osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Niech też do Niehrymowa ksiądz na nocleg zdąży — Rzekł ekonom — rad będzie księdzu pan chorąży; Wszakże na Litwie stare powiada przysłowie: Szczęśliwy człowiek, jako kwestarz w Niehrymowie!» «I do nas — rzekł Zubkowski — wstąp jeżeli łaska; Znajdzie się tam półsztuczek płótna, masła faska, Baran lub krówka; wspomnij księże na te słowa: Szczęśliwy człowiek, trafił jak ksiądz do Zubkowa». «I do nas» — rzekł Skołuba. «Do nas — Terajewicz — Żaden bernardyn głodny nie wyszedł z Pucewicz». Tak cała szlachta prośbą i obietnicami Przeprowadzała księdza; on już był za drzwiami.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Sędzia otworzył puzderko zamczyste, W którym rzędami flaszek białe sterczą głowy; Wybiera z nich największy kufel kryształowy (Dostał go Sędzia w darze od księdza Robaka): Wódka to gdańska, napój miły dla Polaka. «Niech żyje — krzyknął Sędzia w górę wznosząc flaszę — Miasto Gdańsk, niegdyś nasze, będzie znowu nasze!» I lał srebrzysty likwor w kolej, aż na końcu Zaczęło złoto kapać i błyskać na słońcu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Porwali się z miejsc wszyscy; chwilę była głucha Cichość, aż Sędzia krzyknął: «W dyby tego zucha! Hola, chłopcy!» — i czeladź rzuciła się żwawo Ciasnym przejściem pomiędzy ścianami i ławą. Lecz Hrabia krzesłem w środku zagrodził im drogę I na tym szańcu słabym utwierdziwszy nogę, «Wara! — zawołał — Sędzio! nie wolno nikomu Krzywdzić sługę mojego w moim własnym domu: Kto ma na starca skargę, niech mi ją przełoży».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Sędzia, słuchając, z wolna okulary składał I, wpatrując się mocno w księdza, nic nie gadał, Westchnął głęboko, w oczach łzy się zakręciły… Wreszcie porwał za szyję księdza z całej siły, «Mój Robaku! — wołając — czy to tylko prawda? Mój Robaku! — powtarzał — czy to tylko prawda? Ileż razy zwodzono! Pamiętasz? gadali: Napoleon już idzie! i my już czekali! Gadano: już w Koronie, już Prusaka pobił, Wkracza do nas! A on! co? pokój w Tylży zrobił! Czy tylko prawda? Czy ty nie zwodzisz sam siebie?» «Prawda — zawołał Robak — jak Pan Bóg na niebie!» «Błogosławioneż niechaj będą usta, które To zwiastują! — rzekł Sędzia — wznosząc ręce w górę. Nie pożałujesz twego poselstwa Robaku, Nie pożałuje klasztor: dwieście owiec z braku Daję na klasztor. Księże, tyś się wczoraj palił Do mojego kasztanka i gniadosza chwalił: Dziś, zaraz w tym kwestarskim wozie pójdą oba; Dziś proś mnie, o co zechcesz, co ci się podoba, Nie odmówię!… Lecz o tym interesie całym Z Hrabią, daj pokój: skrzywdził mnie, już zapozwałem; Czyż wypada?»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Przecież i bez tych przypraw potrawą nie lada Jest bigos, bo się z jarzyn dobrych sztucznie składa. Bierze się doń siekana, kwaszona kapusta, Która, wedle przysłowia, sama idzie w usta; Zamknięta w kotle, łonem wilgotnym okrywa Wyszukanego cząstki najlepsze mięsiwa; I praży się, aż ogień wszystkie z niej wyciśnie Soki żywne, aż z brzegów naczynia war pryśnie I powietrze dokoła zionie aromatem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Jużci — bąknął Tadeusz — prawda: są przyczyny Inne, kochany stryju, może z mojej winy! Omyłka! cóż? nieszczęście! już trudno naprawić! Nie, drogi stryju, dłużej nie mogę tu bawić! Błąd młodości! Stryjaszku, nie pytaj o więcej, Ja muszę z Soplicowa wyjeżdżać co prędzej».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

I by donośniej mówić, wstąpił na stos wielki Belek (pod płotem sadu suszyły się belki), Wlazł na nie i zarazem jakby go wiatr zdmuchnął, Zniknął z oczu. Słyszano, jak w kapustę buchnął; Widziano, po konopiach ciemnych jego biała Konfederatka niby gołąb przeleciała. Konewka strzelił w czapkę, ale chybił celu; Wtem zatrzeszczały tyki, już Protazy w chmielu. «Protestuję!» zawołał; pewny był ucieczki, Bo za sobą miał łozę i bagniska rzeczki.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz Ryków z częścią jegrów pobiegł, gdzie stodoła Tyka płotów; tam staje, na żołnierzy woła, Ażeby zaprzestali bitwę tak bezładną, Gdzie, nie używszy broni, pod pięściami padną. Gniewny, że sam nie może dać ognia, bo w tłumie Moskalów od Polaków rozróżnić nie umie, Woła: «Stroj się!» (co znaczy: formuj się do szyku) Ale komendy jego nie słychać śród krzyku.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Przyjacielu — rzekł Hrabia — piękne przyrodzenie Jest formą, tłem, materią; a duszą — natchnienie, Które na wyobraźni unosi się skrzydłach, Poleruje się gustem, wspiera na prawidłach. Nie dość jest przyrodzenia, nie dosyć zapału: Sztukmistrz musi ulecieć w sfery ideału! Nie wszystko, co jest piękne, wymalować da się! Dowiesz się o tym wszystkim z książek w swoim czasie. Co się tyczy malarstwa: do obrazu trzeba Punktów widzenia, grupy, ansamblu i nieba, Nieba włoskiego! Stąd też w kunszcie pejzażów, Włochy były, są, będą, ojczyzną malarzów! Stąd też, oprócz Brejgela (lecz nie van der Helle, Ale pejzażysty: bo są dwaj Brejgele) I oprócz Ruisdala, na całej północy Gdzież był pejzażysta który pierwszej mocy? Niebios, niebios potrzeba». — «Nasz malarz Orłowski, Przerwała Telimena — miał gust soplicowski. (Trzeba wiedzieć, że to jest Sopliców choroba, Że im oprócz ojczyzny nic się nie podoba). Orłowski, który życie strawił w Peterburku, Sławny malarz (mam jego kilka szkiców w biurku) Mieszkał tuż przy cesarzu, na dworze, jak w raju: A nie uwierzy Hrabia, jak tęsknił po kraju! Lubił ciągle wspominać swej młodości czasy, Wystawiał wszystko w Polszcze: ziemię, niebo, lasy…»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem koło kłodek lewe szlachty skrzydło Już jest bliskie zwycięstwa. Tam walczył Kropidło Widny z dala, tam Brzytwa wił się śród Moskali: Ten ich w pół ciała rzeza, tamten w głowy wali. Jako machina, którą niemieccy majstrowie Wymyślili i która młockarnią się zowie, A jest razem sieczkarnią, ma cepy i noże, Razem i słomę kraje, i wybija zboże: Tak pracują Kropiciel i Brzytwa pospołu, Mordując nieprzyjaciół, ten z góry, ten z dołu.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem zły duch nową pokusą go wabi, Podsłuchiwać, co Zosia mówiła do Hrabi. Dziewczyna, uprzejmością Hrabiego ujęta, Zrazu rumieniła się, spuściwszy oczęta, Potem śmiać się zaczęli, w końcu rozmawiali O jakimś niespodzianym w ogrodzie spotkaniu, O jakimś po łopuchach i grzędach stąpaniu, Tadeusz, wyciągnąwszy co najdłużej uszy, Połykał gorzkie słowa i przetrawiał w duszy. Okropną miał biesiadę. Jak w ogrodzie żmija Dwoistym żądłem zioło zatrute wypija, Potem skręci się w kłębek i na drodze legnie, Grożąc stopie, co na nią nieostrożnie biegnie: Tak Tadeusz, opiły trucizną zazdrości, Zdawał się obojętny, a pękał ze złości.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W Soplicowie ruch wielki. Lecz ni psów hałasy, Ani rżące rumaki, skrzypiące kolasy, Ni odgłos trąb dających hasło polowania Nie mogły Tadeusza wyciągnąć z posłania; Ubrany padłszy w łóżko, spał jak bobak w norze. Nikt z młodzieży nie myślał szukać go po dworze; Każdy sobą zajęty śpieszył, gdzie kazano; O towarzyszu sennym całkiem zapomniano.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Bracia! ogłosił wam ksiądz na ambonie Wolność, którą cesarz-król przywrócił Koronie, A teraz Litewskiemu Księstwu, Polszcze całej Przywraca; słyszeliście rządowe uchwały I zwołujące walny sejm uniwersały. Ja tylko mam słów parę przemówić do gminy, W rzeczy, która się tycze Sopliców rodziny, Tutejszych panów.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ucichli wszyscy jak rażeni gromem; Ale razem straszliwy powstał krzyk za domem: «Wiwat Hrabia!» On wjeżdżał na folwark Maciejów, Sam zbrojny, za nim zbrojnych dziesięciu dżokejów. Hrabia siedział na dzielnym koniu, w czarnym stroju; Na sukni orzechowy płaszcz włoskiego kroju, Szeroki, bez rękawów, jak wielka opona, Spięty klamrą u szyi, spadał przez ramiona; Kapelusz miał okrągły z piórem, w ręku szpadę. Okręcił się i szpadą powitał gromadę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A dawniej był obronny! Pełno wszędzie śladów, Że wielkich i że częstych doznawał napadów. Pod bramą dotąd w trawie, jak dziecięca głowa, Wielka leżała kula żelazna działowa Od czasów szwedzkich; niegdyś skrzydło wrót otwarte Bywało o tę kulę jak o głaz oparte. Na dziedzińcu, spomiędzy piołunu i chwastu, Wznoszą się stare szczęty krzyżów kilkunastu Na ziemi nieświęconej: znać, że tu chowano Poległych śmiercią nagłą i niespodziewaną. Kto by uważał z bliska lamus, spichrz i chatę, Ujrzy ściany od ziemi do szczytu pstrokate Niby rojem owadów czarnych: w każdej plamie Siedzi we środku kula jak trzmiel w ziemnej jamie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ksiądz poglądał za okno, przerwawszy rozmowę; Ujrzał coś ciekawego, z okna wytknął głowę, Po chwili rzekł powstając: «Dziś czasu nie mamy; Potem o tym obszerniej z sobą pogadamy. Jutro będę dla sprawy w powiatowym mieście; I do waszmościów z drogi zajadę po kweście».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Uciszono się z wolna i oczy gawiedzi Zwróciły się na wielki, świeży trup niedźwiedzi. Leżał krwią opryskany, kulami przeszyty, Piersiami w gęszczę trawy wplątany i wbity; Rozprzestrzenił szeroko przednie krzyżem łapy, Dyszał jeszcze, wylewał strumień krwi przez chrapy, Otwierał jeszcze oczy, lecz głowy nie ruszy; Pijawki Podkomorzego dzierżą go pod uszy, Z lewej strony Strapczyna, a z prawej zawisał Sprawnik i dusząc gardziel krew czarną wysysał.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz Tadeusz podbiega i z żywością mówi: «Czymże zdołam odwdzięczyć dobremu stryjowi, Który tak o me szczęście ustawnie się trudzi! Ach dobry stryju, byłbym najszczęśliwszy z ludzi, Gdyby mi Zosia była dzisiaj zaręczona, Gdybym wiedział że to jest moja przyszła żona. Przecież powiem otwarcie: dziś, te zaręczyny Do skutku przyjść nie mogą; są różne przyczyny… Nie pytaj więcej; jeśli Zosia czekać raczy, Może mnie wkrótce lepszym, godniejszym obaczy, Może stałością na jej wzajemność zarobię, Może troszeczką sławy me imię ozdobię, Może wkrótce w ojczyste wrócim okolice; Wtenczas, stryju, wspomnę ci twoje obietnice, Wtenczas na klęczkach drogą powitam Zosienkę I jeśli będzie wolna, poproszę o rękę. Teraz porzucam Litwę może na czas długi, Może Zosi tymczasem podobać się drugi; Więzić jej woli nie chcę; prosić o wzajemność, Na którąm nie zasłużył, byłaby nikczemność».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Choć spóźniona pora, Wojski zebrał co prędzej z sąsiedztwa kucharzy: Pięciu ich było; służą, on sam gospodarzy. Jako kuchmistrz białym się fartuchem opasał, Wdział szlafmycę, a ręce do łokciów zakasał; W ręku ma plackę muszą, owad lada jaki Opędza, wpadający chciwie na przysmaki; Drugą ręką przetarte okulary włożył, Dobył z zanadrza księgę, odwinął, otworzył.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Inne pospólstwo grzybów, pogardzone w braku Dla szkodliwości albo niedobrego smaku, Lecz nie są bez użytku: one zwierza pasą I gniazdem są owadów i gajów okrasą. Na zielonym obrusie łąk, jako szeregi Naczyń stołowych sterczą: tu z krągłymi brzegi *Surojadki* srebrzyste, żółte i czerwone, Niby czareczki różnym winem napełnione; *Koźlak*, jak przewrócone kubka dno wypukłe, *Lejki*, jako szampańskie kieliszki wysmukłe, *Bielaki* krągłe, białe, szerokie i płaskie, Jakby mlekiem nalane filiżanki saskie, I kulista, czarniawym pyłkiem napełniona *Purchawka*, jak pieprzniczka; zaś innych imiona, Znane tylko w zajęczym lub wilczym języku, Od ludzi nieochrzczone; a jest ich bez liku. Ni wilczych, ni zajęczych nikt dotknąć nie raczy; A kto schyla się ku nim, gdy błąd swój obaczy, Zagniewany, grzyb złamie albo nogą kopnie: Tak szpecąc trawę, czyni bardzo nieroztropnie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Mnogie były powody milczenia. Myśliwi Powrócili z ostępu dosyć gadatliwi, Lecz gdy zapał ochłonął, myśląc nad obławą, Postrzegają, że wyszli z niej z niewielką sławą: Trzebaż było, ażeby jeden kaptur popi, Wyrwawszy się Bóg wie skąd, jak Filip z konopi, Przepisał wszystkich strzelców powiatu? O wstydzie! Cóż o tym będą gadać w Oszmianie i Lidzie, Które od wieków walczą z tutejszym powiatem O pierwszeństwo w strzelectwie? Myślili więc nad tem.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Goście powstali, Rejent okropnie się zmieszał, Podkomorzy rywalów zagodzić pośpieszał; Lecz Telimena wziąwszy Hrabiego na stronę: «Jeszcze — szepnęła — Rejent nie wziął mię za żonę; Jeżeli pan przeszkadzasz, odpowiedzże na to, A odpowiedz mi zaraz, krótko, węzłowato: Czy mnie kochasz, czyś dotąd serca nie odmienił, Czyś gotów, żebyś ze mną zaraz się ożenił, Zaraz, dziś?… jeśli zechcesz, odstąpię Rejenta». Hrabia rzekł: «O kobieto dla mnie niepojęta! Dawniej w uczuciach twoich byłaś poetyczną, A teraz mi się zdajesz całkiem prozaiczną! Cóż są wasze małżeństwa, jeśli nie łańcuchy, Które związują tylko ręce, a nie duchy? Wierzaj: są oświadczenia, nawet bez wyznania; Są obowiązki, nawet bez obowiązania! Dwa serca, pałające na dwóch końcach ziemi, Rozmawiają jak gwiazdy promieńmi drżącemi; Kto wie! może dla tego ziemia tak do słońca Dąży, i tak jest zawsze miłą dla miesiąca, Że wiecznie patrzą na się i najkrótszą drogą Biegą do siebie — ale zbliżyć się nie mogą!» «Dość już tego — przerwała — nie jestem planetą Z łaski Bożej, dość Hrabio: ja jestem kobietą, Już wiem resztę, przestań mi pleść ni to ni owo. Teraz ostrzegam: jeśli piśniesz jedno słowo Ażeby ślub mój zerwać, to jak Bóg na niebie Że z tymi paznokciami przyskoczę do ciebie I…» — «Nie będę — rzekł Hrabia — szczęścia pani kłócił» I oczy pełne smutku i wzgardy odwrócił. I ażeby ukarać niewierną kochankę, Za przedmiot stałych ogniów wziął Podkomorzankę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Do Tadeusza siedzi Telimena bokiem, Pomięszana, zaledwie śmie nań rzucić okiem; Chciała zasępionego Hrabiego zabawić, Wyzwać w dłuższą rozmowę, w lepszy humor wprawić; Bo Hrabia dziwnie kwaśny powrócił z przechadzki A raczej, jako myślił Tadeusz, z zasadzki. Słuchając Telimeny, czoło podniósł hardo, Brwi zmarszczył, spojrzał na nią ledwie nie z pogardą; Potem przysiadł się, jak mógł najbliżej, do Zosi, Nalewa jej do szklanki, talerze przynosi, Prawi tysiąc grzeczności, kłania się, uśmiécha, Czasem oczy wywraca i głęboko wzdycha. Widać przecież, pomimo tak zręczne łudzenie, Że umizgał się tylko na złość Telimenie: Bo głowę odwracając, niby nieumyślnie, Coraz ku Telimenie groźnym okiem błyśnie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«W skok — krzyknął Podkomorzy — okulbaczyć siwą, Dobiec w cwał do mojego dworu; wziąć co żywo Dwie pjawki, które w całej okolicy słyną, Pies zowie się Sprawnikiem, a suka Strapczyną; Zakneblować im pyski, zawiązać je w miechu, I przystawić je tutaj konno dla pośpiechu». «Wańka! — krzyknął na chłopca Asesor po rusku — Tasak mój sanguszkowski pociągnąć na brusku: Wiesz, tasak co od księcia miałem w podarunku; Pas opatrzyć, czy kula jest w każdym ładunku». «Strzelby — krzyknęli wszyscy — mieć na pogotowiu!» Asesor wołał ciągle: «Ołowiu, ołowiu! Formę do kul mam w torbie». — «Do księdza plebana Dać znać — dodał pan Sędzia — żeby jutro z rana Mszę miał w kaplicy leśnej: króciuchna oferta Za myśliwych, msza zwykła świętego Huberta».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tadeusz też posępny, nic nie jadł, nic nie pił, Zdawał się słuchać rozmów, oczy w talerz wlepił; Telimena mu leje wino, on się gniewa Na natrętność; pytany o zdrowie — poziewa. Ma za złe (tak się zmienił jednego wieczora), Że Telimena zbytnie do zalotów skora; Gorszy się, że jej suknia tak wcięta głęboko, Nieskromnie — a dopiero, kiedy podniósł oko! Aż przeląkł się; bystrzejsze teraz miał źrenice. Ledwie spojrzał w rumiane Telimeny lice, Odkrył od razu wielką, straszną tajemnicę — Przebóg! naróżowana!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Soplicowo leżało tuż przy wielkiej drodze, Którą od strony Niemna ciągnęli dwaj wodze: Nasz książę Józef i król Westfalski Hieronim. Już zajęli część Litwy od Grodna po Słonim: Gdy król rozkazał wojsku dać trzy dni wytchnienia. Ale polscy żołnierze mimo utrudzenia Skarżyli się, że król im marszu nie dozwala; Tak radzi by co prędzej doścignąć Moskala.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Co Wojski wyczytawszy pojmie i obwieści, To natychmiast kucharze robią umiejętni. Wre robota; pięćdziesiąt nożów w stoły tętni, Zwijają się kuchciki czarne jak szatany: Ci niosą drwa, ci z mlekiem i z winem sagany; Leją w kotły, skowrody, w rondle, dym wybucha; Dwóch kuchcików przy piecu siedzi, w mieszki dmucha, Wojski, ażeby ogień tym łacniej rozpalać, Rozkazał stopionego masła na drwa nalać (Zbytek ten dozwolony jest w dostatnim domu). Kuchciki sypią w ogień suche pęki łomu; Inni na rożny sadzą ogromne pieczenie Wołowe, sarnie, combry dzicze i jelenie; Ci skubią stosy ptastwa, lecą puchów chmury, Obnażają się głuszce, cietrzewie i kury. Lecz kur niewiele było: od owej wyprawy, Którą w czasie zajazdu Dobrzyński Sak krwawy Zrobił na kurnik, kędy Zosi gospodarstwo Zniszczył, nie zostawiwszy sztuki na lekarstwo, Jeszcze nie mogło ptastwem zakwitnąć na nowo Sławne niegdyś ze drobiu swego Soplicowo. Zresztą zaś miąs wszelakich był wielki dostatek, Co się zgromadzić dało i z domu, i z jatek, I z lasów, i z sąsiedztwa, z bliska i z daleka: Rzekłbyś, ptasiego tylko nie dostaje mleka. Dwie rzeczy, których hojny pan do uczty szuka, Łączą się w Soplicowie: dostatek i sztuka.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«O ty — rzekł — jakimkolwiek uczczę cię imieniem, Bóstwem jesteś czy nimfą, duchem czy widzeniem! Mów: własna li cię wola na ziemię sprowadza, Obca li więzi ciebie na padole władza? Ach, domyślam się, — pewnie wzgardzony miłośnik, Jaki pan możny, albo opiekun zazdrośnik, W tym cię parku zamkowym jak zaklętą strzeże! Godna, by o cię bronią walczyli rycerze, Byś została romansów heroiną smutnych! Odkryj mi, piękna, tajnie twych losów okrutnych! Znajdziesz wybawiciela. Odtąd twym skinieniem, Jak rządzisz sercem moim, tak rządź mym ramieniem». Wyciągnął ramię.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zatem dwaj Terajewicze I czterej Stypułkowscy i trzej Mickiewicze, Krzyknęli: «Wiwat równość!» stając za Skołubą. Tymczasem Buchman wołał: «Zgoda będzie zgubą!» Kropiciel krzyczał: «Bez was obejdziem się sami; Niech żyje nasz marszałek, Maciek nad Maćkami! Hej do laski!» Dobrzyńscy krzyczą: «Zapraszamy!» A obca szlachta woła w głos: «Nie pozwalamy!» Rozstrycha się tłum na dwie kupy rozdzielony, I kiwając głowami w dwie przeciwne strony, Tamci: «Nie pozwalamy!» — ci krzyczą: «Prosiemy!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ćwierć godziny wrzał hałas, gdy nad tłum wrzeszczący, Ze środka głów, wyskoczył w góre słup błyszczący: Był to rapier sążnistej długości, szeroki Na całą piędź, a sieczny na obadwa boki, Widocznie miecz teutoński z norymberskiej stali Ukuty: wszyscy milcząc na broń poglądali. Kto ją podniósł? nie widać; lecz zaraz zgadniono: «To Scyzoryk! niech żyje Scyzoryk! — krzykniono — Wiwat Scyzoryk, klejnot Rębajłów zaścianku! Wiwat Rębajło, Szczerbiec, Półkozic, Mopanku!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Właśnie już noc schodziła i przez niebo mleczne, Różowe, biegą pierwsze promyki słoneczne. Wpadły przez szyby jako strzały brylantowe, Odbiły się na łożu o chorego głowę I ubrały mu złotem oblicze i skronie, Że błyszczał jako święty w ognistej koronie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W Soplicowie domowi i goście, po kłótni Wczorajszej, wstali z siebie nieradzi i smutni. Próżno Wojszczanka damy na kabałę sprasza, Mężczyznom próżno karty dają do mariasza: Nie chcą bawić się, ni grać, siedzą, cicho w kątkach, Mężczyźni palą lulki, kobiety przy prątkach; Nawet śpią muchy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Odszedł; lecz wyraz «podłość» echem się powtórzył W sercu. Wzdrygnął się młodzian, czuł, że nań zasłużył, Czuł, że wyrządził wielką krzywdę Telimenie, Że go słusznie skarżyła, mówiło sumienie; Lecz czuł, że po tych skargach tym mocniej ją zbrzydził. O Zosi, ach! pomyślić nie ważył się, wstydził. Przecież ta Zosia, taka piękna, taka miła! Stryj swatał ją! może by jego żoną była, Gdyby nie szatan, co go plącząc w grzech za grzechem, W kłamstwo za kłamstwem, wreszcie odstąpił z uśmiechem! Złajany, pogardzony od wszystkich, w dni parę Zmarnował przyszłość! Uczuł słuszną zbrodni karę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Telimena ni wilczych, ni ludzkich nie zbiera. Roztargniona, znudzona, dokoła spoziera, Z głową w górę zadartą. Więc pan Rejent w gniewie Mówił o niej, że grzybów szukała na drzewie; Asesor ją złośliwiej równał do samicy, Która miejsca na gniazdo szuka w okolicy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Łapaj!» krzykniono znowu. Tryumf był nie długi: Bo nad głowami tłumu Klucznik niespodzianie Ukazał się na chórze, przy starym organie, I z trzaskiem jął wyrywać ołowiane rury. Wielką by klęskę zadał, uderzając z góry: Ale już goście tłumnie wychodzili z sieni; Nie śmieli kroku dostać słudzy potrwożeni I chwytając naczynia w ślad panów uciekli, Nawet nakrycia z częścią sprzętów się wyrzekli.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

A ksiądz zaczął swą dawną z Horeszką zażyłość Opowiadać i swoją z jego córką miłość, I swe z tego powodu z Stolnikiem zatargi. Lecz mówił nieporządnie, często mieszał skargi I żale we swą spowiedź, często rzecz przecinał, Jak gdyby już ją kończył, i znowu zaczynał.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wojski pragnął młodzieńców poróżnionych zgodzić Przykładami mądrymi: więc zaczął wywodzić Historyję o dziku Nalibockich lasów I o kłótni Rejtana z księżęciem Denassów. Ale goście tymczasem skończyli jeść lody I z zamku na dziedziniec wyszli dla ochłody.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem na Wojskiego rozkaz pęki wrzosu, Suche chrusty i pniaki rzucono do stosu. Bucha ogień, wyrasta szara sosna dymu, I rozszerza się w górze na kształt baldakimu. Nad płomieniem oszczepy złożono w koziołki, Na grotach zawieszono brzuchate kociołki; Z wozów niosą jarzyny, mąki i pieczyste, I chleb.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Więc Major syt i wesół w krześle się rozwalił, Dobył fajkę, biletem bankowym zapalił, I otarłszy śniadanie z ust końcem serwety, Obrócił śmiejące się oczy na kobiety, I rzekł: «Ja, piękne panie, lubię was jak wety! Na me szlify majorskie: gdy człek zjadł śniadanie, Najlepszą jest po zrazach zakąską gadanie Z paniami tak pięknymi jak wy, piękne panie! Wiecie co? grajmy w karty? w welba-cwelba? w wista? Albo pójdźmy mazurka? he! do diabłów trzysta! Wszak ja w jegerskim pułku pierwszy mazurzysta!» Za czym ku damom bliżej chylił się wygięty, I puszczał na przemiany dym i komplementy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz jenerał Kniaziewicz, wzrostem najsłuszniejszy Pokazało się, iż był w ręku najsilniejszy: Ująwszy rapier lekko, jakby szpadę dźwignął I nad głowami gości błyskawicą mignął, Przypominając polskie fechtarskie wykręty: *Krzyżową sztukę, młyńca, cios krzywy, raz cięty,* *Cios kradziony* i tempy *kontrpunktów, tercetów,* Które też umiał, bo był ze szkoły kadetów.