เล่ม ๑๓๖ ตอนพิเศษ ๒๘๘ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๖๒

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลวังมหากร
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๒

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลวังมหากร ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม องค์การบริหารส่วนตำบสวังมหากรโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลวังมหากร
และนายอำเภอท่าตะโก จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลวังมหากร เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๒"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลวังมหากรตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศ
ในราชกิจจานุเบกษา

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วในข้อบัญญัตนี้
หรือซึ่งชัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน

ข้อ 4 ในข้อบัญญัตนี้

"การเลี้ยงสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์

"การปล่อยสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่
เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการแสดงรอบครองสัตว์

"สถานที่เลี้ยงสัตว์" หมายความว่า กอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่น

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น" หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลวังมหากร

"เจ้าพนักงานสาธารณสุข" หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
และที่แก้ไขเพิ่มเติม

(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์โดยเด็ดขาด

(๑.๑) ที่หรือทางสาธารณะ สถานที่ราชการ วัด โรงเรียน ในเขตกองค์การบริหาร
ส่วนตำบลอว้มหากรเป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท

๑) กูพิษ และกูที่อาจเกิดอันตรายแก่คน และสัตว์เลี้ยง

๒) ปลาปิรันยา

๓) ควายไฟ

๔) สัตวดุร้ายต่าง ๆ

๕) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ

(๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนด ดังนี้

(๒.๑) สถานที่ราชการ วัด โรงเรียน ที่หรือทางสาธารณะในเขตกองค์การบริหาร
ส่วนตำบลอว้มหากรเป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท

(๒.๑.๑) ช้าง ม้า ไม่เกินจำนวน ๑ ตัว

(๒.๑.๒) สุกร โค กระบือ เพาะ เกะ สุนัข แมว ประเภทย่อมเกินจำนวน ๒๐ ตัว

(๓) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ซึ่งต้องอยู่ภายใต้มาตรการ
อย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนี้

(๓.๑) พื้นที่อยู่อาศัยหนาแน่นเป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท
ก. การเลี้ยงโค กระบือ แพะ แกะ สุนัข แมว จำนวนไม่เกิน ๓๐ ตัว
ข. การเลี้ยงไก่ นก เป็ด ห่าน จำนวนไม่เกิน ๑๐๐ ตัว
ค. สัตว์อื่น ๆ นอกจากนี้จากข้อ ก. และ ข้อ ข. จำนวนไม่เกิน ๕ ตัว
โดยต้องมีการปฏิบัติตามรายละเอียดดังนี้

๑. สถานที่ตั้ง

๑. ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่ก่อเหตรำคาญให้กับผู้อาชีพอยู่ใกล้เคียง

๒. ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วนและให้อยู่ห่างจากแหล่งเสียงรบกวน
หรือที่ดินต่างเจ้าของ และมีระยะห่างระหว่างสัดส่วนของบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้น
ไม่น้อยกว่า ๒๐ เมตร ทุกด้าน เว้นแต่ด้านที่มีแนวเขตน้ำดินของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวกัน

๒. อารามและส่วนประกอบ

๑. อารามต้องเป็นอารามเอกเทศและมีโครงสร้างแรงมีลักษณะเหมาะสมสำหรับการเลี้ยงสัตว์
ประเภทนั้น ๆ ไม่มีการพักอาศัยหรือประกอบกิจการอื่นใด

๒. พื้นที่ของอารามควรมีขนาดใหญ่พอจะทำให้มีการเลี้ยงสุกร พื้นที่จะต้อง
เป็นคอนกรีตและมีความลาดเอียงเพื่อให้น้ำและสิ่งปฏิกูลไหลลงทางระบายน้ำได้โดยสะดวก

๓. หลังคาของอาคารควรจะมีความสูงจากพื้นมากพอสมควรและมีช่องทางให้งแสงสว่างหรือแสงแดดส่อง
ภายในอาคารอย่างทั่วถึง

๔. คอกของมีการกั้นครึ่งเป็นสัดส่วนเหมาะสมกับจำนวนสัตว์ไม่ให้สัตว์อยู่กันอย่างแออัด

๕. การระบายอากาศของจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทให้เพียงพอ

# ๒. การกำจัดมูลสัตว์

ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์
โดยเฉพาะ ไม่ให้ส่งกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค

(๑) ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อาชัยใกล้เคียง

(๒) ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อาชัยใกล้เคียง

(๓) การเลี้ยงสัตว์ที่มีขน ตัวอาคารต้องสามารถป้องกันขนไม่ให้ปลิวฟุ้งกระจายออกไป
## นอกจากนี้

(๔) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สินหรือทำความเดือดร้อน
รำคาญแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง

(๕) ต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดเสมอ

๓. การกำจัดซากสัตว์ ให้ใช้วิธีการเผาหรือฝังเพื่อป้องการเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ของแมลง
และสัตว์นำโรคและการก่อเหตรูราคายจากกลิ่นเหม็น

ข้อ 5 ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ 5
โดยไม่ปรากฏเจ้าของ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตวดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน
เมื่อพ้นกำหนดแลวยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืน ให้สัตว์นั้นตกเป็นของ
องค์การบริหารส่วนตำบลวังมหากรแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่น
หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณี
ก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาด
และค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน
ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลวังมหากร ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคฉีดเชื้ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ 7 ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น มีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้มีปฏิบัติหน้าที่
ตามมาตรา 44 วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตอำนาจของ
องค์การบริหารส่วนตำบลวังมหากร ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้

เล่ม ๑๓๖ ตอนพิเศษ ๒๘๘ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๖๒

ห้า ๑๗๖

ข้อ ๘ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษ
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๙ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลวังมหากรรักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้ และให้มี
อำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้
# ประกาศ ณ วันที่ ๒๐ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๒
## มนัส ขนดำ
### นายกองค์การบริหารส่วนตำบลวังมหากร