Güney Filistin Taarruzu

**Güney Filistin Taarruzu**, 31 Ekim 1917'de, Birinci Dünya Savaşı'nın Sina ve Filistin Cephesi sırasında, Mareşal Edmund Allenby komutasındaki Britanya İmparatorluğu'na bağlı Mısır Seferi Kuvveti'nin (Mısır Seferi Kuvveti) Birüssebi kasabasındaki Osmanlı İmparatorluğu kuvvetlerine taarruz ettiği Birüssebi Muharebesi ile başladı. Birüssebi'nin Mısır Seferi Kuvveti tarafından zaptedilmesinin akabinde, Gazze-Birüssebi hattı giderek zayıfladı ve yedi gün sonra Mısır Seferi Kuvveti, Osmanlı İmparatorluğu'nun 7. ve 8. Ordularını geri çekilmeye mecbur bıraktı. Müteakip yedi günlük takip harekâtı esnasında, Türk kuvvetleri Yafa'ya kadar geri püskürtüldü. Bunu, 9 Aralık 1917'de Kudüs'ün zaptedilmesinden evvel Yahudiye Tepeleri'nde cereyan eden üç haftalık çetin muharebeler takip etti. Beş buçuk hafta süren neredeyse kesintisiz taarruz harekâtları zarfında, Mısır Seferi Kuvveti  mesafe kat ederek araziyi ele geçirdi.

20. Kolordu ve Çöl Atlı Kolordusu'nun müşterek taarruzunun ardından, Gazze-Birüssebi hattındaki Birüssebi ele geçirildi. Ertesi gün, 1 Kasım'da, 53. (Galler) Tümeni ve ANZAK Atlı Tümenlerinin Birüssebi'nin kuzeyine, Yahudiye eteklerine doğru ilerlemesiyle Tel el-Hüveylife Muharebesi başladı. Birüssebi'den Kudüs'e giden yol üzerindeki bu harekât, aynı zamanda El Halil ve Beytüllahim'i de tehdit ediyordu. Ardından, 1/2 Kasım gecesi, Akdeniz kıyısında, 21. Kolordu tarafından güçlü bir şekilde tutulan müstahkem savunma hatlarına karşı mahdut taarruzların yapıldığı Üçüncü Gazze Muharebesi vuku buldu. Ertesi gün, Tel el Huveylfe'nin güneyinde Mısır Seferi Kuvveti tarafından yürütülen ve şiddetli çatışmalara sahne olan muharebe, El Halil'i ele geçirmek için değil, eski Gazze-Birüssebi hattının merkez savunmasına yapılacak bir kanat taarruzu için 20. Kolordu'nun mevzilenmesine yetecek alanı açmak maksadıyla tasarlanmıştı. Birüssebi-Kudüs yolu uğrundaki çarpışmalar, aynı zamanda Türk komutanları, Mısır Seferi Kuvveti tehdidini durdurmak maksadıyla ihtiyat kuvvetlerini cepheye sürmeye sevk etti. 6 Kasım'da, eski hattın merkezinde, Gazze ile Birüssebi'nin tam ortasında Hareira ve Şeria Muharebesi başlatıldı ve Hareira zaptedildi; ancak Şeria mevzisinin, 4. Hafif Süvari Tugayı'nın (Avustralya Atlı Tümeni) başarısız bir hücumunun ardından 60. (Londra) Tümeni tarafından nihai olarak ele geçirilmesi ertesi günü buldu. Osmanlı 7. ve 8. Orduları, bu esnada eski Gazze-Birüssebi hattının bakiyelerinden tam bir ricat halindeydi.

Hareira ve Şeria muharebesinin ikinci günü olan 7 Kasım'da, 52. (Lowland) Tümeni ve İmparatorluk Hizmet Süvari Tugayı, ertesi gün ele geçirilecek olan Vadi el Hesi'deki güçlü artçı mevzilerine taarruz etmek üzere Gazze içinden mukavemet görmeden ilerledi.

## Arka Plan

Gazze için yapılan ilk iki muharebenin akabinde, İngiliz komutanları nezdinde "*General Murray'in ordusunu yeniden harekete geçirmek*" maksadıyla büyük takviye kuvvetlerine ihtiyaç duyulduğu aşikârdı. Nitekim Murray, Mayıs ayı başlarında Savaş Kabinesi'ne ve İmparatorluk Genelkurmay Başkanlığı'na, takviye kuvvetler olmaksızın Filistin'i istila edemeyeceğini sarahaten ifade etmişti. Savaş Ofisi aynı ay içinde kendisine, Mısır Seferi Kuvveti'ni altı piyade ve üç atlı tümene ulaştıracak takviyeleri almaya hazırlanması gerektiği teminatını verdi. Mamafih Temmuz ayına gelindiğinde, General Edmund Allenby Mısır Seferi Kuvveti'in komutasını deruhte ettiğinde, Gazze muharebeleri esnasında verilen zayiatın ardından halen 5.150 piyade ve 400 gönüllü süvari (yeomanry) takviyesine ihtiyaç duyulmaktaydı.

Kuzey yarımkürede 1917 yazının sonuna gelindiğinde, İngiliz hükûmetinin ve Mısır Seferi Kuvveti'in siyasi ve stratejik menfaatleri birbiriyle örtüşmekteydi. Bu durum kısmen, Batı Cephesi'nde Fransız Cumhuriyeti'nin Nivelle Taarruzu'nun akamete uğramasından ve Alman denizaltı harekâtının Britanya İmparatorluğu deniz nakliyatına karşı kazandığı başarıdan kaynaklanmaktaydı. İngiliz gemilerinin tahribi Britanya'da ciddi kıtlıklara sebebiyet verdi ve her ne kadar Amerika Birleşik Devletleri savaşa dahil olmuş olsa da, askeri destekleri bir süre daha tezahür etmeyecekti. Britanya, son derece masraflı bir savaşın dördüncü yılına girmek üzereydi ve Başbakan, David Lloyd George, "''İç Cephe''"nin dikkate alınması gerekliliğini takdir ediyordu. Çarpıcı bir askeri muvaffakiyetin sivil halkın maneviyatını tahkim edebileceğine inanıyordu ve Allenby'ye "*Kudüs'ü İngiliz milleti için bir Noel hediyesi olarak istediğini*" beyan etti. Lloyd George, bu zaferin Britanya'nın "dayanma gücünü ve moralini kuvvetlendirmek" için elzem olduğunu açıkça belirtti. İngiliz Savaş Kabinesi, Batı Cephesi'nden pek iyi haberlerin gelmediği ve savaşın 1919'a kadar uzayabileceğinin görülmeye başlandığı bir dönemde, başarılı bir Filistin taarruzuna ihtiyaç duyuyordu. Şayet Kudüs'ü zaptedebilirlerse, bu durum Osmanlı İmparatorluğu üzerinde baskı oluşturacak, bu da sırasıyla Alman ittifakını zora sokabilecek ve aynı zamanda Britanya'nın Orta Doğu'daki nüfuzunu güçlendirme yönündeki uzun vadeli hedefini pekiştirecekti. Ekim ayı sonuna gelindiğinde, Mısır Seferi Kuvveti taarruza hazırdı.

1917 sonbaharında Filistin'de büyük bir taarruz başlatma kararı "*son derece sağlam stratejik gerekçelere*" dayanıyordu. İlkbaharda Rus İmparatorluğu'nun çöküşü, Rus Devrimi'nin bir neticesi olarak Rusya'nın savaştan çekilmesine yol açtı ve Doğu Cephesi'nde Ruslarla çarpışmakta olan büyük sayıdaki Osmanlı kıt'asını boşa çıkardı. Bu Osmanlı birlikleri Filistin cephesini takviye etmek üzere, Alman askerleri ve teçhizatı ile birlikte Halep civarında toplanma sürecindeydi. Mart ayında İngilizler tarafından ele geçirilen Bağdat'ı geri almak üzere harekât başlatacaklardı. Bağdat'a yönelik tehdide, Güney Filistin'de bir Mısır Seferi Kuvveti taarruzu ile daha ekonomik bir surette mukabele edilebilirdi. General Frederick S. Maude'un Bağdat'ı tutan Mezopotamya ordusuna takviye göndermektense, Savaş Bakanlığı'nın küçültmek istediği Makedonya Cephesi'nden gelecek İngiliz takviyeleri Mısır Seferi Kuvveti'ni güçlendirecekti.

Allenby'nin stratejik hedefi, Bağdat'a gönderilmesi planlanan Osmanlı takviye kuvvetlerinin Filistin'e kaydırılmasını sağlayacak kadar kesin bir surette, Güney Filistin'deki Osmanlı ordusunu mağlup etmekti. Mamafih, 5 Ekim'de, CIGS General William Robertson, Allenby'ye telgraf çekerek Savaş Kabinesi'nin kendisinden Osmanlı İmparatorluğu'nu "*ağır bir mağlubiyet*" ile savaş dışı bırakmasını ve akabinde Yafa-Kudüs hattını işgal etmesini arzuladığını bildirdi. Kendisine "*her on altı günde bir tane olmak üzere... İngiliz tümenleri*" tedarik edilecekti. Ancak taarruz başlatıldıktan sonradır ki Allenby'ye kuvvetlerine bu tür artışların yapılmasının gayri muhtemel olduğu söylendi.

Allenby, Osmanlı Ordusu'nun 20 tümeni olabileceğini, ancak cephe hattında 12'den fazlasının bulunmadığını tahmin ediyordu. Ancak, bunlar Osmanlı Ordusu tarafından ikame edilebileceğinden, Mısır Seferi Kuvveti'in ikmal hatlarının sınırlılığı sebebiyle, Kantara'dan gelen demiryolu hattının çift hatlı hale getirilmesinden sonra dahi Mısır Seferi Kuvveti 14 tümenden fazlasını sahaya süremezdi. Nisan ve Ekim 1917 arasında, hem Mısır Seferi Kuvveti hem de Osmanlı Ordusu demiryolları ve su boru hatları döşedi ve cepheye asker, top ve devasa miktarlarda mühimmat sevk etti. Ekim 1917 ortalarına gelindiğinde, Londra'dan gelen bir kurmay değerlendirmesi, Güney Filistin'deki Osmanlı müdafilerinin gücünü ve onları Gazze-Birüssebi hattından söküp atma teşebbüsünün üç tümene mal olabileceğini kabul etti. Değerlendirmede şu hususlar ikrar ediliyordu: "*Türk, siperlerde inatçı bir savaşçıdır ve her halükarda bize ciddi kayıplar verdirecek kadar uzun süre dayanmasını beklemeliyiz... zayıflayan tümenleri değiştirmek üzere General Allenby'ye üç tümen daha takviye göndermek için hazırlıklı olmalıyız.*"

### Muharebe Alanı
Gazze-Birüssebi hattı, Nisan'dan 1917 Ekim'inin sonuna kadar her iki tarafça müdafaa edildi. İngiliz cephe hattı, Gazze'deki Akdeniz kıyısından, Şeria'nın yaklaşık  güneybatısında ve Filistia ovasının güney ucundaki Birüssebi'nin  batısında yer alan El Gamli yakınlarındaki Gazze Vadisi üzerindeki bir noktaya kadar  boyunca uzanıyordu. Kıyıda, genişliği  ve  arasında değişen kum tepeleri şeridi, tekerlekli araçlar için geçit vermez nitelikteydi. Kum tepeleri ile  yüksekliğe ulaşan Yahudiye Tepeleri arasında, çoğunlukla engebeli kır arazisi ovaları  ve  genişliğinde uzanıyordu. Ovalar, yağışlı kış aylarında çıplak kayalık Yahudiye dağlarından aşağı hücum eden ve "kudurmuş sellere" dönüşen pek çok vadi ile kesişmekteydi. Bölge seyrek nüfuslu olup, her köy su ihtiyacı için kendi kuyusuna bağımlıydı ve arpa tarımı yapılıyordu. Bu alandan itibaren, ovanın topografik koşulları kuzeye doğru  boyunca değişmeden devam eder, Yafa'dan itibaren Şaron Ovası halini alır ve nihayet Hayfa yakınlarındaki Kermil Dağı'nda son bulur.

## Kaynakça

#### Notlar

#### Dipnot

#### Alıntı

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*