Leo Kottke

**Leo Kottke** (d. 11 Eylül 1945), Amerikalı akustik gitaristtir. Blues, caz ve halk müziğine dayanan parmak izi stili ve senkoplu, polifonik melodileriyle bilinmektedir. Çalgısının yaygın olarak tanınan bir ustası olarak ortaya çıkması için, kısmî işitme kaybı ve neredeyse kariyerini sonlandıracak olan sağ elindeki tendon hasarına rağmen kişisel engelleri aşmıştır. Şu anda ailesiyle beraber Minneapolis bölgesinde yaşamaktadır.

Öncelikle enstrüman kompozisyonuna ve çalmaya odaklanan Kottke, kendisinin "bunaltıcı bir günde kazın osurması" olarak tanımladığı sesiyle ara sıra şarkı da söylemektedir. Konserde Kottke, kariyeri boyunca vokal ve enstrümantal seçimlerle mizahi ve genellikle tuhaf monologları serpiştirmekte ve 6 ve 12 telli gitarlarında solo çalmaktadır.

## Biyografisi
### İlk yılları ve yaşamı
Athens, Georgia'da doğan Kottke, ailesiyle sık sık taşınıyordu ve on iki farklı eyalette büyüdü. Muskogee, Oklahoma'da yaşarken, özellikle Mississippi John Hurt'ün halk müziği ve delta blues müziğinden etkilendi. Gitarı denemeden ve kendi çalma tarzını geliştirmeden önce Kottke, trombon ve keman çalmayı öğrendi.

Bir havai fişek kazası, sol kulağındaki işitme duyusuna kalıcı hasar verdi. Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri Rezervinde görev yaparken ateşleme gürültüsüne maruz kalınca diğer kulağı da hasar gördü.

Kısmî işitme kaybı nedeniyle Deniz Kuvvetlerinden de taburcu olduktan sonra Kottke, Minnesota'daki St. Cloud State Koleji'ne (günümüzde St. Cloud State Üniversitesi) yazıldı, ancak çalışmalarını tamamlamadan önce ülke çapında otostop yapmayı tercih etti ve Twin Cities'e yerleşmeden önce sokakta enstrüman çaldı. 1966 yılının sonbaharında Minneapolis'in Cedar-Riverside bölgesindeki Scholar Coffeehouse'a geldi ve kısa süre sonra düzenli bir sanatçı oldu. Orada, 1969 yılında bağımsız Oblivion plak şirketinde yayınlanan *[[12-String Blues]]* adlı ilk albümünü çıkardı. Daha sonra aynı yıl içinde, John Fahey'nin Takoma Records olarak bilinen plak şirketinde *[[6- and 12-String Guitar]]* (kapağındaki hayvan resmedildikten sonra "Armadillo albümü" olarak da bilinmiştir) adlı albümünü kaydetti. Kottke'nin bu çalışması çeşitli plak şirketlerinde yeniden defalarca kez yeniden yayınlandı. Fahey'nin ajanı Denny Bruce, Kottke ile Capitol Records için anlaştı ve 1971 yılında Capitol, Kottke'nin ilk büyük plak şirketi kaydı olan *[[Mudlark (albüm)|Mudlark]]* albümünü çıkardı.

1970'lerin başında albümlerde vokal ve destek müzisyenleriyle kayıt yaptı. 1972 yılında *[[Greenhouse (Leo Kottke albümü)|Greenhouse]]*, 1973 yılında canlı olarak *[[My Feet Are Smiling]]* ve *[[Ice Water (albüm)|Ice Water]]* albümlerini çıkardı. Kottke, 1975 yılında çıkardığı *[[Chewing Pine]]* adlı yedinci albümle Capitol ile sözleşmesini kapattı. O zamana kadar, büyük ölçüde halk festivallerindeki gösterileri nedeniyle uluslararası bir kazanım elde etti. 1976 yılında adını verdiği albümle Chrysalis Records'a geçti.

### Sakatlığı ve yeni çalma tarzı
1980'lerin başında Kottke, şiddetli ve agresif enstrüman çalma tarzı (özellikle 12 telli gitarda) nedeniyle ağrılı tendinit ve ilgili sinir hasarından muzdarip olmaya başladı. Sonuç olarak tarzını değiştirdi ve klasik bir tarza büründü. Parmak uçlarının eti ve parmaklarından ziyade giderek daha az miktarda tırnağını kullandı ve sağ elinin tendonunun stresinin azalması için enstrüman çalma konumunu değiştirdi. Daha klasik çalışmaya başladı. Caz odaklı bestecilik ve çalma tekniği üzerine çalıştı.

Kayıt ve performansa uzun bir ara verdi ve aynı zamanda büyük plak şirketler yerine daha küçük plak şirketlerini tercih ederek Private Music şirketine geçti. Private Music, Windham Hill tarzında yeni çağ müzik şirketi olarak kabul ediliyordu ve Kottke, müziğini sık sık bu dönemde kategorize etti. 1986 yılında bu tarzı yansıtan *[[A Shout Toward Noon]]* albümünü çıkardıktan sonra kısa bir ara verdi ve 1988 yılında *[[Regards from Chuck Pink]]* kaydıyla geri döndü.

### Sonraki kariyeri
Kottke, 1989 ve 1991 yılları arasında sırayla *[[My Father's Face]]*, *[[That's What]]* ve *[[Great Big Boy]]* albümlerini çıkardı. Bu albümlerde Lyle Lovett ve Margo Timmins de konuk olarak yer almıştı. İki yıl sonra, yapımcılığını Rickie Lee Jones'un üstlendiği *[[Peculiaroso]]* albümüyle geri döndü. Solo albümü *[[One Guitar, No Vocals]]*, 1999 yılında çıktı. 2002 yılında Kottke ve Mike Gordon (o zamanlar ara veren Phish grubu basçısı), işbirliği yaparak her ikisinin de enstrüman çalışması ve vokalini içeren *[[Clone (Leo Kottke ve Mike Gordon albümü)|Clone]]* albümünü çıkardı. İkili, 2005 yılında *[[Sixty Six Steps]]* albümünü çıkardıkten sonra iki albümün desteğiyle tura çıktı.

İki düet albümünün arasında kendisi solo olarak *[[Try and Stop Me]]* (2004) albümünü çıkardı. 18 Mayıs 2018 tarihinde Wisconsin Üniversitesi-Milwaukee'den Müzik Performansı'nda fahri Doktora aldı ve başlangıç konuşması yaptı.

## Akort
Kottke'nin gitarları genellikle alışılmadık şekilde ayarlanmıştır; kariyerinin başlarında yoğun bir şekilde açık ayarlama kullansa da, son yıllarda daha geleneksel ayarlar kullanmıştır. Ancak gitarlarını genellikle standart ayarın altında iki tam adım kadar ayarlamaktadır.

## Diskografisi
### Stüdyo albümleri

### İşbirlikleri

### Canlı albümleri

### Toplama albümler

### Soundtrack'ler

## Videografisi
# *Home & Away* (1988), Wienerworld
# *Home & Away Revisited* (2006), Mvd Visual

## Kaynakça

## Dış bağlantılar
* Resmî sitesi 
* Kottke hayran sitesi
* 
*  
* 
* "Kottke and Gordon: Calypso-Brushed Guitars"  by David Dye, from NPR's *[[World Cafe]]*, 24 Kasım 2005; Erişim tarihi: 8 Ağustos 2014.
* The Leo Kottke/Procol Harum connection ; Erişim tarihi: 8 Ağustos 2014.
* Minnesota Public Radio röportajı  on, 9 Kasım 2007; Erişim tarihi: 8 Ağustos 2014.