กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๓๔๔ (พ.ศ. ๒๕๖๒)
ออกตามความในประมวลรัษฎากร
ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔ แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ
แก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ ๒๐) พ.ศ. ๒๕๑๓ และมาตรา ๔๒ (๑๗) แห่งประมวลรัษฎากร
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ ๑๐) พ.ศ. ๒๔๙๖
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ในกฎกระทรวงนี้
“จังหวัดท่องเที่ยวรอง” หมายความว่า เขตจังหวัดกาฬสินธุ์ จังหวัดกำแพงเพชร จังหวัดจันทบุรี
จังหวัดชัยนาท จังหวัดชัยภูมิ จังหวัดชุมพร จังหวัดเชียงราย จังหวัดตรัง จังหวัดตราด จังหวัดตาก
จังหวัดนครนายก จังหวัดนครพนม จังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดนครสวรรค์ จังหวัดนราธิวาส
จังหวัดน่าน จังหวัดบึงกาฬ จังหวัดบุรีรัมย์ จังหวัดปราจีนบุรี จังหวัดปัตตานี จังหวัดพะเยา จังหวัดพัทลุง
จังหวัดพิจิตร จังหวัดพิษณุโลก จังหวัดเพชรบูรณ์ จังหวัดแพร่ จังหวัดมหาสารคาม จังหวัดมุกดาหาร
จังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดยโสธร จังหวัดยะลา จังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดระนอง จังหวัดราชบุรี
จังหวัดลพบุรี จังหวัดเลย จังหวัดลำปาง จังหวัดลำพูน จังหวัดศรีสะเกษ จังหวัดสกลนคร จังหวัดสตูล
จังหวัดสมุทรสงคราม จังหวัดสระแก้ว จังหวัดสิงห์บุรี จังหวัดสุโขทัย จังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดสุรินทร์
จังหวัดหนองคาย จังหวัดหนองบัวลำภู อ้างว่าสำเนาถูกต้อง จากสำเนาจริงของสำเนาถูกต้อง
สำเนาถูกต้อง มีจำนวนห้องไม่เกินห้อง และสำเนาถูกต้องไม่มีราคาห้องให้กำหนดเอง

ข้อ ๒ กำหนดให้เงินได้ดังต่อไปนี้ เป็นเงินได้ที่ได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้

## บุคคลธรรมดา
(๑) เงินได้เท่าที่ผู้มีเงินได้จ่ายเป็นค่าบริการให้แก่ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวตามกฎหมายว่าด้วยธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ สำหรับการเดินทางท่องเที่ยวในจังหวัดท่องเที่ยวรอง ค่าที่พักโรงแรมตามกฎหมายว่าด้วยโรงแรม ค่าที่พักโฮมสเตย์ไทย หรือค่าที่พักในสถานที่พักที่ไม่เป็นโรงแรม ในจังหวัดท่องเที่ยวรอง ตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินสองหมื่นบาท หรือ

(๒) เงินได้เท่าที่ผู้มีเงินได้จ่ายเป็นค่าบริการให้แก่ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวตามกฎหมายว่าด้วยธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ สำหรับการเดินทางท่องเที่ยวในจังหวัดอื่นซึ่งมิใช่จังหวัดท่องเที่ยวรอง ค่าที่พักโฮมสเตย์ไทย หรือค่าที่พักในสถานที่พักที่ไม่เป็นโรงแรม ในจังหวัดอื่นซึ่งมิใช่จังหวัดท่องเที่ยวรอง ตามจำนวนที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินหนึ่งหมื่นห้าพันบาท

ข้อ ๓ ในกรณีที่ผู้มีเงินได้จ่ายค่าบริการให้แก่ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวตามกฎหมายว่าด้วยธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ ค่าที่พักโรงแรมตามกฎหมายว่าด้วยโรงแรม ค่าที่พักโฮมสเตย์ไทย หรือค่าที่พักในสถานที่พักที่ไม่เป็นโรงแรม ในสถานที่พักที่ไม่เป็นโรงแรม สำหรับการเดินทางท่องเที่ยวทั้งในจังหวัดท่องเที่ยวรองและในจังหวัดอื่นซึ่งมิใช่จังหวัดท่องเที่ยวรอง ให้เงินได้งดกล่าวไว้รับยกเว้นไม่เกินจำนวนที่กำหนดไว้ตามข้อ ๒ (๑) และ (๒) และเมืองรวมกันแล้วไม่เกินสองหมื่นบาท

ข้อ ๔ เงินได้ที่ได้รับยกเว้นตามข้อ ๒ ต้องเป็นค่าบริการหรือค่าที่พักที่ได้รับยกเว้นตามข้อ ๓๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๖๒ สิ้นวันที่ ๓๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๖๒ และเป็นไปตามหลักเกณฑ์ อภิศักดิ์ ตันติวรรณวงศ์ และเงื่อนไขอื่นๆ เพื่ออธิบายประกาศกำหนด

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่เป็นการสมควรกำหนดให้เงินได้
เท่าที่ได้จ่ายเป็นค่าบริการให้แก่ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวตามกฎหมายว่าด้วยธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ หรือ
ที่ได้จ่ายเป็นค่าที่พักโรงแรมให้แก่ผู้ประกอบธุรกิจโรงแรมตามกฎหมายว่าด้วยโรงแรม หรือค่าที่พักโฮมสเตย์ไทย
หรือค่าที่พักในสถานที่พักที่ไม่เป็นโรงแรม สำหรับการเดินทางท่องเที่ยวในจังหวัดท่องเที่ยวรอง หรือในจังหวัดอื่น
ซึ่งมิใช่จังหวัดท่องเที่ยวรอง หรือการเดินทางท่องเที่ยวในจังหวัดท่องเที่ยวรองร่วมกับจังหวัดอื่นซึ่งมิใช่จังหวัด
ท่องเที่ยวรอง เป็นเงินได้พึงประเมินที่ได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาเพื่อส่งเสริม
และสนับสนุนการท่องเที่ยวทั่วประเทศไทย จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้