Mutsuhiro Watanabe

**Mutsuhiro Watanabe** (18 Ocak 1918 - 1 Nisan&nbsp;2003) - mahkûmlar tarafından " **Kuş** " lakabıyla - bilinen bir savaş suçlusu ve İkinci Dünya Savaşı'nda askerî toplama kamplarında görev yapmış Japon İmparatorluk Ordusu askeriydi. Japonya'nın yenilgisinden sonra, ABD İşgal yetkilileri Watanabe'yi savaş esirlerine kötü muamelesi nedeniyle savaş suçlusu olarak sınıflandırdı, ancak tutuklanmaktan kaçmayı başardı ve hiçbir zaman mahkemede yargılanmadı.

## Biyografi
### İlk yılları
Altı kardeşin dördüncüsü olarak otel işleten zengin bir aile çocuğu olarak dünyaya geldi. Waseda Üniversitesi'ne girdi ve Fransız edebiyatını okudu. Mezun olup askere alındıktan sonra bir ay boyunca Müttefik Haber Ajansı'nda çalıştı.

## II. Dünya Savaşı
Watanabe, Omori, Naoetsu (bugünkü Jōetsu), Niigata, Mitsushima (bugünkü Hiraoka)'daki savaş esiri kamplarında ve Yamakita'daki Sivil Savaş esiri Kampında görev yaptı.

Watanabe'nin askerdeyken kendisine rapor veren bir adama üç hafta boyunca her gece suratına yumruk atılmasını emrettiği ve apandisit ameliyatı olan bir hasta üzerinde judo antrenmanı yaptığı iddia edilmektedir. Mahkûmlarından biri Amerikalı atletizm yıldızı ve Olimpiyat sporcusu Louis Zamperini'ydi. Zamperini, Watanabe'nin mahkûmları sık sık dövdüğünü ve ciddi yaralanmalara neden olduğunu söyledi. Watanabe'nin kışın dört gün boyunca bir polis memurunu sadece fundoshi iç çamaşırı giyerek bir kulübede oturttuğu, 65 yaşındaki bir mahkûmu ise günlerce ağaca bağladığı söylenmektedir. Hillenbrand'ın kitabına göre Watanabe, akıcı derecede Fransızca konuşabilmekte ve Fransız Nihilizme ilgi duymuştu.

## Daha sonra ki yaşamı
1945'te General Douglas MacArthur, Watanabe'yi Japonya'nın en çok aranan 40 savaş suçlusu listesinde 23. sıraya yerleştirdi. Ancak Watanabe, Müttefik işgali kaldırılıncaya kadar yedi yıl boyunca kaçtı ve hiçbir zaman hakkında dava açılmadı. Sürgünde bulunduğu süre boyunca çiftliklerde ve küçük bakkallarda çalıştı. Watanabe'nin annesi onun hayatta olduğunu biliyordu ve Watanabe birkaç yılda bir annesinin çalıştığı restoranı ziyaret ediyordu.

Müttefik işgali sona erdikten sonra, bir sigorta şirketinde satıcı olarak çalıştı. Tokyo'da 1,5 milyon dolarlık bir malikaneye sahipti ve Avustralya'nın Altın Sahili'nde (Gold Coast) tatil yaparak zengin bir hayat yaşadı.

1952'de hakkındaki tüm suçlamalar sessizce düşürüldü. 1956'da Japon edebiyat dergisi *Bungeishunjū*, Watanabe ile "Amerika tarafından yargılanmak istemiyorum" başlıklı bir röportaj yayınladı.

1995 yazında evinde British Daily Mail'e verdiği röportajda eski savaş esirlerinden derin özür diledi ve şöyle dedi: *Eğer isterlerse buraya gelip bana vurabilirler.*

1998 Nagano Kış Olimpiyatları öncesinde CBS Haber programı *[[60 Minutes]]* Watanabe ile, 81. yaş gününden dört gün önce Naoetsu'da Olimpiyat meşalesini taşımaya ɡelen Louis Zamperini hakkında Tokyo'daki Hotel Okura'da röportaj yaptı. Nagano, Zamperini'nin tutulduğu savaş esiri kampından pek de uzakta değildi. Röportajda Watanabe mahkûmları dövdüğünü ve tekmelediğini kabul etti, ancak pişmanlık duymadı, özür dilemedi ve "Mahkumlara kesinlikle Japonya'nın düşmanları gibi davrandım" dedi. Zamperini, en acımasız işkencecisiyle görüşmeye çalıştı ama kovuşturmadan kaçan Watanabe onunla görüşmeyi reddetti.

Watanabe Nisan 2003'te öldü.

## Miras
Watanabe'nin taciz edici davranışlarına ilişkin açıklamalar, Laura Hillenbrand'ın Zamperini hakkındaki *Unbroken: A World War II Story of Survival, Resilience, and Redemption* (2010) başlıklı kitabında anlatılmaktadır. Watanabe ayrıca Alfred A. Weinstein'ın 1948'de yayınlanan anı kitabı *Dikenli Tel Surgeon'da* da yer alıyor.

2014 yılında Japon müzisyen Miyavi, Hillenbrand'ın kitabının film uyarlaması olan ve Angelina Jolie'nin yönetmenliğini yaptığı *[[Boyun Eğmez|Unbroken]]* filminde Watanabe'yi canlandırdı.

## Kaynakça