ประกาศกรมปศุสัตว์

เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ และวิธีการทำลายสัตว์ที่เป็นโรคระบาดหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่าเป็นโรคระบาด หรือสัตว์หรือซากสัตว์ที่เป็นพาหะของโรคระบาด

พ.ศ. ๒๕๖๒

เพื่อให้การปฏิบัติงานเกี่ยวกับการทำลายสัตว์ที่เป็นโรคระบาดหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่าเป็นโรคระบาด หรือสัตว์หรือซากสัตว์ที่เป็นพาหะของโรคระบาด เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ตลอดจนเพื่อให้ เกิดความปลอดภัยด้านอาหาร และการลดความสูญเสียทางเศรษฐกิจ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๓ (๔) ประกอบมาตรา ๖ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติ โรคระบาดสัตว์ พ.ศ. ๒๕๕๘ อธิบดีกรมปศุสัตว์จึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ประกาศนี้ให้ใช้บังคับนับตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๒ ให้ยกเลิกประกาศกรมปศุสัตว์ เรื่อง การกำหนดหลักเกณฑ์ และวิธีการทำลายสัตว์ ที่เป็นโรคระบาด หรือมีเหตุอันควรสงสัยว่าเป็นโรคระบาดหรือสัตว์หรือซากสัตว์ที่เป็นพาหะของโรคระบาด พ.ศ. ๒๕๕๘ ลงวันที่ ๓๐ ตุลาคม ๒๕๕๘

ข้อ ๓ ในประกาศนี้

“สัตว์” หมายความว่า สัตว์ตามกฎหมายว่าด้วยโรคระบาดสัตว์ “ซากสัตว์” หมายความว่า

(๑) ร่างกายหรือส่วนของร่างกายสัตว์ที่ตายแล้ว
(๒) สิ่งใด ๆ ที่ได้จากสัตว์ที่มีชีวิตหรือสัตว์ที่ตายแล้ว
(๓) อาหารสุกที่ทำ จาก ส่วนโค้ง สกรู จากซากสัตว์ตามที่รู้มนตรีประกาศกำหนด
(๔) สิ่งประดิษฐ์สำเร็จรูปที่ทำจากซากสัตว์ตามที่รู้มนตรีประกาศกำหนด “โรครบาป” หมายความว่า “โรครบาป” หากพบโรครบาปตามกฎหมายจะนำโดยโรครบาปสัตว์ “พาหะของโรครบาป” หากพบพาหะของโรครบาปตามกฎหมาย จะนำโดยโรครบาปสัตว์ “พืชแพะพยธ” หากพบพืชแพะพยธตามกฎหมาย จะนำโดยโรครบาปสัตว์ “พืชที่เป็นโรครบาป” หากพบพืชที่เป็นโรครบาปตามกฎหมาย จะนำโดยโรครบาป

{"natural_text": "\"สัตว์ที่เป็นพาหะของโรคระบาด\" หมายความว่า สัตว์ซึ่งไม่ปรากฏอาการของโรคระบาดแต่มีเชื้อโรครบามหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่าได้รับเชื้อโรครบามซึ่งอาจติดต่อคนหรือสัตว์อื่นได้\n\n\"ซากสัตว์ที่เป็นพาหะของโรคระบาด\" หมายความว่า\n\n(๑) ซากสัตว์ที่มาจากสัตว์ที่เป็นโรครบามหรือสัตว์ที่มีเหตุอันควรสงสัยว่าเป็นโรครบามหรือสัตว์หรือซากสัตว์ที่เป็นพาหะของโรคระบาด หรือ\n\n(๒) ซากสัตว์ที่มีเหตุอันควรสงสัยว่ามีเชื้อโรครบาม เช่น ซากสัตว์มาจากแหล่งที่มีโรครบามหรือสงสัยว่ามีโรครบาม หรือไม่มีเอกสารรับรองสุขศาสตร์ซากสัตว์จากหน่วยงานที่รับผิดชอบ หรือไม่มีหัวห่อที่ป้องกันการปนเปื้อนของเชื้อโรคได้ เป็นต้น\n\n“ผู้มีอำนาจสั่งทำลาย” หมายความว่า สัตวแพทย์หรือผู้รักษาราชการแทนหรือผู้รักษาการในตำแหน่ง ที่เป็นสัตวแพทย์แห่งท้องที่ที่พบสัตว์ที่เป็นโรครบาม หรือสัตว์ที่มีเหตุอันควรสงสัยว่าเป็นโรครบาม หรือสัตว์ที่เป็นพาหะของโรครบาม แล้วแต่กรณี\n\nข้อ ๔ ในการทำลายสัตว์ที่เป็นโรครบาม หรือสัตว์ที่มีเหตุอันควรสงสัยว่าเป็นโรครบาม หรือการทำลายสัตว์หรือซากสัตว์จะไม่ได้รับคำชดใช้ราคาสัตว์หรือซากสัตว์ ตามอัตราที่กำหนดในกฎกระทรวง ในกรณีที่เจ้าของสัตว์หรือซากสัตว์ได้จงใจกระทำความผิดตามกฎหมายฯ โดยเคราะห์ความผิดตามกฎหมายฯ จะให้มีโทษจำคุกไม่เกิน 3 เดือน และหากมีโทษจำคุกเกิน 3 เดือนโดยเคราะห์ความผิดตามกฎหมายฯ จะให้มีโทษปรับไม่เกิน 30,000 บาท และหากมีโทษปรับเกิน 30,000 บาทโดยเคราะห์ความผิดตามกฎหมายฯ จะให้มีโทษจำคุกไม่เกิน 3 เดือน และหากมีโทษจำคุกเกิน 3 เดือนโดยเคราะห์ความผิดตามกฎหมายฯ จะให้มีโทษปรับไม่เกิน 30,000 บาท และหากมีโทษปรับเกิน 30,000 บาทโดยเคราะห์ความผิดตามกฎหมายฯ จะให้มีโทษจำคุกไม่เกิน 3 เดือน และหากมีโทษจำคุกเกิน 3 เดือนโดยเคราะห์ความผิดตามกฎหมายฯ จะให้มีโทษปรับไม่เกิน 30,000 บาท และหากมีโทษปรับเกิน 30,000 บาทโดยเคราะห์ความผิดตามกฎหมายฯ จะให้มีโทษจำคุกไม่เกิน 3 เดือน และหากมีโทษจำคุกเกิน 3 เดือนโดยเคราะห์ความผิดตามกฎหมายฯ จะให้มีโทษปรับไม่เกิน 30,000 บาท และหากมีโทษปรับเกิน 30,000 บาทโดยเคราะห์ความผิดตามกฎหมายฯ จะให้มีโทษจำคุกไม่เกิน 3 เดือน และหากมีโทษจำคุกเกิน 3 เดือนโดยเคราะห์ความผิดตามกฎหมายฯ จะ

(ค) นก ไก่ เป็ด ห่าน ชนิดใดชนิดหนึ่ง หรือรวมกันรายละไม่เกิน ๑,๐๐๐,๐๐๐ ตัว
(ง) สุนัข แมว ชนิดใดชนิดหนึ่ง หรือรวมกันรายละไม่เกิน ๕๐๐ ตัว
(๒) ปศุสัตว์เขต มีอำนาจสั่งทำลายสัตว์ในพื้นที่เขตที่รับผิดชอบ
(ก) ม้า โค กระบือ ลา ล่อ เพาะ เกาะ กวาง ชนิดใดชนิดหนึ่ง หรือรวมกันรายละไม่เกิน ๕๐๐ ตัว
(ข) สุกร หมูป่า ชนิดใดชนิดหนึ่ง หรือรวมกันรายละไม่เกิน ๕,๐๐๐ ตัว
(ค) นก ไก่ เป็ด ห่าน ชนิดใดชนิดหนึ่ง หรือรวมกันรายละไม่เกิน ๕๐๐,๐๐๐ ตัว
(ง) สุนัข แมว ชนิดใดชนิดหนึ่ง หรือรวมกันรายละไม่เกิน ๒๐๐ ตัว
(๓) ปศุสัตว์จังหวัด มีอำนาจสั่งทำลายสัตว์ในพื้นที่จังหวัดที่รับผิดชอบ
(ก) ม้า โค การบือ อลา อ่อน เพาะ เกา กวาง กรดใดชนิดหนึ่ง หากมีรวมกันรายละไม่เกิน อ้อย
to
(ข) สุกรหมูป่า กรดใดชนิดหนึ่ง หากมีรวมกันรายละไม่เกิน อ้อย
to
(ค) สุนัขแมว กรดโดยชนิดหนึ่ง หากมีรวมกันรายละไม่เกิน อ้อย
to
(ง) สุนัขแมว กรดโดยชนิดหนึ่ง หากมีรวมกันรายละไม่เกิน อ้อย
to
(ฮ) สุกรหมูป่า กรดโดยชนิดหนึ่ง หากมีรวมกันรายละไม่เกิน อ้อย

{"natural_text": "การสั่งทำลายสัตว์จำนวนที่เกินกว่าอำนาจของปศุสัตว์เขต ให้เป็นอำนาจของผู้อำนวยการสำนักควบคุม ป้องกัน และบำบัดโรคสัตว์\n\nข้อ ๘ การสั่งทำลายสัตว์ชนิดอื่นตามกฎหมายว่าด้วยโรคระบาดสัตว์ หรือจำนวนที่เกินกว่าอำนาจของผู้อำนวยการสำนักควบคุม ป้องกัน และบำบัดโรคสัตว์ หรืออำนาจของผู้อำนวยการกองสารวัตรและกักกัน ให้เป็นอำนาจของอธิบดีกรมปศุสัตว์\n\nอธิบดีกรมปศุสัตว์มีอำนาจสั่งทำลายสัตว์ทั่วราชาอาณาจักร\n\nข้อ ๙ ในการทำลายสัตว์ที่เป็นโรคระบาด หรือสัตว์ที่มีเหตุฉุกเฉินควรสงสัยว่าเป็นโรคระบาดหรือสัตว์ที่เป็นพาหะของโรคระบาดให้ดำเนินการตามหลักการการอนามัยฉุกเฉิน โดยใช้วิธีการอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้\n\n(๑) ใช้สารเคมีให้สัตว์กิน ฉีด หรือสูดดมเข้าร่างกายสัตว์เพื่อให้สัตวน้ำตายโดยไม่ทราบ\n(๒) ทำการสั่งสัตวด้วยปืนชนิดยิงสัตว์โดยเฉพาะ ยิงสัตวน้ำให้ตาย\n(๓) ทำการสั่งสัตวด้วยอาวุธเป็นตามกฎหมายว่าด้วยอาวุธปืน เครื่องกระเจาะปืน และสิ่งเทียมอาวุธปืน\n(๔) ทำการสั่งสัตวด้วยวิธีการช็อทด้วยไฟฟ้า\n(๕) กรุณา นก ไก่ เป็ด ห่าน ให้ดำเนินการตาม (๑) หรือใช้วิธีการดึงคอให้สัตวล้มตาย\n(๖) ทำการสั่งสัตวด้วยวิธีอื่นตามที่ผู้มีอำนาจจัดทำลายกำหนด\n\nข้อ ๑๐ หากสัตว์ซึ่งได้จากการทำลายในข้อ ๙ ให้ผู้ทำลายดำเนินการทำลายซากสัตนี้ตามวิธีการที่กำหนดไว้ในข้อ ๑๒\n\nหมวด ๒ การทำลายซากสัตว์ที่เป็นพาหะของโรคระบาด\n\nข้อ ๑๑ หากสัตว์ที่เป็นพาหะของโรคระบาด ให้ สัตเวทย์ตามข้อ 5 ซึ่งเป็นผู้มีอำนาจบังคับฯลฯ ออกคำสั่งเป็นหนังสือให้ทำลายซากสัตนี้ และให้ดำเนินการทำลายซากสัตนี้ในจุดที่พบโรคระบาดหรือจุดที่พบซากสัวร์หรือสถานที่อันใดที่ สัวรแพทย์เห็นสมควร\n\nข้อ ๑๒ เพื่อทำลายซากสัวร์ที่เป็นพาหะของโรคระบาด จะมีลักษณะของซาก สัวร์นี้คือ\n\n(๑) หาก สัวร์ซึ่งมีลักษณะจะเป็นซัวร์สดใส่อยู่\n(ก) หากผู้มีอำนาจจัดทำลายมีคำสั่งให้ฝังซาก สัวร์ในบริเวณที่โดนที่น้ำท่วมไม่ถึง จากแหล่งน้ำธรรมชาติ หรือใกล้จากแหล่งชุมชน โดยให้งานบนพื้นดินของซาก สัวร้อยู่ใต้ระดับผิวดินไม่น้อยกว่า ** เช่นเดียว เมตร กรุณาจากสภาพแวดล้อมพื้นที่ผู้คนกลบหลุมเหล็กผิดปกติไม่น้อย

(ค) ใช้วิธีการทำลายซากสัตว์ด้วยวิธีอื่นตามที่ผู้มีอำนาจสั่งทำลายกำหนด

(๒) หากสัตว์ซึ่งไม่มีลักษณะเป็นซากสัตว์ทั้งตัว หรือเป็นสิ่งใด ๆ ที่ได้จากสัตว์ที่มีชีวิตหรือสัตว์ที่ตายแล้ว ให้ทำลายตามวิธีที่กำหนดใน (๑)

กรณีซากสัตว์ที่ตัดออกจากสัตว์ขณะที่สัตว์ยังมีชีวิต เช่น งา เขา และขน เมื่อสัตวแพทย์พิจารณาแล้วเห็นว่าซากสัตวนั้นยังใช้เป็นประโยชน์ได้ ให้จัดการทำลายเชื้อโรคระบาดด้วยวิธีพ่น แช่ราด อบด้วยสารเคมีหรือความร้อนที่สามารถทำลายเชื้อโรคได้ จนกว่าซากสัตวนั้นปลอดจากเชื้อโรครบาคตามหลักวิชาการสัตวแพทย์

หมวด ๓
แบบเอกสาร

ข้อ ๑๓ หนังสือสั่งทำลายสัตว์หรือซากสัตว์ และเอกสารที่เกี่ยวข้องให้เป็นไปตามแบบที่กรมปศุสัตว์กำหนด

ประกาศ ณ วันที่ ๒๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๖๒
สรวิศ ธานโต
อธิบดีกรมปศุสัตว์