เล่ม ๑๕๒ ตอนพิเศษ ๗๑ ง รากกิจจานุเบกษา ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๔
ข้อบัญญัติของกิจการบริหารส่วนตำบลหนองทุม
เรื่อง การควบคุมการเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์
พ.ศ. ๒๕๖๖
โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติของกิจการบริหารส่วนตำบลหนองทุม ว่าด้วยการควบคุมการเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๕๖ ประกอบมาตรา ๒๘ และมาตรา ๑๐ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลหนองทุม ได้ความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลหนองทุมและนายอำเภอกรุงเทพฯ จึงตรัสรับข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้
ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า “ข้อบัญญัติของกิจการบริหารส่วนตำบลหนองทุม เรื่อง การควบคุมการเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕๖๖”
ข้อ ๒ ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองทุม ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศไว้โดยเปิดเผย ณ ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลหนองทุม แล้วสิบห้าวันเป็นต้นไป
ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใด ในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วในข้อบัญญัตินี้ หรือซึ่งขัดหรือแย่งกับข้อบัญญัตินี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน
ข้อ ๔ ให้วยกองค์การบริหารส่วนตำบลหนองทุม เป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัติและให้มีอำนาจออกกฎ ระเบียบ ข้อบัญญัติ ประกาศหรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้
หมวด ๑
บทที่ไว้
ข้อ ๕ ให้ข้อบัญญัตินี้
“เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหนองทุมหรือที่นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหนองทุมมอบหมาย
“เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

“ผู้ได้รับแต่งตั้งจึงก้าวเข้าผ่านกิริยาท้องถิ่น” หมายความว่า ข้าราชการหรือผู้มีหน้าที่ต้องมี ต้องได้รับแต่งตั้งจึงก้าวเข้าผ่านกิริยาท้องถิ่นให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2545 ในการต้องการของกิจการบริหารส่วนท้องถิ่น ที่มีความหมายว่า “การเสียสัตย์” หมายความว่า การมีสัตย์ไว้ในครอบครองและถูกเลือกให้ บารุงรักษา ตลอดจน ให้อำนาจเป็นอาวิล  “การปล่อยสัตย์” หมายความว่า การสละการครอบครองสัตย์ หรือปล่อยให้สัตย์อยู่นอกสถานที่ เสียโดยปราศจากการควบคุม  “เจ้าของสัตย์” หมายความว่า ผู้ครอบครองสัตย์  “สภากที่เสียสัตย์” หมายความว่า คือสัตย์ ทรงสัตย์ ที่ซึ่งสัตย์ หรือที่เสียสัตย์ ยังไม่มีการ ควบคุมเจ้าของสัตย์ไม่ว่าจะมีข้อบังคับหรือไม่  “ที่ริ้วทางสาธารณะ” หมายความว่า สภากที่ริ้วทางสัตย์ ที่เป็นของเอกชน และประชาน สามารถใช้ประโยชน์หรือสัมผัสได้  ข้อ 1 เพื่อประโยชน์ในการรักษาความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน ให้ท้องถิ่นหรือที่เป็นของนั้นต้องรับผิดชอบต่อการใช้ทรัพย์ที่ได้รับจากสัตย์ ให้ที่นั้นในเขตของกิจการบริหารส่วนที่มีความหมายว่า “ที่ริ้วทางสัตย์” ดังนั้น (๑) ซึ่ง (๒) มี (๓) ลา ล้อ (๔) โคว (๕) กระป๋อ (๖) สุกร (๗) แพะ แกะ (๘) กบ (๙) ควาย (๑๐) ห่าน (๑๑) เบีย (๑๒) ไก่ (๑๓) สุนัข

(๑๕) แมว
(๑๖) รู
(๑๗) จระเข้
(๑๘) นก
(๑๙) ปลา
(๒๐) กระต่าย
(๒๑) หนู
(๒๒) ศีร์บําตามกฎหมายว่าด้วยการส่งวางและคุมครองสัตว์ป่า ซึ่งได้รับอนุญาตจากกรมป่าไม้
(๒๓) ศีร์ที่เป็นพาหนะน่าโรคหรือมีผลต่อสุขภาพอนามัยหรือเป็นอันตรายต่อประชาชนตามที่เจ้าหน้าทงท้องถิ่นกำหนด
ข้อ ๗ ท้ามทำการเลี่ยงหรือปล่อยสัตว์ที่ต้องควบคุมตามข้อ ๕ ให้ผู้ที่ซึ่งเป็นที่หรือทางสาธารณูปการ บริเวณอนุรักษ์สุขภาพ บริเวณสถานที่ราชการทุกแห่ง บริเวณแม่น้ำทุกสาย เป็นต้น
ข้อ ๘ นอกรากรกสิ่งสัตว์ตามปกติร้ายแรง เจ้าของสัตว์จะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขดังต่อไปนี้
(๑) จัดให้มีสถานที่เสี่ยงสัตว์ที่มีนค์แข็งแรงตามความเหมาะสมกับประเทศ และชนิดของสัตว์และมีขนาดเพียงพอ มีระบบการระบายน้ำและบังคับของเสียที่เกิดขึ้นอย่างถูกสุขลักษณะ
(๒) รักษาสถานที่เสี่ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ จัดเก็บสิ่งปฏิบัติให้ถูกสุขลักษณะเป็นประจำไม่ปล่อยให้เป็นที่สะสมหมักหมม จนเกิดก่อให้เกิดนรกน้ำที่ยุ่งยากให้เกิดเสีย
(๓) เมื่อสัตว์ตายลงเจ้าของสัตว์จะต้องก้าจัดขยะสัตว์และมูลของสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์น้ำโรค ทั้งนี้ ได้ยิริสที่ไม่ก่อเหตุร้ายกายกสิ่น ควันและไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ
(๔) จัดให้มีการสร้างภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์ เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์
(๕) ให้เลี่ยงสัตว์ภายในสถานที่ของตน ไม่ปล่อยให้สัตว์อยู่นอกสถานที่เสี่ยงสัตว์ โดยปราศจากกรอบบุคคล กรณีเป็นสัตว์รุ่นของต้องเลี่ยงในสถานที่หรือกรงที่บุคคลภายในก็ไม่ได้ ตัวสัตว์และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยสังเกตได้อย่างชัดเจน
(๖) ไม่เลี่ยงสัตว์ภายในสถานที่ที่เจ้าหน้าทงท้องถิ่นกำหนด
(๗) ควบคุมดูแลสัตว์ของตนมีให้ก่ออันตรายหรือเหตุร้ายกายต่อผู้อื่น





เล่ม ๑๕๒ ตอนพิเศษ ๗๑ ง รัชกิจจานุเบกษา ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๔

เมื่อพ้นเวลาตามวรรคก่อนแล้ว ไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของ ให้สัตว์รับตัวก็เป็นขององค์การบริหารส่วนตัวบลอนดูม

ช้อ ๑๕ กรีมที่ก็สัตว์ไว้อาจก็ให้เกิดอันตรายแก่สัตว์รับที่ร้องสัตว์อื่นหรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดนั้นตามสมควรแก่กรณี ก่อนถึงก้าหนดสิบห้ารั้วที่ได้เงิน ที่ได้จากการขายหรือการขายทอดตลาด เมื่อได้ทั้งค่าใช้จ่ายในการขาย หรือขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์ แล้วให้เก็บรักษาเงินนั้นไว้แทนสัตว์ที่จ้างน่ายาไป

กรีมสัตว์รับนั้นตายหรือเจ็บป่วยหรือไม่มีสมควรจ้างน่ายาต่อไป หรือเป็นโรคดีดต่อที่อาจเป็นอันตราย แก้สัตว์อื่น ๆ หรือเมื่อสัตว์แพ้หรือรับสุขสัตว์อ้างเกือได้ตรวจสอบและให้ความเห็นเป็นลายลักษณ์อักษรแล้ว เจ้าพนักงานท้องถิ่นเมื่อมาจ้างที่ลาหยีจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ช้อ ๑๕ สัตว์ได้ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นก็ให้ ในการมีที่เจ้าของสัตว์แล้วสงหลักฐานรับคืนไป ภายใน ตามข้อ ๑๒ เจ้าของสัตว์ที่จะต้องเสียค่าเลี้ยงดูตามจำนวนที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นได้จ่ายจริง

ช้อ ๑๖ หากเจ้าของสัตว์รับดีไม่ถูกต้อง ตามพระราชบัญญัติสิทธิ์สาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ กฎหมาย หรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม หรือข้อบัญญัติที่รั้วค้าส่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่ก้าหนดไว้ เกี่ยวกับการเลี่ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นเมื่อมาจ้างที่ให้ผู้ก็ต้องได้ และถ้าเจ้าของสัตว์ ไม่แก้ไขหรือถ้าการเลี่ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์นั้น จะก่อให้เกิดหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่าจะเกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชนนอกจากต้องระวังโทษ ปรับตามข้อบัญญัติและให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นเมื่อมาจ้างบสัตว์ และน่าสัตว์ไปก็ให้ในที่สุดรับก็สัตว์ ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นก้าหนด

ค้าสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามวรรคหนึ่งให้ก้าหนดระยะเวลาที่จะปฏิบัติตาม ค้าสั่งไว้ตามสมควรแต่ต้องไม่ยินยอมกว่าเจ้าคือ รั้นแต่จะมีค้าสั่งให้หยุดค้าเนินการทันที

ช้อ ๑๗ กรีมการเลี่ยงสัตว์ในสถานที่ของเอกชนหรือทางสาธารณสุข ก็ให้เกิดเหตุเดือดร้อนร้ายกาม ต่อผู้อื่น ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นเมื่อมาจ้างก็ต้องเป็นหนังสือให้เจ้าของสัตว์ หรือผู้ครอบครองสถานที่เสีย ลัตว์รับเหตุร้ายกามในเวลาอันควร หรือถ้าเห็นสมควรจะให้กระทำโดยวิธีรีกิริยาเพื่อระงับเหตุร้ายกาม หรือสมควรก้าหนดวิธีการเพื่อป้องกันไม่ให้เหตุร้ายกาม หรือสมควรก้าหนดวิธีการเพื่อป้องกัน มีให้มีเหตุ ร้ายกามเกิดขึ้นก็ในอนาคตให้ระงับไว้ในค้าสั่งนั้น

หมวก ๕

อ้างานหน้าที่ของเจ้าพนักงานท้องถิ่นและเจ้าพนักงานสาธารณสุข



บัญชีอัตราค่าธรรมเนียมการปรับและค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูสัตว์
ท้ายข้อบัญญัติของคณะกรรมการบริหารส่วนตำบลหนองดุม
เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์
พ.ศ. ๒๕๖๖

| ลำดับที่ | ประเภท | อัตราค่าธรรมเนียม (บาท/ปี) |
|----------|--------|--------------------------|
| ๑.      | ช้าง ค่าปรับเชือกละไม่เกิน | ๑,๐๐๐ |
| ๒.      | ม้า โค กระป๋อ สุกร ค่าปรับตัวละไม่เกิน | ๕๐๐ |
| ๓.      | แพะ แกะ ล้อ ลา สุนัช ค่าปรับตัวละไม่เกิน | ๒๐๐ |
| ๔.      | ลัตวอีน ฯ ค่าปรับตัวละไม่เกิน | ๑๐๐ |
| ๕.      | ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูสัตว์ |
|        | ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูสัตว์แต่ละชนิด หรือแต่ละประเภท | ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริง |