เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๙๘ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๔ กรกฎาคม ๒๕๖๗

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๔

โดยที่เป็นการสมควรข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕)
พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม
องค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง
และนายอำเภอจอมพระ จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๔"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง ตั้งแต่วันถัดจาก
ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ ให้ยกเลิกข้อบัญญัติงค์การบริหารส่วนตำบลมหามณี เรื่อง การควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕bon

ข้อ 4 บรรดาข้อบัญญัติตามประกาศ เรียนสำหรับอ่านในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ก่อนข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน

ข้อ 5 หากนายกองค์การบริหารส่วนตำบลมหามณีเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
และให้มีอำนาจและความ มินิจฉัย ออกราชบาล ธราธารา การให้เป็นไป

"การปล่อยสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่
นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการละการครอบครองสัตว์

"สถานที่เลี้ยงสัตว์" หมายความว่า คอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์หรือสถานที่ในลักษณะอื่น
ที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง

"เจ้าของสัตว์” หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย

"ที่หรือทางสาธารณะ” หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน
และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง

“เจ้าพนักงานสารารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

"สถานที่อื่นใดที่ต้องมีการคุ้มครองสุขภาพของประชาชนเป็นพิเศษ” หมายความว่า
สถานที่อื่นใดที่ต้องมีการคุ้มครองสุขภาพของประชาชนเป็นพิเศษให้เป็นไปตามที่รัฐมนตรีโดยคำแนะนำ
ของคณะกรรมการประกาศกำหนดในราชกิจจานุเบกษา
# มหวด ๒
## หลักเกณฑ์และเงื่อนไข

ข้อ ๗ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสว่างและความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน
ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ให้พื้นที่ในเขตกองค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง
เป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๑) ให้พื้นที่ดังต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์โดยเด็ดขาด
(๑.๑) พื้นที่ฝางเมืองประกาศเป็นเขตพาณิชยกรรมและเขตประชากรหนาแน่น
(๑.๒) ศาสนสถาน
(๑.๓) สถานศึกษา
(๑.๔) สถานที่ราชการ
(๑.๕) สถานเลี้ยงเด็ก
(๑.๖) สถานดูแลผู้สูงอายุหรือผู้ป่วยพักฟื้นหรือผู้พิการ
(๑.๗) สถานที่อื่นใดที่ต้องมีการคุ้มครองสุขภาพของประชาชนเป็นพิเศษ

(๒) ให้ฟื้นที่อยู่อาศัยเป็นเขตร้านเลี้ยงสัตว์หรือปลอดสัตว์ประเภทดังต่อไปนี้
ไม่เกินจำนวน ดังนี้

(๒.๑) ช้าง ไม่เกิน ๑ ตัว

(๒.๒) ม้า โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข แมว ประเภทยละไม่เกิน ๑๐ ตัว

(๒.๓) เป็ด ไก่ นก ห่าน ประเภทยละไม่เกิน ๓๐ ตัว

(๒.๔) จำนวนสัตว์อื่นนอกจาก (๒.๑) - (๒.๓) ต้องได้รับความเห็นชอบจาก
เจ้าพนักงานท้องถิ่น

(๒.๕) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลาภาวะและเหตุรำคาญ

(๒.๖) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่เป็นแหล่งพาพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์สู่คน

(๓) ให้ฟื้นที่เกษตรกรรมเป็นเขตที่เลี้ยงสัตว์หรือปลอดสัตว์ นอกจากการเลี้ยงสัตว์
ตามปกติวิสัย เจ้าของสัตว์ต้องปฏิบัติตามภายใต้มาตรการ ดังต่อไปนี้

(๓.๑) สถานที่ตั้ง

(๓.๑.๑) ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่ก่อเหตุรำคาญให้กับผู้อาศัยใกล้เคียง
และต้องดำเนินการควบคุมป้องกันมิให้เกิดผลกระทบจนเป็นเหตุรำคาญหรืออาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพ
ของผู้ปฏิบัติงานผู้อยู่อาศัยบริเวณใกล้เคียงหรือผู้ที่ต้องประสบกับเหตนั้น

(๓.๑.๒) กรนี้ที่เป็นสถานประกอบกิจการเลี้ยงไก่ด้องอยู่ห่างจากชุมชน
วัด ศาสนสถาน โบราณสถาน โรงเรียน สถาบันการศึกษา โรงพยาบาลหรือสถานที่อื่น ๆ ในระยะที่
ไม่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพและไม่ก่อเหตุรำคาญ โดยมีระยะทางจากสถานที่ดังกล่าวข้างตน ดังต่อไปนี้

(๑) สถานประกอบกิจการเลี้ยงไก่ น้อยกว่า ๕,๐๐, เมตร
ควรมีระยะห่างไม่น้อยกว่า เมตร.

(2) )
สถานประกอบกิจการเลี้ยงไก่ดังแต่ -50-5000 เมตร)
ควรมีระยะห่างไม่น้อยกว่า เมตร.

(3)
สถานประกอบกิจการเลี้ยงไก่ดังแต่ -5001-10000 เมตร)
ควรมีระยะห่างไม่น้อยกว่า เมตร.

(4)
สถานประกอบกิจการเลี้ยงไก่ดังแต่ >10001 เมตรขึ้นไป)
ควรมีระยะห่างไม่น้อยกว่า เมตร.

(๓.๑.๓) กรณีที่เป็นสถานประกอบกิจการเลี้ยงสุกรต้องอยู่ห่างจากชุมชน
วัด ศาสนสถาน โบราณสถาน โรงเรียน สถานบันการศึกษา โรงพยาบาลหรือสถานที่อื่น ๆ ในระยะที่
ไม่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพและไม่ก่อเหตุรำคาญ โดยมีระยะห่างจากสถานที่ดังกล่าวข้างต้น
และแหล่งน้ำสาธารณะ ดังต่อไปนี้

(๑) สถานประกอบกิจการเลี้ยงสุกรน้อยกว่า ๕๐ ตัว
ควรมีระยะห่างในระยะที่ไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง

(๒) สถานประกอบกิจการเลี้ยงสุกรตั้งแต่ ๕๐ - ๕๐๐ ตัว
ควรมีระยะห่างไม่น้อยกว่า ๒๐๐ เมตร

(๓) สถานประกอบกิจการเลี้ยงสุกรเกิน ๕๐๐ ตัวขึ้นไป
ควรมีระยะห่างไม่น้อยกว่า ๑,๐๐๐ เมตร

(๔) สถานประกอบกิจการเลี้ยงไก่ ควรตั้งอยู่ห่างจากโรงฆ่าสัตว์ปีก
ตลาดนัดค้าสัตว์ปีกอย่างน้อย ๕ กิโลเมตร

(๕) สถานประกอบกิจการเลี้ยงสุกร ควรตั้งอยู่ห่างจากโรงฆ่าสัตว์
ตลาดนัดค้าสัตว์อย่างน้อย ๕ กิโลเมตร

(٩) ควรตั้งอยู่ในบริเวณที่ไม่มีน้ำท่วมขัง อยู่ห่างจากแหล่งน้ำสาธารณะ
ไม่น้อยกว่า ๓๐ เมตร และต้องมีการป้องกันการไหลของน้ำเสียและสิ่งปนเปื้อนลงสู่แหล่งน้ำสาธารณะ
ในกรณีที่มีการชะล้างของน้ำฝน

(๗) ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วนและให้อยู่ห่าง
เขตที่ดินสาธารณะ ทางน้ำ สารารณะ หรือที่ดินต่างเจ้าของ และมีที่ว่างอันปราศจากหลังคาหรือสิ่งใด
ปกคลุมโดยรอบบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้นไม่น้อยกว่า ๑.5 เมตรทุกด้าน เว้นแต่ด้านที่มีแนวเขตที่ดินติดต่อกับ
ที่ดินของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวกัน
# (3.2) อคารและสวนประกอบ

(3.2.1) ออาคารเลี้ยงสัตว์ต้องเป็นอาคารเอกเทศและมั่นครงแข็งแรง มีลักษณะเหมาะสมแก่การเลี้ยงสัตว์ประเภทนั้น ๆ ไม่มีการพักอาศัยหรือประกอบกิจการอื่นใด

(3.2.2) พื้นด้องเป็นพื้นแน่นทำความสะอาดง่าย ไม่เปียกชื้น เว้นแต่
การเลี้ยงสุกรฟื้นจะต้องเป็นคอนกรีตและมีความลาดเอียงเพื่อให้น้ำและสิ่งปฏิกูลไหลลงทางระบายน้ำได้ โดยสะดวก

(๓.๒.๓) หลังคาต้องมีความสูงจากพื้นมากพอสมควรและมีช่องทาง
ให้แสงสว่างหรือแสงแดดส่องภายในอาคารอย่างทั่วถึง

(๓.๒.๔) ต้องมีการกั้นคอเป็นสัดส่วนเหมาะสมกับจำนวนสัตว์
ไม่ให้อยู่กันอย่างแออัด

(๓.๒.๕) ต้องจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทให้เพียงพอ

(๓.๒.๖) จัดให้มีแสงสว่างเพียงพอ

(๓.๒.๗) กรณีประกอบธุรกิจฟาร์มจัดการให้เป็นไปตามข้อกำหนด
ของกรมปศุสัตว์ หรือมาตรฐานสินค้าเกษตรแห่งชาติสำหรับการเลี้ยงสัตว์ประเภทนั้น ๆ

(๓.๓) การสุขาภิบาลทั่วไป

(๓.๓.๑) รางระบายน้ำต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคาร
ให้มีความลาดเอียงเพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก

(๓.๓.๒) น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายนลงสู่ทางระบายน้ำแหล่งน้ำ
สาธารณะหรือน้ำที่เอกชน

(๓.๓.๓) การกำจัดมูลสัตว์ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำต้องจัดให้มี
ที่กักเก็บมูลสัตว์โดยเฉพาะไม่ให้งลิ่นมห็นอันเป็นเหตรำคาย และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลง
หรือสัตว์นำโรค

(๓.๓.๔) ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เป็นเหตรำคายแก่ผู้อาศัย
ใกล้เคียง

(๓.๓.๕) ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตรำคายแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง

(๓.๓.๖) การเลี้ยงสัตว์ที่มีขน ตัวอาคารต้องสามารถป้องกันขนไม่ให้ปลิว
พุ่งกระจายออกไปนอกสถานที่

(๓.๓.๗) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สิน

(๓.๓.๑๐) ปฏิบัติการอื่นใดตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข
คำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่น รวมทั้งข้อบังคับ ระเบียบ และคำสั่งขององค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง

ข้อ ๘ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่น หรือพนักงานเจ้าหน้าที่ หรือเจ้าพนักงานสาธารณสุข
พบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ ๕ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้
เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน เมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับคืนสัตว์
ให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสงแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้น
หรือสัตว์อื่นหรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้น
ตามควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่าย
ในการขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดตามวรรคหนึ่ง และเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน
ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์
ให้แก่องค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออาจเป็นอันตรายต่อ
ประชาชนให้พนักงานท้องถิ่นมีอำนาจจัดการหรือทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๙ หากเจ้าของสัตว์ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
กฎกระทรวงหรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือข้อบัญญัตนี้
หรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์เจ้าพนักงานท้องถิ่น
มีอำนาจสั่งให้เจ้าของสัตว์แก้ไขหรือปรับปรุงให้ถูกต้องได้ และถ้าเจ้าของสัตว์ไม่แก้ไขหรือถ้าการเลี้ยงสัตว์
หรือปล่อยสัตว์นั้นจะก่อให้เกิดหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่าจะเกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน
เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งให้ผู้คนหยุดเลี้ยงสัตว์จนกว่าจะเป็นที่แน่นชัดว่าปราศจาก
อันตรายแล้วก็ได้ คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้กำหนดระยะเวลาที่จะต้องปฏิบัติตามคำสั่งไว้ตามสมควร

ข้อ ๑๐ กรณีการเลี้ยงสัตว์ในสถานที่ของเอกชนหรือทางสาธารณะ ก่อให้เกิดเหตุเดือนรำคาญ
ผู้อื่นให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าของสัตว์หรือผู้ครอบครองสถานที่เลี้ยงสัตว์
ระบาดเหดรำคาญภายในเวลาอันควร และถ้านี้สมควรจะให้กระทำโดยวิธีใดเพื่อระงับเหตรำคาญยืด

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๙๘ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๔ กรกฎาคม ๒๕๖๗

# หมวด ๑
## บททั่วไป
### ข้อ ๖ ในข้อบัญญัตินี้

"การเลี้ยงสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์