# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่

## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์
- พ.ศ. ๒๕๖๑

### อาชีพอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่ โดยได้รับความเห็นชอบจากสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่ และนายอำเภอของมูลนาก จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

#### ข้อ ๑
- ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่ เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖๑

#### ข้อ ๒
- ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้างไม่นับแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นต้นไป

#### ข้อ ๓
- บรรดาข้อบัญญัติตามประกาศ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วในข้อบัญญัตนี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตนี้ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน

#### ข้อ ๔
- ในข้อบัญญัตนี้
	- “เจ้าพนักงานท้องถิ่น” มายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้างไม่นับแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นต้นไป
	- “พนักงานเจ้าหน้าที่” มายความว่า คนซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นแต่งตั้งให้เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ตามข้อบัญญัตนี้
	- “เจ้าพนักงานสารธารณสุข” มายความว่า เจ้าพนักงานช่างได้รับการแต่งตั้งจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นต้นไป
	- "การเลี้ยงสัตว์" มายความว่า การเลี้ยงสัตว์หรือมีสัตว์เลี้ยงไว้ในครอบครองและดูแลเอาใจใส่บำรุงรักษาตลอดจนให้อาหารเป็นอย่างดี และเสียงในสถานที่เลี้ยงสัตว์
	- "การปล่อยสัตว์" มายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการสร้างสรรค์ของสัตว์

"สถานที่เลี้ยงสัตว์" หมายความว่า คอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ช้างสัตว์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่นที่ใช้ในการควบคุมของเจ้าของไม่ว่าจะมีขอบรัวหรือไม่

"เจ้าของสัตว์" หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย

"ที่หรือทางสาธารณะ" หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชนและประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาพและความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชนในท้องถิ่น หรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ จึงให้พื้นที่ในเขตกำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่เป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๑) สุนัข
(๒) แมว
(๓) โค
(๔) กะรั่ว
(๕) สุกร
(๖) ไก่
(๗) เป็ด
(๘) สัตว์อื่น ๆ
(๙) สัตว์ป่าตามกฎหมายว่าด้วยการสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าซึ่งได้รับอนุญาตจากรัฐบาล

ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดประเภทและชนิดสัตว์ที่ต้องควบคุมการเลี้ยงเพิ่มเติมทั้งนี้ โดยอาจควบคุมการเลี้ยงสัตว์เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือเต็มพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่

ข้อ ๖ ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามนำสัตว์เลี้ยงตามข้อ ๕ มาปล่อยสัตว์ทั้งโดยเด็ดขาด

(๑) สถานที่ราชการ
(๒) โรงเรียน

ข้อ ๗ เพื่อประโยชน์ในการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ในองค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกประกาศกำหนดเขตพื้นที่เลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ที่ต้องการควบคุมตามข้อ ๕ โดยให้มีมาตรการอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้

(๑) กำหนดจำนวน ประเภท และชนิดของสัตว์เลี้ยง
(๒) กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการทำทะเบียนตามประเภทและชนิดของสัตว์
(๓) กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการปล่อยสัตว์

ข้อ ๘ นอกจากการเลี้ยงสัตว์ตามปกติวิสัยแล้ว เจ้าของสัตว์ที่มีสัตว์ต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไข ดังต่อไปนี้

(๑) จัดให้มีสถานที่เลี้ยงสัตว์ที่มั่นคงแข็งแรงตามความเหมาะสมแก่ประเภทและชนิดของสัตว์ โดยมีขนาดเพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสัตว์ มีแสงสว่าง และอากาศที่เพียงพอ มีระบบการระบายน้ำและบำบัดของเสียที่เกิดขึ้นอย่างถูกสุขลักษณะ

(๒) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอให้ถูกสุขลักษณะไม่ปล่อยให้เป็นที่สะสมหมักหมมจนเกิดกลิ่นเหม็นรบกวนผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

(๓) เมื่อสัตว์ตายลงเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งพาหะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้ โดยมีวิธีไม่ก่อเหตรำคาญจากกลิ่น ควัน และไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ

(๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์ เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์
(๕) ให้เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตนไม่ปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยง โดยปราศจากการควบคุมหากประสงค์จะไปเลี้ยงในสถานที่อื่นต้องได้รับอนุญาตก่อนจากเจ้าของสถานที่ และต้องควบคุมดูแล กรรณีเป็นสัตวดูแลรายจะต้องเลี้ยงในสถานที่หรือกรงหรือนุคคลภายนอกเข้าไปไม่ถึงหัว สัตว์ และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยชัดเจน
(٩) ไม่เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด
(๗) ควบคุมดูแลและทำความสะอาดห้องสมุดสำหรับคนพิการ

ข้อ ๙ กรณีการเลี้ยงสัตว์ซึ่งดำเนินกิจการในลักษณะของฟาร์มเลี้ยงสัตว์ หรือเลี้ยงสัตว์ เป็นจำนวนมาก เจ้าของสัตว์ต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขตามข้อ ๗ อย่างเคร่งครัด เพื่อการดูแลสภาพหรือสุขลักษณะของสถานที่ที่ใช้เลี้ยงสัตว์และต้องปฏิบัติตามการป้องกันอันตรายจากเชื้อโรค หรือเหตุร้ายแรงอื่น ๆ จากการเลี้ยงสัตว์ ดังนี้

(๑) การดูแลสภาพและสุขลักษณะของสถานที่เลี้ยงสัตว์ต้องทำรางระบบน้ำรับน้ำ โสโครกไปให้พ้นจากที่นั้นโดยสะดวกและเหมาะสม

(๒) การระบายน้ำเสียต้องไม่ให้เป็นที่เดือนร้อนแก่ผู้ใช้แหล่งน้ำสาธารณะ

(๓) ต้องจัดให้มีระบบกำจัดหรือบำบัดน้ำเสียให้เหมาะสม ทั้งนี้ ต้องไม่ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นจนสร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยข้างเคียง

(๔) ต้องทำความสะอาดลาดล้างสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้อยู่ในภาวะอันดีเสมอ

(๕) ต้องรักษาสถานที่อย่าให้เป็นที่เพาะพันธุ์แมลงวัน แมลงสาบ ยุง หรือสัตว์นำโรคอื่น ๆ และห้ามเก็บวัสดุอุปกรณ์ เครื่องใช้ในการการทำไร่สัตว์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ

(๖) ต้องมีโครงสร้างมูลฝอยและสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะจำนวนเพียงพอ

ข้อ ๑๐ หลังจากที่ข้อมูลผู้ใดคนหนึ่งจะแจ้งผู้ใดในภายหลังหากมีความประสงค์จะเลี้ยงสัตว์ตามข้อ ๙ จะได้รับความยินยอมจากการประชุมประชาคมหมู่บ้าน และได้รับอนุญาตก่อนจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น

การอนุญาตนี้ตามวรรคหนึ่งนี้ต้องปรากฏชื่อเท็จริงของสถานที่เลี้ยงสัตว์นั้นเป็นบริเวณที่โปร่งอากาศถ่ายเทสะดวกมีถนนไม่มีร่องรถเข้าออกสมควร ดังอยู่ห่างจากแหล่งชุดชน คนสนสถานะโบราณสถานสถาบันการศึกษาโรงพยาบาล หรือสถานที่ของราชการอื่น ๆ ในระยะที่ไม่ส่งผลต่อสุขภาพ และไม่ก่อเหตุร้ายแรงโดยตรงจากสถานที่ดังกล่าวและแหล่งสาธารณภูมิในระยะทางดังกล่าวไปนี้

(๑) หากมีสถานประกอบการเลี้ยงสัตว์มากกว่า ๒๐ หัว จะได้มีรายละเอียดในรายงานที่ไม่ก่อให้เกิดความรำคาญระหว่างชนใกล้เคียง

(๒) หากมีสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ขนาดใหญ่ - ๕๐ หัว จะได้มีรายละเอียดในรายงานระหว่างชนใกล้เคียง

(๓) หากมีสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์มากกว่า ๕๐ - ๑๐๐ หัว จะได้มีรายละเอียดในรายงานระหว่างชนใกล้เคียง

(๔) สำหรับสถานประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์กว่า ๑๐๐ ตัวขึ้นไป ต้องมีระยะห่างไม่น้อยกว่า ๕ กิโลเมตร

ผู้ขออนุญาตดังกล่าวให้ยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบและเงื่อนไขที่กำหนดพร้อมด้วยหลักฐาน ดังต่อไปนี้

(๑) สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน

(๒) สำเนาทะเบียนบ้าน

(๓) หนังสือแสดงความเป็นเจ้าของที่ดิน

(๔) เอกสารหรือหลักฐานอื่นที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นเห็นสมควรเรียกเพิ่มเติม เพื่อประกอบการพิจารณา

ข้อ ๑๑ ในกรณีที่มีเหตุสมควรสงสัยว่าสัตว์เลี้ยงนั้นเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพของบุคคลทั่วไปให้เจ้าของสัตว์ แยก กักกันสัตว์นั้นไว้ต่างหากและแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือเจ้าพนักงานสาธารณสุขทราบ และต้องปฏิบัติตามคำแนะนำโดยเคร่งครัด

ข้อ ๑๒ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ หรือห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เฉพาะเขตความคุมการปล่อยสัตว์ เฉพาะในเขตท้องที่ใดท้องที่หนึ่ง หรือเต็มพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลบางฝา่ ยกเว้นการปล่อยสัตว์เพื่อการกุศลตามประเพณี

ข้อ ๑๓ เจ้าของสัตว์จะต้องควบคุมดูแลสัตว์และสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตนให้ก่อเหตุร้ายคาญแก่ผู้อื่น

ข้อ ๑๔ หากเจ้าของสัตว์ปฏิบัติตามเกณฑ์ของตนตามพระราชบัญญัติสาธารณะ สุข พ.ศ. ๒๕๓๕ กฏกระทรวงหรือประกาศที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือนำบัญญัตนี้หรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นที่มีอำนาจสั่งให้เจ้าของสัตว์แก้ไขหรือปรับปรุงให้ถูกต้องได้ และถ้าเจ้าของสัตว์ไม่แก้ไขหรือถ้าการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตวนี้จะทำให้เกิดหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่าจะเกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีความสามารถช่วยเหลือผู้คนเมืองเสียงสนับสนุนกันเองในการช่วยเหลือผู้คน เมืองไทยเราสร้างสรรค์ใหม่มอบหมายให้มีความเข้มแข็งในการช่วยเหลือผู้คน

ข้อ ๑๕ กรณีการเลี้ยงสัตว์ในสถานที่ของเอกชนหรือทางสาธารณะก่อให้เกิดเหตุเดือดร้อน

- ราคายุติผู้อื่นให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าของสัตว์หรือผู้ครอบครองสถานที่เลี้ยงสัตว์ระงับเหตุรำคาญภายในเวลาอันควร และถ้าเห็นสมควรจะให้กระทำโดยวิธีใดเพื่อระงับเหตุรำคาญนั้น หรือสมควรกำหนดวิธีการเพื่อป้องกันมิให้มีเหตุรำคาญเกิดขึ้นอีกในอนาคตให้ระบุไว้ในคำสั่งนั้น

ข้อ ๑๖ เพื่อปฏิบัติตามให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และข้อบัญญัตนี้ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น และเจ้าพนักงานสาธารณสุขมีอำนาจ ดังต่อไปนี้

(๑) มีหนังสือเรียกบุคคลใด ๆ มาให้ถ้อยคำหรือแจ้งข้อเท็จจริง หรือคำชี้แจงเป็นหนังสือหรือให้ส่งเอกสารหลักฐานใดเพื่อตรวจสอบ หรือเพื่อประกอบการพิจารณา

(๒) เข้าไปในอาคารหรือสถานที่ใด ๆ ในระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกหรือนเวลากล่าวการเพื่อตรวจสอบ หรือควบคุมเพื่อให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้ หรือตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ในการนี้ให้มีอำนาจสอบสวนเชิงจริงหรือเรียกหนังสือหรือหลักฐานที่เกี่ยวข้องจากเจ้าของหรือผู้ครอบครองสถานที่นั้น

(๓) แนะนำให้เจ้าของสัตว์ปฏิบัติตามข้อบัญญัติหรือตามพระราชบัญญัติผู้ได้รับใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองการแจ้งปฏิบัติตามเงื่อนไขในใบอนุญาตหรือหนังสอรับรองการแจ้งหัวเราะฉะนี้

(๔) ยืดหยุ่อย้ายดส่งของใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพประชาชน เพื่อประโยชน์ในการดำเนินคดีหรือเพื่อนำไปทำลายในกรณีจำเป็น

(๕) เก็บหรือนำส่งของใด ๆ ที่สงสัยว่าไม่ถูกกฎหมาย หรืออาจก่อให้เกิดเหตุรำคาญ จากอาคารหรือสถานที่ใด ๆ เป็นปริมาณพอสมควรเพื่อเป็นตัวอย่างในการตรวจสอบได้โดยไม่ต้องใช้ราคา

- หากพบว่ามีความเสียหายในทรัพย์ ส่วนราชการสามารถขอรับคืนตามกฎหมาย โดยไม่ต้องใช้ราคาประเมิน

ข้อ ๑๘ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่มีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัติ และให้มีอำนาจออกระเบียบข้อบังคับ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้

ประกาศ ณ วันที่ ๑๔ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๑

อำนวย สุขเย็น

นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบางไผ่