ایروینگ بیرلین استایر را مساوی با هر مترجم مرد آهنگ های خود تلقی کرد- به اندازه جولسن، کروسبی یا سیناترا خوب بود، نه لزوماً بخاطر صدایش، بلکه بخاطر تصور نمایش آهنگ اش.