Yunan Büyülü Papirüsü

**Yunan Büyülü Papirüsü** (*[[Latince]] : Papyri Graecae Magicae, kısaltılmış PGM*), bilginler tarafından Yunan-Roma Mısır'ından bir papirüs gövdesine verilen isimdir ve çoğunlukla eski Yunanca (ama aynı zamanda Eski Kıpti, Demotik, vb.) her biri bir dizi büyü, formül, ilahi ve ritüel içerir . Papirüsteki malzemeler MÖ 100'lerden MS 400'lere kadar uzanmaktadır. El yazmaları, 1700'lerden itibaren eski eser ticareti yoluyla gün ışığına çıktı. Bu metinlerin en bilinenlerinden biri Mithras Liturjisidir. 
Metinler bir seri halinde yayınlandı ve tek tek metinlere PGM kısaltması artı cilt ve madde numarası kullanılarak atıfta bulunuldu. Her cilt bir dizi büyü ve ritüel içerir. Başka yerlerden benzer metinlerin daha fazla keşfi, kolaylık olması için PGM numaralarına ayrılmıştır.

PGM'nin külliyatı eski bir arşive dayanmamıştır, daha ziyade zamanla eklenen modern bir koleksiyondur. Yüzyıllar boyunca her bir metnin üretiminin belirsiz koşulları bu nedenle bazı tartışmalara neden oldu. PGM'nin İngilizce tercümanı Betz, metinlerin antik çağda var olması gereken "büyülü kitapların" bir kısmını oluşturduğunu iddia ediyor ve onları o dönemde kitap yakmaya konu olan bir "yeraltı edebiyatı" biçimi olarak görüyor. Elçilerin İşleri'nde kitap yakmayı (Elçilerin İşleri 19:19), Augustus'un Suetonius'a göre sihirli kitapların yakılması emrini (Suet. Ağustos 31.1) ve onun "sayısız" erken Hristiyan kitap yakma olaylarını aktarır.

Öte yandan Frankfurter, bu metinleri "Mısır tapınak altyapısının üçüncü/dördüncü yüzyıldaki çöküşü sırasında Mısır rahipliğinin yenilikçi üyelerinin" üretimleri olarak görüyor ve onlara Betz'den çok daha az "yeraltı" statüsü veriyor. Segal, Helenistik dünyayla ilgili bilimde büyü ve din ikiliğini sorgulamak için PGM'yi kullanarak daha da ileri gider . PGM'deki ilahilerin varlığını, onları bu tür 'büyülü' metinlerde yazan kişilerin bu tür materyaller ile aynı belgelerdeki daha açık bir şekilde büyülü içerik arasında hiçbir ayrım görmediklerini önermek için kullanır. Betz, bazı papirüslerdeki belirli uygulamaların ayrıntılarına ilişkin gizlilik uyarılarına işaret etse de, bu metinleri üreten uygulayıcıların ne kadar "yeraltında" oldukları bu nedenle tartışmalıdır.

Serideki ilk papirüs, 19. yüzyılın başlarında Mısır'daki sanat piyasasında ortaya çıktı. Başka bir papirüs (PGM III) diplomat Jean-François Mimaut (1774-1837) tarafından satın alındı ve Fransız Bibliothèque Nationale'de sona erdi. Koleksiyonun büyük bir kısmı sözde Anastasi koleksiyonudur. Yaklaşık yarım düzine papirüs 1827'de, kendisine Jean d'Anastasi adını veren, muhtemelen Ermeni olan ve İskenderiye'deki Hidiv mahkemesinde diplomatik bir temsilci olan bir adam tarafından satın alındı. Onları Thebes'ten (modern Luksor ) elde ettiğini ve British Museum da dahil olmak üzere çeşitli büyük Avrupa koleksiyonlarına sattığını iddia etti., Louvre, Paris'teki Bibliothèque Nationale, Berlin'deki Staatliche Museen ve Leiden'deki Rijksmuseum van Oudheden . Koleksiyonun bir çevirisini düzenleyen HD Betz, bu parçaların muhtemelen Mısır'ın Teb kentinde bulunan eski bir bilgin ve geç antik dönem koleksiyoncusunun kütüphanesinden geldiğini belirtiyor . Anastasi, çok sayıda başka papirüs ve antika da satın aldı. "Thebes Cache" aynı zamanda Stockholm papirüsünü ve simya metinlerini içeren Leyden papirüs X'i de içeriyordu.

Thebes'te ortaya çıkan, Prens Khamwas olarak bilinen benzer bir kişi, Kral II. Ramses'in dördüncü oğlu ve Mısır'ın Memphis kentindeki Ptah'ın yüksek rahibiydi.

## Dış Bağlantılar

## Kaynakça