osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ledwie ostatnie słowa domówił Gerwazy, Gdy poważnymi kroki przystąpił Protazy. Skłonił się i wydobył z zanadrza kontusza Panegiryk ogromny, w półtrzecia arkusza. Skomponował go rymem podoficer młody, Który niegdyś w stolicy sławne pisał ody; Potem wdział mundur, lecz i w wojsku beletrysta, Wiersze rabiał. Już Woźny przeczytał ich trzysta, Aż gdy przyszedł do miejsca: *O ty, której wdzięki* *Budzą bolesną radość i rozkoszne męki!* *Która na szyk Bellony gdy zwrócisz twarz piękną,* *Złamią się wnet oszczepy i tarcze rozpękną!* *Zwalcz dziś Marsa Hymenem; srogiej niezgód hydrze* *Niech dłoń twoja syczące z czoła żmije wydrze!* — Tadeusz i Zofia ustawnie klaskali, Niby chwaląc, w istocie nie chcąc słuchać daléj. Już z rozkazu Sędziego pleban stał na stole I ogłaszał włościanom Tadeusza wolę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Co potem dokazywał, jakie klęski szerzył, Daremnie śpiewać: nikt by muzie nie uwierzył; Jak nie wierzono w Wilnie ubogiej kobiécie, Która stojąc na świętej Ostrej Bramy szczycie, Widziała, jako Dejów, moskiewski jenerał, Wchodząc z pułkiem kozaków, już bramę otwierał, I jak jeden mieszczanin, zwany Czarnobacki, Zabił Dejowa i zniósł cały pułk kozacki.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Stryjaszku — rzekł Tadeusz, całując mu rękę I rumieniąc się — powiem prawdę. Tę panienkę, Zosię, wychowanicę stryja, podobałem Bardzo, choć tylko parę razy ją widziałem; A mówią, że stryj dla mnie za żonę przeznacza Podkomorzankę, piękną i córkę bogacza. Teraz nie mógłbym z panną Różą się ożenić, Kiedy kocham tę Zosię; trudno serce zmienić! Nieuczciwie, żeniąc się z jedną, kochać drugą. Czas może mnie uleczy; wyjadę — na długo».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Wprawdzie tam, w drugiej kupie, szlachta pilnie słucha. Ten ręce za pas zatknął i przyłożył ucha, Ów dłoń przy uchu trzyma i milczkiem wąs kręci, Zapewne słowa zbiera i niże w pamięci; Cieszy się mówca widząc, że są nawróceni, Gładzi kieszeń, bo kreski ich już ma w kieszeni.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy I w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem! Jak mnie dziecko do zdrowia powróciłaś cudem (Gdy od płaczącej matki, pod Twoją opiekę Ofiarowany, martwą podniosłem powiekę; I zaraz mogłem pieszo, do Twych świątyń progu Iść za wrócone życie podziękować Bogu), Tak nas powrócisz cudem na Ojczyzny łono. Tymczasem przenoś moją duszę utęsknioną Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych, Szeroko nad błękitnym Niemnem rozciągnionych; Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem, Wyzłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem; Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała, Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała, A wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Przemijały w milczeniu talerze i dania; Przerwał nareszcie nudny tok obiadowania Gość niespodziany, szybko wpadając, gajowy; Nie zważał nawet, że czas właśnie obiadowy, Pobiegł do pana; widać z postawy i z miny, Że ważnej i niezwykłej jest posłem nowiny. Ku niemu oczy całe zwróciło zebranie. On, odetchnąwszy nieco, rzekł: «Niedźwiedź, mospanie!» Resztę wszyscy odgadli: że źwierz z *matecznika* Wyszedł, że w zaniemeńską puszczę się przemyka, Że go trzeba wnet ścigać, wszyscy wraz uznali, Choć ani się radzili, ani namyślali; Spólną myśl widać było z uciętych wyrazów, Z gestów żywych, z wydanych rozlicznych rozkazów, Które, wychodząc tłumnie, razem z ust tak wielu, Dążyły przecież wszystkie do jednego celu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na to Klucznik rzecze: «Dziwne są sprawy w świecie, kto wszystko dociecze! Ja też powiem waszeci rzecz choć nie tak cudną Jak ów omen, a przecież do pojęcia trudną. Wiesz, iż dawniej rad bym był Sopliców rodzinę W łyżce wody utopić; a tego chłopczynę, Tadeusza, od dziecka niezmierniem polubił! Uważałem, że gdy się z chłopiętami czubił, Zawsze ich zbił; więc ilekroć do zamku biegał, Jam go zawsze do trudnych imprezów podżegał. Wszystko mu się udało: czy wydrzeć gołębie Na wieży, czy jemiołę oberwać na dębie, Czyli z najwyższej sosny złupić wronie gniazdo: Wszystko umiał; myśliłem: pod szczęśliwą gwiazdą Urodził się ten chłopiec, szkoda że Soplica! Któż by zgadł, że w nim zamku powitam dziedzica, Męża panny Zofiji, mej wielmożnej pani!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Właśnie dwukonną bryką wjechał młody panek I obiegłszy dziedziniec zawrócił przed ganek. Wysiadł z powozu; konie porzucone same, Szczypiąc trawę ciągnęły powoli pod bramę. We dworze pusto: bo drzwi od ganku zamknięto Zaszczepkami i kołkiem zaszczepki przetknięto. Podróżny do folwarku nie biegł sług zapytać, Odemknął, wbiegł do domu, pragnął go powitać. Dawno domu nie widział, bo w dalekim mieście Kończył nauki, końca doczekał nareszcie. Wbiega i okiem chciwie ściany starodawne Ogląda czule, jako swe znajome dawne. Też same widzi sprzęty, też same obicia, Z którymi się zabawiać lubił od powicia, Lecz mniej wielkie, mniej piękne niż się dawniej zdały. I też same portrety na ścianach wisiały: Tu Kościuszko w czamarce krakowskiej, z oczyma Podniesionymi w niebo, miecz oburącz trzyma; Takim był, gdy przysięgał na stopniach ołtarzów, Że tym mieczem wypędzi z Polski trzech mocarzów, Albo sam na nim padnie. Dalej w polskiej szacie Siedzi Rejtan, żałośny po wolności stracie; W ręku trzyma nóż ostrzem zwrócony do łona, A przed nim leży Fedon i żywot Katona. Dalej Jasiński, młodzian piękny i posępny; Obok Korsak, towarzysz jego nieodstępny: Stoją na szańcach Pragi, na stosach Moskali, Siekąc wrogów, a Praga już się wkoło pali. Nawet stary stojący zegar kurantowy W drewnianej szafie poznał, u wniścia alkowy; I z dziecinną radością pociągnął za sznurek, By stary Dąbrowskiego usłyszeć mazurek.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Któż by zgadnął, że owi tak mało ruchomi, Owi milczący ludzie — są nasi znajomi, Sędziowscy towarzysze? Z hucznego śniadania Wyszli na uroczysty obrzęd grzybobrania. Jako ludzie rozsądni, umieją miarkować Mowy i ruchy swoje, aby je stosować W każdej okoliczności do miejsca i czasu. Dlatego, nim ruszyli za Sędzią do lasu, Wzięli postawy tudzież ubiory odmienne, Służące do przechadzki opończe płócienne, Którymi osłaniają po wierzchu kontusze, A na głowy słomiane wdziali kapelusze. Stąd biali wyglądają jak czyśćcowe dusze. Młodzież także przebrana, oprócz Telimeny I kilku po francusku chodzących.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Mowa księdza wzbudziła takie zadziwienie, Taką radość, że całe huczne zgromadzenie Milczało chwilę; potem na pół ciche słowa Powtarzano: «Tabaka z Polski? Częstochowa? Dąbrowski? Z ziemi włoskiej?…» Aż na koniec razem, Jakby myśl z myślą, wyraz sam zbiegł się z wyrazem, Wszyscy jednogłośnie, jak na dane hasło, Krzyknęli: «Dąbrowskiego!» Wszystko razem wrzasło, Wszystko się uścisnęło: chłop z tatarskim hrabią, Mitra z Krzyżem, Poraje z Gryfem i z Korabią; Zapomnieli wszystkiego, nawet bernardyna, Tylko śpiewali krzycząc: «Wódki, miodu, wina!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz co powiedzą ludzie?… Można im zejść z oczu, W inne strony wyjechać, mieszkać na uboczu Lub, co lepsza, wynieść się całkiem z okolicy, Na przykład zrobić małą podróż do stolicy, Młodego chłopca na świat wielki wyprowadzić, Kroki jego kierować, pomagać mu, radzić, Serce mu kształcić, mieć w nim przyjaciela, brata, Nareszcie — użyć świata póki służą lata!…
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Panie Dobrzyński — rzekł mu jenerał Dąbrowski, Tyż to jesteś ów sławny rębacz Kościuszkowski, Ów Maciej, zwany Rózga! znam ciebie ze sławy. I proszę, takiś dotąd czerstwy, taki żwawy! Ileż to lat minęło! Patrz, jam się podstarzał; Patrz, i Kniaziewiczowi już się włos poszarzał: A ty jeszcze z młodymi mógłbyś pójść w zapasy, I Rózga twoja kwitnie pono jak przed czasy; Słyszałem, żeś niedawno Moskalów oćwiczył. Lecz gdzie są bracia twoi? Niezmiernie bym życzył Widzieć te Scyzoryki i te wasze Brzytwy, Ostatnie egzemplarze starodawnej Litwy».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A tymczasem, Podhajscy i Isajewicze, Birbasze, Wilbikowie, Biergiele, Kotwicze, Widząc szlachtę Dobrzyńskich w tej ciężkiej niewoli, Zaczęli z dawnych gniewów ostygać powoli: Bo szlachta polska, chociaż niezmiernie kłótliwa I porywcza do bitew, przecież nie jest mściwa. Biega więc do Macieja starego po radę. On koło wozów całą ustawia gromadę, Każe czekać.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Stolnik rzekł: »Panie Soplica, Właśnie przyjechał do mnie swat kasztelanica; Ty jesteś mój przyjaciel, cóż ty mówisz na to? Wiesz wasze, że mam córkę piękną i bogatą: A kasztelan — witebski! Wszakże to w senacie Niskie, drążkowe krzesło. Cóż mi radzisz, bracie?« Nie pamiętam już zgoła co mu na to rzekłem, Podobno nic — na konia wsiadłem i uciekłem!…»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ocenił przeciwnika zręczność Maciek stary I lewą ręką włożył na nos okulary, Prawą, rękojeść Rózgi tuż przy piersiach trzyma, Cofa się, Gifrejtera ruch śledząc oczyma; Sam słania się na nogach, jakoby był pijany. Gifrejter bieży prędzej i pewny wygranej; Żeby uchodzącego tym łacniej dosiągnął, Powstał i całą prawą rękę wzdłuż wyciągnął, Popychając karabin, a tak się wysilił Pchnięciem i wagą broni, że się aż pochylił: Maciek, tam kędy bagnet wkłada się na rurę, Podstawia swą rękojeść, podbija broń w górę I wnet spuszczając Rózgę, tnie Moskala w rękę Raz, i znowu na odlew przecina mu szczękę. Tak padł Gifrejter, fechmistrz najpierwszy z Moskalów, Kawaler trzech krzyżyków i czterech medalów.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«O! — krzyknął Hrabia, ręce podnosząc do góry — Dobre miałem przeczucie, żem lubił te mury! Choć nie wiedziałem, że w nich taki skarb się mieści, Tyle scen dramatycznych i tyle powieści! Skoro zamek mych przodków Soplicom zagrabię, Ciebie osadzę w murach jak mego burgrabię. Twoja powieść, Gerwazy, zajęła mię mocno. Szkoda, żeś mię nie przywiódł tu w godzinę nocną; Udrapowany płaszczem, siadłbym na ruinach, A ty byś mi o krwawych rozpowiadał czynach. Szkoda, że masz niewielki dar opowiadania! Nieraz takie słyszałem i czytam podania; W Anglii i w Szkocyi każdy zamek lordów, W Niemczech każdy dwór grafów był teatrem mordów. W każdej dawnej, szlachetnej, potężnej rodzinie Jest wieść o jakimś krwawym lub zdradzieckim czynie, Po którym zemsta spływa na dziedziców w spadku: W Polsce pierwszy raz słyszę o takim wypadku. Czuję, że we mnie mężnych krew Horeszków płynie! Wiem, co winienem sławie i mojej rodzinie. Tak, muszę zerwać wszelkie z Soplicą układy, Choćby do pistoletów przyszło lub do szpady! Honor każe». Rzekł, ruszył uroczystym krokiem, A Gerwazy szedł z tyłu w milczeniu głębokiem. Przed bramą stanął Hrabia, sam do siebie gadał, Poglądając na zamek prędko na koń wsiadał, Tak samotną rozmowę kończąc roztargniony: «Szkoda, że ten Soplica stary nie ma żony Lub córki pięknej, której ubóstwiałbym wdzięki! Kochając i nie mogąc otrzymać jej ręki, Nowa by się w powieści zrobiła zawiłość: Tu serce, tam powinność — tu zemsta, tam miłość!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Pani — rzekł Hrabia — racz mej śmiałości darować; Przychodzę i przepraszać, i razem dziękować. Przepraszać, że jej kroków śledziłem ukradkiem; I dziękować, że byłem jej dumania świadkiem. Tyle ją obraziłem! winienem jej tyle! Przerwałem chwilę dumań; winienem ci chwile Natchnienia, chwile błogie! Potępiaj człowieka; Ale sztukmistrz twojego przebaczenia czeka! Na wielem się odważył, na więcej odważę: Sądź!» — tu ukląkł i podał swoje pejzaże.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Poloneza czas zacząć. — Podkomorzy rusza I z lekka zarzuciwszy wyloty kontusza, I wąsa pokręcając, podał rękę Zosi I skłoniwszy się grzecznie w pierwszą parę prosi. Za Podkomorzym szereg w pary się gromadzi, Dano hasło, zaczęto taniec: on prowadzi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Woźny już dawniej wyszedł ku domowi Hrabi. Jak lis bywalec, gdy go woń słoniny wabi, Bieży ku niej, a strzelców zna fortele skryte, Bieży, staje, przysiada coraz, wznosi kitę I wiatr nią jak wachlarzem ku swym nozdrzom tuli, Pyta wiatru, czy strzelcy jadła nie zatruli: Protazy zeszedł z drogi i wzdłuż sianożęci Krąży około domu; pałkę w ręku kręci, Udaje, że obaczył kędyś bydło w szkodzie. Tak zręcznie lawirując, stanął przy ogrodzie; Schylił się, bieży, rzekłbyś iż derkacza tropi: Aż nagle skoczył przez płot i wpadł do konopi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Protazy śpieszył włożyć swą woźnieńską odzież. Przecież żupana ani kontusza nie kładzie: One służą ku wielkiej sądowej paradzie; Na podróż ma strój inny: szerokie rajtuzy I kurtkę, której poły podpięte na guzy Można zakasać albo spuścić na kolana; Czapka z uszami, sznurkiem u wierzchu związana, Wznosi się na pogodę, spuszcza się przed słotą. Tak ubrany wziął pałkę i ruszył piechotą; Bo woźni przed procesem, jak szpiegi przed bojem, Muszą kryć się pod różną postacią i strojem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Gerwazy obejrzał się, łysinę pogładził, Kiwnął niedbale ręką, jak gdyby znać dawał, Że już wszystko załatwił. Lecz Ryków nastawał: «Cóż, czy Płut będzie milczeć, czy słowem zaręczył?» Klucznik zły, że go Ryków pytaniami dręczył, Poważnie palec wielki ku ziemi naginał, A potem machnął ręką, jak gdyby przecinał Dalszą rozmowę i rzekł: «Klnę się Scyzorykiem, Że Płut nie wyda! gadać już nie będzie z nikim!» Potem dłonie opuścił i palcami chrząsnął, Jak gdyby tajemnicę całą z rąk wytrząsnął.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zadął znowu. Myśliłbyś, że róg kształty zmieniał I że w ustach Wojskiego to grubiał, to cieniał, Udając głosy zwierząt: to raz w wilczą szyję Przeciągając się, długo, przeraźliwie wyje; Znowu jakby w niedźwiedzie rozwarłszy się gardło, Ryknął; potem beczenie żubra wiatr rozdarło.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Astronomia Wojskiego — Uwaga Podkomorzego nad kometami — Tajemnicza scena w pokoju Sędziego — Tadeusz, chcąc zręcznie wyplątać się, wpada w wielkie kłopoty — Nowa Dydo — Zajazd — Ostatnia woźnieńska protestacja — Hrabia zdobywa Soplicowo — Szturm i rzeź — Gerwazy piwniczym — Uczta zajazdowa.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

We dwóch izbach dwa różne skupiły się grona: Starszyzna przy stoliku małym zgromadzona Mówiła o sposobach nowych gospodarskich, O nowych coraz sroższych ukazach cesarskich; Podkomorzy krążące o wojnie pogłoski Oceniał i wyciągał polityczne wnioski. Panna Wojska, włożywszy okulary sine, Zabawiała kabałą z kart Podkomorzynę. W drugiej izbie toczyła młodzież rzecz o łowach W spokojniejszych i cichszych niż zwykle rozmowach: Bo Asesor i Rejent, oba mówcy wielcy, Pierwsi znawcy myślistwa i najlepsi strzelcy, Siedzieli przeciw sobie mrukliwi i gniewni. Oba dobrze poszczuli, oba byli pewni Zwycięstwa swoich chartów: gdy pośród równiny Znalazł się zagon chłopskiej niezżętej jarzyny. Tam wpadł zając; już Kusy, już go Sokół imał, Gdy Sędzia dojeżdżaczy na miedzy zatrzymał. Musieli być posłuszni, chociaż w wielkim gniewie; Psy powróciły same i nikt pewnie nie wie, Czy zwierz uszedł, czy wzięty; nikt zgadnąć nie zdoła, Czy wpadł w paszczę Kusego, czyli też Sokoła, Czyli obydwu razem: różnie sądzą strony, I spór na dalsze czasy trwał nierozstrzygniony.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nie mógł jej swej pomocy Tadeusz odmówić: Oczyszczając sukienkę, aż do nóg się zniżył, Usta trafem ku skroniom Telimeny zbliżył — W tak przyjaznej postawie, choć nic nie mówili O rannych kłótniach swoich, przecież się zgodzili; I nie wiedzieć, jak długo trwałaby rozmowa, Gdyby ich nie przebudził dzwonek z Soplicowa — Hasło wieczerzy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Kiedy tak za szarakiem goniono, tymczasem Ukazał się pan Hrabia pod zamkowym lasem. Wiedziano w okolicy, że ten pan nie może Nigdy nigdzie stawić się w naznaczonej porze. I dziś zaspał poranek; więc na sługi zrzędził, Widząc myśliwców w polu cwałem do nich pędził. Surdut swój angielskiego kroju, biały, długi, Połami na wiatr puścił; z tyłu konno sługi, W kapeluszach jak grzybki, czarnych, lśniących, małych, W kurtkach, w butach stryflastych, w pantalonach białych: Sługi, które pan Hrabia tym kształtem odzieje, Nazywają się w jego pałacu dżokeje.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Dwie chyliły się karczmy po dwóch stronach drogi, Oknami wzajem sobie grożące jak wrogi. Stara należy z prawa do zamku dziedzica; Nową, na złość zamkowi, postawił Soplica. W tamtej, jak w swym dziedzictwie, rej wodził Gerwazy, W tej najwyższe za stołem brał miejsce Protazy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Gdy się staruszek bawił widokiem biesiady, Nagle króliki znikły w ziemi, a gromady Wróblów na dach uciekły przed gośćmi nowymi, Którzy szli do folwarku krokami prędkiemi. Byli to z plebanii przez szlachty gromadę Posłowie wyprawieni do Maćka po radę. Z dala witając starca niskimi ukłony Rzekli: «Niech będzie Jezus Chrystus pochwalony» «Na wieki wieków, amen» starzec odpowiedział, A gdy się o ważności poselstwa dowiedział, Prosi do chaty. Weszli, zasiadają ławę; Pierwszy z posłów stał w środku i jął zdawać sprawę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Już — rzekła ciotka — z dwojga złego, lepiej z ptastwem, Niż z tym, co u nas dotąd gościło plugastwem; Przypomnij tylko sobie, kto tu u nas bywał: Pleban, co pacierz mruczał lub w warcaby grywał, I palestra z fajkami! To mi kawalery! Nabrałabyś się od nich pięknej manijery. Teraz to pokazać się jest przynajmniej komu, Mamy przecież uczciwe towarzystwo w domu. Uważaj dobrze, Zosiu, jest tu Hrabia młody, Pan dobrze wychowany, krewny wojewody, Pamiętaj być mu grzeczną».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Dziewczyna powiewała podniesioną w ręku Szarą kitką, podobną do piór strusich pęku; Nią zdała się oganiać główki niemowlęce Od złotego motylów deszczu. W drugiej ręce Coś u niej rogatego, złocistego świeci, Zdaje się, że naczynie do karmienia dzieci: Bo je zbliżała dzieciom do ust po kolei; Miało zaś kształt złotego rogu Amaltei.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Przerwał się obiad, dzień zszedł na kowaniu koni, Karmieniu psów, zbieraniu i czyszczeniu broni; U wieczerzy, zaledwo kto przysiadł do stoła; Nawet strona Kusego z partyją Sokoła, Przestała dawnym wielkim zatrudniać się sporem: Pobrawszy się pod ręce, Rejent z Asesorem Wyszukują ołowiu. Reszta spracowana Szła spać wcześnie, ażeby przebudzić się z rana.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tadeusz się od przodków swoich nie odrodził: Dobrze na koniu jeździł, pieszo dzielnie chodził, Tępy nie był, lecz mało w naukach postąpił, Choć stryj na wychowanie niczego nie skąpił; On wolał z flinty strzelać albo szablą robić. Wiedział, że go myślano do wojska sposobić, Że ojciec w testamencie wyrzekł taką wolę; Ustawicznie do bębna tęsknił, siedząc w szkole. Ale stryj nagle pierwsze zamiary odmienił, Kazał, aby przyjechał i aby się żenił I objął gospodarstwo; przyrzekł na początek Dać małą wieś, a potem cały swój majątek.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Między stawami w rowie młyn ukryty siedzi. Jako stary opiekun, co kochanków śledzi, Podsłuchał ich rozmowę, gniewa się, szamoce, Trzęsie głową, rękami, i groźby bełkoce: Tak ów młyn nagle zatrząsł mchem obrosłe czoło I palczastą swą pięścią wykręcając wkoło, Ledwo klęknął i szczęki zębowate ruszył, Zaraz miłośną stawów rozmowę zagłuszył I zbudził Hrabię.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zbudził Hrabiego szelest na plecach i skroni; Był to bernardyn, kwestarz Robak, a miał w dłoni Podniesione do góry węzłowate sznurki: «Ogórków chcesz Waść — krzyknął — oto masz ogórki! Wara, panie, od szkody; na tutejszej grzędzie Nie dla Waszeci owoc, nic z tego nie będzie». Potem palcem pogroził, kaptura poprawił, I odszedł. Hrabia jeszcze chwilę w miejscu bawił, Śmiejąc się i klnąc razem tej nagłej przeszkodzie. Okiem powrócił w ogród, ale już w ogrodzie Nie było jej; mignęła tylko śród okienka Jej różowa wstążeczka i biała sukienka. Widać na grzędach, jaką przeleciała drogą, Bo liść zielony, w biegu potrącony nogą, Podnosił się, drżał chwilę, aż się uspokoił, Jak woda, którą ptaszek skrzydłami rozkroił. A na miejscu, gdzie stała, tylko porzucony Koszyk mały z rokity, denkiem wywrócony, Pogubiwszy owoce na liściach zawisał, I wśród fali zielonej jeszcze się kołysał.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Cóż to, Państwo Dobrzyńscy! A to co się święci? A my, czy to będziemy z pod prawa wyjęci? Kiedy nas zapraszano z naszego zaścianku, A zapraszał nas klucznik Rębajło Mopanku, Mówiono nam, że wielkie rzeczy dziać się miały, Że tu nie o Dobrzyńskich, lecz o powiat cały, O całą szlachtę idzie; toż i Robak bąkał, Choć nigdy nie dokończył i zawsze się jąkał, I ciemno się tłumaczył. Wreszcie, koniec końców, My zjechali, sąsiadów zwołali przez gońców. Nie sami tu panowie Dobrzyńscy jesteście; Z różnych innych zaścianków jest tu nas ze dwieście: Wszyscy więc radźmy. Jeśli potrzeba marszałka, Głosujmy wszyscy; równa u każdego gałka. Niech żyje równość!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Telimena smutnymi rzuciwszy oczyma: «Niestety — rzekła — widzę że cię nic nie wstrzyma! Rycerzu mój, w wojenne kiedy wstąpisz szranki, Obróć czułe spojrzenie na kolor kochanki (Tu, wstążkę oderwawszy od sukni, zrobiła Kokardę i na piersiach Hrabi przyszpiliła). Niech cię ten kolor wiedzie na działa ogniste, Na kopije błyszczące i deszcze siarczyste; A kiedy się rozsławisz walecznymi czyny, I gdy nieśmiertelnymi przesłonisz wawrzyny Skrwawiony szyszak i hełm twój zwycięstwem hardy: I wtenczas jeszcze oko zwróć do tej kokardy, Wspomnij, czyja ten kolor przyszpiliła ręka!» Tu mu podała rękę. Pan Hrabia przyklęka, Całuje; Telimena zbliżyła do oka Chustkę, a drugim okiem pogląda z wysoka Na Hrabię, który żegnał ją mocno wzruszony. Ona wzdychała, ale ruszyła ramiony.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jankiel niezmiernie Zosię lubił: kiwnął brodą Na znak, że nie odmawia; więc go w środek wiodą, Podają krzesło, usiadł, cymbały przynoszą, Kładą mu na kolanach. On patrzy z rozkoszą I z dumą: jak weteran w służbę powołany, Gdy wnuki ciężki jego miecz ciągną ze ściany, Dziad śmieje się, choć miecza dawno nie miał w dłoni, Lecz uczuł, że dłoń jeszcze nie zawiedzie broni.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wojski z Woźnym Protazym ze świecami w sieni Stali i rozprawiali, nieco poróżnieni: Bo w niebytność Wojskiego Woźny po kryjomu Kazał stoły z wieczerzą powynosić z domu, I ustawić co prędzej w pośrodku zamczyska, Którego widne były pod lasem zwaliska. Po cóż te przenosiny? Pan Wojski się krzywił I przepraszał Sędziego; Sędzia się zadziwił, Lecz stało się: już późno i trudno zaradzić, Wolał gości przeprosić i w pustki prowadzić. Po drodze Woźny ciągle Sędziemu tłumaczył, Dlaczego urządzenie pańskie przeinaczył: We dworze żadna izba nie ma obszerności Dostatecznej dla tylu, tak szanownych gości, W zamku sień wielka, jeszcze dobrze zachowana, Sklepienie całe — wprawdzie pękła jedna ściana, Okna bez szyb, lecz latem nic to nie zawadzi; Bliskość piwnic wygodna służącej czeladzi. Tak mówiąc na Sędziego mrugał; widać z miny, Że miał i taił inne, ważniejsze przyczyny.