{"natural_text": "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลหนองหัววัว\n\nเรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์\n\nพ.ศ. ๒๕๖๒\n\nโดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลหนองหัววัว ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์\n\nอาชีพอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหัววัวและนายอำเภอพรานกระต่าย จึงตราข้อบัญญัติตามนี้ไว้ โดยความเห็นชอบของ\n\nข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า “ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลหนองหัววัว เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์” พ.ศ. ๒๕๖๒\n\nข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองหัววัว ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป\n\nข้อ ๓ ในข้อบัญญัตนี้\n\n“การเลี้ยงสัตว์” หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์\n\n“การปล่อยสัตว์” หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการแสดงผลของสัตว์\n\n“สถานที่เลี้ยงสัตว์” หมายความว่า โคกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่นที่

{"natural_text": "(๕) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ\n(๖) สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ\n(๔.๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ประเภทช้าง ม้า โค กระบือ แพะ แกะ ล่อ ลา สุกร สุนัข แมว เป็ด ไก่ ห่าน นก หรือสัตว์อื่นใดโดยเด็ดขาด ยกเว้นพื้นที่ที่จัดไว้ให้เป็นที่เลี้ยงสัตว์ที่มีหนังสือสำคัญสำหรับที่หลวง\n(๑) สถานที่ราชการในการดูแลขององค์การบริหารส่วนตำบลหนองหัววัว เช่น ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลหนองหัววัว ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก\n(๒) สถานที่ราชการหรือหน่วยงานราชการอื่นในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองหัววัว เช่น โรงเรียน โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล เป็นต้น\n(๓) บริเวณถนนและสถานที่อันเป็นถนนสาธารณะทุกสาย บริเวณแม่น้ำทุกสาย และคลองครองสัตว์ป่าซึ่งได้รับอนุญาตจากกรมป่าไม้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดประเภทและชนิดสัตว์ที่จะควบคุมการเลี้ยงเพิ่มเติม ทั้งนี้ โดยอาจควบคุมการเลี้ยงเฉพาะสัตว์ในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือเต็มพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหัววัว\n(๔.๔) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ต้องอยู่ภายใต้มาตรการอย่างใดอย่างหนึ่งดังนี้\n(๑) สำหรับการเลี้ยงสัตวน้อยกว่า ๕๐ ตัว ต้องมีระยะทางระหว่างในระยะที่ไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง\n(๒)

{"natural_text": "(๒) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอให้ถูกสุขลักษณะไม่ปลอดภัยให้เป็นที่สะสม\nหมักหมมจนกลิ่นเหม็นรบกวนผู้อยู่บริเวณใกล้เคียง\n\n(๓) เมื่อสัตว์ตายลงเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ\nเพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้ โดยวิธีที่ไม่ก่อเหตุรำคาญจากกลิ่น ควัน\nและไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ\n\n(๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์\n\n(๕) ให้เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน ไม่ปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยง\nโดยปราศจากการควบคุม หากประสงค์จะไปเลี้ยงในสถานที่อื่นต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของสถานที่\nและต้องควบคุมดูแล กรณีเป็นสัตว์ดุร้ายจะต้องเลี้ยงในสถานที่หรือทรงที่บุคคลภายนอกเข้าไปไม่ถึงสัตว์\nและมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยสังเกตได้อย่างชัดเจน\n\n(๖) ไม่เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด\n\n(๗) ควบคุมดูแลสัตว์ของตนเองให้ก่ออันตรายหรือรำคาญแก่ผู้อื่นไม่ก่อให้เกิดมลพิษ\nต่อสิ่งแวดล้อม\n\n(๘) ปฏิบัติตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข คำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่น\nรวมทั้งข้อบังคับ ระ

{"natural_text": "ข้อ ๗ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืน\nข้อบัญญัตนี้โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อย\nสามสิบวันเมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้น\nตกเป็นของราชการส่วนท้องถิ่นแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่นหรือ\nต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควร\nแก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่าย\nในการขายหรือขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์\n\nกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน\nภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่\nราชการส่วนท้องถิ่น ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย\n\nกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตราย\nต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้\n\nข้อ ๘ ผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้าพนักงานหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ต้องระวางโทษตามที่\nกำหนดไว้