Ermeni milliyetçiliği

**Ermeni milliyetçiliği**, 1800'lerin ikinci yarısında “ulusal uyanış” şeklinde doğup 1880'li yıllardan sonra açık bir şekilde milliyetçilik olarak ifade edilmeye başlayan etnik bir milliyetçiliktir. Ermeni milliyetçiliği 19. yüzyılda ortaya çıkmıştır ancak M.S. 5. ve 8. yüzyıllar arasında bir dönemde yaşadığı iddia edilen tarihçi Horenli Musa'dan esinlenmiştir. Ermenistan'ın M.S. 4. yüzyılın başlarında Hristiyanlığı ilk kabul eden ülke olması Ermeni milliyetçilerine kendilerini “seçilmiş insanlar” olarak görmeleri için bir sebep vermiştir.

## Osmanlı döneminde Ermeni ulusal uyanışı

Ermeni kolektif hafızasında modern Ermeni milliyetçiliği bir “uyanış” veya “rönesans” (*zartonk*) olarak görülür. Buna göre Türklerin ve Farsların yüzyıllar boyunca Ermeniler üzerindeki kötü yönetimi Ermenilerin içinde uyumakta olan milliyetçilik duygusunu uyandırmıştır. Ancak bu teori Ermeni milliyetçiliğinin ortaya çıkışının arkasındaki kompleks nedenleri açıklayamamaktadır. Nitekim Kanadalı-Ermeni bir tarihçi ve siyaset bilimci olan Razmik Panosyan'a göre Osmanlı Devleti’nin uyguladığı millet sistemi Ermenilerin kendine özgü bir grup olarak hayatta kalabilmesine önemli derecede yardımcı olmuştur. Erken 1800’lerde Ermenilerin yoğun olarak yaşadığı kırsal Osmanlı ve Rus Çarlığı toprakları değil, İstanbul, Tiflis, Bakü, Moskova, Cenevre ve Sofya gibi büyük şehirler Ermeni milliyetçiliğinin merkezi olmuştur. Ermeni milliyetçiliği Ermeni köylüler ve çiftçiler yerine entelektüeller ve öğrenciler arasında savunulmuş ve bu dönemde radikal milliyetçi ve sosyalist organizasyonlar kurulmuştur.

Tanzimat döneminde yapılan reformların bir sonucu olarak gayrimüslim azınlıkların Osmanlı İmparatorluğu içindeki durumu önemli ölçüde değişmiştir. İlk reformlar genelde Osmanlı İmparatorluğunun organizasyonunu ve sistemlerini değiştirerek ele alınmıştır. Bununla birlikte, Kırım Savaşı sırasında Osmanlı İmparatorluğu'nu Rusya'ya karşı destekleyen Avrupalı büyük güçlerin uyguladığı diplomatik baskıların bir sonucu olarak, 1856'da gayrimüslim olmayan Osmanlı İmparatorluğu vatandaşlarına Müslüman vatandaşlarla aynı hakların verilmeye çalışıldığı reformlar yapılmıştır. Gayrimüslimler üzerindeki cizye vergisi kaldırılmış, gayrimüslimlerin asker olmasına ve gayrimüslim cemaatlerin okul açabilmelerine izin verilmiştir.

Bu yeni ve nispeten liberal koşullar altında birçok Ermeni okulları Osmanlı İmparatorluğu boyunca açıldı. Bu okulların çoğunluğu hızla laik bir yön kazanmıştı. Ermeniler müfredat ve öğretmen niteliklerine asgari bir standart belirlemek için birçok kültürel dernek kurdular. 1880 yılında bu dernekler birleşerek "Ermeni Okulları Genel Birliği"ni oluşturdular.

Osmanlı İmparatorluğu'nun 1877-78 Türk-Rus Savaşı'ndaki yenilgisinden sonra, Ermeni Ulusal Meclisi ve Patrik II. Nerses, Katolikos Mıgırdiç Hrimyan'ı "Ermeni Sorunu" üzerine yapılan tartışmada Ermenileri temsil etmek üzere Berlin Kongresi'ne gönderdi. Ünlü konuşmasında, Mıgırdiç Hrimyan Ermenilere, Bulgaristan'ın ulusal uyanışını Ermeni halkının kendi kaderini tayin umutları olarak bir model olarak almasını tavsiye etti.

Berlin Kongresi'nin 61. Maddesi, "Ermeni Sorunu"nu Osmanlı İmparatorluğu'nun iç sorunundan uluslararası bir çözüme dönüştüren "özerk bir Ermenistan" olasılığını belirtti. Antlaşma ile Osmanlı, Ermeni konularını zulüm ve şiddetten korumayı üstlendi. Ancak anlaşma, Osmanlı'yı reform yapmaya zorlayacak bağlayıcı bir belge ortaya koyamadı.

Tarihin yanı sıra, dil, özellikle Karabağ'da Ermeni milliyetçi fikirlerinin hayata geçirilmesinde bir diğer sorundu. 19. yüzyılda standartlaştırılmış ve herkes tarafından anlaşılabilir bir Ermeni diline duyulan ihtiyaçtan bahseden Razmik Panosyan, bazı Ermenilerin yerel Ermenice konuşurken, nüfusun geri kalanının “Türkçe veya çeşitli Ermenice kökenli ancak genellikle birbirini anlamayan lehçeler” konuştuğunu ve bunun modern döneme kadar devam ettiğini yazmıştır. Karabağ'ı “en dikkat çekici örnek” olarak nitelendiren Panossian, Karabağ'daki Ermenilerin dilinin "diğer Ermeniler tarafından anlaşılmaz; bir tür “gizli iletişim kodu” olduğundan da bahsetmiştir. Karabağ Ermenilerinin Ermenice dil sorunları, onları Ermeni olmayan kökenleri iddiasını destekleyen diğer kanıtlarla birlikte, Karabağ Ermenilerinin gerçekten de sonradan Ermenileşmiş Ermeniler olduğunu göstermektedir.

Bu dönemde Ermeni milliyetçi düşünürlerin ayrılığa düşmesine sebep olan temel konu, Ermenilere özgürlüğün Osmanlı İmparatorluğu ve İran gibi Müslüman güçlerle mi yoksa Rusya, Avusturya, Fransa ve İngiltere gibi gayrimüslim güçlerle mi sağlanacağıydı. Taktiksel meseleler de, özellikle 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'ndan sonra Ermeni kurtuluşçularını böldü. Bazıları açık barışçıl müzakereler yoluyla Ermenilerin kurtuluşunu desteklerken diğerleri büyük ölçekli uluslararası diplomatik ve askeri müdahaleyi zorlamanın bir yolu olarak şiddeti, komployu ve gizliliği tercih etti. 93 Harbi'nin ardından yeni bir üçüncü tutum ortaya çıkmaya başladı: “Müslüman veya gayrimüslim olması fark etmeden, herhangi bir devlet gücüne dayanmadan, öz mücadele yoluyla siyasi kurtuluşu destekleyen bir tutum. 1880'lerin başlarında, özellikle Moskova'daki *Vatanseverler Birliği* ve Erzurum'daki *Vatan Koruyucuları* gibi, hükümet unsurlarından arınmış bir kurtuluş yolunu savunan bir dizi Ermeni gizli cemiyeti ortaya çıktı. Her ne kadar çok az Ermeni, mevcut hükümetlerin desteği olmadan veya onların aracılığıyla kurtuluşa ulaşmaya çalışmaya tam olarak bağlı kalsa da, Kafkasya ve Batı Avrupa'da gelişen sosyalist ve anarşist kültürler etrafında birçok Ermeni arasında o zamanki hükümetlere karşı derin bir şüphecilik güçlendi. Sırasıyla 1887'de Cenevre'de ve 1890'da Tiflis'te kurulan Hınçak ve Taşnak devrimci örgütleri, genel olarak büyük hükümetlere karşı son derece alaycı bir kurtuluş yöntemini vaaz etmeye başladılar. Ancak, bu örgütlerin düşünürleri, siyasi hedeflere ulaşmak için bir tür desteğe ihtiyaç olduğunu fark ettiler. Taşnaklar ve Hınçaklar, programlarında terörizmi meşru bir protesto yöntemi olarak benimsemişlerdi. Her ikisi de barışçıl Müslümanlar ile baskıcı Müslümanlar arasında ayrım yaparken, baskıcı Müslümanları Osmanlı hükümeti ve Kürt çeteleri olarak tanımlamışlardı. Ancak şiddet içeren yöntemleri birçok masum Müslüman ve Ermeninin yaralanmasına ve ölümüne yol açmış ve birçok Müslümanın Ermenilere karşı daha derin bir güvensizlik duymasına neden olmuştu.” 1890 yılında Ermeni milliyetçileri Osmanlı yönetimine karşı geniş çaplı bir isyan başlatmış ve Batılı güçlerle Rusya'dan destek almaya çalışmışlardı.

İki büyük Ermeni milliyetçisi grup olan Hınçaklar sosyalist fikirlere ve Marksizme, Taşnaklar ise milliyetçiliğe daha bağlıyken, iki grup taktik ve ideoloji açısından benzerdi. Ancak kıskançlıklar, kişilik çatışmaları, güç ve statü mücadeleleri, iki grubun kalıcı bir anlaşmaya varmasını engelledi. 1887-1896 yılları arasında Hınçaklar siyasi aktivizme hâkimdi. Her iki parti de Avrupalı güçlerin dikkatini çekmek ve Osmanlı Devleti'ni Ermeniler için siyasi reformlar yapmaya zorlamak amacıyla, hükûmeti Doğu Anadolu'daki Ermenilere karşı bir saldırı başlatmak için tahrik etmeye çalıştı. Bu reformların Osmanlı İmparatorluğu içinde özerk bir Ermeni devletinin kurulmasına yol açacağına inanıyorlardı.

19. yüzyılda ABD’li Protestan misyonerler de eğitim ve basın-yayın yoluyla Ermeni milliyetçiliğinin yayılmasını teşvik etmiş ve böylece Türkler ve Ermeniler arasında bir çatışma durumu yaratmıştır. Bu misyonerler bir taraftan Ermeni milliyetçiliğini desteklerken diğer taraftan Batı kültürünün Ermeni kültürüne olan üstünlüğünü göstererek Ermenileri “medenileştirme” amacı gütmüşlerdir. ABD'li misyonerler tarafından Osmanlı topraklarında açılan okullar Ermeniler arasında kimlik inşası konusunda önemli bir etkiye sahip olmuştur. Mim Kemal Öke’ye göre “Hem Patrik'e bağlı cemaat okullarında hem de misyonerler tarafından açılan ve Batı dillerinde eğitim verilen ortaokullarda, Ermeni gençleri Fransız Devrimi'nin milliyetçilik idealiyle tanıştırıldı. Aynı zamanda onlara Ermeni coğrafyası, idealize edilmiş Ermeni edebiyatı ve mitolojikleştirilmiş Ermeni tarihi öğretildi. Kısacası, Ermeni gençleri bu okullarda ulusal bilinçlerini kazandılar.” Misyoner kuruluşu olan American Board'un amacı Ermenilerin kendi devletine sahip olduğu Protestan bir Anadolu yaratmak olmuştur. Protestan misyonerlerin Ermeni milliyetçiliğini yayma çabaları farklı milletler arasındaki düşmanlıkları artırmış, Ermeni ve Yunan Protestanlar kendi okullarında bir Türk veya Kürt gördükleri zaman onlara düşmanca davranmaya başlamıştır. Bundan dolayı Protestan okullarında milletlerin entegrasyonu sağlanamamıştır.

Ermeni milliyetçileri bu dönemde kendi tarih anlayışlarına uygun olmayan akademik çalışmaları da ideolojik sebeplerle eleştirmişlerdir. Rus tarihçi Nikolay Marr 1904 yılında Ani'deki (bugünkü Kars, Türkiye) arkeolojik kazılar sırasında bulunan eserlerden oluşan bir müze kurmuştur. "Marr'ın, 10. ve 11. yüzyıl Ermenistan tarihinin incelenmesine akademik bir katkı sağlayan kalıntılarındaki kazılardan sonra Ani hakkındaki çıkarımları, Ermeni milliyetçilerinin ateşli saldırılarıyla karşılaşmıştır. Bu milliyetçiler, Marr'ın Ani kültürünün karma Ermeni-Müslüman doğası ve Ermeni Bagratuni hanedanının çöküşünden sonra Müslüman yönetimi altında yaşadığı ekonomik refah hakkındaki görüşlerini “Ani'yi Ermenilerden alıp Ruslara verme” girişimi olarak görmüşlerdir." Aynı dönemde Ermeni milliyetçisi Mikayel Çamçyants tarafından yazılan Ermeni tarihi de milliyetçilik uzmanı Anthony D. Smith'in şu argümanıyla da örtüşmektedir: "Milliyetçiler, 'kendi' geçmişlerini kendi çıkarları için araştırmakla değil, 'halklarının' bölgeselleştirilmiş geçmişinin mitolojisini yeniden sahiplenmekle ilgileniyorlardı. 'Etno-tarih', amaçlarına ulaşmak için yetersiz kaldığında, 'yeniden inşa edilmeli ve hatta bazı yerlerde 'icat edilmeliydi'.” Smith, milliyetçilerin tarihe olan ilgisini, 'vatanlarını', yani halklarının geçmişte bir zamanda sahip olma ve gelişme iddiasıyla 'hissedebilecekleri' tarihi bir bölgeyi aramalarıyla açıklar.

## Ermeni Kırımı ve Ermenilerin gerçekleştirdiği etnik temizlikler

I. Dünya Savaşı sırasında Osmanlı İmparatorluğu'nda, 1 ile 1.5 milyon arasında Ermeni'nin öldürüldüğü iddia edilen Ermeni Kırımı ile birlikte Ermeni milliyetçiliği de değişim geçirmiştir. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, bir kısım Ermeni dünyanın çeşitli yerlerine dağılarak Ermeni diasporasını oluşturmuş, diğer Ermeniler ise kısa ömürlü olan Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti'nin çöküşünün ardından kendilerini Sovyetler Birliği'ne bağlı Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti içinde bulmuşlardır.

Bu dönemde ve sonrasında Ermeni milliyetçiliği Türklerin ve Müslümanların Ermeni hâkimiyeti altındaki topraklardan temizlenmesinde rol oynamıştır. Rus Çarlığı'na bağlı Erivan Valiliği'nin 1897 yılındaki nüfus sayımına göre, 829.556 kişilik toplam nüfusun 441.000'i (%53) Ermeni, 49.389'u (%6) Kürt, 313.176'sı (%37) Azeri idi. Ancak 2011'deki nüfus sayımına göre Ermenistan'da yalnızca 812 Müslüman bulunmaktadır. Ermenilerin 1988-1991 yılları arasında Dağlık Karabağ için verdiği mücadele, 700.000'den fazla Azeri'nin yerinden edilmesine yol açmıştır; bu sayı, savaş sırasında yerinden edilen Ermenilerin sayısının neredeyse iki katıdır.

1919 yılında gerçekleşen Paris Barış Konferansı’nda Ermeni milliyetçileri Akdeniz’den Karabağ’a kadar uzanan bir Ermeni etnik milletini (ethnonation) kurmak için çabalamışlardır. Dünyadaki hiçbir etnisite tamamen homojen olmamasına rağmen 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başındaki Ermeni milliyetçileri Ermeni milletinin tarihin başlangıcından beri saf kaldığını savunmuştur. Sovyetler Birliği döneminde Ermeni milliyetçiliği güçlü bir şekilde devam etmiş ve Moskova da Ermeni milliyetçilerinin düzenlediği eylemlere göz yummuştur. Bu da Ermenilerin “soykırım” ve “toprak kaybı” üzerine kurulu bir milli kimlik inşa etmesini sağlamıştır.

Nazi sempatizanı bir Ermeni milliyetçisi olan Garegin Njdeh, 1933'te Taşnak federasyonunun talebi üzerine partinin Kuzey Amerika gençlik örgütünü kurdu. 1943'e kadar örgütün adı, Ermenice'de "Irk dini" anlamına gelen ''tseğakron'' idi. Bu kelime “ırka tapanların birliği” olarak da çevrilebilir. Daha sonra, 2019 yılında (ABD, Kanada ve Avustralya'da) hâlâ varlığını sürdüren Ermeni Gençlik Federasyonu (AYF) adını aldı. Tseğakron'un doktrini Aryanist ırkçılığa dayanıyordu. 27 Eylül 1933 tarihli Hairenik (Boston) yazısında Njdeh, tseğakron anlayışını şöyle açıklıyordu: “Irk-Dindar, ırksal kanına bir tanrı olarak inanır. Irk her şeyin üstünde ve her şeyden önce gelir. Irk her şeyden önce gelir. Her şey ırk içindir... Irk-Din Tarikatlarının kendi genel inançları, liderlikleri ve siyasi amblemleri olduğunu duyuyoruz. Ayrıca kendi üniformaları, kendi ilahileri, ayinleri ve bayramları olacak.”

## Modern zamanlar ve Türk karşıtlığı
Komünist Parti tarafından yönetilen Sovyet Ermenistan'ı döneminde bile milliyetçilik Ermenistan'da popüler bir ideoloji olmuştur. Razmik Panosyan, 1970'li yılların komünist ideolojisinin aslında Ermeni halkının ve elitlerinin çoğunluğunu tarafından takip edilen vatansever ve milliyetçi görüşlerin üzerine çekilmiş bir cila olduğunu söyler.

Sovyet Ermenistan'ı döneminde, Ermeni Devrimci Federasyonu (taşnaklar), Azerbaycan'ın bir parçası olan Nahçıvan ve Türkiye'nin bir parçası olan Doğu Anadolu'yu da Ermenistan'a dahil edecek bir milliyetçilik anlayışını savunmuşlardır. 20. yüzyıldaki Ermeni milliyetçiliği "Ermenilerin eski kökeni"ni vurgulamış ve sonuç olarak 1980'lerde Sovyet bilim adamları tarafından belirtilen Hint-Avrupa kökenli Ermeni hipotezini kucaklamıştır. Sovyet Ermenistanı'ndaki Ermeni milliyetçiliği, kendisini egemen Ruslara karşı yönlendirmediği için Gürcü, Ukrayna veya Eston milliyetçiliği gibi Sovyetler Birliği'ne karşı çıkan diğer milliyetçilik türlerinden farklıydı. Ermeni milliyetçiliği geleneksel düşmanı olarak kabul ettiği Türkler üzerinde yoğunlaşmaya devam etti ve sonuç olarak komünist hükümet tarafından cesaretlendirildi. Ermenistan 1991'de Sovyetler Birliği'nin yıkılmasıyla birlikte bağımsız bir devlet olarak ortaya çıktı.

Sovyet sonrası Ermenistan’da milliyetçilik, özellikle de Azerbaycan ile olan Karabağ çatışması, siyasi elitlerin iç ve dış hedeflerini gerçekleştirebilmeleri için önemli bir araç olmuştur. Aynı zamanda Ermeni milliyetçiliği Ermenistan’ın demokratikleşme sürecine de zarar vermiştir.

Ermeni milliyetçiliği ve Türk karşıtlığı günümüzde Ermenistan’daki coğrafi yerlerin isimlendirilmelerini bile etkilemektedir. Örneğin 2014 yılında Ermenistan’ın Vayots Dzor bölge valisi olan Edgar Gazaryan halkın “Selim dağ geçidi” (*Selimi lernantsk*) adı yerine “Vardenyast dağ geçidi” (*Vardenyats lernantsk*) demeleri gerektiğini söylemiştir. Vali, "Bölgemizdeki o yabancı barbar [Osmanlı İmparatorluğu'nun Padişahı Yavuz Sultan Selim] sadece zulümleri ve kötülükleriyle tanınıyor. Güzel yerlerimiz ve tarihi anıtlarımızla anılmayı hak etmiyor" demiştir. “Yer isimlendirme uygulamalarının analizi, Ermenistan'ın Sovyet döneminde milliyetçi canlanma ve kimlik oluşturma sürecinin bir parçası olarak yer isimlerini esas olarak Türk yer isimlerini hedef alarak değiştirdiği önceki eğilimlerle karşılaştırıldığında, son zamanlarda bu eğilimin devam ettiğini ve Türk olmayan yer isimlerini de kapsayacak şekilde genişlediğini göstermiştir.” Adı “Navçalu” olan bir yer ile isminde “yayla” kelimesinin geçtiği dört coğrafi yer adının Ermeniceleriyle değiştirilmesi Türkçe isimlerin nasıl Ermeniceleştirildiğine örnektir. Rusça ve Kürtçe/Yezidi yer isimleri ise genellikle 2006-2018 yılları arasında Ermeniceleştirilmiştir. “Yer adlandırma uygulamalarının analizi, Ermenistan’da yaklaşık 298 Kürtçe coğrafi isim olduğunu, bunların büyük çoğunluğunun Kürtçe konuşan Yezidilerin daha önce nispeten büyük gruplar oluşturduğu yerlerde bulunduğunu ve bazılarında yaşamaya ve büyük bir topluluk oluşturmaya devam ettiklerini göstermektedir. Birkaç istisna dışında, yerleşim yerlerinin yeniden adlandırılması sonrasında, dağları, mağaraları, otlakları veya diğer nesneleri belirten Kürtçe yer adları tamamen veya kısmen Ermenice olanlarla değiştirilmiştir.” Ronald Gregor Suny'ye göre, Sovyet Ermenistanı’nın son dönemlerinde Ermenistan Cumhuriyeti'nin hikayesi, etnik Ermenilerin hikayesi olarak anlatılmış; Azerbaycanlılar ve Kürtler büyük ölçüde dışarıda bırakılmıştır. Husik Gulyan’a göre “Ermenistan'daki yer adı değişikliklerinin sistematik yapısı, coğrafi kapsam açısından her şeyi kapsayan niteliği, Ermeni ulus devleti için tasarlanmış ve soyut bir mekan üretme ve bunun için homojenleştirici, bütünleştirici ve hegemonik bir mekansal çerçeve inşa etme yönündeki gerçek bir girişim olarak uygulan[mıştır].”

Ermeni milliyetçisi yazar Lendruş Hurşudyan'ın 1999 tarihli *Hayots Azgayin Gaghaparakhosutiun* (Ermenilerin Ulusal İdeolojisi) adlı eseri, Ermenileri iç ve dış düşmanlara karşı mücadele edebilmeleri için millileştirmek amacıyla kaleme alınmıştır. Hurşudyan'a göre "dış düşman,  Ermenileri yok etmeyi amaçlayan Türklerdir (Pan-Türkizm). İç düşman ise milliyetçi olmayan veya kozmopolit Ermenilerdir. Nihai hedef, Türkiye'deki eski Ermeni toprakları da dahil olmak üzere özgür ve birleşik bir Ermenistan'dır.". Ermeni milliyetçi tarihçileri tarihi bir bilim olarak değil, Ermeni ulusunun çıkarlarını sağlamak için bir araç olarak görür. Nitekim, Razmik Panosyan'a göre “Ermenistan'daki genç ve gelecek nesil tarihçilerin çoğu ve diasporadaki bazı tarihçiler bile, tarih yazımını milliyetçi amaçlar için kullanılacak bir araç olarak görüyor. 1998'de (1898 veya 1948'de değil!) yazan Ayvazyan bunu açıkça şöyle ifade ediyor: “Ermeni tarihi, Ermenistan'ın dokunulmaz stratejik kaynak havuzudur [*razmavarakan ve zernmkheli pashar*]... Bu nedenle, Ermeni tarihinin bilimsel olarak incelenmesi... yalnızca salt akademik bir çaba değil, aynı zamanda yeni kurulan Ermeni devletine fayda sağlamak için gerekli ve üretken bir araçtır.”

## Kafatasçılık, Tseğakron, Nazizm ve Antisemitizm
Irkçı bir sahte bilim olan frenoloji (kafatasçılık), Sovyetler Birliği dönemi ve sonrasında Ermeni yöneticiler arasında taraftar bulmuştur. Razmik Panosyan, 1996 Eylül'ünde üst düzey bir (Sovyetler Birliği döneminde Ermenistan'ı yöneten parti olan) Ermenistan Komünist Partisi yetkilisiyle yaptığı görüşmede parti yetkilisinin frenolojiyi ciddiye aldığını aktarmıştır:

“Ses kayıt cihazını kapattıktan sonra, araştırmamın oldukça yüzeysel olduğu söylendi. Nedenini sorduğumda, cevap şuydu: “Çünkü kafatasının şekliyle dil arasındaki bağlantıyı incelemiyorsunuz.” Şaşkın bakışlarımı hisseden kişi, “Biliyorum, biliyorum, Hitler yüzünden Batı'da bu tür araştırmalar itibar kaybetti ama...” diye ekledi ve kafatasının şeklini genler, dil, Ermeni alfabesi ve kimlikle ilişkilendiren ırkçı bir açıklama yaptı.”

Çoğu akademisten tarafından reddedilen, Ermenilerin Doğu Anadolu ve Ermenistan bölgelerinin yerli halkı olduğu inancı da Ermeni milliyetçiliğinin bir parçasıdır. Yine Panosyan’a göre Ermeni milliyetçisi Kaçik Safaryan kendisine dünyadaki her ırkın başka bölgelere göç ettiğini ancak sadece Ermenilerin en baştan beri aynı yerde kaldıklarını, ayrıca Ermenice’nin orijinal Hint-Avrupa diline en yakın dil olduğunu söylemiştir. Ancak, Ermenilerin Urartu dönemi öncesinde Anadolu’da varlık gösterdiklerine dair arkeolojik ya da yazılı bir belge bulunmamaktadır. Akademisyenlerin büyük kısmı proto-Ermenileri bölgenin yerlisi olarak kabul etmemesine ve bölgeye sonradan göçtüklerini söylemesine rağmen 1980’li yıllarda revizyonist bir Ermeni milliyetçiliği ekolü Ermenilerin M.Ö. 4. binyıldan beri Ermeni yaylasında var olduğunu iddia etmektedir.

Ermeni milliyetçiliğinin önemli bir örneğiyse II. Dünya Savaşı sırasında Nazilerle işbirliği yapan Ermeni ırkçısı Garegin Njdeh’in *[[Tseğakronizm|tseğakron]]* anlayışıdır. Razmik Panosyan tseğakronu "Ermeni ırkına tapınma" olarak tanımlar. “Njdeh'e göre, tseğakron ideolojisinin üç ana bileşeni vardır:

(1) ırkı yüce bir güç ve varlık olarak kabul etmek; (2) bu güç ve varlıktan doğmanın bilgisi; ve (3) ölüme kadar bu güç ve varlığa sadakat. Ona göre ırk, ebedi bir manevi niteliğe sahiptir. Ezoterik bir dille ifade ettiği gibi, 'Irk yaşlanmaz, dönüşümü [veya ikiyüzlülüğü] bilmez ve yenilmez. Zamanın tanığı, ebedi Ermeni, Tanrı'nın iş arkadaşıdır.'” Tseğakron ideolojisi özellikle 1988-1991 yılları arasındaki milliyetçi hareket sırasında popülerleşecekti. Daha sonra Ermenistan'da iktidara gelecek olan iki parti, Ermeni Ulusal Hareketi (Armenian National Movement) ve Cumhuriyetçi Parti onun fikirlerinden etkilenmiştir. Anti-Türk ve anti-Sovyet görüşlere sahip olan Njdeh bir Nazi sempatizanıydı ve radikal ırkçı görüşlere sahipti. Njdeh bütün bunlara rağmen Sovyet sonrası Ermenistan'da ulusal bir kahraman olarak görülmüştür. 1 Ocak 2024'te neo-faşist gruplar Ermenistan'ın başkenti Erivan'da Njdeh'i anmak için yürüyüş yapmış ve Nazi selamı (Sieg Heil) yapmışlardır. Bu yürüyüş İsrail'in Erivan büyükelçisi Joel Lion tarafından kınanmıştır.

Njdeh'in Türk karşıtı bazı ırkçı sözleri şu şekildedir:

* “Ermeniler, kıyamete kadar Türkleri affetmemeli. Silahsız halkımızın yarısını soyup öldüren bu kana susamış aşiret, bir gün bir avuç utanç verici küle dönüşse bile, kıyamet günü bile olsa, mahkemeye çıkarılmalıdır.”
* “Türkiye'nin yanında olan, milletimin haklarına ve tarihi topraklarına düşmandır.”
* “Tüm faaliyetlerim, ulusumun yarısını yok eden Türkiye'ye karşı duyduğum sürekli ve haklı nefretle şekillendi. Bir asker olarak profesyonel değil, vatansever-devrimciyim. ...Bu yüzden, varlığını  şeytani gördüğüm ve hâlâ şeytani olarak görmeye devam ettiğim Türkiye'ye saldırma fırsatı doğduğunda kılıcımı çektim.”
* “Türk uzun zamandır terörist bir millet olarak biliniyor, korkaklığından dolayı terörist olarak biliniyor.”
* “Türk barbardır, barbar ise cehalet, ahlaksızlık ve korkaklık demektir.”

II. Dünya Savaşı'nda Nazilerle işbirliği yapan Njdeh'in 2017 yılında Ermenistan Cumhuriyetçi Partisi yönetimi tarafından heykeli başkent Erivan’a dikilmiştir. Cumhuriyetçi Parti sözcüsü Eduard Şarmazanov “Garegin Njdeh, Ermeni milletinin en büyük kahramanlarından biridir ve onun anıtları sadece Erivan'da değil, Ermenistan'ın farklı yerlerinde de dikilmelidir” diyerek bu kararı savunmuştur.

Etnik olarak Ermeni olmayan Ermeni vatandaşlarına karşı yapılan aşağılamalar da günümüz Ermeni milliyetçiliğinin bir parçasıdır. Bir Komünist Parti üyesi o dönemki Ermenistan Cumhurbaşkanı Levon Ter-Petrosyan için şu ifadeyi kullanmıştır:

“Ne Talat Paşa,... ne Sultan Hamid, ne Atatürk, ne de [İran] Kralı Şapuh,... [Ermeni] insanlığına Levon kadar zarar vermemiştir. Levon'un babası, Ermenilerin öldürdüğü bir Arap'tı. [Anne tarafından] büyükbabası Ermeni'ydi. Levon, babasının intikamını [bu ülkeyi yok ederek] Ermenilerden aldı. Karısı Yahudi, annesi Süryani, dayısı da öyle.”

25 Eylül 1996'da başkent Erivan'da gerçekleştirilen bir siyasi mitingin katılımcısı da Ter-Petrosyan'ı “Arabın oğlu, Yahudi’nin kocası” diyerek aşağılamış, Araplığı ve Yahudiliği hakaret anlamında kullanmıştır.

## Ayrıca bakınız
* Mikayel Çamçiyan
* Milliyetçilik
* Tseğakronizm
* Miatsum

## Kaynakça