Ek fiil

**Ek-fiil, ek-eylem** veya **cevher fiil**, Türkçede isimlerin sonuna eklenerek onları yüklem haline getiren bir ektir. Bu ek Eski Türkçe "ér- : olgunlaşmak, yetişmek, tamam olmak" fiilinden evrilip zaman içinde "i-mek" haline gelmiş ve zamanla kökünün de erimesiyle bugün sadece “şu veya bu durumda bulunmak” manalarını cümleye katan (i)**-di**, (i)**-miş**, (i)**-se** ve (i)**[[Bildirme eki|-dir]]** halleri kalmıştır. Diğer dillerden muadil olarak İngilizce "to be", Latince "esse" fiilleri örnek verilebilir.

Bu ek kelimenin sonundan düşürülebilir ve bazı hallerde bu ek olmadan da isim yüklem olabilir. Bu özellik Rusça, Arapça, Macarca ve Japonca gibi dillerde de mevcuttur.

Bir başka fonksiyonu da basit zamanlı fiillerden bileşik zamanlı fiil yapmaktır. Bu çekim eki alan bir fiile ek-fiilin getirilmesi ile yapılır ve her iki durumda da ek-fiil ses uyumu kurallarına riayet ederler.

İsim soylu kelimelerden yüklem yaparken, ek-fiilden sonra **-im**, **-in**, **-sin**, **-iz**, **-siniz** ve **-ler** şahıs eklerinden biri gelebilir.

Kısacası:

Ek fiiller Türkçede iki görevde kullanılır:

* İsim soylu sözcükleri yüklem yapmak (ayrıca bkz. koşaç)
* Basit zamanlı fiillere eklenerek birleşik zamanlı fiil yapmak (-dir hariç).

## İsim veya isim soylu sözcüklerden yüklem yapma

-di, -dir ve -miş ek-fiilleri isim, sıfat, zarf gibi isim soylu sözcüklere eklenerek, cümlede ana yüklem olarak kullanılmalarını sağlar:

* Kapıyı açan annem***di***. (annem **i**-di) 
* Elma lezzetli bir meyve***dir***.
* Bu bina ne kadar da yüksek***miş***. (yüksek **i**-miş)

Yüklemler kullanıldıkları cümlelerde iş, oluş, hareket ya da durum anlatan kelimelerdir. Adlar kendi başlarına iş, oluş, durum ya da hareket anlatamazlar ve yüklem olamazlar. Adların yüklem olabilmesi, durum, zaman ya da dilek alabilmesi için ek-fiil alması gerekir. Bununla birlikte "-dir" ek-fiili bazen pratik nedenlerle, anlatım bütünlüğünü sağlamak için ya da yazı türüne bağlı olarak kullanılmayabilir. Bu şekildeki -dir ekine "gizli ek-fiil" denir ve yazı dilinde belirtilmek istendiğinde parantez içinde gösterilir.

**<u>Örnek:</u>**
* Hayat çok güzel(***dir***).
* Ben bir öğrenciyim(***dir***).

"Ben bir öğrenciyim." örneğindeki -im şahıs eki sıklıkla iyelik ekleri ile karıştırılır. İyelik ekleri, bir varlığın kime ait olduğunu belirtir. Ek-fiil ise fiilin zamanı ile ilgili bilgi verir:

* Defne benim öğrenci**m**(dir). **iyelik eki** + (ek-fiil)
* Ben öğrenci-y-**im**(dir). **1. tekil şahıs eki** + (ek-fiil) (y ise kaynaştırma harfidir)

"Okumak", yazmak, çizmek, göçmek" gibi bazı fiillerin geniş zaman kipi; aynı fiillerden yapım ekleri ile türetilmiş isimlerle aynı yazıma sahiptir (okur, yazar, çizer, göçer, gibi). Bu sözcüklerin ek-fiil almış hâlleri; geniş zaman kipleri ile karıştırılabilir. Ayırabilmek için bazen sözün gelişine, neyi îmâ ettiğine veya öznesine bakmak gerekir lâkin bazen de çözülemez. Meselâ ***"Siz o zamanlar yazar mıydınız?"*** sorusuna cevaben ***"Ben o zamanlar hem okur hem yazardım."*** cümlesinde *okumak-yazmak fiilleri*nden mi yoksa *okur ve yazar kişilikler*inden mi bahsedildiği meçhuldür.

**<u>Örnekler:</u>**
* Eve gidince defterine yaz**arsın**. (geniş zaman kipinin 2. tekil şahıs çekimi. Yazmak sözcüğü fiildir)
* Sen çok iyi yazar**sın**(dır). (ek-fiilin 2. tekil şahıs çekimi. "Yazar" sözcüğü, "yazmak" fiilinden türetilmiş bir isimdir)
* Sen çok iyi yaz**arsın**(dır). (ek-fiilin geniş zaman 2. tekil şahıs çekimi. Yazmak kelimesi fiildir)
* Sen çok iyi yazar**dın**. (ek-fiilin geçmiş zamanın hikâyesi kipinde 2. tekil şahıs çekimi. "Yazar" kelimesi, "yazmak" fiilinden türetilmiş bir isimdir) (yazar **i**-di-n)
* Sen çok iyi yaz**ardın**. (ek-fiilin geniş zamanın hikâyesi kipinde 2. tekil şahıs çekimi) (yazar **i**-di-n)

Fiilimsiler cümlede isim soylu sözcükler gibi davrandığından, ek-fiiller fiilimsilerin de yüklem olarak kullanılabilmesini sağlar:
* Huzursuzluk çıkaranlar, partiye davetsiz gelenlerdi. (adlaşmış sıfat-fiil)
* En son istediğim şey buraları bırakıp gitmek(tir). (isim-fiil)

### Ek-fiilin şartı (-se)

-se eki isim soylu sözcüklerin sonuna eklendiğinde yan cümleciğin yüklemi olur ancak cümlenin "temel yargısı" ana cümlenin yükleminde bulunur:
* Hava soğuk**sa** dışarı çıkmayalım. ("çıkmayalım" ana yüklem)
Eksiltili cümlelerde ana yüklem bulunmayabilir:
:- Neden bu güzel havada yanına şemsiye alıyorsun?
:- Ya orada hava yağmurluy**sa**? (eksiltili cümle)

## Bileşik zamanlı fiil

Bir haber veya dilek kipine "-idi, -imiş, -ise" ek-fiillerinden biri eklendiğinde "bileşik zamanlı fiil" haline gelir. Bu eklere ek fiilin hikâyesi, ek fiilin rivâyeti ve ek fiilin şartı denir:

  
Haber kiplerinden türetilenler:
* gelmişti (öğrenilen geçmiş zamanın hikâyesi)
* gelmişmiş (öğrenilen geçmiş zamanın rivâyeti)
* gelmişse (öğrenilen geçmiş zamanın şartı)
* geldiydi (görülen geçmiş zamanın hikâyesi)
* geldiyse (görülen geçmiş zamanın şartı)
* geliyordu (şimdiki zamanın hikâyesi)
* geliyormuş (şimdiki zamanın rivâyeti)
* geliyorsa (şimdiki zamanın şartı)
* gelirdi (geniş zamanın hikâyesi)
* gelirmiş (geniş zamanın rivâyeti)
* gelirse (geniş zamanın şartı)
* gelecekti (gelecek zamanın hikâyesi)
* gelecekmiş (gelecek zamanın rivâyeti)
* gelecekse (gelecek zamanın şartı)
 
Dilek kiplerinden türetilenler:
* gelmeliydi (gereklilik kipinin hikâyesi)
* gelmeliymiş (gereklilik kipinin rivâyeti)
* gelmeliyse (gereklilik kipinin şartı)
* geleydi (istek kipinin hikâyesi)
* geleymiş (istek kipinin rivâyeti)
* gelseydi (dilek-şart kipinin hikâyesi)
* gelseymiş (dilek-şart kipinin rivâyeti)

## Ek-fiillerde olumsuzluk

Ek-fiillerin olumsuz hâli isim cümlelerinde "değil" koşacı ile oluşturulur:

* Havalar umduğumuz kadar sıcak değildi.
* Aradığınız adres bu mahallede değil(dir).

Bileşik zamanlı fiillerde ise -basit zamanlı fiiller gibi- olumsuzluk eki ile oluşturulur:
* Bu kadar erken gelmemeliydik.

## Kaynakça