Lamya Savaşı

**Lamya Savaşı** (MÖ 323-322), diğer adıyla **Helen Savaşı**, İskender'in ölümünün akabinde Atina'nın ve onunla birlik olan çok sayıda Yunan devletinin, Makedonya'nın Yunanistan egemenliğine son verme yönündeki sonuçsuz kalmış bir teşebbüsüydü. Atina, bağımsız bir güç olarak son kez bu savaşla birlikte önemli bir rol oynamıştır.

Büyük İskender'in MÖ 324'te, Yunan devletlerine zorla sürgüne gönderdikleri herkesi geri kabul etmelerini emreden Sürgünler Kararnamesi'ni yayımlamasının ardından Yunanistan'da savaş alttan alta kaynamaya başlamıştı. Bu kararname, Atina'nın MÖ 365'ten beri Atinalı klerukhlar (yerleşimci askerler) tarafından kolonileştirilen Sisam adasını teslim etmek zorunda kalması, Etolya Birliği'nin ise yaklaşık MÖ 330'da ele geçirdiği Oiniadai'yi terk etmesi anlamına geliyordu. İskender'in ölüm haberi Haziran MÖ 323'te duyulunca, anakara Yunanistan'daki devletlerin çoğu isyan etti ve Pers Savaşları sırasında kurulan ittifakı hatırlatır şekilde Helen Birliği'ni kurdu; ancak bu kez yabancı istilacı rolünde Makedonya vardı. Yunanlar, Atinalı başkomutanları Leosthenes önderliğinde başlangıçta başarılı oldu; Leosthenes, Avrupa'daki Makedon generali Antipatros'u, savaşa adını veren Lamya şehrinde kuşatmayı başardı. Ancak tam bu noktada, Ak Kleitos komutasındaki büyük bir Makedon donanmasının Levant'tan (Doğu Akdeniz) gelişi, savaşın gidişatını Makedonya lehine çevirdi. Atina'nın Makedonya'dan daha fazla gemisi olmasına rağmen, hepsini donatacak yeterli mürettebatı yoktu ve kapasitesinin üzerinde zorlanan donanması Echinades adaları açıklarında ve Amorgos'ta yenilgiye uğratıldı.

Karada ise Yunanlar, Asya'dan gelen Makedonya takviye kuvvetlerinin gelmesiyle Lamia kuşatmasını kaldırdılar. Büyük bir ordunun başında bulunan Antipatros, Krannon Muharebesi'ni kazanınca, Orta Yunanistan'daki tüm şehir devletleri ona teslim oldu. Bir deniz ablukası ve kara istilası ihtimaliyle karşı karşıya kalan Atina teslim olmak zorunda kaldı. Donanmasını teslim etmek, topraklarında bir Makedon garnizonu bulundurmak, Attika dışındaki tüm topraklarını kaybetmek ve hatta demokrasisini oligarşik bir rejimle değiştirmek zorunda kaldı. Bu olayın bir sembolü olarak, ünlü hatip Demosthenes Makedonlar tarafından yakalanmamak için intihar etti. Atina, Lamia Savaşı'ndan sonra Yunanistan'da bir daha asla öncü bir rol oynamadı.

Antipatros, Yunan ittifakının hala savaşan son üyesi olan Etolya Birliği ile başa çıkmak için ordusunu batıya yöneltirken, İskender'in generalleri arasındaki Diadohi Savaşları'nın başlaması üzerine Asya'ya geri çağrıldı. Bu nedenle Etolya Birliği yara almadan kurtuldu ve savaşın gerçek galibi gibi görünüyor; çünkü savaşın büyük bölümünü Atina üstlendi ve birlik büyük ölçüde yerinde kaldı. Etolya Birliği daha sonra Helenistik dönemde Yunanistan'ın en önemli devletlerinden biri haline gelir.

## Savaşın kaynakları ve adı

### Kaynakları
Lamia Savaşı hakkındaki temel antik kaynak, Roma Cumhuriyeti'nin sonlarına doğru çok büyük bir eser olan *Bibliotheca historica*'yı kaleme alan Yunan tarihçi Sicilyalı Diodoros'tur. Savaşın olayları 17-18. kitaplarda detaylı olarak anlatılmaktadır. Modern tarihçiler, Diodorus'u kronolojiye dikkatsiz yaklaşımı, çelişkili kaynaklarla başa çıkamaması, kendi görüşlerini gerçekmiş gibi sunması, olayların tüm yıllarını atlaması vb. nedenlerle oldukça eleştirmişlerdir. Ancak Diodorus'un eseri kayıp tarihçilerin parçalarını koruduğu için yine de faydalıdır. Onun Lamia Savaşı'nı ele alan kitapları, Helenistik dönemin başlangıcının ana tarihçisi olan, aynı zamanda tarihi bir rol oynayan ve Büyük İskender'in birçok generaliyle tanışan Kardiyalı Hieronymus'tan büyük ölçüde yararlanmıştır.

Flavian imparatorları ve Trajan zamanında yaşamış bir Yunan ahlakçısı olan Plutarkhos da, o dönemin Atina'sının önde gelen iki politikacısı olan Dimosthenis ve Phocion'un biyografileri sayesinde iyi bir kaynaktır.

### İsim
Savaşın ilk adı Helen Savaşı'ydı ve bu isim çoğunlukla 4. yüzyılın sonu ile 3. yüzyılın başlarına ait epigrafik materyallerde bu şekilde geçmektedir. Bu isim, Yunanlar tarafından 5. yüzyılın ilk yarısında Pers İmparatorluğu'na karşı kazandıkları zaferli savaşı hatırlatmak ve böylece Makedonya'yı Perslerin rolüne yerleştirmek için seçilmişti. Koalisyonlarının adı olan Helen Birliği de aynı nedenle seçilmişti. Plutarkhos, Phocion biyografisinde "Helen Savaşı" diye yazmaktadır çünkü kaynağı, 270'li yıllarda, bu adın hala yaygın olduğu bir dönemde bu dönemin bir tarih kitabını yazan Samoslu Duris'ti. "Lamia Savaşı" olarak isim değişikliği, Duris'ten sadece on yıl sonra etkili bir kitap yazan Kardiyalı Hieronymus ile gerçekleşti. O, Makedonya'ya karşı çok fazla yönlendirilen "Helen Savaşı" adını kullanmaktan kaçınmak isteyen Makedonya yanlısı bir yazardı. Hieronymus'un Makedonya yanlısı tutumu, anlatımını büyük ölçüde Hieronymus'a dayandırdığı için Yunanlara ve onların özgürlüklerini geri kazanma girişimlerine karşı olumsuz bir tonu olan Diodoros'un yazılarından anlaşılabilir. Dahası, Hieronymus kitabını, Yunanların Makedonya'ya karşı bir başka başarısız isyanı olan Kremonidis Savaşı'ndan (267–261) sonra yazdı ve aynı şekilde Pers Savaşları'nın herhangi bir hatırlatıcısından kaçınmak istedi.

Bu teori ilk olarak 1984'te N. G. Ashton tarafından ortaya atıldı ve o zamandan beri genel kabul görmüştür. Ancak 2011'de John Walsh, Lamia Savaşı adının ilk olarak olaylardan kısa bir süre sonra savaş hakkında Lamiaka adlı bir destan yazan İasoslu şair Choerilos tarafından ortaya atıldığını öne sürdü. Bu, Choerilus'un Lamia kuşatmasını savaşın dönüm noktası olarak belirlediği anlamına gelir. Walsh, bu tür destanların Helenistik dönemde moda olduğunu ve Choerilus'un, Avrupa'daki Makedon naibi ve aynı zamanda bir edebiyatçı olan Antipatros'un sarayının bir üyesi olabileceğini belirtiyor. Bu nedenle, Hieronymus sadece zaten var olan bir terimi popülerleştirmiş olacaktı.

## Arka plan
MÖ 338'de Makedonya kralı II. Filip, Thebes ve Atina liderliğindeki bir Yunan devletleri koalisyonunu Heroneya Muharebesi'nde mağlup etti. Daha sonra, Pers İmparatorluğu'na karşı bir fetih savaşı başlatırken arkasını sağlama almak için Yunanları Korinthos Birliği adında hegemonik bir ittifaka zorladı, ancak Yunanlar arasında hoşnutsuzluk yüksek kalmaya devam etti. MÖ 335'te Thebes, yeni Makedonya kralı III. İskender'in öldüğü haberleri üzerine isyan etti, ancak İskender hızla harekete geçerek Thebes'i yerle bir etti. Dört yıl sonra, Sparta kralı III. Agis, Makedonya'ya karşı bir başka kurtuluş savaşı başlattı, ancak Antipatros tarafından Megalopolis Muharebesi'nde yenildi. Aynı zamanda, Orta Yunanistan'da Etolya Birliği adında yeni bir federal devlet, Etolyalılarla yeniden yerleştirilen Oiniadai şehrini ele geçirmek için Agis'in isyanından yararlandı. MÖ 324'te İskender, Asya'daki fetihlerini tamamladı ve Mezopotamya'ya geçti. Burada, herhangi bir Yunan şehrinde sürgüne gönderilen vatandaşların evlerine dönmelerine izin verilmesini talep eden Sürgünler Kararnamesi'ni ilan etti. MÖ 4 Ağustos 324'te Olimpiyat Oyunları'nda 20.000 sürgünün önünde okunan Sürgünler Kararnamesi, Yunanistan'da, özellikle birkaç on yıldır Samos adasını kolonileştirmiş olan ve bu değerli mülkiyeti terk etmek istemeyen Atina'da büyük bir gerginliğe neden oldu. Etolya Birliği'ne de Oiniadai'den çekilmesi emredildi; İskender, Etolyalıları cezalandırmak için bizzat geleceği tehdidinde bulundu.

## Savaşın seyri

### Savaş ilanı
Atina, MÖ 323 Haziran'ında İskender'in ölüm haberleri duyulduğunda zaten savaşa hazırlanıyordu; savaş kısa bir süre sonra, muhtemelen Eylül başlarında başladı. Atina'da savaşa karşı tavsiye veren iki politikacı bilinmektedir: toprak sahibi aristokrasinin çıkarlarını temsil eden Phocion ve Demades. İkincisi, Makedonya'ya verdiği destek ve özellikle Büyük İskender'e tanrı statüsü veren yasayı desteklediği için siyasi haklarını kaybetti. Antipatros'un bir arkadaşı olan Aristoteles de asılsız bir dinsizlik suçlamasıyla mahkûm edildi ve Atina'dan Euboea'daki (Eğriboz) Halkida'ya gitti.

İskender ölmeden önce Yunan paralı askerlerini Persis'e yerleştirmek istemişti, ancak on binlercesi bu gerçekleşmeden Yunanistan'a geri döndü. Atinalı Leosthenes adında bir paralı askerin kurduğu bir filo aracılığıyla kaçtılar ve Leosthenes onları Yunan anakarasına getirdi. Doğduğu şehirle gizlice iletişim halinde olan Leosthenes, bu paralı askerlerden yaklaşık 8.000'ini Spartalı topraklarında bir paralı asker pazarı olan Taenarum Burnu'nda yanında tuttu ve Etolyalılarla bir ittifak kurarak Makedonya'ya karşı savaşa girmek için doğru anı bekledi. Leosthenes'in Lamia Savaşı öncesindeki hayatı uzun süredir bilim insanları tarafından tartışılmaktadır; onu ya İskender'e ya da Darius'a hizmet etmiş, ardından ya özel bir paralı asker lideri ya da bir stratigos (Atina'da seçilmiş bir magistra) olarak görev yapmış şeklinde tanımlamaktadırlar. John Walsh ayrıca Leosthenes'in başarılarının antik tarihçi Sicilyalı Diodoros tarafından abartıldığını öne sürüyor.

### Savaşanlar
Atina, başta kuzey ve orta Yunanistan olmak üzere birçok Yunan devletinin desteğini almayı başardı. Bu devletlere muhtemelen MÖ 323 yazında gerçekleşen ve çoğu şehir devletinin temsilcilerinin toplandığı Nemea Oyunları sırasında ulaşılmıştı. Etolya Birliği en doğal müttefikti, çünkü üyeleri Sürgünler Kararnamesi'nden eşit derecede endişeliydi. İttifak muhtemelen MÖ 323 Eylül ortasında kuruldu. Bölgeden diğer müttefikler de şu kronolojik sırayla katıldı: Pelinna hariç Teselya, Heraklea hariç Oetaea, Phthiotic Thebes hariç Achaea Phthiotis, Lamia hariç Malis, Doris, Locris, Phokis, Ainis, Alyzeia, Dolopia, Athamania, İyon Denizi'ndeki Leukas adası, Epir'deki Molosyanların bir kısmı. Daha kuzeyde bazı İlirya ve Trak kabileleriyle de ittifaklar kuruldu. N. G. L. Hammond ayrıca Odrysian kralı III. Seuthes'in aynı dönemde Makedonya ile savaş halinde olduğunu belirtiyor, ancak bu isyanı Lamia Savaşı'na bağlamıyor.

Mora Yarımadası'nda (Peleponnesos) Argos, Sicyon, Epidaurus ve Troezen'i içeren Acte yarımadası, Phlius, Elis ve Mesinya Helen Birliği'ne katıldı. Bu şehirler, Atina'yı kuzeydeki şehirlerden daha sonra takip etti; zira Atina ile Phokis arasındaki antlaşma 27 Ekim, Sicyon ile olan ise 23 Aralık tarihini taşımaktadır. Bu, Atina'nın diplomatik çabalarının savaşın başlamasından sonra birkaç ay boyunca devam ettiğini göstermektedir.

Sparta, esas olarak III. Agis Savaşı sırasındaki kayıpları nedeniyle ve aynı zamanda Agis'i desteklemeyi reddeden Atina liderliğinde olduğu için katılmayı reddetti. Ek olarak, Sparta geleneksel düşmanları Argos ve Messinya'yı içeren bir ittifaka katılmak istemiyordu. Ayrıca, önde gelen birkaç Spartalı Makedonya tarafından Asya'da rehin tutuluyordu. Kleonai, yakındaki Nemea Oyunları sırasında daha önce yapılan diplomatik girişime rağmen Atina ile ittifakı reddetti. Arkadya devletleri de aynı şekilde Agis Savaşı sırasındaki kayıpları nedeniyle tarafsız kaldı. Arcadialılar başlangıçta Makedonya yanlısı olsalar da, Demosthenes'in Troezen'de sürgündeyken onları Makedonya ile olan ittifaklarından çekilmeye ikna etmiş olması mümkündür. Peleponnesos'taki diplomatik yardımı nedeniyle ödüllendirilen Demostenes, MÖ 323-322 kışında Atina'ya geri çağrıldı.

Helen Birliği Ege Denizi'nde çok daha az başarılı oldu, çünkü yalnızca Rodos ve Eğriboz'un güney ucundaki Karistos olumlu yanıt verdi. Diğer ada sakinleri muhtemelen Makedonya'nınkinden çok Atina'nın emperyalizminden daha fazla tehdit altında hissediyorlardı ve hala Atina tarafından işgal edilen Samos'un davasına daha sempati duyuyorlardı. Rodos savaşa paralel olarak Makedon garnizonunu kovmuş olsa da, Helen Birliği'ne katılmamış olabilir.

Bununla birlikte, Eğriboz Birliği (adanın son zamanlarda Atina'nın müdahalelerinden hala rahatsızdı) ve Boeotia dışında, Yunanistan'da Makedonya'ya sadık kalan çok az devlet vardı. MÖ 335'te Thebes'in yıkılmasından sonra, toprakları diğer Boeotia şehirleri arasında paylaştırılmıştı ve bu şehirler şimdi Atina'nın onu yeniden kuracağından korkuyordu. Akarnanya, Etolya Birliği tarafından alınmış olan Oiniadai nedeniyle Makedonya'yı desteklemeye devam etti. Bilinmeyen bir nedenle, Akarnanya şehri Alyzeia tek başına Helen Birliği'nin yanında yer aldı.

Makedonya'nın ayrıca Thebes'in (Kadmea) ve Korint'in (Akrokorint) akropollerinde garnizonları vardı. Acrocorinth'in işgali, Korint'in tarafsızlığını sağladı ve aynı zamanda Kıstağı kapattığı için Peleponnesos devletlerinin ordularını kuzeydeki devletlerin ordularıyla birleştirmesini engelledi. Ioanna Kralli, Sicyon hariç, "Peleponnesos katılımcılarının savaş sırasında bu nedenle 'bağlılık eksikliği' gösterdiğini" belirtiyor.

### Atina'nın ilk başarıları (MÖ 323 sonbaharı)
Savaş resmîleştikten sonra, Atina paralı askerlerini ödemesi için Leosthenes'e 50 talent gönderdi ve müttefik Yunanlar onu "Yunanların Generali" ilan etti. Taenarum'dan Etolya'ya geçti ve burada 7.000 Etolyalı askerin komutasını aldı, ardından 5.000 hoplit, 2.000 paralı asker ve 500 süvari gönderen Atina'nın birlikleriyle birleşmek için Boeotia'ya gitti. Leosthenes, Plataea yakınlarında Boeotialılar, Eğribozlular ve Makedonlardan (Cadmea garnizonu) oluşan bir orduyu mağlup etti. Bu erken başarı, orta Yunanistan'daki diğer birçok devletin katılımını sağladı. Yaklaşık 30.000 kişilik bir orduyla Leosthenes kuzeye doğru ilerledi ve Makedonların tepkisini beklerken Thermopylae geçidini savundu.

İsyanın Teselya'ya yayılmasını önlemek için Antipatros, 13.000 hoplit ve 600 süvariden oluşan Makedon ordusuyla güneye doğru ilerlerken, 110 triremden oluşan donanması da kıyı boyunca erzaklarla onu takip etti. Teselya'da yaklaşık 2.000 süvari topladı, ardından Thermopylae'deki Yunan ordusuna doğru ilerledi. Ancak, Teselya süvarisi Antipatros'a ihanet etti ve bu süreçte Makedon süvarisini yok etti. Antipatros, falanksı hala bozulmamış halde geri dönmeyi başardı ve bölgede Makedonya'ya sadık kalan tek şehir olan Lamia'ya (Thermopylae'nin 15&nbsp;km kuzeyinde) girdi. Orada barikat kurdu ve Asya'dan gelecek takviyeleri bekledi. N. G. L. Hammond, Antipater'in kararını "dahice" olarak nitelendirdi: bu, Yunanları Lamia'ya zorlu bir kuşatma uygulamaya zorladı çünkü arkalarında bu kadar büyük bir Makedon gücü varken Makedonya'yı işgal edemezlerdi. Antipatros yine de Üçüncü Kutsal Savaş'tan bu yana 30 yıl içinde Yunan topraklarında ilk Makedon yenilgisini yaşadı.

Aynı zamanda, Atinalı stratigos Phaidros, Eretria'ya ait olan Eğriboz şehri Styra'yı yok eden bir sefere liderlik etti. Eğriboz şehirleri, kuzey sınırı Styra yakınında olan ve komşusuna karşı Atina tarafından yardım görmüş olması muhtemel Karystos hariç, Makedonya tarafındaydı. Seferin amacı belki de Eğriboz şehirlerini sindirmek ya da Karystos'un Atina ile ittifakı için talep ettiği bedeldi.

### Denizdeki savaş
Savaşın başında Atina, 360 trireme, 50 quadrireme ve 7 quinquereme olmak üzere 410'dan fazla savaş gemisinden oluşan devasa bir donanmaya sahipti. Ancak sadece yaklaşık 200 gemiyi mürettebatla donatabiliyordu; bu sayı yine de Ege Denizi'ndeki mevcut Makedon filosundan fazlaydı. Başlangıçta Antipater, yalnızca İskender'in Harpalus ile gönderdiği hazineye eşlik eden 110 gemiye güvenebiliyordu. Ancak, MÖ 322'de Makedon amiral Ak Kleitos'un 240 gemilik büyük bir donanmanın başında kesin bir şekilde gelmesiyle durum tersine döndü. Bu gemiler, İskender'in ölmeden önce sipariş ettiği 1.000 gemilik bir donanmadan geliyordu. İskender'in görkemli planları ölümünden sonra terk edilmiş olsa da, gemilerin bir kısmı Levant'ta inşa edilmişti bile.

Lamya Savaşı'nın ana kaynağı olan Diodoros Siculus, kısa bir pasajda Ak Kleitos'un Atinalı amiral Euetion'u Echinades olarak adlandırılan bazı adaların açıklarında iki savaşta mağlup ettiğini anlatır. Bu pasaj modern bilim insanları arasında geniş çapta tartışılmıştır. 1924'te T. Walek, 20. yüzyılın geri kalanı için standart görüşü belirledi: Echinades adaları, İyon Denizi'ndeki Akarnanya açıklarında bulunanlar değil, Malia Körfezi'nde, Antipatros'un hala kuşatma altında olduğu Lamya'dan çok uzak olmayan Echinus şehri açıklarındaki bazı adalardır. 2001'de Brian Bosworth, Walek'in görüşünü reddeder ve bunun yerine Diodoros'un doğru olması gerektiğini düşünür, çünkü Echinades adaları, MÖ 330 civarında Etolya Birliği tarafından ele geçirilen ve savaşın ana nedenlerinden biri olan Oiniadai şehrinin hemen açıklarındadır. Bosworth'un teorisi o zamandan beri çoğunluk görüşünü onun olayların açıklamasına doğru kaydırdı.

Kleitos komutasındaki Makedon filosu, Akarnanya'ya bu kadar hızlı yelken açmak için Diolkos'tan geçmiş olmalı. Yakındaki çok güçlü Acrocorinth kalesi sayesinde Korint ve Diolkos, Makedon kontrolü altında kalmıştı. Makedon donanması, muhtemelen Etolya Birliği'nden bu şehri geri almak için Akarnanyalıların Oiniadai'ye yönelik bir kara saldırısını destekliyordu. Bu, Etolyalıların neden aniden Lamia kuşatmasını bırakıp evlerine döndüklerini açıklayabilir. Grainger bunun seçimlerini yapmak için olduğunu varsayıyor, ancak Bosworth, Etolyalıların MÖ 323'ün sonlarında Akarnanyalılar tarafından saldırıya uğrayan topraklarını savunmak zorunda kaldıklarını öne sürüyor. Kleitos'un Euetion'a karşı kazandığı iki zafer, kaynaklardaki bir sonraki bahsedilişte bu şehir Akarnanyalıların elinde olduğu için, görünüşe göre Etolyalıların Oiniadai'yi boşaltmasıyla sonuçlandı. Çatışmanın bu cephesi, savaşın geri kalan muharebelerinde yer almadıkları için Etolyalıların Antipater'e karşı diğer Yunanlara yardım etmesini engelledi.

Echinades adası açıklarındaki yenilgiler kesin olmamıştı ve Atinalıların hala yüzlerce gemisi vardı. Ancak, Makedon gemilerinin sayısına ulaşma çabasıyla, sınırlı sayıda kürekçilerini aşırı derecede kullandılar ve gemileri yetersiz mürettebatla kaldı. Denizcilerin sayısının yaklaşık 30.000 olması gerektiği düşünüldüğünde, Atina'nın savaş çabası hala dikkate değerdi; bu sayı, MÖ 480'de I. Serhas'ın Yunanistan'ı işgalinden bu yana görülmemişti. MÖ 322 yazının sonlarında, Lamya Savaşı'nın en büyük muharebesi, Kleitos'un bu adadaki Atina hakimiyetine artık meydan okuduğu için Samos'tan çok uzak olmayan Kiklad Adaları'ndaki Amorgos adası açıklarında gerçekleşti. Yetersiz mürettebatlı ve sayıca az olan Atina donanması kesin bir yenilgiye uğradı.

Atina'nın karşılaştığı bir diğer yenilgi ise Hellespont (günümüzdeki adıyla Çanakkale) yakınlarında gerçekleşmiş olabilir, çünkü Atina, kıyıları Makedonya tarafından kontrol edilen bu dar boğazları kullanarak Karadeniz'den tahıl tedarik ediyordu.

Bilinmeyen bir tarihte, Phocion komutasındaki bir Atina ordusu, Mikion liderliğindeki Attika'daki Rhamnous kasabasına yapılan bir Makedon amfibi saldırısını püskürttü. Bu baskın, Atina donanması uzaktayken muhtemelen Khalkis'ten başlatılmıştı.

### Makedonya'nın karadaki karşı saldırısı
Antipatros, MÖ 323-322 kışının büyük bir bölümünde Lamia'da kuşatma altında kaldı, ancak boş durmadı. Makedon ordusu baskınlar düzenledi ve bunlardan birinde Leosthenes, muhtemelen bir sapan taşıyla öldürüldü. Antipatros, Trakya'daki Makedon komutanı Lisimahos'tan takviye bekledi, ancak Lisimahos da Odryslerin kralı Seuthes'in isyanıyla karşı karşıyaydı. Ayrıca Frigya'da bulunan Leonnatos ve Kilikya'da bulunan Krateros'tan yardım istedi ve onlara mevcut iki kızının elini vadetti; muhtemelen Leonnatos için Eurydice ve Krateros için Phila. Leonnatus ilk gelen oldu; Atina donanması orada yenildikten sonra Çanakkale Boğazı'nı geçebildi. Yardımı karşılıksız değildi, çünkü İskender'in kız kardeşi Kleopatra ile evlenmek istiyordu. Kleopatra, İskender'in annesi ve Antipatros'tan hoşlanmayan Olimpias'ın desteğiyle kendisine evlenme teklif etmişti. Bu kadar güçlü ve sembolik desteklerle Leonnatos, Makedon tahtını arzuluyordu.

Leonnatos'un 20.000 piyade ve 1.500 süvariden oluşan bir ordusu vardı. MÖ 322 ilkbaharında Teselya'ya geldi, ancak Antipatros ile koordinasyon kurmadı. Yunanların yeni komutanı Antiphilus, Leonnatos ile savaşmak için Lamya kuşatmasını kaldırdı. Sonraki muharebe yalnızca ilgili süvariler arasında yapıldı; bunlardan Pharsaluslu Menon'un (aynı zamanda Yunanların komutanı olarak atandı) komutasındaki çok güçlü Teselya süvarisi üstünlük sağladı ve hatta Leonnatos'u öldürdü, ancak Makedon hoplitleri daha yüksek arazilere çekilebildi. Muharebenin yeri bilinmiyor; Yardley, Lamya'nın kuzeyindeki Melitaea'da olduğunu belirtirken, Hammond sadece "Teselya'nın açık ovası"ndan bahsediyor ve Westlake ise "belki de Pelasgiotid ovasının güneyinde" olduğunu öne sürüyor.

Bu Yunan zaferi yine de Antipatros'un, Yunan ordusu Leonnatos ile savaşmak için ayrılmışken Lamya'dan kaçmasına olanak sağladı (Leonnatos'un ölümü, tehlikeli bir rakibinden kurtulduğu için Antipatros'un işine geldi). Antipatros ordusunu Leonnatos'un ordusuyla ve Kilikya'dan 10.000 hoplit (6.000 kıdemli asker dahil), 1.500 süvari ve 1.000 Pers okçu ve sapan taşıyıcısıyla yeni gelen Krateros'un ordusuyla birleştirdi. Böylece Antipatros, Antiphilus'un 25.000 hoplit ve 3.500 atından çok daha büyük olan 40.000 asker, 3.000 okçu ve sapan taşıyıcısı ve 5.000 süvariden oluşan çok büyük bir orduya komuta ediyordu. Son muharebe, MÖ 6 Ağustos 322'de Krannon'da gerçekleşti. Teselya süvarisi atlı savaşında üstünlük sağlasa da, Yunan piyadeleri geri püskürtüldü ve çatışmadan çekildi. Kayıplar sınırlıydı; Yunanlar için 500 (200 Atinalı dahil) ve Makedonlar için 130 ölü vardı, ancak sonuç Atinalıları ve müttefiklerini barış istemeye zorlayacak kadar kesindi.

Brian Bosworth, başlangıçta Antipatros ve Leonnatos komutasındaki Makedon ordularının çoğunlukla Asyalı askerler ve paralı askerlerden oluştuğunu öne sürer. Yunanlar karada ivmelerini ancak Krateros'un yalnızca Makedon askerlerinden oluşan ordusuyla gelmesiyle kaybederler.

Yunan generaller Antiphilus ve Menon başlangıçta tüm ittifak adına müzakere etmek isterler, ancak Antipatros yalnızca her şehirle ayrı ayrı görüşmek istiyordu. Daha sonra Teselya şehirlerini tek tek ele geçirir, bu da Atina ve Etolyalılar dışındaki tüm Yunan devletlerinin ayrı ayrı teslim olmasına neden olur. Bundan sonra Yunan devletleri, Antipatros'tan mümkün olan en iyi koşulları elde etmek için birbirleriyle rekabet etmişlerdir.

## Sonrası

### Atina'nın cezası

Antipatros Boeotia'ya ulaştığında, Atina barış arayışına girer. Antipatros'a giden Atina heyeti, Makedonya ile savaşa karşı konuşmuş olan önde gelen iki politikacı Demades ve Phocion'un yanı sıra Platon Akademisi'nin başkanı Khalkedonlu Ksenokrates'ten oluşuyordu. Antipatros, Pire limanındaki Munychia kalesine bir Makedon garnizonu kurulmasını talep eder ve kale böylece MÖ 18 Eylül 322'de ele geçirilir.

Antipatros ayrıca Makedonya'ya karşı savaşı destekleyen Atinalı liderlerin iadesini talep eder. Demades, bu liderlerin ölümüne karar veren sonraki önergeyi ekklesiada kabul ettirdi. Bu liderler arasında en önde gelenleri, Yunanistan genelinde Makedon adamları tarafından avlanan Demostenes, Hypereides ve Eucrates idi. Hypereides, MÖ 6 Ekim 322'de Kleonai'de öldürüldü, Demostenes ise bir hafta sonra intihar etti. Makedonya karşıtı liderler, Sicyonlu Euphron gibi diğer Yunan şehirlerinde de aynı kaderi paylaştılar.

Atina Anayasası, yalnızca 2.000 drahmiden fazla mal varlığına sahip olan vatandaşların siyasi haklarını koruyacak şekilde değiştirilir. Böylece mevcut vatandaş sayısı birden 21 binden 9 bine düşer. Bu değişiklik muhtemelen Demades ve Phocion tarafından önerilmiş, ancak Ksenokrates buna karşı çıkmıştır. Döndükten sonra, reddettiği bir rejimin parçası olmak istemediği için Atina vatandaşlığı verilmesini de kabul etmez.

Son olarak Atina, kuzey sınırındaki Oropus şehrini ve Amphiareion tapınağını kaybetti; bu yerler MÖ 338'de Heroneya Muharebesi'nden sonra Filip tarafından Thebes'ten alınarak Atina'ya verilmişti. Antipatros, Samos meselesiyle dikkatli bir şekilde uğraşmaktan kaçınır ve konuyu İskender'in ölümünden sonra imparatorluğu fiilen kontrol eden Perdikkas'a havale eder. Ancak Perdikkas, İskender'in vasiyetini onaylar ve Atina'nın Samos'u boşaltmasını talep eder. Samos'un klerukhları (askeri kolonistler) Atina'ya dönmek zorunda kaldı; bunlar arasında genç Epikür de dikkat çekiciydi.

Savaş Atina ekonomisi için bir felaket olur. 3. yüzyılın başında kıtlık da çeken şehirde, inşaat programlarının çoğu durdurulur ve mermer ve metal endüstrileri adeta yok olur.

## Tarih yazımı
Antik yazarlar, Yunanları Lamia Savaşı'nı başlattıkları için sıklıkla ağır bir şekilde yargılamışlardır. Atina'da doğmuş olmasına rağmen, MS 3. yüzyıl tarihçisi Deksippos, Atina'nın İskender'in kat kat daha güçlü imparatorluğuna saldırmasının akıl dışı olduğunu düşünmüştür. Ayrıca, Krannon'daki yenilgilerinden sonra bile Atinalıları kibirleri nedeniyle eleştirmiştir.

19. yüzyılın radikal politikacısı ve tarihçisi George Grote, Lamya Savaşı'nın sonucunu "özerk bir Helen dünyasının" yok oluşunu işaret eden felaket bir trajedi olarak görmüştür. Ona göre bu savaş, Yunanistan'da ifade özgürlüğünü söndürmüş ve Atina halkını uzak diyarlara dağıtmıştır. Yine de savaş, felaketle sonuçlanmasına rağmen, 'başarı için adil bir şans vadeden koşullar altında girişilen, Yunan özgürlüğünün yeniden kazanılması için görkemli bir çabaydı'.

## Kaynakça

## Bibliyografya

### Antik kaynaklar

* Diodorus Siculus, *Bibliotheke* 17-18. Lacus Curtius'un çevirisi
* Hypereides, *Cenaze Konuşması*
* Plutarkhos, *Yaşamlar*, Phocion 23–29 ve Demosthenes 27–30.

### Modern kaynaklar

* N. G. Ashton, "The Lamian War. A false start?", *Antichthon* 17, 1983, pp.&nbsp;47–63.
* ——, "The Lamian War-stat magni nominis umbra", *The Journal of Hellenic Studies*, Vol. 104, 1984, pp.&nbsp;152–157.
* Albert Brian Bosworth, "Why did Athens lose the Lamian War?", in Olga Palagia & Stephen V. Tracy, *The Macedonians in Athens, 322-229 B.C., Proceedings of an International Conference Held at the University of Athens, May 24-26, 2001*, Oxbow Books, 2001. ISBN&nbsp;
* ——, *The Legacy of Alexander, Politics, Warfare, and Propaganda under the Successors*, Oxford University Press, 2002. ISBN&nbsp;
* J. K. Davies, *Athenian Propertied Families 600-300 B.C.*, Oxford University Press, 1971.
* Michael D. Dixon, *Late Classical and early Hellenistic Corinth: 338–196 B.C.*, Oxford, Routledge, 2014. ISBN&nbsp;
* Errington, R. M. "Samos and the Lamian war." *Chiron 5* (1975) 51-57.
* John D. Grainger, *The League of the Aitolians*, Leiden, Brill, 1999. ISBN&nbsp;
* Christian Habicht, *Athens from Alexander to Antony*, Harvard University Press, 1997 (originally published in German in 1995). ISBN&nbsp;
* N. G. L. Hammond, F. W. Walbank, *A History of Macedonia, volume III, 336-167 B. C.*, Oxford, Clarendon Press, 1988. ISBN&nbsp;
* Waldemar Heckel, *The marshals of Alexander’s empire*, London, Routledge, 1992. ISBN&nbsp;
* Ioanna Kralli, *The Hellenistic Peloponnese: Interstate Relations, A Narrative and Analytic History, from the Fourth Century to 146 BC*, Swansea, The Classical Press of Wales, 2017. ISBN&nbsp;
* Denis Knoepfler, "La date de l'annexion de Styra par Érétrie", *Bulletin de Correspondance Hellénique*, 1971, 95-1, pp.&nbsp;223–244.
* Gunther Martin, "Antipater after the Lamian War: New Readings in Vat. Gr. 73 (Dexippus fr. 33)", *The Classical Quarterly*, Vol. 55, No. 1 (May, 2005), pp.&nbsp;301–305.
* Stella G. Miller, "Menon's Cistern", *Hesperia: The Journal of the American School of Classical Studies at Athens*, Vol. 43, No. 2 (Apr. - Jun., 1974), pp.&nbsp;194–245.
* Stephen G. Miller, "Kleonai, the Nemean Games, and the Lamian War", *Hesperia Supplements, Vol. 20, Studies in Athenian Architecture, Sculpture and Topography. Presented to Homer A. Thompson* (1982), pp.&nbsp;100–108.
* Oikonomides, A. N. "Athens and the Phokians at the outbreak of the Lamian War (= IG II 367)." *The Ancient World* 5 (1982) pp.&nbsp;123–127.
* Schmitt, O., *Der Lamische Krieg* (1992)
* N. V. Sekunda, "Athenian Demography and Military Strength 338-322 BC", *The Annual of the British School at Athens*, 1992, Vol. 87 (1992), pp.&nbsp;311–355.
* Th. Walek, "Les opérations navales pendant la Guerre Lamiaque", *Revue de Philologie*, n°48, 1924, pp.&nbsp;23–30.
* John Walsh, "Historical Method and a Chronological Problem in Diodorus, Book 18" In P. Wheatley and R. Hannah (eds), *Alexander and His Successors: Essays from the Antipodes* (Claremont: 2009) 72-88.
* ——, "The ''Lamiaka'' of Choerilus and the Genesis of the term 'Lamian War'", *Classical Quarterly* (2011) 61.2, pp.&nbsp;538–544.
* ——, "Leosthenes and the transportation of Greek mercenaries from Asia Minor", *Studia Humaniora Tartuensia*, Vol. 13 (2012), pp.&nbsp;1–11.
* Westlake, H. D. "The Aftermath of the Lamian War." *Classical Review* 63 (1949) 87-90
* J. C. Yardley, Pat Wheatley, Waldemar Heckel, *Justin: Epitome of the Philippic History of Pompeius Trogus, Volume II, books 13-15: the Successors to Alexander the Great*, Oxford University Press, 2011. ISBN&nbsp;