osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Gerwazy, od pokojów Sędziego odparty, Ustąpić musiał przez wzgląd dla Hrabiowskiej warty. Więc nie mogąc zemścić się na nieprzyjacielu, Myślił o drugim wielkim tej wyprawy celu. Jako człek doświadczony i biegły w prawnictwie, Chce Hrabiego osadzić na nowym dziedzictwie Legalnie i formalnie: więc za Woźnym biega, Aż go po długich śledztwach za piecem dostrzega, Wnet porywa za kołnierz, na dziedziniec wlecze I zmierzywszy mu w piersi Scyzoryk, tak rzecze: «Panie Woźny, pan Hrabia śmie waćpana prosić, Abyś raczył przed szlachtą bracią wnet ogłosić Intromisyją Hrabi do zamku, do dworu Sopliców, do wsi, gruntów zasianych, ugoru, Słowem, cum gais, boris et graniciebus, Kmetonibus, scultetis, et omnibus rebus Et quibusdam aliis. Jak tam wiesz, tak szczekaj, Nic nie opuszczaj!» «Panie Kluczniku, zaczekaj — Rzekł śmiało, ręce za pas włożywszy Protazy — Gotów jestem wypełniać wszelkie stron rozkazy, Ale ostrzegam, że akt nie będzie miał mocy, Wymuszony przez gwałty, ogłoszony w nocy». «Co za gwałty — rzekł Klucznik — tu nie ma napaści, Wszak proszę pana grzecznie; jeśli ciemno waści, To Scyzorykiem skrzesam ognia, że waszeci Zaraz w ślepiach jak w siedmiu kościołach zaświeci».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

I wieśniacy, ciągnący na jarzynę pługi, Nie cieszą się jak zwykle z końca zimy długiéj, Nie śpiewają piosenek: pracują leniwo, Jakby nie pamiętali na zasiew i żniwo. Co krok wstrzymują woły i podjezdki w bronie I poglądają z trwogą ku zachodniej stronie, Jakby z tej strony miał się objawić cud jaki, I uważają z trwogą wracające ptaki.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

O świcie zjawił się w Dobrzynie Konny posłaniec; biega od chaty do chaty, Budzi jak na pańszczyznę. Wstają szlachta braty, Napełniają się ciżbą zaścianku ulice, Słychać krzyk w karczmie, widać w plebanii świéce. Biega; jeden drugiego pyta co to znaczy, Starzy składają radę, młódź konie kulbaczy, Kobiety zatrzymują, chłopcy się szamocą, Rwą się biec, bić się, ale nie wiedzą z kim, o co? Muszą chcąc nie chcąc zostać. W mieszkaniu plebana Trwa rada długa, tłumna, strasznie zamieszana; Aż nie mogąc zdań zgodzić, na koniec stanowi Przełożyć całą sprawę ojcu Maciejowi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Właśnie wtenczas myśliwi smycze zatrzymali, I wszyscy nieruchomi w miejscach swoich stali; Jeden drugiemu ręką dawał znak milczenia, A wszyscy obrócili oczy do kamienia, Nad którym stał pan Sędzia. On zwierza obaczył I rąk skinieniem swoje rozkazy tłumaczył. Pojęli wszyscy: stoją, a środkiem po roli Asesor i pan Rejent kłusują powoli. Tadeusz, będąc bliższy, obydwu wyprzedził, Stanął obok Sędziego i oczyma śledził. Dawno już nie był w polu; na szarej przestrzeni Trudno dojrzeć szaraka, zwłaszcza śród kamieni. Pokazał mu pan Sędzia; siedział biedny zając, Płaszcząc się pod kamieniem, uszy nadstawiając, Okiem czerwonym spotkał myśliwców wejrzenie I jakby urzeczony, czując przeznaczenie, Ze strachu od ich oczu nie mógł zwrócić oka, I pod opoką siedział martwy jak opoka. Tymczasem kurz na roli rośnie coraz bliżéj; Pędzi na smyczy Kusy, za nim Sokół chyży, Tuż Asesor z Rejentem razem wrzaśli z tyłu: «Wyczha, wyczha!» i z psami znikli w kłębach pyłu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem Podkomorzy i Sędzia między dwiema strony Plac zajęli. Pan Wojski, jakby przebudzony Z głębokiego dumania, w środku się postawił, Wąsy siwe pokręcił, kapoty poprawił, Iskrzyły mu się oczy (zawżdy postrzegano Ten blask niezwykły, kiedy o łowach gadano), Obiegał zgromadzenie ognistą źrenicą I gdzie szmer jeszcze słyszał, jak ksiądz kropielnicą, Tam uciszając machał swą placką ze skóry; Wreszcie podniósłszy trzonek z powagą do góry, Jak laskę marszałkowską, nakazał milczenie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tak szepcąc spiął ostrogi; koń leciał do dworu, Gdy z drugiej strony strzelcy wyjeżdżali z boru. Hrabia lubił myślistwo, ledwie strzelców zoczył, Zapomniawszy o wszystkim, prosto ku nim skoczył, Mijając bramę, ogród, płoty: gdy w zawrocie Obejrzał się, i konia zatrzymał przy płocie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wymowa lubionego powszechnie Jankiela Trafiała do serc. Powstał krzyk, oklask wesela, Szmer przyzwolenia nawet za domem się szerzył: Gdy Gerwazy w Jankiela Scyzorykiem zmierzył. Żyd skoczył, wpadł w tłum; Klucznik wołał: «Precz stąd, Żydzie! Nie tkaj palców między drzwi, nie o ciebie idzie! Panie Prusak! że waszeć Sędziowską handlujesz Parą wicin mizernych: to już zań gardłujesz? Zapomniałeś mopanku, że ojciec waszecin Spławiał do Prus dwadzieścia Horeszkowskich wicin? Stąd się zbogacił i on, i jego rodzina, Ba, nawet wszyscy, ilu was tu jest z Dobrzyna. Bo pamiętacie starzy, słyszeliście młodzi, Że Stolnik był was wszystkich ojciec i dobrodziéj: Kogoż on komisarzem słał do swych dóbr pińskich? Dobrzyńskiego! Rachmistrzów kogo miał? Dobrzyńskich! Marszałkostwa, kredensu nie zwierzał nikomu, Tylko Dobrzyńskim: pełno Dobrzyńskich miał w domu! On forytował wasze w trybunałach sprawy, On wyrabiał u króla dla was chleb łaskawy, Dzieci wasze kopami pomieszczał w konwikcie Pijarskim, na swym koszcie, odzieży i wikcie; Dorosłych promowował także swym nakładem: A dlaczego to robił? że wam był sąsiadem! Dziś Soplica kopcami tyka waszych granic: Cóż kiedy wam dobrego zrobił on?»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zdziwili się domowi, patrząc na Robaka, Skąd mu się wzięła mina i wesołość taka. Sędzia wnet kucharzowi powtórzył rozkazy: Wniesiono wazę, cukier, butelki i zrazy. Płut i Ryków tak czynnie zaczęli się zwijać, Tak łakomie połykać i gęsto zapijać, Że w pół godziny zjedli dwadzieścia trzy zrazy I wychylili ponczu ogromne pół wazy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Pokaż no — rzekł śmiejąc się jenerał Dąbrowski — A to piękny scyzoryk, istny miecz katowski!» I z zadziwieniem wielki rapier opatrywał I innym oficerom w kolej pokazywał. Próbowali go wszyscy, ale ledwie który Z oficerów mógł podnieść ten rapier do góry. Mówiono, że Dembiński, sławny ręki siłą, Podźwignąłby szablicę, lecz go tam nie było. Z obecnych zaś tylko szef szwadronu Dwernicki I dowódca plutonu, porucznik Różycki Potrafili obracać tym żelaznym drągiem: I tak rapier na próbę szedł z rak do rąk ciągiem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Maciej dotąd z Rejentem żył w wielkiej przyjaźni; Teraz wzrok nań obrócił tak ostry i dziki, Że Rejent zbladnął, zaczął zapinać guziki, Myśląc, że Maciej wzrokiem suknie z niego złupi. Dobrzyński tylko dwakroć wyrzekł głośno: «Głupi!» I tak strasznie zgorszył się z Rejenta przebrania, Że zaraz wstał od stołu, i bez pożegnania Wymknąwszy się, wsiadł na koń, wrócił do zaścianka.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ptastwo skryło się w lasy, pod strzechy, w głąb trawy; Tylko wrony, stadami obstąpiwszy stawy, Przechadzają się sobie poważnymi kroki, Czarne oczy kierują na czarne obłoki, Wytknąwszy język z suchej szerokiej gardzieli I skrzydła roztaczając, czekają kąpieli; Lecz i te, przewidując nazbyt mocną burzę, Już w las ciągną, podobne wznoszącej się chmurze. Ostatnia z ptaków, lotem nieścigłym zuchwała Jaskółka, czarny obłok przeszywa jak strzała, Wreszcie spada jak kula.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Trzeciej pary daremnie czekają czas długi. Sędzia niecierpliwi się i wysyła sługi; Wracają: powiadają, że trzeci małżonek, Pan Rejent, szczując kota, zgubił swój pierścionek Ślubny, szuka na łące; a Rejenta dama Jeszcze u gotowalni, choć spieszy się sama I choć jej pomagają służebne kobiety, Nie mogła w żaden sposób skończyć toalety: Ledwie będzie gotowa na godzinę czwartą.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jakoż po wszystkich izbach panował ruch wielki: Roznoszono potrawy, sztućce i butelki. Mężczyźni tak jak weszli, w swych zielonych strojach, Z talerzami, z szklankami, chodząc po pokojach, Jedli, pili lub wsparci na okien uszakach, Rozprawiali o flintach, chartach i szarakach. Podkomorstwo i Sędzia przy stole; a w kątku Panny szeptały z sobą. Nie było porządku, Jaki się przy obiadach i wieczerzach chowa; Była to w staropolskim domu moda nowa: Przy śniadaniach pan Sędzia, choć nierad, pozwalał Na taki nieporządek, lecz go nie pochwalał.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Już na dziedzińcu słychać myśliwskie okrzyki; Wyprowadzają konie, zajeżdżają bryki, Ledwie dziedziniec taką gromadę ogarnie, Odezwały się trąby, otworzono psiarnie; Zgraja chartów, wypadłszy, wesoło skowycze; Widząc rumaki szczwaczów, dojeżdżaczów smycze, Psy jak szalone cwałem śmigają po dworze, Potem biegną i kładą szyje na obroże: Wszystko to bardzo dobre polowanie wróży; Nareszcie Podkomorzy dał rozkaz podróży.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Cóż przedstawiają? goście pytali ciekawi. Za czym Wojski podnosi laskę i tak prawi: (Tymczasem podawano wódkę przed jedzeniem) «Za mych wielce mościwych panów pozwoleniem: Te persony, których tu widzicie bez liku, Przedstawiają polskiego historię sejmiku, Narady, wotowanie, tryumfy i waśnie; Sam tę scenę odgadłem i państwu objaśnię.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Słusznie Woźny powiadał, że w zamkowej sieni Zmieści się i palestra, i goście proszeni. Sień wielka jak refektarz, z wypukłym sklepieniem Na filarach, podłoga wysłana kamieniem, Ściany bez żadnych ozdób, ale mur chędogi; Sterczały wkoło sarnie i jelenie rogi Z napisami, gdzie, kiedy te łupy zdobyte; Tuż myśliwców herbowne klejnoty wyryte, I stoi wypisany każdy po imieniu; Herb Horeszków, Półkozic, jaśniał na sklepieniu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zbawienne rady Bartka zwanego Prusak — Głos żołnierski Maćka Chrzciciela — Głos polityczny pana Buchmana — Jankiel radzi ku zgodzie, którą Scyzoryk rozcina — Rzecz Gerwazego, z której okazują się wielkie skutki wymowy sejmowej — Protestacja starego Maćka — Nagłe przybycie posiłków wojennych zrywa naradę — Hejże na Soplicę!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Przy mszy, gdy z wzniesionymi zwracał się rękami Od ołtarza do ludu, by mówić: «Pan z wami», To nieraz tak się zręcznie skręcił jednym razem, Jakby prawo w tył robił za wodza rozkazem, I słowa liturgii takim wyrzekł tonem Do ludu, jak oficer stojąc przed szwadronem: Postrzegali to chłopcy służący mu do mszy. Spraw także politycznych był Robak świadomszy, Niźli żywotów świętych; a jeżdżąc po kweście, Często zastanawiał się w powiatowym mieście. Miał pełno interesów: to listy odbierał, Których nigdy przy obcych ludziach nie otwierał, To wysyłał posłańców, ale gdzie i po co Nie powiadał; częstokroć wymykał się nocą Do dworów pańskich, z szlachtą ustawicznie szeptał, I okoliczne wioski dokoła wydeptał, I w karczmach z wieśniakami rozprawiał niemało, A zawsze o tym, co się w cudzych krajach działo. Teraz Sędziego, który już spał od godziny, Przychodzi budzić; pewnie ma jakieś nowiny.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Razem ze strun wiela Buchnął dźwięk, jakby cała janczarska kapela Ozwała się z dzwonkami, z zelami, z bębenki: Brzmi Polonez Trzeciego Maja! — Skoczne dźwięki Radością oddychają, radością słuch poją; Dziewki chcą tańczyć, chłopcy w miejscu nie dostoją — Lecz starców myśli z dźwiękiem w przeszłość się uniosły, W owe lata szczęśliwe, gdy senat i posły, Po dniu Trzeciego Maja, w ratuszowej sali, Zgodzonego z narodem króla fetowali, Gdy przy tańcu śpiewano: *Wiwat król kochany!* *Wiwat Sejm, wiwat Naród, wiwat wszystkie Stany!*
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Robak, nim zaczął mówić, w Klucznika oblicze Wzrok utkwił i milczenie chował tajemnicze. A jako chirurg naprzód miękką rękę składa Na ciele chorującym, nim ostrzem raz zada: Tak Robak wyraz bystrych oczu swych złagodził, Długo nimi po oczach Gerwazego wodził, Na koniec, jakby ślepym chciał uderzyć ciosem, Zasłonił oczy ręką i rzekł mocnym głosem:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Prawda, że jegry byli mocnym trunkiem pjani, Źle mierzą i chybiają, rzadko który rani, Ledwie który zabije: przecież dwóch Maciejów Już zraniono i poległ jeden z Bartłomiejów. Szlachta z niewiela rusznic z rzadka się odstrzela; Chce szablami uderzyć na nieprzyjaciela, Ale starsi wstrzymują; kule gęsto świszczą, Rażą, spędzają, wkrótce dziedziniec oczyszczą, Już aż po szybach dworu zaczynają dzwonić.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Hreczecha na milczenie miał słuch bardzo czuły. Sam gawęda, i lubił niezmiernie gaduły. Nie dziw! Ze szlachtą strawił życie na biesiadach, Na polowaniach, zjazdach, sejmikowych radach: Przywykł, żeby mu zawsze coś bębniło w uchu, Nawet wtenczas, gdy milczał lub z placką za muchą Skradał się, lub zamknąwszy oczy siadał marzyć; W dzień szukał rozmów, w nocy musiano mu gwarzyć Pacierze różańcowe albo gadać bajki. Stąd też nieprzyjacielem zabitym był fajki, Wymyślonej od Niemców, by nas zcudzoziemczyć; Mawiał: Polskę oniemić, jest to Polskę zniemczyć. Starzec, wiek przegwarzywszy, chciał spoczywać w gwarze; Milczenie go budziło ze snu: tak młynarze, Uśpieni kół turkotem, ledwie staną osie, Budzą się krzycząc z trwogą: «A słowo stało się…»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Krzyk dochodzi echami zwierciadlanej sali, Kędy Hrabia, Gerwazy i dżokeje spali. Przebudza się Gerwazy: darmo się wydziera, Związany w kij do swego własnego rapiera; Patrzy: widzi przy oknie ludzi uzbrojonych, W czarnych krótkich kaszkietach, w mundurach zielonych. Jeden z nich, opasany szarfą, trzymał szpadę I ostrzem jej kierował swych drabów gromadę, Szepcąc: «Wiąż! wiąż!» Dokoła leżą jak barany Dżokeje w pętach; Hrabia siedzi niezwiązany Lecz bezbronny; przy nim dwaj z gołymi bagnety Stoją drabi. Poznał ich Gerwazy, niestety! Moskale!!!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tadeusz, by nie zdradzić swego roztargnienia: «Prawda — rzekł — mój Rejencie, prawda bez wątpienia, Kusy piękny chart z kształtu, jeśli równie chwytny…» «Chwytny? — krzyknął pan Rejent — mój pies faworytny Żeby nie miał być chwytny?…» Więc Tadeusz znowu Cieszył się, że tak piękny pies nie ma narowu, Żałował, że go tylko widział idąc z lasu, I że przymiotów jego poznać nie miał czasu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ksiądz porwał się z poduszek i posępny siedział. Na koniec rzekł, spojrzawszy bystro na Klucznika: «Wielki grzech bezbronnego zabić niewolnika! Chrystus zabrania mścić się nawet i nad wrogiem! Oj Kluczniku! odpowiesz ty ciężko przed Bogiem. Jedna jest restrykcyja: jeśli popełniono Nie z zemsty głupiej, ale pro publico bono». Klucznik głową i ręką kiwał wyciągnioną, I mrugając powtarzał: «Pro publico bono!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A na to rzekł Asesor, wesół z podarunku: «Ja niegdyś darowane od księcia Sanguszki Stawiłem w zakład moje prześliczne obróżki Jaszczurem wykładane z kolcami ze złota, I utkaną z jedwabiu smycz, której robota Równie droga jak kamień co się na niej świeci. Chciałem sprzęt ten zostawić w dziedzictwie dla dzieci; Dzieci pewnie mieć będę: wiesz, że się dziś żenię; Ale ten sprzęt, Rejencie, proszę uniżenie, Bądź łaskaw przyjąć w zamian za twój rzęd bogaty I na pamiątkę sporu, co długimi laty Toczył się i nareszcie zakończył zaszczytnie Dla nas obu. Niech zgoda między nami kwitnie». Więc wracali do domu oznajmić za stołem, Że się skończył spór między Kusym i Sokołem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Po tej protestacyi, która się ozwała Jak na zdobytych wałach ostatni strzał działa, Ustał już wszelki opór w Soplicowskim dworze. Szlachta głodna plądruje, zabiera co może: Kropiciel, stanowisko zająwszy w oborze, Jednego wołu i dwa cielce w łby zakropił, A Brzytewka im szable w gardzielach utopił; Szydełko równie czynnie używał swej szpadki, Kabany i prosięta koląc pod łopatki. Już rzeź zagraża ptastwu. Czujne gęsi stado, Co niegdyś ocaliło Rzym przed Galów zdradą, Darmo gęga o pomoc; zamiast Manlijusza, Wpada w kotuch Konewka, jedne ptaki zdusza, A drugie żywcem wiąże do pasa kontusza. Próżno gęsi szyjami wywijając, chrypią, Próżno gęsiory sycząc, napastnika szczypią; On bieży osypany iskrzącym się puchem, Unoszony jak kółmi gęstych skrzydeł ruchem, Zdaje się być chochlikiem, skrzydlatym złym duchem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

I tylko krajów tych obywatele Jedni zostali wierni przyjaciele, Jedni dotychczas sprzymierzeńcy pewni! Bo któż tam mieszkał? Matka, bracia, krewni, Sąsiedzi dobrzy!… Kogo z nich ubyło, Jakże tam o nim czule się mówiło! Ile pamiątek, jaka żałość długa, Tam, gdzie do pana przywiązańszy sługa Niż w innych krajach małżonka do męża; Gdzie żołnierz dłużej żałuje oręża Niż tu syn ojca; po psie płaczą szczerze I dłużej niż tu lud po bohaterze.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A gdy na żale ten świat nie ma ucha, Gdy ich co chwila nowina przeraża, Bijąca z Polski jako dzwon smętarza, Gdy im prędkiego zgonu życzą straże, Wrogi ich wabią z dala jak grabarze, Gdy w niebie nawet nadziei nie widzą… Nie dziw, że ludzi, świat, siebie ohydzą, Że utraciwszy rozum w mękach długich, Plwają na siebie i źrą jedni drugich!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Polak, chociaż stąd między narodami słynny Że bardziej niźli życie kocha kraj rodzinny, Gotów zawżdy rzucić go, puścić się w kraj świata, W nędzy i poniewierce przeżyć długie lata, Walcząc z ludźmi i z losem, póki mu śród burzy Przyświeca ta nadzieja, że Ojczyźnie służy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Broniliście się, ty wiesz, dzielnie i przytomnie. Zdziwiłem się. Moskale padali wkoło mnie. Bydlęta, źle strzelają! Na widok ich klęski Złość mię znowu porwała. — Ten Stolnik zwycięski! I także mu na świecie wszystko się powodzi? I z tej strasznej napaści z tryumfem wychodzi? Odjeżdżałem ze wstydem. Właśnie był poranek. Wtem ujrzałem, poznałem. Wystąpił na ganek, I brylantową szpinką ku słońcu migotał, I wąs pokręcał dumnie, i wzrok dumny miotał… I zdało mi się, że mnie szczególniej urągał, Że mnie poznał i ku mnie rękę tak wyciągał, Szydząc i grożąc… Chwytam karabin Moskala, Ledwiem przyłożył, prawie nie mierzył — wypala! Wiesz!…
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Protazy, choć człek śmiały, uczuł nieco strachu: Bo przypomniał z samego rośliny zapachu Różne swoje dawniejsze woźnieńskie przypadki, Jedne po drugich, biorąc konopie na świadki: Jako raz zapozwany szlachcic z Telsz, Dzindolet, Rozkazał mu, oparłszy o piersi pistolet, Wleźć pod stół i ów pozew psim głosem odszczekać, Że Woźny musiał co tchu w konopie uciekać. Jak później Wołodkowicz, pan dumny, zuchwały, Co rozpędzał sejmiki, gwałcił trybunały, Przyjąwszy urzędowy pozew, zdarł na sztuki, I postawiwszy przy drzwiach z kijami hajduki, Sam nad Woźnego głową trzymał goły rapier, Krzycząc: «Albo cię zetnę, albo zjedz twój papier!» Woźny niby jeść zaczął, jak człowiek roztropny, Aż skradłszy się do okna, wpadł w ogród konopny.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Gdy się tak Rejent bawi ze swą narzeczoną, Kuchcik stuknął doń w okno: kota spostrzeżono! Kot, wykradłszy się z łozy, prześmignął po łące I wskoczył w sad pomiędzy jarzyny wschodzące; Tam siedzi: wystraszyć go łacno z rozsadniku I uszczuć, postawiwszy charty na przesmyku. Bieży Asesor, ciągnąc za obróż Sokoła; Pośpiesza za nim Rejent i Kusego woła. Wojski obu z chartami przy płocie ustawił, A sam się z placką muszą do sadu wyprawił. Depcąc, świszcząc i klaszcząc, bardzo zwierza trwoży; Szczwacze, trzymając każdy charta na obroży, Ukazują palcami, skąd zając wyruszy, Cmokają z cicha; charty nadstawiły uszy, Wytknęły pyski na wiatr i drżą niecierpliwie, Jak dwie strzały złożone na jednej cięciwie. Wtem Wojski krzyknął: «Wyczha!» Zając smyk zza płotu Na łąkę; charty za nim; i wnet bez obrotu Sokół i Kusy razem spadli na szaraka Ze dwóch stron w jednej chwili, jak dwa skrzydła ptaka, I zęby mu jak szpony zatopili w grzbiecie. Kot jęknął raz, jak nowo narodzone dziecię, Żałośnie! Biegą szczwacze: już leży bez ducha, A charty mu sierść białą targają spod brzucha.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Różnili się Dobrzyńscy między Litwą bracią Językiem swoim, tudzież wzrostem i postacią. Czysta krew lacka, wszyscy mieli czarne włosy, Wysokie czoła, czarne oczy, orle nosy; Z Dobrzyńskiej ziemi ród swój starożytny wiedli, A choć od lat czterystu na Litwie osiedli, Zachowali mazurską mowę i zwyczaje. Jeśli który z nich dziecku imię na chrzcie daje, Zawsze zwykł za patrona brać koronijasza; Świętego Bartłomieja albo Matyjasza: Tak Syn Macieja zawżdy zwał się Bartłomiejem, A znowu Bartłomieja syn zwał się Maciejem: Kobiety wszystkie chrzczono Kachny lub Maryny. By rozeznać się wpośród takiej mieszaniny, Brali różne przydomki od jakiej zalety Lub wady, tak mężczyźni jako i kobiety. Mężczyznom czasem kilka dawano przydomków, Na znak pogardy albo szacunku spółziomków; Czasem jedenże szlachcic inaczej w Dobrzynie, A pod innym nazwiskiem u sąsiadów słynie; Dobrzyńskich naśladując, inna szlachta bliska Brała również przydomki, zwane *imioniska*. Teraz ich każda prawie używa rodzina, A rzadki wie, iż mają początek z Dobrzyna, I były tam potrzebne: kiedy w reszcie kraju Głupim naśladownictwem weszły do zwyczaju.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

On już pierwej przez okno ujrzał Tadeusza, Który leciał gościńcem, w cwał, bez kapelusza, Z głową schyloną, bladym, posępnym obliczem, A konia ustawicznie bódł i kropił biczem. Ten widok bardzo księdza bernardyna zmieszał, Więc za młodzieńcem kroki szybkimi pośpieszał Do wielkiej puszczy, która, jako oko sięga, Czerniła się na całym brzegu widnokręga.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wojna! wojna! Nie było w Litwie kąta ziemi, Gdzie by jej huk nie doszedł. Pomiędzy ciemnemi Puszczami, chłop, którego dziady i rodzice Pomarli, nie wyjrzawszy za lasu granice, Który innych na niebie nie rozumiał krzyków Prócz wichrów, a na ziemi prócz bestyi ryków, Gości innych nie widział oprócz spółleśników, — Teraz widzi: na niebie dziwna łuna pała, W puszczy łoskot, to kula od jakiegoś działa, Zbłądziwszy z pola bitwy, dróg w lesie szukała, Rwąc pnie, siekąc gałęzie. Żubr, brodacz sędziwy, Zadrżał we mchu, najeżył długie włosy grzywy, Wstaje na wpół, na przednich nogach się opiera, I potrząsając brodą, zdziwiony spoziera Na błyskające nagle między łomem zgliszcze: Był to zbłąkany granat, kręci się, wre, świszcze, Pękł z hukiem jakby piorun; żubr pierwszy raz w życiu, Zląkł się i uciekł w głębszym schować się ukryciu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Czasem tylko w pogoni zaciekłe ogary, Wpadłszy niebacznie między bagna, mchy i jary, Wnętrznej ich okropności rażone widokiem, Uciekają skowycząc z obłąkanym wzrokiem; I długo potem ręką pana już głaskane, Drżą jeszcze u nóg jego strachem opętane. Te puszcz stołeczne, ludziom nieznane tajniki, W języku swoim strzelcy zowią: *mateczniki*.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W kociołkach bigos grzano. W słowach wydać trudno Bigosu smak przedziwny, kolor i woń cudną; Słów tylko brzęk usłyszy i rymów porządek, Ale treści ich miejski nie pojmie żołądek. Aby cenić litewskie pieśni i potrawy, Trzeba mieć zdrowie, na wsi żyć, wracać z obławy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Dziś pospólstwo litewskie z całej okolicy Zebrało się przed wschodem wokoło kaplicy, Jak gdyby na nowego ogłoszenie cudu. Zbiór ten pochodził w części z pobożności ludu, A w części z ciekawości: bo dziś w Soplicowie Na nabożeństwie mają być jenerałowie, Sławni dowódcy owi naszych legijonów, Których lud znał imiona i czcił jak patronów, Których wszystkie tułactwa, wyprawy i bitwy Były ewangeliją narodową Litwy.