osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem pan Tadeusz stryja obejmował Ze łzami i Robaka w rękę pocałował. Robak, ku piersiom chłopca przycisnąwszy skronie I na głowie mu na krzyż położywszy dłonie, Spojrzał ku niebu i rzekł: «Synu! z Panem Bogiem!» I zapłakał… A już był Tadeusz za progiem. «Jak to? — zapytał Sędzia — nic mu brat nie powie I teraz? Biedny chłopiec, jeszcze się nie dowie O niczym przed odjazdem?…» «Nie — rzekł ksiądz — o niczym (Płacząc długo z zakrytym rękami obliczem). I po cóż by miał wiedzieć biedny, że ma ojca, Który się skrył przed światem jak łotr, jak zabojca? Bóg widzi, jak pragnąłbym: ale z tej pociechy Zrobię Bogu ofiarę za me dawne grzechy».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ten Major, Polak rodem z miasteczka Dzierowicz, Nazywał się (jak słychać) po polsku Płutowicz, Lecz przechrzcił się; łotr wielki, jak się zwykle dzieje Z Polakiem, który w carskiej służbie zmoskwicieje. Płut stał z fajką przed frontem, w boki się podpierał I gdy mu kłaniano się, nos w górę zadzierał, A za odpowiedź, na znak gniewnego humoru Wypuścił z ust kłąb dymu i poszedł do dworu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem szlachty coraz gęściej przybywało: Dobrzyńscy prawie wszyscy, sąsiadów niemało Z okolicznych zaścianków, zbrojni i bezbronni, W kałamaszkach i bryczkach, i piesi, i konni. Stawią wozy, podjezdki do brzezinek wiążą, Ciekawi skutku narad koło domu krążą; Już izbę napełnili, kupią się do sieni, Inni słuchają, w okna głowami wciśnieni.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ale rzeź najstraszniejsza, chociaż najmniej krzyku, Między kurami. Młody Sak wpadł do kurniku I z drabinek, stryczkami łowiąc, ciągnie z góry Kogutki i szurpate, i czubate kury, Jedne po drugich dusi i składa do kupy, Ptastwo piękne, karmione perłowymi krupy. Niebaczny Saku, jakiż zapał cię unosi! Nigdy już odtąd gniewnej nie przebłagasz Zosi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Klucznik, trwogę Chrzciciela poznawszy po krzyku, Odwrócił się, i spuścił ostrze płytkiej stali Między głowę Chrzciciela i ręce Moskali. Cofnęli się, wydawszy przeraźliwe głosy; Lecz jedna ręka, mocniej wplątana we włosy, Została się wisząca i krwią buchająca. Tak orlik, jedną szponę gdy wbije w zająca, Drugą, by wstrzymać zwierza, o drzewo uczepi, A zając, targnąwszy się, orła wpół rozsczepi; Prawa szpona u drzewa zostaje się w lesie, A lewą zakrwawioną źwierz na pola niesie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Słysząc to Major wstaje i od gniewu parska: «Czy ty oszalał, Ryków? To służba cesarska: A służba nie jest drużba, stary, głupi Ryków! Czy ty oszalał? Ja mam puszczać buntowników! W takim wojennym czasie! Ha, pany Polaki, Ja was nauczę buntu! Ha, szlachta łajdaki, Dobrzyńscy, oj ja znam was, niech łajdaki mokną! (I zaśmiał się na całe gardło, patrząc w okno) Wszakże ten sam Dobrzyński, co siedzi w surducie, — Hej zdjąć mu surdut! — w roku przeszłym na reducie Zaczął ze mną tę kłótnię; kto zaczął? on, nie ja. On, gdy tańczyłem, krzyknął: »Precz za drzwi złodzieja!« Że wtenczas za pułkowej okradzenie kasy Byłem pod śledztwem, miałem wielkie ambarasy: A jemu co do tego? Ja tańczę mazura, On krzyczy z tyłu: »Złodziej!« szlachta za nim: »Ura!« Skrzywdzili mnie — a co? wpadł w me szpony szlachciura! Mówiłem: »Ej Dobrzyński! ej, przyjdzie do woza Koza« — a co, Dobrzyński? widzisz: będzie łoza!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Chrzciciel, który w obronie Maćka oręż stracił, Ledwie że tej przysługi życiem nie przypłacił: Bo przypadło nań z tyłu dwóch silnych Moskali, I czworo rąk zarazem we włos mu wplątali; Upiąwszy się nogami ciągną jako liny Sprężyste, uwiązane do masztu wiciny. Daremnie w tył Kropiciel ciska ślepe razy; Chwieje się: a wtem postrzegł, że blisko Gerwazy Walczy; zawołał: «Jezus Maryja! Scyzoryku!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Goście weszli w porządku i stanęli kołem. Podkomorzy najwyższe brał miejsce za stołem; Z wieku mu i z urzędu ten zaszczyt należy, Idąc kłaniał się damom, starcom i młodzieży. Przy nim stał kwestarz, Sędzia tuż przy bernardynie. Bernardyn zmówił krótki pacierz po łacinie; Mężczyznom dano wódkę; wtenczas wszyscy siedli, I chołodziec litewski milcząc żwawo jedli.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Było to właśnie wkrótce po jej zaręczynach. Wszędzie gadano tylko o tych zaręczynach; Powiadano, że Ewa, gdy brała obrączkę Z rąk Wojewody, mdlała, że wpadła w gorączkę, Że ma początki suchot, że ustawnie szlocha; Zgadywano, że kogoś potajemnie kocha. — Ale Stolnik, jak zawsze spokojny, wesoły, Dawał na zamku bale, zbierał przyjacioły. Mnie już nie prosił: na cóż byłem mu potrzebny? Mój bezład w domu, bieda, mój nałóg haniebny, Podały mnie na wzgardę i na śmiech przed światem! Mnie, com niegdyś, rzec mogę, trząsł całym powiatem! Mnie, którego Radziwiłł nazywał: kochanku! Mnie, com kiedy wyjeżdżał z mojego zaścianku, To liczniejszy dwór miałem niżeli książęcy, Kiedym szablę dostawał, to kilka tysięcy Szabel błyszczało wkoło, strasząc zamki pańskie! A potem ze mnie śmiały się dzieci włościańskie! Tak zrobiłem się nagle w oczach ludzkich lichy! Jacek Soplica! — Kto zna co jest czucie pychy…»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W szmaragdzie bujnych traw, na krwawnikowym szalu, W sukni długiej, jak gdyby w powłoce koralu, Od której odbijał się włos z jednego końca, Z drugiego czarny trzewik; po bokach błyszcząca Śnieżną pończoszką, chustką, białością rąk, lica, Wydawała się z dala jak pstra gąsienica, Gdy wpełźnie na zielony liść klonu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Maciej ogrzał się słońcem, zakończył pacierze, I już się do swojego gospodarstwa bierze. Wyniósł traw, liścia; usiadł przed domem i świsnął: Na ten świst rój królików spod ziemi wytrysnął. Jako narcyzy nagle wykwitłe nad trawę, Bielą się długie słuchy; pod nimi jaskrawe Przeświecają się oczki jak krwawe rubiny, Gęsto wszyte w aksamit zielonej darniny. Już króliki na łapkach stają; każdy słucha, Patrzy; na koniec cała trzódka białopucha Bieży do starca liśćmi kapusty znęcona, Do nóg mu, na kolana skacze, na ramiona. On, sam biały jak królik, lubi ich gromadzić Wkoło siebie i ręką ciepły ich puch gładzić; A drugą ręką z czapki proso w trawę miota Dla wróblów: spada z dachów krzykliwa hołota.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Kto z nas tych lat nie pomni, gdy, młode pacholę, Ze strzelbą na ramieniu świszcząc szedł na pole, Gdzie żaden wał, płot żaden nogi nie utrudza, Gdzie, przestępując miedzę, nie poznasz, że cudza! Bo na Litwie myśliwiec jak okręt na morzu, Gdzie chcesz, jaką chcesz drogą, buja po przestworzu: Czyli jak prorok patrzy w niebo, gdzie w obłoku Wiele jest znaków widnych strzeleckiemu oku; Czy jak czarownik gada z ziemią, która, głucha Dla mieszczan, mnóstwem głosów szepce mu do ucha.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ale na przyźbie domu usiedli dwaj starce, Mając u kolan pełne miodu dwa półgarce. Patrzą w sad, gdzie wśród pączków barwistego maku Stał ułan jak słonecznik, w błyszczącym kołpaku Strojnym blachą złocistą i piórem koguta; Przy nim dziewczę w zielonej sukience jak ruta Pozioma, wznosi oczki błękitne jak bratki Ku oczom chłopca; dalej panny rwały kwiatki Po ogrodzie, umyślnie odwracając głowy Od kochanków, żeby im nie mieszać rozmowy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Filut — zawołał Chrzciciel — oj, i ja go kropnę Za swoje. Mój syn, było to dziecko roztropne, Teraz tak zgłupiał, że go nazywają Sakiem; A z przyczyny Sędziego został głupcem takim. Mówiłem: po co tobie leźć do Soplicowa? Jeżeli cię tam złowię, niech cię Bóg uchowa! On znowu smyk do Zosi, dybie przez konopie: Złowiłem go, a zatem za uszy i kropię; A on beczy i beczy jak maleńkie chłopię: »Ojcze, choć zabij, muszę tam iść«, a wciąż szlocha — »Co tobie?« a on mówi, że tę Zosię kocha! Chciałby popatrzyć na nią! Żal mi nieboraka, Mówię Sędziemu: »Sędzio, daj Zosię dla Saka!« On mówi: »Jeszcze mała, czekaj ze trzy lata, Jak sama zechce«. Łotr! łże, już ją komuś swata: Słyszałem. Już ja się tam na wesele wkręcę; Ja im łoże małżeńskie kropidłem poświęcę».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Stały w dwóch kątach sieni, wsparte o filary, Dwa kurantowe, w szafach zamknięte zegary; Dziwaki stare, dawno ze słońcem w niezgodzie, Południe wskazywały często o zachodzie. Gerwazy nie przybrał się machiny naprawić, Ale bez nakręcenia nie chciał jej zostawić: Dręczył kluczem zegary każdego wieczora; Właśnie teraz przypadła nakręcania pora. Gdy Podkomorzy sprawą zajmował uwagę Stron interesowanych, on pociągnął wagę: Zgrzytnęły wyszczerbionym zębem koła rdzawe, Wzdrygnął się Podkomorzy i przerwał rozprawę. «Bracie — rzekł — odłóż nieco twą pilną robotę» I kończył plan zamiany. Lecz Klucznik na psotę Jeszcze silniej pociągnął drugiego ciężaru; I wnet gil, który siedział na wierzchu zegaru, Trzepiocąc skrzydłem zaczął ciąć kurantów nuty. Ptak sztucznie wyrobiony, szkoda, że zepsuty, Ząjąkał się i piszczał, im dalej, tym gorzéj. Goście w śmiech; musiał przerwać znowu Podkomorzy. «Mości Kluczniku — krzyknął — lub raczej puszczyku, Jeśli dziób twój szanujesz, dość mi tego krzyku».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Stary Maciek, do ręcznych zapasów niezdolny, Rejterował się, czyniąc przed sobą plac wolny Na prawo i na lewo. Tu, końcem szablicy Uciera bagnet z rury jako knot ze świécy; Tam, machnąwszy na odlew, ścina albo kole: I tak ostróżny Maciek ustępuje w pole.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na Litwie much dostatek. Jest pomiędzy nimi Gatunek much osobny, zwanych szlacheckimi. Barwą i kształtem całkiem podobne do innych, Ale pierś mają szerszą, brzuch większy od gminnych, Latając bardzo huczą i nieznośnie brzęczą, A tak silne, że tkankę przebiją pajęczą, Lub jeśli która wpadnie, trzy dni będzie bzykać, Bo z pająkiem sam na sam może się borykać. Wszystko to Wojski zbadał i jeszcze dowodził, Że się z tych much szlacheckich pomniejszy lud rodził, Że one tym są muchom, czym dla roju matki, Że z ich wybiciem zginą owadów ostatki. Prawda, że ochmistrzyni ani pleban wioski, Nie uwierzyli nigdy w te Wojskiego wnioski I trzymali inaczej o muszym rodzaju; Lecz Wojski nie odstąpił dawnego zwyczaju: Ledwo dostrzegł takową muchę, wnet ją gonił. Właśnie mu teraz szlachcic nad uchem zadzwonił; Po dwakroć Wojski machnął, zdziwił się, że chybił, Trzeci raz machnął, tylko co okna nie wybił; Aż mucha, odurzona od tyla łoskotu, Widząc dwóch ludzi w progu broniących odwrotu, Rzuciła się z rozpaczą pomiędzy ich lica; I tam za nią mignęła Wojskiego prawica. Raz tak był tęgi, że dwie odskoczyły głowy, Jak rozdarte piorunem dwie drzewa połowy; Uderzyły się mocno oboje w uszaki, Tak, że obojgu sine zostały się znaki.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tak zadumany ledwie zrobił kroków parę, Gdy mu coś drogę zaszło; spojrzał: widzi marę, Całą w bieliźnie, długą, wysmukłą i cienką. Suwała się ku niemu z wyciągniętą ręką, Od której odbijał się drżący blask miesięczny, I przystąpiwszy, cicho jęknęła: «Niewdzięczny! Szukałeś wzroku mego, teraz go unikasz; Szukałeś rozmów ze mną, dziś uszy zamykasz, Jakby w słowach, we wzroku mym była trucizna! Dobrze mi tak, wiedziałam, kto jesteś: mężczyzna! Nie znając kokieterii, nie chciałam cię dręczyć, Uszczęśliwiłam; takżeś umiał mnie zawdzięczyć! Tryumf nad miękkim sercem serce twe zatwardził; Żeś je zdobył zbyt łacno, zbyt prędkoś nim wzgardził! Dobrze mi tak! Lecz straszną nauczona probą, Wierz mi, iż więcej niż ty gardzę sama sobą!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

On chrapał. Słońce w otwór, co śród okienicy Wyrżnięty był w kształt serca, wpadło do ciemnicy Słupem ognistym, prosto sennemu na czoło. On jeszcze chciał zadrzemać i kręcił się wkoło, Chroniąc się blasku. Nagle usłyszał stuknienie, Przebudził się: wesołe było przebudzenie. Czuł się rzeźwym jak ptaszek, z lekkością oddychał, Czuł się szczęśliwym, sam się do siebie uśmiechał: Myśląc o wszystkim, co mu wczora się zdarzyło, Rumienił się i wzdychał, i serce mu biło. Spojrzał w okno, o dziwy! W promieni przezroczu, W owym sercu, błyszczało dwoje jasnych oczu, Szeroko otworzonych, jak zwykle wejrzenie, Kiedy z jasności dziennej przedziera się w cienie. Ujrzał i małą rączkę, niby wachlarz z boku Nadstawioną ku słońcu dla ochrony wzroku; Palce drobne, zwrócone na światło różowe, Czerwieniły się na wskroś jakby rubinowe. Usta widział ciekawe, roztulone nieco, I ząbki, co jak perły śród koralów świecą, I lica, choć od słońca zasłaniane dłonią Różową, same całe jak róże się płonią.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

I w lasach cisza. Ptaszek zbudzony nie śpiewa; Otrząsnął pierze z rosy, tuli się do drzewa, Głowę wciska w ramiona, oczy znowu mruży I czeka słońca. Kędyś, u brzegów kałuży, Klekce bocian. Na kopach siedzą wrony zmokłe, Rozdziawiwszy się ciągną gawędy rozwlokłe; Obrzydłe gospodarzom jako wróżby słoty. Gospodarze już dawno wyszli do roboty.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Nu, panowie Dobrzyńscy! Ja sobie Żydzisko; Mnie Sędzia ni brat, ni swat; szanuję Sopliców Jak panów bardzo dobrych i moich dziedziców; Szanuję też Dobrzyńskich, Bartków i Maciejów, Jako dobrych sąsiadów, panów dobrodziejów; A mówię tak: jeżeli państwo chcą gwałt zrobić Sędziemu, to bardzo źle. Możecie się pobić, Zabić — a asesory? a sprawnik? a turma? Bo w wiosce u Soplicy jest żołnierzy hurma, Wszystko jegry! Asesor w domu: tylko świśnie, Tak wraz przymaszerują, stoją jak umyślnie. A co będzie? A jeśli czekacie Francuza, To Francuz jest daleko jeszcze, droga duża. Ja Żyd, o wojnach nie wiem, a byłem w Bielicy, I widziałem tam Żydków od samej granicy; Słychać, że Francuz stoi nad rzeką Łososną, A wojna jeśli będzie, to chyba aż wiosną. Nu, mówię tak: czekajcie; wszak dwór Soplicowa Nie budka kramna, co się rozbierze, w wóz schowa I pojedzie: dwór jak stał, do wiosny stać będzie; A pan Sędzia, to nie jest Żydek na arendzie: Nie uciecze, to jego można znaleźć wiosną. A teraz rozejdźcie się, a nie gadać głośno O tym, co było; bo to gadać, to daremno! A czyja łaska panów Szlachty, proszę ze mną. Moja Siora powiła małego Jankielka: Ja dziś traktuję wszystkich, a muzyka wielka! Każę przynieść kozice, basetlę, dwie skrzypiec, A pan Maciek Dobrodziej lubi stary lipiec I nowego mazurka: mam nowe mazurki, A wyuczyłem śpiewać fein moje bachurki».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Cwałująca czereda zleciała na błonia, Gdy Hrabia ujrzał zamek i zatrzymał konia. Pierwszy raz widział zamek z rana i nie wierzył, Że to były też same mury; tak odświeżył I upięknił poranek zarysy budowy: Zadziwił się pan Hrabia na widok tak nowy. Wieża zdała się dwakroć wyższa, bo stercząca Nad mgłą ranną; dach z blachy złocił się od słońca, Pod nim błyszczała w kratach reszta szyb wybitych, Łamiąc promienie wschodu w tęczach rozmaitych; Niższe piętra oblała tumanu powłoka, Rozpadliny i szczerby zakryła od oka; Krzyk dalekich myśliwców wiatrami przygnany, Odbijał się kilkakroć o zamkowe ściany: Przysiągłbyś, że krzyk z zamku, że pod mgły zasłoną Mury odbudowano i znów zaludniono.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Muzyk, jakby sam swojej dziwił się piosence, Upuścił drążki z palców, podniósł w górę ręce; Czapka lisia spadła mu z głowy na ramiona, Powiewała poważnie broda podniesiona, Na jagodach miał kręgi dziwnego rumieńca, We wzroku ducha pełnym błyszczał żar młodzieńca, Aż gdy na Dąbrowskiego starzec oczy zwrócił, Zakrył rękami, spod rąk łez potok się rzucił: «Jenerale — rzekł — ciebie długo Litwa nasza Czekała — długo, jak my Żydzi Mesyjasza… Ciebie prorokowali dawno między ludem Śpiewaki, ciebie niebo obwieściło cudem, Żyj i wojuj, o ty nasz!…» Mówiąc, ciągle szlochał, Żyd poczciwy Ojczyznę jako Polak kochał! Dąbrowski mu podawał rękę i dziękował, On, czapkę zdjąwszy, wodza rękę ucałował.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tu przerwał, lecz róg trzymał; wszystkim się zdawało, Że Wojski wciąż gra jeszcze, a to echo grało. Ile drzew, tyle rogów znalazło się w boru, Jedne drugim pieśń niosą jak z choru do choru. I szła muzyka coraz szersza, coraz dalsza, Coraz cichsza i coraz czystsza, doskonalsza, Aż znikła gdzieś daleko, gdzieś na niebios progu!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Cha, cha, cha, cha, Kłaniam, kłaniam! Cha, cha, cha, wyśmienicie, przednie! Panowie oficery, kto poluje we dnie, Wy w nocy! Dobry połów: widziałem zwierzynę; Oj skubać, skubać szlachtę, oj drzeć z nich łupinę! Oj weźcież ich na munsztuk, bo też szlachta bryka! Winszuję ci Majorze, żeś złowił Hrabika: To tłuścioszek, to bogacz, panicz z antenatów; Nie wypuszczaj go z klatki bez trzysta dukatów. A jak weźmiesz, na klasztor daj jakie trzy grosze, I dla mnie! bo ja zawżdy za twą duszę proszę. Jakem bernardyn, bardzo myślę o twej duszy! Śmierć i sztabsoficerów porywa za uszy! Dobrze napisał Baka, że śmierć dżga za katy W szkarłaty, i po suknie nieraz dobrze stuknie, I po płótnie tak utnie jak i po kapturze, I po fryzurze równie jak i po mundurze. Śmierć matula, powiada Baka, jak cebula, Łzy wyciska, gdy ściska, a równie przytula I dziecko co się lula, i zucha co hula! Ach! ach! Majorze, dzisiaj żyjem, jutro gnijem, To tylko nasze, co dziś zjemy i wypijem! Panie Sędzio, wszakże to czas podobno śniadać? Siadam za stół, i proszę wszystkich za mną siadać Majorze, gdyby zrazów? panie poruczniku, Co myślisz? gdyby wazę dobrego ponczyku?»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Pan Wojski poznał z dala, ręce rozkrzyżował I z krzykiem podróżnego ściskał i całował. Zaczęła się ta prędka, zmieszana rozmowa, W której lat kilku dzieje chciano zamknąć w słowa Krótkie i poplątane, w ciąg powieści, pytań, Wykrzykników i westchnień, i nowych powitań. Gdy się pan Wojski dosyć napytał, nabadał, Na samym końcu dzieje tego dnia powiadał.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Biegał po całym domu i szukał komnaty, Gdzie mieszkał dzieckiem będąc, przed dziesięciu laty. Wchodzi, cofnął się, toczył zdumione źrenice Po ścianach: w tej komnacie mieszkanie kobiéce! Któż by tu mieszkał? Stary stryj nie był żonaty; A ciotka w Petersburgu mieszkała przed laty. To nie był ochmistrzyni pokój? Fortepiano? Na nim nuty i książki; wszystko porzucano Niedbale i bezładnie: nieporządek miły! Niestare były rączki, co je tak rzuciły. Tuż i sukienka biała, świeżo z kołka zdjęta Do ubrania, na krzesła poręczu rozpięta; A na oknach donice z pachnącymi ziołki, Geranium, lewkonija, astry i fijołki. Podróżny stanął w jednym z okien — nowe dziwo: W sadzie, na brzegu niegdyś zarosłym pokrzywą, Był maleńki ogródek ścieżkami porznięty, Pełen bukietów trawy angielskiej i mięty. Drewniany, drobny, w cyfrę powiązany płotek Połyskał się wstążkami jaskrawych stokrotek; Grządki, widać, że były świeżo polewane, Tuż stało wody pełne naczynie blaszane, Ale nigdzie nie widać było ogrodniczki; Tylko co wyszła: jeszcze kołyszą się drzwiczki Świeżo trącone, blisko drzwi ślad widać nóżki Na piasku, bez trzewika była i pończoszki; Na piasku drobnym, suchym, białym na kształt śniegu, Ślad wyraźny, lecz lekki, odgadniesz, że w biegu Chybkim był zostawiony nóżkami drobnemi Od kogoś, co zaledwie dotykał się ziemi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Podkomorzy pogładził czoło i brwi zmrużył; Strzelcy zaczęli szemrać, każdy coś powiadał: Tamten jak źwierza znalazł, ten jak ranę zadał, Tamten psiarnię zawołał, ów źwierza nawrócił Znowu w ostęp. Asesor z Rejentem się kłócił, Jeden wielbiąc przymioty swojej Sanguszkówki, Drugi bałabanowskiej swej Sagalasówki.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hrabia, który był w zamku pod strażą Moskali, Gdy pierzchła straż zlękniona, dworzan na koń wsadził, I słysząc strzały, w ogień jazdę swą prowadził, Sam na czele z żelazem nad głowę wzniesionem. Wtem Ryków krzyknął: «Ognia pół batalijonem!» Przeleciała po zamkach wzdłuż nitka ognista, I z czarnych rur wytkniętych świsnęło kul trzysta. Trzech jezdnych padło rannych, jeden trupem leży. Padł koń Hrabi, spadł Hrabia; Klucznik krzycząc bieży Na ratunek, bo widzi: jegry na cel wzięli Ostatniego z Horeszków, chociaż po kądzieli. Robak był bliższy; Hrabię ciałem swym zakrywa, Dostał za niego postrzał, spod konia dobywa, Uprowadza; a szlachcie każe się rozstąpić, Lepiej mierzyć, postrzałów nadaremnych skąpić, Kryć się za płoty, studnie, za ściany obory; Hrabia z jazdą ma czekać sposobniejszej pory.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Pierwsza z nim po francusku zaczęła rozmowę. Wracał z miasta, ze szkoły: więc o książki nowe, O autorów pytała Tadeusza zdania I ze zdań wyciągała na nowo pytania. Cóż, gdy potem zaczęła mówić o malarstwie, O muzyce, o tańcach, nawet o rzeźbiarstwie, Dowiodła, że zna równie pędzel, nuty, druki; Aż osłupiał Tadeusz na tyle nauki! Lękał się, by nie został pośmiewiska celem, I jąkał się jak żaczek przed nauczycielem. Szczęściem, że nauczyciel ładny i niesrogi; Odgadnęła sąsiadka powód jego trwogi, Wszczęła rzecz o mniej trudnych i mądrych przedmiotach, O wiejskiego pożycia nudach i kłopotach, I jak bawić się trzeba, i jak czas podzielić, By życie uprzyjemnić i wieś rozweselić. Tadeusz odpowiadał śmielej, szła rzecz daléj, W pół godziny już byli z sobą poufali; Zaczęli nawet małe żarciki i sprzeczki. W końcu, stawiła przed nim trzy z chleba gałeczki. Trzy osoby na wybór; wziął najbliższą sobie; Podkomorzanki na to zmarszczyły się obie, Sąsiadka zaśmiała się, lecz nie powiedziała Kogo owa szczęśliwsza gałka oznaczała.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Daremnie broniło się serce Tadeusza; Ulitował się, uczuł że go żal porusza. Długo poglądał niemy, ukryty za drzewem, Na koniec westchnął i rzekł sam do siebie z gniewem: «Głupi! cóż ona winna, że się ja pomylił?» Więc z wolna głowę ku niej zza drzewa wychylił — Gdy nagle Telimena zrywa się z siedzenia, Rzuca się w prawo, w lewo, skacze skróś strumienia, Rozkrzyżowana, z włosem rozpuszczonym, blada, Pędzi w las, podskakuje, przyklęka, upada, I nie mogąc już powstać, kręci się po darni; Widać z jej ruchów, w jakiej strasznej jest męczarni: Chwyta się za pierś, szyję, za stopy, kolana. Skoczył Tadeusz myśląc, że jest pomieszana Lub ma wielką chorobę. Lecz z innej przyczyny Pochodziły te ruchy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wszyscy odgadli, że to wjazd księdza kwestarza. Więc pan Sędzia, powinność znając gospodarza, Stał w progu witać gościa. Ksiądz na pierwszej bryce Jechał, kapturem na wpół zasłoniwszy lice, Ale go wnet poznano: bo gdy więźniów minął, Zwrócił się ku nim twarzą, palcem na znak skinął. I drugiej bryki furman równie był poznany: Stary Maciek-Rózeczka, za chłopa przebrany. Szlachta zaczęła krzyczeć, skoro się pokazał, On rzekł: «Głupi!» … i ręką milczenie nakazał. Na trzecim wozie Prusak w kubraku wytartym, A pan Zan z Mickiewiczem jechali na czwartym.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hrabia i Telimena poglądali w górę; Tadeusz jedną ręką pokazał im chmurę, A drugą ścisnął z lekka rączkę Telimeny. Kilka już upłynęło minut cichej sceny; Hrabia rozłożył papier na swym kapeluszu I wydobył ołówek. Wtem przykry dla uszu Odezwał się dzwon dworski i zaraz śród lasu Cichego pełno było krzyku i hałasu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na zachód, jeszcze ozłocona Świeci ziemia ponuro, żółtawo-czerwona: Już chmura, roztaczając cienie na kształt sieci, Wyławia resztki światła, a za słońcem leci, Jak gdyby je pochwycić chciała przed zachodem. Kilka wichrów raz po raz prześwisnęło spodem, Jeden za drugim lecą, miecąc krople dżdżyste, Wielkie, jasne, okrągłe, jak grady ziarniste.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A tymczasem się szlachta do Hrabiego kupi Idą w karczmę. Gerwazy wspomniał dawne czasy: Kazał sobie trzy podać od kontuszów pasy, Na nich ze sklepu karczmy beczki wydobywa Trzy: jedną miodu, drugą wódki, trzecią piwa. Wyjął goździe, wnet z szumem trysnęły trzy strugi, Jeden biały jak srebro, krwawnikowy drugi, Trzeci żółty; troistą grają w górze tęczą, A spadając w sto kubków, we sto szklanek brzęczą. Wre szlachta. Tamci piją, ci Hrabiemu życzą Lat setnych, wszyscy: «Hejże na Soplicę!» krzyczą.