osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Dąbrowski rzekł do Maćka: «A ty co, kolego? Zdaje się, żeś ty nie rad z przybycia mojego? Milczysz kwaśny? I jakże, serce ci nie skacze, Gdy widzisz orły złote, srebrne? gdy trębacze Pobudkę Kościuszkowską trąbią ci nad uchem? Maćku, myśliłem że ty większym jesteś zuchem! Jeśli szabli nie weźmiesz i na koń nie siędziesz, Przynajmniej z kolegami wesoło pić będziesz Zdrowie Napoleona i Polski nadzieje!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tu śmiech młodzieży mowę Wojskiego zagłuszył. Wstano od stołu, pierwszy Podkomorzy ruszył, Z wieku mu i z urzędu ten zaszczyt należy, Idąc kłaniał się damom, starcom i młodzieży; Za nim szedł kwestarz, Sędzia tuż przy bernardynie. Sędzia u progu rękę dał Podkomorzynie, Tadeusz Telimenie, Asesor Krajczance, A pan Rejent na końcu Wojskiej Hreczeszance.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Przed burzą bywa chwila cicha i ponura, Kiedy, nad głowy ludzi przyleciawszy, chmura Stanie i grożąc twarzą, dech wiatrów zatrzyma, Milczy, obiega ziemię błyskawic oczyma, Znacząc te miejsca, gdzie wnet ciśnie grom po gromie: Tej ciszy chwila była w Soplicowskim domie. Myśliłbyś, że przeczucie nadzwyczajnych zdarzeń Ścięło usta i wzniosło duchy w kraje marzeń.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«A! a! to rzecz nowa! Czy to Tadeuszowi szkodzi, czy nie szkodzi — Rzekła z gniewem — sądź o tym sam waćpan dobrodziéj! Mnie nic do Tadeusza; sami o nim radźcie, Zróbcie go ekonomem lub w karczmie posadźcie, Niech szynkuje lub z lasu niech zwierzynę znosi: Z nim sobie, co zechcecie, zróbcie. Lecz do Zosi? Co waćpaństwu do Zosi? Ja jej ręką rządzę, Ja sama! Że pan Jacek dawał był pieniądze Na wychowanie Zosi, i że jej wyznaczył Małą pensyjkę roczną, więcej przyrzec raczył, Toć jej jeszcze nie kupił. Zresztą, państwo wiecie, I dotąd jeszcze o tym wiadomo na świecie, Że hojność państwa dla nas nie jest bez powodu, Winni coś Soplicowie dla Horeszków rodu». (Tej części mowy Sędzia słuchał z niepojętem Pomieszaniem, żałością i widocznym wstrętem; Jakby lękał się reszty mowy, głowę skłonił, I ręką potakując, mocno się zapłonił.)
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zosia przez okno z krzykiem do alkowy wpadła, I na kolanach ciotki zadyszana siadła; Telimena, całując i głaszcząc pod brodę, Z radością zważa dziecka żywość i urodę (Bo prawdziwie kochała swą wychowanicę). Ale znowu poważnie nastroiła lice, Wstała i przechodząc się wszerz i wzdłuż alkowy, Dzierżąc palec przy ustach, tymi rzekła słowy:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tadeusz, który został w domu, kobiet, bronić Z rozkazu stryja, słysząc że coraz to gorzéj Wre bitwa, wybiegł, za nim wybiegł Podkomorzy, Któremu Tomasz wreszcie przyniósł karabelę; Śpieszy, łączy się z szlachtą i staje na czele. Bieży, broń wzniósłszy, szlachta rusza jego śladem: Jegry przypuściwszy ich, sypnęli kul gradem: Legł Isajewicz, Wilbik, Brzytewka raniony; Za czym wstrzymują szlachtę Robak z jednej strony A z drugiej Maciej. Szlachta ostyga w zapale, Ogląda się, cofa się; widzą to Moskale: Kapitan Ryków myśli ostatni cios zadać, Spędzić szlachtę z dziedzińca i dworem owładać.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem na folwarku nie uszło baczności, Że przed ganek zajechał któryś z nowych gości. Już konie w stajnią wzięto, już im hojnie dano, Jako w porządnym domu, i obrok, i siano: Bo Sędzia nigdy nie chciał, według nowej mody, Odsyłać koni gości Żydom do gospody. Słudzy nie wyszli witać; ale nie myśl wcale, Aby w domu Sędziego służono niedbale: Słudzy czekają, nim się pan Wojski ubierze, Który teraz za domem urządzał wieczerzę. On pana zastępuje i on, w niebytności Pana, zwykł sam przyjmować i zabawiać gości (Daleki krewny pański i przyjaciel domu). Widząc gościa, na folwark dążył po kryjomu, Bo nie mógł wyjść spotykać w tkackim pudermanie; Wdział więc jak mógł najprędzej niedzielne ubranie Nagotowane z rana, bo od rana wiedział, Że u wieczerzy będzie z mnóstwem gości siedział.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W świcie księcia był książę niemiecki Denassów, O którym powiadano, że w libijskiej ziemi Goszcząc, polował niegdyś z królmi murzyńskiemi I tam tygrysa spisą w ręcznym boju zwalił, Z czego się bardzo książę ów Denassów chwalił. U nas zaś polowano na dziki w tę porę; Rejtan zabił ze sztućca ogromną maciorę, Z wielkim niebezpieczeństwem, bo z bliska wypalił. Każdy z nas trafność strzału wydziwiał i chwalił, Tylko Niemiec Denassów obojętnie słuchał Pochwał takich i chodząc, pod nos sobie dmuchał: Że trafny strzał dowodzi tylko śmiałe oko, Biała broń śmiałą rękę; i zaczął szeroko Znowu gadać o swojej Libiji i spisie, O swych królach murzyńskich i o swym tygrysie. Markotno to się stało panu Rejtanowi. Był człek żywy, uderzył po szabli i mówi: »Mości książę! kto patrzy śmiele, walczy śmiele, Warte dziki tygrysów, a spis karabele«. I zaczynali z Niemcem dyskurs nazbyt żwawy. Szczęściem, książę jenerał przerwał te rozprawy, Godząc ich po francusku: co tam gadał, nie wiem, Ale ta zgoda był to popiół nad zarzewiem. Bo Rejtan wziął do serca, okazyi czekał I dobrą sztukę spłatać Niemcowi przyrzekał; Tej sztuki ledwie własnym nie przypłacił zdrowiem, A spłatał ją nazajutrz, jak to wnet opowiem».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Plany Robaka pojął i wykonał cudnie Tadeusz. Stał ukryty za drewnianą studnię; A że trzeźwy i dobrze strzelał z dubeltówki (Mógł trafić do rzuconej w powietrze złotówki), Okropnie razi Moskwę. Starszyznę wybiera; Za pierwszym zaraz strzałem ubił feldfebera, Potem z dwóch rur raz po raz dwóch sierżantów sprząta, Mierzy to po galonach, to w środek trójkąta, Gdzie stał sztab; za czym Ryków gniewa się i dąsa, Tupa nogami, szpady swej rękojeść kąsa: «Majorze Płucie — woła — co to z tego będzie? Wkrótce tu nie zostanie nikt z nas przy komendzie!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tadeusz, widząc że tak płacze i tak błaga Czule, i tylko takiej drobnostki wymaga, Wzruszył się, przejęły go szczery żal i litość, I jeżeliby badał serca swego skrytość, Może by się w tej chwili i sam nie dowiedział, Czyli ją kochał, czy nie, więc żywo powiedział: «Telimeno, bogdaj mnie jasny piorun ubił, Jeśli nie prawda, żem cię, dalbóg, bardzo lubił, Czy kochał. Krótkie z sobą spędziliśmy chwile, Ale one mnie przeszły tak słodko, tak mile, Że będą długo, zawsze myśli mej przytomne, I dalibóg, że nigdy ciebie nie zapomnę».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wojski, cicho siedzący z przymrużonym okiem, Zdawał się pogrążony w dumaniu głębokiem. Dopiero, gdy się Hrabia z Podkomorzym skłócił: I Sędziemu pogroził, Wojski głowę zwrócił, Zażył dwakroć tabaki i przetarł powieki. Chociaż Wojski Sędziemu był krewny daleki, Ale w gościnnym jego domu zamieszkały, O zdrowie przyjaciela był niezmiernie dbały. Przypatrywał się zatem z ciekawością walce; Wyciągnął z lekka na stół rękę, dłoń i palce, Położył nóż na dłoni, trzonkiem do paznokcia Indeksu, a żelazem zwrócony do łokcia; Potem rękę w tył nieco wychyloną kiwał, Niby bawiąc się: lecz się w Hrabiego wpatrywał.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Dalej niebieskiej *Wagi* dwie szale błyskają: Na nich Bóg w dniu stworzenia (starzy powiadają) Ważył z kolei wszystkie planety i ziemię, Nim w przepaściach powietrza osadził ich brzemię; Potem wagi złociste zawiesił na niebie: Z nich to ludzie wag i szal wzór wzięli dla siebie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tu Wojskiemu przerwał krzyk: «Wyczha!» Tuż spod koni Smyknął szarak; już Kusy, już go Sokół goni. Psy wzięto na obławę wiedząc, że z powrotem Na polu łatwo można napotkać się z kotem; Bez smyczy szły przy koniach; gdy kota spostrzegły, Wprzód nim strzelcy poszczuli, już za nim pobiegły. Rejent też i Asesor chcieli końmi natrzeć; Lecz Wojski wstrzymał krzycząc: «Wara! stać i patrzeć! Nikomu krokiem ruszyć z miejsca nie dozwolę; Stąd widzim wszyscy dobrze, zając idzie w pole». W istocie, kot czuł z tyłu myśliwych i psiarnie, Rwał w pole, słuchy wytknął jak dwa różki sarnie, Sam szarzał się nad rolą długi, wyciągnięty, Skoki pod nim sterczały jakby cztery pręty, Rzekłbyś, że ich nie rusza, tylko ziemię trąca Po wierzchu, jak jaskółka wodę całująca. Pył za nim, psy za pyłem; z daleka się zdało, Że zając, psy i charty jedne tworzą ciało: Jakby jakaś przez pole suwała się żmija, Kot jak głowa, pył z tyłu jakby modra szyja, A psami jak podwójnym ogonem wywija.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ileż to razy chciałem serce me otworzyć, I już się nawet przed nim do próśb upokorzyć, Lecz spojrzawszy mu w oczy, spotkawszy wejrzenia Zimne jak lód, wstyd mi było mojego wzruszenia; Śpieszyłem znowu jak najzimniej dyskurować O sprawach, o sejmikach, a nawet żartować!! Wszystko to, prawda, z pychy: żeby nie ubliżyć Imieniowi Sopliców, żeby się nie zniżyć Przed panem prośbą próżną, nie dostać odmowy, Bo jakież by to były między szlachtą mowy, Gdyby wiedziano, że ja Jacek…
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Nic a nic! — Przerwał Konewka — bo to wyrosło z szlachciury, A jak dmie się, phu, phu, phu, jak nos drze do góry! Pamiętacie, prosiłem na córki wesele; Poję, nie chce pić, mówi: »Nie piję tak wiele Jak wy szlachta; wy szlachta ciągniecie jak bąki«. Ot magnat! delikacik z marymonckiej mąki! Nie pił; leliśmy w gardło, krzyczał: »Gwałt się dzieje!« Czekajno, niech no ja mu z Konewki naleję».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Trzasnął słup: już sernica chwieje się i wali Z brzemieniem drzew i serów na trójkąt Moskali. Gniecie, rani, zabija; gdzie stały szeregi, Leżą drwa, trupy, sery białe jako śniegi, Krwią i mózgiem splamione. Trójkąt w sztuki pryska, A już w środku Kropidło grzmi, już Brzytwa błyska, Siecze Rózga, od dworu wpada szlachty tłuszcza, A Hrabia od bram jazdę na rozpierzchłych puszcza.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ruszyli szczwacze z wolna, jeden tuż za drugim; Ale za bramą rzędem rozbiegli się długim. W środku jechali obok Asesor z Rejentem; A choć na siebie czasem patrzyli ze wstrętem, Rozmawiali przyjaźnie, jak ludzie honoru Idąc na rozstrzygnienie śmiertelnego sporu: Nikt ze słów zawziętości ich poznać nie zdoła; Pan Rejent wiódł Kusego, Asesor Sokoła. Z tyłu damy w pojazdach; młodzieńcy, stronami Cwałując tuż przy kołach, gadali z damami.