เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๙๒ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๑ เมษายน ๒๕๖๖

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลแม่เจดีย์
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
### พ.ศ. ๒๕๖๓

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลแม่เจดีย์ ว่าด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งที่แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลด้านและองค์การบริหารส่วนตำบลบ้างคล้า
พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม
องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงเสียดาย โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลม่วงเสียดาย
และนายอำเภอเวียงป่าเป้า จึงตราข้อบัญญัติตามไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ 1 ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลม่วงเสียดาย เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๓"

ข้อ 2 ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตกองคำการบริหารส่วนตำบลม่วงเสียดาย ตั้งแต่เมื่อได้ประกาศไว้
โดยเปิดเผย ในที่ทำการกองคำการบริหารส่วนตำบลม่วงเสียดายแล้วเจ็ดวัน

ข้อ 3 บรรดาข้อบัญญัติกฤษฎีกา สภากลไกยชัย กับคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วซึ่งขัดหรือแย้ง
กับข้อบัญญัตนี้ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน

ข้อ 4 ในข้อบัญญัตนี้
"การเลี้ยงสัตว์" มหายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์
"การปล่อยสัตว์" มหายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่
นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการแสดงอาการครัวของสัตว์
"สถานที่เลี้ยงสัตว์" มหายความว่า อุกฉัน สกร สักๆ สักๆ สักๆ สักๆ สักๆ

"ราชการส่วนท้องถิ่น" หมายความว่า องค์การบริหารส่วนตำบลแม่เจดีย์

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลแม่เจดีย์

“เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน
ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ในพื้นที่ในเขตอำนาจราชการส่วนท้องถิ่น
เป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังต่อไปนี้

(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ทุกประเภทโดยเด็ดขาด

(๑.๑) พื้นที่หรือทางสาธารณะ

(๑.๒) สถานที่ราชการ

(๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนด ดังนี้

(๒.๑) พื้นที่อยู่นอกเขตใน (๑) หรือพื้นที่อยู่อาศัยบ้านเรือน ห้ามเลี้ยงสัตว์
และปล่อยสัตว์ประเภทสุนัขและแมวกินจำนวน ๕ ตัว

(๓) ให้พื้นที่เขตการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ต้องอยู่ภายใต้มาตรการ ดังนี้

(๓.๑) จัดสถานที่เลี้ยงตามความสามารถของประเภทสัตว์ โดยมีขนาดเพียงพอ
แก่การดำรงชีวิตของสัตว์ มีแสงสว่างและการระบายอากาศที่เพียงพอ มีระบบระบายน้ำ และการทำฉีด
สิ่งปฏิกูลที่ถูกสุขลักษณะ

(๓.๒) กรณีเป็นสัตว์ที่มีพฤติกรรมดุร้าย หรือสุนัขและแมวสายพันธุ์ซึ่งมีลักษณะ
ทางสายพันธุ์ดุร้าย หรือสุนัขสายพันธุ์อื่นที่มีประวัติทำร้ายคนให้จัดที่เลี้ยงในสถานที่หรือกรงเลี้ยงสัตว์
ที่มีความมั่นครงแข็งแรงตามประเภทและชนิดของสัตว์ไม่ให้สามารถเข้าถึงบุคคลภายนอกได้
และให้มีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยชัดเจน

(๓.๓) ควบคุมสัตว์มิให้ออกนอกสถานที่เลี้ยงโดยปราศจากการควบคุม

(๓.๔) ควบคุมสัตว์มิให้ก่อเหตุเดือดร้อนรำคาญ เช่น ก่อให้เกิดเสียงดังติดต่อกัน เป็นระยะเวลานาน ๆ เป็นต้น

(๓.๕) ห้ามมิให้ผู้ใดเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะหรือในที่ของบุคคลอื่น โดยปราศจากความยินยอม โดยต้องเลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่เลี้ยงของตน และต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์เลี้ยง อออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สินหรือทำความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อื่น หรือการกีดขวางเส้นทางจราจร

{"natural_text": "(๓.๖) ต้องรักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ จัดเก็บสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ\nเป็นประจำไม่ปล่อยให้เปื้อนเสียหมึกหมูจนเกิดกลิ่นเหม็นระบายน้ำผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง\n\n(๓.๗) ต้องรับผิดชอบต่อความเป็นอยู่ของสัตว์เกี่ยวกับเรื่องที่เลี้ยงที่มีขนาดเพียงพอ\nอาหาร ความสะอาด และอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ถ้าเจ้าของสัตว์ไม่สามารถเลี้ยงดูสัตว์ได้เป็นการชั่วคราว\nจะต้องจัดให้มีผู้ดูแลความเป็นอยู่ของสัตว์ให้เป็นปกติสุข\n\n(๓.๘) เมื่อสัตว์ตายเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ\nเพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งพาพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้ โดยวิธีที่ไม่ก่อเหตรำคาญและไม่เป็นเหตุ\nให้เกิดการปะปนเชื้อนของแหล่งน้ำ เวลานิติบัญญัตน์นับเนื่องจากป่วยเป็นโรคลำบาดสัตว์ต้องแจ้งต่อ\nเจ้าพนักงานท้องถิ่นทันที และต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข\n\n(๓.๙) เจ้าของสัตว์จะต้องจัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์ และจัดให้มี\nการป้องกันและความคุมไม่ก่อให้เกิดมลพิษ อันเกิดจากการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ที่ทำให้มีผลกระทบ\nหรืออาจมีผลกระทบต่อสุขภาพอนามัยของประชาชน\n\n(๓.๑๐) ในกรณีที่มีเหตุฉุกเฉินควรสงสัยว่าสัตว์ที่เลี้ยงเป็นโรคฉุกเฉินอาจเป็นอันตราย\nต่อสุขภาพของประชาชน ให้เจ้าของสัตว์แยกสัตว์เลี้ยงนับไว้ด้านหาก และแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นทราบ\nและต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข\n\n(๓.๑๑) ในการนำสัตว์เลี้ยงออกจากสถานที่เลี้ยงให้เจ้าของสัตว์เลี้ยงดังกล่าว\nจะต้องจัดให้มีการวิธีการเคลื่อนย้ายที่เหมาะสมกับประเภทและชนิดสัตว์ หรือจะต้องผูกสายลากจูง\nที่มีความแข็งแรงและจับสายลากจูงตลอดเวลา ในกรณีที่เป็นสนุนและแนวทางที่มีพฤทธิกรรมดูร้าย หรือสัตว์สายพันธุ์\nซึ่งมีลักษณะทางสายพันธุ์ดูร้ายดังใส่อุปกรณ์ครอบปากและจับสายลากจูงหลังจากดัวสวัสหว่างเมตร\nตลอดเวลา หรือเคลื่อนย้ายโดยใช้กรงเลี้ยงหรือกรงขัง แล้วแต่กรณี\n\n(๓.๑๒) สัตว์ที่กำหนดให้ด้อยขึ้นทะเบียน หรือมีกฎหมายอื่นใดกำหนดให้ด้อยดำเนินการ\nเพื่อควบคุมสัตว์ดังกล่าว ผู้เลี้ยงสัตว่นับ จะดำเนินการขึ้นทะเบียน หรือด้อยดำเนินการตามที่กฎหมายกำหนด\nให้ถูกต้อง ในกรณีที่มีเครื่องหมายสำคัญลักษณ์ใดๆ มัน สัตร เจ้าของสัตร จะด้อยหาและจัดให้มี\nเครื่องหมายคิดดัวสว่านตลอดเวลาด้วย\n\n(๓.๑๓) พื้นที่เกษตรกรรมเป็นเขตที่การ

เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๙๒ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๑ เมษายน ๒๕๖๖

# ข้อ 6 ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อบัญญัตนี้
## โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน เมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นของราชการส่วนท้องถิ่นแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อ้างก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่นหรือต้องเสียค่าใช้จ่าย เกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลา ดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้ว ให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

ในกรณีที่มีได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่งเจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่ราชการ ส่วนท้องถิ่น ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ 7 ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่ ตามมาตรา ๔๔ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตอำนาจของ ราชการส่วนท้องถิ่น ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้

ข้อ 8 ผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น หรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ต้องระวางโทษ ตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ 9 ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลแม่เจดีย์เป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้

ประกาศ ณ วันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๖๓

สวิต ธนะศิลา
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลแม่เจดีย์