osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tam jeszcze więcej zamieszania. Tam stronnicy Sopliców pracują w zawody Nad rozkuciem Dobrzyńskich, rozrywają kłody. Widząc to, jegry za broń porywają, biegą. Sierżant wpadłszy bagnetem przebił Podhajskiego, Dwóch drugich szlachty zranił, do trzeciego strzela: Uciekają. Było to przy kłodzie Chrzciciela. Ten już miał ręce wolne, gotowe ku walce; Wstał, podniósł dłoń i zwinął w kłębek długie palce, I z góry tak uderzył w grzbiet Rosyjanina, Że twarz jego i skroń wbił w zamek karabina; Trzasł zamek: lecz zalany krwią proch już nie spalił; Sierżant u nóg Chrzciciela na swą broń się zwalił. Chrzciciel schyla się, chwyta karabin za rurę I wijąc jak kropidłem podnosi go w górę, Robi młynka, dwóch zaraz szeregowych zwala Po ramionach i w głowę ugadza kaprala. Reszta zlękła od kłody cofa się z przestrachem: Tak Kropiciel ruchomym nakrył szlachtę dachem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Śród takich pól przed laty, nad brzegiem ruczaju, Na pagórku niewielkim, we brzozowym gaju, Stał dwór szlachecki, z drzewa, lecz podmurowany; Świeciły się z daleka pobielane ściany, Tym bielsze, że odbite od ciemnej zieleni Topoli, co go bronią od wiatrów jesieni. Dom mieszkalny niewielki, lecz zewsząd chędogi, I stodołę miał wielką, i przy niej trzy stogi Użątku, co pod strzechą zmieścić się nie może. Widać, że okolica obfita we zboże, I widać z liczby kopic, co wzdłuż i wszerz smugów Świecą gęsto jak gwiazdy, widać z liczby pługów Orzących wcześnie łany ogromne ugoru, Czarnoziemne, zapewne należne do dworu, Uprawne dobrze na kształt ogrodowych grządek: Że w tym domu dostatek mieszka i porządek. Brama na wciąż otwarta przechodniom ogłasza, Że gościnna, i wszystkich w gościnę zaprasza.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zwycięska szlachta biega z okrzykiem wesela: Ci do beczek, ci łupy rwą z nieprzyjaciela; Jeden Robak tryumfów szlachty nie podziela. On dotąd sam nie walczył (bo bronią kanony Księdzu bić się), lecz jako człowiek doświadczony Dawał rady, plac boju z różnych stron obchodził, Wzrokiem, ręką, walczących zachęcał, przywodził. I teraz woła, aby do niego się łączyć, Uderzyć na Rykowa, zwycięstwo dokończyć. Tymczasem przez posłańca wskazał do Rykowa, Że jeżeli broń złoży, życie swe zachowa; Jeżeli zaś oddanie broni będzie zwlekać, Robak każe otoczyć resztę i wysiekać.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A niech się mąż pani nie trwoży, Iż oddanie ziem państwo tak bardzo zuboży: Nie da Bóg, abym rączki córy dygnitarskiej Widział umozolone w pracy gospodarskiej. Jest na to sposób. W zamku wiem ja pewną skrzynię, W której jest Horeszkowskie stołowe naczynie, Przy tym różne sygnety, kanaki, manele, Kity bogate, rzędy, cudne karabele. Skarbczyk Stolnika, w ziemi skryty od grabieży, Pani Zofii jako dziedziczce należy; Pilnowałem go w zamku jako oka w głowie, Od Moskalów i od was, państwo Soplicowie. Mam także spory worek mych własnych talarów, Uzbieranych z wysługi, tudzież z pańskich darów. Myśliłem, gdy nam zamek wróconym zostanie, Obrócić grosz na murów wyreperowanie; Nowemu gospodarstwu dziś zda się w potrzebie; — A więc, panie Soplico, wnoszę się do ciebie, Będę żył u mej pani na łaskawym chlebie I kołysząc Horeszków pokolenie trzecie, Wprawiać do Scyzoryka pani mojej dziecię, Jeśli syn — a syn będzie: bo wojny nadchodzą, A w czasie wojny zawżdy synowie się rodzą».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Brzmią zewsząd okrzyki: «Ach to może ostatni! patrzcie, patrzcie młodzi, Może ostatni, co tak poloneza wodzi!» I szły pary po parach hucznie i wesoło, Rozkręcało się, znowu skręcało się koło, Jak wąż olbrzymi w tysiąc łamiący się zwojów; Mieni się cętkowata, różna barwa strojów Damskich, pańskich, żołnierskich, jak łuska błyszcząca, Wyzłocona promieńmi zachodniego słońca I odbita o ciemne murawy wezgłowia. Wre taniec, brzmi muzyka, oklaski i zdrowia!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A tymczasem Rejenta nadobna kochanka, Telimena, roztacza blaski swej urody, I ubiór, od stóp do głów co najświeższej mody. Jaką miała sukienkę, jaki strój na głowie, Daremnie pisać, pióro tego nie wypowie; Chyba pędzel by skreślił te tiule, ptyfenie, Blondyny, kaszemiry, perły i kamienie, I oblicze różane i żywe wejrzenie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Prawda, słowo dam na nowo — Rzecze Ryków — ot słowo! Co po waszej zgubie? Ja człek poczciwy, ja was państwo Lachy lubię, Że wy ludzie weseli, dobrzy do wypitki, I także ludzie śmiali, dobrzy do wybitki. U nas ruskie przysłowie: Kto na wozie jedzie, Bywa często pod wozem; kto dzisiaj na przedzie, Jutro w tyle; dziś bijesz jutro ciebie biją; Czy o to gniew? tak u nas po żołniersku żyją. Skąd by się człowiekowi tyle złości wzięło Gniewać się o przegranę! Oczakowskie dzieło Było krwawe, pod Zurich zbili nam piechotę, Pod Austerlicem całą utraciłem rotę, A pierwej wasz Kościuszko pod Racławicami — Byłem sierżantem — wysiekł mój pluton kosami: I cóż stąd? To ja znowu u Maciejowiców Zabiłem własnym sztykiem dwóch dzielnych szlachciców: Jeden był Mokronowski, szedł z kosą przed frontem, I kanonierowi uciął rękę z lontem. Oj! wy Lachy! Ojczyzna! ja to wszystko czuję, Ja Ryków, car tak każe, a ja was żałuję. Co nam do Lachów? Niechaj Moskwa dla Moskala, Polska dla Lacha; ale cóż? car nie pozwala!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nieznacznie z wilgotnego wykradał się mroku Świt bez rumieńca, wiodąc dzień bez światła w oku. Dawno wszedł dzień, a jeszcze ledwie jest widomy: Mgła wisiała nad ziemią, jak strzecha ze słomy Nad ubogą Litwina chatką; w stronie wschodu, Widać z bielszego nieco na niebie obwodu Że słońce wstało, tędy ma zstąpić na ziemię; Lecz idzie niewesoło i po drodze drzemie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nieraz Klucznik był w podobnych trwogach, Nieraz miewał powrozy na ręku i nogach, A przecież się uwalniał; wiedział o sposobie Rwania więzów, był silny bardzo, ufał sobie. Przemyślał ratować się milczkiem. Oczy zmrużył, Niby śpi; z wolna ręce i nogi przedłużył, Dech wciągnął, brzuch i piersi ścisnął co najwężéj: Aż jednym razem kurczy, wydyma się, pręży; Jak wąż głowę i ogon gdy chowa w przeguby, Tak Gerwazy z długiego stał się krótki, gruby; Rozciągnęły się, nawet skrzypnęły powrozy, Ale nie pękły! Klucznik ze wstydu i zgrozy Przewrócił się i w ziemię schowawszy twarz gniewną, Zamknąwszy oczy, leżał nieczuły jak drewno.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Sędzia! — przerwała ciotka — ciągle mi dokuczał Żeby cię na świat wywieść, ciągle pod nos mruczał Że już jesteś dorosła: sam nie wie, co plecie, Dziaduś, nigdy na wielkim niebywały świecie. Ja wiem lepiej, jak długo trzeba się sposobić Panience, by wyszedłszy na świat efekt zrobić. Wiedz Zosiu, że kto rośnie na widoku ludzi, Choć piękny, choć rozumny, efektów nie wzbudzi, Gdy go wszyscy przywykną widzieć od maleńka; Lecz niechaj ukształcona, dorosła panienka, Nagle ni stąd, ni zowąd przed światem zabłyśnie, Wtenczas każdy się do niej przez ciekawość ciśnie, Wszystkie jej ruchy, rzuty oczu jej uważa, Słowa jej podsłuchiwa i drugim powtarza; A kiedy wejdzie w modę raz młoda osoba, Każdy ją chwalić musi, choć i nie podoba. Znaleźć się, spodziewam się, że umiesz: w stolicy Urosłaś; choć dwa lata mieszkasz w okolicy, Nie zapomniałaś jeszcze całkiem Petersburka. No, Zosiu, toaletę rób, dostań tam z biurka, Nagotowane znajdziesz wszystko do ubrania. Spiesz się, bo lada chwila wrócą z polowania».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tadeusz z Telimeną nim na skroniach włosy Poprawili, już groźne ucichły odgłosy. Szmer zmieszany ze śmiechem śród ciżby się szerzył; Nastąpił rozejm kłótni, kwestarz ją uśmierzył: Człowiek stary, lecz krępy i bardzo pleczysty. Właśnie kiedy Asesor podbiegł do jurysty, Gdy już sobie gestami grozili szermierze, On raptem porwał obu z tyłu za kołnierze I dwakroć uderzywszy głowy obie mocne Jedną o drugą, jako jaja wielkanocne, Rozkrzyżował ramiona na kształt drogowskazu I we dwa kąty izby rzucił ich od razu. Chwilę z rozciągnionymi stał w miejscu rękami, I «Pax, pax, pax vobiscum — krzyczał — pokój z wami!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem już szeptała o tym okolica, Jaki taki gadał mi: »Ej, panie Soplica, Daremnie konkurujesz: dygnitarskie progi Za wysokie na Jacka podczaszyca nogi.« Ja śmiałem się, udając że drwiłem z magnatów I z córek ich, i nie dbam o arystokratów; Że jeśli bywam u nich, z przyjaźni to robię, A za żonę nie pojmę, tylko równą sobie. Przecież, bodły mi duszę do żywca te żarty: Byłem młody, odważny, świat był mnie otwarty W kraju, gdzie, jako wiecie, szlachcic urodzony Jest zarówno z panami kandydat korony! Wszakże Tęczyński niegdyś z królewskiego domu Żądał córy, a król mu oddał ją bez sromu. Sopliców czyż nie równe Tęczyńskim zaszczyty Krwią, herbem, wierną służbą Rzeczypospolitej?
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Widzi siostra — rzekł Sędzia, skrobiąc smutnie głowę — Chciałbym bardzo: cóż, kiedy mam trudności nowe! Pan Jacek nie wypuszcza z opieki swej syna, I przysłał mi tu właśnie na kark bernardyna Robaka, który przybył z tamtej strony Wisły, Przyjaciel brata, wszystkie wie jego zamysły; A więc o Tadeusza już wyrzekli losie, I chcą, by się ożenił, aby pojął Zosię, Wychowankę waćpani. Oboje dostaną, Oprócz fortunki mojej, z łaski Jacka wiano W kapitałach; wiesz aśćka, że ma kapitały, I z łaski jego mam też fundusz prawie cały: Ma więc prawo rozrządzać… aśćka pomyśl o tem, Żeby się to zrobiło najmniejszym kłopotem. Trzeba ich z sobą poznać. Prawda, bardzo młodzi, Szczególnie Zosia mała, lecz to nic nie szkodzi. Czas by już Zośkę wreszcie wydobyć z zamknięcia. Bo wszakci to już pono wyrasta z dziecięcia».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«He! czekać? szczekać? zwlekać?» przerwał Maciej drugi Ochrzczony Kropicielem, od wielkiej maczugi, Którą zwał Kropidełkiem. Miał ją dziś przy sobie; Stanął za nią, na gałce zwiesił ręce obie, Na ręku oparł brodę, krzycząc: «Czekać! zwlekać! Sejmikować! Hem, trem, brem, a potem uciekać! Ja w Prusach nie bywałem; rozum królewiecki Dobry dla Prus, a u mnie jest rozum szlachecki. To wiem: że kto chce bić się, niech Kropidło chwyta; Kto umierać, ten księdza niech woła, i kwita! Ja chcę żyć, bić! Bernardyn po co? czy my żaki? Co mi tam Robak: otóż, my będziem robaki, I dalej Moskwę toczyć! Trem, brem, szpiegi, wzwiady; Wiecie wy, co to znaczy? Oto, że wy dziady, Niedołęgi! He, bracia, to wyżła rzecz tropić, Bernardyńska kwestować, a moja rzecz: kropić; Kropić, kropić i kwita!» Tu maczugę głasnął, Za nim cały tłum szlachty «Kropić, kropić!» wrzasnął.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

O dworze Soplicowski! Jeśli dotąd całe Świecą się pod lipami twoje ściany białe, Jeśli tam dotąd szlachty sąsiedzkiej gromada Za gościnnymi stoły Sędziego zasiada: Pewnie tam piją często za Konewki zdrowie; Bez niego już by było dziś po Soplicowie!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Imię zdrajcy przylgnęło do mnie jako dżuma. Odwracali ode mnie twarz obywatele, Uciekali ode mnie dawni przyjaciele; Kto był lękliwy, z dala witał się i stronił: Nawet lada chłop, lada Żyd, choć się pokłonił, To mię zboku szyderskim przebijał uśmiechem. Wyraz zdrajca brzmiał w uszach, odbijał się echem W domu, w polu. Ten wyraz od rana do zmroku Wił się przede mną, jako plama w chorym oku. Przecież nie byłem zdrajcą kraju.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tadeusz, chociaż liczył lat blisko dwadzieście, I od dzieciństwa mieszkał w Wilnie, wielkim mieście, Miał za dozorcę księdza, który go pilnował I w dawnej surowości prawidłach wychował. Tadeusz zatem przywiózł w strony swe rodzinne Duszę czystą, myśl żywą i serce niewinne, Ale razem niemałą chętkę do swawoli. Z góry już robił projekt, że sobie pozwoli Używać na wsi długo wzbronionej swobody; Wiedział, że był przystojny, czuł się rześki, młody, A w spadku po rodzicach wziął czerstwość i zdrowie. Nazywał się Soplica: wszyscy Soplicowie Są, jak wiadomo, krzepcy, otyli i silni, Do żołnierki jedyni, w naukach mniej pilni.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ach, czyjeż usta śmią pochlebiać sobie, Że znajdą dzisiaj to czarowne słowo, Które rozczuli rozpacz marmurową, Które z serc wieko podejmie kamienne, Rozwiąże oczy, tylą łez brzemienne I sprawia, że łza przystygła wypłynie, Nim się te usta znajdą, wiek przeminie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

I przyjaciele wtenczas pomogli rozmowie. I do pieśni rzucali mi słowo po słowie: Jak bajeczne żurawie, na dzikim ostrowie, Nad zaklętym pałacem przelatując wiosną, I słysząc zaklętego chłopca skargę głośną, Każdy ptak chłopcu jedno pióro rzucił: On zrobił skrzydła i do swoich wrócił…
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Sędzia, choć utrudzony, chociaż w gronie gości, Nie chybił gospodarskiej, ważnej powinności: Udał się sam ku studni. Najlepiej z wieczora Gospodarz widzi, w jakim stanie jest obora. Dozoru tego nigdy sługom nie poruczy; Bo Sędzia wie, że oko pańskie konia tuczy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Nie byłem w zmowie — Jacek odpowiedział z żalem. — Gwałtem porwać? Wszak mógłbym: zza krat i zza klamek Wydarłbym ją, rozbiłbym w puch ten jego zamek! Miałem za sobą Dobrzyn i cztery zaścianki! Ach, gdyby ona była jak nasze szlachcianki Silna i zdrowa! gdyby ucieczki, pogoni Nie zlękła się i mogła słuchać szczęku broni!… Lecz ona biedna! tak ją, rodzice pieścili, Słaba, lękliwa! był to robaczek motyli, Wiosenna gąsiennica! i tak ją zagrabić, Dotknąć ją zbrojną ręką, byłoby ją zabić; Nie mogłem, nie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Jaśnie wielmożny koronny hetmanie, Czy jenerale, mniejsza o tytułowanie, Jam jest Rębajło, staję na twe zawołanie Z tym moim Scyzorykiem, który nie z oprawy Ani z napisów, ale z hartu nabył sławy, Że nawet o nim jaśnie wielmożny pan wiedział. Gdyby on gadać umiał, może by powiedział Cokolwiek na pochwałę i tej starej ręki, Która służyła długo, wiernie, Bogu dzięki, Ojczyźnie, tudzież panów Horeszków rodzinie, Czego pamięć dotychczas między ludźmi słynie. Mopanku! rzadko który pisarz prowentowy Tak zręcznie temperuje pióra, jak on głowy. Długo liczyć! A nosów i uszu bez liku! A nie ma żadnej szczerby na tym Scyzoryku I żaden go nie splamił zbojecki uczynek: Tylko otwarta wojna albo pojedynek. Raz tylko! Panie daj mu wieczny odpoczynek! Bezbronnego człowieka, niestety, sprzątniono… A i to, Bóg mi świadkiem, pro publico bono».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Stała w ogrodzie, prawie pod samym parkanem, O który się opierał Ryków swym trójgranem, Wielka stara sernica, budowana w kratki Z belek na krzyż wiązanych, podobna do klatki. W niej świeciły się białych serów mnogie kopy; Wkoło zaś wahały się suszące się snopy Szałwi, benedykty, kardy, macierzanki: Cała zielna domowa apteka Wojszczanki. Sernica w górze miała wszerz sążni półczwarta, A u dołu na jednym wielkim słupie wsparta Niby gniazdo bocianie. Stary słup dębowy Pochylił się, bo już był wygnił do połowy, Groził upadkiem. Nieraz Sędziemu radzono, Aby zrzucił budowę wiekiem nadwątloną; Ale Sędzia powiadał, że woli poprawiać Aniżeli rozrzucać, albo też przestawiać: Odkładał budowanie do sposobnej pory, Tymczasem pod słup kazał wetknąć dwie podpory. Tak pokrzepiona ale nietrwała budowa Wyglądała za parkan nad trójkąt Rykowa.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Już tylko ośmiu jegrów z sierżantem na czele Bronią się; bieży Klucznik, oni stoją śmiele, Dziewięć rur wymierzyli prosto w łeb Klucznika; On leci na strzał, kręcąc ostrze Scyzoryka. Widzi to ksiądz: zabiega Klucznikowi drogę, Sam pada i podbija Gerwazemu nogę: Upadli, właśnie kiedy pluton ognia dawał. Ledwie ołów prześwisnął, już Gerwazy wstawał, Już wskoczył w dym, dwóm jegrom zaraz głowy zmiata Uciekają strwożeni; Klucznik goni, płata; Oni biegną dziedzińcem, Gerwazy ich torem; Wpadają we drzwi gumna stojące otworem, I Gerwazy do gumna na ich karkach wjechał, Zniknął w ciemności, ale bitwy nie zaniechał: Bo przeze drzwi jęk słychać, wrzask i gęste razy. Wkrótce ucichło wszystko. Wyszedł sam Gerwazy Z mieczem krwawym.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jakoż, zaledwie kogut, co odprawia warty, Stanie i nieruchomie dzierżąc dziób zadarty, I głowę grzebieniastą pochyliwszy bokiem, Aby tym łacniej w niebo mógł celować okiem, Dostrzeże wiszącego jastrzębia śród chmury, Krzyknie: zaraz w ten ogród chowają się kury, Nawet gęsi i pawie, i w nagłym przestrachu Gołębie, gdy nie mogą schronić się na dachu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A gdy w kościele było po mszy i kazaniu, Wyszedł przewodniczący całemu zebraniu Podkomorzy, niedawno przez powiatu stany Zgodnie konfederackim marszałkiem obrany. Miał mundur województwa: żupan złotem szyty, Kontusz grodeturowy z frędzlą i pas lity, Przy którym karabela z głownią jaszczurową; Na szyi świecił wielką szpilką brylantową; Konfederatka biała, a na niej pęk gruby Drogich piórek, były to białych czapel czuby (Na fest kładzie się tylko kitka tak bogata, Której każde pióreczko kosztuje dukata). Tak ubrany, na wzgórek wstąpił przed kościołem, Wieśniacy i żołnierstwo ścisnęło się kołem, On rzekł:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Po chwili wszędzie było samotnie i głucho. Hrabia oczy w dom utkwił i natężył ucho; Zawsze dumał, a strzelcy zawsze nieruchomie Za nim stali. Aż w cichym i samotnym domie Wszczął się naprzód szmer, potem gwar i krzyk wesoły Jak w ulu pustym, kiedy weń wlatują pszczoły. Był to znak, że wracali goście z polowania, I krzątała się służba około śniadania.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Konewka dotąd małe dał męstwa dowody. Choć najpierwszy ze szlachty uwolniony z kłody, Choć zaraz znalazł w wozie swą miłą konewkę, Swój szturmak faworytny i z nim kul sakiewkę: Nie chciał bić się; powiadał, że sobie nie ufa Na czczo. Szedł więc, gdzie stała spirytusu kufa: Ręką jak łyżką strumień do ust sobie chylił. Dopiero, gdy się dobrze rozgrzał i posilił, Poprawił czapkę, z kolan wziął do rąk konewkę, Zmacał sztenflem naboju, podsypał panewkę, I spojrzał na plac boju. Widzi, że błyszcząca Fala bagnetów szlachtę bije i roztrąca: Przeciw tej fali płynie; schyla się do ziemi I nurkuje pomiędzy trawami gęstemi, Środkiem dziedzińca; aż tam, gdzie rosła pokrzywa, Zasadza się, a Saka gestami przyzywa.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na to Zosia rzecze, Wznosząc głowę i patrząc w oczy mu nieśmiało: «Nie pamiętam już dobrze, co się dawniej działo; Wiem, że wszyscy mówili, iż za mąż iść trzeba Za pana: ja się zawsze zgadzam z wolą Nieba I z wolą starszych». Potem, spuściwszy oczęta, Dodała: «Przed odjazdem, jeśli pan pamięta, Kiedy umarł ksiądz Robak w ową burzę nocną, Widziałam, że pan jadąc żałował nas mocno; Pan łzy miał w oczach; te łzy, powiem panu szczerze, Wpadły mnie aż do serca; odtąd panu wierzę Że mnie lubisz; ilekroć mówiłam pacierze Za pana powodzenie, zawsze przed oczami Stał pan z tymi dużymi błyszczacymi łzami. Potem Podkomorzyna do Wilna jeździła, Wzięła mnie tam na zimę; alem ja tęskniła Do Soplicowa i do tego pokoiku, Gdzie mnie pan naprzód w wieczór spotkał przy stoliku, Potem pożegnał… Nie wiem, skąd pamiątka pana, Coś niby jak rozsada w jesieni zasiana, Przez całą zimę w moim sercu się krzewiła, Że, jako mówię panu, ustawniem tęskniła Do tego pokoiku, i coś mi szeptało, Że tam znów pana znajdę — i tak się też stało. Mając to w głowie, często też miałam na ustach Imię pana — było to w Wilnie na zapustach; Panny mówiły, że ja jestem zakochana: Jużci, jeżeli kocham, to już chyba pana». Tadeusz rad z takiego miłości dowodu, Wziął ją pod rękę, ścisnął i wyszli z ogrodu Do pokoju damskiego, do owej komnaty, Kędy Tadeusz mieszkał przed dziesięcią laty.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tak zatrudniona, przecież obracała głowę Na pamiętne szelestem krzaki agrestowe, Nie wiedząc, że napastnik już z przeciwnej strony Przybliżył się, czołgając jak wąż przez zagony, Aż wyskoczył z łopuchu. Spojrzała — stał blisko, O cztery grzędy od niej, i kłaniał się nisko. Już głowę odwróciła i wzniosła ramiona, I zrywała się lecieć jak kraska spłoszona, I już lekkie jej stopy wionęły nad liściem, Kiedy dzieci, przelękłe podróżnego wniściem I ucieczką dziewczyny, wrzasnęły okropnie. Posłyszała, uczuła, że jest nieroztropnie Dziatwę małą, przelękłą i samą porzucić: Wracała, wstrzymując się, lecz musiała wrócić, Jak niechętny duch, wróżka przyzwany zaklęciem, Przybiegła z najkrzykliwszym bawić się dziecięciem, Siadła przy nim na ziemi, wzięła je na łono; Drugie głaskała ręką i mową pieszczoną; Aż się uspokoiły, objąwszy w rączęta Jej kolana i tuląc główki jak pisklęta pod skrzydło matki. Ona rzekła: «Czy to pięknie Tak krzyczeć? Czy to grzecznie? Ten pan się zalęknie. Ten pan nie przyszedł straszyć; to nie dziad szkaradny, To gość, dobry pan, patrzcie tylko jaki ładny».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tak mówiąc, spojrzał zyzem, gdzie śród biesiadników Siedział gość, Moskal; był to pan kapitan Ryków, Stary żołnierz, stał w bliskiej wiosce na kwaterze, Pan Sędzia go przez grzeczność prosił na wieczerzę. Ryków jadł smaczno, mało wdawał się w rozmowę, Lecz na wzmiankę Warszawy, rzekł podniósłszy głowę: «Pan Podkomorzy! Oj wy! Pan zawsze ciekawy O Bonaparta, zawsze wam tam do Warszawy! He! Ojczyzna! Ja nie szpieg, a po polsku umiem, — Ojczyzna! ja to czuję wszystko, ja rozumiem! Wy Polaki, ja Ruski: teraz się nie bijem, Jest armistycjum, to my razem jemy, pijem. Często na awanpostach nasz z Francuzem gada, Pije wódkę; jak krzykną ura! — kanonada. Ruskie przysłowie: z kim się biję, tego lubię; Gładź drużkę jak po duszy, a bij jak po szubie. Ja mówię, będzie wojna u nas. Do Majora Płuta, adiutant sztabu przyjechał zawczora: Gotować się do marszu! Pójdziem, czy pod Turka, Czy na Francuza; oj ten Bonapart figurka! Bez Suwarowa to on może nas wytuza. U nas w pułku gadano, jak szli na Francuza, Że Bonapart czarował: no, tak i Suwarów Czarował; tak były czary przeciw czarów. Raz w bitwie, gdzie podział się? szukać Bonaparta,— A on zmienił się w lisa, tak Suwarów w charta; Tak Bonaparte znowu w kota się przerzuca, Dalej drzeć pazurami, a Suwarów w kuca. Obaczcież, co się stało w końcu z Bonapartą…» Tu Ryków przerwał i jadł; wtem, z potrawą czwartą Wszedł służący i raptem boczne drzwi otwarto.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A przecież wokoło nich ciągnęły się lasy Litewskie, tak poważne i tak pełne krasy! Czeremchy oplatane dzikich chmielów wieńcem, Jarzębiny ze świeżym pasterskim rumieńcem, Leszczyna jak menada z zielonymi berły, Ubranymi jak w grona, w orzechowe perły; A niżej dziatwa leśna: głóg w objęciu kalin, Ożyna czarne usta tuląca do malin. Drzewa i krzewy liśćmi wzięły się za ręce, Jak do tańca stające panny i młodzieńce Wkoło pary małżonków. Stoi pośród grona Para, nad całą leśną gromadą wzniesiona Wysmukłością kibici i barwy powabem: Brzoza biała, kochanka, z małżonkiem swym grabem. A dalej, jakby starce na dzieci i wnuki Patrzą, siedząc w milczeniu, tu sędziwe buki, Tam matrony topole i mchami brodaty Dąb, włożywszy pięć wieków na swój kark garbaty, Wspiera się, jak na grobów połamanych słupach, Na dębów, przodków swoich, skamieniałych trupach.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Poparł stronę Chrzciciela, Bartek zwan Brzytewka Od szabli cienkiej, tudzież Maciej, zwan Konewka Od sztućca który naszał, z gardłem tak szerokiem, Że zeń jak z konwi tuzin kulek lał potokiem. Oba krzyczeli: «Wiwat Chrzciciel z kropidełkiem!» Prusak chciał mówić, ale zgłuszono go zgiełkiem I śmiechem; «Precz — wołano — precz Prusaki tchórze! Kto tchórz, niech w bernardyńskim chowa się kapturze!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Za czym rozbito kłodę, rozcięto powrozy. Szlachta, już wolna, wpada na kwestarskie wozy; Z nich dobywa rapiery, pałasze, tasaki, Kosy, strzelby; Konewka znalazł dwa szturmaki I worek kul; wsypał je do swego szturmaka, Drugi, równie nabiwszy, ustąpił dla Saka.