กฎหมาย

กำหนดมาตรฐานการให้บริการของหน่วยบริการอาชีวเวชกรรม

พ.ศ. ๒๕๖๗

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ วรรคหนึ่ง และมาตรา ๒๔ (๑) แห่งพระราชบัญญัติ
ควบคุมโรคจากการประกอบอาชีพและโรคจากสิ่งแวดล้อม พ.ศ. ๒๕๖๒ รัฐมนตรีว่าการกระทรวง
สาธารณสุขโดยคำแนะนำของคณะกรรมการควบคุมโรคจากการประกอบอาชีพและโรคจากสิ่งแวดล้อม
ออกกฎกระทรวงไว้ว่าดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดสามร้อยหกสิบวันนับแต่วันประกาศใน
ราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๒ ในกฎกระทรวงนี้

“หน่วยบริการอาชีวเวชกรรม” มหายความว่า สถานบริการสาธารณสุข หน่วยงานหรือหน่วยบริการ
ด้านสุขภาพที่ดำเนินการภายในสถานประกอบกิจการ หรือองค์กรที่ให้บริการด้านอาชีวเวชกรรม
ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเพื่อให้บริการอาชีวเวชกรรม

“แพทย์” มหายความว่า ผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมตามกฎหมายว่าด้วยวิชาชีพเวชกรรม
“พยาบาล” มหายความว่า ผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาลและผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาล
และการพฤฒครรภ์ตามกฎหมายว่าด้วยวิชาชีพการพยาบาลและการพฤฒครรภ์

หมวด ๑
หน่วยบริการอาชีวเวชกรรม

ข้อ ๓ หน่วยบริการอาชีวเวชธรรมมีหลักประเภท ดังต่อไปนี้
(๑) สถานบริการสาธารณสุขของรัฐ
(๒) สถานบริการสาธารณสุขของเอกชน ดังนี้
(a) สถานพยาบาลตามกฎหมายว่าด้วยสถานพยาบาล
(x) สถานพยาบาลเคลื่อนที่ของสถานพยาบาลตามกฎหมายว่าด้วยสถานพยาบาล

(๓) สภากาชาดไทย
(๔) หน่วยบริการการประกอบโรคศิลปะสาขาต่าง ๆ
(๕) หน่วยงานหรือหน่วยบริการด้านสุขภาพที่ดำเนินการภายในสถานประกอบกิจการ ดังนี้

(ก) หน่วยงานหรือหน่วยบริการด้านสุขภาพที่ดำเนินการภายในสถานประกอบกิจการที่มีจำนวนลูกจ้างตั้งแต่สองร้อยคนขึ้นไป แต่ไม่เกินเก้าร้อยเก้าสิบเก้าคน

(ข) หน่วยงานหรือหน่วยบริการด้านสุขภาพที่ดำเนินการภายในสถานประกอบกิจการที่มีจำนวนลูกจ้างตั้งแต่หนึ่งพันคนขึ้นไป

(๖) อธิบดีกรมที่ให้บริการด้านอาชีวเวชกรรม

ข้อ ๔ หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๓ ต้องให้บริการอาชีวเวชกรรมตามมาตรฐานในด้านต่าง ๆ ดังต่อไปนี้

(๑) ด้านการให้บริการตรวจสุขภาพและเก็บส่งตรวจทางชีวภาพ
(๒) ด้านบุคลากรผู้ให้บริการอาชีวเวชกรรมและบุคลากรผู้สนับสนุนการให้บริการอาชีวเวชกรรม
(๓) ด้านเครื่องมือสำหรับการให้บริการอาชีวเวชกรรม

หมวด ๒ มาตรฐานด้านการให้บริการตรวจสุขภาพและเก็บส่งตรวจทางชีวภาพ

ข้อ ๕ หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมต้องให้บริการตรวจสุขภาพตามมาตรฐาน ดังต่อไปนี้

(๑) การตรวจสุขภาพตามปัจจัยเสี่ยง ให้ตรวจสอบความเสี่ยงของการสัมผัสส่งคุณค่าที่อาจมีผลต่อสุขภาพจากการทำงานที่ลูกจ้างหรือแรงงานนอกระบบรับผิดชอบอยู่ โดยการแบ่งซื้อและประเมินความเสี่ยงการเกิดโรคร้ายจากกระบวนการอาชีพ และนำข้อมูลมาออกแบบตรวจสุขภาพในระยะต่าง ๆ ได้แก่ การตรวจสุขภาพแรงงานเข้าทำงาน การตรวจสุขาพรระหว่างการทำงาน การตรวจสุขภาพเมื่อเปลี่ยนงาน และการทำงานตรวจสุขภาพเมื่ออออกจากงาน

(๒) การตรวจสุขภาพให้เหมาะสมกับงาน ให้ตรวจสอบสภาพของลูกจ้างหรือแรงงานนอกระบบเรียบเรียง เพื่อประเมินความเสี่ยงในการทำงานโดยไม่มีอันตรายที่อาจทำให้งานลูกจ้างแรงงานนอกระบบสว่างสมที่จะทำงานได้โดยไม่มีอันตรายที่อาจทำให้งานลูกจ้างแรงงานนอกระบบสว่างสมที่จะทำงานได้นอกระบบเข้าทำงาน เพื่อประเมินความเสี่ยงในการทำงานโดยไม่มีอันตรายที่อาจทำให้งานลูกจ้างแรงงานนอกระบบสว่างสมที่จะทำงานได้มีผลกระทบอยู่บนหลักฐานของกฎหมายแล้วกำหนดแนวทางในการร่วมรักษาระยะใหม่ๆ กับภาคเอกชนและสถาบันประกันเพื่อประโยชน์ของประชาชน

ให้กรมควบคุมโรคจัดทำและเผยแพร่คู่มือหรือแนวทางในการดำเนินการตามวรรคหนึ่งให้แก่
หน่วยบริการอาชีวเวชกรรม

ข้อ 5 หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมต้องให้บริการเก็บส่งตรวจทางชีวภาพตามมาตรฐาน
ดังต่อไปนี้

(๑) การควบคุมคุณภาพก่อนการวิเคราะห์ตัวอย่างทางห้องปฏิบัติการ ให้ดำเนินการควบคุม
คุณภาพทุกขั้นตอนตั้งแต่การเตรียมความพร้อมผู้รับการตรวจ วิธีเก็บตัวอย่าง วิธีการเก็บรักษาตัวอย่าง
และการขนส่งตัวอย่าง

(๒) การควบคุมคุณภาพห้องปฏิบัติการ ให้ส่งตัวอย่างทางการแพทย์และสาธารณสุข
ไปทำการวิเคราะห์ยังห้องปฏิบัติการที่ได้รับการรับรองมาตรฐานทางห้องปฏิบัติการ (ISO 15189)
มาตรฐานงานเทคนิคการแพทย์โดยสภาเทคนิคการแพทย์ มาตรฐานการปฏิบัติงานทางพยาธิวิทยา
และนิติเวชศาสตร์โดยราชวิทยาลัยพยาธิแพทย์แห่งประเทศไทย หรือมาตรฐานอื่นที่ไม่ต่ำกว่ามาตรฐาน
ดังกล่าว ในรายการทดสอบที่ส่งตรวจ

ให้กรมควบคุมโรคจัดทำและเผยแพร่คู่มือหรือแนวทางในการดำเนินการตามวรรคหนึ่ง
ให้แก่หน่วยบริการอาชีวเวชกรรม

หมวด 3
มาตรฐานด้านบุคลากรผู้ให้บริการอาชีวเวชกรรม
และบุคลากรผู้สนับสนุนการให้บริการอาชีวเวชกรรม

ข้อ 6 หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ 3 ต้องมีมาตรฐานด้านบุคลากรผู้ให้บริการ
อาชีวเวชกรรมและบุคลากรผู้สนับสนุนการให้บริการอาชีวเวชกรรมตามที่กำหนดในหมวดนี้

ข้อ 7 หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ 3 ต้องจัดให้มีบุคลากรผู้ให้บริการอาชีวเวชกรรม
ดังต่อไปนี้

(๑) หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ 3 (๑) ที่มิใช่หน่วยบริการปฐมภูมิตามกฎหมาย
ว่าด้วยระบบสุขภาพปฐมภูมิ ต้องจัดให้มีบุคลากร ดังนี้

(ก) แพทย์อาชีวเวชศาสตร์หรือแพทย์สาขาอื่น อย่างน้อยหนึ่งคน

(๒) หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๓ (๑) ที่เป็นหน่วยบริการปฐมภูมิตามกฎหมาย
ว่าด้วยระบบสุขภาพปฐมภูมิ ต้องจัดให้มีบุคลากร ดังนี้

(ก) แพทย์อาชีวเวชศาสตร์ แพทย์เวชศาสตร์ครอบครัว หรือแพทย์สาขาอื่น อย่างน้อย
หนึ่งคน

(ข) พยาบาลอาชีวอนามัยหรือพยาบาลวิชาชีพ อย่างน้อยหนึ่งคน

(๓) หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๓ (๒) (ก) ต้องจัดให้มีบุคลากร ดังนี้

(ก) แพทย์อาชีวเวชศาสตร์หรือแพทย์สาขาอื่น อย่างน้อยหนึ่งคน

(ข) พยาบาลอาชีวอนามัย อย่างน้อยสองคน

(๔) หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๓ (๒) (ข) นอกจากจะต้องจัดให้มีบุคลากร
ตาม (๓) เลย ต้องจัดให้มีบุคลากรเพิ่มเติมในขณะที่ให้บริการอาชีวเวชกรรม ดังนี้

(ก) แพทย์อาชีวเวชศาสตร์หรือแพทย์สาขาอื่น เพิ่มอีกอย่างน้อยหนึ่งคน

(ข) พยาบาลอาชีวอนามัย เพิ่มอีกอย่างน้อยหนึ่งคน

(๕) หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๓ (๓) (๔) และ (๖) ต้องจัดให้มีบุคลากร
เช่นเดียวกับหน่วยบริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๓ (๒) (ก) หรือ (๒) (ข) และกรณี

(๖) หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๓ (๕)

(ก) แพทย์อาชีวเวชศาสตร์หรือแพทย์สาขาวิน อายางน้อยหนึ่งคน โดยต้องปฏิบัติงาน
ณ หน่วยบริการอาชีวเวชธรรมของทางฝ่ายสัปดาห์ละสองครั้ง และมีระยะเวลาการปฏิบัติงานรวมกัน
อย่างน้อยยกซ้วโมงต่อสัปดาห์

(ข) พยาบาลอาชีวอนามัยหรือพยาบาลวิชาชีพ อายางน้อยหนึ่งคน โดยต้องปฏิบัติงาน
ประจำ ในหน่วยบริการอาชีวเวชกรรม

(๗)
หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๓ (๕)(ข)
ต้องจัดให้มีบุคลากร อายางน้อยหนึ่งคน โดยต้องปฏิบัติดำเนินงานร่วมกัน

ข้อ ๙ บุคลากรผู้ให้บริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๘ ต้องมีคุณสมบัติตามต่อไปนี้

(๑) แพทย์ ให้มีคุณสมบัติอย่างหนึ่งอย่างใด ดังนี้

(ก) แพทย์อาชีวเวชศาสตร์ที่ได้รับอนุมัติหรือวุฒิบัตรแสดงความรู้ความสามารถในการประกอบวิชาชีพเวชกรรม สาขาเวชศาสตร์ป้องกัน และนำเอาซิวเวชศาสตร์ จากแพทยสภา

(ข) แพทย์สาขาอื่นที่ผ่านหลักสูตรการฝึกอบรมความรู้พื้นฐานด้านอาชีวเวชศาสตร์ที่กรมควบคุมโรค กรมการแพทย์ หรือสมาคมโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทยกำหนด หรือผ่านหลักสูตรการฝึกอบรมด้านอาชีวเวชศาสตร์ของหน่วยงานอื่นที่กรมควบคุมโรครับรอง

(๒) พยาบาล ให้มีคุณสมบัติอย่างหนึ่งอย่างใด ดังนี้

(ก) พยาบาลอารยธรรมนายที่ผ่านหลักสูตรการฝึกอบรมที่สำนักนายกฯอนุมัติหรือรับรองได้แก่ พยาบาลที่ผ่านหลักสูตรการพยาบาลเฉพาะทาง สภาควายพาลาอารยธรรมนาย และสายราชการพยาบาลอาชีวอนามัย สำหรับพยาบาลอาชีวอนามัยและสิ่งแวดล้อม หรือสำราญการพยาบาลเวชปฏิบัติอาชีวอนามัย ระยะเวลาไม่ต่ำกว่าสี่เดือนหรือพยาบาลที่ผ่านหลักสูตรพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลอาชีวอนามัยหรือสาขาวิชาการพยาบาลเวชปฏิบัติอาชีวอนามัย

(ข) พยาบาลวิชาชีพที่ผ่านหลักสูตรว่าด้านการพยาบาลอาชีวอนามัย หรือหลักสูตรการพยาบาลอาชีวอนามัย ระยะเวลาไม่ต่ำกว่าหกสิบชั่วโมง ที่สำนักนายกฯอนุมัติหรือรับรองหรือที่กรมการแพทย์กำหนด หรือผ่านหลักสูตรการฝึกอบรมด้านอาชีวเวชกรรมที่กรมควบคุมโรคกำหนดหรือหลักสูตรการฝึกอบรมของหน่วยงานอื่นที่กรมควบคุมโรครับรอง

ข้อ ๑๐ นอกจากบุคลากรผู้ให้บริการอาชีวเวชกรรม หน่วยบริการอาชีวเวชกรรมอาจจัดให้มีบุคลากรผู้สนับสนุนการให้บริการอาชีวเวชกรรมก็ด้วย โดยบุคลากรดังกล่าวต้องมีคุณสมบัติต่อยางหนึ่งอย่างใดดังต่อไปนี้

(๑) ผู้ซึ่งได้รับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาซึ่งพึงไทยาศาสตร์และเทคโนโลยียาวนานมายและความปลอดภัย จากสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดและเทศบาลเมือง

(๒) ผู้ซึ่งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีขึ้นไปทางด้านอาชีวอนามัยและความปลอดภัยด้านอนามัยส่วนเวลาแล้ว หรือด้านสุขภาพสาระหกรรม

(๔) ผู้ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนและได้รับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพเทคนิคการแพทย์จากสภาเทคนิคการแพทย์

(๕) ผู้ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนและได้รับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะจากคณะกรรมการวิชาชีพในสาขาการแก้ไขความผิดปกติของการสื่อความหมาย สาขารังสีเทคนิค หรือสาขาวิตวิทยาคลินิก หรือผู้ซึ่งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีขึ้นไปในสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับการให้บริการอาชีเวชกรรม เช่น วิทยาศาสตร์การแพทย์ การยศาสตร์ พิษวิทยา จิตวิทยาองค์กร วิศวกรรมความปลอดภัย

หมวด ๔ มาตรฐานด้านเครื่องมือสำหรับการให้บริการอาชีเวชกรรม

ข้อ ๑๑ หน่วยบริการอาชีเวชกรรมต้องจัดให้มีเครื่องมือสำหรับการให้บริการอาชีเวชกรรมดังต่อไปนี้

(๑) เครื่องตรวจสมรรถภาพการได้ยิน อย่างน้อยหนึ่งเครื่อง
(๒) เครื่องตรวจสมรรถภาพปอด อย่างน้อยหนึ่งเครื่อง
(๓) เครื่องตรวจสมรรถภาพการมองเห็น อย่างน้อยหนึ่งเครื่อง

ในกรณีหน่วยบริการอาชีเวชกรรมที่เป็นหน่วยบริการปฐมภูมิตามกฎหมายว่าด้วยระบบสุขภาพปฐมภูมิตามข้อ ๓ (๑) และหน่วยบริการอาชีเวชกรรมตามข้อ ๓ (๕) อาจจัดให้มีเครื่องมือสำหรับการให้บริการอาชีเวชกรรมเท่าที่จำเป็นและเหมาะสมกับรูปแบบการให้บริการก็ได้ แต่ทั้งนี้ต้องไม่กระทบต่อมำตรฐานการให้บริการตรวจสุขภาพและเก็บส่งตรวจทางชีวภาพตามหมวด ๒

ข้อ ๑๒ เครื่องมือสำหรับการให้บริการอาชีเวชกรรมตามข้อ ๑๑ อย่างน้อยต้องมีคุณสมบัติดังต่อไปนี้

(๑) เครื่องตรวจสมรรถภาพการได้ยินต้องส่งสัญญาณเสียงบริสุทธิ์และได้รับการรับรองตามมาตรฐานสถาบันมาตรฐานแห่งชาติ ประเทศสหรัฐอเมริกา ค.ศ. ๑๙๙๖ (American National Standards Institute (ANSI) S3.6-1996) และตามที่ได้แก้ไขเพิ่มเติม โดยหน่วยบริการอาชีเวชกรรมต้องมีเอกสารแสดงการแสดงสอบเทียบเครื่องมือตามระยะเวลาที่กำหนดไม่เกินสองปี และให้นำเสนอรายงานผลทดสอบของตนเองภายในสามเดือนหลังจากกำหนดไว้

(ก) หากหรือพื้นที่สำหรับการทำตรวจสมรรถภาพการได้ยินต้องมีระดับเสียงขั้นต่ำตามมาตรฐานสถาบันมาตรฐานแห่งชาติ ประเทศสหรัฐอเมริกา ค.ศ. ๑๙๙๙ (American National Standards Institute (ANSI) S3.1-1999) และตามที่ได้แก้ไขเพิ่มเติม มีมาตราฐานสำหรับงานบริหารความปลอดภัยและความสะอาดในการทำงาน

Health Administration (OSHA) 1983) และตามที่ได้แก้ไขเพิ่มเติม หรือมาตรฐานอื่นที่ไม่ต่ำกว่า มาตรฐานดังกล่าว

(ข) ตู้ตรวจการได้ยิน (Audiometric test booth) ต้องมีระดับเสียงชั้นต่ำตามมาตรฐานสถาบันมาตรฐานแห่งชาติ ประเทศสหรัฐอเมริกา ค.ศ. ๑๙๙๙ (American National Standards Institute (ANSI) S3.1-1999) และตามที่ได้แก้ไขเพิ่มเติม

(๒) เครื่องตรวจสมรรถภาพปอดต้องได้รับการรับรองตามมาตรฐานสมาคมแพทย์โรคทรงอกแห่งสหรัฐอเมริกา ค.ศ. ๑๙๙๔ (American Thoracic Society (ATS) 1994) และตามที่ได้แก้ไขเพิ่มเติม หรือมาตรฐานคณะทำงานเฉพาะกิจสมาคมระบบทางเดินหายใจของยุโรป ค.ศ. ๒๐๐๕ (European Respiratory Society Task Force (ATS/ERS) 2005) และตามที่ได้แก้ไขเพิ่มเติมหรือมาตรฐานอื่นที่ไม่ต่ำกว่ามาตรฐานดังกล่าว ทั้งนี้ ต้องสามารถแสดงผลสไปโรงแกรมได้ทั้งกราฟแสดงปริมาตรเทียบกับเวลา (Volume-time curve) และกราฟแสดงอัตราการไหลเทียบกับปริมาตรของอากาศ (Flow-volume curve) รวมทั้งต้องสามารถรายงานผลการตรวจสมรรถภาพปอดตามพารามิตอร์อย่างน้อยในเรื่องต่าง ๆ ได้แก่ ปริมาตรอากาศทั้งหมดที่ออกแรงเป่าได้ (Forced vital capacity : FVC) ปริมาตรอากาศที่ออกแรงเป่าได้ในช่วงหนึ่งวินาทีแรก (Forced expiratory volume in 1 second : FEV1) และค่าอัตราส่วนปริมาตรอากาศที่ออกแรงเป่าได้ในช่วงหนึ่งวินาทีแรกต่อปริมาตรอากาศทั้งหมดที่ออกแรงเป่าได้ (FEV1/FVC) ทั้งค่าที่ตรวจได้จริง (Measure) และร้อยละของค่าคาดคะเน (Percent of predicted value) พร้อมทั้งมีอุปกรณ์สำหรับการปรับความเที่ยงตรงประจำวัน (daily calibration) เช่น กรอบกสูบ

(๓) เครื่องตรวจสมรรถภาพการมองเห็นต้องวัดความสามารถในการมองเห็นของสายตาทั้งในระยะใกล้ คือ ระยะที่วัตถุอยู่ห่างจากสายตาสิบสี่นิ้ว และระยะไกล คือ ระยะที่วัตถุอยู่ห่างจากสายตายี่สิบฟุต และต้องมีสไตล์ชุดสำหรับงานอาชีวอนามัยหรือชุดมาตรฐาน โดยผลการตรวจอัดต้องสามารถเทียบกับลักษณะงานได้ ดังนี้

(ก) ทดสอบสายตาแนวตั้ง (vertical phoria test)
(ข) ทดสอบสายตาแนวนอน (lateral phoria test)
(ค) ทดสอบความชัดของภาพ (visual acuity test)
(ง) ทดสอบความลึกของภาพ (depth perception test)
(จ) ทดสอบการแยกสี (vision color test)
(ฉ) ทดสอบลานสายตา (visual field test)

ข้อ ๑๓ การให้บริการอาชีวเวชกรรมด้วยเครื่องมือตามข้อ ๑๑ ต้องดำเนินการโดยบุคลากรผู้ให้บริการอาชีวเวชกรรมหรือนายพยากรณ์ผู้สนับสนุนการให้บริการอาชีวเวชกรรม ดังต่อไปนี้

(๑) นายพยากรณ์ผู้ให้บริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๙ (๑) (ก) และ (๒) (ก)

(๒) บุคลากรผู้ให้บริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๙ (๑) (ข) และ (๒) (ข) หรือนายพยากรณ์ผู้สนับสนุนการให้บริการอาชีวเวชกรรมตามข้อ ๑๐ ทั้งนี้ บุคลากรดังกล่าวต้องผ่านหลักสูตรการฝึกอบรมการใช้เครื่องมือสำหรับการให้บริการอาชีวเวชกรรมที่กรมควบคุมโรค กรมการแพทย์ สภากฎหมายฯ สมาคมโรคจากการประกอบอาชีพและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทย หรือสมาคมพยาบาลไทย พญาบาลอาชีวอนามัยแห่งประเทศไทยกำหนด หรือผ่านหลักสูตรการฝึกอบรมการใช้เครื่องมือสำหรับการให้บริการอาชีวเวชกรรมของหน่วยงานอื่นที่กรมควบคุมโรครับรอง

ให้วันที่ ๒๑ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๖๗
สมศักดิ์ เทพสุทธิน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๒๔ (๑) แห่งพระราชบัญญัติ
ควบคุมโรคจากการประกอบอาชีพและโรคจากสิ่งแวดล้อม พ.ศ. ๒๕๖๒ บัญญัติให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวง
สาธารณสุขโดยคำแนะนำของคณะกรรมการควบคุมโรคจากการประกอบอาชีพและโรคจากสิ่งแวดล้อมมีอำนาจ
ออกกฎกระทรวงกำหนดมาตรฐานการให้บริการของหน่วยบริการอาชีเวชกรรม เพื่อประโยชน์ใน
การดำเนินการเกี่ยวกับอาชีเวชกรรม จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้