osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

U bliskiej brzeziny Było wielkie mrowisko. Owad gospodarny Snuł się wkoło po trawie, ruchawy i czarny. Nie wiedzieć, czy z potrzeby czy z upodobania, Lubił szczególnie zwiedzać *Świątynię dumania*; Od stołecznego wzgórka aż po źródła brzegi Wydeptał drogę, którą wiódł swoje szeregi. Nieszczęściem, Telimena siedziała śród drożki: Mrówki, znęcone blaskiem bieluchnej pończoszki, Wbiegły, gęsto zaczęły łaskotać i kąsać, Telimena musiała uciekać, otrząsać, Na koniec na murawie siąść i owad łowić.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ledwie dniało, już z jednej strony taradejką Jedzie Doweyko, z drugiej na koniu Domeyko. Patrzą, aż tu przez rzekę leży most kosmaty, Pas ze skóry niedźwiedziej, porzniętej na szmaty. Postawiłem Doweykę na źwierza ogonie Z jednej strony, Domeykę zaś po drugiej stronie: »Pukajcie teraz — rzekłem — choć przez całe życie, Lecz póty was nie spuszczę, aż się pogodzicie«. Oni w złość; a tu szlachta kładnie się na ziemi Od śmiechu, a ja z księdzem słowy poważnemi Nuż im z Ewangelii, z statutów dowodzić; Nie ma rady: śmieli się i musieli zgodzić.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«I miał rozum! — zawołał Tadeusz z zapałem. — To państwa niebo włoskie, jak o nim słyszałem, Błękitne, czyste: wszak to jak zamarzła woda; Czyż nie piękniejsze stokroć wiatr i niepogoda? U nas dość głowę podnieść: ileż to widoków! Ileż scen i obrazów z samej gry obłoków! Bo każda chmura inna: na przykład jesienna Pełznie jak żółw leniwa, ulewą brzemienna, I z nieba aż do ziemi spuszcza długie smugi, Jak rozwite warkocze, to są deszczu strugi; Chmura z gradem, jak balon szybko z wiatrem leci, Krągła, ciemnobłękitna, w środku żółto świeci, Szum wielki słychać wkoło; nawet te codzienne, Patrzcie państwo, te białe chmurki, jak odmienne! Zrazu jak stada dzikich gęsi lub łabędzi, A z tyłu wiatr jak sokół do kupy je pędzi: Ściskają się, grubieją, rosną — nowe dziwy! Dostają krzywych karków, rozpuszczają grzywy, Wysuwają nóg rzędy i po niebios sklepie Przelatują jak tabun rumaków po stepie: Wszystkie białe jak srebro, zmieszały się… nagle Z ich karków rosną maszty, z grzyw szerokie żagle, Tabun zmienia się w okręt i wspaniale płynie Cicho, z wolna po niebios błękitnej równinie!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Przeszli już kilka komnat. Gerwazy w milczeniu, Tu wzrok na ścianie wstrzymał, ówdzie na sklepieniu, Przywołując pamiątkę tu smutną, tam miłą; Czasem, jakby chciał mówić: «Wszystko się skończyło», Kiwnął żałośnie głową; czasem machnął ręką: Widać, że mu wspomnienie samo było męką, I że je chciał odpędzić. Aż się zatrzymali Na górze, w wielkiej, niegdyś zwierciadlanej sali. Dziś wydartych zwierciadeł stały puste ramy, Okna bez szyb, z krużgankiem wprost naprzeciw bramy. Tu wszedłszy, starzec głowę zadumaną skłonił I twarz zakrył rękami; a gdy ją odsłonił, Miała wyraz żałości wielkiej i rozpaczy. Hrabia, chociaż nie wiedział, co to wszystko znaczy, Poglądając w twarz starca czuł jakieś wzruszenie, Rękę mu ścisnął; chwilę trwało to milczenie, Przerwał je starzec, trzęsąc wzniesioną prawicą: «Nie masz zgody, mopanku, pomiędzy Soplicą I krwią Horeszków; w panu krew Horeszków płynie, Jesteś krewnym Stolnika, po matce łowczynie, Która się rodzi z drugiej córki kasztelana, Który był, jak wiadomo, wujem mego pana. Słuchaj pan historyi swej własnej rodzinnej, Która się stała właśnie w tej izbie, nie innej.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hrabia, kiwnąwszy głową, rzekł poważnym tonem: «Tak to na świecie wszystko los zwykł kończyć dzwonem!… Rachunki myśli wielkiej, plany wyobraźni, Zabawki niewinności, uciechy przyjaźni, Wylania się serc czułych: gdy spiż z dala ryknie, Wszystko miesza się, zrywa, mąci się i niknie!» Tu, obróciwszy czuły wzrok ku Telimenie, «Cóż zostaje?» A ona mu rzekła: «Wspomnienie!» I chcąc Hrabiego nieco ułagodzić smutek, Podała mu urwany kwiatek niezabudek. Hrabia go ucałował i na pierś przyszpilał; Tadeusz z drugiej strony krzak ziela rozchylał, Widząc, że się ku niemu tym zielem przewija Coś białego: była to rączka jak lilija; Pochwycił ją, całował i usty po cichu Utonął w niej jak pszczoła w liliji kielichu. Uczuł na ustach zimno; znalazł klucz i biały Papier w trąbkę zwiniony; był to listek mały. Porwał, schował w kieszenie; nie wie, co klucz znaczy, Lecz mu to owa biała kartka wytłumaczy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Telimena sprawuje obowiązki pani, Wita wchodzących, sadza, rozmową zabawia, I siostrzenicę wszystkim z kolei przedstawia: Naprzód Tadeuszowi, jako krewną bliską. Zosia grzecznie dygnęła, on skłonił się nisko, Chciał coś do niej przemówić, już usta otworzył: Ale spojrzawszy w oczy Zosi, tak się strwożył, Że stojąc niemy przed nią, to płonął, to bladnął; Co było w jego sercu, on sam nie odgadnął. Uczuł się nieszczęśliwym bardzo — poznał Zosię! Po wzroście i po włosach światłych, i po głosie; Tę kibić i tę główkę widział na parkanie, Ten wdzięczny głos zbudził go dziś na polowanie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Szczęściem, nikt nie uważał; bo dotychczasowa Żywa, głośna, lecz dosyć porządna rozmowa Zakończyła się nagłym wybuchem hałasu. Jak strzelcy, gdy na lisa zaciągną do lasu, Słychać gdzieniegdzie trzask drzew, strzały, psiarni granie, A wtem dojeżdżacz dzika ruszył niespodzianie, Dał znak i wrzask powstaje w strzelców i psów tłuszczy, Jak gdyby się ozwały wszystkie drzewa puszczy: Tak dzieje się z rozmową. Z wolna się pomyka: Aż natrafi na przedmiot wielki, jak na dzika. Dzikiem rozmów strzeleckich, był ów spór zażarty Rejenta z Asesorem o sławne ich charty. Krótko trwał, lecz zrobili wiele w jedną chwilę; Bo razem wyrzucili słów i obelg tyle, Że wyczerpnęli sporu zwyczajne trzy części, Przycinki, gniew, wyzwanie — i szło już do pięści.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Skoro ujrzał Hrabiego, czapkę z głowy schwycił, I krewnego swych panów ukłonem zaszczycił, Chyląc łysinę wielką, świecącą z daleka, I naciętą od licznych kordów jak nasieka; Gładził ją ręką, podszedł, i jeszcze raz nisko Skłoniwszy się, rzekł smutnie: «Mopanku, panisko, Daruj mnie, że tak mówię, jaśnie grafie panie, To jest mój zwyczaj, nie zaś nieuszanowanie: »mopanku« powiadali wszyscy Horeszkowie, Ostatni Stolnik, pan mój, miał takie przysłowie… Czyż to prawda, mopanku, że pan grosza skąpisz Na proces i ten zamek Soplicom ustąpisz? Nie wierzyłem, lecz w całym powiecie tak słychać». Tu, poglądając w zamek, nie przestawał wzdychać.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Weszli w sień. Rzekł Gerwazy: «W tej ogromnej sieni Brukowanej nie znajdziesz pan tyle kamieni, Ile tu pękło beczek wina w dobrych czasach; Szlachta ciągnęła kufy z piwnicy na pasach, Sproszona na sejm albo sejmik powiatowy, Albo na imieniny pańskie, lub na łowy. Podczas uczty na chorze tym kapela stała, I w organ, i w rozliczne instrumenty grała; A gdy wnoszono zdrowie, trąby jak w dniu sądnym Grzmiały z choru; wiwaty szły ciągiem porządnym: Pierwszy wiwat za zdrowie Króla Jegomości, Potem prymasa, potem Królowej Jejmości, Potem szlachty i całej Rzeczypospolitej, A na koniec po piątej szklanicy wypitej, Wnoszono: »Kochajmy się«. Wiwat bez przestanku, Który dniem okrzykniony, brzmiał aż do poranku; A już gotowe stały cugi i podwody, Aby każdego odwieźć do jego gospody».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Pan Tadeusz kręcił się, nudząc niepomału Długą rozmową, w której nie mógł brać udziału. Aż, gdy zaczęto sławić cudzoziemskie gaje, I wyliczać z kolei wszystkich drzew rodzaje: Pomarańcze, cyprysy, oliwki, migdały, Kaktusy, aloesy, mahonie, sandały, Cytryny, bluszcz, orzechy włoskie, nawet figi, Wysławiając ich kształty, kwiaty i łodygi: Tadeusz nie przestawał dąsać się i zżymać, Na koniec nie mógł dłużej od gniewu wytrzymać.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Po chwili w Horeszkowskim samotnym budynku Wszystko do zwyczajnego wracało spoczynku. Mrok zgęstniał; reszty pańskiej wspaniałej biesiady Leżą, podobne uczcie nocnej, gdzie na Dziady Zgromadzać się zaklęte mają nieboszczyki. Już na poddaszu trzykroć krzyknęły puszczyki Jak guślarze: zdają się witać wschód miesiąca, Którego postać oknem spadła na stół drżąca, Niby dusza czyscowa; z podziemu, przez dziury, Wyskakiwały na kształt potępieńców szczury: Gryzą, piją; czasami w kącie zapomniana, Puknie na toast duchom butelka szampana.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Chwała Bogu, że teraz, jeśli nasza młodzież Wyjeżdża za granicę, to już nie po odzież, Nie szukać prawodawstwa w drukarskich kramarniach Lub wymowy uczyć się w paryskich kawiarniach. Bo teraz Napoleon, człek mądry a prędki, Nie daje czasu szukać mody i gawędki. Teraz grzmi oręż, a nam starym serca rosną, Że znowu o Polakach tak na świecie głośno; Jest sława, a więc będzie i Rzeczpospolita! Zawżdy z wawrzynów drzewo wolności wykwita. Tylko smutno, że nam, ach, tak się lata wleką W nieczynności! a oni tak zawsze daleko! Tak długo czekać! nawet tak rzadka nowina — Ojcze Robaku (ciszej rzekł do bernardyna), Słyszałem, żeś zza Niemna odebrał wiadomość; Może też co o naszym wojsku wie Jegomość?» — «Nic a nic» odpowiedział Robak obojętnie, (Widać było, że słuchał rozmowy niechętnie) «Mnie polityka nudzi; jeżeli z Warszawy Mam list, to rzecz zakonna, to są nasze sprawy Bernardyńskie: cóż o tym gadać u wieczerzy; Są tu świeccy, do których nic to nie należy».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Przyzba tykała kuchni, której okna stały Otworem i dym jako z pożaru buchały; Aż z kłębów dymu, niby biała gołębica, Mignęła świecąca się kuchmistrza szlafmyca: Wojski przez okno kuchni, ponad starców głowy, Wytknąwszy głowę, milczkiem słuchał ich rozmowy, I podał im nareszcie filiżanki spodek Pełen biszkoktów, mówiąc: «Zakąście wasz miodek. A ja wam też opowiem historią ciekawą Sporu, który miał bitwą zakończyć się krwawą, Gdy polujący w głębi nalibockich lasów, Rejtan wypłatał sztukę książęciu Denassów. Tej sztuki omal własnym nie przypłacił zdrowiem: Jam kłótnię panów zgodził, jak — to wam opowiem». Ale Wojskiego powieść przerwali kucharze, Pytając komu serwis ustawiać rozkaże.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hrabia lubił widoki niezwykłe i nowe, Zwał je romansowymi; mawiał, że ma głowę Romansową: w istocie był wielkim dziwakiem. Nieraz, pędząc za lisem albo za szarakiem, Nagle stawał i w niebo poglądał żałośnie, Jak kot, gdy ujrzy wróble na wysokiej sośnie; Często bez psa, bez strzelby, błąkał się po gaju Jak rekrut zbiegły; często siadał przy ruczaju Nieruchomy, schyliwszy głowę nad potokiem, Jak czapla wszystkie ryby chcąca pozrzeć okiem: Takie były Hrabiego dziwne obyczaje. Wszyscy mówili, że mu czegoś nie dostaje; Szanowano go przecież, bo pan z prapradziadów, Bogacz, dobry dla chłopów, ludzki dla sąsiadów, Nawet dla Żydów.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jako wilk, obskoczony znienacka przy ścierwie, Rzuca się oślep w zgraję, co mu ucztę przerwie; Już goni, ma ją szarpać: wtem śród psiego wrzasku Trzasło ciche półkurcze; wilk zna je po trzasku, Śledzi okiem, postrzega, że z tyłu, za charty, Myśliwiec wpół schylony, na kolanie wsparty, Rurą ku niemu wije i już cyngla tyka. Wilk uszy spuszcza, ogon podtuliwszy, zmyka; Psiarnia z tryumfującym rzuca się hałasem I skubie go po kudłach; zwierz zwraca się czasem, Spojrzy, klapnie paszczęką i białych kłów zgrzytem Ledwie pogrozi; psiarnia pierzcha ze skowytem: Tak i Gerwazy z groźną cofał się postawą, Wstrzymując napastników oczyma i ławą, Aż razem z Hrabią wpadli w głąb ciemnej framugi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ku tej sernicy Wojski z Woźnym milczkiem idą, Każdy zbrojny ogromnym drągiem jakby dzidą; Za nimi ochmistrzyni dąży przez konopie I kuchcik, małe, ale bardzo silne chłopię. Przyszedłszy, drągi wparli w wierzch słupa nadgniły, Sami u końców wisząc pchają z całej siły: Jako flisy uwięzłą na rapach wicinę Długimi drągi z brzegu pędzą na głębinę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ona z rumieńcem dziewiczym, Ale z rozweselonym słuchała obliczem. Jak dziecię lubi widzieć obrazki jaskrawe I w liczmanach błyszczących znajduje zabawę, Nim rozezna ich wartość: tak się słuch jej pieści Z dźwięcznymi słowy, których nie pojęła treści. Na koniec zapytała: «Skąd tu pan przychodzi? I czego tu po grzędach szuka pan dobrodziéj?»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Było cymbalistów wielu, Ale żaden z nich nie śmiał zagrać przy Jankielu (Jankiel przez całą zimę nie wiedzieć gdzie bawił, Teraz się nagle z głównym sztabem wojska zjawił); Wiedzą wszyscy, że mu nikt na tym instrumencie Nie wyrówna w biegłości, w guście i talencie. Proszą, ażeby zagrał, podają cymbały; Żyd wzbrania się, powiada, że ręce zgrubiały, Odwykł od grania, nie śmie i panów się wstydzi; Kłaniając się umyka. Gdy to Zosia widzi, Podbiega i na białej podaje mu dłoni Drążki, którymi zwykle mistrz we struny dzwoni; Drugą rączką po siwej brodzie starca głaska I dygając: «Jankielu — mówi — jeśli łaska! Wszak to me zaręczyny: zagrajże Jankielu! Wszak nie raz przyrzekałeś grać na mym weselu?»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W ludziach straty nie było. Ale wszystkie ławy Miały zwichnione nogi; stół także kulawy, Obnażony z obrusa, poległ na talerzach Zlanych winem, jak rycerz na krwawych puklerzach, Między licznymi kurcząt i jendyków ciały, W których piersi widelce świeżo wbite tkwiały.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wtem znowu głowę z wolna podniósł Maciej stary, I zaczęły cokolwiek uciszać się gwary: «Nie drwijcie — rzekł — z Robaka; znam go, to ćwik klecha, Ten robaczek większego od was zgryzł orzecha. Raz go tylko widziałem: ledwiem okiem rzucił, Poznałem co za ptaszek; ksiądz oczy odwrócił, Lękając się, żebym go nie zaczął spowiadać; Ale to rzecz nie moja, wiele o tym gadać! On tu nie przyjdzie; próżno wzywać bernardyna. Jeśli od niego wyszła ta cała nowina, To kto wie, w jakim celu: bo to bies księżyna! Jeśli prócz tej nowiny nic więcej nie wiecie: Więc po coście tu przyszli? i czego wy chcecie?»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Teraz bawił tam Rejent cudnie wystrojony, I usługiwał damie, swojej narzeczonéj, Biegając i podając sygnety, łańcuszki, Słoiki i flaszeczki, i proszki, i muszki; Wesoł, na pannę młodą patrzył tryumfalnie. Panna młoda kończyła robić gotowalnię: Siedziała przed zwierciadłem radząc się bóstw wdzięku; Pokojowe zaś, jedne z żelazkami w ręku Odświeżają nadstygłe warkoczów pierścionki, Drugie klęcząc pracują około falbonki.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Ale, ale: o ich naczelniku — Rzekł jenerał — chcę wiedzieć o tym Scyzoryku, O którym mnie pan Wojski tyle prawił cudów, Jakby o jednym z owych dawnych wielkoludów». «Scyzoryk — rzecze Wojski — choć nie egzulował, Ale bojąc się śledztwa, przed Moskwą się schował, Całą zimę nieborak tułał się po lasach, Teraz dopiero wyszedł. W tych wojennych czasach Mógłby się na co przydać, jest rycerskim człekiem, Szkoda tylko, że trochę przyciśniony wiekiem. Lecz owóż on!…» Tu Wojski palcem wskazał w sieni, Gdzie czeladź i wieśniacy stali natłoczeni, A nad wszystkich głowami łysina błyszcząca Ukazała się nagle jak pełnia miesiąca; Trzykroć weszła i trzykroć znikła w głów obłoku. Klucznik idąc kłaniał się, aż dobył się z tłoku, I rzekł:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wojski, chlubnie skończywszy łowy, wraca z boru, A Telimena w głębi samotnego dworu Zaczyna polowanie. Wprawdzie nieruchoma, Siedzi z założonymi na piersiach rękoma, Lecz myślą goni źwierzów dwóch; szuka sposobu, Jak by razem obsaczyć i ułowić obu: Hrabię i Tadeusza. Hrabia panicz młody, Wielkiego domu dziedzic, powabnej urody, Już trochę zakochany: cóż? może się zmienić! Potem, czy szczerze kocha? czy się zechce żenić? Z kobietą kilku laty starszą! niebogatą! Czy mu krewni pozwolą? co świat powie na to?
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Karczma z przodu jak korab, z tyłu jak świątynia: Korab, istna Noego czworogranna skrzynia, Znany dziś pod prostackim nazwiskiem stodoły; Tam różne są zwierzęta, konie, krowy, woły, Kozy brodate; w górze zaś ptactwa gromady, I płazów choć po parze, są też i owady. Część tylna, na kształt dziwnej świątyni stawiona, Przypomina z pozoru ów gmach Salomona, Który pierwsi ćwiczeni w budowań rzemieśle Hiramscy na Syjonie wystawili cieśle. Żydzi go naśladują dotąd we swych szkołach, A szkół rysunek widny w karczmach i stodołach. Dach z dranic i ze słomy, spiczasty, zadarty, Pogięty jako kołpak żydowski podarty. Ze szczytu wytryskują krużganku krawędzie, Oparte na drewnianym licznych kolumn rzędzie. Kolumny, co jest wielkie architektów dziwo, Trwałe, chociaż wpół zgniłe i stawione krzywo, Jako w wieży pizańskiej, nie podług modelów Greckich, bo są bez podstaw i bez kapitelów. Nad kolumnami biegą wpółokrągłe łuki, Także z drzewa, gotyckiej naśladowstwo sztuki. Z wierzchu ozdoby sztuczne, nie rylcem, nie dłutem, Ale zręcznie ciesielskim wyrzezane sklutem, Krzywe jak szabasowych ramiona świeczników; Na końcu wiszą gałki, coś na kształt guzików, Które Żydzi modląc się na łbach zawieszają I które po swojemu cyces nazywają. Słowem, z daleka karczma chwiejąca się, krzywa, Podobna jest do Żyda, gdy się modląc kiwa: Dach jak czapka, jak broda strzecha roztrzęsiona, Ściany dymne i brudne jak czarna opona, A z przodu rzeźba sterczy jak cyces na czole.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wtem, z drugiej strony izby wpada szlachty wiele Przez okna, z rapierami, Rózeczka na czele. Płut w sieni, Ryków za nim, wołają żołnierzy. Już trzech najbliższych domu na pomoc im bieży, Już przeze drzwi włażą trzy błyszczące bagnety, A za nimi trzy czarne schylone kaszkiety. Maciek stał u drzwi z Rózgą wzniesioną do góry, Lgnąc do ściany, czatował jako kot na szczury, Aż ciął okropnie: może głowy by trzy zwalił; Lecz stary czy nie dojrzał, czy zbyt się zapalił: Bo nim szyję wytknęli, rąbnął po kaszkietach, Zdarł je; Rózga spadając brzękła po bagnetach. Moskale cofają się, Maciek ich wygania Na dziedziniec.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ale w izbie na prawo, kusząc Asesora, Rzekł Rejent mimojazdem: «Ja mówiłem wczora, Że polowanie nasze udać się nie może: Jeszcze zbyt wcześnie, jeszcze na pniu stoi zboże I mnóstwo sznurów chłopskiej niezżętej jarzyny: Stąd i Hrabia nie przybył mimo zaprosiny. Hrabia na polowaniu bardzo dobrze zna się, Nieraz gadał o łowów i miejscu, i czasie; Hrabia chował się w obcych krajach od dzieciństwa I powiada, że to jest znakiem barbarzyństwa Polować, tak jak u nas, bez żadnego względu Na artykuły ustaw, przepisy urzędu, Nie szanując niczyich kopców ani miedzy, Jeździć po cudzym gruncie, bez dziedzica wiedzy, Wiosną równie jak latem zbiegać pola, knieje, Zabijać nieraz lisa, właśnie gdy linieje, Albo cierpieć, iż kotną samicę zajęczą Charty w runi uszczują, a raczej zamęczą, Z wielką szkodą zwierzyny. Stąd się Hrabia żali, Że cywilizacyja większa u Moskali; Bo tam o polowaniu są ukazy cara I dozór policyi, i na winnych kara».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Już ostatnie perły gwiazd zamierzchły i na dnie Niebios zgasły, i niebo środkiem czoła bladnie. Prawą skronią złożone na wezgłowiu cieni Jeszcze smagławe, lewą coraz się rumieni; A dalej okrąg, jakby powieka szeroka Rozsuwa się i w środku widać białek oka, Widać tęczę, źrenicę — już promień wytrysnął, Po okrągłych niebiosach wygięty przebłysnął, I w białej chmurce jako złoty grot zawisnął. Na ten strzał, na dnia hasło, pęk ogniów wylata, Tysiąc rac krzyżuje się po okręgu świata, A oko słońca weszło. Jeszcze nieco senne, Przymruża się, drżąc wstrząsa swe rzęsy promienne, Siedmią barw błyszczy razem: szafirowe razem, Razem krwawi się w rubin i żółknie topazem; Aż rozlśniło się jako kryształ przezroczyste, Potem jak brylant światłe, na koniec ogniste, Jak księżyc wielkie, jako gwiazda migające: Tak po nieźmiernym niebie szło samotne słońce.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Księga ta miała tytuł: Kucharz doskonały. W niej spisane dokładnie wszystkie specyjały Stołów polskich; podług niej hrabia na Tęczynie Dawał owe biesiady we włoskiej krainie, Którym się Ojciec Święty Urban Ósmy dziwił; Podług niej później Karol-Kochanku-Radziwiłł, Gdy przyjmował w Nieświeżu króla Stanisława, Sprawił pamiętną ową ucztę, której sława Dotąd żyje na Litwie we gminnej powieści.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Biedne psy, ogłupiałe, biegały pod gajem, Zdawały się naradzać, oskarżać nawzajem. Wreszcie wracają, z wolna skacząc przez zagony, Spuściły uszy, tulą do brzucha ogony I przybiegłszy, ze wstydu nie śmieją wznieść oczu, I zamiast iść do panów, stały na uboczu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tadeusz z Telimeną, pomiędzy izbami Stojąc we drzwiach na progu, rozmawiali sami. Niewielki oddzielał ich od słuchaczów przedział, Więc szeptali. Tadeusz teraz się dowiedział: Że ciocia Telimena jest bogata pani, Że nie są kanonicznie z sobą powiązani Zbyt bliskim pokrewieństwem; i nawet niepewno, Czy ciocia Telimena jest synowca krewną, Choć ją stryj zowie siostrą, bo wspólni rodzice Tak ich kiedyś nazwali mimo lat różnicę; Że potem ona żyjąc w stolicy czas długi Wyrządziła niezmierne Sędziemu usługi; Stąd ją Sędzia szanował bardzo i przed światem Lubił, może z próżności, nazywać się bratem, Czego mu Telimena przez przyjaźń nie wzbrania. Ulżyły Tadeusza sercu te wyznania. Wiele też innych rzeczy sobie oświadczyli; A wszystko to się stało w jednej krótkiej chwili.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Sędzia chciał targować się; lecz Major nie słuchał, Znowu biegał po izbie, dymem gęsto buchał, Podobny do szmermelu albo do rakiety. Chodziły za nim prosząc i płacząc kobiety. «Majorze — mówił Sędzia — choć pozwiesz do prawa; Cóż wygrasz? Tu nie zaszła żadna bitwa krwawa, Nie było ran; że zjedli kury i półgąski, Za to wedle statutu zapłacą nawiązki. Ja na pana Hrabiego nie zanoszę skargi; To tylko były zwykłe sąsiedzkie zatargi».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Czy róż w złym gatunku, Czy jakoś na obliczu przetarł się z trafunku: Gdzieniegdzie zrzedniał, na wskroś grubszą płeć odsłania… Może to sam Tadeusz, w *Świątyni dumania*, Rozmawiając za blisko, omusknął z bielidła Karmin lżejszy od pyłków motylego skrzydła; Telimena wracała nazbyt śpieszno z lasu, I poprawić kolory swe nie miała czasu: Około ust szczególnie widne były piegi. Nuż oczy Tadeusza, jako chytre szpiegi, Odkrywszy jedną zdradę, poczną w kolej zwiedzać Resztę wdzięków i wszędzie jakiś fałsz wyśledzać: Dwóch zębów brakuje w ustach; na czole, na skroni Zmarszczki; tysiąc zmarszczków pod brodą się chroni!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zosia w porannym stroju i z głową odkrytą Stała, trzymając w ręku podniesione sito; Do nóg jej biegło ptastwo. Stąd kury szurpate Toczą się kłębkiem; stamtąd kogutki czubate, Wstrząsając koralowe na głowach szyszaki I wiosłując skrzydłami przez bruzdy i krzaki, Szeroko wyciągają ostrożaste pięty; Za nimi z wolna indyk sunie się odęty Sarkając na gderanie swej krzykliwej żony; Ówdzie pawie jak tratwy długimi ogony Sterują się po łące, a gdzieniegdzie z góry Upada jak kiść śniegu gołąb srebrnopióry. W pośrodku zielonego okręgu murawy, Ściska się okrąg ptastwa, krzykliwy, ruchawy, Opasany gołębi sznurem, na kształt wstęgi Białej, środkiem pstrokaty w gwiazdy, w cętki, w pręgi. Tu dzioby bursztynowe, tam czubki z korali Wznoszą się z gęstwi pierza jak ryby spod fali, Wysuwają się szyje i w ruchach łagodnych Chwieją się ciągle na kształt tulipanów wodnych; Tysiące oczu jak gwiazd błyskają ku Zosi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Już zaczęły żniwiarki swą piosnkę zwyczajną, Jak dzień słotny ponurą, tęskną, jednostajną, Tym smutniejszą, że dźwięk jej w mgłę bez echa wsiąka. Chrząsnęły sierpy w zbożu, ozwała się łąka, Rząd kosiarzy otawę siekących wciąż brząka, Pogwizdując piosenkę; z końcem każdej zwrotki Stają, ostrzą żelezca i w takt kują w młotki. Ludzi we mgle nie widać: tylko sierpy, kosy I pieśni brzmią, jak muzyk niewidzialnych głosy.