# ข้อบัญญัติต้องคำนึงถึงการบริหารส่วนตำบลจอมประทัด

เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์
พ.ศ. ๒๕๖๑

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติต้องคำนึงถึงการบริหารส่วนตำบลจอมประทัด ว่าด้วยการควบคุม
การเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕๖๑

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลดำรงและการบริหารส่วนตำบลบ้างพลี
พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบกับมาตรา ๒๙ และมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
องค์การบริหารส่วนตำบลจอมประทัดโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลจอมประทัด
และนายอำเภอวัดเพลง จึงตราข้อบัญญัติดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติต้องคำนึงถึงการบริหารส่วนตำบลจอมประทัด เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๑"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลดำรงประทัดตั้งแต่วันที่ได้ประกาศไว้
โดยเปิดเผย ในทำการองค์การบริหารส่วนตำบลดำรงประทัดแล้วเจ็ดวัน

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ระเบียบ ข้อบังคับ และคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งชัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน

ข้อ 4 ข้อบัญญัตนี้ไม่ให้ใช้บังคับเกี่ยวกับการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ซึ่งได้รับใบอนุญาตให้ประกอบกิจการ
ที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพตามข้อบัญญัติต้องคำนึงถึงการบริหารส่วนตำบลดำรงประทัด เรื่อง กิจการที่เป็นอันตราย
ต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๕๑

ข้อ 5 ในข้อบัญญัตนี้

"การเลี้ยงสัตว์" มหายความว่า การมีสัตว์ไว้ในครอบครองและดูแล เอาใจใส่ บำรุง
ตลอดจนให้อาหารเป็นอาจิณ

"การปล่อยสัตว์" มหายความว่า การละเว้นการครอบครองสัตว์หรือปล่อยให้อยู่
นอกสถานที่เลี้ยงโดยปราศจากการควบคุม

"เจ้าของสัตว์" หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย

"สถานที่เลี้ยงสัตว์" หมายความว่า โคกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์หรือที่เลี้ยงสัตว์

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลจอมประทัด

"ราชการส่วนท้องถิ่น" หมายความว่า องค์การบริหารส่วนตำบลจอมประทัด

“เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานชื่อดังได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๖ ในพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลมีประทัดเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์
ดังต่อไปนี้

(๑) ช้าง
(๒) ม้า
(๓) โค
(๔) กระบือ
(๕) สุกร
(๖) เพาะ
(๗) แกะ
(๘) ห่าน
(๙) เป็ด
(๑๐) ไก่
(๑๑) สุนัข
(๑๒) แมว
(๑๓) อื่น ๆ 
(๑๔) จรเข้
(๑๕) นก
(๑๖) สัตว์อื่นซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้ประกาศกำหนดเพิ่มเติม

ข้อ ๗ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกประกาศแบ่งเขตควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์
บางชนิดหรือบางประเภทโดยเด็ดขาด หรือไม่เกินจำนวนที่กำหนดหรือเป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
บางประเภทต้องอยู่ภายใต้มาตรการอย่างใดอย่างหนึ่งก็ได้

ข้อ ๘ นอกจากการเลี้ยงสัตว์ตามปกติวิสัยแล้วเจ้าของสัตว์ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของสำนักงานการช่วยเหลือ
(๑) จัดให้มีสถานที่เลี้ยงสัตว์ที่มีโครงสร้างตามความเหมาะสมแก่ประเภทและชนิดของสัตว์
และให้มีขนาดเพียงพอแก่การดำเนินการชีพของสัตว์มีแสงสว่างและการระบายอากาศที่เพียงพอ มีระบบการระบายน้ำ
และสิ่งเสียโครกที่ถูกสุขลักษณะ

(๒) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ

(๓) กำจัดเชื้อโรค มูลสัตว์ และของเสียจากการเลี้ยงสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ

(๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์เพื่อป้องกันโรคนะโคหัวหิด

(๕) ต้องเลี้ยงสัตว์ในสถานที่ของตน

(๖) ต้องไม่เลี้ยงสัตว์ในสถานที่ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

(๗) ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

ข้อ ๙ ในกรณีที่มีเหตุสงสัยว่าสัตว์เลี้ยงนั้นเป็นโรคอื่นอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพ
หรือติดต่อถึงบุคคลทั่วไปได้ ให้เจ้าของสัตว์แยกกักสัตว์นั้นไว้ดูอาการแล้วแจ้งให้เจ้าพนักงานสาธารณสุข
หรือสัตวแพทย์ทราบและต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสนเทศหรือสัตวแพทย์

ข้อ ๑๐ เจ้าของสัตว์จะควบคุมดูแลและทำความสะอาดตามมาตรฐานที่กำหนดโดยกรมปศุสานุบาล
ร่วมกับผู้ปกครอง

ข้อ ๑๑ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้จะโทษปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท