open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Narayan Rayamajhi

Si **Narayan Rayamajhi** (   ; ipinanganak noong Abril 25, 1961) ay isang Nepali na kompositor, lirisista, nagsusulat ng script ng mga pelikula, direktor ng pelikula, at producer. Siya ay patuloy na nagtagumpay bilang isang mang-aawit at siya ay gumawa ng isang makabuluhang amabag upang ipatambol ang industriya ng musikang Nepali. Nagsulat siya ng higit sa labing-apat na dosenang mga katutubong awit, higit sa anim na dosenang mga modernong kanta, dalawang dosenang mga kanta sa soap-opera, tatlong musikal na dula, dalawang dokumentaryo at nagdirekta siya ng dalawang pelikulang *Gorkha Paltan* at *Pardeshi.*

## Maagang buhay 
Si Narayan Rayamajhi ay ipinanganak noong Abril 25, 1961 sa Jhadewa −05, Distrito ng Palpa, Nepal kina Suryabhadur Rayamajhi at Krishna kumari Rayamajhi. Siya ay nagkaroon ng matalim na interes sa larangan ng musika mula sa kaniyang pagkabata. Niyakap niya ang kaniyang sarili sa maraming musikal at kultural na pag-aari. Natuto siyang tumugtog ng mga instrumentong pangmusika nang mag-isa. Nang maglaon sa kaniyang unang bahagi ng 20s lumipat siya sa Kathmandu upang simulan ang kaniyang Nepali na karera sa musika, nakakuha ng Bachelor in Arts (BA) mula sa Pamantasang Tribhuvan at Diploma in Vocal mula sa Prayag Sangeet Samiti, Allahabad, India . Ang delegasyon ng Rayamajhi upang hikayatin ang kaniyang pangarap ay sumusunod sa hakbang ng kanuyang yumaong nakatatandang kapatid na si Laxman Rayamajhi. Si Rayamajhi ay naging tagapayo ng *Museo ng Musika Nepal* sa loob ng humigit-kumulang 20 taon at patuloy niyang sinusuportahan at tinulungan ang museo sa maraming larangan noong panahong iyon sa pamamagitan ng paggawa ng pelikula, pagdidirekta at pag-edit bilang miyembro ng hurado ng pandaigdigang pistang pampelikulang musikang-pambayan noong 2012. Siya ay gumanap ng isang mahalagang papel sa pagtataguyod at pagprotekta sa mga nanganganib na Nepali na musikang-pambayan.

## Personal na buhay 
Si Rayamajhi ay ikinasal kay Chanda Rayamajhi at may tatlong anak, sina Alina Rayamajhi, Saru Rayamajhi, at Paras Rayamajhi. Ang yumaong si Laxman Rayamajhi, ang kaniyang nakatatandang kapatid ay may malaking papel sa kaniyang buhay, dalawang nakababatang kapatid na babae na sina Shakuntala Rayamajhi, Chadani Rayamajhi, na sinundan ng kaniyang dalawang nakababatang kapatid na sina Jeevan Rayamajhi at Durga Rayamajhi na aktibo rin sa Nepali na Industriya ng Musika.

## Mga sanggunian
Sintang Pangalan

Ang "**Sintang Pangalan**" o ang "**Minamahal na Pangalan**" ( lit. Ang "Sintang Pangalan") ay isang kuwentong-pamayan (ang tinatawag na *skaz*) ng rehiyon ng Ural ng Siberia na kinolekta at muling ginawa ni Pavel Bazhov. Ito ay unang inilathala sa ika-11 na isyu ng *Krasnaya Nov* na pampanitikang magasin noong 1936 at kalaunan sa parehong taon bilang isang bahagi ng koleksiyon *Mga Prerebolusyonaryong Kuwentong-pambayan ng mga Urals* . Kalaunan ay inilabas ito bilang bahagi ng koleksiyon ng mga kuwento, *Ang Kahong Malakita*. Inilalarawan ng *skaz na ito* kung paano dumating ang mga unang Kosako sa Bulubundukin ng Ural at hinarap ang isang tribo ng "Mga Matandang Tao" na hindi alam ang halaga ng ginto. Nagpasya ang mga Kosako na kunin ang mga lupain ng Matatandang Tao. Tampok sa kuwento ang babaeng nilalang mula sa alamat ng Ural na tinatawag na **Babaeng** **Azov** (). Ang kuwento ay isinalin mula sa Ruso sa Ingles ni Alan Moray Williams noong 1944, at ni Eve Manning noong 1950s.

Ibinatay ni Alexey Muravlev ang kaniyang simponikong tula na *Bundok Azov* (1949) sa kuwento.

Ang kuwento ay sinabi mula sa punto ng pananaw ng haka-haka na si Lolo Slyshko (; literal "Matanda Makinig dito").

## Paglalathala 
Ang *skaz* na ito ay unang inilathala kasama ng "Ang Kerida ng Tansong Bundok" at ng "Ang Dakilang Ahas" (kilala rin bilang "Ang Dakilang Serpiyente") sa ika-11 na isyu ng *Krasnaya Nob* noong 1936. Ang "Sintang Pangalan" ay inilathala sa pahina 5–9, "Ang Dakilang Ahas" sa pp.&nbsp;9–12, at "Ang Kerida ng Tansong Bundok" sa pp.&nbsp;12–17. Ang mga kuwentong ito ay ang mga sumusunod sa orihinal na mga alamat ng mga minero ng Ural nang mas malapit. Sila ay kasama sa koleksiyon ng *Mga Prerebolusyonaryong Kuwentong-bayan* (), na inilathala kalaunan sa parehong taon ng Sverdlovsk Publishing House. Kalaunan ay inilabas ito bilang bahagi ng koleksiyon ng *Ang Kahong Malakita* noong Enero 28, 1939.

## Mga sanggunian
Jhalak Man Gandarbha

Si **Jhalak Man Gandarbha** (झलकमान गन्धर्व) (Hulyo 29, 1935 / Shrawan 14, 1992 &#x2013; Nobyembre 23, 2003) ay isa sa mga pinakamakabuluhang Nepali na mang-aawit-pambayan. Siya ay sikat para sa Gaine Geet o Gandarbha Sangeet, isang tanyag na uri ng katutubong awit na kinanta lamang ng Gaine o Gandarbha na pangkat etniko ng Nepal. Siya ang unang mang-aawit ng Gaine na nagrekord ng kanta ng Gaine at iginagalang sa pagdadala ng boses ng mga katutubo at ordinaryong tao sa mass media. *Ang Aamale Sodhlin Ni ... (maaaring magtanong ang ina ...)* ay ang kaniyang pinakasikat na kanta, na nagpapahiwatig ng pagkamatay ng isang sundalong Nepali sa isang banyagang labanan.

## Maagang buhay 
Si Jhalak Man Gandarbha ay nagsimulang kumanta para sa isang kabuhayan sa mga nayon ng Nepal mula sa edad na siyam. Ipinanganak noong 1935 sa isang pamilyang kabilang sa angkan ng Gandharbha, maaga siyang natutong kumanta, sumayaw, at tumugtog ng musika mula sa kaniyang ama. Ang mga Gandharbha ay tumutugtog ng iba't ibang uri ng katutubong himig tulad ng Jhyaure, khyali geet, at karkha (mga awiting isinulat upang purihin ang isang tao para sa kanilang mga gawa). Naglalaro din sila para sa mga diyos. Ang Gandarbhas ay may natatanging apat na kuwerdas na instrumento na tinatawag na Sarangi. Tumutugtog sila ng Sarangi at kumakanta sa paligid ng nayon at sa gayon ay nagbibigay-aliw sa lipunan.

Ipinagbawal ng dating pamahalaan ang mga Gandarbha sa pag-awit ng Karkha, dahil pinuri nila ang mga bayani. Simula noon halos mawala na si Karkha. Ngunit ngayon, sinabi ni Jhalak Man na binubuo niya ang mga Karkha ng mga dalawampung bayaning Nepali na nagpakita ng kanilang katapangan noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Si Gaje Ghale, na pinarangalan ng Victoria Cross pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ay isa sa kanila.

Ang mga Gandarbha ay mga naninirahan sa mga distrito ng Gorkha, Kaski, Lamjung, Dang, Salyan, Tanahu, Baglung, Parbat, Palpa, Banke, Bardiya, Chitwan, Makwanpur, at Syangja. Naniniwala si Jhalak Man na ang kasta ng mga tao na ito ay pangunahing mula sa Gorkha at nakakalat sa buong bansa sa kanilang kurso para sa paghahanap ng mga bagong nayon upang maaliw.

## Mga sanggunian
Ang Kerida ng Tansong Bundok

**Ang Kerida ng Tansong Bundok** (), na kilala rin bilang **Ang** **Maybahay na Malakita**, ay isang maalamat na nilalang mula sa mitolohiyang Eslabo at isang tauhan mula sa Rusong kuwentong bibit, ang espiritu ng bundok mula sa mga alamat ng mga minero ng Ural at ang Kerida ng Bulubundukin ng Ural ng Rusya. Sa mga pambansang kuwentong-pambayan at alamat, siya ay inilalarawan bilang isang napakagandang dalaga na may berdeng mata na nakasuot ng malakitang gown o bilang isang butiki na may korona. Siya ay itinuturing na patrona ng mga minero, ang tagapagtanggol at may-ari ng nakatagong yaman sa ilalim ng lupa, ang isa na maaaring pahintulutan o pigilan ang pagmimina ng mga bato at metal sa ilang mga lugar.

Ang "Tansong Bundok" ay ang minahang Gumyoshevsky, ang pinakamatandang minahan ng Kabundukang Ural, na tinawag na "Ang Tansong Bundok" o simpleng "Ang Bundok" ng mga naninirahan. Ito ay matatagpuan ngayon sa bayan ng Polevskoy, Sverdlovsk Oblast. Sa ilang mga rehiyon ng Kabundukang Ural, ang imahen ng ***Azovka***), ang mahiwagang babae o prinsesa na nakatira sa loob ng Bundok Azov.

Ang Kerida ng Tansong Bundok ay naging isang kilalang tauhan mula sa kaniyang hitsura sa koleksyon ni Pavel Bazhov ng mga kuwentong-pambayan sa Kabundukang Ural (kilala rin bilang *skaz*) na tinatawag na *Ang Kahong Malakita*. Lumilitaw ang Kerida sa ikatlong *skaz*, "Ang Kerida ng Tansong Bundok", at sa 9 na iba pang kuwento mula sa koleksiyon, kabilang ang "Ang Batong Bulaklak", "Ang Suwelas ng Botas ng Tagapamahala", at "Sochen at Kaniyang mga Bato".

## Ibang pangalan 
Ang Kerida ng Tansong Bundok ay may maraming iba pang mga pangalan, tulad ng Ang Batong Ina (), Ang Dalagang Bato (), Ang Babaeng Serpiyente, Ang Reyna ng Butiki, Ang Babae ng Minahan ng Tanso, Ang Babaeng Malakita, Ang Babaeng Malachite o Ang Babaing Malakita (). Tinawag lang siya ng mga minero na "Kaniyang Sarili".

## Mga sanggunian
Hopak

right|thumb|Hopak ng Ensemble Pansayaw ng Ukranyanong Militar
right|thumb|Hopak ng Ensemble Pansayaw ng Ukranyanong Militar
Ang **Hopak** (, ) ay isang Ukranyang katutubong-pambayan na nagmula bilang isang male dance sa mga Kosako ng Zaporozhia, ngunit kalaunan ay sinayaw ng mga mag-asawa, lalaking soloista, at pinaghalong grupo ng mga mananayaw. Ito ay madalas na ginaganap bilang nag-iisang sayaw ng konsiyerto ng mga baguhan at propesyonal na Ukranyang ensembles ng sayaw, gayundin ng iba pang mga tagapagtanghal ng mga katutubong sayaw. Ito rin ay isinama sa mas malalaking artistikong opus tulad ng mga opera, balete, at teatro.

Ang hopak ay madalas na sikat na tinutukoy bilang "Pambansang Sayaw ng Ukranya" at naging napakapopular sa mga bansang Eslabo, partikular sa Rusya, Belarus at Polonya. May mga katulad na folklorikong sayaw na himig na kilala bilang *Sirmpa* sa Leros, Gresya.

## Etimolohiya 
Ang pangalang *hopak* ay nagmula sa pandiwang *hopaty* () na ang ibig sabihin ay "tumalon," pati na rin ang kaukulang pandandang *talon!* () na maaaring bigkasin sa panahon ng pagtalon bilang pagpapahayag ng pagkagulat o pagkamangha. Ito ay tinutukoy din bilang **gopak** mula sa pormang Ruso.

## Kasaysayan 
thumb|*Hopak* (huli ng ika-18 - unang bahagi ng ika-19 na siglo)

### Medyebal na kasaysayan 
Ang Hopak ay nabuo sa simula bilang isang sayaw panlipunan ng mga Kosako (   , translit. *pobutovi tantsi*), at isinagawa sa mga lupain ng kasalukuyang Ukranya simula noong ika-16 na siglo. Bagama ang militaristikong Zaporizhian Sich sa pangkalahatan ay nakasimangot sa mga libangan at paglilihis mula sa pagsasanay sa militar, ang mga naturang regulasyon ay hindi pinansin nang bumalik si Kozako na matagumpay pagkatapos ng labanan. Ang mga Kobzar at iba pang musikero ay magtitipon ng kanilang mga instrumento-violin, bagpipe, bandura, simbalo, at fife - habang ang ibang mga lalahok ay sasayaw.

Ang mga pampagdiriwang na  ito ay isinasagawa lamang ng mga lalaking kalahok, dahil nangyari ang mga ito sa isang kapaligirang puro lalaki. Ang mga tagalahok ay bata, maingay na mga mersenaryo, at hindi mga propesyonal na mananayaw; dahil dito, ang mga hakbang sa sayaw na ginanap ay higit sa lahat ay improbisasyonal, na sumasalamin sa pakiramdam ng mga kalahok ng pagkalalaki, kabayanihan, bilis, at lakas. Ang mga hakbang na ipinakita ay may kasamang maraming akrobatikong paglukso (, translit. ). Kadalasan, ang mga laban mula sa larangan ng digmaan ay muling isasadula sa pantomime, na may mga tunay na espada, sibat o iba pang sandata, habang hinahampas ng tagapalabas ang hindi nakikitang mga kaaway. Ang mga sayaw na ito ay hindi nakatali sa mga tiyak na ritmo, at ang mga mananayaw ay maaaring magbago ng tempo anumang oras.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga sayawing-bayan sa Europa
Devana

Si **Devana** (  , ), **Zevana** (), mas madalas **Zievonya** () ay ang diyosa ng ligaw na kalikasan, kagubatan, pangangaso, at ang buwan na sinasamba ng mga Kanlurang Eslabo. Sa mga pinagmumulan, siya ay unang binanggit noong ika-15 siglo ni Jan Długosz, na ikinumpara siya sa Romanong diyosa na si Diana. *Ang Dziewanna* ay isa ring Polakong pangalan para sa *Verbascum*, at ang etimolohiya ng salita ay hindi malinaw. Pagkatapos ng matinding pagpuna mula kay Aleksander Brückner, tinanggihan ng mga mananaliksik ang kaniyang pagiging tunay, ngunit sa ngayon ay tinatanggap ito ng dumaraming bilang ng mga mananaliksik. Minsan, sa mga katutubong ritwal, gumaganap siya kasama si Morana  Pagkatapos ng Kristiyanismo, maaari siyang pinalitan ng Mahal na Ina ng Kandilang Kulog.

## Etimolohiya 
Ang Proto-Eslabo na pangalan para sa *Verbascum* ay muling inihuhulma bilang **divizna* (cf. , Tseko at  ,  ), na may pangalawang anyo bilang **divina* (cf. ,  ). Ang salitang iyon ay may pinagmulang Proto-Balto-Eslabo at lumilitaw sa wikang Litwano bilang hal. *devynspė͂kė*, *devynjėgė*. Ang tanging kognado mula sa labas ng grupong Balto-Eslabo ay maaaring salitang Dacio na *διέσεμα* / *diésema* (Dioscorides), na hinango mula sa **diu̯es-eu̯smn* ("nasusunog na langit") at inihambing sa Alemanong *Himmelbrand* (*Verbascum* ; "nasusunog na langit"), ngunit ang eksaktong etimolohiya ng salitang Slavic ay hindi malinaw. Ang Rusong lingguwista at etimologong si Aleksandr Anikin ay nagtatala na may pagkakatulad sa pagitan ng mga terminong Litwano para sa *Verbascum* at ng salitang Liwano na *devynì* "siyam".

## Kuwentong-pambayan 
thumb|*Dziewanna*, Marek Hapon, 2017.
Ang Devana, bukod sa mga pinagmumulan na nabanggit sa itaas, ay hindi direktang lumilitaw sa alamat, ngunit maaaring tumuro sa kaniya ang ilang mga alamat. Maaaring ipahiwatig ang Devana ng alamat ni Łysa Góra, na ipinakita bilang "Polakong Olimpo" sa kultura ng Poland. Ayon sa lokal na mga alamat, bago itayo ang monasteryo doon, sa Łysa Góra noong mga panahon bago ang Kristiyano ay nakatayo ang isang gord (*Kronikong Wielkopolska*) o isang kastilyo (Długosz). Ayon kay Długosz, ang kastilyo ay itatayo ng mga higante, at sa katutubong bersiyon ng "Hambog na Babae", na siyang upuan niya. Ang Hambog na Babae, na tatalunin si Alejandrong Dakila, ay nahulog sa pagmamalaki at idineklara ang kaniyang sarili na Diana. Hindi ito tiniis ng Diyos at sinira ang kastilyo sa pamamagitan ng kidlat. Binasa nina  at  ang "Hambog na Babae" bilang Devana.

## Mga sanggunian
Shaan (mang-aawit)

Si **Shantanu Mukherjee** (ipinanganak noong Setyembre 30, 1972), na kilala bilang **Shaan**, ay isang Indian playback na mang-aawit, aktor, at tagapagpadaloy sa telebisyon na aktibo sa Hindi, Bengali, Marathi, Assamese, Kannada, Telugu, Tamil, Gujarati, Marathi, Malayalam at mga pelikula sa wikang Urdu at isang tagapagpadaloy ng telebisyon. Nagtatanghal siya sa mga palabas na *Sa Re Ga Ma Pa*, ''Sa Re Ga Ma Pa L'il Champs*, *Star Voice of India,* at *STAR Voice of India 2*. Sa *Music Ka Maha Muqabla*, ang kaniyang koponan, *ang Shaan's Strikers*, ay nagtapos bilang ikalawang puwesto sa koponan ni Shankar Mahadevan. Lumabas siya bilang hurado sa *Sa Re Ga Ma Pa L'il Champs* 2014–2015 at *The Voice India Kids 2016*. Noong 2015 at 2016, si Shaan ang nanalong coach sa bawat isa sa unang dalawang season ng *The Voice*. Noong 2016, sa *The Voice India Kids*, siya ang naging coach ng ikalawang puwestong kalahok. Ang kaniyang dalawang kapatid na sina Sagarika at Sagari ay isa ring mang-aawit at artista.

## Maagang buhay 
right|thumb|Si Shaan kasama ang asawang si Radhika
Si Shaan ay ipinanganak noong Setyembre 30, 1972 sa isang Bengali Brahmin na pamilya. Ang kaniyang lolo ay si Jahar Mukherjee, isang kilalang lirisista, ang kaniyang ama na yumaong si Manas Mukherjee, ay isang musikal na direktor at ang kaniyang kapatid na si Sagarika ay isang mang-aawit din. Lumaki siya sa Mumbai, Maharashtra.

## Mga unang taon at mga album pangmusika 
Sinimulan ni Shaan ang kaniyang karera sa pagkanta ng jingles para sa mga patalastas. Matapos itong isuko sa loob ng maikling panahon, bumalik siya at, kasama ang mga jingle, ay nagsimulang kumanta ng mga bersiyon ng remix at covers.

Nagpatala si Shaan at ang kaniyang kapatid na babae sa Magnasound recording company at nag-record ng ilang matagumpay na album, kabilang ang tampok na album *na Naujawan* na sinundan ng *Q-Funk.*

Pumasok siya sa eksenang pop kasama ang kapatid na si *Sagarika*, kumanta ng mga melodies ni Biddu at gumawa ng mga re-mix. Pagkatapos ay dumating ang *Roop Tera Mastana*, isang remix album ng mga kanta ni RD Burman, na nagdala sa kanila ng higit pa sa kasikatan. Nang maglaon, inilunsad ni Shaan ang *Love-Ology'' pagkatapos nito.

## Mga sanggunian
Zorya

Si **Zorya** (lit. "Liwayway"; marami ring variant: **Zarya**, **Zara**, **Zaranitsa**, **Zoryushka**, atbp.) ay isang pigura sa Eslabong kuwentong-bayan, isang pambabaeng personipikasyon ng bukang-liwayway, posibleng diyosa. Depende sa tradisyon, maaaring lumitaw siya bilang isang solong nilalang, madalas na tinatawag na "Ang Pulang Dalaga", o dalawa o tatlong kapatid na babae nang sabay-sabay. Bagaman si Zorya ay walang kaugnayan sa etimolohiya sa Proto-Indo-Europeong diyosa ng bukang-liwayway **H₂éwsōs*, kabahagi niya ang karamihan sa kaniyang mga katangian. Siya ay madalas na inilalarawan bilang kapatid ng Araw, Buwan, at Zvezda, ang Bituin sa Umaga na kung minsan ay nakikilala siya. Siya ay nakatira sa Palasyo ng Araw, binubuksan ang tarangkahan para sa kaniya sa umaga upang siya ay makapaglakbay sa kalangitan, bantayan ang kaniyang mga puting kabayo, siya ay inilarawan din bilang isang Birhen.  Sa tradisyon ng Silangang Eslabong zagovory kinakatawan niya ang pinakamataas na kapangyarihan na hinihiling ng isang tagasamba.

## Etimolohiya 
Ang lahatagn-Eslabong salitang *zora* "bukang-liwayway, aurora" (mula sa Proto-Eslabo **zoŗà*), at ang mga pagkakaiba nito, ay nagmula sa parehong ugat ng lahatang-Eslabong salitang *zrěti* ("makita, pagmasdan", mula sa PS **zьrěti*), na sa orihinal ay maaaring nangangahulugang "shine". Ang salitang *zara* ay maaaring nagmula sa ilalim ng impluwensiya ng salitang *žar* "init" (PS **žarь*). Ang PS **zoŗà ay* nagmula sa Proto-Balto-Eslabo **źoriˀ* (cf. Lithuanian *žarà*, *žarijà*), ang etimolohiya ng ugat ay hindi malinaw.

Ang Proto-Indo-Europeong muling ginawa diyosa ng bukang-liwayway ay si **H₂éwsōs*. Ang kaniyang pangalan ay muling ginawa gamit ang isang paghahambing na pamamaraan batay sa mga pangalan ng Indo-Europeong mga diyosa ng bukang-liwayway, hal. Griyegong Eos, Romaong Aurora, o Vedikong Ushas; katulad din, sa batayan ng mga karaniwang katangian ng mga diyosa ng bukang-liwayway, ang mga katangian ng Proto-Indo-Europeong diyosa ay muling ginawa.

## Pamana 
Ang salitang "Zorya" ay naging isang hiram na salita sa wikang Rumano bilang salita nito para sa "liwayway" (*zori*) at bilang pangalan ng isang piraso ng musika na inaawit ng colindatori ( *zorile* ).

## Pahambing sa mitolohiya 
## Talababa 
## Sanggunian
Chauharmal

Si "**Chauharmal**" o "**Chuharmal**" o "**Veer Chauharmal**" ay isang bayani ng bayan na kalaunan ay isinadiyos ng mga miyembro ng caste na Dusadh. Ang kuwento ng Chauharmal sa loob ng kuwentong-pambayang Dusadh ay isang nagbibigay-kapangyarihang mensahe na nagbibigay sa komunidad ng Dalit ng pakiramdam ng tagumpay laban sa matataas na caste na mga Bhumihar.

## Sa kulturang popular 
Si Chauharmal ay ipinanganak sa nayon ng Anjani, na matatagpuan sa distrito ng Patna. Siya ay inilarawan bilang isang deboto ni Diyosang Durga.

Sa mga alamat ng Bihar, mayroong iba't ibang kuwento ng Chauharmal. Ang ilan sa mga kuwentong ito ay itinuturing siyang isang katutubong bayani ng komunidad ng Dusadh, habang ang iba ay nagpapababa sa kaniya bilang isang antibayani. Ayon sa pinakasikat na pagkakaiba, si Baba Chauharmal ay isang magalang na lalaki ng caste ng Dusadh na dating nag-aaral kasama ang kaniyang kaibigang Bhumihar, si Ajab Singh. Ang ama ni Ajab Singh ay isang makapangyarihang panginoong may-lupa na nagngangalang Ranjit Singh at ang kaniyang kapatid na babae ay si Reshma, na nahulog sa isang panig na pag-ibig sa Chauharmal na itinuturing siyang kaniyang kapatid. Inis sa ugali ni Chauharmal, nagpadala si Reshma ng hukbo ng kanyang ama upang talunin si Chauharmal at pababain ang kanilang moral. Ngunit, ang mga Dusadh ay nagtanghal ng Rahu Puja at si Chauharmal ay nakatakas dahil sa biyaya ng "*Isht devi*" (diyosang-pambayan) ng caste Dusadh habang si Reshma ay sinunog bilang abo.

Ayon sa isa pang bersiyon ng kuwento, sina Chauharmal at Reshma ay magkasintahan ngunit ang kanilang relasyon ay hindi suportado ng kanyiang ama, na isang makapangyarihang panginoong may-lupa ng caste ng Bhumihar. Upang talunin at mapatay ang taong responsable sa pagpapabagsak sa kanya, nagpadala ng hukbo ang ama ni Reshma. Si Chauharmal, na kilala sa kanyang kagitingan ay tinalo silang lahat nang mag-isa at kalaunan ay ipinalagay na "Samadhi"(pagmumuni-muni) upang isuko ang kaniyang buhay. Kaya, naging tanyag siya bilang simbolo ng tagumpay ni Dusadh laban sa panginoong may-lupa na mga Bhumihar.

## Mga sanggunian
Philip Joper Escueta

Si **Philip Joper Escueta** (ipinanganak noong Agosto 23, 1993) ay isang badminton player na kumakatawan sa Pilipinas sa men's doubles. Tumulong siya para manalo ng unang medalya ng badminton para sa Pilipinas noong 2015 Southeast Asian Games.

## Karera 
Nagsimula siyang maglaro ng badminton nang propesyonal sa pang-internasyonal na eksena nang mag-debut siya sa Vietnam International noong 2008.

Noong Abril 2013, nakipagsosyo siya kay Ronel Estanislao. Pareho silang nakakuha ng career-high na ranggo sa ranggo 56. Nagkamit din ang kanilang partnership ng bronze medal sa Southeast Asian Games sa Singapore. Sa unang round, nanalo sila kina Terry Hee at Hendra Wijaya ng Singapore sa 2 laro. Pagkatapos ay tinalo nila ang kanilang mga kalaban mula sa Cambodia, Teav Yong Vannak at Nguon Kanora. 

Gayunpaman, nabigo silang masungkit ang pilak o ginto matapos talunin ng magiging No.1 pares ng Indonesia, Marcus Fernaldi Gideon at Kevin Sanjaya Sukamuljo. 

Pagkatapos ay nakipagsosyo siya kay Paul John Pantig at magkasama silang nakapasok sa quarterfinals sa Sydney International noong 2018. Noong 2019 nakakuha sila ng semifinal finish sa 2019 Sydney International. Kwalipikado sila para sa 2020 Badminton Asia Team Championships. 

## Mga link 
* Philip Joper Escueta's profileat BWF

## Sanggunian
Ang Apoy-Bibit

"**Ang Apoy-Bibit**" o "**Ang Sumasayaw na Dalagang Apoy**" ( literal. Ang "ang lumuluksong na babaeng apoy") ay isang maikling kuwento ng kuwentong bibit na isinulat ni Pavel Bazhov, batay sa alamat ng rehiyon ng Ural ng Siberia. Una itong inilathala noong 1940 sa koleksiyon ng mga kuwentong pambata na *Morozko* na inilabas ng Sverdlovsk Publishing House. Kalaunan ay isinama ito sa koleksyon ng *Ang Kahong Malakita*. Sa kuwentong-bibit na ito, nakilala ng mga tauhan ang babaeng nilalang mula sa alamat ng Ural na tinatawag na **Poskakushka** (lit. "ang tumatalon/lumuluksong babae"), na kayang gawin ang mahiwagang sayaw na nagpapakita ng mga deposito ng ginto. Ito ay isa sa mga pinakasikat na kuwento ng koleksiyon. Isinalin ito mula sa Ruso sa Ingles ni Alan Moray Williams noong 1944, at ni Eve Manning noong dekada 1950.

Ipinahiwatig ni Pavel Bazhov na ang lahat ng kaniyang mga kuwento ay maaaring hatiin sa dalawang grupo batay sa tono: "tonong pambata" (hal. "Pilak na Kuko") at "tonong pangmatanda" (hal "Ang Batong Bulaklak"). Tinawag niya ang "Ang Apoy-Bibit" bilang isang kuwentong "tonong-pambata". Ang mga ganitong kwento ay may mga simpleng kuwento, mga bata ang pangunahing tauhan, at tinutulungan sila ng mga gawa-gawang nilalang, kadalasang humahantong sa kuwento sa isang masayang pagtatapos.

## Paglalathala 
Noong 1939 si Klavdiya Rozhdestvenskaya, ang punong-patnugot ng Sverdlovsk Publishing House, ay nagtatrabaho sa aklat ng mga bata na *Morozko*. Nagpasya siyang isama ang kuwentong bibit ni Bazhov na "Pilak na Kuko" dito, na dati nang inilathala sa *Uralsky Sovremennik*, at sinabi kay Bazhov na kailangan niya ng isa o dalawa pang kuwento. Sumagot si Bazhov na mayroon siyang ideya tungkol sa tauhang Poskakushka, ngunit kailangan niyang bumalik sa pabrika at "i-relive ang mga lumang alaala" sa pamamagitan ng pakikipag-usap sa ilang mga nagkukuwento. Matapos ang isang maikling paglalakbay sa Polevskoy, tinapos ni Bazhov ang "Ang Apoy-Bibit". Ang kuwentong-bibit ay inilathala sa *Morozko* at naging isang tanyag na kuwentong pambata.

## Mga pinagkuhanan 
Ang mga kwento ni Bazhov ay batay sa tradisyong pasalita ng mga minero at naghahanap ng ginto. Sa kanilang mga kuwento, si Poskakushka ay isang sumasayaw na babaeng nagpapakita ng lokasyon ng ginto. Ang tulong ng naturang gawa-gawang nilalang ay magpapaliwanag kung bakit ang ilang mga minero ay mas masuwerte kaysa iba, at hindi maipaliwanag na mga natural na phenomena tulad ng lokasyon ng ginto. Minsan ay tinatawag siyang anak ni Poloz ang Dakilang Ahas mula sa "Ang Dakilang Ahas".

## Mga sanggunian
Pilak na Kuko

Ang "**Pilak na Kuko**" ( , literal. Ang "Ang Maliit na Pilak na Kuko") ay isang maikling kuwento ng kuwentong bibit na isinulat ni Pavel Bazhov, batay sa alamat ng rehiyong Ural ng Siberia. Una itong inilathala sa *Uralsky Sovremennik* noong 1938, at kalaunan ay isinama sa koleksiyon ng Ang Kahong Malakita. Sa kuwentong bibit na ito, nakilala ng mga tauhan ang maalamat na zoomorfong nilalang mula sa alamat ng Ural na tinatawag na Pilak na Kuko. Noong 1944 ang kuwento ay isinalin mula sa Ruso sa Ingles ni Alan Moray Williams at inilathala ni Hutchinson. Noong 1950s isa pang pagsasalin ang ginawa ni Eve Manning. Ito ay kasama sa koleksiyon ng mga kuwento ni James Riordan na *Ang Kerida ng Tansong Bundok: Mga Kuwento mula sa mga Ural*, na inilathala noong 1974 ni Frederick Muller Ltd. Narinig ni Riordan ang mga kuwento mula sa isang punong guro noong siya ay nakaratay sa Sverdlovsk. Matapos bumalik sa Inglatera, isinulat niya muli ang mga kuwento mula sa memorya, sinuri ang mga ito iba sa aklat ni Bazhov. Mas pinili niyang huwag tawaging "tagasalin", naniniwala siyang mas angkop ang "komunikador".

## Mga pinagkuhanan 
Ang mga kuwento ni Bazhov ay batay sa tradisyong pasalita ng mga minero at naghahanap ng ginto. Ang tauhan ng Kukong Pilak ay batay sa mga alamat ng Ural. Binanggit ni Bazhov na nakarinig siya ng mga kuwento tungkol sa gawa-gawang nilalang na Usang Pilak, na kilala rin bilang mga Alseng Ginintuang Sungay at ang kambing na Pilak na Kuko. Ang eksaktong pinagmulan ng nilalang ay hindi tiyak, ngunit ang mga usa ay may mahalagang papel sa mitolohiya ng iba't ibang grupong matatagpuan sa buong mundo. Sa mga kuwentong bayan, ang kambing/usa ay maaaring maging palakaibigan o nakakapinsala. Ang ginto o pilak na usa/alse ay naging tanyag sa mga Ural noong ika-18 siglo. Ayon sa alamat ng Bashkir, ang pangangarap tungkol sa isang kambing ay isang magandang tanda. Ang mga paglalarawan ng hayop ay natagpuan sa mga Permikong hulmang tanso.

## Paglalathala 
Narinig ng may-akda ang mga kuwento tungkol sa kambing na may pilak na kuko sa Urals mula sa mangangaso na pinangalanang Bulatov. Ang mga kuwento ay tila nagmula sa lugar kung saan maraming tao ang nakikibahagi sa paghahanap ng mga peridoto. Ngunit kailangang isulat ni Bazhov ang kuwento para sa "Pilak na Kuko" mismo. Ang "Pilak na Kuko" ay natapos noong Agosto 3, 1938. 

## Mga sanggunian
Iyong Dagitab ng Buhay

Ang "**Iyong Dagitab ng Buhay**" () ay isang maikling kuwento (*skaz*) na isinulat ni Pavel Bazhov. Ito ay unang inilathala sa *Krasny Borets* noong Oktubre, 1943. Kalaunan ay isinama ito sa koleksiyon ng *Ang Kahong Malakita*. Noong dekada 1950 ito ay isinalin mula sa Ruso sa Ingles ni Eve Manning.

Ito ay isa sa mga pinakasikat na kuwento ng koleksiyon. Nakabuo ito ng isang Rusong slogan na "dagitab ng buhay" na nangangahulugang "malikhain", "inisyatiba", o "malaking interes sa isang bagay".

Isang dokupiksiyon na pelikula na *Mga Kuwento ng Kabundukang Ural* (), na inilabas ng Sverdlovsk Film Studio noong 1968, ang nagsama ng isang live-action na pagpapalabas ng "Iyong Dagitab ng Buhay".

## Paglathala 
Ito ay unang inilathala sa *Krasny Borets* noong Oktubre 17 at sa *Uralsky Rabochy* noong Oktubre 17, 1943.

Ang kuwento ay kalaunan ay inilathala sa parehong *Pravda* at *Trud* noong Nobyembre 21, 1943. Kalaunan ay inilabas ito bilang bahagi ng *koleksiyon ng Ang Kahong Malakita* noong 1944.''''

## Mga pinagkuhanan 
Ang pagsunog ng uling ay itinuturing na isang masalimuot na proseso ng kimika, maraming aspekto ang hindi malinaw sa mga manggagawang walang pinag-aralan o hindi edukado. Naniniwala sila na may kinalaman ang mga mitikong nilalang, hal Tumulong si Zhivinka, habang ang Pustodymka (lit. "halang na usok") o "Ognevka" (lit. "babaeng apoy") ay nakagambala sa proseso. Gayunpaman, nabanggit ng may-akda na ang sobrenatural ay gumaganap ng mas malaking bahagi sa kaalaman ng mga minero kaysa sa tradisyon ng mga nag-uusok ng uling o mga manggagawa sa blast furnace. 

## Mga tema 
Ang "Iyong Dagitab ng Buhay" ay isa sa mga kuwentong inilathala noong Dakilang Patriyotikong Dimgaan (1941–1945), nang lumipat ang may-akda mula sa mga sobrenatural na kuwento batay sa mitolohiya tungo sa makatotohanan at makabayan na mga kuwento. Itinuring ito ni Bazhov na kaniyang tungkulin bilang makabayan.

## Mga sanggunian
Ang Dakilang Ahas

"**Ang Dakilang Ahas**" o "**Ang Dakilang Serpiyente**" ( *Pro Velikogo Poloza* , transliterasyon. "**Ng Dakilang Ahas**") ay isang kuwentong-bayan (ang tinatawag na *skaz*) ng rehiyon ng Ural ng Siberia na kinolekta at muling ginawa ni Pavel Bazhov. Ito ay unang inilathala sa ika-11 na isyu ng *Krasnaya Nov* pampanitikang magasin noong 1936 at kalaunan sa parehong taon bilang isang bahagi ng koleksiyon ng *Mga Prerebolusyonaryong Kuwentong-Bayan ng mga Ural*. Kalaunan ay inilabas ito bilang bahagi ng koleksiyon ng *Ang Kahong Malakita*. Ang kuwento ay isinalin mula sa Ruso sa Ingles ni Alan Moray Williams noong 1944, at ni Eve Manning noong dekada 1950.

Sa *skaz na* ito, nakilala ng dalawang batang lalaki ang maalamat na nilalang na Dakilang Ahas (na isinalin din bilang **Poloz ang Dakilang Ahas**;''''* ).

Ang kuwento ng dalawang magkapatid ay ipinagpapatuloy sa "Ang Daang Ahas", na inilathala noong 1939.

## Paglalathala 
Ang *skaz* na ito ay unang inilathala kasama ng "Ang Kerida ng Tansong Bundok" at "Sintang Pangalan" (kilala rin bilang "Iyong Sintang Pangalan") sa ika-11 na isyu ng *Krasnaya Nob* noong 1936. Ang "Sintang Pangalan" ay inilathala sa pahina 5–9, "Ang Dakilang Ahas" sa pp.&nbsp;9–12, at "Ang Kerida ng Tansong Bundok" sa pp.&nbsp;12–17. Ang mga kuwentong ito ay ang mga sumusunod sa orihinal na mga alamat ng mga minero ng Ural nang mas malapit. Sila ay kasama sa koleksiyon ng *Mga Prerebolusyonaryong Kuwentong-pambayan Urals* (), na inilabas mamaya sa parehong taon ng Sverdlovsk Publishing House. Kalaunan ay inilabas ito bilang bahagi ng koleksiyon ng *Ang Kahong Malakita* noong 28 Enero 1939.

Noong 1944 ang kuwento ay isinalin mula sa Ruso sa Ingles ni Alan Moray Williams at inilathala ni Hutchinson bilang bahagi ng *The Malachite Casket: Tales from the Urals* collection. Ang pamagat ay isinalin bilang "Ang Dakilang Ahas". Noong dekada 1950, isa pang pagsasalin ng *The Malachite Casket'' ang ginawa ni Eve Manning Ang kuwento ay nai-publish bilang "Ang Dakilang Serpiyente".

## Pagsusuri 
Ang Poloz ni Bazhov, bilang karagdagan sa kaniyang tradisyonal na tungkulin ng isang tagapag-alaga ng kayamanan, ay tinutupad din ang konsepto ng katarungang panlipunan. Ginagantimpalaan niya ang karapat-dapat at mapanganib sa lahat, lalo na sa mga nagsisimula ng away dahil sa ginto. Ang kaniyang mga regalo ay hindi dapat ibahagi.

## Mga sanggunian
Ang Aklat ng mga Maestro

Ang ***Книга Мастеров*** (Tagalog: Ang Libro ng mga Maestro) ay isang pelikulang pantasya ng Rusya na ginawa ng dibisyon ng CIS ng kumpanya ng Disney at sa direksiyon ni Vadim Sokolovsky. Ito ay inilabas sa Russia noong Oktubre 29, 2009. Ang kuwento ay hango sa mga Rusong kuwentong-bibit, tulad ng "Ang Batong Bulaklak" at iba pang mga kwento mula sa koleksyon ng *Ang Kahong Malakita*. Ito ang unang pelikula ng Disney na ginawa sa Rusya.

## Balangkas 
Isang maganda at mabait na babae, anak ni Baba Yaga, ang nakahanap ng mahiwagang bato na Alatyr (mitolohiya) habang naglalakad sa isang bukid. Binabago nito ang kaniyang puso sa isang bato at inilalagay siya sa ilalim ng kakaibang sumpa. Siya ang magiging masamang Kondeda ng mga Bato at manirahan sa isang stone tower. Kung ang pinakadakilang pamutol ng hiyas sa mundo ay magbibigay-buhay sa bato ng Alatyr, gayunpaman, siya ang magiging pinuno ng mundo.

Ang Batong Kondesa, ngayon ay malupit at makasarili, ay nabighani sa ideya. Nagsimula siyang maghanap ng pinakamahusay na mga pamutol ng hiyas at pinilit silang magtrabaho kasama si Alatyr, upang ang mahiwagang bato ay maging isang buhay na bagay. Wala sa mga naghuhulma ng hiya ang nagtagumpay, kaya pinatay niya sila. Habang nakakulong sa kanyang tore, gumagawa sila ng isang malaking libro tungkol sa mga lihim ng pagputol ng hiyas. Ang bawat isa sa kanila ay namatnugot ng libro, kaya tinawag itong "Aklat ng mga Maestro".

Samantala, ang Kondesa ay lumikha ng isang nagsasalitang mahikang salamin, na itinuring niya na parang walang kaluluwang bagay. Gayundin, gumawa siya ng isang malaking hukbo ng mga sundalong bato - ang mga Ardar. Madalas niyang ipadala ang mga ito para takutin ang mga karaniwang tao at hulihin ang ilan sa kanila para pakainin si Baba Yaga, na karamihan ay isang kanibal.

Ang balangkas ay nabuo, na naglalarawan sa isang batang ulilang si Ivan, na nakatira sa isang ordinaryong nayon ngunit nangangarap na maging pinakamahusay na pamutol ng hiyas sa mundo. Ang kaniyang ama ay talagang binihag ng Batong Kondesa, at si Ivan din ay lihim na nagplano na ipaghiganti ito.

## Kritisismo 
Iba-iba ang opinyon ng mga kritiko sa pelikula. Karamihan ay hinuhusgahan ito para sa paggawa ng makabago sa lumang alamat ng Rusya, ngunit ang ilang mga yugto ng script ay itinuturing na mahusay na ginawa. Gayundin ang mga kritikal na pagsusuri ay pinupuri ang ilang mga aktor para sa kanilang pagganap. Ang mga aktor na ito ay halos ang mga gumanap ng pangalawang karakter - Arthur Smolyaninov bilang Iangul, Valentin Gaft bilang salamin, Sergey Garmash bilang nagsasalita ng kabayo atbp.

## Mga sanggunian
Skaz

Ang **Skaz** () ay isang Ruso na pasalitang anyo ng salaysay. Ang salita ay nagmula sa ''*, "sabihin", at nauugnay din sa mga salitang gaya ng *rasskaz*, "maikling kuwento" at *skazka*, "kuwentong-bibit". Gumagamit ang talumpati ng diyalekto at balbal upang makuha ang katauhan ng isang partikular na tauhan. Ang kakaibang pananalita, gayunpaman, ay isinama sa nakapalibot na salaysay, at hindi ipinakita sa mga panipi. Ang Skaz ay hindi lamang isang pampanitikan na aparato, ngunit ginagamit din bilang isang elemento sa komedya ng monologong Ruso.

Ang Skaz ay unang inilarawan ng Russian formalistang si Boris Eikhenbaum noong huling bahagi ng dekada 1910. Sa ilang artikulong inilathala noong panahong iyon, inilarawan ni Eikhenbaum ang phenomenon bilang isang anyo ng hindi pinapakialaman o improbisadong pananalita. Partikular niyang inilapat ito sa maikling kuwento ni Nikolai Gogol na *The Overcoat*, sa isang sanaysay noong 1919 na pinamagatang *Paano Ginawa ang "Overcoat" ni Gogol. at itinatangi ang skaz bilang isang simpleng anyo ng objectified na diskurso (tulad ng makikita sa Turgenev o Leskov), at doblong-boses na skaz, kung saan ang parodistang intensiyon ng isang may-akda ay makikita (gaya ng natagpuan kay Gogol o Dostoevsky). Si John Mullan, isang propesor ng Ingles sa University College London, ay nakahanap ng mga halimbawa ng skaz sa *The Catcher in the Rye* ni JD Salinger at *Vernon God Little* ng DBC Pierre.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kultura ng Rusya
Pavel Bazhov

Si **Pavel Petrovich Bazhov** ( ; Enero 27, 1879 – Disyembre 3, 1950) ay isang Rusong manunulat at publisista.

Kilala si Bazhov sa kaniyang koleksyon ng mga kuwentong bibit na *Ang Kahong Malakita*, batay sa alamat ng Ural at inilathala sa Unyong Sobyet noong 1939. Noong 1944, ang pagsasalin ng koleksiyon sa Ingles ay inilathala sa Lungsod ng Bagong York at Londres. Nang maglaon ay nilikha ni Sergei Prokofiev ang ballet na *The Tale of the Stone Flower* batay sa isa sa mga kuwento. Si Bazhov din ang may-akda ng ilang mga libro sa Rebolusyong Ruso at Digmaang Sibil. Si Yegor Gaidar, na nagsilbi bilang Punong Ministro ng Rusya, ay kaniyang apo.

## Maagang buhay 
Ipinanganak si Bazhov sa Sysert, isang lungsod sa mga Ural. Ang kaniyang ama na si Pyotr Bazhov ay ang maestro ng talyer ng Plantang Bakal ng Sysert. Ang kaniyang pamilya, tulad ng karamihan sa mga bayan ng mga pabrika, ay nagpupumilit na mabuhay at halos walang kapangyarihang pampulitika sa Czaristang Rusya. Mula sa mga simulang ito, natagpuan ni Bazhov ang isang tawag sa pampublikong serbisyo. Sa pagitan ng 1889 at 1893 nag-aral siya sa isang relihiyosong paaralan sa Yekaterinburg. Nakibahagi siya sa maraming protesta, ang pinakasikat na nagresulta sa pagtanggap niya ng tala ng hindi katapatan sa pulitika mula sa kanyang reaksiyonaryong guro sa kaniyang sertipiko. Ang lungsod ay gumawa ng malaking impresyon sa kanya, at siya ay babalik upang manirahan doon pagkalipas ng maraming taon. Noong 1899, nagtapos si Bazhov ng pangatlo sa kanyang klase mula sa Teolohikong Seminaryo ng Perm, kung saan nag-aral dati sina Alexander Stepanovich Popov at DN Mamin. Pinangarap niyang pumasok sa Seminaryong Unibersidad ng Tomsk, ngunit tinanggihan.

Sa halip, pansamantala siyang nagtrabaho bilang guro ng wikang Ruso, una sa Yekaterinburg, pagkatapos ay sa Kamyshlov. Mula 1907 hanggang 1914, nagtrabaho si Bazhov sa Pangkababaihang Kolehiyong Diyosesano na nagtuturo ng wikang Ruso. Sa panahong ito, nakilala niya at pinakasalan si Valentina Ivanitsky, isang nagtapos sa Diocesan School. Pagkatapos ay nagsilbi siyang inspirasyon para sa marami sa kanyang mga tula sa mga tema ng pag-ibig at kaligayahan.

## Pamana 
right|thumb|140x140px|Pang-alaalang baryang nagtatampok kay Bazhov.
Noong 1968, inilabas ng Sverdlovsk Film Studio ang isang dokupiksiyong pelikula na *Mga Kuwento ng Kabundukang Ural* () tungkol sa mga obra ni Bazhov. Ang pelikula, sa direksiyon ni Olgerd Vorontsov, ay nilikha para sa ika-90 anibersaryo mula nang ipanganak ang manunulat. Pinagsama nito ang impormasyon tungkol sa paglilihi at paglikha ng mga kuwento ni Bazhov na may mga eksenang kumilos mula sa kaniyang mga kuwento. Mayroon din itong impormasyon tungkol sa ilang sikat na karakter tulad ng Apoy na Bibit. Ang pelikula ay isinalaysay ni Yevgeny Vesnik, ngunit naglalaman din ng mga natatanging pag-record ng boses ni Pavel Bazhov.

## Mga sanggunian
Balon ni Sinyushka

"**Ang Balon ni** **Sinyushka**" (; literal Ang "Balon ng Tubig ni Sinyushka"), na kilala rin bilang "**Ang Bukal ng Asul na Cone**" at "**Ang Asul na Baba ng Latian**", ay isang kuwentong-pambayan (ang tinatawag na *skaz*) ng rehiyon ng Ural ng Siberia na kinolekta at muling muling ginawa ni Pavel Bazhov  Ito ay unang inilathala sa *Moscow Almanac* noong 1939 (pp.&nbsp;256–266). Kalaunan ay isinama ito sa koleksyon ng *Ang Kahong Malakita*. Ang "Balin ni Sinyushka" ay isa sa mga pinakatanyag na kwento sa koleksiyon at sikat pa rin sa kasalukuyan. Ang kuwento ay isinalin mula sa Ruso sa Ingles ni Alan Moray Williams noong 1944, at ni Eve Manning noong dekada 1950.

Isa ito sa mga kuwento tungkol sa mga pioneer ng pagmimina. Ang kuwento ay sinabi mula sa punto-de-bista ng haka-hakang Matandang Lalaking Slyshko (; alternatibong pagsasalin: Lolo Slyshko).

May asul na ulap sa itaas ng balon ng Sinyushka. Ang kaniyang pangunahing tungkulin ay upang panatilihin ang mga kayamanan ng bundok mula sa mga sakim at hindi karapat-dapat. Naniniwala si Nataliya Shvabauer na ang tauhang ito ay hindi umiiral sa orihinal na tradisyon ng katutubong Ural, ngunit hinubog ito ng may-akda ayon sa "mitolohiyang canon".

Ang mga kuwento ni Bazhov ay batay sa tradisyong pasalita ng mga minero at naghahanap ng ginto. Nang tanungin tungkol sa pinagmulan, sinipi ni Bazhov ang anekdota ng Ural tungkol sa isang lalaki na naglalakad pauwi na lasing, at nagpasyang uminom ng tubig mula sa balon. Ang batang babae ay lumitaw mula sa balon, at "ang iba ay bastos". Sinabi ni Bazhov na narinig niya ang tungkol sa karakter na malapit sa minahan ng Zuzelsky.

## Mga sanggunian
Alatyr (mitolohiya)

[thumb|Isang masining na rendisyon ng Alatyr sa isla ng [Buyan]]
Ang **Alatyr** sa mga alamat at kuwentong-pambayan ng Rusya ay isang sagradong bato, ang "ama sa lahat ng mga bato", ang pusod ng lupa, na naglalaman ng mga sagradong titik at pinagkalooban ng mga katangian ng pagpapagaling. Bagaman ang pangalang Alatyr ay lumilitaw lamang sa mga mapagkukunan ng Silangang Eslabo, ang kamalayan ng pagkakaroon ng naturang bato ay umiiral sa iba't ibang bahagi ng Kaeslabuhan. Madalas itong binabanggit sa mga kuwento at tinutukoy sa mga gayuma ng pag-ibig bilang "isang makapangyarihang puwersa na walang katapusan."

Sa *Dove Book*, ang Alatyr ay nauugnay sa isang altar na matatagpuan sa "pusod ng mundo", sa gitna ng Karagatan ng Daigdig (mitolohiya), sa isla ng Buyan. Nakatatag dito ang puno ng Mundo. Ang bato ay pinagkalooban ng nakapagpapagaling at mahiwagang katangian. Ang mga espiritwal na talata ay naglalarawan kung paano "mula sa ilalim ng puting-batong-alatyr" ang dumadaloy sa isang mapaghimalang pinagmumulan na nagbibigay sa buong mundo ng "pagkain at pagpapagaling." Ang Alatyr ay binabantayan ng matalinong ahas na si Garafena at ng ibong Gagana.

## Etimolohiya 
Ang bato ay karaniwang tinatawag na *Alatyr* (), *Alabor* (), *Alabyr* () o *Latyr* () at kung minsan ay *puting bato* o *asul na bato*. *Ang Alatyr* ay may hindi tiyak na etimolohiya. Ang pangalan ay inihambing sa salitang "altar" at sa bayan ng Alatyr. Ayon kay Oleg Trubachyov, ang salitang alatyr ay nagmula sa Eslabo at nauugnay sa salitang Ruso para sa ambar: *янтарь* *yantar*. Ayon kay , ang salitang alatyr ay nagmula sa Iranikong **al-atar*, literal na "puting-nasusunong", at ang etipeta na *puting bato* ay isang calque ng orihinal na pangalan ng bato.

## Sa panitikan 
Sa alamat ng Rusya ito ay isang sagradong bato, ang "ama ng lahat ng mga bato", ang pusod ng lupa, na naglalaman ng mga sagradong titik at pinagkalooban ng mga katangian ng pagpapagaling. Bagaman lumilitaw lamang ang pangalang Alatyr sa mga pinagmumulan ng Silangang Eslabo, ang kamalayan sa pagkakaroon ng naturang bato ay umiiral sa iba't ibang bahagi ng Kaeslabuhan. Madalas itong binabanggit sa mga kuwento, at tinutukoy sa mga gayuma ng pag-ibig bilang "isang makapangyarihang puwersa na walang katapusan."

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mitolohiya
Limba noastră

Anga"**Limba noastră**" ("Ating Wika") ay isang Pambansang awit ng Moldova. Ginamit noong 1994 at opisyal inangkin sa 22 Hulyo 1995. Malaki ang naiambag ni Mateevici sa pambansang pagpapalaya ng Bessarabia. Ang musika ay binubuo ni Alexandru Cristea.

## Kasaysayan 
## Liriko 
Kategorya:Pambansang awit
Kategorya:Moldova
Tara Devi

Si **Tara Devi** (; Enero 15, 1946 – Enero 23, 2006) ay isang mang-aawit na Nepali. Siya ay kilala bilang "ruwiyensor ng Nepal", na nakapagtala ng mahigit 4,000 kanta sa kaniyang buhay. Karamihan sa kaniyang musika ay umiikot sa mga tema ng patriotismo at pag-ibig.

## Maagang buhay 
Ipinanganak siya noong 1945, sa kapitbahayan ng Indra Chok sa Kathmandu, Nepal kina Krishna Bahadur at Radha Devi. Nagsimulang propesyonal na kumanta si Tara Devi sa edad na pito at nagpatuloy sa pag-record ng 4000 kanta sa kaniyang 40 taong karera sa pagkanta. Noong 5 taong gulang siya, pumunta siya sa Radio Nepal at nagkaroon ng pagkakataong kumanta. Napakadamdamin ng kaniyang pagkanta kaya't ang lahat sa karamihan ay humanga. Pangunahing kasama siya sa pag-awit para sa mga programang pambata sa Radio Nepal. Nagawa niyang ipagpatuloy ang kaniyang karera sa musika kasama ang kanyang pag-aaral. Natapos niya ang kaniyang Batsilyer sa Musika.

## Karera 
Sa simula ng kaniyang karera, kikita siya ng Rs. 5 bawat kanta sa Radio Nepal, na kalaunan ay tumaas sa Rs. 100 (USD 1). Siya ay lubos na nasisiyahan sa kaniyang karera sa pag-awit at hinirang bilang isang Kharidar sa Radio Nepal, kalaunan ay naiangat bilang isang Kalihim sa loob ng kaniyang 30-taong matagal na pamamanata sa Radio Nepal.

Si Tara Devi ay sikat na tinawag bilang "Ruwiyensor ng Nepal". Nag-record si Tara Devi ng mga kanta na may malawak na hanay ng mga genre, mula sa mga kantang dasal hanggang sa mga awiting-pambayang Nepali, karamihan sa mga ito ay itinuturing na mga klasikong numero sa Nepal. Halos bawat mang-aawit sa Nepal ay labis na naiimpluwensiyahan ni Tara Devi sa isang paraan o iba pa. Ilan sa kanyang mga sikat na numero ay; , , ,  at .

## Buhay maglaon 
Nagpakasal siya kay Shiva Bahadur Shrestha, isang piloto ng sasakyang panghimpapawid ayon sa propesyon, noong 1966. Nang maglaon sa kaniyang buhay, dumanas si Tara Devi ng mahihirap na panahon, pagkatapos niyang mawala ang kanyang 25-taong-gulang na anak na lalaki sa kanser sa dugo. Di-nagtagal, namatay ang kaniyang asawa sa isang pagsalpak ng eroplano. Hindi na siya nakabangon mula sa trahedyang ito at nagsimulang lumala ang kaniyang kalusugan. Siya ay naging hindi karapat-dapat sa pisikal na aspekto at kalaunan ay nasuri na may Karamdaman ni Parkinson, na nagpahinto sa kanyang karera sa pagkanta. Noong Enero 21, 2006, namatay siya sa isang mapayapang pagkamatay sa edad na 60. Ang kaniyang huling album, " ", ay naglalaman ng kaniyang huling apat na kanta. Siya ay naiwan ng isang anak na lalaki at isang anak na babae.

## Mga sanggunian
Stupa ng Mankiala

Ang **Stupa ng** **Mankiala** ( ) ay isang ika-2 siglong Budistang stupa malapit sa nayon ng Tope Mankiala, sa lalawigan ng Punjab ng Pakistan. Ang stupa ay itinayo ng mga Kushan at sinasabing ginugunita ang lugar, kung saan ayon sa mga kuwento ng Jataka, isang pagkakatawang-tao ng Buddha na tinatawag na Prinsipe Sattva ang nagsakripisyo ng sarili upang pakainin ang pitong gutom na anak ng tigre.

## Kinaroroonan 
Ang stupa ay Mankiala ay matatagpuan sa nayon ng Tope Mankiala, malapit sa pangalan ng lugar ng Sagri at ika-2 malapit sa nayon ng Sahib Dhamyal. Ito ay 36&nbsp;km timog-silangan ng Islamabad, at malapit sa lungsod ng Rawalpindi. Ito ay makikita mula sa kalapit na makasaysayang Muog ng Rawat.

## Kahalagahan 
[right|thumb|250x250px|Ang mga relikya mula sa stupa ay nahukay noong panahon ng [Britanikong Raj|kolonyal na Britaniko, at ngayon ay nakikita sa Britanikong Museo.]]
Ang stupa ay itinayo upang gunitain ang lugar, kung saan ayon sa mga kuwento ng Jataka, ang Sutra ng Ginintuang Ilaw at popular na paniniwala, si Prinsipe Sattva, isang naunang pagkakatawang-tao ng Buddha, ay nagsakripisyo ng ilan sa kaniyang mga bahagi ng katawan o ang kanyang buong katawan upang pakainin ang pitong gutom na anak ng tigre.

## Kasaysaysan 
Sinasabing ang stupa ay itinayo noong panahon ng paghahari ng Kanishka sa pagitan ng 128 at 151 CE. Ang isang alternatibong teorya ay nagmumungkahi na ang stupa ay isa sa 84 tulad ng mga gusali, na itinayo noong panahon ng paghahari ni Mauryanong emperador na si Ashoka upang ilagay ang mga abo ng Buddha. Sinasabing madalas na binibisita ni Emperador Kanishka ang stupa na ito para magbigay galang kay Buddha sa panahon ng kaniyang mga kampanya.

Ang stupa ay kanluraning natuklasan ni Mountstuart Elphinstone, ang unang Briton na emisaryo sa Afghanistan, noong 1808 - isang detalyadong salaysay kung saan nasa kaniyang memoir na 'Kingdom of Caubul' (1815). Ang stupa ay naglalaman ng isang ukit na nagpapahiwatig na ang stupa ay ipinanumbalik noong 1891.

## Mga relikya 
Ang mga relikyang deposita ng Mankiala stupa ay natuklasan ni Jean-Baptiste Ventura noong 1830. Ang mga labi ay tinanggal mula sa pook sa panahon ng Britanikong Raj, at ngayon ay nakalagay sa Britanikong Museo.

## Mga sanggunian