Tatar Ramazan Sürgünde

**Tatar Ramazan Sürgünde**, yapımcı ve yönetmenliğini Melih Gülgen'in yaptığı; serinin ikinci ve son filmi. 1992 yapımı olan film, ilk film Tatar Ramazan'ın devamı niteliğindedir. Olaylar yine II. Dünya Savaşı'nın sürdüğü 1942 yılında geçmektedir ve yine Cumhuriyet gazetesinin manşetleriyle açılır. "700 kasaba, 70 vilayet ve 7 düvelde namı söylendi" yazısıyla biter.

## Konusu
Tatar Ramazan, Adana Kapalı Cezaevi'ne sürgüne gelmeden ünü gelmiştir. Bütün hapishanede Tatar Ramazan'ın adaleti koruyup kollayan, güçsüzü ezdirmeyen, mert biri olduğu konuşulmaktadır. Bütün cezaevi Tatar Ramazan'ın gelişini merakla beklemektedir. Ezilen mahkûmlar, Tatar Ramazan'ı kendileri için bir kurtarıcı olarak görürler. Sonunda Ramazan gelir ve "*Merhaba yarenler, merhaba felaket arkadaşlarım*" diyerek hapishane ahalisiyle selamlaşır.

Yıllardır mapushane köşelerinde ağalık düzeni kuran Abdurrahman Çavuş ve yancısı Akseli Ali, mahkûmları baskı altına almışlardır. Koğuş ağası Abdurrahman Çavuş ve Akseli Ali, Tatar Ramazan'ın hapishaneye gelmesinden  rahatsız olur. Tatar Ramazan hapishaneye gelince, soygun çarklarının duracağını düşünerek endişelenirler. En başta Tatar ile iyi geçinmeye çalışırlar, diğer mahpusların üzerine gittikleri gibi gidemezler. Fakat Tatar Ramazan, durumu Kirmastılı ile konuşarak anlar, fakat gene de kendini tutmaya çalışır. Bu arada sevgilisi Zeynep de Tatar'ı görmek için hapishaneye gelir fakat Tatar o sırada "*Benim adım Tatar Ramazan, ben bu oyunu bozarım*!" diyerek  müdürle takıştığından kapalıya atılmıştır. Zeynep de Tatar'ı göremeyince deliye döner en sonunda hapishaneye girerek bağırmaya başlar. En sonunda Tatar da onu duyar ve tam konuşmaya başladıklarında üzerine gelen gardiyanlardan korkan Zeynep kendini yukarı kattan atar ve ölür.

Zeynep'in ölümüyle artık Tatar'ı durduracak bir şey kalmamıştır. Abdurrahman Çavuş'da hapishane bahçesinde Tatar'a meydan okumaktadır. Sonunda Tatar Ramazan, "*Gel dedin geldim, Abdurrahman Çavuş*" diyerek üstüne yürür Çavuş'un. Bıçaklar çekilir ve sahne başlar. Bu sırada Kirmastılı Ağa, Aksekili'yi içeri kilitler ve Tatar Ramazan'ın Abdurrahman Çavuş'la tek başına dövüşmesini sağlar. Tatar Ramazan bir hamleyle Abdurrahman Çavuş'u bıçaklar. Çavuş kanlar içinde yere düşer. O anda Tatar Ramazan etrafına dönerek yapılanların aslında mahpuslar için olduğunu söyler, herkes Ramazan'a sahip çıkıp "Ben vurdum, biz vurduk" diyerek üstüne kapanır. Yönetim yukarıdan tehdit edip teslim olmasını ister. O arada elinde bıçağıyla Tatar Ramazan aradan çıkar ve şöyle der:
:* *Burada vurulacak birisi vardı, onu da ben vurdum! Benim adım TATAR RAMAZAN! Gücün varsa gelip alsana!*

Bu bölümde özellikle Kirmastılı karakterine dikkat edilmelidir. Kerim Korcan, yıllarca hapiste yatmış ve orada rastladığı mahkûmlardan yola çıkarak bu karakterleri yaratmıştır. Kirmastı, Bursa'nın Mustafakemalpaşa ilçesinin eski adıdır. Kirmastılı karakteri, yiğitliğin ve mertliğin sembolüdür.

Film *700 kasaba, 70 vilayet ve 7 düvelde namı söylendi* yazısıyla biter.

## Oyuncular
* Kadir İnanır - Tatar Ramazan
* Hayati Hamzaoğlu - Abdurrahman Çavuş (ses. Saadettin Erbil)
* Esin Moralıoğlu - Zeynep (ses. Şebnem Ünaldı)
* Yıldırım Gencer - Kirmastılı Dayı (ses. Metin Serezli)
* Kazım Kartal - Akseli Ali (ses. Ersan Uysal)
* Turgut Bağır - Bıçkın Cafer
* Yaşar Kutbay - Baş Gardiyan
* Yusuf Çağatay - Veli Gardiyan
* Kudret Karadağ - Karacahöyüklü Mehmet
* Ayşecan Tatari - Çocuk

## Teknik Ekip
### Yapımcı
* Melih Gülgen

### Müzikler
* Ahmet Kaya - Şu dağlarda kar olsaydım
* Ahmet Kaya - Hüseyin'e Yakılan Ağıt

### Yapım
* Gülgen Film

## Ödüller
* 1991 Antalya Altın Portakal Film Festivali: En iyi erkek yardımcı oyuncu ödülü Hayati Hamzaoğlu'na verilmiştir.

## Dış bağlantılar
* 
*