyznę I zacząć wojnę. Jadę pożegnać Stolnika, W nadziei, że gdy ujrzy wiernego stronnika, Dawnego przyjaciela, prawie domownika, Z którym pił i wojował przez tak długie lata, Teraz żegnającego i kędyś w kraj świata Jadącego — że może starzec się poruszy I pokaże mi przecież trochę ludzkiej duszy Jak ślimak rogów!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Moskwa mnie uważała gwałtem za stronnika. Dano Soplicom znaczną część dóbr nieboszczyka; Targowiczanie potem chcieli mnie zaszczycić Urzędem. — Gdybym wtenczas chciał się przemoskwicić! Szatan radził — Już byłem możny i bogaty; Gdybym został Moskalem, najpierwsze magnaty Szukałyby mych względów; nawet szlachta braty, Nawet gmin, który swoim tak łacnie uwłacza, Tym którzy Moskwie służą, szczęśliwszym,— przebacza! Wiedziałem to, a przecież — nie mogłem.