เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๕๒ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๗ มีนาคม ๒๕๖๖

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๒

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง ว่าด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
องค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง
และนายอำเภอเมืองพิจิตร จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้
## ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง เรื่อง การควบคุม การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๒"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง ตั้งแต่วันถัดจาก
วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ข้อบังคับ ระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน
### ข้อ 4 ในข้อบัญญัตนี้

"การเลี้ยงสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์

"การปล่อยสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอก
สถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการสละการครอบครองสัตว์

"สถานที่เลี้ยงสัตว์" หมายความว่า โคกสัตว์ กรงสัตว์ กุ้งสักหัว สิงห์ป่า และสถานที่
ในลักษณะอื่นที่มีการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง

“เจ้าของสัตว์” หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตวด้วย

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น" หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลโรงพ้าง

"เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน
ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหาร
ส่วนตำบลโรงพ้างเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๕.๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์โดยเด็ดขาด

๑) พื้นที่ฝั่งเมืองปราสาทเป็นเขตพาณิชยกรรมและเขตประชากรหนาแน่น

๒) พื้นที่ฝั่งเมืองปราสาทเป็นประเภทอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์
ศิลปวัฒนธรรมไทย

๓) สถานที่ท่องเที่ยว

๔) วัด โรงเรียน สถานที่ราชการ

(๕.๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนด ดังนี้

๑) พื้นที่นอกจากที่ระบุใน (๕.๑) และในเขตชุมชน ห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
ประเภทดังต่อไปนี้เกินจำนวน ดังนี้

๑.๑) ช้าง ม้า ไม่เกิน ๑ ตัว

๑.๒) สุกร โค กะบือ แพะ กะ สุนัข ประเภทละไม่เกิน ๓ ตัว

๑.๓) เป็ด ไก่ หมู ห่าน ประเภทละไม่เกิน ๒๐ ตัว

๑.๔) จำนวนสัตว์อื่นนอกจาก ๑.๑) - ๑.๓) ต้องได้รับความเห็นชอบจาก
เจ้าพนักงานท้องถิ่น

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง

เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๒

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง ว่าด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
องค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง
และนายอำเภอเมืองพิจิตร จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้
## ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง เรื่อง การควบคุม การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๒
### ข้อ ๒) ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลโรงช้าง ตั้งแต่วันถัดจาก
#### ก. การเลี้ยงสุกรโคกระบือแพะ สุนัขแมวจำนวนไม่เกิน ๒๐ ตัว
##### ก. การเลี้ยงไก่นก เป็ดห่านจำนวนไม่เกิน ๕๐ ตัว
###### ก. สัตว์อื่น ๆ นอกจากข้อ ก. และ ข. จำนวนไม่เกิน 5 ตัว
##### (2) พื้นที่อยู่อาศัยไม่หนาแน่น หรือห่างจากชุมชน เกิน 1 กิโลเมตร
#### เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท อังนี้
##### ก. การเลี้ยงสุกรโคกระบือแพะ สุนัขแมวจำนวนไม่เกิน 100 ตัว
###### ก. การเลี้ยงไก่นก เป็ดห่านจำนวนไม่เกิน 500 ตัว
####### ก. สัตว์อื่น ๆ นอกจากข้อ ก. และ x. จำนวนไม่เกิน 100 ตัว
###### (3) ในขอบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับขอบัญญัตนี้ให้ใช้ขอบัญญัตนี้แทน
###### (4) ในขอบัญญัตนี้
"การเลี้ยงสัตว์"หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์
"การปล่อยสัตว์"หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอก
สถานที่เลี้ยงสัตว์รวมทั้งการแสดงกรรมสิทธิ์
"สถานที่"หมายความว่า "คอกสัตว์", "กรงสัตว์", "ที่ขังสัตว์", "หรือสถานที่ในลักษณะอื่นที่มีการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง"
"เจ้าของสัตว์"หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย
(5)
"ที่หรือทางสาธารณะ"หมายความว่า "สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่ของเอกชนและประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้เส้นทางได้"


# ๓. การสุขาภิบาลทั่วไป
## ๑) การระบายน้ำ

๑.๑) รางระบายน้ำต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคารให้มีความลาดเอียง
เพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก

๑.๒) น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายนลงสู่ทางระบายน้ำแหล่งน้ำสาธารณะหรือในที่เอกชน

๒.) การกำจัดมูลสัตว์ ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์
โดยเฉพาะไม้ให้ส่งกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค

๒.๑) ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อาศัย
ใกล้เคียง

๒.๒) ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง

๒.๓) การเลี้ยงสัตว์ที่มีขน ตัวอาคารต้องสามารถป้องกันขนไม่ให้ปลิวฟุ้งกระจาย
ออกไปนอกสถานที่

๒.๔) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สินหรือทำความเดือดร้อน
รำคาญแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง

๒.๕) ต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดเสมอ
# ๔. การกำจัดซากสัตว์ให้ใช้วิธีการเผาหรือฝังเพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ของแมลง และสัตว์นำโรคและการก่อเหตุรำคาญจากกลิ่นเหม็น

ข้อ 5 ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ 5
โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน เมื่อพ้นกำหนดแลวยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลโรงพ้างแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่น หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณี ก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาด เมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาด และค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน
ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลโรงพ้าง ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๗ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่
ตามมาตรา ๔๔ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตอำนาจของ
องค์การบริหารส่วนตำบลโรงพ้าง ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้

ข้อ ๘ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษ
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๙ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลโรงพ้างเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
และให้มีอำนาจออก ระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้

ประกาศ ณ วันที่ ๑๓ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๖๒
ธวัช ภู่ผะกา
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลโรงพ้าง