เล่ม ๑๓๖ ตอนพิเศษ ๖๕ ง

ราชกิจจานุเบกษา

หน้า ๑๒๙

# ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรง
## เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๐

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรง ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยง
หรือปล่อยสัตว์

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล
พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลดำรง และองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕)
พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ องค์การบริหาร
ส่วนตำบลหัวสำโรง โดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรงและนายอำเภอท่าวุ้ง
จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตนี้เรียกว่า "ข้อบัญญัติงค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรง เรื่อง การควบคุม
การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์" พ.ศ. ๒๕๖"

ข้อ 2 ข้อบัญญัตนี้ให้ใช้บังคับในเขตกองคำบริหารส่วนตำบลหัวสำโรงตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศ
ในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ 3 บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ เรียบเรียง หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วซึ่งขัดหรือแย้ง
กับข้อบัญญัตนี้ให้ใช้ข้อบัญญัตนี้แทน

ข้อ 4 ในข้อบัญญัตนี้
"การเลี้ยงสัตว์” นายความว่า การปฏิบัติตามเกี่ยวกับการเลี้ยงดู การให้อาหาร
ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม การทำความสะอาดที่อยู่อาศัยสัตว์ การป้องกันและรักษาโรคของสัตว์
เพื่อให้มีสุขภาพเจริญเติบโตสมบูรณ์ เพชรแรงและให้ผลผลิตตามประเภทของการเลี้ยง
“การปล่อยสัตว์” นายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่
เลี้ยงสัตว์ รวมทั้งการแสดงอาการครองสัตว์
"สถานที่เลี้ยงสัตว์" นายความว่า กอกสัตว์ กรงสัตว์ สังฆภัสวรรณ สังฆภะณฑ์ อื่น

“เจ้าของสัตว์” หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย

"ที่หรือทางสาธารณะ” หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชนและประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้

"แหล่งน้ำสาธารณะ” หมายความว่า ห้วย หนอง คลอง บึง บ่อ แม่น้ำ ซึ่งมิใช่เป็นของเอกชนและประชาชนสามารถใช้ประโยชน์ร่วมกันได้

"เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรง

"เจ้าพนักงานสารารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจาก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และหมายความรวมถึงผู้ซึ่งแต่งตั้งให้ปฏิบัติหน้าที่สัตวแพทย์ในราชการส่วนท้องถิ่น

"ผู้ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรงซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติการตามมาตรา ๔๔ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาพความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน ในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหาร ส่วนตำบลหัวสำโรงเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ดังนี้

(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท ตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติป้องกันการพาณธรรมและการจัดสวัสดิภาพสัตว์ พ.ศ. ๒๕๕๗ เช่น ช้าง ม้า วัว กะรือ สุนัข แมว และฯลฯ

(๑.๑) ในพื้นที่สาธารณะต่าง ๆ เช่น บริเวณทางสาธารณะทุกสายทางยกเว้นสายทางที่มีข้อยกเว้นตามพระราชบัญญัติทางหลวง พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือกฎหมายอื่น สนามกีฬา สนามเด็กเล่นศาลประจำหมู่บ้าน ตลาด และฯลฯ

(๑.๒) บริเวณสถานที่ราชการทุกแห่งในพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรงยกเว้นสถานที่ราชการที่มีกฎหมายให้อำนาจสามารถกระทำได้

เล่ม ๑๓๖ ตอนพิเศษ ๖๕ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๑๘ มีนาคม ๒๕๖๒
(๑.๓) แหล่งน้ำสาธารณะต่าง ๆ ยกเว้นเป็นการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ตามความเชื่อ
ความศรัทธาตามจารึกประเพณี หรือเพื่อเป็นการรักษาระบบนิเวศของธรรมชาติ หรือได้รับอนุญาต
จากทางราชการที่เกี่ยวข้อง

(๒) ห้ามมิให้มีการเลี้ยงสัตว์ชนิดหรือประเภทเหล่านี้ในเขตพื้นที่องค์การบริหาร
ส่วนตำบลหัวสำโรงโดยเด็ดขาด ได้แก่

(๒.๑) กูผิชและงูที่อาจเกิดอันตรายแก่คนและสัตว์เลี้ยง

(๒.๒) ปลาปรินยา

(๒.๓) ควายคกไฟ

(๒.๔) จะระเข้

(๒.๕) สัตว์ดุร้ายต่าง ๆ

(๒.๖) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ

(๒.๗) สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ
# ข้อ 6 การเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ตามข้อ 5 (1)
## และได้รับอนุญาตจากผู้มีอำนาจแล้วแต่กรณี ดังนี้

(1) เกิดเหตุภัยพิบัติต่าง ๆ เช่น น้ำท่วม ไฟไหม้ โรคลำบาดต่าง ๆ ฯลฯ

(2) การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เป็นการชั่วคราวเพื่อดำเนินกิจกรรมบางอย่าง เช่น
งานประเพณีต่าง ๆ งานอุปสมบท งานการจัดแสดงต่างๆ ของสัตว์ไม่ว่าจะจัดโดยหน่วยงานของรัฐ
หรือเอกชน ฯลฯ
### (2 ) ใน การ เลี้ยง สัตว์ หรือ เปล่อ สัตว์ ใน สถานที่ เอกชน จะต้องไม่ ก่อ เหตุรำคาญตามที่กำหนดไว้

เล่ม ๑๓๖ ตอนพิเศษ ๖๕ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๑๘ มีนาคม ๒๕๖๒
(๒) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ ให้ถูกสุขลักษณะ ไม่ปล่อยให้เป็น
ที่สะสมหมักหมมจนเกิดกลิ่นเหม็นระบกรผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

(๓) เมื่อสัตว์ตายลงเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์และมูลสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ
เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้ โดยวิธีที่ไม่ก่อเหตุรำคาญจากกลิ่น
ควันและไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ

(๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์

(๕) ให้เลี้ยงสัตว์ภายในสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน ไม่ปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยง
โดยปราศจากการควบคุม กรณีสัตว์เกิดดูร้ายจะต้องเลี้ยงในสถานที่หรือทรงที่บุคคลภายนอกเข้าไปไม่ถึงตัวสัตว์
และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยชัดเจน

(๖) ควบคุมดูแลสัตว์ของตนมิให้ก่ออันตรายหรือรำคาญแก่ผู้อื่นไม่ก่อให้เกิดมลพิษ
ต่อสิ่งแวดล้อม

(๗) ปฏิบัติการอื่นใดตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข คำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่น
รวมทั้งข้อบังคับ ระเบียบ และคำสั่งขององค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรง

ข้อ ๘ กรณีการเลี้ยงสัตว์ซึ่งดำเนินกิจการในลักษณะของฟาร์มเลี้ยงสัตว์ หรือเลี้ยงสัตว์
เป็นจำนวนมาก เจ้าของสัตว์ต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขตามข้อ ๗ อย่างเคร่งครัด
เพื่อการดูแลสภาพหรือสุขลักษณะของสถานที่ที่ใช้เลี้ยงสัตว์และต้องปฏิบัติตามมาตรการเพื่อป้องกันอันตราย
จากเชื้อโรค หรือเหตุรำคาญอันเกิดจากการเลี้ยงสัตว์ ดังนี้

(๑) การดูแลสภาพและสุขลักษณะของสถานที่เลี้ยงสัตว์ต้องทำรางระบายน้ำรับน้ำโสโครก
ไปให้พ้นจากที่น้ำโดยสะดวกและเหมาะสม

(๒) การระบายน้ำเสียต้องไม่ให้เป็นที่เดือดร้อนแก่ผู้ใช้แหล่งน้ำสาธารณะ

(๓) ต้องจัดให้มีระบบกักเก็บหรือบำบัดน้ำเสียให้เหมาะสม ทั้งนี้ ต้องไม่ทำให้เกิด
กลิ่นเหม็นจนสร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยข้างเคียง

(๔) ต้องรักษาสถานที่อย่าให้เป็นที่เพาะพันธุ์แมลงวัน แมลงสาบ ยุง หรือสัตว์นำโรคอื่น ๆ

เล่ม ๑๓๖ ตอนพิเศษ ๖๕ ง

ราชกิจจานุเบกษา

๑๘ มีนาคม ๒๕๖๒

ข้อ ๙ ในกรณีที่มีเหตุควรสงสัยว่าสัตว์เลี้ยงนั้นเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพของ
บุคคลทั่วไปให้เจ้าของสัตว์ แยก กักกันสัตว์นั้นไว้ต่างหาก และแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือเจ้าพนักงาน
สาธารณสุขทราบ รวมถึงต้องแจ้งให้สัตวแพทย์ของหน่วยงานราชการทราบ และต้องปฏิบัติตามคำแนะนำ
โดยเคร่งครัด

ข้อ ๑๐ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ ๕ (๑)
โดยไม่ปรากฏเจ้าของ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตวดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวัน
เมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นของ
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรงแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์อื่นหรือสัตว์อื่น
หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควร เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณี
ก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายทอดตลาด
และค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน
ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรง ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วย

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบบนี้เป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชน
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

สถานที่กักสัตว์ตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

ข้อ ๑๑ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตนี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษ
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๑๒ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรงเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตนี้
# ประกาศ ณ วันที่ ๗ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๖๐ พ้นจำอากาศเอก สอาโชคชัย สภากุล นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหัวสำโรง