เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๓๒๗ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๗

# ข้อบัญญัติงดการบริหารส่วนตำบลบึงบอน เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
## พ.ศ. ๒๕๖๕

โดยที่เป็นการเป็นการสมควรตราข้อบัญญัติงดการบริหารส่วนตำบลบึงบอน วาด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ และมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติ
การสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน โดยความเห็นชอบ
ของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอนและนายอำเภอหนองเสือ จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติงดการบริหารส่วนตำบลบึงบอน เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๕"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้บังคับใช้ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน ตั้งแต่วันถัดจาก
วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ 3 บรรดาข้อบัญญัติ ข้อบังคับ ประกาศ เฉเบียบหรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดแย้งกับข้อบัญญัตนี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน

ข้อ 4 ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบึงนอนรักษาการตามข้อบัญญัตนี้ และให้มีอำนาจ
ออกฉะเชิงเทรา มีอำนาจ กับ นายกเทศมนตรีหรือผู้ปกครองหรือนำราชการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
### มหวด 1
#### บาททั่วไป
##### อ.
###### ในข้อบัญญัตนี้
###### “สัตว์” มาหยความว่า สัตว์ที่โดยปกติเลี้ยงไว้เพื่อเป็นสัตว์ป่า สัตว์เลี้ยงเพื่อใช้งาน สัตว์เลี้ยงเพื่อใช้เป็นพาหนะ สัตว์เลี้ยงเพื่อใช้เป็นเพื่อน สัตว์เลี้ยงเพื่อใช้เป็นอาหาร สัตว์เลี้ยงเพื่อใช้ในการแสดง สัตว์เลี้ยงเพื่อใช้ในการอื่น ๆ เป็นเจ้าของหรือไม่ก็ตาม และให้มหาความรวมถึงสัตว์
####### ก.
######## “การเลี้ยงสัตว์” มาหยความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์

"การปล่อยสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่
นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการละการครอบครองสัตว์

"สถานที่เลี้ยงสัตว์” หมายความว่า คอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่น
ที่ใช้ในการควบคุมสัตว์เลี้ยง

"เจ้าของสัตว์" หมายความว่า รวมถึงผู้ครอบครองสัตวด้วย

"ที่หรือทางสาธารณะ " หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน
และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือสัญจรได้

"ราชการส่วนท้องถิ่น” หมายความว่า องค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน

“เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน

"เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

"พนักงานเจ้าหน้าที่” หมายความว่า ผู้ซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นแต่งตั้งให้เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่
ตามข้อบัญญัตนี้

"ผู้ได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่น
ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
ในเขตขององค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน

ข้อ 5 ห้ามมิให้มีการเลี้ยงสัตว์ชนิดหรือประเภทเหล่านี้ในเขตอนองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน
โดยเด็ดขาด ได้แก่
(๖.๑) กูชิและภูเขาไฟฟ้าก่อให้เกิดอันตรายแก่คนและสัตว์เลี้ยง
(๖.๒) พลาปีรันยา
(๖.๓) ควายกกไฟฟ้า
(๖.๔) สัตวร้ายด่าง ๆ
(๖.๕) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๓๒๗ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๗

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
### พ.ศ. ๒๕๖๕

โดยที่เป็นการเป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน ว่าด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน
อาศัยอำนาจตามมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ และมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติ
การสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน โดยความเห็นชอบ
ของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอนและนายอำเภอหนองเสือ จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้
### ข้อ 1
#### ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน เรื่อง การควบคุม การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. 2565
#### ( มีผลใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน) ( อ้างอิง)
##### เป็นประจำไม่ปล่อยให้เป็นที่สะสมหรือหมักหมจนเกิดกลิ่นเหม็นระบวกวนผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง
###### (10.3) เมื่อสัตว์ตายลงเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์ และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้ โดยวิธีที่ไม่ก่อเหตรำคาญจากกลิ่น ควัน และไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ
####### (10.4) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรค
########## กับสัตว์
###### (10.5) ในพื้นที่สำหรับเลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตนเองไม่ปลอดให้สัตว้อยู่นอกสถานที่
####### เลี้ยงสัตว์โดยปราศจากการควบคุม กรุณาเป็นสัตวดูแลร้ายจะต้องเลี้ยงในสถานที่หรือทรงที่ปกครองคล้ายนอก
####### เอาไปไม่ถึงหัวใจและเมืองไทยเตือนให้ระบาดระวังโดยเฉพาะช่วงฤดูฝน
(10.6) ) ในกรณีมีสัตว์ล่องลอยออกจากสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตนเอง เฉพาะเพราะเห็นกรณีฉุกเฉินย้าย สัตว์และได้ปฏิตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(10.7) คนควบคุมดูแลและดูแลของคนเองให้ทำให้เกิดอันตรายหรือเหตรำคาญแก่ผู้อื่น

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๓๒๗ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๗

# หมวด ๒
## การขออนุญาตเลี้ยงสัตว์โดยทำเป็นกิจการ

ข้อ ๑๑ กรณีการเลี้ยงสัตว์ ซึ่งดำเนินกิจการในลักษณะของฟาร์มเลี้ยงสัตว์ หรือเลี้ยงสัตว์
เป็นจำนวนมาก เจ้าของต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขตามข้อ ๑๐ อย่างเคร่งครัด เพื่อการดูแลสภาพ
หรือสุขลักษณะของสถานที่ที่ใช้เลี้ยงสัตว์และต้องปฏิบัติตามมาตรการเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรค
หรือเหตุรำคาญอันเกิดจากการเลี้ยงสัตว์ ดังนี้

(๑๑.๑) การดูแลสภาพและสุขลักษณะของสถานที่เลี้ยงสัตว์ต้องทำรางระบายน้ำ
รับน้ำโสโครกไปพ้นจากที่นั้นโดยสะดวกและเหมาะสม

(๑๑.๒) การระบายน้ำต้องไม่ให้เป็นที่เดือดร้อนแก่ผู้ใช้น้ำแหล่งสาธารณะ

(๑๑.๓) ต้องจัดให้มีระบบกักเก็บหรือบำบัดน้ำเสียให้เหมาะสม ทั้งนี้ ต้องไม่ทำให้เกิด
กลิ่นเหม็นจนสร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง

(๑๑.๔) ต้องทำความสะอาด กวาดล้างสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้อยู่ในภาวะอันดีเสมอ

(๑๑.๕) ต้องรักษาสถานที่อย่าให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงวัน แมลงสาบ ยุง
หรือสัตว์นำโรคนอื่น ๆ และต้องเก็บวัสดุอุปกรณ์เครื่องใช้ในการเลี้ยงสัตว์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ
(๑๑.٩) ต้องมีที่รองรับมูลฝอยและสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะจำนวนที่เพียงพอ

ข้อ 12 หลังจากที่ข้อบัญญัตนี้มีผลบังคับใช้ผู้ใดจะประสงค์จะเลี้ยงสัตว์ตามข้อ 11,
ต้องได้รับความยินยอมจากการประชุมประชาคมหมู่บ้าน และได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น.
การอนุญาตตามวรรคหนึ่งนั้น ต้องปรากฏข้อเท็จจริงว่าสถานที่เลี้ยงสัตว์นั้นเป็นบริเวณที่โปร่ง.
อากาศถ่ายเทสะดวก มีถนนไม้ให้ร่มเงาพอสมควร ตั้งอยู่ห่างจากแหล่งชุมชน ศาสนสถาน โบราณสถาน.
สถาบันการศึกษา โรงพยาบาล หรือสถานที่ของราชการอื่น ๆ ในระยะที่ไม่ส่งผลกระทบ่อสุขภาพ.
และไม่ก่อเหตุรำคานต่อชุมชน โดยต้องมีระยะห่างจากสถานที่ดังกล่าว และแหล่งน้ำสาธารณะในระยะ.
ดังต่อไปนี้

(12.1) สำหรับการเลี้ยงน้อยกว่า 50 ตัว ต้องมีระยะห่างในระยะที่ไม่ก่อให้เกิด.
ความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง.

(12.2) -สำหรับการเลี้ยงสัตว์ตั้งแต่ &0-500 "0" "0" "0" "0" "0" "0"
500 เมตรจากชุมชนอันเป็นที่อยู่อาศัย และไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง.

(๑๒.๓) สำหรับการเลี้ยงสัตว์ตั้งแต่ ๕๐๑ - ๑,๐๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่างไม่น้อยกว่า

๑ กิโลเมตรจากชุมชนอันเป็นที่อยู่อาศัยและไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง

(๑๒.๔) สำหรับการเลี้ยงสัตว์ตั้งแต่ ๑,๐๐๑ ตัวขึ้นไปต้องมีระยะห่างไม่น้อยกว่า

๒ กิโลเมตรจากชุมชนอันเป็นที่อยู่อาศัยและไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง

ผู้ขออนุญาตดังกล่าวให้ยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบและเงื่อนไขที่กำหนด
พร้อมด้วยหลักฐาน ดังต่อไปนี้

(๑) สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน

(๒) สำเนาทะเบียนบ้าน

(๓) หนังสือแสดงความเป็นเจ้าของที่ดิน

(๔) เอกสารหรือหลักฐานอื่นที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นเห็นสมควรเรียกเพิ่มเติม
เพื่อประกอบการพิจารณา

ข้อ ๑๓ ในกรณีที่มีเหตุควรสงสัยว่าสัตว์ที่เลี้ยงนั้นเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพ
ของบุคคลทั่วไปให้เจ้าของสัตว์แยก กักสัตว์นั้นไว้ต่างหาก และแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือเจ้าพนักงาน
สาธารณสุขทราบ รวมถึงต้องแจ้งให้สัตวแพทย์ของหน่วยงานราชการทราบและต้องปฏิบัติตามคำแนะนำ
โดยเคร่งครัด
# หมวด ๓ การรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อย
## ข้อ ๑๔ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดการเลี้ยงสัตว์ หรือห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
### เฉพาะเขตควบคุมการปล่อยสัตว์ เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือเต็มพื้นที่องค์การบริหาร ส่วนตำบลบึงบอน
#### ความในเว้นวรรคหนึ่งไม่ใช้วางคับแก่การปล่อยสัตว์เพื่อการกุศลตามประเพณี
##### ข้อ ๑๕ เจ้าของสัตว์จะต้องควบคุมดูแลสัตว์และสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน มิให้ก่อเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น
###### ข้อ ๑๖ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่น พนักงานเจ้าหน้าที่ เจ้าพนักงานสาธารณสุขพบสัตว์
####### ในที่หรือทางสาธารณะซึ่งอยู่ภายในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน หรือเขตควบคุมการเลี้ยง
########|**>**

มีอำนาจจับสัตว์ และนำสัตว์ไปกักไว้ในที่สำหรับสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นจัดไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวันเมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน หรือกรณีสัตว์นั้นอาจเป็นอันตรายต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เหตุสมควรในระหว่างการจับสัตว์ หากสัตว์วิ่งหนีจนเกิดอุบัติเหตุอื่นใดทำให้สัตว์บาดเจ็บ หากเป็นเหตุที่โดยพฤติการณ์ต้องเกิดขึ้น และเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแล้ว องค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอนจะไม่รับผิดชอบต่อความเสียหายใด ๆ ที่เกิดขึ้น กรณีถ้าความเสียหายเกิดขึ้นต่อบุคคลที่สามอันเนื่องมาจากการกระทำดังกล่าวย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายได้โดยองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอนจะพิจารณาไล่เบี้ยความผิดตามข้อเท็จจริง

ข้อ ๑๗ เมื่อได้จับสัตว์มากักไว้ตามในข้อ ๑๖ เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะปิดประกาศแจ้งให้เจ้าของทราบและให้มารับสัตว์คืนภายในสามสิบวันนับตั้งแต่วันที่ได้จับสัตว์มากักไว้ โดยประกาศไว้ที่องค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอนหรือที่เปิดเผย เมื่อพ้นกำหนดสามสิบวันแล้วไม่มีผู้ใดแสดงตัวตนเป็นเจ้าของสัตว์ให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้คืนสัตว์เหล่านี้กลับเข้าขอบัญญัตนี้

ข้อ ๑๘ กรณีที่กักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์ฉันหรือสัตว์อื่น หรือซ้ำเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ฉันตามสมควรแก่กรณี ก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ฉันเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายหรือขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนตัวสัตว์กรณีมีผู้สนใจซื้อป่วยไม่สมควรจำหน่ายเองไป หรือเป็นโรคผิดดูที่อาจเป็นอันตรายแก่สัตว์อื่น ๆ หรือมีโอกาสแพทย์ได้ตรวจสอบและให้มหาความเห็นเป็นลายลักษณ์อักษรแล้วเจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำการขายหรือขายทอดตลาดดังกล่าวและเจ้าของสัตว์สามารถขอรับคืนภายในกำหนดตามข้อ ๑๗ หรือได้อนุญาตาจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้มารับคืนฉัน เจ้าของชิตภัยเสียค่าธรรมเนียมการปรับและเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูชิตภัยให้แก่องค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอนตามที่กำหนดไว้อยู่ข้างบน

ข้อ ๑๙ หากเจ้าของชิตภัยปฏิบัติตามกฎกระทรวง จะมารับชิตภัยสารธารณสนุก พ.ศ. ๒๕๓๕ และคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่กำหนดไว้อยู่ภายใต้นโยบายเลี้ยงชิตภัยหรือปล่อยชิตภัยให้เจ้าพนักงาน

มีอำนาจสั่งให้เจ้าของสัตว์แก้ไขหรือปรับปรุงให้ถูกต้องได้ และถ้าเจ้าของสัตว์ไม่แก้ไขหรือถ้าการเลี้ยงสัตว์
หรือปล่อยสัตว์นั้นจะก่อให้เกิดหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่าจะเกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน
เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งให้ผู้นั้นหยุดการเลี้ยงสัตว์ทันทีเป็นการชั่วคราวจนกว่าจะเป็นที่พอใจแก่
เจ้าพนักงานท้องถิ่นว่าปราศจากอันตรายแล้วก็ได้

คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามวรรคหนึ่ง ให้กำหนดระยะเวลาที่ต้องปฏิบัติตามคำสั่งไว้
ตามสมควรแต่ต้องไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน เว้นแต่เป็นกรณีมีคำสั่งให้หยุดดำเนินการทันที

ข้อ ๒๐ กรณีการเลี้ยงสัตว์ในสถานที่ของเอกชนหรือทางสาธารณะ ก่อให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญ
ต่อผู้อื่นให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าของสัตว์หรือผู้ครอบครองสถานที่เลี้ยงสัตว์
ระงับเหตุรำคาญในเวลาอันควร และถ้าเห็นสมควรจะให้กระทำโดยวิธีใดเพื่อระงับเหตุรำคาญนั้น
หรือสมควรกำหนดวิธีการเพื่อป้องกันมิให้มีเหตุรำคาญเกิดขึ้นอีกในอนาคตให้ระบุไว้ในคำสั่งนั้น
# หมวด ๔
## อำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงานท้องถิ่นและเจ้าพนักงานสาธารณสุข

ข้อ ๒๑ เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นและเจ้าพนักงานสาธารณสุข
มีอำนาจ ดังต่อไปนี้

(๒๑.๑) มีหนังสือเรียกบุคคลใด ๆ มาให้ถ้อยคำหรือแจ้งข้อเท็จจริง หรือทำคำชี้แจง
เป็นหนังสือหรือให้ส่งเอกสารหลักฐานใดเพื่อตรวจสอบ หรือเพื่อประกอบการพิจารณา

(๒๑.๒) เข้าไปในสถานที่ใด ๆ ในระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก
หรือนในเวลาทำการเพื่อตรวจสอบ หรือควบคุมเพื่อให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ หรือตามพระราชบัญญัติ
การสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในการนี้ให้ผู้มีอำนาจสอบถามข้อเท็จจริงหรือเรียกหนังสือหรือเรียกหลักฐาน
ที่เกี่ยวข้องจากเจ้าของหรือผู้ครอบครองสถานที่นั้น

(๒๑.๓) แนะนำให้เจ้าของสัตว์ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ หรือตามพระราชบัญญัติ
การสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ผู้ได้รับใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองการแจ้งปฏิบัติให้ถูกต้องตามเงื่อนไข
ในใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองการแจ้ง หรือตามข้อบัญญัตนี้

(๒๑.๔) ยึดหรืออายัดสิ่งของใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของประชาชน
เพื่อประโยชน์ในการดำเนินคดีหรือเพื่อนำไปทำลายในกรณีจำเป็น

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๓๒๗ ง

ราชกิจจานุเบกษา

(๒๑.๕) เก็บหรือนำสินค้าหรือสิ่งของใด ๆ ที่สงสัยว่าไม่ถูกสุขลักษณะหรืออาจก่อให้เกิด
เหตุรำคาญจากอาคารหรือสถานที่ใด ๆ เป็นปริมาณพอสมควรเพื่อเป็นตัวอย่างในการตรวจสอบได้
โดยไม่ต้องใช้ราคา

ข้อ ๒๒ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่น
เพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา ๔๔ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ดี
# หมวด ๕
## บาทกำหนดโทษ

ข้อ ๒๓ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ ต้องระวังโทษตามที่กำหนดไว้ในบาทกำหนดโทษ
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ประกาศ ณ วันที่ ๒๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๖๕
สำเนียง บุญนะ
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน

# บัญชีอัตราค่าธรรมเนียมบัญชีท้ายข้อบัญญัติงดการบริหารส่วนตำบลบึงบอน
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์
### พ.ศ. ๒๕๖๕

โดยที่เป็นการเป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน ว่าด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน
อาศัยอำนาจตามมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ และมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติ
การสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอน โดยความเห็นชอบ
ของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบึงบอนและนายอำเภอหนองเสือ จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้
<table>
<tr>
<th>ลำดับที่</th>
<th>ประเภท</th>
<th>ค่าธรรมเนียม บาท/ปี</th>
</tr>
<tr>
<td colspan="3">ค่าธรรมเนียมการปรับ</td>
</tr>
<tr>
<td>๑</td>
<td>ช้าง คำปรับเชือกละไม่เกิน</td>
<td>๑,๐๐๐ บาท</td>
</tr>
<tr>
<td>๒</td>
<td>ม้า โค กกระบือ สุกร คำปรับตัวละไม่เกิน</td>
<td>๕๐๐ บาท</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="2">๓</td>
<td>แพะ แกะ อ่อนลา สุนัข คำปรับตัวละไม่เกิน</td>
<td rowspan="2">๒๐๐ บาท</td>
</tr>
<tr>
<td></td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="2">4</td>
<td>สัตว์อื่น ๆ คำปรับตัวละไม่เกิน</td>
<td rowspan="2">๑๐๐ บาท</td>
</tr>
<tr>
<td></td>
</tr>
<tr>
<td colspan="3">ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูสัตว์</td>
</tr>
<tr>
<td></td>
<td>ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูสัตว์แต่ละชนิด หรือแต่ละประเภท</td>
<td>ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริง</td>
</tr>
</table>