open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sotir Kolea

Si **Sotir Kolea** (1872-1945) ay isang Albenes na folklorista, diplomata, at aktibista ng Pambansang Albanes na Pagkamulat. Kasama ni Thoma Kacori siya ay binansagan bilang *Huli ng mga Rilinda*.

## Buhay 
Si Sotir Kolea ay ipinanganak sa distrito ng Goricë ng Berat, timog Albania (noon ay bahagi ng Imperyong Otomano) noong 4 Setyembre 1872. Sa pagitan ng 1899 at 1902 ay inilipat siya sa mga sangay ng Drama at Kavala ng kompanya.

Nang maglaon, lumipat si Kolea sa Ehipto, kung saan siya ay nahalal na kalihim ng lokal na organisasyon ng *Bashkimi*. Pagkatapos ng Pagpapahayag ng Kalayaan ng Albania, naging bahagi siya ng isang delegasyon na ipinadala sa Kumperensiyang Londres, kasama sina Rasih Dino, Filip Noga, at Mehmet Konica. Noong 1913, nakipagtulungan siya kay Faik Konica sa Kongresong Albanes ng Trieste. Pagkatapos manirahan sa Suwisa ay inilathala niya sa Lausanne ang pahayagang ''L'Albanie* mula 1915 hanggang 1919. Noong 1919-20 siya ay miyembro ng delegasyon ng Albania sa Kumperensiyang Pangkapayapaan ng Paris at sa Franco-Albanes na Konsehong Pampangasiwaan. Noong 1920 lumipat siya sa Madagascar at kalaunan sa Pransiya, kung saan siya nanirahan sa Marsella hanggang 1927. Mula 1928 hanggang 1937 nagsilbi siya bilang direktor ng Pambansang Aklatan ng Albania, ang mga volume nito ay naging triple sa panahon ng kaniyang termino. Ayon sa ilang sanggunian, si Kolea ang nagdala ng pambihirang Codex ni Constantino ng Berat, bahagi ng panitikang Kristiyano na kilala bilang "Kodikët e Shqipërisë" (*Albanes na Codex*), na natuklasan ni Ilo Mitkë Qafëzezi. Mula noong 1937 siya ay nanirahan sa Elbasan, kung saan siya namatay noong 1945. Ang kaniyang obitwaryo ay isinulat ng kaniyang malapit na kaibigan, ang lingguwistang si Mahir Domi . Noong 1944, inilathala sa Tiranë ang kaniyang akda sa mga kasabihang Albanes na *Një tufë prorba''. Noong 2002 pinarangalan siya ni Alfred Moisiu ng gintong medalya ng Ordeng Naim Frashëri.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga Albanes
Bundok Emei

Ang **Bundok Emei** ( ), kahalili bilang **Mount Omei**, ay isang  bundok sa Lalawigan ng Sichuan, Tsina, at ito ang pinakamataas sa Apat na Sagradong Budistang Bundok ng Tsina. Ang Bundok Emei ay nasa kanlurang gilid ng Lunas ng Sichuan. Ang mga bundok sa kanluran nito ay kilala bilang Daxianglig. Ang isang malaking nakapaligid na lugar ng kanayunan ay heolohikong  kilala bilang **Permikong Emeishan** Malaking Lalawigang Ignea, isang malaking lalawigang ignea na nabuo ng Bitag Emeishan na mga bulkanikong pagsabog noong panahong Permiko.

Sa pangangasiwa, ang Bundok Emei ay matatagpuan malapit sa antas-kondadong lungsod ng parehong pangalan (Lungsod Emeishan), na kung saan ay bahagi naman ng antas-prepekturang lungsod ng Leshan. Ginawa itong Pandaigdigang Pamanang Pook ng UNESCO noong 1996.

## Bilang isang sagradong bundok 
Ang Bundok Emei ay isa sa Apat na Sagradong Bundok ng Budismo ng Tsina, at ayon sa kaugalian ay itinuturing na bodhimaṇḍa, o lugar ng kaliwanagan, ng bodhisattva Samantabhadra. Ang Samantabhadra ay kilala sa Mandarin bilang Pǔxián Púsà ().

Ang mga sanggunian mula noong ika-16 at ika-17 siglo ay tumutukoy sa pagsasanay ng sining pandigma sa mga monasteryo ng Bundok Emei na ginawa ang pinakamaagang nabubuhay na sanggunian sa Monasteryong Shaolin bilang lugar ng pinagmulan ng Tsinong boxing.

## Budistang arkitektura sa Emei 
Ito ang lokasyon ng unang Budistang na templo na itinayo sa Tsina noong unang siglo CE. Ang pook ay may pitumpu't anim na Budistang monasteryo ng dinastiyang Ming at Qing, karamihan sa mga ito ay matatagpuan malapit sa tuktok ng bundok. Ang mga monasteryo ay nagpapakita ng isang nababaluktot na estilo ng arkitektura na umaangkop sa tanawin. Ang ilan, gaya ng mga bulwagan ng Baoguosi, ay itinayo sa mga terasa na may iba't ibang antas, habang ang iba, kabilang ang mga estruktura ng Leiyinsi, ay nasa mga nakataas na stilts. Dito, binago o binalewala ang mga nakapirming plano ng mga monasteryo ng Budista sa mga naunang panahon upang lubos na magamit ang natural na tanawin. Ang mga gusali ng Qingyinge ay inilatag sa isang hindi regular na lote sa makitid na bahagi ng lupa sa pagitan ng Ilog Itim na Dragon at ng Ilog Puting Dragon. Malaki ang site at ang paikot-ikot na daanang pampaa ay , na tumatagal ng ilang araw sa paglalakad.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga Sagradong Bundok ng Tsina
Bernardin Palaj

Si **Bernardin Palaj** (Oktubre 20, 1894 - Disyembre 8, 1947) ay isang Franciscanong prayle, folklorista, at makata.

## Buhay 
Ipinanganak bilang Zef Palaj sa Shkodër, kina Gjon at Marta Dedaj, na orihinal na mula sa mga bundok ng Shllak. Nagpunta si Bernardin Palaj sa mga paaralang Franciscano sa Shkodër, sumali sa ordeng Franciscano noong Setyembre 1911, at natapos ang kaniyang pag-aaral sa Salzburg, Austria. Inorden bilang pari noong 1918, si Palaj ay isang organista sa simbahan ng Francisca sa Shkodra mula 1916 hanggang 1946, nagturo ng Albanes at Latin sa *Collegium Illyricum* (Kolehiyo Iliryo), at nagsilbi bilang kura paroko sa Pult at Rubik. Mula Abril 1923 hanggang Disyembre 1924, kasama sina Shuk Gurakuqi, Ndre Mjeda, Gjergj Fishta, at Anton Harapi, namatnugot siya sa lingguhang pahayagan ng Shkodra na *Ora e maleva* (Ang panahon sa bundok), na kaanib ng oposisyon ng parlamento. Siya ay inaresto ni Zogu noong 1924 ngunit pinalaya sa interbensiyon ni Arsobispo Lazër Mjeda. Sa panahon ng 1919-1934, nakolekta niya ang mga alamat mula sa mga bundok, materyal na inilathala sa nangungunang peryodikong *Hylli i Dritës* (Ang Butuin sa Umaga). Kasama ni Donat Kurti, inilathala niya ang *Kângë kreshnikës dhe legenda* (Kanta ng mga Mandirigma at Alamat ng Prontera) sa kahanga-hangang koleksiyon ng *Visaret e kombit* (Mga Kayamanan ng Bansa), Tirana, 1937. Mula 1934 hanggang 1941, lalo rin siyang gumawa ng sariling mga akdang pampanitikan, karamihan sa klasikal na liriko at elehiyong taludtod at maikling kuwento. Mula 1939 hanggang 1944, si Palaj ay nagsilbi bilang isang kapitan ng pulisya sa ilalim ng pamumuno ng mga Italyano at pananakop ng mga Aleman, kahit na siya ay tila may sakit mula 1942 pataas. Inilaan din niya ang mga taon ng digmaan sa pagsasaliksik sa kaugaliang batas at organisasyong panlipi sa hilagang Albania. Ang kaniyang trabaho sa pulisya sa ilalim ng okupasyon, anuman ang anyo nito, ay hindi siya minahal ng mga Partisano. Sa pagkubkob ng mga Komunista noong huling bahagi ng 1944, tumakas si Palaj sa mga bundok, ngunit naaresto sa Rubik noong 1946. Namatay si Palaj sa bilangguan ng tetanus noong Pebrero o Disyembre 1946 bago siya masentensiyahan, at inilibing sa looban ng sanatorium sa Shkodra.

Sina Palaj at Donat Kurti ang unang nagrekord ng awit sa wikang Albanes na 'Gjergj Elez Alia' na inilathala sa Tirana noong 1937.

## Mga sanggunian
Strzyga

thumb|*Strzyga*, isang masining na dibuho ni Filip Gutowski. Sipi mula sa Ang Sarmatang Bestiarium ni Janek Sielicki
Ang **Strzyga** (, maramihan: strzygi, panlalaki: strzygoń) ay karaniwang isang babaeng demonyo sa mitolohiyang Eslabo, na nagmula sa mythological Strix ng Sinaunang Roma at Sinaunang Gresya. Ang demonyo ay bahagyang katulad ng isang bampira, at higit na matatagpuan sa kuwentong-pambayang Polako at Silesyano.

## Mga pinagmulan 
Ayon kay Aleksander Brückner, ang salita ay nagmula sa Strix, Latin para sa kuwago at isang mala-ibon na nilalang na kumakain ng laman at dugo ng tao sa mitolohiyang Romano at Griyego. Ito ay hindi malinaw kung paano ang salitang strzyga ay inangkop ng mga Polako, kahit na ito ay maaaring sa pamamagitan ng mga Balkan. Ang terminong strzyga ay maaari ding nangangahulugang isang bampira o *upiór.* Pagkatapos ng ika-18 siglo, nagkaroon ng pagkakaiba sa pagitan ng strzyga at upiór; ang una ay mas konektado sa pangkukulam, habang ang huli ay higit na lumilipad, bampira na nilalang.

## Mga paniniwala 
[thumb|*Scrambles amongst the Alps,* isang dibuho ni [Edward Whymper ng Katedral ng Notre-Dame na gargolang tinatawag na Le Stryge.]]
Ang strzyga ay isang karaniwang babaeng demonyo na bahagyang katulad ng bampira sa Eslabong alamat (at lalo na ang Polako). Ang mga taong ipinanganak na may dalawang puso at dalawang kaluluwa, at dalawang set ng ngipin (ang pangalawa ay halos hindi nakikita) ay pinaniniwalaan na mga strzyga. Higit pa rito, ang isang bagong panganak na bata na may nabuo nang ngipin ay pinaniniwalaan din na isa. Sinasabi na ang mga strzyga ay karaniwang namatay sa murang edad, ngunit, ayon sa paniniwala, isa lamang sa kanilang dalawang kaluluwa ang lilipat sa kabilang buhay; ang kabilang kaluluwa ay pinaniniwalaang dahilan upang mabuhay muli ang namatay na si strzyga at mabiktima ng ibang mga nilalang. Ang mga undead na nilalang na ito ay pinaniniwalaang lumilipad sa gabi sa anyo ng isang kuwago at umaatake sa mga manlalakbay sa gabi at mga taong gumala sa kagubatan sa gabi, sinisipsip ang kanilang dugo at kinakain ang kanilang mga laman-loob. Pinaniniwalaan ding nasisiyahan ang strzyga sa dugo ng hayop, sa maikling panahon. Ayon sa iba pang mga sanggunian, ang strzyga ay pinaniniwalaang hindi nakakapinsala sa mga tao ngunit upang ibalita ang nalalapit na kamatayan ng isang tao. Dito, kahawig nila ang mga Banshee.

## Mga sanggunian
Nasreddin

[thumb|Isang 17th-century na dibuho ni Nasreddin, na kasalukuyang nasa Museong Aklatan ng [Palasyo ng Topkapi.]]
Si **Nasreddin** o **Nasreddin Hodja** o **Mullah Nasreddin Hooja** () o **Mullah Nasruddin** (1208–1285) ay isang Seljuk na satiristo, ipinanganak sa Nayon ng Hortu sa Sivrihisar, Lalawigan ng Eskişehir, kasalukuyang Turkiya at namatay noong ika-13 siglo sa Akşehir, malapit sa Konya, isang kabesera ng Seljuk Sultanato ng Rum, sa Turkiya sa kasalukuyan. Siya ay itinuturing na isang pilosopo, Sufi, at pantas, na naaalala sa kaniyang mga nakakatawang kuwento at anekdota. Lumilitaw siya sa libo-libong mga kuwento, kung minsan ay nakakatawa, kung minsan ay matalino, ngunit madalas, masyadong, isang tanga o ang katatawa ng isang biro. Ang isang kuwentong Nasreddin ay karaniwang may banayad na katatawanan at isang likas na katangian ng pagtuturo. Ang Pandaigdigang pista ng Nasreddin Hodja ay ipinagdiriwang sa pagitan ng 5 at 10 Hulyo sa kaniyang bayan bawat taon.

## Pinagmulan at pamana 
Ang mga pag-aangkin tungkol sa kaniyang pinagmulan ay isinagawa ng maraming grupong etniko. Maraming mga sanggunian ang nagbigay sa lugar ng kapanganakan ni Nasreddin bilang Pamayanan ng Hortu sa Sivrihisar, Lalawigan ng Eskişehir, kasalukuyang Turkiya, noong ika-13 siglo, pagkatapos nito ay nanirahan siya sa Akşehir, Ang sinasabing libingan ni Nasreddin ay nasa Akşehir at ang *"Pandaigdigang Pistang Nasreddin Hodja"* ay isinasagawa taon-taon sa Akşehir sa pagitan ng 5–10 Hulyo.

## Sa Asyano at Caucasus na tradisyon at panitikang pambayan 
Para sa mga taong Uzbek, ang Nasreddin ay isa sa kanila; siya raw ay tumira at isinilang sa Bukhara. Sa mga pagtitipon, pagpupulong ng pamilya, at mga pista ay nagkukuwento sila sa isa't isa tungkol sa kaniya na tinatawag na "latifa" ng "afandi". Mayroong hindi bababa sa dalawang koleksiyon ng mga kuwentong Uzbek na nauugnay kay Nasriddin Afandi:

* "Afandining qirq bir passhasi" – (Apatnapu't isang langaw ng Afandi) – Zohir A'lam, Tashkent
* "Afandining besh xotini" – (Limang asawa ni Afandi)

right|thumb|Pabalat ng Molla Nasraddin (1906, #2). Si Nasreddin ang nakangiting pigura sa kanan.
Si Nasreddin ang pangunahing tauhan sa isang magasin, na tinatawag na *Molla Nasraddin*, na inilathala sa Azerbaijan na "binabasa sa buong mundong Muslim mula Morocco hanggang Iran". Ang walong pahinang Azerbaijani satirikang peryodiko ay inilathala sa Tiflis (mula 1906 hanggang 1917), Tabriz (noong 1921) at Baku (mula 1922 hanggang 1931) sa Azeri at paminsan-minsang mga wikang Ruso. Itinatag ni Jalil Mammadguluzadeh, inilalarawan nito ang hindi pagkakapantay-pantay, kultural na asimilasyon, at katiwalian at kinutya ang mga atrasadong pamumuhay at halaga ng mga klero at panatiko sa relihiyon. Ang magasin ay madalas na ipinagbawal ngunit may namamayaning impluwensiya sa panitikang Azerbaijani at Irani.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kulturang Arabe
Louise Manny

Si **Louise Elizabeth Manny** (1890 &#x2013; Agosto 17, 1970) ay isang folklorista at istoryador ng New Brunswick. Siya ay ipinanganak sa Gilead, Maine ngunit ang kaniyang pamilya ay lumipat sa New Brunswick noong siya ay tatlong taong gulang. Lumaki siya sa Ilog Miramichi at doon siya nagkaroon ng interes sa lokal na kasaysayan, kung saan siya ay sumulat at nag-broadcast nang husto.

Inatasan ni Panginoong Beaverbrook noong 1947, sinimulan niyang kolektahin at i-record ang mga kanta ng mga magtotroso at mangingisda sa rehiyon ng Miramichi. Nagbigay din si Beaverbrook ng tulong pinansiyal upang payagan siyang ibalik ang The Manse sa Newcastle, New Brunswick na naging lokal na aklatan.

Naglagay si Beaverbrook ng mahigpit na mga hadlang sa kaniyang mga koleksyon ng alamat. Itinakda niya na siya ay nangongolekta lamang ng mga katutubong gawa, hindi ang mga ipinasa mula sa ibang mga mapagkukunan. Pagkatapos niyang makumpleto ang kaniyang atas para sa Beaverbrook (inilathala bilang *Mga Kanta ng Miramichi*), ipinagpatuloy niya ang kaniyang pananaliksik nang may higit na kalayaan, na nagtatag ng isang mas sumasaklaw na pilosopiya: para sa kaniya, ang mga awiting-bayan ay mga awiting "kumanta ang mga tao mula sa memorya para sa kanilang sarili at sa kanilang mga kaibigan, at ay binubuo ng mga tao mismo at ipinasa sa pamamagitan ng salita ng bibig." Kaya, luma man o bago, "ipinapakita nila ang pangunahing kultural na karanasan ng ating bansa, isang bagay na tunay na atin at nagmula sa mga tao. Sa pagtatala ng mga ito sa lahat ng kanilang pagiging simple, napanatili namin ang isang bagay ng buhay at kultura ng New Brunswick na may sariling halaga at kagandahan."http://www.unbf.ca/womenandmuseum/cman_song_img.htm 

Sa loob ng halos dalawampung taon (1947 hanggang 1965) ipinakita niya ang mga pag-record na ito sa lingguhang broadcast sa CKMR radio sa Newcastle.

Nagpakita rin si Manny ng mga bagay na may interes sa kasaysayan sa isang lingguhang column sa pahayagan na tinatawag na "Scenes from an Earlier Day." Itinatag niya ang Pista ng mga Awiting-pambayan ng Miramichi noong 1957 at naging direktor ng pista mula 1958 hanggang 1969. Ang pagdiriwang, na nagpapatuloy pa rin, ay nagbigay ng karagdagang materyal para sa kaniyang trabaho. Sa kaniyang trabaho siya ay malapit na nauugnay kina Helen Creighton at Edward D. Ives na nagtrabaho ayon sa pagkakabanggit sa kalapit na Nova Scotia at Maine.

## Mga publikasyon at ni-record 
* *Mga Awiting Bayan ng Miramichi: Mga Kanta ng Kahoy at Ilog mula sa Miramichi Folk Fest, Newcastle, New Brunswick*  *(1962 album ng Folkways).*
* *Mga Kanta ng Miramichi* (Fredericton 1968) kasama si James Reginald Wilson

## Mga sanggunian 
* Canadian Encyclopedia 
* Tampok ng UNB
Marius Barbeau

Si **Charles Marius Barbeau**,  (Marso 5, 1883 &#x2013; Pebrero 27, 1969), na kilala rin bilang C. Marius Barbeau, o mas karaniwang simpleng Marius Barbeau, ay isang Canadiense na etnograpo at folklorista na ngayon ay itinuturing na tagapagtatag ng Canadiense na antropolohiya. Isang Iskolar ng Rhodes, kilala siya sa maagang pagsusulong ng kulturang katutubong Québecois, at para sa kaniyang kumpletong paghahanay ng organisasyong panlipunan, mga tradisyon ng pagsasalaysay at musikal, at mga plastik na sining ng mga taong nagsasalita ng Tsimshianika sa British Columbia (Tsimshian, Gitxsan, at Nisga'a), at iba pang mga naninirahan Baybaying Hilagang-kanluran. Nakabuo siya ng mga hindi kinaugaliang teorya hinggil sa mga tao sa Amerika.

Si Barbeau ay isang kontrobersiyal na pigura dahil binatikos siya dahil sa hindi niya tumpak na pagkatawan sa kaniyang mga katutubong impormante. Sa kaniyang antropolohikong gawain sa mga Tsimshian at Huron-Wyandot, halimbawa, si Barbeau ay naghahanap lamang ng kung ano ang tinukoy niya bilang "tunay" na mga kuwento na walang implikasyon sa politika. Ang mga impormante ay madalas na ayaw makipagtulungan sa kaniya para sa iba't ibang dahilan. Posibleng ang mga "edukadong inpormante," na pinayuhan ni Barbeau na iwasan ng kainyang mga estudyante, ay hindi nagtiwala sa kanya na ipakalat ang kanilang mga kuwento.

## Buhay at karera 
### Kabataan at edukasyon 
Si Frédéric Charles Joseph Marius Barbeau ay ipinanganak noong Marso 5, 1883, sa Sainte-Marie, Quebec. Noong 1897, nagsimula siyang mag-aral para sa pagkapari. Isinagawa niya ang kaniyang mga klasikong pag-aaral sa, Collège de Ste-Anne-de-la-Pocatière. Noong 1903 binago niya ang kaniyang pag-aaral sa isang degree sa panananggol sa Université Laval, na natanggap niya noong 1907. Nagpunta siya sa Ingles sa isang Rhodes Scholarship, nag-aaral sa Kolehiyo Oriel, Oxford mula 1907 hanggang 1910, kung saan nagsimula ang kaniyang pag-aaral sa mga bagong larangan ng antropolohiya, arkeolohiya, at etnograpiya. Tuwing panahon ng tag-araw, dadalo siya sa École des hautes études de la Sorbonne at École d'anthropologie. Sa Paris makikilala niya si Marcel Mauss na maghihikayat sa kaniya na mag-aral ng Hilagang Amerikanong Katutubong Kuwentong-pambayan. Nag-aral siya sa ilalim ni R. R. Marett.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga Canadiense
Kategorya:Kuwentong-bayan
Visar Dodani

thumb|Visar Dodani
Si **Visar Dodani** (1857-1939) ay isang mayamang Albanes na mamamahayag at aktibista ng Pambansang Kamulatang Albanes.

## Buhay 
Si Visar Dodani ay ipinanganak sa Korçë, timog Albania (noon ay nasa Imperyong Otomano) noong 1857. Noong 1880 ay lumipat siya sa Bucharest, Romania, kung saan sumali siya sa samahang Albanes na Drita (Tagalog: Ilaw), pangunahing organisasyon ng Pambansang Kamulatang Albanes. Si Drita ay mayroong pahayagang *Shqipëria* (Albania) at ito ay inilathala sa ilalim ng pangangasiwa ni Dodani. Sa Romania, madalas na nagsulat si Dodani ng mga artikulo sa mga pahayagan sa Romania tungkol sa mga isyung nauugnay sa Albania.

Ang pahayagan ni Dodani, simula noong Marso 1898, ay nagtaguyod ng pananaw sa karaniwang Ilirico na pinagmulan ng mga Albanes at Rumano, at ang kanilang pinagsasaluhang kontemporaneong pakikibaka.

Noong 1898, inilathala niya ang ''Mjalt' e mbletësë a farë-faresh, viersha, të-thëna, njera-tiatra, dhe fytyra Shqipëtarësh me jetën e tire*, isang folklorikong koleksiyon ng 247 na pahina, na inilimbag sa palimbagan ng Albanes na Kolonya ng Bucharest. Noong Pebrero 8, 1903, inilathala ni Dodani sa Bucharest *Trigelhim a Serb' e Zuzarevet* ("Ang pagtunog ng mga kaaway sa Serbo), isang koleksiyon ng mga satirang tula, na nakatuon sa mga taong ayaw sa testamento ni V.Tarpo (isang Albanes na ekspatriyado) na ihayag sa publiko. Noong 1910 isinalin niya at inangkop ang *Il trovatore* ng Salvadore Cammarano sa limang akto.

Noong 1915, nanirahan si Dodani sa Geneva, Suwisa. Nakibahagi siya sa mga pagsisikap na diplomatikong Albanes doon, nagsisilbing kalihim ng lokal na Pambansang Komiteng Albanes (Alb: *Komiteti Kombëtar Shqiptar'') na pinamumunuan ni Turhan Pasha at kalaunan ni George Adamidi. Noong Taglagas ng 1919, bumalik si Dodani sa Romania. Namatay siya sa Bucharest.

## Mga sanggunian
Ang Labindalawang Sumasayaw na Prinsesa

"**Ang Labindalawang Prinsesang Sumasayaw**" (o "Ang Pinagod na mga Sapatos Pansayaw" o "Ang mga Sapatos na Sinayaw hanggang Magkatagpi-tagpi")  ) ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm at inilathala sa ''Grimm's Fairy Tales* noong 1812 (KHM 133) Ito ay tipong Aarne-Thompson 306. Nakolekta ni Alexander Afanasyev ang dalawang variant ng Rusya, na pinamagatang "Ang Gabi ay Sumasayaw", sa kaniyang *Narodnye russkie skazki*.

Ang pinakamalapit na analogo nito ay ang Eskoses na Kate Crackernuts, kung saan ito ay isang prinsipe na obligadong sumayaw gabi-gabi.

## Mga pinagmulan 
Ang kuwento ay inilathala ng Magkapatid na Grimm sa unang edisyon ng *Kinder-und Hausmärchen'', tomo 2, noong 1457. Ang kanilang sanggunian ay si Jenny von Droste-Hülshoff. Ito ay orihinal na may bilang na 47 ngunit lumitaw bilang KHM 133 sa mga sumunod na edisyon.

## Kalagayan 
Nalaman ng magkapatid na Grimm ang kuwento mula sa kanilang mga kaibigan, ang mga Haxthausen, na nakarinig ng kuwento sa Münster. Ang iba pang mga bersiyon ay kilala sa Hesse at Paderborn. Sa bersiyon ng Hesse, isang prinsesa lamang ang pinaniniwalaang may pananagutan sa pagsusuot ng isang dosenang sapatos gabi-gabi hanggang sa matuklasan ng isang batang mag-aaral ng sapatos na kasama niya ang labing-isang prinsesa sa mga pagsasaya. Nasira ang gayuma, at pinakasalan ng aprendis ang prinsesa. Sa bersiyon ng Paderborn, tatlong prinsesa ang sumasayaw gabi-gabi. Ang bersiyong ito ay nagpapakilala sa panloloko ng sundalong itinapon ang iniinom na alak at nagkunwaring tulog.

Hindi nagustuhan ng mga Victorianong patnugot ang "gawin o mamatay" na aspekto na ipinataw sa mga gustong tuklasin ang kinaroroonan ng mga Prinsesa, at naghanap ng mga paraan upang maiwasan ito. Ang mga kandidatong nabigo ay naglaho nang walang paliwanag sa halip na ipadala sa kanilang kamatayan. Ang bersiyon ni Andrew Lang ay ang may mga naghahanap na prinsipe ay naglaho at ito ay nagsiwalat na sila ay engkantado at nakulong sa mundo sa ilalim ng lupa. Ang bayani ng bersiyon ni Lang ay isang pastol ng baka na nagngangalang Michael, na pinakasalan ang pinakabatang prinsesa, si Lina, hindi ang panganay. Ang kaniyang mga kapatid na babae ay nagpakasal sa isa sa mga kalahok sa sandaling sila ay napalaya mula sa mahika.

Ang hardin ng mga punong may ginto, pilak, at brilyante na dahon ay nagpapaalala sa isang katulad na hardin sa epiko ng Sumeri ni Gilgamesh.

Ang mga Prinsesa sa bersiyon ng mga Grimm ay madalas na inilalarawan bilang medyo malisyosong mga tauhan, na hindi nagpapakita ng pagsisisi sa pagsisinungaling sa kanilang ama, at paulit-ulit na binibigyan ang kanilang mga manliligaw ng alak na nakadroga upang matiyak na ang kanilang misteryo ay nananatiling hindi malulutas, sa kabila ng pag-alam na ang mga mabibigo ay papatayin sa ilang bersiyon ng kuwento.

## Mga sanggunian
Hans Haid

thumb|
Si **Hans Haid** (Pebrero 26, 1938 – Pebrero 5, 2019) ay isang Austrianong folklorista, magsasaka sa bundok, at makata ng diyalekto.

Ipinanganak sa Längenfeld, Ötztal, si Haid ay isang klerk, kinuha ang panlabas na Matura noong 1963 at pagkatapos ay nag-aral ng alamat at kasaysayan ng sining sa Unibersidad ng Vienna, na natapos niya noong 1974 na may titulong doktorado. Isinulat niya ang kaniyang disertasyon sa kaugalian sa Ötztal at ang mga pagbabagong nauugnay sa turismo nito.

Siya ay nanirahan nang ilang panahon sa Heiligkreuz sa  malapit sa Sölden, sa sakahan ng "Roale" sa taas na 1680 m, at sa huli ay sa kaniyang lugar ng kapanganakan ng Längenfeld. Si Haid ay isa sa pinakakilala at pinakakontrobersiyal na personalidad ng Ötztal.

Si Haid ay ikinasal sa mananaliksik ng musikang-pambayan na si Gerlinde Haid (1943-2012). Namatay siya ilang sandali bago ang kanyang ika-81 kaarawan sa . Ang kanyang urnang libingan ay matatagpuan sa Längenfeld.

## Trabaho 
Sa pamamagitan ni Haid, nagkaroon ng pagkilala at paggamit ng diyalektong Ötztal bilang midyum ng komposisyong pampanitikan. Sa kanyang kahilingan, ito ay isinama sa talaan ng 'Di-Nahahawakang Pamanang Pangkalinangan sa Austria noong 2010.

Naglathala siya ng mga tula sa diyalekto, dula sa radyo at nobela sa loob ng maraming dekada. Ang isang sentral na tema ng kaniyang mga akdang pampanitikan ay ang impluwensiya ng lugar ng Alpes sa pamamagitan ng labis na turismong pangmasa. Tinawag ni Peter Turrini si Haid na "Alpinong-Abraham a Sancta Clara" dahil sa kaniyang pagpuna sa pagbebenta at pagkasira ng kanyang tinubuang-bayan. Sa iba pang mga bagay, ang pagpuna ni Haid ay makikita rin sa kanyang radio play na *Mit Tränen füllt man keine Betten* na ginawa ng ORF noong 2008. Si Haid din ang may-akda at patnugot ng maraming librong may larawan at mga folkloristikong libro mula sa mga lumang kaugalian hanggang sa pagpapakita ng mga bagong anyo ng ekonomiya at buhay sa Alpes.

Bukod sa kaniyang mga aktibidad sa panitikan, siya ang nagtatag at nagpasimula ng ilang asosasyon at organisasyon, tulad ng *Ötztaler Heimatverein und Freilichtmuseum* (1964), *Internationales Dialektinstitut* (1976), *Arge Region Kultur* (1985), ''* (isang asosasyon ng mga inisyatibang Alpino mula Slovenia hanggang Savoy, 1989) at mula noong 1995 nagpaunlad ng mga proyekto ng EU *(LEADER, Interreg I* at *II),* asosasyon *sall wöll'' (das wohl).

## Mga sanggunian
Zef Jubani

Si **Zef Jubani** (ipinanganak na *Zef Ndokillia*; 1818–1880) ay isang Albanes na folklorista at aktibista ng Pambansang Kamulatang Albanes. Siya ay kilala sa paglalathala ng isang *Koleksiyon ng mga Awiting-pambayang Albanes at mga Rhapsody* sa diyalektong Gheg Albanes. Isinulong ni Jubani ang paglikha ng isang natatanging alpabeto ng wikang Albanes. Para sa kaniyang mga gawaing pampulitika, na madalas ay kontraklerikalista, si Jubani ay tinuligsa sa Banal na Luklukan ng mga Heswitang misyonero ng Shkodër.

## Buhay 
Si Zef Jubani ay ipinanganak noong 1818 sa Shkodër, Imperyong Otomano, sa isang kilalang pamilyang mangangalakal mula sa kalapit na nayon ng Juban. Ang kaniyang ina ay mula sa Malta, kaya sa pagitan ng 1830 at 1838 siya ay nag-aral doon habang nakatira kasama ang kaniyang tiyuhin. Pagkatapos bumalik sa Shkodër nagtrabaho siya mula noong 1848 bilang isang sekretarya ng consul na Pranses ng lungsod at naging katulong din ng ikalawang consul ng Nagkakaisang Kaharian noong 1853. Ginugol ni Jubani ang isang makabuluhang bahagi ng kaniyang buhay sa Trieste, Venecia, at modernong Montenegro. 

## Pamana 
### Mga obra 
Mula noong 1850, itinala ni Jubani ang alamat ng kanoyang sariling rehiyon. Noong 1858, inilathala ang bahagi ng kanyang trabaho sa *Histoire et description de la Haute Albanie ou Guegarie* na isinulat ni Hyacinthe Hecguard, noon ay Pranses na consul ng Shkodër.  Ang mga orihinal na teksto ng mga katutubong awit na idinokumento ni Jubani na kasama sa obra ni Hecguard ay nawala noong Enero 13, 1866 sa panahon ng baha sa Shkodër. Ang kaniyang pinakakilalang gawa ay ang *Koleksiyon ng mga Awiting-pambayang Albanes at mga Rhapsody* (   , ) na inilathala noong 1871 sa Trieste. Ang *Koleksiyon ng mga Awiting-pambayang Albanes at mga Rhapsody* ay ang unang koleksiyon ng mga awiting-pambayan sa diyalektong Gheg Albanes at ang unang obrang-pambayan na inilathala ng isang Albanes na nanirahan sa Albania.  Ang libro ay inilathala kasama ang dalawang pampolitika at pilosopikal na pag-aaral ng Jubani ang *Kasalukuyang sitwasyon ng populasyon ng hilagang Albania* () at *Kaisipan sa kalagayang moral at kulturang intelektuwal ng mga mamamayang* *Albanes* (), na siyang panimula sa kaniyang pangunahing obra. 

## Mga sanggunian
Duwende (kuwentong-pambayan)

[thumb|Dalawang duwende gaya ng inilalarawan sa isang ika-19 na siglong edisyon ng *[Makatang Edda|Poetic Edda* na tula na *Völuspá* (1895) ni Lorenz Frølich.]]
Sa kuwentong-pambayang Aleman, kabilang ang mitolohiyang Hermaniko, ang **duwende** (*dwarf* sa Ingles) ay isang nilalang na naninirahan sa mga bundok at sa lupa. Ang nilalang ay nauugnay sa karunungan, pagpapanday, pagmimina, at artesania. Minsan ay inilalarawan ang mga duwende bilang maikli at pangit. Gayunpaman, ang ilang mga iskolar ay nagtataka kung ito ay isang pag-unlad sa ibang pagkakataon na nagmumula sa mga nakakatawang paglalarawan ng mga nilalang. Ang mga duwende ay patuloy na inilalarawan sa modernong kulturang popular sa iba't ibang media.

## Etimolohiya 
Ang modernong Ingles na pangngalang *dwarf* ay nagmula sa Lumang Ingles na . Mayroon itong iba't ibang mga kaugnay sa iba pang wikang Aleman, kabilang ang Lumang Nordiko na  [ˈdwerɡz̠] at Matandang Mataas na Aleman na . Ayon kay Vladimir Orel, ang pangngalang Ingles at ang mga kaugnay nito ay nagmula sa Proto-Hermaniko na . Ang ibang etimolohiya ng *dwarf* ay sumusubaybay dito sa Proto-Germanic  , na ang *r* ay tunog ay produkto ng Batas ni Verner. Iniugnay ni Anatoly Liberman ang salitang Aleman sa Modernong Ingles na *dizzy*: diumano, ang mga duwende ay nagdulot ng mga sakit sa pag-iisip sa mga tao, at sa bagay na ito ay hindi naiiba sa mga elfo at ilang iba pang mga sobrenatural na nilalang.

Para sa mga pormang mas maaga kaysa rekonstruksiyong Proto-Hermaniko reconstruction, ang etimolohiya ng salitang *dwarf* ay lubos na pinagtatalunan. Ang mga iskolar ay nagmungkahi ng mga teorya tungkol sa pinagmulan ng nilalang sa pamamagitan ng lingguwistikang pangkasaysayan at komparatibong mitolohiya, kabilang ang ideya na ang mga duwende ay maaaring nagmula bilang mga espiritu ng kalikasan, bilang mga nilalang na nauugnay sa kamatayan, o bilang isang halo ng mga konsepto. Ang mga nakikipagkumpitensiyang etimolohiya ay kinabibilangan ng isang batayan sa Indo-Europeong  ugat na [*dheur-] (ibig sabihin ay "pinsala"), ang Indo-Europeong ugat na [*dhreugh-]  (kung saan, halimbawa, ang modernong Ingles na "pangarap" at Aleman na  "panlilinlang"), at ang mga iskolar ay gumawa ng mga paghahambing sa Sanskritong  (isang uri ng "demonyong nilalang").

Ang modernong Ingles ay may dalawang pangmaramihan para sa salitang *dwarf*: *dwarfs* at *dwarves*. Ang mga *dwarfs* ay nananatiling pinakakaraniwang ginagamit na pangmaramihan. Ang mga minoryang pangmaramihang *dwarves* ay naitala noon pang 1818. Gayunpaman, kalaunan ay pinasikat ito ng fiction ng pilologo at legendarium na may-akda na si JRR Tolkien, na nagmula bilang isang ultrakoreksiyong pagkakamali. Ito ay ginamit ni Tolkien mula noong ilang panahon bago ang 1917. Tungkol sa kaniyang paggamit ng pangmaramihang ito, isinulat ni Tolkien noong 1937, "Natatakot ako na ito ay isang piraso lamang ng pribadong masamang gramatika, sa halip ay nakakagulat sa isang pilologo; ngunit kailangan kong sumama dito." (Para sa mga likhang pampanitikan ni Tolkien, Duwende (Middle-earth).)

## Mga sanggunian
Advanced Media Broadcasting System

Ang **Advanced Media Broadcasting System** (AMBS) ay isang kumpanyang pagsasahimpapawid. Itinatag noong 1994 ng pamilya Vera, kasalukuyang pagmamay-ari ito ng Prime Asset Ventures ng Villar Group sa pamamagitan ng Planet Cable.

## Kasaysayan 
### Mga simula 
Itinatag ang Advanced Media Broadcasting System noong 1994 sa pangunguna ng pamilya Vera. Noong 1995, ipinagkaloob ng Kongreso ang prangkisa ng kumpanya. Sa tulong ni Jinji Buhain (na pamangkin ng dating Manila Auxiliary Bishop Teodoro Buhain), binili ng AMBS ang himpilang DWCS 103.5 mula sa Arkdyosis ng Maynila , at pinalitan ang tatak pantawag ng himpilan patungo sa DWKX, na nagbigay-daan sa pagsasahimpapawid ng himpilang K-Lite. Ang istasyon, kabilang ang apat pang istasyong kontrolado ng pamilya Vera sa kalakhang Maynila - (Jam 88.3, Wave 89.1, Magic 89.9 at 99.5 RT) at ng kalambatang pamprobinsya na Killerbee ay naging dahilan ng pagkakabuo ng The Radio Partners noong unang bahagi ng 2000s bago isinaayos noong 2011 sa ilalim ng bagong grupo na Tiger 22 Media.

### Sa ilalim ng pagmamay-ari ni Villar 
Noong 2019, pinagkalooban ang AMBS ng panibagong prangkisa sa ilalim ng Batas Republika 11253 kahit ito ay walang pirma ni Pangulong Rodrigo Roa Duterte dahil ang panukalang batas ay naging batas matapos ang 30 araw na hindi inaaksyunan. Gayunpaman, nagpasya ang pamilya Vera at ang dating pangulo ng AMBS na si Andrew Santiago na ibenta ang kumpanya sa Planet Cable na pagmamay-ari ng negosyante at dating Senador na si Manny Villar dahil sa epekto ng pandemya ng COVID-19 sa kumpanya at sa himpilan nito sa FM (K-Lite).

Noong Enero 5, 2022, iginawad ng National Telecommunications Commission (NTC) sa AMBS ng pansamantalang awtoridad upang patakbuhin ang prikwensiya na digital Channel 16 (dating nakatalaga sa ABS-CBN Corporation) sa loob ng 18 buwan; kabilang ang prikwensiya ng analog Channel 2  sa ilalim ng pansamantalang pagtatalaga para sa layunin ng simulcast hanggang sa pagsasara ng analog sa 2023.

Mayroong ilang ulat o ispekulasyon na ang AMBS ay diumano'y kumukuha ng mga prominenteng personalidad at interesadong partido para sa nasabing himpilan. Kabilang sa mga nauulat ay ang ABS-CBN, na dating umookupa sa iginawad na prikwensiya.Kasama rin sa listahan ng napapabalitang kinukuha ay ang TV host at malapit na kaibigan ni Villar na si Willie Revillame.

## Mga istasyon 
### Telebisyon 
#### Analog
#### Digital 
### Radyo 
; Mga Tala
:

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga kompanyang pagsasahimpapawid ng Pilipinas
Manohara

Si **Manohara** ang kinnari (kalahating babae, kalahating ibon) na pangunahing tauhang babae ng isa sa mga kuwentong Jataka. Karaniwang tinutukoy bilang **Manohara at Prinsipe Sudhana**, ang alamat ay lumilitaw sa Divyavadana at nakadokumento ng mga batong ukit sa Borobodur.

Nagtatampok ang kuwentong ito sa mga alamat ng Myanmar, Cambodia, Thailand, Laos, Sri Lanka, hilagang Malaysia, at Indonesia. Ang Pannasjataka, isang tekstong Pali na isinulat ng isang Budistang monghe/pantas sa Chiangmai noong AD 1450-1470, ay nagkuwento rin ng Sudhana at Manohara. Mayroon ding maraming katulad na bersiyon na ikinukuwento sa Tsina (kung saan ito ay kilala sa ), Hapon, Korea, at Biyetnam, kasama ang kuwentong Tsino ng Prinsesa at Pastol ng Baka. Sa mga kuwentong ito, pitong babaeng kayang lumipad ang bumaba sa lupa upang maligo, ang pinakabata at pinakamaganda sa kanila ay nahuli ng isang tao, at pagkatapos ay naging asawa ng isang lalaking tao (maaaring ang bumihag sa kaniya o ang prinsipe-bayani ng kuwento). Mamaya sa mga kuwento, ang pangunahing tauhang babae ay naglagay ng ilang mahiwagang bagay na nagbigay-daan sa kaniya upang lumipad o magbagong-anyo na maging isang ibon, at lumipad palayo; nag-udyok sa paghahanap ng bayani sa pagtugis sa kaniyang lumilipad na asawa.

## Buod 
Si Manohara, ang bunso sa pitong anak na babae ng haring Kimnara, ay nakatira sa Bundok Kailash. Isang araw, naglalakbay siya sa kaharian ng tao. Nahuli siya ng isang mangangaso (gamit ang mahiwagang silong sa ilang bersiyon) na nagbigay sa kaniya kay Prinsipe Sudhana. Anak ni Haring Adityavamsa at Reyna Chandradevi, si Sudhana ay isang kilalang mamamana at tagapagmana ng kaharian ng Panchala. Ang prinsipe ay umibig kay Manohara, at sila ay ikinasal.

Nang maglaon, nang ang prinsipe ay wala sa labanan, si Manohara ay inakusahan ng maharlikang tagapayo na nagdadala ng masamang kapalaran sa lungsod at pinagbantaan ng kamatayan. Lumipad siya, pabalik sa kaharian ng Kimnara. Nag-iwan siya ng singsing at ang mga direksiyon upang marating ang kaharian ng Kimnara upang masundan siya ni Prinsipe Sudhana.

Bumalik si Prinsipe Sudhana sa Panchala at sinundan siya. Mula sa isang ermitanyo, natutuhan niya ang wika ng mga hayop upang mahanap ang kaharian ng Kimnara, at ang mga kinakailangang panalangin upang mabawi ang prinsesa. Ang paglalakbay ay tumatagal ng pitong taon, pitong buwan, at pitong araw. Sa daan, nakaharap ni Sudhana ang isang Yaksha (ogro), isang ilog ng apoy, at isang dambuhalang puno. Matapos ang mahaba at mahirap na pagsubok, nakilala niya ang hari ng Kimnara na humiling sa prinsipe na patunayan ang kaniyang katapatan sa iba't ibang pagsubok na tinatasa ang lakas, tiyaga, at talino. Sa unang pagsubok, si Sudhana ay ginawang magbuhat ng isang batong bangko sa hardin. Sinubok ng pangalawang gawain ang kaniyang husay gamit ang pana at palaso. Ang huling pagsubok ay upang matukoy kung sino sa pitong magkakaparehong babae si Manohara, na nakilala niya sa pamamagitan ng singsing sa kaniyang daliri. Nasiyahan, pumayag ang hari ng Kimnara sa kanilang kasal at bumalik ang mag-asawa sa Panchala.

## Mga sanggunian
Kinnara

Ang **Kinnara** ay isang nilalang sa alamat mula sa Hindu, Budista, at iba pang tradisyon sa Timog-Silangang Asya. Madalas itong inilalarawan na kalahating tao at kalahating ibon, minsan naman kalahating tao at kalahating kabayo. Kilala sila bilang mga musikero ng langit na naglilingkod sa mga diyos sa pamamagitan ng musika at sayaw. Sumasagisag sila ng pag-ibig, kagandahan, pagkakaisa, at debosyon. Sa maraming kuwento, mababait at mararangyang nilalang sila. Sa Timog-Silangang Asya, lalo na sa Thailand at Cambodia, ang kinnara (lalaki) at kinnari (babae) ay mahalagang bahagi ng sining, sayaw, at alamat.  
[right|thumb|333x333px|Estatwa ng isang *kinnara* sa [Wat Phra Kaew|Ang Templo ng Esmeraldang Buddha, Bangkok (Thailand).]]
Ang **kinnara** ay isang makakalawakang musikero, bahaging tao at bahaging ibon, na mga mahilig sa paradigmatikong musika, sa Hinduismo at Budismo. Sa mga tradisyong ito, ang mga *kinnara* (lalaki) at *kinnari* (babaeng katapat) ay dalawa sa pinakamamahal na tauhan sa mitolohiya. Pinaniniwalaang nagmula sa Himalaya, madalas nilang binabantayan ang kapakanan ng mga tao sa oras ng problema o panganib. Ang isang sinaunang instrumentong kuwerdas ng India ay kilala bilang Kinnari vina  Ang kanilang tauhan ay nilinaw din sa *Adi Parva* ng *Mahabharata*, kung saan sinasabi nila:Itinatampok ang mga ito sa ilang mga tekstong Budista, kabilang ang mga mga kuwentong Jataka at Lotus Sutra. Sa mitolohiyang Budistang Timog-silangang Asya, ang mga **kinnari**, ang babaeng katapat ng kinnara, ay inilalarawan bilang kalahating ibon, kalahating babae na nilalang. Isa sa maraming nilalang na naninirahan sa mitolohikang Himavanta, ang mga kinnari ay may ulo, katawan, at braso ng isang babae at ang mga pakpak, buntot at paa ng isang sisne. Kilala sila sa kanilang sayaw, awit at tula, at isang tradisyonal na simbolo ng kagandahang pambabae, biyaya, at tagumpay.

Sinabi ni Edward H. Schafer na sa sining ng relihiyon sa Silangang Asya, ang kinnara ay kadalasang ikinalilito sa Kalaviṅka, na isa ring kalahating tao, kalahating ibon na magkasanib na nilalang, ngunit ang dalawa ay talagang naiiba at walang ugnay.

## Pilipinas 
Sa prekolonyal na Pilipinas, ang Kinnara o Kinnari ay sinasagisag ng androhinong kagandahan at ng debosyon ng magkasintahan, ethereal na kagandahan, at walang kamatayang debosyon ng isang tao sa isang manliligaw. Ang mga prekolonyal na piraso ng ginto ay natagpuan na naglalarawan ng gayong hindi makamundong kagandahan.

Isang gintong imahen ng Kinnari ang nahukay sa Surigao noong bandang 1981. Ito ay isang gintong artepakto na sumasagisag sa kagandahang pambabae dahil ito ay isang kalahating babae, kalahating ibon, at isang relihiyosong kahalagahan dahil ito ay sumasaklaw sa biyaya at tagumpay.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Hinduismo
Kategorya:Budismo
Bundok Putuo

right|thumb|View ng Mount Putuo

[thumb|Kuha ng Eskoses na potograpong si [John Thomson (potograpo)|John Thomson, 1867.]]
thumb|Gusali sa Bundok Putuo, 1899
thumb|Plano ng Bundok Putuo
thumb|Bundok Putuo Guanyin
thumb|Lawa sa Putuo Shan at mga pavilion
Ang **Bundok Putuo** (, mula sa Sanskrito: "Bundok Potalaka") ay isang isla sa Distrito ng Putuo, Zhoushan, Zhejiang, Tsina. Ito ay isang kilalang lugar sa Budismong Tsino at ang bodhimaṇḍa ng bodhisattva Guanyin.

Ang Bundok Putuo ay isa sa apat na sagradong bundok sa Budismong Tsino, ang iba ay Bundok Wutai, Bundok Jiuhua, at Bundok Emei (mga bodhimaṇḍa para sa Manjushri, Kṣitigarbha, at Samantabhadra, ayon sa pagkakabanggit).

Ang Bundok Putuo ay nasa Dagat Silangang Tsina at isinasama ang kagandahan ng parehong bundok at dagat. Ang Bundok Putuo ay nasa 29°58′3～30°02′3 hilagang latitude, 122°21′6～122°24′9 silangang longhitud. Ang lawak nito ay humigit-kumulang  at maraming sikat na templo. Taon-taon sa ika-19 na araw ng ika-2 lunar na buwan, ika-19 na araw ng ika-6 na lunar na buwan, at ika-19 na araw ng ika-9 na lunar na buwan ng kalendaryong Tsino, tinatanggap nito ang milyon-milyong tao para sa pagdiriwang ng kapanganakan ni Guanyin.

## Kasaysayan 
Ang Bundok Putuo ay naging isang pook pamperegrinasyon sa loob ng mahigit isang libong taon. Pagkatapos ng Dinastiyang Tang, ang Bundok Putuo ay naging sentro ng pagsamba sa Guanyin. Ayon sa kaugalian, mayroong tatlong pangunahing templo: Ang Templo ng Puji (普濟寺, itinatag ika-10 CE), ang Templo ng Fayu (法雨寺, itinatag noong 1580 CE), at ang Templo ng Huiji (慧濟寺, itinatag noong 1793 CE). Ang pook ay nakatanggap ng maraming kilalang bisita sa pagdaan ng mga panahon, kabilang ang 20-taong gulang na hinaharap na maestrong Chan na si Yinyuan Longqi (Hapones: Ingen), na pumunta sa pook noong 1612, habang hinahanap ang kaniyang ama, na nawala labinlimang taon na ang nakaraan. Ang modernong iskolar-monghe na si Taixu ay gumugol ng ilang taon sa nag-iisang pagkukubli sa isang maliit na ermita sa Putuo.

## Mga halaman 
Mayroong 238 species ng natural na mga puno at halamanin sa Bundok Putuo, kabilang ang 63 species ng bihira at mahalagang sinaunang puno at higit sa 100 taong gulang, na kabilang sa 37 pamilya at 53 genera, na may pinakamalaking bilang ng mga puno ng eucalyptus.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga Sagradong Bundok ng Tsina
Ranakadevi

Si **Ranakadevi** ay isang maalamat na ika-12 siglong reyna ni Khengara, ang pinuno ng Chudasama ng rehiyon ng Saurashtra ng kanlurang India. Siya ay binanggit sa bardikong trahedyang romansang kumakatawan sa labanan sa pagitan ng haring Chudasama na si Khengara at haring Chaulukya na si Jayasimha Siddharaja. Gayunpaman, ang alamat na ito ay hindi kapani-paniwala.

## Alamat ng Ranakadevi 
Si Ranakadevi ay isang anak na babae ng mamamalayok ng nayon ng Majevadi malapit sa Junagadh, ang kabesera ng Chudasama. Ang katanyagan ng kaniyang kagandahan ay umabot kay Jayasimha at determinadong pakasalan siya. Samantala ay pinakasalan siya ni Khengara na ikinagalit ni Jayasimha. Ang isang pagkakaiba-iba ng alamat ay nagsasabi na siya ay ipinanganak sa hari ng Kutch ngunit siya ay inabandona sa kagubatan dahil ang astrologo ay hinulaan na ang sinumang magpakasal sa kaniya ay mawawala ang kaniyang kaharian at mamamatay na bata pa. Ang inabandonang bata ay natagpuan ang isang mamamalayok na nagngangalang Hadmat o Jam Rawal na nagpalaki sa kaniya bilang kaniyang sariling anak na babae.mamamalayok. Samantala, sinalakay at sinira ni Khengara ang mga pintuan ng kabesera ng Jayasimha na Anahilapaka (ngayon ay Patan) noong siya ay nasa isang ekspedisyon sa Malwa na lalong nagpagalit kay Jayasimha.

## Sa kulturang popular 
Ang ilang pagkakaiba-iba ng alamat na ito ay sikat pa rin sa mga bardo at mga tao ng Saurashtra. Ang ilan sa mga taludtod ng balad ng Khengara at Ranakadevi ay napakamakatula. Maraming mga talata ang ibinigay sa *Ras Mala* ni Alexander Kinloch Forbes. Ang isa sa gayong talata ay:Ang *Ranakdevi* (1883), isang nobelang Gujarati na isinulat ni Anantprasad Trikamlal Vaishnav, ay batay sa kaniya. *Si Gadh Juno Girnar* (1967) ay isang Gujarati na dula na batay sa alamat. Dalawang tahimik na pelikula tungkol sa Ranakadevi ang ginawa; isa noong 1923 sa direksyon ni S. N. Patankar at isa pa noong 1930 na ginawa ni Chandulal Shah at sa direksiyon ni Nanubhai Vakil. Ang pelikulang Gujarati na *Ranakdevi* (1946) na pinagbibidahan ni Nirupa Roy at sa direksiyon ni V. M. Vyas ay ginawa rin.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Pages with unreviewed translations
Haring Goldemar

right|thumb|259x259px|Si Haring Goldemar at ang kaniyang reyna ay tumitingin habang nagkukuwento ang isang matandang duwende.
Si **Haring Goldemar** (na binabaybay din bilang **Goldmar**, **Vollmar**, at **Volmar**) ay isang duwende o kobold mula sa mitolohiyang Hermaniko at kuwentong-pambayan. Noong Gitnang Kapanahunan, si Goldemar ay naging hari ng mga duwende sa paniniwalang Aleman. Sa kuwentong bibit na "Ang Pakikipagkaibigan ng mga Duwende", inilalarawan ng may-akda na si Villamaria si Goldemar bilang isang "makapangyarihang haring duwende" na may reyna at korte ng mga maharlikang duwende na naglilingkod sa kaniya. Siya ay may mahaba, pilak na buhok at balbas, at nakasuot ng korona, at isang lilang mantel. Sa isang kuwento, tumakas siya kasama ang anak na babae ng isang taong hari. Nananatili ang mga labi ng isang epikong tula ni Albrecht von Kemenaten na tinatawag na *Goldemar*. Ang tula ay nagsasabi tungkol sa pakikipagtagpo ni Dietrich sa haring duwende. Nagtatampok din ang hari sa "*Der junge König und die Schafërin*" ("Ang Prinsipe at ang Pastol") ng makatang Aleman na si Ludwig Uhland. Ang mga kapatid ni Goldemar, sina Alberich o Elberich at Elbegast, ay tampok sa iba pang tula. Nakahiga si Hardenstein sa isang mayamang lugar ng pagmimina noong Gitnang Kapanhunan, na maaaring dahilan kung bakit naugnay ang kastilyo sa isang subteraneo na espiritu tulad ng Goldemar.

## Mga sanggunian
Bunyip

thumb|Ilustrasyon ng isang Bunyip ni J.&nbsp;Macfarlane (1890)
Ang **bunyip** ay isang nilalang mula sa Aboriheng mitolhiya ng timog-silangang Australia, na sinasabing nagtatago sa mga latian, billabong, sapa, ilog, at  ng tubig.

## Pangalan 
Ang pinagmulan ng salitang *bunyip* ay natunton sa Wemba-Wemba o Wergaia na wika ng mga Aborihen na mamamayan ng Victoria, sa Timog-Silangang Australia.

Ang salitang *bunyip* ay karaniwang isinalin ng mga Aboriheng Awstralyano ngayon bilang "diyablo" o "masamang espiritu". Ang kontemporaneong pagsasaling ito ay maaaring hindi tumpak na kumakatawan sa papel ng bunyip sa pre-contact na Aboriheng mitolhiya o ang mga posibleng pinagmulan nito bago ginawa ang mga nakasulat na tala. Ang ilang mga modernong mapagkukunan ay tumutukoy sa isang lingguwistikong koneksyon sa pagitan ng bunyip at Bunjil, "isang alamat na 'Dakilang Tao' na gumawa ng mga bundok, ilog, tao, at lahat ng hayop".

Ang salitang *bahnyip* ay unang lumabas sa *Sydney Gazette* noong 1812. Ginamit ito ni James Ives upang ilarawan ang "isang malaking itim na hayop tulad ng isang selyo, na may kakila-kilabot na boses na lumilikha ng takot sa mga itim".

## Pagkalat 
Ang bunyip ay bahagi ng tradisyonal na paniniwala at kuwento ng mga Aborihen sa buong Australia, habang ang pangalan nito ay nag-iiba ayon sa tribal na pagpapangalan. Sa kaniyang 2001 na aklat, tinukoy ng manunulat na si Robert Holden ang hindi bababa sa siyam na rehiyonal na pagkakaiba-iba ng nilalang na kilala bilang bunyip sa buong Aboriheng Australia.

## Mga katangian 
[right|thumb|300x300px|*Ang Bunyip* (1935), ni Gerald Markham Lewis, mula sa mga digital na koleksiyon ng [Pambansang Aklatan ng Australia|National Library of Australia, ay nagpapakita ng pagkakaiba-iba sa mga paglalarawan ng maalamat na nilalang.]]
Ang bunyip ay inilarawan bilang amphibia, halos ganap na nabubuhay sa tubig, naninirahan sa mga lawa, ilog, latian, danaw, billabongs, creek, , minsan ay "partikular na mga butas ng tubig sa ang mga ilog-pampang".

## Maagang mga kuwento ng mga dayuhang Europeo 
Sa panahon ng maagang pagtira ng mga Europeo sa Australia, ang paniwala ay naging karaniwang pinanghahawakan na ang bunyip ay isang hindi kilalang hayop na naghihintay ng pagtuklas. Hindi pamilyar sa mga tanawin at tunog ng kakaibang fauna ng kontinente ng isla, naniniwala ang mga sinaunang Europeo na ang bunyip na inilarawan sa kanila ay isa pang kakaibang hayop sa Australia at kung minsan ay iniuugnay nila ang hindi pamilyar na mga tawag o iyak ng hayop dito. Iminumungkahi din ng mga iskolar na ang ika-19 na siglong kuwentong bunyip ay pinalakas ng imported na European folklore, gaya ng Irlandes na Púca.

## Mga sanggunian