osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Aż Wojski Tadeusza wyrwał z zamięszania; Widząc, że bladnie i że na nogach się słania, Radził mu odejść do swej izby dla spoczynku. Tadeusz stanął w kącie, wsparł się na kominku, Nic nie mówiąc — szerokie, obłędne źrenice Obracał to na ciotkę, to na siostrzenicę. Dostrzegła Telimena, iż pierwsze spojrzenie Zosi tak wielkie na nim zrobiło wrażenie; Nie odgadła wszystkiego, przecież pomięszana Bawi gości, a z oczu nie spuszcza młodziana. Wreszcie czas upatrzywszy ku niemu podbiega: Czy zdrów? dlaczego smutny? pyta się, nalega, Napomyka o Zosi, zaczyna z nim żarty; Tadeusz nieruchomy, na łokciu oparty, Nic nie gadając marszczył brwi i usta krzywił: Tym bardziej Telimenę pomięszał i zdziwił. Zmieniła więc natychmiast twarz i ton rozmowy, Powstała zagniewana, i ostrymi słowy Poczęła nań przymówki sypać i wyrzuty. Porwał się i Tadeusz jak żądłem ukłuty, Spojrzał krzywo, nie mówiąc ani słowa, splunął, Krzesło nogą odepchnął i z pokoju runął, Trzasnąwszy drzwi za sobą. Szczęściem, że tej sceny Nikt z gości nie uważał oprócz Telimeny.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Takim kwestarzem tajnym był Robak podobno: Często on z panem Sędzią rozmawiał osobno; Po tych rozmowach zawsze jakowaś nowina Rozeszła się w sąsiedztwie. Postać bernardyna Wydawała, że mnich ten nie zawsze w kapturze Chodził i nie w klasztornym zestarzał się murze. Miał on nad prawym uchem, nieco wyżej skroni, Bliznę, wyciętej skóry na szerokość dłoni, I w brodzie ślad niedawny lancy lub postrzału; Ran tych nie dostał pewnie przy czytaniu mszału. Ale nie tylko groźne wejrzenie i blizny, Lecz sam ruch i głos jego miał coś żołnierszczyzny.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Słynie szeroko w Litwie Dobrzyński zaścianek Męstwem swoich szlachciców, pięknością szlachcianek. Niegdyś możny i ludny: bo gdy król Jan Trzeci Obwołał pospolite ruszenie przez wici, Chorąży województwa z samego Dobrzyna Przywiódł mu sześćset zbrojnej szlachty. Dziś rodzina Zmniejszona, zubożała. Dawniej w pańskich dworach Lub wojsku, na zajazdach, sejmikowych zborach, Zwykli byli Dobrzyńscy żyć o łatwym chlebie: Teraz, zmuszeni sami pracować na siebie Jako zaciężne chłopstwo! tylko że siermięgi Nie noszą, lecz kapoty białe w czarne pręgi, A w niedzielę kontusze. Strój także szlachcianek Najuboższych różni się od chłopskich katanek: Zwykle chodzą w drylichach albo perkaliczkach, Bydło pasą nie w łapciach z kory, lecz w trzewiczkach, I żną zboże, a nawet przędzą w rękawiczkach.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Telimena sądziła malowania proby Tonem grzecznej, lecz sztukę znającej osoby; Skąpa w pochwały, lecz nie szczędziła zachętu: «Brawo — rzekła — winszuję, niemało talentu. Tylko pan nie zaniedbuj; szczególniej potrzeba Szukać pięknej natury! O, szczęśliwe nieba Krajów włoskich! różowe cezarów ogrody! Wy, klasyczne Tyburu spadające wody! I straszne Pauzylipu skaliste wydroże! To, Hrabio, kraj malarzów! U nas, żal się Boże!… Dziecko muz, w Soplicowie oddane na mamki, Umrze pewnie. Mój Hrabio, oprawię to w ramki, Albo w album umieszczę, do rysunków zbiorku, Które zewsząd skupiałam: mam ich dosyć w biurku».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem goście, potraw czekający w sali, Z zadziwieniem na wielki serwis poglądali, Którego równie drogi kruszec jak robota. Jest podanie, że książę Radziwiłł-Sierota Kazał ten sprzęt na urząd w Wenecyi zrobić I wedle własnych planów po polsku ozdobić. Serwis potem zabrany czasu wojny szwedzkiéj Przeszedł, nie wiedzieć jaką drogą, w dom szlachecki; Dziś ze skarbca dobyty zajął środek stoła Ogromnym kręgiem, na kształt karetnego koła.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nieboszczyk pan mój, Stolnik, pierwszy pan w powiecie, Bogacz i familiant, miał jedyne dziecię, Córkę piękną jak anioł; więc się zalecało Stolnikównie i szlachty, i paniąt niemało. Między szlachtą był jeden wielki paliwoda, Kłótnik, Jacek Soplica, zwany Wojewoda Przez żart; w istocie wiele znaczył w województwie, Bo rodzinę Sopliców miał jakby w dowództwie, I trzystu ich kreskami rządził wedle woli, Choć sam nic nie posiadał prócz kawałka roli, Szabli i wielkich wąsów od ucha do ucha. Owoż pan Stolnik nieraz wzywał tego zucha, I ugaszczał w pałacu, zwłaszcza w czas sejmików, Popularny dla jego krewnych i stronników. Wąsal tak wzbił się w dumę łaskawym przyjęciem, Że mu się uroiło zostać pańskim zięciem. Do zamku nieproszony coraz częściej jeździł, W końcu u nas jak w swoim domu się zagnieździł. I już miał się oświadczać: lecz pomiarkowano, I czarną mu polewkę do stołu podano. Podobno Stolnikównie wpadł Soplica w oko, Ale przed rodzicami taiła głęboko.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Kochana Zosiu, już też całkiem zapominasz I na stan, i na wiek twój: wszak to dziś zaczynasz Rok czternasty. Czas rzucić indyki i kurki; Fi! to godna zabawka dygnitarskiej córki! I z umurzaną dziatwą chłopską już do woli Napieściłaś się! Zosiu, patrząc serce boli: Opaliłaś okropnie płeć, czysta Cyganka, A chodzisz i ruszasz się jak parafijanka. Już ja temu wszystkiemu na przyszłość zaradzę; Od dziś zacznę, dziś ciebie na świat wyprowadzę, Do salonu, do gości — gości mamy siła; Patrzajżeż, ażebyś mnie wstydu nie zrobiła».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

I zdało mi się zrazu, żem już serce zmienił, I rad byłem z wymysłu i — jam się ożenił; Z pierwszą, którąm napotkał, dziewczyną ubogą! Źlem zrobił — jakże byłem ukarany srogo! Nie kochałem jej. Biedna matka Tadeusza Najprzywiązańsza do mnie, najpoczciwsza dusza — Ale jam dawną miłość i złość w sercu dusił. Byłem jako szalony, darmom siebie musił Zająć się gospodarstwem albo interesem: Wszystko na próżno! Zemsty opętany biesem, Zły, opryskliwy, znaleźć nie mogłem pociechy W niczym na świecie — i tak z grzechów w nowe grzechy, Zacząłem pić.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W pół godziny tak było głucho w całym dworze jako po zadzwonieniu na pacierz w klasztorze; Ciszę przerywał tylko głos nocnego stróża. Usnęli wszyscy. Sędzia sam oczu nie zmruża; Jako wódz gospodarstwa obmyśla wyprawę W pole i w domu przyszłą urządza zabawę. Dał rozkaz ekonomom, wójtom i gumiennym, Pisarzom, ochmistrzyni, strzelcom i stajennym I musiał wszystkie dzienne rachunki przezierać. Nareszcie rzekł Woźnemu, że się chce rozbierać. Woźny pas mu odwiązał, pas słucki, pas lity, Przy którym świecą gęste kutasy jak kity, Z jednej strony złotogłów w purpurowe kwiaty, Na wywrót jedwab czarny posrebrzany w kraty; Pas taki można równie kłaść na strony obie, Złotą na dzień galowy, a czarną w żałobie. Sam Woźny umiał pas ten odwiązywać, składać; Właśnie tym się zatrudniał i kończył tak gadać:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Cóż złego, że przeniosłem stoły do zamczyska? Nikt na tym nic nie stracił, a pan może zyska. Bo przecież o ten zamek dziś toczy się sprawa. My od dzisiaj do zamku nabyliśmy prawa I mimo całą strony przeciwnej zajadłość Dowiodę, że zamczysko wzięliśmy w posiadłość. Wszakże kto gości prosi w zamek na wieczerzę, Dowodzi, że posiadłość tam ma albo bierze; Nawet strony przeciwne weźmiemy na świadki: Pamiętam za mych czasów podobne wypadki».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nad gęstwą różnofarbnych kłosów i badylów Wisiała jak baldachim jasna mgła motylów, Zwanych babkami, których poczwórne skrzydełka Lekkie jak pajęczyna, przejrzyste jak szkiełka, Gdy w powietrzu zawisną, zaledwo widome, I chociaż brzęczą, myślisz, że są nieruchome.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Po wydanych rozkazach nastało milczenie; Każdy dumał i rzucał dokoła wejrzenie, Jak gdyby kogoś szukał; z wolna wszystkich oczy Sędziwa twarz Wojskiego ciągnie i jednoczy: Znak to był, że szukają na przyszłą wyprawę Wodza i że Wojskiemu oddają buławę. Wojski powstał, zrozumiał towarzyszów wolę, I uderzywszy ręką poważnie po stole, Pociągnął złocistego z zanadrza łańcuszka, Na którym wisiał gruby zegarek jak gruszka: «Jutro — rzekł — pół do piątej, przy leśnej kaplicy Stawią się bracia strzelcy, wiara obławnicy».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jenerał Podolskich Ziem przejeżdżał z Wołynia do swoich dóbr polskich, Czy też, gdy dobrze pomnę, na sejm do Warszawy. Po drodze zwiedzał szlachtę, już to dla zabawy, Już dla popularności; wstąpił więc do pana Tadeusza, dziś świętej pamięci, Rejtana, Który był potem naszym nowogrodzkim posłem I w którego ja domu od dzieciństwa wzrosłem. Owóż Rejtan na przyjazd księcia jenerała Zaprosił gości. Liczna szlachta się zebrała, Było teatrum (książę kochał się w teatrze), Fajerwerk dawał Kaszyc, który mieszka w Jatrze, Pan Tyzenhauz tancerzy przysłał, a kapele Ogiński i pan Sołtan, co mieszka w Zdzieńciele. Słowem, dawano huczne nad podziw zabawy W domu, a w lasach wielkie robiono obławy. Wiadomo zaś waszmościom jest, że prawie wszyscy, Ile ich zapamiętać można, Czartoryscy, Choć idą z Jagiellonów krwi, lecz do myślistwa Nie są bardzo pochopni, pewno nie z lenistwa, Lecz z gustów cudzoziemskich; i książę jenerał Częściej do książek niźli do psiarni zazierał I do alkówek damskich częściej niż do lasów.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Mój Hrabio — przerwał Sędzia — po co chcesz koniecznie Wyjeżdżać? Wierz mi, w twoich dobrach siedź bezpiecznie Szlachtę biedną rząd mógłby odrzeć i przechłostać, Ale ty Hrabio pewien jesteś cały zostać; Wiesz, w jakim rządzie żyjesz, jesteś dość bogaty, Wykupisz się od więzień połową intraty».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Jenerale — rzekł Sędzia — po owym zwycięstwie, Prawie wszyscy Dobrzyńscy schronili się w Księstwie; Zapewne do którego weszli legionu». «W istocie — odpowiedział młody Szef szwadronu — Mam w drugiej kompaniji wąsate straszydło, Wachmistrza Dobrzyńskiego, co się zwie Kropidło, A Mazury zowią go litewskim niedźwiedziem. Jeśli Jenerał każe, to go tu przywiedziem». «Jest — rzekł porucznik — kilku innych rodem z Litwy, Jeden żołnierz znajomy pod imieniem Brzytwy I drugi co z tromblonem jeździ na flankiery; Są także w pułku strzelców dwa grenadyjery Dobrzyńscy».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

To powiedziawszy, order wydobył z pokrowca, I zawiesił na skromnym krzyżyku grobowca Uwiązaną w kokardę wstążeczkę czerwoną I krzyż biały gwiaździsty ze złotą koroną; Przeciw słońcu promienie gwiazdy zajaśniały Jako ostatni odbłysk ziemskiej Jacka chwały. Tymczasem lud na klęczkach Anioł Pański mowi, Upraszając o wieczny pokój grzesznikowi; Sędzia obchodzi gości i wiejską gromadę, Wszystkich do Soplicowa wzywa na biesiadę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Pod płotem wąskie, długie, wypukłe pagórki, Bez drzew, krzewów i kwiatów: ogród na ogórki. Pięknie wyrosły; liściem wielkim, rozłożystym, Okryły grzędy jakby kobiercem fałdzistym. Pośrodku szła dziewczyna w bieliznę ubrana, W majowej zieloności tonąc po kolana; Z grzęd zniżając się w bruzdy, zdała się nie stąpać, Ale pływać po liściach, w ich barwie się kąpać. Słomianym kapeluszem osłoniła głowę, Od skroni powiewały dwie wstążki różowe I kilka puklów światłych, rozwitych warkoczy; Na ręku miała koszyk, w dół spuściła oczy, Prawą rękę podniosła niby do chwytania, Jako dziewczę, gdy rybki w kąpieli ugania Bawiące się z jej nóżką, tak ona co chwila Z rękami i koszykiem po owoc się schyla, Który stopą nadtrąci lub dostrzeże okiem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Telimena, znudzona zbyt długimi swary, Chciała wyjść na dziedziniec, lecz szukała pary; Wzięła koszyczek z kołka: «Panowie, jak widzę, Chcecie zostać w pokoju, ja idę na rydze; Kto łaska, proszę za mną» — rzekła, koło głowy Obwijając czerwony szal kaszemirowy; Córeczkę Podkomorstwa wzięła w jedną rękę, A drugą podchyliła do kostek sukienkę. Tadeusz milczkiem za nią na grzyby pośpieszył.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«A czy Sędzia — rzekł Major — żółtą księgę czytał?» «Co to za żółta księga?» pan Sędzia zapytał. «Księga — rzekł Major — lepsza niż wasze statuty, A w niej pisze co słowo: stryczek, Sybir, knuty; Księga ustaw wojennych, teraz w Litwie całéj Ogłoszonych: już pod stół wasze trybunały! Podług ustaw wojennych, za takową psotę, Pójdziecie już to najmniej w sybirną robotę». «Apeluję — rzekł Sędzia — do gubernatora». «Apeluj — rzekł Płut — choćby do Imperatora. Wiesz, że gdy imperator zatwierdza ukazy, Z łaski swej często karę powiększa dwa razy. Apelujcie, ja może wynajdę w potrzebie, Mospanie Sędzio, dobry kruczek i na ciebie. Wszak Jankiel, szpieg, którego już rząd dawno śledzi, Jest twoim domownikiem, w karczmie twojej siedzi. Mogę teraz was wszystkich wziąć w areszt od razu». «Mnie — rzekł Sędzia — brać w areszt? jak śmiesz bez rozkazu?» I przychodziło coraz do żywszego sporu: Gdy nowy gość zajechał na dziedziniec dworu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tu Wojski umilknąwszy prawą rękę wznosił I u Podkomorzego tabakiery prosił; Długo zażywa, kończyć powieści nie raczy, Jak gdyby chciał zaostrzyć ciekawość słuchaczy. Zaczynał wreszcie, kiedy znowu mu przerwano Powieść taką ciekawą, tak pilnie słuchaną! Bo do Sędziego nagle ktoś przysłał człowieka, Donosząc, że z niezwłocznym interesem czeka. Sędzia, dając dobranoc, żegnał całe grono. Natychmiast się po różnych stronach rozpierzchniono: Ci spać do domu, tamci w stodole na sianie; Sędzia szedł podróżnemu dawać posłuchanie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Sędzia mu na to rzecze: «Panie Kapitanie, Żeś człek poczciwy, wiedzą tu wszyscy ziemianie, U których na kwaterach stałeś od lat wielu. Za ten dar nie gniewaj się, dobry przyjacielu: Nie chcieliśmy cię skrzywdzić; te oto dukaty, Śmieliśmy złożyć wiedząc, żeś człek niebogaty».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Owe obłoki ranne, zrazu rozpierzchnione Jak czarne ptaki, lecąc w wyższą nieba stronę, Coraz się zgromadzały. Ledwie słońce zbiegło Z południa, już ich stado pół niebios obiegło Ogromną chmurą. Wiatr ją pędził coraz chyżej, Chmura coraz gęstniała, zwieszała się niżej: Aż, jedną stroną na wpół od niebios oddarta, Ku ziemi wychylona i wszerz rozpostarta, Jak wielki żagiel, biorąc wszystkie wiatry w siebie, Od południa na zachód leciała po niebie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz Telimena z dzikiej młodzieńca postawy Zgadując rozpacz, widząc że pobiegł nad stawy, Chociaż ku niemu takim słusznym gniewem pała, Przelękła się; w istocie dobre serce miała. Żal jej było, że inną śmiał Tadeusz lubić, Chciała go skarać, ale nie myśliła zgubić. Więc puściła się za nim, wznosząc ręce obie, Krzycząc: «Stój! głupstwo! kochaj czy nie! żeń się sobie Czy jedź! tylko stój!» Ale on już szybkim biegiem Wyprzedził ją daleko; już stanął nad brzegiem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Takie były zabawy, spory w one lata Śród cichej wsi litewskiej, kiedy reszta świata We łzach i krwi tonęła; gdy ów mąż, bóg wojny, Otoczon chmurą pułków, tysiącem dział zbrojny, Wprzągłszy w swój rydwan orły złote obok srebrnych, Od puszcz Libijskich łatał do Alpów podniebnych, Ciskając grom po gromie, w Piramidy, w Tabor, W Marengo, w Ulm, w Austerlitz. Zwycięstwo i Zabor Biegły przed nim i za nim. Sława czynów tylu, Brzemienna imionami rycerzy, od Nilu Szła hucząc ku północy, aż u Niemna brzegów Odbiła się, jak od skał, od Moskwy szeregów, Które broniły Litwę murami żelaza Przed wieścią dla Rosyi straszną jak zaraza.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Prusak wciąż wołał, a głos coraz wyżej wznosił; Aż posłuchanie częścią ukłonem wyprosił, Częścią zdobył swą mową krzykliwą i cienką. «I ja chcę bić się — wołał tłukąc się w pierś ręką — Choć kropidła nie noszę, drągiem od wiciny Sprawiłem raz Prusakom czterem dobre chrzciny, Którzy mię po pjanemu chcieli w Preglu topić». «Toś zuch Bartku — rzekł Chrzciciel — dobrze! kropić, kropić!» «Ależ, najsłodszy Jezu! trzeba pierwej wiedzieć Z kim wojna? o co? trzeba to światu powiedzieć — Wołał Prusak — bo jakże lud ruszy za nami? Gdzie pójdzie, kiedy gdzie iść, my nie wiemy sami? Bracia szlachta! Panowie! potrzeba rozsądku! Dobrodzieje! potrzeba ładu i porządku! Chcecie wojny, więc zróbmy konfederacyją; Obmyślmy, gdzie zawiązać i pod laską czyją? Tak było w Wielkopolszcze: widzim rejteradę Niemiecką: cóż my robim? wchodzim tajnie w radę, Uzbrajamy i szlachtę, i włościan gromadę; Gotowi, Dąbrowskiego czekamy rozkazu; Na koniec, hejże na koń! powstajem od razu!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nagle wichry zwarły się, porwały się w poły, Borykają się, kręcą, świszczącymi koły Krążą po stawach, mącą do dna wody w stawach, Wpadły na łąki, świszczą po łozach i trawach. Pryskają łóz gałęzie; lecą traw przekosy Na wiatr jako garściami wyrywane włosy, Zmieszane z kędziorami snopów. Wiatry wyją, Upadają na rolę, tarzają się, ryją, Rwą skiby, robią otwór wichrowi trzeciemu, Który wydarł się z roli jak słup czarnoziemu, Wznosi się, jak ruchoma piramida toczy, Łbem grunt wierci, z nóg piasek sypie gwiazdom w oczy, Co krok wszerz wydyma się, roztwiera ku górze, I ogromną swą trąbą otrębuje burzę. Aż z całym tym chaosem wody i kurzawy, Słomy, liścia, gałęzi, wydartej murawy, Wichry w las uderzyły i po głębiach puszczy Ryknęły jak niedźwiedzie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Uciszyli się wszyscy, ustało strzelanie; Wojska ciekawe patrzą na wodzów spotkanie. Hrabia i Ryków idą, obróceni bokiem, Prawą ręką i prawym grożąc sobie okiem; Wtem lewymi rękami odkrywają głowy I kłaniają się grzecznie (zwyczaj honorowy, Nim przyjdzie do zabójstwa, naprzód się przywitać). Już spotkały się szpady i zaczęły zgrzytać; Rycerze wznosząc nogi, prawymi kolany Przyklękają, w przód i w tył skacząc na przemiany.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Obiadowano ciszej, niż się zwykle zdarza; Nikt nie gadał, pomimo wezwań gospodarza. Strony biorące udział w wielkiej o psów zwadzie, Myśliły o jutrzejszej walce i zakładzie; Myśl wielka zwykle usta do milczenia zmusza. Telimena, mówiąca wciąż do Tadeusza, Musiała ku Hrabiemu nieraz się odwrócić, Nawet na Asesora nieraz okiem rzucić: Tak ptasznik patrzy w sidło, kędy szczygły zwabia, I razem w pastkę wróblą. Tadeusz i Hrabia, Obadwa radzi z siebie, obadwa szczęśliwi, Obaj pełni nadziei, więc niegadatliwi. Hrabia na kwiatek dumne opuszczał wejrzenie, A Tadeusz ukradkiem spozierał w kieszenie, Czy ów kluczyk nie uciekł? Ręką nawet chwytał I kręcił kartkę, której dotąd nie przeczytał. Sędzia Podkomorzemu węgrzyna, szampana Dolewał, służył pilnie, ściskał za kolana, Ale do rozmawiania z nim nie miał ochoty I widać, że czuł jakieś tajemne kłopoty.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Gerwazeńku — rzekł Woźny — po co się tak dąsać? Jestem Woźny, nie moja rzecz sprawę roztrząsać; Wszak wiadomo, że strona Woźnego zaprasza I dyktuje mu, co chce, a Woźny ogłasza. Woźny jest posłem prawa, a posłów nie karzą, Nie wiem tedy, za co mnie trzymacie pod strażą. Wnet akt spiszę, niech mi kto latarkę przyniesie, A tymczasem ogłaszam: bracia, uciszcie się!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Żeby już raz otwarcie był mnie zrekuzował!… Bo znał nasze uczucia… Gdyby nie przyjmował Mych odwiedzin: to kto wie? może bym odjechał, Pogniewał się, połajał, w końcu go zaniechał; Ale on, chytrze dumny, wpadł na koncept nowy: Udawał, że mu nawet nie przyszło do głowy, Żeby ja mógł się starać o związek takowy! A byłem mu potrzebnym: miałem zachowanie U szlachty i lubili mnie wszyscy ziemianie: Więc on niby miłości mojej nie dostrzegał, Przyjmował mnie jak dawniej, a nawet nalegał Abym częściej przyjeżdżał; a ilekroć sami Byliśmy, widząc oczy me przyćmione łzami I pierś zbyt pełną i już wybuchnąć gotową, Chytry starzec, wnet wrzucił obojętne słowo O procesach, sejmikach, łowach…
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Pan Hrabia zachwycony tak cudnym widokiem Stał cicho. Słysząc tętent towarzyszów w dali, Ręką dał znak, ażeby wstrzymać konie; stali. On patrzył z wyciągniętą szyją, jak dziobaty Żuraw z dala od stada gdy odprawia czaty, Stojąc na jednej nodze, z czujnymi oczyma, I by nie zasnąć, kamień w drugiej nodze trzyma.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A na to Zosia rzekła skromnie: «Jestem kobietą, rządy nie należą do mnie, Wszakże pan będziesz mężem; ja do rady młoda, Co pan urządzisz, na to całym sercem zgoda! Jeśli, włość uwalniając, zostaniesz uboższy, To Tadeuszu będziesz sercu memu droższy. O moim rodzie mało wiem i nie dbam o to; Tyle pomnę, że byłam ubogą sierotą, Że od Sopliców byłam za córkę przybrana, W ich domu hodowana i za mąż wydana. Wsi nie lękam się. Jeśli w wielkim mieście żyłam, To dawno, zapomniałam, wieś zawsze lubiłam; I wierz mi, że mnie moje kogutki i kurki Więcej bawiły niźli owe Peterburki. Jeśli czasem tęskniłam do zabaw, do ludzi, To z dzieciństwa; wiem teraz że mnie miasto nudzi; Przekonałam się zimą po krótkim pobycie W Wilnie, że ja na wiejskie urodzona życie: Pośród zabaw tęskniłam znów do Soplicowa. Pracy też nie lękam się, bom młoda i zdrowa, Umiem chodzić około domu, nosić klucze; Gospodarstwa, obaczysz, jak ja się wyuczę!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Sędzia, wąs kręcąc, z gniewem na chłopca spozierał: «To waść tak szczery? takeś mi serce otwierał? Naprzód ów pojedynek, potem znowu miłość I ten wyjazd; oj, jest tu w tym jakaś zawiłość. Już mnie gadano, jużem kroki waści badał! Asan bałamut i trzpiot, asan kłamstwa gadał! A gdzież to asan chodził onegdaj wieczorem, Czego asan jak wyżeł tropił pode dworem? O Tadeuszku! jeśli może asan Zosię Zbałamucił i teraz uciekasz, młokosie, To się waści nie uda! Lubisz czy nie lubisz, Zapowiadam asanu, że Zosię poślubisz; A nie, to bizun — jutro staniesz na kobiercu! I gada mnie o czuciach! o niezmiennym sercu! Łgarz jesteś! pfe! Ja z waści, panie Tadeuszu, Zrobię śledztwo, ja waści jeszcze natrę uszu! Dziś dość miałem kłopotów, aż mnie głowa boli; Ten mi jeszcze spokojnie zasnąć nie dozwoli! Idź mi waść spać!» To mówiąc, drzwi na wściąż otwierał I zawołał Woźnego, żeby go rozbierał.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ja ileż wam winienem, o domowe drzewa! Błahy strzelec, uchodząc szyderstw towarzyszy Za chybioną źwierzynę, ileż w waszej ciszy Upolowałem dumań, gdy w dzikim ostępie, Zapomniawszy o łowach, usiadłem na kępie, A koło mnie srebrzył się tu mech siwobrody, Zlany granatem czarnej, zgniecionej jagody, A tam się czerwieniły wrzosiste pagórki, Strojne w brusznice jakby w koralów paciórki. Wokoło była ciemność; gałęzie u góry Wisiały jak zielone, gęste, niskie chmury; Wicher kędyś nad sklepem szalał nieruchomym, Jękiem, szumami, wyciem, łoskotami, gromem: Dziwny, odurzający hałas! Mnie się zdało, Że tam nad głową morze wiszące szalało.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Właśnie Wojski wymawiał to słowo: *źwierzyny*, Gdy Asesor półgębkiem podszepnął: *dziewczyny*; «Brawo!» krzyknęła młodzież, powstał szmer i śmiechy; Powtarzano z kolei przestrogę Hreczechy, Mianowicie ostatnie słowo; ci *źwierzyny*, A drudzy, w głos śmiejąc się, krzyczeli: *dziewczyny*. Rejent szepnął: *kobiety*, Asesor: *kokiety*, Utkwiwszy w Telimenie oczy jak sztylety.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Dzwon wciąż dzwonił i echem z głębi cichych lasów Odezwało się tysiąc krzyków i hałasów. Odgłos to był szukania i nawoływania, Hasło zakończonego na dziś grzybobrania; Odgłos nie smutny wcale ani pogrzebowy, Jak się Hrabiemu zdało: owszem, obiadowy. Dzwon ten, w każde południe krzyczący z poddasza, Gości i czeladź domu na obiad zaprasza: Tak było w dawnych licznych dworach we zwyczaju I zostało się w domu Sędziego. Więc z gaju Wychodziła gromada, niosąca krobeczki, Koszyki uwiązane końcami chusteczki, Pełne grzybów; a panny w jednym ręku niosły, Jako wachlarz zwiniony, *borowik* rozrosły, W drugim związane razem jakby polne kwiatki, *Opieńki* i rozlicznej barwy *surojadki*. Wojski miał *muchomora*. Z próżnymi przychodzi Rękami Telimena; z nią panicze młodzi.