เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๒๙ ก หน้า ๑๘๓

ราชกิจจานุเบกษา ๓๑ มกราคม ๒๕๖๗

# ข้อบัญญัติงค์การบริหารส่วนตำบลอาโขน เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๓

โดยที่เห็นเป็นการสมควรตราข้อบัญญัติงค์การบริหารส่วนตำบลอาโขน ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลอาโขน โดยได้รับความเห็นชอบจากสภาองค์การบริหาร
ส่วนตำบลาโขนและความเห็นชอบของนายอำเภอบัวเชด จึงได้ตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้
## ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติงค์การบริหารส่วนตำบลาโขน เรื่อง การควบคุม การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕bon"

ข้อ 2 ข้อบัญญัตนี้ให้มีผลบังคับใช้เมื่อพ้นกำหนดสามสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา
เป็นต้นไป

ข้อ 3 บรรดาข้อบัญญัติ ระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตนี้ หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน
## ☒
### ☐
#### ☐
##### ☐
###### ☐
###### ☐
###### ☐

"เจ้าของสัตว์" หมายถึง ผู้ครอบครองสัตว์ แต่ไม่รวมถึงผู้ให้อาหารสัตว์เป็นประจำ

"สถานที่เลี้ยงสัตว์" หมายถึง โคก กรง ที่ขัง หรือสถานที่ในลักษณะอื่นที่ใช้ในการ
ควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง

"ที่หรือทางสาธารณะ” หมายถึง สถานที่หรือทางซึ่งไม่ใช่เป็นของเอกชนและประชาชน
สามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรร่วมกันได้

“สิ่งปฏิกูล” หมายถึง อุจจาระหรือปัสสาวะและสิ่งอื่นใดซึ่งเป็นสิ่งโสโครกมีกลิ่นเหม็น

"สัตว์ควบคุมพิเศษ” หมายถึง

๑. สุนัขสายพันธุ์ที่ดูร้าย เช่น โร็ตไวเลอร์ (Rottweiller) พิตบูลเทอเรีย (Pitbull terrier)
บูลเทอเรีย (Bullterrier) บางแก้ว โดเบอร์แมน ฟิลา อัลเซเซียน (เยอรมันเซฟเฟิร์ด) มาสทิสต์ เซาเช่า
อลาสกัน มารามิวท์ หรือสายพันธุ์ที่ใกล้เคียงกันกับที่กล่าวมาทั้งหมดหรือลูกผสมสายพันธุ์ดังกล่าว

๒. สัตว์ที่มีประวัติทำร้ายคนหรือพยายามทำร้ายคนโดยมีหลักฐานการแจ้งความ
ต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ

๓. สัตว์ที่มีพฤติกรรมไล่ทำร้ายคนหรือสัตว์โดยปราศจากการยั่วยุ

๔. สัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นประกาศกำหนด

"การขึ้นทะเบียน" หมายถึง การนำเอกสารเกี่ยวกับสุนัขหรือแมวที่จดทะเบียนไว้แล้ว
แจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อบันทึกรายละเอียดรูปร่างมาตรฐานสัญญาณช้างหูฉลาม

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น" หมายถึง นายกองค์การบริหารส่วนตำบลอาโขน

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๒๙ ก หน้า ๑๘๕

ราชกิจจานุเบกษา

๓๑ มกราคม ๒๕๖๗

# หมวด ๑
## บททั่วไป

ข้อ ๗ ห้ามมิให้ผู้ใดปล่อยสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะ หรือในที่อื่นใดที่เจ้าพนักงานท้องถิ่น
ประกาศกำหนดโดยเด็ดขาด

ข้อ ๘ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน
ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหาร
ส่วนตำบลอาโขนเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์โดยเด็ดขาด

(๑.๑) พื้นที่ฝั่งเมืองประกาศเป็นเขตพาณิชยกรรมเขตประชากรหนาแน่น
(๑.๒) สถานที่ท่องเที่ยว
(๑.๓) สวนสาธารณะ
(๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนด ดังนี้
(๒.๑) พื้นที่นอกจากระบุใน (๑.๑) เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท
สุนัขและแมวเกินจำนวน ๕ ตัว
### มหวด ๒ การจดทะเบียนสัตว์

ข้อ ๙ ในกรณีจดทะเบียนสัตว์ให้เจ้าของบ้านหรือเจ้าของสัตว์ที่ครอบครองสัตว์เป็นระยะเวลา
ไม่น้อยกว่า 60 วันขึ้นไป อ่านคำขอใบรับรองการจดทะเบียนและขึ้นทะเบียนสัตว์ต่อพนักงานเจ้าหน้าที่
ที่องค์การบริหารส่วนตำบลอาโขนหรือสถานที่ใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

ข้อ 10 ในกรณีที่สัตว์ตายหรือได้พบสัตว์ที่ตายแล้ว เจ้าของบ้านหรือเจ้าของสัตว์มีหน้าที่
ต้องแจ้งการตายหรือพบสัตว์ที่ตายต่อนักงานเจ้าหน้าที่ตามแบบที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดภายใน 30 วัน
นับแต่วันที่สัตว์ตายหรือพบสัตว์ที่ตายเพื่อปฏิบัติตามอำนาจหน้าที่ต่อไป

กรณีที่สัตว์พ้นไปจากการครอบครองของเจ้าของสัตว์ เช่น หาย ยกสัตว์ให้บุคคลคนอื่นเป็นต้น
เจ้าของสัตว์มีหน้าที่ต้องแจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามแบบที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดภายใน ๙๐ วัน
นับแต่วันที่สัตว์พ้นไปจากการครอบครอง
# หมวด ๓ การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

ข้อ ๑๑ ใน การเลี้ยงสัตว์ ให้เจ้าของสัตว์มีหน้าที่ต้องปฏิบัติตาม
(๑) ต้องนำสัตว์ที่มีอายุระหว่าง ๒ - ๔ เดือน ไปฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า
เป็นครั้งแรกและต้องนำสัตว์ไปฉีดวัคซีนครั้งต่อไปตามที่กำหนดในใบรับรองการฉีดวัคซีน

(๒) จัดสถานที่เลี้ยงตามความสามารถของสัตว์ โดยมีขนาดเพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสัตว์
มีแสงสว่างและการระบายอากาศที่เพียงพอ มีระบบการระบายน้ำและการกำจัดสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ
ทั้งนี้ ตามประกาศของพนักงานเจ้าหน้าที่

กรณีเป็นสัตว์ควบคุมพิเศษจะต้องเลี้ยงในสถานที่หรือกรงที่สัตว์ไม่สามารถเข้าถึงจากบุคคลภายนอกได้
และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยสามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน

(๓) ควบคุมดูแลสัตว์มิให้ก่อเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อื่น

(๔) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ จัดเก็บสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ
เป็นประจำไม่ปล่อยให้เปื้อนที่สะสมหมักหมมจนเกิดกลิ่นเหม็นหรือแหล่งเชื้อโรคที่เป็นอันตราย

(๕) ต้องรับผิดชอบต่อความเป็นอยู่ของสัตว์ให้ดำรงชีวิตอยู่อย่างปกติ หากเจ้าของสัตว์
ไม่สามารถเลี้ยงดูสัตว์ได้เป็นการชั่วคราวต้องจัดให้มีผู้ดูแลความเป็นอยู่ของสัตว์ให้เป็นปกติ

(๖) จัดให้มีการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์

(๗) ให้เลี้ยงสัตว์ภายใต้สถานที่ของตน ไม่ปล่อยให้สัตว์ออกนอกสถานที่เลี้ยงสัตว์
โดยปราศจากการควบคุม กรรณีเป็นสาด้วร้ายจะต้องเสียเงินในสถานที่หรือกรงที่บุคคลภายนอกเข้าไปไม่ถึงหัวสัวรัส

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๒๙ ก

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๑๘๗

# ข้อ ๑๒ ให้เจ้าของสัตว์มีหน้าที่ต้องกำจัดสิ่งปฏิกูลอันเกิดจากสัตว์ของตนในที่หรือทางสาธารณะ
## ข้อ ๑๓ เมื่อมีกรณีสงสัยหรือพบว่าสัตว์ที่ตนเองเสี่ยงไว้มีอาการโรค เช่น อากาศรู้รา วิ่งเฟ้นผ่าน กัดสิ่งที่วางหน้า หรือเชื้อชิงชิม ซุกซ้ำในที่มืด ปากฉำลิ้นห้อยแดงคล้ำ น้ำลายไหล เดินโซเซ็ค ตัวแข็ง ขาอ่อนเปลีย เจ้าของสัตว์มีหน้าที่ต้องแจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือนักงานเจ้าหน้าที่ภายใน ๒๔ ชั่วโมง

เมื่อสัตว์ซึ่งปรากฏอาการตามวรรคหนึ่งกัดหรือทำรายบุคคลใดให้เจ้าของที่เป็นผู้ครอบครองสัตว์
จับสัตว์นั้นกักขังไว้เพื่อสังเกตอาการไม่น้อยกว่า ๑๐ วัน และแจ้งอาการสัตว์เจ้าพนักงานท้องถิ่น
หรือพนักงานเจ้าหน้าที่หรือสัตวแพทย์ของสำนักงานปศุสัตว์จังหวัด/อำเภอทราบ

เมื่อสัตว์ซึ่งปรากฏอาการตามวรรคหนึ่งตายหรือสงสัยจะเป็นโรคเจ้าของสัตว์ต้องแจ้งเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หรือพนักงานเจ้าหน้าที่หรือสัตวแพทย์ของสำนักงานปศุสัตว์จังหวัด/อำเภอเพื่อตรวจหาโรคนี้

ข้อ ๑๔ บุคคลใดให้อาหารสัตว์เป็นประจำหรือครั้งคราว มีหน้าที่สังเกตอาการสัตว์ หากปรากฏ
กรณีสงสารว่าสัตวดังกล่าวมีอาการตามข้อ ๑๓ วรรคหนึ่ง บุคคลดังกล่าวมีหน้าที่ต้องแจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หรือพนักงานเจ้าหน้าที่ภายใน ๒๔ ชั่วโมง

ข้อ ๑๕ เมื่อสัตว์ตายเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะเพื่อป้องกันมิให้เป็น
แหล่งพาเชื้อโรค เพราะพันธุ์แมลงหรือพาหะนำโรคโดยวิธีที่ไม่ก่อเหตรำคาญและไม่ให้เกิดการปนเปื้อน
ในแหล่งน้ำ

ข้อ ๑๖ เมื่อสัตว์ที่เลี้ยงไว้มีอาการโรคนี้ สัตว์ จะเป็นโรคนี้ สัตว์
หรือทำการร้ายเจ้าของสัตว์มีหน้าที่ต้องแจ้งเจ้านักงานท้องถิ่นหรือนักงานเจ้าหน้าที่
ของสำนักงานปศุสัตว์จังหวัด/อำเภอ

ข้อ ๑๗ เจ้าของสัตว์มีหน้าที่ดูแลความสะอาดหากกระทำการใดอันเป็นการขัดขวาง
การปฏิบัติตามอำนาจหน้าที่ของเจ้านักงานท้องถิ่นหรือนักงานเจ้าหน้าที่ และห้ามมิให้บุคคลใด
ขัดขวางการจับสัตว์ที่ไม่มีเจ้าของในที่สาธารณะ ‘กัน’
ให้เจาของสัสเวียรอนุญาลอินใดมีหานาฬิกาให้ขอหลาลัสเวียรอนุญาตล่า

เล่ม ๑๔๑ ตอนพิเศษ ๒๙ ก

หน้า ๑๘๘

ราชกิจจานุเบกษา

๓๑ มกราคม ๒๕๖๗

ข้อ ๑๙ ผู้ใดนำสัตว์ออกนอกสถานที่เลี้ยงต้องปฏิบัติตามต่อไปนี้

(๑) ควบคุมสัตว์ด้วยอุปกรณ์ที่แข็งแรงพอที่จะหยุดยั้งมิให้สัตว์ทำรายผู้อื่น
หรือทำความเสียหายแก่สิ่งของสาธารณะหรือของผู้อื่นได้อย่างทันท่วงที

(๒) กรรณีที่เป็นสัตว์ควบคุมพิเศษ ต้องสวมใส่อุปกรณ์ครอบปากและสายลากจูง
ที่แข็งแรงและจับสายลากจูงสัตว์ห่างจากตัวสัตว์ไม่เกิน ๕๐ เซนติเมตร
# หมวด ๔
## อำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงานท้องถิ่น

ข้อ ๒๐ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่
ตามมาตรา ๔๔ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตอำนาจ
ขององค์การบริหารส่วนตำบลอาโขน ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้
### หมวด ๕
#### บาทกำหนดโทษ

ข้อ ๒๑ ผู้ใดฝ่าฝืนข้อห้ามหรือข้อควรปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ต้องระวางโทษตามพระราชบัญญัติ
การสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ประกาศ ณ วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2563
##### นายกองค์การบริหารส่วนตำบลอาโขน