osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zerwał się i widzenie zaraz uleciało Przestraszone łoskotem; czekał, nie wracało! Tylko usłyszał znowu trzykrotne stukanie I słowa: «Niech pan wstaje, czas na polowanie. Pan zaspał». Skoczył z łóżka i obu rękami Pchnął okienicę, że aż trzasła zawiasami I rozwarłszy się w obie uderzyła ściany; Wyskoczył, patrzył wkoło zdumiony, zmieszany, Nic nie widział, nie dostrzegł niczyjego śladu. Niedaleko od okna był parkan od sadu, Na nim chmielowe liście i kwieciste wieńce Chwiały się; czy je lekkie potrąciły ręce? Czy wiatr ruszył? Tadeusz długo patrzył na nie, Nie śmiał iść w ogród; tylko wsparł się na parkanie, Oczy podniósł i z palcem do ust przyciśnionym Kazał sam sobie milczeć, by słowem kwapionem Nie rozerwał milczenia; potem w czoło stukał, Niby do wspomnień dawnych uśpionych w nim pukał, Na koniec, gryząc palce, do krwi się zadrasnął I na cały głos: «Dobrze, dobrze mi tak!» wrzasnął.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz Kropiciel zerwał się bronić się: po czasie! Bo już był skrępowany we swym własnym pasie. Przecież zwinął się i tak sprężyście podskoczył, Że padł na piersi sennych, po głowach się toczył, Miotał się jako szczupak, gdy się w piasku rzuca, A ryczał jako niedźwiedź, bo miał silne płuca. Ryczał: «Zdrada!» — Wnet cała zbudzona gromada Chórem odpowiedziała: «Zdrada! gwałtu! zdrada!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Skrzypak u sukni zakasał rękawek, Ścisnął gryf krzepko, oparł brodę o podstawek I smyk jak konia w zawód puścił po skrzypicy. Na to hasło, stojący obok kobeźnicy, Jak gdyby w skrzydła bijąc, częstym ramion ruchem Dmą w miechy i oblicza wypełniają duchem: Myśliłbyś, że ta para w powietrze uleci, Podobna do pyzatych Boreasza dzieci. Brakło cymbałów.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wieśniaczki dziś na ołtarz Matki Zbawiciela Niosą pierwszy dar wiosny, świeże snopki ziela; Wszystko wkoło ubrane w bukiety i w wianki, Ołtarz, obraz, a nawet dzwonica i ganki. Czasem poranny wietrzyk, gdy ze wschodu wionie, Zrywa wianki i rzuca na klęczących skronie, I rozlewa jak z mszalnej kadzielnicy wonie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Jacku! zawołał Klucznik, mądre ty przyczyny Wynajdujesz: cóż? one nie zmniejszą twej winy! Bo wszakże zdarzało się już nieraz na świecie, Że kto pokochał pańskie lub królewskie dziecię, Starał się gwałtem zdobyć, przemyślał wykradać, Mścił się otwarcie — ale tak chytrze śmierć zadać, Panu polskiemu, w Polszcze — i w zmowie z Moskalem!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem Telimena wpadła między konie, Wyciągnęła ku Hrabi załamane dłonie: «Na twój honor! — krzyknęła przeraźliwym głosem, Z głową w tył wychyloną, z rozpuszczonym włosem — Przez wszystko co jest świętym, na klęczkach błagamy! Hrabio, śmieszże odmówić? proszą ciebie damy; Okrutniku, nas pierwej musisz zamordować!» Padła zemdlona. Hrabia skoczył ją ratować, Zadziwiony i nieco zmieszany tą sceną: «Panno Zofio — rzecze — pani Telimeno! Nigdy się krwią bezbronnych ta szpada nie splami; Soplicowie! jesteście moimi więźniami. Tak zrobiłem we Włoszech, kiedy pod opoką, Którą Sycylianie zwą Birbante-rokką, Zdobyłem tabor zbójców: zbrojnych mordowałem, Rozbrojonych zabrałem i związać kazałem; Szli za końmi i tryumf mój zdobili świetny, Potem ich powieszono u podnóża Etny».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hrabia wracał do siebie; lecz konia wstrzymywał, Głową coraz w tył kręcił, w ogród się wpatrywał. I raz mu się zdawało, że znowu z okienka Błysnęła tajemnicza, bieluchna sukienka I coś lekkiego znowu upadło z wysoka, I przeleciawszy cały ogród w mgnieniu oka, Pomiędzy zielonymi świeciło ogórki: Jako promień słoneczny, wykradłszy się z chmurki, Kiedy śród roli padnie na krzemienia skibę Lub śród zielonej łąki w drobną wody szybę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A na to Sędzia: «Mniejsza o ludzkie gadanie; Nigdy nie dbałem bardzo o pochwały świata: Bóg świadkiem, żem niewinien grzechów mego brata; W politykę jam nigdy bardzo się nie wdawał, Urzędując i orząc mojej ziemi kawał. Lecz jestem szlachcic, rad bym plamę domu zmazać; Jestem Polak, dla kraju rad bym coś dokazać, Choć duszę oddać. W szablę nie byłem zbyt tęgi; Wszakże, bierali ludzie i ode mnie cięgi, Wie świat, że w czasie polskich ostatnich sejmików Wyzwałem i zraniłem dwóch braci Buzwików, Którzy… Ale to mniejsza. Jakże wasze myśli? Czy potrzeba, żebyśmy zaraz w pole wyszli? Strzelców zebrać, rzecz łatwa; prochu mam dostatek; W plebanii u księdza jest kilka armatek; Przypominam, iż Jankiel mówił, iż u siebie Ma groty do lanc, że je mogę wziąć w potrzebie; Te groty przywiózł w pakach gotowych z Królewca Pod sekretem; weźmiem je, zaraz zrobim drzewca; Szabel nam nie zabraknie; szlachta na koń wsiędzie, Ja z synowcem na czele, i — jakoś to będzie!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wtem szmer powstał za drzwiami; razem głosów wiele Zawołało: «Niech żyje Kurek na kościele!» Ciżba tłoczy się w salę, a Maciej na czele. Sędzia gościa za rękę do stołu prowadził I wysoko pomiędzy wodzami posadził, Mówiąc: «Panie Macieju, niedobry sąsiedzie, Przyjeżdżasz bardzo późno, prawie po obiedzie». «Jem wcześnie — rzekł Dobrzyński — ja tu nie dla jadła Przybyłem, tylko że mnie ciekawość napadła, Obejrzeć z bliska naszą armią narodową. Wieleby gadać — jest to ani to, ni owo! Szlachta mnie obaczyła i gwałtem tu wiedzie, A Waszeć za stół sadzasz — dziękuję, sąsiedzie». To wyrzekłszy, przewrócił talerz dnem do góry, Na znak że jeść nie będzie, i milczał ponury.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na gościńcu i drogach od samego ranka Panuje ruch niezwykły. Stąd chłopska furmanka Skrzypi, lecąc jak poczta; stąd szlachecka bryka Cwałem tarkoce, drugą i trzecią spotyka; Z lewej drogi posłaniec jak kuryjer goni, Z prawej przebiegło w zawód kilkanaście koni: Wszyscy śpieszą, ku różnym kierują się stronom. Co to ma znaczyć? Powstał ze snopa Ekonom, Chciał przypatrzyć się, spytać; długo stał nad drogą, Daremnie wołał, nie mógł zatrzymać nikogo Ni poznać we mgle. Jezdni migają jak duchy; Tylko słychać raz po raz tętent kopyt głuchy I, co dziwniejsza jeszcze, szczękanie pałaszy: Bardzo to Ekonoma i cieszy, i straszy. Bo choć na Litwie było naonczas spokojnie, Dawno już wieści głuche biegały o wojnie, O Francuzach, Dąbrowskim, o Napoleonie. Miałyżby wojnę wróżyć ci jeźdźcy? te bronie? Ekonom pobiegł wszystko Sędziemu powiedzieć, Spodziewając się i sam czegoś się dowiedzieć.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Panie Soplico! — wołał — z przeproszeniem pana, Pan wyzwałeś Majora! Ja do Kapitana Mam dawniejszą urazę: on do zamku mego…» («Mów pan — przerwał Protazy — do zamku naszego») «On wpadł — rzekł kończąc Hrabia — na czele złodziejów, On, poznałem Rykowa, wiązał mych dżokejów. Skarzę, go, jakom zbójców skarał pod opoką, Którą Sycylijanie zwą Birbante-rokko».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Major osłupiał, oczy przetarł, z gniewu blady Zawołał: «Bunt! buntownik!» i dobywszy szpady, Biegł przebić. Wtem ksiądz dostał z rękawa krócicę: «Pal, Tadeuszku! — krzyknął — pal jak w jasną świécę!» Tadeusz wnet pochwycił, wymierzył, wypalił, Chybił, ale Majora zgłuszył i osmalił. Porywa się z gitarą Ryków: «Bunt! bunt!» woła, Wpada na Tadeusza; lecz Wojski zza stoła Machnął ręką na odlew; nóż w powietrzu świsnął Między głowy i pierwej uderzył, niż błysnął; Uderza w dno gitary, na wylot ją wierci, Schylił się na bok Ryków i tak uszedł śmierci, Lecz strwożył się. Krzyknąwszy: «Jegry! bunt! Jej Bogu!» Dobył szpady, broniąc się, zbliżał się do progu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«I to dziw — rzekł Protazy — że o tej to Zosi, O której rękę teraz nasz Tadeusz prosi, Było przed rokiem omen, jakoby znak z nieba!» «Panną Zofiją — przerwał Klucznik — zwać ją trzeba; Bo już dorosła, nie jest dziewczyną maluczką, Przy tym z krwi dygnitarskiej, jest Stolnika wnuczką». «Owoż — kończył Protazy — był to znak proroczy O jej losie, widziałem znak na własne oczy. Przed rokiem tu siedziała w święto czeladź nasza Pijąc miód; alić patrzym: pęc, pada z poddasza Dwóch wróblów bijących się; oba samcy stare, Jeden młodszy cokolwiek miał podgarle szare, Drugi czarne; dalejże tłuc się po podwórzu, Przewracać kulki, że aż zaryli się w kurzu — My patrzym, a tymczasem szepcą sobie sługi, Że ten czarny niech będzie Horeszko, a drugi Soplica; więc ilekroć szary był na górze Krzyczą: »Wiwat Soplica, pfe Horeszki tchórze!« A gdy spadał, wołali: »Popraw się Soplica, Nie daj się magnatowi, to wstyd na szlachcica!« Tak śmiejąc się, czekamy, kto kogo pokona; Wtem Zosieńka, nad ptastwem litością wzruszona, Podbiegła i nakryła rączką te rycerze; Jeszcze się w ręku bili, aż leciało pierze, Taka była zawziętość w tym maleńkim lichu. Baby patrząc na Zosię, gadały po cichu, Że pewnie przeznaczeniem będzie tej dziewczyny Pogodzić dwie od dawna zwaśnione rodziny. A widzę, że się dzisiaj ziścił omen babi. Prawdać to, że naonczas myślano o Hrabi, Nie zaś o Tadeuszu».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Czy ktoś Zosi poradził wyjść w takiej sukience, Czy instynktem wiedziała (bo dziewczyna zgadnie Zawsze instynktem, co jej do twarzy przypadnie): Dosyć, że Zosia pierwszy raz w życiu dziś z rana Była od Telimeny za upór łajana, Nie chcąc modnego stroju, aż wymogła płaczem Że ją tak zostawiono, w ubraniu prostaczem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jak on nad Dobrzyńskimi, dom jego nad siołem Panował, stojąc między karczmą i kościołem. Widać rzadko zwiedzany, mieszka w nim hołota: Bo brama sterczy bez wrót, ogrody bez płota, Niezasiane, na grzędach już porosły brzozki; Przecież ten folwark zdał się być stolicą wioski, Iż kształtniejszy od innych chat, bardziej rozległy, I prawą stronę, gdzie jest świetlica, miał z cegły. Obok lamus, spichrz, gumno, obora i stajnie, Wszystko w kupie, jak bywa u szlachty zwyczajnie; Wszystko nadzwyczaj stare, zgniłe. Domu dachy Świeciły się, jak gdyby od zielonej blachy, Od mchu i trawy, która buja jak na łące. Po strzechach gumien niby ogrody wiszące Różnych roślin, pokrzywa i krokos czerwony, Żółta dziewanna, szczyru barwiste ogony. Gniazda ptastwa różnego, w strychach gołębniki, W oknach gniazda jaskółcze, u progu króliki Białe skaczą i ryją w niedeptanej darni. Słowem: dwór na kształt klatki albo królikarni.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Gdy śmiejąc się fechtował, Rębajło już klęczał, Objął go za kolana i ze łzami jęczał; Za każdym zwrotem miecza: «Pięknie! jenerale, Czyś był konfederatem? pięknie, doskonale! To sztych Puławskich! tak się Dzierżanowski składał. To sztych Sawy! Któż panu tak rękę układał? Chyba Maciej Dobrzyński! A to? Jenerale, Mój wynalazek, dalbóg mój; ja się nie chwalę: To cięcie znane tylko w Rębajłów zaścianku, Od mojego imienia zwane *cios mopanku*; Któż to pana nauczył? to jest moje cięcie, Moje!» Wstał, jenerała porwawszy w objęcie: «Teraz umrę spokojny! Jest przecie na świecie Człowiek, który przytuli moje drogie dziecię; Bo wszak nad tym od dawna dzień i noc boleję, Czy po śmierci ten rapier mój nie zerdzewieje! Otóż nie zerdzewieje! Mój jaśnie wielmożny Jenerale, wybacz mi, porzućcie te rożny, Niemieckie szpadki; to wstyd szlacheckiemu dziecku Nosić ten kijek: weźmij szablę po szlachecku! Oto ten mój Scyzoryk u nóg twoich składam, To jest co najdroższego na świecie posiadam; Nie miałem nigdy żony, nie miałem dziecięcia, On był żoną i dzieckiem; z mojego objęcia Nigdy on nie wychodził; od rana do mroku Pieściłem go, on w nocy sypiał przy mym boku; A kiedym się zestarzał, nad łóżkiem na ścianie Wisiał, jako nad Żydem Boże przykazanie! Myśliłem zakopać go razem z ręką w grobie, Lecz znalazłem dziedzica — Niechaj służy tobie!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wtem rzekł Rejent: «Stawiłem niegdyś konia z rzędem, Opisałem się także przed ziemskim urzędem, Iż pierścień mój sędziemu w salarijum złożę: Fant postawiony w zakład wracać się nie może. Pierścień niechaj pan Wojski na pamiątkę przymie, I każe na nim wyryć albo swoje imię, Lub gdy zechce, herbowne Hreczechów ozdoby; Krwawnik jest gładki, złoto jedenastej proby. Konia teraz ułani pod jazdę zabrali, Rzęd został przy mnie; każdy znawca ten rzęd chwali Iż jest wygodny, trwały, a piękny jak cacko: Kulbaczka wąska modą z turecka kozacką, Kula na przodzie, w kuli są drogie kamienie, Poduszeczka z rubrontu wyścieła siedzenie; A kiedy na łęk wskoczysz, na tym miękkim puszku Między kulami siedzisz wygodnie jak w łóżku; A gdy w galop puścisz się (tu Rejent Bolesta, Który, jako wiadomo, bardzo lubił gesta, Rozstawił nogi jakby na konia wskakiwał, Potem galop udając, powoli się kiwał) A gdy w galop puścisz się, natenczas z czapraka Blask bije, jakby złoto kapało z rumaka, Bo tabenki są gęsto złotem nakrapiane, I szerokie strzemiona srebrne pozłacane; Na rzemieniach munsztuka i na uździenicy Połyskają guziki perłowej macicy, U napierśnika wisi księżyc w kształt Leliwy, To jest w kształt nowiu. Cały ten sprzęt osobliwy, Zdobyty (jak wieść niesie) w boju podhajeckim Na jakimś bardzo znacznym szlachcicu tureckim, Przyjm, Asesorze, w dowód mojego szacunku».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Klucznik na to słowo Pobladnął, pochylił się, i ciała połową Wygięty naprzód, stanął, zwisł na jednej nodze, Jak głaz lecący z góry zatrzymany w drodze. Oczy roztwierał, usta szeroko rozszerzał, Grożąc białymi zęby, a wąsy najeżał; Rapier z rąk upuszczony przy ziemi zatrzymał Kolanami i głownię prawą ręką imał, Cisnąc ją: rapier z tyłu za nim wyciągniony, Długim czarnym swym końcem chwiał się w różne strony; I Klucznik był podobny rysiowi rannemu, Który z drzewa ma skoczyć w oczy myśliwemu, Wydyma się kłębuszkiem, mruczy, krwawe ślepie Wyiskrza, wąsy rusza i ogonem trzepie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Goście weszli w porządku i stanęli kołem; Podkomorzy najwyższe brał miejsce za stołem: Z wieku mu i z urzędu ten zaszczyt należy, Idąc kłaniał się damom, starcom i młodzieży; Kwestarz nie był u stołu; miejsce bernardyna, Po prawej stronie męża, ma Podkomorzyna, Sędzia, kiedy już gości jak trzeba ustawił, Żegnając po łacinie, stół pobłogosławił. Mężczyznom dano wódkę; za czym wszyscy siedli, I chłodnik zabielany milcząc żwawo jedli.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Za czym wielkie powstały w całej karczmie szmery. Ksiądz bernardyn uciekł się do swej tabakiery; W kolej częstował mówców. Gwar zaraz ucichnął; Każdy zażył przez grzeczność i kilkakroć kichnął. Bernardyn, korzystając z przerwy, mówił daléj: «Oj, wielcy ludzie od tej tabaki kichali! Czy uwierzycie państwo, że z tej tabakiery, Pan jenerał Dąbrowski zażył razy cztery?» «Dąbrowski?» — zawołali. «Tak, tak, on, jenerał. Byłem w obozie, gdy on Gdańsk Niemcom odbierał; Miał coś pisać; bojąc się, ażeby nie zasnął, Zażył, kichnął, dwakroć mię po ramieniu klasnął: »Księże Robaku — mówił — księże bernardynie, Obaczymy się w Litwie może nim rok minie; Powiedz Litwinom, niech mnie czekają z tabaką Częstochowską, nie biorę innej tylko taką».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A wtem ozwał się Sędzia nalewając czaszę: «Piję zdrowie Robaka, Wojski, w ręce wasze! Jeśli datkiem nie możem kwestarza zbogacić, Postaramy się przecież za proch mu zapłacić: Uręczamy, że niedźwiedź zabity dziś w boru Przez dwa lata wystarczy na kuchnię klasztoru. Lecz skóry księdzu nie dam: lub gwałtem zabiorę, Albo ją mnich ustąpić musi przez pokorę, Albo ją kupię choćby dziesiątkiem soboli. Skórą tą rozrządzimy wedle naszej woli: Pierwszy wieniec i sławę już wziął sługa boży; Skórę jaśnie wielmożny pan nasz Podkomorzy Temu da, kto na drugą nagrodę zasłużył».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Czyż nie piękniejsza nasza poczciwa brzezina, Która jako wieśniaczka, kiedy płacze syna, Lub wdowa męża, ręce załamie, roztoczy Po ramionach do ziemi strumienie warkoczy! Niema z żalu, postawą jak wymownie szlocha! Czemuż pan Hrabia, jeśli w malarstwie się kocha, Nie maluje drzew naszych, pośród których siedzi? Prawdziwie, będą z pana żartować sąsiedzi, Że mieszkając na żyznej litewskiej równinie, Malujesz tylko jakieś skały i pustynie».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tu znowu brakło mu oddechu. «Bóg widzi — rzecze Klucznik — szczerze trafić chciałem! Ileż ty krwi wylałeś twoim jednym strzałem, Ileż klęsk spadło na nas i na twą rodzinę, A wszystko to przez waszą, panie Jacku, winę! A wszakże, gdy dziś jegry Hrabię na cel wzięli, Ostatniego z Horeszków chociaż po kądzieli, Tyś go zasłonił, i gdy Moskal do mnie palił, Tyś mnie rzucił o ziemię: tak nas dwóch ocalił. Jeśli prawda, że jesteś księdzem zakonnikiem, Jużci sukienka broni cię przed Scyzorykiem. Bądź zdrów, więcej na waszym nie postanę progu Z nami kwita, — zostawmy resztę Panu Bogu».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Pan Sędzia, skłoniwszy się, opuścił biesiadę. On na dziedzińcu włościan traktował gromadę; Zebrawszy ich za stołem na dwa staje długim, Sam siadł na jednym końcu, a pleban na drugim. Tadeusz i Zofia do stołu nie siedli; Zajęci częstowaniem włościan, chodząc jedli. Starożytny był zwyczaj, iż dziedzice nowi Na pierwszej uczcie sami służyli ludowi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Więc Płut na Tadeusza krzyknął z wielkim gniewem: «Panie Polak, wstydź się pan, chować się za drzewem; Nie bądź tchórz, wyjdź na środek, bij się honorowie, Po żołniersku». A na to Tadeusz odpowie: «Majorze! jeśli jesteś tak śmiałym rycerzem, A czegoż ty się chowasz za jegrów kołnierzem? Nie tchórzę ja przed tobą: wynidź no zza płotów; Dostałeś w twarz, jam przecie bić się z tobą gotów! Po co krwi rozlew? Między nami była zwada: Niechajże ją rozstrzygnie pistolet lub szpada. Daję ci broń na wybór, od działa do szpilki; A nie, to was wystrzelam jako w jamie wilki». I to mówiąc wystrzelił, a tak dobrze mierzył, Że porucznika obok Rykowa uderzył.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hrabia podczas Sędziego sporów z Telimeną Stał za drzewami, mocno zdziwiony tą sceną. Dobył z kieszeni papier i ołówek, sprzęty, Które zawsze miał z sobą, i na pień wygięty, Rozpiąwszy kartkę, widać, że obraz malował, Mówiąc sam z sobą: «Jakbyś umyślnie grupował: Ten na głazie, ta w trawie; grupa malownicza! Głowy charakterowe! z kontrastem oblicza!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Dziś miejsce Gerwazego, najdalsze od progu, Między dwiema ławami, w samym karczmy rogu, Zwane *pokuciem*, kwestarz ksiądz Robak zajmował. Jankiel go tam posadził. Widać, że szanował Wysoko bernardyna: bo skoro dostrzegał Ubytek w jego szklance, natychmiast podbiegał I rozkazał dolewać lipcowego miodu. Słychać, że z bernardynem znali się za młodu, Kędyś tam w cudzych krajach. Robak często chadzał Nocą do karczmy, tajnie z Żydem się naradzał O ważnych rzeczach; słychać było, że towary Ksiądz przemycał — lecz potwarz ta niegodna wiary.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Kiedyś… gdy zemsty lwie przehuczą ryki, Przebrzmi głos trąby, przełamią się szyki, Gdy orły nasze lotem błyskawicy Spadną u dawnej Chrobrego granicy, Ciał się najedzą, krwią całe opłyną, I skrzydła wreszcie na spoczynek zwiną; Gdy wróg ostatni wyda krzyk boleści, Umilknie, światu swobodę obwieści — Wtenczas — dębowym liściem uwieńczeni, Rzuciwszy miecze, siędą rozbrojeni Rycerze nasi, zechcą słuchać o przeszłości! Wtenczas zapłaczą nad ojców losami, I wtenczas łza ta ich lica nie splami.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Bracie! Bóg wie, żem dotąd tajemnic dochował, Którem z żalu za grzechy w spowiedzi ślubował: Że Bogu i Ojczyźnie poświęcony cały, Nie służąc pysze, ziemskiej nie szukając chwały, Żyłem dotąd i chciałem umrzeć bernardynem, Nie wydając nazwiska, nie tylko przed gminem, Ale nawet przed tobą i przed własnym synem! Wszakże ksiądz prowincyjał dał mi pozwolenie In articulo mortis zrobić objawienie. Kto wie, czy wrócę żywy! kto wie, co się stanie! W Dobrzynie! Bracie! wielkie, wielkie zamieszanie! Francuz jeszcze daleko, nim przeminie zima Trzeba czekać, a szlachta pono nie dotrzyma. Możem zanadto czynnie z powstaniem się krzątał! Pono źle zrozumieli! Klucznik wszystko splątał! Ten wariat Hrabia, słyszę, pobiegł do Dobrzyna, Nie mogłem go uprzedzić, ważna w tym przyczyna: Stary Maciek mnie poznał, a jeśli odkryje, Potrzeba będzie oddać pod Scyzoryk szyję. Nic Klucznika nie wstrzyma! Mniejsza o mą głowę, Lecz tym odkryciem, spisku zerwałbym osnowę. Przecież dziś tam być muszę! Widzieć, co się dzieje, Choćbym zginął: beze mnie szlachta oszaleje! Bądź zdrów, najmilszy bracie! bądź zdrów, śpieszyć muszę. Jeśli zginę, ty jeden westchniesz za mą duszę; W przypadku wojny, tobie cała tajemnica Wiadoma: kończ, com zaczął, pomnij, żeś Soplica!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wyleciawszy przez bramę, biegł prosto na pole. Jak szczupak, gdy mu oścień skróś piersi przekole, Pluska się i nurtuje, myśląc że uciecze, Ale wszędzie żelazo i sznur z sobą wlecze: Tak i Tadeusz ciągnął za sobą zgryzoty, Suwając się przez rowy i skacząc przez płoty, Bez celu i bez drogi; aż niemało czasu Nabłąkawszy się, w końcu wszedł w głębinę lasu I trafił, czy umyślnie, czyli też przypadkiem, Na wzgórek, co był wczora szczęścia jego świadkiem, Gdzie dostał ów bilecik, zadatek kochania, Miejsce, jak wiemy, zwane *Świątynią dumania*.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Mistrz coraz takty nagli i tony natęża; A wtem puścił fałszywy akord jak syk węża, Jak zgrzyt żelaza po szkle: przejął wszystkich dreszczem I wesołość pomięszał przeczuciem złowieszczem. Zasmuceni, strwożeni, słuchacze zwątpili, Czy instrument niestrojny? czy się muzyk myli? Nie zmylił się mistrz taki! On umyślnie trąca Wciąż tę zdradziecką strunę, melodyję zmąca, Coraz głośniej targając akord rozdąsany, Przeciwko zgodzie tonów skonfederowany: Aż Klucznik pojął mistrza, zakrył ręką lica I krzyknął: «Znam! znam głos ten! to jest *Targowica*!» I wnet pękła ze świstem struna złowróżąca; Muzyk bieży do prymów, urywa takt, zmaca, Porzuca prymy, bieży z drążkami do basów, Słychać tysiące coraz głośniejszych hałasów; Takt marszu, wojna, atak, szturm; słychać wystrzały, Jęk dzieci, płacze matek. — Tak mistrz doskonały Wydał okropność szturmu, że wieśniaczki drżały, Przypominając sobie ze łzami boleści *Rzeź Pragi*, którą znały z pieśni i z powieści, Rade, że mistrz na koniec strunami wszystkiemi Zagrzmiał, i głosy zdusił, jakby wbił do ziemi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Załamał ręce ksiądz zdziwiony. Wlepiwszy oczy w Sędzię, ruszywszy ramiony, Rzekł : «To gdy Napoleon wolność Litwie niesie, Gdy świat drży cały, to ty myślisz o procesie? I jeszczeż po tym wszystkim, com tobie powiedział, Będziesz spokojnie, ręce założywszy, siedział, Gdy działać trzeba!» «Działać? Cóż?» Sędzia zapytał. «Jeszcześ — rzekł Robak — z oczu moich nie wyczytał? Jeszcze serce nic tobie nie gada? Ach bracie! Jeśli Soplicowskiej krwi kroplę w żyłach macie, Uważ tylko: Francuzi uderzają z przodu… A gdyby z tyłu zrobić powstanie narodu? Co myślisz? Niech no Pogoń zarży, niech na Żmudzi Niedźwiedź ryknie! Ach, gdyby jakie tysiąc ludzi, Gdyby choć pięćset z tyłu na Moskwę natarło, Powstanie jako pożar wkoło rozpostarło, Gdybyśmy my, nabrawszy Moskwie harmat, znaków, Zwycięzcy szli powitać wybawców rodaków?… Ciągniemy! Napoleon, widząc nasze lance, Pyta, co to za wojsko; my krzyczym: »Powstańce, Najjaśniejszy Cesarzu! Litwa ochotnicy!« Pyta: pod czyją wodzą? — »Sędziego Soplicy!« Ach, któż by potem pisnąć śmiał o Targowicy?… Bracie, póki Ponarom stać, Niemnowi płynąć, Póty w Litwie Sopliców imieniowi słynąć; Wnuków, prawnuków będzie Jagiełłów stolica Wskazywać palcem, mówiąc: oto jest Soplica, Z tych Sopliców, co pierwsi zrobili powstanie!»