# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลคีรีวง
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์
### พ.ศ. ๒๕๖๓

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลคีรีวง ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยงสัตว์
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลคีรีวง โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหาร
ส่วนตำบลคีรีวงและนายอำเภอปลายพระยา จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลคีรีวง เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๓"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในองค์การบริหารส่วนตำบลคีรีวง ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศ
ในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
#### ข้อ ๓ ในข้อบัญญัตนี้

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” มหายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลคีรีวง
“พนักงานเจ้าหน้าที่” มหายความว่า ผู้ซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นแต่งตั้งให้เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่
ตามข้อบัญญัตนี้

"เจ้าพนักงานสาธารณสุข" มหายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม

"ผู้ได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น” มหายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่น
ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม

"การเลี้ยงสัตว์" มหายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์

"การปล่อยสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอก
สถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการสละการครอบครองสัตว์

"สถานที่เลี้ยงสัตว์” หมายความว่า คอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์ หรือสถานที่
ในลักษณะอื่นที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง

"เจ้าของสัตว์" หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตวด้วย

"ที่หรือทางสาธารณะ” หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน
และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือสัญจรได้โดยทางสาธารณะ ถนนสาธารณะ ให้มายความ
รวมถึงทางตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกด้วย

“ราชการส่วนท้องถิ่น” หมายความว่า องค์การบริหารส่วนตำบลคีรีวง

ข้อ ๔ ห้ามมิให้มีการเลี้ยงสัตว์ชนิดหรือประเภทเหล่านี้ในเขตราชการส่วนท้องถิ่นโดยเด็ดขาด
(๑) กูพิษและกูที่อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่คนและสัตว์เลี้ยง
(๒) ปลาปิรันย่า
(๓) ควงคกไฟ
(๔) สัตว์ดุร้ายต่าง ๆ
(๕) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ
(๖) สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ

ข้อ ๕ ห้ามเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ประเภทช้าง มาโค เพะ กะ สุกร สุนัข แมว ไก่
ห่าน นก และเป็ด ในเขตพื้นที่ถนนสาธารณะทุกสายซึ่งราชการส่วนท้องถิ่นมีผิดชอบดูแล

การเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ตามวรรคหนึ่งนั้น คือกรณีกระทำการเป็นประจำเป็นอาชีณ
หรือไม่สนใจควบคุมดูแลสัตว์จนเข้าใจได้ว่ามีการใช้พื้นที่ถนนสาธารณะเป็นที่เลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

ข้อ 5 ให้เขตราชการส่วนท้องถิ่นเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ ดังต่อไปนี้
(๑) ช้าง
(๒) มา
(๓)โค
(๔)กระบือ

(๕) แพะ
(๖) แกะ
(๗) สุกร
(๘) สุนัข
(๙) แมว
(๑๐) ไก่
(๑๑) ห่าน
(๑๒) นก
(๑๓) เป็ด

(๑๔) สัตว์ป่าตามกฎหมายว่าด้วยการสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าซึ่งได้รับอนุญาตจากกรมป่าไม้
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดประเภทและชนิดสัตว์ที่ต้องควบคุมการเลี้ยงสัตว์เพิ่มเติม
ทั้งนี้ โดยอาจควบคุมการเลี้ยงสัตว์เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือเต็มพื้นที่ราชการส่วนท้องถิ่น

ข้อ ๗ เพื่อประโยชน์ในการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ในเขตราชการส่วนท้องถิ่น
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกประกาศกำหนดเขตพื้นที่เลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ที่ต้องควบคุมตามข้อ 5
โดยให้มีมาตรการอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้

(๑) กำหนดจำนวน ประเภทและชนิดของสัตว์ที่เลี้ยง
(๒) กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการทำทะเบียนตามประเภทและชนิดของสัตว์
(๓) กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการปล่อยสัตว์

ข้อ ๘ นอกจากการเลี้ยงสัตว์ตามปกติวิสัยแล้ว เจ้าของสัตว์จะต้องปฏิบัติ ดังต่อไปนี้

(๑) จัดให้มีสถานที่เลี้ยงสัตว์ที่มั่นคง เชียงแรง ตามความเหมาะสมแก่ประเภท
และชนิดของสัตว์ โดยมีขนาดเพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสัตว์ มีแสงสว่างและการระบายอากาศที่เพียงพอ
มีระบบการระบายน้ำและกำจัดสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ

(๒) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ จัดเก็บสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะเป็นประจำ
ไม่ปล่อยให้เป็นที่สะสมหมักหมมจนเกิดกลิ่นเหม็นรบกวนผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

(๓) เมื่อสัตว์ตายลงเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้ โดยวิธีที่ไม่ก่อเหตุรำคาญจากกลิ่น ควัน และไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ

(๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรค ที่เกิดจากสัตว์

(๕) ให้เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตนไม่ปล่อยให้สัตว์อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ โดยปราศจากการควบคุม กรณีเป็นสัตวดูร้ายจะต้องเลี้ยงในสถานที่หรือกรงที่บุคคลภายนอกเข้าไปไม่ถึงตัวสัตว์ และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยสังเกตได้อย่างชัดเจน

(๖) ไม่นำสัตว์เลี้ยงออกมานอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน เว้นแต่เฉพาะเพื่อการเคลื่อนย้ายสัตว์ และได้ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น

(๗) ควบคุมดูแลสัตว์ของตนมิให้ก่ออันตรายหรือเหตุรำคาญแก่ผู้อื่นหรือไม่ก่อให้เกิด มลพิษต่อสิ่งแวดล้อม

(๘) ปฏิบัติการอื่นใดตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณณสุข คำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่น รวมทั้งข้อบังคับ ระเบียบ และคำสั่งของราชการส่วนท้องถิ่น

ข้อ ๙ กรณีการเลี้ยงสัตว์ ซึ่งดำเนินกิจการในลักษณะของฟาร์มเลี้ยงสัตว์หรือเลี้ยงสัตว์ เป็นจำนวนมาก เจ้าของสัตว์ต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขตามข้อ ๘ อย่างเคร่งครัด เพื่อการดูแลสภาพ หรือสุขลักษณะของสถานที่ที่ใช้เลี้ยงสัตว์และต้องปฏิบัติตามมาตรการเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรค หรือเหตุรำคาญอันเกิดจากการเลี้ยงสัตว์ ดังนี้

(๑) การดูแลสภาพและสุขลักษณะของสถานที่เลี้ยงสัตว์ต้องทำรางระบายน้ำรับน้ำโสโครก ไปให้พ้นจากที่น้ำโดยสะดวกและเหมาะสม

(๒) การระบายน้ำเสียต้องไม่ให้เป็นที่เด็ดร้อนแก่ผู้ใช้แหล่งน้ำสาธารณะ

(๓) ห้องฉีดให้มีระบบกัก เก็บ หรือระบายน้ำเสียให้เหมาะสม ทั้งนี้ ห้องไม่ทำให้เกิด กะลิ่นมีเม็ดจนสร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยข้างเคียง

(๔) ห้องทำความสะอาด กวาดล้างสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้อยู่ในภาวะอันดีเสมอ

(๕) ต้องรักษาสถานที่อย่าให้เป็นที่เพาะพันธุ์แมลงวัน แมลงสาป ยุง หรือสัตว์นำโรคอื่น ๆ
และต้องเก็บวัสดุอุปกรณ์เครื่องใช้ในการเลี้ยงสัตว์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ

(๖) ต้องมีที่รองรับมูลฝอยและสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะจำนวนเพียงพอ

ข้อ ๑๐ หลังจากข้อบัญญัติมีผลบังคับใช้ ผู้ใดประสงค์จะเลี้ยงสัตว์ตามข้อ ๙ ต้องได้รับ
ความยินยอมจากการประชุมประชาคมหมู่บ้านและได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น

การอนุญาตตามวรรคหนึ่งนั้นต้องปรากฏข้อเท็จจริงว่าสถานที่เลี้ยงสัตว์นั้นเป็นบริเวณที่โปร่ง
อากาศถ่ายเทสะดวก มีร่มไม้ให้ร่มเงาพอสมควร ตั้งอยู่ห่างจากแหล่งชุมชน สถานที่ของการต่าง ๆ
เช่น ราชการส่วนท้องถิ่น ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก โรงเรียน โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพชุมชน ฯลฯ
และศาสนสถานในระยะที่ไม่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพและไม่ก่อเหตุรำคาญต่อชุมชน โดยต้องมีระยะห่าง
จากสถานที่ดังกล่าวและแหล่งน้ำสาธารณะในระยะ ดังต่อไปนี้

(๑) สถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์น้อยกว่า ๕๐ ตัว ต้องมีระยะห่างในระยะ
ที่ไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง

(๒) สถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ตั้งแต่ ๕๐ - ๕๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่างไม่น้อยกว่า
๑ กิโลเมตร

(๓) สถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ตั้งแต่ ๕๐๑ - ๑,๐๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่าง
ไม่น้อยกว่า ๑.๕ กิโลเมตร

(๔) สถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ตั้งแต่ ๑,๐๐๑ ตัว ต้องมีระยะห่างไม่น้อยกว่า
๒ กิโลเมตร

ผู้ขออนุญาทดังกล่าวให้ยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบและเงื่อนไขที่กำหนด
พร้อมด้วยหลักฐาน ดังต่อไปนี้ อย่างละ ๑ ชุด

1\) สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน
2\) สำเนาทะเบียนบ้าน
3\) หนังสือแสดงความเป็นเจ้าของที่ดิน
4\) ใบมอบอำนาจ (ถ้ามี)
5\) เอกสารหรือหลักฐานอื่นที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นเห็นสมควรเรียกเพิ่มเติม

ข้อ ๑๑ ในกรณีที่มีเหตุควรสงสัยว่าสัตว์ที่เลี้ยงนั้นเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
ของบุคคลทั่วไป ให้เจ้าของสัตว์ แยก กัก สัตว์นั้นไว้ต่างหาก และแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น
หรือเจ้าพนักงานสาธารณสุขทราบ รวมถึงต้องแจ้งให้สัตวแพทย์ของหน่วยงานราชการทราบและต้องปฏิบัติ
ตามคำแนะนำโดยเคร่งครัด

ข้อ ๑๒ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ หรือห้ามเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์เฉพาะเขตควบคุมการปล่อยสัตว์ เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือเต็มพื้นที่ราชการ
ส่วนท้องถิ่น

ความในวรรคนี้ไม่ใช่บังคับแก่การปล่อยสัตว์เพื่อการกุศลตามประเพณี

ข้อ ๑๓ เจ้าของสัตว์จะต้องควบคุมดูแลสัตว์และสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตนมิให้ก่อเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น

ข้อ ๑๔ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่น พนักงานเจ้าหน้าที่ เจ้าพนักงานสาธารณสุขพบสัตว์
ในที่หรือทางสาธารณะซึ่งอยู่ภายในเขตราชการส่วนท้องถิ่น หรือเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจจับสัตว์และนำสัตว์ไปกักไว้ในที่สำหรับสัตว์
ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นจัดไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน หรือกรณีสัตว์นั้นอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควร

ในระหว่างการจับสัตว์ หากสัตว์วิ่งหนี เกิดอุบัติเหตุอื่นใด ทำให้สัตว์บาดเจ็บหากเป็นเหตุที่
โดยพฤติการณ์ต้องเกิดขึ้น และเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแล้วทางราชการ
ส่วนท้องถิ่นจะไม่รับผิดชอบต่อความเสียหายใด ๆ ที่เกิดขึ้น

กรณีตามวรรคสองถ้าความเสียหายเกิดขึ้นตอบุบคคลที่สามอันเนื่องมาจากการกระทำดังกล่าว
บุคคลที่สามย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายได้ โดยราชการส่วนท้องถิ่นจะพิจารณาไล่เบี้ยความผิด
ตามข้อเท็จจริง

ข้อ ๑๕ เมื่อได้จับสัตว์มากักไว้ตามความในข้อ ๑๔ เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะปิดประกาศแจ้งให้
เจ้าของทราบและให้มารับสัตว์คืนภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้จับสัตว์มากักไว้ โดยประกาศไว้
ที่สำนักงานราชการส่วนท้องถิ่นหรือที่เปิดเผย เมื่อผ่านกำหนดสามสิบวันแล้วไม่มีผู้ใดมาแสดงตัว
เป็นเจ้าของสัตว์ให้สัตว์บนตกเป็นของราชการส่วนท้องถิ่น เวลานะจะได้รับอนุญาตกจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
ให้นำคืนกลับซ้ำเช่นเดียว เป็นของราชการ ส่วนใหญ่มากครึ่งละไม่น้อยหนึ่งพันบาทและค่าใช้จ่าย

ข้อ ๑๖ กรณีที่กักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่นหรือต้องเสียค่าใช้จ่าย
เกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดนั้นตามสมควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนด
สามสิบวันก็ได้ เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายหรือขายทอดตลาด
และค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาเงินนั้นไว้แทนตัวสัตว์

กรณีสัตว์นั้นตายหรือเจ็บป่วยหรือไม่สมควรจำหน่ายต่อไปหรือเป็นโรคติดต่อที่อาจเป็นอันตราย
แก่สัตว์อื่น ๆ หรือเมื่ออัสสาวะแพทย์ได้ตรวจสอบและให้ความเห็นเป็นลายลักษณ์อักษรแล้ว เจ้าพนักงานท้องถิ่น
มีอำนาจทำลายได้

ในกรณีมิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน
ภายในกำหนดตามข้อ ๑๕ หรือได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้รับคืนสัตว์นั้น เจ้าของสัตว์
ต้องเสียค่าธรรมเนียมการปรับครั้งละไม่เกินหนึ่งพันบาทและค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่
ราชการส่วนท้องถิ่น ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

ข้อ ๑๗ หากเจ้าของสัตว์ปฏิบัติไม่ถูกต้องตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม กฎกระทรวง หรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม หรือข้อบัญญัตนี้ หรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้เจ้าของสัตว์แก้ไขหรือปรับปรุงให้ถูกต้องได้
และถ้าเจ้าของสัตว์ไม่แก้ไขหรือถ้าการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์นั้นจะก่อให้เกิดหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่า
จะเกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งให้ผู้นั้นหยุดเลี้ยงสัตว์ทันที
เป็นการชั่วคราวจนกว่าจะเป็นที่พอใจแก่เจ้าพนักงานท้องถิ่นว่าปราศจากอันตรายแล้วก็ได้

คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามวรรคหนึ่งให้กำหนดระยะเวลาที่จะต้องปฏิบัติตามคำสั่งไว้
ตามสมควรแต่ต้องไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน เว้นแต่เป็นกรณีมีคำสั่งให้หยุดดำเนินการทันที

ข้อ ๑๘ กรณีการเลี้ยงสัตว์ในสถานที่ของเอกชนหรือทางสาธารณะก่อให้เกิดเหตุเดือดร้อนราคาญ
ต่อผู้อื่นให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าของสัตว์หรือผู้ครอบครองสถานที่เลี้ยงสัตว์
ระงับเหตรำคาญภายในเวลาอันสมควร และถ้าเห็นสมควรจะให้กระทำโดยวิธีใดเพื่อระงับเหตรำคาญฉัน
หรือสมควรกำหนดวิธีการเพื่อป้องกันมิให้เหตรำคาญเกิดขึ้นโยในอนาคตให้มีระบุไว้ว่าคำส่งฉัน

ข้อ ๑๙ เพื่อให้งานปฏิบัติเป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นและเจ้าพนักงานสาธารณ สุข

(๑) มีหนังสือเรียกบุคคลใด ๆ มาให้ถ้อยคำหรือแจ้งข้อเท็จจริง หรือทำคำชี้แจง
เป็นหนังสือหรือส่งเอกสารหลักฐานใดเพื่อตรวจสอบ หรือประกอบการพิจารณา ยึด อายัด สิ่งของใด ๆ
ที่อาจก่อให้เกิดอันตราย

(๒) เข้าไปในสถานที่ใด ๆ ในระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกหรือในเวลาทำการ
เพื่อตรวจสอบหรือควบคุมเพื่อให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้ ให้มีอำนาจสอบถามข้อเท็จจริงหรือเรียกหนังสือ
หรือหลักฐานที่เกี่ยวข้องจากเจ้าของหรือผู้ครอบครองสถานที่นั้น

(๓) ยึด อายัด สิ่งของใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของประชาชน
เพื่อประโยชน์ในการดำเนินคดีหรือเพื่อนำไปทำลายในกรณีจำเป็น

(๔) เก็บหรือนำสินค้าหรือสิ่งของใด ๆ ที่สงสัยว่าไม่ถูกสุขลักษณะหรืออาจก่อให้เกิด
เหตุร้ายคาญจากอาคารหรือสถานที่ใด ๆ เป็นปริมาณพอสมควร เพื่อเป็นตัวอย่างในการตรวจสอบ
ความจำเป็นได้โดยไม่ต้องใช้ราคา

ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการ พนักงานส่วนท้องถิ่น เพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่
ตามวรรคหนึ่งในเขตอำนาจของราชการส่วนท้องถิ่น ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งหรือทุกเรื่องก็ดี

ข้อ ๒๐ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัติตื้อเป็นความผิดตามมาตรา ๗๓ วรรคสอง
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ข้อ ๒๑ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลตำบลคีรีวงเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
และให้มีอำนาจออก ระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
# ประกาศ ณ วันที่ ๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๖๓
## สนอง สิงห์บำรุง นายกองค์การบริหารส่วนตำบลคีรีวง