open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ptolomeo XI Alejandro II

Si **Ptolomeo XI Alejandro II**(, *Ptolemaĩos Aléxandros*) ay paraon ng Kahariang Ptolemaiko ng ilang araw noong 80 BCE. Siya ang anak nina Ptolomeo X Alejandro I at Cleopatra Selena ng Syria. 

Ang kanyang tiyuhin na si Ptolomeo IX ay namatay noong 81 o 80 BCE na nag-iwan sa kanyang tanging lehitimong anak na babae bilang tagapagmana sa trono kaya si Cleopatra Berenice ay namunong  mag-isa sa isang panahon. Gayunpaman, ninanis ng Romanong si Lucius Cornelius Sulla ang isang pinuno panig sa Roma at ipadala si Ptolomeo X sa Ehipto na nagpapakita ng mga pagnanais ni Ptolomeo Alejandro sa Roma bilang  katwiran sa panghihimasok. Ang mga pagnanais ay nag-uudyok  kay Ptolomeo XI na pakasalan si Berenice III ng Ehipto na kanyang madrasta, pinsan at posibleng kalahating kapatid. Gayunpaman, sa 19 na araw pagkatapos ng kasalan, pinatay ni Ptolomeo XI ang kanyang asawa sa hindi maipaliwanag na kadahilanan na isang hindi matalinong desisyon dahil si Berenice ay napakasikat sa madla at kaya ay kinuyog ng madlang tao si Ptolomeo XI at pinatay sa Alehandriya.

## Mga sanggunian
Kategorya:Mga paraon ng dinastiyang Ptolemaiko
Shippeitaro

Ang  ay isang pangalan ng isang asong kasambahay sa Hapones na kuwentong bibit na may kaparehong pangalan.

Kasama sa mga pagsasalin ang "Schippeitaro" sa *Violet Fairy Book* ni Andrew Lang (1901), na kinuha mula sa isang kopyang Aleman, at si Gng. Ang "Schippeitaro" ni James (1888), na may parehong plotline: Ang espiritu ng bundok at ang mga alipores nito (sa pagkukunwari ng mga pusa sa bersyong ito) ay humihiling ng taunang paghahain ng tao ng isang dalaga mula sa lokal na nayon. Narinig ng isang batang mandirigma ang mga espiritu na nagpapahiwatig na ang kanilang magiging bane ay si "Shippeitaro", na isa pala itong aso. Ang asong ito ay ipinapalit sa dalaga upang mailagay sa loob ng lalagyan ng sakripisyo, at kapag dumating ang mga espiritu, sinasalakay ng mandirigma at aso ang mga pusa at tinatalo sila.

Ang masasamang espiritu ay lumilitaw bilang mga unggoy sa karamihan ng mga pagkakataon ng kuwento, tulad ng sa bersyon ng "Shippei Taro" na ibinigay sa antolohiya ni Keigo Seki (isinalin sa Ingles 1963). Sa katunayan, ang kuwentong-bayan na ito ay inuri bilang   uri ng kuwento ng mga folklorisang Hapones.

Sa mga pagkakaiba, ang aso ay maaaring may **Suppeitarō**, **Suppetarō** o iba't ibang pangalan, halimbawa, " **Hayatarō** ng templo ng Kōzenji temple sa Shinano ". Ang aso ay maaaring hindi bigyan ng anumang pangalan.

Ang mga kuwento ng Diyos na Unggoy napanatili sa mga medyeval na antolohiya *na Konjaku Monogatarishū* at *Uji Shūi Monogatari ay* iminungkahi bilang orihinal na pinagmumulan ng mga bersyon na ipinakalat sa bibig.

## Mga pagsasalin 
Ang bersiyon ng "Schippeitaro" sa *The Violet Fairy Book* (1901) ni Andrew Lang ay kinuha mula sa *Japanische Märchen und Sagen* na kinolekta ni Propesor  (Leipzig, 1885).

Ang kuwento ng "Schippeitaro" (1888) ayon kay Gng. Si TH James (Kate James  ), ay numero 17 sa "Japanese Fairy Tale Series" na inilimbag ni Hasegawa Takejirō, na naglabas ng maraming tulad *ng chirimen-bon* o "crepe-paper books".

## Talababa 
## Mga sanggunian 
Kategorya:Pages with unreviewed translations
Unang Susog ng Saligang Batas ng Estados Unidos

Ang **Unang Susog ng Saligang Batas ng Estados Unidos** ay nagpipigil sa gobyerno ng Estados Unidos sa paggawa ng mga batas na nangangasiwa sa pagtatatag ng isang relihiyon o nagpipigil sa malayang pagsasanay ng relihiyon o nag-aalis sa kalayaan ng pagsasalita, kalayaan ng press(media), kalayaan ng pagpupulong o karapatan na himukin ang pamahalaan sa paglutas ng mga pagkasiphayo. Ito ay nilikha noong Disyembre 15, 1791 bilang isa sa mga 10 susog na bumubuo sa Katipunan ng mga Karapatan.

Ang Katipunan ng mga Karapatan ay isinulong upang papayapain ang pagtutol ng mga anti-pederalista sa ratipisayon ng Saligang Batas ng Estados Unidos. Sa simula, ang Unang Susog ay nilalapat lamang sa mga batas na ipinasa ng Kongreso ng Estados Unidos at ang karamihan sa mga probisyon nito ay pinakahulugan sa mas makitid na paraan kesa sa kasalukuyang panahon. 

Sa Everson v. Board of Education (1947), ang Korte Suprema ng Estados Unidos ay humango sa liham ni Thomas Jefferson na tumatawag para sa "isang pader ng paghihiwalay ng simbahan at estado" bagaman ang tiyak na hangganan nito ay nanatiling pinagtatalunan. Ang mga karapatan sa paagsasalita ay malawakang pinalawig sa mga sunod sunod na desisyon ng korte noong ika dalawampu at ikadalawampu't isang siglo na pumoprotekta sa iba't ibang anyo ng pagtatalumpating pampolitika, hindi kilalang mga pagsasalita, pagbibigay salapi sa kampanya, pornograpiya, at pagsasalita sa paaralan. Ang mga desisyong ito ay nagbibibigay ng mga sunod sunod na eksepsiyon sa mga proteksiyon ng Unang Sugo. Binaligtad ng Korte Suprema ng Estados Unidos ang naunaawang karaniwang batas ng Iglaters upang dagdagan ang tibay ng timbang sa mga demandang libelo at paninirang puri lalo na sa *New York Times Co. v. Sullivan (1964)*. Gayunpaman, ang pagsasalita sa komersiyal(pinapakinabangan) ay hindi gaanong pinoprotektahan ng Unang Susog kesa sa pagsasalitang pampolitika at kaya ay sakop ng mas malaking regulasyon.
Kategorya:Saligang Batas ng Estados Unidos
Mga Artikulo ng Konpederasyon

Ang **Mga Artikulo ng Konpederasyon at Perpetwal na Unyon** ang kasunduaan ng mga 13 orihinal na estado ng Estados Unidos na nagsilbing balangkas ng pamahalaan. Ito ay pinagtibay matapos ng labis na debate sa pagitan ng Hulyo 1776 at Nobyembre 1777 ng Ikalawang Kongresong Kontinental noong Nobyembre 15, 1777 at ipinadala sa mga estado para sa ratipikasyon. Ang mga Artikulo ng Konpederasyon ay ipinatupad noong Marso 1, 1781 pagkatapos ng ratipikasyon ng lahat ng mga estado. Ang mahinang pamahalaang sentral na itinatag ng mga Artikulo ay tumanggap lamang ng mga kapangyarihan na kinilala ng mga dating kolonya na nauukol sa hari at parliamento. 

Kategorya:Estados Unidos
Shita-kiri Suzume

[right|thumb|250x250px|[Ukiyo-e ni Katsushika Hokusai]]
Ang , literal na isinalin bilang "Mayang Tumataga ng Dila", ay isang tradisyonal na pabula ng Hapon na nagkukuwento tungkol sa isang mabait na matandang lalaki, sa kaniyang mapagselos na asawa at isang nasugatan na maya. Sinaliksik ng kwento ang mga epekto ng kasakiman, pagkakaibigan, at selos sa mga tauhan.

Isinama ito ni Andrew Lang bilang **The Sparrow with the Slit Tongue** sa *The Pink Fairy Book*.

Ang pangunahing anyo ng kuwento ay karaniwan sa buong mundo.

## Buod 
Noong unang panahon ay may nakatirang isang mahirap na matandang mangangahoy kasama ang kaniyang asawa, na kumikita sa pamamagitan ng pagputol ng kahoy at pangingisda. Ang matanda ay matapat at mabait ngunit ang kaniyang asawa ay mayabang at sakim. Isang umaga, pumunta ang matanda sa kabundukan upang magputol ng kahoy at nakita niya ang isang sugatang maya na humihingi ng tulong. Dahil naaawa sa ibon, dinala ito ng lalaki sa kaniyang tahanan at pinakain ito ng kanin upang subukang matulungan itong gumaling. Ang kaniyang asawa, sa pagiging matakaw at walang pakundangan, ay inis na mag-aaksaya siya ng mamahaling pagkain sa isang maliit at hamak na bagay tulad ng isang maya. Gayunpaman, ipinagpatuloy ng matanda ang pag-aalaga sa ibon.

Kinailangan ng lalaki na bumalik sa bundok isang araw at iniwan ang ibon sa pangangalaga ng matandang babae, na walang balak na pakainin ito. Pagkaalis ng kaniyang asawa, lumabas siya sa pangingisda. Habang siya ay wala, ang maya ay pumasok sa ilang almirol na naiwan at kalaunan ay kinain ang lahat ng iyon. Galit na galit ang matandang babae sa kaniyang pagbabalik kaya pinutol niya ang dila ng ibon at pinalipad ito pabalik sa mga bundok kung saan ito nanggaling.

Hinanap ng matanda ang ibon at, sa tulong ng iba pang mga maya, ay nakarating siya sa isang kawayan kung saan matatagpuan ang bahay-tuluyan ng maya. Sinalubong siya ng maraming maya at dinala siya sa kaniyang kaibigan, ang munting maya na kaniyang iniligtas. Dinalhan siya ng iba ng pagkain at kinantahan at sinayaw siya.

Sa kaniyang pag-alis, ipinakita nila sa kaniya ang isang pagpipilian ng isang malaking basket o isang maliit na basket bilang isang regalo. Bilang isang mas matandang lalaki, pinili niya ang maliit na basket na inaakala niyang ito ay hindi gaanong mabigat. Pagdating niya sa bahay, binuksan niya ang basket at natuklasan ang isang malaking halaga ng kayamanan sa loob. Ang asawa, na nalaman ang pagkakaroon ng isang mas malaking basket, ay tumakbo sa bahay-tuluyan ng maya sa pag-asang makakuha ng mas maraming kayamanan para sa kaniyang sarili. Pinili niya ang mas malaking basket ngunit binalaan na huwag itong buksan bago umuwi.

Gayon na lamang ang kaniyang kasakiman kaya hindi napigilan ng asawa na buksan ang basket bago siya bumalik sa bahay. Sa kaniyang pagtataka, ang kahon ay puno ng mga nakamamatay na ahas at iba pang mga halimaw. Laking gulat ng mga ito sa kaniya kung kaya't siya ay bumagsak sa buong bundok, marahil sa kaniyang kamatayan.

## Mga sanggunian
Uriko-hime

Ang **Urikohime**, **Uriko-hime** o **Uriko Hime** (うりこひめ; Tagalog: *Prinsesa Melon*, *Kasambahay* *Melon,* o *Prinsesang Melon*) ay isang kuwentong-pambayan ng Hapon tungkol sa isang batang babae na ipinanganak mula sa isang melon, inampon ng isang pamilya at pinalitan ng isang nilalang na nagngangalang Amanojaku.

## Buod 
Dumating ang isang melon na rumaragasa sa batis hanggang sa matagpuan ito ng isang mag-asawa. Pinutol nila ang prutas at lumabas ang isang batang babae. Pinangalanan nila siyang *Urikohime* (ang *uri* ay nangangahulugang "melon" sa Hapones). Pinalaki nila siya at siya ay naging isang magandang binibini. Isang araw, naiwan siyang mag-isa sa bahay at sinabihang mag-ingat sa sinumang estranghero na kumakatok. Sa kasamaang palad, isang yōkai na nagngangalang Amanojaku ang tumitingin sa babae. Lumilitaw ang nilalang sa kaniyang bahay at hiniling sa batang babae na buksan. Binuksan niya ng kaunti ang pinto at pilit na pinapasok ng nilalang sa kaniyang bahay.

Sa isang bersiyon ng kuwento, pinatay ni Amanojaku si Urikohime at isinusuot ang kaniyang balat. Pinalitan ng nilalang si Urikohime bilang anak ng mag-asawa, ngunit ang pagbabalatkayo nito ay nasira nang ang batang babae, na muling nagkatawang-tao bilang isang maliit na ibon, ay nagpahayag ng panlilinlang at kalaunan ay nabawi ang kaniyang anyo ng tao.

Sa isa pang kuwento, nakilala si Urikohime sa kaniyang mahusay na kakayahan sa paghabi. Dahil dito, siya ay napangasawa sa isang panginoon o prinsipe. Bago siya magpakasal, pinatay siya ni Amanojaku at isinuot ang kaniyang damit, o itinali siya sa isang puno ng persimmon. Ang huwad na nobya ay dinala sa kasal sa isang palanquin, ngunit natuklasan ang pandaraya. Sa bersiyon kung saan siya nakatali, si Urikohime ay sumisigaw sa sinumang makarinig at nailigtas. Ang nilalang ay itinaboy.

## Mga alternatibong pangalan 
Ang iskolar na si Kunio Yanagita ay nagpahiwatig ng mga kahaliling pangalan sa kuwento: *Urikohimeko*, *Urihime*, *Urihimeko*.

## Pagkalat 
Ayon sa mga notasyon ng folkloristang Hapones na si Keigo Seki, ilang mga pagkakaiba ang naitala sa mga pagtitipong Hapones. Ang mga karagdagang pag-aaral ay nagpapakita na ang kuwento ay matatagpuan sa buong kapuluan ng Hapon. Ang taluntunan ng Hapones na kuwento ni Hiroko Ikeda ay naglilista ng 102 na bersiyon ng kuwento.

Ayon kay Fanny Hagin Mayer, "karamihan sa mga bersiyon" ng kuwento ay nagtatapos sa isang kalunos-lunos na tala, ngunit ang lahat ay tila nagpapahiwatig ng mahusay na mga kasanayan sa paghabi ni Urikohime. Inilista ng iskolar na si Kunio Yanagita ang kuwentong *Nishiki Chōja* bilang isang bersiyon ng kuwentong naglalaman ng masayang pagtatapos.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ptolomeo III Euergetes

Si **Ptolomeo III Euergetes** (, "Ptolomeo ang Benepaktor"; c. 280 – Nobyembre/Disyembre 222 BCE) ang ikatlong paraon ng Kahariang Ptolemaiko mula 246 hanggang 222 BCE. Nakamit ng Kahariang Ptolemaiko ang rurok ng kapangyarihang ekonomiko at militaryo sa ilalim ng kanyang pamumuno na sinimulan ng kanyang amang si Ptolomeo II Philadelphus.

Si Ptolomeo III ang nakakatandang anak na lalake ni Ptolomeo II Philadelphus at Arsinoe I. Nang siya ay bata, ang kanyang ina ay nalagay sa kahihiyan at si Ptolomeo III ay inalis sa paghalili ng trono ng kanyang ama. Siya ay muling ibinalik na tagapagmana ng trono noong mga huli nang 250 BCE at humalili sa kanyang ama noong 246 BCE. Kanyang pinakasalan si Berenice III na reyna ng Cyrenaica na nagdala ng kanyang teritoryo sa pamumunong Ptolemaiko. Sa Ikatlong Digmaang Syrio (246 BCE-241 BCE), sinakop ni Ptolomeo III ang Imperyong Seleucid at halos magwagi ngunit napilitang abandonahin ang digmaan dahil sa pag-aalsa sa Ehipto. Pagkatapos ng himagsikan, nakipagtipan si Ptolomeo III sa mga elitistang Dakilang Saserdote ng Ehipto na inilagay sa kautusang Canopus nang 238 BCE. Sa Dagat Egeo, siya ay natalo ng mga Antigonid sa Labanan ng Andros noong 246 BCE. Siya ay hinalinhan sa trono ng kanyang anak na si Ptolomeo IV Philopator.

## Mga sanggunian
Kategorya:Mga paraon ng dinastiyang Ptolemaiko
Petsa ng pagkakasulat ng Bibliya

## Table II: Bibliyang/Protestanteng Lumang Tipan
## Talaang III: Deuterokanon
## Talaang IV: Bagong Tipan
## Mga sanggunian
## Bibliograpiya
*
*
*
* 
* 
* 
*
* 
*
* 
*
* 
*
*
*
*
*
*
* 
* 
* 
*

*
* 
*
*
* 
*
*  
* 
* 
* 
*
* 
*
*
*
*
*
* 
*
*
* 
*
*
*
* 
* 
*
*
*
* 
*
* 
*
* 
* 
* 
* 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
* 
* 
*

## Further reading
*
* 
*
*
* 
* 
* 
*
*
* 
* 
* 
* 
* {{cite book 
| last1         = Zvi 
| first1        = Ehud Ben 
| title         = The Jewish Study Bible 
| chapter       = Introduction to The Twelve Minor Prophets 
| editor1-last  = Berlin 
| editor1-first = Adele 
| editor2-last  = Brettler 
| editor2-first = Mark Zvi 
| year          = 2004 
| publisher     = Oxford University Press 
| isbn          = 978-0-19529751-5 
| url           = https://archive.org/details/isbn_9780195297515
| url-access    = registration
}
Nataliya May

Si **Nataliya Mykhaylivna May** (; ipinanganak noon 25 Mayo 1968 sa Dovzhansk, Luhansk Oblast) ay isang mang-aawit at lyricist sa Ukraine. Siya ang pinuno ng Sentro ng Malikhaing ng N. May Lungsod ng Poltava Bahay ng Kultura at direktor ng pondo ng kawanggawa para sa Pag-promote ng Kultura at Suporta para sa mga Mapagbigay Gourmet Mga Bata at Kabataan.

## Talambuhay
Ipinanganak si May sa lungsod ng Sverdlovsk, Luhansk Oblast (ngayon Dovzhansk) ng Lugansk Oblast. Noong 1980, lumipat siya kasama ang kanyang pamilya sa Poltava, sa tahanan ng kanyang ina. Mula sa murang edad, nakaramdam siya ng pananabik para sa isang Ukranyano katutubong musika na ipinasa sa kanya mula sa kanyang lola at ina.

Noong 1985, nagtapos si May mula sa Poltava Paaralan ng Musika ng Estado na pinangalanang MV Lysenko, nagsimulang magsulat ng kanyang mga unang kanta. Noong 2000, inilabas niya ang kanyang unang audio album na "Vasilechki", kung saan ang mga awiting pambata ay ginaganap ng kanyang mga anak na babae nina Olesya at Stanislava. Pagkatapos ng una - ang mga sumusunod na audio album ay inilabas: "Ang Pista ng Kuwentong Pambata", "Kandila", "At ang hamog ay nahuhulog sa damo ...", "Samotha", "At ang kamiseta ng aking ina ay puti. at puti...". Ang mga album na ito ay muling inilabas noong 2007 – 2008.

Ang kanyang mga anak na babae na sina Olesya at Stanislava, na nanalo na ng mga unang parangal sa mga pagdiriwang ng kanta, ay mga mang-aawit din.

## Malikhaing Tagumpay
Ang kanyang unang Grand Prix May ay iginawad sa Festival ng Lahat-Ukranyano na "Boromla-2003", na naganap noong Agosto 2003 sa Rehiyon ng Sumy. Sa parehong taon noong 2003 sa lungsod ng Svatove, Lugansk Oblast, sa Internasyonal na Pagdiriwang na "Slobozhansky Spas" ay nanalo rin siya sa Grand Prix, at ang kantang "Mommy Shirt" ay pinangalanang pinakamahusay na kanta ng pagdiriwang.

Sa Festival ng Lahat-Ukranyano ng kanta ng may-akda na "Oberi Ukrainy" sa lungsod ng Krolevets, Sumy Oblast noong 2004, nanalo si May sa kanyang susunod na Grand Prix. Noong 2007, si Natalia May kasama ang kantang "Mommy Shirt" ay nanalo sa internasyonal na pagdiriwang ng telebisyon na "Otchy Dim" sa Donetsk, at pagkatapos ng desisyon ng pampublikong hurado ay nanalo ng isang premyo ng pakikiramay sa madla.

Noong 22 Enero 2011, sa Bucha, ginanap ang isang gala concert ng ika-11 festival na "Premiere ng kanta ng 2010", kung saan kinilala si May bilang "Pinakamahusay na Manunulat ng Kanta".

## Diskograpiya
*А роси падають в траву (2007)
*А сорочка мамина біла-біла (2007)
*Гуси-лебеді (2008)
*Василечки (2008)

## Mga sanggunian 
## Mga Kawing panlabas
*

Kategorya:Mga mang-aawit sa Ukraine
Dokkaebi bangmangi

Ang ***Dokkaebi bangmangi*** (**도깨비 방망이** *Ang Club ng mga Goblin*) ay isang Koreanong kuwentong-pambayan na naglalahad ng kuwento ng isang mahusay na magtotroso na nagmamay-ari ng club ng goblin at yumaman, at isang masamang mangangahoy na kumilos nang sakim at nauwi sa pagpaparusa. Ang kuwento ay parehong *sinidam*, kung saan lumilitaw ang isang goblin at nakakaimpluwensiya sa salaysay, at isang *mobangdam na* naglalaman ng babala sa mga nangongopya sa iba na may masamang intensiyon.

## Kasaysayan 
Natagpuan sa *Heungbujeon* (흥부전 The Tale of Heungbu) ang plot na nagtatampok ng isang mabuting tao sa pakikipaglaban sa isang masamang antagonista. Isang kilalang kuwentong-pambayan sa Korea, *ang Dokkaebi bangmangi* ay naitala sa humigit-kumulang 30 iba't ibang bersiyon sa mga pangunahing sangguniang aklat ng mga pasalitang kuwentong-pambayan kabilang *ang Hanguk gubi munhak daegye* (한국구비문학대계 Balangkas ng Panitikang Pasalita ng Korea).

## Kuwento 
### Pangunahing kuwento 
Isang magaling na magtotroso, papunta sa pagputol ng kahoy, ay nakapulot ng ilang mani na ginkgo. Binalak niyang ibigay ang mga ito sa kaniyang lolo, sa kaniyang lola, sa kaniyang mga magulang, sa kaniyang asawa at sa kaniyang mga anak, na iniiwan ang mga huling para sa kaniyang sarili. Maya-maya lang ay biglang umulan kaya sumilong sa isang log cabin ang mangangahoy. Sa loob, may nakita siyang mga duwende na nagpipiyesta. Naghahampas sila ng club, umiinom at kumakain, at ang mangangahoy, nakaramdam ng gutom, ay kinuha ang maning ginkgo na kakapulot lang niya at kinagat ito. Nagulat ang mga duwende sa tunog ng kaniyang pagkadyot, at nagsitakbuhan. Pinulot ng mangangahoy ang kanilang pamalo, at naging mayaman. Nang marinig ng kaniyang kapitbahay, isang masamang mangangahoy, ang nangyari, sinubukan niyang yumaman sa kaniyang sarili, sa eksaktong parehong paraan. Ngunit, hindi tulad ng magaling na mangangahoy, sinubukan niyang kainin ang lahat ng mga maning ginkgo na kinuha niya. Pagkatapos, pumasok ang masamang mangangahoy sa cabin ng mga duwende at kumagat ng maning ginkgo. Ngunit nang marinig ng mga duwende ang tunog sa pagkakataong ito, pinalo nila ang masamang mangangahoy, sa pag-aakalang siya ang taong nanloko sa kanila.

### Mga pagkakaiba 
Ang mabubuti at masasamang mangangahoy ay ipinakikita kung minsan bilang mga kapatid sa halip na mga kapitbahay. Samantala, ang iba't ibang bersiyon ay naglalarawan ng iba't ibang mga parusa para sa masamang mangangahoy sa mga kamay ng mga duwende. Ang mga ito ay kinasasangkutan ng pag-uunat ng mga bahagi ng kaniyang katawan: sa ilang bersiyon, mas matagal niyang iniunat ang kaniyang mga braso at binti; sa iba, ang layunin ng pagpapahaba ay ang kaniyang ari, na nagpapakita ng bahagyang pag-alis mula sa mga araling moral patungo sa pagtugis ng libangan.

## Mga sanggunian
Ang Kuwento ni Shim Chong

Ang ***Kuwento ni Sim Cheong*** or '''''Kuwento ni Shim Ch'ŏng'''* () ay ang Koreanong klasikong nobela hinggil sa anak na babae na pinangalanan sa pamagat. Ang *Simcheongga* ay ang itinatanghal na bersiyong *pansori*, at ang nobela ay itinuturing na hinango mula sa script nito.

Ang "Kanta ni Shim Chong" *Simcheongga* ay ang bersiyong *p'ansori'', na ginampanan ng iisang tagapagsalaysay. Ang ilang halimbawa ng "Sim Cheong jeon", bagaman tinatawag na mga nobela, ay halos kapareho ng p'ansori libretti, at tinutukoy bilang "nobelang p'ansori".

Ang mga woodblock na nakalathalang edisyon, na ganap na nakasulat sa hangul, ay inilabas noong unang bahagi ng ika-20 siglo. Ang mga aklat na ito ay nakalimbag sa lungsod ng Jeonju (tinukoy bilang "Wanpan bon" na mga edisyon) ay nasa kategoryang "nobelang p'ansori". Ang Seoul na edisyong woodblock (tinatawag na "Gyeongpan bon" na mga edisyong mga Koreano) ay ipinapalagay ang mas karaniwang "panitikang estilo" ng nobela.

## Buod 
Ang isang buod ng kuwento, karaniwan sa parehong mga edisyon ng Wanpan/Jeonju at Seoul, ay ang mga sumusunod:  

Noong unang panahon, ang Kondadong Hwangju sa hilagang Korea ay may distritong pinangalanang Dohhwa-dong (, literal na "Nayon ng Peach Blossom") kung saan nanirahan ang isang mahirap na pamilya na nagmula sa klase ng yangban. Ang anak na babae na si Sim Cheong (심청; 沈清; Shim Ch'ŏng) ay si Bulag na Lalaking si Sim, buong pangalan na Sim Hakgyu (심학; 沈鶴圭; Shim Hakkyu, Bulag na Lalaking si Shim) bilang ama, na nagpalaki sa batang babae nang mag-isa pagkamatay ng ina, Ginang Gwak (곽씨; 郭氏; Gwak ssi; Kwak-ssi).

Nakatanggap si Bulag na Lalaking si Man Sim ng impormasyon mula sa isang Buddhist monghe na maaaring mabawi niya ang kaniyang paningin sa pamamagitan ng pag-aalok ng 300  o "mga sako" ng bigas kay Buddha, at nangako ang Bulag na gagawin ito. Upang mabayaran ang donasyong ito, nagpasya ang anak na babae na si Sim Cheong (na ngayon ay 15 taong gulang na) na ibenta ang sarili sa mga mangangalakal sa dagat na nagpaplanong isakripisyo siya sa Indang Sea ( ).  Ngunit pagkatapos ihulog ni Sim Cheong ang sarili sa tubig, sa awa ng Emperador na Jade siya ay dinala sa Palasyong Dragon ng Haring Dragon. Kalaunan ay ibinalik siya sa daigdig ng terrestrial, na nasa loob ng isang bulaklak ng baino, at napili bilang bagong asawa ng Tsinong Emperador ng Dinastiyang Song. Ngayon ay isang emperatris, si Sim Cheong ay nagtatanghal ng isang piging para sa mga bulag at muling nakasama ang kaniyang ama. Sa labis na kagalakan sa muling pagsasama-sama ng kaniyang anak na babae, nabawi ni Bulag na Lalaking si Sim ang kaniyang paningin.

## Mga sanggunian
Talaan ng mga kondado sa Texas

Ang mga **kondado sa Texas** ay hinati sa mahigit 254 at may 64 (Loving) – 4,731,145 (Harris) at lawak na 149 square miles (390 km2) (Rockwall) – 6,192 square miles (16,040 km2) (Brewster). Ang mga kondado sa Texas ay matatagpuan sa mapa sa mga lungsod ng  Houston-Dallas—San Antonio—Austin ay may mahigit na papolasyong  18,000,000 katao sa loob estado ng Texas.

Ang Texas ay hinati sa mga may papolasyong Espanyol at Mehikano ng inilunsad ang kalayaan ng Texas noong 1836, higit 23 na mga munisipalidad rito ang orihinal na kondado ng Texas.

## Mga kondado at kabisera
### A
## Sanggunian
Kategorya:Mga kondado ng Texas
Sang Thong

Ang **Sang Thong** (, 'ginintuang kontsa') o *Ang Ginintuang Prinsipe ng Kontsang Kabibe* ay isang kuwentong-pambayan mula sa Thailand. Ito ay nagsasabi sa kuwento ng isang prinsipe na nakakuha ng isang ginintuang mukha, nagsuot ng pagkukunwari, nagpakasal sa isang prinsesa at nagligtas sa kaharian ng kaniyang biyenan.

## Buod 
Si Haring Yotsawimon ay may dalawang asawa, ang una ay nagngangalang Chantathevi, ang pangalawa ay Suwanchampa. Siya ay nagsilang ng isang snail shell. Ang kaniyang pangalawang asawa ay nagsabwatan upang palayasin ang kaniyang karibal at ang kaniyang anak sa palasyo.

Ang mag-ina ay pinaalis sa kaharian at sumilong sa isang matandang mag-asawa. Binabasag ng kaniyang ina ang kaniyang kabibi. Siya ay umalis at kinuha ng isang higanteng babae. Isang araw, tumalon siya sa isang gintong balon at ang kaniyang katawan ay nakakuha ng ginintuang hitsura. Kinukuha niya ang mga kayamanan ng higanteng babae: isang maskara, isang pares ng lumilipad na sapatos at isang dalawang talim na kutsilyo. Nagbalatkayo siya ng "isang pangit na maskara" at tinawag ang kaniyang sarili na Chao Ngo. (sa ibang kuwento, ang maskara ay sinasabing ng mga Ngor o isang Negrito, at siya ay inilarawan bilang may itim na balat).

(Sa isa pang bersiyong Thai, ang prinsipe ay nakatakas kasama ang mga kayamanan mula sa kaniyang adoptive na ina, na pinangalanang Panturat, na namatay sa isang wasak na puso).

Ang kaniyang susunod na hinto ay ang Kaharian ng Samon, na pinamumunuan ni Thao Samon. Pinakasalan niya ang ikapitong anak ni Haring Samon, na nagngangalang Rodjana (Nang Rochana), na nakikita siya sa pamamagitan ng pagbabalatkayo, ngunit nakikita siya ng iba bilang isang pangit na tao. Pinalayas ng hari ang kaniyang anak pagkatapos nilang ikasal sa isang bahay sa palayan.

Upang masubukan ang husay ng kaniyang pitong manugang, hiniling niya sa kanila na manghuli ng usa sa kagubatan. Inalis ni Sang Thong ang kaniyang panlilinlang, ipinakita ang kaniyang ginintuang balat at inaakit ang bawat stag sa kaniya. Pagkatapos, inutusan sila ng hari na magdala sa kaniya ng isang daang isda.

Sa huli, hinamon ni Indra ang Kaharian ng Samon. Inalis ni Prinsipe Sangthong ang kaniyang disguise, ipinagpalagay ang kaniyang tunay na anyo at tinalo si Indra sa isang laro. Kinilala siya ng hari ng Samon bilang kaniyang manugang at ibinigay sa kaniya ang kaharian.

Sa isang epilogo ng kuwento, ang kaniyang tunay na ina ay pumunta sa Kaharian ng Samon, na ngayon ay pinamumunuan ni Sang Thong, at nagtatrabaho bilang isang kusinero. Isinulat niya ang kanilang pinagsamang kasaysayan sa isang lung at nakilala ng hari ang kaniyang ina.

## Mga sanggunian
Ang mga Hobyah

Ang ***Mga Hobyah*** ay isang kuwentong bibit na kinolekta ni Mr SV Proudfit, sa Perth. Isinama ito ni Joseph Jacobs sa *More English Fairy Tales*.

Ang pagtakas mula sa isang bag ay isang karaniwang motif ng fairy tale, ngunit ang pamamaraan na ginamit ay hindi. Ang mga kwentong gaya ng *Molly Whuppie* at *The Little Peasant* ay nagtatampok ng karakter na nanlilinlang sa kaniyang paraan.

## Mga muling pagkukuwento 
Isinalaysay muli ito ni Robert D. San Souci sa aklat larawan na *The Hobyahs*. Ang "The Hobyahs" ay isang napakasikat na librong pambata. Lumilitaw din ang mga Hobyah sa aklat ni Joan Aiken na *The Witch of Clatteringshaws*.

Isang bersiyon ang inilathala sa Victoria sa Australia sa *The School Paper* periodical noong 1926. Pagkalipas ng ilang taon, ang kuwento ay muling isinalaysay sa ikalawang aklat ng *The Victorian Readers* na malawakang magagamit sa mga paaralang Victorian sa loob ng ilang dekada, na ngayon ay may 'little dog dingo' at nakalagay sa halamanang Australyano.

Nagbibigay ng koleksyon ng imahe para sa mga pantasya ng pangunahing tauhan sa Australyanong pelikulang na Celia (1989), sa direksyon ni Ann Turner. Naiiba ang pagsasabi, gayunpaman, dahil walang babae, ang mga Hobyah ay nakipagkasundo sa matandang babae, at ibinalik ng matandang lalaki sa maliit na aso ang kaniyang ulo, binti, at buntot, at magkasama silang hinanap ang matandang babae.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Dragon ng Hilaga

Ang **Dragon ng Hilaga** (, literal na **Palaka ng Hilaga**) ay isang Estonyong [[kuwentong bibit] na kinolekta ni Dr. Friedrich Kreutzwald sa *Eestirahwa Ennemuistesed jutud* . Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Yellow Fairy Book*; inilista niya ang kaniyang pinagmulan bilang "Der Norlands Drache" mula sa *Ehstnische Märchen*, na salin sa Aleman ng gawa ni Kreutzwald, ni F. Löwe.

## Buod 
Isang dragon ang dumating mula sa hilaga at sinira ang lupain. Sinasabing maaaring pigilan ito ng isang lalaking may singsing ni Haring Salomon. Isang matapang na binata ang naghanap ng paraan. Sinabi sa kaniya ng isang sikat na salamangkero sa Silangan na maaaring tulungan siya ng mga ibon, at ginawa siyang isang serbesa na magbibigay-daan sa kaniya upang maunawaan ang mga ito; pagkatapos ay sinabi niya kung ang lalaki ay nagdala sa kaniya ng singsing, siya ay magpapaliwanag sa nakasulat dito.

Narinig niya ang mga ibon na nagsabi na tanging ang mangkukulam-dalaga ang makakatulong sa kaniya, at na mahahanap niya ito sa isang tiyak na tagsibol kapag ang buwan ay kabilugan. Sinundan niya sila doon. Ang dalaga ay nasaktan, ngunit pinatawad siya at dinala siya sa kaniyang tahanan. Narinig ng binata ang isang tinig na nagbabala sa kaniya na huwag siyang bigyan ng dugo. Hiniling niya sa kaniya na pakasalan siya, at hiniling niyang isaalang-alang. Inalok niya sa kaniya ang singsing ni Haring Solomon bilang kapalit ng tatlong patak ng dugo. Sinabi niya sa kaniya ang kapangyarihan nito. Sinabi niya, pagkaraan ng ilang araw, na hindi siya masyadong naniniwala dito, at ipinakita niya ito sa kaniya, at pagkatapos ay hayaan siyang subukan ito. Nakatakas siya gamit ang kapangyarihan ng invisibility at lumipad.

Pinuntahan niya ang salamangkero, na binasa sa kaniya ang singsing, at binigyan siya ng direksiyon kung paano patayin ang dragon. Pumunta siya sa kaharian kung saan inalok ng isang hari ang kaniyang anak na babae at kalahati ng kaniyang kaharian sa sinumang makapatay ng dragon, at kinuha ng hari sa kaniya ang kabayong bakal at sibat na itinuro ng salamangkero. Kasama nila, dinala ng kabataan ang mga utos ng salamangkero, pinapalitan ang singsing mula sa daliri patungo sa daliri kung kinakailangan, at pinatay ang dragon. Pinakasalan niya ang prinsesa.

Ang naghihiganting bruhang dalaga ay sumugod sa kaniya bilang isang agila at binawi ang singsing. Ikinadena niya siya sa isang kuweba, na naglalayon na doon siya mamatay, ngunit pagkalipas ng maraming taon, ang salamangkero ay pumunta sa hari at sinabi sa kaniya na mahahanap niya siya. Sinundan niya ang mga ibon at pinalaya ang prinsipe, na napakapayat, ngunit inalagaan siya ng salamangkero pabalik sa kalusugan. Bumalik siya sa kaniyang asawa at namuhay sa kasaganaan, ngunit hindi na muling nakita ang singsing.

## Pagsusuri 
Sinabi ng Estonyong iskolar na si Järv Risto na ang kuwento ni Kreutzwald, "The Dragon (Frog) of the North", ay malapit sa Estonyong kuwentong tipo *na Lohetapja* ("Dragon-Slayer"), o ATU 300. Ayon sa kaniya, sa Baltiko (Estonyo) na oikotipo na ito, ang palaka kung minsan ay pumapalit sa draconikong kalaban.

## Mga sanggunian
Les Princes et la Princesse de Marinca

Ang **Les Princes et la Princesse de Marinca** (Tagalog: *Ang Prinsipe at ang Prinsesa ng Marinsa*) ay isang French-Canadian na kuwentong bibit mula kay Gaspésie na inilathala ng Canadiense na folkloristang si .

## Buod 
Isang prinsipe ang naligaw sa kaniyang sariling kaharian at nakarating sa isang bahay, kung saan tatlong ulilang kapatid na babae ang nag-uusap: ang matanda ay gustong pakasalan ang maharlikang hardinero, ang gitna ay ang haring panadero at ang bunso ay ang hari. Ang bunso ay pinakasalan ang hari at, habang, siya ay malayo sa digmaan, ipinanganak ang isang maliit na batang babae, "ang pinaka maganda sa ilalim ng araw", na may ginintuang araw sa kaniyang kaliwang balikat. Kinuha ng kaniyang mga kapatid na babae ang babae at inihagis sa dagat. Sa susunod na taon, ang reyna ay nagsilang ng kambal na lalaki, "ang pinakamaganda sa ilalim ng araw", ang isa ay may ginintuang buwan sa kaniyang kaliwang braso, ang isa ay may pilak na bituin sa kaniyang kanang braso. Makalipas ang ilang taon, pinapunta sila para sa isang ibong nagsasalita, isang puno na umaawit at tumutugtog ng musika at isang pitsel ng gintong tubig. Sa pagbuhos ng pitsel sa isang palanggana, lalabas ang isang isda na may mga kaliskis na salamin, kumikinang na parang mga salamin.

## Pagsusuri 
### Uri ng kuwento 
Ang kuwento ay tumutugma sa uri ng kuwento na ATU 707, "The Three Golden Children", ng pandaigdigang Talatuntunang Aarne–Thompson–Uther, na kilala sa Franco-Canadiense na mga sanggunian bilang *Les Trois Fils dorés* ("The Three Golden Sons"). Ayon sa iskolar ng alamat na si Stith Thompson, ang mga variant ng Pranses-Canadiense ay kumakatawan sa isa sa tatlong tradisyon ng uri ng kuwento 707 na nangyayari sa Amerika, ang iba ay ang Portuges at Español.

Tinutukoy ng iskolar na ang Pranses na tipunang pasalita na kuwentong bibit ay "malalim na nakatatak" sa Hilagang Amerika at Canada, kung saan maraming rehiyon ang gumagawa ng ilang pagkakaiba ng uri ng kuwento.

Hindi bababa sa 25 pagkakaiba ang iniulat na nakolekta mula sa francophone ng Hilagang Amerika.  Higit na partikular, ang Canadiense at Franco-Canadiense na mga folklorista ay nag-uulat ng 30 kuwento na naitala sa mga sinupan ng Pamantasang Laval. Dahil dito, sinabi ng Canadienseng folkloristang si Edith Fowke na ang uri ay "medyo sikat sa mga Pranses Canadiense".

## Mga sanggunian
Kuwentong Kancil

Ang mga kuwento ni **Sang Kancil** ay isang serye ng mga tradisyonal na pabula tungkol sa isang matalinong pilandok . Ang mga ito ay sikat sa Indonesia at Malaysia. Isang mahina at maliit ngunit tusong pigura, ginagamit ni Sang Kancil ang kaniyang katalinuhan upang magtagumpay sa mga nilalang na mas makapangyarihan kaysa sa kaniyang sarili. Ang bida sa mga kwentong ito ay si Sang Kancil, isang matalino at tusong mouse deer. Maaari niyang lokohin ang ibang mga hayop upang makatakas sa gulo. Ang katutubong pigura na ito ay katulad ng isa pang katutubong pigura, si Br'er Rabbit.

## Sang Kancil at ang Magsasaka 
Isang araw, sinubukan ni Sang Kancil na magnakaw ng mga pipino sa bukid ng isang magsasaka. Sa unang pagkakataon, matagumpay siyang nagnakaw ng ilang mga pipino. Pagkatapos ay nakatagpo siya ng isang panakot, at kinukutya niya ito dahil hindi siya nito kayang takutin. Sinipa niya ang panakot gamit ang kaniyang paa sa harapan, ngunit ang kaniyang paa sa harap ay natigil sa panakot, na napuno ng pandikit ng magsasaka. Sinusubukan niyang ilabas ang kaniyang binti, ngunit walang kabuluhan dahil masyadong malakas ang pandikit para mabunot niya ang kaniyang binti. Maya-maya, dumating ang magsasaka at pinagtatawanan si Sang Kancil, na nakulong ng pandikit sa panakot. Pagkatapos ay inilagay niya siya sa loob ng isang hawla para sa natitirang bahagi ng araw. Kinagabihan, dumating ang aso ng magsasaka upang makita si Sang Kancil. Kinukutya niya ito at sinabing lulutuin siya kinaumagahan. Si Sang Kancil ay nananatiling kalmado at nakakarelaks. Nataranta ang aso at tinanong siya kung bakit. Sabi niya, "Mali ka, hindi ako lulutuin! Magiging prinsipe na ako!" Ang aso ay nagiging mas nalilito. "Ikakasal ako sa anak ng magsasaka at ako ay magiging isang prinsipe. Naaawa ako sa iyo, lahat ng iyong katapatan ay binayaran ng ganito! Nagiging aso ka na lang! Tingnan mo ako! Bukas, magiging prinsipe na ako!" pagmamalaki ni Sang Kancil. Ang aso, na nakadama ng diskriminasyon laban sa kaniyang sariling amo, ay humiling sa kaniya na lumipat ng lugar. Iniisip niya na sa pamamagitan ng paglipat ng lugar kay Sang Kancil, siya ay magiging isang prinsipe sa halip. Kaya binuksan niya ang hawla at pinalaya siya. Kinaumagahan, ang magsasaka ay nalilito, dahil hindi niya siya nakikita kahit saan; sa halip, nakita niya ang sarili niyang aso sa hawla, kinakawag ang kaniyang buntot.

## Sang Kancil at ang Elepante 
Isang araw, si Sang Kancil ay nakulong sa loob ng isang butas na ginawa ng ilang mangangaso. Sumigaw siya para humingi ng tulong ngunit walang nakarinig sa kaniya. Naisip niyang wala na siyang pag-asa na makatakas sa bitag. Naghintay siya ng ilang sandali hanggang sa dumating ang isang elepante. Tapos, may idea siya. Sabi niya, "Bilisan mo, bumaba ka dito! Bumaba ka at humanap ka sa akin dahil bumabagsak ang langit!" Ang elepante, nalilito ngunit natatakot, ay walang kabuluhang sinunod ang kaniyang utos at tumalon pababa sa butas. Mabilis na lumukso si Sang Kancil sa katawan ng elepante at pagkatapos ay tumalon palabas ng butas, naiwan ang elepante na nakulong sa butas.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Puting Ibon at ang Kaniyang Asawang Babae

Ang **Ang Puting Ibon at ang Kaniyang Asawang Babaee** ay isang kuwentong-pambayan sa Silangang Asya na inilathala bilang bahagi ng pagtitipong *The Bewitched Corpse*.

## Pinanggalingan 
Ang The *Tales of the Bewitched Corpse* ay isang compilation ng mga kuwentong Indo-Tibetano na kalaunan ay dinala sa Mongolia at isinalin sa mga wikang Mongoliko. Ang koleksiyon ay kilala sa India bilang *Vetala Pañcaviṃśati*, sa Tibet bilang *Ro-sgrung*, sa Mongolia bilang *Siditü kegür*, at sa Oirat bilang *Siddhi kǖr* .

## Mga pagkakaiba 
Ayon sa Ungarong orientalistang si László L. Lőrincz, ang kuwento ay pinamagatang *Sibaɣun ger-tü* ("Ang Tao sa Anyo ng Isang Ibon") sa isang wikang Mongol na bersiyon ng *The Bewtiched Corpse*. Sa mga publikasyon sa wikang Tibetan, ang kuwento ay pinamagatang ''Bya-šubs-čan-gyi leu'ste* o *Rgyal-bu bya-šubs-čan-gyi leu'ste'' ("Ang Kwento ng Tao na may Balat ng Ibon"). Tinutukoy din ni Lörincz ang mga bersyong pampanitikan at folkloriko (pasalita) ng kuwento.

Iba't ibang pagsasalin ang kuwento ang makikita sa Ingles: ''The White Bird's Wife*, ni Eleanore Myers Jewett (mula sa Tibet).

Sa isinalin na bersyon ni Charles John Tibbitts na may pamagat *na The Bird-Man*, nakatira ang isang ama kasama ang kaniyang tatlong anak na babae, na nagpapastol ng kanilang mga guya; ang mga kapatid na babae ay dumaan sa isang gintong pinto, isang pilak na pinto at isang tansong pinto at natagpuan ang ibon; pinakasalan ng bunsong kapatid na babae ang ibon. Sa loob ng 13 araw na kapistahan sa paligid ng malaking pagoda sa kapitbahayan, ang ibon, sa anyong tao, ay nakasakay sa isang puting kabayo, at sinunog ng kaniyang asawa ang kaniyang bahay-ibon, na siyang kaluluwa ng asawa. Nang sa wakas ay matagpuan siya muli ng asawa pagkatapos niyang mawala, ipinaliwanag niya na napilitan siyang umigib ng tubig para sa mga Tschadkurr at sa Tângâri. Iniligtas siya ng asawa sa pamamagitan ng pagtatayo ng bagong birdhouse.

### Mga Buryat 
Iniulat ng mananaliksik na si Nadežda Šarakšinova ang pagsasalin sa wikang Buryat ng *The Bewitched Corpse*. Sa bersiyong ito ng koleksiyon, ang kuwento ay may bilang na 5 at pinamagatang *Ang Babae na Nagkaroon ng Asawa ng Ibon''.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Púca

Ang **púca** (Irlandes para sa *espiritu/multo*; maramihan **púcaí**), **pooka**, **phouka** ay pangunahing nilalang ng mitolohiyang Keltiko. Itinuturing na mga nagdadala ng mabuti at masamang kapalaran, maaari silang makatulong o makahadlang sa mga komunidad sa kanayunan at dagat. Maaaring magkaroon ng maitim o puting balahibo o buhok ang Púcaí. Sinasabing ang mga nilalang ay nagpapalit ng hugis, na maaaring magmukhang mga kabayo, kambing, pusa, aso, at liyebre. Maaari rin silang magkaroon ng anyo ng tao, na kinabibilangan ng iba't ibang katangian ng hayop, tulad ng mga tainga o buntot.

Ang *púca* ay may mga katapat sa buong kulturang Keltiko ng Hilagang-kanlurang Europa. Halimbawa, sa mitolohiyang Gales ito ay pinangalanang ***pwca*** at sa Korniko ang *Bucca* (kaya nauugnay sa etimolohiya at kapaligiran sa bugaboo). Sa Kapuluang Channel, ang ***pouque*** ay sinasabing mga engkanto na nakatira malapit sa mga sinaunang bato; sa Normandong Pranses ng Kapilian (hal Jèrriais), isang cromlech, o sinaunang libingan, ay tinutukoy bilang isang *pouquelée* o *pouquelay(e)*; *Ang poulpiquet* at *polpegan* ay mga katumbas na termino sa Bretanya.

## Etimolohiya 
Ang pangalan ay nagmula sa Lumang Irlandes na *púca* at isa sa napakaliit na bilang ng mga salitang Irlandes na hihiramin sa Lumang Ingles kung saan lumilitaw na ginamit ito noong ika-8 siglo, batay sa ebidensiya ng pangalan ng lugar. Dahil ito ay isang 'kultural' sa halip na isang praktikal na salita na maaaring gamitin sa pangangalakal, ito ay naisip na nagpapakita ng higit na kultural na pakikipag-ugnayan sa pagitan ng Ingles at Irlandes sa unang bahagi ng medieval na panahon kaysa sa naisip.

Ang salita ay tila lumipas mula doon sa mga wikang Eskandinabo kabilang ang, ayon sa OED, "Lumang Islandes *púki* pilyo demonyo, ang Diyablo, Faroese *púki*, Norwegian (orihinal at higit sa lahat rehiyonal) *puke* diyablo, masamang espiritu, pilyo tao, Lumang Suweko *puke* diyablo, masamang espiritu, Suweko (ngayon ay pangunahing rehiyonal) *puke* masamang espiritu, diyablo, duwende), Lumang Danes *puge* masamang espiritu".

## Kalikasan ng púca 
Ang púca ay maaaring ituring na maaaring mapanganib o kapaki-pakinabang. Ang mitolohistang bibit na si Thomas Keightley ay nagsabi na "ang mga paniwala tungkol dito ay napakalabo", at sa isang maikling paglalarawan ay nagbibigay ng isang account na nakolekta ni Croker mula sa isang batang lalaki na nakatira malapit sa Killarney na "sinasabi ng mga matatanda noon na ang Pookas ay napakarami ... matagal na ang nakalipas . ..&nbsp;, ay masama ang pag-iisip, itim ang hitsura, masasamang bagay ... na darating sa anyo ng mga ligaw na bisiro, na may mga tanikala na nakasabit sa kanila", at malaki ang nagawang pinsala sa mga hindi maingat na manlalakbay. Gayundin, binalaan ang maliliit na masasamang lalaki at babae na huwag kumain ng mga hinog na hinog na lumboy, dahil ito ay senyales na napasok na sila ng pooka.

## Mga sanggunian
Ang Manghahawi ng Bato

Ang "**Manghahawi ng Bato**" ay isang sinasabing kuwentong-bayang Hapones na inilathala ni Andrew Lang sa *The Crimson Fairy Book* (1903), na kinuha mula sa *Japanische Märchen* ni  (1885). Gayunpaman, ang kuwento ay itinuro na malapit na kahawig ng "Hapones na Manghahawi ng Bato" na parabula ng Olandes na nobelistang Multatuli sa kaniyang *Max Havelaar* (1860), na siya namang muling paglikha ng isang kuwento na isinulat ni Wolter Robert baron van Hoëvell na kilala rin bilang "Jeronimus". (1842)

Ang kuwento ay malapit na nauugnay sa mga tema ng *The Fisherman and His Wife*, isang kilalang kuwentong bibit na kinolekta ng Brothers Grimm.

Sa alamat, ang isang mahirap na tagaputol ng bato ay naghahangad na maging isang mayaman, pagkatapos ay isang prinsipe, at ang kanyang mga kahilingan ay ipinagkaloob naman ng isang espiritu ng bundok. Naiinggit siya na ang araw ay hindi tinatablan ng init, pagkatapos ay ang mga ulap na hindi natatakot sa araw, pagkatapos ay ang bundok na lumalaban sa ulan-ulap. Ngunit kapag sinimulan siya ng isang pamutol ng bato, gusto niyang bumalik sa pagiging isang lalaki, at napagtanto na siya ay nasiyahan sa kanyang posisyon sa buhay bilang isang hamak na tagahawi ng bato.

## Mga tala sa teksto 
Ang "The Stone-cutter" ay isinalin sa Ingles ni Andrew Lang sa *The Crimson Fairy Book* (1903), na kinuha mula sa *Japanische Märchen und Sagen* na kinolekta ni  (Leipzig, 1885).

Ang isang malaking-inilathala, isinalarawan na bersiyon ng "**The Stonecutter**" ni Gerald McDermott ay inilathala noong 1975.

### Olandang parabula 
Ang kuwento ni Brauns ay malapit na sumusunod sa parabula na "Hapones na Manghahawi ng Bato" ng Olandang may-awit na si Multatuli (Eduard Douwes Dekker) sa kaniyang nobelang *Max Havelaar* (1860). Isinalin ito sa Ingles ni Baron Nahuijs noong 1868.

Ang talinghaga ni Multatuli, naman, ay isang adaptasyon ng kuwento na isinulat ni Wolter Robert baron van Hoëvell sa ilalim ng sagisag-panulat na "Jeronimus" at inilathala sa *Tijdschrift voor Nederlandsch-Indië* (1842). 

Ang Olandes na may-akda  ay naglathala din ng muling pagsasalaysay ng kuwento ni Multatuli, na isinalin sa Ingles bilang "And then also that Wish Came True"

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Fionn mac Cumhaill

[thumb|Nakilala ni Fionn mac Cumhaill ang mga lumang abay ng kaniyang ama sa kagubatan ng [Connacht; paglalarawan ni Stephen Reid]]
Si **Fionn mac Cumhaill**   ;  Luma at Gitnang Irlandes: *Find* o  *mac Cumail* o *Umaill* ), madalas na isinalin bilang **Finn McCool** o **Finn MacCool** sa Ingles, ay isang mitikong mangangaso-mandirigma sa mitolohiyang Irlandes, na nagaganap din sa mga mitolohiya ng Eskosya at Pulo ng Man. Ang mga kuwento ni Fionn at ng kaniyang mga tagasunod, ang Fianna, ay bumubuo sa Siklong Feniano (*isang Fhiannaíocht*), karamihan sa mga ito ay isinalaysay sa boses ng anak ni Fionn, ang makata na si Oisín.

## Etimolohiya 
Sa Lumang Irlandes, ang ibig sabihin ng finn/find ay "maputi, matingkad, makintab; patas, mapusyaw na kulay (ng kutis, buhok, atbp.); patas, guwapo, maliwanag, pinagpala; sa moral na kahulugan, patas, makatarungan, totoo". Ito ay kaugnay ng Primitibong Irlandes na *VENDO-* (matatagpuan sa mga pangalan mula sa mga inskripsiyon ng Ogam), Gales *gwyn*, Korniko *gwen*, Breton *gwenn*, Kontinental na Keltiko at Karaniwang Britoniko ** uindo -* (isang karaniwang elemento sa personal at mga pangalan ng lugar), at nagmula sa Proto-Keltiko na pang-uring panlalaki isahan **windos* .

## Irlandes na alamat 
Isinalaysay ang kapanganakan at maagang pakikipagsapalaran ni Fionn sa salaysay na *The Boyhood Deeds of Fionn* at iba pang mga mapagkukunan. Si Finn ay ang posthumous na anak ni Cumhall, pinuno ng Fianna, ni Muirne.

Si Finn at ang kaniyang ama na si Cumhall mac Trénmhoir ("anak ni Trénmór") ay nagmula sa Leinster, na nag-ugat sa tribo ni Uí Thairsig ("ang mga Sinundan ni Tairsiu")   May nabanggit na Uí Thairsig sa *Lebor Gabála* Si *Érenn* bilang isa sa tatlong tribo ay nagmula sa Fir Bolg.

Ang ina ay tinawag na Muirne Muincháem "ng maputing Leeg"  (o "ng Kaakit-akit na Leeg", o "Muiren na madulas na leeg"), ang anak na babae o Tadg mac Nuadat (sa *Fotha Catha Chnucha*) at apo ni Nuadat ang druid na naglilingkod kay Cathair Mór na mataas na hari noong panahong iyon,  bagaman siya ay inilarawan bilang apo ni Núadu ng Tuatha Dé Danann ayon sa isa pang sanggunian *Acallam na Senórach*.  Si Cumhall ay nagsilbi kay Conn Cétchathach "ng Daang Labanan" na isang rehiyonal na hari pa rin sa Cenandos (Kells, Co. Meath).  

Dinukot ni Cumhall si Muirne matapos tanggihan ng kaniyang ama ang kaniyang kamay, kaya umapela si Tadg sa mataas na haring si Conn, na ipinagbawal sa Cumhall. Ang Labanan sa Cnucha ay nakipaglaban sa pagitan ng Conn at Cumhall, at si Cumhall ay pinatay ni Goll mac Morna,  na pumalit sa pamumuno ng Fianna.

## Talababa 
## Mga sanggunian
Ang Isda at ang Singsing

Ang "**The Fish and the Ring**" (Ang Isda at ang Singsing) ay isang Ingles na kuwentong bibit na kinolekta ni Joseph Jacobs sa *English Fairy Tales*. Ang kuwentong ito ay may ilang pagkakatulad sa panitikan at alamat ng iba't ibang kultura.

## Buod 
Nalaman ng isang baron na isang salamangkero na ang kaniyang anak ay nakatakdang pakasalan ang isang batang babae na ipinanganak sa isang mahirap na magsasaka. Pinuntahan niya ang magsasaka na iyon at, nang malungkot siya na hindi niya mapakain ang anim na bata, inalok niyang kunin ang pinakamaliit. Inihagis niya siya sa ilog, at lumutang siya sa bahay ng isang mangingisda, at pinalaki siya ng mangingisda. Siya ay maganda, at isang araw nang ang baron ay nangangaso, nakita niya ito at ang kaniyang kasama ay nagtanong kung sino ang kaniyang pakakasalan. Upang ihagis ang kaniyang horoscope, tinanong niya kung kailan siya ipinanganak, at sinabi niya ang kaniyang kuwento. Ipinadala niya siya sa kaniyang kapatid, na may sulat na nagsasabi sa kaniyang kapatid na patayin siya. Nahulog siya sa mga magnanakaw, na binago ang liham upang sabihin na dapat siyang ikasal sa kaniyang anak, at ang kaniyang kapatid na lalaki ang nagsagawa ng kasal nang sabay-sabay.

Dumating ang baron at nalaman ito, at dinala ang kaniyang manugang sa kahabaan ng bangin. Nagmakaawa siya para sa kaniyang buhay, at hindi siya itinulak nito, ngunit itinapon niya ang isang gintong singsing sa dagat at sinabi sa kaniya na hindi na niya dapat ipakita sa kaniya o sa kaniyang anak ang kaniyang mukha muli nang walang singsing. Umalis siya at nagtrabaho sa kusina. Dumating ang baron sa hapunan sa bahay na iyon, at naghahanda siya ng isda. Nakita niya ang singsing sa loob nito. Ang mga bisita ay labis na nadala sa isda na gusto nilang makilala ang kusinero, at siya ay sumama sa singsing. Napagtanto ng baron na hindi niya kayang labanan ang kapalaran, at inihayag na siya ang tunay na nobya ng kaniyang anak at dinala siya pabalik sa kaniyang tahanan, kung saan siya ay nanirahan nang masaya kasama ang kaniyang asawa.

## Mga pagkakaiba 
### Propesiyang natutupad sa sarili nito 
Ang pangunahing balangkas ng kuwento ay sumusunod sa karaniwang kuwento ng engkanto na balangkas ng isang anak ng mababang kapanganakan na hinulaang ikakasal sa isang taong mataas ang kapanganakan, kadalasang maharlika. Dahil sa mismong mga aksyon na ginawa upang maiwasan ito, nangyayari ang kasal. Kasama sa iba pang pagkakaiba ang Ruso na The Story of Three Wonderful Beggars, ang Aleman na The Devil With the Three Golden Hairs, at ang Indiyanong The King Who Would Be Stronger Than Fate. Ito ay hindi pangkaraniwan sa mga kuwento ng ganitong uri na ang hamak na bata ay isang babae; karamihan sa mga pagkakaiba ay nagtatampok ng isang batang lalaki na may mababang kapanganakan at isang nobya na mas mataas ang kapanganakan.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit