เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๖๙ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หัว ๑๑๗

# ข้อบัญญัติต้องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซง เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๔

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซง ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาชีพอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕)
พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซง โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซง
และนายอำเภอเมืองปทุมธานี จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้
## ข้อ 1 ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซง เรื่อง การควบคุม การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๔"

ข้อ 2 ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซง ตั้งแต่วันถัดจาก
วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ 3 บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน
### ข้อ 4 ในข้อบัญญัตนี้

"สัตว์" หมายความว่า สัตว์ทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยง หรือสัตว์ป่า หรือสัตว์ชนิดอื่น ๆ
"การเลี้ยงสัตว์” หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์
"การปล่อยสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่
นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการแสดงครอบครองสัตว์

"สถานที่เลี้ยงสัตว์" หมายความว่า กอกสัตว์ กรงสัตว์ อุขังสัสหว่างรู้หรือไม่
ที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง หากมีการควบคุมของเจ้าของสัตว์ไม่ว่าจะมีขอบรัวหรือไม่
“เจ้าของสัตว์” มายความรวมถึงผู้ครอบครองสักวงด้วย

"ราชการส่วนท้องถิ่น" หมายความว่า องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซง

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซง

“เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

"ผู้ได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นซึ่งได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซง

"สัตวแพทย์” หมายความว่า สัตวแพทย์ผู้ซึ่งปฏิบัติงานในส่วนราชการของรัฐและหมายเลขความรวมถึงผู้ซึ่งแต่งตั้งให้ปฏิบัติหน้าที่สัตวแพทย์ในราชการส่วนท้องถิ่น

"สิ่งปฏิกูล” หมายความว่า อุจจาระหรือปัสสาวะ และหมายเลขความรวมถึงสิ่งอื่นใดซึ่งเป็นสิ่งโสโครกหรือมีกลิ่นเหม็น

"มูลฝอย" หมายความว่า เชษกระดาษ เศษผ้า เศษอาหาร เศษสินค้า ถุงพลาสติกภาชนะที่ใส่อากาศ มูลสัตว์หรือซากสัตว์ รวมถึงสิ่งอื่นใดที่เก็บกวาดจากถนน ตลาดที่เลี้ยงสัตว์หรือที่อื่นจากชุมชน

ข้อ ๕ ห้ามมิให้มีการเลี้ยงสัตว์ชนิดหรือประเภทเหล่านี้ในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซงโดยเด็ดขาด ได้แก่

(๑) กุ้งและกุ้ยที่อาจเกิดอันตรายแก่คนและสัตว์เลี้ยง
(๒) ปลาปรินยา
(๓) ควายคกไฟ
(๔) สัตว์ดูร้ายต่าง ๆ
(๕) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ
(๖) สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ

ข้อ 6 เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาพและความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชนในท้องถิ่น หรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ จึงประกาศให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซงเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๖.๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์โดยเด็ดขาด

ก. พื้นที่ฝั่งเมืองประกาศเป็นเขตพาณิชยกรรม และเขตประชากรอาศัยหนาแน่น

ข. พื้นที่ฝั่งเมืองประกาศเป็นประเภทอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ ศิลปะ
วัฒนธรรมไทย

ค. สถานที่ท่องเที่ยว

ง. วัด โรงเรียน สถานที่ราชการอื่น ๆ

(๖.๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนด ดังนี้

ก. พื้นที่นอกจากที่ระบุในข้อ (๖.๑) ห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท
ดังต่อไปนี้เกินจำนวน ดังนี้

(๑) ช้าง ม้า ไม่เกิน ๑ ตัว
(๒) สุกร โค กะรือo เพาะ แกะ สุนัข แมว ประเภทยละไม่เกิน ๕ ตัว
(๓) เป็ด ไก่ นก ห่าน ประเภทยละไม่เกิน ๒๐ ตัว
(๔) จำนวนสัตว์อื่นนอกจาก (๑)-(๓) ต้องได้รับความเห็นชอบจาก
เจ้านักงานท้องถิ่น
(๕) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อให้เกิดมลภาวะและเหตุรำคาญ
(๖) ต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์สู่คน
(๖.๓) ให้พื้นที่ต่อไปนี้ เป็นเขตที่มีการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ต้องอยู่ภายใต้มาตรการ
อย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนี้

ก. พื้นที่อยู่อาศัยไม่หนาแน่น และอยู่อาศัยหนาแน่นเป็นเขตที่การเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์ประเภท ดังนี้
<table>
<tr><td>(๑)</td><td>การเลี้ยง สุกร</td><td>โค</td><td colspan="2">กระบือ เพาะ</td><td>แกะ สุนัข</td><td>จำนวนไม่เกิน</td><td>๑๕</td><td>ตัว</td></tr>
<tr><td>(๒)</td><td colspan="5">การเลี้ยง อื่นๆ</td><td>จำนวนไม่เกิน</td><td colspan="2">20</td><td>ตัว</td></tr>
<tr><td>(๓)</td><td colspan="5">สัตว์อื่น ๆ นอกจาก (๑) และ (๒)</td><td colspan="3">จำนวนไม่เกิน</td><td>5</td><td>ตัว</td></tr>
<tr><th rowspan="2"></th>
<th colspan="5" rowspan="2">ต้องมีการปฏิบัติตามรายได้มาตรฐานการเกษตร</th>
<th colspan="3" rowspan="2">ดังนี้</th>
<th></th>
<th></th>
</tr>
<tr>
<td></td>
<td></td>
</tr>
<tr>
<td></td>
<td colspan="5">ก.</td>
<td colspan="3">สถานที่ดัง</td>
<td></td>
<td></td>
</tr>
<tr>
<td>(๑)</td>
<td colspan="4"></td>
<td colspan="2">(๑)</td>
<td colspan="3">ต้องค้างอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีก่อนเหตรารายใหญ่กล้าเคียง</TD>
<td></TD>
<td></TD>
</tr>
</table>

(๒) ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วน และให้อยู่ห่าง
เขตกันสำหรับทางน้ำสาธารณะ หรือที่ดินต่างเจ้าของและมีที่ว่างอันปราศจากหลังคาหรือสิ่งใด
ปกคลุมโดยรอบบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้นไม่น้อยกว่า ๒๐ เมตรทุกด้าน เว้นแต่ด้านที่มีแนวเขตที่ดินติดต่อกับ
ที่ดินของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวกัน
# ข. อาคารและส่วนประกอบ

(๑) อาคารต้องเป็นอาคารเอกรเทศและมั่นคงแข็งแรง มีลักษณะเหมาะสม
แก่การเลี้ยงสัตว์ประเภทนั้น ๆ ไม่มีการพักอาศัยหรือประกอบกิจการอื่นใด

(๒) พื้นต้องเป็นพื้นแน่น ทำความสะอาดง่าย ไม่เฉอะแฉะ
เว้นแต่การเลี้ยงสุกรพื้นจะต้องเป็นคอนกรีตและมีความลาดเอียง เพื่อให้น้ำและสิ่งปฏิกูลไหลลง
ทางระบายน้ำได้โดยสะดวก

(๓) หลังคาต้องมีความสูงจากพื้นมากพอสมควร และมีช่องทาง
ให้แสงสว่าง หรือแสงแดดส่องภายในอาคารอย่างทั่วถึง
## (๔) โคกต้องมีการกั้นครึ่งเป็นสัดส่วนเหมาะสมจำนวนสัตว์
## ไม่ให้มีสัตว่อยู่กันอย่างแออัด
### (๕) การระบายอากาศต้องจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทให้เพียงพอ
#### ค. การสุขาภิบาลทั่วไป
##### (๑) การระบายน้ำ
###### (๑.๑) รางระบายน้ำ ต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคาร
ให้มีความลาดเอียงเพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก
###### (๑.๒) น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายนลงสู่ทางระบายน้ำ
แหล่งน้ำสาธารณะหรือน้ำที่เอกชน
####### (๒) การกำจัดมูลสัตว์ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน
######## ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์โดยเฉพาะ ไม่ให้งกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งพาพันธุ์
แมลงหรือสัตว์นำโรค
######## (๒.๑) ก้ามีการสร้างไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุดืดร้อน

(๒.๒) ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ต้องไม่ให้เป็นเหตุรำคาญ
แก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง

(๒.๓) การเลี้ยงสัตว์ที่มีขน ตัวอาคารต้องสามารถป้องกัน
ขนไม่ให้ปลิวฟุ้งกระจายออกไปนอกสถานที่

(๓) การกำจัดซากสัตว์ให้ใช้วิธีการเผาหรือฝังเพื่อป้องกัน
การเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ของแมลงและสัตว์นำโรค และการก่อเหตุรำคาญจากกลิ่นเหม็น

(๔) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สิน
หรือทำความเดือดร้อนแก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง

(๕) ต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดเสมอ
ข้อ ๗ กรณีการเลี้ยงสัตว์ซึ่งดำเนินการในลักษณะของฟาร์มเลี้ยงสัตว์ หรือเลี้ยงสัตว์
เป็นจำนวนมาก เจ้าของสัตว์ต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขตามข้อ ๖ อย่างเคร่งครัด เพื่อการดูแลสภาพ
หรือสุขลักษณะของสถานที่ที่ใช้เลี้ยงสัตว์ และต้องปฏิบัติตามมาตรการเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรค
หรือเหตุรำคาญอันเกิดจากการเลี้ยงสัตว์ ดังนี้

(๑) การดูแลสภาพและสุขลักษณะของสถานที่เลี้ยงสัตว์ต้องทำรางระบายน้ำรับน้ำโสโครก
ไปให้พ้นจากที่นั้นโดยสะดวกและเหมาะสม

(๒) การระบายน้ำเสียต้องไม่ให้เป็นที่เดือดร้อนแก่ผู้ใช้แหล่งน้ำสาธารณะ

(๓) ต้องจัดให้มีระบบกักเก็บหรือบำบัดน้ำเสียให้เหมาะสม ทั้งนี้ ต้องไม่ทำให้เกิด
กลิ่นเหม็นจนสร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยข้างเคียง

(๔) ต้องทำความสะอาดลาดล้างสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้อยู่ในภาวะอันดีเสมอ

(๕) ต้องรักษาสถานที่อย่าให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงวัน แมลงสาบ ยุง หรือสัตว์นำโรคอื่น ๆ
และต้องเก็บวัสดุอุปกรณ์ เครื่องใช้ในการเลี้ยงสัตว์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ

(๖) ต้องมีที่รองรับมูลฝอยและสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะจำนวนเพียงพอ

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๖๙ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๑๒๒

๑๑ มีนาคม ๒๕๖๗
การอนุญาตตามวรรคหนึ่งนั้น ต้องปรากฏข้อเท็จจริงว่าสถานที่เลี้ยงสัตว์นั้นเป็นบริเวณที่
โปร่งอากาศถ่ายเทสะดวก มีต้นไม้ให้ร่มเงาพอสมควร ตั้งอยู่ห่างจากแหล่งชุมชน ศาสนสถาน โบราณสถาน
สถาบันการศึกษา โรงพยาบาล อนามัย หรือสถานที่ของราชการอื่น ๆ ในระยะที่ไม่ส่งผลต่อสุขภาพ
และไม่ก่อเหตุรำคาญต่อชุมชน โดยต้องมีระยะห่างจากสถานที่ดังกล่าว และแหล่งน้ำสาธารณะในระยะ
ดังต่อไปนี้

(๑) สำหรับสถานประกอบการเลี้ยงสัตว์น้อยกว่า ๕๐ ตัว ต้องมีระยะห่างในระยะ
ที่ไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง

(๒) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์กว่า ๕๐ - ๕๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่าง
ไม่น้อยกว่า ๕๐๐ เมตร

(๓) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์กว่า ๕๐๐ - ๑,๐๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่าง
ไม่น้อยกว่า ๑ กิโลเมตร

(4) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์กว่า ๑,๐๐๐ ตัวขึ้นไป ต้องมีระยะห่าง
ไม่น้อยกว่า 2 กิโลเมตร

ผู้ขออนุญาทดังกล่าวให้ยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบและเงื่อนไขที่กำหนด
พร้อมด้วยหลักฐาน ดังต่อไปนี้ อย่างละ 1 ชุด

(1) สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน
(2) สำเนาทะเบียนบ้าน
(3) หนังสือแสดงความเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน
(4) เอกสารหรือหลักฐานอื่นที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นเห็นสมควรเรียกเพิ่มเติม
เพื่อประกอบการพิจารณา

ข้อ # ในกรณีที่มีเหตุอันควรสงสัยว่าสัตว์นั้นเป็นโรค อันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
ของบุคคลทั่วไป ให้เจ้าของสัตว์แยก กักกันสัตว์นั้นไว้ต่างหาก และแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น
หรือเจ้าพนักงานสาธารณสุขทราบ รวมถึงต้องแจ้งให้สัตวแพทย์ของหน่วยราชการทราบ และต้องปฏิบัติตามคำแนะนำโดยเคร่งครัด

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๖๙ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๑๒๓

# ข้อ ๑๐

ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ หรือห้ามเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์เฉพาะเขตควบคุมการปล่อยสัตว์ เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่ง หรือเต็มพื้นที่องค์การบริหาร
ส่วนตำบลบ้านกระแซง ยกเว้นการปล่อยสัตว์เพื่อการกุศลตามประเพณี

ข้อ ๑๑ เจ้าของสัตว์จะต้องควบคุมดูแลสัตว์ และสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตนมิให้ก่อเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น

ข้อ ๑๒ หากเจ้าของสัตว์ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
หรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น
มีอำนาจสั่งให้เจ้าของสัตว์แก้ไข หรือปรับปรุงให้ถูกต้องได้ และถ้าเจ้าของสัตว์ไม่แก้ไข หรือถ้าการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์นั้นจะก่อให้เกิดหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่าจะเกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน
เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งให้ผู้นั้นหยุดเลี้ยงสัตว์ทันทีเป็นการชั่วคราวจนกว่าจะเป็นที่พอใจแก่เจ้าพนักงานท้องถิ่น
ว่าปราศจากอันตรายแล้วก็ได้ คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้ระยะเวลาที่จะต้องปฏิบัติตามคำสั่งไว้
ตามสมควร

ข้อ ๑๓ กรณีการเลี้ยงสัตว์ในสถานที่ของเอกชนหรือทางสาธารณะก่อนให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญ
ต่อผู้อื่นให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือ ให้เจ้าของสัตว์หรือผู้ครอบครองสถานที่เลี้ยงสัตว์
ระงับเหตุรำคาญภายในเวลาอันสมควร และถ้าเห็นสมควรจะให้กระทำโดยวิธีใดเพื่อระงับเหตรำคาญนั้น
หรือสมควรกำหนดวิธีการเพื่อป้องกันมิให้มีเหตุรำคาญเกิดขึ้นอีกในอนาคตให้ระบุไว้ในคำสั่งนั้น

ข้อ ๑๔ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นฝ่าฝืนข้อ ๑๓
โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตวดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน เมื่อฟันกำหนดแลวยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตวน้ำตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซงแต่งทำการกักสัตวร่วมก่อให้เกิดอันตรายแก่สว่านหรือสวาระหว่างหรือนี้
หรือเสียหายค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดดังกล่าวเน้นตามสมควรแห่งกฎหมายและค่าเสียงดูแลเท่านี้
สำหรับในการขายทอดตลาดและค่าเสียงดูแลเท่านี้
ในกรณีที่มีได้มีการขายหรือขายทอดตลาดตามวรรคหนึ่ง และเจ้าของสวาระหว่างขอรับสวาระหว่างภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสวาระหว่างเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเสียงดูแลเท่านี้

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้น เป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตราย
ต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลาย หรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๑๕ เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และข้อบัญญัตนี้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นและเจ้าพนักงานสาธารณสุขมีอำนาจ ดังต่อไปนี้

(๑) มีหนังสือเรียกบุคคลใด ๆ มาให้ถ้อยคำหรือแจ้งข้อเท็จจริง หรือทำคำชี้แจงเป็นหนังสือ
หรือให้ส่งเอกสารหลักฐานใดเพื่อตรวจสอบ หรือเพื่อประกอบการพิจารณา

(๒) เข้าไปในอาคารหรือสถานที่ใด ๆ ในระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก
หรือในเวลาทำการเพื่อตรวจสอบ หรือควบคุมเพื่อให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ หรือตามพระราชบัญญัติ
การสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในการนี้ให้มีอำนาจสอบถามข้อเท็จจริง หรือเรียกหนังสือ หรือหลักฐาน
ที่เกี่ยวข้องจากเจ้าของหรือผู้ครอบครองสถานที่นั้น

(๓) แนะนำให้เจ้าของสัตว์ปฏิบัติตามข้อบัญญัติ หรือตามพระราชบัญญัติ
ผู้ได้รับใบอนุญาตหรือนำสืบร่องการแจ้งปฏิบัติตามเงื่อนไขในใบอนุญาต หรือนำสืบร่องการแจ้ง
หรือตามข้อบัญญัตนี้

(๔) ยึดหรืออายัดสิ่งของใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของประชาชน
เพื่อประโยชน์ในการดำเนินคดี หรือเพื่อนำไปทำลายในกรณีจำเป็น

(๕) เก็บหรือนำสินค้าหรือสิ่งของใด ๆ ที่สงสัยว่าไม่ถูกสุขลักษณะ หรืออาจก่อให้เกิด
เหตุร้ายคาญจากอาคารหรือสถานที่ใด ๆ เป็นปริมาณพอสมควรเพื่อเป็นตัวอย่างในการตรวจสอบได้
โดยไม่ต้องใช้ราคา

ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการ พนักงานท้องถิ่น เพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่
ตามวรรคหนึ่งในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซง ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งหรือทุกเรื่องก็ได้

ข้อ ๑๖ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจปรับได้
ตามอัตราที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นเห็นสมควร ทั้งนี้ ต้องไม่เกินค่าปรับตามที่พระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕ กำหนดไว้

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๖๙ ง

หน้า ๑๒๕
ราชกิจจานุเบกษา

๑๑ มีนาคม ๒๕๖๗

ข้อ ๑๗ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซงเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้
และให้มีอำนาจออกระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้

ประกาศ ณ วันที่ ๑๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๔
วินัย เนตรพระฤทธิ์
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกระแซง