{"natural_text": "ข้อบัญญัติงดการบริหารส่วนตำบลบัวเงิน\nเรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสุนัขและแมว\nพ.ศ. ๒๕๖๖\n\nโดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติงดการบริหารส่วนตำบลบัวเงิน วาด้วยการควบคุม\nการเลี้ยงหรือปล่อยสุนัขและแมว\nอาชีพอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล\nพ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ และมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข\nพ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลบัวเงิน โดยความเห็นชอบจากสภาองค์การบริหาร\nส่วนตำบลบัวเงินและนายอำเภอน้ำพอง จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้\nข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า “ข้อบัญญัติงดการบริหารส่วนตำบลบัวเงิน เรื่อง การควบคุม\nการเลี้ยงหรือปล่อยสุนัขและแมว พ.ศ. ๒๕๖๖”\nข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับใน

{"natural_text": "ข้อ ๔ เพื่อประโยชน์ในการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสุนัขและแมว ในเขตองค์การบริหาร\nส่วนตำบลบัวเงิน ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกประกาศกำหนดพื้นที่เลี้ยงหรือปล่อยสุนัขและแมว\nที่ต้องการควบคุม โดยให้มีมาตรการอย่างหนึ่งอย่างใด\n\n๔.๑ พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตร้านเลี้ยงหรือปล่อยสุนัขและแมวโดยเด็ดขาด ดังนี้\n\n๔.๑.๑ ที่หรือทางสาธารณะ ซึ่งประชาชนใช้ประโยชน์หรือสัญจรร่วมกัน\n\n๔.๑.๒ บริเวณใกล้แหล่งน้ำ ซึ่งประชาชนใช้ประโยชน์จากการอุปโภค/บริโภคร่วมกัน\n\n๔.๑.๓ สถานที่ราชการ ซึ่งอยู่ในการดูแลขององค์การบริหารส่วนตำบลบัวเงิน\n\n๔.๑.๔ โรงเรียนหรือสถานศึกษา\n\n๔.๑.๕ หน่วยงานราชการอื่น ๆ ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบัวเงิน\n\n๔.๒ ให้พื้นที่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบัวเงิน ทั้งหมดเป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสุนัข\nและแมวต้องอยู่ภายใต้

{"natural_text": "(๒) หากเจ้าของสุนัขและแมวพบเห็นอาการ หรือสงสัยว่าสุนัขและแมวในครอบครองมี\nอาการของโรคพิษสุนัขบ้าให้กักสุนัขและแมวนั้นไว้ และแจ้งต่องค์การบริหารส่วนตำบลบัวเงิน ภายในยี่สิบสี่\nชั่วโมง เพื่อประโยชนในการควบคุมโรค\n\n(๓) ในกรณีที่เกิดโรครบาดของโรคพิษสุนัขบ้าในพื้นที่ตามประกาศเขตกำหนด\nโรครบาดช่วงเวลา ให้เจ้าของสุนัขและแมวทำการควบคุมสุนัขและแมวไว้ ณ สถานที่เลี้ยง จนกว่าจะ\nสิ้นระยะเวลาตามประกาศ\n\n๔.๒.๓ การควบคุมด้านสุขลักษณะสถานที่เลี้ยง ให้เจ้าของสุนัขและแมวดำเนินการ ดังนี้\n\n(๑) จัดสถานที่เลี้ยงสุนัขและแมวให้เหมาะสมและดูแลสถานที่เลี้ยงให้สะอาดถูก\nสุขลักษณะอยู่เสมอ\n\n(๒) ควบคุมดูแลสุนัขและแมวมิให้ก่อเหตุเดือดร้อนรำคาญหรือเป็นอันตรายต่อผู้\nอยู่อาศัยใกล้เคียง\n\n๔.๒.๔ การควบคุมเมื่อนำสุนัขและแมวออกนอกสถานที่เล

{"natural_text": "(๓) เมื่อสัตว์ตายลง เจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์พาหะนำโรค โดยวิธีการกำจัดนั้นต้องไม่ก่อให้เกิดเหตุรำคาญจากกลิ่น ควัน และการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ\n(๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสุนัขและแมวเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรค\n(๕) ให้เลี้ยงสุนัขและแมวภายในสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน ไม่ปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์โดยปราศจากการควบคุมดูแล กรณีที่เป็นสุนัขและแมวมีนิสัยดุร้ายจะต้องเลี้ยงภายใต้บริเวณที่บุคคลภายนอกเข้าไปไม่ถึงตัวสุนัขและแมวนั้นหรืออยู่ในกรง หรือล่ามไว้ หรือใส่ตะกร้อครอบปาก และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยชัดเจน\n(๖) ไม่นำสุนัขและแมวดอกมาจากสถานที่เลี้ยงสัตว์ของคน เว้นแต่เพื่อ

{"natural_text": "ให้นำบทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม\nมาบังคับใช้โดยอนุโลม ในการที่จะใช้สิทธิไล่เบี้ยเงินคืนจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น ผู้ซึ่งเป็นต้นเหตุแห่ง\nความเสียหายที่เกิดขึ้นจริงทั้งหมดหรือตามสัดส่วนความรับผิด แล้วแต่กรณีไป\n\nข้อ ๑๑ เพื่อให้ปฏิบัติการเป็นไปตามข้อบัญญัตินี้ เจ้าพนักงานท้องถิ่น และพนักงาน\nเจ้าหน้าที่ มีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้\n\n(๑) มีหนังสือเรียกบุคคลใด ๆ มาให้ถ้อยคำหรือแจ้งข้อเท็จจริง หรือทำคำชี้แจงเป็นหนังสือ\nหรือส่งเอกสารหลักฐานใดเพื่อตรวจสอบหรือเพื่อประกอบการพิจารณา\n\n(๒) เข้าไปในอาคารหรือสถานที่ใด ๆ ในเวลาระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกหรือ\nในเวลาทำการเพื่อตรวจสอบหรือควบคุมให้เป็นไปตามข้อบัญญัติของท้องถิ่น ในการนี้ ให้มีอำนาจสอบถาม\nข้อเท็จจริงหรือเรียกหนังสือรับรองการแจ