osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ale tymczasem wielki serwis barwę zmienił, I odarty ze śniegu już się zazielenił. Bo lekka, ciepłem letnim powoli rozgrzana, Roztopiła się lodu cukrowego piana I dno odkryła, dotąd zatajone oku; Więc krajobraz przedstawił nową porę roku, Zabłysnąwszy zieloną, różnofarbną wiosną. Wychodzą różne zboża, jak na drożdżach rosną, Pszenicy szafranowej buja kłos złocisty, Żyto ubrane w srebra malarskiego listy I gryka wyrabiana sztucznie z czokolady, I kwitnące gruszkami i jabłkami sady.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ale na drugim piętrze, w izbie, którą zwano, Choć była bez zwierciadeł, salą zwierciadlaną Stał Hrabia na krużganku zwróconym ku bramie, Chłodził się wiatrem, surdut wdział na jedno ramię, Drugi rękaw i poły u szyi sfałdował I pierś surdutem, jakby płaszczem udrapował. Gerwazy chodził kroki wielkimi po sali; Obadwa zamyśleni, do siebie gadali: «Pistolety — rzekł Hrabia — lub gdy chcą pałasze». «Zamek — rzekł Klucznik — i wieś, oboje to nasze». «Stryja, synowca — wołał Hrabia — całe plemię Wyzywaj!» «Zamek — wołał Klucznik — wieś i ziemie Zabieraj pan». To mówiąc, zwrócił się do Hrabi: «Jeśli pan chce mieć pokój, niech wszystko zagrabi. Po co proces, mopanku! sprawa jak dzień czysta: Zamek w ręku Horeszków był przez lat czterysta; Część gruntów oderwano w czasie Targowicy, I jak pan wie, oddano władaniu Soplicy. Nie tylko tę część, wszystko zabrać im należy, Za koszta procesowe, za karę grabieży. Mówiłem panu zawsze: procesów zaniechać; Mówiłem panu zawsze: najechać, zajechać! Tak było po dawnemu: kto raz grunt posiądzie, Ten dziedzic; wygraj w polu, a wygrasz i w sądzie. Co się tycze dawniejszych z Soplicami sprzeczek: Jest na to od procesu lepszy Scyzoryczek; A jeśli Maciej w pomoc da mi swą Rózeczkę, To my we dwóch, Sopliców tych porzniem na sieczkę».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na lewej druga scena; refektarz klasztoru Obrócony na salę szlacheckiego zboru. Starsi rzędem na ławach siedzą, młodzi stają I ciekawi przez głowy w środek zaglądają; W środku marszałek stoi, wazon w ręku trzyma, Liczy gałki, szlachta je pożera oczyma, Właśnie wstrząsnął ostatnią; woźni ręce wznoszą I imię obranego urzędnika głoszą.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Po wieczerzy i Sędzia, i goście ze dworu Wychodzą na dziedziniec używać wieczoru; Zasiadają na przyzbach wysłanych murawą. Całe grono z posępną i cichą postawą Pogląda w niebo, które zdawało się zniżać, Ścieśniać i coraz bardziej ku ziemi przybliżać, Aż oboje, skrywszy się pod zasłonę ciemną Jak kochankowie, wszczęli rozmowę tajemną, Tłumacząc swe uczucia w westchnieniach tłumionych, Szeptach, szmerach i słowach na wpół wymówionych, Z których składa się dziwna muzyka wieczoru.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tylko jeden Konewka, któremu w powiecie Nie znajdziesz równie mocnej głowy przy bankiecie, Konewka, co mógł wypić lipcu dwa antały Nim mu splątał się język i nogi zachwiały: Ten, choć długo ucztował i usnął głęboko, Dawał przecie znak życia. Przemknął jedno oko I widzi… istne zmory! Dwie okropne twarze Tuż nad sobą, a każda ma wąsów po parze, Dyszą nad nim, ust jego tykają wąsami, I czworgiem rąk wokoło wiją jak skrzydłami. Zląkł się, chciał przeżegnać się: darmo rękę chwyta, Ręka prawa jak gdyby do boku przybita; Ruszył lewą: niestety! czuje, że go duchy Spowiły ciasno jako niemowlę w pieluchy. Zląkł się jeszcze okropniej, wnet oko zawiera, Leży nie dysząc, stygnie, ledwie nie umiera!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Warto by też pomyślić o Hrabiego losie… Czyby się nie udało podsunąć mu Zosię? Niebogata: lecz za to urodzeniem równa, Z domu senatorskiego, jest dygnitarzówna. Jeżeliby do skutku przyszło ożenienie, Telimena w ich domu miałaby schronienie Na przyszłość; krewna Zosi i Hrabiego swatka, Dla młodego małżeństwa byłaby jak matka.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W tej zielonej, pachnącej i gęstej krzewinie Koło domu jest pewny przytułek źwierzynie I ludziom. Nieraz zając zdybany w kapuście Skacze skryć się w konopiach bezpieczniej niż w chruście: Bo go dla gęstwi ziela ani chart nie zgoni, Ani ogar wywietrzy dla zbyt tęgiej woni. W konopiach człowiek dworski, uchodząc kańczuka Lub pięści, siedzi cicho, aż się pan wyfuka. I nawet często zbiegli od rekruta chłopi, Gdy ich rząd śledzi w lasach, siedzą śród konopi. I stąd to w czasie bitew, zajazdów, tradowań, Obie strony nie szczędzą wielkich usiłowań, Ażeby stanowisko zająć konopiane, Które z przodu ciągnie się aż pod dworską ścianę, A z tyłu, pospolicie stykając się z chmielem, Kryje atak i odwrót przed nieprzyjacielem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Za przykładem niebieskim, wszystko się spóźniło Na ziemi. Bydło późno na paszę ruszyło I zdybało zające przy późnym śniadaniu. One zwykły do gajów wracać o świtaniu; Dziś, okryte tumanem, te mokrzycę chrupią, Te jamki w roli kopiąc, parami się kupią, I na wolnym powietrzu myślą użyć wczasu; Ale przed bydłem muszą powracać do lasu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Przez ten czas Telimena ostygła z zapału: «Ja nic nie rekuzuję, braciszku, pomału! Sam mówiłeś, że jeszcze za wcześnie — zbyt młodzi, — Rozpatrzmy się, czekajmy, nic to nie zaszkodzi, Poznajmy z sobą państwo młodych, będziem zważać; Nie można szczęścia drugich tak na traf narażać. Ostrzegam tylko wcześnie: niech brat Tadeusza Nie namawia, kochać się w Zosi nie przymusza; Bo serce nie jest sługa, nie zna co to pany, I nie da się przemocą okuwać w kajdany».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Pan Tadeusz, choć młodzik, ale prawem gościa Wysoko siadł przy damach obok jegomościa; Między nim i stryjaszkiem jedno pozostało Puste miejsce, jak gdyby na kogoś czekało. Stryj nieraz na to miejsce i na drzwi poglądał, Jakby czyjegoś przyjścia był pewny i żądał. I Tadeusz wzrok stryja ku drzwiom odprowadzał, I z nim na miejscu pustym oczy swe osadzał. Dziwna rzecz! miejsca wkoło są siedzeniem dziewic, Na które mógłby spojrzeć bez wstydu królewic, Wszystkie zacnie zrodzone, każda młoda, ładna: Tadeusz tam pogląda, gdzie nie siedzi żadna. To miejsce jest zagadką; młodź lubi zagadki; Roztargniony, do swojej nadobnej sąsiadki Ledwo słów kilka wyrzekł, do Podkomorzanki; Nie zmienia jej talerzów, nie nalewa szklanki, I panien nie zabawia przez rozmowy grzeczne, Z których by wychowanie poznano stołeczne; To jedno puste miejsce nęci go i mami, Już nie puste, bo on je napełnił myślami. Po tym miejscu biegało domysłów tysiące, Jako po deszczu żabki na samotnej łące; Śród nich jedna króluje postać, jak w pogodę Lilia jezior skroń białą wznosząca nad wodę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tu rozmowę przerwały chorego cierpienia, I nastąpiła długa godzina milczenia. Oczekują plebana. Podkowy zagrzmiały, Zastukał do komnaty arendarz zdyszały: List ma ważny, samemu Jackowi pokaże. Jacek bratu oddaje, głośno czytać każe. List od Fiszera, który był natenczas szefem Sztabu armii polskiej pod Księciem Józefem. Donosi, że w cesarskim tajnym gabinecie Stanęła wojna; cesarz już po całym świecie Ogłasza ją, sejm walny w Warszawie zwołany, I skonfederowane mazowieckie stany Wyrzekną uroczyście przyłączenie Litwy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zosia tańczy wesoło: lecz choć w pierwszej parze, Ledwie widna z daleka. Na wielkim obszarze Zarosłego dziedzińca, w zielonej sukience, Ustrojona w równianki i w kwieciste wieńce, Śród traw i kwiatów krąży niewidzialnym lotem, Rządząc tańcem, jak anioł nocnych gwiazd obrotem. Zgadniesz gdzie jest: bo ku niej obrócone oczy, Wyciągnięte ramiona, ku niej zgiełk się tłoczy. Darmo się Podkomorzy zostać przy niej sili: Zazdrośnicy już z pierwszej pary go odbili; I szczęśliwy Dąbrowski niedługo się cieszył, Ustąpił ją drugiemu; a już trzeci spieszył; I ten zaraz odbity, odszedł bez nadziei. Aż Zosia, już strudzona, spotkała z kolei Tadeusza, i dalszej lękając się zmiany, I chcąc przy nim pozostać, zakończyła tany. Idzie do stołu gościom nalewać kielichy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Długo się przysłuchiwał ksiądz Robak piosence, Na koniec chciał ją przerwać; wziął w obydwie ręce Tabakierkę, kichaniem melodyję zmieszał, I nim się nastroili, tak mówić pośpieszał: «Chwalicie mą tabakę, mości dobrodzieje; Obaczcież, co się wewnątrz tabakierki dzieje». Tu, wycierając chustką zabrudzone denko, Pokazał malowaną armiję maleńką Jak rój much; w środku jeden człowiek na rumaku, Wielki jako chrząszcz, siedział, pewnie wódz orszaku; Spinał konia, jak gdyby chciał skakać w niebiosa, Jedną rękę na cuglach, drugą miał u nosa: «Przypatrzcie się — rzekł Robak — tej groźnej postawie: Zgadnijcie czyja? — Wszyscy patrzyli ciekawie.— Wielki to człowiek, cesarz, ale nie Moskali, Ich carowie tabaki nigdy nie bierali…» «Wielki człowiek — zawołał Cydzik — a w kapocie? Ja myśliłem, że wielcy ludzie chodzą w złocie: Bo u Moskalów lada jenerał, mospanie, To tak świeci się w złocie jak szczupak w szafranie». «Ba — przerwał Rymsza — przecież widziałem za młodu Kościuszkę, naczelnika naszego narodu: Wielki człowiek! A chodził w krakowskiej sukmanie, To jest czamarce». «W jakiej czamarce, mospanie? — Odparł Wilbik. — To przecież zwano taratatką». «Ale tamta z frędzlami, ta jest całkiem gładką» — Krzyknął Mickiewicz. Zatem wszczynały się swary O różnych taratatki kształtach i czamary.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

To mówiąc, Sędzia gości obejrzał porządkiem; Bo choć zawsze i płynnie mówił, i z rozsądkiem, Wiedział, że niecierpliwa młodzież teraźniejsza, Że ją nudzi rzecz długa, choć najwymowniejsza. Ale wszyscy słuchali w milczeniu głębokiem. Sędzia Podkomorzego zdał się radzić okiem; Podkomorzy pochwałą rzeczy nie przerywał, Ale częstym skinieniem głowy potakiwał. Sędzia milczał, on jeszcze skinieniem przyzwalał; Więc Sędzia jego puchar i swój kielich nalał, I dalej mówił: «Grzeczność nie jest rzeczą małą: Kiedy się człowiek uczy ważyć, jak przystało, Drugich wiek, urodzenie, cnoty, obyczaje, Wtenczas i swoją ważność zarazem poznaje: Jak na szalach, żebyśmy nasz ciężar poznali, Musim kogoś posadzić na przeciwnej szali. Zaś godna jest waszmościów uwagi osobnej Grzeczność, którą powinna młodź dla płci nadobnej; Zwłaszcza gdy zacność domu, fortuny szczodroty Objaśniają wrodzone wdzięki i przymioty. Stąd droga do afektów i stąd się kojarzy Wspaniały domów sojusz. Tak myślili starzy. A zatem…» Tu Pan Sędzia nagłym zwrotem głowy Skinął na Tadeusza, rzucił wzrok surowy: Znać było, że przychodził już do wniosków mowy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Umilknął wesół, myśląc, że Hrabię ucieszył; Nie wiedział, jak boleśnie serce jego przeszył. Bo Hrabia, na strzeleckiej komnaty wspomnienie, Mimowolnie wzrok podniósł: a te łby jelenie, Te gałęziste rogi, jakby las wawrzynów Zasiany ręką ojców na wieńce dla synów, Te rzędami portretów zdobione filary, Ten w sklepieniu błyszczący herb Półkozic stary, Ozwały się doń zewsząd głosami przeszłości. Zbudził się z marzeń, wspomniał gdzie, u kogo gości: Dziedzic Horeszków, gościem śród swych własnych progów, Biesiadnikiem Sopliców, swych odwiecznych wrogów! A przy tym zawiść, którą czuł dla Tadeusza, Tym mocniej Hrabię przeciw Soplicom porusza.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Rejent, Asesor patrzą, otworzyli usta, Dech wstrzymali. Wtem Rejent pobladnął jak chusta, Zbladł i Asesor; widzą… fatalnie się dzieje: Owa żmija im dalej, tym bardziej dłużeje, Już rwie się wpół, już znikła owa szyja pyłu, Głowa już blisko lasu, ogony, gdzie z tyłu! Głowa niknie; raz jeszcze jakby kto kutasem Mignął: w las wpadła; ogon urwał się pod lasem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hrabia wcisnął na oczy kapelusz i wracał Tamtędy, kędy przyszedł; ale drogę skracał, Stąpając po jarzynach, kwiatach i agreście, Aż, przeskoczywszy parkan, odetchnął nareście! Przypomniał, że dziewczynie mówił o śniadaniu; Może już wszyscy wiedzą o jego spotkaniu W ogrodzie, blisko domu? może szukać wyślą? Postrzegli, że uciekał? kto wie, co pomyślą? Więc wypadało wrócić. Chyląc się u płotów Około miedz i zielska, po tysiącach zwrotów Rad był przecież, że wyszedł w końcu na gościniec, Który prosto prowadził na dworski dziedziniec. Szedł przy płocie, a głowę odwracał od sadu. Jak złodziej od spichlerza, aby nie dać śladu, Że go myśli nawiedzić albo już nawiedził: Tak Hrabia był ostrożny, choć go nikt nie śledził; Patrzył w stronę przeciwną ogrodu, na prawo.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jak łatwo może człowiek popsuć szczęście drugim W jednej chwili, a życiem nie naprawi długim! Jedno słowo Stolnika: jakże byśmy byli Szczęśliwi! Kto wie, może dotąd byśmy żyli, Może i on przy swoim kochanym dziecięciu, Przy swojej pięknej Ewie, przy swym wdzięcznym zięciu, Zestarzałby spokojny, może wnuki swoje Kołysałby!… Teraz co?… Nas zgubił oboje I sam… i to zabójstwo… i wszystkie następstwa Tej zbrodni, wszystkie moje biedy i przestępstwa!… Ja skarżyć nie mam prawa: ja jego morderca, Ja skarżyć nie mam prawa: przebaczam mu z serca, Ale i on…
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jacek, słuchając, cicho odmówił modlitwy; Przycisnąwszy do piersi święconą gromnicę, Podniósł w niebo zatlone nadzieją źrenice, I zalał się ostatnich łez rozkosznych zdrojem: «Teraz rzekł, Panie, sługę twego puść z pokojem!» Wszyscy uklękli; a wtem ozwał się pod progiem Dzwonek: znak, że przyjechał pleban z Panem Bogiem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zamiar przechadzki bardzo Sędziego ucieszył; Widział sposób rozjęcia krzykliwego sporu, A więc krzyknął: «Panowie, po grzyby do boru! Kto z najpiękniejszym rydzem do stołu przybędzie, Ten obok najpiękniejszej panienki usiędzie: Sam ją sobie wybierze. Jeśli znajdzie dama, Najpiękniejszego chłopca weźmie sobie sama».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zaś Asesor i Rejent, prócz wspólnych niechęci, Świeżą hańbę swych chartów mieli na pamięci. W oczach im stoi niecny kot: skoki wyciąga, I omykiem spod gaju kiwając urąga, I tym omykiem ćwiczy po sercach jak biczem… Siedzieli z pochylonym ku misie obliczem. Asesor nowe jeszcze miał powody żalów, Patrząc na Telimenę i na swych rywalów.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Już mieli zacząć bitwę, lecz Sędzia przeszkodził; Próżno było bronić się, nowy wróg nadchodził: Postrzeżono w olszynie blask, wystrzał rusznicy! Most na rzece zahuczał tętentem konnicy I «Hejże na Soplicę!» tysiąc głosów wrzasło. Wzdrygnął się Sędzia: poznał Gerwazego hasło; «Nic to — zawołał Hrabia — będzie tu nas więcéj, Poddaj się Sędzio, to są moi sprzymierzeńcy».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Strzelcy stali i każdy ze strzelbą gotową Wygiął się jak łuk naprzód z wciśnioną w las głową. Nie mogą dłużej czekać! Już ze stanowiska Jeden za drugim zmyka i w puszczę się wciska, Chcą pierwsi spotkać źwierza: choć Wojski ostrzegał, Choć Wojski stanowiska na koniu obiegał, Krzycząc, że czy kto prostym chłopem, czy paniczem, Jeżeli z miejsca zejdzie, dostanie w grzbiet smyczem! Nie było rady! Wszyscy pomimo zakazu W las pobiegli. Trzy strzelby huknęły od razu; Potem wciąż kanonada, aż głośniej nad strzały Ryknął niedźwiedź i echem napełnił las cały. Ryk okropny, boleści, wściekłości, rozpaczy; Za nim wrzask psów, krzyk strzelców, trąby dojeżdżaczy Grzmiały ze środka puszczy. Strzelcy — ci w las śpieszą, Tamci kurki odwodzą, a wszyscy się cieszą; Jeden Wojski w żałości, krzyczy, że chybiono. Strzelcy i obławnicy poszli jedną stroną Na przełaj źwierza, między ostępem i puszczą, A niedźwiedź, odstraszony psów i ludzi tłuszczą, Zwrócił się nazad w miejsca mniej pilnie strzeżone Ku polom, skąd już zeszły strzelcy rozstawione, Gdzie tylko pozostali z mnogich łowczych szyków Wojski, Tadeusz, Hrabia, z kilką obławników.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Panie Major! co nam z tych wszystkich niewolników? Oddamy pod sąd? będzie szlachcie wielka bieda, A panu Majorowi nikt za to nic nie da. Wiesz co Major? ot lepiej tę sprawę zagodzić, Pan Sędzia Majorowi musi trud nagrodzić, My powiemy, że my tu przyszli dla wizyty, A tak i kozy całe i wilk będzie syty. Przysłowie ruskie: wszystko można, lecz ostrożnie; I to przysłowie: sobie piecz na carskim rożnie; I to przysłowie: lepsza zgoda od niezgody, Zaplątaj dobrze węzeł, końce wsadź do wody. Raportu nie podamy, tak się nikt nie dowie. Bóg dał ręce żeby brać: to ruskie przysłowie».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Słyszy wewnątrz szlochanie. Nie trącając klamek, Ostrożnie dziurką klucza zagląda przez zamek: Widzi rzecz dziwną! Sędzia i Robak na ziemi Klęczeli, objąwszy się i łzami rzewnemi Płakali; Robak ręce Sędziego całował, Sędzia księdza za szyję płacząc obejmował. Wreszcie po ćwierćgodzinnym przerwaniu rozmowy Robak po cichu tymi odezwał się słowy:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wreszcie, jak na dobitkę, trzeba jeszcze było, Żeby na polowaniu tak się wydarzyło, Że stali blisko siebie oba imiennicy, I do jednej strzelili razem niedźwiedzicy. Prawda, że po ich strzale upadła bez duchu; Ale już pierwej niosła z dziesiątek kul w brzuchu. Strzelby z jednym kalibrem miało wiele osób: Kto zabił niedźwiedzicę? dojdźże! jaki sposób?
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zjawisko w papilotach budzi Tadeusza — Za późne postrzeżenie omyłki — Karczma — Emisariusz — Zręczne użycie tabakiery zwraca dyskusję na właściwą drogę — Matecznik — Niedźwiedź — Niebezpieczeństwo Tadeusza i Hrabiego — Trzy strzały — Spór Sagalasówki z Sanguszkówką rozstrzygniony na stronę jednorurki horeszkowskiej — Bigos — Wojskiego powieść o pojedynku Doweyki z Domeyką przerwana szczuciem kota — Koniec powieści o Doweyce i Domeyce.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Telimena pytała: «Któż panu przeszkadza Kochać i być szczęśliwym!» — «Mych przeznaczeń władza — Rzekł Hrabia — ciemność przeczuć, które ruchem tajnym Rwą się ku stronom obcym, dziełom nadzwyczajnym. Wyznaję, że dziś chciałem na cześć Telimenie U ołtarzów Hymena zapalić płomienie, Ale mi dał zbyt piękny przykład ten młodzieniec, Sam dobrowolnie ślubny swój zrywając wieniec, I biegąc serca swego doświadczać w przeszkodach Zmiennych losów i w krwawych wojennych przygodach. Dziś otwiera się nowa i dla mnie epoka! Brzmiała odgłosem broni mej Birbante-rokka: Oby ten odgłos równie w Polszcze się rozszerzył!» Skończył i dumnie szpady rękojeść uderzył.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«A co? — krzyknął Asesor, kręcąc strzelby rurą — A co? fuzyjka moja? górą nasi, górą! A co? fuzyjka moja? niewielka ptaszyna, A jak się popisała? To jej nie nowina: Nie puści ona na wiatr żadnego ładunku. Od książęcia Sanguszki mam ją w podarunku». Tu pokazywał strzelbę przedziwnej roboty, Choć maleńką, i zaczął wyliczać jej cnoty. «Ja biegłem — przerwał Rejent, otarłszy pot z czoła — Biegłem tuż za niedźwiedziem; a pan Wojski woła: »Stój na miejscu!« Jak tam stać? Niedźwiedź w pole wali, Rwąc z kopyta jak zając coraz daléj, daléj; Aż mi ducha nie stało, dobiec ni nadziei, Aż spojrzę w prawo: sadzi, a tu rzadko w kniei, Jak też wziąłem na oko: postójże, marucha, Pomyśliłem, i basta: ot, leży bez ducha! Tęga strzelba, prawdziwa to Sagalasówka, Napis: *Sagalas London à Bałabanówka…* (Sławny tam mieszka ślusarz Polak, który robił Polskie strzelby, ale je po angielsku zdobił)».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Myślił zaś w duchu: jeśli nie jest heroiną Romansów, jest młodziuchną, prześliczną dziewczyną. Zbyt często wielka dusza, myśl wielka ukryta W samotności, jak róża śród lasów rozkwita; Dosyć ją wynieść na świat, postawić przed słońcem, Aby widzów zdziwiła jasnych barw tysiącem!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wróżby wiosenne — Wkroczenie wojsk — Nabożeństwo — Rehabilitacja urzędowa śp. Jacka Soplicy — Z rozmów Gerwazego i Protazego wnosić można bliski koniec procesu — Umizgi ułana z dziewczyną — Rozstrzyga się spór o Kusego i Sokoła — Za czym goście zgromadzają się na biesiadę — Przedstawienie wodzom par narzeczonych.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Klucznik, dzieje Horeszków znający dokładnie, Całą tę powieść, chociaż splątaną bezładnie, Porządkował w pamięci i dopełniać umiał; Lecz Sędzia wielu rzeczy zgoła nie rozumiał. Oba pilnie słuchali pochyliwszy głowy, A Jacek mówił coraz wolniejszymi słowy I często zarywał się:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Stanąwszy nad strumieniem, rzuciła na trawnik Z ramion swój szal powiewny, czerwony jak krwawnik; I podobna pływaczce, która do kąpieli Zimnej schyla się, nim się zanurzyć ośmieli, Klęknęła i powoli chyliła się bokiem; Wreszcie, jakby porwana koralu potokiem, Upadła nań i cała wzdłuż się rozpostarła. Łokcie na trawie, skronie na dłoniach oparła, Z głową na dół skłonioną; na dole u głowy, Błysnął francuskiej książki papier welinowy; Nad alabastrowymi stronicami księgi, Wiły się czarne pukle i różowe wstęgi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jeden między kupkami szlachcic cichy stoi. Widać, że człek bezstronny; waha się i boi; Za kim dać kreskę? nie wie, i sam z sobą w walce, Pyta losu, wzniósł ręce, wytknął wielkie palce, Zmrużył oczy, paznokciem do paznokcia mierzy: Widać, że kreskę swoją kabale powierzy; Jeśli palce trafią się, da afirmatywę, A jeżeli się chybią, rzuci negatywę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Sztuka rzucania nożów, straszna w ręcznej bitwie, Już była zaniedbana podówczas na Litwie, Znajoma tylko starym; Klucznik jej próbował Nieraz w zwadach karczemnych, Wojski w niej celował: Widać z zamachu ręki, że silnie uderzy, A z oczu łacno zgadnąć, że w Hrabiego mierzy (Ostatniego z Horeszków, chociaż po kądzieli), Mniej baczni młodzi ruchów starca nie pojęli: Gerwazy zbladnął, ławą Hrabiego zakłada, Cofa się ku drzwiom. «Łapaj!» krzyknęła gromada.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wtem brząknął w tabakierę złotą Podkomorzy, I rzekł: «Mój Sędzio, dawniej było jeszcze gorzéj! Teraz, nie wiem, czy moda i nas starych zmienia, Czy młodzież lepsza, ale widzę mniej zgorszenia. Ach, ja pamiętam czasy, kiedy do ojczyzny, Pierwszy raz zawitała moda francuszczyzny! Gdy raptem paniczyki młode z cudzych krajów Wtargnęli do nas hordą gorszą od Nogajów, Prześladując w ojczyźnie Boga, przodków wiarę, Prawa i obyczaje, nawet suknie stare. Żałośnie było widzieć wyżółkłych młokosów, Gadających przez nosy, a często bez nosów, Opatrzonych w broszurki i w różne gazety, Głoszących nowe wiary, prawa, toalety. Miała nad umysłami wielką moc ta tłuszcza; Bo Pan Bóg, kiedy karę na naród przypuszcza, Odbiera naprzód rozum od obywateli. I tak, mędrsi fircykom oprzeć się nie śmieli, I zląkł ich się jak dżumy jakiej cały naród, Bo już sam wewnątrz siebie czuł choroby zaród. Krzyczano na modnisiów, a brano z nich wzory; Zmieniano wiarę, mowę, prawa i ubiory. Była to maszkarada, zapustna swawola, Po której miał przyjść wkrótce wielki post — niewola!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ksiądz Robak po dziedzińcu wolnym chodził krokiem Kończąc ranne pacierze; ale rzucał okiem Na pana Tadeusza, marszczył się, uśmiechał, Wreszcie kiwnął nań palcem, Tadeusz podjechał; Robak palcem po nosie dawał mu znak groźby: Lecz mimo Tadeusza pytania i prośby, Ażeby mu wyraźnie, co chce, wytłumaczył, Bernardyn odpowiedzieć ni spojrzeć nie raczył; Kaptur tylko nasunął i pacierz swój kończył, Więc Tadeusz odjechał i z gośćmi się złączył.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Niestety! Wszystkie tego obrazu wdzięki i zalety Darmo czekały znawców, nikt nie zważał na nie, Tak mocno zajmowało wszystkich grzybobranie. Tadeusz przecież zważał i w bok strzelał okiem, I nie śmiejąc iść prosto, przysuwał się bokiem: Jak strzelec, gdy w ruchomej gałęzistej szopie, Usiadłszy na dwóch kołach, podjeżdża na dropie, Albo na siewki idąc, przy koniu się kryje, Strzelbę złoży na siodle lub pod końską szyję, Niby to bronę włóczy, niby jedzie miedzą, A coraz się przybliża, kędy ptaki siedzą: Tak skradał się Tadeusz.