open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Balud (ibon)

Ang **balud o pink-bellied imperial pigeon** ( *Ducula poliocephala* ),  ay matatagpuan sa Pilipinas . Ito ay isang malaking ibong kumakain ng prutas na umaabot sa mga sukat na hanggang 42cm ang haba.

Ang malaking bahagi ng balud ay kulay madilim na berde, maliban sa ulo na maputlang kulay-abo na ulo; tiyan na kulay-rosas, at buntot na may muwestra na  kayumanggi, itim, at kulay-abo. Pula ang mga mata at  ang ceres ng tuka nito. Ang balud ay naobserbahan nang makipaghalongpugad sa iba pang uri ng mga malalaking kalapati. 

## Paglalarawan 
left|thumb|293x293px| Isang paglalarawan ng balud.
Sa pagsasalarawan ng Ebird, ang balud ay isang malaking kalapating matatagpuan sa bandang mga burol at sa tabing ng mga puno bandang ibaba ng kagubatang bulubundukin, na may puting ulo, dibdib at bandang itaas ng likod na madilim na maasul-abo na dibdib at itaas, pakpak na berden, mamuti-muting kulay-rosas tiyan, at kulay kalawang sa bandang ilalim ng tuntungan ng buntot.  May malaking pulang singsing ito sa paligid ng mata. Medyo kahawig nito ang Mindoro imperial pigeon, ngunit ang bulad ay may maitim na leeg at dibdib. Ang huni ay isang malalim, madagundong, at pataas na "doo-dup! doo-dup!” na maririnig kahit sa malayo."  Pinaniniwalaang malalakas na lumipad ang mga ibong ito at may kakayahang lumipad sa pagitan ng mga magkakalapit na isla.

## Katayuan ng Tirahan at Konserbasyon 
Ang likas na tiraha nito ay tropikal at halomigmig na Maulang gubat at sa mga bulubunduking gubat hanggang sa taas ana 1,500m. Ayon sa IUCN Red List at sa Red Book ng BirdLife International, ang balud ay inuri bilang near-threatened. Gayunpaman, inuri ng Philippine Red List ang ibong ito bilang Critically Endangered. Ito ay dahil sa pagkawala ng tirahan nito, sa paghuli nito para sa kalakal bilang alagang hayop, at sa pangangaso dito bilang pagkain. Bagama't ito ay pangkaraniwan sa loob ng Pilipinas, ang espesye na ito ay kakaunti at malamang ay may kaliitang populasyon, na pinaghihinalaang nasa may kabilisan ang pagbaba dahil sa pangangaso at ang pagkasira ng tirahan nito sa kagubatan sa mababang bulubundukin.  Ang ibong ito ay napakabihira sa Luzon, ngunit mas madalas  makita sa Negros Island, Mindoro, Samar at Mindanao. Ito ay naubos sa Cebu .

## Mga sanggunian
Sovicille

Ang **Sovicille** ay isang komuna (munisipalidad) sa lalawigan ng Siena, rehiyon ng Toscana, gitnang Italya, na matatagpuan mga  timog ng Florencia at mga  timog-kanluran ng Siena.

May hangganan ang Sovicille sa mga *comune* ng Casole d'Elsa, Chiusdino, Monteriggioni, Monteroni d'Arbia, Monticiano, Murlo, at Siena.

## Pinagmulan ng pangalan 
Ang toponimo ay pinatunayan sa unang pagkakataon noong 1123 bilang Sufficille; ito ay sinasabing nagmula sa Latin *sub* ("ilalim") at *ficinulae* (maliit ng "ficus"). Ang isa pang interpretasyon ay nagsasabi na ang Sovicille ay isang Latin pagpapaikli ng "Suavis locus ille" o "Ang matamis na lugar".

## Kasaysayan 
Ang pangalang Sovicille ay dokumentado mula pa noong 1004, ngunit ang pinagmulan ng lugar ay malamang na bumalik nang higit pa. (Noong 2002 isang mosaic mula sa panahong Romano ang natuklasan sa Simbahan ni San Juan Bautista, at mayroong ilang mga Etruskong relikya sa kalapit na lugar.)

## Mga sanggunian
Kabataan (organismo)

[thumb|220x220px| Batang [Sus scrofa|baboy-ramo nasumususo mula sa isang may sapat na gulang na babae. Dito, ang pangkulay ng kabataan ay nagsisilbing isang anyo ng pagbabalatkayo .]]
thumb| Bataan (kaliwa) at adultong (kanan) mga dahon ng Stone Pine
Ang **bata** o **kabataan** () ay isang indibidwal na organismo na hindi pa umabot sa pang-adultong anyo, kahinugang pangkasarian o laki nito. Maaaring ibang-iba ang hitsura ng isang bata pang organismo mula sa kaniyang pang-adultong anyo, lalo na sa kulay, at maaaring hindi punan ang parehong angkop sa ekolohiya na kinabibilangan ng pang-adultong anyo nito. Sa maraming mga organismo ang kabataan ay may ibang pangalan mula sa adulto.

Ang ilang mga organismo, tulad ng maraming mga insekto, ay umabot sa kahinugang pangkasarian matapos ang maikling banyuhay. Para sa iba, ang paglipat mula sa kabataan tungo sa ganap na pagkaadulto ay isang mas matagal na proseso - tulad ng pagdadalaga at pagbibinata sa mga tao. 

Sa kaso ng karamihan ng mga imbertebrado, ganap na ang kanilang maturidad pag-abot sa pagka-adulto, at huminto na ang kanilang pag-unlad at paglaki. Ang kanilang mga juvenile ay mga larba o nymph.

Sa kaso mga bertebrado at ilang invertebrado (hal. gagamba), ang mga anyong pang-larba (hal. mga butete ) ay karaniwang itinuturing na sarili nilang yugto ng pag-unlad, at ang "kabataan" ay tumutukoy sa kapanahunan pagkatapos ng pagka-larba na hindi pa ganap ang lumaki at kahinugang pangkasarianl.

Sa mga amniota, ang bilig ay kumakatawan sa yugto ng larba. Dito, ang isang "kabataan" ay isang indibidwal sa panahong nasa pagitan ng pagpisa/pagsilang/pagsibol at maturidad.
thumb| Ang mga kabataang pusa ay karaniwang tinatawag na "kuting".

## Mga halimbawa 
* Para sa baatan ng na may larva, tingnan ang larba
* Para sa mga yugto ng buhay ng tao, tingnan ang pagkabata at pagbibinata, isang panahong intermedyaryo sa pagitan ng pagsisimula ng pagdadalaga o pagbibinata at ganap na pisikal, sikolohikal, at panlipunang pagkaadulto.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Biyolohiyang paglilinang
Rapolano Terme

Ang **Rapolano Terme** ay isang komuna (munisipalidad) sa lalawigan ng Siena, rehiyon ng Toscana, gitnang Italya, na matatagpuan mga  timog-silangan ng Florence at mga  silangan ng Siena sa lugar na kilala bilang Crete Senesi.

Hanggang 1949 ito ay kilala lamang bilang **Rapolano**.

Kasama sa munisipalidad ang ilang menor na bayan, kabilang ang nayon ng Serre di Rapolano.

## Sport 
Ang GSD Rapolano Terme koponan ng futbol, na naglaro sa mga kampeonatong regional amateur, ay nakabase sa munisipalidad. Mga laban sa pagtatalo sa estadyo ng munisipyo na pinangalanang Ubaldo Passalacqua.

Mayroong dalawang club ng futsal na naglalaro sa rehiyonal kampeonatong FIGC: IBS Le Crete na naglalaro sa C1 series at G.S.D.Real Calcetto Rapolano na naglalaro sa kampeonatong C2 series.

## Mga sanggunian 
## Mga panlabas na link 
* Opisyal na website
Castelfranco Piandiscò

Ang **Castelfranco Piandiscò** ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Arezzo sa rehiyon ng Tuscany ng gitnang Italya. Ito ay nilikha noong 1 Enero 2014 mula sa pagsasanib ng nakaraang *comuni* ng Castelfranco di Sopra at Pian di Scò.

Ito ay matatagpuan mga  timog-silangan ng Florencia at mga  hilagang-kanluran ng Arezzo.

## Pamamahala 
Nasa ibaba ang isang talahanayan na may kaugnayan sa sunud-sunod na mga administrasyon sa munisipyong ito.

## Mga kapatid na lungsod 
* Carles d'Estrac, España

## Mga sanggunian
San Casciano dei Bagni

Ang **San Casciano dei Bagni** ay isang komuna (munisipalidad) sa lalawigan ng Siena, rehiyon ng Toscana, gitnang Italya, na matatagpuan mga  timog-silangan ng Florencia at mga  timog-silangan ng Siena.

## Heograpiya 
Ang San Casciano dei Bagni ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Abbadia San Salvatore, Acquapendente, Allerona, Cetona, Città della Pieve, Fabro, Piancastagnaio, Proceno, Radicofani, at Sarteano.

Miyembro ito ng "mga pinakamagandang nayon ng Italya" (borghi piu belli d'Italia).

## Kasaysayan 
Ang pagkakatatag at pag-unlad ng San Casciano dei Bagni ay mahalagang nauugnay sa pagkakaroon ng mga tubig na termiko: 42 bukal sa katamtamang temperatura na 40 °C na may kabuuang tantos ng daloy na humigit-kumulang 5.5 milyong litro ng tubig bawat araw, na naglalagay sa San Casciano sa pangatlo sa mga lugar sa Europa para sa daloy ng termikong tubig.

## Pangunahing pasyalan 
* Lago di San Casciano

## Mga sanggunian 
## Mga panlabas na link 
*  San Casciano dei Bagni official website
Talaan ng mga munisipalidad ng Lalawigan ng Pisa

Ang sumusunod ay isang talaan ng 37 munisipalidad (mga komuna) ng Lalawigan ng Pisa, rehiyon ng Toscana, Italya. 

## Talaan 
## Tingnan din 
* Talaan ng mga munisipalidad ng Italya

## Mga sanggunian
Amelia, Umbria

Ang **Amelia** ay isang bayan at komuna (munisipalidad) sa lalawigan ng Terni, rehiyon ng Umbria, gitnang Italya . Umunlad ito sa paligid ng isang sinaunang kuta ng burol, na kilala ng mga Romano bilang ''''''.

## Heograpiya 
Ang bayan ay nasa timog ng Umbria, sa isang burol na tinatanaw ang Ilog Tiber sa silangan at ang Ilog Nera sa kanluran. Ang lungsod ay  hilaga ng Narni,  mula sa Orte at humigit-kumulang  mula sa Perugia. Ito ay humigit-kumulang  hilaga ng Roma.

Ang obispado ng  ay itinatag noong kalagitnaan ng ika-4 na siglo.

Ang kampanilya ng katedral ay itinayo noong 1050 gamit ang mga labi ng mga gusaling Romano.

## Mga kakambal na bayan 
*  Civitavecchia, Italya, simula 1995
*  Joigny, Pransiya, simula 2005
*  Stylida, Gresya, simula 2002

## Mga sanggunian 
## Mga panlabas na link 
* 
* Amelia sotterranea (Underground Amelia)
* Amelia (Thayer's Gazetteer)
* Ang Association for Research into Crimes Against Art
* Programa ng Sertipiko ng Postgraduate
* Kumperensya ng Art Crime
* 
* Franco Della Rosa
* http://www.grupporicercafotografica.it/NotiziarioGruppoRicercaFotografica.htm
Laterina Pergine Valdarno

Ang **Laterina Pergine Valdarno** ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Arezzo sa rehiyon ng Tuscany ng gitnang Italya..

Ito ay itinatag noong 1 Enero 2018 sa pamamagitan ng pagsasanib ng mga munisipalidad ng Laterina at Pergine Valdarno.

## Kasaysayan 
Noong Oktubre 29 at 30, 2017 isang reperendo ang isinagawa sa mga munisipalidad ng Laterina at Pergine Valdarno na nagbigay ng mga positibong resulta (1,678 boto pabor at 1,445 tutol). Ang mga boto ng frazione ng Ponticino ay mapagpasya.

Opisyal na itinatag sa Batas Pangrehiyon n. 66&nbsp;ng 5 Disyembre 2017, inilathala sa Opisyal na Pahayagan ng Rehiyon ng Toscana n. 50, unang bahagi, noong 6 Disyembre 2017, ang bagong munisipalidad ay ipinaunlakan mula noong 1 Enero 2018.

## Mga sanggunian 
 

## Mga panlabas na link 
*
Pratovecchio Stia

Ang **Pratovecchio Stia** ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Arezzo sa rehiyon ng Tuscany ng gitnang Italya. Ito ay nabuo sa pamamagitan ng pagsasama ng dalawang dating *comuni* ng **Pratovecchio** at **Stia** noong 2014.

## Kasaysayan 
Si Dono di Paolo, ama ng Florentinong alagad ng sining na si Paolo Uccello, ay isang barbero-surihano mula sa Pratovecchio. Lumipat si Dono sa Florencia at naging mamamayan doon noong 1373.

Ang munisipalidad, na may pangalang Pratovecchio Stia, ay itinayo noong 1 Enero 2014 gamit ang panrehiyong batas noong 22 Nobyembre 2013 n. 70, na inaprubahan kasunod ng reperendo noong Oktubre 6-7, 2013 kung saan 77.3% ng mga botante ng Pratovecchio at 82.3% ng mga botante ng Stia ang nagpahayag ng kanilang mga sarili na pabor sa pag-iisa.

## Mga sanggunian 
## Mga panlabas na link 
* Opisyal na website
Stroncone

Ang **Stroncone** ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Terni, timog-kanlurang rehiyon ng Umbria, Italya, na matatagpuan mga 70&nbsp;km timog-silangan ng Perugia at mga 8&nbsp;km sa timog ng Terni.

## Heograpiya 
Matatagpuan sa katimugang Umbria, malapit sa mga hangganan ng Lazio, may hangganan ang munisipalidad sa Calvi dell'Umbria, Configni (RI), Cottanello (RI), Greccio (RI), Narni, Otricoli, Rieti (RI), at Terni.

Binibilang nito ang mga nayon (mga *frazione*) ng Aguzzo, Coppe, Finocchieto, at Vasciano.

## Kasaysayan 
### Pinagmulan 
Ayon sa alamat, ang nayon ay itinayo sa mga guho ng sinaunang Trebula Suffena, ngunit walang tiyak na impormasyon hinggi dito.

## Mga mamamayan 
* Asprilio Pacelli (1570-1623), Barokong kompositor, ipinanganak sa nayon ng Vasciano

## Tingnan din 
* 5609 Stroncone

## Mga sanggunian 
## Mga panlabas na link 
* Opisyal na website
Gaston Ortigas

Si **Gaston Zavalla Ortigas** (Enero 31, 1931 – Agosto 31, 1990),  na kilala rin bilang **Gasty ay** isang Pilipinong propesor, repormista para sa mga isyu ng repormang agraryo at kapayapaan, at negosyante na pinaka-kilala para sa kanyang pagtutol sa diktadurya sa ilalim ng Batas Militar nung panahon ni Ferdinand. Marcos,  at para sa kanyang pagtaguyod ng prosesong pangkapayapaan sa pagitan ng Gobyernong Pilipino at iba't ibang kilusang kumalaban sa diktadurya ngunit hindi nagsuko ng kanilang mga armas matapos mapatalsik si Marcos noong Pebrero 1986. Siya'y naging dekano ng Asian Institute of Management (AIM).  

Naging mahalaga ang papel ginampanan niya sa pagbuo ng mga kilusang sibil para sa kapayapaan, bilang isa sa mga orihinal na convenor ng Coalition for Peace, at malaki din ang kaniyang naging papel National Peace Conference na kalaunan ay naging Multi-Sectoral Peace Advocates (MSPA). 

## Talambuhay 
Bago ideklara ang Martial Law, nagturo si Ortigas bilang miyembro ng faculty sa Asian Institute of Management (AIM), bilang dalubhasa sa pamamahala sa industriya at produksyon. Noong 1970 ay sumali siya sa Christian Social Movement na inorganisa ni Senador Raul Manglapus . 

Matapos ang deklarasyon ng Batas Militar, sumapi si Ortigas sa iba't ibang organisasyong sibil na tumutuligsa sa awtoritaryan na rehimen ni Marcos, tulad ng Bishops-Businessmen's Conference at Movement for a Free Philippines (MFP), na pinamunuan din ni Manglapus. Sa kalaunan ay kinailangan niyang tumakas ng bansa upang maiwasang mahulog sa kamay ng mga sundalo ni Marcos. 

Pagkatapos ng 1986 People Power Revolution, bumalik sa Pilipinas ang Ortigas at naging tagapagtaguyod ng repormang agraryo at proseso ng kapayapaan. Naglingkod din siya bilang dekano sa AIM sa loob ng apat na taon mula nung kanyang pagbabalik sa bansa hanggang sa kanyang pagkamatay. 

Nagkaroon siya ng isang matagalang sakit, at ito'y kaniyang ikinamatay noong Agosto 31, 1990.

## Pamana 
Bilang alalaala sa kanya, itinatag ng Ateneo de Manila University ang Gaston Z. Ortigas Peace Institute anim na buwan pagkatapos ng kanyang kamatayan. Ang kanyang pangalan ay nakaukit din sa Wall of the Remembrance ng Bantayog ng mga Bayani, na nagpaparangal sa mga martir at bayani ng Pilipinas na lumaban sa diktadura. 

## Tingnan din 
* Bantayog ng mga Bayani
* Raul Manglapus

## Mga sanggunian 
 
Kategorya:Namatay noong 1990
Kategorya:Ipinanganak noong 1931
Kategorya:Mga indibidwal na hinirang sa Bantayog ng mga Bayani
Giove, Umbria

Ang **Giove** ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Terni sa rehiyon ng Umbria sa gitnang Italya.

## Kasaysayan 
Ang unang sanggunian sa isang makasaysayang dokumento na nagbabanggit sa *Castel di Juvo*, kasama ang lokasyon nito na tinatanaw ang Lambak Tiber, ay nagmula noong 1191. Ang kastilyo ay bahagi ng mga lupaing ipinaglaban ng mga panginoon ng Alviano at ng Simbahang Katoliko Romano. Noong 1481, ibinigay ni Papa Sixto IV ang piyudo ni Lucrezia Appiani ng Aragon, balo ni Pino III Ordelaffi. Ang kastilyo at mga lupain ay binili ng pamilya Farnese noong 1514.Ibinenta nila ang piyudo ng Giove sa halagang 65,000 scudi sa magkapatid na Mattei na sina Ciriaco at Asdrubale ; ang paglipat ay kinumpirma ni Papa Clemente VIII.

## Mga monumento at tanawin 
Ang pinakamahalagang monumento nito, na itinayo noong 1191 ngunit binago noong ikalabimpitong siglo, ay ang kahanga-hangang kastilyo.

## Mga sanggunian
Juana I ng Napoles

Si **Joanna I**, na kilala rin bilang **Johanna I** ( ; Disyembre 1325 – Hulyo 27, 1382), ay Reyna ng Napoles, at Kondesa ng Provenza at Forcalquier mula 1343 hanggang 1382; siya rin ay Princess of Acaya mula 1373 hanggang 1381.

Si Joanna ay ang panganay na anak na babae ni Carlos, Duke ng Calabria at Maria ng Valois upang makaligtas sa pagkabata. Ang kaniyang ama ay anak ni Roberto ang Marunong, Hari ng Napoles, ngunit namatay siya bago ang kaniyang ama noong 1328. Pagkaraan ng tatlong taon, hinirang ni Haring Roberto si Juana bilang kanyang tagapagmana at inutusan ang kaniyang mga basalyo na manumpa ng katapatan sa kanya. Upang palakasin ang posisyon ni Juana, nagtapos siya ng isang kasunduan sa kaniyang pamangkin, si Haring Carlos I ng Unggriya, tungkol sa kasal ng nakababatang anak ni Charles, sina Andres, at Juana. Nais din ni Charles I na makuha ang mana ng kaniyang tiyuhin kay Andres, ngunit pinangalanan ni Haring Robert si Juana bilang kaniyang nag-iisang tagapagmana sa kaniyang pagkamatay noong 1343. Nagtalaga rin siya ng isang konseho ng rehensiya upang pamahalaan ang kaniyang mga kaharian hanggang sa ika-21 kaarawan ni Juana, ngunit hindi talaga makontrol ng mga rehente ang pangangasiwa ng estado pagkatapos ng kamatayan ng Hari.

## Mga pamagat at estilo 
Ang buong istilo ni Joanna bilang reyna ay: *Joanna, sa Biyaya ng Diyos, Reyna ng Herusalem at ng Sicilia, Dukesa ng Apulia, Prinsesa ng Capua, at Kondesa ng Provenza, Forqualquier, at Piamonte*.

## Mga sanggunian
Ikasiyam na munisipalidad ng Napoles

Ang **Ikasiyam na Munisipalidad** (Sa Italyano: ***Nona Municipalità*** o ***Municipalità 9***) ay isa sa sampung boro kung saan nahahati ang Italyanong lungsod ng Napoles.

## Heograpiya 
Matatagpuan ang munisipalidad sa hilagang-kanlurang suburb ng lungsod at nasa hangganan ng Marano di Napoli, Quarto, at Pozzuoli.

Kasama sa teritoryo nito ang mga sona ng Guantai, Rione Traiano, La Loggetta, Torre Caracciolo, at Masseria Romano.

## Pampangasiwaang pagkakahati 
Ang Ikasiyam na Munisipalidad ay nahahati sa 2 kuwarto:

## Mga sanggunian 
 

## Mga panlabas na link 
*  Municipalità 9 page on Naples website
Lantaka

Ang **Lantaka** ay isang uri ng baril na ginagamit sa Karagatang Timog Silangang Asya bago pa man dumating ang mga mananakop mula sa Europa. Ito ay sandatang inilululan sa mga bangka at sa mga tanggulan o kota.

thumb|250x250px|Nakalap na *lantaka* mula sa Pilipinas sa isang museong Europeo

Di lamang pandigma ang mga lantaka, kundi ginagamit din ang mga ito bilang salapi na ginagamit sa pangangalakal. May lawit ito sa likuran na ginagamit bilang kabitan ng kahoy na hawakan nang sa maitutok sa kaaway. Kalimitan itong nilalagyan ng mga palamuti, na kahit ang karaniwang baril ay may mga palamuti.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Baril
Kategorya:Sandata
Aka Manto

thumb|Isang paglalarawan ng isang artista kay *Aka Manto*
Si , kilala rin ilang **Pulang Kapa**, **Pulang Balubal**, , o paminsan ay , is a Hapones na urbanong alamat tungkol sa isang nakamaskarang espiritu na nakapulang kapa, at nagpapakita sa mga tao sa pamamagitan ng mga palikuran sa mga pampubliko o pampaaralang mga silid-palikuran. Ang mga kuwento ng alamat ay iba-iba, ngunit isang mahalagang elemento ng kuwento ay ang espiritu ay magtatanong ng umookupa ng palikuran ng isang tanong. Sa ibang bersiyon, magtatanong siya kung gusto niya ng pulang papel o asul na papel, ngunit ang ibang bersiyon ay magtatanong kung gusto ng isang pulang kapa o asul na kapa, o pulang balubal o asul na balubal. Ang pagpili ng anuman ay magreresulta ng pagpatay sa indibidwal, kaya dapat ang indibidwal ay dapat hindi pansinin ang espiritu, tumakbo, o tutulan ang anumang pagpipilian upang mabuhay.

## Ang alamat at ang mga pagkakaiba-iba nito 
Ang *Aka Manto* ay inilalarawan bilang isang lalaking espiritu, multo, o *yōkai* na nagmumulto sa mga banyo sa publiko o paaralan. Ang *Aka Manto* ay madalas na sinasabing nagmumulto sa mga babaeng banyo partikular, at sa ilang mga bersiyon ng alamat, sinasabing siya ang nagmumultuhan sa huling puwesto sa naturang mga banyo. Sinasabing ang espiritu ay nagsusuot ng umaagos na pulang balabal at isang maskara na nagtatago sa kaniyang mukha, at minsan ay inilalarawan bilang guwapo at kaakit-akit sa ilalim ng kanyang maskara.

Ayon sa alamat, kung ang isang tao ay nakaupo sa isang banyo sa isang pampublikong banyo o paaralan, maaaring lumitaw si *Aka Manto*, at tatanungin sila kung gusto nila ng pulang papel o asul na papel. Depende sa bersiyon ng kuwento, maaaring hilingin sa kanila ng espiritu na pumili sa pagitan ng pulang balabal at asul na balabal, o sa pagitan ng pulang kapa at asul na kapa. Kung pipiliin nila ang "pula" na opsyon, sila ay susugatan sa paraan na ang kanilang patay na katawan ay basang-basa sa sarili nilang dugo. Ang partikular na paraan kung saan ang tao ay sinugatan ay nag-iiba depende sa salaysay ng alamat, kabilang ang taong sinaksak o binalatan nang buhay. Ang kanilang katawan ay maaari ding tanggalin ang kanilang gulugod at itali sa kanilang leeg na para bang ito ay isang pulang kapa. Kung pipiliin ng indibidwal ang opsyong "asul", ang mga kahihinatnan ay mula sa pagkakasakal sa taong iyon hanggang sa lahat ng dugo ng tao na inaalis sa kanilang katawan.

## Mga sanggunian
Akabeko

thumb|Akabeko
[thumb|*Akabeko* sa [Hapones na Amerikanong Pambansang Museo]]
Ang  ay isang maalamat baka mula sa rehiyong Aizu ng Hapon, na nagbigay ng inspirasyon sa isang tradisyonal na laruan. Isang alamat na Aizu ay nagsasabi na ang mga laruan ay batay sa isang totoong baka na ginamit upang itayo ng templo ng Enzō-ji ng Yanaizu noong ikasiyam na siglo.

Ang laruan ay gawa sa dalawang piraso ng papier-mâché na nagtatakip sa kahoy, hugis at pininturahan para magmukhang pulang baka o kapong baka. Ang isang piraso ay kumakatawan sa ulo at leeg ng baka at ang isa ay katawan nito. Ang ulo at leeg ay nakasabit sa isang tali at umaangkop sa guwang na katawan. Kapag ang laruan ay inilipat, ang ulo ay lumulutang pataas at pababa at magkatabi. Ang pinakaunang akabeko na mga laruan ay nilikha noong huling bahagi ng ika-16 o unang bahagi ng ika-17 siglo.

Sa paglipas ng panahon, naniwala ang mga tao na ang mga laruan ay makakaiwas sa bulutong at iba pang sakit. Ang Akabeko ay naging isa sa pinakasikat na sining ng Prepektura ng Fukushima at isang simbolo ng rehiyon ng Aizu. Kinilala rin ito bilang simbolo ng mas malaking rehiyon ng Tōhoku, kung saan bahagi ang Prekektura ng Fukushima.

## Pinagmulan ng alamat 
Ayon sa isang alamat sa pook ng Aizu na naitala ni Thomas Madden, ang mga laruang akabeko ay batay sa isang tunay na baka na nabuhay noong CE 807. Noong panahong iyon, isang mongheng nagngangalang Tokuichi ang namamahala sa pagtatayo ng Enzō-ji, isang templo sa Yanaizu, Fukushima. Nang matapos ang templo, ibinigay ng akabeko ang espiritu nito kay Buddha, at agad na naging bato ang laman nito.

Ang isa pang bersiyon ng kuwento ay nagsasabi na ang baka sa halip ay tumanggi na umalis sa bakuran ng templo pagkatapos makumpleto ang pagtatayo at naging permanenteng kabit doon. Ang pulang baka ay tinawag na  at naging simbolo ng masigasig na debosyon sa Buddha.

Matapos patatagin ni Toyotomi Hideyoshi ang kaniyang kapangyarihan sa Japan, ang kaniyang kinatawan, si Gamō Ujisato, ay ipinadala upang maging panginoon ng rehiyon ng Aizu noong 1590. Sa kaniyang bagong posisyon, narinig ni Ujisato ang kuwento ng akabeko at inutusan ang kaniyang mga artesano sa korte, na sumama sa kaniya mula sa Kyoto, na gumawa ng laruan batay sa pulang baka. Ipinakilala ng mga maagang papier-mâché akabeko na ito ang karamihan sa mga pangunahing elemento kung saan kilala ang laruan.

## Mga sanggunian
Akuma

Ang **akuma** (悪魔) ay isang masamang espiritu ng apoy sa alamat ng Hapon. Inilalarawan din ito bilang isang kategorya ng mga hindi natukoy na nilalang na nagdala ng mga paghihirap sa mga tao.

Ang mga alternatibong pangalan para sa *akuma* ay *ma* (ま). Madalas itong isinalin sa diyablo sa Ingles, o demonyo. *Ang Akuma* ay ang pangalan na itinalaga kay Satanas sa Kristiyanismong Hapones, at ang Mara sa Budismong Hapones.

## Mitolohiya 
Ang Akuma ay unang lumitaw sa mga tekstong Budista bagaman ito ay naging mas tanyag sa panahon ng Heian mula 794 hanggang 1186 AD. Nang maglaon, iniugnay ng pangunahing paggamit ang pangalan sa Kristiyanong Satanas. Dahil daw sa kawalan ng monoteismo, walang kalaban-laban sa Diyos, kaya ang akuma ay naging katumbas ni Satanas. 

Ang *akuma* ay karaniwang inilalarawan bilang isang nilalang na may maapoy na ulo at mga mata, at may dalang espada. Ang *akuma* ay karaniwang sinasabing marunong lumipad, at isang tagapagbalita ng nagbabala at kakila-kilabot na kapalaran at maaaring magdulot ng kasawian sa mga taong nakakita nito.

Ayon sa tradisyon, inilalarawan ng mga Hapones ang sakit sa isip bilang isang direktang resulta ng pagkakaroon ng masasamang espiritu, lalo na ng akuma.

## Sa kulturang popular 
Ang Akuma ay itinampok sa mga nobelang Hapones tulad ng *Akuma ni* Kazai Zenzo (1912); ''The Devil's Tobacco ni* Akutagawa Ryunosuke (1916); at, *The Demon of the Flesh ni* Tamura Taijiro (1946). 

Ang pagsasalin sa Hapones ng *Howl's Moving Castle* ni Diana Wynne Jones isinalin sa Hapones noong 1997 bilang *Mahotsukai Hauru to hi no akuma* (*The wizard Howl and the fire demon*).

Sa seryeng larong labanan na *Street Fighter*, ang Akuma ay ang Amerikanong pangalan ng isang tauhang nagngangalang Gouki.

Sa serye sa telebisyon na *Miraculous*, ang akuma ay isang maliit na nilalang na kahawig ng isang itim na paru-paro na may napaglalagusan ng liwanag na purpurang mga highlight na maaaring magbigay ng mga superpower sa sinumang sibilyan sa pamamagitan ng mga negatibong emosyon. Anuman ang kanilang paunang intensiyon, ang pinagkalooban ng mga kapangyarihang ito ay hindi maiiwasang mapahamak sa paghabol sa sinumang naging sanhi ng emosyong iyon na maging mga supervillain, ang Scarlet Akumas ay pulang-pula na may matingkad na pulang mga gilid at puting marka, at ang Megakuma ay kamukha ng isang regular na Akuma ngunit bahagyang mas malaki at sapat itong makapangyarihan upang sirain ang mga mahiwagang anting-anting na nilikha ng ladybug, na ginagamit upang maiwasan ang muling pag-reakumatize sa sinumang naging biktima.

Sa manga na *D.Gray-man* ang Akuma ay mga makina na nilikha mula sa mga kaluluwa ng mga namatay na tao at nakapaloob sa loob ng katawan ng isang taong nagdadalamhati para sa kanila.

Ang *Karateka'' ay batay mula sa Atari/Nintendo na family system video game, ang panghuling boss ay tinatawag na Warlord Akuma na kumidnap kay Mariko.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mitolohiyang Hapones
Talaan ng mga munisipalidad ng Lalawigan ng Perugia

Ang sumusunod ay isang talaan ng 59 na munisipalidad (mga komuna) ng Lalawigan ng Perugia, rehiyon ng Umbria, Italya.

## Talaaj 
## Tingnan din 
* Talaan ng mga munisipalidad ng Italya

## Mga sanggunian
The Blue Bird (kuwentong bibit)

Ang "**The Blue Bird**" (Asul na Ibon) ay isang Pranses na pampanitikang kuwentong bibit ni Madame d'Aulnoy, na inilathala noong 1697. Isang pagsasalin sa Ingles ang isinama sa *The Green Fairy Book*, 1892, na kinolekta ni Andrew Lang.

Ang kuwento ay Aarne–Thompson tipo 432, The Prince as Bird. Kasama sa iba sa ganitong uri ang "The Feather of Finist the Falcon", "The Green Knight", at "The Greenish Bird".

## Kasaysayan ng publikasyon 
Ang kuwento ng "The Blue Bird" (''L'Oiseau Bleu'') ay isa sa pinakasikat na kuwentong bibit ni Madame d'Aulnoy may mga republikasyon sa ilang pagtitipon.

Ang kuwento ay pinalitan ng pangalan na *Limang Kahanga-hangang Itlog* at inilathala sa pinagsama-samang mga *kuwentong Bibit na pinakagusto ng aking mga anak sa lahat*.

## Pamana 
Ang kuwento ay isa sa marami mula sa panulat ni d'Aulnoy na inakma sa entablado ni James Planché, bilang bahagi ng kaniyang *Fairy Extravaganza*. Ang kuwento ay muling pinamagatang *King Charming, or the Blue Bird of Paradise* nang iniangkop sa entablado.

## Mga varyant 
### Europa 
Sa isang kuwentong Griyego, ang ''The Merchant's Daughter*, si Daphne, ang bunso sa mga anak na babae ng titular na mangangalakal, ay humiling sa kaniyang ama na dalhin sa kaniya ang "The Golden Ring". Ang Golden Ring ay isang prinsipe mula sa ibang bansa (India) na, pagkatapos makilala ang mangangalakal, ay nagsabi sa kaniya na nakita niya si Daphne sa kaniyang mga panaginip at nais na pakasalan siya—isang kaganapan na katulad ng mga variant ng Iskandinabya na kuwento na *The Green Knight*. Binigyan ng mangangalakal ang kaniyang anak na babae ng isang sulat, isang tasa at ang gintong singsing. Nag-metamorphosis ang prinsipe sa isang kalapati upang salubungin si Daphne sa tabi ng kaniyang bintana nang palihim. Naiinggit sa kaniyang nakatagong kaligayahan, nakita ng kaniyang mga kapatid na babae na ang isang kutsilyo sa loob ng tasa at ipinatawag ang prinsipe upang saktan habang nasa anyong ibon. Si Daphne ay nagsusuot bilang panlalaki, tumulak sa India, at gumala sa kaharian ng kaniyang prinsipe. Habang nasa daan, narinig niya ang pag-uusap ng dalawang ibon tungkol sa paraan ng pagpapagaling sa prinsipe.

## Pagbanggit sa iba pang akda 
Sa autobiograpiya na *The Words* mula kay Jean-Paul Sartre, binanggit ng may-akda ang *The Blue Bird'' bilang isa sa mga unang librong nagustuhan niya noong bata pa siya.

Sa balete, ang The Sleeping Beauty, ang Bluebird at si Prinsesa Florine ay nagpakita sa pagdiriwang ng kasal ni Aurora.

## Mga sanggunian
Basanti Bisht

Si **Dr. Basanti Bisht** (ipinanganak, 1953) ay isang kilalang katutubong mang-aawit ng Uttarakhand, sikat sa pagiging unang babaeng mang-aawit ng pormang katutubong Jagar ng Uttarakhand. Ang Jagar na anyo ng pag-awit ay isang paraan ng pagtawag sa mga diyos, na tradisyonal na ginagawa ng mga lalaki ngunit, hindi sinunod ni Basanti Bisht ang nakasanayan at ngayon ay isang kilalang boses, at sinusubukang pangalagaan ang tradisyonal na anyo ng pag-awit. Si Basanti Bisht ay ginawaran ng Padma Shri noong 2017. Nagsimula siyang kumanta sa publiko pagkatapos noon na may pagtuon sa mga bhajan, mga kanta sa pelikula, atbp. Matapos magretiro ang kaniyang asawa, nanirahan si Basanti Bisht sa Dehradun, at noong 1996 naging isang Artist sa All India Radio station Najibabad. Siya ay isang "A" Grade Artist ng Aakashwani.

## Mga sanggunian
Banchō Sarayashiki

Ang  ay isang Hapones na kuwentong multo (kaidan) ng binaling tiwala at binaling mga pangako, na humahantong sa masamang kapalaran Alternatibong tumutukoy sa tradisyong , lahat ng bersiyon ay umiikot sa isang kuwento tungkol sa isang alipin, na 'di-makatarungang namatay at bumalik upang multuhin ang mga buhay pa. Ilang bersiyon ang nangyari sa  o , habang ang iba ay sa pook  sa Edo.

## Kasaysayan 
Ang kuwento ng pagkamatay ni Okiku () ay unang lumitaw bilang isang dulang bunraku na tinatawag na *Banchō Sarayashiki* noong Hulyo 1741 sa teatro Toyotakeza. Ang pamilyar na alamat ng multo ay ginawang *ningyō jōruri* na produksiyon nina Asada Iccho at Tamenaga Tarobei I. Tulad ng maraming matagumpay na palabas sa bunraku, sumunod ang isang bersiyon ng kabuki at noong Setyembre 1824, itinanghal ang *Banchō Sarayashiki* sa teatro Naka no Shibai na pinagbibidahan ni Otani Tomoemon II at Arashi Koroku IV sa mga papel ni Aoyama Daihachi at Okiku.

Isang isahang-pagtatanghal na bersiyon ng kabuki ang nilikha noong 1850 ni Segawa Joko III, sa ilalim ng pamagat na *Minoriyoshi Kogane no Kikuzuki,* na nag-debut sa teatro Nakamura-za at pinagbidahan ni Ichikawa Danjūrō VIII at Ichikawa Kodanji IV sa mga panunulat nina Tetsuzan at Okiku. Ang isahang-pagtatanghal na adaptasyong ito ay hindi popular, at mabilis na natiklop, hanggang sa ito ay muling nabuhay noong Hunyo 1971 sa teatro Shinbashi Enbujō, na pinagbibidahan ng sikat na kumbinasyon ng Kataoka Takao at Bando Tamasaburō V sa mga panunulat nina Tetsuzan at Okiku.

Ang pinakapamilyar at tanyag na adaptasyon ng Banchō Sarayashiki, na isinulat ni Okamoto Kido, ay nag-debut noong Pebrero 1916 sa teatro Hongō-za, na pinagbibidahan ni Ichikawa Sadanji II at Ichikawa Shōchō II sa mga tungkulin ni Panginoong Harima at Okiku. Ito ay isang modernong bersiyon ng klasikong kuwento ng multo kung saan ang nakakatakot na kuwento ay pinalitan ng isang malalim na sikolohikal na pag-aaral ng mga motibasyon ng dalawang tauhan.

## Mga adaptasyon 
Ang mandidibuho ng manga na si Rumiko Takahashi ay nagsama ng parody ng alamat ni Okiku sa kaniyang romantikong komedya na *Maison Ikkoku*. Bilang bahagi ng isang pangyayari sa Obon, ang mga residente ng Ikkoku-kan ay nakikibahagi sa isang pagdiriwang ng tag-init; Si Kyoko ay nagbihis bilang Okiku at dapat na magtago sa isang mababaw na balon.

Ang *The Ring* ay isang katatakutang prangkisa ng pelikula na nagtatampok kay Sadako (o Samara). Si Sadako ay isang batang babae na namatay sa isang balon at naghahanap ng paghihiganti sa pamamagitan ng paggawa ng isang pinagmumultuhan na videotape at pagpatay sa sinumang manood nito. Ang kaniyang hitsura at mga katangian ay batay sa alamat ng Okiku. Inilalarawan si Sadako bilang pakikipagkita kay Okiku sa serye ng manga *Sadako at the End of the World*.

## Mga sanggunian
Kababaihan sa Hinduismo

Ang mga tekstong Hindu ay nagpapakita ng magkakaiba at mga magkakasalungat na pananaw sa posisyon ng kababaihan, mula sa pamumuno ng babae bilang pinakamataas na diyosa, hanggang sa paglilimita sa mga tungkulin ng kasarian. Ang Devi Sukta na himno ng Rigveda, isang banal na kasulatan ng Hinduismo, ay nagpahayag ng enerhiyang pambabae bilang ang kakanyahan ng uniberso, ang lumikha ng lahat ng bagay at kamalayan, ang walang hanggan at walang hanggan, ang metapisiko at empirikong realidad (Brahman), ang kaluluwa, (pinakamataas na sarili) ng lahat. Ang babae ay ipinagdiriwang bilang ang pinakamakapangyarihan at ang nagbibigay kapangyarihan sa ilang Hindu Upanishads, Sastras, at Puranas, partikular na ang Devi Upanishad, Devi Mahatmya at Devi-Bhagavata Purana.

Ang mga sinaunang at medyebal na panahon ng mga tekstong Hindu ay nagpapakita ng magkakaibang larawan ng mga tungkulin at karapatan ng **kababaihan sa Hinduismo**. Kinikilala ng mga teksto ang walong uri ng pag-aasawa, mula sa paghahanap ng ama ng mapapangasawa para sa kaniyang anak na babae at paghingi ng pahintulot nito (kasal ni Brahma), hanggang sa paghahanap ng ikakasal na walang paglahok ng magulang (kasal ng Gandharva). Sinasabi ng mga iskolar na ang mga teksto at talaang Hindu sa panahong Vedic na iniwan ng mga manlalakbay sa sinaunang at medyebal na India ay nagmumungkahi na ang sinaunang lipunang Hindu ay hindi nagsagawa ng Ubad o Sati. Ang mga kasanayang ito ay malamang na naging laganap noong ika-2 milenyo CE mula sa mga sosyo-politikal na pag-unlad sa subkontinente ng India. Sa buong kasaysayan, nakita ng lipunang Hindu ang maraming babaeng pinuno, gaya ni Rudramadevi, mga relihiyosong pigura at santo, tulad ni Andal, mga pilosopo, tulad ni Maitreyi, at mga babaeng practitioner/konduktor ng mga ritwal ng Vedic Hindu.

Ang Hinduismo, sabi ni Bryant, ay may pinakamalakas na presensiya ng banal na kababaihan sa mga pangunahing relihiyon sa daigdig, mula noong sinaunang panahon hanggang sa kasalukuyan. Ang diyosa ay tinitingnan bilang sentro sa mga tradisyon ng Shakti at Shiva Hindu. Ang matriyarkal na teolohiya ay laganap sa mga tradisyong Sanskritic at nayong Hinduismo na may kaugnayan sa pagsamba sa Shakti, at mayroong maraming Hindu na komunidad ang matriyarkal.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Hinduismo
Chinnaponnu

Si **Chinnaponnu** (, minsan ay nakasulat na Chinna Ponnu, o Chinnaponnu Kumar) ay isang katutubong at playback na mang-aawit mula sa estado ng Tamil Nadu, India.

## Maagang buhay 
Si Chinnaponnu ay ipinanganak sa Suranam, isang maliit na nayon sa distrito ng Sivagangai, Tamil Nadu, India. Nagsimula siyang magtanghal sa mga pagdiriwang sa templo at mga simbahan noong siya ay 13 taong gulang. Di-nagtagal, nagsimula siyang kumanta nang propesyonal sa tropa ng kapuwa artista na si Kottaisamy, na kinikilala niya bilang isang maestro. Nang maglaon, nakuha ng kanyang boses ang atensiyon ni KA Gunasekaran, isang nangungunang mananaliksik sa mga katutubong sining at mga awiting bayan ng Tamil Nadu, na mayroon ding malapit na kaugnayan sa Partido Komunista ng India. Tumulong si Gunasekaran sa pagsulong ng kaniyang mga pagtatanghal sa iba't ibang bahagi ng estado.

## Karera 
Noong 2004, pumasok siya sa industriya ng pelikulang Tamil bilang playback na mang-aawit sa kantang "Vazhthuren Vazhthuren" sa tampok na pelikula na *Chandramukhi*, na pinagbibidahan ni Rajinikanth at Jyothika. Ito ay humantong sa mga palabas sa telebisyon at interes mula sa iba pang mga direktor ng musika.

Noong taong 2010, nanalo siya ng Edition Award 2010 para sa kantang "Theeka Theeka" mula sa pelikulang *Suriyan Satta Kalloori* na idinirekta ni SS Pandian. Sa parehong taon, isa rin siya sa mga artistng itinampok sa kantang tema para sa World Classical Tamil Conference 2010, na binubuo ni AR Rahman, na may video na dinirekta ni Gautham Vasudev Menon.

Noong 2010 at 2011, ang kaniyang tropa ay isa sa mga pangunahing pagtatanghal sa pistang Chennai Sangamam. Noong Hunyo 2011, lumabas siya sa serye ng telebisyon ng MTV na Coke Studio sa mga episodyong 'Vethalai' at 'Tere Naam' kasama ang mang-aawit na si Kailash Kher at Papon.

Noong 2012, pumasok siya sa industriya ng pelikulang Telugu gamit ang kantang Pattuko Pattuko sa tampok na *Bus Stop* na may musika nina JB at G. Anil.

## Personal na buhay 
Noong 1990 si Chinnaponnu ay ikinasal sa kompositor at perkusyonistang si Selva Kumar (na karaniwang gumaganap sa ilalim ng pangalang Kumar) sa Templo Thanjavur Mariamman. Kumatha sila ng musika at nagtanghal nang magkasama mula noon.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga mang-aawit
Kategorya:Mga musiko mula sa India
Daroji Eramma

Si **Daroji Eramma**, na kilala bilang **Burrakatha Eeramma**, (1930–Agosto 12, 2014) ay isang katutubong mang-aawit at tagapalabas ng Burrakatha, isang katutubong sining na anyo ng epikong pagkukuwento mula sa Timog India. Siya ay ginawaran ng ilang mga parangal kabilang ang Rajyotsava Prashasti noong 1999.

## Buhay 
Si Eramma ay ipinanganak noong 1930 sa isang pamilya mula sa semi-nomadikong komunidad ng Buduga Janagama, isang naka-iskedyul na tribo ng caste. Natutuhan niya ang Burrakatha mula sa kaniyang ama na si Lalappa bilang isang kabataan, at itinuro ang pormang ito ng katutubong sining sa mga miyembro ng kaniyang pamilya at komunidad.

Bagaman hindi marunong bumasa at sumulat, si Eramma ay nakapagsagawa ng labindalawang katutubong epiko mula sa memorya, na umaabot sa 200,000 pangungusap at 7,000 na pahina na nakalathala. Kabilang sa mga katutubong epikong ito ang *Kumararama*, *Babbuli Nagireddi*, *Baala Nagamma*, *Jaisingaraaja Kavya,* at *Bali Chakravarthi Kavya*. Ang Kagawaran ng Pag-aaral ng Tribal, Pamantasan ng Kannada, Hampi ay nagpuri sa kaniya ng Gawad Nadoja noong 2003. Ginawaran siya ni Prasar Bharati ng Best Folk Artiste Award noong 2010. Natanggap niya ang Janapada Shri para sa 2010 noong 2012.

Isang mag-aaral ng Pamantasang Hampi, si L. Sarikadevi, ang sumulat ng kaniyang 2006 doktoral na tesis tungkol kay Eramma, na tumulong na gawing popular si Eramma at ang kaniyang pagsasanay. Ang ilan sa kaniyang mga pagtatanghal ay naitala at inilathala ni Chalavaraju, isang iskolar ng hindi nakikitang pamana na nakabase sa Pamantasang Kannada.
## Mga sanggunian
Dolly Guleria

Si **Dolly Guleria** (ipinanganak noong Abril 14, 1949) ay isang Indian na bokalista pangunahin isang katutubong mang-aawit sa Punjabi na may kadalubhasaan sa Kawentong-bayang Punjabi, Shabad Gurbani, Sufi, at Ghazal na mga genre ng Musika. Siya ay anak ni Propesor Jogindra Singh at ang maalamat na katutubong mang-aawit na si Surinder Kaur, na kilala bilang 'Ang Ruwisenyor ng Punjab'.

## Karera 
Si Guleria ay naghangad na maging isang doktor, bilang isang medikal na estudyante. Noong 1970 pinakasalan niya ang Army Officer Col. SSGuleria at nagkaroon ng isang anak na babae, si Sunaini Sharma, at dalawang anak na lalaki, sina Dilpreet Singh at Amanpreet Singh. Matapos manirahan sa pagiging ina, hinimok siya ng kaniyang asawa na ipagpatuloy ang kaniyang pagsasanay sa klasikal na musika sa pagkuha ng pagkakataon na maging alagad ng isang napaka-maalam na Ustad, 'Khan Sahib' Abdul Rehman Khan, ng 'Patiala Gharana' na nagsanay sa kanya sa larangan ng klasikal na musika bilang pundasyon na may tiyak na kakayahan upang ipatupad ang pareho sa magaan na klasikal at katutubong pag-awit.

Dahil sa debosyonal na hilig mula pagkabata, sa ilalim ng magaling na patnubay ng kanyang Ustad, pinili niyang ilabas ang kaniyang solo debut album sa Gurbani sa *Ragas* at kinanta ang "Rehraas Sahib" ang panggabing 'Paath' sa orihinal nitong ragas. Kasunod nito, ang mga album ay inilabas ng mga kantang kuwentong-bayang Punjabi, ang ilan ay kasama ang kaniyang ina at ang ilan ay nag-iisa kasama si Shabad Kirtan, ang tula ni Shiv Kumar Batalvi, Bhai Veer Singh, at iba pang kilalang manunulat.

Nag-ambag din siya ng kanyang boses bilang isang playback na mang-aawit sa mga pelikulang Punjabi tulad ng *Rab Dian Rakhaan*, *Deson Pardes,* at *Main Maa Punjab Di.*

## Pagkilala 
Sa kanyang pagbisita sa tapat at kultural na pagpapalitan sa Pakistan noong Nobyembre 1997, siya at ang kaniyang anak na si Sunaini Sharma ay nabighani ang mga manonood ng Pakistan sa Estadyo Gaddafi, Lahore at sa Faisalabad (Lyallpur) sa Chenab Club sa kaniyang musika. Siya ay pinarangalan ng isang gintong plake ng Minar-e-Pakistan at isang Gintong Medalya para sa kaniyang natitirang kontribusyon.

## Personal na buhay 
Nasisiyahan siya sa mga live na pagtatanghal at ang agarang tugon ng mga manonood ay nagpapataas ng kaniyang moral. Nais niyang gumawa ng taos-pusong pagsisikap na panatilihing buhay ang musikang Punjabi sa pinakadalisay nitong anyo. Nagtuturo siya ng musika sa mga dedikadong estudyante na naka-enroll sa kaniyang Nightingale Music Academy.

## Mga sanggunian
Tore ng Demonyo

Ang **Tore ng Demonyo** o **Devils Tower** (kilala rin bilang **Butte ng Lohiyang Oso**) ay isang butte, posibleng lakolito, na binubuo ng batong ignea sa Lohiyang Oso na Distrito ng Ranger ng Black Hills, malapit sa Hulett at Sundance sa Kondado ng Crook, hilagang-silangan ng Wyoming, sa itaas ng ilog Belle Fourche. Tumataas ito ng 1,267 talampakan (386 m) sa itaas ng Ilog Belle Fourche, na nakatayo sa taas na 867 talampakan (265 m) mula sa tuktok hanggang sa base. Ang tuktok ay 5,112 talampakan (1,559 m) sa itaas ng antas ng dagat.

Ang Tore ng Demonyo ay ang unang pambansang monumento ng Estados Unidos, na itinatag noong Setyembre 24, 1906 ni Pangulong Theodore Roosevelt. Ang hangganan ng monumento ay nakapaloob sa isang lugar na .

## Heolohiya 
Ang tanawin na nakapalibot sa Devils Tower ay halos binubuo ng mga batong sedimentarya. Ang mga pinakamatandang bato na nakikita sa Devils Tower National Monument ay inilatag sa isang mababaw na dagat noong Triasiko. Ang madilim na pulang areniska at maroon limolita, interbedded may shale, ay makikita sa kahabaan ng Ilog Belle Fourche. Ang oksihenasyon ng mga mineral na bakal ay nagiging sanhi ng pamumula ng mga bato. Ang rock layer na ito ay kilala bilang Pormasyong Spearfish. Sa itaas ng Pormasyong Spearfish ay isang manipis na banda ng puting gypsum, na tinatawag na Gypsum Springs Formation, Hurasiko sa edad. nakapatong sa pormasyong ito ay ang Pormasyong Sundance. Sa panahon ng Paleosenong Epoka, 56 hanggang 66 milyong taon na ang nakalilipas, ang Bulubunduking Rocky at ang Black Hills ay itinaas. Tumaas ang magma sa kortesa, na pumapasok sa mga umiiral na sedimentaryang hanay ng bato.

## Kulturang Katutubong Amerikano 
Ayon sa mga tribong Katutubong Amerikano ng Kiowa at Lakota, lumabas ang isang grupo ng mga batang babae upang maglaro at nakita ng ilang higanteng oso, na nagsimulang habulin sila. Sa pagsisikap na makatakas sa mga oso, umakyat ang mga batang babae sa ibabaw ng bato, lumuhod, at nanalangin sa Dakilang Espiritu na iligtas sila. Nang marinig ang kanilang mga panalangin, pinataas ng Dakilang Espiritu ang bato mula sa lupa patungo sa langit upang hindi maabot ng mga oso ang mga batang babae. Ang mga oso, sa pagsisikap na umakyat sa bato, ay nag-iwan ng malalalim na marka ng kuko sa mga gilid, na naging masyadong matarik para umakyat. Iyan ang mga marka na lumilitaw ngayon sa mga gilid ng Tore ng Demonyo. Nang maabot ng mga batang babae ang langit, sila ay naging mga bituin ng Pleiades.

## Mga sanggunian
Hira Devi Waiba

Si **Hira Devi Waiba** (Setyembre 9, 1940 &#x2013; 19 Enero 19, 2011) ay isang Indianang tradisyong-bayang mananawit sa wikang Nepali at kinikilala bilang nagpanguna ng mga kantang kuwentong bayang Nepali.

Ang kaniyang kanta na "Chura ta Hoina Astura" ay sinasabing ang unang Tamang Selo (isang genre ng tradisyong-bayang kantang Nepali) na naitala kailanman. Si Hira Devi Waiba ay ang tanging Nepali na mananawit ng tradisyong-bayang na nag-cut ng mga album (noong 1974 at 1978) kasama ang HMV. Siya ang nag-iisang Grade A Nepali na Mananawit ng Tradisyong-Bayan sa All India Radio. Siya rin ang unang musikal na artista na ang Music Nepal, isang nangungunang music house sa Nepal, ay nag-record at naglabas ng album. Nagsimula ang kaniyang karera sa pag-awit nang mag-record siya ng tatlong kanta sa Kurseong para sa Radio Nepal noong 1966. Nagtrabaho siya bilang isang tagapagbalita sa estasyon ng All India Radio sa Kurseong mula 1963 hanggang 1965.

Kabilang sa mga sikat na kanta ni *Waiba* ang *Phariya Lyaaidiyechan,* *Ora Daudi Jaanda,* at *Ramri tah Ramri*. Bilang pagpupugay sa kaniyang ama, binuksan ni Waiba ang SM Waiba International Music and Dance Academy sa kaniyang tahanan sa Kadamtala, malapit sa Siliguri noong 2008.

## Pagkamatay 
Namatay si Hira Waiba noong Enero 19, 2011 sa edad na 71 taon matapos magdusa ng mga pinsala sa paso sa isang aksidente sa sunog sa kaniyang tahanan. Naiwan siya ng dalawang anak na sina Navneet Aditya Waiba at Satya Aditya Waiba na parehong mga musikero.

## Parangal ng mga anak 
Bilang pagpupugay sa Alamat na si Hira Devi Waiba, muling ni-record at inilabas ng kaniyang mga anak na sina Satya Waiba at Navneet Aditya Waiba ang ilan sa kaniyang mga tampok na single noong 2016–2017. Kinanta ni Navneet at ginawa at pinamahalaan ni Satya ang proyektong 'Ama Lai Shraddhanjali -Tribute to Mother', na lalong nagpaangat ng pamana ng pamilya.

## Mga sanggunian
Cassa per il Mezzogiorno

Ang **Cassa del Mezzogiorno** (Tagalog: Pondo para sa Timog) ay isang pampublikong pagsisikap ng pamahalaan ng Italya upang pasiglahin ang paglago at pag-unlad ng ekonomiya sa hindi gaanong maunlad na Katimugang Italya (kilala rin bilang *Mezzogiorno*). Ito ay itinatag noong 1950 pangunahin upang hikayatin ang pagpapaunlad ng mga pagawaing bayan at pang-impraestrukturang (mga kalsada, tulay, hidroelektriko, at irigasyon) mga proyekto, at upang magbigay ng mga subsidyo sa kredito at mga benepisyo sa buwis upang isulong ang mga pamumuhunan. Ito ay nilusaw noong 1984, bagaman ang mandato nito ay pinanatili ng sunud-sunod, hindi gaanong sentralisadong mga institusyon.

Nakatuon ito ng karamihan sa mga rural na lugar at marami ang nagsasabi na tinulungan nito ang Katimugang Italya na makapasok sa modernong mundo, bagaman may ebidensiya na ang ilan sa mga pondo ay nasayang dahil sa mahinang pamamahala sa pananalapi ng mga lokal na pamahalaan sa timog. Napansin ng mananalaysay na si Denis Mack Smith, noong dekada 1960, na humigit-kumulang isang katlo ng pera ang nasayang. Ang mga gilingan ng bakal at iba pang mga proyekto ay ipinangako ngunit hindi kailanman itinayo, at maraming proyekto sa patubig at mga prinsa ang hindi natapos ayon sa nilalayon. Isang dahilan kung bakit nabigo ang proyekto ay dahil din ginamit ng iba't ibang organisadong sindikatong kriminal ang pondo para sa ibang layunin.

Ang industriyang pinamumunuan ng gobyerno na nilikha ay marhinal, ngunit ang pangangailangan para sa bihasang paggawa ay humantong sa pagbaba sa kawalan ng trabaho sa timog. Ang Italyanong mamamahayag na si Luigi Barzini ay nabanggit din na ang mga pondo ay karaniwang ibinibigay sa mga pangunahing kompanyang Italyano upang magtayo ng malalaking sukat, lubos na automated na mga planta ng pagmamanupaktura, na nangangailangan ng malaking halaga ng pera upang itayo at nangangailangan ng kaunting tauhan dahil sa automated na katangian ng mga halaman; karamihan sa mga kita ay babalik sa mga kompanyang nakabase sa Hilagang Italya, na may maliit na benepisyo sa lokal na ekonomiya  .

Ang mga proyekto sa Timog na nabigo ay kung minsan ay tinatawag na "mga katedral sa disyerto", dahil ang mga ito ay mga proyektong itinayo sa gitna ng kawalan na halos hindi magagamit o mahahanap ng sinuman. Gayunpaman, ang pagiging mabisa ng naturang mga proyekto ay pinagtutunggalian pa rin at kamakailan ay muling sinusuri.

## Mga sanggunian 
 

## Mga panlabas na link 
* CRVP: Council for Research in Philosophy and Values
* homepage ng encyclopedia.com
* Worldbank * Artikulo sa Britannica