(อม.๓๖)

คำพิพากษาชั้นวินิจฉัยอุทธรณ์

![image](attachment://path_to_image)

คดีหมายเลขดำที่ อม.อธ. ๒/๒๕๖๕
คดีหมายเลขแดงที่ อม.อธ. ๑/๒๕๖๖

ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์
ศาลฎีกา

วันที่ ๒๕ เดือน มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๖
คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ
ผู้ร้อง
นายสว่าง ทิพเจริญ
ผู้ถูกกล่าวหา

เรื่อง การแสดงบัญชีรายการทรัพย์สินและหนี้สิน

ผู้ถูกกล่าวหาอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของ
ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง ลงวันที่ ๒๐ เดือน เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๕
องค์คณะวินิจฉัยอุทธรณ์ รับวันที่ ๒๐ เดือน กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๖๕
ผู้ร้องยืนคำร้องขอให้วินิจฉัยว่า ผู้ถูกกล่าวหาเป็นผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองจนใจยื่นบัญชี
แสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินและเอกสารประกอบต่อผู้ร้องด้วยข้อเท็จจริงหรือปกปิดข้อเท็จจริง
ที่ควรแจ้งให้ทราบ และมีพฤติการณ์อันควรเชื่อได้ว่ามีเจตนาไม่แสดงที่มาแห่งทรัพย์สินหรือหนี้สินนั้น
กรณีเข้ารับตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีตำบลเซียงใหม่ อำเภอโพธิ์ชัย จังหวัดร้อยเอ็ด ขอให้เพิกถอน
สิทธิสมัครรับเลือกตั้งของผู้ถูกกล่าวหา กับลงโทษตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกัน

ปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของผู้ถูกกล่าวหาประการแรกมีว่า ผู้ถูกกล่าวหาจะใช้ยืนบัญชี
แสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินด้วยข้อความอันเป็นเท็จหรือปกปิดข้อเท็จจริงที่ควรแจ้งให้ทราบ
กรณีเข้ารับตำแหน่งโดยไม่แสดงโรงเรือนและสิ่งปลูกสร้างของคู่สมรสตามคำร้องหรือไม่ ผู้ถูกกล่าวหา
อุทธรณ์ว่า ผู้ถูกกล่าวหาให้การรับสารภาพว่ามิได้แสดงรายการทรัพย์สินดังกล่าวจริง แต่เหตุที่มิได้แสดง
เนื่องจากเป็นทรัพย์สินที่ นางสาวนวลใย ทิพเจริญ บุตรของผู้ถูกกล่าวหานำเงินมาใช้ก่อสร้างลงในที่ดิน
ของ นางทองใบ ทิพเจริญ คู่สมรส ตามคำชี้แจงของผู้ถูกกล่าวหาในชั้นใต้สวนของผู้ร้อง แม้ผู้ถูกกล่าวหา
ให้การรับสารภาพ แต่ศาลจะต้องพิจารณาถึงเจตนากล่าวหา ผู้ถูกกล่าวหาขาดเจตนาพิเศษ
ในการไม่ยื่นบัญชีแสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินดังกล่าว องค์คณะวินิจฉัยอุทธรณ์โดยมติของที่ประชุมใหญ่
ศาลฎีกาเห็นว่า อุทธรณ์ของผู้ถูกกล่าวหาดังกล่าวเป็นการโต้แย้งดูลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลฎีกา
แผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง การที่ผู้ถูกกล่าวหา
ยกปัญหาดังกล่าวขึ้นอุทธรณ์จึงเป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงที่ไม่ได้ยกขึ้นว่าก้นมาแล้วโดยชอบ
ในชั้นพิจารณาของศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองและอุทธรณ์ของผู้ถูกกล่าวหา
เพียงพอให้ที่ประชุมใหญ่ของศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาดังกล่าวอีกครั้ง เป็นอุทธรณ์ที่มิได้โต้แย้งคำพิพากษา
ชั้นต้นว่าไม่ชอบอย่างไร จึงเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ชัดแจ้ง และไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย
ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๕ วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติ
ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง พ.ศ. ๒๕๖๐ มาตรา ๘
วรรคสาม จึงไม่รับวินิจฉัยให้

ปัญหาต้องวินิจฉัยประการสุดท้ายมีว่า คำพิพากษาของศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่ง
ทางการเมืองที่ห้ามมิให้ผู้ถูกกล่าวหาดำรงตำแหน่งทางการเมือง หรือดำรงตำแหน่งใดในพรรคการเมือง
เป็นเวลาห้าปีนับแต่วันที่ ๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๔ อันเป็นวันที่พ้นจากตำแหน่งขอบด้วยกฎหมายหรือไม่
ผู้ถูกกล่าวหาอุทธรณ์ว่า การห้ามดำรงตำแหน่งทางการเมืองจะต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่ผู้ถูกกล่าวหา
ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีตำบลเชียงใหม่ มิใช่เริ่มนับตั้งแต่วันที่พ้นจากตำแหน่งนั้น
เห็นว่า การห้ามดำรงตำแหน่งทางการเมืองเป็นมาตรการจำกัดสิทธิตามพระราชบัญญัติ
ประกอบรัฐธรรมนูญวาด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๓๔ เกาะเพิ่มเติม
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๔ ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้ม้างคับในขณะที่ผู้ถูกกล่าวหาระทำความผิดกำหนด
วันเริ่มต้นของการห้ามดำรงตำแหน่งทางการเมืองหรือดำรงตำแหน่งใดในพรรคการเมืองเป็นเวลาห้าปี
กรณีที่ศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองวินิจฉัยชี้ขาดตามที่ผู้ร้องมีคำขอว่า ผู้ดำรงตำแหน่ง

ทางการเมืองผู้ใดจะใช้บัญชีแสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินและเอกสารประกอบด้วยข้อความอันเป็นเท็จ
หรือปกปิดข้อเท็จจริงที่ควรแจ้งให้ทราบท่องสำหรับผู้ร้องตามที่กฎหมายกำหนดไว้ กรณีแรกให้นับแต่วันที่
ศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองมีคำวินิจฉัย ใช้บังคับกรณีเมื่อความดังกล่าว
ปรากฏต่อผู้ร้องในขณะที่ผู้ถูกกล่าวหาอย่างคงดำเนินงานการเมืองตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. ๒๕๖๑ มาตรา ๘๑, ๑๑๔ และ ๑๖๗
รัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๓๔ วรรคสอง ดังนั้น เมื่อปรากฏว่า ผู้ถูกกล่าวหา
ที่สองให้นับแต่วันที่ผู้นั้นพ้นจากตำแหน่ง ใช้บังคับกรณีที่ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองพ้นจากตำแหน่ง
ก่อนวันที่ความดังกล่าวปรากฏต่อผู้ร้องตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๓๔ วรรคสอง ดังนั้น เมื่อปรากฏว่า ผู้ถูกกล่าวหา
ซึ่งเป็นผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองพ้นจากตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีตำบลเชียงใหม่เมื่อวันที่ ๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๕
และผู้ร้องมีมติเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2564 ว่า ผู้ถูกกล่าวหาอาจใช่บัญชีแสดงรายการทรัพย์สิน
และหนี้สินและเอกสารประกอบด้วยข้อความอันเป็นเท็จหรือปกปิดข้อเท็จจริงที่ควรแจ้งให้ทราบต่อผู้ร้อง
อันถือว่าเป็นวันที่ผู้ร้องมีมติเป็นวันที่ความปรากฏต่อผู้ร้อง โดยผู้ถูกกล่าวหาพ้นจากตำแหน่งไปก่อนแล้ว
การนับวันเริ่มต้นแห่งการห้ามดำรงตำแหน่งทางการเมือง จึงต้องห้ามมิให้ผู้ถูกกล่าวหาดำรงตำแหน่ง
ทางการเมืองหรือดำรงตำแหน่งใดในพรรคการเมืองเป็นเวลาห้าปีนับแต่วันที่ ๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๔
ซึ่งเป็นวันพ้นจากตำแหน่งตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต
พ.ศ. 2542 มาตรา 34 วรรคสอง ที่ศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง
พิพาทชามานานจนชอบแล้ว อุทธรณ์ของผู้ถูกกล่าวหาฟังไม่ขึ้น

พิพาทยืน.

นายก็กกองสมเกียรติเจริญ