{"natural_text": "ระเบียบกรมปศุสัตว์\n\nว่าด้วยการทำลายหรือจัดการโดยวิธีอื่นซึ่งสัตว์หรือซากสัตว์ที่นำเข้าหรือนำผ่านราชอาณาจักร\n\nพ.ศ. ๒๕๖๓\n\nเพื่อให้การป้องกันและความคุมความเสียหายอันเกิดจากโรคร้ายสัตว์ ซึ่งมีสาเหตุมาจาก การนำเข้าในราชอาณาจักรหรือการนำผ่านราชอาณาจักร ซึ่งสัตว์ที่เป็นโรคร้ายหรือสงสัยว่าเป็นโรคร้าย หรือสัตว์หรือซากสัตว์ที่เป็นพาหะของโรคร้ายทำให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น\n\nอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 5 มาตรา 42 วรรคสอง และวรรคสาม (2) แห่งพระราชบัญญัติโรคร้ายสัตว์ พ.ศ. ๒๕๕๘ อธิบดีกรมปศุสัตว์จึงออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้\n\nข้อ 1 ระเบียบนี้เรียกว่า “ระเบียบกรมปศุสัตว์ว่าด้วยการทำลายหรือจัดการโดยวิธีอื่นซึ่งสัตว์หรือซากสัตว์ที่นำเข้าหรือนำผ่านราชอาณาจักร พ.ศ. ๒๕๖๓”\n\nข้อ 2 ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป\n\nข้อ 3 ให้ยกเลิกระเบียบกรมปศุสัตว์ว่าด้วยการทำลายหรือจัดการโดยวิธีอื่นซึ่งสัตว์หรือซากสัตว์ที่ถูกยึดหรืออยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ตามกฎหมายจะเป็นไปตามมาตรา 5 มาตรา 42 วรรคสอง และวรรคสาม (1) ในระหว่างการดำเนินงานตามกฎหมายให้ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์และมาตรการที่กำหนดไว้\n\nข้อ 4 หากมีข้อเท็จจริงในการดำเนินงานตามกฎหมายและมาตรการที่กำหนดไว้ และสำนักงานใหญ่ได้รับรายงานจากสถานประกอบการและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น/ภาคเอกชน/บริษัท/กลุ่มเกษตรกรรม/โรงงาน/โรงฆ่าสัตว์/ตลาดขายสัตว์/แหล่งจำหน่ายของชำร่วย/เครื่องมือแพทย์/สถานพยาบาล/สถานศึกษา/สถานที่ทำการเกษตรฯ โดยมีรายละเอียดเกี่ยวกับเหตุผลและแนวทางในการแก้ไขปัญหา\n\nข้อ 5 ในระเบียบนี้\n“สัตว์” มูลความหมายของคำว่า \"สัตว์\" เป็นไปตามความหมายของกฎหมายและมาตรฐานที่กำหนดไว้\n\n(1) ส่วนราชการของกระทรวงเกษตรและอาหารสามารถกำหนดได้เอง

{"natural_text": "(๒) หากสัตว์ที่มีเหตุอันควรสงสัยว่ามีเชื้อโรคร้าย เช่น จากสัตว์มาจากแหล่งที่มีโรคร้าย\nหรือส่งสัญญาณว่ามีโรคร้าย หรือไม่ทราบแหล่งที่มา หรือไม่มีเอกสารรับรองสุขศาสตร์จากสัตว์\nจากหน่วยงานที่รับผิดชอบ หรือไม่มีที่อยู่ที่ป้องกันการปะปนของเชื้อโรคได้ เป็นต้น\n\n\"สัตวแพทย์” หมายความว่า สัตวแพทย์ตามกฎหมายว่าด้วยโรครบาลดสัตว์\n\n\"สารวัตร\" หมายความว่า สารวัตรตามกฎหมายว่าด้วยโรครบาลดสัตว์\n\nข้อ 5 ให้สัตวแพทย์ทำลายสัตว์หรือชักสัตว์ที่นำเข้าหรือนำผ่านราชอาณาจักรที่สารวัตร\nยึดหรืออายัดไว้ หรือจัดการโดยวิธีอื่นแก่สัตว์หรือชักสัตว์ที่มีลักษณะ ดังนี้\n(๑) สัตว์ที่เป็นโรครบาลด หรือสัตว์ที่เป็นพาหะของโรครบาลด\n(๒) หากสัตว์ที่เป็นพาหะของโรครบาลด\n(๓) สัตว์หรือชักสัตว์ที่นำเข้า หรือนำผ่านราชอาณาจักรโดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๓๑\nหรือไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๓๒ หรือมาตรา ๓๓ แห่งพระราชบัญญัติโรครบาลดสัตว์ พ.ศ. ๒๕๕๘\nในกรณีที่มีการตรวจพบจนพิสูจน์ไม่อาจกระทำได้อย่างง่าย หรือไม่คุ้มค่าในอันที่จะพิสูจน์ว่าสัตว์ หรือชักสัตว์\nดังกล่าวเป็นโรครบาลด หรือเป็นพาหะของโรครบาลด\n\nในกรณีนี้หากพบชักสัตว์ที่นำเข้าหรือนำผ่านราชอาณาจักรโดยได้รับอนุญาตตามมาตรา ๓๑\nแล้วตรวจพบว่าเป็นโรครบาลดหรือเป็นพาหะของโรครบาลด ให้สัตวแพทย์มีอำนาจทำการชักสัตว์หรือ\nชักสัตว์หรือจัดการโดยวิธีอื่นแก่ชักสัตนี้ด้วย\n# การทำลายสัตว์หรือชักสัตวน้ำเข้าผ่านราชอาณาจักร\n\nข้อ 6 ในกรณีที่ตรวจพบชักสัวเป็นโรครายหลังการนำเข้าผ่านราชอาณาจัดการโดยไม่ทราบสถานะของโรคระบาดให้\nทำการตรวจสอบโรคระบาด โดยเป็นพาระยะของการระบาด มูลนิธินี้\n(๑)

{"natural_text": "หน้า ๖\n\nเล่ม ๑๓๗ ตอนพิเศษ ๑๑๓ ง ราชกิจจานุเบกษา ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๖๓\n\nเหนือระดับผิวดินไม่น้อยกว่า ๕๐ เซนติเมตร และใช้สารเคมีที่สามารถทำลายเชื้อจุลินทรีย์หรือเชื้อโรคต่าง ๆ โดยการแช่ ราด หรือโรยที่ส่วนต่าง ๆ ของซากสัตว์นั้นจนทั่ว รวมถึงบริเวณปากหลุมที่ฝังซากสัตว์นั้นด้วย หรือ\n\n(๒) ใช้ไฟเผาทำลายซากสัตว์นั้นให้ไหม้จนสิ้น หรือ\n(๓) ใช้วิธีการทำลายซากสัตว์ด้วยวิธีอื่นตามที่สัตวแพทย์กำหนด\n\nหมวด ๒ การจัดการโดยวิธีอื่น\n\nข้อ ๙ ซากสัตว์ที่นำเข้าโดยได้รับอนุญาตตามมาตรา ๓๑ หรือไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๓๒ หากตรวจพบเชื้อโรคระบาดตามบัญชีเชื้อโรคระบาดที่สามารถส่งกลับซากสัตว์ไปยังประเทศต้นทางได้แนบท้ายระเบียบนี้ ให้สามารถส่งกลับซากสัตว์ดังกล่าวไปยังประเทศต้นทางได้\n\nข้อ ๑๐ สัตว์ที่เป็นโรคระบาดหรือสัตว์ที่เป็นพาหะของโรคระบาด หากสัตวแพทย์พิจารณาแล้วเห็นว่าสามารถรักษาให้หายได้ ให้สัตวแพทย์ดำเนินการรักษาและดูแลให้สัตว์หายจากโรคระบาด โดยโรคระบาดรังดำรงอยู่ไม่เป็นโรคระบาดร้ายแรงที่ส่งผลให้มีการแพร่ระบาดเป็นวงกว้าง หรือไม่เป็นโรคร้ายแรงฉีดต่อคนได้ และเป็นไปตามนโยบายของกรมปศุสัตว์หรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องด้วย เมื่อสัตว์หายจากโรคระบาดหรือไม่เป็นพาหะของโรคระบาดแล้ว ให้ดำเนินการตามขั้นตอนกระบวนการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องต่อไป\n\nข้อ ๑๑ กรุณาที่สัตวแพทย์พิจารณาแล้วเห็นว่า หากสัตว์ที่ได้จากการทำลายซักสัตว์ตามข้อ 7 หรือซากสัตว์ที่จะทำการทำลายตามข้อ 8-13 จากสถานที่สำหรับการกำจัดซากสัตว์แห่งมาตรฐานแห่งชาติแห่งประเทศไทยโดยปลอดภัย ในเขตเจาะของหรือผู้นำเข้าหรือนำผ่าน สัตว์หรือซากสัตว์ทราบ และให้ดำเนินการตามแนวทางการก่อนนำปศุสัตว์หรือนำผ่านงานท

หมวด ๔
คำใช้จ่าย

ข้อ ๑๓ คำใช้จ่ายต่าง ๆ ในการตรวจโรค การรักษาและดูแลสัตว์ การเก็บรักษาซากสัตว์หรือ
ค่าใช้จ่ายในการดำเนินการใด ๆ ที่เกี่ยวข้องการยึด การอย่าด การทำลายสัตว์หรือซากสัตว์
ตามระเบียบนี้ ให้เจ้าของผู้นำเข้าหรือนำผ่านสัตว์หรือซากสัตว์เป็นผู้รับผิดชอบทั้งสิ้น

ประกาศ ณ วันที่ ๒๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓
สรวิศ ธานิโต
อธิบดีกรมปศุสัตว์

## บัญชีเชื้อโรคระบาดที่สามารถส่งกลับซากสัตว์ไปยังประเทศต้นทางได้

### ๑. โรคที่เกิดจากเชื้อซัลโมเนลลา ทุกชนิดโรวาห์ ยกเว้น
(๑) โรคซัลโมเนลลา ซีโรวาห์ ไทฟิมูเรียม (Salmonella Typhimurium)
(๒) โรคซัลโมเนลลา ซีโรวาห์ ดับบิน (Salmonella Dublin)
(๓) โรคซัลโมเนลลา ซีโรวาห์ โคเลอร์เซียร์ (Salmonella Choleraesuis)
(๔) โรคซัลโมเนลลา ซีโรวาห์ พูลโลเมียม (Salmonella Pullorum)
(๕) โรคซัลโมเนลลา ซีโรวาห์ กอลินารุม (Salmonella Gallinarum)
(๖) โรคซัลโมเนลลา ซีโรวาห์ เอนเทอไรทิดิส (Salmonella Enteritidis)
(๗) โรคซัลโมเนลลา ซีโรวาห์ แบรนเดนเบิร์ก (Salmonella Brandenburg)

### ๒. โรคสัตว์น้ำในกลุ่มครัสเตเชียน ดังต่อไปนี้
(๑) โรคเครฟิชเพล็ก (Crayfish plague)
(๒) โรคลิ้วแดงดวงขาว (White spot disease)
(๓) โรคลีเอส (TS or Taura syndrome)
(๔) โรคหัวเหลือง (Infection with yellow head virus)
(๕) โรคแห้งขาว (White tail disease)
(๖) โรคเอเอชพีเอ็นดี (AHPND or Acute hepatopancreatic necrosis disease)
(๗) โรคเย็นเอชพี (NHP or Necrotising hepatopancreatitis)
(๘) โรคไอเอชเอชเอ็น (IHNH or Infectious hypodermal and haematopoietic necrosis)
(๙) โรคไอโอเอ็มเอ็น (IMN or Infectious myonecrosis)
(๑๐) โรคเอสเอชไอวี (SHIV or Shrimp hemocyte iridescent virus)