เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๓๑ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๖๐

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลคูขุด เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๓

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลคูขุด ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลอ และองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕)
พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ องค์การบริหาร
ส่วนตำบลคูขุด โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลคูขุดและนายอำเภอสทิงพระ
จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลคูขุด เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๓"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในองค์การบริหารส่วนตำบลคูขุด ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศ
ในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ 3 บรรดาข้อบัญญัติ ข้อบังคับ ระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน
## ☒
### ☒
#### ☒
##### ☒
###### ☒
####### ☒

"ที่หรือทางสาธารณะ" หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน
และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

"สิ่งปฏิกูล” หมายความว่า อุจจาระหรือปัสสาวะ และหมายความรวมถึงสิ่งอื่นใด
ซึ่งเป็นสิ่งโสโครกหรือมีกลิ่นเหม็น

“มูลฝอย” หมายความว่า เศษกระดาษ เศษผ้า เศษอาหาร เศษสินค้า ถุงพลาสติก
ภาชนะที่ใส่อาหาร มูลสัตว์หรือซากสัตว์ รวมถึงสิ่งอื่นใดที่เก็บกวาดจากถนน ตลาด ที่เลี้ยงสัตว์
หรือที่อื่นจากชุมชน

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลคูขุด

"เจ้าพนักงานสารารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสารารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสารารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

"ผู้ได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่น
ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสารารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลคูขุด

ข้อ ๕ ห้ามมิให้มีการเลี้ยงสัตว์ชนิดหรือประเภทเหล่านี้ในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลคูขุด
โดยเด็ดขาด ได้แก่

(๕.๑) งูพิษและงูที่อาจเกิดอันตรายแก่คนและสัตว์เลี้ยง
(๕.๒) ปลาปรันยา
(๕.๓) ควงคกไฟ
(๕.๔) สัตว์ดุร้ายต่าง ๆ
(๕.๕) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ
(๕.๖) สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ

ข้อ 6 เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาพความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน
ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหาร
ส่วนตำบลคูขุดเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(6.๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์โดยเด็ดขาด

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๓๑

หน้า ๖๒

ราชกิจจานุเบกษา

๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๗
(๖.๑.๑) พื้นที่ผังเมืองประกาศเป็นเขตพาณิชยกรรมและเขตประชากรหนาแน่น
(๖.๑.๒) ผืนที่ผังเมืองประกาศเป็นประเภทอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์
ศิลปวัฒนธรรมไทย
(๖.๑.๓) สถานที่ท่องเที่ยว
(๖.๑.๔) วัด โรงเรียน สถานที่ราชการ
ยกเว้นพื้นที่ที่จัดไว้ให้เป็นที่เลี้ยงสัตว์ที่มีหนังสือสำคัญสำหรับที่หลวง
(๖.๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนด ดังนี้
(๖.๒.๑) พื้นที่นอกจากที่ระบุในข้อ (6.1) และในเขตชุมชนห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
ประพฤตังต่อไปนี้เกินจำนวน ดังนี้
ก. ช้าง ม้า ไม่เกิน ๑ ตัว
ข. สุกร โค กระบือ แพะ แกะ ประเภทยะ ไม่เกิน ๑๐ ตัว
ค. เป็ด ไก่ นก ห่าน ประเภทยะ ไม่เกิน 20 ตัว
ง. จำนวนสัตว์อื่นนอกจาก ก. - c. ต้องได้รับความเห็นชอบจาก
เจ้านักงานท้องถิ่น
จ. การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลาภาวะและเหตรำคาญ
ฉ. ต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์สู่คน
(6.3) ในพื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตที่ควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ด้องอยู่ภายใต้มาตรการ
อย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้
(6.3.1) พื้นที่อยู่อาศัยประชากรไม่หนาแน่น หรือห่างจากชุมชน เกิน 500 เมตร
เป็นเขตที่เลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ‘ดังนี้
ก. การเลี้ยงสุกร 'โค'กระบือ "แพะ"แกะ สุนัข ‘จำนวนไม่เกิน “20”‘ตัว’
ข.'การเลี้ยงไก่ ’นาฬ เป็ด ‘ห่าน’ ‘จำนวนไม่เกิน “50”‘ตัว’
ค.’สัตว์อื่น ๆ นอกจาก ก.
และ x.

ก. การเลี้ยงสุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข จำนวนไม่เกิน ๑๐๐ ตัว

ข. การเลี้ยงไก่ นก เป็ด ห่าน จำนวนไม่เกิน ๕๐๐ ตัว

ค. สัตว์อื่น ๆ นอกจาก ก. และ ข. จำนวนไม่เกิน ๑๐ ตัว

(๖.๓) พื้นที่อยู่อาศัยประชากรไม่หนาแน่น หรือห่างจากชุมชน เกิน ๒ กิโลเมตร เป็นเขตที่เลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

ก. การเลี้ยงสุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข จำนวน ๑๐๐ ตัวขึ้นไป

ข. การเลี้ยงไก่ นก เป็ด ห่าน จำนวน ๕๐๐ ตัวขึ้นไป

ค. สัตว์อื่น ๆ นอกจาก ก. และ ข. จำนวน ๑๐ ตัวขึ้นไป

ต้องมีการปฏิบัติภายใต้มาตรการ ดังนี้

(๑) สถานที่ตั้ง

(๑.๑) ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่ก่อเหตรำคาญให้กับผู้อาศัยอยู่ใกล้เคียง

(๑.๒) ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วนและให้อยู่ห่างเขตน้ำสาธารณะทางน้ำสาธารณะหรือที่ดินต่างเจ้าของ และมีที่ว่างอันปราศจากหลังคาหรือสิ่งใดปกคลุมโดยรอบบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้นไม่น้อยกว่า ๒ เมตรทุกด้าน เว้นแต่ด้านที่มีแนวเขตที่ดินติดต่อกับที่ดินของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวกัน

(๒) อคารและส่วนประกอบ

(๒.๑) ออาคารต้องเป็นอาคารเอกเทศและมีโครงสร้างแรงมีลักษณะเหมาะสมสำหรับการเลี้ยงสัตว์ประเภทนั้น ๆ มีการพักอาศัยหรือประกอบกิจการอื่นใด

(๒.๒) พื้นของเป็นพื้นเนียนทำความสะอาดง่ายไม่ฉอะแฉะ เว้นแต่งการเลี้ยงสุกร พื้นจะต้องเป็นคอนกรีตและมีความลาดเอียงเพื่อให้น้ำและสิ่งปฏิกูลไหลลงทางระบายน้ำได้โดยสะดวก

(๒.๓) หากค้างค้อมมีความสูงจากพื้นมากพอสมควรและมีช่องทางให้งแสงสว่างหรือแสงแดดส่องภายในอาคารอย่างทั่วลึงค์

(๒.๔) คนค้างค้อมมีการกันคนเป็นสัดส่วนเหมาะสมกับจำนวนสัตว์ไม่ให้มีสัตว์อยู่กันอย่างแออัด

(๒.๕) การระบายอากาศค้องจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทให้เพียงพอ

(๓.๑.๑) รางระบายน้ำต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคาร
ให้มีความลาดเอียงเพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก

(๓.๑.๒) น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายน้ำลงสู่ทางระบายน้ำแหล่งน้ำสาธารณะ
หรือนำไปที่เอกชน

(๓.๒) การกำจัดมูลสัตว์ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน ต้องจัดให้มีที่กักเก็บ
มูลสัตว์โดยเฉพาะ ไม่ให้งะกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงห่อสัตว์นำโรค
แก่ผู้อาศัยใกล้เคียง

(๓.๒.๑) ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญ

(๓.๒.๒) ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง

(๓.๒.๓) การเลี้ยงสัตว์ที่มีขน ตัวอาคารต้องสามารถป้องกันขนไม่ให้ปลิว
พุ้งกระจายออกไปนอกสถานที่

(๓.๒.๔) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สิน
หรือทำความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง

(๓.๒.๕) ต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดเสมอ

(๓.๓) การกำจัดซากสัตว์ให้ใช้วิธีการเผาหรือฝังเพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธุ์
ของแมลงและสัตว์นำโรคและการก่อเหตุรำคาญจากกลิ่นเหม็น
ข้อ 7 ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ 6
โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน
เมื่อพ้นกำหนดแลวยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นของ
องค์การบริหารส่วนตำบลคูขุดแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่น
หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณี
ก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาด
และค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์
ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๓๑ ง

หน้า ๖๕
ราชกิจจานุเบกษา
๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๗

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันจากเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๘ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่
ตามมาตรา ๔๔ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตอำนาจของ
องค์การบริหารส่วนตำบลคูขุด ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้

ข้อ ๙ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษ
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ข้อ ๑๐ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลคูขุดเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้
และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้
# ประกาศ ณ วันที่ ๒๓ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๖๓
## เจษฎา นิยมเดชา นายกองค์การบริหารส่วนตำบลคูขุด