# ข้อบัญญัติต้องคำบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๔

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง ว่าด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

อาชีพอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง โดยความเห็นชอบจากสภาองค์การบริหาร
ส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยงและนายอำเภอศรีสำโรง จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๔"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง ตั้งแต่วันถัดจาก
วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นไป

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน
### ข้อ 4 ในข้อบัญญัตนี้

"การเลี้ยงสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์

"การปล่อยสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอก
สถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการแสดงอาการครอบครองสัตว์

"เจ้าของสัตว์” หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตวด้วย

“สัตว์มีพิษ” หมายถึง สัตว์มีพิษร้ายแรงทุกชนิดที่ทำอันตรายแก่คนและสัตว์ให้ถึงตายได้

"เจ้าของสัตว์" หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย

"ที่หรือทางสาธารณะ” หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาพความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ให้พื้นที่ในเขตกำหนดขององค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยงเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๑) ช้าง
(๒) ม้า
(๓) โค
(๔) กระบือ
(๕) สุกร
(๖) แพะ
(๗) แกะ
(๘) ห่าน
(๙) เป็ด
(๑๐) ไก่
(๑๑) สุนัข
(๑๒) แมว
(๑๓) กูพิษ และกูที่อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่คนและสัตว์เลี้ยง
(๑๔) จระเข้
(๑๕) สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ
(๑๖) สัตว์มีพิษและสัตว์ดูร้ายต่าง ๆ

ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดประเภทและชนิดสัตว์ที่ต้องควบคุมการเลี้ยงเพิ่มเติม ทั้งนี้ โดยอาจควบคุมการเลี้ยงเฉพาะในเขตท้องที่หนึ่งหรือเต็มพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๖๑ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๖๔

# ข้อ 6 นอกจากการเลี้ยงสัตว์ตามปกติวิธีสัยแล้ว เจ้าของสัตว์จะต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดของกฎหมายการเลี้ยงสัตว์ พ.ศ. 2564 โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง เพื่อป้องกันโรคติดต่อจากสัตว์มาสู่คน โดยสัตวแพทย์
## (๑) จัดให้มีสถานที่เลี้ยงสัตว์ที่มีโครงสร้างตามความเหมาะสมแก่ประเภทและชนิดของสัตว์ และขนาดเพียงพอสำหรับการทำชีวิตของสัตว์มีแสงสว่างและการระบายอากาศที่เพียงพอ มีระบบการระบายน้ำ ที่ถูกสุขลักษณะ และมีระบบบำบัดของเสียที่เกิดขึ้นอย่างถูกสุขลักษณะ

(๒) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ

(๓) กักขัดซากสัตว์และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ

(๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์ เพื่อป้องกันโรคติดต่อจากสัตว์มาสู่คน โดยสัตวแพทย์

(๕) ให้เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่ของตน

(๖) ไม่เลี้ยงสัตว์ในสถานที่ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

ข้อ 7 ในกรณีที่มีเหตุควรสงสัยว่าสัตว์ที่เลี้ยงนั้นเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ ของบุคคลทั่วไปให้เจ้าของสัตว์แยกกักสัตว์นั้นไว้ด้านห่างและแจ้งให้สัตวแพทย์ขององค์การบริหาร ส่วนตำบกระเทาะเคาะหาเสียงหรือสำนักงานปศุสัตว์อำเภอทราบและดำเนินการตามคำแนะนำของสัตวแพทย์

ข้อ 8 ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ หรือห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ เฉพาะเขตควบคุมการปล่อยสัตว์เฉพาะในเขตท้องที่หนึ่งหรือเดียวกันจนหมดความจำเป็นหรือหายไปแล้ว

ความในวรรคหนึ่งไม่ใช่บังคับแก่การปล่อยสัตว์เพื่อการกุศลตามประเพณี

ข้อ 9 เจ้าของสัตว์จะต้องควบคุมดูแลและดูแลของตนเองให้อยู่ในกรอบของการกำหนดไว้โดยเคร่งครัด และทำตามกฎหม้ายอน ๆ

(๓) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนด ดังนี้

(๓.๑) บริเวณสถานที่ราชการทุกแห่งซึ่งไม่รวม วัด โรงเรียน

(๓.๒) ในที่หรือทางสาธารณะอื่นใดในเขตกองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง

(๔) ให้พื้นที่นอกเหนือจากที่กำหนดตาม (๑) (๒) และ (๓) เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ต้องอยู่ภายใต้มาตรการอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนี้ โดยผู้เลี้ยงต้องปฏิบัติตามกฎใหม่ มาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการอนุรักษ์และฟื้นฟูป่า และมาตรา ๕๐ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการประมง

(๔.๑) สถานที่ตั้ง

(๔.๑.๑) ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่ก่อเหตุรำคาญให้ผู้อาชีพอยู่ใกล้เคียง

(๔.๑.๒) ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกันเป็นสัดส่วนและให้อยู่ห่างจากแหล่งเสียหายจากหลังคา หรือสิ่งใดปกคลุมโดยรอบบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้นไม่น้อยกว่า ๒ เมตรทุกด้าน เว้นแต่ด้านที่มีแนวเชิงคันดินของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวๆ กัน

(๔.๒) อารักและส่วนประกอบ

(๔.๒.๑) อารักต้องเป็นอาคารเอกเทศและมีโครงสร้างแข็งแรง มีลักษณะเหมาะแก่การเลี้ยงสัตว์ประเภทนั้น ๆ ไม่มีการพักอาศัย หรือประกอบกิจการอื่นใด

(๔.๒.๒) พื้นด้องเป็นพื้นแน่น ไม่ฉอะแฉะ เว้นแต่การเลี้ยงสุกร พื้นจะต้องเป็นคอนกรีตและมีความลาดเอียงพอสมควร เพื่อให้น้ำและสิ่งปฏิกูลไหลลงทางระบายน้ำได้โดยสะดวก

(๔.๒.๓) หลังคาต้องมีความสูงจากพื้นมากสมควร และมีช่องทางให้อากาศสว่าง หรือแสงแดดส่องภายในอารักอย่างทั่วถึง

(๔.๒.๔) โคกต้องมีการกันคอเป็นสัดส่วนเหมาะสมกับจำนวนสัตว์ไม่ให้มีสัตว์อยู่กันอย่างแออัด

(๔.๒.๕) การระบายอากาศด้องจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทให้เพียงพอ

(4.3) การสุขาภิบาลทั่วไป

(๑.๑) รางระบายน้ำต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคารให้มีความลาดเอียง
เพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก

(๑.๒) น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายนลงสู่ทางระบายน้ำแหล่งน้ำสาธารณะ
หรือในที่เอกชน
# (๒) การกำจัดมูลสัตว์

(๒.๑) ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน

(๒.๒) ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์โดยเฉพาะไม่ให้ส่งกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ
และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค

(๓) การป้องกันเหตุเดือดร้อนรำคาญ

(๓.๑) ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่
ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง

(๓.๒) ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง

(๓.๓) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สิน
หรือทำความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง

(๔) การรักษาความสะอาดต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ

(๕) การกำจัดซากสัตว์ให้ใช้วิธีเผา หรือฝัง เพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธุ์
ของแมลงและสัตว์นำโรค และการก่อเหตุรำคาญจากกลิ่นเหม็น

(๔.๔) การปฏิบัติการอื่น ๆ ต้องปฏิบัติตามข้อบัญญัติงค์การบริหาร
ส่วนตำบลกะลาเลี้ยง เรื่อง การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ ฉบับปัจจุบันที่ประกาศใช้
ในส่วนที่เกี่ยวข้อง

ข้อ ๑๐ ห้ามมิให้ผู้ใดเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ตามข้อ ๕ ในที่สาธารณะซึ่งอยู่ภายในเขตองค์การบริหาร
ส่วนตำบลกะลาเลี้ยง เช่น บริเวณถนนสาธารณะทุกสาย บริเวณสถานที่ราชการทุกแห่ง
บริเวณแม่น้ำทุกสาย เป็นตน

ข้อ ๑๑ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือพนักงานเจ้าหน้าที่พบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะ
ซึ่งอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลกะลาเลี้ยงและบริเวณริมน้ำหรือเขตกวบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจจับสัตว์นำสัตว์ไปกักไว้ในที่สำหรับสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่น
จัดไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวันหรือสัตว์นั้นอาจเป็นอันตรายต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น
มีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควร

ในระหว่างการจับสัตว์หากสัตว์วิ่งหนีเกิดอุบัติเหตุอื่นใดทำให้สัตว์บาดเจ็บทางองค์การบริหาร
ส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยงจะไม่รับผิดชอบใด ๆ ทั้งสิ้น

เมื่อได้จับและนำสัตว์มากักไว้ตามความในวรรคหนึ่ง เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะปิดประกาศ
แจ้งให้เจ้าของทราบและให้มารับสัตว์คืนภายใน ๓๐ วันนับแต่วันที่ได้จับสัตว์มากักไว้โดยประกาศไว้
ที่สำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยงหรือที่ว่าการอำเภอศรีสำโรงหรือที่เปิดเผย
เมื่อพ้นกำหนด ๓๐ วันแล้ว ไม่มีผู้ใดมาแสดงตัวเป็นเจ้าของสัตว์ให้สัตว์นั้นตกเป็นองค์การบริหาร
ส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง

ข้อ ๑๒ กรณีที่กักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่นหรือต้องเสียค่าใช้จ่าย
เกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลา
๓๐ วันก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายหรือขายทอดตลาด
และค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาเงินนั้นไว้แทนตัวสัตว์

กรณีสัตว์นั้นตายหรือบาดเจ็บ หรือไม่ควรจำหน่ายต่อไป หรือเป็นโรคติดต่อที่อาจเป็นอันตราย
แก่สัตว์อื่น ๆ หรือเมื่ออัสสาวะแพทย์ได้ตรวจสอบและได้ให้ความเห็นเป็นลายลักษณ์อักษรแล้ว เจ้าพนักงานท้องถิ่น
มีอำนาจทำลายได้

ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดตามวรรคหนึ่ง และเจ้าของสัตว์มารับสัตว์คืน
ภายในเวลาที่กำหนดตามข้อ ๑๑ เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

ข้อ ๑๓ หากเจ้าของสัตว์ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
กฎกระทรวงหรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือข้อบัญญัตนี้
หรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น
มีอำนาจช่วยให้เจ้าของสัตว์แกไขหรือทำการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์เหล่านี้จะก่อให้เกิดพร้อมีเหตุฉุกเฉินควรสงสารกว่า
จะก่อให้เกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะช่วยให้อนุญาดเยืช สังฆภิกษุ

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๖๑

ห้า ๖๘
ราชกิจจานุเบกษา
๑๔ มิถุนายน ๒๕๖๗

เจ้าพนักงานท้องถิ่นตามวรรคหนึ่งให้กำหนดระยะเวลาที่ต้องปฏิบัติตามคำสั่งไว้ตามสมควรแต่ต้องไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน
เว้นแต่เป็นกรณีให้หยุดดำเนินกิจการทันที

ข้อ ๑๔ ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามหรือฝ่าฝืนข้อบังคับนี้ ต้องระวางโทษตามบทกำหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติ
การสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๑๕ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยงมีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้
และให้มีอำนาจออกประกาศ คำสั่ง ระเบียบ ข้อบังคับ เพื่อการปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้
ประกาศ คำสั่ง ระเบียบ ข้อบังคับนั้นมีได้ประกาศไว้โดยเปิดเผย ณ องค์การบริหาร
ส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยงให้ใช้บังคับได้

ประกาศ ณ วันที่ ๒๙ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๔

อติภัณฑ์ พระทองคำ
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะตาเลี้ยง