เล่ม ๑๓๖ ตอนพิเศษ ๒๑๔ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๙ สิงหาคม ๒๕๖๒

# ข้อบัญญัติต้องค์การบริหารส่วนตำบลมะมัง
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๑

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติต้องค์การบริหารส่วนตำบลมะมัง วาด้วยการควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ และที่แก้ไขเพิ่มเติมประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
องค์การบริหารส่วนตำบลมังโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลมังและนายอำเภอเมืองพิจิตร
จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติต้องค์การบริหารส่วนตำบลมัง เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๑"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตกองค์การบริหารส่วนตำบลมังตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศ
ในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ข้อบังคับ ระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน
### ข้อ 4 ในข้อบัญญัตนี้

"การเลี้ยงสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์
"การปล่อยสัตว์” หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่
นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการแสดงครอบครองสัตว์
"สถานที่เลี้ยงสัตว์” หมายความว่า กอกสัตว์ กรงสัตว์ อุหังสัตว์ หรือสถานที่
ในลักษณะอื่นที่มีการควบคุมของเจ้าของสัตว์
“เจ้าของสัตว์” มายความรวมถึงผู้ครอบครองสัวด้วย

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น" หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลมะม่วง
"เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน
ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ให้พื้นที่ในเขตกำหนดขององค์การบริหาร
ส่วนตำบลมะม่วงเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๕.๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์โดยเด็ดขาด

๑) พื้นที่ฝั่งเมืองปราภาเป็นเขตพาณิชยกรรมและเขตประชากรหนาแน่น

๒) พื้นที่ฝั่งเมืองปราภาเป็นประเภทอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมไทย

๓) สถานที่ท่องเที่ยว

๔) วัด โรงเรียน สถานที่ราชการ

(๕.๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนด ดังนี้

๑) พื้นที่นอกจากระบายใน (๕.๑) และในเขตชุมชน ห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
ประเภทดังต่อไปนี้เกินจำนวน ดังนี้

(๑) ช้าง ม้า ไม่เกิน ๑ ตัว
(๒) สุกร โค กะร้อย เพาะ สุนัข ประเภทละ ไม่เกิน ๓ ตัว
(๓) เป็ด ไก่ คน ห่าน ประเภทละ ไม่เกิน ๒๐ ตัว
(๔) จำนวนสัตว์อื่นนอกจาก (๑)-(๓) ต้องได้รับความเห็นชอบจาก
เจ้าพนักงานท้องถิ่น

(๕) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลภาวะและเหตุรำคาญ
(٩) T้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์สู่คน

ก. การเลี้ยงสุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข แมว จำนวนไม่เกิน ๒๐ ตัว

ข. การเลี้ยงไก่ นก เป็ด ห่าน จำนวนไม่เกิน ๕๐ ตัว

ค. สัตว์อื่น ๆ นอกจาก ข้อ ก. และ ข. จำนวนไม่เกิน ๕ ตัว

๒) พื้นที่อยู่อาศัยไม่หนาแน่น หรือห่างจากชุมชน เกิน ๑ กิโลเมตร เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท ดังนี้

ก. การเลี้ยงสุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข แมว จำนวนไม่เกิน ๑๐๐ ตัว

ข. การเลี้ยงไก่ นก เป็ด ห่าน จำนวนไม่เกิน ๕๐๐ ตัว

ค. สัตว์อื่น ๆ นอกจาก ข้อ ก. และ ข. จำนวนไม่เกิน ๑๐ ตัว

ต้องมีการปฏิบัติตามภายใต้มาตรการ ดังนี้

๑. สภาพที่ตั้ง

๑) ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีแหล่งน้ำราชการให้กับผู้อาศัยอยู่ใกล้เคียง

๒) ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วนและให้อยู่ห่างจากแหล่งเสียสารเคมี การนำสารเคมีเข้ามาในบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้นจะต้องมีการแจ้งอนุญาตโดยสำนักงานปศุสัตว์อำเภอและสำนักงานปศุสัตว์จังหวัด และมีการระบุตำแหน่งและระยะเวลาในการดำเนินการตามที่กำหนดไว้ในกฎหมาย เพื่อป้องกันการกระทำการใด ๆ มีการกระทำผิดพลาดในการดำเนินการตามที่กำหนดไว้ในกฎหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกระทำความผิดพลาดในการดำเนินการตามที่กำหนดไว้ในกฎหมาย จะต้องเป็นคนกรณี และมีความลาดพร่องเพื่อให้นำและส่งเสริมหลักฐานทางระบบภายในได้โดยสะดวก และมีความสำคัญของการตรวจสอบและกำกับดูแลของเจ้าของสัตว์และการขนส่งของเจ้าของสัตว์ เพื่อป้องกันการกระทำความผิดพลาดในการดำเนินการตามที่กำหนดไว้ในกฎหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกระทำความผิดพลาดในการดำเนินการตามที่กำหนดไว้ในกฎหมาย จะต้องเป็นคนกรณี และมีความลาดพร่องเพื่อให้นำและส่งเสริมหลักฐานทางระบบภายในได้โดยสะดวก และมีความสำคัญของการตรวจสอบและกำกับดูแลของเจ้าของสัตว์และการขนส่งของเจ้าของสัตว์ เพื่อป้องกัน

# ๓. การสุขาภิบาลทั่วไป
## ๑) การระบายน้ำ

(๑.๑) รางระบายน้ำต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคารให้มีความลาดเอียง
เพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก

(๑.๒) น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนจะลงสู่ทางระบายน้ำแหล่งน้ำสาธารณะหรือนำที่เอกชน

๒) การกำจัดมูลสัตว์ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์
โดยเฉพาะไม่ให้ส่งกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธ์แมลงหรือสัตว์นำโรค

(๒.๑) ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง

(๒.๒) ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง

(๒.๓) การเลี้ยงสัตว์ที่มีขน ตัวอาคารต้องสามารถป้องกันฝนไม่ให้ปลิวฟุ้งกระจาย
ออกไปนอกสถานที่

(๒.๔) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สินหรือทำความ
เดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง

(๒.๕) ต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดเสมอ
# ๔. การกำจัดชากสัตว์ให้ใช้วิธีการเผาหรือฝังเพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธ์ของแมลง และสัตว์นำโรคและการก่อเหตุรำคาญจากกลิ่นเหม็น

ข้อ 5 ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ 5
โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน เมื่อพ้นกำหนดแลวยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลชะมังแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่น หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืนภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์คืนเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่องค์การบริหารส่วนตำบลชะมัง ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

เล่ม ๑๓๖ ตอนพิเศษ ๒๑๔ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๒๙ สิงหาคม ๒๕๖๒

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันจากเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๗ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่
ตามมาตรา ๔๔ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตอำนาจของ
องค์การบริหารส่วนตำบลมะมัง ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้

ข้อ ๘ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษ
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๙ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลมะมังเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
# ประกาศ ณ วันที่ ๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๖๑

ฉวีวรรณ รัตนสุรีย์
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลมะมัง