National Launch System

**National Launch System** (veya Yeni Fırlatma Sistemi), 1991 yılında Başkan George HW Bush tarafından Dünya yörüngesine ulaşmak için Space Shuttle alternatiflerini belirlemek üzere başlatılmış bir projeydi. Kısa bir süre sonra NASA, Lockheed Missiles and Space, McDonnell Douglas ve TRW'den on aylık bir çalışma yapmalarını istedi.

Uzay Ulaştırma Ana Motoru (**S**pace **T**ransportation **M**ain **E**ngine, *STME*) sıvı yakıtlı roket motorunu temel alan bir dizi fırlatma aracı önerildi. STME, Uzay Mekiği ana motorunun (**S**pace **S**huttle **M**ain **E**ngine, *SSME*) basitleştirilmiş, harcanabilir bir versiyonu olacaktı. NLS-1, önerilen üç araç arasındaki en büyüğüydü ve çekirdek bölümü için değiştirilmiş bir Uzay Mekiği harici yakıt tankı kullanacaktı. Tank, dip kısmına bağlı dört STME'yi sıvı oksijen ve sıvı hidrojen ile besleyecekti. Çekirdek bölümün üzerine bir yük veya ikinci aşama sığabilir ve iki ayrılabilir Uzay Mekiği Katı Roket Güçlendiricisi, mekikte olduğu gibi çekirdek bölümünün yanlarına monte edilebilirdi. Döneme ait çizimler, NLS-1 çekirdek aşamasının katları kullanılarak NLS-1'den çok daha büyük roketlerin tasarlandığını göstermektedir.

## Programın iptali

NLS programı, planlama aşamalarının ötesine geçmedi ve Ocak 1993'te başlayan Bill Clinton Başkanlığı'ndan sağ çıkamadı. 1992'de Koramiral Richard H. Truly'nin yerine NASA yöneticisi olarak Daniel Goldin seçildi. Goldin, iddialı NLS vizyonuna uymayan "daha hızlı, daha iyi, daha ucuz" sloganını savundu. 1998 tarihli bir NASA tarihi, yeniden kullanılabilir tek aşamalı yörünge (SSTO) roketlerinin ve McDonnell Douglas DC-X ve Lockheed Martin X-33 gibi uzay uçaklarının erişilebilir göründüğünü ve genişleyen Shuttle programına daha küçük, daha basit alternatifler sunduğunu söylüyor. NLS, aksine, daha çok Shuttle mirasının bir devamı niteliğindeydi. Clinton yönetiminin başlangıcında, pahalı Space Shuttle ve planlanan Freedom Uzay İstasyonu programları devam etmek için yeterli ivmeye sahipti ve SSTO projeleri finanse edilecek kadar umut vadediyordu. NLS gibi başka bir büyük program için hiç para kalmamıştı.

## Miras
1994 yılında, Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri Evrilmiş Harcanabilir Fırlatma Aracı (EELV) programı, Delta IV'ün geliştirilmesine yol açtı. Rocketdyne, önerilen sıvı yakıtlı Common Booster Core (CBC) için güçlü, basit bir motora ihtiyaç duyacaklarını fark etti. Daha basit bir SSME olan STME üzerine NLS araştırması, Delta IV EELV roketine güç veren büyük ölçüde basitleştirilmiş RS-68 için bir başlangıç noktası görevi gördü. Delta IV Heavy roketi üç CBC'den oluşur.

NASA daha sonra, 2020'lerin ortalarında amacı astronotları Ay'a geri götürmeye yönelik olan Artemis programının bir parçası olarak, NLS-1'e çok benzeyen Space Launch System aracını geliştirdi. Benzerlikleri arasında uzatılmış bir mekik harici tank benzeri çekirdek aşaması, SSME'nin harcanabilir versiyonları anlamına gelen dört motor ve büyük katı roket iticileri (dört yerine beş segmentli) bulunur.

## Ayrıca bakınız

* Space Launch System (2010'dan beri)
* Review of United States Human Space Flight Plans Committee (2009)
* First Lunar Outpost
* DIRECT (2006'dan beri)
* Exploration Systems Architecture Study (2005)
* Vision for Space Exploration (2004'ten beri)
* Space Launch Initiative (ca. 2002 - 2004)
* Space policy of the United States (1996)
* Gelişmiş Taşıma Sistem çalışmaları (1992–1994)
* Rockwell X-30 (ca. 1990 - 1993)
* Advisory Committee on the Future of the United States Space Program (1990)
* Space Exploration Initiative (1989)
* Advanced Launch System (1987–1990)
* List of space launch system designs
* Studied Space Shuttle Variations and Derivatives

## Notlar

## Kaynakça
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Dış bağlantılar

* EELV - Boeing 1990'ların başı perspektifinden NLS'nin iyi bir özetini içerir.
*  
*  
*  
* NLS ile ilgili birçok belge, NASA Bilimsel ve Teknik Bilgi Program Ofisi tarafından yönetilen NASA Teknik Rapor Sunucusunda mevcuttur. Arama terimi: NLS