Bedriacum Muharebesi

**Bedriacum Muharebesi**, Dört İmparator Yılı (MS 69) sırasında, kuzey İtalya'da Bedriacum köyü (günümüzde Calvatone) yakınlarında yapılan iki ayrı muharebeyi ifade eder. Çatışmalar, Cremona kentinin yaklaşık 35 kilometre uzağında gerçekleşmiştir. Muharebeler Bedriacum ile Cremona arasındaki alanda gerçekleştiğinden, bazen "Birinci Cremona" ve "İkinci Cremona" adlarıyla da anılmaktadır.

## Birinci Bedriacum Muharebesi

Otho, Praetorian muhafızlarla birlikte, selefi Galba'yı Ocak ayında öldürttü ve tahta çıktı. Germania Inferior eyaletinin valisi olan Vitellius da tahtta hak iddia etmiş ve birlikleriyle Roma'ya doğru harekete geçmişti. Vitellius'un kuvvetleri iki orduya ayrılmıştı. Bunlardan birisi Aulus Caecina Alienus, diğeri Fabius Valens komutasındaydı. Vitellius kuvvetleri, Ren Nehri üzerinde konuşlanmış diğer tüm lejyonlardan XXI *Rapax*, V ''Alaudae'' lejyonları ve güçlü vexillationes birlikleriyle birlikte, yaklaşık 70.000 kişilik güçlü bir yardımcı kuvvetini içeriyordu. Caecina komutasındaki kuvvetler, Kuzey İtalya'ya ulaşmak için Büyük St. Bernard Geçidi'nden Alpleri geçtiler. Placentia'ya saldırdılar ancak geri püskürtüldüler. Ardından, onlara katılacak Valens'in ordusunu beklemek için Cremona'ya geri çekildiler.

Otho, 14 Mart'ta Roma'dan ayrıldı ve kardeşi Titianus'u Roma'nın başına bırakarak meydan okumayla yüzleşmek için kuzeye doğru yürüdü. Üssünü Brixellum'da kurdu. Kuvvetleri arasında I ''Adiutrix'', XIII ''Gemina'' lejyonları, XIV ''Gemina''*<nowiki/>'nın* ileri bir müfrezesi, Praetorian muhafızlar ve bir gladyatör birliği vardı. Bu orduda Britanya valisi olarak sekiz yıl önce Boudica'yı yenmiş olan Gaius Suetonius Paulinus gibi generaller olmasına rağmen Otho, kardeşi Titianus'u başkomutan olarak Roma'dan çağırmaya karar verdi.

Titianus gelmeden önce, bir çatışma yaşanmıştı. Caecina, Bedriacum ve Cremona arasında, yaklaşık yarı yolda bulunan Locus Castorum köyüne pusu kurmaya çalıştı. Othonlular uyarıldı ve orduları, Suetonius Paulinus liderliğinde Locus Castorum'a doğru yürüdü. Othonlular çatışmadan galip çıktı ve Caecina'nın birlikleri Cremona'ya çekildi. Burada, Galya'dan geçen daha uzun bir rota izleyen Valens'in ordusu onlara katıldı.

Titianius artık Otho'nun ordusuna katılmış ve komutayı ele geçirmişti. Paulinus ve diğer generallerin diğer lejyonların gelmesini beklemek istemelerine rağmen, savaşmak için Cremona'ya yürümeye karar verildi. Otho, sonucu beklemek için Brixellum'da kaldı. 14 Nisan'da iki ordu, Bedriacum'dan ziyade Cremona'ya daha yakın olan Via Postumia'da karşılaştı. Fakat Otho'nun birlikleri uzun bir yürüyüş sonucunda oldukça bitkindi. En ağır çatışmalardan bazıları, Otho'nun Ravenna'daki *Classis Ravennas* deniz piyadelerinden yeni kurulan I ''Adiutrix'' lejyonunun, Vitellius'un deneyimli askeri *[[Lejyon XXI Rapax|Rapax]]* ile çatıştığı yerdi. *Adiutrix*, 21. Alayın kartalını ele geçirerek kendini iyi bir şekilde kanıtladı, ancak 21. Alayın kartalı geri almaya çalışırken komutanı öldürüldü. Savaş alanının başka bir yerinde, Otho'nun 13. Lejyonu, Vitellius'un *Alaudae birlikleri* tarafından yenilgiye uğratıldı ve *Adiutrix*, Batavyalı yardımcı birliklerinin onları yanlarından kuşatmasıyla sonunda teslim oldu. Cassius Dio'ya göre, çatışmada yaklaşık 40.000 kişi öldü. Otho'nun birlikleri, Bedriacum'daki kamplarına kaçtı ve ertesi gün Vitellius güçlerine teslim olarak Vitellius'a bağlılık yemini ettiler. Bunun üzerine imparatorluk koltuğunda üç aydan az bir süre kalan Otho intihar etti. Vitellius ise Roma'ya doğru yürüyüşünü sürdürdü ve zaferle tahta çıktıktan sonra senato tarafından imparator olarak tanındı.

## İkinci Bedriacum Muharebesi

Orta Doğu'nun Yahudiye ve Suriye eyaletlerindeki lejyonlar, Vespasianus'u imparator ilan etmişti. Vespasian'a, 67 yılında Nero tarafından Yahudiye'de Birinci Yahudi-Roma Savaşı'nı bastırma görevi verilmişti. Suriye valisi Gaius Licinius Mucianus'un desteğini aldı ve Yahudiye ve Suriye lejyonlarından oluşan güçlü bir birlik, Mucianus komutasında Roma'ya yürüdü. Doğu lejyonları Roma'ya ulaşamadan, Raetia ve Mezya eyaletlerindeki Tuna lejyonları da Ağustos ayında Vespasian'ı imparator ilan etti. Tüm bu lejyonlar, Marcus Antonius Primus'un liderliğinde Roma'ya yürüdüler ve daha kısa bir yürüyüş mesafesiyle Mucianus'un birliklerinden önce İtalya'ya ulaştılar.

Vitellius, Antonius'un yaklaştığını öğrenince, Caecina'yı güçlü bir orduyla gönderdi ve Verona'ya ulaşan ilk lejyonlara hemen saldırması istendi, ancak Caecina bunu reddetti**.** Caecina, Vespasianus'a destek vermek için Classis Ravenna komutanı ile komplo kurdu, fakat askerleri bunu kabul etmeyerek onu zincire vurdu. Bu sırada hastalık nedeniyle geciken Valens, Roma'dan yola çıkmıştı. Komutansız kalan ordu Cremona'ya ilerlerken, öncü birlikler Bedriacum'da bulunan Antonius'un süvarileriyle karşılaştı. Bu çatışma, Vitellius'un birliklerinin Cremona dışındaki kamplarına çekilmesiyle sonuçlandı.

Antonius'un kuvvetleri Via Postumia üzerinden Cremona'ya ilerledi. Karşılarında, Lejyon IV ''Macedonica'''nın da yer aldığı, ancak Valens henüz gelmediği için komutansız kalan güçlü bir Vitellian ordusu vardı. Gece çökerken başlayan çatışmada, Antonius'un lejyonu ağır kayıplar verdi. Şafak vaktiyle birlikte Antonius'un kuvvetleri üstünlüğü ele geçirdi. Doğudan gelen bir gelenekle güneşi selamlayan lejyonun tezahüratları, Vitellius'un ordusu tarafından takviye geldiği sanılarak yanlış yorumlandı ve moralleri çöktü. Vitellius'un birlikleri kamplarına geri sürüldü, ardından Antonius teslim olan Cremona'ya saldırdı. Kent, dört gün boyunca yağmalandı ve yakıldı. Halk büyük katliam ve saldırılara maruz kaldı. Antonius köleleştirmeyi yasakladı, ancak bu karar birçok esirin öldürülmesine yol açtı. Antonius, Roma'ya ilerledi. Vitellius bu esnada esir alındı ve kısa süre sonra öldürüldü. Böylece Vespasianus'un imparatorluğunu ilan etmesinin önü açılmış oldu. Ardından MS 69 yılında, Vespanianus'un lejyonları Roma'nın kapılarına vardı.

## Kaynakça