osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Widzi aśćka, od czasu jak tu u nas gości Tadeuszek, niemało mam niespokojności. Jestem bezdzietny, stary; ten dobry chłopczyna, Wszak to moja na świecie pociecha jedyna, Przyszły dziedzic fortunki mojej. Z łaski nieba, Zostawię mu kęs niezły szlacheckiego chleba; Już mu też czas obmyśleć los, postanowienie; Ale zważaj no, aśćka, moje utrapienie! Wiesz, że pan Jacek, brat mój, Tadeusza ociec, Dziwny człowiek, zamiarów jego trudno dociec, Nie chce wracać do kraju, Bóg wie gdzie się kryje, Nawet nie chce synowi oznajmić, że żyje, A ciągle nim zarządza. Naprzód w legijony Chciał go posyłać; byłem okropnie zmartwiony. Potem zgodził się przecie, by w domu pozostał I żeby się ożenił. Jużbyć żony dostał; Partyję upatrzyłem. Nikt z obywateli Nie wyrówna z imienia ani z parenteli Podkomorzemu; jego starsza córka Anna Jest na wydaniu, piękna i posażna panna; Chciałem zagaić». Na to Telimena zbladła, Złożyła książkę, wstała nieco i usiadła.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na to zadrżał Asesor, puścił z rąk kieliszek, Utopił w Tadeusza wzrok jak bazyliszek. Asesor mniej krzykliwy i mniej był ruchawy Od Rejenta, szczuplejszy i mały z postawy, Lecz straszny na reducie, balu i sejmiku, Bo powiadano o nim: ma żądło w języku; Tak dowcipne żarciki umiał komponować, Iżby je w kalendarzu można wydrukować, Wszystkie złośliwe, ostre. Dawniej człek dostatni, Schedę ojca swojego i majątek bratni Wszystko strwonił na wielkim figurując świecie; Teraz wszedł w służbę rządu, by znaczyć w powiecie. Lubił bardzo myślistwo, już to dla zabawy, Już to że odgłos trąbki i widok obławy Przypominał mu jego lata młodociane, Kiedy miał strzelców licznych i psy zawołane: Teraz mu z całej psiarni dwa charty zostały, I jeszcze z tych jednemu chciano przeczyć chwały! Więc zbliżył się i z wolna gładząc faworyty Rzekł z uśmiechem, a był to uśmiech jadowity: «Chart bez ogona jest jak szlachcic bez urzędu, Ogon też znacznie chartom pomaga do pędu: A pan kusość uważasz za dowód dobroci? Zresztą zdać się możemy na sąd pańskiej cioci. Choć pani Telimena mieszkała w stolicy I bawi się niedawno w naszej okolicy, Lepiej zna się na łowach niż myśliwi młodzi: Tak to nauka sama z latami przychodzi».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jankiel wymknął się milczkiem, oklep. Prusak, równie Niesłuchany, choć jeszcze rozprawiał wymównie, Chciał zmykać: szlachta w pogoń, wołając, że zdradził. Mickiewicz stał z daleka; ni krzyczał, ni radził, Ale z miny poznano, że coś złego knuje: Więc do kordów, i hejże! On się rejteruje, Odcina się, już ranny; przyparty do płotów: Gdy mu skoczył na odsiecz Zan i trzech Czeczotów. Za czym rozjęto szlachtę. Ale w tym rozruchu, Dwóch było ciętych w ręce; ktoś dostał po uchu; Reszta wsiadała na koń. —
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tadeusz, na którego niespodzianie spadał Grom taki, wstał zmieszany, chwilę nic nie gadał, Lecz patrzał na rywala coraz straszniej, srożej… Wtem, wielkim szczęściem, dwakroć kichnął Podkomorzy «Wiwat!» krzyknęli wszyscy; on się wszystkim skłonił I z wolna w tabakierę palcami zadzwonił. Tabakiera ze złota, z brylantów oprawa, A w środku jej był portret króla Stanisława. Ojcu Podkomorzego sam król ją darował, Po ojcu Podkomorzy godnie ją piastował; Gdy w nią dzwonił, znak dawał, że miał głos zabierać. Umilkli wszyscy i ust nie śmieli otwierać. On rzekł: «Wielmożni szlachta bracia dobrodzieje, Forum myśliwskim tylko są łąki i knieje; Więc ja w domu podobnych spraw nie decyduję, I posiedzenie nasze na jutro solwuję, I dalszych replik stronom dzisiaj nie dozwolę. Woźny! odwołaj sprawę, na jutro na pole. Jutro i Hrabia z całym myślistwem tu zjedzie, I waszeć z nami ruszysz, Sędzio mój sąsiedzie, I pani Telimena, i panny, i panie, Słowem, zrobim na urząd wielkie polowanie; I Wojski towarzystwa nam też nie odmówi». To mówiąc, tabakierę podawał starcowi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na dole jak ruiny miast: tu wywrót dębu Wysterka z ziemi na kształt ogromnego zrębu; Na nim oparte, jak ścian i kolumn obłamy, Tam gałęziste kłody, tu wpół zgniłe tramy Ogrodzone parkanem traw. W środek tarasu Zajrzeć straszno, tam siedzą gospodarze lasu, Dziki, niedźwiedzie, wilki; u wrót leżą kości Na pół zgryzione jakichś nieostrożnych gości. Czasem wymkną się w górę przez trawy zielenie, Jakby dwa wodotryski, dwa rogi jelenie, I mignie między drzewa źwierz żółtawym pasem, Jak promień, kiedy wpadłszy gaśnie między lasem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na koniec z trzaskiem sali drzwi na wściąż otwarto. Wchodzi pan Wojski w czapce i z głową zadartą, Nie wita się i miejsca za stołem nie bierze: Bo Wojski występuje w nowym charakterze Marszałka dworu. Laskę ma na znak urzędu I tą laską z kolei jako mistrz obrzędu, Wskazuje wszystkim miejsca i gości usadza. Naprzód, jako najpierwsza województwa władza, Podkomorzy-Marszałek wziął miejsce zaszczytne: Ze słoniowym poręczem krzesło aksamitne; Obok na prawej stronie jenerał Dąbrowski, Na lewej siadł Kniaziewicz, Pac i Małachowski; Śród nich Podkomorzyna, dalej inne panie, Oficerowie, pany, szlachta i ziemianie, Mężczyźni i kobiety, na przemian po parze, Usiadają porządkiem, gdzie Wojski ukaże.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jakoż zdała się szukać samotności, ciszy. Oddalała się z wolna od swych towarzyszy, I szła lasem na wzgórek pochyło wyniosły, Ocieniony, bo drzewa gęściej na nim rosły. W środku szarzał się kamień; strumień spod kamienia Szumiał, tryskał i zaraz, jakby szukał cienia, Chował się między gęste i wysokie zioła, Które wodą pojone bujały dokoła; Tam ów bystry swawolnik, spowijany w trawy I liściem podesłany, bez ruchu, bez wrzawy, Niewidzialny i ledwie dosłyszany szepce, Jako dziecię krzykliwe złożone w kolebce, Gdy matka nad nim zwiąże firanki majowe I liścia makowego nasypie pod głowę. Miejsce piękne i ciche: tu się często schrania Telimena, zowiąc je *Świątynią dumania*.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Komenda — przerwał Chrzciciel — dobra ku paradzie; U nas była komenda w kowieńskiej brygadzie Krótka a węzłowata: strasz, sam się nie strachaj; Bij, nie daj się; postępuj często, gęsto machaj: Szach, mach!» «To — pisnął Brzytwa — to mi regulament! Po co tu pisać akta, po co psuć atrament? Konfederacji trzeba? o to cała sprzeczka? Jest Marszałek nasz Maciej, a laska Rózeczka». «Niech żyje — krzyknął Chrzciciel — Kurek na Kościele!» Szlachta odpowiedziała. «Wiwant Kropiciele!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W tej części sadu rosły tu i ówdzie wiśnie, Śród nich zboże w gatunkach zmieszanych umyślnie: Pszenica, kukuruza, bób, jęczmień wąsaty, Proso, groszek, a nawet krzewiny i kwiaty. Domowemu to ptactwu taki ochmistrzyni Wymyśliła ogródek: sławna gospodyni, Zwała się Kokosznicka, z domu Jendykowi- czówna. Jej wynalazek epokę stanowi W domowym gospodarstwie; dziś powszechnie znany, Lecz w owych czasach jeszcze za nowość podany, Przyjęty pod sekretem od niewielu osób, Nim go wydał kalendarz, pod tytułem: Sposób Na jastrzębie i kanie, albo nowy środek Wychowywania drobiu — był to ów ogrodek.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ostatni raz wojował, poszedłszy z Ogińskim Do Wilna, gdzie służyli oba pod Jasińskim, I tam z *Rózeczką* cudów dokazał odwagi. Wiadomo, że sam jeden skoczył z wałów Pragi Bronić pana Pocieja, który odbieżany Na placu boju, dostał dwadzieścia trzy rany. Myślano długo w Litwie, że obu zabito: Wrócili oba, każdy pokłuty jak sito. Pan Pociej, zacny człowiek, chciał zaraz po wojnie Obrońcę Dobrzyńskiego wynagrodzić hojnie; Dawał mu folwark pięciu dymów w dożywocie I wyznaczył mu rocznie tysiąc złotych w złocie. Lecz Dobrzyński odpisał: «Niech Pociej Macieja A nie Maciej Pocieja ma za dobrodzieja». Odmówił więc folwarku i nie przyjął płacy; Sam wróciwszy do domu, żył z własnej rąk pracy, Sprawując ule dla pszczół, lekarstwa dla bydła, Szląc na targ kuropatwy, które łowił w sidła I polując na źwierza.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nad murawą czerwone połyskają buty, Bije blask z karabeli, świeci się pas suty, A on stąpa powoli, niby od niechcenia: Ale z każdego kroku, z każdego ruszenia, Można tancerza czucia i myśli wyczytać. Oto stanął, jak gdyby chciał swą damę pytać, Pochyla ku niej głowę, chce szepnąć do ucha; Dama głowę odwraca, wstydzi się, nie słucha; On zdjął konfederatkę, kłania się pokornie, Dama raczyła spójrzeć, lecz milczy upornie; On krok zwalnia, oczyma jej spojrzenia śledzi, I zaśmiał się na koniec; rad z jej odpowiedzi Stąpa prędzej, pogląda na rywalów z góry, I swą konfederatkę z czaplinymi pióry To na czole zawiesza, to nad czołem wstrząsa, Aż włożył ją na bakier i pokręcił wąsa. Idzie; wszyscy zazdroszczą, biegą w jego ślady, On by rad ze swą damą wymknąć się z gromady: Czasem staje na miejscu, rękę grzecznie wznosi I żeby mimo przeszli, pokornie ich prosi; Czasem zamyśla zręcznie na bok się uchylić, Odmienia drogę, rad by towarzyszów zmylić, Lecz go szybkimi kroki ścigają natręty, I zewsząd obwijają tanecznymi skręty; Więc gniewa się, prawicę na rękojeść składa, Jakby rzekł: «Nie dbam o was, zazdrośnikom biada!» Zwraca się z dumą w czole i z wyzwaniem w oku, Prosto w tłum; tłum tancerzy nie śmie dostać w kroku, Ustępują mu z drogi, — i zmieniwszy szyki, Puszczają się znów za nim. —
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Wiwat Hrabia! — krzyknęli — z nim żyć i umierać!» Szlachta zaczęła z chaty przez okna wyzierać, I za Klucznikiem coraz ku drzwiom się napierać. Klucznik wyszedł, a za nim tłum przeze drzwi runął, Maciek resztę wypędził, drzwi zamknął, zasunął, I przez okno wyjrzawszy, raz jeszcze rzekł: «Głupi!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Bydło, zwykle do domu powracać leniwe, Teraz zbiega się tłumnie, pasterzy nie czeka I opuszczając strawę do domu ucieka. Buhaj racicą ziemię kopie, orze rogiem, I całą trzodę straszy ryczeniem złowrogiem; Krowa coraz ku niebu wznosi wielkie oko, Usta z dziwu otwiera i wzdycha głęboko; A wieprz marudzi w tyle, dąsa się i zgrzyta, I snopy zboża kradnie i na zapas chwyta.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tylko kapral Dobrzyński Sak ani kapeli Nie słucha, ani tańczy, ani się weseli. Ręce w tył założywszy, stoi zły, ponury, Wspomina swe dawniejsze do Zosi konkury; Jak lubił dla niej nosić kwiaty, pleść koszyczki, Wybierać gniazda ptasie, robić zauszniczki. Niewdzięczna! Chociaż tyle pięknych darów strwonił, Choć przed nim uciekała, choć mu ojciec bronił: On jeszcze! ile razy na parkanie siadał, By ją dojrzeć przez okna, w konopie się wkradał, Żeby patrzeć, jak ona pleła swe ogródki, Rwała ogórki albo karmiła kogutki! Niewdzięczna! Spuścił głowę i na koniec świsnął Mazurka; potem kaszkiet na uszy nacisnął I szedł w obóz, gdzie stała przy armatach warta; Tam dla rozerwania się zaczął grać w drużbarta Z wiarusami, kielichem osładzając żałość. Taka była dla Zosi Dobrzyńskiego stałość.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Dziś mało go słuchano, nie zważano wcale Na *Sito*, ni na *Smoka*, ani też na *Szale*. Dziś oczy i myśl wszystkich pociąga do siebie Nowy gość dostrzeżony niedawno na niebie: Był to kometa pierwszej wielkości i mocy. Zjawił się na zachodzie, leciał ku północy; Krwawym okiem z ukosa na rydwan spoziera, Jakby chciał zająć puste miejsce Lucypera, Warkocz długi w tył rzucił i część nieba trzecią Obwinął nim, gwiazd krocie zagarnął jak siecią I ciągnie je za sobą, a sam wyżej głową Mierzy, na północ, prosto w gwiazdę biegunową.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz Podkomorzy siedział na przyzbie przed domem. Przerwał rozmowę gości; znać, że głos zabiera: Błysnęła przy księżycu wielka tabakiera (Cała z szczerego złota, z brylantów oprawa, We środku, za szkłem, portret króla Stanisława); Zadzwonił w nią palcami, zażył i rzekł: «Panie Tadeuszu, waścine o gwiazdach gadanie Jest tylko echem tego, co słyszałeś w szkole. Ja o cudzie prostaków poradzić się wolę. I ja astronomii słuchałem dwa lata W Wilnie, gdzie Puzynina, mądra i bogata Pani, oddała dochód z wioski dwiestu chłopów Na zakupienie różnych szkieł i teleskopów. Ksiądz Poczobut, człek sławny, był obserwatorem I całej Akademii naonczas Rektorem; Przecież w końcu katedrę i teleskop rzucił, Do klasztoru, do cichej celi swej powrócił I tam umarł przykładnie. Znam się też z Śniadeckim, Który jest mądrym bardzo człekiem, chociaż świeckim. Owóż astronomowie planetę, kometę, Uważają tak jako mieszczanie karetę; Wiedzą, czyli zajeżdża przed króla stolicę, Czyli z rogatek miejskich rusza za granicę; Lecz kto w niej jechał? po co? co z królem rozmawiał? Czy król posła z pokojem czy z wojną wyprawiał? O to ani pytają. Pomnę za mych czasów, Gdy Branecki karetą swą ruszył do Jassów I za tą niepoczciwą pociągnął karetą Ogon Targowiczanów, jak za tą kometą; Lud prosty, choć w publiczne nie mieszał się rady, Zgadnął zaraz, że ogon ów jest wróżbą zdrady. Słychać, że lud dał imię miotły tej komecie I powiada, że ona milijon wymiecie».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Panie Rębajło — rzekł ksiądz — już mię nie zatrwożą Gniewy ludzkie, bo jestem już pod ręką Bożą. Zaklinam cię na imię Tego, co świat zbawił I na krzyżu zabójcom swoim błogosławił, I przyjął prośbę łotra: byś się udobruchał I to, co mam powiedzieć, cierpliwie wysłuchał. Sam przyznałem się: muszę dla ulgi sumienia Pozyskać, a przynajmniej prosić przebaczenia: Posłuchaj mej spowiedzi; potem zrobisz sobie Ze mną, co zechcesz». I tu złożył ręce obie Jak do pacierza. Klucznik cofnął się zdumiony, Uderzał ręką w czoło i ruszał ramiony.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ta przerwa rozmów trwała już minut ze cztery. Tymczasem, w końcu stoła, naprzód ciche szmery, A potem się zaczęły wpół głośne rozmowy; Mężczyźni rozsądzali swe dzisiejsze łowy. Asesora z Rejentem wzmogła się uparta Coraz głośniejsza kłótnia o kusego charta, Którego posiadaniem pan Rejent się szczycił I utrzymywał, że on zająca pochwycił; Asesor zaś dowodził na złość Rejentowi, Że ta chwała należy chartu Sokołowi. Pytano zdania innych; więc wszyscy dokoła Brali stronę Kusego albo też Sokoła, Ci jak znawcy, ci znowu jak naoczne świadki. Sędzia na drugim końcu do nowej sąsiadki Rzekł półgłosem: «Przepraszam, musieliśmy siadać, Nie podobna wieczerzy na później odkładać: Goście głodni, chodzili daleko na pole; Myśliłem, że dziś z nami nie będziesz przy stole». To rzekłszy, z Podkomorzym przy pełnym kielichu O politycznych sprawach rozmawiał po cichu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Pomniki nasze! ileż co rok was pożera Kupiecka lub rządowa, moskiewska siekiera! Nie zostawia przytułku ni leśnym śpiewakom, Ni wieszczom, którym cień wasz tak miły jak ptakom. Wszak lipa czarnoleska, na głos Jana czuła, Tyle rymów natchnęła! Wszak ów dąb gaduła Kozackiemu wieszczowi tyle cudów śpiewa!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Już goście zgromadzeni w wielkiej zamku sali, Czekając uczty, wkoło stołu rozmawiali, Gdy pan Sędzia w mundurze wojewódzkim wchodzi I pana Tadeusza z Zofią przywodzi. Tadeusz lewą dłonią dotykając głowy, Pozdrowił swych dowódców przez ukłon wojskowy; Zofija z opuszczonym ku ziemi wejrzeniem, Zapłoniwszy się, gości witała dygnieniem (Od Telimeny pięknie dygać wyuczona). Miała wianek na głowie jako narzeczona, Zresztą ubiór ten samy, w jakim dziś w kaplicy Składała snop wiosenny dla Boga Rodzicy. Użęła znów dla gości nowy snopek ziela; Jedną ręką zeń kwiaty i trawy rozdziela, Drugą swój sierp błyszczący poprawia na głowie. Brali ziółka, całując jej ręce, wodzowie; Zosia znowu dygała w kolej zapłoniona.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ale Zosia ciekawa z głębiny alkowy Śledziła przez szczelinę tajemne rozmowy; Słyszała, jak Tadeusz po prostu i śmiało Opowiedział swą miłość — serce w niej zadrżało — I widziała tych wielkich dwoje łez w źrenicach. Choć dojść nie mogła wątku w jego tajemnicach: Dlaczego ją pokochał? dlaczego porzuca? Gdzie odjeżdża? przecież ją ten odjazd zasmuca. Pierwszy raz posłyszała w życiu z ust młodziana Dziwną i wielką nowość: że była kochana. Biegła więc, gdzie stał mały domowy ołtarzyk, Wyjęła zeń obrazek i relikwijarzyk; Na obrazku tym była święta Genowefa, A w relikwiji suknia świętego Józefa, Oblubieńca, patrona zaręczonej młodzi; I z tymi świętościami do pokoju wchodzi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Była wieść, że zająca tego Wojski w domu Wyhodował i w ogród puścił po kryjomu, Ażeby szczwaczów zgodzić zbyt łatwą zdobyczą. Staruszek tak swą sztukę zrobił tajemniczo, Że oszukał zupełnie całe Soplicowo. Kuchcik w lat kilka później szepnął o tym słowo, Chcąc Assesora skłócić z Rejentem na nowo; Ale próżno krzywdzące chartów wieści szerzył: Wojski zaprzeczył i nikt kuchcie nie uwierzył.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

O, gdybym kiedyś dożył tej pociechy, Żeby te księgi zbłądziły pod strzechy; Żeby wieśniaczki kręcąc kołowrotki, Gdy odśpiewają ulubione zwrotki O tej dziewczynie, co tak grać lubiła, Że przy skrzypeczkach gąski pogubiła, O tej sierocie, co piękna jak zorze, Zaganiać ptastwo szła w wieczornej porze: Gdyby też wzięły wieśniaczki do ręki Te księgi proste jako ich piosenki!…
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wtem, gałąź wstrząsła się trącona, I pomiędzy jarzębin rozsunione grona Kraśniejsze od jarzębin zajaśniały lica: To jagód lub orzechów zbieraczka, dziewica. W krobeczce z prostej kory podaje zebrane Bruśnice świeże jako jej usta rumiane. Obok młodzieniec idzie, leszczynę nagina: Chwyta w lot migające orzechy dziewczyna.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

On pierwszy zgodził kłótnie, często nawet krwawe, Między dwiema karczmami: obie wziął w dzierżawę; Szanowali go równie i starzy stronnicy Horeszkowscy, i słudzy Sędziego Soplicy. On sam powagę umiał utrzymać nad groźnym Klucznikiem horeszkowskim i kłótliwym Woźnym; Przed Jankielem tłumili dawne swe urazy Gerwazy, groźny ręką, językiem Protazy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

I to wiadomo także u starych Litwinów, (A wiadomość tę pono wzięli od rabinów) Że ów zodyjakowy *Smok* długi i gruby, Który gwiaździste wije po niebie przeguby, Którego mylnie wężem chrzczą astronomowie, Jest nie wężem, lecz rybą: *Lewiatan* się zowie. Przed czasy mieszkał w morzach, ale po potopie Zdechł z niedostatku wody; więc na niebios stropie, Tak dla osobliwości jako dla pamiątki, Anieli zawiesili jego martwe szczątki. Podobnie pleban Mirski zawiesił w kościele Wykopane olbrzymów żebra i piszczele.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Tańczyć! — zawołał Robak — gdy wychylę flaszę, To i ja, choć ksiądz, habit czasami podkaszę I potańczę mazurka! Ale wiesz, Majorze, My tu pijem, a jegry tam zmarzną na dworze? Hulać to hulać! Sędzio, daj beczkę siwuchy: Major pozwoli, niechaj piją jegry zuchy!» «Prosiłbym — rzecze Major — lecz w tym nie ma musu». «Daj Sędzio — szepnął Robak — beczkę spirytusu». I tak, kiedy we dworze sztab wesoły łyka, Za domem zaczęła się w wojsku pijatyka.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ledwie mają czas goście darów lata użyć; Darmo proszą Wojskiego, żeby je przedłużyć: Już serwis, jak planeta koniecznym obrotem, Zmienia porę, już zboża malowane złotem, Nabrawszy ciepła w izbie powoli topnieją, Już trawy pożółkniały, liścia czerwienieją, Sypią się: rzekłbyś, iż wiatr jesienny powiewa; Na koniec owe chwilą przedtem strojne drzewa, Teraz, jakby odarte od wichrów i szronu, Stoją nagie: były to laski cynamonu, Lub udające sosnę gałązki wawrzynu, Odziane zamiast kolców ziarenkami kminu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Było to osobliwsze szczęście dla Sopliców, Że Hrabia, mając lepsze konie od szlachciców I chcąc spotkać się pierwszy, zostawił ich w tyle I biegł przed resztą jazdy, przynajmniej o milę, Ze swym dżokejstwem, które posłuszne i karne, Stanowiło niejako wojsko regularne; Gdy inna szlachta była, zwyczajem powstania, Burzliwa i niezmiernie skora do wieszania.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Grzybów było w bród. Chłopcy biorą krasnolice, Tyle w pieśniach litewskich sławione *lisice*, Co są godłem panieństwa: bo czerw ich nie zjada, I dziwna, żaden owad na nich nie usiada. Panienki za wysmukłym gonią *borowikiem*, Którego pieśń nazywa grzybów pułkownikiem. Wszyscy dybią na *rydza*; ten wzrostem skromniejszy I mniej sławny w piosenkach, za to najsmaczniejszy, Czy świeży, czy solony, czy jesiennej pory, Czy zimą. Ale Wojski zbierał *muchomory*.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ale Sędzia zatrzymał w izbie Tadeusza I rzekł do księdza: «Czas już, żebym ci powiedział To, o czymem z pewnością wczoraj się dowiedział: Że nasz Tadeusz szczerze zakochany w Zosi. Niechajże przed odjazdem o rękę jej prosi. Mówiłem z Telimeną, już nam nie przeszkadza, Zosia także się z wolą opiekunów zgadza. Jeśli dziś ślubem pary nie możem uwieńczyć, Toć by ich, panie bracie, przynajmniej zaręczyć Przed odjazdem; bo serce młode i podróżne, Wiesz dobrze, jako miewa tentacyje różne; A wszakże, kiedy okiem rzuci na pierścionek I przypomni młodzieniec, że już jest małżonek, Zaraz w nim obcych pokus ostyga gorączka. Wierzaj mi, wielką siłę ma ślubna obrączka.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wtem do Podkomorzego skoczą przyjaciele; Sędzia porwał mu rękę: «Stój pan, to rzecz nasza, Mnie tu naprzód wyzwano. Protazy, pałasza! Puszczę go w taniec jako niedźwiadka na kiju». Lecz Tadeusz Sędziego wstrzymał: «Panie stryju, Wielmożny Podkomorzy, czyż się państwu godzi Wdawać się z tym fircykiem; czy tu nie ma młodzi? Na mnie to zdajcie: ja go należycie skarcę. A waszeć, panie śmiałku, co wyzywasz starce, Obaczym, czyli jesteś tak strasznym rycerzem: Rozprawimy się jutro, plac i broń wybierzem; Dziś uchodź, pókiś cały».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Gdy okiem wkoło rzuca, postrzega: to ona! Telimena, samotna, w myślach pogrążona, Od wczorajszej postacią i strojem odmienna, W bieliźnie, na kamieniu, sama jak kamienna; Twarz schyloną w otwarte utuliła dłonie, Choć nie słyszysz szlochania, znać, że we łzach tonie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Kropiciel wolny, oczy obraca dokoła, Ręce wyciąga, broni szuka, broni woła; Tymczasem grzmi pięściami, stojąc; mocno w kroku, I pilnując się z bliska Gerwazego boku, Aż Saka, syna swego, postrzega w natłoku. Sak prawą ręką szturmak wymierza, a lewą Ciągnie za sobą długie sążniowate drzewo, Uzbrojone w krzemienie i guzy, i sęki (Nikt by go nie podźwignął prócz Chrzciciela ręki). Chrzciciel, gdy miłą broń swą, swe Kropidło zoczył, Chwycił je, ucałował, z radości podskoczył, Zakręcił je nad głową i zaraz ubroczył.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jenerał wpół śmiejąc się, a na wpół wzruszony: «Kolego — rzekł — jeżeli ustąpisz mnie żony I dziecka, to zostaniesz przez resztę żywota Bardzo samotny, stary, wdowiec i sierota! Powiedz, czym ci ten drogi dar mam wynagrodzić I czym twoje sieroctwo i wdowstwo osłodzić?» «Czy ja Cybulski? — rzecze na to Klucznik z żalem — Co żonę przegrał, grając w mariasza z Moskalem, Jak o tym pieśń powiada. Ja mam dosyć na tem, Że mój Scyzoryk jeszcze zabłyśnie przed światem W takim ręku! Niech tylko jenerał pamięta, Aby tasiemka była długa, rozciągnięta, Bo to długie; a zawsze od lewego ucha Ciąć oburącz, to przetniesz od głowy do brzucha».