Henri de Régnier

**Henri-François-Joseph de Régnier** (; 28 Aralık 1864 – 23 Mayıs 1936) Fransız sembolist bir şairdi. Erken 20. yüzyıl Fransası'nın en önemli şairlerinden birisi olarak kabul edilir.

## Biyografi

### Ailesi ve kökeni
Régnier'in Baba tarafından ailesi, eskiden Picardie eyaletine bağlı olan ve günümüzde Aisne departmanının bir parçasını oluşturan Thiérache bölgesine dayanır. Ailenin soyluluk geçmişi 16. yüzyıla kadar uzanır. 1585’te Crespin de Régnier, Thiérache’de Vigneux senyörüydü; elli silahlı askerden oluşan bir birliğin kaptanı olarak Ligue Savaşları sırasında Bouillon Dükü ve Mareşal de Balagny’nin hizmetinde bulunmuş, 1589’da Yolaine de Fay d’Athies ile evlenmiştir. Ailenin sonraki kuşakları da askerî ve aristokratik konumlarını sürdürmüştür. Torunlarından Charles de Régnier (1623–1686), 1667’de soyluluğu ve “écuyer” unvanı resmen teyit edilmiştir. François de Régnier (1693–1763), Touraine Alayı’nda yarbaylık yapmış, kral ordularında *brigadier* rütbesine yükselmiş ve Saint-Louis nişanı ile ödüllendirilmiştir. Gabriel François de Régnier (1708–1761) ise kralın muhafız süvari birliğinde görev yapmıştır. Daha sonraki kuşaklardan François de Régnier (1745–1825), Royal Dragons Alayı’nda kaptanlık yapmış, Fransız Devrimi sırasında göç ederek Prensler Ordusu’nda hizmet etmiştir. Onun oğlu Henri Charles François de Régnier (1789–1875), 1802’de Fransa’ya dönmüş ve 1826’da Légion d’honneur nişanı almıştır. Bu soy hattı, yazarın babası Henri Charles de Régnier (1820–1893) ile devam etmiştir.

### Erken hayatı
Normandiya kökenli soylu bir aileden gelen Henri François Joseph de Régnier, Henri Charles de Régnier ile Thérèse du Bard de Furié’nin oğlu olarak 28 Aralık 1864'te Honfleur'da doğdu. Fiziksel olarak "uzun boylu, zayıf ve hafifçe eğreti bir görünüme sahipti. Yüzü hafif renkli, gözleri gri, elmacık kemikleri belirgin, dudakları inceydi; uzun ve aşağı doğru sarkan bir bıyık taşıyordu". "Sol gözünde tek gözlük bulunurdu ve konuşmaya başlamadan önce bunu düzeltmesi dikkat çeken bir alışkanlıktı. Yavaş ve alçak bir ses tonuyla, kelimelerini seçerek konuşur; muhatabına dikkatle bakarak adeta onu incelermiş izlenimi verirdi. Dış görünüşü itibarıyla tipik bir edebiyatçı izlenimi vermekten uzaktı; buna karşılık nazik, ölçülü, hoşgörülü ve ince bir kişiliğe sahipti".

### Eğitim ve kariyeri
Eğitimine Collège Stanislas’ta başladı. Diplomasiye girmek amacıyla hukuk eğitimi aldıysa da kısa sürede edebiyata yöneldi. 1885’ten itibaren Fransa ve Belçika’daki sembolist dergilerde şiirler yayımlamaya başladı. İlk şiirleri 15 Haziran 1885’te *Lutèce* dergisinde, ardından *Scapin*’de yayımlandı. 1899 yılında Académie française tarafından Vitet Ödülü’ne layık görüldü.

Gençlik yıllarında Stéphane Mallarmé’nin ünlü “salı toplantıları”na düzenli olarak katılan Régnier, başlangıçta Leconte de Lisle’den, özellikle de José-Maria de Heredia’dan etkilenmiştir. Régnier, 1895 yılında Heredia’nın kızı Marie ile evlendi. Marie, “Gérard d’Houville” takma adıyla yazan bir şairdi. Ancak bu evlilik mutlu olmadı; 1897’den itibaren Marie, Régnier’nin yakın dostlarından şair ve roman yazarı Pierre Louÿs ile uzun süreli bir ilişki yaşadı. Biyografi yazarı Jean-Paul Goujon’a göre, 8 Eylül 1898 doğumlu Régnier ve Marie'nin oğlu Pierre de Régnier’nin [en] (Tigre) babası Pierre Louÿs olabilir.

Régnier, ilk şiir kitabı *Poèmes anciens et romanesques* (1889) ile edebiyat çevrelerinde tanındı. Ardından yayımladığı *Tel qu’en songe* (1892), *Aréthuse* (1895), *Les Jeux rustiques et divins* (1897), *Les Médailles d’argile* (1900), *La Cité des eaux* (1902), *La Sandale ailée* (1905) ve *Le Miroir des heures* (1910) gibi eserlerinde klasik estetik anlayışa bağlı kalırken biçimsel açıdan giderek daha özgür bir yaklaşım benimsedi. Şiir yaklaşımı, Paul Verlaine ile Paul Valéry arasında bir yerde konumlanır ve parnasizm ile sembolizm arasında bir kesişim noktası oluşturur. Cunningham'a göre Régnier, hem sembolist hem parnasyen hem de klasik özelliklerin birlikte bulunduğu bir yaklaşım sergilemektedir. Eserlerinde Jean Moréas, Gustave Kahn, Stéphane Mallarmé ve özellikle kayınpederi Heredia’nın etkisi belirgindir.

Régnier ayrıca öyküler (*Contes à soi-même*, 1893) ve romanlar da kaleme aldı. En tanınmış eseri olan *La Double maîtresse* (1900), erken dönem bir “Freudyen roman” olarak değerlendirilir. Bunun yanı sıra *Le Bon plaisir* (1902), *Le Mariage de minuit* (1903), *Les Vacances d’un jeune homme sage* (1903), *Les Rencontres de M. de Bréot* (1904), *Le Passé vivant* (1905), *La Peur de l’amour* (1907), *La Flambée* (1909), *La Pécheresse* (1920) ve *L’Escapade* (1925) gibi eserler de yazmıştır. Özellikle 18. yüzyıla ilgi duymuş, kimi zaman tartışmalı konuları ele almış ve bu dönemin üslubunu taklit etmiştir.

Edebiyat eleştirmeni olarak da faaliyet gösteren Régnier, 1908’de *Journal des débats*’da köşe yazarlığına başladı; 1919’dan 1936’ya kadar *[[Le Figaro]]* gazetesinin edebiyat sayfasını yönetti. Ressam Henri Farge ve Antonio de La Gandara ile yakın dostluklar kurdu.

Bir dönem Paris’te Rue de Magdebourg’da [fr] yaşayan Régnier, dönemin yüksek sosyete çevrelerinde, özellikle Comtesse de Fitz-James, Bonnières ailesi, Comtesse de La Baume-Pluvinel ve Madeleine Lemaire’nin salonlarında bulunmuştur.

Régnier, Paris’teki Père Lachaise Mezarlığı’na defnedilmiştir.

### ''La Cité des eaux''
Cunningham'a göre eserin görünürdeki dağınıklığına rağmen, belirli bir yapısal mantıkla kurulmuştur. Şiirler arasındaki geçişler yeni anlamlar üretir; bu anlamlar tekrar eden imgeler, temalar ve figürler sayesinde görünür hale gelir. Cunningham, bu yapıyı “lineer okuma” ve “tabloya dayalı okuma” arasında ayrım yaparak açıklamaktadır. Eserin genel yapısının özellikle yoğunluk, denge ve biçimsel birlik nedeniyle parnasizme daha yakın göründüğü düşünülmektedir. Bununla birlikte, kitabın bazı bölümlerinde daha doğrudan, daha kişisel ve daha sembolik bir ifade biçimi baskındır. Eser, özellikle yoğun tekrarlar, simetriler ve karşıtlıklar yoluyla örülmüş bir yapı sergiler. Kitabın merkezinde zamanın geçişi, geçmişin kalıcılığı, kayıp korkusu, yansıma ve çiftlilik gibi temalar bulunmakta; bu temalar da yapısal örgüyü belirlemektedir. 

## Kaynakça