เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๙๕ ง

# ข้อบัญญัติต้องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำขุม
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๔

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำขุม วาด้วยการควบคุมการเลี้ยงสัตว์
ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำขุม

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๗ และมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบบน้ำขุม โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหาร
ส่วนตำบลน้ำขุมและนายอำเภอศรีนคร จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบบน้ำขุม เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๔"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบบน้ำขุม ตั้งแต่เมื่อได้ประกาศไว้
โดยเปิดเผย ณ ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบบน้ำขุมแล้วสิบห้าวัน

ข้อ ๓ ในข้อบัญญัตนี้

"การเลี้ยงสัตร์” หมายความว่า การมีสัตว์ไว้ในครอบครองและดูแลเอาใจใส่บำรุงรักษา
ตลอดจนให้อาหารเป็นอาจิณ

“การปล่อยสัตร์” หมายความว่า การสละการครอบครองสัตร์ หรือปล่อยสัตร์ให้อยู่
นอกสถานที่เลี้ยงโดยปราศจากการควบคุม

“สัตร์” หมายความว่า สัตว์ที่มีการเลี้ยงในเขตองค์การบริหารส่วนตำบบน้ำขุม
และกำหนดให้เป็นสัตว์ควบคุมตามประกาศท้ายข้อบัญญัตนี้

"เจ้าของสัตร์” หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตร์หรือผู้ให้ที่อยู่อาศัยหรือผู้ให้อาหารสัตรว้นนัน
เป็นประจำด้วย

"สถานที่เลี้ยงสัตร์” หมายความว่า โคกสัตร์ กรงสัตร์ ที่ช้างสัตร์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่น

“ที่หรือทางสาธารณะ” หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชนและประชาชน
สามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำขุม

“พนักงานเจ้าหน้าที่” หมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นซึ่งได้รับแต่งตั้ง
จากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตอำนาจ
ขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำขุม

“เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๔ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดประเภทและชนิดสัตว์ที่ต้องควบคุมการเลี้ยง
ตามประกาศท้ายข้อบัญญัตนี้

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน
หรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ ให้พื้นที่ในเขตกองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำขุม
เป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังต่อไปนี้

(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ทุกประเภทโดยเด็ดขาด

(๑.๑) ที่หรือทางสาธารณะ
(๑.๒) สถานที่ราชการ
(๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์เกินจำนวน ดังนี้
(๒.๑) บริเวณข้างทางสาธารณะ ห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ทุกประเภทเกินจำนวน
ที่เจ้าของสัตว์สามารถควบคุมได้
(๓) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ต้องอยู่ภายใต้มาตรการอย่างใดอย่างหนึ่ง
ดังนี้
(๓.๑) พื้นที่อยู่นอกเขตในข้อ 6 (๑) และข้อ 6 (๒) การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
ตั้งแต่ 1 ตัวขึ้นไป ต้องอยู่ภายในมาตรการในข้อ 7

(๓.๒) การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เลี้ยงประเภทสุนัขและแมว ต้องอยู่ภายใต้หมวด
ว่าด้วยการชั้นทะเบียนสัตว์เลี้ยงอยู่ภายใต้มาตรการ ดังนี้

(๓.๒.๑) จัดสถานที่เลี้ยงตามความสามารถของสุนัขและแมว โดยมีขนาด
เพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสุนัขและแมว มีแสงสว่างพอเพียงและการระบายอากาศที่เพียงพอ มีระบบ
การระบายน้ำและกำจัดสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ

(๓.๒.๒) กรณีเป็นสุนัขและแมวที่มีพฤติกรรมดุร้าย หรือมีลักษณะทางสายพันธุ์
ที่ดุร้ายหรือมีประวัติทำร้ายคน จะต้องเลี้ยงในสถานที่หรือกรงซึ่งสุนัขและแมวนั้นไม่สามารถเข้าถึงบุคคลภายนอกได้
และต้องมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยสังเกตได้อย่างชัดเจน

(๓.๒.๓) ครบคุมสุนัขและแมวมิให้ออกนอกสถานที่เลี้ยงโดยปราศจากการควบคุม

(๓.๒.๔) ครบคุมสุนัขและแมวมิให้ก่อเหตุเดือดร้อนรำคาญ เช่น ก่อให้เกิด
เสียงดังติดต่อกันเป็นระยะเวลานาน เป็นต้น

(๓.๒.๕) รักษาสถานที่เลี้ยงสุนัขและแมวให้สะอาดอยู่เสมอ จัดเก็บสิ่งปฏิกูล
ให้ถูกสุขลักษณะเป็นประจำไม่ปล่อยให้เปื้อนที่สะสมหมักหมมจนเกิดกลิ่นเหม็นรอบกวนผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

(๓.๒.๖) ต้องรับผิดชอบต่อความเป็นอยู่ของสุนัขและแมวในส่วนของการอาหาร
ความสะอาดและอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับตัวสัตว์ ถ้าเจ้าของไม่สามารถเลี้ยงดูสุนัขและแมวได้เป็นการชั่วคราว
จะต้องจัดให้มีผู้ดูแลความเป็นอยู่ของสุนัขและแมวให้เป็นปกติสุข

(๓.๒.๗) เมื่อสุนัขและแมวตาย เจ้าของสุนัขและแมวก็จะต้องกำจัดซากสุนัขและแมว
ให้ถูกสุขลักษณะ เพื่อป้องกันโรคพันธุ์แผลงหรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้ โดยวิธีการที่ไม่ก่อเหตรำคาญ
และไม่เป็นเหตุให้เกิดการปะปนเชื้อนของแหล่งน้ำ เว้นแต่สุนัขและแมวตายเนื่องจากป่วยเป็นโรครบาดสัตว์
ต้องแจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นทันทีและต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข

(๓.๒.๘) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคหรือฉีดวัคซีนในสุนัขและแมว
เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสุนัขและแมวลมาสู่คน

(๓.๒.๙) ในกรณีมีเหตุสงสัยว่า สุนัขและแมวที่เลี้ยงเป็นโรคอันอาจเป็นอันตราย
แก่สุภาพของประชาชน ให้เจ้าของแยกสุนัขอ และแม่วไว้วางหาก และแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่ทราบ

(๓.๒.๑๐) ต้องจัดให้สนับเสียงและแมวมีเครื่องหมายสัญลักษณ์ติดตัวตลอดเวลา
(๓.๒.๑๑) ห้ามมิให้ผู้ใดเลี้ยงหรือปล่อยสนับเสียงและแมวในที่หรือทางสาธารณะ
หรือในที่ของบุคคลอื่นโดยปราศจากความยินยอม

(๓.๒.๑๒) การนำสนับเสียงและแมวออกนอกสถานที่เลี้ยง ในกรณีที่เป็นสนับเสียงและแมว
ที่มีพฤติกรรมดุร้าย หรือเป็นสนับเสียงและแมวซึ่งมีลักษณะทางสายพันธุ์ดุร้าย หรือสนับเสียงและแมวที่มีประวัติ
ทำรายคนต้องผูกสายลากจูงที่แข็งแรงรวมทั้งจับสายลากจูงตลอดเวลา และ/หรือใส่อุปกรณ์ครอบปากด้วย

(๓.๓) การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ที่มีกฎหมายเฉพาะให้เป็นไปตามกฎหมายว่าด้วยการนั้น
ข้อ 5 นอกจากการเลี้ยงสัตว์ตามปกติวิสัยแล้ว เจ้าของสัตว์จะต้องปฏิบัติตามดังต่อไปนี้

(๑) จัดให้มีสถานที่เลี้ยงสัตว์ที่มีโครงสร้างตามความเหมาะสมแก่ประเภทและความจำเป็นของสัตว์
โดยมีขนาดเพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสัตว์ มีแสงสว่างและการระบายอากาศที่เพียงพอ มีระบบระบายน้ำ
และกำจัดสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ

(๒) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ จัดเก็บสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะเป็นประจำ
ไม่ปล่อยให้เป็นที่สะสมหมักหมมจนเกิดกลิ่นเหม็นรบกวนผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

(๓) เมื่อสัตว์ตายลง เจ้าของสัตว์จะทำการแจ้งชาวสัตว์และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ
เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งพาพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้ โดยวิธีที่ไม่ก่อเหตรำคาญจากกลิ่น ควัน
และไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ

(๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคนในสัตว์เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์
(๕) ให้เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่เลี้ยงของตน ไม่ปล่อยให้สัตว์อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์
โดยปราศจากการควบคุม กรณีเป็นสัตวดุดร้ายจะต้องเลี้ยงในสถานที่หรือกรงที่บุคคลภายนอกเข้าไปไม่ถึงตัวสัตว์
และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยชัดเจน

(٩) ไม่ปล่อยสัตวล้อมรอบสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน เว้นแต่เฉพาะเพื่อการเคลื่อนย้ายสัตว์
และได้ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หากปล่อยสัตวล้อมรอบสถานที่เลี้ยงดังกล่าวผิดขอบ มิให้ทำรายผู้อื่น หรือทำความเสียหายต่อสิ่งของ อันเป็นสาธารณะหรือทรัพย์สินอื่นใดของบุคคลอื่น ถ้าสัตวนี้ถ่ายมูลด้องมีภาชนะเก็บมูลสัตว์เพื่อไม่ให้ เกิดความสงสารปรกหรือก่อเหตรำคาญเรื่องกลิ่นในพื้นที่สาธารณะหรือสถานที่ส่วนบุคคล

(๗) ควบคุมดูแลสัตว์ของตน มิให้ก่ออันตรายหรือเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น ไม่ก่อให้เกิดมลพิษ
ต่อสิ่งแวดล้อม

(๘) ปฏิบัติตามอื่นใดตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข คำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่น
รวมทั้งข้อบังคับ ระเบียบ และคำสั่งขององค์การบริหารส่วนตำบลนำขุม

ข้อ ๗ กรณีการเลี้ยงสัตว์ ซึ่งดำเนินกิจการในลักษณะของฟาร์มเลี้ยงสัตว์ หรือเลี้ยงสัตว์
เป็นจำนวนมาก เจ้าของสัตว์ต้องปฏิบัติตามมาตรการเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคหรือเหตุรำคาญ
อันเกิดจากการเลี้ยงสัตว์โดยเคร่งครัด ดังนี้

(๑) การดูแลสภาพและสุขลักษณะของสถานที่เลี้ยงสัตว์ ต้องทำางระบายน้ำรับน้ำโสโครก
ไปให้พ้นจากที่นั้น โดยสะดวกและเหมาะสม

(๒) การระบายน้ำเสียต้องไม่ให้เป็นที่เดือดร้อนแก่ผู้ใช้น้ำแหล่งสาธารณะ

(๓) ต้องจัดให้มีระบบกักเก็บหรือบำบัดน้ำเสียให้เหมาะสม ต้องไม่ทำให้เกิดกลิ่นเหม็น
จนสร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

(๔) ต้องทำความสะอาด กวาดล้างสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้อยู่ในภาวะอันดีเสมอ

(๕) ต้องรักษาสถานที่ ออย่าให้เป็นที่เพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค และต้องเก็บ
วัสดุอุปกรณ์เครื่องใช้ในการเลี้ยงสัตว์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ

(๖) ต้องมีที่รองรับมูลฝอยและสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะจำนวนเพียงพอ

ข้อ ๘ ผู้ใดประสงค์จะเลี้ยงสัตว์ตามข้อ ๗ ต้องได้รับความยินยอมจากการประชุมประชาคมหมู่บ้าน
และได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น

การอนุญาตตามวรรคหนึ่งนั้นต้องปรากฏข้อเท็จจริงว่า สถานที่เลี้ยงสัตว์นั้นเป็นบริเวณที่โปร่ง
อากาศถ่ายเทสะดวก มีตนเองให้ร่มเงาพอสมควร ตั้งอยู่ห่างจากแหล่งชุมชน ศาสนสถาน โบราณสถาน
สถาบันการศึกษา โรงพยาบาล หรือสถานที่ของราชการอื่น ๆ ในระยะที่ไม่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพ
และไม่ก่อเหตุรำคาญต่อชุมชน โดยต้องมีระยะห่างจากสถานที่ดังกล่าว และแหล่งน้ำสาธารณะในระยะ
ดังต่อไปนี้

(๑) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตรว่น้อยกว่า ๒๕ ตัว ต้องมีระยะห่างในระยะ

(๒) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ตั้งแต่ ๒๕ - ๕๐ ตัว ต้องมีระยะห่างไม่น้อยกว่า ๑๐๐ เมตร และไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง

(๓) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ตั้งแต่ ๕๐ - ๕๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่างไม่น้อยกว่า ๕๐๐ เมตร และไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง

(๔) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ ตั้งแต่ ๕๐๐ ตัวขึ้นไป ต้องมีระยะห่างไม่น้อยกว่า ๑ กิโลเมตร และไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง

ผู้ขออนุญาตดังกล่าวให้ยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบและเงื่อนไขที่กำหนดพร้อมด้วยหลักฐาน ดังต่อไปนี้ อย่างละ ๑ ชุด

(๑) สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน

(๒) สำเนาทะเบียนบ้าน

(๓) หนังสือแสดงความเป็นเจ้าของที่ดิน

(๔) เอกสารซึ่งแสดงความยินยอมจากการประชุมประชาคมหมู่บ้าน

(๕) เอกสารหรือหลักฐานอื่นที่พนักงานเจ้าหน้าที่เห็นสมควรเรียกเพิ่มประกอบการพิจารณา

ข้อ 9 ในกรณีที่มีเหตุควรสงสัยว่าสัตว์ที่เลี้ยงนั้นเป็นโรคอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพของประชาชนให้เจ้าของสัตว์ดำเนินการแยกสัตว์นั้นไว้ทางหาก และแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือเจ้าพนักงานสาธารณสุขทราบและต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของสัตวแพทย์หรือเจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือเจ้าพนักงานสาธารณสุขโดยเฉพาะเขตควบคุมการปล่อยสัตว์

ข้อ 10 ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ หรือห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เฉพาะเขตควบคุมการปล่อยสัตว์ เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือเต็มพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลนำขุมความในวรรคนี้ไม่ใช้วางคับแก่การปล่อยสัตว์เพื่อการกุศลตามประเพณี

ข้อ 11 เจ้าของจะต้องควบคุมดูแลสัตว์และสถานที่เลี้ยงของตน มิให้ก่อเหตร้ำราญแก่ผู้อื่น

ข้อ 12 ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการทำฝ่าฝืนข้อ 6 โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตวดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวันแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสัตว์อื่นๆ สัตว์เด็ก สัปดาห์ใหม่มากคราวแก่งรายได้นี้ถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้มหาค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาดและค่าเสียหายดูแลเท่านี้

ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน
ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่งเจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้ออกคำใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์และค่าอาหารสัตว์
ให้แก่องค์การบริหารส่วนตำบลนำขุมตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่อหรืออาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควร

ข้อ ๑๓ ในระหว่างการจับสัตว์ หากสัตว์วิ่งหนีหรือเกิดอุบัติเหตุอื่นใด ทำให้สัตว์บาดเจ็บ
หากเป็นเหตุที่โดยพฤติการณ์ต้องเกิดขึ้น และเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแล้ว
องค์การบริหารส่วนตำบลนำขุมจะไม่รับผิดชอบต่อความเสียหายใด ๆ ที่เกิดขึ้น

กรณีตามวรรคหนึ่ง ถ้าความเสียหายเกิดขึ้นต่อบุคคลที่สามอันเนื่องมาจากการกระทำดังกล่าว
บุคคลที่สามย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายได้ โดยองค์การบริหารส่วนตำบบน้ำขุมจะพิจารณาไล่เบี้ยความผิด
ตามข้อเท็จจริง

ข้อ ๑๔ เมื่อได้จับสัตว์มากักไว้ตามความในข้อ ๑๒ เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะปิดประกาศแจ้ง
ให้เจ้าของสัตว์ทราบและให้มารับสัตว์คืนไปภายสามสิบวันนับตั้งแต่วันที่ได้จับสัตว์มากักไว้ โดยประกาศไว้ที่
ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลนำขุมหรือที่เปิดเผย เมื่อผ่านกำหนดดังกล่าวแล้วไม่มีผู้ใดมาแสดงตัว
เป็นเจ้าของสัตว์ให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลนำขุม

ข้อ ๑๕ หากเจ้าของสัตว์ปฏิบัติตามกฎกระทรวง หรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
หรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น
มีอำนาจสั่งให้เจ้าของสัตว์แกะไขหรือปรับปรุงให้ถูกต้องได้และถ้าเจ้าของสัตว์ไม่แกะไข หรือถ้าการเลี้ยงสัตว์
หรือปล่อยสัตว์ช่วงจะก่อให้เกิดหรือมีเหตุฉุกเฉินควรสงสัยว่าจะเกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน
เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งให้นำชุดเลี้ยงสัตว์คนเป็นการช่วยคราวจนกว่าจะเป็นที่พอใจแก่เจ้าพนักงานท้องถิ่น
ปราศจากอันตรายแล้วก็ได้

คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามวรรคหนึ่งให้กำหนดระยะเวลาที่จะต้องปฏิบัติตามคำสั่งไว้ตามสมควร

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๙๕ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๓ เมษายน ๒๕๖๗

หน้า ๒๖๔
ข้อ ๑๖ กรณีการเลี้ยงสัตว์ในสถานที่ของเอกชนหรือที่หรือทางสาธารณะ ก่อให้เกิดเหตุ
เดือดร้อนลำคาญต่อผู้อื่น ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าของสัตว์หรือผู้ครอบครอง
สถานที่เลี้ยงสัตว์ระงับเหตุรำคาญภายในเวลาอันควร และถ้าเห็นสมควรจะให้กระทำโดยวิธีใดเพื่อระงับ
เหตุรำคาญหรือสมควรกำหนดวิธีการเพื่อป้องกันมิให้มีเหตุรำคาญเกิดขึ้นอีกในอนาคตให้ระบุไว้ในคำสั่งนั้น

ข้อ ๑๗ เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นและเจ้าพนักงานสาธารณสุข
มีอำนาจ ดังต่อไปนี้

(๑) มีหนังสือเรียกบุคคลใด ๆ มาให้ถ้อยคำหรือแจ้งข้อเท็จจริง หรือทำคำชี้แจง
เป็นหนังสือหรือให้ส่งเอกสารหลักฐานใดเพื่อตรวจสอบหรือเพื่อประกอบการพิจารณา

(๒) เข้าไปในสถานที่ใด ๆ ในระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก หรือในเวลาทำการ
เพื่อตรวจสอบหรือควบคุมเพื่อให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ให้มีอำนาจสอบถามข้อเท็จจริงหรือเรียกหนังสือ
หรือหลักฐานที่เกี่ยวข้องจากเจ้าของหรือนผู้ครอบครองสถานที่นั้น

(๓) ยึดหรืออายัดสิ่งของใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของประชาชน
เพื่อประโยชนในการดำเนินคดีหรือเพื่อนำไปทำลายในกรณีจำเป็นให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการ
พนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรคหนึ่งในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำขุม
ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งหรือทุกเรื่องก็ดี

ข้อ ๑๘ กำหนดให้สัตว์เลี้ยงประเภทสุนัขและแมว เป็นสัตว์ต้องขึ้นทะเบียน และให้เจ้าของสัตว์
มีหน้าที่ต้องนำสุนัขและแมวไปขึ้นทะเบียนต่องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำขุม

ข้อ ๑๙ เจ้าของสุนัขและแมวต้องปฏิบัติเพื่อเป็นการป้องกันและควบคุมโรคพิษสุนัขบ้า ดังนี้
(๑) เจ้าของสุนัขและแมวต้องจัดการให้สุนัขและแมวทุกตัวได้รับการฉีดวัคซีนจากสัตวแพทย์
หรือผู้ได้รับมอบหมายเป็นหนังสือจากสัตวแพทย์ หรือผู้ประกอบการบำบัดโรคนี้โดยการฉีดวัคซีนครั้งแรก
เมื่อสุนัขอายุตั้งแต่สองเดือนขึ้นไปแต่ไม่เกินสี่เดือน และได้รับการฉีดวัคซีนครั้งต่อไปตามระยะเวลา
ที่กำหนดในใบรับรองการฉีดวัคซีน
(๒) หากเจ้าของสุนัขอายุดาเนินอาการหรือสงสัยว่าสุนัขอายุดามากรอบครอง

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๙๕ ง

หน้า ๒๖๕

ราชกิจจานุเบกษา

๓ เมษายน ๒๕๖๗
(๓) ในกรณีที่เกิดการระบาดของโรคพิษสุนัขบ้าในพื้นที่ตามประกาศเขตกำหนด
โรคระบาดชั่วคราว ให้เจ้าของสุนัขและแมวทำการควบคุมสุนัขและแมวไว้ ณ สถานที่เลี้ยงจนกว่าจะสิ้นระยะเวลา
ตามประกาศ

ข้อ ๒๐ ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตราย
ต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๒๑ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้บทกำหนดโทษ
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๒๒ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำขุมเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
# ประกาศ ณ วันที่ ๒๕ มกราคม พ.ศ. ๒๕๖๔
## วันดี ชำพันธ์
### นายกองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำขุม

# ประกาศกำหนดประเภทและชนิดสัตว์ที่ต้องควบคุมการเลี้ยง
## ท้ายข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลนำขุม
### เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕๖๔

ในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลนำขุมกำหนดให้เป็นสัตว์ควบคุม ได้แก่

(๑) ช้าง
(๒) ม้า
(๓) โค
(๔) กระบือ
(๕) แพะ
(๖) แกะ
(๗) ลา
(๘) ล่อ
(๙) สุกร
(๑๐) สุนัข
(๑๑) แมว
(๑๒) ไก่
(๑๓) เป็ด
(๑๔) ห่าน
(๑๕) นก
(๑๖) กระจเข้
(๑๗) สัตว์ป่าตามกฎหมายว่าด้วยการสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าซึ่งได้รับอนุญาตจากกรมป่าไม้