เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๑๘๒ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๗ กรกฎาคม ๒๕๖๖

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนน เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๓

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนน ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนน โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนนและนายอำเภอคลองขลุง
จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติงค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนน เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕bon"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนน นับตั้งแต่วันถัดจาก
วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ กฏ ข้อบังคับ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตนี้ หรือขัดแย้งกับข้อบัญญัตนี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน
## ☒
### ☒
#### ☒
##### ☒
###### ☒
####### ☒

"ราชการส่วนท้องถิ่น" หมายความว่า องค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนน

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนน

“เจ้าพนักงานสารธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานสารธารณสุขที่ได้รับการแต่งตั้ง
จากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสารธารณสุข ให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสารธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

"ผู้ได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่น
ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้ปฏิบัติการตามมาตรา ๔๔ แห่งพระราชบัญญัติการสารธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตนองค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนน

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาพความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน
ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ ให้พื้นที่ในเขตอำนาจของราชการส่วนท้องถิ่น
ดังต่อไปนี้ เป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว โดยเด็ดขาด
(๑.๑) พื้นที่หรือทางสาธารณะ
(๑.๒) พื้นที่ที่ไม่ใช่เคหสถานของตนเอง
(๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว ที่สามารถกระทำได้ แต่ห้ามมิให้ปล่อยสัตว์นั้นอนอกบริเวณที่เลี้ยงสัตว์และต้องไม่เกินจำนวนที่กำหนดไว้ ดังนี้
(๒.๑) พื้นที่เคหสถานของตน เป็นเขตการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข
ไม่เกิน ๑๐ ตัว
(๒.๒) พื้นที่เคหสถานของตน เป็นเขตการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท แมว
ไม่เกิน ๑๐ ตัว การเลี้ยงสัตวดังกล่าวจะต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขตามข้อบัญญัตินี้ และตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานท้องถิ่น หรือผู้ที่ได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น องค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนนหรือเจ้าพนักงานสารธารณสุขโดยเคร่งครัด กรณีที่ต้องการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ เกินกว่าจำนวนที่กำหนดต้องได้รับอนุญาตกจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(๓) การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว ต้องปฏิบัติตามรายละเอียดมาตรการ มาตรฐานป้องกันโรคและภัยไข่นกหว่าน

(๓.๑.๒) ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วน และให้อยู่ห่างเขต
ที่ดินสาธารณะ ทางน้ำสาธารณะ หรือที่ดินต่างเจ้าของ เว้นแต่ด้านที่มีแนวเขตที่ดินติดต่อกับที่ดิน
ของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวกัน หรือมีการบริหารจัดการที่ดี
# (๓.๒) การสุขาภิบาลทั่วไป
## (๓.๒.๑) การกำจัดมูลสัตว์

(๓.๒.๑.๑) ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน

(๓.๒.๑.๒) ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์โดยเฉพาะ ไม่ให้ส่งกลิ่นเหม็น
อันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค

(๓.๒.๒) การเลี้ยงสุนัข แมว ต้องฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า
การนำสุนัขอากอนออกสถานที่พัก ต้องมีการผูกเชือกหรืออุปกรณ์ควบคุมได้ด้วย

(๓.๓) การป้องกันเหตุเดือดร้อนรำคาญ

(๓.๓.๑) ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ ต้องไม่ให้ก่อเหตุเดือดร้อนรำคาญ
แก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง

(๓.๓.๒) ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง

(๓.๓.๓) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สิน
หรือทำความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง

ข้อ 5 ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะ อันเป็นการฝ่าฝืนข้อบัญญัตนี้
โดยไม่ปรากฏเจ้าของ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือผู้ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจจับ
และกักสัตว์นั้นไว้ โดยนำสัตว์ไปกักไว้ในที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นจัดไว้

กรณีที่เจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์
ให้แก่ราชการส่วนท้องถิ่น ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

กรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้น เป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่น ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๑๘๒ ง

หน้า ๒๗๕
ราชกิจจานุเบกษา
๒๗ กรกฎาคม ๒๕๖๖

ข้อ ๗ ผู้ใดฝ่าฝืนข้อบัญญัตินี้ในข้อใดข้อหนึ่งต้องระวางโทษตามมาตรา ๗๓ วรรคสอง
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๘ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนนเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
และให้มีอำนาจสั่งการ เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
# ประกาศ ณ วันที่ ๓๑ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๓ สุเทพ ไรเกษ นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหัวถนน