osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Właśnie staruszek chodził po samotnym dworze, Nucąc piosenkę: *Kiedy ranne wstają zorze*, Rad, że się wypogadza. Mgła nie szła do góry, Jak się dziać zwykło, kiedy zbierają się chmury, Ale coraz spadała. Wiatr rozwinął dłonie I mgłę muskał, wygładzał, rozścielał na błonie; Tymczasem słonko z góry tysiącem promieni Tło przetyka, pośrebrza, wyzłaca, rumieni. Jak para mistrzów w Słucku lity pas wyrabia: Dziewica siedząc w dole krośny ujedwabia I tło ręką wygładza, tymczasem tkacz z góry Zrzuca jej nitki srebra, złota i purpury, Tworząc barwy i kwiaty: tak dziś ziemię całą Wiatr tumanami osnuł, a słońce dzierzgało.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem weszła druga para narzeczona: Asesor, niegdyś cara, dziś Napoleona Wierny sługa; żandarmów oddział miał w komendzie, A choć ledwie dwadzieścia godzin był w urzędzie, Już włożył mundur siny z polskimi wyłogi I ciągnął krzywą szablę i dzwonił w ostrogi. Obok poważnym krokiem szła jego kochanka Ubrana bardzo strojnie, Tekla Hreczeszanka; Bo Asesor już dawno Telimenę rzucił, I aby tę kokietkę tym mocniej zasmucił, Ku Wojszczance afekty serdeczne obrócił. Panna nie nadto młoda, już pono półwieczna, Lecz gospodyni dobra, osoba stateczna I posażna: bo oprócz swej dziedzicznej wioski Sumką z daru Sędziego powiększała wnioski.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zaiste, okolica była malownicza! Dwa stawy pochyliły ku sobie oblicza Jako para kochanków: prawy staw miał wody Gładkie i czyste jako dziewicze jagody; Lewy, ciemniejszy nieco, jako twarz młodziana Smagława i już męskim puchem osypana. Prawy złocistym piaskiem połyskał się wkoło, Jak gdyby włosem jasnym; a lewego czoło Najeżone łozami, wierzbami czubate; Oba stawy ubrane w zieloności szatę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Poznał ją zaraz Hrabia. Z zadziwienia blady Wstał od stołu i szukał koło siebie szpady: «I tyżeś to! — zawołał — czy mnie oczy łudzą? Ty? w obecności mojej ściskasz rękę cudzą? O niewierna istoto, o duszo zmiennicza! I nie skryjesz ze wstydu pod ziemię oblicza? Takeś twojej tak świeżej niepomna przysięgi? O łatwowierny! po cóż nosiłem te wstęgi! Lecz biada rywalowi, co mię tak znieważa! Po moim chyba trupie pójdzie do ołtarza!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Rówienniki litewskich wielkich kniaziów, drzewa Białowieży, Świtezi, Ponar, Kuszelewa! Których cień spadał niegdyś na koronne głowy Groźnego Witenesa, wielkiego Mindowy, I Giedymina, kiedy na Ponarskiej Górze, Przy ognisku myśliwskim, na niedźwiedziej skórze Leżał, słuchając pieśni mądrego Lizdejki, A Wilii widokiem i szumem Wilejki Ukołysany, marzył o wilku żelaznym, i zbudzony, za bogów rozkazem wyraźnym Zbudował miasto Wilno, które w lasach siedzi Jak wilk pośrodku żubrów, dzików i niedźwiedzi. Z tego to miasta Wilna, jak z rzymskiej wilczycy, Wyszedł Kiejstut i Olgierd, i Olgierdowicy, Równie myśliwi wielcy jak sławni rycerze, Czyli wroga ścigali, czyli dzikie źwierzę. Sen myśliwski nam odkrył tajnie przyszłych czasów: Że Litwie trzeba zawsze żelaza i lasów.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Cała pomni okolica, Co tu zbroił nieboszczyk pan Jacek Soplica: Ale kiedy o grzechach jego wszyscy wiecie, Czas i zasługi jego ogłosić na świecie. Obecni tu są naszych wojsk jenerałowie, Od których usłyszałem wszystko, co wam mówię. Ten Jacek nie był umarł (jak głoszono) w Rzymie, Tylko odmienił życie dawne, stan i imię, A wszystkie przeciw Bogu i Ojczyźnie winy Zgładził przez żywot święty i przez wielkie czyny.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Oby tylko równie Bóg przebaczyć raczył! — Przerwał Klucznik — jeżeli masz przyjąć wijatyk, Księże Jacku: toć ja nie luter, nie syzmatyk! Kto umierającego smuci, wiem, że grzeszy. Powiem tobie coś, pewnie to ciebie pocieszy. Kiedy nieboszczyk Pan mój upadał zraniony, A ja klęcząc nad jego piersią pochylony I miecz maczając w ranę, zemstę zaprzysiągnął, Pan głowę wstrząsnął, rękę ku bramie wyciągnął W stronę, gdzie stałeś, i krzyż w powietrzu naznaczył; Mówić nie mógł, lecz dał znak, że zbójcy przebaczył. Ja też pojąłem: ale tak się z gniewu wściekłem, Że o tym krzyżu nigdy i słowa nie rzekłem».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Proszę o głos!» zawołał pan komisarz z Klecka, Człowiek młody, przystojny, ubrany z niemiecka. Zwał się Buchman, lecz Polak był, w Polsce się rodził; Nie wiedzieć pewnie, czyli ze szlachty pochodził, Lecz o to nie pytano; i wszyscy Buchmana Szacowali, iż służył u wielkiego pana, Był dobry patryjota i pełen nauki, Z ksiąg obcych wyuczył się gospodarstwa sztuki, I dóbr administracją prowadził porządnie; O polityce także wnioskował rozsądnie, Pięknie pisać i gładko umiał się wysławiać. Zatem umilkli wszyscy, kiedy jął rozprawiać: «Proszę o głos!» powtórzył, po dwakroć odchrząknął, Ukłonił się i usty dźwięcznymi tak brząknął:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wezwano pokojowę i służącą dziewkę, W naczynie srebrne wody wylano konewkę. Zosia, jak wróbel w piasku, trzepioce się, myje Z pomocą sługi ręce, oblicze i szyję. Telimena otwiera petersburskie składy, Dobywa flaszki perfum, słoiki pomady, Pokrapia Zosię wkoło wyborną perfumą, (Woń napełniła izbę) włos namaszcza gumą. Zosia kładnie pończoszki białe, ażurowe, I trzewiki warszawskie białe, atłasowe. Tymczasem pokojowa sznurowała stanik, Potem rzuciła na gors pannie pudermanik; Zaczęto przypieczone zbierać papiloty, Pukle, że nazbyt krótkie, uwito w dwa sploty, Zostawując na czole i skroniach włos gładki; Pokojowa zaś świeżo zebrane bławatki Uwiązawszy w plecionkę daje Telimenie, Ta ją do głowy Zosi przyszpila uczenie, Z prawej strony na lewo: kwiat od bladych włosów Odbijał bardzo pięknie, jak od zboża kłosów! Zdjęto puderman, całe ubranie gotowe. Zosia białą sukienkę wrzuciła przez głowę, Chusteczkę batystową białą w ręku zwija, I tak cała wygląda biała jak lilija.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Natenczas Wojski chwycił na taśmie przypięty Swój róg bawoli, długi, cętkowany, kręty Jak wąż boa, oburącz do ust go przycisnął, Wzdął policzki jak banię, w oczach krwią zabłysnął, Zasunął wpół powieki, wciągnął w głąb pół brzucha I do płuc wysłał z niego cały zapas ducha, I zagrał: róg jak wicher wirowatym dechem, Niesie w puszczę muzykę i podwaja echem. Umilkli strzelcy, stali szczwacze zadziwieni Mocą, czystością, dziwną harmoniją pieni. Starzec cały kunszt, którym niegdyś w lasach słynął, Jeszcze raz przed uszami myśliwców rozwinął; Napełnił wnet, ożywił knieje i dąbrowy, Jakby psiarnię w nie wpuścił i rozpoczął łowy. Bo w graniu była łowów historyja krótka: Zrazu odzew dźwięczący, rześki — to pobudka; Potem jęki po jękach skomlą — to psów granie; A gdzieniegdzie ton twardszy jak grzmot — to strzelanie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Z nich dwa strugi, jak ręce związane pospołu, Ściskają się. Strug dalej upada do dołu; Upada, lecz nie ginie, bo w rowu ciemnotę Unosi na swych falach księżyca pozłotę; Woda warstami spada, a na każdej warście Połyskają się blasku miesięcznego garście, Światło w rowie na drobne drzazgi się roztrąca, Chwyta je i w głąb niesie toń uciekająca, A z góry znów garściami spada blask miesiąca. Myślałbyś, że u stawu siedzi Świtezianka, Jedną ręką zdrój leje z bezdennego dzbanka, A drugą ręką w wodę dla zabawki miota Brane z fartuszka garście zaklętego złota.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hrabia zsiadł z konia, sługi odprawił do domu, A sam ku ogrodowi ruszył po kryjomu. Dobiegł wkrótce parkanu, znalazł w nim otwory I wcisnął się po cichu, jak wilk do obory. Nieszczęściem, trącił krzaki suchego agrestu: Ogrodniczka, jak gdyby zlękła się szelestu, Oglądała się wkoło, lecz nic nie spostrzegła; Przecież ku drugiej stronie ogrodu pobiegła. A Hrabia bokiem, między wielkie końskie szczawie, Między liście łopuchu, na rękach, po trawie, Skacząc jak żaba, cicho przyczołgał się blisko, Wytknął głowę i ujrzał cudne widowisko.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zaczął ją puszczyk, jęcząc na poddaszu dworu; Szepnęły wiotkim skrzydłem nietoperze, lecą Pod dom, gdzie szyby okien, twarze ludzi świecą; Bliżej zaś nietoperzów siostrzyczki, ćmy, rojem Wiją się przywabione białym kobiet strojem; Mianowicie przykrzą się Zosi, bijąc w lice I w jasne oczki, które biorą za dwie świéce. Na powietrzu owadów wielki krąg się zbiera, Kręci się, grając jako harmoniki sfera; Ucho Zosi rozróżnia wśród tysiąca gwarów Akord muszek i półton fałszywy komarów.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Już wschodził uroczysty dzień *Najświętszej Panny* *Kwietnej*. Pogoda była prześliczna, czas ranny; Niebo czyste, wokoło ziemi obciągnięte, Jako morze wiszące, ciche, wklęsło-wgięte, Kilka gwiazd świeci z głębi, jako perły ze dna Przez fale; z boku chmura biała, sama jedna, Podlatuje i skrzydła w błękicie zanurza, Podobne do niknących piór Anioła Stróża, Który nocną modlitwą ludzi przytrzymany Spóźnił się, śpieszy wracać między spółniebiany.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Śmiech powstał w obu izbach. Sędzia z bernardynem Grał w mariasza i właśnie z wyświeconym winem Miał coś ważnego zadać: już ksiądz ledwo dyszał, Kiedy Sędzia początek powieści posłyszał I tak nią był zajęty, że z zadartą głową, I z kartą podniesioną, do bicia gotową, Siedział cicho i tylko bernardyna trwożył. Aż gdy skończono powieść, pamfila położył, I rzekł śmiejąc się: «Niech tam sobie kto chce chwali Niemców cywilizcją, porządek Moskali; Niechaj Wielkopolanie uczą się od Szwabów Prawować się o lisa i przyzywać drabów, By wziąć w areszt ogara, że wpadł w cudze gaje: Na Litwie, chwała Bogu, stare obyczaje. Mamy dosyć zwierzyny dla nas i sąsiedztwa, I nie będziemy nigdy o to robić śledztwa; I zboża mamy dosyć, psy nas nie ogłodzą, Że po jarzynach albo po życie pochodzą: Na morgach chłopskich bronię robić polowanie».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W ślad gospodarza wszystko ze żniwa i z boru, I z łąk, i z pastwisk razem wracało do dworu. Tu owiec trzoda becząc w ulice się tłoczy I wznosi chmurę pyłu; dalej z wolna kroczy Stado cielic tyrolskich z mosiężnymi dzwonki; Tam konie rżące lecą ze skoszonej łąki: Wszystko bieży ku studni, której ramię z drzewa Raz wraz skrzypi i napój w koryta rozlewa.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Szczwacze pogłaskali psy, a Wojski tymczasem Dobył nożyk strzelecki wiszący za pasem, Oderznął skoki i rzekł: «Dziś równą odprawę Wezmą pieski, bo równą pozyskali sławę, Równa ich była rączość, równa była praca; Godzien jest pałac Paca, godzien Pac pałaca, Godni są szczwacze chartów, godne szczwaczów charty. Otóż skończony spór wasz długi i zażarty; Ja, któregoście sędzią zakładu obrali, Wydaję wreszcie wyrok: obaście wygrali. Wracam fanty, niech każdy przy swoim zostanie, A wy podpiszcie zgodę». Na starca wezwanie Szczwacze zwrócili na się rozjaśnione lice I długo rozdzielone złączyli prawice.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Co mi? — odmruknął Hrabia — dość już tej gawędy; Nudźcie drugich waszymi względy i urzędy! Dość już głupstwa zrobiłem, wdając się z waćpaństwem W pijatyki, które się kończą grubijaństwem; Zdacie mi sprawę z mego honoru obrazy. Do widzenia po trzeźwu; pójdź za mną, Gerwazy!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Woźny patrzy, czuwa: Cicho wszędzie; w konopie z wolna ręce wsuwa, I rozchylając gęstwę badylów, w jarzynie Jako rybak pod wodą nurkujący płynie; Wzniósł głowę: cicho wszędzie; do okien się skrada: Cicho wszędzie; przez okna głąb pałacu bada: Pusto wszędzie; na ganek wchodzi nie bez strachu, Odmyka klamkę i pusto jak w zaklętym gmachu; Dobywa pozew, czyta głośno oświadczenie. A wtem usłyszał turkot, uczuł serca drżenie, Chciał uciec… gdy ode drzwi zaszła mu osoba: Szczęściem znajoma! Robak! Zdziwili się oba.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Nadaremnie oczyma szukam bernardyna; Chciałbym mu opowiedzieć wypadek ciekawy, Podobny do zdarzenia dzisiejszej obławy. Klucznik mówił, że tylko znał jednego człeka, Co tak celnie jak Robak mógł strzelić z daleka; Ja zaś znałem drugiego: równie trafnym strzałem Ocalił on dwóch panów; sam ja to widziałem, Kiedy do nalibockich zaciągnęli lasów Tadeusz Rejtan poseł i książę Denassów. Nie zazdrościli sławie szlachcica panowie; Owszem, u stołu pierwsi wnieśli jego zdrowie, Nadawali mu wielkich prezentów bez liku, I skórę zabitego dzika. O tym dziku I o strzale, powiem wam jak naoczny świadek: Bo to był dzisiejszemu podobny przypadek, A zdarzył się największym strzelcom za mych czasów, Posłowi Rejtanowi i księciu Denassów».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na to rzekł Wojski, głowę pochyliwszy smutnie: «Kometa czasem wojny, czasem wróży kłótnie! Niedobrze, iż się zjawił tuż nad Soplicowem, Może nam grozi jakiem nieszczęściem domowem. Mieliśmy wczoraj dosyć rozterku i zwady, Tak w czasie polowania, jako i biesiady. Rejent kłócił się z rana z panem Asesorem, A pan Tadeusz wyzwał Hrabiego wieczorem. Pono spór ten ze skóry niedźwiedziej pochodził; I gdyby mnie Dobrodziej Sędzia nie przeszkodził, Ja bym u stołu obu przeciwników zgodził. Bo chciałem opowiedzieć wypadek ciekawy, Podobny do zdarzenia wczorajszej wyprawy, Co trafił się najpierwszym strzelcom za mych czasów, Posłowi Rejtanowi i Księciu Denassów. Przypadek był takowy:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Śród ptaszych głów sterczały główki ludzkie małe, Odkryte; włosy na nich krótkie, jak len białe; Szyje nagie do ramion; a pomiędzy nimi Dziewczyna głową wyższa, z włosami dłuższymi. Tuż za dziećmi paw siedział i piór swych obręcze Szeroko rozprzestrzenił w różnofarbną tęczę, Na której główki białe, jak na tle obrazku, Rzucone w ciemny błękit, nabierały blasku. Obrysowane wkoło kręgiem pawich oczu Jak wiankiem gwiazd, świeciły w zbożu jak w przezroczu, Pomiędzy kukuruzy złocistymi laski, I angielską trawicą posrebrzaną w paski, I szczyrem koralowym, i zielonym ślazem; Których kształty i barwy mieszały się razem Niby krata ze srebra i złota pleciona, A powiewna od wiatru jak lekka zasłona.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Krótkie były Sędziego z synowcem witania: Dał mu poważnie rękę do pocałowania, I w skroń ucałowawszy uprzejmie pozdrowił; A choć przez wzgląd na gości niewiele z nim mówił, Widać było z łez, które wylotem kontusza Otarł prędko, jak kochał pana Tadeusza.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Ho! — rzekł Stryj — pewnie jakieś miłośne zatargi! Uważałem, że waszeć wczoraj gryzłeś wargi, Poglądając spode łba na pewną dziewczynkę; Widziałem, że i ona miała kwaśną minkę. Znam ja te wszystkie głupstwa; kiedy dzieci para Kocha się, to tam u nich nieszczęść co niemiara! To cieszą się, to znowu trapią się i smucą, To znowu, Bóg wie o co, do zębów się kłócą, To stojąc w kątkach jakby mruki, nie gadają Do siebie, czasem nawet w pole uciekają. Jeżeli na was raptus podobny napada, Bądźcie tylko cierpliwi, już jest na to rada; Biorę na siebie wkrótce przywieść was do zgody. Znam ja te wszystkie głupstwa, wszakże byłem młody. Powiedz mi wasze wszystko; ja może nawzajem Coś odkryję i tak się oba poprzyznajem».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Przecież nieraz nowina niby kamień z nieba Spadała w Litwę. Nieraz dziad żebrzący chleba, Bez ręki lub bez nogi, przyjąwszy jałmużnę, Stanął i oczy wkoło obracał ostróżne. Gdy nie widział we dworze rosyjskich żołnierzy Ani jarmułek, ani czerwonych kołnierzy, Wtenczas kim był, wyznawał: był legijonistą, Przynosi kości stare na ziemię ojczystą, Której już bronić nie mógł… Jak go wtenczas cała Rodzina pańska, jak go czeladka ściskała, Zanosząc się od płaczu! On za stołem siadał I dziwniejsze od baśni historyje gadał. On opowiadał, jako jenerał Dąbrowski, Z ziemi włoskiej stara się przyciągnąć do Polski, Jak on rodaków zbiera na lombardzkim polu; Jak Kniaziewicz rozkazy daje z Kapitolu I zwycięzca, wydartych potomkom cezarów Rzucił w oczy Francuzów sto krwawych sztandarów, Jak Jabłonowski zabiegł, aż kędy pieprz rośnie, Gdzie się cukier wytapia i gdzie w wiecznej wiośnie Pachnące kwitną lasy; z legiją Dunaju Tam wódz Murzyny gromi, a wzdycha do kraju.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Głupi niedźwiedziu! gdybyś w mateczniku siedział, Nigdy by się o tobie Wojski nie dowiedział; Ale czyli pasieki zwabiła cię wonność, Czy uczułeś do owsa dojrzałego skłonność, Wyszedłeś na brzeg puszczy, gdzie się las przerzedził, I tam zaraz leśniczy bytność twą wyśledził, I zaraz obsaczniki, chytre nasłał szpiegi, By poznać, gdzie popasasz i gdzie masz noclegi. Teraz Wojski z obławą, już od matecznika Postawiwszy szeregi, odwrót ci zamyka.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nawet pan Podkomorzy nadzwyczaj ponury, Nie miał ochoty gadać, widząc swoje córy, Posażne i nadobne panny, w wieku kwiecie, Zdaniem wszystkich najpierwsze partyje w powiecie, Milczące, zaniedbane od milczącej młodzi. Gościnnego Sędziego również to obchodzi; Wojski zaś, uważając że tak wszyscy milczą, Nazywał tę wieczerzę nie polską, lecz wilczą.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hrabia oczy roztworzył. Zmieszany, zdziwiony, Milczał; wreszcie, zniżając swej rozmowy tony: «Przepraszam — rzekł — panienko! Widzę, żem pomieszał Zabawy! Ach, przepraszam: jam właśnie pośpieszał Na śniadanie: już późno, chciałem na czas zdążyć; Panienka wie, że drogą trzeba wkoło krążyć, Przez ogród zdaje mi się jest do dworu prościéj». Dziewczyna rzekła: «Tędy droga jegomości; Tylko grząd psuć nie trzeba. Tam, między murawą Ścieżka». — «W lewo — zapytał Hrabia — czy na prawo?» Ogrodniczka, podniósłszy błękitne oczęta, Zdawała się go badać ciekawością zdjęta: Bo dom o tysiąc kroków widny jak na dłoni, A Hrabia drogi pyta? Ale Hrabia do niéj Chciał koniecznie coś mówić i szukał powodu Rozmowy: «Panna mieszka tu? blisko ogrodu? Czy na wsi? Jak to było, żem panny we dworze Nie widział? czy niedawno tu? przyjezdna może?» Dziewczę wstrząsnęło głową. — «Przepraszam, panienko, Czy nie tam pokój panny, gdzie owe okienko?»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tu Gerwazy umilknął i łzami się zalał, Potem rzekł kończąc: «Moskal już wrota wywalał: Bo po śmierci Stolnika stałem bezprzytomnie, I nie widziałem, co się działo wokoło mnie. Szczęściem, na odsiecz przyszedł nam Parafianowicz, Przywiódłszy Mickiewiczów dwiestu z Horbatowicz, Którzy są szlachta liczna i dzielna, człek w człeka, A nienawidzą rodu Sopliców od wieka.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Cicho. Próżno myśliwi natężają ucha; Próżno jak najciekawszej mowy każdy słucha Milczenia, długo w miejscu nieruchomy czeka: Tylko muzyka puszczy gra do nich z daleka. Psy nurtują po puszczy, jak pod morzem nurki, A strzelcy, obróciwszy do lasu dwururki, Patrzą Wojskiego. Ukląkł, ziemię uchem pyta; Jako w twarzy lekarza wzrok przyjaciół czyta Wyrok życia lub zgonu miłej im osoby, Tak strzelcy, ufni w sztuki Wojskiego sposoby, Topili w nim spojrzenia nadziei i trwogi. «Jest! jest!» — wyrzekł półgłosem, zerwał się na nogi. On słyszał! Oni jeszcze słuchali; nareszcie Słyszą: jeden pies wrzasnął, potem dwa, dwadzieście, Wszystkie razem ogary rozpierzchnioną zgrają Doławiają się, wrzeszczą, wpadły na trop, grają, Ujadają. Już nie jest to powolne granie Psów goniących zająca, lisa albo łanie; Lecz wciąż wrzask krótki, częsty, ucinany, zjadły; To nie na ślad daleki ogary napadły: Na oko gonią. Nagle ustał krzyk pogoni, Doszli zwierza. Wrzask znowu, skowyt: zwierz się broni I zapewne kaleczy; śród ogarów grania Słychać coraz to częściej jęk psiego konania.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wprawdzie już wtenczas w Litwie nie było zwyczajem Opędzać się od pozwów szablą lub nahajem, I ledwie Woźny czasem usłyszał łajanie: Ale Protazy o tej obyczajów zmianie Wiedzieć nie mógł, bo dawno już pozwów nie naszał. Choć zawsze gotów, choć się Sędziemu sam wpraszał, Sędzia dotąd, przez winny wzgląd na lata stare, Odmawiał jego prośbom; dziś przyjął ofiarę, Dla naglącej potrzeby.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zaledwie usłyszeli nowinę poddani, Skoczyli do panicza, padli do nóg pani, «Zdrowie państwu naszemu»! ze łzami krzyknęli; Tadeusz krzyknął: «Zdrowie spółobywateli, Wolnych, równych — Polaków!» — «Wnoszę ludu zdrowie!» Rzekł Dąbrowski; lud krzyknął «Niech żyją wodzowie! Wiwat wojsko, wiwat lud, wiwat wszystkie stany!» Tysiącem głosów, zdrowia grzmiały na przemiany.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wyszła msza. Nie obejmie świątynia maleńka Całego zgromadzenia: lud na trawie klęka; Patrząc we drzwi kaplicy, odkrywają głowy. Włos litewskiego ludu, biały albo płowy, Pozłacał się jako łan dojrzałego żyta; Gdzieniegdzie kraśna główka dziewicza wykwita, Ubrana w świeże kwiaty albo w pawie oczy I wstęgi rozplecione, ozdoby warkoczy, Śród głów męskich jak w zbożu bławat i kąkole. Klęczący różnobarwny tłum okrywa pole, A na głos dzwonka, niby na wiatru powianie, Chylą się wszystkie głowy jak kłosy na łanie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Ach, jegry! — wołał Ryków — cała rota skłuta! Moja rota! a wszystko z winy tego Płuta! On komendant, on za to przed carem odpowie, A wy te grosze sobie zabierzcie, panowie; U mnie jest kapitański mój żołd lada jaki, A dosyć mnie na ponczyk i lulkę tabaki. A was lubię, że z wami sobie zjem, popiję, Pohulam, pogawędzę, i tak sobie żyję. Otoż ja was obronię, i jak będzie śledztwo, Słowo uczciwe, że dam za wami świadectwo. Powiemy, że my przyszli tu z wizytą, pili Sobie, tańczyli, trochę sobie podchmielili, A Płut przypadkiem ognia zakomenderował, Bitwa! i batalijon tak jakoś zmarnował. Wy, pany, tylko śledztwo pomazujcie złotem, Będzie kręcić się. Ale teraz powiem o tem, Co już mówiłem temu szlachcicu, co długi Ma rapier, że Płut pierwszy komendant, ja drugi: Płut został żywy, może on wam zagiąć kruczka Takiego, że zginiecie, bo to chytra sztuczka; Trzeba mu gębę zatkać bankowym papierem. No i cóż, panie szlachcic, ty z długim rapierem, Czy już byłeś u Płuta? czyś się z nim naradził?»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Gorzej było. Raz w Wilnie jakiś szlachcic pjany Bił się w szable z Domeyką i dostał dwie rany; Potem ów szlachcic, z Wilna wracając do domu, Dziwnym trafem z Doweyką zjechał się u promu. Gdy więc na jednym promie płynęli Wilejką, Pyta sąsiada, kto on? odpowie: Doweyko — Nie czekając, dobywa rapier spod kirejki: Czach, czach! i za Domeykę podciął wąs Doweyki.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Milczała patrząc na się kolejno gromada. «Radziłbym — rzecze Prusak — czekać bernardyna Robaka, bo od niego pochodzi nowina; Tymczasem posłać pewnych szpiegów nad granicę, I po cichu uzbrajać całą okolicę, A tymczasem ostrożnie całą rzecz prowadzić, Aby Moskalom naszych zamiarów nie zdradzić».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hrabia widząc, że tak blisko Tadeusz naszedł jego zbrojne stanowisko, Krzyczy: «Do broni! łapaj!» Skoczyli dżokeje; Nim Tadeusz rozeznać mógł, co się z nim dzieje, Już go chwycili. Biegą do dworu, w podwórze Wpadają. Dwór budzi się, psy w hałas, w krzyk stróże. Wyskoczył wpół ubrany Sędzia; widzi zgraję Zbrojną, myśli, że zbójcy, aż Hrabię poznaje. «Co to jest?» pyta. Hrabia szpadą nad nim mignął, Lecz widząc bezbronnego w zapale ostygnął: «Soplico — rzekł — odwieczny wrogu mej rodziny, Dziś skarzę cię za dawne i za świeże winy, Dziś zdasz mi sprawę z mojej fortuny zaboru, Nim pomszczę się obelgi mojego honoru!»