Otuz Dokuz Madde

**Otuz Dokuz Din Maddesi** (genellikle **Otuz Dokuz Madde** veya **XXXIX Madde** olarak kısaltılır), 1571'de son halini almış olup, İngiliz Reformasyonu'nun tartışmaları açısından İngiltere Kilisesi'nin doktrin ve uygulamalarının tarihsel olarak tanımlayıcı ifadeleridir. Otuz Dokuz Madde, İngiltere Kilisesi tarafından kullanılan *[[Ortak Dua Kitabı]]*'nın bir parçasını oluşturur ve dünya çapındaki Anglikan Topluluğu'nun (Episkopal Kilisesi dahil) bazı bölümlerinde ve Anglikan geleneğiyle özdeşleşen Anglikan Topluluğu dışındaki mezheplerde yer alır.

VIII. Henry, Katolik Kilisesi'nden ayrılıp aforoz edildiğinde, papa yerine hükümdarın (kendisinin) yöneteceği İngiltere Kilisesi'nin reformunu başlattı. Bu noktada, doktrinlerinin ve uygulamalarının Roma Kilisesi ve kıta Avrupası'ndaki yeni Protestan hareketleriyle ilişkisini belirlemesi gerekiyordu. Doktrinel ve siyasi durum VIII. Henry'nin 1533'te aforoz edilmesinden, I. Elizabeth'in 1570'te aforoz edilmesine kadar otuz yıllık bir süre boyunca bir dizi tanımlayıcı belge yazıldı ve değiştirildi. Bu pozisyonlar 1536'daki On Madde ile başladı ve 1571'de Otuz Dokuz Madde'nin kesinleştirilmesiyle sona erdi. Otuz dokuz madde nihayetinde İngiltere Kilisesi'nin doktrinini, Kalvinist doktrin ve Katolik uygulamalarıyla ilişkilendirerek tanımlamaya hizmet etti.

Maddeler, 1571'deki nihai hallerine ulaşmadan önce en az beş büyük revizyondan geçti. İlk girişim, 1536'daki On Madde'ydi ve hafif Protestan eğilimleri gösteriyordu; bu eğilimler, İngilizlerin Alman Lutherci prenslerle siyasi ittifak kurma arzusunun bir sonucuydu. Bir sonraki revizyon, tüm reform edilmiş pozisyonlardan uzaklaşan 1539'daki Altı Madde ve ardından 1543'teki *Krallar Kitabı*'ydı ve bu, önceki Katolik doktrinlerinin çoğunu yeniden tesis etti. VIII. Henry'nin oğlu VI. Edward'ın saltanatı sırasında, Kırk İki Madde, 1552'de Başpiskopos Thomas Cranmer'ın yönetimi altında yazıldı. Kalvinist düşüncenin İngiliz Kilisesi'ndeki etkisinin zirvesine ulaştığı belge bu belgeydi. VI. Edward'ın ölümü ve VIII. Henry'nin büyük kızı I. Mary döneminde İngiliz Kilisesi'nin Katolikliğe geri dönmesi nedeniyle bu maddeler hiçbir zaman uygulamaya konulmadı.

Son olarak, I. Elizabeth'in taç giymesi ve İngiltere Kilisesi'nin Katolik Kilisesi'nden ayrı olarak yeniden kurulması üzerine, 1563'teki Meclis'te, Canterbury Başpiskoposu Matthew Parker'ın yönetimi altında Otuz Dokuz Din Maddesi başlatıldı. 

Otuz Dokuz Madde, 1571'de tamamlandı ve *[[Ortak Dua Kitabı]]*'na dahil edildi. Katolik ve Protestan hükümdarlar ile vatandaşlar arasındaki mücadelenin sonu olmasa da, kitap İngilizce dilinin standartlaşmasına yardımcı oldu ve yaygın kullanımıyla Birleşik Krallık ve diğer yerlerdeki din üzerinde kalıcı bir etki yarattı.
## İçerik

Otuz Dokuz Madde, İngiltere Kilisesi'nin inancını ve uygulamalarını temel terimlerle belirlemeyi amaçlıyordu. Bir inanç bildirisi veya Hristiyan inancının eksiksiz bir ifadesi olarak tasarlanmamış olsa da, maddeler İngiltere Kilisesi'nin Kalvinizm, Katoliklik ve Anabaptizm ile ilgili doktrinel konumunu açıklar. Tarihçi Anthony Milton'a göre, "Otuz Dokuz Madde, doktrinel konularda Reformcu fikir birliğiyle kesinlikle genel olarak tutarlıydı".

Otuz Dokuz Madde, içeriklerine göre sekiz bölüme ayrılabilir:

**1–5. Madde: Tanrı Doktrini**: İlk beş madde Tanrı doktrinini, Üçlü Birlik'i ve İsa Mesih'in enkarnasyonunu açıklar. Bu, vahiy ve Kutsal Yazılar'ın Tanrı hakkındaki bilginin kaynağı olduğu doktriniyle başlayan Helvetik İtiraflar ve Westminster İnanç İtirafı gibi 16. ve 17. yüzyılların diğer doktrinel ifadelerinden bir sapmadır.

**6–8. Madde: Kutsal Yazılar ve İnanç Esasları**: Bu maddeler, Kutsal Yazılar'ın kurtuluş için gerekli her şeyi içerdiğini, dolayısıyla hiç kimsenin Kutsal Kitap öğretilerine dayanarak kanıtlanamayan hiçbir doktrine inanmak zorunda bırakılamayacağını belirtir. Maddeler, Kutsal Yazılar öğretisini ifade ettikleri için Havarilerin İnanç Bildirgesi, İznik İnanç Bildirgesi ve Athanasios İnanç Bildirgesi'nin otoritesini kabul eder. Apokrifanın Kutsal Yazılar'ın bir parçası olmadığını belirtir. Bir doktrin temeli olmasa da Apokrif, kilise tarafından ahlaki eğitim ve kutsal yaşam örnekleri için okunmaya devam etmektedir.

**9–18. Madde: Günah ve Kurtuluş**: Bu makaleler, asli günah ve imanla aklanma doktrinlerini ele almaktadır (kurtuluş, Mesih'e imanla elde edilen bir armağandır). Orta Çağ Katolik öğretilerinin gereksiz işler ve iyi işler yapmanın bir kişiyi aklanmaya layık kılabileceği (uyumlu erdem) öğretilerini reddederler. Ayrıca, bir kişinin bu hayatta günahtan özgür olabileceği şeklindeki radikal Protestan öğretisini de reddederler. Makaleler, kadercilik doktrinini ele almaktadır - "Hayata dair kadercilik, Tanrı'nın sonsuz amacıdır". Çifte kadercilik, yani Tanrı'nın bazı insanları lanetlenmeye de önceden belirlediği inancı, makaleler tarafından desteklenmemektedir. 

**19–21. Madde: Kilise ve Yetkisi**: Bu maddeler, görünür kilisenin niteliğini ve yetkisini açıklar. Kutsal Yazılar uyarınca kilisenin inanç ve düzen konularında yetkiye sahip olduğunu belirtirler. Kilise genel konseyleri ancak sivil otoritenin izniyle toplanabilir. Kilise konseylerinin yanlış kararlar alması mümkündür, bu nedenle yalnızca eylemleri Kutsal Yazılar ile uyumluysa bunlara uyulmalıdır.

**22–24. Madde: Kilisede Kaçınılması Gereken Hatalar**: Bu maddeler, Katolik öğretilerinin araf, endüljanslar, dini imgelerin kullanımı ve azizlere yakarış konusundaki öğretilerini kınamaktadır. Ayrıca, Katoliklerin ayin dili olarak Latince kullanma uygulaması, yerel dil lehine onaylanmamaktadır. Maddeler, meşru kilise otoritesi tarafından çağrılmadıkça ve yetkilendirilmedikçe hiçbir kimsenin alenen vaaz vermemesi veya kutsal ayinleri yönetmemesi gerektiğini belirtmektedir. Bu, bir Hristiyan'ın kilise otoritelerine meydan okuyarak kendi inisiyatifiyle vaaz verebileceği ve papaz olarak hareket edebileceği şeklindeki radikal Protestan inancına karşı koymak için düşünülmüştür.

**25–31. Madde: Sakramentler**: Bu maddeler, İngiltere Kilisesi'nin sakrament teolojisini açıklar. Maddelere göre, sakramentler, Tanrı'nın insanların yaşamlarında görünmez ama etkili bir şekilde işlediği ilahi lütfun işaretleridir. Tanrı, sakramentler aracılığıyla inananların inancını yaratır ve güçlendirir. Maddeler, sakramentlerin yalnızca kişinin inancının dışsal işaretleri olduğuna dair radikal Protestan inancını reddeder. Katolik Kilisesi yedi sakrament olduğunu iddia ederken, maddeler yalnızca ikisini tanır: vaftiz ve Rabbin Sofrası. Katolikler tarafından sakrament olarak adlandırılan beş ritüel, maddelerde ya Havarilerin bozulmuş taklitleri (onay, tövbe ve son yağlama) ya da "Kutsal Yazılarda izin verilen yaşam durumları" (kutsal emirler ve evlilik) olarak tanımlanır.

Yeniden doğuş (veya yeni yaşam armağanı), kiliseye üyelik, günahların bağışlanması ve Tanrı'nın çocukları olarak evlat edinilme, vaftiz yoluyla alınır. Maddeler, bebek vaftizinin "Mesih'in kurumuyla en uyumlu" olduğunu ve kilisede uygulanmaya devam etmesi gerektiğini belirtir. Rabbin Sofrası'nda, katılımcılar Mesih'in bedenine ve kanına ortak olurlar ve Mesih'in çarmıhtaki ölümünün manevi yararlarını alırlar.  Maddelere göre, bu katılım, "Kutsal Yazılar'ın açık sözlerine aykırı" olduğu için kınanan Katolik özü değiştirme doktrini açısından anlaşılmamalıdır. Bunun yerine, maddeler, ekmek ve şarabın özünde hiçbir değişiklik olmadığını beyan eder. Aksine, katılımcılar Mesih'in bedeniyle Kutsal Ruh ve iman yoluyla beslenirler. Maddeler, "Mesih'in bir kez sunulan sunusunun, tüm dünyanın tüm günahları için mükemmel kurtuluş, kefaret ve tatmin olduğunu" beyan eder. Bu, Ayin'in, yaşayanların ve arafta ölenlerin günahlarının bağışlanması için Mesih'in sunulduğu bir kurban olduğu şeklindeki popüler ortaçağ fikrinin reddedilmesi anlamına geliyordu.

**32–36. Madde: Kilise Disiplini:** Maddeler, din adamı evliliği uygulamasını ve kilisenin aforoz yetkisini savunur. Kilisedeki gelenek ve törenlerin zamana ve mekana göre değişebileceğini; ulusal kiliselerin insan otoritesi tarafından yaratılan gelenekleri değiştirebileceğini veya ortadan kaldırabileceğini belirtir. Birinci ve İkinci Vaaz Kitapları'nın doğru doktrin içerdiği ve kilisede okunması gerektiği söylenir. Maddeler ayrıca 1549 ve 1552 Ordinallerinde yer alan takdis ayinlerini de savunur .

**Maddeler 37–39: Hristiyanlar ve Sivil Toplum**: Maddeler, hükümdarın İngiltere Kilisesi'nin Yüce Valisi olarak rolünü teyit eder. Papa'nın İngiltere'deki yargı yetkisine ilişkin tüm iddiaları reddeder. Devletin idam cezası kullanma hakkını savunur ve Hristiyanların orduda görev yapabileceğini beyan eder. Hristiyanların mülklerinin ortak mülkiyette olması gerektiği yönündeki Anabaptist öğretisini reddeder, ancak Hristiyanların yoksullara ve muhtaçlara sadaka vermesi gerektiğini açıklar. Ayrıca, medeni amaçlarla yemin etmenin ahlakını da savunur.

## Ayrıca bakınız

* Anglikanizm
* Anglikan Komünyonu
* Kalvinizm
* Lütercilik

## Kaynakça

### Özel

### Genel

* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* .
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 

## Konuyla ilgili yayınlar

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Dış bağlantılar

* The Ten Articles of 1536
* Audio version of the 39 Articles in MP3 format
* Articles of Religion, text of the 1571 version
* Articles of Religion Church of England website
* Anglican Communion resources relating to the ''Book of Common Prayer'', including the articles of religion
** Facsimile of a 1762 printing from the above site
* Original text in Latin and in English
* Revised 1801 version adopted by the US Episcopal Church
* Irish Articles of 1615
*