เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๑๘๐ ง ราชกิจจานุเบกษา

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลวังหิน เรื่อง ควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๓

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลวังหิน วาด้วยควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลวังหิน โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลวังหิน
และนายอำเภอบางขัน จึงตราข้อบัญญัติตามไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลวังหิน เรื่อง ควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๓"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลวังหิน ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศ
ในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
## ข้อ ๓ ในข้อบัญญัตนี้

"การเลี้ยงสัตว์” หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์

"การปล่อยสัตว์” หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอก
สถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการแสดงผลของสัตว์

"สถานที่เลี้ยงสัตว์” หมายความว่า ออกรสัสเว สรางชัวร์ กับช้างเสียรู้หรือสถานที่ในลักษณะอื่น
ที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง

"เจ้าของสัตว์” มหายความหว่านผู้มีสิทธิเป็นเจ้าของสัตว์น้ำนมรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์น้ำนมด้วย
"ราชการส่วนทองฉัน” มหายความหว่าน อธิการบริหารส่วนตำบสว่างหิน
"เจ้าพนักงานทองฉัน” มหายความหว่าน นายกองค์การบริหารส่วนตำบสว่างหิน
“เจ้าพนักงานสารารณสนุก” มหายความหว่าน เจ้าพนักงานซึ่งได้รับแต่งตั้งจาก

เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๑๘๐ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๖ กรกฎาคม ๒๕๖๖

หน้า ๒๒๙

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลวังหิน เรื่อง ควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
## พ.ศ. ๒๕๖๓

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลวังหิน วาด้วยควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลบ้างชนิดหรือบางประเภทโดยเด็ดขาด
ดังนี้

(๑) สถานที่ท่องเที่ยวเป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ประเภทสุกร เพาะโค กะรั่วช้าง ม้า สุนัข แมว กะ เป็ด ห่าน หรือสัตว์อื่นที่ส่งผลกระทบต่อการท่องเที่ยว
อย่างเด็ดขาด

(๑.๑) (ด.บ.) โรงเรียน วัด มัสยิด สถานที่ราชการทุกแห่งเป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
ประเภท สุกร เพาะ เกาโค กะระปี อช้าง ม้า สุนัข แมว หรือสัตว์อื่นที่ส่งผลกระทบต่อการปฏิบัติราชการ
หรือการบริการประชาชนอย่างเด็ดขาด

(ด.ค) ในที่หรือทางสาธารณะเป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ประเภทสุกร เพาะ เกาโค กะระปี อช้าง ม้า สุนัข แมว หรือสัตว์อื่นที่ส่งผลกระทบต่อการเดินทางอย่างเด็ดขาด
(ด.ฉ) พื้นที่บริเวณตลาด หรือเขตกุมชนเป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
ประเภท สุกร เพาะ เกาโค กะระปี อช้าง ม้า หรือสัตว์อื่นที่ส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิต
ของประชาชนอย่างเด็ดขาด
(2) (2) (ด.ฮ) พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ต้องอยู่ภายใต้มาตรการอย่างใด
อย่างหนึ่ง ดังนี้
(2.1)
พื้นที่ตำบลอัวหินเป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
ประเภทสุนัข มาว
จำแนกตามภูมิภาค และกำหนดให้มีความเหมาะสมกับสภาพเศรษฐกิจและการเกษตรของประเทศ

เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๑๘๐ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๖ กรกฎาคม ๒๕๖๖
(๒.๑.๔) หากสุนัขหรือแมวปล่อยสิ่งปฏิกูลในบริเวณทางเท้า ถนน
สนามหญ้า หรือที่สาธารณะให้เจ้าของดำเนินการเก็บและนำไปทิ้งให้เรียบร้อย

(๒.๑.๕) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลภาวะและเหตุรำคาญ

(๒.๑.๖) ต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์สู่คน

(๒.๑.๗) ต้องดูแลสุขภาพสัตว์ให้มีสุขภาพดี เช่น การรักษาความสะอาด
ไม่ว่าจะเป็นตัวสัตว์ หรือที่อยู่อาศัย เป็นต้น

ข้อ 5 ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อบัญญัตนี้
โดยไม่ปรากฏเจ้าของ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตวดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน
เมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นของ
ราชการส่วนท้องถิ่นแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อากาศก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่นหรือต้องเสียค่าใช้จ่าย
เกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลา
ดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายหรือขายทอดตลาด
และค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

กรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน
ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่
ราชการส่วนท้องถิ่น ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

กรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ 6 ผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้าพนักงานหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ใน
บทกำหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ข้อ 7 ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลตำบลหวังหินเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
# ประกาศ ณ วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2563 (ฉบับแรก)
## กฤษฎีกา สภานิติศาสตร์