# ระเบียบกระทรวงสาธารณสุข

ว่าด้วยการเบิกจ่ายค่าชดเชยในการดำเนินการเฝ้าระวัง
การสอบสวนโรค การป้องกันโรค หรือการควบคุมโรคติดต่ออันตรายหรือโรคร้าย

พ.ศ. ๒๕๖๗

โดยที่เป็นการสมควรให้มีระเบียบการเบิกจ่ายค่าชดเชยในการดำเนินการเฝ้าระวัง
การสอบสวนโรค การป้องกันโรค หรือการควบคุมโรคติดต่ออันตรายหรือโรคร้าย
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ วรรคหนึ่ง และมาตรา ๑๔ (๖) แห่งพระราชบัญญัติ
โรคติดต่อ พ.ศ. ๒๕๕๘ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ
โรคติดต่อแห่งชาติ จึงออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ระเบียบนี้เรียกว่า “ระเบียบกระทรวงสาธารณสุขว่าด้วยการเบิกจ่ายค่าชดเชย
ในการดำเนินการเฝ้าระวัง การสอบสวนโรค การป้องกันโรค หรือการควบคุมโรคติดต่ออันตราย
หรือโรคร้าย พ.ศ. ๒๕๖๗”

ข้อ ๒ ระเบียบนี้ใช้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
ข้อ ๓ ในระเบียบนี้

“เจ้าหน้าที่” มหายความว่า เจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติหน้าที่ในหน่วยปฏิบัติการควบคุมโรคติดต่อ
หรือเจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติงานด้านการเฝ้าระวัง การสอบสวนโรค การป้องกันโรค หรือการควบคุม
โรคติดต่อหรือโรคร้ายในหน่วยงานของรัฐ ในสถานพยาบาลหรือห้องปฏิบัติการหรือสถานที่ที่ได้มีการชักสูตร
ของหน่วยงานของรัฐ หรือ ณ ด่านควบคุมโรคติดต่อระหว่างประเทศ

“การเฝ้าระวัง” มหายความว่า การสังเกต การเก็บรวบรวม และการวิเคราะห์ข้อมูล
ตลอดจนการรายงานและการติดตามผลของการแพร่ของโรคลอย่างต่อเนื่องด้วยกระบวนการที่เป็นระบบ
เพื่อประโยชน์ในการควบคุมโรค

“การสอบสวนโรค” มหายความว่า กระบวนการเพื่อหาสาเหตุ แหล่งที่เกิดและแหล่งแพร่
ของโรค เพื่อประโยชน์ในการควบคุมโรค

“ป้องกันโรค” มหายความว่า การดำเนินการป้องกันโรคติดต่ออันตรายหรือโรคร้าย
ตามพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ. ๒๕๕๘ และให้หมายความรวมถึงการกระทำไม่ว่าโดยวิธีใด ๆ ก่อนการเกิดของโรค เพื่อป้องกันการเกิดหรืออาการแพร่ของโรค

“ควบคุมโรค” มหายความว่า การดำเนินการควบคุมโรคลิตด์อันตรายหรือโรคร้ายตามพระราชบัญญัติโรคนิติ์
ตามพระราชบัญญัติโรคนิติ์ พ.ศ. ๒๕๕๘ และให้หมายความรวมถึงการทำลายผู้ป่วย การรักษา การทำลายเชื้อ หากทำการกระทำไม่ว่าโดยวิธีใด ๆ

ข้อ ๔ เจ้าหน้าที่ผู้ใดได้ดำเนินการเฝ้าระวัง การสอบสวนโรค การป้องกันโรค หรือการควบคุม
โรคติดต่ออันตรายหรือโรคร้าย ย่อมเป็นเหตุให้เจ้าหน้าที่ผู้นั้นติดเชื้อหรือเป็นโรคติดต่ออันตราย
ตามมาตรา ๖ (๑) หรือโรคร้ายตามมาตรา ๙ แห่งพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ. ๒๕๕๘
ให้เจ้าหน้าที่ผู้นั้นมีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามที่กำหนดไว้ในระเบียบนี้

ข้อ ๕ ให้เจ้าหน้าที่ที่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยหรือทยาของเจ้าหน้าที่ผู้นั้น ยื่นคำขอรับ
ค่าชดเชยต่อบุคคลดังต่อไปนี้

(๑) อธิบดีหรือตำแหน่งซึ่งเรียกชื่ออย่างอื่นที่เทียบเท่า ในกรณีเจ้าหน้าที่ผู้นั้นสังกัดราชการ
ส่วนกลาง

(๒) หัวหน้าส่วนราชการประจำจังหวัด ในกรณีเจ้าหน้าที่ผู้นั้นสังกัดราชการส่วนภูมิภาค

(๓) ผู้อำนวยการสำนักอนามัยหรือผู้อำนวยการสำนักหรือส่วนราชการที่เรียกชื่ออย่างอื่น
ซึ่งมีฐานะเป็นสำนักซึ่งอยู่ในสังกัดกรุงเทพมหานคร ในกรณีเจ้าหน้าที่ผู้นั้นสังกัดกรุงเทพมหานคร

(๔) ผู้บริหารท้องถิ่น ในกรณีเจ้าหน้าที่ผู้นั้นสังกัดราชการส่วนท้องถิ่น ยกเว้นกรุงเทพมหานคร
ให้บุคคลตาม (๑) (๒) (๓) หรือ (๔) แล้วแต่กรณี เสนอเรื่องต่อกรมควบคุมโรคภายในสิบห้าวัน
นับแต่วันที่ได้รับคำขอเพื่อให้กรมควบคุมโรคพิจารณากำหนดค่าชดเชย โดยให้ดำเนินการให้แล้วเสร็จ
ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่กรมควบคุมโรคได้รับคำขอรับค่าชดเชยตามข้อ ๔ หากมีเหตุจำเป็น
ไม่อาจพิจารณาให้แล้วเสร็จภายในระยะเวลาดังกล่าว ให้ขยายระยะเวลาพิจารณาออกไปได้ไม่เกินสามสิบวัน
นับแต่วันที่ครบกำหนดระยะเวลาดังกล่าว โดยให้กรมควบคุมโรคแจ้งผลการพิจารณาเกี่ยวกับ
การกำหนดค่าชดเชย พร้อมกับแจ้งสิทธิการอุทรรณ์ตามกฎหมายว่าด้วยวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง
ให้เจ้าหน้าที่ผู้นั้นทราบ ภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่พิจารณากำหนดค่าชดเชยแล้วเสร็จ

การอุทรรณ์ผลการพิจารณาตามวรรคสอง ให้อยู่ต่ออธิบดีกรมควบคุมโรคภายในสิบห้าวัน
นับแต่วันที่ได้รับการแจ้งผลการพิจารณาดังกล่าว

คำวินิจฉัยของอธิบดีกรมควบคุมโรคให้ถือเป็นที่สุด

วิธีการและแบบคำขอรับค่าชดเชยให้เป็นไปตามที่กรมควบคุมโรคนำหนวดาชนิดเชย
ในการดำเนินการเฝ้าระวัง การสอบสวนโรค การป้องกันโรค หรือการควบคุมโรคนิติดต่ออันตราย
หรือโรคร้าย” “ซึ่งแต่งตั้งโดยบุคคลตามข้อ ๕ (๑) (๒) (๓) หรือ (๔) โดยให้มูลกรรมการดังกล่าว
ประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ของกรมควบคุมโรค เจ้าน้ำนาที่ของกรมบัญชีกลาง และอาจะแต่งตั้งเจ้าน้ำนาที่
ของหน่วยงานอื่นซึ่งเป็นผู้มีความรู้ความสามารถหรือมีประสบการณ์ในด้านการแพทย์หรือสาธารณสุข

ข้อ ๗ ในการพิจารณากำหนดค่าชดเชย ให้คณะกรรมการตามข้อ ๖ คำนึงถึงสภาพความเสียหายที่เจ้าหน้าที่ได้รับ ประโยชน์ที่เจ้าหน้าที่ได้รับ รวมถึงโอกาสที่เจ้าหน้าที่จะได้รับการบรรเทาความเสียหายโดยทางอื่นด้วย โดยให้พิจารณากำหนดค่าชดเชย ดังนี้

(๑) กรณีเสียชีวิตหรือทุพพลภาพอย่างถาวร หรือเจ็บป่วยเรื้อรังที่ต้องได้รับการรักษาตลอดชีวิต และมีผลกระทบอย่างรุนแรงต่อการดำรงชีวิต ให้ได้รับค่าชดเชยตั้งแต่ ๒๔๐,๐๐๐ บาท แต่ไม่เกิน ๔๐๐,๐๐๐ บาท

(๒) กรณีสูญเสียวัยวะหรือพิการที่มีผลกระทบทต่อการดำเนินชีวิต ให้ได้รับค่าชดเชยตั้งแต่ ๑๐๐,๐๐๐ บาท แต่ไม่เกิน ๒๔๐,๐๐๐ บาท

(๓) กรณีติดเชื้อหรือกรณีบาดเจ็บจนได้รับอันตรายสาหัส ให้ได้รับค่าชดเชยไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท

(๔) กรณีติดเชื้อหรือกรณีบาดเจ็บและได้รับการรักษาไม่เกินยี่สิบวัน ให้ได้รับค่าชดเชยไม่เกิน ๕๐,๐�۰ บาท

ข้อ 8 การเบิกจ่ายค่าชดเชยให้แก่เจ้าหน้าที่ ให้ใช้จ่ายจากเงินงบประมาณหรือเงินนอกงบประมาณของกรมควบคุมโรค โดยวิธีเบิกจ่ายให้เป็นไปตามระเบียบของทางราชการ

ข้อ 9 ในกรณีที่เจ้าหน้าที่ผู้ใดมีสิทธิได้รับเงินอื่นใดที่ทางราชการจ่ายให้ตามกฎหมายหรือระเบียบอื่นในลักษณะเดียวกัน และสิทธิที่ได้รับเงินอื่นใดนั้นน้อยกว่าสิทธิที่ได้รับค่าชดเชยตามระเบียบนี้ ให้เจ้าหน้าที่ผู้นั้นมีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามระเบียบนี้เฉพาะส่วนที่ขาด

ข้อ 10 ให้มัดกระทรวงสาธารณสุขบริหารการตามระเบียบนี้ ในกรณีที่มีปัญหาเกี่ยวกับการดำเนินการตามระเบียบนี้ ให้มัดกระทรวงสาธารณสุขเป็นผู้วินิจฉัยชั่วด้าน และให้คำสั่งหรือข้อวินิจฉัยของมัดกระทรวงสาธารณสุขถือเป็นที่สุด

ประกาศ ณ วันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567
สมศักดิ์ เทพสุทน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข