ประกาศคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
เรื่อง การร้องทุกข์และการพิจารณาวินิจฉัยเรื่องร้องทุกข์

พ.ศ. ๒๕๖๗

โดยที่เป็นการสมควรกำหนดให้มีประกาศคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติด้วยการร้องทุกข์ และการพิจารณาวินิจฉัยเรื่องร้องทุกข์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔๙ (๓) แห่งพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วย คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๖๐ และข้อ ๓๗ วรรคสาม ของระเบียบคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๖๑ และที่แก้ไขเพิ่มเติม คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติจึงออกประกาศไว้ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ประกาศนี้เรียกว่า “ประกาศคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ เรื่อง การร้องทุกข์ และการพิจารณาวินิจฉัยเรื่องร้องทุกข์” พ.ศ. ๒๕๖๗”

ข้อ ๒ ประกาศนี้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ ในประกาศนี้

“คณะกรรมการ” หมายความว่า คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติตามกฎหมายกลาง
บริหารงานบุคคล

“เลขาธิการ” หมายความว่า เลขาธิการคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติตามกฎหมายกลาง
“สำนักงาน” หมายความว่า สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติตามกฎหมายกลาง
“ข้าราชการสำนักงาน” หมายความว่า ข้าราชการสำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติตามกฎหมายกลาง
“ผู้มีอำนาจวินิจฉัยร้องทุกข์” หมายความว่า คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติตามกฎหมายกลาง
อนุมัติงบประมาณรายจ่ายประจำปีและเงินนอกงบประมาณรายจ่ายชุดครัว

ให้อโอกาสและรับฟังหรือสอบถามเกี่ยวกับปัญหาดังกล่าวเพื่อเป็นทางแห่งการทำความเข้าใจและแก้ปัญหา
ที่เกิดขึ้นในชั้นต้น

ในกรณีที่ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาได้แสดงความประสงค์ที่จะปรึกษาหารือกับผู้บังคับบัญชาตามวรรคหนึ่ง
ให้ผู้บังคับบัญชาผู้นั้นจัดให้มีการปรึกษาหารือหรือแก้ไขความคับข้องใจนั้นภายในสามสิบวันนับแต่วันที่
ได้รับแจ้งความประสงค์ที่จะปรึกษาหารือ ถ้าผู้บังคับบัญชาผู้นั้นมิได้ดำเนินการใด ๆ หรือดำเนินการแล้ว
แต่ไม่เป็นที่พอใจ ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาอาจร้องทุกข์ต่อผู้มีอำนาจวินิจฉัยร้องทุกข์ต่อไปได้อีกภายในสิบหัววัน
นับแต่วันสิ้นสุดระยะเวลาสามสิบวันดังกล่าว

ถ้าข้าราชการสำนักงานผู้นั้นไม่ประสงค์จะปรึกษาหารือกับผู้บังคับบัญชาผู้เป็นเหตุแห่งการร้องทุกข์
ก็ให้ร้องทุกข์ตามประกาศนี้

ข้อ ๖ ภายใต้บังคับข้อ ๕ ข้าราชการสำนักงานผู้ใดเห็นว่าผู้บังคับบัญชาใช้หน้าที่และ
อำนาจที่ปฏิบัติต่อตนโดยไม่ถูกต้องหรือไม่ปฏิบัติต่อตนเองให้ถูกต้องตามกฎหมายหรือมีความคืบข้องใจ
อันเกิดจากการปฏิบัติหรือไม่ปฏิบัติต่อของผู้บังคับบัญชา และเป็นกรณีที่ไม่อาจอุทธรณ์ได้ ผู้นั้นมีสิทธิ
ร้องทุกข์ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในประกาศนี้

การปฏิบัติหรือไม่ปฏิบัติต่อของผู้บังคับบัญชาซึ่งทำให้เกิดความคืบข้องใจอันเป็นเหตุแห่ง
การร้องทุกขนั้น ต้องมีลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใด ดังนี้

(๑) ไม่มอบหมายงานให้ปฏิบัติ
(๒) ประวิงเวลา หรือหน่วงเหนี่ยวการดำเนินการบางเรื่องอันเป็นเหตุให้เสียสิทธิ หรือไม่ได้รับ
สิทธิประโยชน์อันพึงมีพึงได้ในเวลาอันสมควร
(๓) ไม่เป็นไปตามหรือขัดกับระบบคุณธรรม ดังนี้
    (ก) การรับบุคคลเพื่อบรรจุเข้ารับราชการและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งต้องคำนึงถึงความรู้
ความสามารถของบุคคล ความเสมอภาค ความเป็นธรรม และประโยชน์ของทางราชการ
    (ข) การบริหารทรัพยากรบุคคล ต้องคำนึงถึงผลสัมฤทธิ์และประสิทธิภาพขององค์กร
        และลักษณะของงาน โดยไม่เลือกปฏิบัติ
    (ค) การพิจารณาความดีความชอบ การเลื่อนตำแหน่ง และการให้ประโยชน์อื่นแก่ข้าราชการ
        ต้องเป็นไปอย่างเป็นธรรมโดยพิจารณาจากผลงาน ศักยภาพ และความประพฤติ และจะนำความคิดเห็น
        ทางการเมืองหรือสังกัดพรรคการเมืองมาประกอบการพิจารนามิกได้
(ง) การดำเนินการทางวินัย ต้องเป็นไปด้วยความยุติธรรมและโดยปราศจากอุตริตาม

ข้อ ๗ การร้องทุกข์ให้อย่างทุกข์ได้สำหรับตนเองเท่านั้น จะร้องทุกข์สำหรับผู้อื่นไม่ได้ คำร้องทุกข์
ให้ทำเป็นหน้างสื่อโดยใช้อ้อยคำสาภาพและอย่างน้อยต้องมีสาระสำคัญ ดังนี้
    (๑) ชื่อ เลขประจำตัว สังกัด และที่อยู่สำหรับการติดต่อเกี่ยวกับการร้องทุกข์ของผู้ร้องทุกข์
    (๒) เหตุแห่งการร้องทุกข์ตามข้อ 6
    (๓) ข้อเท็จจริงหรือข้อมูลหมายฐานะของคน

(๔) คำขอของผู้ร้องทุกข์

(๕) ลายมือชื่อของผู้ร้องทุกข์ หรือผู้ได้รับมอบหมายให้ร้องทุกข์แทนกรณีที่จำเป็นตามข้อ ๑๐

ข้อ ๘ ในการยื่นคำร้องทุกข์ให้นำแบบหลักฐานที่เกี่ยวข้องพร้อมคำร้องทุกข์ด้วย กรณีที่ไม่อาจนำแบบพยานหลักฐานที่เกี่ยวข้องได้เพราะพยานหลักฐานอยู่ในความครอบครองของหน่วยงานทางปกครองเจ้าหน้าที่ของรัฐ หรือนายบุคคลอื่น หรือเพราะเหตุอื่นใด ให้ระบุเหตุที่ไม่อาจนำพยานหลักฐานไว้ด้วย

กรณีที่มีเหตุจำเป็นต้องมอบหมายให้นำบุคคลอื่นร้องทุกข์แทนตามข้อ ๑๐ ให้แนบหลักฐานการมอบหมายให้ร้องทุกข์แทนนี้มาด้วย

ถ้าผู้ร้องทุกข์ประสงค์จะแถลงการณ์ด้วยวาจาในชั้นพิจารณาคำร้องทุกข์ ให้แสดงความประสงค์ไว้ในคำร้องทุกข์ด้วย หรือจะทำเป็นหนังสือต่างหากก็ได้ แต่ต้องยืนหนังสือก่อนเริ่มการพิจารณาคำร้องทุกข์

ข้อ ๙ ให้ผู้ร้องทุกข์ยื่นคำร้องทุกข์ต่อผู้มีอำนาจวินิจฉัยร้องทุกข์ภายในสามสิบวันนับแต่วันทราบหรือถึงว่าทราบเหตุแห่งการร้องทุกข์ตามข้อ ๖ โดยให้อยู่คำร้องทุกข์สำนักงานหรือจะส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนก็ได้

ในกรณีที่ผู้ร้องทุกข์ได้อยู่คำร้องทุกข์สำนักงาน ให้เจ้าหน้าที่ผู้รับคำร้องทุกข์ออกใบรับคำร้องทุกข์และลงทะเบียนรายละเอียดของลูกค้าในฐานะคนสารบรรณ และให้มีวันที่รับหนังสือตามหลักฐานดังกล่าวเป็นวันยืนหนังสือของลูกค้า ส่วนกรณีที่ผู้ร้องทุกข์ส่งหนังสือของลูกค้าทางไปรษณีย์ไทยโดยมีการไปรษณีย์ต้นทางประจักษาระบบทั่วๆ ก็สามารถแจ้งว่าการไปรษณีย์จะดำเนินการในการตรวจสอบและติดตามสถานะของลูกค้าได้ว่าอยู่ในระหว่างการตรวจสอบและติดตามสถานะของลูกค้า

เมื่อได้อยู่คำร้องทุกข์แล้ว ผู้ร้องทุกข์จะยื่นหรือส่งหนังสือของลูกค้าหรือเอกสารหลักฐานเพิ่มเติม ก่อนเริ่มพิจารณาเรื่องราวลูกค้าได้

ข้อ ๑๐ ในกรณีที่ผู้มีสิทธิรองเท่านี้เจ็บป่วยจนไม่สามารถเข้าถึงสถานะของลูกค้าได้ด้วยตนเองหรืออยู่ในต่างประเทศและคาดหวังไม่ว่าจะทำการไปรษณีย์ต้นทางประจักษาระบบทั่วๆ ก็สามารถแจ้งว่าการไปรษณีย์จะดำเนินการในการตรวจสอบและติดตามสถานะของลูกค้าได้ว่าอยู่ในระหว่างการตรวจสอบและติดตามสถานะของลูกค้า

การมอบหมายตามวรรคหนึ่ง จะต้องทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้มีสิทธิรองเท่านี้ เฟรมอนหัวหลักฐานเสียงเหตุด้านบนด้านบน มิตามกฎหมายกำหนด หากมีใครทำลายลายมือชื่อด้านบน (๑) เพื่อประโยชน์ในการนับระยะเวลาจากกรุงเทพฯ การนับวันทราบทราบเครื่องว่าทราบทราบเหนือน้ำแรงงานคน

(๑) ในกรณีที่เหตุด้านบนของการสร้างลูกค้าเกิดจากการกระทำผิดปกติกับบัญชา มิตามสภาพเป็นหนังสือ ให้มีเวลาวันศึกษาธิรองเท่านี้

(๒) ในกรณีที่ไม่มีการทำลายลายมือชื่อรับทราบความสั่งเป็นเวลานานตราบเท่านี้ เวลากฎหมายใหม่นี้ มิตามสภาพเป็นหนังสือ (๑) เพื่อมูลภาพเงินรางวัลพร้อมหัวใจ พยายานสนับสนุน

(๓) ในกรณีที่ไม่อาจแจ้งคำสั่งตาม (๒) และได้แจ้งเป็นหนังสือส่งสำเนาคำสั่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ ณ ที่อยู่ซึ่งปรากฏตามหลักฐานของทางราชการ ให้ส่งสำเนาคำสั่งไปสองฉบับ เพื่อให้เก็บไว้เป็นหลักฐานหนึ่งฉบับ และให้ลงลายมือชื่อและวันเดือนปีที่รับทราบคำสั่งแล้วส่งกลับคืน เพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐานหนึ่งฉบับ กรณีเช่นนี้ เมื่อล่วงพ้นสามสิบวันนับแต่วันที่ปรากฏในใบตอบรับ ทางไปรษณีย์ลงทะเบียนว่ามีผู้รับแล้ว แม่อย่างไม่ได้รับสำเนาคำสั่งฉบับที่ให้ลงลายมือชื่อและวันเดือนปี ที่รับทราบคำสั่งกลับคืนมา ก็ให้ถือว่าผู้มีสิทธิ์ร้องทุกข์ได้รับทราบคำสั่งอันเป็นเหตุแห่งการร้องทุกข์แล้ว

(๔) ในกรณีที่เหตุแห่งการร้องทุกข์เกิดจากการปฏิบัติหรือไม่ปฏิบัติตามของผู้บังคับบัญชาโดยไม่มีคำสั่งเป็นหนังสือ ให้ถือวันที่มีหลักฐานยืนยันว่าผู้มีสิทธิ์ร้องทุกข์รับทราบหรือควรรับทราบคำสั่งที่ไม่เป็นหนังสือนั้น เป็นวันทราบทเหตุแห่งการร้องทุกข์

(๕) ในกรณีที่เหตุแห่งการร้องทุกข์เกิดจากการปฏิบัติหรือไม่ปฏิบัติตามของผู้บังคับบัญชาโดยไม่มีคำสั่งอย่างใด ให้ถือวันที่ผู้ร้องทุกข์ควรได้ทราบถึงการปฏิบัติหรือไม่ปฏิบัติตามของผู้บังคับบัญชาดังกล่าว เป็นวันทราบทเหตุแห่งการร้องทุกข์

ข้อ ๑๒ ในกรณีที่ผู้ร้องทุกข์ไม่ประสงค์จะให้มีการพิจารณาเรื่องร้องทุกข์ต่อไปจะขอถอน เรื่องร้องทุกข์ก่อนที่ผู้มีอำนาจวินิจฉัยร้องทุกข์จะพิจารณาเรื่องร้องทุกข์เสร็จสิ้นก็ได้ การถอนคำร้องทุกข์ต้องทำเป็นหนังสือและลงลายมือชื่อผู้ร้องทุกข์ยืนหรือส่งตรงต่อผู้มีอำนาจ วินิจฉัยร้องทุกข์ แต่ถ้าผู้รองทุกข์ถอนคำร้องทุกข์ด้วยวาจาต่อผู้มีอำนาจวินิจฉัยร้องทุกข์ ให้ผู้มีอำนาจ วินิจฉัยร้องทุกข์บันทึกไว้ และให้ผู้รองทุกข์ลงลายมือชื่อไว้เป็นหลักฐาน เมื่อดอนคำร้องทุกข์แล้วการพิจารณาเรื่องร้องทุกข์ให้เป็นอันระงับไป

ข้อ ๑๓ ให้สำนักงานตรวจคำร้องทุกข์ในเบื้องต้นและดำเนินการ ดังนี้

(๑) ถ้าเห็นว่าเป็นคำร้องทุกข์ที่มีการดำเนินการโดยถูกต้องตามหลักเกณฑ์กำหนดไว้ ให้เสนอคำร้องทุกข์ดังกล่าวต่อผู้มีอำนาจวินิจฉัยร่องทุกข์ เพื่อพิจารณาวินิจฉัย

(๒) ถ้าเห็นว่าเป็นคำร้องทุกข์ที่มีการดำเนินการโดยไม่ถูกต้องตามหลักเกณฑ์กำหนดไว้ ให้เจ้าหน้าที่ของสำนักงานแนะนำให้ผู้รองเท่านี้แกไขให้ครบถ้วนภายในระยะเวลากำหนด หากไม่มี การแก้ไขภายในเวลากำหนด ก็ให้เสนอผู้มีอำนาจนิกายวินิจฉัยสร้างสรรค์เพื่อพิจารณาต่อไป

(๓) ถ้าเห็นว่าเป็นคำร้องเท่านี้ไม่ว่าจะได้พบความเห็นตามข้อ ๑๕ ก็ให้เสนอผู้มีอำนาจนิกายวินิจฉัยสร้างสรรค์เพื่อพิจารณาต่อไป

(๔) เมื่อรับความเห็นตามข้อ ๑๓ ให้ผู้มีอำนาจนิกายวินิจฉัยสร้างสรรค์พิจารณามีคำสั่ง ดังนี้

(๒) ถ้าเห็นว่าเป็นคำร้องทุกข์ที่อาจรับไว้พิจารณาได้ ก็ให้มีคำสั่งรับคำร้องทุกข์นั้นไว้พิจารณา

ข้อ ๑๕ ห้ามมิให้รับคำร้องทุกข์ดังต่อไปนี้ไว้พิจารณา
(๑) เป็นกรณีที่ไม่อาจร้องทุกข์ได้ตามข้อ ๖
(๒) ผู้ยื่นคำร้องทุกข์มิใช่บุคคลที่ได้รับมอบหมายตามข้อ ๑๐
(๓) เป็นคำร้องทุกข์ที่ยื่นเมื่อพ้นกำหนดเวลาที่กำหนดไว้ในข้อ ๕ หรือข้อ ๙
(๔) เป็นเรื่องที่ได้เคยมีการร้องทุกข์และได้มีคำวินิจฉัยถึงที่สุดแล้ว
(๕) เป็นคำร้องทุกข์ที่ไม่ถูกต้องตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดไว้ และผู้มีอำนาจวินิจฉัยของทุกข์
ได้มีคำสั่งให้ผู้รองทุกข์ดำเนินการแก้ไขเพิ่มเติมหรือดำเนินการให้ถูกต้องภายในระยะเวลาที่กำหนดแล้ว
แต่ไม่มีการแก้ไขเพิ่มเติมหรือดำเนินการให้ถูกต้องภายในระยะเวลาที่กำหนด

ข้อ ๑๖ เมื่อผู้มีอำนาจวินิจฉัยของทุกข์มีคำสั่งรับคำร้องทุกข์ไว้พิจารณาแล้ว ให้ผู้มีอำนาจ
วินิจฉัยของทุกข์มีหนังสือแจ้งพร้อมทั้งส่งสำเนาคำร้องทุกข์ให้ผู้บังคับบัญชาผู้เป็นเหตุแห่งการร้องทุกข์
ชี้แจงข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายเกี่ยวกับเรื่องร้องทุกข์เสนอต่อผู้มีอำนาจวินิจฉัยของทุกข์ ภายในสิบห้าวัน
ทำการนับแต่วันได้รับหนังสือ หากมีเอกสารหรือพยานหลักฐานที่เกี่ยวข้องก็ให้เสนอมายพร้อมกันด้วย

ข้อ ๑๗ ในกรณีที่ผู้มีอำนาจวินิจฉัยของทุกข์ เห็นว่าคำชี้แจงของผู้บังคับบัญชาผู้เป็นเหตุแห่ง
การร้องทุกข์หรือพยานหลักฐานที่ส่งมาให้อย่างไม่ครบถ้วนหรือชัดเจนเพียงพอ ให้สั่งให้ผู้บังคับบัญชา
ผู้เป็นเหตุแห่งการร้องทุกข์จัดทำคำชี้แจงเพิ่มเติมหรือส่งพยานหลักฐานเพิ่มเติมมาให้ภายในระยะเวลา
ที่กำหนด

ข้อ ๑๘ ในกรณีที่ผู้บังคับบัญชาผู้เป็นเหตุแห่งการร้องทุกข์มิได้จัดทำคำชี้แจงภายในระยะเวลา
ที่กำหนดตามข้อ ๑๖ หรือข้อ ๑๗ ให้ถือว่าผู้บังคับบัญชาผู้เป็นเหตุแห่งการร้องทุกข์ยอมรับขอเท็จจริง
ตามข้อร้องทุกข์ของผู้รองทุกธ และให้ผู้มีอำนาจวินิจฉัยของทุกซ พิจารณาดำเนินการต่อไปตามที่เห็น
เป็นการยุติธรรม

ข้อ ๑๙ การพิจารณาวินิจฉัยเรื่องร้องทุกธ์ ให้ผู้มีอำนาจนาวินิจฉัยของ thuk x พิจารณาจาก
พยานหลักฐานล้านหลักฐานล้านหลักฐานและคำชี้แจงของผู้บังคับบัญชาล้านหลักฐานล้านหลักฐานในกรณีจำเป็นและสมควร ให้ผู้มีอำนาจนาวินิจฉัยของ thuk x มีอำนาลดำเนินการแถลงหาช่องทางเท็จจริง
หรือพยานหลักฐานเพิ่มเติมได้

ในกรณีที่ผู้รองกรุงธฯขอแถลงกรณียืนด้วยวาจา หากผู้มีอำนาจนาวินิจฉัยของ thuk x เห็นว่าการแถลงกรณียืนด้วยวาจาไม่จำเป็นแก่การพิจารณาวินิจฉัยเรื่องร้องครูจะให้งดการแสดงกรณียืนด้วยวาจาเสียโดยได้น้อยละผลไว้วางใจ

(๒) การปฏิบัติหรือไม่ปฏิบัติของผู้บังคับบัญชามิได้มีลักษณะตามที่กำหนดไว้ในข้อ 5 ก็ให้มีคำวินิจฉัย ให้ยกคำร้องทุกข์

(๓) การปฏิบัติหรือไม่ปฏิบัติของผู้บังคับบัญชามีลักษณะตามที่กำหนดไว้ในข้อ 6 ก็ให้มีคำวินิจฉัยให้แก้ไขหรือยกเลิกคำสั่ง หรือเห็นควรดำเนินการอื่นใดเพื่อให้มีความถูกต้องตามกฎหมายและมีความเป็นธรรม ก็ให้มีคำวินิจฉัยให้ดำเนินการอื่นใดเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม

การพิจารณามีคำวินิจฉัยตามวรรคหนึ่ง ให้บันทึกเหตุผลของการพิจารณาวินิจฉัยไว้ในรายงานการประชุมด้วย

ข้อ ๒๑ เมื่อผู้มีอำนาจวินิจฉัยร้องทุกข์ได้มีคำวินิจฉัยเรื่องร้องทุกข์แล้ว ให้แจ้งให้ผู้ร้องทุกข์ และผู้บังคับบัญชาที่เป็นเหตุแห่งการร้องทุกข์ทราบเป็นหนังสือภายในสิบห้าวันทำการนับแต่วันมีคำวินิจฉัย

คำวินิจฉัยเรื่องร้องทุกข์ ให้มีผลผูกพันผู้ร้องทุกข์ ผู้บังคับบัญชา ผู้เป็นเหตุแห่งการร้องทุกข์ และผู้ที่เกี่ยวข้องที่จะต้องปฏิบัติตามคำวินิจฉัยภายในระยะเวลาที่กำหนดไว้ในคำวินิจฉัย หรือปฏิบัติตามคำวินิจฉัยในโอกาสแรกที่สามารถทำได้นับแต่ได้รับคำวินิจฉัย

ข้อ ๒๒ ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในข้อ 5 วรรคสอง ข้อ 9 ข้อ ๑๖ ข้อ ๑๗ และข้อ ๑๘ เมื่อผู้มีอำนาจวินิจฉัยร้องทุกข์เห็นสมควร หรือเมื่อผู้ร้องทุกข์หรือผู้บังคับบัญชาผู้เป็นเหตุแห่งการร้องทุกข์ มีคำขอ ผู้มีอำนาจวินิจฉัยร้องทุกข์ มีอำนาจขยายระยะเวลาได้ตามความจำเป็นเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม

ข้อ ๒๓ การนับระยะเวลาตามประกาศนี้ สำหรับเวลาเริ่มต้นให้นับจนถัดจากวันแรกแห่งเวลานั้น เป็นวันเรียนนับระยะเวลา ส่วนเวลาสิ้นสุด ถ้าวนสุดท้ายแห่งระยะเวลาตรงกับวันหยุดราชการ ให้นับวันเรียนเปิดทำการใหม่เป็นวันสุดท้ายแห่งระยะเวลา

ข้อ ๒๔ การพิจารณาวินิจฉัยร้องทุกข์ตามประกาศนี้ คณะกรรมการอาจแต่งตั้งคณะอนุกรรมการข้าราชการสำนักงานเพื่อเสนอความเห็นประกอบการพิจารณาวินิจฉัยก็ได้

ประกาศ ใน วันที่ ๑๓ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๗
พรประไพ กฤษจนธินทร์
ประธานกรรมการสิตหูหมูษยชนแห่งชาติ