เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๘๗ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๗

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลลำภู
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
### พ.ศ. ๒๕๖๔

โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลลำภู ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลอามาตรา ๒๙ มาตรา ๓๐ มาตรา ๕๔ และมาตรา ٩٦) พ.ศ. 2546)
และการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลลำภู โดยความเห็นชอบ
ของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลลำภูและนายอำเภอเมืองนราธิวาส จึงตราข้อบัญญัติต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลลำภู" เรื่อง การควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕๖๔"

ข้อ 2 ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตกองคำการบริหารส่วนตำบลลำภู ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศ
ในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ 3 ในข้อบัญญัตนี้
"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” มหายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลลำภู
“พนักงานเจ้าหน้าที่” มหายความว่า ข้าราชการ หรือพนักงานส่วนตำบลซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่น
แต่งตั้งให้ปฏิบัติหน้าที่ตามข้อบัญญัตนี้และตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535
"เจ้าพนักงานสาธารณสุข” มหายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก

"เจ้าของสัตว์" หมายความว่า รวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย

"การปล่อยสัตว์" หมายความว่า การละการครอบครองสัตว์ หรือปล่อยสัตว์ให้อยู่
นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์โดยปราศจากการควบคุม

"สถานที่เลี้ยงสัตว์" หมายความว่า คอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่น
ที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง

"ที่หรือทางสาธารณะ” หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชนและประชาชน
สามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

"แหล่งชุมชน” หมายความว่า หมู่บ้าน หรือสถานที่ซึ่งมีประชาชนอาศัยอยู่หนาแน่น

“การเลี้ยงสัตว์จำนวนมาก” หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์เล็กหรือสัตว์ปีกตั้งแต่ ๕๐ ตัวขึ้นไป
หรือสัตว์ใหญ่หรือสัตว์สี่เท้าตั้งแต่ ๑๐ ตัวขึ้นไป

ข้อ ๕ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลลำภูเป็นผู้รักษาการตามข้อบัญญัตนี้โดยให้มีอำนาจ
ออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
# มหวด ๑ การควบคุมการเลี้ยงสัตว์ การปล่อยสัตว์

ข้อ ๖ ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงสัตว์ หรือปล่อยสัตว์ประเภทช้าง ม้า โค กะรือ
แพะ เกาะ สุกร สัตรวมพิษ สัตวดุร้าย และสัตว์ป่าคุ้มครองตามกฎหมายวาดวยการสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า
โดยเด็ดขาด

(๑) ธนสารรณประโยชน์ทุกสาย

(๒) "แหล่งชุมชนในหมู่บ้านทุกแห่ง"

(๓) “ศาสนสถาน สถานที่ราชการต่าง ๆ เช่น มัสยิด อวด โรงเรียน โรงพยาบาล เป็นต้น

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๘๗ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๗

หน้า ๑๓๐
ข้อ ๗ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน ในท้องถิ่น หรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ ให้พื้นที่ในเขตกำหนดขององค์การบริหาร ส่วนตำบลลำภูเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๑) โค
(๒) กระบือ
(๓) ช้าง
(๔) ม้า
(๕) แพะ
(๖) กะ
(๗) สุกร
(๘) ไก่
(๙) เป็ด
(๑๐) ห่าน
(๑๑) นก
(๑๒) แมว
(๑๓) สุนัข
(๑๔) สัตว์มีพิษ สัตว์เลี้ยงคลาน และสัตว์ดุร้ายต่าง ๆ

(๑๕) สัตว์ป่าตามกฎหมายว่าด้วยการสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า ซึ่งได้รับอนุญาตจากรัฐบาลให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดประเภท และชนิดสัตว์ที่ต้องควบคุมการเลี้ยงเพิ่มเติม ทั้งนี้ โดยอาจควบคุมการเลี้ยงสัตว์เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่ง หรือเต็มพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลลำภู

ข้อ 8 เพื่อประโยชน์ในการควบคุมการเลี้ยง หรือปล่อยสัตว์ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลลำภู ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกประกาศกำหนดเขตพื้นที่เลี้ยงสัตว์ หรือปล่อยสัตว์ที่ต้องควบคุมตามข้อ 7 โดยให้มีมาตรการอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้

(๑) กำหนดจำนวน ประเภท และชนิดของสัตว์ที่เลี้ยง
(2) กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขการทำทะเบียนตามประเภทและชนิดของสัตว์
(3) กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการปล่อยสัตว์

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๘๗ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๗

# ข้อ 9 นอกจากการเลี้ยงสัตว์ตามปกติวิธีแล้วเจ้าของสัตว์จะต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขของกฎหมายใหม่

(๑) จัดให้มีสถานที่เลี้ยงสัตว์ที่มั่นคง เช็งแรง ตามความเหมาะสมแก่ประเภทและชนิดของสัตว์ โดยมีขนาดเพียงพอสำหรับการดำเนินการชีวิตของสัตว์ มีแสงสว่างและการระบายอากาศที่เพียงพอ มีระบบการระบายน้ำและกำจัดสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ

(๒) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ จัดเก็บสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะเป็นประจำไม่ปล่อยให้เป็นที่สะสมหมู่แมลงกลิ่นเหม็นรบกวนผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

(๓) เมื่อสัตว์ตายลงเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งพาหะโรค ทั้งนี้ โดยวิธีที่ไม่ก่อเหตุรำคาญจากกลิ่น ควัน และไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแผลน้ำ

(๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์ เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์

(๕) ให้เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน ไม่ปล่อยให้สัตว์อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ โดยปราศจากการควบคุม กรณีเป็นสัตว์ดูร้ายจะต้องเลี้ยงในสถานที่ หรือทรงที่บุคคลภายนอกเข้าไปไม่ถึงตัวสัตว์ และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยชัดเจน

(٩) ไม่นำสัตว์เสียหายออกจากสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน เว้นแต่เฉพาะเพื่อการเคลื่อนย้ายสัตว์ และได้ปฏิบัติตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานท้องถิ่น

(๗) ควบคุมดูแลและทำความสะอาดหลังจากทำการบริหารงานตำบลละเมิดรวมทั้งข้อบังคับ ระเบียบและคำสั่งขององค์การบริหารราชการตำบลกำหนดไว้
## ข้อ 10 กรุณาแจ้งการเลี้ยงสัตว์ "สำเนาของการนำเข้าฟาร์มเลี้ยงสัตว์" เป็นจำนวนมากร้อยของสัตว์ตามปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขตามข้อ 9 อ้างเคร่งครัด เพื่อการดูแลสภาพหรือสภาพขณะขนถ่ายของฟาร์มเลี้ยงสัตว์ และทำปฏิบัติตามมาตรฐานการขนถ่ายของกรมปศุสหภาพหรือกรมป่าไม้ หากพบความแตกฉานระหว่างเกษตรกรในการเลี้ยง ส่งเสริมการดูแลสภาพและความปลอดภัยของ ส่งเสริมการดูแลสภาพและความปลอดภัยของ

(๒) การระบายน้ำเสียต้องไม่ให้เป็นที่เดือดร้อนแก่ผู้ใช้น้ำแหล่งสาธารณะ
(๓) ต้องจัดให้มีระบบกักเก็บหรือบำบัดน้ำเสียให้เหมาะสม ทั้งนี้ ต้องไม่ทำให้เกิดกลิ่นเหม็น
จนสร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยข้างเคียง
(๔) ต้องทำความสะอาด กวาดล้างสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้อยู่ในภาวะอันดีเสมอ
(๕) ต้องรักษาสถานที่ อย่าให้เป็นที่เพาะพันธุ์แมลงวัน แมลงสาบ ยุงหรือสัตว์นำโรคอื่น ๆ
และต้องเก็บวัสดุอุปกรณ์ เครื่องใช้ในการเลี้ยงสัตว์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ
(๖) ต้องมีที่รองรับมูลฝอย และสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะจำนวนเพียงพอ

ข้อ ๑๑ ผู้ใดประสงค์จะเลี้ยงสัตว์ตามข้อ ๑๐ ต้องได้รับความยินยอมจากการประชุมประชาคมหมู่บ้าน
หรือแหล่งชุมชนนั้น ๆ และได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น

การอนุญาตตามวรรคหนึ่งนั้น ต้องปรากฏข้อเท็จจริงว่าสถานที่เลี้ยงสัตว์นั้นเป็นบริเวณที่โปร่ง
อากาศถ่ายเทสะดวก มีต้นไม้ให้ร่มเงาพอสมควร ตั้งอยู่ห่างจากแหล่งชุมชน ศาสนสถาน โบราณสถาน
สถาบันการศึกษา โรงพยาบาล หรือสถานที่ของราชการอื่น ๆ ในระยะที่ไม่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพ
และไม่ก่อเหตุรำคาญต่อชุมชนโดยต้องมีระยะห่างจากสถานที่ดังกล่าว และแหล่งน้ำสาธารณะในระยะ
ดังต่อไปนี้
(๑) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์น้อยกว่า ๕๐ ตัว ต้องมีระยะห่าง
ไม่น้อยกว่า ๑๐๐ เมตร
(๒) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ ตั้งแต่ ๕๐ - ๑๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่าง
ไม่น้อยกว่า ๕๐๐ เมตร
(๓) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ ตั้งแต่ ๑๐๐ - ๕๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่าง
ไม่น้อยกว่า ๑ กิโลเมตร
(๔) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ ตั้งแต่ ๕๐๐ ตัวขึ้นไป ต้องมีระยะห่าง
ไม่น้อยกว่า 2 กิโลเมตร
ผู้ขออนุญาทดังกล่าวให้ยื่นคร้องต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบและเงื่อนไขที่กำหนดพร้อมด้วย

(๒) สำเนาทะเบียนบ้าน
(๓) หนังสือรับรองการจดทะเบียนนิติบุคคล กรณีนิติบุคคล
(๔) หนังสือแสดงความเป็นเจ้าของที่ดิน
(๕) เอกสารหรือหลักฐานอื่นที่เจ้าพนักงานท้องถิ่น เห็นสมควรเรียกเพิ่มเติมเพื่อประกอบ
การพิจารณา

ข้อ ๑๒ ในกรณีที่มีเหตุควรสงสัยว่าสัตว์ที่เลี้ยงนั้นเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
ของบุคคลทั่วไป ให้เจ้าของสัตว์ แยก กักสัตว์นั้นไว้ต่างหากและแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือ
เจ้าพนักงานสาธารณสุขทราบ รวมถึงต้องแจ้งให้สัตวแพทย์ของหน่วยงานราชการทราบและต้องปฏิบัติ
ตามคำแนะนำโดยเคร่งครัด
# หมวด ๒ การรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อย

ข้อ ๑๓ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ หรือห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
เฉพาะเขตควบคุมการปล่อยสัตว์ เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่ง หรือเต็มพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลลำภู
ความในวรรคหนึ่งไม่ใช่บังคับแก่การปล่อยสัตว์เพื่อการกุศลตามประเพณี

ข้อ ๑๔ เจ้าของสัตว์จะต้องควบคุมดูแลสัตว์และสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน มิให้ก่อเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น
และต้องป้องกันมิให้เกิดโรคติดต่อ หรือเป็นแหล่งแพร่พันธุ์เชื้อโรคที่อาจเป็นอันตรายแก่ประชาชนหรือสัตว์อื่น

ข้อ ๑๕ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่น พนักงานเจ้าหน้าที่ เจ้าพนักงานสาธารณสุข พบสัตว์ในที่
หรือทางสาธารณะซึ่งอยู่ภายในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลลำภู หรือเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือผู้ได้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น มีอำนาจจับสัตว์
และนำสัตว์ไปกักไว้ในที่สำหรับสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นจัดไว้เป็นเวลาอย่างน้อย ๓๐ วัน หรือกรณีสัตว์นั้น
อาจเป็นอันตรายต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควร

ในระหว่างการจับสัตว์ หากสัตว์วิ่งหนีเกิดอุบัติเหตุอื่นใดทำให้สัตว์บาดเจ็บหากเป็นเหตุที่
โดยพฤติการณ์ที่ต้องเกิดขึ้นและเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้ใช้วามระมัดระวังตามสมควรแล้ว องค์การบริหาร
ส่วนตำบลลำภูจะไม่รับผิดชอบต่อความเสียหายใด ๆ ที่เกิดขึ้น

กรณีตามวรรคสอง ถ้าความเสียหายเกิดขึ้นต่อบุคคลที่สามอันเนื่องมาจากการกระทำดังกล่าว หากองค์การบริหารส่วนตำบลลำภูได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่บุคคลผู้ต้องเสียหายแล้ว องค์การบริหารส่วนตำบลลำภู มีสิทธิไล่เบี้ยจากเจ้าของ หรือผู้ครอบครองดูแลสัตว์นั้นได้

ข้อ ๑๖ เมื่อได้จับสัตว์มากักไว้ตามความในข้อ ๑๕ เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะปิดประกาศแจ้งให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองสัตว์ทราบและให้มารับสัตว์คืนไปภายใน ๓๐ วันนับตั้งแต่วันที่ได้จับสัตว์มากักไว้ โดยประกาศไว้ที่สำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลลำภูหรือที่เปิดเผย เมื่อพ้นกำหนด ๓๐ วันแล้วไม่มีผู้ใดมาแสดงตัวเป็นเจ้าของหรือครอบครองสัตว์ให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลลำภู

ข้อ ๑๗ กรณีที่กักสัตว์ไว้อากาศก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่น หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามสมควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนด ๓๐ วันก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายหรือขายทอดตลาด และค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาเงินนั้นไว้แทนตัวสัตว์

กรณีสัตว์ตาย หรือเจ็บป่วยหรือไม่สมควรจำหน่ายต่อไป หรือเป็นโรคติดต่อที่อาจเป็นอันตรายแก่ประชาชนหรือสัตว์อื่น หรือเมื่อสัตวแพทย์ได้ตรวจสอบและให้ความเห็นเป็นลายลักษณะอักษรแล้ว เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลาย หรือจัดการทำลายตามที่เห็นสมควรได้ทันทีโดยไม่ต้องรอเจ้าของสัตว์

ในกรณีมีได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่ง และเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืนภายในกำหนดตามข้อ ๑๖ เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เช่าค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่องค์การบริหาร ส่วนตำบลลำภู ตามจำนวนที่จ่ายจริงด้วย

ข้อ ๑๘ หากเจ้าของสัตว์ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ กฏกระทรวง หรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือน้อยบัญญัตนี้ หรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจให้เจ้าของสัตว์แกะไก่หรือปรับปรุงให้ถูกต้องได้ และถ้าเจ้าของสัตว์ไม่แกะไก่หรือทำการเลี้ยงสัตว์ อ้างปล่อยสัตว์ฉะนี้จะก่อให้เกิดเหตุอันควรสงสารย่งทำให้อนตรายอย่างร้ายแรงด้านภาพของประชาชน เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะดำเนินการช่วยเหลือน้ำจะเป็นเพียงพอใจแก่เจ้าพนักงานท้องถิ่นาภา

ปราศจากอันตรายแล้วก็ได้

คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นมามวลชนหนึ่ง พ.ศ. จะดำรงระยะเวลาที่จะดำเนินปฏิบัติตามคำสั่งไว้ว่า
ตามสมควรแต่งโทษไม่น้อยกว่าเด็ดขาด เฉ้นแต่งเป็นกรณีมีคำชี้แจงให้อยู่ด่านเนินการทาน

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๘๗ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๗

ข้อ ๑๙ กรณีการเลี้ยงสัตว์ในสถานที่ของเอกชนหรือทางสาธารณะ ก่อให้เกิดเหตุเดือดร้อนสำคัญต่อผู้อื่น
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าของสัตว์ หรือผู้ครอบครองสถานที่เลี้ยงสัตว์
ระงับเหตุรำคาญภายในเวลาอันควร และถ้าเห็นสมควรจะให้กระทำโดยวิธีใดเพื่อระงับเหตุรำคาญนั้น
หรือสมควรกำหนดวิธีการเพื่อป้องกันมิให้มีเหตุรำคาญเกิดขึ้นอีกในอนาคตให้ระบุไว้ ในคำสั่งนั้น
# หมวด ๓
## อำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงานท้องถิ่น

ข้อ ๒๐ เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจ ดังต่อไปนี้

(๑) มีหนังสือเรียกบุคคลใด ๆ มาให้ถ้อยคำหรือแจ้งข้อเท็จจริง หรือทำคำชี้แจง
เป็นหนังสือหรือให้ส่งเอกสารหลักฐานใดเพื่อตรวจสอบหรือเพื่อประกอบการพิจารณา

(๒) เข้าไปในสถานที่ใด ๆ ในระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก หรือในเวลาทำการ
เพื่อตรวจสอบ หรือควบคุมเพื่อให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ ให้มีอำนาจสอบถามข้อเท็จจริงหรือเรียกหนังสือ
หรือหลักฐานที่เกี่ยวข้องจากเจ้าของหรือผู้ครอบครองสถานที่นั้น

(๓) ยึดหรืออายัดสิ่งของใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของประชาชน
เพื่อประโยชน์ในการดำเนินคดีหรือเพื่อนำไปทำลายในกรณีจำเป็น

(๔) เก็บหรือนำสินค้าหรือสิ่งของใด ๆ ที่สงสัยว่าไม่ถูกสุขลักษณะ หรืออาจก่อให้เกิด
เหตุรำคาญจากอาคารหรือสถานที่ใด ๆ เป็นปริมาณพอสมควร เพื่อเป็นตัวอย่างในการตรวจสอบความจำเป็นได้
โดยไม่ต้องใช้ว่าราคา

ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการ พนักงานส่วนตำบลเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรคหนึ่ง ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลลำภู ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งหรือทุกเรื่องก็ได้
# หมวด 4
## บาทกำหนดโทษ

ข้อ ๒๑ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ต้องระวางโทษตามที่บัญญัติไว้ในบาทกำหนดโทษ

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๘๗ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๑๓๖

๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๗

ข้อ ๒๒ ในกรณีที่ผู้กระทำความผิดเป็นนิติบุคคล ถ้าการกระทำความผิดของนิติบุคคลนั้นเกิดจากการส่งการหรือการกระทำของกรรมการ หรือผู้จัดการ หรือนิติบุคคลใดซึ่งรับผิดชอบในการดำเนินงานของนิติบุคคลนั้น หรือในกรณีที่บุคคลดังกล่าวมีหน้าที่ต้องส่งการหรือทำการและละเว้นไม่ส่งการหรือไม่ทำการจนเป็นเหตุให้นิติบุคคลนั้นกระทำความผิดผู้นั้นต้องรับโทษตามที่บัญญัติไว้สำหรับความผิดนั้น ๆ ด้วย
# ประกาศ ณ วันที่ ๒๗ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๖๔
## อามร เทพกำเนิด
### นายกองค์การบริหารส่วนตำบลลำภู