เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๖๔ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หัว ๒๒

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรัง เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๔

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรัง ว่าด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

อาชีพอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรัง โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหาร
ส่วนตำบลคลองหรังและนายอำเภอหาหม่อม จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้
## ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรัง เรื่อง การควบคุม การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๔"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรัง ตั้งแต่วันถัดจาก
วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
### ข้อ ๓ ในข้อบัญญัตนี้

"การเลี้ยงสัตว์" หมายความว่า การมีสัตว์ไว้ในครอบครองและดูแลเอาใจใส่บำรุง
ตลอดจนการให้อาหารอยู่เป็นอาจิกัน

"การปล่อยสัตว์” หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอก
สถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการแสดงอาการครอบครองสัตว์
#### “สถานที่เลี้ยงสัตว์” หมายความว่า กอกสัตว์ กรงสัตว์ อุโมงค์ สัตว์ อื่นๆ

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๖๔ ง

ราชกิจจานุเบกษา

ห้าม ๒๓

๖ มีนาคม ๒๕๖๗

# ข้อ ๔ ห้ามมิให้มีการเลี้ยงสัตว์ชนิดหรือประเภทเหล่านี้ในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลคล่องหรัง โดยเด็ดขาด

(๑) กู้ภัยและป้องกันที่อาจเกิดอันตรายแก่คนและสัตว์เลี้ยง

(๒) ปลาปรับยา

(๓) ควายคกไฟ

(๔) สัตว์ดุร้ายต่าง ๆ

(๕) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ

(๖) สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ
## ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ให้พื้นที่ในเขตกำหนดขององค์การบริหาร ส่วนตำบลดลงหลังเป็นเขตกุ้มการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้
### ๕.๑ ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ทุกชนิดหรือประเภท ดังนี้

(๑) พื้นที่ฝั่งเมืองประภาเคเป็นเขตพาณิชยกรรมและเขตประชากรหนาแน่น

(๒) พื้นที่ฝั่งเมืองประภาเคเป็นประเทอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมไทย

(๓) สถานที่ท่องเที่ยว

(4) วัด โรงเรียน สถานที่ราชการ
#### ๕.๒ ให้พื้นที่อยู่อาศัย (ยกเว้นผู้ประกอบกิจการฟาร์ม) เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ เกินจำนวนที่กำหนด ดังนี้
<table>
<tr>
<td>(๑)</td>
<td>สุนัข</td>
<td>แมว</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="3">(๑.๑) พื้นที่ไม่เกิน ๒๕ ตารางวา เลี้ยงได้จำนวนรวมกันทุกประเภท</td>
</tr>
<tr>
<td></td>
<td colspan="2"></td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="2">ไม่เกิน</td>
<td colspan="2" rowspan="2">25</td>
</tr>
<tr>
<td>(๑.๒)</td>
<td>พื้นที่เกินกว่า &lt;sup&gt;25</sup> บาทรางวา แต่ไม่เกิน &lt;sup&gt;50</sup> บาทรางวา เลี้ยงได้</td>
</tr>
<tr>
<th></th>
<th colspan="2"></th>
<th>(1.3)</th>
<th>พื้นที่เกินกว่า &lt;sup&gt;50</sup> บาทรางวา และไม่เกิน &lt;sup&gt;100</sup> บาทรางวา เลี้ยงได้</th>
</tr><tr>
<td></td>
<td colspan="2"></td>
<td></td>
<td></td>
</tr><tr>
<td colspan="3">จำนวนรวมกันทุกประเภทไม่เกิน 300000000000000 = " (1.4)</td>
<td>) พื้นที่เกินกว่า &lt;sup&gt;100</sup> บาทรางวาขึ้นไป เลี้ยงได้จำนวนรวมกัน</td>
<td></td>
</tr><tr>
<td></td>
<td colspan="2"></td>
<td></td>
<td></td>
</tr><tr><td colspan="3">ทุกประเภทไม่เกิน &lt;sup&gt;5</sup> คน (1.5)</td>
<td></td>
<td></td>
The above regulations concerning the control and management of livestock farming in rural areas have been promulgated by the Ministry of Local Administration to prevent the spread of diseases and ensure the well-being of animals under their care.
The table below provides details on the number of livestock that can be kept in different types of accommodation:	| Type | Number |	| --- | --- |	| Cattle, sheep, or goats | Not more than one per household |	| Pigs | Not more than two per household |	| Birds | Up to a total area of less than twenty-five square meters |
table continues with similar entries.

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๖๔ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หัว ๒๔

(๒) มา โค กะระบือ

(๒.๑) พื้นที่ไม่เกิน ๑๐๐ ตารางวา เลี้ยงได้จำนวนรวมกันทุกประเภท
ไม่เกิน ๑๐ ตัว

(๒.๒) พื้นที่เกินกว่า ๑๐๐ ตารางวาขึ้นไป เลี้ยงได้จำนวนรวมกัน
ทุกประเภทไม่เกิน ๑๕ ตัว

(๓) กะ เป็ด ห่าน นก

(๓.๑) พื้นที่ไม่เกิน ๕๐ ตารางวา เลี้ยงได้จำนวนรวมกันทุกประเภท
ไม่เกิน ๑๐ ตัว

(๓.๒) พื้นที่เกินกว่า ๕๐ ตารางวา แต่ไม่เกิน ๑०ဝ บาทราชา เลี้ยงได้
จำนวนรวมกันทุกประเภทไม่เกิน ២٠ ตัว

(๓.๓) พื้นที่เกินกว่า 100 บาทรางวาขึ้นไป เลี้ยงได้จำนวนรวมกัน
ทุกประเภทไม่เกิน 30 ตัว
# (4) เพาะ เกะ
<table>
<tr>
<th>(4.1)</th>
<th>พื้น</th>
<th>ที่</th>
<th colspan="2">ไม่ เกิน</th>
<th>100</th>
<th>บาท</th>
<th>ราง</th>
<th>ว่า</th>
<th></th>
<th>เลี้ยง</th>
<th colspan="2">ได้</th>
<th colspan="2">จำแนน</th>
<th colspan="2">รวม กัน</th>
<th colspan="2">ทุก</th>
<th rowspan="2">ประเภท</th>
</tr>
<tr>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
<td colspan="2"></td>
<td colspan="2"></td>
<td colspan="2"></td>
<td colspan="2"></td>
</tr>
<tr>
<td>(4.2)</td>
<td>พื้น</td>
<td>ที่</td>
<td colspan="3">เกิน กว่า</td>
<td>100</td>
<td>บาทรางว้าขึ้นไป</td>
<td></td>
<td></td>
<td>เลี้ยง</td><td colspan="3">ได้</td>
The remaining text is not in English and appears to be in Thai script.
nuansumngsumgkam thuk prapat wam kan mai khan five taw.</nuansumngsumgkam thuk prapat wam kan mai khan five taw.</nuansumngsumgkam thuk prapat wam kan mai khan five taw.</nuansumngsumgkam thuk prapat wam kan mai khan five taw.</nuansumngsumgkam thuk prapat wam kan mai khan five taw.</nuansumngsumgkam thuk prapat wam kan mai khan five taw.</nuansumngsumgkam thuk prapat wam kan mai khan five taw.</nuansumngsumgkam thuk prapat wam kan mai khan five taw.</nuansumngsumgkam thuk prapat wam kan mai khan five taw.</nuansumngsumgkam thuk prapat wamkan mai khantipak sumgkamp

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๖๔ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๖ มีนาคม ๒๕๖๗

# หรือต้องจัดให้มีระบบป้องกันผลกระทบต่อสุขภาพของประชาชนที่มีประสิทธิภาพโดยคำนึงถึงลักษณะและประเภทของการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
## ข. อาคารและส่วนประกอบ

๑. อาคารต้องเป็นอาคารเอกเทศและมั่นคงแข็งแรงมีลักษณะเหมาะสมสำหรับการเลี้ยงสัตว์ ประเภทนั้น ๆ

๒. พื้นต้องเป็นพื้นแน่น ทำความสะอาดง่าย ไม่เน่าฉอะแฉะ เว้นแต่การเลี้ยงสุกร พื้นจะต้องเป็นคอนกรีตและมีความลาดเอียงเพื่อให้น้ำและสิ่งปฏิกูลไหลลงทางระบายน้ำได้โดยสะดวก

๓. หลังคาต้องมีความสูงจากพื้นมากพอสมควรและมีช่องทางให้อากาศสว่าง หรือแสงแดดส่องภายในอาคารอย่างทั่วถึง

๔. โคกต้องมีการกั้นคอเป็นสัดส่วนเหมาะสมกับจำนวนสัตว์ไม่ให้สัตว์อยู่กันอย่างแออัด

๕. การระบายอากาศต้องจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทให้เพียงพอ
### ค. การสุขาภิบาลทั่วไป

๑. การระบายน้ำ ต้องจัดให้มีการระบายน้ำโดยรอบตัวอาคาร ให้มีความลาดเอียง เพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก

๒. การกำจัดมูลสัตว์ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์ โดยเฉพาะไม่ให้งอกกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์สาหร่ายโรค
#### (๒.๑) ก้ามีการสร้างไฟไลเมลิงให้สัตว์ห้องไม่ให้เกิดเหตุดืดอร้อนรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง
##### (๒.๒) ห้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง
###### (๒.๓) การเลี้ยงสัตว์ที่มีขน สั้วอาคารห้องสามารถป้องกันขนไม่ให้ปลูกฟุ้งกระจายออกไปนอกสถานที่
####### (๒.๔) ห้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกนำไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สินหรือทำความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง
######## (๒.๕) ห้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดเสมอ
###### ๓. การกำจัดเชื้อราสัตว์ให้วิธีการเผาหรือฝังเพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ สัตว์พาหะนำโรคและการก่อเหตรายจากกลิ่นเหม็น

๕.๓ ให้พื้นที่เลี้ยงสัตว์ในลักษณะของฟาร์มเลี้ยงสัตว์ หรือเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่เป็นการค้า
ผู้ประกอบการต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น และต้องปฏิบัติตามข้อบัญญัติองค์การบริหาร
ส่วนตำบลคลองหรัง เรื่อง ควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๖๐ มาตรฐานฟาร์ม
ของกรมปศุสัตว์ และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง

ข้อ ๖ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อบัญญัตนี้
โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตวดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน
เมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นของ
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรังแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่น
หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้น
ตามควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่าย
ในการขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

กรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน
ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรัง ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

กรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๗ ผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้าพนักงานหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้
ในบทกำหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ข้อ ๘ ในกรณีที่มีประชาชนเลี้ยงสัตวชนิดหรือประเภทที่ห้ามมิให้มีการเลี้ยงในเขตพื้นที่
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรัง หรือมีจำนวนเกินกว่าที่ข้อบัญญัตนี้กำหนดไว้ซึ่งได้มีการเลี้ยงอยู่ก่อนแล้ว
ที่จะมีข้อบัญญัตนี้ ห้ามมิให้มีการเลี้ยงสัตว์เพิ่มเติมจากที่มีอยู่ และให้สามารถเลี้ยงได้จนกว่าจะสิ้นอายุชัย

ข้อ ๙ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรังเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
# ประกาศ ณ วันที่ ๘ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๖๔ ธีรศักดิ์ แสงทอง

ปลัดองค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรัง ปฏิบัติหน้าที่
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลคลองหรัง