Altruizm

**Altruizm** ( – boshqa, boshqalar) – boshqalarning farovonligi uchun begʻaraz gʻamxorlik bilan bogʻliq faoliyatni anglatuvchi tushuncha. Fidoyilik yaʼni oʻz manfaatini boshqa birovning manfaati uchun qurbon qilish bilan bogʻliq.

Shaxs, boshqa odamlar yoki umuman olganda umumiy manfaatlar uchun „altruizm“ atamasi faylasuf Auguste Comte tomonidan ilmiy muomalaga kiritilgan, uning fikricha, altruizm „boshqalar uchun yashash“ meʼyorining timsolidir, insoniyat jamiyatini yanada insonparvarlashtirish sari oʻzgartirishning harakatlantiruvchi kuchidir. Shu bilan birga, Auguste Comte altruizmga asoslangan axloqqa, xristian axloqiga qarshi chiqdi, uning fikricha, najotga intilish asosida, u xudbinlikning namoyon boʻlishi deb hisobladi. Auguste Comte altruizmning ikki turini aniqladi:

# Hayvonlarga xos (instinktiv altruizm);
# Insonga xos boʻlgan, tamaddun taʼsirida rivojlanib, tugʻma boʻlib qolgan.

Comtedan ancha oldin, altruizm axloqiy tamoyil sifatida tushunilgan va mavjud edi. Shunday qilib, Suqrot shaxsning xudbinligini qoplaydigan axloq qonunining asosi „olish emas, balki berish“ va boshqalarning foydasiga xizmat qilish istagi insonda kuchliroq, deb hisoblardi. Axloqiy ongning shakli sifatida altruizm tushunchasi Shaftesberi, Adam Smith, Deyvid Yum, Gottfried Leibniz, Immanuel Kant, Ludwig Andreas Feuerbach, shuningdek, J.-J. etikasi tomonidan ishlab chiqilgan. Altruizm fenomenining koʻplab ilmiy taʼriflari kontseptsiyani shakllantirgan muallifning fanning u yoki bu sohasiga mansubligiga bogʻliq. Falsafa va axloqda altruizm hodisasi odamlar jamoasiga xos boʻlgan bir-biriga nisbatan tabiiy moyillikni qabul qilishga asoslangan axloqiy talabni ifodalash shakli bilan bogʻliq. Sotsiologiyaning asoschilaridan biri Émile Durkheim altruizmni shaxsning jamiyat tomonidan toʻliq oʻzlashtirishi, uning intilishlari bilan toʻgʻri kelmaydigan shaxsiy intilishlarni rad etishi, jamiyat meʼyorlarini toʻliq qabul qilishi deb tushunadi. Psixologik nuqtai nazardan, altruizm koʻpincha sadoqat, hamdardlik, rahm-shafqatga asoslangan mazmunli, erkin va boshqalarga hech qanday foyda keltirmaydigan xizmat sifatida taʼriflanadi, altruist esa oʻz xohish-istaklaridan voz kechishi, farovonligini qurbon qilishi, oʻzini toʻliq rad etish orqali erishishi mumkin. Psixologiyada u baʼzan prosotsial xatti-harakatlar yoki uning tarkibiy qismlaridan biri sifatida qaraladi. Baʼzi maʼnolarda altruizmni xudbinlik bilan solishtirish mumkin. Baʼzi mualliflar empatik empatiya boshqa odamga yordam berish ehtiyojini oshirish yoki kamaytirishga bevosita bogʻliq ekanligiga asoslanib, altruizm va empatik yordamni ajratib turadilar. Shu nuqtai nazardan qaraganda, hayajonlanish holatidan chiqish, empatiya tufayli yuzaga keladigan rahm-shafqatning pasayishi insonning shaxsiy tajribasini kamaytirishga oʻxshaydi va shuning uchun egoistik impuls sifatida talqin qilinadi va empatiya sifatida qaraladi. Biroq, Martin Xoffmanga koʻra, bunday qarash harakat maqsadi va uning oqibatlari oʻrtasidagi farqni koʻzdan kechiradi: insonning biror harakatni amalga oshirgandan soʻng qoniqish hissi uning shu tuyʻuni boshdan kechirish uchun harakat qilganligini anglatmaydi. Heinz Heckhausenning fikriga koʻra, qoniqish hissi har qanday niyat amalga oshirilgandan keyin paydo boʻlishi mumkinligi sababli, bu tuygʻuni har qanday, shu jumladan xudbin motivatsiya uchun mezon sifatida koʻrib chiqishning maʼnosi yoʻq. Xristianlikda harakatga turtki boʻlgan altruizm Iso Masihning „Oʻz yaqiningni oʻzing kabi sev“ (Mat. 22:39, Mark 12:31, Luqo 10:27) daʼvatida aks ettirilgan.