เล่ม ๑๕๒ ตอนพิเศษ ๕๐ ง รากกิจจานุเบกษา ๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๔
หัน้า ๑๕๓
ชั่วบุญญูติองค์การบริหารส่วนตำบลคาวกรด
เรื่อง การควบคุมการเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์
พ.ศ. ๒๕๖๔
โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลคาวกรด ว่าด้วยการควบคุม
การเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕)
พ.ศ. ๒๕๖๖ ประกอบมาตรา ๒๘ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๙๕ องค์การบริหาร
ส่วนตำบลคาวกรด ได้ยินยอมเห็นชอบถึงการบริหารส่วนตำบลคาวกรดและนายนายอีกทุ่งสุข
จึงตรัสรับบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้
ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า “ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลคาวกรด เรื่อง การควบคุม
การเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕๖๔”
ข้อ ๒ ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลคาวกรด ตั้งแต่วันถัดจาก
วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตินี้หรือซึ่งขัดหรือแย่งกับข้อบัญญัตินี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน
ข้อ ๔ ในข้อบัญญัตินี้
“การเลี่ยงสัตว์” หมายความว่า การเลี่ยงสัตว์ในสถานที่เลี่ยงสัตว์
“การปล่อยสัตว์” หมายความว่า การเลี่ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้ผู้นอกสถานที่เลี่ยงสัตว์
รวมทั้งการสละการครอบครองสัตว์
“สถานที่เลี่ยงสัตว์” หมายความว่า ดอกสัตว์ ทรงสัตว์ ที่ซึ่งสัตว์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่น
ที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี่ยง
“เจ้าของสัตว์” หมายความว่า ผู้มีสิทธิเป็นเจ้าของสัตว์รับ รวมถึงผู้ครอบครองสัตว์รับด้วย
“ที่หรือทางสาธารณยุต” หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมีใช้เป็นของเอกชนและประชาน
สามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัตว์รับได้
“เจ้าพันกงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลคาวกรด

“เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจ้างกรัฐมนตรี ว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๗๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ข้อ ๕ เฟื้อประโยชน์ในการรักษาความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีวิตของ ประชาชนในท้องถิ่นหรือเฟื้อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ที่พันที่ในเขตอ่านจงของ องค์การบริหารส่วนตำบลความกรดเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังต่อไปนี้

(๑) สุนัข

(๒) แมว

(๓) ช้าง

(๔) ม้า

(๕) โค

(๖) กระป๋อ

(๗) แพะ

(๘) แกะ

(๙) นก

(๑๐) ไก่

(๑๑) เบี้ย

(๑๒) ห่าน

(๑๓) สุกร

(๑๔) สัตว์ป่าตามกฎหมายว่าด้วยการส่งนและคุ้มครองสัตว์ป่าซึ่งได้รับอนุญาตจากกรมป่าไม้ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจก้าหนดประเพณีและชนิดสัตว์ที่ต้องควบคุมเพิ่มเติม ทั้งนี้ อาจควบคุมการเลี้ยงเฉพาะในเขตท้องถิ่นที่ได้ท้องถิ่นที่มีหน้าที่รับผิดชอบการบริหารส่วนตำบลควบคุมรถได้ ข้อ ๖ ให้พนักงานที่ได้เป็นเจ้าหน้าที่และรับผิดชอบต่อสัตว์ตามข้อ ๕ ได้ยึดถือ ดังนี้

(๑) ที่ร้องทางสาธารณูปการในเขตที่มีหน้าที่รับบริหารส่วนตำบลควบคุมรถ ซึ่ง บริเวณถนน สาธารณยุกต์สุข บริเวณแม่น้ำทุกสาย สนามกีฬา สนามเด็กเล่น ศาลประจําหมู่บ้าน ฯลฯ

(๒) บริเวณสถานที่ราชการในเขตที่มีหน้าที่รับบริหารส่วนตำบลควบคุมรถที่มีหน้าที่

(๓) บริเวณตลาดในเขตที่มีหน้าที่รับบริหารส่วนตำบลควบคุมรถที่มีหน้าที่

ข้อ ๗ ให้พนักงานที่ได้เป็นเจ้าหน้าที่และรับผิดชอบต่อสัตว์ตามข้อ ๕ ได้ยึดถือ ดังนี้

(๑) ฟันที่ของเอกชนที่อยู่ในเขตชุมชน ท้ามเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์เกินกว่าจ้างวนที่ก้าหนดดังต่อไปนี้

(๑.๑) ช้าง ม้า โค กระปี แพะ และ หรือสัตว์อื่น ๆ ที่มีลักษณะคล้ายกัน เกินจำนวน ๑ ตัว

(๑.๒) นก ไก่ เบี้ด ห่าน หรือสัตว์อื่น ๆ ที่มีลักษณะคล้ายกัน เกินจำนวน ๑๐ ตัว

(๑.๓) สุกร สุนัช แมว หรือสัตว์อื่น ๆ ที่มีลักษณะคล้ายกัน เกินจำนวน ๕ ตัว

(๒) ฟันที่ของเอกชนที่ไม่อยู่ในเขตชุมชนแต่มีบ้านเรือนใกล้เคียงกัน ท้ามเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์ เกินกว่าจ้างวนที่ก้าหนด ดังต่อไปนี้

(๒.๑) ช้าง ม้า โค กระปี แพะ และ หรือสัตว์อื่น ๆ ที่มีลักษณะคล้ายกัน เกินจำนวน ๕ ตัว

(๒.๒) นก ไก่ เบี้ด ห่าน หรือสัตว์อื่น ๆ ที่มีลักษณะคล้ายกัน เกินจำนวน ๑๐ ตัว

(๒.๓) สุกร สุนัช แมว หรือสัตว์อื่น ๆ ที่มีลักษณะคล้ายกัน เกินจำนวน ๑๐ ตัว

ข้อ ๑ นอกจากกราเรียสต์ที่ตามปกติสัย เจ้าของสัตว์หรือผู้ครอบครองจะต้องปฏิบัติ ตามมาตรการป้องกันอันตรายก็เชื่อโรคหรือป้องกันเหตุร้ายที่อาจเกิดขึ้น ดังต่อไปนี้

(๓) จัดให้มีสถานที่เลี่ยงสัตว์ที่มีนั้นคงแข็งแรงตามความเหมาะสมกับระเบิดและชนิดของสัตว์ โดยมีขนาดเพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสัตว์ มีการระบายอากาศที่เพียงพอ และมีระบบการระบายน้ำ และก้าจัดสิ่งปฏิบัติให้กุญสุขลักษณะ

(๔) รักษาสถานที่เลี่ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ จัดการสิ่งปฏิบัติให้กุญสุขลักษณะ ไม่ถ่ายหรือรังสีสิ่งปฏิบัติในแหล่งน้ำสาธารณะ และท้ามปล่อยสัตว์ไว้ในเกิดกับเหงมีนรบกวนผู้ที่อาศัย บริเวณใกล้เคียง

(๕) เมื่อมีกรณีสัตว์ตายลง เจ้าของสัตว์หรือผู้ครอบครองจะต้องก้าจัดขากสัตว์ให้กุญสุขลักษณะ เพื่อป้องกันมีให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์มีโรค ทั้งนี้ ได้ยริสที่ไม่เป็นการก่อเหตุร้ายตาม ให้กับผู้ที่อาศัยบริเวณใกล้เคียง และไม่เป็นเหตุให้เกิดการป้องกันในแหล่งน้ำสาธารณะ

(๖) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์

(๗) ให้เลี่ยงสัตว์ภายในสถานที่เลี่ยงสัตว์ของตนเอง ไม่ปล่อยให้สัตว์ออกนอกสถานที่เลี่ยงสัตว์ โดยปราศจากการควบคุมดูแล

(๘) ไม่นำสัตว์เลี้ยงออกนอกสถานที่เลี่ยงสัตว์ของตน เว้นแต่เฉพาะเพื่อการเคลื่อนย้ายสัตว์ หรือมีเหตุจำเป็นอย่างที่จะต้องเคลื่อนย้ายสัตว์

(๗) ควบคุมดูแลสัตว์เลี้ยงของตนมิให้ก่อเหตุอันตรายหรือเหตุร้ายกาญญ์ผู้อื่น และไม่ก่อให้เกิดมลพิษต่อสิ่งแวดล้อม
(๘) ในการมีที่เจ้าของสัตว์หรือผู้ครอบครองส่งสัญญาสัตว์ที่เลี้ยงไว้นั้นเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพของบุคคลทั้งไป ให้เจ้าของสัตว์หรือผู้ครอบครองยกหรือกักสัตว์นั้นไว้ตามหากและแจ้งให้เจ้าหน้าท้องถิ่นหรือเจ้าหน้าที่สาธารณสุขทราบ และต้องปฏิบัติตามคำแนะนำโดยเคร่งครัด
(๙) ต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่สาธารณสุข เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นหรือผู้ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าหน้าท้องถิ่น
ข้อ ๑  กรณีการเลี้ยงสัตว์ ซึ่งเจ้าของสัตว์มีความประสงค์ด้านนักกิจการเลี้ยงสัตว์ในลักษณะของฟาร์มเลี้ยงสัตว์หรือเลี้ยงสัตว์เป็นจานวนมาก เจ้าของสัตว์จะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขตามข้อ ๒ อย่างเคร่งครัด และมีมาตรการป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคหรือป้องกันเหตุร้ายกาญจ์ที่อาจเกิดขึ้นจากการประกอบกิจการดังกล่าว ดังนี้
(๑) การดูแลสภาพและสุขลักษณะของสัตว์ที่เลี้ยงสัตว์ด้้องที่วางระบายน้ำรับน้ำโคลกรให้พนจากที่นั้นโดยสุดความและเหมาะสม
(๒) การระบายน้ำเสียต้องไม่ให้เป็นที่เดือดร้อนแก้ผู้ใช้แหล่งน้ำสาธารณะ
(๓) ต้องจัดให้มีระบบกักเก็บหรือบังคับน้ำเสียให้เหมาะสม ทั้งนี้ ต้องไม่ทำให้เกิดคลินเหนี่ยมจนสั่งความเดือดร้อนร้ายกาญจ์ผู้อยู่อาศัยข้างเสี่ยง
(๔) ต้องทำการตรวจสอบความถี่ของสัตว์ที่เลี้ยงสัตว์ให้อยู่ในภาวะอันดีอยู่เสมอ
(๕) ต้องรักษาสถานที่อย่างที่เป็นที่พักผู้มีสัตว์ แมลงสัตว์ ยุง และสัตว์น้ำโคลอิน ฯ และต้องเก็บรับสติ บุคคล หรือผู้ใช้ในกิจการเลี้ยงสัตว์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ
(๖) ต้องมีที่รองรับมูลฝอยและสิ่งปฏิบัติที่ถูกสุขลักษณะจานวนเพียงพอ
ข้อ ๒  กรณีการเลี้ยงสัตว์ตามข้อ ๑ ซึ่งเจ้าของสัตว์มีความประสงค์ด้านนักกิจการเลี้ยงสัตว์ในลักษณะของฟาร์มเลี้ยงสัตว์หรือเลี้ยงสัตว์เป็นจานวนมาก สัตว์ที่เลี้ยงสัตว์นั้นต้องเป็นบริเวณที่โปร่งอากาศถ่ายเทสะดวก ต้องอยู่ห่างจากแหล่งชุมชน ศัตรูสัตว์ ใบไม้สัตว์ สัตว์บ้านกิจศักย์ โรคพยาบาลหรือสถานที่ของร่างกายอื่น ๆ ในระยะที่ไม่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพและไม่ก่อเหตุร้ายกาญจ์ต่อชุมชน โดยต้องมีระยะห่างจากสถานที่ที่ดึงดูด และแหล่งน้ำสาธารณะในระยะ ดังต่อไปนี้
(๑) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์น้อยกว่า ๑๐ ตัว ต้องมีระยะห่างในระยะที่ไม่ก่อให้เกิดความร้ายกาญจ์ต่อชุมชนใกล้เคียง



(๕) แต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา ๕๕ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ในเขตอ่านจงขององค์การบริหารส่วนตำบลคาวกรด ให้เรื่องใดที่ร้องเรื่องก็ได้ ข้อ ๑๗ ผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้าหน้าที่หรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัติ ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้อ ๑๕ ให้วยกองค์การบริหารส่วนตำบลคาวกรดเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัติ และให้มีอำนาจออกกรอบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัติ ประกาศ ณ วันที่ ๑๐ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๔ วิเชษฎ์ รัตนบุรี นายกองค์การบริหารส่วนตำบลคาวกรด