osranykameleon1/biadam-mickiewicz huggingface dataset:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Goście weszli w porządku i stanęli kołem. Podkomorzy najwyższe brał miejsce za stołem: Z wieku mu i z urzędu ten zaszczyt należy, Idąc kłaniał się starcom, damom i młodzieży; Obok stał kwestarz; Sędzia tuż przy bernardynie. Bernardyn zmówił krótki pacierz po łacinie; Podano w kolej wódkę: za czym wszyscy siedli, I chołodziec litewski milczkiem żwawo jedli.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W polu koncert wieczorny ledwie jest zaczęty; Właśnie muzycy kończą stroić instrumenty. Już trzykroć wrzasnął derkacz, pierwszy skrzypak łąki, Już mu z dala wtórują z bagien basem bąki, Już bekasy, do góry porwawszy się, wiją I bekając raz po raz, jak w bębenki biją.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz tam na korytarzu, Państwo uważacie Tego starego księdza, co idzie w ornacie: To przeor; Sanktissimum z ołtarza wynosi, A chłopiec w komży dzwoni i na ustęp prosi. Szlachta wnet szable chowa, żegna się i klęka, A ksiądz tam się obraca, gdzie jeszcze broń szczęka. Skoro przyjdzie, wnet wszystkich uciszy i zgodzi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Różne też były dla dam i mężczyzn potrawy: Tu roznoszono tace z całą służbą kawy, Tace ogromne, w kwiaty ślicznie malowane, Na nich kurzące wonnie imbryki blaszane I z porcelany saskiej złote filiżanki; Przy każdej garnuszeczek mały do śmietanki. Takiej kawy, jak w Polszcze, nie ma w żadnym kraju: W Polszcze, w domu porządnym, z dawnego zwyczaju, Jest do robienia kawy osobna niewiasta, Nazywa się kawiarka; ta sprowadza z miasta, Lub z wicin bierze ziarna w najlepszym gatunku I zna tajne sposoby gotowania trunku, Który ma czarność węgla, przejrzystość bursztynu, Zapach moki i gęstość miodowego płynu. Wiadomo, czym dla kawy jest dobra śmietana; Na wsi nietrudno o nią: bo kawiarka z rana, Przystawiwszy imbryki, odwiedza mleczarnie I sama lekko świeży nabiału kwiat garnie Do każdej filiżanki w osobny garnuszek, Aby każdą z nich ubrać w osobny kożuszek.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

I była chwila ciszy; i powietrze stało Głuche, milczące, jakby z trwogi oniemiało. I łany zbóż, co wprzódy kładąc się na ziemi I znowu w górę trzęsąc kłosami złotemi Wrzały jak fale, teraz stoją nieruchome I poglądają w niebo najeżywszy słomę. I zielone przy drogach wierzby i topole, Co pierwej, jako płaczki przy grobowym dole, Biły czołem, długimi kręciły ramiony, Rozpuszczając na wiatry warkocz posrebrzony, Teraz jak martwe, z niemej wyrazem żałoby, Stoją na kształt posągów sypilskiej Nijoby. Jedna osina drżąca, wstrząsa liście siwe.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Kiedyż nam Pan Bóg wrócić z wędrówki dozwoli, I znowu dom zamieszkać na ojczystej roli, I służyć w jeździe, która wojuje szaraki, Albo w piechocie, która nosi broń na ptaki, Nie znać innych prócz kosy i sierpa rynsztunków, I innych gazet, oprócz domowych rachunków!
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Niestety! Czuł Tadeusz, jak jest niepotrzebnie Rzecz piękną nazbyt ściśle zważać; jak haniebnie, Być szpiegiem swej kochanki; nawet jak szkaradnie, Odmieniać smak i serce — lecz któż sercem władnie? Darmo chce brak miłości zastąpić sumnieniem, Chłód duszy ogrzać znowu jej wzroku promieniem: Już ten wzrok, jako księżyc światły a bez ciepła, Błyskał po wierzchu duszy, która do dna krzepła. Takie robiąc sam w sobie wyrzuty i skargi, Pochylił w talerz głowę, milczał i gryzł wargi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Podczaszyc zapowiedział, że nas reformować, Cywilizować będzie i konstytuować; Ogłosił nam, że jacyś Francuzi wymówni Zrobili wynalazek: iż ludzie są równi… Choć o tym dawno w Pańskim pisano Zakonie, I każdy ksiądz toż samo gada na ambonie. Nauka dawną była, szło o jej pełnienie! Lecz wtenczas panowało takie oślepienie, Że nie wierzono rzeczom najdawniejszym w świecie, Jeśli ich nie czytano w francuskiej gazecie. Podczaszyc, mimo równość, wziął tytuł markiża; Wiadomo, że tytuły przychodzą z Paryża, A natenczas tam w modzie był tytuł markiża. Jakoż, kiedy się moda odmieniła z laty, Tenże sam markiż przybrał tytuł demokraty; Wreszcie z odmienną modą, pod Napoleonem, Demokrata przyjechał z Paryża baronem; Gdyby żył dłużej, może nową alternatą, Z barona przechrzciłby się kiedyś demokratą. Bo Paryż częstą mody odmianą się chlubi; A co Francuz wymyśli, to Polak polubi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Wszak sam wiesz, Gerwazeńku, jak Stolnik zapraszał Często mnie na biesiady, zdrowie moje wnaszał, Krzyczał nieraz, do góry podniósłszy szklanicę, Że nie miał przyjaciela nad Jacka Soplicę, Jak on mnie ściskał! Wszyscy, którzy to widzieli, Myślili, że on ze mną duszą się podzieli… On przyjaciel?… On wiedział, co się wtenczas działo W duszy mojej!…
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Gerwazy przypomina starodawne czasy: Każe sobie podawać od kontuszów pasy I nimi z Soplicowskiej piwnicy dobywa Beczki starej siwuchy, dębniaku i piwa. Jedne wnet odgwożdżono, a drugie ochoczo Szlachta, gęsta jak mrowie, porywają, toczą Do zamku; tam na nocleg cały tłum się zbiera, Tam założona główna Hrabiego kwatera.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tymczasem Gerwazy, Wystawiony na stołków i butelek razy, Już zachwiał się, już czeladź zakasawszy pięście Rzucała się nań zewsząd hurmem: gdy na szczęście Zosia, widząc szturm, skoczy, i litością zdjęta Zasłania starca, na krzyż rozpiąwszy rączęta. Wstrzymali się; Gerwazy z wolna ustępował, Zniknął z oczu, szukano, gdzie się pod stół schował: Gdy nagle, z drugiej strony, wyszedł jak spod ziemi, Podniósłszy w górę ławę ramiony silnemi, Okręcił się jak wiatrak, oczyścił pół sieni, Wziął Hrabię; i tak oba, ławą zasłonieni, Cofali się ku drzwiczkom; już dochodzą progów: Gerwazy stanął, jeszcze raz spojrzał na wrogów. Dumał chwilę, niepewny, czy cofać się zbrojnie, Czyli z nowym orężem szukać szczęścia w wojnie: Obrał drugie. Już ławę jak taran murowy W tył dźwignął dla zamachu; już ugiąwszy głowy, Z wypiętą na przód piersią, z podniesioną nogą, Miał wpaść… ujrzał Wojskiego, uczuł w sercu trwogę.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Po zawarciu układów wyszedł z izby Ryków, A Robak kazał wezwać szlachtę wojowników, Do których Podkomorzy z powagą tak mówi: «Bracia! Bóg dziś naszemu szczęścił orężowi, Ale muszę Wać Państwu wyznać bez ogródki, Że z tych niewczesnych bojów złe wynikną skutki. Zbłądziliśmy i nikt tu z nas nie jest bez winy: Ksiądz Robak, że zbyt czynnie rozszerzał nowiny, Klucznik i szlachta, że je pojęła opacznie. Wojna z Rosyją jeszcze nieprędko się zacznie; Tymczasem, kto miał udział najczynniejszy w bitwie, Ten nie może bezpieczny zostać się na Litwie: Musicie więc do Księstwa uciekać Panowie, A mianowicie Maciej, co się Chrzciciel zowie, Tadeusz, Konew, Brzytew, niech unoszą głowy Za Niemen, gdzie ich czeka zastęp narodowy. My na was nieobecnych całą winę zwalim I na Płuta: tak resztę rodzeństwa ocalim. Żegnam was nie na długo; są pewne nadzieje, Że nam z wiosną swobody zorza zajaśnieje I Litwa, co was teraz żegna jak tułaczy, Wkrótce jako zwycięskich swych zbawców zobaczy. Sędzia wszystko, co trzeba, zgotuje na drogę I ja pieniędzmi, ile zdołam, dopomogę».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Na to Wojski, skłaniając aż do ziemi laskę: «Jaśnie wielmożny panie, zróbże mi tę łaskę, Zaraz dokończę scenę ostatnią sejmików. Oto nowy marszałek na ręku stronników Wyniesion z refektarza. Patrz, jak szlachta braty Rzucają czapki, usta otwarli, — wiwaty! A tam, po drugiej stronie pan przekreskowany Sam jeden, czapkę wcisnął na łeb zadumany. Żona przed domem czeka, zgadła, co się dzieje, Biedna! oto na ręku pokojowej mdleje; Biedna! jaśnie wielmożnej tytuł przybrać miała, A znów tylko wielmożną na lat trzy została!»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jeden szlachcic na zgodę powszechną nie zważa. Patrz, wytknął głowę oknem z kuchni refektarza; Patrz, jak oczy wytrzeszczył, jak pogląda śmiało, Usta otworzył, jakby chciał zjeść izbę całą; Łatwo zgadnąć, że szlachcic ten zawołał: »Veto!« Patrzcie, jak za tą nagłą do kłótni podnietą, Tłoczy się do drzwi ciżba, pewnie idą w kuchnię; Dostali szable, pewnie krwawy bój wybuchnie.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Tadeusz spał pod oknem; sam ukryty w cieniu, Leżąc na wznak, cudnemu dziwił się zjawieniu I miał je tuż nad sobą, ledwie nie na twarzy: Nie wiedział, czy to jawa, czyli mu się marzy Jedna z tych miłych, jasnych twarzyczek dziecinnych, Które pomnim widziane we śnie lat niewinnych. Twarzyczka schyliła się — ujrzał, drżąc z bojaźni I radości, niestety! ujrzał najwyraźniej, Przypomniał, poznał włos ów krótki, jasnozłoty, W drobne, jako śnieg białe, zwity papiloty, Niby srebrzyste strączki, co od słońca blasku Świeciły jak korona na świętych obrazku.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Sędzia od rana pisał, zamknąwszy się w izbie; Woźny od rana czekał pod oknem na przyzbie. Sędzia, skończywszy pozew, Protazego wzywa, Skargę przeciw Hrabiemu głośno odczytywa: O skrzywdzenie honoru, zelżywe wyrazy, Zaś przeciw Gerwazemu o gwałty i razy; Obudwu, o przechwałki, o koszta z powodu Procesu, ciągnie w rejestr taktowy do grodu. Pozew dziś trzeba wręczyć ustnie, oczywisto, Nim zajdzie słońce. Woźny z miną uroczystą Wyciągnął słuch i rękę, skoro pozew zoczył; Stał poważnie, a rad by z radości podskoczył. Na samą myśl procesu czuł, że się odmłodził: Wspomniał na dawne lata, gdy z pozwami chodził Po guzy, ale razem po zapłaty hojne. Tak żołnierz, który strawił życie tocząc wojnę, A na starość w szpitalach spoczywa kaleki: Skoro usłyszy trąbę lub bęben daleki, Chwyta się z łoża, krzyczy przez sen: «Bij Moskala!» I na drewnianej nodze skacze ze szpitala, Tak prędko, że go ledwie może złowić młodzież.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Tu sęk — krzyknął Kropiciel — gdybym mógł podskoczyć Do tronu i Kropidłem, plusk, raz cara zmoczyć: To już by on nie wrócił, ni kijowskim traktem, Ni mińskim, ni za żadnym Buchmana kontraktem; Aniby go wskrzesili z mocy bożej popi, Ni z mocy Belzebuba — ten mi zuch, kto kropi. Panie Buchman, waścina rzecz bardzo wymowna, Ale wymowa szum, drum: kropić! to rzecz główna».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zyzem w oczy Hrabiemu spojrzał Podkomorzy: «Bez waścinej pomocy ukarać potrafię Zuchwałego szlachetkę; a waść, mości grafie, Przed dekretem ten zamek za wcześnie przywłaszczasz: Nie wać tu jesteś panem, nie wać nas ugaszczasz. Siedź cicho, jakeś siedział; jeśli siwej głowy Nie czcisz, to szanuj pierwszy urząd powiatowy».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W izbie Sędziego ważne toczą się narady. Bernardyn leżał w łóżku; zmordowany, blady I skrwawiony, lecz całkiem zdrowy na umyśle, Daje rozkazy, Sędzia wypełnia je ściśle. Prosi Podkomorzego, przyzywa Klucznika, Każe przywieść Rykowa, potem drzwi zamyka. Godzinę całą trwały tajemne rozmowy, Aż je przerwał kapitan Ryków tymi słowy, Rzucając na stół kiesę ciężką dukatami: «Państwo Lachy, już jest ta gadka między wami, Że każdy Moskal złodziej: powiedźcież, kto spyta, Że znaliście Moskala, który zwan Nikita Nikitycz Ryków, rotny kapitan, miał osim Medalów i trzy krzyże — to pamiętać prosim: Ten medal za Oczaków, ten za Izmaiłów, Ten za bitwę pod Nowi, ten za Prejsiż-Iłów , Tamten za Korsakowa sławną rejteradę Z pod Zurich; a miał także i za męstwo szpadę, Także od feldmarszałka trzy zadowolnienia, Dwie pochwały cesarskie i cztery wspomnienia, Wszystko na piśmie…»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ale Gerwazy groźbą wcale się nie strwożył; Prawą rękę poważnie na zegar położył, A lewą wziął się pod bok. Tak oburącz wsparty, «Podkomorzeńku! — krzyknął — wolne pańskie żarty, Wróbel mniejszy niż puszczyk, a na swoich wiorach Śmielszy jest aniżeli puszczyk w cudzych dworach: Co Klucznik to nie puszczyk; kto w cudze poddasze Nocą włazi, ten puszczyk, i ja go wystraszę». «Za drzwi z nim!» Podkomorzy krzyknął.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

U drzwi domostwa wszystkie klamki, ćwieki, haki Albo ucięte, albo noszą szabel znaki: Pewnie tu probowano hartu zygmuntówek, Którymi można śmiało ćwieki obciąć z główek, Lub hak przerżnąć, w brzeszczocie nie zrobiwszy szczerby. Nade drzwiami, Dobrzyńskich widne były herby; Lecz armaturę — serów zasłoniły półki I zasklepiły gęsto gniazdami jaskółki.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Zosia skoczyła z miejsca i klasnęła w dłonie, I ciotce zawisnąwszy oburącz na łonie, Płakała i śmiała się na przemian z radości. «Ach ciociu, już tak dawno nie widziałam gości! Od czasu, jak tu żyję z kury i indyki, Jeden gość, co widziałam, to był gołąb dziki. Już mi troszeczkę nudno tak siedzieć w alkowie; Pan Sędzia nawet mówi, że to źle na zdrowie».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

W takim dniu pożądany był czas najburzliwszy: Bo nawałnica, boju plac mrokiem okrywszy, Zalała drogi, mosty zerwała na rzece, Z folwarku niedostępną zrobiła fortecę. O tym więc, co się działo w obozie Soplicy, Dziś nie mogła rozejść się wieść po okolicy, A właśnie zawisł szlachty los od tajemnicy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Jegrów więcej przybywa. Mieszają się, tłuką; Szlachta w zgiełku nie może ciąć krzyżową sztuką, Jegry nie mogą strzelać; już walczą wręcz z bliska, Już stal ząb za ząb o stal porwawszy się pryska, Bagnet o szablę, kosa o gifes się łamie, Pięść spotyka się z pięścią i z ramieniem ramię.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Henryk Dąbrowski udał wielkie zadziwienie I rzekł: «Mój panie Wojski, czy to chińskie cienie? Czy to Pinety panu dał w służbę swe bisy? Czy dotąd u was w Litwie są takie serwisy I wszyscy takim starym ucztują zwyczajem? Powiedz mi, bo ja życie strawiłem za krajem».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Chciałeś zemsty? masz!… Boś ty był narzędziem kary Bożej, twoim Bóg mieczem rozciął me zamiary: Tyś wątek spisku tyle lat snowany splątał! Cel wielki, który całe życie me zaprzątał, Ostatnie moje ziemskie uczucie na świecie, Którem tulił, hodował jak najmilsze dziecię, Tyś zabił w oczach ojca — a jam ci przebaczył! Ty!…»
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Gdy Zosia domawiała ostatnie wyrazy, Podszedł ku niej zdziwiony i kwaśny Gerwazy: «Już wiem! — rzekł — Sędzia mówił już o tej wolności! Lecz nie pojmuję, co to ściąga się do włości! Boję się, żeby to coś nie było z niemiecka! Wszak wolność nie jest chłopska rzecz, ale szlachecka! Prawda, że się wywodzim wszyscy od Adama, Alem słyszał, że chłopi pochodzą od Chama, Żydowie od Jafeta, my szlachta od Sema, A więc panujem jako starsi nad obiema. Jużci pleban inaczej uczy na ambonie… Powiada, że to było tak w Starym Zakonie, Ale skoro Chrystus Pan, choć z królów pochodził, Między Żydami w chłopskiej stajni się urodził, Odtąd więc wszystkie stany porównał i zgodził; Niech i tak będzie, kiedy inaczej nie można! Zwłaszcza, że jako słyszę, i jaśnie wielmożna Pani moja Zofija na wszystko się zgadza; Jej rozkazać, mnie słuchać: jużci przy niej władza. Tylko ostrzegam, byśmy wolności nie dali Pustej i słownej tylko, jako za Moskali, Kiedy pan Karp nieboszczyk włościan wyswobodził , A Moskal ich podatkiem potrójnym ogłodził. Radzę więc, aby chłopów starym obyczajem, Uszlachcić i ogłosić, że im herb nasz dajem. Pani udzieli jednym wioskom Półkozica, Drugim niech swą Leliwę nada pan Soplica. Natenczas i Rębajło uzna chłopa równym, Gdy go ujrzy szlachcicem wielmożnym, herbownym. Sejm potwierdzi.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wtem Asesor nadbiegał, krzycząc: «Areszt kładę W imię Imperatorskiej Mości; oddaj szpadę, Panie Hrabio, bo wezwę wojskowej pomocy, A wiesz pan, że kto zbrojnie śmie napadać w nocy, Zastrzeżono tysiącznym dwóchsetnym ukazem, Że jak zło…» Wtem go Hrabia w twarz uderzył płazem. Padł zgłuszony Asesor i skrył się w pokrzywy; Wszyscy myśleli, że był ranny lub nieżywy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

«Konia — zawołał Rejent — stawię konia z rzędem, I opiszę się jeszcze przed ziemskim urzędem, Iż ten pierścień Sędziemu w salarijum złożę». «Ja — rzekł Asesor — stawię me złote obroże, Jaszczurem wykładane, z kółkami ze złota, I smycz tkany jedwabny, którego robota Równie cudna jak kamień, co się na nim świeci. Chciałem ten sprzęt zostawić w dziedzictwie dla dzieci, Jeślibym się ożenił: ten sprzęt mnie darował Książę Dominik, kiedym z nim razem polował I z marszałkiem Sanguszką księciem, z jenerałem Mejenem, i gdy wszystkich na charty wyzwałem. Tam, bezprzykładną w dziejach polowania sztuką, Uszczułem sześć zajęcy pojedynczą suką. Polowaliśmy wtenczas na Kupiskim błoniu; Książę Radziwiłł nie mógł dosiedzieć na koniu: Zsiadł i, objąwszy sławną mą charcicę Kanię, Trzykroć jej w samą głowę dał pocałowanie, A potem trzykroć ręką klasnąwszy po pysku, Rzekł: »Mianuję cię odtąd księżną na Kupisku«. Tak Napoleon daje wodzom swoim księstwa Od miejsc, na których wielkie odnieśli zwycięstwa».
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Ona w środku wysoko nad ptastwem się wznosi; Sama biała i w długą bieliznę ubrana Kręci się, jak bijąca śród kwiatów fontanna; Czerpie z sita i sypie na skrzydła i głowy, Ręką jak perły białą, gęsty grad perłowy Krup jęczmiennych. To ziarno godne pańskich stołów, Robi się dla zaprawy litewskich rosołów; Zosia je wykradając z szafy ochmistrzyni Dla swego drobiu, szkodę w gospodarstwie czyni.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Lecz Hrabia, z Telimeną wszedłszy niespodzianie, Uważał młodej pary czułe pożegnanie, Wzruszył się i rzuciwszy wzrok ku Telimenie: «Ileż — rzekł — jest piękności choć w tej prostej scenie! Kiedy dusza pasterki z wojownika duszą, Jak łódź z okrętem w burzy, rozłączyć się muszą! Zaiste! nic tak uczuć w sercu nie rozpala, Jako kiedy się serce od serca oddala. Czas jest to wiatr, on tylko małą świecę zdmuchnie, Wielki pożar od wiatru tym mocniej wybuchnie. I moje serce zdolne mocniej kochać z dala. Panie Soplico! miałem ciebie za rywala; Ten błąd był jedną z przyczyn naszej smutnej zwady, Która mię przymusiła dostać na was szpady. Postrzegam błąd mój: boś ty wzdychał ku pasterce, Ja zaś tej pięknej nimfie oddałem me serce. Niech we krwi wrogów nasze utoną urazy! Nie będziem się zbójczymi rozpierać żelazy; Niech się inaczej spór nasz zalotny roztrzygnie: Walczmy, kto kogo czuciem miłości wyścignie! Zostawim oba drogie serc naszych przedmioty, Pośpieszymy obadwa na miecze, na groty; Walczmy z sobą stałością, żalem i cierpieniem, A wrogów naszych mężnym ścigajmy ramieniem». Rzekł, na Telimenę spojrzał, ale ona Nic nie odpowiadała, strasznie zadziwiona.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Wojski ledwie raz okiem za zającem rzucił; Widząc, że uciekł, głowę obojętnie zwrócił I kończył rzecz przerwaną: «Na czym więc stanąłem? Aha! na tym, że obu za słowo ująłem, Iż będą strzelali się przez niedźwiedzią skórę… Szlachta w krzyk: »To śmierć pewna! Prawie rura w rurę!« A ja w śmiech. Bo mnie uczył mój przyjaciel Maro, Że skóra zwierza nie jest lada jaką miarą. Wszak wiecie waćpanowie, jak królowa Dydo Przypłynęła do Libów i tam z wielką biédą Wytargowała sobie taki ziemi kawał, Który by się wołową skórą nakryć dawał: Na tym kawałku ziemi stanęła Kartago! Więc ja to sobie w nocy rozbieram z uwagą.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Siedemdziesiąt dwa lat liczył Maciej, starzec dziarski Niskiego wzrostu, dawny konfederat barski. Pamiętają i swoi, i nieprzyjaciele Jego damaskowaną krzywą karabelę, Którą piki i sztyki rzezał na kształt sieczki, I której żartem skromne dał imię *Rózeczki*. Z konfederata stał się stronnikiem królewskim, I trzymał z Tyzenhauzem, podskarbim litewskim; Lecz gdy król w Targowicy przyjął uczestnictwo, Maciej opuścił znowu królewskie stronnictwo. I stąd to, że przechodził partyi tak wiele, Nazywany był dawniej *Kurkiem na kościele*: Że jak kurek za wiatrem chorągiewkę zwracał. Przyczynę zmian tak częstych na próżno byś macał: Może Maciej zbyt wojnę lubił; zwyciężony W jednej stronie, znów bitwy szukał z drugiej strony? Może, bystry polityk, duch czasu zbadywał, I tam szedł, gdzie ojczyzny dobro upatrywał? Kto wie! To pewna, że go nigdy nie uwiodły Ani chęć osobistej chwały, ni zysk podły, I że nigdy z moskiewską partyją nie trzymał; Na sam widok Moskala pienił się i zżymał. By nie spotkać Moskala, po kraju zaborze Siedział w domu jak niedźwiedź, gdy ssie łapę w borze.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Usłyszała wołanie: «Zosiu!» To głos cioci! Sypnęła razem ptastwu ostatek łakoci, A sama kręcąc sito, jako tanecznica Bębenek, i w takt bijąc, swawolna dziewica Jęła skakać przez pawie, gołębie i kury: Zmieszane ptastwo tłumnie furknęło do góry. Zosia, stopami ledwie dotykając ziemi, Zdawała się najwyżej bujać między niemi; Przodem gołębie białe, które w biegu płoszy, Leciały jak przed wozem bogini rozkoszy.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Nad Soplicowem słońce weszło i już padło Na strzechy i przez szpary w stodołę się wkradło; I po ciemnozielonym, świeżym, wonnym sianie, Z którego młodzież sobie zrobiła posłanie, Rozpływały się złote, migające pręgi Z otworu czarnej strzechy jak z warkocza wstęgi; I słońce usta sennych promykiem poranka Drażni jak dziewczę kłosem budzące kochanka. Już wróble skacząc, świerkać zaczęły pod strzechą; Już trzykroć gęgnął gąsior, a za nim jak echo Odezwały się chórem kaczki i indyki I słychać bydła w pole idącego ryki.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Z kolei Bartek poseł rzecz swą wyprowadzał. Ten, że często na strugach do Królewca chadzał, Nazwany był Prusakiem od swych spółrodaków: Przez żart, bo nienawidził okropnie Prusaków, Choć lubił o nich gadać. Człek podeszły w lata, W podróżach swych dalekich wiele zwiedził świata; Gazet pilny czytelnik, polityki świadom, W niebytność Maćka zwykle przewodził obradom. Ten tak rzecz kończył:
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Drzewa owocne, zasadzone w rzędy, Ocieniały szerokie pole; spodem grzędy. Tu kapusta, sędziwe schylając łysiny, Siedzi i zda się dumać o losach jarzyny; Tam, plącząc stronki w marchwi zielonej warkoczu, Wysmukły bób obraca na nią tysiąc oczu; Owdzie podnosi złotą kitę kukuruza; Gdzieniegdzie otyłego widać brzuch harbuza, Który od swej łodygi aż w daleką stronę, Wtoczył się jak gość między buraki czerwone.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Spali gospodarz domu, wodze i żołnierze; Oczu tylko Wojskiego sen słodki nie bierze. Bo Wojski ma na jutro biesiadę wyprawić, Którą chce dom Sopliców na wiek wieków wsławić: Biesiadę godną miłych sercom polskim gości I odpowiedną wielkiej dnia uroczystości, Co jest świętem kościelnym i świętem rodziny: Jutro odbyć się mają trzech par zaręczyny. Zaś jenerał Dąbrowski oświadczył z wieczora, Że chce mieć obiad polski.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Po chłodniku szły raki, kurczęta, szparagi, W towarzystwie kielichów węgrzyna, malagi. Jedzą, piją, a milczą wszyscy. Nigdy pono, Od czasu jako mury zamku podźwigniono, Który uraczał hojnie tylu szlachty bratów, Tyle wesołych słyszał i odbił wiwatów, Nie pamiętano takiej posępnej wieczerzy; Tylko pukanie korków i brzęki talerzy, Odbijała zamkowa sień wielka i pusta: Rzekłbyś, iż zły duch gościom zasznurował usta.
user
Kontynuuj to przejście w głosie Adama Mickiewicza:

Takie gwiazd historyje, które z książek zbadał Albo słyszał z podania, Wojski opowiadał. Chociaż wieczorem słaby miał wzrok Wojski stary I nie mógł w niebie dojrzeć nic przez okulary, Lecz na pamięć znał imię i kształt każdej gwiazdy: Wskazywał palcem miejsca i drogę ich jazdy.