osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ten ciemny gest pojęli słuchacze i stali, Patrząc z dziwem na siebie, wzajem się badali I posępne milczenie trwało minut kilka. Aż Ryków rzekł: «Nosił wilk, ponieśli i wilka!» «Requiescat in pace!» dodał Podkomorzy; «Już ci — zakończył Sędzia — był w tym palec Boży! Lecz ja tej krwi nie winien, jam o tym nie wiedział».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Właśnie z lasu wracało towarzystwo całe, Wesołe, lecz w porządku. Naprzód dzieci małe Z dozorcą, potem Sędzia szedł z Podkomorzyną, Obok pan Podkomorzy otoczon rodziną; Panny tuż za starszymi, a młodzież na boku; Panny szły przed młodzieżą o jakie pół kroku (Tak każe przyzwoitość). Nikt tam nie rozprawiał O porządku, nikt mężczyzn i dam nie ustawiał: A każdy mimowolnie porządku pilnował; Bo Sędzia w domu dawne obyczaje chował, I nigdy nie dozwalał, by chybiano względu Dla wieku, urodzenia, rozumu, urzędu. Tym ładem, mawiał, domy i narody słyną, Z jego upadkiem domy i narody giną. Więc do porządku wykli domowi i słudzy; I przyjezdny gość, krewny albo człowiek cudzy, Gdy Sędziego nawiedził, skoro pobył mało, Przyjmował zwyczaj, którym wszystko oddychało.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wojski jechał pośrodku; staruszek szanowny, Wesoły był nadzwyczaj i bardzo rozmowny. Chcąc kłótników zabawić i do zgody dowieść, Kończył im o Doweyce i Domeyce powieść: «Asesorze, jeżeli chciałem, byś z Rejentem Pojedynkował, nie myśl, że jestem zawziętym Na krew ludzką; broń Boże! Chciałem was zabawić, Chciałem wam komedyję niby to wyprawić, Wznowić koncept, który ja lat temu czterdzieście Wymyśliłem — przedziwny! Wy młodzi jesteście, Nie pamiętacie o nim; lecz za moich czasów, Głośny był od tej puszczy do poleskich lasów.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Późno było, gdy weszli: więc każdy, gdzie może, Zabierają kwatery w zamczysku, we dworze. Skoro dano rozkazy, rozstawiono czaty, Każdy strudzony poszedł spać do swej komnaty, Z nocą wszystko ucichło: obóz, dwór i pole; Widać tylko, jak cienie, błądzące patrole, I gdzieniegdzie błyskania ognisk obozowych, Słychać kolejne hasła stanowisk wojskowych.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nigdy się odpowiedzi takiej nie spodziewał Podkomorzy. Właśnie swój kieliszek nalewał; Gdy zuchwalstwem Hrabiego rażony jak gromem, Oparłszy się o kielich butlem nieruchomym, Głowę wyciągnął na bok i ucha przyłożył, Oczy rozwarł szeroko, usta wpół otworzył; Milczał, lecz kielich w ręku tak potężnie cisnął, Że szkło dźwięknąwszy pękło, płyn w oczy mu prysnął. Rzekłbyś, że z winem ognia w duszę się nalało: Tak oblicze spłonęło, tak oko pałało. Zerwał się mówić; pierwsze słowo niewyraźnie Mleł w ustach; aż przez zęby wyleciało: «Błaźnie! Grafiątko! ja cię! Tomasz, karabelę! Ja tu Nauczę ciebie mores, błaźnie, daj go katu! Względy, urzędy nudzą, uszko delikatne! Ja cię tu zaraz po tych zauszniczkach płatnę. Fora za drzwi! Do korda! Tomasz, karabelę!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Inni już śpią. Tadeusz po sieniach się zwija, Chodząc jako wartownik około drzwi stryja, Bo musi w ważnych rzeczach rady jego szukać Dziś jeszcze, nim spać pójdzie. Nie śmie do drzwi stukać; Sędzia drzwi na klucz zamknął, z kimś tajnie rozmawia; Tadeusz końca czeka, a ucha nadstawia.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ledwie słuchacze mieli czas wyjść z zadziwienia, Znowu muzyka inna — znów zrazu brzęczenia Lekkie i ciche; kilka cienkich strunek jęczy, Jak kilka much, gdy z siatki wyrwą się pajęczéj. Lecz strun coraz przybywa: Już rozpierzchłe tony Łączą się i akordów wiążą legijony, I już w takt postępują zgodzonymi dźwięki, Tworząc nutę żałośną tej sławnej piosenki: *O żołnierzu, tułaczu, który borem, lasem* *Idzie, z biedy i z głodu przymierając czasem,* *Na koniec pada u nóg konika wiernego,* *A konik nogą grzebie mogiłę dla niego.* Piosenka stara, wojsku polskiemu tak miła! Poznali ją żołnierze; wiara się skupiła Wkoło mistrza; słuchają, wspominają sobie, Ów czas okropny, kiedy na Ojczyzny grobie Zanucili tę piosnkę i poszli w kraj świata; Przywodzą na myśl długie swej wędrówki lata, Po lądach, morzach, piaskach gorących i mrozie, Pośrodku obcych ludów, gdzie często w obozie Cieszył ich i rozrzewniał ten śpiew narodowy. Tak rozmyślając smutnie pochylili głowy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

On to pod Hohenlinden, gdy Ryszpans jenerał Na pół pobity już się do odwrotu zbierał, Nie wiedząc, że Kniaziewicz ciągnie ku odsieczy, On to Jacek, zwan Robak, wśród grotów i mieczy Przeniósł od Kniaziewicza listy Ryszpansowi Donoszące, że nasi biorą tył wrogowi. On potem w Hiszpaniji, gdy nasze ułany Zdobyły Samosiery grzbiet oszańcowany, Obok Kozietulskiego był ranny dwa razy! Następnie, jak wysłaniec, z tajnymi rozkazy Biegał po różnych stronach ducha ludzi badać, Towarzystwa tajemne wiązać i zakładać; Na koniec w Soplicowie, w swym ojczystym gnieździe, Gdy gotował powstanie zginął na zajeździe. Właśnie o jego śmierci nadeszła wiadomość Do Warszawy w tę chwilę, gdy cesarz jegomość Raczył mu dać za dawne czyny bohaterskie Legiji honorowej znaki kawalerskie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Pamiętam, chociaż byłem wtenczas małe dziecię, Kiedy do ojca mego, w Oszmiańskim powiecie, Przyjechał pan Podczaszyc na francuskim wózku, Pierwszy człowiek, co w Litwie chodził po francusku. Biegali wszyscy za nim, jakby za rarogiem, Zazdroszczono domowi, przed którego progiem Stanęła Podczaszyca dwukolna dryndulka, Która się po francusku zwała karyjulka: Zamiast lokajów, w kielni siedziały dwa pieski, A na kozłach Niemczysko chude na kształt deski; Nogi miał długie, cienkie jak od chmielu tyki, W pończochach, ze srebrnymi klamrami trzewiki, Peruka z harbajtelem zawiązanym w miechu. Starzy na on ekwipaż parskali ze śmiechu, A chłopi żegnali się, mówiąc: że po świecie Jeździ wenecki diabeł w niemieckiej karecie. Sam Podczaszyc jaki był, opisywać długo; Dosyć, że się nam zdawał małpą lub papugą W wielkiej peruce, którą do złotego runa On lubił porównywać, a my do kołtuna. Jeśli kto i czuł wtenczas, że polskie ubranie Piękniejsze jest niż obcej mody małpowanie, Milczał; bo by krzyczała młodzież, że przeszkadza Kulturze, że tamuje progresy, że zdradza! Taka była przesądów owoczesnych władza!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wojski odszedł, a starcy zaczerpnąwszy miodu, Zadumani zwrócili oczy w głąb ogrodu, Gdzie ów dorodny ułan rozmawiał z panienką. Właśnie ułan ująwszy jej dłoń lewą ręką, (Prawą miał na temlaku, widać, że był ranny) Z takimi odezwał się słowami do panny:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tak chłopiec, kiedy ujrzy cykoryi kwiaty, Wabiące dłoń miękkimi, lekkimi bławaty, Chce je pieścić, zbliża się, dmuchnie: i z podmuchem Cały kwiat na powietrzu rozleci się puchem, A w ręku widzi tylko badacz zbyt ciekawy Nagą łodygę szarozielonawej trawy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Pora powracać do domu, Zwłaszcza że słychać było opodal trzask łomu. Może szukają? razem wracać nie wypada; Więc Telimena w prawo pod ogród się skrada, A Tadeusz na lewo biegł do wielkiej drogi. Oboje w tym odwrocie mieli nieco trwogi: Telimenie zdało się, że raz spoza krzaka Błysła zakapturzona, chuda twarz Robaka; Tadeusz widział dobrze, jak mu raz i drugi Pokazał się na lewo cień biały i długi, Co to było, nie wiedział, ale miał przeczucie, Że to był Hrabia w długim, angielskim surducie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Z niewymownym przeczuciem cały lud litewski Poglądał każdej nocy na ten cud niebieski, Biorąc złą wróżbę z niego, tudzież z innych znaków: Bo zbyt często słyszano krzyk złowieszczych ptaków, Które na pustych polach gromadząc się w kupy, Ostrzyły dzioby, jakby czekając na trupy; Zbyt często postrzegano, że psy ziemię ryły I jak gdyby śmierć wietrząc, przeraźliwie wyły: Co wróży głód lub wojnę; a strażnicy boru Widzieli, jak przez cmentarz szła dziewica moru, Która wznosi się czołem nad najwyższe drzewa, A w lewym ręku chustką skrwawioną powiewa.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tak za dni moich przy wiejskiej zabawie, Czytano nieraz pod lipą na trawie Pieśń o Justynie, powieść o Wiesławie; A przy stoliku drewnianym pan włodarz Albo ekonom, lub nawet gospodarz, Nie bronił czytać i sam słuchać raczył, I młodszym rzeczy trudniejsze tłumaczył, Chwalił piękności, a błędom wybaczył.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wstała młodzież. Tadeusz jeszcze senny leży; Bo też najpóźniej zasnął. Z wczorajszej wieczerzy Wrócił tak niespokojny, że o kurów pianiu Jeszcze oczu nie zmrużył, a na swym posłaniu Tak kręcił się, że w siano jak w wodę utonął, I spał twardo, aż zimny wiatr w oczy mu wionął, Gdy skrzypiące stodoły drzwi otwarto z trzaskiem, I bernardyn, ksiądz Robak, wszedł z węzlastym paskiem, «Surge puer!» wołając i ponad barkami Rubasznie wywijając pasek z ogórkami.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Przemyślny Robak, widząc, że się tak rozpryska Rozmowa, jął ją znowu zbierać do ogniska, Do swojej tabakiery; częstował, kichali, Życzyli sobie zdrowia, on rzecz ciągnął daléj: «Gdy cesarz Napoleon w potyczce zażywa Raz po raz, to znak pewny, że bitwę wygrywa. Na przykład pod Austerlitz: Francuzi tak stali Z armatami, a na nich biegła ćma Moskali. Cesarz patrzył i milczał. Co Francuzi strzelą, To Moskale pułkami jak trawa się ścielą: Pułk za pułkiem cwałował i spadał z kulbaki; Co pułk spadnie, to cesarz zażyje tabaki. Aż w końcu, Aleksander ze swoim braciszkiem Konstantym i z niemieckim cesarzem Franciszkiem, W nogi z pola; więc cesarz, widząc, że po walce, Spojrzał na nich, zaśmiał się i otrząsnął palce. Otóż, jeśli kto z panów, coście tu przytomni, Będzie w wojsku cesarza, niech to sobie wspomni».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Chwilę czekał Tadeusz, nim w klamkę zadzwonił; Otworzono mu, cicho wszedł, nisko się skłonił: «Stryjaszku dobrodzieju — rzekł — ledwie dni kilka Przebawiłem tu, dni te minęły jak chwilka; Nie miałem czasu z twoim domem się nacieszyć I z tobą, a odjeżdżać muszę, muszę spieszyć Zaraz, dzisiaj, stryjaszku, a jutro najdaléj: Wszak pamiętacie, żeśmy Hrabiego wyzwali. Bić się z nim to rzecz moja, posłałem wyzwanie, W Litwie jest zakazane pojedynkowanie, Jadę więc na granicę Warszawskiego Księstwa. Hrabia, prawda, fanfaron, lecz mu nie brak męstwa, Na miejsce naznaczone zapewne się stawi, Rozprawim się; a jeśli Bóg pobłogosławi, Ukarzę go, a potem za Łososny brzegi Przepłynę, gdzie mnie bratnie czekają szeregi. Słyszałem, że mi ojciec testamentem kazał Służyć w wojsku, a nie wiem, kto testament zmazał».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Panie Hrabia! — Zawołał Klucznik — widzisz pan, co się wyrabia. Czy nie dosyć się jeszcze pański honor plami, Że pan jadasz i pijasz z tymi Soplicami; Trzebaż jeszcze, aby mnie, zamku urzędnika, Gerwazego Rembajłę, Horeszków Klucznika, Lżyć w domu panów moich? i panże to zniesie!» Wtem Protazy zawołał trzykroć: «Uciszcie się! Na ustęp! Ja, Protazy Baltazar Brzechalski, Dwojga imion, generał niegdyś trybunalski, Vulgo Woźny, woźnieńską obdukcyją robię I wizyją formalną, zamawiając sobie Urodzonych tu wszystkich obecnych świadectwo, I pana Asesora wzywając na śledztwo, Z powodu wielmożnego Sędziego Soplicy: O inkursyją, to jest o najazd granicy, Gwałt zamku, w którym Sędzia dotąd prawnie włada, Czego dowodem jawnym jest, że w zamku jada». «Brzechaczu! — wrzasnął Klucznik — ja cię wnet nauczę!» I dobywszy zza pasa swe żelazne klucze, Okręcił wkoło głowy, puścił z całej mocy. Pęk żelaza wyleciał jako kamień z procy, Pewnie łeb Protazemu rozbiłby na ćwierci; Szczęściem, schylił się Woźny i wydarł się śmierci.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Oto na prawo widać liczne szlachty grono: Pewnie ich przed sejmikiem na ucztę sproszono. Czeka nakryty stolik; nikt gości nie sadza, Stoją kupkami, każda kupka się naradza. Patrzcie, iż w każdej kupce stoi w środku człowiek, Z którego ust otwartych, z podniesionych powiek, Rąk niespokojnych, widać: mówca — coś tłumaczy, I palcem eksplikuje, i na dłoni znaczy. Ci mówcy zalecają swoich kandydatów; Z różnym skutkiem, jak widać z miny szlachty bratów.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ostatnia uczta staropolska — Arcy-serwis — Objaśnienie jego figur — Jego ruchy — Dąbrowski udarowany — Jeszcze o Scyzoryku — Kniaziewicz udarowany — Pierwszy akt urzędowy Tadeusza przy objęciu dziedzictwa — Uwagi Gerwazego — Koncert nad koncertami — Polonez — Kochajmy się.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Skończył. Czekają wszyscy Macieja wyroku. Maciej głowy nie ruszył ani podniósł wzroku, Tylko ręką kilkakroć uderzył po boku, Jak gdyby szabli szukał (od zaboru kraju Szabli nie nosił; przecież z dawnego zwyczaju, Na wspomnienie Moskala, zawsze rękę zwracał Na lewy bok: zapewne Rózeczki swej macał; I stąd był nazywany powszechnie *Zabokiem*). Już wzniósł głowę; słuchają w milczeniu głębokiem. Maciej oczekiwanie powszechne omylił, Nachmurzył brwi i znowu głowę na pierś schylił. Na koniec odezwał się, z wolna każde słowo Wymawiając z przyciskiem, a w takt kiwał głową.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ale w kątach szmer powstał, choć w środku tłumiony; Widać, że się rozdziela rada na dwie strony. Buchman krzyknął: «Ja zgody nigdy nie pochwalam! To mój system!» Ktoś drugi wrzasnął: «Nie pozwalam!» Inni z kątów wtórują. Nareszcie głos gruby Ozwał się przybyłego szlachcica Skołuby:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wojski rzekł kłaniając się: «Nie, jaśnie wielmożny Jenerale, nie jest to żaden kunszt bezbożny! Jest to pamiątka tylko owych biesiad sławnych, Które dawano w domach panów starodawnych, Gdy Polska używała szczęścia i potęgi! Com zrobił, tom wyczytał z tej tu oto księgi. Pytasz, czy wszędzie w Litwie ten się zwyczaj chowa? Niestety! już i do nas włazi moda nowa. Niejeden panicz krzyczy, że nie cierpi zbytków: Je jak Żyd, skąpi gościom potraw i napitków, Węgrzyna pożałuje, a pije szatańskie Fałszywe wino modne, moskiewskie, szampańskie; Potem w wieczór na karty tyle złota straci, Że za nie dałbyś ucztę na stu szlachty braci. Nawet (bo co na sercu mam, dziś powiem szczerze, Niech tego Podkomorzy za złe mi nie bierze) Kiedym ten serwis cudny ze skarbca dobywał, To nawet Podkomorzy, i on mnie przedrwiwał! Mówiąc, że to machina żmudna, staroświecka, Że to ma pozór niby zabawki dla dziecka, Nieprzyzwoitej dla tak znakomitych ludzi! Sędzio! i Sędzia mówił że to gości znudzi! A przecież, ile wnoszę z panów zadziwienia, Widzę, iż ten kunszt piękny godzien był widzenia! Nie wiem, czy się podobna okazja zdarzy Częstować w Soplicowie takich dygnitarzy. Widzę, że pan jenerał na biesiadach zna się, Niechaj przyjmie tę książkę! Ona panu zda się, Gdy będziesz dla monarchów zagranicznych grona Dawał ucztę, ba, nawet dla Napoleona. Ale pozwól, nim księgę tę panu poświęcę, Niech powiem, jakim trafem wpadła w moje ręce».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Grzędy rozcięte miedzą; na każdym przykopie Stoją jakby na straży w szeregach konopie, Cyprysy jarzyn; ciche, proste i zielone, Ich liście i woń służą grzędom za obronę, Bo przez ich liście nie śmie przecisnąć się żmija, A ich woń gąsienice i owad zabija. Dalej maków białawe górują badyle; Na nich, myślisz, iż rojem usiadły motyle Trzepiotąc skrzydełkami, na których się mieni Z rozmaitością tęczy blask drogich kamieni: Tylą farb żywych, różnych, mak źrenicę mami. W środku kwiatów, jak pełnia pomiędzy gwiazdami, Krągły słonecznik licem wielkim, gorejącem, Od wschodu do zachodu kręci się za słońcem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz za to w trzecim gronie dzieje się inaczej: Tu mówca musi łowić za pasy słuchaczy. Patrzcie, wyrywają się i cofają uszy; Patrzcie, jako ten słuchacz od gniewu się puszy, Wzniósł ręce, grozi mówcy, usta mu zatyka, Pewnie słyszał pochwały swego przeciwnika; Ten drugi, pochyliwszy czoło na kształt byka, Powiedziałbyś, że mówcę pochwyci na rogi; Ci biorą się do szabel, tamci poszli w nogi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wszyscy chwalą, klaskają. Jeden z oficerów Dobył z kieszeni portefeuille z plikami papierów, Rozłożył je, ołówek przyciął, w ustach zmoczył, Patrzy w Zosię, rysuje. Ledwie Sędzia zoczył Papiery i ołówki, poznał rysownika; Choć go bardzo odmienił mundur pułkownika, Bogate szlify, mina prawdziwie ułańska I wąsik poczerniony i bródka hiszpańska. Sędzia poznał: «Jak się masz, mój jaśnie wielmożny Hrabio, i w ładownicy masz twój sprzęt podróżny Do malarstwa!» W istocie, był to Hrabia młody; Niedawny żołnierz: lecz że wielkie miał dochody I swoim kosztem cały pułk jazdy wystawił, I w pierwszej zaraz bitwie wybornie się sprawił, Cesarz go pułkownikiem dziś właśnie mianował; Więc Sędzia witał Hrabię i rangi winszował, Ale Hrabia nie słuchał, a pilnie rysował.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Dobra była rada: Klucznik i Hrabia wpadli w obroty nie lada. Przy wyższym końcu stoła wrzał tylko krzyk wielki, Ale z ostrego końca latały butelki Koło Hrabiego głowy. Strwożone kobiety W prośby, w płacz; Telimena, krzyknąwszy: «Niestety!» Wzniosła oczy, powstała, i padła zemdlona, I przechyliwszy szyję przez Hrabi ramiona, Na pierś jego złożyła swe piersi łabędzie. Hrabia, choć zagniewany, wstrzymał się w zapędzie, Zaczął cucić, ocierać.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nieco wyżej *Dawida wóz*, gotów do jazdy, Długi dyszel kieruje od polarnej gwiazdy. Starzy Litwini wiedzą o rydwanie owym, Że niesłusznie pospólstwo zwie go Dawidowym: Gdyż to jest wóz Anielski. Na nim to przed czasy Jechał Lucyper, Boga gdy wyzwał w zapasy, Mlecznym gościńcem pędząc cwał w niebieskie progi, Aż go Michał zbił z wozu, a wóz zrzucił z drogi. Teraz, popsuty, między gwiazdami się wala; Naprawiać go Archanioł Michał nie pozwala.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Dziś dla nas, w świecie nieproszonych gości, W całej przeszłości i w całej przyszłości, Jedna już tylko dziś kraina taka, W której jest trochę szczęścia dla Polaka: Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie Święty i czysty jak pierwsze kochanie, Niezaburzony błędów przypomnieniem, Niepodkopany nadziei złudzeniem, Ani zmieniony wypadków strumieniem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W tej burzy uczuć jakby kotwica spoczynku Zabłysnęła mu nagle myśl o pojedynku: «Zamordować Hrabiego! łotra! krzyknął w gniewie, Zginąć albo zemścić się!» A za co? sam nie wie; I ten gniew wielki, jak się zajął w mgnieniu oka, Tak wywietrzał. Znów zdjęła go żałość głęboka, Myślił: «Jeśli prawdziwe było postrzeżenie, Że Hrabia z Zosią jakieś ma porozumienie, I cóż stąd? Może Hrabia kocha Zosię szczerze, Może go ona kocha, za męża wybierze? Jakimże prawem chciałbym zerwać to zamęście, I, sam nieszczęśnik, wszystkich mam zaburzać szczęście?»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Maciek stary w pośrodku jeden siedział niemy, I jedna głowa jego była nieruchoma. Przeciw niemu stał Chrzciciel zwieszony rękoma Na maczudze, a głową na końcu maczugi Wspartą kręcił, jak tykwą wbitą, na kij długi, I na przemiany to w tył, to się naprzód kiwał, I ustawicznie «Kropić, kropić!» wykrzykiwał. Wzdłuż izby zaś przebiegał Brzytewka ruchawy Ciągle od Kropiciela do Macieja ławy. Konewka zaś powoli wszerz izbę przechodził Od Dobrzyńskich do szlachty: niby to ich godził; Jeden wciąż wołał «Golić» a drugi «Zalewać!» Maciek milczał; lecz widno, że się zaczął gniewać./
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Już Sędzia spał. Więc Woźny cicho wszedł do sieni, Siadł przy świecy i dobył książeczkę z kieszeni, Która mu jak Ołtarzyk Złoty zawsze służy, Której nigdy nie rzuca w domu i w podróży. Była to trybunalska wokanda: tam rzędem Stały spisane sprawy, które przed urzędem Woźny sam głosem swoim przed laty wywołał, Albo o których później dowiedzieć się zdołał. Prostym ludziom wokanda zda się imion spisem; Woźnemu jest obrazów wspaniałych zarysem. Czytał więc i rozmyślał: Ogiński z Wizgirdem, Dominikanie z Rymszą, Rymsza z Wysogirdem, Radziwił z Wereszczaką, Giedroić z Rdułtowskim, Obuchowicz z kahałem, Juraha z Piotrowskim, Maleski z Mickiewiczem, a na koniec Hrabia Z Soplicą; i czytając, z tych imion wywabia Pamięć spraw wielkich, wszystkie procesu wypadki, I stają mu przed oczy sąd, strony i świadki; I ogląda sam siebie, jak w żupanie białym, W granatowym kontuszu stał przed trybunałem, Jedna ręka na szabli, a druga do stoła, Przywoławszy dwie strony, «Uciszcie się!» woła. Marząc i kończąc pacierz wieczorny, pomału Usnął ostatni w Litwie woźny trybunału.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Preopinanci moi w swych głosach wymownych Dotknęli wszystkich punktów stanowczych i głownych, Dyskusyją na wyższe wznieśli stanowisko; Mnie tylko pozostaje, w jedno zjąć ognisko Rzucone trafne myśli i rozumowania: Mam nadzieję w ten sposób sprzeczne zgodzić zdania. Dwie części w dyskusyji całej uważałem; Podział już jest zrobiony, idę tym podziałem. Naprzód: dlaczego mamy przedsiębrać powstanie? W jakim duchu? to pierwsze żywotne pytanie; Drugie, rewolucyjnej władzy się dotycze: Podział jest trafny, tylko przewrócić go życzę. Naprzód zacząć od władzy: skoro pojmiem władzę, Z niej powstania istotę, duch, cel, wyprowadzę. Co do władzy więc — kiedy oczyma przebiegam Dzieje całej ludzkości, i cóż w nich spostrzegam? Oto, ród ludzki dziki, w lasach rozpierzchniony, Skupia się, zbiera, łączy dla wspólnej obrony, Obmyśla ją; i to jest najpierwsza obrada. Potem każdy wolności własnej cząstkę składa Dla dobra powszechnego: to pierwsza ustawa, Z której jako ze źródła płyną wszystkie prawa. Widzimy tedy, że rząd umową się tworzy, Nie pochodząc, jak mylnie sądzę, z woli Bożej. Owoż, rząd na kontrakcie oparłszy społecznym, Podział władzy już tylko jest skutkiem koniecznym».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Wszystkich was — kończył Klucznik — biorę tu na świadki, Czy Robak nie powiadał, że wprzód nim przyjmiecie W dom wasz Napoleona, trzeba wymieść śmiecie? Słyszeliście to wszyscy: a czy rozumiecie? Któż jest śmieciem powiatu? Kto zdradziecko zabił Najlepszego z Polaków, kto go okradł, zgrabił? I jeszcze chce ostatki wydrzeć z rąk dziedzica? Któż to? Mamże wam gadać?» «A już ci Soplica — Przerwał Konewka — to łotr» «Oj, to ciemiężyciel» Pisnął Brzytewka — «Więc go kropić!» dodał Chrzciciel; «Jeśli zdrajca — rzekł Buchman — więc na szubienicę!» «Hejże! — krzyknęli wszyscy — hejże na Soplicę!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A na to rzekł z ukłonem Wojski: «Prawda, Jaśnie Wielmożny Podkomorzy: przypominam właśnie, Co mnie mówiono niegdyś małemu dziecięciu, Pamiętam, choć nie miałem wówczas lat dziesięciu, Kiedy widziałem w domu naszym nieboszczyka Sapiehę, pancernego znaku porucznika, Co potem był nadwornym marszałkiem królewskim, Na koniec umarł wielkim kanclerzem litewskim, Miawszy lat sto i dziesięć. Ten, za króla Jana Trzeciego, był pod Wiedniem w chorągwi hetmana Jabłonowskiego. Owóż, ów kanclerz powiadał, Że właśnie kiedy na koń król Jan Trzeci siadał, Gdy nuncyjusz papieski żegnał go na drogę, A poseł austryjacki całował mu nogę, Podając strzemię (poseł zwał się Wilczek hrabia), Król krzyknął: »Patrzcie, co się na niebie wyrabia!« Spojrzą, alić nad głowy suwał się kometa Drogą, jaką ciągnęły wojska Mahometa, Z wschodu na zachód. Potem i ksiądz Bartochowski, Składając panegiryk na tryumf krakowski, Pod godłem Orientis Fulmen, prawił wiele O tym komecie. Także czytam o nim w dziele Pod tytułem Janina, gdzie jest opisana Cała wyprawa króla nieboszczyka Jana I wyryta chorągiew wielka Mahometa, I ów, taki jak dziś go widzimy, kometa».