open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Oath of Love

***The Oath of Love*** (), ay isang 2022 Chinese romansa medikal drama serye sa telebisyon na idinirek ni Lü Ying,

= Mga tauhan at mga karaker =
;Mga pangunahing tauhan
* Yang Zi bilang Lin Zhixiao
* Zhao Zhan bilang Gu Wei

;Mga Tauhan ng suporta
* Zhai Zilu bilang Gu Xiao
* Ma Yujie bilang Gao Xi
* Li Muchen bilang Xiao Shan / San San
* Li Yunrui bilang Shao Jiang
* Zhao Shiyi bilang Yin Xi
* Zhang Yuqi bilang Jin Shi

= Mga sanggunian =
Tradisyong-pambayang Tsino

Sinasaklaw ng tradisyong-pambayan ng **Tsino** ang kuwentong-bayan ng Tsina, at kinabibilangan ng mga kanta, tula, sayaw, papet, at kuwento. Madalas itong nagsasabi ng mga kuwento ng likas na pagkatao, makasaysayan o maalamat na mga pangyayaru, pag-ibig, at sobrenatural. Ang mga kuwento ay madalas na nagpapaliwanag ng mga likas na pangyayari at mga natatanging palatandaan. Kasama ng mitolohiyang Tsino, ito ay bumubuo ng mahalagang elemento sa relihiyong-pambayang Tsino.

## Mga tradisyong-pambayan 
[thumb|Ang muling pagsasama ng *[Ang Pastol ng Baka at ang Babaeng Manghahabi|The Cowherd and the Weaver Girl* . Likhang Sining sa Palasyo ng Tag-init sa Beijing.]]
Ang mga pangunahing impluwensiya sa mga tradisyong-pambayan ng Tsino ay ang Taoismo, Confucianismo, at Budismo. Ang ilang tradisyong-pambayan ay maaaring dumating mula sa Alemanya nang ang magkapatid na Grimm ay nag-ambag ng ilang mga materyales para sa mga tradisyong-pambayan tungkol sa buhay sa bansa ng mga naninirahan sa Aleman mula noong dekada 1840s; ang iba ay walang kilalang mga kanluraning katapat, ngunit laganap sa buong Silangang Asya. Ang mga tradisyong-pambayang Tsino ay kinabibilangan ng malawak na iba't ibang anyo tulad ng mga alamat, alamat, pabula, atbp. Ang ilang mga koleksiyon ng mga naturang kuwento, tulad ng *Strange Stories from a Chinese Studio* ni Pu Songling, ay nananatiling sikat sa kasalukuyan.

Ang bawat kuwentong-pambayang Tsino ay kinabibilangan ng representasyon ng iba't ibang bagay at hayop at gumagamit ng mga simbolikong mensahe sa pamamagitan ng mga tauhan nito at kadalasang nagsusumikap na ihatid ang isang mensahe na nag-uudyok sa mambabasa ng ilang uri ng banal na pananaw. Ang mga mensaheng ito ay mahalaga sa kulturang Tsino at sa pamamagitan ng mga tradisyong-pambayang ito, maipapasa ang mga ito sa mga susunod na henerasyon upang matuto rin.

## Mga hayop 
Ang Dakilang Paunahan ay isang kuwentong-pambayan na naglalarawan sa paglikha ng kalendaryo ng Tsinong zodiac na kinabibilangan ng labindalawang hayop bawat isa na kumakatawan sa isang partikular na taon sa isang labindalawang taong siklo.

Ang alamat ng Tsino ay naglalaman ng maraming simbolikong katutubong kahulugan para sa mga bagay at hayop sa loob ng mga tradisyong-pambayan. Isang halimbawa nito ay ang simbolikong kahulugan sa likod ng mga palaka at kabatsoy. Ang mga palaka ay pinangalanang Ch'an Chu sa Tsino, isang alamat tungkol sa Ch'an Chu ay naglalarawan na ang palaka ang nag-aangkat ang implikasyon ng buhay na walang hanggan. Inilalarawan ng alamat ng Tsino ang kuwento ng isang Ch'an Chu (palaka) na iniligtas ni Liu Hai, na isang kortesano noong sinaunang panahon ng Tsino. Bilang kabayaran sa pasasalamat kay Liu Hai, ibinunyag ni Ch'an Chu ang sekreto ng buhay na walang hanggan at pagiging imortal kay Liu Hai. At ito ang pinagmulan ng Ch' an Chu bilang simbolo ng walang hanggan sa tradisyonal na kulturang alamat ng Tsino.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kultura ng Tsina
Morpolohiya (folkloriko)

Ang **morpolohiya**, sa pangkalahatan, ay ang pag-aaral ng anyo o kayarian. Ang **folklorikong morpolohiya**, kung gayon, ay ang pag-aaral ng estruktura ng mga alamat at mga kuwentong bibit.

Ang ilang pangunguna sa larangang ito ay sinimulan noong ikalabinsiyam na siglo, tulad ng obra ni Marian Roalfe Cox sa Cinderella, ''Cinderella: Three Hundred and Forty-Five Variants of Cinderella, Catskin and, Cap O' Rushes, Abstracted and Tabulated with a Discussion ng Medieval Analogues and Notes*.

Gayunpaman, ang folklorikong morpolohiya ay nagkaroon ng higit pang anyo noong ikadalawampu siglo, na hinimok ng gawain ng dalawang mananaliksik at teorista: Rusong iskolar na si Vladimir Propp at Finlades na folkloristang si Antti Aarne.

Ang mga teorya ni Antti Aarne, na pinalaki at pinalawak ng Amerikanong folkloristang si Stith Thompson noong 1961 at ni Hans-Jörg Uther noong 2004, ay tumitingin sa mga paksa sa halip na mga aksyon &#x2013; halimbawa, "isang sundalo ang nakipagkasundo sa diyablo" o "isang sundalo ang pinakasalan ang bunso. ng tatlong magkakapatid." Mahigit sa 2500 mga kuwentong-pambayan at kuwentong bibit ang kinatalogo sa ilalim ng taksonomiyang ito; ang numerong AaTh o Aarne–Thompson ay kasing kilala ng mga folklorista gaya ng pagkakakilanlan ni Francis James Child sa mga balada sa mga iskolar ng mga awiting-pambayan.

Si Vladimir Propp ay isang Rusong formalistang iskolar. Pinuna niya ang gawa ni Aarne dahil sa pagwawalang-bahala kung ano ang *ginawa* ng mga paksa sa isang kuwento, at sinuri niya ang pangunahing kuwento, o aksiyon, mga bahagi ng mga kuwentong katutubong Ruso upang matukoy ang kanilang pinakasimpleng hindi mababawasang elemento ng pagsasalaysay. Ang kaniyang *Morphology of the Folk Tale'' ay inilathala sa Ruso noong 1928 at naimpluwensyahan sina Claude Lévi-Strauss at Roland Barthes, kahit na ito ay nakatanggap ng kaunting pansin mula sa mga Kanluraning scholar hanggang sa ito ay naisalin sa Ingles noong dekada 1950.

Sa koleksyon ni Afanasyev ng Rusong kuwentong bibit, natagpuan ni Propp ang isang limitadong bilang ng mga elemento ng plot o "mga funsiyon" na bumuo ng lahat. Ang mga elementong ito ay naganap sa isang karaniwang, pare-parehong pagkakasunud-sunod. Nakuha niya ang tatlumpu't isang generic na funsiyon, tulad ng "isang mahirap na gawain ay iminungkahi" o "sinusuri ng donor ang bayani" o "isang mahiwagang ahente ay direktang inilipat".

## Tingnan din 
* Historiko-heograpikong pamamaraan
* Ang Tatlumpu't Anim na Dramatikong Sitwasyon

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong-bayan
Kategorya:Morpolohiya
Tradisyong-pambayang Hapones

Sinasaklaw ng **alamat ng Hapon** ang mga impormal na natutunang kuwentong-bayan ng Hapon at ng mga Hapones na ipinahayag sa mga tradisyon, kaugalian, at kulturang materyal nito.

Sa Hapones, ang terminong   ay ginagamit upang ilarawan ang kuwentong-bayan. Ang akademikong pag-aaral ng alamat ay kilala bilang . Ginagamit din ng mga folklorista ang terminong   o   upang tukuyin ang mga bagay at sining na kanilang pinag-aaralan.

## Relihiyong-pambayan 
Ang mga lalaking nakasuot ng namahage, nakasuot ng mala-ogre na maskara at tradisyonal na dayaming kapa (*mino*) ay lumilibot sa mga tahanan, sa taunang ritwal ng pook ng Tangway ng Oga area rehiyon ng Hilagang-silangan. Ang mga ogre-lalaki na ito ay nagbabalatkayo bilang kami na naghahanap upang magtanim ng takot sa mga bata na tamad na walang ginagawa sa paligid ng apoy. Ito ay isang partikular na makulay na halimbawa ng katutubong kasanayan na pinananatiling buhay.

Ang isang magkatulad na kaugalian ay ang malihim  na ritwal ng Kapuluang Yaeyama, Okinawa na hindi pinapayagan ang sarili na kunan ng larawan.

Marami, kahit na mas kakaunti ang mga sambahayan ay nagpapanatili ng isang kamidana o isang maliit na estante ng altar ng Shinto. Ang bersiyong Shinto ng diyos ng kusina ay ang , at ang sinkretikong bersiyong Budista ay ang Kōjin, isang diyos ng apuyan na nakatago sa kusina.

Ang mga sikat na kulto ng Hapon o  ay minsan ay nakatuon sa mga partikular na diyos at buddha, hal. ang galit na Fudō Myōō o ang manggagamot na si Yakushi Nyorai . Ngunit maraming kulto ang nakasentro sa pagbibigay respeto sa mga sagradong lugar tulad ng Dambanang Ise (*Ise-kō* o '**) o Bundok Fuji (**', kung saan maraming lokal na maliliit na dambanang Fuji ang itinayo). Ang paglalakbay sa mga mecca na ito ay bumawas pagkatapos ng panahon ng Edo. Ngunit kamakailan, ang Peregrinasyong Shikoku ng walumpu't walong mga pook ng mga templo (karaniwang kilala bilang *ohenro-san*) ay naging uso. Ang mga sikat na industriya ng media at maliit na bahay ay nagpupuri ngayon sa maraming mga dambana at mga sagradong natural na lugar bilang  .

## Mga sanggunian
Tradisyong-pambayan ng Maldivas

Ang **mitolohiyang Maldivo** o **tradisyong-pambayang Maldivo** ay kumakatawan sa mga mito, kuwento, at anekdota na kabilang sa oral na tradisyon ng mga Maldivo. Kahit na ang ilan sa mga alamat ng Maldivas ay nabanggit na ng madaling sabi ng komisyoner ng Britanya sa Ceylon HCP Bell sa pagtatapos ng ika-19 na siglo, ang kanilang pag-aaral at publikasyon ay ginawa kamakailan lamang ng Espanyol na manunulat at pintor na si Xavier Romero-Frias, sa isang panahon kung saan ang ninunong pagtingin sa mundo na iyon ay mabilis na naglaho.

Ang Maldivas ay nasa mainit na pook ekwador ng Karagatang Indiyano na napapaligiran ng napakalalim na tubig. Ang bansang ito ay binubuo lamang ng mga bahurang atoll. Mayroong humigit-kumulang 1,200 maliliit na patag at mabuhanging isla, ngunit halos 200 lamang sa mga ito ang tinitirhan.

Ang Maldives ay patuloy na tinitirhan sa loob ng milenyo; samakatuwid ang alamat ng mga islang ito ay napakaluma.

## Mga alamat ng pinagmulan 
Ang mga pangunahing alamat ng pinagmulan ay sumasalamin sa pagtitiwala ng mga Maldivian sa puno ng niyog at isda ng tulingan.

Sinasabi ng isang alamat na ang mga unang naninirahan sa Maldivas ay namatay sa napakaraming bilang, ngunit isang mahusay na mangkukulam o *fanḍita* na tao ang nagpatubo ng mga puno ng niyog mula sa mga bungo ng mga inilibing na bangkay ng mga unang nanirahan. Samakatuwid, ang puno ng niyog ay sinasabing may antropomorpikong pinagmulan ayon sa kuwentong Maldivo.

Ang puno ng niyog ay sumasakop sa isang sentral na lugar sa kasalukuyang Maldivong pambansang sagisag.

Sinasabing ang isdang lakktawan ay dinala sa katubigang Maldivo ng isang mitolohikong mandaragat (*maalimi*) na tinatawag na Bodu Niyami Kalēfanu na nagpunta malapit sa Dagas (ang mitolohikong puno sa dulo ng mundo) upang dalhin ang mahalagang isda na ito.

## Mga alamat ng pagkalipol 
Sinasabi ng mga alamat na ito na ang pagtatapos ng Maldivas ay magiging isang malaking sakuna kung saan ang mga isla ay ilulubog ng nakapalibot na karagatan. Ang mga katulad na alamat ay matatagpuan sa Kapuluang Andaman gayundin sa Kapuluang Nicobar.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Inhenyeriyang porense

Ang **inhenyeriyang porense** (sa Ingles: *forensic engineering*) ay binibigyang kahulugan bilang*"ang imbestigasyon ng pagkabigo - mula sa kakayahang mapagsilbihan hanggang sa lubhang mapanirang kaganapan - na maaring magdulot ng legal na aktibidad, kabilang ang sibil at kriminal".* Kabilang ang imbestigasyon ng mga materyal, produkto, istraktura o mga bahagi na maaring mabigo o hindi gumana na naayon sa gamit nito, na magdudulot ng pansariling pinsala, kasarian sa pag-aari o ekonomikong pagkalugi. Maaring magbigay-daan ng pagkabigo ng aksyon sa ilalim ng batas kriminal o sibil subalit hindi limitado sa pagbabatas sa kalusugan at kaligtasan, ang mga batas ng kontrata at/o pananangutan ng produkto at tuwerto (ang nagawang kamalian o pinsala na nagawa ng walang ingat o sinadya). Tinatalakay din sa larangang ito ang pagbabakas ng mga proseso at pamamaraan na nagdudulot ng aksidente sa operasyon ng mga sasakyan o makina. Sa pangkalahatan, ang layunin ng imbestigasyon ng isang inhinyeriyang porense ay matunton ang sanhi (o mga sanhi) ng pagkabigo kasama ang isang pananaw na mapabuti ang paggana o pagbuti ng isang bahagi, o upang tulungan ang isangk orte na matukoy ang mga katunayan ng isang aksidente. Maari din na mayroon ang imbestigasyon ng pag-angkin sa pag-aaring intelektuwal, lalo na sa mga patente. Sa Estados Unidos, kailangang may lisensyang inhinyerong propesyunal ang mga inhinyerong porense mula sa bawat estado.

## Mga sanggunian
Kategorya:Inhenyeriya
Claíomh Solais

right|thumb|288x288px|Depinitibong 6-penikes na selyo ng Espada ng Liwanag, Irlanda, 1922–3. Nakaarkong kapsiyon na "An Claiḋeaṁ Soluis"
Ang **Espada ng Liwanag** o  (Lumang Irlandes; modernong  [ˌklˠiːw ˈsˠɔlˠəʃ]) ay isang tropo na obheto na lumilitaw sa ilang Irlandes at Eskoses Gaelikong tradisyong-pambayan. Ang formula na "Quest for sword of light" (Paghahanap para sa espada ng ilaw) ay nakatala bilang paksa H1337.

Karaniwang lumilitaw ang espada bilang isang hinahanap na bagay sa Irlandes na tradisyong-pambayan ng isang bayani na naghahanap ng "Ang Isang Kuwento" (o ang "Dahilan ng iisang kuwento hinggil sa mga babae"), na nagtatapos sa pagtuklas ng isang "Kuwento ng Werewolf" (isang ang lalaking mahiwagang naging lobo ng isang hindi tapat na asawa). Gayunpaman, ang espada ay walang kinalaman sa lalaki-lobo na bahagi, at mga pigura lamang sa bayani-adventure kuwentong balangkas.

Inilalarawan ng ilang iskolar ang espada ng liwanag bilang isang paulit-ulit na elemento sa isang pangkat ng mga kwentong Irish na kahawig ng isang binagong pakikipagsapalaran sa kasal. Ang katangiang ito ay hango sa pormula kung saan ang bayani ay nakakuha ng isang magandang asawa (at kayamanan) sa pamamagitan ng pagsusugal laban sa isang gruagach na kilala rin bilang kampeon-salamangkero, ngunit dumaranas ng mga pagkalugi na dahilan kung bakit siya ay nananabik na umakyat sa isang tila walang pag-asa na paghahanap. Tulad ng aktuwal na "anak ng higanteng" kuwentong paghahanap ng nobya, ang espada ng magaan na bayani ay kadalasang nakakakuha ng tulong ng "matulungin na mga hayop" sa pagkumpleto ng kanyang mga gawain o pagsubok.

Ang espada ay itinuturing na isang pamana sa mga sandata ng pagpatay ng diyos ng mitolohiyang Irlandes ng ilang mga iskolar, tulad ng T. F. O'Rahilly, ang mga analogo ay ang kidlat-sandata ng unang Keltikong diyos, ang tiradir ni Lugh na bumagsak kay Balor, ang bayaning si Cúchulainn ang sobrenatural na sibat ni Gae bulga at ang kaniyang kumikinang na espada na si Cruaidín Catutchenn.

## Mga porma 
Ang baybay na lumilitaw sa inilathalang mga tekstong eskolastiko ay *Claidheamh Soluis* bilang kahalili ***(an) cloidheamh solais***; ngunit ang mga ito ay prerepormang baybay, at sa modernisadong repormadong baybay ay gagamitin ang *Claíomh Solais*.  Ang pangalan ay transliterado rin sa Hiberno-Ingles bilang **chloive solais**. Ang espada ay maaaring isalin sa Ingles bilang "Sword of Light", o "**Shining Sword**".

## Pangkalahatang-ideya 
Ang mga kuwentong bayan na nagtatampok ng espada ng liwanag ay maaaring mga pakikipagsapalaran sa kasal, at ang magiging nobya ng bayani ay kadalasang nagiging katulong ng bayani.

## Mga sanggunian
K. B. Sreedevi

Si **K. B. Sreedevi** ay isang manunulat ng wikang Malayalam mula sa Kerala, India. Gumawa siya ng mga kontribusyong pampanitikan sa larangan ng kuwento, nobela, pag-aaral, panitikang pambata, at dula. Karamihan sa kaniyang mga gawa sa mitolohiyang Indiyano, at tradisyong-pambayan ay nasa ilalim ng genre ng panitikang pambata. Nakatanggap siya ng ilang mga parangal kabilang ang Gawad Kerala Sahitya Akademi para sa Pangkalahatang Kontribusyon at Gawad Estatal Pampelikula ng Kerala para sa Kuwento.

Ginawa ng kaniyang apo na si Ranjana K. ang kaniyang nobelang *Yajnam* sa isang apatnapu't limang minutong pelikula na may parehong pamagat. Ang kaniyang kuwentong *Shilpe-rupini ay* isinalin sa Ingles ni Gita Krishnankutty bilang *Babae ng Bato* (1990). Noong ginawang pelikula ang kaniyang gawa na *Niramala*, ginawa rin niya ang screenplay nito.

## Talambuhay 
Si KB Sreedevi ay ipinanganak noong Mayo 1, 1940, sa Vellakattumana sa Vaniyambalam sa kasalukuyang distrito ng Malappuram kina V. M. C. Narayanan Bhattathippad at Gowri Antharjanam. Siya ay nag-aral sa Tripunithura Girls' High School at Varavoor Government School.

Nagpakasal siya kay Brahmadathan Namboodiripad sa edad na labing-anim. Habang kasama ang asawa, noong 1960 ay itinatag niya ang isang *Mahila Samajam* (grupo ng mga kababaihan). Nabuo para sa pag-angat ng mga kababaihan at mga bata, ang grupo ay may higit sa 100 miyembro. Ang grupo ay nag-organisa ng mga klase sa edukasyon upang gawing literate ang mga kababaihan, mga aktibidad sa kultura para sa babae, at mga pagsasanay sa trabaho para sa mga kababaihan. Aktibo siya sa grupo hanggang sa lumipat siya sa Thrissur.

### Personal na buhay 
Siya at ang kaniyang asawang si Brahmadathan Namboodiripad ng Koodalloor Mana ay may 3 anak. Siya na nanirahan sa Thrissur sa loob ng maraming taon ay nakatira na ngayon sa Tripunithura sa distrito ng Ernakulam.

## Mga sanggunian
Tradisyong-pambayang Albanes

Ang mga **tradisyong-pambayang Albanes** () ay binubuo ng mga paniniwalang ipinahayag sa mga kaugalian, ritwal, mito, alamat, at kuwento ng mga Albanes. Ang mga elemento ng mitolohiyang Albaniano ay mula sa Paleo-Balkanikong pinagmulan at halos lahat ng mga ito ay pagano. Ang alamat ng mga Albanes ay umunlad sa paglipas ng mga siglo sa isang medyo hiwalay na kultura at lipunan ng tribo. Ang mga kuwentong-pambayan at alamat ng Albanes ay pasalitang ipinadala sa mga henerasyon at buhay na buhay pa rin sa bulubunduking rehiyon ng Albania, Kosovo, timog Montenegro, at kanlurang Hilagang Macedonia, kabilang sa mga Arbëreshë sa Italya at sa mga Arvanite sa Gresya.

Sa mitolohiyang Albanes, ang mga pisikal na phenomena, elemento, at bagay ay iniuugnay sa mga sobrenatural na nilalang. Ang mga diyos sa pangkalahatan ay hindi mga tao, ngunit mga personipikasyon ng kalikasan, na kilala bilang Animismo. Ang pinakaunang napatunayang kulto ng mga Albanes ay ang pagsamba sa Araw at Buwan. Sa paniniwala ng mga katutubong Albanes, ang daigdig ay ang paksa ng isang espesyal na kulto, at isang mahalagang papel ang ginagampanan ng apoy, na itinuturing na isang buhay, sagrado o banal na elemento na ginagamit para sa mga ritwal, pag-aalay ng mga sakripisyo, at puripikasyon. Ang pagsamba sa apoy ay nauugnay sa kulto ng Araw, ang kulto ng apuyan at ang kulto ng pagkamayabong sa agrikultura at pag-aalaga ng hayop. Ang Besa ay isang karaniwang gawain sa kultura ng Albanes, na binubuo ng isang panunumpa na ginawa ng Araw, ng Buwan, ng langit, ng daigdig, ng apoy, ng bato, ng bundok, ng tubig, at ng ahas, na lahat ay itinuturing na mga sagradong bagay. Lumilitaw din ang kulto ng Araw at Buwan sa mga alamat at pambayang-sining ng Albania.

Ang mga mito at alamat ng Albanian ay isinaayos sa paligid ng dikotomiya ng mabuti at masama, ang pinakatanyag na representasyon kung saan ay ang maalamat na labanan sa pagitan ng drangue at kulshedra, isang salungatan na sumasagisag sa paikot na pagbabalik sa matubig at chthonian na mundo ng kamatayan, pagsasakatuparan ng cosmikong pagpapanibago ng muling pagsilang. Ang mga manghahabi ng tadhana, ora, o fatí, ay kumokontrol sa kaayusan ng sansinukob at nagpapatupad ng mga batas nito.

Isang napakakaraniwang paksa sa naratibong pambayang-Albanes ay banyuhay: ang mga lalaki ay nagiging usa, lobo, kuwago; habang ang mga babae ay nagiging mga stoat, cuckoos, at pagong. Kabilang sa mga pangunahing kumakatawan ng pambayang-tulang Albanes ay ang *Kângë Kreshnikësh* ("Mga Kanta ng mga Bayani"), ang tradisyonal na hindi pangkasaysayang siklo ng mga mga epikong kantang Albanes, batay sa kulto ng maalamat na bayani.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Albanya
V. K. Hymavathy

Si **V. K. Hymavathy** na mas kilala bilang **Kalamandalam Hymavathy** ay isang mananayaw na Mohiniyattam at guro ng sayaw mula sa Kerala, India. Nakatanggap siya ng ilang mga parangal kabilang ang Gawad Sangeet Natak Akademi, Gawad Kerala Sangeethanataka Akademi Gurupooja, at Gawad Kerala Sangeethanataka Akademi.

## Talambuhay 
Si V. K. Hymavathy ay ipinanganak noong Oktubre 12, 1955, kina Krishna Warrier ng Peringode, Thrissur, at Parvathy Warrier ng Machad. Ang kaniyang ama ay isang manggagamot. Lumipat ang kanyang pamilya sa Cheruthuruthi noong siya ay isang taong gulang. Sa edad na lima, nagsimula siyang mag-aral ng sayaw sa ilalim ni Chandrika, at Kathakali sa ilalim ng Sankaranarayanan Asan. Nagtanghal siya ng sayaw sa Kerala Kalamandalam sa edad na 12, kasama ang kaniyang kapatid na si Rugmini. Nang maglaon, sumali siya sa Kalamandalam upang mag-aral ng sayaw, sa ilalim ni Kalamandalam Satyabhama, Leelamani at Chandrika at natapos ang kaniyang kursong diploma sa edad na 16.

Pagkatapos ng kasal, sa edad na 19 lumipat siya sa Calcutta ngunit bumalik kaagad sa Kerala nang makakuha siya ng trabaho bilang guro ng Mohiniyattam sa Kalamandalam. Habang nagtatrabaho sa Kalamandalam, nag-aral si Hymavathy ng Kuchipudi sa ilalim ni Kalamandalam Kshemavathy. Pagkatapos ng 33 taon ng serbisyo, nagretiro siya mula sa Kalamandalam bilang Pinuno ng Departamento ng Mohiniyattam, at kalaunan ay sumali sa Kalady Sanskrit University bilang Bumibistang Propesor.

### Personal na buhay 
Siya at ang kaniyang asawang si Chandrasekharan ay may isang anak na lalaki. Nakatira sila sa kanilang bahay na *Srikrishnasadanam* sa Cheruthuruthy, distrito ng Thrissur.

## Mga kilalang pagtatanghal 
Sa ilalim ng patnubay ni Hymavathy, ang *Daivadasakam*, na isinulat ni Narayana Guru ay biniswalisa sa anyo ng Mohiniyattam ng 1500 mananayaw.

## Mga gawa hinggil sa kaniya 
Ang *Mohanam* at *Cholkettu* ay dalawang dokumentaryo na ginawa tungkol kay Hymavathy at sa kaniyang karera sa sayaw.

## Mga gawad at parangal 
* Gawad Sangeet Natak Akademi
* Gawad Kerala Sangeetha Nataka Akademi Gurupooja 2007
* Gawad Kerala Sangeetha Nataka Akademi 2016
* Gawad Kaladarpanam
* Gawad Lasyamohini mula sa Kerala Kalamandalam

## Mga sanggunian
Kuttichathan Theyyam

Ang **Kuttichathan Theyyam** na kilala rin bilang **Sasthappan Theyyam** ay isang theyyam na ginagawa sa hilagang bahagi ng estado ng Kerala sa India. Dahil ang diyos sa Kuttichathan theyyam ay nauugnay sa pamilyang Brahmin mula sa Kalakattu illam sa Payyanur sa Distrito ng Kannur, ang theyyam na ito ay kilala rin bilang **Kalakattu Kuttichathan.**

## Mito 
### Anak ni Shiva at Parvathi 
Nang magkunwari sina lord Shiva at Parvati bilang Valluvan at Valluvathi, nagkaroon sila ng dalawang anak na nagngangalang Karuval at Kuttichathan. Ibinigay nila si Kuttichathan, na ipinanganak na may itim na katawan at isang bulaklak sa noo at tatlong mata, sa isang walang anak na Namboodiri mula sa Kalakatt illam. Si Kuttichathan, na hindi handang sumunod sa Guru, ay nagsimulang gumamit ng mga gawi na salungat sa mga kaugalian ng Brahmanical. Dahil sa kaniyang pambihirang katalinuhan, hindi masagot ng Guru ang marami sa mga tanong ng bata. Sinaway at binugbog ni Guru si Kuttichathan na hindi sumunod sa kanya. Bilang paghihiganti, pinatay ni Chathan si Guru at umalis sa lugar.

Nang malaman ito, sinabihan ni Namboothiri ang kaniyang asawang si Atholamma na huwag pakainin ang nagugutom na bata. Nang siya ay magutom at humingi ng gatas, siya ay tumanggi at sa galit ay pinatay ng bata ang isang toro at ininom ang kaniyang dugo. Dito, ang galit na Namboothiri ay tinadtad si Kuttichathan hanggang sa mamatay. Ngunit ipinanganak siyang muli. Si Namboothiri ay nagdala ng malaking bilang ng mga Brahmin at pinatay si Kuttichathan at pinutol ang kaniyang katawan sa 390 piraso at sinunog sa 21 *Homakundams* (isang uri ng banal na tapahan). Maraming mga Kuttichathan ang ipinanganak mula sa mga pugon na iyon at sinunog nila ang bahay ni Nampoothiri at ang mga kalapit na bahay ng Brahmin. Nagpasya silang sambahin ang inuusig na Kuttichathan bilang Theyyam. Ito ang mito sa likod ng Kuttichathan theyyam.

### Anak ni Namboothiri 
Ang isa pang kuwento ay nagsasabi na si Kuttichathan ay ang anak na ipinanganak kay Namboothiri at isang atrasadong babaeng Pulaya na dating nagwawalis ng bahay. Sa pangamba ng kahihiyan, nagkulong ang buntis sa isang silid na bato at pagkapanganak ay palihim na pinalaki ang bata sa silid. May mga kuwento rin na noong siya ay lumalaki, siya ay nagnakaw ng bigas at palay sa bahay at ipinamigay sa mga mahihirap na mabababang tao.

## Mga sanggunian
Vasoorimala

Ang **Vasoorimala** ay isang diyosa ng sakit na sinasamba sa maraming bahagi ng Kerala, India. Siya ay sinasamba bilang isang *Upa Devata* (sub-diyos) sa mga templo ng Bhadrakali o Shiva. Ang Vasoorimala ay pinaniniwalaang diyos ng mga nakakahawang sakit tulad ng bulutong, bulutong, at tigdas. Sa Hilagang Kerala, ang Vasoorimala ay sinasamba at ginaganap bilang Vasoorimala Theyyam. Ayon sa mga alamat, si Manodari, asawa ni Asura na nagngangalang Darikan ay pinangalanang Vasoorimala.

## Etimolohiya 
Ang *Vasoori* ay ang salitang Malayalam para sa sakit na bulutong. Ang *Vasoorimala* ay literal na nangangahulugang isang kadena ng pox pustules.

## Kalagayan 
Noong unang panahon ay pinaniniwalaan na ang mga sakit ay sanhi ng poot ng Diyos. Samakatuwid, sumamba sila sa mga diyos na naghahasik ng mga sakit at mga diyos na nagpapagaling. Si Vasoorimala ay pinaniniwalaang diyos ng mga nakakahawang sakit tulad ng bulutong, bulutong, tigdas at iba pa. Si Vasoorimala ay sinasamba bilang isang sub deity sa mga templo sa Kerala kabilang ang Templo ng Kodungallur Bhagavathy, Templo ng Valiyakulangara Devi, Mahadevikad, at Sri Porkili Kavu.

## Mito 
### Asawa ni Darikan 
Ang kuwento ng Bhadrakali ay napakaprominente sa Indiyanong mitolohiya, at ang diyosa na si Bhadrakali ay sinasamba sa buong India. Ayon sa Markandeya Purana, mayroong isang Asura na nagngangalang Darikan (na binabaybay din bilang Darukan) at ang diyosa na si Bhadrakali ay lumitaw mula sa ikatlong mata ni Panginoong Shiva na pinatay siya sa isang labanan.

Ang kuwento ng Vasoorimala mula sa tradisyong-pambayang Kerala ay binanggit sa Aithihyamala na isinulat ni Kottarathil Sankunni. Sa panahon ng digmaan sa pagitan ng Bhadrakali at Darikan, nang halos tiyak na mamamatay si Darikan sa pakikipaglaban kay Bhadrakali, si Manodari, asawa ni Darikan ay lumapit kay Kailasa at nagsimula ng matinding penitensiya upang pasayahin si Panginoong Shiva. Nasiyahan sa kanyang pagsamba, pinunasan ni Shiva ang pawis sa kaniyang katawan at ibinigay ito sa kanya at binasbasan siya at sinabi na kung iwiwisik niya ito sa katawan ng mga tao, ibibigay nila ang lahat ng kailangan niya. Nakita ni Manodari si Bhadrakali, na nanalo sa labanan, kasama ang ulo ng kaniyang asawa. Sa galit ay sinaboy niya ang pawisang tubig na iyon sa katawan ni Bhadrakali, at bilang resulta ay lumitaw ang bulutong sa katawan ni Bhadrakali. Tinusok ni Bhadrakali ang mga mata ni Manodari, pinangalanan *siyang Vasoorimala* at ginawa siyang kasama ng kaniyang sarili.

## Mga sanggunian
Queen Harish

Si **Harish Kumar** (1979 - Hunyo 2, 2019) na kilala bilang **Queen Harish** ay isang mananayaw-pambayan mula sa Rajasthan, India. Isang taong nagsumikap tungo sa muling pagkabuhay ng mga katutubong sayaw ng Rajasthani, ang kaniyang mga pagtatanghal ay kinabibilangan ng iba't ibang porma ng katutubong sayaw mula sa Rajasthan tulad ng Ghoomar, Kalbelia, Chang, Bhawai, at Chari.

## Talambuhay 
thumb|Queen Harish na nakakasuotang drag
Si Harish Kumar ay ipinanganak noong 1979, sa isang pamilya ng karpintero sa komunidad ng Suthar sa Jaisalmer sa Rajasthan. Nagsimula siyang sumayaw sa edad na 13. Si Harish, na nawalan ng mga magulang, ay dumating upang sumali sa sayaw na drag para tustusan ang kaniyang mga kapatid na babae. Dahil sa inspirasyon ni 'Annu Master', ang unang tagapagtanghal na drag sa rehiyon ng Jaisalmer, nagsimula siyang matuto ng sayaw na drag sa ilalim niya. Nagsanay siya ng Amerikanong estilong tribong belly dance para maging mas may kakayahan ang kaniyang katawan sa lahat ng galaw ng babae.

Si Harish ay nagtanghal ng Ghoomar, Kalbelia, Chang, Bhavai, Chari, at iba pang katutubong sayaw ng estado ng Rajasthan, sa halos 60 bansa. Lumahok siya sa *Raqs Congree* sa Bruselas, *Belly Dancing Championship* sa Seoul at *Desilicious* sa New York City. Siya ay lumabas sa reality television show na 'India's Got Talent' at ilang Bollywood na pelikula kabilang *ang Appudappudu* (2003), *Jai Gangaajal* (2016) at *The Accidental Prime Minister.* Noong 2007, nagbida siya sa dokumentaryo na *When the Road Bends: Tales of a Gypsy Caravan* ng Amerikanong tagagawa ng pelikula na si Jasmine Dellal. Sa pakikipagtulungan sa pamahalaan ng Rajasthan, nagpatakbo siya ng pang-araw-araw na palabas sa gabi sa Jaisalmer na tinatawag na *The Queen Harish Show.* Isa rin siyang koreograpong may mahigit dalawang libong estudyante sa Hapon lamang.

### Personal na buhay at kamatayan 
Naiwan ni Harish ang kaniyang asawa at dalawang anak na lalaki. Namatay siya sa edad na 39, noong 2019 Hunyo 2, sa isang aksidente sa kalsada sa isang Highway sa Kaparda nayon malapit sa Jodhpur sa Rajasthan.

## Mga sanggunian
Kathivanoor Veeran

Ang **Kathivanoor Veeran** ay isang diyos na sinasamba sa rehiyon ng Hilagang Malabar sa Kerala, India. Ang salitang 'Veeran' sa Malayalam ay nangangahulugang 'Bayani' sa Ingles. Ayon sa mga alamat, si Kathivanoor Veeran ay apotheosis ng Thiyya na mandirigma na si Mandappan. Ang buhay ni Mandappan at ang kaniyang pagbabago tungo diyos ay aktibo pa rin sa alamat ng rehiyon ng Kolathunadu, at ginagawa bilang theyyam sa iba't ibang templo sa kasalukuyang mga distrito ng Kannur at Kasaragod. Ang Kathivanoor Veeran Theyyam ay isa sa pinakasikat na Theyyam sa Hilagang Malabar. Ang mga batang babae sa rehiyon ng North Malabar ay sumasamba kay Kathivanoor Veeran upang makakuha ng isang malusog na asawa.

## Mito 
Si Mandappan (na binabaybay din bilang Mannappan) na kalaunan ay naging diyos na si Kathivanoor Veeran ay ipinanganak kay Kumarachan ng angkan Mangad Methaliyillam at Chaki Amma ng angkan Parakayillam. Sinasabi na si Mandappan, isang residente ng kasalukuyang Mangad sa distrito ng Kannur ay ipinanganak na may mga pagpapala ng diyosa na si Chuzali. Siya ay bihasa sa sining pandigma, at nais na maging isang mandirigma. Sa halip na magtrabaho, nanghuli siya ng mga usa at pugo sa kakahuyan kasama ang kaniyang mga kaibigan. Bagaman pinagbawalan ni Kumarachan ang pamilya na bigyan ng bigas at gatas ang kaniyang anak na walang trabaho, si nanay Chaki ay lihim na nagbigay sa kaniya ng bigas dahil sa pagmamahal sa kaniyang anak. Nagalit si Kumarachan nang makita niya ito at binali niya ang pana ng kaniyang anak na si Mandapan.

Nalungkot dahil dito, umalis si Mandappan sa bahay at sumama sa kaniyang mga kaibigan na pupunta sa mga burol ng Kodagu para sa negosyo. Binibigyan nila siya ng alak at umalis sa lugar nang hindi siya dinadala. Matapos magising mula sa kaniyang alkolohismo, gumala si Mandapan nang mag-isa at sa wakas ay nakarating sa bahay ng kaniyang tiyuhin sa Kathivanoor. Nagsimula siyang manirahan doon, at sa paglipas ng panahon, nakuha niya ang kalahati ng ari-arian ng kaniyang tiyuhin. Sa payo ng kaniyang tiyahin, nagsimula siya ng negosyo ng langis at pansamantalang nakilala at pinakasalan si Velarkot Chemmarathi.

Nang magsimulang tumira sa bahay ng kaniyang asawa, nakipag-away siya kay Mandappan, na madalas na late sa bahay. Sa isang kapus-palad na araw, ang kaniyang huling, nakipag-away siya sa kaniya at sinumpa siya nito dahil sa pagiging huli. Nang mabalitaan ni Mandappan na ang isang hukbo ay darating mula sa Kodagu upang salakayin ang kaniyang nayon, humawak siya ng sandata, sumaludo sa mga diyos at nakipagdigma. Nagkaroon ng matinding labanan sa mga sundalo mula sa Kodagu.

## Mga sanggunian
Tradisyong-pambayan ng Aserbayan

Ang **alamat ng Aserbayan** (Azerbaijani: Azərbaycan folkloru) ay ang tradisyong-pambayang tradisyon ng mga Aserbayani na umunlad sa mga siglo. Ang Aserbayaning alamat ay tahasang nakapaloob sa isang malaking koleksiyon ng mga salaysay at tahasan sa representasyonal na sining, tulad ng pagpipinta ng plorera at mga botibong regalo.

## Mga mapagkukuhan ng Aserbayanong tradisyong-pambayan 
Ang pambansang tradisyong-pambayang Aserbayan ng mga halimbawa sinusundan ng mga epose gaya ng Kitabi-Dede Gorgud, Gurbani, Koroglu, Shah Ismayil, Abbas at Gulgaz at Asli at Kerem, kuwento, bayatys, holavar, pampatulog, anekdota, bugtong, salawikain, at aporismo. Ang mga Aserbayanong alamat ay pangunahing nakabatay sa kabayanihan at karunungan ng isang tao, na ipinakita sa mga epiko tulad ng Epiko ng Köroğlu, Aklat ni Dede Korkut at *Əsli və Kərəm*.

### Koroǧlu 
Ang kuwento ni Koroǧlu (lit. anak ng bulag) ay nagsimula sa pagkawala ng paningin ng kaniyang ama. Binubulag ng piyudal na panginoon na si Hasan Khan ang kaniyang matatag na manager na si Ali Kişi para sa isang maliit na pagkakasala sa pamamagitan ng pag-agaw ng kaniyang mga mata. Ang tauhan na Köroǧlu ay sinusuportahan ng ilang makasaysayang piraso ng ebidensiya. Noong huling bahagi ng ika-16 na siglo, ang makasaysayang Koroǧlu ay isang pinuno ng paghihimagsik ng jelali, na sumiklab sa Aserbayan, sa hangganang lugar sa pagitan ng Persia at Turkiya. Hinggil sa Turkong iskolar na si Pertev Naili Boratov, inutusan ng Trukong sultan na hulihin ang pinuno ng jelali na tinatawag na Köroǧlu (Rushan ang pangalan) noong dekada 1580.

### Aklat ni Dede Korkut 
Ang tauhan ni Korkut ay isang may puting balbas na matandang lalaki na siyang salaysay ng kuwento at tagapag-alaga ng epikong tradisyon. Ang aklat ng Dede Korkut ay kilala sa modernong mundo mula sa dalawang manuskrito na kabilang sa huling bahagi ng ika-16 na siglo.

### Baba-I Amir 
Si Baba-I Amir ay isang komiks na karakter sa kuwentong-pambayang Aserbayano.

## Pakikipag-ugnayan sa ibang kultura 
Ang tradisyong-pambayang Aserbayano ay kumukuha ng mga elemento mula sa mitolohiya ng Persia at mitolohiyang Turkiko.

## Mga sanggunian
Mga tradisyong-pambayan ng Mehiko

Ang **Mexico** ay may iba't ibang kultura na nagmula sa mga kulturang Europeo at Mesoamerikano. Ang paghahalo na ito ng mga kultura ay humahantong sa paglikha ng mga tradisyonal na kuwento at mga salaysay na mas kilala bilang mga mito at alamat.

## Mga alamat 
Ang mga alamat ay mga kuwentong nilikha ng mga hindi kilalang may-akda na may ilang batayan sa kasaysayan ngunit may maraming palamuti. Pinag-uusapan nila ang mga katotohanang naganap sa malapit na nakaraan at kung aling mga karakter ang maaari o hindi maaaring maging tao. Ipinapakita sa atin ng mga alamat ang pananaw sa mundo at ang buhay na mayroon ang mga tao, makasaysayan, pampulitika, pilosopikal, at kultural na halaga.

## Mga mito 
Ang mga alamat ay mga salaysay na nagsasabi sa atin tungkol sa pinagmulan ng mga diyos, sa paglikha ng ating mundo at kalawakan. Ang kahalagahan ng parehong uri ng mga kuwento ay ang mga ito ay nilikha sa loob ng konteksto ng isang grupo at bilang resulta ay magagamit ang mga ito upang makita ang iba't ibang katangian ng kultura ng grupo. Karaniwang ipinapakita nila sa ain ang relihiyon, paniniwala o sinusubukang ipaliwanag ang mga natural na phenomena.

### Ang dinalahang alamat ng sundalo 
Noong Oktubre 24, 1593, binabantayan ng sundalo ang Palacio del Gobernador sa Maynila sa Kapitan Heneral ng Pilipinas. Noong gabi bago, si Gobernador Gómez Pérez Dasmariñas ay pinaslang ng mga pirata ng Tsino, ngunit binantayan pa rin ng mga guwardiya ang palasyo at hinihintay ang pagtatalaga ng bagong gobernador. Ang sundalo ay nagsimulang makaramdam ng pagkahilo at pagod. Napasandal siya sa dingding at nagpahinga sandali habang nakapikit.

Nang imulat niya ang kanyang mga mata makalipas ang ilang segundo, natagpuan niya ang kaniyang sarili sa Mexico City, sa Bireynato ng Bagong Espanya, libo-libong kilometro sa kabila ng karagatan. Nakita siya ng ilang guwardiya sa maling uniporme at nagsimulang magtanong kung sino siya. Ang balita ng pagpaslang sa Gobernador ng Pilipinas ay hindi pa alam ng mga tao sa Lungsod Mehiko. Nakasuot umano ng uniporme ng mga guwardiya ng palasyo sa Maynila ang inihatid na sundalo at alam ang pagkamatay nito. Sa katunayan, si Pérez Dasmariñas ay pinatay sa dagat na may kalayuan sa Maynila.)

Inilagay siya ng mga awtoridad sa bilangguan dahil sa pagiging isang tumalikod at sa mga paratang bilang isang alipin ng diyablo. Makalipas ang mga buwan, dumating ang balita ng pagkamatay ng gobernador sa Mexico sakay ng isang galyon mula sa Pilipinas. Nakilala ng isa sa mga pasahero ang nakakulong na sundalo at sinabing nakita niya ito sa Pilipinas isang araw pagkamatay ng Gobernador. Sa kalaunan ay pinalaya siya ng mga awtoridad sa kulungan at pinayagang makauwi.

## Mga sanggunian
Sangeetha Sreenivasan

Si **Sangeetha Sreenivasan** ay isang nobelista, manunulat pambata, tagasalin, gitarista, at guro mula sa Kerala, India. Nagsusulat siya sa Malayalam at Ingles at nagsasalin din sa parehong wika. Noong 2020, nakatanggap siya Gawad Kerala Sahitya Akademi para sa Pagsasalin para sa *Upekshikkappetta Dinangal*, ang pagsasalin sa Malayalam ng nobelang *The Days of Abandonment* ng Italyanong may-akda na si Elena Ferrante. Anak siya ng aktibistang manunulat na si Sarah Joseph.

## Talambuhay 
Si Sangeetha ay ipinanganak noong Hulyo 19, 1975, sa Mulankunnathkavu sa distrito ng Thrissur ng Kerala sa manunulat na si Sarah Joseph at ang pampublikong aktibista na si Kottakkal Joseph. Kilala siya sa iba't ibang larangan ng panitikan tulad ng nobela, panitikang pambata, pagsasalin at isa ring gitarista at guro. Siya na may hawak na degree ng masterado sa Panitikang Ingles mula sa Kolehiyong Kerala Verma, si Thrissur ay nagtatrabaho bilang isang guro sa Kerala Government Higher Secondary Department.

### Personal na buhay 
Si Sangeetha at ang kaniyang asawang arkitekto na si PK Sreenivasan ay may isang anak na babae, si Medha Sreenivasan.

## Karera sa panitikan 
Si Sangeetha ay unang nagsimulang magsulat sa Ingles. Noong 2004, ang isa sa kanyang kuwento ay inilathala sa magasing *Indian Literature*. Sinabi niya na ang impluwensiya ng kaniyang ina sa kaniyang pagsusulat at buhay ay napakalawak.

Inialay ni Methil Radhakrishnan ang kaniyang aklat na *Methil Kavithakal* kay Sangeetha at sumulat ng "sa aking matalik na kaibigan na sumulat ng aklat na *Penguin Who Lost the March* " sa panimula.

Nagpasya ang aktor at direktor na si Madhupal na gawing pelikula ang kaniyang nobelang *Aparakanthi* at isinulat ni Sangeetha ang script ayon sa kaniyang kahilingan ngunit dahil sa ilang mga pangyayari ay kinansela ang pelikula.

## Mga sanggunian
Coco (tradisyong-pambayan)

[right|thumb|*Que Viene el Coco* (1799) ni [Francisco de Goya|Goya]]
Ang **Coco** o **Coca** (kilala rin bilang **Cucuy**, **Cuco**, **Cuca**, **Cucu** o **Cucuí**) ay isang mitolohikong multo-halimaw, katumbas ng bogeyman, na matatagpuan sa maraming Hispanoponya at Lusoponya na bansa. Maaari din itong ituring na isang bersiyon ng Iberian ng isang bugbear dahil ito ay isang karaniwang ginagamit na pananalita na kumakatawan sa isang hindi makatwiran o labis na takot. Ang Cucuy ay isang lalaking nilalang habang ang Cuca ay isang babaeng bersiyon ng mitolohikong multo-halimaw. Ang "halimaw" ay pupunta sa bahay ng mga masuwaying bata at gagawin silang "mawala".

## Mga pangalan at etimolohiya 
Ang mito ng *Coco*, o *Cucuy*, ay nagmula sa hilagang Portugal at Galicia. Ayon sa Real Academia Española, ang salitang *coco* ay nagmula sa Galiciano at Portuges *côco*, na nangangahulugang "niyog". Ang salitang *coco* ay ginagamit sa kolokyal na pananalita upang tukuyin ang ulo ng tao sa Espanol. Ang ibig sabihin din *ni Coco* ay "bungo". Ang salitang *cocuruto* sa Portuges ay nangangahulugang "ang korona ng ulo" o "ang pinakamataas na lugar" at may parehong etimolohiya sa Galicia, *ang crouca ay* nangangahulugang "ulo", mula sa Proto-Kelta na **krowkā-*, may pagkakaibang *cróca;* at alinman sa *coco* o *cuca ay* nangangahulugang "ulo" sa parehong Portuges at Galiciano. Ito ay kaugnay ng Kornikong *crogen*, na ang ibig-sabihin ay "bungo", at Breton na *krogen ar penn*, ibig sabihin din ay "bungo". Sa Irlandes, *ang clocan ay* nangangahulugang "bungo".

Maraming bansa sa Latin America ang tumutukoy sa halimaw bilang *el Cuco* . Sa hilagang New Mexico at timog Colorado, kung saan mayroong malaking populasyon ng Hispanic, ito ay tinutukoy ng pangalan nitong anglicized, "angtheCoco Man". Sa tradisyong-pmbayang Brasilyano, ang halimaw ay tinutukoy bilang *Cuca* at inilarawan bilang isang babaeng humanoid alligator, na nagmula sa Portuges na *coca*, isang dragon.

## Alamat 
Sa España, Portugal, at Latin Amerika, minsan ginagamit ng mga magulang ang Coco o Cuca bilang isang paraan ng panghihina ng loob sa kanilang mga anak mula sa maling pag-uugali; kumakanta sila ng mga lullabies o nagsasabi ng mga rhymes na nagbabala sa kanilang mga anak na kung hindi nila susundin ang kanilang mga magulang, darating si *el Coco* at kukunin sila at pagkatapos ay kakainin sila.

## Mga sanggunian
Luis Pereyra

thumb|Luis Pereyra
Si **Luis Pereyra** (ipinanganak noong Hulyo 9, 1965) ay isang mananayaw at koreograpo ng Tango Argentino at Argentinian tradisyong-pambayang sayawin.

## Buhay 
Si Luis Pereyra ay isinilang sa isang hamak na pamilyang manggagawa, sa lalawigan ng Santiago del Estero. Sa edad na limang siya ay sumayaw sa mga grupo ng katutubong sayaw. Sa edad na labing-isang ginawa niya ang kanyang unang propesyonal na hitsura bilang isang miyembro ng ballet Argentino sa direksyon ni Mario Machaco at Norma Ré. Ginawa niya ang kanyang unang paglabas sa entablado sa maalamat na Caño 14, kung saan lumitaw ang sikat na bandoneón na nagtatanghal na si Aníbal Troilo sa parehong panahon. Nang maglaon ay naging miyembro si Luis Pereyra ng Ballett Salta, sa direksiyon nina Marina at Hugo Jiménez.

Nag-aral si Luis Pereyra ng choreography sa ilalim ng direksyon ni Maestro Carusso sa Teatro Colón, ang opera house ng Buenos Aires, at sa Escuela Nacional de Danzas. Kumuha siya ng mga pag-aaral sa mga kilalang maestro tulad nina Santiago Ayala "El Chúcaro", Hugo Jiménez, Mario Machaco, Héctor Zaraspe, Irene Acosta, Ana Marini, Wasil Tupin at Mercedes Serrano. Ang kanyang propesyonal na edukasyon ay binubuo ng Modern Dance, classical ballet, jazz dance, folk dances, tap dance at nag-aral siya ng musika.

Nakibahagi siya sa lahat ng mga natatanging produksyon ng tango, hal., Forever Tango, Tango Pasión at – mula 1987 hanggang 2000 sa musikal na Tango Argentino, na ginawa nina Claudio Segovia at Héctor Orrezoli. Dito na-nominate si Luis Pereyra para sa Tony Award Nag-paik ikot siya sa Estados Unidos, Canada, Gran Britanya, Germany, Ho, Austria, Switzerland at France. Noong 2001 isinayaw niya ang solong bahagi sa opera *Orestes – Last Tango*,  sa direksyon ng koreograpo na si Oscar Araiz, na ginawa sa okasyon ng WMTF Festival, Netherlands. Sa kurso ng kanyang karera sumayaw siya sa mahahalagang yugto hal, Gershwin Theater sa Broadway, Théâtre du Châtelet, Paris, Teatro Aldwych sa West End ng London, Cologne Philharmonie, Alte Oper sa Frankfurt am Main at Deutsches Theater München (Munic) . Noong 1994 sumayaw siya para sa Paramount Pictures at iniharap ni Al Pacino . Noong 1995 sumayaw siya sa Castro Theater sa San Francisco sa entablado kasama sina Robin Williams at Peter Coyote.

## Mga sanggunian
Ghatam

Ang **ghaṭam** ( *ghaṭaṁ*,  *ghaṭah*,  *ghatam*,  *ghatam*,    , *ghatam*) ay isang instrumentong pinapalo na ginagamit sa iba't ibang repertoire sa buong India. Ito ay isang pagkakaiba na nilalaro sa Punjab at kilala bilang *gharha* dahil bahagi ito ng mga katutubong tradisyon ng Punjabi. Ang analogo nito sa Rajasthan ay kilala bilang *madga* at *pani mataqa* ("pitsel ng tubig").

Ang ghatam ay isa sa mga pinakasinaunang instrumentong pinapalo ng India. Isa itong palayok na may makitid na bibig. Mula sa bibig, ito ay pahilig palabas upang bumuo ng isang tagaytay. Pangunahin na gawa sa luwad na binalutan ng lamang tanso o kobre na may maliit na halaga ng lamang bakal, ang tono ng ghatam ay nag-iiba ayon sa laki nito. Ang tono ay maaaring bahagyang mabago sa pamamagitan ng paglalagay ng luwad na plasticine o tubig. 

Bagaman ang ghatam ay kapareho ng hugis ng isang ordinaryong Indiyanong domestikong luwad na banga, ito ay partikular na ginawa upang tugtugin bilang isang instrumento. Ang tono ng palayok ay dapat na maganda at ang mga dingding ay dapat na pantay ang kapal upang makagawa ng pantay na tono at magandang tunog.

Ang mga Ghatam ay kadalasang ginagawa sa Manamadurai, isang lugar malapit sa Madurai sa Tamil Nadu. Kahit na ang instrumento na ito ay ginawa sa ibang mga lugar tulad ng Chennai at Bangalore, masyadong, ang Manamadurai ghatams ay may espesyal na kalidad ng tonal. Ito ay pinaniniwalaan na ang putik ay may espesyal na kalidad. Ang Manamadurai ghaṭam ay isang mabigat, makapal na palayok na may maliliit na tipak ng tanso na hinaluan sa luwad. Ang ganitong uri ng ghaṭam ay mas mahirap laruin ngunit gumagawa ng matalas na tunog ng metal na tugtog na pinapaboran ng ilang manlalaro.

## Etimolohiya 
Ang pangalang *ghaṭam* ay nagmula sa salitang Sanskrito na *ghaṭaka* (palayo) at ang kaugnay na termino, *kuṇḍa* (pitsel). Ang magkakaugnay na termino para sa palayok sa Tamil ay *kuḍam* (tubig na palayok). Kapansin-pansin na ang terminong *ghaṭam ay* partikular na nagdadala ng kahulugan ng isang natatambol na instrumentong pangmusika. Ang iba pang mga termino ay kumakatawan sa mga pang-araw-araw na kagamitan na walang tiyak na kahulugan ng musika.

## Mga katulad na instrumento 
Ang *madga* ay isang hilagang Indiyanong bersiyon ng katimugang Indiyanong *ghaṭam* at ginawa mula sa isang napakanatatanging na luwad. Ang gumagawa kung minsan ay nagdaragdag ng ilang uri ng metal o grapito na alikabok sa luwad na responsable para sa asul-kulay-abong hitsura at para sa espesyal na tunog.

Ang *madga* ay maaaring laruin nang katulad ng *ghaṭam*. Magagawa ang malalakas na tono ng baho kung pinindot ng isa gamit ang patag na kamay ang pagbubukas sa tuktok ng instrumento. Ang madga ay maaaring laruin gamit ang mallets (mga patpat) at mayroong maraming mga tunog na maaaring gawin gamit ang instrumentong ito. Ito ay mas manipis kaysa sa isang ghaṭam ngunit napakamatatag at hindi kasing-babasagin gaya ng iniisip ng isa.

## Mga sanggunian