open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ang Hari ng mga Pusa

Ang **Hari ng mga Pusa** (o '''The King o' the Cats'*) ay isang kuwentong-bayan mula sa Kapuluang Britaniko. Ang pinakamaagang kilalang halimbawa ay matatagpuan sa *Beware the Cat*, na isinulat ni William Baldwin noong 1553, kahit na ito ay nauugnay sa unang siglo na kuwento ng "Ang Pagkamatay ni Pan". Kasama sa iba pang mga kilalang bersiyon ang isa sa isang liham na isinulat ni Thomas Lyttelton, 2nd Baron Lyttelton, unang inilathala noong 1782, Sinabi ni M. G. Lewis ang kuwento kay Percy Bysshe Shelley noong 1816, at isang bersiyon ay inangkop ni Joseph Jacobs mula sa ilang mga mapagkukunan, kabilang ang isang nakolekta ni Charlotte S. Burne. Iniulat ni Walter Scott na ito ay isang kilalang kuwentong nursery sa Scottish Highlands noong ikalabing walong siglo. Maaari itong ikategorya bilang kuwentong "kamatayan ng duwende (o pusa)": Aarne–Thompson–Uther tipo 113A, o Christiansen migratory na alamat tipo 6070B.

## Tradisyong-pambayan 
Sa *Romeo and Juliet* ni William Shakespeare, si Tybalt ay tinukoy ni Mercutio bilang "Prinsipe ng mga Pusa", at kahit na ito ay mas malamang na tumutukoy kay Tibert/Tybalt na "Prince of Cats" sa *Reynard ang Soro*, ito ay nagpapakita ng pagkakaroon ng ang parirala mula sa hindi bababa sa ika-16 na siglo sa Inglatera.

Ang *Beware the Cat*, na isinulat noong 1553 at unang nai-publish noong 1561, na kilala bilang ang unang katatakutang kathang-isip na teksto na mas mahaba kaysa maikling kuwento at posibleng ang unang nobela (o novella) na inilathala sa Ingles, ay naglalaman ng dalawang tradisyonal na kuwento tungkol sa mga pusa, na lumalabas sa magkatulad mga form bago at pagkatapos ng publikasyon nito; kung saan ang "Ang Hari ng mga Pusa" ay isang kapansin-pansing halimbawa.

## Impluwensiya 
Sumulat si John Dunlop ng isang tula na bersiyon ng kuwento, na inspirasyon ng bersiyon na natagpuan sa mga liham ni Lord Lyttelton, na kasama sa *Poems on Several Occasions from 1793 to 1816* (1836).

Nabanggit ang kuwento sa aklat ni Henrietta Christian Wright noong 1895 na *Children's Stories in American Literature''.

Sa pagkamatay ni Algernon Charles Swinburne noong 1909, iniulat ni W. B. Yeats (38 taong gulang noon) na idineklara sa kaniyang kapatid na "Ako ang hari ng mga pusa."

## Talababa 
## Mga sanggunian
Padre Roquelaure

Si **Father Roquelaure** ay isang Pranses na kuwentong bibit na kinolekta ni Achille Millien.

Ito ay isang uri ng 516 na kuwento sa sistema ng pag-uuri ng Aarne-Thompson. Ang iba sa ganitong uri ay *Trusty John* at *The Raven*.

## Buod 
Hinimok ng isang balo na reyna ang kaniyang anak, si Emilien, na magpakasal, ngunit hindi niya ginawa. Namatay siya. Isang araw, nakakita siya ng larawan ng Prinsesa Emilienne at umibig. Sinabi sa kaniya ng pintor ng larawan na ang prinsesa ay pinananatiling nakakulong sa isang tore ng isang bibit. Nagtapat si Emilien sa isang pinagkakatiwalaang utusan, si Jean, at pagkatapos gumawa ng lihim na paghahanda si Jean, hinanap nila ang prinsesa. Salit-salit silang nagbabantay sa gabi.

Habang natutulog ang prinsipe, narinig ni Jean ang mga boses na nag-uusap. Ang isa ay kay Padre Roquelaure, na nagsasabi kung paano magiging mahirap ang gawain ni Prinsipe Emilien sa paghahanap ng prinsesa. Kakailanganin niyang kuskusin ang mga gulong ng lumot upang tumawid sa isang ilog na walang tulay, na lilikha ng isang tulay; kailangan niyang ialok ang diwata ng distaff na may mga brilyante at pagkatapos ay bigyan siya ng pampatulog; kapag kinuha niya ang prinsesa, tatanggi ang kaniyang mga kabayo na magpatuloy, at kailangan niyang tanggihan ang mga alok mula sa mga kutsero na may mga kabayo at mga karwahe at sa halip ay dudurugin sila; kapag ang prinsesa ay nauhaw at nag-alok ang mga nagtitinda na ibenta ang kaniyang mga inumin, ang mga inumin ay magiging lason at kailangan niyang ibagsak ang mga ito sa lupa; sila ay darating sa isang taong nalulunod, at ang prinsipe ay kailangang itulak siya pabalik sa tubig sa halip na iligtas siya; sa wakas, kakailanganin niyang kuskusin muli ng lumot ang mga gulong. At kung uulitin niya ang alinman sa mga sinabi sa kaniya, magiging bato si Jean.

Sa buong paglalakbay nila, sinabihan ni Jean si Emilien na magtiwala sa kaniya at ipatupad ang mga salita ni Padre Roquelaure. Ang kaniyang mga aksyon ay labis na natakot sa prinsesa kaya't sinabi niya kay Emilien na kung mahal niya ito, ikukulong niya si Jean. Pagkatapos nilang umuwi at magpakasal, hiniling ni Emilien na ipaliwanag ni Jean ang kaniyang mga aksyon o mabilanggo. Sa wakas ay nagpapaliwanag si Jean at naging bato. Ang prinsipe ay labis na nagdalamhati. Sa loob ng isang taon, ang prinsesa ay may isang anak na lalaki, na nais ng prinsipe na pangalanan si Jean bilang parangal sa kaniyang lingkod. Dumating ang isang mahirap na matandang babae sa piging ng pagbibinyag, at upang walang malungkot doon, binigyan niya siya ng lugar at pagkain na makakain. Sinabi niya sa kanila na kung papatayin nila ang kanilang sanggol, ibabalik ng dugo niya si Jean. Pinatay ng prinsipe ang sanggol, at ang dugo ang bumuhay kay Jean. Ang matandang babae ay gumagawa ng mahiwagang wand at binuhay ang sanggol. Napagtanto ng prinsesa na siya ang diwata na nagtago sa kaniya sa tore, at humingi ng tawad sa kaniya. Sinabihan siya ng diwata na maging masaya.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Peter and Wendy

Ang ***Peter Pan; o, ang Lalaki na Ayaw Lumaki*** o ***Peter at Wendy***, na kadalasang kilala bilang ***Peter Pan***, ay isang akda ni J. M. Barrie, sa anyo ng isang 1904 na dula at isang 1911 na nobela. Ang parehong bersiyon ay nagsasabi sa kuwento ni Peter Pan, isang malikot ngunit inosenteng batang lalaki na marunong lumipad, at maraming pakikipagsapalaran sa isla ng Neverland na tinitirhan ng mga sirena, bibit, Katutubong Amerikano, at mga pirata. Kasama rin sa mga kwentong Peter Pan ang mga tauhan na sina Wendy Darling at ang kaniyang dalawang kapatid na sina John at Michael, ang bibit ni Peter na si Tinker Bell, ang Lost Boys, at ang pirata na si Captain Hook. Ang dula at nobela ay inspirasyon ng pagkakaibigan ni Barrie sa pamilya Llewelyn Davies. Patuloy na nirebisa ni Barrie ang dula sa loob ng maraming taon pagkatapos nitong pasinaya hanggang sa paglathala ng script ng dula noong 1928.

Naglunsad ang dula sa Duke of York's Theater sa Londres noong Disyembre 27, 1904 kasama si Nina Boucicault, anak ng playwright na si Dion Boucicault, sa pamagat na papel. Isang produksiyon ng Broadway ang isinakatuparan noong 1905 na pinagbibidahan ni Maude Adams. Ito ay muling binuhay kasama ng mga artista tulad nina Marilyn Miller at Eva Le Gallienne. Ang dula ay inangkop mula noon bilang isang pantomime, isang stage musical, isang espesyal na telebisyon, at ilang mga pelikula, kabilang ang isang 1924 napelikulang tahimik, ang 1953 Disney animated na pelikula, at isang 2003 live action na produksiyon. Ang dula ay bihira na ngayong itanghal sa orihinal nitong anyo sa entablado sa UK, samantalang ang pantomime adaptation ay madalas na itinatanghal tuwing Pasko. Sa US, ang orihinal na bersiyon ay napalitan din ng kasikatan ng 1954 na bersyong pangmusika, na naging tanyag sa telebisyon.

Ang nobela ay unang nai-publish noong 1911 ni Hodder & Stoughton sa Nagkakaisang Kaharian, at Charles Scribner's Sons sa Estados Unidos. Naglalaman ang orihinal na aklat ng frontispiece at 11 half-tone plate ng artist na si F. D. Bedford (na ang mga guhit ay nasa ilalim pa rin ng copyright sa EU). Ang nobela ay unang pinaikli ni May Byron noong 1915, na may pahintulot ni Barrie, at inilathala sa ilalim ng pamagat na *Peter Pan at Wendy*, sa unang pagkakataon na ginamit ang form na ito. Ang bersiyon na ito ay kalaunan ay inilarawan ni Mabel Lucie Attwell noong 1921. Noong 1929, ibinigay ni Barrie ang copyright ng Peter Pan works sa Great Ormond Street Hospital, isang ospital ng mga bata sa London.

## Kalagayan 
[thumb|[JM Barrie|J. M. Barrie c. 1895]]
Nilikha ni Barrie si Peter Pan sa mga kuwentong ikinuwento niya sa mga anak ng kaniyang kaibigang si Sylvia Llewelyn Davies, kung saan siya nagkaroon ng espesyal na relasyon. Gng. Ang pagkamatay ni Llewelyn Davies mula sa kanser ay dumating sa loob ng ilang taon pagkatapos ng pagkamatay ng kaniyang asawa; Si Barrie ay isang kapuwa nagbabantay ng mga lalaki, at hindi opisyal na inampon sila.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga nobelang nasa wikang Ingles
Goldilocks at ang Tatlong Oso

Ang "**Goldilocks at ang Tatlong Oso**" (orihinal na pinamagatang "**Ang Kuwento ng Tatlong Oso**") ay isang ika-19 na siglong Britanikong kuwentong bibit kung saan mayroong tatlong bersiyon. Ang orihinal na bersiyon ng kuwento ay nagsasabi tungkol sa isang hindi gaanong magalang na matandang babae na pumasok sa kagubatan na tahanan ng tatlong bachelor na oso habang sila ay wala. Umupo siya sa kanilang mga upuan, kumain ng ilan sa kanilang sopas, umupo sa isa sa kanilang mga upuan at sinira ito, at matulog sa isa sa kanilang mga kama. Nang bumalik ang mga oso at natuklasan siya, nagising siya, tumalon sa bintana, at hindi na muling nakita. Ang pangalawang bersiyon ay pinalitan ang matandang babae ng isang maliit na batang babae na nagngangalang Goldilocks, at ang ikatlo at sa ngayon ay pinakakilalang bersiyon ay pinalitan ang orihinal na trio ng oso na may Papa Bear (Amang Oso), Mama Bear (Inang Oso), at Baby Bear (Sanggol na Oso).

Ang orihinal na nakakatakot na kuwento sa bibig ay naging isang maaliwalas na kuwento ng pamilya na may pahiwatig lamang ng banta. Ang kuwento ay nakakuha ng iba't ibang mga interpretasyon at inangkop sa pelikula, opera, at iba pang media. Ang "Goldilocks and the Three Bears" ay isa sa mga pinakasikat na kuwentong bibit sa wikang Ingles.

## Buod 
[right|thumb|Ilustrasyon sa "The Story of the Three Bears" ikalawang edisyon, 1839, inilathala ni WN Wright ng 60 [Pall Mall, Londres]]
Sa bersiyon ng kuwento ni Robert Southey, tatlong atropomorpikong oso &#x2013; "isang maliit na oso, isang katamtamang-laking oso, at isang mahusay, malaking oso" &#x2013; nakatira magkasama sa isang bahay sa kakahuyan. Inilalarawan sila ni Southey bilang napakabuti, mapagkakatiwalaan, hindi nakakapinsala, malinis, at mapagpatuloy. Ang bawat isa sa mga "bachelor" oso na ito ay may sariling mangkok, upuan, at kama ng lugaw. Isang araw ay nagluluto sila ng lugaw para sa almusal, ngunit ito ay masyadong mainit upang kainin, kaya nagpasya silang mamasyal sa kakahuyan habang lumalamig ang kanilang lugaw. Isang matandang babae ang lumapit sa bahay ng mga oso. Pinaalis na siya ng pamilya niya dahil kahihiyan siya sa kanila. Siya ay bastos, masama, mabaho, pangit, marumi, at isang palaboy na karapat-dapat sa isang stint sa House of Correction. Tumingin siya sa bintana, sumilip sa keyhole, at itinaas ang trangka. Nang masigurong walang tao sa bahay, pumasok siya. Kinain ng matandang babae ang lugaw ng Osong Maliit, pagkatapos ay umupo sa kaniyang upuan at binasag ito. Paikot-ikot, nakita niya ang mga kama ng mga oso at nakatulog sa kama ni Osong Maliit. Ang katapusan ng kuwento ay naabot kapag bumalik ang mga oso. Nakita ni Osong Maliit ang kaniyang walang laman na mangkok, ang kaniyang sirang upuan, at ang matandang babae na natutulog sa kaniyang kama at umiiyak, "May nakahiga sa aking kama, at narito siya!" Nagising ang matandang babae, tumalon sa bintana at hindi na muling nakita.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Hedley Kow

[thumb|1894 na paglalarawan ni [John D. Batten]]
Ang "**The Hedley Kow**" ay isang Ingles na kuwentong bibit, partikular sa nayon ng Hedley on the Hill sa Northumberland. Ito ay tinipon ni Joseph Jacobs sa *More English Fairy Tales* noong 1894. Ang kuwento ay tungkol sa isang nagbabagong-anyong manloloko na kilala bilang Hedley Kow.

## Buod 
Isang mahirap na babae ang nakahanap ng palayok sa kalsada. Sa palagay niya ay dapat may butas ito upang ito ay itapon, ngunit optimistikong nagpasiya na maaari niyang gamitin ito bilang paso. Pagtingin niya sa loob ay natuklasan niyang puno ito ng mga gintong piraso, at nagpasyang i-drag ito pauwi sa kaniyang alampay. Saglit niya itong hinihila, ngunit nang lumingon siya, ang palayok ay naging isang bukol na pilak. Siya ay nagpasya na ito ay mas mahusay kaysa sa ginto, dahil ito ay mas malamang na ninakaw, at nagpapatuloy. Pagkaraan ng ilang sandali ay muli siyang lumingon, upang makitang ang pilak ay naging isang tipak ng bakal. Napagmasdan niya na ito ay magiging mas madaling ibenta, at ang mga piraso ng sentimos na dadalhin nito ay magiging mas ligtas kaysa sa ginto o pilak. Siya ay nagpatuloy muli, at nang siya ay bumalik sa ikatlong pagkakataon, ang bakal ay naging isang bato. Bulalas niya kung gaano ito kaginhawa bilang doorstop, at masayang umuwi.

Pagdating niya sa kaniyang tahanan, muling nagtransporma ang bato, na nagpapakita ng sarili bilang si Hedley Kow, isang mapanlinlang na nilalang na nagbabago ng anyo. Tumawa ang nilalang, naiwan ang babae na nakatitig dito. Ipinahayag niya na isang bagay na nakita ang Hedley Kow para sa kaniyang sarili, at pumasok sa loob upang isipin ang tungkol sa kaniyang suwerte.

## Komentaryo 
Ang Hedley Kow ay isang uri ng duwende na kilala sa kaniyang mga malikot na gawi sa pagbabago ng anyo. Kasama sa mga katulad na nilalang ang Brag, mula rin sa Northumberland, at ang Dutch *na Kludde* at *Oschaert*. Gayunpaman, ang pagkakapantay-pantay ng matandang babae sa harap ng mga pagbabago ng nilalang ay nagpapakilala sa kuwentong ito.

Ang Aleman na kuwentong bibit na "Hans in Luck" ay may katulad na pagkakasunod-sunod kung saan ang karakter ay naniniwala na ang bawat pagbabago ay para sa ikabubuti.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Jack and the Beanstalk

Ang "**Jack and the Beanstalk**" (*Jack at ang Tangkay ng Patani*) ay isang Ingles na kuwentong bibit. Ito ay lumitaw bilang "**The Story of Jack Spriggins and the Enchanted Bean**" (*Ang Kuwento ni Jack Spriggins at ang Mahiwagang Patani*) noong 1734 at bilang moralisado ni Benjamin Tabart "**The History of Jack and the Bean-Stalk**" noong 1807. Si Henry Cole, na naglathala sa ilalim ng pangalan ng panulat na Felix Summerly, ay nagpasikat sa kuwento sa *The Home Treasury* (1845), at muling isinulat ito ni Joseph Jacobs sa *English Fairy Tales* (1890). Ang bersiyon ni Jacobs ay kadalasang inilalathala ngayon, at pinaniniwalaang mas malapit sa mga oral na bersiyon kaysa kay Tabart dahil kulang ito sa pagmomoralisa.

Ang "Jack and the Beanstalk" ay ang pinakakilala sa "Jack tales", isang serye ng mga kuwento na nagtatampok sa arketipong Korniko at Ingles na bayani at pangkaraniwang tauhan na si Jack.

Ayon sa mga mananaliksik sa Unibersidad ng Durham at Universidade Nova de Lisboa, ang kuwento ay nagmula higit sa limang millennia na ang nakalipas, batay sa isang malawak na kumalat na makalumang anyo ng kuwento na ngayon ay inuri ng mga folklorista bilang ATU 328 ''The Boy Who Stole Ogre's Treasure*.

## Mga pinagmulan 
Ang "The Story of Jack Spriggins and the Enchanted Bean" ay inilathala sa London ni J. Roberts noong 1734 na ikalawang edisyon ng *Round About Our Coal-Fire.* Noong 1807, inilathala ng Ingles na manunulat na si Benjamin Tabart ang *The History of Jack and the Bean Stalk*, posibleng aktuwal na pamatnugot ni William at/o Mary Jane Godwin.

Ang kuwento ay mas matanda kaysa sa mga kuwentong ito. Ayon sa mga mananaliksik sa Unibersidad ng Durham at sa Universidade Nova de Lisboa, ang uri ng kuwento (AT 328, *The Boy Steals Ogre's Treasure'') kung saan kabilang ang kuwento ni Jack ay maaaring may pinagmulang wikang Proto-Indo-Europeo (PIE) (kaparehong kuwento mayroon ding mga pagkakabi ng Proto-Indo-Irani), at kaya iniisip ng ilan na ang kuwento ay nagmula sa millennia na nakalipas (4500 BK hanggang 2500 BK).

Sa ilang mga bersiyon ng kuwento, ang higante ay hindi pinangalanan, ngunit maraming mga dula batay dito ang nagpangalan sa kanya ng Blunderbore (isang higante ng pangalang iyon ay lumilitaw sa ika-18 siglong kuwento na "Jack the Giant Killer"). Sa "The Story of Jack Spriggins" ang higante ay pinangalanang Gogmagog

## Mga sanggunian
La Fada Morgana (kuwentong-pambayang Catalan)

Ang **La Fada Morgana** (*Bibit Morgana*) ay isang Catalan na kuwentong bibit o *rondalla*, unang tinipon ng Mayorkin na pari at may-akdang si Antoni Maria Alcover.

## Buod 
Isang makapangyarihan at matalinong reyna na nagngangalang Bibit Morgana ang gustong pakasalan ang kaniyang anak na si Beuteusell sa isang matalinong dalaga. Upang mapatunayan ang kaniyang sarili, ang bride-to-be ay kailangang pumasa sa isang serye ng mga pagsubok na idinisenyo ng Reyna.

Nakilala ni Prinsipe Beuteusell ang isang dalagang magsasaka na nagngangalang Joana at humingi ng pahintulot ng kaniyang ama para sa kanilang kasal. Ipinagmamalaki ng kaniyang ama na mas matalino pa si Joana kaysa sa reyna na si Bibit Morgana, at narinig ito ng isang alilang babae. Sinabi niya sa reyna ng pagmamayabang at ipinatawag niya ang mag-ama sa kaniyang hukuman. Pinaalis ng reyna ang ama, ngunit inutusan si Joana na manatili, dahil balak niyang magtakda ng mahirap na gawain para sa dalaga.

Ang gawain ay bisitahin ang ina ni Bibit Morgana at humingi sa matandang babae ng dalawang kahon na naglalaman ng mga kanta sa loob: ang *capsa del Bon Jorn* at ang *capsa del congrás*. Palihim na kinausap ni Beuteusell si Joana at binigyan ito ng impormasyon kung paano lalapitan ang kaniyang lola.

Dumaan si Joana sa isang bukid at pinuri ang isang tuod ng puno, at tinulungan ang isang lalaking naglilinis ng kalan.  Sa wakas, narating niya ang pitong gate na kastilyo ng ina ni Bibit Morgana. Ipinahayag niya ang kaniyang sarili at pumasok sa silid ng hari. Tinanong siya ng matandang reyna ng ilang mga bugtong, na sinagot ni Joana ng tama, at nakuha ang mga kahon.

Bilang huling hadlang sa mag-asawa, tinanong ni Bibit Morgana si Joana sa araw ng kasal kung aling tandang ang tumitilaok, na sinagot ni Joana: "el Ros" - gaya ng itinuro ni Beuteusell. Sa wakas ay ikinasal na sina Joana at Beuteusell.

## Mga pagkakaiba 
### España 
Sa isang pagkakaibang Valenciano na kinolekta ng may-akda na si Enric Valor i Vives na may pamagat na ''El castell d'entorn i no entorn'', ang kawawang batang babae na si Teresa ay nagbigay ng tubig sa isang ermitanyo at tumanggap ng magic book bilang kapalit. Binuksan niya ang libro; isang makamulto na pigura ng isang prinsipe ang sumagot mula sa loob ng aklat at sinabihan siyang pumunta sa kastilyo ng "Serra dels Plans". Doon, naghanap siya ng trabaho kay Reyna Tomanina, ina ni Prinsipe Bernat. Isang araw, ang matandang kasambahay ng reyna ay nagsinungaling sa reyna na ipinagmalaki ng dalaga na makakamit niya ang mga dakilang bagay. Pagkatapos, inatasan si Teresa sa pagtanggal at paglilinis ng mga kutson ng buong palasyo. Ginagawa niya sa kaunting tulong mula kay Prinsipe Bernat. Panghuli, hiniling sa dalaga na pumunta sa kapatid ng reyna, si Argelagaina, at kumuha ng dalawang kahon mula sa kaniya.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Myrsina

Ang ***Myrsina*** o ***Myrtle*** ay isang Griyegong kuwentong bibit na tinipon ni Georgios A. Megas sa *Folktales of Greece*. Ang iba pang mga pagkakaiba ay nakolekta ni Anna Angelopoulou.

Ito ay Aarne-Thompson tipo 709, Snow White, kahit na pinapalitan ang maraming motif: mga kapatid na babae para sa madrasta, ang Araw para sa magic mirror, pag-abandona sa kakahuyan para sa pagtatangkang pumatay, at ang Mga Buwan para sa mga duwende. Kasama sa iba sa ganitong uri ang *Bella Venezia*, *Nourie Hadig*, *Gold-Tree at Silver-Tree*. at *La petite Toute-Belle*.

## Buod 
Si Myrsina ang bunso sa tatlong magkakapatid na ulila. Tatlong beses, ipinahayag ng araw na siya ang pinakamaganda. Sinabi sa kaniya ng kaniyang mga naninibugho na kapatid na babae na oras na para parangalan ang kanilang ina sa pamamagitan ng isang alaala, o muling ilibing siya. Gumagawa sila ng tradisyonal na pagkain, pumunta sa kaniyang libingan sa kagubatan, at sumisigaw na nakalimutan nila ang pala at sa gayon ay hindi makapagtanim ng mga bulaklak, o hindi makapaghukay sa kaniya upang muling ilibing siya. Ang dalawang pinakamatanda ay dapat na bumalik para dito, at si Myrsina ay nanonood ng pagkain. Sa gabi, napagtanto ni Myrsina na hindi sila babalik at umiiyak. Ginising nito ang mga puno, at sinabihan siya ng isa na igulong ang kaniyang tinapay pababa sa burol at sundan ito. Siya ay gumawa at napunta sa isang hukay, kung saan ay isang bahay. Nagtago siya doon at gumagawa ng mga gawaing bahay habang ang mga may-ari, ang mga Buwan, ay malapit na. Ang mga Buwan ay nagtataka kung sino ang gumagawa nito hanggang ang bunso ay nananatili at nagtatago. Nahuli niya siya, at kinukuha siya ng mga Buwan bilang kanilang kapatid.

Nakarating ang salita sa kaniyang mga kapatid na babae. Lumapit sila sa kaniya na may dalang cake na may lason, na sinasabing hindi nila siya mahanap. Ibinigay niya ang bahagi ng cake sa aso, at namatay ito. Nang marinig ng mga kapatid na babae na siya ay buhay pa, sila ay bumalik; hindi niya sila bubuksan ng pinto, ngunit sinasabi nilang may singsing sila na sinabi ng kanilang ina na dapat mapunta kay Myrsina. Hindi niya kayang suwayin ang kagustuhan ng kaniyang ina, kaya isinuot niya ang singsing at bumagsak sa sahig. Nagbalik ang mga Buwan, hinagpis siya, at itinago ang kaniyang katawan sa isang gintong dibdib.

Dumating ang isang prinsipe, at ibinigay nila sa kaniya ang kanilang pinakamagandang silid, upang nakita niya ang dibdib. Nakiusap siya para dito, at sa wakas ay ibinigay nila ito sa kondisyon na hindi niya ito bubuksan. Nagkasakit siya at ayaw mamatay nang hindi nalalaman kung ano ang nasa dibdib; binuksan niya ito, nagtaka kay Myrsina, at naisip na ang singsing ay maaaring magbunyag sa kaniya kung sino siya. Hinubad niya ito, at muling nabuhay si Myrsina. Inihagis ni Myrsina ang singsing sa dagat at pinakasalan ang prinsipe. Isang araw, dumating ang kaniyang mga kapatid na babae upang saktan siya, at pinakiusapan sila ng prinsipe ng kaniyang mga sundalo.

## Mga sanggunian
Rosanella

Ang **Rosanella** ay isang Pranses na pampanitikang kuwentong bibit ni Comte de Caylus (ang orihinal na Pranses na pamagat ay *Rosanie*). Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Green Fairy Book.* Isang bersiyon ang inilathala noong 1786 sa Amsterdam at Paris sa ''Le prince des Aigues-Marines, et Le prince invisible, par madame L'Evêque* (*Ang Prinsipe ng mga Aquamarine, at Ang 'Di Nakikitang Prinsipe, ni Madame L'Evêque*). Ito ay may isang aklat na *Fairy Cabinet''; o piling koleksiyon ng mga kuwentong-bibit at iba pang kahanga-hangang kuwento.

## Buod 
Namatay na ang Reyna ng mga Diwata, sinubukan ng mga bibit na pumili ng bago, ngunit may dalawang kandidatong hindi nila mapili. Napagpasyahan nila kung sino ang gumawa ng pinakamalaking kababalaghan ay magiging reyna. Ang isa, si Surcantine, ay nagpasya na palakihin ang isang prinsipe na walang makakapagpatuloy, at ang isa pa, si Paridamie, isang prinsesa na hindi makikita ng sinuman nang hindi umiibig.

Sa malapit, si Haring Bardondon at Reyna Balanice ay nagkaroon ng isang sanggol na anak na babae, si Rosanella. Isang araw ang reyna ay nanaginip na ang isang agila ay inagaw sa kaniya ang isang palumpon ng mga rosas, at nang siya ay magising, ang prinsesa ay naglaho. Di-nagtagal, dinalhan siya ng mga batang magsasaka ng labindalawang basket, na nagsasabing maaaring patunayan ang mga ito ng isang aliw. Ang bawat isa ay naglalaman ng isang magandang sanggol na babae. Ito ay nagpabago sa kalungkutan ng reyna, ngunit siya ay nagsimulang maglaan para sa kanila, at ito ay nakagambala sa kaniya. Pinangalanan niya ang mga ito, ngunit habang sila ay lumalaki, kahit na lahat ay maganda, matalino, at mahusay, ang kanilang mga disposisyon ay napakalinaw na sila ay tinawag sa kanila: Matamis, o Malalim, o Maganda.

Samantala, pinalaki ni Surcantine si Prinsipe Mirliflor upang maging perpekto sa lahat ng paraan maliban sa kaniyang pabagu-bago, at sinira niya ang bawat puso sa kaharian ng kaniyang ama. Pumunta siya upang bisitahin si Haring Bardondon at natagpuan ang kaniyang sarili sa pag-ibig sa lahat ng labindalawang dalaga, ngunit isang araw dinala silang lahat ng mga higante. Nawalan ng pag-asa ang prinsipe, ngunit hindi nagtagal ay nagpakita si Paridamie kasama si Rosanella, at sinabi sa reyna na sa lalong madaling panahon ay hindi niya mawawala ang kaniyang labindalawang dalaga. Ang prinsipe ay hindi nais na makipagkita sa kaniya, ngunit siya ay nagkaroon na, at natagpuan na siya ay pinagsama sa kaniyang sarili ang lahat ng mga alindog ng labindalawa, at hiniling sa kaniya na pakasalan siya.

Si Paridamie ay nagpakita, at ibinunyag na ang labindalawa ay sa katunayan ang lahat ay Rosanella, upang sila ay maakit ang prinsipe nang hiwalay at, pinagsama-samang muli, ay pagalingin si Mirliflor sa kaniyang hindi pagkakasundo. Surcantine pag-aari ang kaniyang sarili natalo, at kahit na dumalo sa kasal at binigyan sila ng regalo.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Sapia Liccarda

Ang **Sapia Liccarda** ay isang Italyanong panpanitikang kuwentong bibit na isinulat ni Giambattista Basile sa kaniyang 1634 na gawa, ang *Pentamerone*. Hindi alam kung mayroon siyang tiyak na pinagmulan, pampanitikan o pasalita, para sa kuwentong ito.

Tinukoy ni Italo Calvino ang isang kuwentong Florentino, **The King in the Basket**, sa kaniyang *Italian Folktales* bilang isang pagkakaiba dito, habang binabanggit ang malaking pagkakaiba sa tono.

## Buod 
Ang isang mayamang mangangalakal ay may tatlong anak na babae, sina Bella, Cenzolla, at ang bunso, si Sapia Liccarda. Naglakbay siya at ipinako ang lahat ng mga bintana upang hindi sila makasandal at makapagtsismis, at binigyan sila ng mga singsing na mabahiran kung gumawa sila ng isang bagay na kahiya-hiya. Ang mga nakatatandang kapatid na babae ay nagawang tumagilid pa rin.

Ang kastilyo ng hari ay nasa kabilang daan, at ang kaniyang tatlong anak na lalaki, sina Cecciariello, Grazuolo, at Tore, ay nanligaw sa tatlong anak na babae. Hinikayat ng nakatatandang dalawa ang nakatatandang dalawa, ngunit ibinigay ni Sapia Liccarda kay Tore ang slip, at nadagdagan ang pagnanasa nito sa kaniya. Nabuntis ang nakakatandang dalawa. Hinahangad nila ang tinapay ng hari, at pumunta si Sapia Liccarda sa kastilyo ng hari upang makiusap dito, na may suklay na flax sa kaniyang likod. Nakuha niya ito, at nang tangkain siya ni Tore na sakupin, nakalmot ng suklay ang kaniyang kamay. Pagkatapos ay hinahangad nila ang mga peras, at pumunta siya sa maharlikang hardin upang kunin ang mga ito. Nakita siya ni Tore at umakyat sa isang puno para kunin ang mga peras, ngunit nang subukan niyang umakyat at sakupin siya, inalis niya ang hagdan. Sa wakas, ang mga nakatatandang kapatid na babae ay naihatid ang kanilang mga anak na lalaki, at si Sapia Liccarda ay pumunta sa kastilyo sa ikatlong pagkakataon, upang iwan ang bawat sanggol sa higaan ng kaniyang ama, at isang bato sa kay Tore. Ang nakatatandang dalawa ay nalulugod na magkaroon ng napakagandang mga anak na lalaki, at si Tore ay nainggit sa kanila.

Bumalik ang mangangalakal at natagpuan ang mga singsing ng kaniyang nakatatandang dalawang anak na babae. Handa siyang bugbugin sila nang hilingin sa kaniya ng mga anak ng hari na pakasalan sila ng kaniyang mga anak na babae. Pumayag naman siya.

Si Sapia Liccarda, sa pag-aakalang galit si Tore sa kaniya, ay gumawa ng magandang estatwa ng kaniyang sarili sa sugar paste at iniwan ito sa kaniyang kama. Pumasok si Tore at sinaksak ang rebulto, at sinabing sisipsipin din niya ang dugo nito, ngunit nang matikman niya ang sugar paste, ito ay napakatamis kaya nalungkot siya sa kaniyang kasamaan. Sinabi sa kaniya ni Sapia Liccarda ang totoo, at nakipagpayapaan sila sa kama.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Mga Kuwentong-pambayang Italyano

Ang mga ***Kuwentong-pambayang Italyano*** (*Fiabe italiane*) ay isang koleksiyon ng 200 Kuwentong-pambayang Italyano na inilathala noong 1956 ni Italo Calvino. Sinimulan ni Calvino ang proyekto noong 1954, naimpluwensiyahan ng *Morphology of the Folktale* ni Vladimir Propp; ang kaniyang intensiyon ay tularan ang Straparola sa paggawa ng isang tanyag na koleksiyon ng mga Italyanong kuwentong bibit para sa pangkalahatang mambabasa. Ang buong unang pamagat nito, na nagsasalarawan dito, ay *Fiabe italiane raccolte dalla tradizione popolare durante gli ultimi cento anni e trascritte in lingua dai vari dialetti da Italo Calvino*.

Hindi siya nagtipon ng mga kuwento mula sa mga tagapakinig, ngunit ginamit nang husto ang umiiral na gawain ng mga folkloriko; binanggit niya ang pinagmulan ng bawat indibidwal na kuwento, ngunit nagbabala na iyon ay ang bersiyon lamang na ginamit niya.

Nagsama siya ng malawak na mga tala sa kanyang mga pagbabago upang gawing mas nababasa ang mga kuwento at ang lohika ng kanyang mga pinili, tulad ng pagpapalit ng pangalan sa pangunahing tauhang babae ng *The Little Girl Sold with the Pears* Perina kaysa kay Margheritina upang kumonekta sa mga peras, at pagpili kay *Bella Venezia* bilang Italian na pagkakaiba ng *Snow White* dahil nagtatampok ito ng mga magnanakaw, sa halip na ang mga pagkakaiba na naglalaman ng mga duwende, na pinaghihinalaan niya ay na-import mula sa Alemanya.

Ito ay unang isinalin sa Ingles noong 1962; isang karagdagang pagsasalin ay ni Sylvia Mulcahy (Dent, 1975) at bumubuo ng unang komprehensibong koleksiyon ng mga kuwentong-pambayang Italyano.

## Mga katutubong bersiyon ng mga kuwentong-pambayan 
Ang ilang mga kuwenting bibit ay walang iba kundi mga rehiyonal na bersiyon ng mga akda na ngayon ay naging mga klasiko ng panitikang pambata: *Beauty and the Beast* (*Bellinda e il Mostro*), *The three little pigs* (*Le tre casette*, *Le ochine*),  *Bluebeard*  (''Il naso d'argento*, *Le tre raccoglitrici di cicorie*), *Little Red Riding Hood* (*La finta nonna*, *Zio Lupo*), *Cinderella*  (*Grattula Beddattula*), *Snow White* (*La Bella Venezia*), *The sleeping beauty*  (*La bella addormentata e i suoi figli*), *Pollicino* (*Cecino'').

Ang iba pang mga kuwentong bibit ay ang muling pagpapakahulugan ng mga alamat, tulad ng kay Danae, ng Perseus (kasama ang Medusa at ang Graies), ng Ulysses, at Polyphemus.

## Mga sanggunian
Listong Maria

Ang **Listong Maria** ay isang Portuges na kuwentong bibit. Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Crimson Fairy Book*.

## Buod 
### Panimula 
Ang isang mangangalakal ay may tatlong anak na babae, at ang bunsong si Maria, ang pinakamaganda. Binigyan ng mangangalakal ang bawat anak na babae ng isang palayok ng balanoy at pinagbawalan silang tumanggap ng mga bisita. Isang araw, dumating ang hari kasama ang dalawang kaibigan. Sinabi ni Maria na kukuha sila ng kaniyang mga kapatid na babae ng alak mula sa cellar. Sinabi ng hari na hindi sila nauuhaw. Sinabi ng mga kapatid na babae na hindi sila pupunta. Sinabi ni Maria na pupunta rin siya. Pagkatapos ay tumakbo siya sa isang kapitbahay at nanatili doon sa gabi. Nagalit ang hari, ngunit hindi nalalanta ang kaniyang balanoy, gaya ng ginawa ng kaniyang mga kapatid na babae.

### Kasukdulan 
Tumingin ang mga anak na babae sa hardin ng hari, at hiniling ng panganay na anak na babae si Maria na bumaba sa isang lubid at magnakaw ng ilang prutas para sa kaniya. Nahuli siya ng hardinero, ngunit nakatakas siya. Kinabukasan, hiniling ng pangalawang anak na babae na magnakaw ng isang basket ng prutas para sa kaniya, ngunit sa pagkakataong ito ay nahuli siya ng hari. Tinanong niya siya, hindi siya tumanggi, at sinabi niya sa kaniya na sundan siya sa bahay. Bagama't lumingon siya upang matiyak na sinusundan siya nito, nagawa niyang makatakas. Nagkasakit siya.

### Kongklusyon 
Samantala, ang kaniyang dalawang kapatid na babae ay nagpakasal sa mga kaibigan ng hari at nagkaroon ng mga sanggol. Kinuha ni Maria ang mga sanggol upang ipakita sa hari. Lumibot si Maria, tumawag ng isang tao upang ibigay ang mga sanggol sa hari, na may sakit sa pag-ibig. Binili ito ng hari at nagalit na hinawakan niya ang mga sanggol. Alam niyang bumalik na ang mangangalakal at inutusan siyang dalhan siya ng baluti ng bato o mawala ang kaniyang ulo. Sinabi sa kaniya ni Maria na dalhin ang tela sa kastilyo at hiniling na sukatin ang hari. Binago ng hari ang kaniyang utos: hindi niya dapat dalhin ang amerikana kundi ang kaniyang anak na si Maria. Sinabi ni Maria sa kaniyang ama na gawin siyang manika para sa kaniyang sarili, na may mga kuwerdas para magawa niya itong tumango at mailing ang ulo. Pumunta si Maria sa kastilyo at nagtago sa likod ng manika. Nang ikwento ng hari ang kaniyang mga maling gawain, pinatango niya ang manika. Dahil kinukutya siya nito, pinutol niya ang ulo ng manika. Bumagsak ang ulo nito sa kaniya, at sinabi niya na ang lalaking pumatay sa kaniya ay karapat-dapat na mamatay at ibinalik ang espada sa kaniyang sarili. Tumalon si Maria para pigilan siya. Nagpakasal sila at namuhay ng maligaya.

## Mga pagkakaiba 
Ang Italyanong Sapia Liccarda ay isa pang pagkakaiba ng kuwentong ito.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Sirena ng Zennor

[thumb|*Ang Sirena ni Zennor ni [John Reinhard Weguelin (1900)*]]
Ang **Sirena ni Zennor** () ay isang sikat na Kornikong kuwentong-bayan na unang naitala ng Kornikong folkloristang si William Bottrell noong 1873. Ang alamat ay nagbigay inspirasyon sa mga gawa ng tula, panitikan at sining.

## Buod 
Noong unang panahon, isang maganda at marangyang bihis na babae ang dumadalo paminsan-minsan sa mga serbisyo sa Simbahan ni Santa Senara sa Zennor, at minsan sa Morvah. Ang mga parokyano ay nabighani sa kanyang kagandahan at kanyang boses, dahil ang kanyang pag-awit ay mas matamis kaysa sa lahat. Madalang siyang lumitaw sa loob ng maraming taon, ngunit tila hindi tumatanda, at walang nakakaalam kung saan siya nanggaling, bagama't pinagmamasdan siya mula sa tuktok ng Burol Tregarthen. Pagkaraan ng maraming taon, naging interesado ang misteryosong babae sa isang binata na nagngangalang Mathey Trewella, "ang pinakamahusay na mang-aawit sa parokya." Isang araw sinundan niya ang kanyang tahanan, at nawala; ni hindi na nakitang muli sa Simbahan ng  Zennor.

Nagtataka ang mga taganayon kung ano na ang nangyari sa dalawa, hanggang isang Linggo ay nag-angkla ang isang barko mga isang milya mula sa Pendour Cove. Hindi nagtagal, lumitaw ang isang sirena, at hiniling na itaas ang anchor, dahil ang isa sa mga fluke nito ay nakapatong sa kanyang pintuan, at hindi niya maabot ang kanyang mga anak. Ang mga mandaragat ay nagpapasalamat, at mabilis na tumulak, na naniniwalang ang sirena ay isang masamang tanda. Ngunit nang mabalitaan ito ng mga taganayon, napagpasyahan nila na ang sirena ay ang parehong ginang na matagal nang bumisita sa kanilang simbahan, at na-engganyo niya si Mathey Trewella na sumama sa kaniya at tumira.

Ang mga parokyano sa Sta. Senara's ay ginunita ang kuwento sa pamamagitan ng pagkakaroon ng isang dulo ng isang bangko na inukit sa hugis ng isang sirena. Ang isang mas maikling account ng alamat ay nauugnay sa Bottrell sa isang kasunod na pagbisita sa Cornwall. Ang sirena ay nagpunta sa simbahan tuwing Linggo upang marinig ang koro kumanta, at ang kanyang sariling boses ay kaya matamis na siya enticed Mathey Trewella, anak ng churchwarden, upang pumunta palayo sa kanya; hindi na muling nakita sa tuyong lupa. Ang sikat na "sirena ng sirena" ay ang parehong bangko kung saan ang sirena ay nakaupo at kumanta, sa tapat ng Trewella sa loft pangkoro.

## Talababa 
## Mga sanggunian
Ang Munting Toro-Guya

Ang **Munting Toro-Guya** ay isang Ingles Hitano na kuwentong bibit na kinolekta ni Joseph Jacobs sa *More English Fairy Tales*.

Si Marian Roalfe Cox, sa kaniyang pangunguna sa pag-aaral ng *Cinderella*, ay kinilala ito bilang isang "bayani" na uri, na nagtatampok ng isang lalaking bayani sa halip na ang karaniwang pangunahing tauhang babae.

Kasama rin sa *The Red King and the Witch: Gypsy Folk and Fairy Tales* ni Ruth Manning-Sanders at A Book of British Fairy Tales ni Alan Garner.

## Buod 
[thumb|Larawan ni [John D. Batten para sa *Higit pang English Fairy Tales*]]
Isang maliit na batang lalaki ang binigyan ng kaniyang ama ng isang maliit na toro. Namatay ang kaniyang ama, at muling nag-asawa ang kaniyang ina. Ang kaniyang bugtong na ama malupit sa kaniya at nagbanta na papatayin ang guya. Pinayuhan ng isang matandang lalaki ang bata na tumakas, at ginawa niya ito. Humingi siya ng tinapay, na ibinahagi niya sa guya. Nang maglaon, humingi siya ng keso, na ibabahagi niya sana, ngunit tumanggi ang guya. Sinabi nito sa bata na pupunta ito sa ligaw at papatayin ang lahat ng nilalang na makikita nito, maliban sa isang dragon, na papatay dito. Sinabihan nito ang batang lalaki na umakyat sa isang puno, at kapag ito ay patay na, balatan ito at kunin ang pantog nito, na magpapapatay sa anumang matamaan nito. Kasama nito, papatayin niya ang dragon.

Nangyari ito gaya ng sinabi ng guya. Inakyat ng mga unggoy ang puno pagkatapos niya, at piniga ng bata ang keso, sinasabing ito ay flint; nang makita nila ang whey, umatras sila. Nagsimula ang bata upang hanapin ang dragon at patayin ito. Natagpuan niya ang isang prinsesa na na-staked out para sa dragon. Pinatay niya ito, bagama't kinagat nito ang kaniyang hintuturo. Kailangan daw niyang iwan siya, ngunit pinutol muna niya ang dila ng dragon at binigyan siya ng prinsesa ng singsing na diyamante. Sinabi ng prinsesa sa kaniyang ama, na humiling sa kaniya na pumunta, at maraming mga ginoo ang pinutol ang kanilang mga hintuturo at nagdala ng mga singsing na brilyante at ang mga dila ng lahat ng uri ng mga hayop, ngunit walang dila ng dragon o singsing ng prinsesa.

Dumating ang bata, ngunit tinalikuran siya ng hari bilang isang pulubi, kahit na alam ng prinsesa na siya ay tulad ng bata. Maya-maya, bumalik siya, mas nakabihis, at pinilit ng prinsesa na makipag-usap sa kaniya. Ginawa niya ang singsing at ang dila at pinakasalan ang prinsesa. At namuhay sila ng maligaya magpakailanman.

## Mga paksa 
Nabanggit ni Jacobs na ang tema ng pagpatay ng dragon ay karaniwan sa mga alamat ng Perseus at Andromeda, at ang lansihin sa keso ay karaniwan din sa mga kuwentong-bibit.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Paa ng Unggoy

Ang "'''The Monkey's Paw'*" (*Ang Paa ng Unggoy)* ay isang katatakutang maikling kuwento at kuwentong bibit ng may-akda na W. W. Jacobs, unang inilathala sa Ingaltera sa koleksiyon na *The Lady of the Barge'' noong 1902. Sa kwento, tatlong kahilingan ang ipinagkaloob sa may-ari ng The Monkey's Paw, ngunit ang mga kahilingan ay may malaking halaga para sa pakikialam sa kapalaran.

Ito ay inangkop ng maraming beses sa ibang media, kabilang ang mga dula, pelikula, serye sa TV, opera, kwento at komiks, noon pang 1903. Una itong inangkop sa pelikula noong 1915 bilang isang Britanikong tahimik na pelikula na idinirek ni Sidney Northcote. Ang pelikula (nawala na ngayon) ay pinagbidahan ni John Lawson, na gumanap din bilang pangunahing tauhan sa 1907 stage play ni Louis N. Parker.

## Buod 
[thumb|Ilustrasyon para sa "The Monkey's Paw" ni [Maurice Greiffenhagen, mula sa koleksiyon ng maikling kuwento ni Jacobs *na The Lady of the Barge* (1902)]]
Kasama sa maikling kuwento sina G. at Gng. White at ang kanilang adultong anak na si Herbert. Dumating si Sarhento-Mayor Morris, isang kaibigan na nagsilbi sa British Army sa India, para sa hapunan at ipinakilala sila sa paa ng isang monyang unggoy. Isang matandang *fakir* ang naglagay ng spell sa paa, upang ito ay magbigay ng tatlong hiling ngunit may impiyernong kahihinatnan lamang bilang parusa sa pakikialam sa kapalaran. Si Morris, na nagkaroon ng isang kakila-kilabot na karanasan sa paggamit ng paa, ay itinapon ito sa apoy, ngunit ang nag-aalinlangan na si Mr. White ay nakuha ito. Bago umalis, binalaan ni Morris si Mr. White kung ano ang maaaring mangyari sakaling gamitin niya ang paa.

Nag-alinlangan si G. White noong una, sa paniniwalang nasa kaniya na ang lahat ng gusto niya. Sa mungkahi ni Herbert, si G. White ay walang tigil na humihiling ng £200, na magbibigay-daan sa kaniya na gawin ang huling pagbabayad ng mortgage para sa kaniyang bahay. Nang mag-wish siya, biglang nabitawan ni G. White ang paa sa gulat, na sinasabing gumalaw ito at pumikit na parang ahas. Nang sumunod na gabi, dumating ang isang empleyado sa bahay ng mga White, na nagsasabi sa kanila na si Herbert ay napatay sa isang kakila-kilabot na aksidente sa makina na pumutol sa kaniyang katawan. Itinatanggi ng kumpanya ang anumang pananagutan para sa insidente, ngunit gumawa ng goodwill na pagbabayad na £200, ang halagang ibinibigay na hinihiling ni G. White.

Isang linggo pagkatapos ng libing, si Gng. White, galit na galit sa kalungkutan, iginiit na gamitin ng kaniyang asawa ang paa upang hilingin na mabuhay muli si Herbert. Nag-aatubili, ginawa niya ito, sa kabila ng labis na pagkabalisa sa pag-iisip na ipatawag ang putol-putol at naaagnas na katawan ng kaniyang anak. Makalipas ang isang oras, may kumatok sa pinto. habang kinakamot ni Gng. White ang mga kandado sa desperadong pagtatangka na buksan ang pinto, si G. White ay natakot at natakot na ang nasa labas ay hindi ang anak na mahal niya. Ginagawa niya ang kaniyang pangatlo at huling hiling. Tumigil ang katok, at binuksan ni Gng. White ang pinto ng makitang walang tao.

## Mga sanggunian
Isang Nawalang Wand

Ang **"Isang Nawalang Wand"** ay isang kuwentong bibit na isinulat ni Jean Ingelow. Ito ay unang inilathala noong 1872 bilang bahagi ng *The Little Wonder Horn*, at kalaunan ay muling inilathala bilang isa sa mga kuwento sa *Wonder-Box Tales* noong 1902. Ang kuwento ay umiikot kay Hulda, isang masuwerteng dalagita sa Norway na nakatanggap ng pagkakataong mabigyan ng hiling matapos makakita ng singsing sa kaniyang slice ng cake.

## Buod 
Matapos mahanap ang isang mahiwagang singsing sa kaniyang slice ng cake, si Hulda ay nabigyan ng pagkakataon na mag-wish. Lumilitaw ang isang diwata mula sa bulaklak sa ibabaw ng cake, at sinabi kay Hulda na ibibigay niya sa kaniya ang anumang naisin niya. Nang hindi alam kung ano ang idudulot ng kaniyang kagustuhan, humingi siya ng wand ng diwata. Matapos ibigay kay Hulda ang kaniyang magandang gintong wand, ang diwata ay tinanggalan ng kaniyang kapangyarihan at sa huli ay hahawakan sa kalooban ng kaniyang kaaway kung hindi niya makuha ang wand balang araw. Hindi ito maibabalik kaagad, kailangan itong nasa midsummers day. Hanggang noon, hiniling ng diwata na panatilihin itong ligtas ni Hulda para sa kaniya habang wala siya. Lumipas ang mga araw at hindi na bumalik ang diwata, naniwala itong si Hulda ay namatay na ang diwata. Pagkatapos ay binisita ng isang hindi tapat na panauhin si Hulda at nakumbinsi itong ipagpalit ang wand sa isang piraso ng kaniyang magagandang alahas. Matapos ipagpalit ang wand para sa isang pulseras na may kapit ng ibon, napagtanto ni Hulda na ang kaniyang bisita ay talagang isang gnome. Ang gnome ay ang kaaway na pinag-aalala ng diwata; na may hawak na wand ay gagawin niyang alipin ang diwata. Alam ni Hulda na siya ay nagkamali, at hindi siya nagpapahinga hanggang sa makuha niya ang gintong wand at ibinalik ito sa diwata. Hindi lang niya ibinalik ang kapangyarihan sa diwata, kundi pati na rin ang sarili niyang buhay ay nailigtas niya.

## Kasaysayan at pinagmulan 
Ang "A Lost Wand" ay isinulat noong kalagitnaan ng 1800s. Karamihan sa panitikan ni Ingelow ay naimpluwensiyahan ng mga sinulat nina Lewis Carroll at George Macdonald. Ang kaniyang mga kuwento ay partikular na isinulat para sa mga bata, hindi gaanong magtuturo ng aral; ngunit para sa libangan, na bahagyang bagong konsepto sa panahong ito.

## Mga sanggunian
Ang Dala ng Manlalako

[thumb|"Ang Pedlar's Pack"&nbsp;– Ilustrasyon ni [Walter Crane]]
Inilathala noong 1886, ang "'''The Pedlar's Pack'''" ay isang kuwetong bibit na isinulat ni Mary de Morgan (1850–1907). Ang bida ay isang manlalakbay at tindero na nakatagpo ng tatlong hayop sa kaniyang paglalakbay sa isang kalapit na bayan; nagtatapos ang kuwento sa mapait na pangako ng apat na manlalakbay na hindi na muling magtitiwala sa isa't isa.
thumb|*Ang Kuwintas Ng Prinsesa Firmonde; At Iba Pang Mga Kuwento* ni Mary De Morgan

## Buod ng kuwento 
Nagsimula ang kuwento sa isang nag-iisang manlalako na naglalakad sa isang kalsada na bitbit ang kaniyang bag sa kaniyang likod. Nakasalubong ng pedlar ang isang asno at tinanong siya kung maaari niyang dalhin ang mabigat na pakete para sa dalawang piraso ng ginto. Nagsisinungaling ang pedlar at sinabing nasa kaniya ang mga piraso ng ginto at ang pedlar at asno ay nagpapatuloy sa maalikabok na kalsada. Sa unahan pa sa daan, nakasalubong ng dalawang manlalakbay ang isang uwak; hiniling sa kaniya ng asno na itaboy ang mga langaw na umaaligid sa kaniya. Nilinlang ng asno ang uwak sa pamamagitan ng pagsasabi sa kaniya na maaari siyang magbayad ng tatlong piraso ng ginto para sa trabaho; sumang-ayon ang uwak sa presyo at nagpatuloy ang tatlo sa kanilang paglalakbay. Sa paglaon ay nakasalubong nila ang isang dunnock  sinabi ng uwak sa bakod na maya na kung kukunin niya ang mga gutom na uod na uwak, bilang kapalit ay babayaran siya ng uwak ng apat na pirasong ginto. Gayunpaman, nagsisinungaling ang uwak dahil wala siyang pera. Ang dunnock ay sumasang-ayon sa mga hindi inaasahang pangyayari at ang apat ay tumungo sa daan; ang asno na may kargada ng pedlar, ang uwak na nakaupo sa likod ng asno upang itaboy ang mga langaw, at ang bakod na maya, na nagbibigay ng mga uod sa uwak.

Sa wakas, nakita ng apat na manlalakbay ang isang bayan sa di kalayuan, at ang pedlar ay nagsimulang maghanda ng kaniyang mga paninda para sa mga potensyal na customer. Nakahanap ang dunnock ng isang iskarlata na kumot sa mga paninda ng pedlar na nais niyang bilhin. Ang kumot ay nagkakahalaga ng limang pirasong ginto; ang hedge-sparrow ay nagtawad sa presyo ng kumot hanggang sa apat na pirasong ginto: Ang apat na pirasong ginto na utang ng uwak sa kaniya. Di-nagtagal, sinubukan ng mga manlalakbay na kolektahin ang pera na kanilang inutang, upang mabayaran ng bawat isa sa kanila ang kanilang mga utang. Nagsisimula silang mag-away habang napagtanto ng tao, ng asno, at ng mga ibon na ang perang utang ng bawat isa sa kanila ay hindi umiiral at samakatuwid ay hindi na babayaran.

Sa kalaunan ay narinig ng beadle mula sa kalapit na bayan ang kaguluhan at nagpasya na dalhin ang apat na manlalakbay sa harap ng alkalde ng bayan para hatulan. Kinukundena ng alkalde ang pedlar sa pagkakulong, ang asno ay gigilin, at ang mga balahibo ng buntot ng uwak at bakod na maya ay bunutin. Habang tinatanggap ng bawat isa sa apat na manlalakbay ang kanilang mga parusa, sila ay nanunumpa na hindi na muling magtitiwala, o malilinlang, ng isa't isa.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit