เล่ม ๑๘๒ ตอนพิเศษ ๑๘ ง รากกิจจานุเบกษา ๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๘
หัน้า ๑๓
ช้อบยูยูติองค์การบริหารส่วนตำบลไปปน้ําร้อน
เรื่อง การควบคุมการเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์
พ.ศ. ๒๕๖๖
โดยที่เป็นการสมควรร่าช้อบยูยูติองค์การบริหารส่วนตำบลไปปน้ําร้อน ว่าด้วยการควบคุมการเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๑ แห่งพระราชบัญญัติสภากำลังและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภากำลังและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๖๖ ประกอบมาตรา ๑๘ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๔๕ องค์การบริหารส่วนตำบลไปปน้ําร้อน ได้ความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลไปปน้ําร้อนและนายอำเภอฝาง จึงตรัสรับยูยูติไว้ ดังต่อไปนี้
ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า “ช้อบยูยูติองค์การบริหารส่วนตำบลไปปน้ําร้อน เรื่อง การควบคุมการเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕๖๖”
ข้อ ๒ ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลไปปน้ําร้อน ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ข้อบังคับ ระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว ในข้อบัญญัตินี้หรือซึ่งขัดหรือแย่งกับข้อบัญญัตินี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน
ข้อ ๔ ในข้อบัญญัตินี้
“การเลี่ยงสัตว์” หมายความว่า การเลี่ยงสัตว์ในสถานที่เลี่ยงสัตว์
“การปล่อยสัตว์” หมายความว่า การเลี่ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่ เสี่ยงสัตว์ รวมทั้งการสละการครอบครองสัตว์
“สภานที่เลี่ยงสัตว์” หมายความว่า คอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ซึ่งสัตว์ หรือสภานที่ในลักษณะอื่นที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี่ยง
“เจ้าของสัตว์” หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย
“ที่หรือทางสาธารณะ” หมายความว่า สภานที่หรือทางซึ่งมีใช้เป็นของเอกชน และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัมุจจ์ได้

“เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลไปนั้นร้อย
“เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๑๕๑๕
ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีวิตของประชาชน
ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ที่พันธุ์ในเขตอ่านาจขององค์การบริหาร
ส่วนตำบลไปนั้นร้อยเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนั้น
(๑) ให้พนักต้องไปยังเป็นเขตที่มีเสียงหรือปล่อยสัตว์ระเบกสุนัข แมว ช้าง ม้า โค
กระป๋อ สุกร แพะ แกะ ไก่ นก เบี้ย ห่าน สัตว์มีพิษหรือสัตว์รุ่น หรือสัตว์ป่าตามกฎหมาย
ว่าด้วยการส่งนวนและคุ้มครองสัตว์ป่าซึ่งได้รับอนุญาตจากกรมป่าไม้ โดยเด็ดขาด
(๑.๑) ที่หรือทางสาธารณูปการในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลไปนั้นร้อย
(๑.๒) สภาที่รัชการในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลไปนั้นร้อย เข้า ที่ทำการ
องค์การบริหารส่วนตำบลไปนั้นร้อย โรงพยาบาลสงสัยสุขภาพด้านบ้านที่ห้า โรงเรียน
ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก เป็นต้น
(๑.๓) สภาที่ปฏิบัติศาสนกิจ เข้า วัด สำนักสงฆ์
(๒) ให้พนักที่ต้องไปเป็นเป็นเขตที่กิจการเสียงหรือปล่อยสัตว์ที่อยู่ภายใต้มาตรการ
อย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนั้น
(๒.๑) สำหรับการเลี้ยงสัตว์น้อยกว่า ๕๐ ตัว ต้องมีระยะห่างในระยะ
ที่ไม่เกินให้เกิดความร้ายต่อชุมชนใกล้เคียง
(๒.๒) สำหรับการเลี้ยงสัตว์ ตั้งแต่ ๕๐ - ๑๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่างจากชุมชน
ไม่น้อยกว่า ๕๐๐ เมตร
(๒.๓) สำหรับการเลี้ยงสัตว์ ตั้งแต่กว่า ๑๐๐ - ๑,๐๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่าง
จากชุมชนไม่น้อยกว่า ๑ กิโลเมตร
(๒.๔) สำหรับการเลี้ยงสัตว์มากกว่า ๑,๐๐๐ ตัวขึ้นไป ต้องมีระยะห่าง
จากชุมชนไม่น้อยกว่า ๒ กิโลเมตร
(๓) นอกจากการเลี้ยงสัตว์ตามปกติรับสัมผัส เจ้าของสัตว์จะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์
และเงื่อนไข ดังต่อไปนี้

เล่ม ๑๘๒ ตอนพิเศษ ๘๘ ง รากกิจจานุเบกษา ๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๘
(๑.๑) จัดให้มีสถานที่เลี่ยงสัตว์ที่มีนักลงแข่งแรงตามความเหมาะสมกับระเบก และชนิดของสัตว์ และมีขนาดเพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสัตว์ มีแสงสว่างและกการระบายอากาศที่เพียงพอมีระบบการระบายอากาศและบ้านดับของเสียที่เกิดขึ้นอย่างถูกสุขลักษณะ
(๑.๒) รักษาสถานที่เลี่ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ จัดเก็บสิ่งปลูกถิร์ที่ถูกสุขลักษณะ เป็นประจำไม่ปล่อยให้เป็นที่สะสมหมักหมมจนเกิดลิ้นเหงมีนรกบุผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง
(๑.๓) เมื่อสัตว์ตายลงเจ้าของสัตว์จะต้องก้าจัดซากสัตว์และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และหลังหรือสัตว์น้ำโรค ทั้งนี้ ได้ยิริสที่ไม่ก่อเหตุร้ายกายกลิน ควัน และไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปียนของแหล่งน้ำ
(๑.๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรค ที่เกิดจากสัตว์
(๑.๕) ให้เลี่ยงสัตว์ภายในสถานที่ของตนไม่ปล่อยให้สัตว์อุปกรณ์สัตว์ที่เลี่ยงสัตว์ โดยปราศจากการควบคุม กรณีเป็นสัตว์ที่ร้ายจะต้องเลี่ยงในสถานที่หรือกรงที่บุคคลภายในก็ไม่ได้สัตว์ และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยสั่งเกตได้อย่างชัดเจน
(๑.๖) ไม่เลี่ยงสัตว์ภายในสถานที่ที่เจ้าพนักงานที่ถือก้าหนด
(๑.๗) ควบคุมดูแลสัตว์ของตนมิให้ก่ออันตรายหรือเหตุร้ายต่อผู้อื่น
(๑.๘) ปฏิบัติการอื่นใดตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข ค้าส่ง เจ้าพนักงานท้องถิ่น รวมทั้งข้อบังคับ ระเบียบ และค้าส่งขององค์กรบริหารส่วนตำบลไปนั้นรู้รับ ข้อ ๖ ในการมีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ ๕ ได้ไม่เปรากูเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอานาจกักสัตว์ต้องกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน เมื่อพ้นก้าหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตักเป็นของ องค์กรบริหารส่วนตำบลไปนั้นรู้รับ แต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่น หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณี กลอนถึงก้าหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาด และค่าเสียงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

เล่ม ๑๕๒ ตอนพิเศษ ๕๘ ง รากกิจจานุเบกษา ๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๘

ในกรณีที่มีได้มากรายหัวเรื่องของทุกสติวัฒน์มารรคหนีนและเจ้าของสติวัฒน์มารอรับสติวัฒน์ภายในก้าหนดเวลาตามมารรคหนีน เจ้าของสติวัฒน์เป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี่ยงดูสติวัฒน์แก่องค์การบริหารส่วนตำบลไปนั้นร้อย ตามจ้านวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

ในกรณีที่เป็นการถูกว่าสติวัฒน์เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคดิคตต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอานาจที่สามารถรีจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๗ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอานาจแต่งตั้งผู้พนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา ๕๕ รรรคหนีนแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๗๕ ในเขตอ่านจงขององค์การบริหารส่วนตำบลไปนั้นร้อย ในการเรื่องใดที่ร้องถึงก็ได้

ข้อ ๘ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัติ ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทก้าหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๗๕

ข้อ ๙ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลไปนั้นร้อยเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัติและให้มีอานาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัติ

ประกาศ ณ วันที่ ๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๐

พนัสบดินทร์ กันต์วัฒน์สกุล

นายกองค์การบริหารส่วนตำบลไปนั้นร้อย