{"natural_text": "# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลไทรย้อย\n\n## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์\n- พ.ศ. ๒๕๖๑\n\n### อาชีพอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๔๖ และมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติม อธิบดีกรมการส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น มีคำสั่งให้ยกเว้นให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลไทรย้อยและนำพาออกไปจนหมดอายุตามเวลาที่กำหนด\n\n#### ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า \"ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลไทรย้อย เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์\" พ.ศ. ๒๕๖๑\n\n#### ข้อ ๒ ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบกรายอยู่เมื่อได้ประกาศไว้ โดยเปิดเผย ใน องค์การบริหารส่วนตำบกรายอยู่แล้วเจ็ดวัน และให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบกรายอยู่ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นต้นไป\n\n#### ข้อ ๓ มาตราข้อบัญญัติก่อนกล่าวเกี่ยวกับภาระอื่นใดขององค์การบริหารส่วนตำบกรายอยู่ในส่วนที่ได้ตราไว้ในข้อบัญญัตินี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตินี้ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน\n\n#### ข้อ 4 ในข้อบัญญัตนี้\n- “เจ้าพนักงานท้องถิ่น” มหายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบกรายอยู่\n- “พนักงานเจ้าหน้าที่” มหายความว่า คนซึ่งเป็นพนักงานท้องถิ่นแต่งตั้งให้เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ตามข้อบัญญัตนี้\n- “ผู้ได้รับแต่งตั้ง

{"natural_text": "\"การเลี้ยงสัตว์\" หมายความว่า การมีสัตว์หรือมีสัตว์เลี้ยงไว้ในครอบครองและดูแลเอาใจใส่\nบำรุงรักษาตลอดจนให้อาหารเป็นอาจิณ\n\n\"การปล่อยสัตว์\" หมายความว่า การละการครอบครองสัตว์หรือปล่อยสัตว์\nให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงโดยปราศจากการควบคุม\n\n\"เจ้าของสัตว์\" หมายความรวมถึง ผู้ครอบครองสัตวด้วย\n\n\"สถานที่เลี้ยงสัตว์\" หมายความว่า โคกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ของสัตว์ หรือที่เลี้ยงสัตว์อื่น\nที่มีการควบคุมของเจ้าของสัตว์ไม่ว่าจะมีขอบรัวหรือไม่\n\nข้อ 5 เพื่อประโยชน์ในการรักษาภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชนในท้องถิ่น\nหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ในพื้นที่ จึงให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลไทรอยอย\nเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้\n(๑) สุนัข\n(๒) แมว\n(๓) โค\n(๔) กระบือ\n(๕) สุกร\n(๖) กะ\n(๗) เป็ด\n(๘) สัตว์อื่น ๆ\n(๙) สัตว์ป่าตามกฎหมายว่าด้วยการสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าซึ่งได้รับอนุญาตจากกรมป่าไม้\nให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดประเภทและชนิดสัตว์ที่ต้องควบคุมการเลี้ยงเพิ่มเติม\nทั้งนี้ โดยอาจควบคุมการเลี้ยงสัตวเฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือเต็มพื้นที่องค์การบริหาร\nส่วนตำบไทรอยอย\n\nข้อ 6 เพื่อประโยชน์ในการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ในองค์การบริหารส่วนตำบไทรอย้อย\nให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกประกาศกำหนดเขตพื้นที่เลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ที่ต้องควบคุมตามข้อ ๕\nโดยให้มีมาตรการอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้\n(๑) กำหนดจำนวน ประเภท และชนิดของสัตว์เล

{"natural_text": "ข้อ ๗ นอกจากการเลี้ยงสัตว์ตามปกติวิธีแล้ว เจ้าของสัตว์ที่มีสัตว์ต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ และเงื่อนไข ดังต่อไปนี้\n\n(๑) จัดให้มีสถานที่เลี้ยงสัตว์ที่มั่นคงแข็งแรงตามความเหมาะสมแก่ประเภท และชนิดของสัตว์ โดยมีขนาดเพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสัตว์ มีแสงสว่าง และอากาศอย่างอากาศที่เพียงพอ มีระบบการระบายน้ำ และบำบัดของเสียที่เกิดขึ้นอย่างถูกสุขลักษณะ\n\n(๒) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอให้ถูกสุขลักษณะไม่ปลอดภัยให้เป็นที่สะสม หมักหมมจนเกิดกลิ่นเหม็นรบกวนผู้อื่นที่อยู่บริเวณใกล้เคียง\n\n(๓) เมื่อสัตว์ตายลงเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์ และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งพาหะพันธุ์แมลง หรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้ โดยวิธีที่ไม่ก่อเหตุรำคาญจากกลิ่น ควัน และไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ\n\n(๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์\n\n(๕) ให้เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตนเองไม่ปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยง โดยปราศจากการควบคุม หากประสงค์จะไปเลี้ยงในสถานที่อื่นต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของสถานที่ และต้องควบคุมดูแล กรณีเป็นสัตวดูแลรายจะต้องเลี้ยงในสถานที่หรือกรงที่บุคคลภายนอกเข้าไปไม่ถึงตัวสัตว์ และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยชัดเจน\n\n(๖) ไม่เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด\n\n(๗) ควบคุมดูแลและสัตว์ของตน มิให้ก่ออันตรายหรือรำคาญแก่ผู้อื่นไม่ก่อให้เกิดผลพิษ ตลอดเวลา\n\n

{"natural_text": "(๒) การระบายน้ำเสียต้องไม่ให้เป็นที่เดื้อดร้อนแก่ผู้ใช้แหล่งน้ำสาธารณะ\n(๓) ต้องจัดให้มีระบบกักเก็บหรือบำบัดน้ำเสียให้เหมาะสม ทั้งนี้ ต้องไม่ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นจนสร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยข้างเคียง\n(๔) ต้องทำความสะอาดกวาดล้างสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้อยู่ในภาวะอันดีเสมอ\n(๕) ต้องรักษาสถานที่อย่าให้เป็นที่เพาะพันธุ์แมลงวัน เมลงสาป ยุง หรือสัตว์นำโรคอื่น ๆ และต้องเก็บวัสดุอุปกรณ์เครื่องใช้ในการเลี้ยงสัตว์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ\n(๖) ต้องมีที่รองรับมูลฝอยและสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะจำนวนเพียงพอ\n\nข้อ ๙ หลังจากที่ข้อบัญญัตนี้มีผลบังคับใช้ ผู้ใดประสงค์จะเลี้ยงสัตว์ตามข้อ ๘ ต้องได้รับความยินยอมจากการประชุมประชาคมหมู่บ้าน และได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น\n\nการอนุญาตตามวรรคหนึ่งนั้นต้องปรากฏข้อเท็จจริง ว่าสถานที่เลี้ยงสัตว์นั้นมีบริเวณที่โปร่งอากาศถ่ายเทสะดวกมีต้นไม้ห่มเงาพอสมควร ตั้งอยู่ห่างจากแหล่งชุมชน ศาสนสถาน โบราณสถานสถาบันการศึกษา โรงพยาบาล หรือสถานที่ของราชการอื่น ๆ ในระยะที่ไม่ส่งผลกระทบและไม่ก่อเหตุรำคาญต่อชุมชน โดยต้องมีระยะห่างจากสถานที่ดังกล่าวและแหล่งน้ำสาธารณะในระยะ ดังต่อไปนี้\n\n(๑) สำหรับสถานประกอบการเลี้ยงสัตว์น้อยกว่า ๕๐ ตัว ต้องมีระยะห่างในระยะที่ไม่ก่อให้เกิดความรำคาญต่อชุมชนใกล้เคียง\n(๒) สำหรับสถานประกอบการเลี้ยงสัตว์ตั้งแต่ ๕๐ ถึง ๕๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่างไม่น้อยกว่า ๕๐๐ เมตร\n(๓) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์กว่า ๕๐๐ ถึง ๑,๐๐๐ ตัว ต้องมีระยะห่าง

{"natural_text": "ข้อ ๑๐ ในกรณีที่มีเหตุควรสงสัยว่าสัตว์เลี้ยงนั้นเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ\nของบุคคลทั่วไปให้เจ้าของสัตว์ แยก กักกัน สัตว์นั้นไว้ต่างหาก และแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น\nหรือเจ้าพนักงานสาธารณสุขทราบ รวมถึงต้องแจ้งให้สัตวแพทย์ของหน่วยงานราชการทราบ และต้องปฏิบัติ\nตามคำแนะนำโดยเคร่งครัด\n\nข้อ ๑๑ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ หรือห้ามเลี้ยง\nหรือปล่อยสัตว์เฉพาะเขตควบคุมการปล่อยสัตว์เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่ง หรือเต็มพื้นที่องค์การบริหาร\nส่วนตำบลไทยร้อย ยกเว้นการปล่อยสัตว์เพื่อการกุศลตามประเพณี\n\nข้อ ๑๒ เจ้าของสัตว์จะต้องควบคุมดูแลสัตว์และสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตนมิให้ก่อเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น\n\nข้อ ๑๓ หากเจ้าของสัตว์ปฏิบัติไม่ถูกต้องตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕\nและที่แก้ไขเพิ่มเติม กฎหมายทรงหรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕\nและที่แก้ไขเพิ่มเติมหรือข้อบัญญัตินี้หรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์\nหรือปล่อยสัตว์ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น ที่มีอำนาจสั่งให้เจ้าของสัตว์แก้ไขหรือปรับปรุงให้ถูกต้องได้\nและถ้าเจ้าของสัตว์ไม่แก้ไขหรือถ้าการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตวนี้จะก่อให้เกิดหรือมีเหตุอันควร\nสงสัยว่าจะเกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งให้ผู้นั้น\nหยุดเลี้ยงสัตว์ทันทีเป็นการชั่วคราวจนกว่าจะเป็นที่พอใจแก

(๓) แนะนำให้เจ้าของสัตว์ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้หรือตามพระราชบัญญัติ
การสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๖๑

(๔) ยึดหรืออายัดสิ่งของใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพประชาชน
เพื่อประโยชน์ในการดำเนินคดี หรือเพื่อนำไปทำลายในกรณีจำเป็นเก็บหรือนำสินค้าหรือสิ่งของใด ๆ
ที่สงสัยว่าไม่ถูกสุขลักษณะหรืออาจก่อให้เกิดเหตุร้ายแรงจากอาคารหรือสถานที่ใด ๆ เป็นปริมาณพอสมควร
เพื่อเป็นตัวอย่างในการตรวจสอบได้โดยไม่ต้องใช้ราคาให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการ
หรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่

ตามวรรคหนึ่งในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลไทยย้อย ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งหรือทุกเรื่องก็ได้

ข้อ ๑๖ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจปรับได้
ตามอัตราที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพิจารณาเห็นสมควร ทั้งนี้ ต้องไม่เกินค่าปรับตามที่พระราชบัญญัติ
การสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และที่แก้ไขเพิ่มเติมกำหนดไว้

ข้อ ๑๗ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลไทยย้อยมีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัติ
และให้มีอำนาจออกระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้