เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๑๔๘ ง ราชกิจจานุเบกษา

# ห้า ๘๔
## ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดด เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๓

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดด ว่าด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ มาตรา ๓๐ มาตรา ๔๔ และมาตรา ๔๕
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ อธิบายว่า "ข้อบัญญัติต้องกำหนดให้มี
สภาองค์การบริหารส่วนตำบลม่วงและนายอำเภอแม่สรวย เป็นต้นไป

ข้อ 1 ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า “ข้อบัญญัติงดการบริหารส่วนตำบลม่วง เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๓"

ข้อ 2 ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลม่วง ตั้งแต่วันถัดจาก
วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ 3 ในข้อบัญญัตนี้ให้ยกเลิกข้อบัญญัติงดการบริหารส่วนตำบลม่วง เรื่อง การควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕๕๔

ข้อ 4 บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ เรียงลำดับหรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ จะใช้ข้อบัญญัตนี้แทน
### ☒
#### ☒
##### ☒

"เจ้าของสัตว์" หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย

"ที่หรือทางสาธารณะ” หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดด

"เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

“พนักงานเจ้าหน้าที่” หมายความว่า บุคคลซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นมอบหมายให้ปฏิบัติการตามข้อบัญญัตนี้

ข้อ 5 เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาพความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดดเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

๖.๑ ห้ามเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ชนิดหรือประเภทต่อไปนี้ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดดโดยเด็ดขาด

(๑) กะเพราและกระเทียมที่อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่ผู้อื่นหรือทรัพย์สินของผู้อื่น
(๒) ปลาปรินยา
(๓) ควายคกไฟ
(๔) สัตว์ดุร้ายต่าง ๆ
(๕) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ
(๖) สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ

๖.๒ ห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภทช้าง ม้า โค กระบือ สุกร แพะ แกะ ในเขตพื้นที่ดังต่อไปนี้โดยเด็ดขาด

(๑) พื้นที่ผังเมืองที่ประกาศเป็นเขตพาณิชยกรรม และเขตประชากรหนาแน่น
(๒) พื้นที่ผังเมืองประกาศเป็นประเทอนุรักษ์ เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมไทย
(๓) พื้นที่ถนนสาธารณะทุกสายซึ่งองค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดดเป็นผู้ดูแล
(๔) สถานที่ราชการ

การเลี้ยงสัตว์อื่นนอกจากประเภทที่ได้ระบุไว้ในวรรคแรก ให้กระทำได้เมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น แต่ห้ามมิให้ปล่อยสัตว์ออกนอกที่เลี้ยงสัตว์

๖.๓ การเลี้ยงสัตว์ประเภทช้าง ม้า โค กระบือ สุกร แพะ แกะ เป็ด ไก่ สุนัข แมว นก นอกจากพื้นที่ที่ระบุไว้ในข้อ ๖.๒ นั้น สามารถกระทำได้ แต่ต้องปฏิบัติตามมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ มาตรา ๓๐ มาตรา ๔๔ และมาตรา ๔๕ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

(๑) จำนวนสัตว์ต้องไม่มากเกินสมควร

(๒) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อผลภาวะและก่อเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น

(๓) ต้องไม่เป็นแหล่งพาพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์มาสู่คน

(๔) ต้องไม่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น

การเลี้ยงสัตวดังกล่าวจะต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขตามข้อบัญญัตนี้ และตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานท้องถิ่นโดยเคร่งครัด

ข้อ ๗ การเลี้ยงสัตว์ต้องปฏิบัติตามการภายในมาตรการ ดังต่อไปนี้

๗.๑ สถานที่ตั้ง

(๑) ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่ก่อเหตรำคาญให้ผู้อาชีพอยู่ใกล้เคียง

(๒) ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ ซึ่งก้นเป็นสดสนุน และให้อยู่ห่างเขตกันที่ดินสาธารณะทางน้ำสาธารณะ หรือที่ดินทางเจ้าของ และมีที่ว่างอันปราศจากหลังคา หรือสิ่งใดปกคลุมโดยรอบบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้นไม่น้อยกว่า ๓๐ เมตรทุกด้าน เว้นแต่ด้านที่มีแนวเขตที่ดินดัดด่านกับที่ดินของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวกัน

๗.๒ อคารและส่วนประกอบ

(๑) ออาคารต้องเป็นอาคารเอกเทศและมีโครงสร้างแรง มีลักษณะเหมาะสมสำหรับการเลี้ยงสัตว์ประเภทนั้น ๆ โดยไม่มีการพักอาศัยหรือประกอบกิจการอื่นใด

(๒) พื้นห้องเป็นพื้นแน่น ไม่ฉอะแฉะ เว้นแต่การเลี้ยงสุกร พื้นจะต้องเป็นคอนกรีตและมีความลาดเอียงพอสมควร เพื่อให้น้ำและสิ่งปฏิกูลไหลลงทางระบายน้ำได้อย่างสะดวก

(๓) หากมีความจำเป็นจะต้องมีประตูหน้าออกจากถนนหรือแปลงบางส่วนของภายในอาคารอย่างทั่วถึง

(๔) คอกต้องมีการกั้นคอกเป็นสัดส่วนเหมาะสมกับจำนวนสัตว์ ไม่ให้สัตว์อยู่รวมกัน
อย่างแออัด

(๕) การระบายอากาศ ต้องจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทให้เพียงพอ
๗.๓ การสุขาภิบาลทั่วไป

๗.๓.๑ การระบายน้ำ

(๑) ต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคารให้มีความลาดเอียงเพียงพอ
ให้น้ำไหลได้สะดวก

(๒) น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายนลงสู่ทางระบายน้ำ แหล่งน้ำสาธารณะ
หรือนำในที่เอกชน
# ๗.๓.๒ การกำจัดมูลสัตว์

(๑) ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน

(๒) ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์โดยเฉพาะ ไม่ให้ส่งกลิ่นเหม็น
อันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค
## ๗.๓.๓ การป้องกันเหตุเดือดร้อนรำคาญ

(๑) ก็ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญ
แก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง

(๒) ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง
(๓) สำหรับการเลี้ยงสัตว์ที่มีขน ตัวอาคารต้องสามารถป้องกันขน
ไม่ให้ปลิวฟุ้งกระจายออกไปนอกสถานที่
### (๔) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหาย ความเดือดร้อนรำคาญ
#### แก่ผู้อื่นหรือทรัพย์สินของผู้อื่น

๗.๓.๔ การรักษาความสะอาดต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ
๗.๓.๕ การกำจัดชากสัตว์ให้ใช้วิธีเผา หรือฝัง เพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธุ์
ของแมลงสัตว์นำโรค และกลิ่นเหม็น

เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๑๔๘ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๓ มิถุนายน ๒๕๖๖

หัวข้อสำคัญ

ข้อ ๘ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ ๖
โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน
เมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นของ
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดดแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์อื่น
หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณี
ก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาด
และค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน
ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลบำแพง ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๙ เพื่อให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการ
หรือพนักงานส่วนท้องถิ่นปฏิบัติหน้าที่ ดังต่อไปนี้

(๑) มีหนังสือเรียกบุคคลใด ๆ มาให้ถ้อยคำหรือแจ้งข้อเท็จจริง หรือทำคำชี้แจงเป็นหนังสือ
หรือให้ส่งเอกสารหลักฐานใดเพื่อตรวจสอบหรือเพื่อประกอบการพิจารณา

(๒) เข้าใบในอาคารหรือสถานที่ใด ๆ ในเวลาระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก
หรือนในเวลาทำการเพื่อตรวจสอบหรือควบคุมให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ ในการนี้ให้มีอำนาจสอบถาม
ข้อเท็จจริงหรือเรียกหนังสือรับรองการแจ้งหรือหลักฐานที่เกี่ยวข้องจากเจ้าของหรือผู้ครอบครองอาคาร
หรือสถานที่นั้น

(๓) ยึดหรืออายัดสิ่งของใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของประชาชน
เพื่อประโยชนในการดำเนินคดีหรือเพื่อนำไปทำลายในกรณีจำเป็น

(๔) เก็บหรือนำสินค้าหรือสิ่งของใด ๆ ที่สงสัยว่าจะไม่ถูกสุขลักษณะหรือจะก่อให้เกิด

เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๑๔๘ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๘๙

๒๓ มิถุนายน ๒๕๖๖

ข้อ ๑๐ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ต้องได้รับโทษตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และกฎหมายอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องด้วย

ข้อ ๑๑ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดดรักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้

ประกาศ ณ วันที่ ๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๓
ฉัตรชัย นันทชัย
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดด