Bring the Boys Back Home

**"''Bring the Boys Back Home''"**, İngiliz rock grubu Pink Floyd'un 1979 tarihli konsept albümü *[[The Wall]]*’da yer alan bir şarkıdır. Şarkının film versiyonu, "When the Tigers Broke Free" single'ının B yüzünde yayınlandı. Şarkının sözleri ve bestesi grubun basçısı Roger Waters tarafından yazılmıştır. Albümde kısa bir geçiş parçası olmasına rağmen, güçlü koro düzenlemesi ve savaş karşıtı temasıyla dikkat çeker ve şarkıyı yazan Roger Waters'a göre albümün temel şarkılarından biridir.

Pink Floyd'un *[[The Wall]]* albümünün 1980 ve 1981'de verilen konserlerinden alınan şarkılarla oluşturulan "*[[Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980-81]]*" albümünde de yer alan bir şarkıdır.

## "Bring the Boys Back Home" sloganı
"Bring the Boys Back Home" (veya benzer varyasyonu "Bring the Boys Home") sloganı, popüler kültüre Pink Floyd ile yerleşmiş olsa da, tarihsel olarak ilk kez Vietnam Savaşı (1955-1975) döneminde bir savaş karşıtı protesto sloganı olarak ortaya çıkmıştır. Sloganın kronolojik gelişimi şu şekildedir:

### 1960'ların sonu ve 1970'lerin başı (protestolar)
Dönemin gazete arşivleri, 1966 gibi erken bir tarihte Vietnam karşıtı yürüyüşlerde öğrencilerin "Support Our Boys, Bring Them Home Now" (Çocuklarımızı Destekleyin, Onları Şimdi Eve Getirin) yazılı pankartlar taşıdığını kaydeder. Slogan, ABD'nin Vietnam'daki askeri varlığına karşı çıkan kitleler tarafından, askerlerin derhal geri çekilmesini talep etmek için sokaklarda ve gösterilerde yaygın olarak kullanıldı.

Sloganın siyasi etkisi o kadar büyüktü ki, Richard Nixon bile "The Great Silent Majority" konuşmasında bu duyguyu kendi lehine çevirmeye çalışmış, savaşı "kazanarak" çocukları eve getirme sözü vermiştir.

### 1971 (Freda Payne şarkısı)
Sloganı müzik dünyasında ilk kez büyük bir hit haline getiren, R&B şarkıcısı Freda Payne'in "Bring the Boys Home" adlı şarkısıdır. Bu parça, Vietnam Savaşı'na doğrudan bir protesto niteliği taşıyordu ve Amerikan Kuvvetleri Şebekesi (AFN) tarafından askerlerin moralini bozabileceği gerekçesiyle yasaklanmıştı.

### 1979 (Pink Floyd - The Wall)
Roger Waters, bu halihazırda var olan sloganı alıp *[[The Wall]]* albümündeki ünlü şarkısına isim vererek evrensel bir savaş ve yabancılaşma karşıtı sembole dönüştürdü. 

### 1979 sonrası
Slogan daha sonraki yıllarda Afganistan Savaşı, Irak Savaşı, Suriye İç Savaşı gibi farklı çatışmalar sırasında da çeşitli protesto grupları ve politikacılar tarafından defalarca kullanılmıştır.

2019'da dönemin ABD Başkanı Donald Trump, Suriye'deki Amerikan askerlerini çekme kararını açıklarken Twitter (X platformu) üzerinden tam olarak bu cümleyi ("BRING THE BOYS BACK HOME!") büyük harflerle paylaşmıştır. Bu da sloganın 50 yıl sonra bile güncelliğini koruduğunu gösteriyor.

Slogan, sadece ABD ile sınırlı kalmamış; Kanada, Avustralya ve Türkiye dahil birçok ülkede barış ve adalet temalı protestolarda simgesel bir araç olarak kullanılmıştır. 

Günümüzde Kanada siyasetinde bu sloganın bir varyasyonu olan "Bring It Home" (Onu Eve Getir), Muhafazakar Parti lideri Pierre Poilievre tarafından ana kampanya sloganı olarak benimsenmiştir.
## Konusu ve teması
Şarkı, savaşın bireyler ve aileler üzerindeki yıkıcı etkisini vurgular. Sözlerde cepheye gönderilen askerlerin geri dönmemesi ve bunun ailelerde yarattığı travma anlatılır. Parça özellikle savaşın toplum üzerindeki insani maliyetine dikkat çeken bir çağrı niteliği taşır.

Şarkının mesajı, savaşın yalnızca cephede değil, evde bekleyen insanlar üzerinde de derin etkiler bıraktığını ifade eder. II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden otuz yıl sonra bile hâlâ çok geçerliliğini korur ve bir karakterin ve yaratıcısının rüyalarını sürekli olarak rahatsız eder. Mesaj açıktır: savaş, toplumsal bölünmeler, toplumsal duvarlar, hepsi de ilk başta neden oldukları anlaşmazlıklardan çok daha uzun süre devam eden, hayal edilemeyecek kalıcı etkilere sahiptir. Mesaj, Kitâb-ı Mukaddes'deki "babanın günahlarının çocuklarına yansımasıyla" ilgili sözün bir yeniden ifadesi niteliğindedir:
*Binlercesine sevgi gösterir, suçlarını, isyanlarını, günahlarını bağışlarım. Hiçbir suçu cezasız bırakmam. Babaların işlediği suçun hesabını oğullarından, torunlarından, üçüncü, dördüncü kuşaklardan sorarım.* - Mısır'dan Çıkış 34:7

Roger Waters'a göre, bir neslin günahları (veya daha doğrusu eylemleri) kesinlikle sonraki nesillere de yansımaktadır.

Şarkı yazarı Roger Waters'a göre, "Bring the Boys Back Home", *[[The Wall]]* albümünün merkezinde yer alan ve albümü bir araya getiren şarkıdır.... bunun bir kısmı insanların savaşlarda öldürülmesine izin vermemekle ilgili, ama bir kısmı da rock and roll'a, araba üretmeye, sabun satmaya, biyolojik araştırmalara katılmaya veya herhangi birinin yapabileceği herhangi bir şeye izin vermemekle ilgili... *bunların* arkadaşlardan, eşlerden, çocuklardan veya diğer insanlardan daha önemli hale gelecek kadar önemli ve 'eğlenceli bir çocuk oyunu' haline gelmesine izin vermemekle ilgili.— Roger Waters, Tommy Vance ile röportaj, 30 Kasım 1979, BBC Radio 1

Bu, *[[The Wall]]* albümündeki, despot bir lidere itaat eden fanatik orduların yürüttüğü zırhlı savaşın şiddeti ve sonuçlarıyla doğrudan ilgili üç şarkıdan biridir. Savaş, Pink'in "duvarı inşa etmeye" başlamasına neden olur ve albümün anlatısının doruk noktasına ulaşan kısmını başlatan bir dönüm noktasıdır.

## Müzikal yapı ve tarz
“Bring the Boys Back Home”, kısa süresine rağmen oldukça yoğun bir orkestral ve koro düzenlemesine sahiptir. Parçada askeri marşları andıran ritmik yapı ve yükselen koro bölümleri dikkat çeker. Bu düzenleme, şarkının savaş karşıtı mesajını daha güçlü bir biçimde ifade eder. Parça aynı zamanda albümün teatral yapısına uygun olarak dramatik bir doruk noktası yaratır. Koro bölümleri, bireysel anlatımdan kolektif bir çağrıya dönüşerek şarkının ana fikrini vurgular.

Şarkının teknik olarak en "rahatsız edici" ve dahi tarafı ritmik hilesidir. Trampetler (snare drums) ’lük askeri bir marş çalarken, orkestra ve koro ’lik (triplet bazlı) bir yapıda ilerler.

Önceki şarkı "Vera"nın son notaları kaybolurken, dinleyici 'lük ritimde bir yürüyüş temposunu vurgulayan, yaklaşan askerler gibi yavaşça beliren birkaç trampet sesi duyar. Şarkının poliritmik olduğu ortaya çıkar, çünkü orkestra, koro ve baş vokalistler 'lik ritimle başlarken bu ritim değişmeden devam ediyor. Kulak iki ritmi aynı anda takip etmeye çalışırken bir tür "deniz tutması" yaşar. Bu, savaşın disiplini () ile bireyin duygusal feryadı () arasındaki uyuşmazlığı müzikal olarak somutlaştırır. 

Roger Waters, koronun desteğiyle, tiz ses tonunda, sade ve doğrudan sözleri güçlü bir şekilde söylüyor. '''''G''''' majörde IV -V-I akor dizisi tekrarlanarak bir tatmin duygusu yaratıyor. Bunu, bas partisinde '''''F''''' bulunan ***G***'den ***D*** majöre, oradan da bas çizgisinde '''''F''''''den ***C***'ye triton hareketi içeren ***C*** majöre bir tersine dönüş izliyor ve bir istikrarsızlık hissi uyandırıyor. Klasik müzikte "diabolus in musica" olarak bilinen bu aralık, dinleyicide içsel bir korku ve çözülmemişlik hissi yaratır. Marşın o sahte "kahramanlık" havası, bu armonik hileyle saniyeler içinde karanlığa gömülür. Bu akor dizisi, Pink Floyd'un tekrar eden bir teması olup, albüm boyunca "Hey You", "Vera" ve diğer şarkılarda, ayrıca Waters ve grubunun savaş kayıpları üzerine hazırladığı konsept albümü *[[The Final Cut]]*'ta (1983) yer alan birçok şarkıda da karşımıza çıkıyor.

Roger Waters ve koro, "Çocukları eve geri getirin / Çocukları yalnız bırakmayın" diye haykırır. Son versiyonda, şarkı göreceli minör olan ***E*** minörde doruğa ulaşıyor. Roger Waters'ın buradaki vokali bir şarkı söyleme biçimi değil, bir "zorlanma" (strain) performansıdır. Waters, şarkının sonunda koroyu bastırmak için sesini en üst limitlerine (***G4*** ve ***B4*** notalarına) çıkarır. 

Ses mühendisi James Guthrie, bu kayıtta Waters'ın sesindeki o çatlamayı ve çiğliği özellikle korumuştur; çünkü bu Pink'in "duvarının" ardındaki son gerçek insani çığlıktır. Koro aniden susar ve Waters'ın sesi yalnız kalır; acı içinde ve yüksek notayı (orta Do'nun üzerindeki ilk Si) sürdürmek için mücadele eder. Tek başına bir trampet de kalır ve tehditkar yürüyüş ritmini sürdürürken, Pink'in geçmişinden ve bugününden gelen çılgın kahkahalar ve sesler birbirine karışır, menajeri ise otel odasının kapısını yumruklar. Şarkının sonundaki bu kakofoni rastgele bir gürültü değildir. Prodüktör Bob Ezrin ve ses mühendisi Nick Griffiths, önceki şarkıların ("The Happiest Days of Our Lives", "Stop", "Vera") bant kayıtlarını tersten ve farklı hızlarda iç içe geçirmiştir. Bu kolaj, aslında bir reprise (tekrar) görevi görür. Şarkı biterken duyulan o "Is there anybody out there?" sorusu, bir sonraki parça olan "Comfortably Numb"ın o meşhur uyuşuk ve steril atmosferine zemin hazırlar.

Şarkı başlarken trampetler son derece "dry" (kuru ve yakın) mikslenmiştir, sanki hemen yanındalarmış gibi. Koro devreye girdiğinde ise devasa bir "reverb" (yankı) eklenir. Bu, bireysel bir travmanın toplumsal bir histeriye dönüşmesini simgeleyen bir miksaj tercihidir.

### Albüm içindeki dramatik geçiş
Şarkı, *[[The Wall]]* albümünde kısa bir süreye sahip olmasına rağmen anlatı açısından önemli bir dramatik köprü görevi görür. Parça, Pink karakterinin psikolojik dünyasında savaş travmasının ve otoriteye karşı duyulan öfkenin sembolik bir yansıması olarak yorumlanır.

Bu dramatik geçiş, hemen ardından gelen "Comfortably Numb" ile birlikte albümün en yoğun duygusal anlarından birini oluşturur.

## Bestelenmesi ve kayıt süreci
Şarkı, Roger Waters tarafından 1979 yılının Nisan - Kasım ayları arasında yazılmıştır ve *[[The Wall]]* albümünün konsept yapısı içinde önemli bir dramatik geçiş görevi görür. Waters, albümün genel anlatısında savaşın bireyler ve aileler üzerindeki etkisini vurgulamak amacıyla bu parçayı özellikle kısa ve yoğun bir biçimde tasarlamıştır.

Kayıtlar sırasında parçada güçlü bir koro düzenlemesi kullanılmıştır. Bu koro, parçanın dramatik etkisini artırmak için orkestral düzenleme ile birlikte kaydedilmiştir. Albümün prodüksiyonu sırasında şarkı, büyük ölçüde bir geçiş bölümü olarak planlanmış ve hemen ardından gelen "Comfortably Numb" ile güçlü bir dramatik bağ kurulmuştur.

## The Wall anlatısı içindeki yeri
Şarkı konsept albüm *[[The Wall]]*'ün C yüzünün beşinci şarkısıdır. Öncesinde gelen "Vera" adlı şarkıdır. Pink'in babasını savaşta kaybetmesi ve çocukluk travmalarıyla yüzleştiği bir noktada gelir. Hemen ardından "Comfortably Numb" gelir ve doğrudan bu şarkıya bağlanır. Albümün anlatısında bu üç parça tematik olarak birbirini tamamlar.

Şarkı, ana karakter Pink’in zihinsel dünyasında önemli bir kırılma noktasını temsil eder. Albümde Pink’in çocukluğu ve travmaları anlatılırken, babasının savaşta ölmesi karakterin psikolojik gelişiminde belirleyici bir unsur olarak sunulur.

“Bring the Boys Back Home”, bu arka planı hatırlatan ve savaşın kişisel sonuçlarını vurgulayan bir bölüm olarak albümde yer alır. Parça, hemen ardından gelen Comfortably Numb ile birlikte Pink’in duygusal kopuşunun dramatik doruk noktalarından birini oluşturur.

Roger Waters, 1979'da Tommy Vance'a verdiği röportajda, albüm üzerinden şarkı-şarkı geçerken, "Bring the Boys Back Home" şarkısını "tüm albümün merkez şarkısı" olarak tanımlamıştır.

## Film versiyonu

Şarkı, 1982 yapımı Pink Floyd – The Wall filminde de yer alır. Filmde şarkı, Waters'ın baş vokalinin olmadığı büyük bir koro tarafından seslendiriliyor. Ayrıca, dört satırlık tam şarkı sözlerinin tekrarından önce, alt dominant üzerinde uzatılmış bir tekrar bölümüyle genişletilmiş bir versiyon sunuluyor.

"Bring the Boys Back Home", savaşın veya kariyerin aile ilişkilerini gölgelemesine veya çocukların ihmal edilmesine izin vermemekle ilgili. Bu, filmde baş kahraman Pink'in bir tren istasyonunda genç bir çocuk olarak görülmesiyle sembolize ediliyor. İstasyon, savaştan dönen askerlerle ve onları karşılamaktan mutluluk duyan sevdikleriyle dolu. Ancak Pink boşuna etrafta dolaşsa da, kucaklayacak kimse bulamıyor, çünkü babası eve sağ salim dönmemiş. Mutlu kalabalık coşkulu bir şekilde "Bring the Boys Back Home" şarkısını söylüyor, ancak Pink aniden yalnız olduğunu fark edince şarkı minör bir akorla aniden sona eriyor. Ardından bir araya gelen ailelerin kalabalığı kayboluyor. Son notalar kaybolurken, onun acı dolu ve yabancılaşmış yetişkinliğini görüyoruz. Pink'i yalnızlığa iten olayların anıları bir döngü halinde tekrar tekrar ortaya çıkmaya başlar: "Another Brick in the Wall" daki öğretmen, "What Shall We Do Now?" daki operatör ve "One of My Turns"daki grup hayranı, Pink'in menajerinin kapıyı çalıp "Gitme zamanı!" (konser vermek için) diye bağırması ve çılgın kahkahalar da kapanış saniyelerine karışır ve "Is There Anybody Out There?" daki uğursuz sesin yavaşça sessizliğe karışmasıyla sona erer ve Pink'in menajeri kapıyı kırarak içeri girdiğinde Pink'i aşırı dozdan baygın halde bulmasıyla "Comfortably Numb"a geçiş yapar.

## Canlı performanslar

Şarkı, Roger Waters’ın gerçekleştirdiği The Wall temalı konserlerde önemli bir sahne unsuru olarak kullanılmıştır. Özellikle 2010–2013 yılları arasında gerçekleştirilen The Wall Live turnesinde şarkı, sahneye yansıtılan savaş görüntüleri ve projeksiyonlar eşliğinde seslendirilmiştir. Roger Waters, ayrıca Covid-19 pandemi döneminde yaptıkları kayıtlarda da "Vera" ve "Bring the Boys Back Home" şarkılarını seslendirdi ve bu canlı performanslar 2020 yılında yayınlandı.

Bu performanslarda şarkı, savaşın siviller üzerindeki etkisini vurgulayan görsellerle desteklenmiş ve albümün politik mesajını güçlendiren sahnelerden biri olarak öne çıkmıştır.

Pink Floyd'un "*[[The Wall]]"* albümünün orijinal konserleri o kadar pahalıydı ki, sonunda grup bu konserleri sahnelemekten zarar etti. Ayrıca, o zamanlar bir rock grubunun sahneye koyduğu en ayrıntılı sahne prodüksiyonlarıydı. Bu ve diğer nedenlerden dolayı, grubun o zamanlar rock and roll konseri olarak kabul edilen bir etkinlik için canlı bir orkestra kiralamak ve prova yapmak yerine, Michael Kamen'in orkestra düzenlemelerinin orijinal kayıtlarını kullanmayı tercih etmesi anlaşılabilir bir durumdur. Orijinal ses efektlerinin (televizyonlar, helikopterler, çeşitli atmosferik efektler) kayıtları da kullanıldı (örneğin "Hey You" veya "Stop" gibi bazı şarkılardaki özel yankı efektleri de). Metronom kullanımıyla müzisyenler kayıtlarla senkronize olarak çalabildiler (bunun ek sonucu olarak neredeyse her şarkıyı tam orijinal temposunda yeniden ürettiler).

"Bring the Boys Back Home" bir orkestra tarafından, çok sayıda davulcuyla ve tipik rock and roll enstrümanlarından hiçbiri kullanılmadan icra edildiğinden, Roger Waters stüdyo kaydının bir remiksine eşlik ederek şarkıyı söylerdi. Bu durum, *[[Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980-81|Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980–81]]* (2000) albümünde, özellikle de "canlı" Roger Waters'ın sesinin kesildiği ve kaydedilmiş ana vokalinin kaldığı, stüdyo albümünde duyulan eşsiz titremeyle son notayı sürdürdüğü sona dikkat edilerek gösterilmiştir.

On yıl sonra, o zamana kadar solo sanatçı olan Roger Waters, yeni yıkılan Berlin Duvarı'nın bulunduğu yerde *"Duvar* " ın büyük bir yeniden canlandırmasını sahnelemeye karar verdiğinde, tam ölçekli bir düzenleme için gerekli personele ve finansmana sahipti (özellikle de bunun Afet Yardım Anıtı için bir yardım konseri olduğu anlaşıldığı için). Filmdeki genişletilmiş düzenlemeyi kullanan Waters, Rundfunk Orkestrası ve Korosu, Almanya'daki Sovyet birlikleri grubu'nun bandosu ve Kızıl Ordu Korosu eşliğinde (en sert, tiyatrovari tarzıyla) şarkı söyledi.

Waters, 2010-2012 turnesi olan The Wall Live için *[[The Wall]]* konseptini yeniden canlandırdığında, şarkı yine gösterinin politik mesajının merkezinde yer aldı. Şarkı boyunca, tamamen inşa edilmiş duvara yansıtılan görüntülerde, Amerika Birleşik Devletleri'nin 34. başkanı Dwight D. Eisenhower'ın 1953 tarihli bir sözü yavaşça gösterildi:Üretilen her silah, denize indirilen her savaş gemisi, fırlatılan her roket, nihayetinde aç olan ve karnı doymayanlardan, üşüyen ve giyeceksiz kalanlardan çalınan bir şeyi ifade eder.

### Modern Yorumlar
Roger Waters'ın son yıllardaki canlı performanslarında bu şarkıyı güncel politik olaylara (örneğin Orta Doğu'daki çatışmalar) uyarlaması, eleştirmenler tarafından mesajının evrenselliğinin bir kanıtı olarak görülmektedir.

## Stüdyo kaydı ve prodüksiyon

### Pink Floyd

* Roger Waters – bas gitar, vokal
* David Gilmour – gitar
* Richard Wright – klavye
* Nick Mason – davul
### Bando
* Joe Porcaro – trampet
* Bleu Ocean dahil 35 New York davulcusu – trampetler
* New York Operası – koro
* New York Orkestrası – yaylılar

### Prodüksiyon (tekli)

* Yapımcılar – David Gilmour, Michael Kamen, Roger Waters
* Mastering mühendisi – James Guthrie, Joel Plante
* Mühendis – Nick Griffiths, Patrice Quef, Brian Christian, Rick Hart, John McClure
* Yazar – Roger Waters

## Eleştirmenlerin değerlendirmeleri
Eleştirmenler, savaş temalı şarkının, baş kahramanımızın kişisel bakış açısından ziyade, görünüşte her şeyi bilen bir anlatıcının bakış açısından söylenen "Goodbye Blue Sky" veya "Hey You"nun orta köprüsü gibi şarkılarla aynı çizgide olduğunu varsayıyor. Onlara göre, şarkı, The Wall'ün savaş temalı parçalarının çoğunun dayandığı II. Dünya Savaşı dönemi kadar, günümüz için de geçerli olan Roger Waters'ın savaş karşıtı bir bildirisidir. Şarkının kısa olmasına rağmen güçlü bir dramatik etki yarattığı belirtilmiştir. Albümün genel anlatısı içinde parça, savaşın bireyler üzerindeki psikolojik etkisini vurgulayan önemli bir an olarak değerlendirilir.

Bazı müzik yazarları, parçanın özellikle büyük koro düzenlemesi sayesinde bir tür “kolektif protesto” havası yarattığını ve albümün politik alt metnini güçlendirdiğini ifade etmiştir. Bu yönüyle şarkı, *[[The Wall]]*’un savaş ve otorite eleştirisini açık biçimde ortaya koyan bölümlerden biri olarak görülür.

Times of India'nın belirttiğine göre, şarkı genellikle Vietnam Savaşı sırasında Amerikan Silahlı Kuvvetleri Ağı (American Forces Network) tarafından yasaklanan Freda Payne'in 1971 tarihli savaş karşıtı şarkısı "Bring the Boys Home" ile karşılaştırılıyor.

## Kültürel etkiler
Şarkının adı ve ana sloganı, özellikle savaş karşıtı protestolarda sembolik bir ifade olarak kullanılmıştır. Parça, savaşın aileler üzerindeki etkisini vurgulaması nedeniyle anti-savaş temalı müzik tartışmalarında sıkça anılan örneklerden biri olmuştur.

Ayrıca şarkı, Roger Waters’ın sonraki yıllarda gerçekleştirdiği konserlerde politik mesajı güçlendiren görsel sahnelemelerle birlikte sunulmuştur.

### Anti-savaş marşı olarak evrenselliği
Şarkının ismi, savaşların sona ermesi ve askerlerin ailelerine dönmesi için kullanılan yaygın bir slogana dayanır. Roger Waters, şarkının mesajını modern çatışmalara (örneğin Irak Savaşı, Ortadoğu'daki çatışmalar) da uyarlayarak, çocukların babasız kalmasının yarattığı döngüsel yıkıma dikkat çekmiştir.

### Önceliklerin sorgulanması
Roger Waters'a göre şarkı sadece savaşla ilgili değildir; aynı zamanda kariyer, ticaret veya bilim gibi uğraşların ("rock and roll yapmak, araba üretmek, sabun satmak") aile ve insani bağların önüne geçmesine karşı bir uyarıdır. Bu yaklaşım, modern iş-yaşam dengesi ve yabancılaşma tartışmalarında kültürel bir referans noktası olmuştur.

### Sinematografik etki ve hafıza
*[[Pink Floyd Duvar (film)|The Wall]]* filmindeki tren istasyonu sahnesi, babasını bekleyen küçük Pink'in yalnızlığıyla savaşın toplumsal maliyetini görselleştirmiş ve bu imge Pink Floyd hayran kitlesinde kalıcı bir yer edinmiştir.

### Siyasi protestolarda kullanımı
Türkiye dahil birçok ülkede barış ve adalet temalı protestolarda (örneğin; Gezi Parkı olayları sırasındaki analizlerde olduğu gibi) şarkı, kayıpları anmak ve barış talebini dile getirmek için simgesel bir araç olarak kullanılmıştır.

### Müzikal miras ve dev prodüksiyonlar
1990'da Berlin Duvarı'nın yıkılışından sonraki dev konserde, Roger Waters'ın bu şarkıyı Kızıl Ordu Korosu ile seslendirmesi ve dev harflerle duvarın üzerine şarkı isminin yazılması, tarihin önemli bir dönüm noktasında şarkının kültürel bir sembole dönüştüğünü göstermiştir. 
## ''The Wall''

Pink Floyd'un, 1979 yılında çıkmış, 23 defa platin plak ödülü almış konsept rock albümü. Pink adında, sanal bir karakter üzerinden, giderek yalnızlaşan, yabancılaşan insanın korkuları ile kendi çevresine ördüğü soyut duvarı anlatır. Albümün sözel ve müzikal kurgusu, aynı adı taşıyan karmaşık sahne gösterisi temel alınarak tasarlanmıştır. 1982 yılında Alan Parker yönetmenliğinde, The Wall adıyla sinemaya uyarlanmıştır.
## Pink Floyd

**Pink Floyd,** 1965 yılında Londra'da Syd Barrett (gitar, vokal), Nick Mason (davul), Roger Waters (bas gitar, vokal) ve Richard Wright (klavye, vokal) tarafından kurulan ve 1967'nin sonlarında David Gilmour'un (gitar, vokal) katılımıyla genişleyen bir İngiliz rock grubudur. İlk İngiliz psikedelik gruplarından biri olarak kısa sürede büyük bir hayran kitlesi edinen grup, uzun besteleri, ses deneyleri, felsefi şarkı sözleri ve özenli canlı performanslarıyla öne çıkmış ve önde gelen progresif rock gruplarından biri haline gelmiştir.

## Ayrıca bakınız

* Vera
* Comfortably Numb
* The Wall
* Pink Floyd
* Savaş karşıtı şarkılar listesi

## Kaynakça

## Konuyla ilgili yayınlar
* Fitch, Vernon. *The Pink Floyd Encyclopedia* (3. baskı), 2005. .
* Mabbett, Andy (1995). *The Complete Guide to the Music of Pink Floyd* (İngilizce). Omnibus. ISBN 978-0-7119-4301-8.
* Strong, Martin C. (2000). *The Great Rock Discography: Martin C. Strong* (İngilizce). Canongate.
* Fitch, Vernon; Mahon, Richard (2006). *Comfortably Numb: A History of "The Wall", Pink Floyd, 1978-1981* (İngilizce). PFA Pub. ISBN&nbsp;978-0-9777366-0-7.