เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๗๒

หน้า ๑๒๒

ราชกิจจานุเบกษา

๑๓ มีนาคม ๒๕๖๗

# ข้อบัญญัติต้องค์การบริหารส่วนตำบลนางัว เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
## พ.ศ. ๒๕๖๔

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลนางัว ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลนางัว ได้รับความเห็นชอบจากสภาองค์การบริหาร
ส่วนตำบลนางัวและนายอำเภอผู้น้ำโสม จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลนางัว เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๔"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลนางัว ตั้งแต่วันถัดจาก
วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติกฎหมายเกี่ยวช้างบังคับ ประกาศ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน
### ข้อ 4 ในข้อบัญญัตนี้

"สัตว์” มหายความว่า สัตว์ทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นสัตว์หรือสัตว์ป่าคุ้มครองที่ได้อนุญาต
โดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว
#### “สัตว์มีพิษ” มหายถึง สัตว์มีพิษร้ายแรงทุกชนิดที่ทำอันตรายแก่คนและสัตว์
##### ให้ถึงตายได้
###### “สัตวดุร้าย” มหายถึง สัตว์ทุกชนิดที่มีสัญชาตญาณโดยธรรมชาติดุดรายรวมถึงสัตว์
####### ที่ได้รับการฝึกฝนแล้ว
######## “การเลี้ยงสัตว์” มหายความว่า การมีสัตว์ไว้ในครอบครองและดูแลเอาใจใส่บำรุงรักษาตลอดจนให้อาหารเป็นอาภรณ์
####### “การปล่อยสัตว์” มหายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่
####### นอกจากสถานที่เลี้ยงสัตวร่วมทั้งการสลและการครอบครองสัตว์

"สถานที่เลี้ยงสัตว์" หมายความว่า คอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่น
ที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง

"เจ้าของสัตว์” หมายความว่า ผู้มีสิทธิเป็นเจ้าของสัตว์นั้นรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์นั้นด้วย

"ที่หรือทางสาธารณะ” หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน
และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

"ราชการส่วนท้องถิ่น” หมายความว่า องค์การบริหารส่วนตำบลนางัว

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลนางัว

“เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาพความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน
ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ให้พื้นที่ในเขตกำหนดของราชการส่วนท้องถิ่น
ดังต่อไปนี้ เป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์โดยเด็ดขาด ดังนี้

(๑.๑) ภายในอาคารโรงเรียนและศูนย์พัฒนาเด็กเล็กในเขตพื้นที่องค์การบริหาร
ส่วนตำบลนางัว

(๑.๒) ภายในอาคารโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพประจำตำบลในเขตพื้นที่องค์การบริหาร
ส่วนตำบลนางัว

(๑.๓) ภายในอาคารวัด/สำนักสงฆ์ที่ใช้สำหรับทำศาสนกิจของพระสงฆ์

(๑.๔) ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลนางัวบริเวณภายในอาคารสำนักงาน
เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ เช่น กุฬิและภูเขาให้เกิดอันตรายแก่คนและสัตว์เลี้ยง ปลาปะรันยา
ควายกกไฟ สัตว์ดุร้ายต่าง ๆ สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ และสัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น อย่างเด็ดขาด

(๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตวกินจำนวนที่กำหนด ดังนี้
พื้นที่นอกเหนือจากที่ระบุในข้อ (๑) ห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตวประเภทดังต่อไปนี้
เกินจำนวน ดังนี้
<table>
<tr>
<td>(๒.๑)</td>
<td>สุ</td>
<td>หม</td>
<td>แม</td>
<td></td>
<td colspan="2">ประเภทละไม่เกิน &amp; ตัว</td>
</tr>
<tr>
<td>(๒.๒)</td>
<td colspan="2">สุกร</td>
<td>โค</td>
<td>กระบือ</td>
<td>แพะ</td>
<td>กะ</td>
<td>ประเภทละไม่เกิน ☒</td>
<td>&amp;</td>
<td>10</td>
<td>ตัว</td>
</tr><tr>
<th rowspan="2">(๒.๓)</th>
<th colspan="2"></th>
<th colspan="2">เป็ด</th>
<th colspan="2">ไก่</th>
<th colspan="3">ประเภทละไม่เกิน</th>
<th colspan="2">20</th>
tัว</tr><tr>
<th></th>
<th></th>
<th></th>
<th></th>
<th></th>
<th></th>
<th></th>
Theo.</th>
han.</th>
nak.</th>,
fest.</th>,
suksin.</th>,
sukhum.</th>,</tr><tr><td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
kamphaeng,</td>,
of sukhumvit.</td>,
promoting.</td>,
someone's,</td>,
wanted to ,,
careful .,,
others.,.
only ,,
those who ,,
have right to ,,
do not want to ,,
drink alcohol.</td>,
increase crime rate.</td>,
of which some one has been charged and tried by court and found guilty and sentence have been issued but it has not been carried out or if there is no one who has been punished although he should be punished for his offense against the law or regulation that concerned him, then the person who was injured may bring suit to the court according to Article 151, Section 5, Subsection (1), (2), (3), (4), (5), (6), (7), (8), (9), (10). The claimant shall prove the identity of the defendant by providing evidence of his name, address and other relevant information about himself as required under Rule No.39, Subsection (1). If the defendant cannot be proved to exist or if the claimant has failed to submit any proof within the time limited for filing a civil action, the claimant will lose his right of legal action.

(๒.๔) จำนวนสัตว์อื่นนอกจาก (๒.๑) - (๒.๒) ต้องได้รับความเห็นชอบจาก
เจ้าพนักงานท้องถิ่น

(๒.๕) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลภาวะและเหตุรำคาญ

(๒.๖) ต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์สู่คน

(๓) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ต้องอยู่ภายใต้มาตรการ
อย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนี้

(๓.๑) พื้นที่อยู่อาศัยไม่น่าแน่น หรือพื้นที่นอกเขตพาณิชยกรรมเป็นเขตที่การเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์ประเภท ดังนี้

ก. การเลี้ยงสุนัข แมว
ประเภทละไม่เกิน ๑๐ ตัว

ข. การเลี้ยงสุกร โค กะรั่ว แพะ แกะ
ประเภทละไม่เกิน ๒๐ ตัว

ค. การเลี้ยงเป็ด ไก่ นก ห่าน
ประเภทละไม่เกิน ๘๐ ตัว

ง. สัตว์อื่น ๆ นอกจากข้อ ก และข้อ ข
ประเภทละไม่เกิน ๕ ตัว

และต้องมีการปฏิบัติตามให้มาตรฐานการดังนี้

(๑) ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่ก่อเหตุรำคาญให้กับผู้อาศัยอยู่ใกล้เคียง
(๒) ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วนและให้อยู่ห่างเขตน้ำสาธารณะทางน้ำสาธารณะ
หรือที่ดินของผู้อื่น
(๓) หากเป็นอาคารต้องเป็นอาคารเอกเทศและมีโครงสร้างแรงมีลักษณะเหมาะสมสำหรับการเลี้ยงสัตว์
ประเภทนั้น ๆ

(๘) นำทั้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายน้ำลงสู่ทางระบายน้ำ แหล่งน้ำสาธารณะหรือในที่เอกชน
(๙) การกำจัดมูลสัตว์ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์
โดยเฉพาะไม่ให้ส่งกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค
(๑๐) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สินหรือทำความเดือดร้อน
รำคาญแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง
(๑๑) ต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดเสมอ
(๑๒) การทำลายซากสัตว์ให้ใช้วิธีการฝังกลบหรือเผาเพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธุ์
ของเชื้อโรคและการก่อให้เกิดเหตุรำคาญจากกลิ่น

ข้อ 5 ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อบัญญัตนี้
โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตวดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อย ๓๐ วัน
เมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์ตกเป็นของราชการ
ส่วนท้องถิ่นแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่นหรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร
เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามแก่สมควรกรณีก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าว
ก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายหรือขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้ว
ให้เก็บรักษาแทนสัตว์

กรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน
ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์
ให้แก่ราชการส่วนท้องถิ่น ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

กรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ 7 ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่
ตามมาตรา 44 วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตอำนาจของ
องค์การบริหารส่วนตำบลนางัว ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้

ข้อ 8 ผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้าพนักงานหรือนำไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ดังวางโทษตามที่กำหนดไว้

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๗๒ ง

# หน้า ๑๒๖
## ราชกิจจานุเบกษา

๑๓ มีนาคม ๒๕๖๗
ข้อ ๙ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลนางัวเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้
และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้

ประกาศ ณ วันที่ ๓ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๔
สมศักดิ์ ผิวดง
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลนางัว

# บัญชีอัตราค่าธรรมเนียมท้ายข้อบัญญัติต้องค์การบริหารส่วนตำบลนางัว
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๔

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลนางัว ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลนางัว ได้รับความเห็นชอบจากสภาองค์การบริหาร
ส่วนตำบลนางัวและนายอำเภอเมืองโฉเชิงเทรา จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้
<table>
<tr>
<th>ลำดับที่</th>
<th>ประเภท</th>
<th>ค่าธรรมเนียม (บาท/ปี)</th>
</tr>
<tr>
<td colspan="3">ค่าธรรมเนียม</td>
</tr>
<tr>
<td>๑</td>
<td>๑.๑ ช้าง ค่าปรับเชือกละไม่เกิน ๑.๒ ม้าโค กระบือ สุกร ค่าปรับตัวละไม่เกิน ๑.๓ เพาะ แกะ ล่อ ลา สุนัข แมว ค่าปรับตัวละไม่เกิน</td>
<td>๑,๐�๐</td>
</tr>
<tr>
<td></td>
<td>๑.๔ สัตว์อื่น ๆ ค่าปรับตัวละไม่เกิน</td>
<td>๕,00</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="2">๒</td>
<td>ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูสัตว์</td>
<td>๒,00</td>
</tr>
<tr>
<td></td>
<td></td>
</tr>
<tr>
<td></td>
<td>๒.๑ ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูสัตว์แต่ละชนิด หรือแต่ละประเภท</td>
<td>ตามจำนวนที่จ่ายจริง</td>
</tr>
</table>