เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๑ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๖๔

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๔

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม ว่าด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๖๗ (๒) (๓) และมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบล
และองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบกับความในมาตรา ๒๙
และมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหาร
ส่วนตำบลท่าข้าม โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้ามและนายอำเภอหาดใหญ่
จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๔"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตกองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม ตั้งแต่วันถัดจาก
วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดแย้งกับข้อบัญญัตนี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน

ข้อ 4 ข้อบัญญัตนี้ มิให้ใช้บังคับแก่
(1) การเลี้ยงและปล่อยสัตว์ของทางราชการ
(2) การเลี้ยงสัตว์ของผู้ได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ

ข้อ 5 ในข้อบัญญัตนี้
“การเลี้ยงสัตว์” นายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์
“การปล่อยสัตว์” นายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่
นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการสลักการครอบครองสัตว์
“สถานที่เลี้ยงสัตว์” นายความว่า กอกสัตว์ กรงสัตว์ ธีชังสัวร์ อารีสถานที่ในลักษณะอื่น

"เจ้าของสัตว์" หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย

"สัตว์ควบคุมพิเศษ” หมายถึง

(๑) สุนัขสายพันธุ์ที่ดุร้าย เช่น โร็ตไวเลอร์ (Rottweiler) อเมริกันพิตบูล เทอร์เรีย (American Pit Bull Terrier) เยอรมันเซฟเพิร์ด (German Shepherd) บ็อกเซอร์ (Boxer) ไซบีเรียน ฮัสกี้ (Siberian husky) อลาสกา มาลายูเวส (Alaskan Malamutes) โดเบอร์แมน พินเชอร์ (Doberman Pinschers) เซา เชา (Chow chow) บางแก้วหรือสายพันธุ์ที่ใกล้เคียงกันกับที่กล่าวมาทั้งหมด หรือลูกผสมสายพันธุ์ ดังกล่าว

(๒) สัตว์ที่มีประวัติทำรายคนหรือพยายามทำรายคนโดยมีหลักฐานแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ

(๓) สัตว์ที่มีพฤติกรรมไล่ล่าทำรายคนหรือสัตว์โดยปราศจากการยั่วยุ

(๔) สัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นประกาศกำหนด

"การขึ้นทะเบียน" หมายถึง การนำเสนอเอกสารเกี่ยวกับสุนัขหรือแมวที่จดทะเบียนไว้แล้วแจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อบันทึกรายละเอียดรูปพรรณสัณฐาน

"ที่หรือทางสาธารณะ” หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชนและประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม

"เจ้าพนักงานสารารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสารารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสารารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ 5 ห้ามมิให้มีการเลี้ยงสัตว์ชนิดหรือประเภทเหล่านี้ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้ามโดยเด็ดขาด ได้แก่

(๑) กงพิษและงูที่อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่คนและสัตว์เลี้ยง
(๒) ปลาปิรันยา
(๓) ควายคกไฟ
(๔) สัตวดุร้ายต่าง ๆ 
(๕) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ 
(๖) สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๑

ห้า ๖๖
ราชกิจจานุเบกษา
๑๒ มกราคม ๒๕๖๗

ข้อ ๗ ห้ามเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ประเภทช้าง ม้า โค กระบือ แพะ แกะ ล่อ ลา สุกร สุนัข แมว ไก่ ห่าน และนก ในเขตพื้นที่หรือทางสาธารณะทุกสายซึ่งองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม รับผิดชอบดูแล

การเลี้ยงหรือปล่อยตามวรรคหนึ่งนั้น คือกรณีกระทำการเป็นประจำเป็นอาชีพ หรือไม่สนใจควบคุมดูแลสัตว์จนเข้าใจได้ว่ามีการใช้พื้นที่หรือทางสาธารณะเป็นที่เลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

ข้อ ๘ ให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้ามเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ดังต่อไปนี้

(๑) ช้าง
(๒) ม้า
(๓) โค
(๔) กระบือ
(๕) แพะ
(๖) แกะ
(๗) ล่อ
(๘) ลา
(๙) สุกร
(๑๐) สุนัข
(๑๑) แมว
(๑๒) ไก่
(๑๓) ห่าน
(๑๔) นก

(๑๕) สัตว์ป่าตามกฎหมายว่าด้วยการสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าซึ่งได้รับอนุญาตจากรมป่าไม้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดประเภทและชนิดสัตว์ที่ต้องควบคุมการเลี้ยงเพิ่มเติมทั้งนี้ โดยอาจควบคุมการเลี้ยงสัตว์เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือเต็มพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๑ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๑๒ มกราคม ๒๕๖๗

หน้า ๖๗
ข้อ ๙ เพื่อประโยชน์ในการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ในเขตกองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกประกาศกำหนดเขตพื้นที่เลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ที่ต้องควบคุม
ตามข้อ ๗ โดยให้มีมาตรการอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้

(๑) กำหนดจำนวน ประเภท และชนิดของสัตว์ที่เลี้ยง

(๒) กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการทำทะเบียนตามประเภทและชนิดของสัตว์

(๓) กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการปล่อยสัตว์

ข้อ ๑๐ นอกจากการเลี้ยงสัตว์ตามปกติวิสัยแล้วเจ้าของสัตว์จะต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดในมาตรา 29 และมาตรา 30 แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 และที่แก้ไขเพิ่มเติม อ่านคำชี้แจงของกรมปศุสัตวกรรมและองค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นและอำเภอหาดใหญ่
จึงตราข้อบัญญัตินี้ไว้
# ข้อ 1
## "ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม เรื่อง การควบคุม การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. 2564"
### (1)
#### (1) มีสถานที่สำหรับทำฟางหินหรืออุโมงค์ขนาดไม่น้อยกว่าร้อยตารางเมตร ในพื้นที่ประมาณสองล้านบาท และสามารถรองรับความจำเป็นของคนมากที่สุดได้
##### (2) มีโครงสร้างคล้ายๆ กับห้องโถงขนาดไม่น้อยกว่าหกล้านบาท มีเสาหลายต้น และมีหลังคาซ้อนกันหลายชั้น มีประตูและหน้าต่างหลายบาน เปิดได้โดยไม่จำกัด มีระบบไฟฟ้าภายในอาคารโดยตรง เช่น มีโต๊ะและเก้าอี้ไม่น้อยกว่าสามชุด ในพื้นที่ประมาณสองล้านบาท และสามารถรองรับความจำเป็นของคนมากที่สุดได้
###### (3) เมื่อสถานที่ตามกฎหมายของจังหวัด จะดำเนินการจัดสรรเวลาให้เหมาะสมกับสภาพอากาศภูมิภาคและชนิดของสัตว์ เพื่อป้องกันโรคหรืออันตรายใด ๆ จากภูมิภาคที่มีโอกาสเกิดโรคหรืออันตรายใด ๆ เช่น สภาวะอากาศร้อนฉุดเชิงเทรา (4) หากสถานที่ตามกฎหมายของจังหวัดใด ๆ มีการสร้างอาคารหรือโครงสร้างอื่น ๆ เพื่อป้องกันโรคหรืออันตรายใด ๆ จากภูมิภาคที่มีโอกาสเกิดโรคนั้น ๆ เช่น สภาวะอากาศร้อนฉุดเชิงเทรา (5) หากสถานที่ตามกฎหมายของจังหวัดใด ๆ มีการสร้างอาคารหรือโครงสร้างอื่น ๆ เพื่อป้องกันโรคหรืออันตรายใด ๆ จากภูมิภาคที่มีโอกาสเกิดโรคนั้น ๆ เช่น สภาวะอากาศร้อนฉุดเชิงเทรา

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๑ ง

# หัวข้อสำคัญ

## ข้อ ๑
- การดูแลสภาพและสุขลักษณะของสถานที่เลี้ยงสัตว์ต้องทำราบาน้ำรับน้ำเสียโครงไม่ให้เป็นที่เดือนร้อนเก่งๆผู้ใช้น้ำแหล่งสาธารณะ
(๑) ต้องจัดให้มีระบบกำจัดหรือบำบัดน้ำเสียให้เหมาะสม ทั้งนี้ ต้องไม่ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นจนสร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยข้างเคียง
(๔) ต้องทำความสะอาดกวาดล้างสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้อยู่ในภาวะอันดีเสมอ
(๕) ต้องรักษาสถานที่อย่าให้เป็นที่เพาะพันธุ์แมลงวัน เมลงสาป ยุง หรือสัตว์นำโรคอื่น ๆ และต้องเก็บวัสดุอุปกรณ์เครื่องใช้ในการเลี้ยงสัตว์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ
(๖) ต้องมีที่รองรับมูลฝอย และสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะจำนวนเพียงพอ

ข้อ ๑๒ หลังจากที่ขอบัญญัตนี้มีผลบังคับใช้ ผู้ใดประสงค์จะประกอบกิจการหรือเลี้ยงสัตว์ตามข้อ ๘ เป็นจำนวนมาก ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น

การอนุญาตตามวรรคหนึ่งนั้น ต้องปรากฏชื่อเจจริงว่าสถานที่เลี้ยงสัตว์นั้นมีบริเวณที่โปร่งอากาศถ่ายเทสะดวก มีต้นไม้ให้ร่มเงาพอสมควร ตั้งอยู่ห่างจากแหล่งชุมชน สภาพสถานโบราณสถานสถาบันการศึกษา โรงพยาบาล หรือสถานที่ของราชการอื่น ๆ ในระยะที่ไม่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพและไม่ก่อเหตุรำคาญต่อชุมชน โดยต้องมีระยะห่างจากสถานที่ดังกล่าวและแหล่งน้ำสาธารณะในระยะดังต่อไปนี้

(๑) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ไม่เกิน ๓๐ ตัว ต้องมีระยะห่างในระยะที่ไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง
(๒) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ ตั้งแต่ ๓๑ - ๕๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่างไม่น้อยกว่า ๕๐๐ เมตร
(๓) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ ตั้งแต่ ๕๐๑ - ๑,๐๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่างไม่น้อยกว่า ๘๐๐ เมตร

(๔) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ ตั้งแต่ ๑,๐๐๑ ตัวขึ้นไป ต้องมีระยะห่าง
ไม่น้อยกว่า ๒ กิโลเมตร

ทั้งนี้ เจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจพิจารณากำหนดระยะห่างได้ตามความเหมาะสมของขนาด
และชนิดของสัตว์แต่ละประเภท

ผู้ขออนุญาตดังกล่าวให้ยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบและเงื่อนไขที่กำหนด
พร้อมด้วยหลักฐาน ดังต่อไปนี้อย่างละ ๑ ชุด

(๑) สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน

(๒) สำเนาทะเบียนบ้าน

(๓) หนังสือแสดงความเป็นเจ้าของที่ดิน

(๔) เอกสารหรือหลักฐานอื่นที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นเห็นสมควรเรียกเพิ่มเติม
เพื่อประกอบการพิจารณา

ข้อ ๑๓ ในกรณีที่มีเหตุควรสงสัยว่าสัตว์ที่เลี้ยงนั้นเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
ของบุคคลทั่วไป ให้เจ้าของสัตว์แยก กักสัตว์นั้นไว้ต่างหาก และแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น
หรือเจ้าพนักงานสาธารณสุขทราบ รวมถึงต้องแจ้งให้สัตวแพทย์ของหน่วยงานราชการทราบ
และต้องปฏิบัติตามคำแนะนำโดยเคร่งครัด

ข้อ ๑๔ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ หรือห้ามเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์ เฉพาะเขตควบคุมการปล่อยสัตว์ เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือเต็มพื้นที่
องค์การบริหารส่วนตำบลเท่านั้น

ความในวรรคนี้ไม่ใช่บังคับแก่การปล่อยสัตว์เพื่อการกุศลตามประเพณี

ข้อ ๑๕ เจ้าของสัตว์จะต้องควบคุมดูแลสัตว์และสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตนมิให้ก่อเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น
ข้อ ๑๖ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่น พนักงานเจ้าหน้าที่ เจ้าพนักงานสาธารณสุขพบสัตว์
ในที่หรือทางสาธารณะ ซึ่งอยู่ภายในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเท่าข้ามหรือเขตควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือผู้ได้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น

ในระหว่างการจับสัตว์ หากสัตว์วิ่งหนีเกิดอุบัติเหตุอื่นใดทำให้สัตว์บาดเจ็บ หากเป็นเหตุที่
โดยพฤติการณ์ต้องเกิดขึ้น และเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแล้ว
ทางองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้ามจะไม่รับผิดชอบต่อความเสียหายใด ๆ ที่เกิดขึ้น

กรณีตามวรรคสอง ถ้าความเสียหายเกิดขึ้นต่อบุคคลที่สามอันเนื่องมาจากการกระทำดังกล่าว
บุคคลที่สามย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายได้ โดยองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้ามจะพิจารณาไล่เบี้ยความผิด
ตามข้อเท็จจริง

ข้อ ๑๗ เมื่อได้จับสัตว์มากักไว้ตามความในข้อ ๑๖ เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะปิดประกาศแจ้ง
ให้เจ้าของทราบและให้มารับสัตว์คืนไปภายในสามสิบวันนับตั้งแต่วันที่ได้จับสัตว์มากักไว้ โดยประกาศไว้
ที่สำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้ามหรือที่เปิดเผย เมื่อผ่านกำหนดสามสิบวันแล้วไม่มีผู้ใด
มาแสดงตัวเป็นเจ้าของสัตว์ให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม

ข้อ ๑๘ กรณีที่กักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่นหรือต้องเสียค่าใช้จ่าย
เกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดนั้นตามสมควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนดสามสิบวันก็ได้
เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายหรือขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้ว
ให้เก็บรักษาเงินนั้นไว้แทนตัวสัตว์ซึ่งเงินแทนตัวสัตว์นี้ เมื่อผ่านกำหนดประกาศตามข้อ ๑๗ แล้ว
ให้ตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม

กรณีสัตว์น้ำตายหรือเจ็บป่วยหรือไม่สมควรจำหน่ายต่อไป หรือเป็นโรคติดต่อที่อาจเป็นอันตราย
แก่สัตว์อื่น ๆ หรือเมื่อสัตวแพทย์ได้ตรวจสอบและให้ความเห็นเป็นลายลักษณ์อักษรแล้ว เจ้าพนักงานท้องถิ่น
มีอำนาจทำลายได้

ในกรณีมิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ และเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืนภายในกำหนด
ตามข้อ ๑๗ หรือได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้นำคืน สัตว์นี้ เจ้าของสัตว์ต้องเสียค่าใช้จ่าย
ในการเลี้ยงดูสัตว์ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริง และเสียค่าปรับให้แก่องค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้ามตามอัตรา
ดังต่อไปนี้
<table>
<tr>
<td>(๑)</td>
<td>ช้าง เชื้อกละ</td>
<td>๑,๐๐๐ บาท</td>
</tr>
<tr>
<td>(๒)</td>
<td>ม้า โค กะบือ</td>
<td>ควละ ๕๐๐ บาท</td>
</tr>
<tr>
<td>(๓)</td>
<td>สุกร เพาะ</td>
<td>กะ สุนัส</td>
<td>ควละ ๒๐๐ บาท</td>
</tr><tr>
<td colspan="2">(4) สัตว อื่น ๆ</td>
<td></td>
<td>ควละ ๑๐๐ บาท</td>
</tr>
</table>

ข้อ ๑๙ หากเจ้าของสัตว์ปฏิบัติไม่ถูกต้องตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
กฎกระทรวงหรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือข้อบัญญัตนี้
หรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น
มีอำนาจสั่งให้เจ้าของสัตว์แก้ไขหรือปรับปรุงให้ถูกต้องได้ และถ้าเจ้าของสัตว์ไม่แก้ไขหรือถ้าการเลี้ยงสัตว์
หรือปล่อยสัตว์นั้นจะก่อให้เกิดหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่าจะเกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน
เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งให้ผู้นั้นหยุดเลี้ยงสัตว์ทันทีเป็นการชั่วคราวจนกว่าจะเป็นที่พอใจแก่เจ้าพนักงานท้องถิ่น
ว่าปราศจากอันตรายแล้วก็ได้

คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามวรรคหนึ่งให้กำหนดระยะเวลาที่จะต้องปฏิบัติตามคำสั่งไว้
ตามสมควรแต่ต้องไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน เว้นแต่เป็นกรณีมีคำสั่งให้หยุดดำเนินการทันที

ข้อ ๒๐ กรณีการเลี้ยงสัตว์ในสถานที่ของเอกชนหรือทางสาธารณะก่อให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญ
ต่อผู้อื่นให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าของสัตว์หรือผู้ครอบครองสถานที่เลี้ยงสัตว์
ระงับเหตุรำคาญภายในเวลาอันควรและถ้าเห็นสมควรจะให้กระทำโดยวิธีใดเพื่อระงับเหตุรำคาญนั้น
หรือสมควรกำหนดวิธีการเพื่อป้องกันมิให้มีเหตุรำคาญเกิดขึ้นอีกในอนาคตให้ระบุไว้ในคำสั่งนั้น

ข้อ ๒๑ เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นและเจ้าพนักงานสาธารณสุข
มีอำนาจ ดังต่อไปนี้

(๑) มีหนังสือเรียกบุคคลใด ๆ มาให้ถ้อยคำ หรือแจ้งข้อเท็จจริงหรือทำคำชี้แจงเป็นหนังสือ
หรือให้ส่งเอกสารหลักฐานใดเพื่อตรวจสอบหรือเพื่อประกอบการพิจารณา

(๒) เข้าไปในสถานที่ใด ๆ ในระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก
หรือนในเวลาทำการเพื่อตรวจสอบหรือควบคุม

(๓) ยืดหรืออายัดสิ่งของใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของประชาชน
เพื่อประโยชนในการดำเนินคดีหรือเพื่อนำไปทำลายในกรณีจำเป็น

(๔) เก็บหรือนำสินค้าหรือสิ่งของใด ๆ ที่สงสัยว่าไม่ถูกกฎหมายและอาจก่อให้เกิด

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๑๑

ห้า ๗๒
ราชกิจจานุเบกษา
๑๒ มกราคม ๒๕๖๗

ข้อ ๒๒ ผู้ใดฝ่าฝืนข้อบัญญัตินี้ข้อหนึ่งข้อใด ต้องระวางโทษตามมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติ
สภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบกับมาตรา ๒๙
และมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหาร
ส่วนตำบลท่าข้าม โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้ามและนายอำเภอหาดใหญ่
จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้
# ข้อ 1
## ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม เรื่อง การควบคุม การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. 2564"

ข้อ 23 ในกรณีของคำการบริหารส่วนตำบลท่าข้ามรักษาการตามข้อบัญญัตนี้ และให้มีอำนาจ
ออกระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติตามให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้

ประกาศ ณ วันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2564
สินธพ อินทรัตน์
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลท่าข้าม