เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๘๕ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๕๑

# ข้อบัญญัติต้องค์การบริหารส่วนตำบลนาโยางเหนือ เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๒

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลนาโยางเหนือ ว่าด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

อาชีพอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ มาตรา ๓๐ มาตรา ๔๔ และมาตรา ๔๕
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ อธิบายว่า "ข้อบัญญัติต้องค์การบริหารส่วนตำบลานำโยางเหนือ และนายอำเภอนาโยาง จึงตราข้อบัญญัติไว้" ดังต่อไปนี้
## ข้อ 1
### “ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า ‘ข้อบัญญัติต้องค์การบริหารส่วนตำบลนาโยางเหนือ เรื่อง การควบคุม การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์’ พ.ศ. ๒๕๖”

ข้อ 2 ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลนาโยางเหนือ เมื่อได้ประกาศไว้
โดยเปิดเผย ในทำกรณีของคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว

ข้อ 3 บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ เรียนเก็บ กับข้อบัญญัตนี้ให้ใช้ข้อมูลบัญญัตนี้แทน
ในข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ให้ใช้ข้อมูลบัญญัตนี้แทน
## ☒
### ( ) ในข้อบัญญัตนี้
#### “สัตว์” มหายความว่า สัตว์ทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยง หรือสัตว์ป่า หรือสัตว์ชนิดอื่น ๆ

"ที่หรือทางสาธารณะ" หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน
และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลนาโยางเหนือ
“เจ้าพนักงานสารารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

"พนักงานเจ้าหน้าที่" หมายความว่า บุคคลซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นมอบหมายให้ปฏิบัติการ
ตามข้อบัญญัตนี้

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาพความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของ
ประชาชนในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การ
บริหารส่วนตำบลนาโยางเหนือเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

๕.๑ ห้ามเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ชนิดหรือประเภทต่อไปนี้ ในเขตองค์การบริหาร
ส่วนตำบลนาโยางเหนือโดยเด็ดขาด

๕.๑.๑ กูพิษและงูที่อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่ผู้อื่นหรือทรัพย์สินของผู้อื่น
๕.๑.๒ ปลาปร้นยา
๕.๑.๓ ควงคกไฟ
๕.๑.๔ สัตว์ดุร้ายต่าง ๆ
๕.๑.๕ สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ
๕.๑.๖ สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ

๕.๒ ห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภทช้าง ม้า โค กระบือ สุกร แพะ แกะในเขตพื้นที่
ดังต่อไปนี้โดยเด็ดขาด

๕.๒.๑ พื้นที่ฝังเมืองที่ประกาศเป็นเขตพาณิชยกรรมและเขตประชากรหนาแน่น
๕.๒.๒ พื้นที่ฝังเมืองประกาศเป็นประเททนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์
ศิลปวัฒนธรรมไทย

เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๘๕ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๑๐ เมษายน ๒๕๖๖

# ๕.๓ การเลี้ยงสัตว์ประเภทช้าง ม้า โค กระบือ สุกร เพาะ แกะ เป็ด ไก่ สุนัข แมว นก นอกจากพื้นที่ที่ระบุไว้ในข้อ ๕.๒ นั้น สามารถกระทำได้แต่ต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ดังต่อไปนี้

(๑) จำนวนสัตว์ต้องไม่มากเกินสมควร

(๒) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลภาวะและก่อเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น

(๓) ต้องไม่เป็นแหล่งพาหะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์มาสู่คน

(๔) ต้องไม่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น

การเลี้ยงสัตวดังกล่าวจะต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขตามข้อบัญญัตนี้ และตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานท้องถิ่นโดยเคร่งครัด
## ข้อ 5 การเลี้ยงสัตว์ต้องปฏิบัติตามกฎหมายได้มาตรการ ดังต่อไปนี้
### ๖.๑ สถานที่เลี้ยงสัตว์

๖.๑.๑ ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่ก่อเหตรำคาญให้ผู้อาชีพอยู่ใกล้เคียง

๖.๑.๒ ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วน และให้อยู่ห่างเขตกันที่ดินสาธารณะทางน้ำสาธารณะ หรือที่ดินต่างเจ้าของและมีที่ว่างอันปราศจากหลังคา หรือสิ่งใดปกคลุมโดยรอบบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้นไม่น้อยกว่า ๓๐ เมตรทุกด้าน เว้นแต่ด้านที่มีแนวเขตที่ดินดัดต่อกับที่ดินของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวกัน
### ๖.๒ อคารและส่วนประกอบ

๖.๒.๑ อคารต้องเป็นอาคารเอกเทศและมั่นคง เช็งแรง มีลักษณะเหมาะสำหรับการเลี้ยงสัตว์ประเภทนั้น ๆ ไม่มีการพักอาศัยหรือประกอบกิจการอื่นใด

๖.๒.๒ พื้นห้องเป็นพื้นแน่น ไม่ฉอะแฉะ เว้นแต่การเลี้ยงสุกรพื้นจะต้องเป็นคอนกรีตและมีความลาดเอียงพอสมควรเพื่อให้น้ำและสิ่งปฏิกูลไหลลงทางระบายน้ำได้โดยสะดวก

๖.๒.๓ หลังคาต้องมีความสูงจากพื้นมากพอควร และมีช่องทางให้งแสงสว่างหรือแสงแดดส่องภายในอาคารอย่างทั่วถึง

6\. .4 กอกห้องมีการกั้นครึ่งเป็นสดๆ เหมาะสมกับจำนวนสัวร์ ม่วงให้มีสวัวร์อยู่รวมกันอย่างแออัด

เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๘๕ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๑๐ เมษายน ๒๕๖๖

# ๖.๓ การสุขาภิบาลทั่วไป
## ๖.๓.๑ การระบายน้ำ

(๑) ต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคารให้มีความลาดเอียงเพียงพอ
ให้น้ำไหลได้สะดวก

(๒) น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายนลงสู่ทางระบายน้ำ แหล่งน้ำสาธารณะ
หรือนำในที่เอกชน
### ๖.๓.๒ การกำจัดมูลสัตว์

(๑) ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน

(๒) ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์โดยเฉพาะไม่ให้ส่งกลิ่นเหม็น
อันเป็นเหตุรำคาญและต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค
#### ๖.๓.๓ การป้องกันเหตุเดือดร้อนรำคาญ

(๑) ก็มีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญ
แก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง

(๒) ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง
(๓) สำหรับการเลี้ยงสัตว์ที่มีขน ตัวอาคารต้องสามารถป้องกันขน
ไม่ให้ปลิวฟุ้งกระจายออกไปนอกสถานที่
(๔) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหาย ความเดือดร้อน
รำคาญแก่ผู้อื่นหรือทรัพย์สินของผู้อื่น

เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๘๕ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๑๐ เมษายน ๒๕๖๖

หน้า ๕๕
หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณี
ก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาด
และค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน
ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่งเจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่องค์การบริหาร
ส่วนตำบลนาโยางเหนือ ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตราย
ต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๘ เพื่อให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการ
หรือพนักงานส่วนท้องถิ่นปฏิบัติหน้าที่ ดังต่อไปนี้

(๑) มีหนังสือเรียกบุคคลใด ๆ มาให้ถ้อยคำหรือแจ้งข้อเท็จจริง หรือทำคำชี้แจงเป็นหนังสือ
หรือให้ส่งเอกสารหลักฐานใดเพื่อตรวจสอบหรือเพื่อประกอบการพิจารณา

(๒) เข้าไปในอาคารหรือสถานที่ใด ๆ ในเวลาระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก
หรือนำเวลาทำการเพื่อตรวจสอบหรือควบคุมให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ ในการนี้ให้มีอำนาจสอบถามข้อเท็จจริง
หรือเรียกหนังสือรับรองการแจ้งหรือหลักฐานที่เกี่ยวข้องจากเจ้าของหรือผู้ครอบครองอาคารหรือสถานที่นั้น

(๓) ยึดหรืออายัดสิ่งของใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของประชาชน
เพื่อประโยชน์ในการดำเนินคดีหรือเพื่อนำไปทำลายในกรณีจำเป็น

(๔) เก็บหรือนำสินค้าหรือสิ่งของใด ๆ ที่สงสัยว่าจะไม่ถูกสุขลักษณะหรือจะก่อให้เกิด
เหตุรำคาญจากอาคารหรือสถานที่ใด ๆ เป็นปริมาณตามสมควรเพื่อเป็นตัวอย่างในการตรวจสอบ
ตามความจำเป็นได้โดยไม่ต้องใช้ราคา

ข้อ ๙ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท