เล่ม ๑๓๖ ตอนที่ ๑๐๖ ก

ราชกิจจานุเบกษา

หัว ๕๔

# ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์
## ศาลรัฐธรรมนูญ
### คำวินิจฉัยที่ ๑๐/๒๕๖๒
#### เรื่องพิจารณาที่ ๑๘/๒๕๖๑

วันที่ ๑๑ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๒

เรื่อง พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๐๐ มาตรา 4 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติม
โดยพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ 6) พ.ศ. ๒๕๔๓ ขัดหรือแย้ง
ต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา 3 วรรคสอง มาตรา 4 และมาตรา 27 วรรคหนึ่งและวรรคสาม หรือไม่
ศาลจังหวัดสุโขทัยส่งคำโต้แย้งของจำเลย (พันจ่าเอก นเรศ เทียนบุตร) ในคดีแพ่งหมายเลขดำ
ที่ 197/2560 เพื่อขอให้ศาลอัฐธรรมนูญพิจารณาวินิจฉัยตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 212 ข้อเท็จจริง
ตามหนังสือส่งคำโต้แย้งของจำเลยและเอกสารประกอบ สรุปได้ดังนี้

กองทัพบก ผู้ฟ้องคดี ยืนฟ้อง พันจ่าเอก นเรศ เทียนบุตร เป็นผู้ถูกฟ้องคดี ต่อศาลปกครองพิษณุโลก
ในคดีหมายเลขดำที่ 157/2558 ว่า เดิมผู้ถูกฟ้องคดีรับราชการในตำแหน่งช่างไฟฟ้าสื่อสาร
หมวดช่างไฟฟ้าสื่อสารและอิเล็กทรอนิกส์ ส่วนกช่อง กองช่าง กองบัญชาการกองเรือลำน้ำ เมื่อวันที่
266666666666666666666 .

{"natural_text": "ข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๐๐ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น\n(ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๓๐ โดยการเพิ่มคำว่า “พนักงานส่วนตำบล” ในส่วนบทนิยามของ “ข้าราชการส่วนท้องถิ่น”\nและคำว่า “องค์การบริหารส่วนตำบล” ในส่วนบทนิยามของ “ราชการส่วนท้องถิ่น” การที่โจทย์ (ผู้ฟ้องคดีเดิม)\nนำบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวมาตัดสิทธิประโยชน์ของจำเลยซึ่งมีอยู่ก่อนวันที่กฎหมายมีผลบังคับใช้\nโดยเรียกเงินคืนจากจำเลย จำนวน ๘๗๓,๖๓๘.๒๘ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ ๗.๕ ต่อปี\nนับจากวันฟ้องจนกว่าจำเลยจะชำระเสร็จนั้น จึงเป็นการนำบทบัญญัติแห่งกฎหมายมาใช้บังคับให้มีผลย้อนหลัง\nทำให้จำเลยต้องเสียสิทธิและประโยชน์ที่ได้รับอยู่ก่อนที่กฎหมายใช้บังคับ เป็นการกระทำที่ละเมิดสิทธิ\nตามกฎหมายของจำเลย ดังนั้น พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๐๐ มาตรา ๔\nซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ 6) พ.ศ. ๒๕๔๓\nจึงขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญและขัดต่อหลักนิติธรรม เป็นอันใช้บังคับมิได้ ทั้งเป็นการละเมิดศักดิ์ศรี\nความเป็นมนุษย์ สิทธิ เสรีภาพ และความเสมอภาคของจำเลยในฐานะปวงชนชาวไทยซึ่งย่อมได้รับความคุ้มครอง\nและความสมอภคของจำเลยในฐานะปวงชนชาวไทยซึ่งย่อมได้รับความคุ้มครอง\n\nมาตรา 5 วรรคหนึ่ง มาตรา 25 วรรคสาม มาตรา 27 วรรคหนึ่งและวรรคสาม\n\nศาลจังหวัดสุโขทัยเห็นว่า คำโต้แย้งของจำเลยต้องตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ มาตรา 212\nวรรคหนึ่ง จึงส่งคำโต้แย้งดังกล่าวให้ศาลอัสสมนูญเพื่อพิจารณาวินิจฉัยตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 212\nประเด็นที่ศาลรัฐธรรมนูญต้องพิจารณาเบื้องต้นมีว่า ศาลรัฐธรรมนูญมีอำนาจรับหนังสือ\nส่งคำโต้แย้งไว้พิจารณาวินิจฉัยตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 212 หรือไม่ เห็นว่า เป็นกรณีที่ศาลจังหวัดสุโขทัย\nส่งคำโต้แย้งของจำเลย เพื่อขอให้ศาลรัฐธรรมนูญพิจารณาวินิจฉัยตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 212\nว่า พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ 6) พ.ศ. ๒๕๔๓ มาตรา 4\nขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา 31555 มารดาลัย และมาตรา สวรรถนะ และมาตรา สวรรถนะ และมาตรา\nชิงเป็นกรณีที่ศาลจังหวัดสุโขทัยจะใช้พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ )\nพ.ศ. -5-43 มาตรา ‘‘ มารดาลัย และมาตรา สวรรถนะ และมาตรา สวรรถนะ และมาตรา สวรรถนะ และมาตรา\nบทบัญญัตนี้มาก่อน กรุณาเป็นไปตามหลักเกณฑ์ตามรัฐ

ศาลรัฐธรรมนูญ
คำวินิจฉัยที่ ๑๐/๒๕๖๒ เรื่องพิจารณาที่ ๑๘/๒๕๖๑
วันที่ ๑๑ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๒

เรื่อง พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๐๐ มาตรา ๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๔๓ ข้อหารือความเห็นเกี่ยวกับบทมาตรา 3 วรรคสอง และมาตรา 4 และมาตรา 27 วรรคหนึ่งและวรรคสาม หรือไม่

พิจารณาแล้วเห็นว่า รัฐธรรมนูญ มาตรา 3 วรรคสอง บัญญัติว่า “รัฐสภา คณะรัฐมนตรี สภา องค์กรอิสระ และหน่วยงานของรัฐฯ ต้องปฏิบัติตามบทมาตรา 3,5,6,7,8,9”

และหลักนิติธรรม เพื่อประโยชน์ส่วนรวมของประเทศชาติและความผาสุกของประชาชนโดยรวม"

และมาตรา 4 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า "ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สิทธิเสรีภาพ และความเสมอภาคของบุคคล ย่อมได้รับความคุ้มครอง" และวรรคสอง บัญญัติว่า "ปวงชนชาวไทยย่อมได้รับความคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญเสมอกัน"

รัฐธรรมนูญ มาตรา 27 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า "บุคคลย่อมเสมอกันในกฎหมาย มีสิทธิและเสรีภาพและได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายเท่านั้น" และวรรคสาม บัญญัติว่า "การเลือกปฏิบัติดโดยไม่เป็นธรรมต่อบุคคล ไม่ว่าด้วยเหตุความแตกต่างในเรื่องใดๆ การเลือกปฏิบัติต้องเช่นชาติ พญา เพศ อายุความพิการ สภาพทางกายหรือสุขภาพ สภาวะของบุคคล ธราทางเศรษฐกิจหรือสังคม ความเชื่อทางศาสนา การศึกษาอบรม หากมีความคิดเห็นทางการเมืองอันไม่ขัดต่อระบบทัญญิตแห่งรัฐธรรมนูญหรือเหตุอื่นใด จะกระทำได้"
สำหรับพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2500 มาตรา 4
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2543
ได้บัญญัติเพิ่มเติมในส่วนของคำนำใหม่ให้ข้าราชการส่วนท้องถิ่น มหายความรวมถึงพนักงานส่วนตำบล
และราชการส่วนท้องถิ่น มหายความรวมถึงองค์การบริหารส่วนตำบล เนื่องจากได้มีการตราพระราชบัญญัติตามคำแนะนำของคำนำใหม่มีรายละเอียดดังกล่าว

{"natural_text": "เจตนารมณ์ในการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ ๖)\nพ.ศ. ๒๕๔๓ ก็เพื่อให้ข้าราชการที่มีสถานะเป็นพนักงานส่วนตำบล และอยู่ในสังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลทุกคน\nสามารถได้รับสิทธิในการคำนวณเงินบำเหน็จบำนาญตามกฎหมายดังกล่าว พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญ\nข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๔๓ ที่ใช้บังคับ จึงมิใช่บทบัญญัติแห่งกฎหมายที่ตราขึ้น\nเพื่อตัดสิทธิการรับบำเหน็จบำนาญข้าราชการ บทบัญญัติดังกล่าวจึงมิได้มีลักษณะกระทบกระเทือนสิทธิ\nของจำเลย หากแต่เป็นการให้ความคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพเพื่อให้พนักงานส่วนตำบลมีความเสมอภาค\nในการรับบำเหน็จบำนาญเช่นเดียวกับข้าราชการส่วนท้องถิ่นโย๋ซึ่งเป็นการเพิ่มสิทธิให้พนักงานส่วนตำบลทุกคน\nมีสิทธิได้รับบำเหน็จบำนาญตามที่กฎหมายนี้กำหนด แม้สิทธิในการได้รับเงินเบี้ยหัวด เงินบำนาญ\nเงินช่วยค่าครองชีพผู้รับเบี้ยหัวดบำนาญ และเงินบำเหน็จดำรงชีพของจำเลยจะได้ตามกฎหมายอื่น\nก็ไม่เป็นการจำกัดสิทธิของจำเลยแต่อย่างใด หากแต่ผลของบทบัญญัติตแห่งกฎหมายดังกล่าวได้ก่อให้เกิดสิทธิ\nแก่จำเลยซึ่งเป็นพนักงานส่วนตำบลมีสิทธิได้รับบำเหน็จบำนาญตามกฎหมายนี้เช่นเดียวกับข้าราชการ\nส่วนท้องถิ่นโย๋ อันそうだคล้องกับหลักนิติธรรมและเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญที่มุ่งคุ้มครองศักดิ์ศรี\nความเป็นมนุษย์ สิทธิ เสรีภาพ และความเสมอภาคตามกฎหมาย\n\nส่วนกรณีที่จำเลยโต้แย้งว่าตนเป็นผู้มีสิทธิได้รับเงินเบี้ยหัวด เงินบำนาญ เงินช่วยค่าครองชีพ\nผู้รับเบี้ยหัวดบำนาญ และเงินบำเหน็จดำรงชีพมาก่อน และต่อมามีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติ\nบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๐๐ มาตรา ๔ โดยพระราชบัญญัติตามสำเนียงจากนาย\nข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๔๓ ทำให้จำเลยไม่มีสิทธิได้รับเงินเบี้ยหัวด เงินบำนาญ\nและเงินช่วยค่าครองชีพผู้รับเบี้ยหัวดบำนาญอีกต่อไป นั้น เห็นว่า พระราชกฎฎิกาเงินช่วยค่าครองชีพ\nผู้รับเบี้ยหัวดบำนาญ พ.ศ. ๒๕๒๑ มาตรา ๕ (๑) กำหนดให้ผู้ได้รับเบี้ยหัวดหรือมีสิทธิได้รับเบี้ยหัวด\nไม่มีสิทธิได้รับเงินบำนาญา และเงินช่วยค่าครองชีพผู้รับเบี้ยหัวดบำนาญในกรณีกลับเข้ารับราชการ\nและข้อบังคับกระทรวงกลาโหมว่าด้วยเงินเบี้ยหัวด พ.ศ. ๒๔๙๕ ข้อ 8 วรรคหนึ่ง (๓) ที่ให้งดเบี้ยหัวด\nกรณฑหารซึ่งได้รับเบี้ยหัวดอยู่แล้วเข้ารับราชการในตำแหน่งซึ่งมีสิทธิตะจะได้นำหนึ่งจำนวนรายจ่ายบางกลาง\nการที่กรมบัญชีกลางให้เรียกเงินท

เล่ม ๑๓๖ ตอนที่ ๑๐๖ ก

หน้า ๕๙

ราชกิจจานุเบกษา

๑๑ ตุลาคม ๒๕๖๒

พ.ศ. ๒๕๐๐ มาตรา ๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ 5) พ.ศ. ๒๕๔๓ ข้อความแห่งมาตรา 27 วรรคหนึ่งและวรรคสาม แต่อย่างใด

อาศัยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น จึงวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๐๐ มาตรา 4 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2543 ไม่ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา 3 วรรคสอง มาตรา 4 และมาตรา 27
วรรคหนึ่งและวรรคสาม
<table>
<tr>
<th></th>
<th>นายณรงค์</th>
<th>ประธานศาลรัฐธรรมนูญ</th>
</tr>
<tr>
<td rowspan="2">นายจรัญ</td>
<td>นายชัช</td>
<td>ชลวร</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2"></td>
</tr>
<tr>
<td>ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
<td colspan="2">ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
</tr>
<tr>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
</tr>
<tr>
<td>นายทวีเกียรติ มีนะกนิษฐา</td>
<td colspan="2">นายนครินทร์ เมฆไตรรัตน์</td>
</tr>
<tr>
<td>ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
<td colspan="2">ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
</tr><tr>
<td></td>
<td></td>
<td></td>
</tr><tr>
<td>นายบุญส่ง กุลบุปผา</td>
<td colspan="2">นายปัญญา อุดชาชน</td>
</tr><tr><td>ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
<td colspan="2">ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
</tr><tr><td></td>
<td></td>
<td></td>
</tr><tr><td>นายรวรวิทย์ กังศศิเทียม</td>
<td colspan="2">นายอุดมศักดิ์ นิตมนตรี</td>
</tr><tr><td>ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
<td colspan="2">ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ</td>
</tr></table>