เล่ม ๑๓๖ ตอนพิเศษ ๑๕๐ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๖๓

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลกมลาไสย
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๐

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลกมลาไสย ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลดำรงค์การสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ องค์การบริหาร
ส่วนตำบลกมลาไสยโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลกมลาไสยและนายอำเภอ กมลาไสย
จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติงดการบริหารส่วนตำบลกมลาไสย เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๐"

ข้อ ๒ ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลกมลาไสยตั้งแต่วันถัดจาก
วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ เรียบเรียง หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราแล้วในข้อบัญญัตนี้
หรือซึ่งชัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน

ข้อ 4 ในข้อบัญญัตนี้

"การเลี้ยงสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์
"การปล่อยสัตว์" หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่
เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการสลากครอบครัวของสัตว์
"สถานที่เลี้ยงสัตว์" หมายความว่า โคก สัสหว่าง สัสหว่าง สักหะ สักหะ สักหะ

"ที่หรือทางสาธารณะ" หมายความว่า สถานที่หรือทางที่มิใช่เป็นของเอกชนและประชาชน
สามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลกมลาไสย

"เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน
ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหาร
ส่วนตำบลมลาไสยเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภทช้าง ม้า โค กระบือ สุกร แพะ แกะ หรือสัตว์อื่น ๆ โดยเด็ดขาด

(๑.๑) พื้นที่ฝั่งเมืองปราภาเป็นเขตพาณิชยกรรมและเขตประชากรหนาแน่น

(๑.๒) พื้นที่ฝั่งเมืองปราภาเป็นประเทตอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมไทย

(๑.๓) สถานที่ท่องเที่ยว

(๑.๔) วัด โรงเรียน สถานที่ราชการ

(๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนด ดังนี้

พื้นที่นอกจากที่ระบุใน (๑) และในเขตชุมชน ห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท
ดังต่อไปนี้เกินจำนวน ดังนี้

(๒.๑) ช้าง ม้า ไม่เกิน ๓ ตัว
(๒.๒) สุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข ไม่เกิน ๕ ตัว
(๒.๓) เป็ด กะ ก๋อง อ่านไม่เกิน ๒๐ ตัว
(๒.๔) จำนวนสัตว์อื่นนอกจาก (๒.๑)-(๒.๒) ต้องได้รับความเห็นชอบจาก
เจ้าพนักงานท้องถิ่น

(๓) ในพื้นที่ต่อไปนี้ในเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ต้องอยู่ภายใต้มารยาธราอย่างใด

(๓.๑) พื้นที่อยู่อาศัยไม่หนาแน่น หรือห่างจากชุมชนเกิน ๕๐๐ เมตร เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท ดังนี้

(ก) การเลี้ยงสุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข จำนวนไม่เกิน ๒๐ ตัว
(ข) การเลี้ยงไก่ นก เป็ด ห่าน จำนวนไม่เกิน ๑๐๐ ตัว
(ค) สัตว์อื่น ๆ นอกจาก (ก) และ (ข) จำนวนไม่เกิน ๑๐๐ ตัว

(๓.๒) พื้นที่อยู่อาศัยไม่หนาแน่น หรือห่างจากชุมชนเกิน ๑ กิโลเมตร เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท ดังนี้

(ก) การเลี้ยงสุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข จำนวนไม่เกิน ๑๕๐ ตัว
(ข) การเลี้ยงไก่ นก เป็ด ห่าน จำนวนไม่เกิน ๑,๐๐๐ ตัว
(ค) สัตว์อื่น ๆ นอกจาก (ก) และ (ข) จำนวนไม่เกิน ๑,๐๐๐ ตัว

ต้องมีการปฏิบัติตามภายใต้มาตรการ ดังนี้
# อ. สภาพที่ตั้ง

อ.ฉ. พื้นที่อยู่ในสถานที่ที่ไม่มีการทำราคายูให้กับผู้อาศัยอยู่ใกล้เคียง

อ.บ. พื้นที่มีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วนและให้อยู่ห่างจากแหล่งเสาระหว่างน้ำสาธารณะ และมีระยะทางระหว่างบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้น

# ๓. การสุขาภิบาลทั่วไป
## ๓.๑ การระบายน้ำ

ก. รางระบายน้ำต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคารให้มีความลาดเอียง
เพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก

ข. น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายนลงสู่ทางระบายน้ำแหล่งน้ำสาธารณะหรือในที่เอกชน

๓.๒ การกำจัดมูลสัตว์ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์
โดยเฉพาะไม้ให้ส่งกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค

ก. ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อาศัย
ใกล้เคียง

ข. ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง

ค. การเลี้ยงสัตว์ที่มีขนตัวอาคารต้องสามารถป้องกันฝนไม่ให้ปลิวฟุ้งกระจาย
ออกไปนอกสถานที่

ง. ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สินหรือ
ทำความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง

จ. ต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดเสมอ

๔. จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์ เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์
๕. การกำจัดชากสัตว์ให้ใช้วิธีการเผาหรือฝังเพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ของแมลง
และสัตว์นำโรคและการก่อเหตุรำคาญจากกลิ่น

ข้อ ๖ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่สาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ ๕
โดยไม่ปรากฏเจ้าของ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน
เมื่อพ้นกำหนดแลวยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นของ
องค์การบริหารส่วนตำบลกมลาไสยแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่น
หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควร
แก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาด เมื่อได้หักค่าใช้จ่าย
ในการขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วเก็บรักษาไว้แทนสัตว์

เล่ม ๑๓๖ ตอนพิเศษ ๑๕๐ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๖๗

# ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่
## องค์การบริการส่วนตำบลกมลาไสย ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริง

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

ข้อ ๗ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่
ตามมาตรา ๔๔ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเขตอำนาจของ
องค์การบริหารส่วนตำบลมลาไสย ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้

ข้อ ๘ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทลงโทษ
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๙ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลมลาไสรักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้

ประกาศ ณ วันที่ ๑ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๐
ดาบตำรวจ ประดิษฐ สุรินทร์
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลมลาไสย