{"natural_text": "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำบ่อหลวง\n\nเรื่อง การควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์\n\nพ.ศ. ๒๕๖๓\n\nโดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำบ่อหลวง ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์\n\nอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบลอีก (ฉบับที่ 5) พ.ศ. ๒๕๔๖ มาตรา ๒๙ มาตรา ๓๐ มาตรา ๕๔ มาตรา ๕๕ และมาตรา ๕๘ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ โดยความเห็นชอบจากสภาองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำบ่อหลวง และนายอำเภอสันป่าตอง จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้\n\nข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า “ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำบ่อหลวง เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์” พ.ศ. ๒๕๖๓”\n\nข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำบ่อหลวง ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป\n\nข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน\n\nข้อ 4 ในข้อบัญญัตนี้\n\n“การเลี้ยงสัตว์” หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์\n\n“การปล่อยสัตว์” หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์\n\nรวมทั้งการแสดงผลของการครอบครองสัตว์\n\n“สถานที่เลี้ยงสัตว์” หมายความว่า กอกสัตว์ กรงสั

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ ให้พื้นที่ในเขตกองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำบ่อหลวง เป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๑) ช้าง
(๒) ม้า
(๓) โค
(๔) กระบือ
(๕) สุกร
(๖) แพะ
(๗) แกะ
(๘) ห่าน
(๙) เป็ด
(๑๐) ไก่
(๑๑) สุนัข
(๑๒) แมว
(๑๓) กู
(๑๔) กระเทียม
(๑๕) นกทุกชนิด
(๑๖) กรรขาย
(๑๗) กบ
(๑๘) ปลาเลี้ยงชนิดต่าง ๆ 
(๑๙) สัตว์มีพิษ สัตว์เลี้ยงคลานและสัตว์ดุร้ายอื่น ๆ 

ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดประเภทและชนิดสัตว์ที่ต้องควบคุมการเลี้ยงเพิ่มเติม ทั้งนี้ โดยอาจควบคุมการเลี้ยงเฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือเต็มพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำบ่อหลวง

ข้อ 6 นอกจากการเลี้ยงสัตว์ตามปกติวิธีแล้ว เจ้าของสัตว์จะต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขของกฎหมาย และกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง โดยมีโทษหากไม่ปฏิบัติตามกฎหมาย จะแจ้งให้มีสถานที่เลี้ยงสัตว์ที่มีคนคอยเฝ้าระวัง หากพบว่ามีอาการป่วยหรือตาย มีแรงสว่างและการระบาดของโรคระบาดใหญ่นำ และกำจัดสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ

(1) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ จัดเก็บเสียปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะเป็นประจำ ไม่ปล่อยให้เป็นที่สะสม มักหมอมจนเกิดกลิ่นเหม็นรบกวนผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

{"natural_text": "(๓) เมื่อสัตว์ตายลงเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะเพื่อป้องกัน\nมิให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้ โดยวิธีที่ไม่ก่อเหตุรำคาญจากกลิ่นครัว และไม่เป็น\nเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ\n(๔) จัดให้มีการสร้างภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์ เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์\nและป้องกันไม่ให้เชื้อโรคแพร่ระบาดไปสู่สัตว์อื่นหรือมนุษย์ได้\n(๕) ให้เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน ไม่ปล่อยให้สัตว์อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์\nโดยปราศจากการควบคุม กรณีเป็นสัตว์ดุร้ายจะต้องเลี้ยงในสถานที่หรือทรงที่บุคคลภายนอกเข้าไปไม่ถึงตัวสัตว์\nและมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยชัดเจน\n(๖) ไม่นำสัตว์เลี้ยงออกมานอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน เว้นแต่เฉพาะเพื่อการเคลื่อนย้ายสัตว์\nและได้ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น\n(๗) ควบคุม ดูแลสัตว์เลี้ยงของตนมิให้ก่ออันตราย ความเดือดร้อน หรือเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น\nหรือชุมชน\n(๘) ป้องกันไม่ก่อให้เกิดผลพิษต่อสิ่งแวดล้อม\n(๙) ปฏิบัติตามอื่นใดตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข และคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น\nรวมทั้งข้อบังคับ ระเบียบ หรือประกาศขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำบ่อหลวง\nข้อ ๑๐ ผู้ใดเลี้ยงสัตว์อย่างละหัวประสาสนะจะเสียหายตามข้อ ๕ ตามสถานที่ใกล้กับแหล่งชุมชน\nดังได้รับความยินยอมจากประชาคมหมู่บ้านหรือแหล่งชุมชนนั้น ๆ และดังได้รับอนุญาตกจาก\nเจ้าพนักงานท้องถิ่น

{"natural_text": "(๕) สุกร รวมกันตั้งแต่ ๔ ตัว แต่ไม่เกิน ๑๐ ตัว ต้องอยู่ห่างจากชุมชนหรือหมู่บ้านไม่น้อยกว่า ๓๐๐ เมตร\n(๖) สุกร รวมกันตั้งแต่ ๑๑ ตัว แต่ไม่เกิน ๒๐ ตัว ต้องอยู่ห่างจากชุมชนหรือหมู่บ้านไม่น้อยกว่า ๕๐๐ เมตร\n(๗) สุกร รวมกันตั้งแต่ ๒๑ ตัวขึ้นไป ต้องอยู่ห่างจากชุมชนหรือหมู่บ้านไม่น้อยกว่า ๑ กิโลเมตร การเลี้ยงสัตว์ตาม (๔) และ (๗) นั้น โรงเรือนจะต้องได้มาตรฐานฟาร์มเลี้ยงตามที่กรมปศุสัตว์กำหนดด้วย\n\nข้อ ๘ สถานที่เอกสารภายในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลน้ำบ่อหลวงอนุญาตให้เลี้ยงสัตว์ที่ต้องควบคุมตามข้อ ๕ ได้ โดยไม่ต้องขอรับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามจำนวนที่กำหนดดังต่อไปนี้\n\n(๑) โค กะรั่ว ม้า\n(ก) พื้นที่ตั้งแต่ ๕๐ ตารางวา แต่ไม่เกิน ๑๐๐ ตารางวา เลี้ยงได้จำนวนรวมกันทุกประเภทไม่เกิน ๑๕ ตัว\n(ข) พื้นที่เกินกว่า ๑๐๐ ตารางวาขึ้นไป เลี้ยงได้จำนวนรวมกันทุกประเภทไม่เกิน ๑๐ ตัว\n(ค) พื้นที่เกินกว่า ๑๐๐ บาทราชาขึ้นไป เลี้ยงได้จำนวนรวมกันทุกประเภทไม่เกิน ١ဝ บาทราชา\n(ง) สุนัข ม่วง\n(ก) พื้นที่ไม่เกิน 20 บาทรางวา เลี้ยงได้จำนวนรวมกันทุกประเภทไม่เกิน 200 บาทรางวามา\n(ข) พื้นที่เกินกว่า “บาทรางวา และไม่เกิน \"บาทรางวา เลี้ยงได้จำนวนรวมกันทุกประเภทไม่เกิน \"บาทรางวามา\n(ค) พื้นที่เกินกว่า \"บาทรางวา และไม่เกิน \"บาทรางวา เลี้ยงได้จำนวนรวมกันทุกประเภทไม่เกิน \"บาทรางวามา\n(ง) พื้นที่เกินกว่า \"บาทรางวา และไม่เกิน \"บาทรางวา เลี้ยงได้จำนวนรวมกันทุกประเภท

{"natural_text": "ข้อ 9 ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนตามข้อ 5 โดยไม่ปรากฏเจ้าของ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตวดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน เมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืน ให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลน้ำบ่อหลวงแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อ้างก่อนให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นี้หรือสัตว์อื่น หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามความแก่กรณี ก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้ เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาด และค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์ ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่ง และเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืนภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่องค์การบริหารส่วนตำบจน้ำบ่อหลวงตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบบนเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้\n\nข้อ 10 ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่น เพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา 44 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบจน้ำบ่อหลวง ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้\n\nข้อ 11 ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ด้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.