เล่ม ๑๔๑ ตอนที่ ๓๘ ก

ราชกิจจานุเบกษา

๑๗ มิถุนายน ๒๕๖๗

# ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์
## ศาลรัฐธรรมนูญ
### คำวินิจฉัยที่ ๗/๒๕๖๗
#### เรื่องพิจารณาที่ ๓๒/๒๕๖๖
<table>
<tr>
<td></td>
<td>วันที่ ๒๓ เดือน พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๗</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="2">ศาลฎีกา</td>
<td>ผู้ร้อง</td>
</tr>
<tr>
<td></td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="2">ระหว่าง -</td>
<td>ผู้ถูกรอง</td>
</tr>
<tr>
<td></td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2"></td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2">เรื่อง พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา 45 วรรคสี่ ขัดหรือแย้ง</td>
</tr><tr>
<td colspan="2" rowspan="2">ต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๗ หรือไม่</td>
<td></td>
</tr><tr>
<td></td>
</tr><tr>
<td colspan="2">ศาลฎีกาส่งความเห็นในคดีหมายเลขดำที่ คร คม 40 - 44/2565 คดีหมายเลขแดง</td>
<td></td>
</tr><tr>
<td colspan="2">ที่ คร คม 4010 - 4014/2566 เพื่อขอให้ศาลอัฏฐธรรมนูญวินิจฉัยตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 212</td>
<td></td>
</tr><tr><td colspan="2">ข้อเท็จจริงตามหนังสือส่งความเห็นของศาลฎีกาและเอกสารประกอบ สุรปได้ดังนี้</td>
<td></td>
</tr><tr><td colspan="2">พนักงานอัยการจังหวัดระนองเป็นโจทก์ ยื่นฟ้อง นายภัทรศักดิ์ ธงโอ้ และทั้ง กับพวก รวม 6 คน เป็นจำเลยต่อศาลจังหวัดระนอง ในความผิดตามพระราชบัญญัติต้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์</td>
<td></td>
</tr><tr><td colspan="2">ความผิดต่อเสรีภาพ อ้างอิงช่องโจน การผิดตามพระราชบัญญัติต้องกันและปราบปรามการมีส่วนร่วม ในองค์กรอาชญากรรมข้ามชาติ และความผิดตามพระราชบัญญัติติคนเข้าเมือง ศาลจังหวัดระนองพิพากษาว่า</td>
<td></td>
</tr><tr><td colspan="2">จำเลยที่ 2 เห็นที่ ‘ มีความผิดตามพระราชบัญญัติติคนเข้าเมือง พ.ศ. ‘5‘’ มาตรา '4'วรรคหนึ่ง'</td>
<td></td>
</tr><tr><td colspan="2">ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา &gt;3 และจำเลยที่ “ มีความผิดตามพระราชบัญญัติติคนเข้าเมือง พ.ศ. "5‘" มาตรา ”3”วรรคหนึ่ง' โดยกระทำหนึ่ง'</td>
<td></td>
</tr><tbody></tbody></table>

เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา
มาตรา ๙๑ ในความผิดฐานร่วมกันนำหรือพาคนต่างด้าวเข้ามาในราชอาณาจักร และในความผิดฐาน
รู้ว่าคนต่างด้าวใดเข้ามาในราชอาณาจักร ให้เข้าพักอาศัย ซ่อนเร้น หรือช่วยด้วยประการใด ๆ
เพื่อให้คนต่างด้านนั้นพ้นจากการจับกุม คืนรถยนต์กระบะและโทรศัพท์มือถือของกลางแก่เจ้าของ
ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ ทุกข้อกล่าวหา สำหรับข้อหาอื่นของจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๖ นอกจากนี้ให้ยก
และยกคำขอให้จำเลยทั้งหกร่วมกันชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหาย โจทก์และจำเลยที่ ๓ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์แผนกคดีค้างมนุษย์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รับโทรศัพท์มือถือของกลาง นอกจากที่แก้ให้เป็นไป
ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาโดยอัยการสูงสุดรับรองในฎีกว่าคดีเป็นปัญหาสำคัญมีเหตุอันควร
ที่ศาลฎีกาจะได้วินิจฉัยตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้างมนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา ๔๕ วรรคสี่
เพื่อศาลฎีกาพิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๕ ในความผิดฐานร่วมกันนำหรือพาคนต่างด้าวเข้ามา
ในราชอาณาจักรโดยฝ่าฝืนกฎหมาย และจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๖ ในความผิดฐานร่วมกันมีส่วนร่วมในองค์กร
อาชญากรรมข้ามชาติและร่วมกันเป็นอั้งยี่ และขอให้ศาลฎีกามีคำพิพากษาริบรถนนต์กระทำของกลาง

ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้างมนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา ๔๕ วรรคสี่
ที่บัญญัติให้อัยการสูงสุดหรือพนักงานอัยการซึ่งอัยการสูงสุดได้มอบหมายลงลายมือชื่อรับรองในฎีกา
ของพนักงานอัยการว่ามีเหตุอันควรที่ศาลฎีกาจะได้วินิจฉัย ให้ถือว่าเป็นปัญหาสำคัญและให้ศาลฎีกา
รับฎีกาโดยไม่ต้องแสดงเหตุผลใด ๆ แตกต่างจากการรับฎีกาของจำเลย การกำหนดให้ศาลฎีการับฎีกา
ของพนักงานอัยการโจทย์โดยไม่สามารถใช้ดุลพินิจส่งเป็นประการอื่นได้ ทำให้หลักประกันสิทธิปฏิกา
ของคู่ความระหว่างพนักงานอัยการกับจำเลยได้รับการคุ้มครองที่แตกต่างกัน ไม่ได้รับความคุ้มครอง
ตามกฎหมายอย่างเท่าเทียมกัน เป็นการเลือกปฏิบัติตามไม่เป็นธรรมต่อบุคคลด้วยเหตุแห่งความแตกต่าง
ในเรื่องสถานะของบุคคล ขัดต่อหลักความเสมอภาค ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๗
ซึ่งศาลฎีกาจะใช้บทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวบังคับแก่คดี และยังไม่มีคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ
ในส่วนที่เกี่ยวกับบทบัญญัตนี้ จึงส่งความเห็นดังกล่าวต่อสารรัฐธรรมนูญเพื่อวินิจฉัยตามรัฐธรรมนูญ
มาตรา ๒๑๒ วรรคหนึ่ง และให้โจทย์ยื่นคำแถลงประกอบการส่งเรื่องไปยังสารรัฐธรรมนูญ

โจทย์ยื่นคำแถลงคัดคำว่า พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้างมนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา ๔๕
วรรคสี่ บัญญัติให้อัยการสูงสุดใช้อำนาจพิจารณารับรองฎีกาในคดีค้างมนุษย์ เนื่องจากองค์กรอัยการ
เป็นองค์กรตามรัฐธรรมนูญ อัยการสูงสุดในฐานะผู้บังคับบัญชาสูงสุดผู้ใช้อำนาจรัฐ เป็นผู้พิจารณา
กลั่นครองว่าคาดีมีปัญหาสำคัญอันควรที่ศาลฎีกาจะได้วินิจฉัยหรือไม่ โดยมีพนักงานอัยการที่มีความรู้

ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านเป็นผู้พิจารณากลั่นกรองสำนวนคดี ตลอดจนเสนอความเห็นประกอบการพิจารณา
ส่งคดีของอัยการสูงสุด เป็นการอำนวยความยุติธรรมทางอาญา และดำเนินการเพื่อประโยชน์สาธารณะ
ในฐานะองค์กรผู้ใช้อำนาจรัฐในคดีค้ามนุษย์ กรณีไม่แตกต่างจากที่กฎหมายบัญญัติให้อำนาจแก่องค์คณะผู้พิพากษา
ที่ประธานศาลมีกาแต่งตั้งในการพิจารณาวินิจฉัยว่า ปัญหานั้นเป็นปัญหาสำคัญที่ศาลฎีกาควรวินิจฉัยหรือไม่
ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา ๔๕ วรรคสี่ ขัดหร้อง
ของอัยการสูงสุดตามบทบัญญัติดังกล่าวมิใช่เป็นการกระทำในฐานะเป็นปัจเจกบุคคลหรือเอกชน
ในฐานะคู่ความในคดี แต่เป็นการปฏิบัติหน้าที่ขององค์กรตามรัฐธรรมนูญตามที่กฎหมายให้อำนาจไว้
เทียบเคียงได้กับการที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๖๒ บัญญัติให้ในคดีอาญา
ที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ ศาลไม่จำเป็นต้องไต่สวนมูลฟ้อง แม้ว่าจะเป็นการปฏิบัติต่อฟ้องของโจทก์
ที่เป็นราษฎรแตกต่างจากพนักงานอัยการ ก็ไม่ถือว่าเป็นกรณีที่ทำให้หลักประกันสิทธิในการฟ้องคดีอาญา
ของราษฎรกับพนักงานอัยการได้รับการคุ้มครองที่แตกต่างกัน หรือเป็นการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรม
ต่อบุคคลที่ขัดต่อหลักความเสมอภาคตามรัฐธรรมนูญ และการบัญญัติให้ศาลฎีการับฎีกาที่อัยการสูงสุดรับรอง
โดยไม่ต้องแสดงเหตุสำคัญและไม่ต้องใช้ดุลพินิจว่าจะรับไว้หรือไม่ เนื่องจากคำฟ้องฎีกาได้แสดงข้อโต้แย้ง
คำพิพากษาศาลอุทธรณ์พร้อมเหตุผลและหลักกฎหมาย หากต้องยื่นคำร้องขออนุญาตกฎหมาย
และต้องแสดงเหตุสำคัญอีก ย่อมเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ซ้ำซ้อนขัดต่อเจตนารมณ์
ของกฎหมายที่ให้ลดขั้นตอนเพื่อให้ดำเนินคดีไปโดยรวดเร็ว การเสนอคดีขึ้นสู่ศาลฎีกาของพนักงานอัยการ
เป็นกระบวนการขอให้ศาลฎีกาทบทวนคำวินิจฉัยเพื่อให้เกิดความรอบคอบและเป็นธรรมยิ่งขึ้น
ในการอำนวยความยุติธรรม

ประเด็นที่ศาลรัฐธรรมนูญต้องพิจารณาเบื้องต้นมีว่า ศาลรัฐธรรมนูญมีอำนาจรับหนังสือ
ส่งความเห็นของศาลฎีกาไว้พิจารณาวินิจฉัยตามรัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๑๒ วรรคหนึ่ง หรือไม่ เห็นว่า
ศาลฎีกาส่งความเห็นเพื่อขอให้ศาลรัฐธรรมนูญพิจารณาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์
พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา ๔๕ วรรคสี่ ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๗ หรือไม่ บาทบัญญัติดังกล่าว
เป็นบทบัญญัติที่ศาลฎีกาจะใช้บังคับแก่คดี เมื่อศาลฎีกาส่งความเห็นพร้อมด้วยเหตุผลว่าบาทบัญญัติดังกล่าว
ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ และยังไม่มีคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญในส่วนที่เกี่ยวกับบทบัญญัตนี้
กรณีเป็นไปตามรัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๑๒ วรรคหนึ่ง จึงมีคำสั่งรับไว้พิจารณาวินิจฉัย และเพื่อประโยชน์

ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญ พ.ศ. ๒๕๖๑ มาตรา ๕๘ วรรคหนึ่ง
กำหนดประเด็นที่ต้องพิจารณาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้านมนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา ๔๕ วรรคสี่
ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๗ วรรคหนึ่งและวรรคสาม หรือไม่

พิจารณาแล้วเห็นว่า รัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๗ เป็นบทบัญญัติในหมวด ๓ สิทธิและเสรีภาพ
ของปวงชนชาวไทย วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า “บุคคลย่อมเสมอกันในกฎหมาย มีสิทธิและเสรีภาพ
และได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายเท่าเทียมกัน” และวรรคสาม บัญญัติว่า “การเลือกปฏิบัติ
โดยไม่เป็นธรรมดาต่อบุคคล ไม่ว่าด้วยเหตุความแตกต่างในเรื่องถิ่นกำเนิด เชื้อชาติ ภาษา เพศ อายุ
ความพิการ สภาพทางกายหรือสุขภาพ สถานะของบุคคล ฐานะทางเศรษฐกิจหรือสังคม ความเชื่อทางศาสนา
การศึกษาอบรม หรือความคิดเห็นทางการเมืองอันไม่ขัดต่อบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญหรือเหตุอื่นใด
จะกระทำมิได้"

พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้านมนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ มีเหตุผลในการประกาศใช้ว่า
โดยที่การค้ามนุษย์เป็นปัญหาที่กระทบต่อสิทธิมนุษยชน เป็นอันตรายต่อเสถียรภาพความมั่นคงทางสังคม
และการพัฒนาอย่างยั่งยืนของประเทศ หากไม่ได้รับการแก้ไขโดยเร่งด่วน นอกจากจะส่งผลต่อเสถียรภาพ
ทางการเมือง เศรษฐกิจ และความมั่นคงของรัฐแล้ว ยังส่งผลกระทบอย่างกว้างขวางทั้งในระดับภูมิภาค
และระหว่างประเทศอีกด้วย ดังนั้น เพื่อให้การป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ดำเนินไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ
และความเกี่ยวข้องทั้งหลายได้รับการพิจารณาพิพากษาอย่างรวดเร็วและเป็นธรรม สมควรให้มีกฎหมาย
ว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีค้านมนุษย์ขึ้น มาตรา ๔๕ วรรคสี่ บัญญัติว่า “ในกรณีที่อัยการสูงสุดหรือพนักงานอัยการ
ซึ่งอัยการสูงสุดได้มอบหมายลงลายมือชื่อรับรองในฎีกาของพนักงานอัยการว่า มีเหตุอันควรที่ศาลฎีกาจะได้วินิจฉัย
ให้ถือว่าเป็นปัญหาสำคัญและให้ศาลฎีการับฎีกา" เพื่อให้อัยการสูงสุดเป็นผู้กลั่นกรองว่าคดีใด
เป็นปัญหาสำคัญอันเป็นเหตุอันควรให้ศาลฎีกาได้วินิจฉัย

ความเห็นของศาลฎีกาที่ว่า พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้านมนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา ๔๕
วรรคสี่ บัญญัติตามให้อัยการสูงสุดหรือพนักงานอัยการซึ่งอัยการสูงสุดได้มอบหมายลงลายมือชื่อรับรองในฏิกา
ของพนักงานอัยการว่ามีเหตุอันควรที่ศาลฎีกาจะได้วินิจฉัย ให้ถือว่าเป็นปัญหาสำคัญและให้ศาลฎีกา
รับฎีกาโดยไม่ต้องแสดงเหตุผลใด ๆ แตกต่างจากการรับฎีกาของจำเลย การกำหนดให้ศาลฎีการับฎีกา
ของพนักงานอัยการโจทย์โดยไม่สามารถใช้ดุลพินิจส่งเป็นประการอื่นได้ ทำให้หลักประกันสิทธิตาม

ของคู่ความระหว่างพนักงานอัยการกับจำเลยได้รับการคุ้มครองที่แตกต่างกัน ไม่ได้รับความคุ้มครอง
ตามกฎหมายอย่างเท่าเทียมกัน เป็นการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมต่อบุคคลด้วยเหตุแห่งความแตกต่าง
ในเรื่องสถานะของบุคคล ขัดต่อหลักความเสมอภาค ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๗ วรรคหนึ่ง
และวรรคสาม นั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีคำมนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา ๔๕ วรรคสี่
เป็นบทบัญญัติในหมวด ๔ ฎีกา ซึ่งเป็นการพิจารณาตรวจสอบคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์แผนกคดีคำมนุษย์
อันเป็นหลักประกันสิทธิของคู่ความในคดีให้ได้รับความเป็นธรรมตามเจตนารมณ์ของกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาความ
พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีคำมนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ กำหนดให้มีการพิจารณาเพียงสองชั้นศาล
เพื่อให้คู่ความได้รับการพิจารณาพิพากษาอย่างรวดเร็วและเป็นธรรม เมื่อศาลอุทธรณ์แผนกคดีคำมนุษย์
มีคำพิพากษาหรือคำสั่งเป็นประการใด คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลย่อมเป็นที่สุด สำหรับการฎีกา
ของคู่ความในคดี กฎหมายบัญญัติรองไว้ในมาตรา ๔๓ ถึงมาตรา ๔๗ โดยนำระบบอนุญาต
มาใช้บังคับกับการฎีกาคดีคำมนุษย์ ซึ่งมีความแตกต่างจากระบบสิทธิฎีกา ที่กำหนดให้การฎีกาเป็นสิทธิ
ของคู่ความที่ไม่ต้องขออนุญาตต่อศาลฎีกา มาตรา ๔๓ วรรคหนึ่ง บัญญัติให้การฏีกาคำพิพากษา
หรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์แผนกคดีคำมนุษย์ ให้ผู้ฎีกายื่นคำร้องแสดงเหตุที่ศาลฎีกาควรรับฎีกาไว้พิจารณา
ตามมาตรา ๔๕ พร้อมกับคำฟ้องฎีกาต่อศาลชั้นต้นที่มีคำพิพากษาหรือคำสั่งในคดียนั้นภายในกำหนดหนึ่งเดือน
นับแต่วันที่ได้อ่านหรือถือว่าได้อ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์แผนกคดีคำมนุษย์ มาตรา ๔๕
วรรคหนึ่ง บัญญัติให้ศาลฎีกามีอำนาจรับฎีกาตามมาตรา ๔๓ ไว้พิจารณาได้ เมื่อเห็นว่าปัญหาตามฎีกานั้น
เป็นปัญหาสำคัญที่ศาลฎีกาควรวินิจฉัย โดยวรรคสอง บัญญัติให้ปัญหาสำคัญตามวรรคหนึ่งให้รวมถึงกรณี
ดังต่อไปนี้ (๑) ปัญหาที่เกี่ยวพันกับประโยชน์สาธารณะ (๒) เมื่อคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์
แผนกคดีคำมนุษย์ได้วินิจฉัยข้อกฎหมายที่สำคัญขัดกันหรือขัดกับแนวบรรทัดฐานของคำพิพากษา
หรือคำสั่งของศาลฎีกา (๓) คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์แผนกคดีคำมนุษย์ได้วินิจฉัย
ข้อกฎหมายที่สำคัญซึ่งยังไม่มีแนวคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลฎียามาก่อน (๔) เมื่อคำพิพากษา
หรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์แผนกคดีคำมนุษย์ขัดกับคำพิพากษาหรือคำสั่งอันถึงที่สุดของศาลอื่น
(๕) เพื่อเป็นการพัฒนาการตีความกฎหมาย (b) เมื่อจำเลยต้องคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์แผนกคดีคำมนุษย์
ให้ประหารชีวิต หรือจำคุกตลอดชีวิต (7) เมื่อ พินิกายนาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายแล้วอาจมีผลเปลี่ยนแปลง
สาระสำคัญในคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์แผนกคดีคำถามนูญ และ (8) ‘ปัญหาสำคัญอื่น
ตามข้อบังคับของประธานศาลฎึก อันมลักษณะเป็นการกำหนดให้ผู้ความในอดียืนจะสงเคราะห

คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์แผนกคดีค้ามนุษย์ต้องขออนุญาตฎีกาต่อศาลฎีกา และให้อำนาจศาลฎีกา
ในการพิจารณาและวินิจฉัยว่าจะรับหรือไม่รับฎีกาเรื่องใดไว้พิจารณา โดยมีเกณฑ์ในการพิจารณาว่า
ปัญหาตามฎีกานั้น ต้องเป็นปัญหาสำคัญที่ศาลฎีกาควรวินิจฉัยหรือไม่ตามมาตรา ๔๕ วรรคสอง
ถือเป็นกรอบในการใช้ดุลพินิจของศาลฎีกาให้สามารถส่งคำร้องขอฎีกาและกลั่นกรองคดีที่เป็นสาระสำคัญ
อันควรแก่วิธีการวินิจฉัยของศาลฎีกาได้อย่างมีประสิทธิภาพ เป็นมาตรฐานเดียวกัน และทำให้การพิจารณา
พิพากษาคดีของศาลฎีกาเป็นไปด้วยความรวดเร็ว เป็นธรรมกับทุกฝ่าย แม้ว่าบทบัญญัติมาตรา ๔๕
วรรคสี่ จะมีความมุ่งหมายให้อัยการสูงสุดเป็นผู้กลั่นกรองว่าคดีใดเป็นปัญหาสำคัญอันควรให้ศาลฎีกาได้วินิจฉัย
แต่ในการพิจารณาคดีพนักงานอัยการถือเป็นคู่ความฝ่ายหนึ่ง เมื่อคดีค้ามนุษย์ถึงที่สุดตามคำพิพากษา
หรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์แผนกคดีค้ามนุษย์แล้ว การฎีกาคู่ความควรมีสิทธิอย่างเท่าเทียมกัน
ซึ่งกฎหมายกำหนดให้ใช้ระบบอนุญาตโดยให้อยู่ในอำนาจการพิจารณาของศาลฎีกาว่าเป็นปัญหาสำคัญ
ที่ศาลฎีกาควรวินิจฉัยหรือไม่ การที่พระราชบัญญัติวิติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา ๔๕
วรรคสี่ กำหนดให้อัยการสูงสุดหรือพนักงานอัยการซึ่งอัยการสูงสุดได้มอบหมายลงลายมือชื่อรับรองในฎีกา
ของพนักงานอัยการว่ามีเหตุอันควรที่ศาลฎีกาจะได้วินิจฉัย ให้ถือว่าเป็นปัญหาสำคัญและให้ศาลฎีการับฎีกา
เป็นการบัญญัติให้อัยการสูงสุดรวมไปถึงพนักงานอัยการที่อัยการสูงสุดได้มอบหมายมีอำนาจรับรองฏิกา
ของฝ่ายโจทก์แต่เพียงฝ่ายเดียวโดยไม่ต้องขออนุญาตต่อศาลฎีกา แต่กระบวนการพิจารณาของศาสนั้น
พนักงานอัยการโจทก์เป็นคู่ความฝ่ายหนึ่งซึ่งมีสิทธิและหน้าที่เช่นเดียวกับราษฎรที่เป็นจำเลยอย่างเสมอทาน
สมควรที่จะดำเนินกระบวนพิจารณาด้วยวิธีการเดียวกันและได้รับการพิจารณาวินิจฉัยว่าจะรับฏิกา
หรือไม่โดยศาลฎึกาเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นฎิกาในปัญหาข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายก็ตาม
ศาลมหาน้ำที่อำนวยความยุติธรรมให้แก่คู่ความทุกฝ่ายเพื่อให้เกิดดุลยภาพ เสมอภาค และเป็นธรรม
ประกอบกับบทบัญญัติตามตรา ๔๕ วรรคสี่ ไม่ได้กำหนดกรอบดุลพินิจนในการรับรองให้ฏิกาไว้ ดังเช่น
การพิจารณาอนุญาตฏิกาขององค์คณะผู้พิพากษาที่ประธานศาลฎึกาแต่งตั้ง ส่งผลให้อัยการสูงสุด
สามารถใช้ดุลพินิจรับรองให้นักงานอัยการฏิกาได้นอกเหนือจากหลักเกณฑ์ที่บัญญัติตไว้ตามมาตรา ๔๕
วรรคสอง ทำให้งานอดียืชนี้สำลูกฏิกาของตนนักงานอัยการแตกทางไปจากของจำเลย เนื่องจากศาลฎึกา
t้องรับฏิกาของตนนักงานอัยการโดยไม่อน่าวินิจฉ้ายเป็นประการอื่น เมื่ออสาระสำคัญของบทบัญญัติดังกล่าว
คือกรณียกถาที่กำหนดใจเรื่องใดเป็นปัญหาสำคัญที่ศาลฎึกาวรวรรณไว้ พิจารณาวินิจฉัยหรือไม่ตามระบบนญาต
เป็นอำนาจของศาลฎึกาในการพิจารณาวินิจฉัย ดังนั้น การที่พระราชบัญญัติตามกฎาย

พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา ๔๕ วรรคสี่ บัญญัติหลักเกณฑ์ในการฎีกาคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ระหว่าง
พนักงานอัยการกับจำเลยไว้แตกต่างกัน และกำหนดให้ศาลฎีการับฎีกาของพนักงานอัยการโดยไม่สามารถ
ใช้ดุลพินิจสั่งเป็นประการอื่น ย่อมทำให้หลักประกันสิทธิในการฎีกาของคู่ความในคดีค้ามนุษย์ระหว่าง
พนักงานอัยการกับจำเลยแตกต่างกัน ไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายอย่างเท่าเทียมกัน
เป็นการเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมต่อบุคคลด้วยเหตุความแตกต่างในเรื่องสถานะของบุคคล
ขัดต่อหลักความเสมอภาค จึงขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๗ วรรคหนึ่งและวรรคสาม

อาศัยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น จึงวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้านมนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙
มาตรา ๔๕ วรรคสี่ ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๗ วรรคหนึ่งและวรรคสาม และกำหนดคำบังคับ
ให้คำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญมีผลเมื่อพ้นสามร้อยหกสิบวันนับแต่วันที่ศาลรัฐธรรมนูญมีคำวินิจฉัย
# นายนครินทร์ เมฆไตรรัตน์
## ประธานศาลรัฐธรรมนูญ
<table>
<tr>
<th>นายปัญญา อุดชาชน</th>
<th></th>
<th>นายอุดม สิทธิวิรัชธรรม</th>
</tr>
<tr>
<td>ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
<td></td>
<td>ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="2">นายวิรุฬห์ แสงเทียน</td>
<td></td>
<td rowspan="2">นายจิรณิติ หาวานนท์</td>
</tr>
<tr>
<td></td>
</tr>
<tr>
<td>ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
<td></td>
<td>ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
</tr>
<tr>
<td>นายณภาดล เทพพิทักษ์</td>
<td></td>
<td>นายบรรจงศักดิ์ วงศ์ปราชญ์</td>
</tr>
<tr>
<td>ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
<td></td>
<td>ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
</tr><tr>
<td>นายอุดม รัฐอมฤตกฤษณะ</td>
<td></td>
<td>นายสุมพร ธ่อยกุลเจริญ</td>
</tr><tr>
<td colspan="2"></td>
<td></td>
</tr><tr>
<td colspan="2" rowspan="2">นางสาวอารีย์ ส่งเสียงสนาน