Pag-idolatriya

Ang pag samba sa mga diyos-diyosan ay pag samba sa mga anito sa mga imahe ng kulto at mga huwas na diyos    Sa mga relihiyong Abrahamic (na ang Hudaismo, Samaritano, Kristiyanismo, Pananampalataya ng Baháʼí, at Islam ) ang ibig sabihin ng idolatriya ay ang pagsamba sa isang bagay o isang tao maliban sa Diyos na Abrahamiko na parang ito ay isang Diyos.   Sa mga monoteistikong relihiyon, ang idolatriya ay itinuturing na "pagsamba sa mga huwad na diyos " at hinahatulan ng mga teksto tulad ng Sampung Utos . 

Ang *Anito* ay isang salitang Pilipino na sa kasaysayan ay tumutukoy sa mga diyus-diyosan o huwad na diyos, at may kaugnayan din sa pagsamba sa mga ninuno noong sinaunang panahon. Sa mga pre-kolonyal na paganong Malay ng Kapuluan ng Pilipinas, ang *anito* ay itinuturing na espiritu ng ninuno na sinasamba bilang tagapagtanggol ng sambahayan. Karaniwan, ang mga espiritung ito ay inilalarawan sa pamamagitan ng mga inukit na pigura mula sa kahoy o iba pang materyales na maingat na inaalagaan. Sa **Guam** at **Pilipinas**, ginagamit din ang salitang ito upang tumukoy sa mga diyus-diyos, *fetish*, o espiritu na may kaugnayan sa katutubong paniniwala at espiritwal na praktis.

Ang terminong anito o diyus-diyos ay tumutukoy sa larawan o representasyon ng Diyos na ginagamit bilang bagay sa pagsamba, samantalang ang idolatriya ay ang pagsamba sa diyus-diyos na para bang siya mismo ang tunay na Diyos.

## idolotriya sa Pilipinas 
### Pilipinas
 *hipag* na naglalarawan ng mga diyos ng digmaan ()]]Sa makabagong konteksto ng Filipino, ang Anito ay maaaring mangahulugan ng pagsamba sa diyus-diyosan o isang idolo ng diyos-diyosan

**Anito** ang pangkalahatang  tawag sa ano mang estatwang kahoy na kumakatawan sa mga diyos-diyosan at mga yumao, ninuno at kaanak na mga namatay

Pagsamba sa Anito sa sinaunang Pilipinas ay kinapapalooban ng pagbibigay-galang sa mga inukit na larawan na madalas yari sa kahoy na kumakatawan sa mga espiritu ng ninuno at mga diyos ng ninuno. Ang mga kahoy na pigura na ito, na kilala bilang anito o minsan ay bulul sa ilang pangkat tulad ng mga Ifugao, ay pinaniniwalaang sumasakatawan sa presensya o kapangyarihan ng mga espiritu na kanilang inihahayag. Ang mga katutubong Pilipino ay nag-aalay ng panalangin, pagkain, at ritwal sa mga larawang ito, tinatrato sila hindi lamang bilang mga simbolo kundi bilang aktuwal na sisidlan o pagpapakita ng sobrenatural. Ang gawaing ito ng pagtutok ng debosyon at paggalang tungo sa mga pisikal na bagay, na para bang ang espiritu ay nananahan sa loob nito o maaaring impluwensyahan sa pamamagitan nito, ay ikinoklasipika bilang pagsamba sa diyus-diyosan sa maraming teolohikal na balangkas, lalo na yaong mga nagtatangi sa pagitan ng pagsamba sa isang kataas-taasang nilalang at pagbibigay-galang sa mga materyal na representasyon.

Ang mga anito o mga anitong kahoy ay tumutukoy sa mga inukit na pigurang kahugis ng tao na gawa sa kahoy, bato, o garing, na kumakatawan sa mga espiritu ng mga ninunona sinasamba bilang mga diyos-diyosan na tagapangalaga ng tahanan. Ang *Anito* (isang katawagan na pangunahing ginagamit sa Hilagang Luzon).

## Etimolohiya at Nomenklatura ng Idolatriya sa Kanluran
 binasag an orihinal na duwang batong tapyas na may sulat na Sampung Utos ng Diyos bilang tugon sa pagsamba kan mga Israelita sa Gintong Guya; ukit sa kahoy ni Julius Schnorr von Carolsfeld, 1860.]]

Filipino:
Ang salitang idolatriya ay nagmula sa salitang Sinaunang Griyego na eidololatria (εἰδωλολατρία), na isang tambalan ng dalawang salita: eidolon (εἴδωλον, "larawan/diyus-diyosan") at latreia (λατρεία, "pagsamba", kaugnay ng latris). Ang eidololatria ay nangangahulugang “pagsamba sa diyus-diyosan,” na sa wikang Latin ay unang lumitaw bilang idololatria, at kalauna’y naging idolatria sa karaniwang Latin, mula rito ito lumitaw sa Lumang Pranses noong ika-12 siglo bilang idolatrie, at sa wikang Ingles noong kalagitnaan ng ika-13 siglo bilang idolatry.

Bagaman tila ito ay isang salin mula sa wikang Hebreo na avodat elilim (עבודת אלילים), na itinala sa panitikang rabiniko (hal. bChul., 13b, Bar.), ang terminong Griyego mismo ay hindi matatagpuan sa Septuagint, kay Philo, Josephus, o iba pang Hellenistikong Hudyo na sulatin. Sa mga sinaunang rabiniko, ang orihinal na salitang ginamit ay oved avodah zarah (AAZ, "pagsamba sa banyagang paraan" o "pagano"), habang ang avodat kochavim umazalot (AKUM, "pagsamba sa mga planeta at konstelasyon") ay hindi matatagpuan sa mga unang manuskrito. Sa kalaunan, ginamit ng mga Hudyo ang terminong , avodah zarah, na ang ibig sabihin ay “dayuhang pagsamba.”

Ang idolatriya ay tinatawag din na idolismo, iconolatria, o idolodulia sa kasaysayang literatura.

## Toltolan