open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ang mga Mapagpasalamat na Hayop

Ang **Mga Mapagpasalamat na Hayop** (Aleman: *Die dankbaren Thiere*) ay isang Ungaro na kuwentong bibit na kinolekta ni Georg von Gaal (hu) sa *Mährchen der Magyaren* (1822). Ang kuwento ay inilathala din ni Hermann Kletke sa *Märchensaal*, Tomo II (1845).

## Buod 
Tatlong anak na lalaki ang naglakbay upang hanapin ang kanilang kapalaran. Ang bunso, si Ferko, ay napakaganda na inakala ng kaniyang mga nakatatandang kapatid na siya ang pipiliin, kaya't kinain nila ang kaniyang tinapay habang siya ay natutulog, at tumangging makibahagi sa kanila hanggang sa pinayagang imulat niya ang kaniyang mga mata at mabali ang kaniyang mga binti. Nang mabulag at mapilayan nila siya, iniwan nila siya.

Gumapang si Ferko at, sa init ng araw, nagpahinga sa ilalim ng inaakala niyang puno, ngunit isang bitayan. Dalawang uwak ang magkasamang nag-usap, at sinabi ng isa sa isa na ang lawa sa ibaba nila ay magpapagaling ng anumang pinsala, at ang hamog sa gilid ng burol ay magpapanumbalik ng paningin. Pagsapit ng gabi, hinugasan niya ang kaniyang mukha sa hamog, at gumapang pababa sa lawa at muling buo. Kumuha siya ng isang lalagyan ng tubig at nagpatuloy. Sa daan, nakasalubong niya at pinagaling ang isang sugatang lobo, daga, at reyna ng pukyutan.

Nakahanap ng kaharian si Ferko at naghanap ng serbisyo sa hari. Ang kaniyang dalawang kapatid na lalaki ay nagtrabaho para sa parehong hari at natatakot na ibunyag niya ang kanilang kasamaan. Inakusahan nila siya bilang isang masamang salamangkero na dumating upang kidnapin ang anak na babae ng hari. Ipinatawag ng hari si Ferko, sinabi sa kaniya ang akusasyon, at sinabing papatayin niya siya maliban kung gumawa siya ng tatlong gawain, kung saan siya ay mapatapon. Iminungkahi ng kaniyang mga kapatid na kailangan niyang magtayo ng isang kastilyo na mas maganda kaysa sa hari. Nalungkot ang prinsesa sa kalupitan ng kanilang ginawa. Nawalan ng pag-asa si Ferko, ngunit lumapit sa kaniya ang bubuyog at narinig ang kaniyang kalagayan. Ang mga bubuyog ay nagtayo ng gayong kastilyo, ng mga bulaklak.
right|thumb|Inutusan ni Ferko ang mga lobo na salakayin ang korte. Ilustrasyon para sa *The Yellow Fairy Book* (1894).
Para sa susunod na gawain, iminungkahi nila na ang mais ay pinutol ngunit hindi inilagay sa mga kamalig; hayaang ilagay ni Ferko ang lahat ng mais sa kaharian sa mga kamalig sa gabi, hindi nawawala ang isang tangkay. Inipon ng mga daga ang mais para sa kaniya. Para sa ikatlong gawain, iminungkahi ng magkapatid na itaboy niya ang lahat ng lobo sa kaharian sa burol na kanilang kinaroroonan. Dahil dito, napaluha ang prinsesa, at ikinulong siya ng kaniyang ama sa isang tore. Tinipon ng lobo ang lahat ng kaniyang mga kasama at pumunta sa burol, kung saan pinunit ng mga lobo ang hari, ang masasamang kapatid, at ang lahat ng kaniyang hukuman.

Pinalaya ni Ferko ang prinsesa at pinakasalan siya, at mapayapang bumalik ang mga lobo sa kakahuyan.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Tritill, Litill, at ang mga Ibon

Ang **Tritill, Litill, at ang mga Ibon** ay isang Unggaro na kuwentong bibit. Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Crimson Fairy Book* na inilathala noong 1903.

Lumilitaw din ang isang bersiyon ng kuwento sa *A Book of Ogres and Trolls*, ni Ruth Manning-Sanders. Galing daw sa Islandya ang bersiyong iyon.

## Buod 
Ang magandang anak ng hari ay nawala nang walang anumang bakas. Ipinahayag ng hari na ang sinumang bumalik na kasama niya ay maaaring pakasalan siya.

Malapit, isang mag-asawang magsasaka ang may tatlong anak na lalaki; ang nakatatandang dalawa ay nagpakasawa, at ang bunso ay laging kailangang magbigay daan sa kaniyang mga kapatid. Ang pinakamatanda ay nagtakda upang hanapin ang kaniyang kapalaran. Tinanggihan niya ang pagkain sa dalawang pulubi at binato ang mga ibong naghahanap ng mga mumo. Natulog siya sa isang kuweba, ngunit bumalik ang isang ogro. Pumayag siya na manatili lamang siya kung gagawa siya ng isang gawain sa umaga, at pagkatapos ay itinakda niya siyang walisin ang kuweba. Hindi gumagalaw ang dumi, at tinamaan siya ng dambuhala sa ulo, na ikinamatay niya. At sumunod naman ang pangalawang kapatid at ganoon din ang sinapit ng kapalaran.

Nagpatuloy ang pagmamaltrato ng mga magulang sa kanilang bunso, kaya umalis na rin siya. Binigyan niya ng pagkain ang unang pulubi, na nagsabi sa kaniya na tawagan ang kaniyang pangalan, Tritill, kung kailangan niya ng tulong, at ganoon din sa pangalawa, si Litill, at pinagmumog niya ang ilan sa kaniyang tinapay para sa mga ibon, na nagsabi rin sa kaniya na tumawag. para sa tulong. Natagpuan niya ang parehong kuweba at napagtanto mula sa mga buto at mga piraso ng tela na ito ay pugad ng dambuhala, ngunit nanatili. Nang itakda siyang magwalis ng sahig, tinawagan niya si Tritill, na gumawa nito para sa kaniya.

Kinabukasan, itinalaga siya ng dambuhala na ikalat ang mga balahibo mula sa kaniyang mga unan upang matuyo ang mga ito at ibalik ang lahat. Ikinalat niya ang mga ito, dinala sila ng simoy ng hangin, at tinawag niya sina Tritill, Litill, at ang mga ibon. Ibinalik nila ang mga balahibo.

Kinabukasan, itinalaga siya ng dambuhala na katay ng isa sa kaniyang limampung baka, ngunit hindi niya sinabi sa kaniya kung alin. Tinawag niya sina Tritill at Litill, na pumatay ng isa at sinabi sa kaniya na tanungin kung ano ang nakahiga sa kama, ang dibdib sa paanan ng kaniyang kama, at kung ano ang nasa ilalim ng gilid ng kuweba. Ang mga ito ay napatunayang ang prinsesa, isang kaban na puno ng ginto at mga hiyas, at isang mahiwagang barko na gumagalaw sa lupa at dagat. Dinala niya ang lahat ng ito sa hari, na pumayag sa kasal.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Huwad na Prinsipe at ang Totoo

Ang **Huwad na Prinsipe at ang Totoo** ay isang Portuges na kuwentong bibit. Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Lilac Fairy Book* na inilathala noong 1910.

## Buod 
Isang hari ang nakatanggap ng balita na ang kaniyang anak, ang prinsipe, at isang ginoo ay nagtalo tungkol sa tennis hanggang sa sinaktan ng isa pang lalaki ang prinsipe. Ang prinsipe, bagaman armado, ay hindi gumanti sa pag-atake, ngunit umiyak lamang.

Ang hari ay hindi nasisiyahan sa kaduwagan ng prinsipe, ngunit nag-utos na ang binata ay dadalhin sa hukuman dahil sa pag-atake sa tagapagmana ng trono, kung saan siya ay malamang na mamatay. Hinayaan niya siyang pumunta saan man niya naisin sa lungsod, sa ilalim ng bantay, sa loob ng labing-apat na araw bago dinidinig ang kaniyang kaso.

Sinubukan ng binata na humingi ng payo, ngunit walang makapagpapayo sa kaniya kung paano makakatakas, dahil hinampas niya ang tagapagmana ng trono. Isang matandang babae ang nagsabi sa kaniya na maililigtas niya siya kung pakakasalan siya nito. Tinanggihan niya ang kaniyang alok, ngunit sa pagsasaalang-alang, hinabol siya at pumayag. Pinasumpa niya ito sa harap ng isang pari na pakasalan siya at pagkatapos ay sinabi sa kaniya kung ano ang sasabihin.

Sa korte, sinabi ng binata sa hari na kinuha ng reyna, habang siya ay wala, ang anak ng isang silyero at ipinasa ito bilang sarili niyang anak. Pagkatapos, pagkatapos ng kaniyang kamatayan, ang hari ay nakatagpo ng isang babae at pinakasalan siya ng palihim, iniwan ang kaniyang mga tanda, ngunit isang araw siya ay umalis upang sugpuin ang isang paghihimagsik at habang siya ay wala, ang kaniyang nobya ay nawala. Masasabi na ngayon ng binata sa kaniya na ang kaniyang chamberlain, ang ama ng nobya, ay nakilala ang mga token at nanumpa na hindi siya kukunin ng hari hangga't hindi niya payag na ariin siya bilang kaniyang reyna. Palihim na ipinanganak sa kaniya ang binata. Ngayon ay mayroon siyang mga token upang ipakita ang kaniyang tunay na kapanganakan.

Pag-aari siya ng hari bilang kaniyang anak. Sinabi niya sa kaniya kung paano niya nalaman ang katotohanan at inamin niyang ayaw niyang pakasalan ang matandang babae dahil matanda na ito at hindi siya pinili ng kaniyang ama para sa kaniya. Iginiit ng hari na dapat niyang tuparin ang kaniyang pangako, at idinaos ang kasal. Sinubukan ng prinsipe na manghuli at kalimutan ang kaniyang matandang asawa, ngunit isang araw, sa gabi, nakarinig siya ng ingay at inakala niyang mga magnanakaw. Ito ay napatunayang isang bata at magandang babae, na nagsabi sa kaniya na siya ay kaniyang asawa at isang prinsesa. Sinumpa siya ng isang masamang diwata sa ganoong anyo. Nakuha ng isang wizard ang puputol ng spell kung ang isang prinsipe ay pumayag na pakasalan siya gaya ng bago niya ang kaniyang ikalabinlimang kaarawan; pagkatapos, nang malapit na ang kaniyang ikalabinlimang kaarawan, natuklasan siya ng wizard at sinabi sa kaniya kung ano ang kailangan niyang malaman para mailigtas siya.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Tubig ng Buhay (Español na kuwentong bibit)

Ang **Tubig ng Buhay** (''L'aygua de vida*) ay isang Catalan na kuwentong bibit na kinolekta ni D. Francisco de S. Maspons y Labros (1840–1901), sa *Cuentos Populars Catalans* (1885). Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Pink Fairy Book'' (1897).

## Buod 
Tatlong magkakapatid na lalaki at isang babae ang nagtrabaho nang husto, yumaman, at nagtayo ng palasyo. Ito ay lubos na hinangaan, ngunit isang matandang babae ang nagsabi sa kanila na kailangan nito ng simbahan. Nagtayo sila ng simbahan. Ito ay lalo pang hinangaan, ngunit isang matandang lalaki ang nagsabi sa kanila na kailangan nito ng isang pitsel ng tubig ng buhay, isang sanga kung saan ang amoy ng mga bulaklak ay nagbibigay ng walang hanggang kagandahan, at ang nagsasalitang ibon. Nagpasya ang panganay na kapatid na umalis pagkatapos nito. Tinanong nila ang matanda kung paano nila malalaman na siya ay ligtas, at ang lalaki ay nagbigay sa kanila ng isang kutsilyo: hangga't ito ay maliwanag, siya ay maayos, ngunit kapag ito ay duguan, ang kasamaan ay nangyari sa kaniya.

Nakipagkita siya sa isang higante na nagsabi sa kaniya na kailangan niyang lumampas sa mga bato na mangungutya sa kaniya; kung hindi siya lumingon, maaari niyang makuha ang kaniyang hinahangad, ngunit kung gagawin niya, siya ay magiging bato rin. Pumunta siya sa bundok, ngunit tinutuya siya ng mga bato nang napakalakas kaya bumaling siya upang hagisan sila ng bato, at naging bato.

Binalaan ng kutsilyo na may nangyari, sinundan siya ng kaniyang dalawang kapatid, at dinanas ang parehong kapalaran.

Sumunod ang kapatid nila, ngunit hindi lumingon. Sa tuktok, nakakita siya ng isang pool, at ang ibon ay dumapo sa isang sanga ng puno. Kinuha niya ang lahat ng ito, ngunit pagod, at nagpatulo ng ilang patak, na nagpabalik sa buhay ng mga tao. Binuhusan niya ng tubig ang lahat ng mga bato at muling nabuhay ang lahat. Sa bahay, itinanim niya ang puno at dinilig ito, at ito ay lumaki, at ang ibon ay dumapo sa mga sanga nito.

Isang prinsipe ang dumating upang makita ang mga kababalaghan, at pinakasalan ang kapatid na babae sa simbahan na kanilang itinayo.

## Mga pagkakaiba 
Ang paghahanap na makahanap ng sangay, isang mahiwagang tubig, at isang nagsasalitang ibon ay matatagpuan din sa *The Dancing Water, the Singing Apple, and the Speaking Bird* at *Princess Belle-Etoile*, at sa ilang mga pagkakaiba ay ang ibon lamang, tulad ng sa *The Three Little Birds* and *The Bird of Truth*, ngunit ang kuwentong bibit ito ay kulang sa karaniwang motibo: ang mga bata ay hindi sinusundan ng isang naiinggit na kaluluwa na sinusubukang itagong sila ay mga anak ng hari.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Brahmin at ang Mangosta

Ang ***Brahmin at ang Mangosta*** (o ***Ang Asawa ng Brahmin at ang Mangosta***) ay isang kuwentong-pambayan mula sa India, at "isa sa mga pinakanaglakbay na kuwento sa mundo". Inilalarawan nito ang padalus-dalos na pagpatay sa isang tapat na hayop, at sa gayon ay nagbabala laban sa padalus-dalos na pagkilos. Ang kuwento ay pinagbabatayan ng ilang alamat sa Kanluran, tulad ng kay Llywelyn at ng kaniyang asong si Gelert sa Gales, Ito ay inuri bilang Aarne-Thompson tipo 178A.

## Pinamulan at paglalakbay 
Ang kuwento ay unang pinag-aralan noong 1859 ni Theodor Benfey, ang paunang nagtaguyod ng panitikang mapaghambing, nang ikumpara niya ang mga bersiyon sa India, Gitnang Silangan, at Europa. Noong 1884, ipinakita ng W. A. Clouston kung paano ito nakarating sa Gales.

Itinuturing ni Murray B. Emeneau ang pagkalat ng kuwentong ito, sa pamamagitan ng mga hakbang nito mula sa India hanggang Gales, bilang "isa sa mga pinakamahusay na napatunayang kaso ng naturang mga pagkalat ng mga kuwentong-pambayan". Ito ay inuri bilang Aarne-Thompson type 178A. 

Ang kuwento ay nangyayari sa lahat ng mga bersiyon ng Panchatantra, gayundin ang mga huling gawa ng Sanskritong Hitopadesha at ang Kathasaritsagara. Ito rin ay nangyayari sa karamihan ng mga wika ng India (at Timog Asya) kung saan ito ay lubos na pamilyar. Halimbawa, sa estado ng Karnataka sa Timog India, ang kuwento ay nangyayari bilang isang salawikain sa mga inskripsiyon, bilang isang eskultura sa isang templo, sa mga salaysay ng naglalakbay na mga mananalaysay at mang-aawit, at sa pelikula. Katulad nito, ang epiko ng Tamil na *Silappatikaram* ay naaalala ang kuwento sa pamamagitan lamang ng pangalan nito.

Tulad ng iba pang bahagi ng Panchatantra, sa pakanlurang paglipat nito ay naglakbay ito mula sa Sanskrit patungong Arabic (bilang *Kalila wa Dimna*), Persa, Ebreo, Griyego, Latin, Lumang Pranses, at kalaunan sa lahat ng pangunahing wika ng Europa (bilang *The Fables of Pilpay* o *Bidpai* , mula sa Ruso hanggang Gaelika hanggang Pranses. Sa paglipat nito sa silangan, lumilitaw ito sa Tsino (sampung bersiyon, kasama ang pagtanggal ng Vinaya Pitaka), at sa isang malawak na rehiyon mula Mongolia hanggang Malaysia. Ito rin ang tanging kuwento na matatagpuan sa lahat ng pamamatnugot ng Panchatantra, lahat ng bersiyon ng "Aklat ng Sindibad" (hindi Sindbad), at lahat ng bersiyon ng "The Seven Sages of Rome".

Ito ay matatagpuan din sa Mehiko at Estados Unidos. Napagmasdan ni Blackburn na ang pabula ay hindi isang patay na tradisyon at kasalukuyan pa rin, dahil iniulat ito ng isang pahayagan sa Belhika bilang isang anekdota tungkol sa isang lalaki na iniwan ang kaniyang anak at aso sa isang shopping trolley sa kaniyang kotse.

Naganap din ang paksa, na may masayang pagtatapos, sa pelikulang Disney na *Lady and the Tramp* (1955).

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Bughaw na Jackal

Ang **Bughaw na Jackal** ay isang kuwentong kilala sa buong subkontinenteng Indiyano.

## Pinakamaagang sanggunian 
Ang pinakamaagang pagtukoy sa Bughaw na Jackal ay matatagpuan sa *Panchatantra*, isang koleksiyon ng mga kuwento na naglalarawan ng mga hayop sa mga sitwasyon ng tao (tingnan ang antropormismo, mga nagsasalita na hayop sa piksiyon). Sa bawat kwento ang bawat hayop ay may "pagkatao" at ang bawat kwento ay nagtatapos sa moral.

Ang kuwento ng Bughaw na Jackal na kilala sa pamamagitan ng pasalitang pagkalat ay hindi gaanong nag-iiba mula sa isang bahagi ng India patungo sa isa pa. Kahit na ang nilalang ay kilala sa iba't ibang paraan bilang *Chandru*, *Neelaakanth*, o *Neela Gidhar* (literal na *Bughaw na Jackal* ).

Ang pinakakaraniwang bersiyon ay sinasabing ganito:

'*Ang Kwento ng Blue Jackal ay isang kuwento sa *Panchatantra'''''

Isang gabi nang madilim, isang gutom na jackal ang naghanap ng makakain sa isang malaking nayon malapit sa kaniyang tahanan sa gubat. Ang mga lokal na aso ay hindi nagustuhan ang Jackals at itinaboy siya upang maipagmalaki nila ang kanilang mga may-ari sa pamamagitan ng pagpatay sa isang halimaw na jackal. Ang jackal ay tumakbo nang mabilis hangga't kaya niya, at hindi tumitingin sa kaniyang pupuntahan ay nahulog sa isang balde ng indigo na tina sa labas ng bahay ng nagtutuyo ng damit. Ang mga aso ay tumakbo pa at ang jackal ay umakyat sa balde, basa ngunit hindi nasaktan.

Nagpatuloy ang jackal sa gubat at nakita ang leon, Hari ng Kagubatan. Tinanong siya ng Leon kung sino siya at nang makita ng jackal na naging asul na siya ay idineklara niya ang kaniyang sarili bilang *Chandru* - tagapagtanggol ng lahat ng mga hayop sa gubat. Sinabi ni *Chandru* sa leon na ipagpapatuloy lamang niya ang pangangalaga sa gubat kung bibigyan siya ng lahat ng mga hayop ng pagkain at tirahan.

Hindi nagtagal ay humingi ng payo si *Chandru* mula sa mga hayop mula sa ibang mga gubat at ang mga hayop ay umupo sa kaniyang paanan at dinalhan siya ng pinakamasarap na pagkain. Ngunit isang gabi ng kabilugan ng buwan, ang ilang mga jackal ay umaangal. Hindi sila narinig o nakita ni Chandru, kaya napaungol din siya pabalik. Napagtanto ng mga hayop na siya ay isang ordinaryong jackal at hinabol siya sa malayo sa gubat, kung saan hindi na siya nakita pang muli.

## Mga sanggunian
Ang Haring Magiging Mas Malakas Kaysa Kapalaran

Ang "**Haring Magiging Mas Malakas Kaysa Kapalaran**" ay isang Indiyanong kuwentong bibit, na isinama ni Andrew Lang sa *The Brown Fairy Book*.

## Buod 
Ang isang hari na may isang anak na babae ay minsang nawala habang nangangaso at nakilala ang isang ermitanyo, na nanghula na ang kaniyang anak na babae ay magpapakasal sa anak ng isang aliping babae, na kabilang sa hari ng hilaga. Pagkaalis niya sa kagubatan, nagpadala siya ng alok sa hari ng hilaga para sa aliping babae at sa kaniyang anak. Ang isa pang hari ay nagbigay sa kaniya ng regalo sa kanila. Dinala niya sila sa gubat at pinutol ang ulo ng babae, at iniwan ang bata doon.

Nalaman ng isang balo na nag-aalaga ng mga kambing na ang kaniyang pinakamahusay na yaya-kambing ay bumalik nang walang patak ng gatas. Sinundan niya ang hayop nang pumunta ito sa bata, at naisip niya na sa wakas ay may anak na siyang mag-aalaga sa kaniya sa kaniyang katandaan.

Nang lumaki na ang bata, nagsimulang kainin ng asno ng isang mangangalakal ang repolyo ng kaniyang ina, kaya't pinalo niya ito at pinalayas. Ang kuwento ay ipinadala sa naglalako, na may idinagdag na pag-aangkin na ang bata ay nagbanta na papatayin ang naglalako. Nagreklamo ang mangangalakal sa hari, na nagpadala ng mga tao upang sakupin ang bata. Nagmakaawa ang matandang babae para sa kaniyang buhay, dahil kailangan niya itong suportahan siya. Ang hari, na hindi naniniwala na ang isang matandang babae ay maaaring magkaroon ng napakabata na anak na lalaki, ay hiniling na malaman kung saan niya ito nakuha, at pagkarinig sa kuwento, alam niya kung sino ang bata.

Binitawan siya ng hari kung sasali siya sa hukbo. Nang hindi siya pinatay ng buhay ng hukbo, kahit na siya ay ipinadala sa mga pinaka-mapanganib na misyon, at napatunayang siya ay isang mahusay na sundalo, siya ay nakatala sa bodyguard ng hari at iniligtas siya mula sa isang mamamatay-tao. Obligado ang hari na gawin siyang katulong, at sa kaniyang mga misyon para sa hari, siya ay patuloy na inaatake ngunit laging nakatakas. Sa wakas, ipinadala siya ng hari na may mensahe sa isang malayong gobernador, na siyang namamahala sa prinsesa. Bumangon ang malikot na prinsesa habang ang natitirang bahagi ng kastilyo ay natutulog sa init ng araw at nalaman na ang mensahe ay patayin ang maydala nito. Pinalitan niya ang isang liham na nag-uutos sa gobernador na pakasalan siya sa prinsesa.

Ang hari, nang matanggap ang balita, ay iniwan ang kaniyang pagsisikap na saktan ang bata.

## Pagsusuri 
Binanggit ng folkloristang si Stith Thompson sa kaniyang pangunahing na akdang *The Folktale* na ang kuwento ng batang itinadhana na pakasalan ang isang prinsesa ay matatagpuan sa kasaysayang pampanitikan ng India, tulad nito noong unang panahon.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Ahas na Prinsipe

Ang **Ahas na Prinsipe** ay isang Indiyanong kuwentong bibit, isang kuwentong Punjabi na kinolekta ni Major Campbell sa Feroshepore. Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Olive Fairy Book* (1907).

## Buod 
right|thumb|Nakilala ng Prinsipe ng Ahas ang kaniyang asawa. Larawan ni Henry Justice Ford para sa *The Olive Fairy Book* .
Isang kawawang matandang babae, na walang makain, ang tumungo sa ilog upang mangisda at maligo. Paglabas niya sa ilog, nakakita siya ng makamandag na ahas sa kaniyang palayok. Inuwi niya ito, para kagatin siya nito at tapusin ang kaniyang paghihirap. Ngunit sa sandaling binuksan niya ang palayok, nakakita siya ng isang mayaman na kuwintas, na ibinebenta niya sa hari, na inilagay ito sa isang dibdib. Di nagtagal, nang buksan niya ito upang ipakita sa reyna, sa halip ay nakahanap siya ng isang sanggol na lalaki, na pinalaki ng hari at ng kaniyang asawa bilang kanilang anak, at ang matandang babae ay naging kaniyang nars. Sinasabi niya kung paano nangyari ang batang iyon.

Sumang-ayon ang hari sa isang kalapit na hari na dapat ikasal ang kanilang mga anak. Ngunit nang magpakasal ang anak ng ibang hari, binabalaan siya ng kaniyang ina na magtanong tungkol sa mahika. Tumangging magsalita ang prinsesa hanggang sa sabihin sa kaniya ng anak na siya ay isang prinsipe mula sa malayo, na naging ahas, at pagkatapos ay naging ahas muli. Nagluluksa ang prinsesa para sa prinsipe kung saan siya nawala, at ang ahas ay lumapit sa kaniya, sinasabi kung maglalagay siya ng mga mangkok ng gatas at asukal sa apat na sulok ng silid, maraming ahas ang darating, na pinamumunuan ng kanilang Reyna. Kung hahadlang siya sa daan ng Reyna, maaari niyang hilingin ang kaniyang asawa; ngunit kung siya ay natatakot at hindi gagawin ang kaniyang utos, hindi niya ito maibabalik.

Ginawa ng prinsesa ang sinabi niya, at nanalo pabalik sa kaniyang asawa.

## Pagsusuri 
Ang kuwento ay inuri sa Talatuntunang Aarne–Thompson–Uther bilang uri ATU 425A, "The Search for the Lost Husband". Ang mga kuwentong ito ay tumutukoy sa isang taong babaeng kasal sa isang hayop na asawa na, sa totoo lang, ay isang prinsipe ng tao sa ilalim ng isang mahiwagang pagbabalat-kayo.

Itinuturo din ng scholarship na ang isang kuwento ng isang dalaga na nagpakasal sa isang nilalang na ahas ay pinatutunayan sa *Panchatantra*, isang koleksiyon ng mga Indiyanong ng kuwentong-pambayan at mga kaugnay na kuwento.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Mga Pakikipagsapalaran ng Gilla Na Chreck An Gour

Ang '*Pakikipagsapalaran ng *Gilla Na Chreck An Gour'''* ("Ang Kasama sa Balat ng Kambing") ay isang Irlandes na kuwentong-pambayan na kinolekta ng folkloristang si Patrick Kennedy at inilathala sa *Legendary Fictions of the Irish Celts* (1866). Ang kuwento ay inilathala rin ng Irlandes na makata na si Alfred Perceval Graves sa kaniyang *Irish Fairy Book* (1909). Inilathala ni Joseph Jacobs ang kuwento bilang *The Lad with the Goat-Skin* sa kaniyang *Celtic Fairy Tales'' . 

Ang kuwento ay inuri sa Talatuntunang Aarne–Thompson–Uther bilang ATU 650A, "Strong John".

## Buod 
Sa Enniscorthy, napakahirap ng isang babae kaya binibigyan niya ang kaniyang anak na lalaki (isang batang abo), na nakatira sa palibot ng apuyan, ng balat ng kambing na balot sa baywang. Nang siya ay "anim na talampakang taas" at labing siyam na taong gulang, pinapunta siya ng kaniyang ina sa kagubatan upang kumuha ng "bresna". Nakahanap siya ng isang higanteng siyam na talampakan ang taas sa kakahuyan at iniligtas ang kaniyang buhay, na nakakuha ng isang club mula sa higante. Nang muli siyang ipadala, nakilala niya ang isang higanteng may dalawang ulo na nagbigay kay Tom (pangalan ni Gilla) ng isang mahiwagang pagsasayaw na nagpapasayaw sa mga tao, at isang higanteng may tatlong ulo na nagbibigay sa kaniya ng isang "berdeng pamahid" na nagbibigay ng kaligtasan sa mga paso, sugat at pagkapaso.

Nang maglaon, lumakad siya sa kalsada at nakarating sa isang lungsod. Doon niya nalaman na ang anak na babae ng Hari ng Dublin ay hindi tumawa sa loob ng pitong taon, at balak siyang patawanin ng tatlong beses. Sa pangalawang pagkakataon, ginamit ni Tom ang magical fife para utusan ang isang kakila-kilabot na lobo na sumayaw. Sa gabi ring iyon, sinabi ng hari kay Tom na kailangan niya ng isang malakas na flail upang talunin ang mga Danes. Kaya't si Tom ay "naglakbay at naglakbay hanggang sa makita niya ang mga pader ng impiyerno" at nakipag-usap sa mga diyablo upang ipahiram ang flail.

Ang kaniyang karibal sa korte, isang kapwa nagngangalang Redhead, ay sinubukang gamitin ang flail at nabigo, na lumikha ng isang eksena na napaka nakakatawa na ang prinsesa ay humagalpak ng tawa. Tinanggap ng prinsesa si Tom bilang kaniyang asawa. Ang mga Danes, sa kalaunan, ay sumuko sa kanilang mga plano ng pagsalakay sa Dublin, kaya natakot sila sa mga alingawngaw ng flail.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong-bayan
Ang Tatlong Prinsipe ng Serendip

Ang ***Tatlong Prinsipe ng Serendip*** ay ang Ingles na bersiyon ng kuwentong *Peregrinaggio di tre giovani figliuoli del re di Serendippo* na inilathala ni Michele Tramezzino sa Venecia noong 1557. Inangkin ni Tramezzino na narinig niya ang kuwento mula sa isang Cristoforo Armeno, na nagsalin ng Persa na kuwentong bibit sa Italyano, na iniangkop ang Unang Aklat ng *Hasht-Bihisht* ni Amir Khusrau ng 1302. Ang kuwento ay unang dumating sa Ingles sa pamamagitan ng isang pagsasalin sa Pranses, at ngayon ay umiiral sa ilang mga hindi na nakalathala na mga pagsasalin. Ang *Serendip* ay ang Klasikong Persa na pangalan para sa Sri Lanka (Ceylon).

## Mga sanggunian
Mga Pakikipagsapalaran ni Pinocchio

Ang ***Mga Pakikipagsapalaran ni Pinocchio*** ( ;    [le avvenˈtuːre di piˈnɔkkjo]; karaniwang pinaikli bilang ***Pinocchio***) ay isang nobela para sa mga bata ng Italyanong awtor na si Carlo Collodi, na isinulat sa Pescia. Ito ay tungkol sa mga malikot na pakikipagsapalaran ng isang kumikilos na marionette na pinangalanang Pinocchio at ng kaniyang ama, isang mahirap na tagalilok ng kahoy na nagngangalang Geppetto.

Ito ay orihinal na inilathala sa isang pormang serye bilang *Ang Kuwento ng isang Papet* () sa *Giornale per i bambini*, isa sa mga pinakaunang Italyano na lingguhang magasin para sa mga bata, simula 7 Hulyo 1881. Ang kuwento ay huminto pagkatapos ng halos 4 na buwan at 8 mga yugto sa Kabanata 15, ngunit sa pamamagitan ng tanyag na kahilingan mula sa mga mambabasa, ang mga yugto ay ipinagpatuloy noong 16 Pebrero 1882. Noong Pebrero 1883, inilathala ang kuwento sa isang libro. Simula noon, ang paglaganap ng *Pinocchio* sa mga pangunahing pamilihan para sa mga aklat na pambata noong panahong iyon ay tuloy-tuloy at walang patid, at sinalubong ito ng mga masigasig na pagsusuri sa buong mundo. Mula noong unang publikasyon nito, nagbigay ito ng inspirasyon sa daan-daang bagong edisyon, mga dula sa entablado, mga merchandise, mga serye sa telebisyon at mga pelikula, tulad ng iconic na animated na bersiyon ni Walt Disney, at mga karaniwang ideya tulad ng mahabang ilong ng isang sinungaling.

Ayon sa malawak na pagsasaliksik ng *Fondazione Nazionale Carlo Collodi* at mga sangguniang UNESCO noong huling bahagi ng 1990s, ang aklat ay naisalin na sa kasing dami ng 260 na wika sa buong mundo, na ginagawa itong isa sa mga pinakaisinaling aklat sa mundo. Ayon kay Francelia Butler, nananatili rin itong "pinaka-hinalaw na aklat na Italyano at,  kasunod ng Bibliya, ang pinakamalawak na binabasa." 

## Mga sanggunian
Ang Tusong Sapatero

Ang **Tusong Sapatero** ay isang Italyanong kuwentong bibit na kinolekta ni Laura Gonzenbach sa *Sicilianische Mahrchen*. Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Pink Fairy Book*.

## Buod 
Isang sapatos ang umalis sa kaniyang tahanan at pumunta sa ibang bayan upang kumita ng pera. Kumita siya ng sapat na pambili ng asno at umuwi, ngunit sa daan, nakakita siya ng mga magnanakaw. Sinubukan niyang itago ang kaniyang pera sa mane ng asno upang hindi ito manakaw. Nang umiling ang asno at hayaang mahulog ang pera, sinabi ng tagapagsapatos na ang asno ay maaaring makagawa ng pera mula sa kung saan. Binili ng mga magnanakaw ang asno sa halagang limampung pirasong ginto, at sinabi sa kanila ng manggagawa ng sapatos na kailangan nilang panatilihin ito ng bawat isa sa bawat gabi, upang maiwasan ang mga away dahil sa pera. Isa-isang nalaman ng mga magnanakaw na sila ay niloko ngunit walang sinabi, kaya ang iba ay maloloko rin. Sa wakas, nagkausap silang lahat at nagpasyang maghiganti sa tagapagsapatos.

Nakita sila ng tagapagsapatos na paparating at pinalagyan ng dugo ang kaniyang asawa sa leeg nito. Nang dumating ang mga magnanakaw, sinabi niya sa kanila na ibibigay niya sa kanila ang pera at sinabi sa kaniyang asawa na kunin ito. Nang mahuli siya, sinaksak niya ang pantog, at siya ay nahulog na parang patay. Pagkatapos ay tumugtog siya ng gitara at tumayo siya, at binili ng mga tulisan ang gitara para sa apatnapung piraso pang ginto. Sinaksak ng bawat isa ang kaniyang asawa at hindi matagumpay na sinubukang buhayin ito.

Umalis silang muli sa tagapagsapatos. Sinabihan niya ang kaniyang asawa na palayain ang aso pagdating nila at sabihin sa mga tulisan na ipinadala niya ito upang kunin ang kaniyang asawa. Pagkatapos ay nagtago ang manggagawa ng sapatos sa isang ubasan. Nang dumating ang mga magnanakaw, ginawa ng asawa ang sinabi sa kaniya. Pagkatapos niyang palayain ang aso, bumalik sa bahay ang tagapagsapatos. Binili ng mga tulisan ang aso sa kaniya ng apatnapung piraso pang ginto. Gayunpaman, nang palayain ito ng bawat isa, tumakbo lang ito pabalik sa gumagawa ng sapatos.

Sa wakas, inilagay ng mga magnanakaw ang lalaki sa isang bag at kinaladkad ito sa dagat, ngunit nagpahinga muna sila sa isang simbahan dahil mainit. Dumating ang isang pastol ng baboy na may kasamang kawan ng mga baboy, at sinabi ng manggagawa ng sapatos na nasa bag siya dahil gusto nilang pakasalan niya ang anak ng hari at hindi niya gagawin. Nakipagpalit sa kaniya ang pastol ng baboy, umalis ang tagapagsapatos kasama ang mga baboy, at itinapon ng mga tulisan ang bag sa dagat. Nang kalaunan ay nakita ng mga magnanakaw ang tagapagsapatos na may kasamang kawan ng mga baboy, sinabi niya sa kanila na may mga baboy sa dagat at kailangan nilang magtali ng bato sa kanilang leeg upang matiyak na maabot nila ang kalaliman. Ginawa nila iyon at nalunod.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Kalapati (kuwentong bibit)

Ang **Kalapati** ay isang Italyanong pampanitikang kuwentong bibit na isinulat ni Giambattista Basile sa kaniyang 1634 na akda, ang *Pentamerone.*

Bagaman walang ebidensiya ng direktang impluwensiya, pinagsasama ng kuwentong ito ang maraming paksa sa paraang katulad ng ''The Two Kings' Children'' ng mga Grimm.

## Buod 
Isang kawawang matandang babae ang kinailangang mamalimos nang husto para makakuha ng isang palayok na puno ng sitaw. Isang prinsipe at ang kaniyang mga kaibigan ang sumakay at nabasag ang palayok sa isang laro. Sinumpa niya siya na umibig sa anak ng isang ogro . Sa loob ng ilang oras, naligaw siya sa isang kakahuyan at nawala ang kaniyang mga katulong, at natagpuan ang isang batang babae na nanunuya ng mga kuhol. Nahulog siya sa unang tining, at nahulog din sa kaniya ang dalagang si Filadoro. Masyado siyang nakatali sa dila para manligaw, at nahuli siya ng dambuhala. Sinubukan niyang hampasin siya, ngunit hindi siya makagalaw. Inutusan niya itong maghukay ng isang ektarya ng lupa at ihasik ito sa gabi. Inalo siya ni Filadoro. Nang marinig niyang may mahika siya, tinanong niya kung bakit hindi sila makaalis; Sinagot niya ang isang kumbinasyon ng mga bituin na pinigilan ito, ngunit pupunta. Nang bumalik ang dambuhala sa gabi, tinawag si Filadoro na ihagis ang kaniyang buhok upang maakyat niya ito, handa na ang lupain. Kinabukasan, itinakda niya itong hatiin ang pitong salansan ng kahoy, at ginawang muli ni Filadoro.

Sa ikatlong araw, pinaghinalaan ng dambuhala si Filadoro at inilagay ang prinsipe na alisin ang laman ng isang balon. Sinabi ni Filadoro na dapat silang tumakas at maghukay ng butas sa isang daanan sa ilalim ng lupa at sila ay tumakas. Ang prinsipe ay hindi nais na dalhin siya sa kaniyang palasyo na naglalakad at nagbihis ng ganitong paraan, kaya nagpunta siya upang kumuha ng angkop na damit at isang karwahe. Sinumpa siya ng dambuhala na kalimutan siya sa sandaling mahalikan siya, at nang makarating siya sa kastilyo, hinalikan siya ng kaniyang ina. Hindi na niya maipaliwanag ang nangyari sa kaniya, at pumayag siyang magpakasal sa gusto ng kaniyang ina.

Nang mabalitaan ni Filadoro ang tungkol sa kasal, nagbalatkayo siya bilang isang lalaki at pumunta sa kastilyo kung saan siya tinanggap bilang isang kitchen boy. Kapag ang pie na ginawa ni Filadoro ay inukit, lumipad ang isang kalapati na nagpapaalala sa prinsipe tungkol sa lahat ng ginawa ni Filadoro para sa kaniya. Kapag lumipad na ang kalapati, dinala ng prinsipe sa harap niya ang batang lalaki sa kusina na gumawa ng pie. Bumagsak si Filadoro sa paanan ng prinsipe, agad niya itong nakilala at ipinahayag sa kaniya na siya ang kaniyang pakakasalan. Ang gusto lang ng kaniyang ina ay ang ninanais ng prinsipe habang ang napiling nobya ay umamin sa pagnanais na hindi magpakasal ngunit bumalik sa Flandes. Kung saan, si Filadoro at ang prinsipe ay ikinasal.

## Mga sanggunian
Ang Ginintuang Leon

[thumb|238x238px|*Dinala ng hari ang gintong leon sa kaniyang anak na babae*, paglalarawan ni [Henry Justice Ford]]
Ang **Ginintuang Leon** (Aleman: *Vom goldnen Löwen*) ay isang Italyanong kuwentong bibit na kinolekta ni Laura Gonzenbach sa *Sicilianische Märchen*. Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Pink Fairy Book*.

## Buod 
Ang isang mangangalakal ay may tatlong anak na lalaki. Ang pinakamatanda ay umalis at nakahanap ng isang lungsod kung saan ipinahayag ng hari na sinumang makatagpo ng kaniyang anak na babae sa loob ng walong araw ay mapapangasawa niya, ngunit sinumang sumubok at nabigo ay mawawalan ng ulo. Sinubukan ng anak at nabigo. Sumunod ang kaniyang pangalawang kapatid at nabigo rin.

Ang bunsong anak na lalaki, kasunod ng kaniyang mga kapatid, ay natuklasan ang kanilang mga kapalaran at tinanggihan ang isang matandang babae na humingi ng limos sa kaniya. Tinanong niya kung siya ay may problema, at ipinaliwanag ng anak ang sitwasyon. Sinabi niya sa kaniya na dapat siyang bumili ng isang estatwa ng isang gintong leon na tumutugtog ng musika, para makapagtago siya sa loob nito. Nang matapos ang rebulto, nagtago ang lalaki sa loob. Ipinakita ng matandang babae ang leon sa hari. Kapag gusto niya ito, sinabi niya sa kaniya na maaari niya lamang itong ipahiram sa kaniya nang magdamag. Dinala niya ito pababa sa isang lihim na hagdan patungo sa labindalawang magkaparehong babae. Sa gabi, nakiusap ang kabataan sa prinsesa na tulungan siya, at sinabi niya sa kaniya na magsusuot siya ng puting sintas kapag siya ay hinanap niya para makilala siya.

Inalis ng matandang babae ang leon. Ang kabataan ay lumabas mula sa pagtatago at pumunta sa hari, na nagbigay sa kaniya ng pahintulot na hanapin ang prinsesa. Pumunta ang binata sa pinagtataguan ng prinsesa at pinili ang babaeng nakasuot ng puting sash.

## Mga pagsususri 
Ang pamamaraang ito ng pagkapanalo sa prinsesa ay matatagpuan din sa mga kuwentong bibit na *The Fair Fiorita* at *The Princess Who Was Hidden Underground*. 

### Pag-uuri 
Hindi nagtagal pagkatapos niyang mabuo ang kaniyang pag-uuri ng mga kuwentong-pambayan, inilathala ng Finlandes na folkloristang si Antti Aarne, noong 1912, ang isang pag-aaral sa mga koleksiyon ng Magkapatid na Grimm, Austriakong konsul Johann Georg von Hahn, folkloristang Danes na si Svend Grundtvig, Suwekong iskolar na si Laura Gonzenbach, at Alexander Afanasyev  Ayon sa pangunahing sistemang ito, na binuo noong 1910, ang kuwento ay umaangkop sa uri 854, "The Golden Buck (Goat, Ram)": ang prinsipe ay pumasok sa silid ng isang prinsesa na nakatago sa isang estatwa ng isang hayop na gawa sa ginto at nanalo sa kamay ng prinsesa. Ang pag-uuri na ito ay pinatunayan ng mga propesor na sina Jack Zipes at Stith Thompson, na inuri rin ang kuwento bilang AaTh 854, "The Golden Ram".

## Mga sanggunian
Ikaapat na Aklat ng mga Macabeo

Ang **4 Macabeo**, tinatawag din bilang **Ikaapat na Aklat ng mga Macabeo** at posibleng orihinal na kilala bilang **Sa Kalayaan ng Katwiran**, ay isang aklat na sinulat sa Griyegong Koine, malamang noong una o maagang ikalawang dantaon. Isa itong homiliya o pampilosopiyang diskurso na pinupuri ang pangingibabaw ng banal na katwiran sa silakbo ng damdamin. Pinagsasama ng gawang ito ang Hudaismong Helenistiko na may impluwensiya ng pilosopiyang Griyego, partikular ang paaralan ng Stoisismo.

Karamihang pagdedetalye ang gawa ng mga kuwento ng pagiging martir sa aklat ng 2 Macabeo: ng mga babae na may pitong anak na lalaki at ng eskribang si Eleazar, na pinahirapan hanggang mamatay ng Haring Seleucid na si Antioco IV Epipanes sa pagsubok na itakwil ang pagsunod sa Hudaismo. Kung ano ang sinalaysay ng 2 Macabeo sa isa at kalahating kabanata, pinalawig naman ng 4 Macabeo ito sa 14 na kabanata ng mga diyalogo at usaping pampilosopiya. Binuo muli ng 4 Macabeo ang istorya bilang isang katwiran at lohika: gagantimpalaan ang mga martir sa kabilang-buhay, kaya makatuwiran ang patuloy na pagsunod sa batas ng mga Hudyo, kahit may panganib ng pagpapahirap at kamatayan.

## Pagiging kanoniko
Nagkaroon ng maliit na impluwensya ang 4 Macabeo sa kalaunang Hudaismo. Humina ang Hudaismong Helenistiko sa paglipas ng panahon, at hindi sinalin ang aklat sa Hebreo sa panahon nito. Napabilang ito sa Masoretikong kanoniko ng mga kasulatang Hebreo, ang Tanakh, at kaya, hindi tinuring ito ng mga Hudyo na kanoniko. Hindi kumalat ang mga kuwento ng mga martir sa mga Hudyo sa mga panitikang rabiniko, subalit malamang mula sa malayang tradisyon sa halip na diretso sa 4 Macabeo.

Napreserba ang gawa sa karamihan ng mga Kristiyano. Interesado ang mga sinunang Kristiyano sa parehong kuwento ng pagiging martir at sa pangkahalatang paghanga sa Stoisismo. Mukhang pinagpapahalagaan ang aklat sa sinaunang simbahang Kristiyano: pinamalas ng mga sermon at gawa nina Juan Crisostomo, Gregorio Nacianceno, at Ambrosio ang pagiging pamilyar sa 4 Macabeo. Sa kabila ng pagkalat nito sa mga sinaunang pamayanang Kristiyano na ginamit ang mga bersyong Septuaginta na kabilang ang 4 Macabeo, pangkalahatang mas nagdududa ang mga konseho ng simbahan. Hindi nila ibinilang ang gawa bilang kanoniko o deuterokanoniko. Bilang isang resulta, hindi ito naging kanong pambibliya para sa makabagong Kristiyano.

## Mga pananda
## Mga sanggunian
Kategorya:Lumang Tipan
Kategorya:Mga Macabeo
Paano Pinakasalan ng Diyablo ang Tatlong Mag-aate

Ang **Paano Pinakasalan ng Diyablo ang Tatlong Mag-aate** ay isang Italyanong kuwentong bibit na matatagpuan sa *Italian Popular Tales* ni Thomas Frederick Crane (1885). Ito ay tinipon at orihinal na inilathala sa Aleman bilang " *Der Teufel heirathet drei Schwestern* " ni Widter at Wolf noong 1866.

Ito ay inuri bilang Aarne-Thompson kuwento tipo 311, "The heroine rescues herself and her sisters".

## Buod 
Ang sumusunod na bersiyon ay ibinigay nina Widter at Wolf (Thomas Frederic Crane tr.): na isinuot niya sa kaniyang dibdib. Hindi niya maitago ang nangyari, kaya sinabi ng Diyablo na masisiyahan ang kaniyang kuryusidad, at itinapon siya sa impiyerno. Pagkalipas ng ilang buwan, niligawan niya ang pangalawang anak na babae, ngunit ganoon din ang sinapit ng kaniyang kapatid na babae.

Pagkatapos ay dumating siya upang ligawan ang bunsong anak na babae, si Margerita. Siya ay isang matalino, at pinaghihinalaang siya ang pumatay sa kaniyang mga kapatid na babae, ngunit ang laban ay napakahusay, ito ay magiging isang hamon upang makahanap ng isang mas mahusay. Nang bigyan siya ng parehong pagsubok, siya rin ay dinaig ng pagkamausisa at binuksan ang ipinagbabawal na pinto, na natuklasan na ang impiyerno ay nasa kabila nito, na ang kaniyang mga kapatid na babae ay naroroon, at ang lalaking pinakasalan niya ay ang Diyablo. Hinila ni Margerita ang kaniyang dalawang kapatid na babae at itinago ang mga ito. Kung nagkataon, inilagay niya ang kaniyang bulaklak sa tubig at nanatili itong hindi nasugatan ng apoy, kaya hindi natukoy ang kaniyang pagkilos. Ang Diyablo, na panatag nang makita ang kaniyang mga bulaklak na sariwa pa, ay minahal siya nang walang pasubali.

Sa pagkakaroon ng planong pagtakas, hiniling ni Margerita sa Diyablo na dalhin ang bawat isa sa tatlong dibdib sa kaniyang mga magulang, na ipinangako sa kaniya na hinding-hindi ito ilalagay sa daan. Sinabi niya na manonood siya. Natukso ang Diyablo na alisin ang kargada sa dibdib, ngunit sa tuwing pinipigilan siya ng isang tinig na sumisigaw ng "Huwag mong ibaba; nakikita kita!" bagama't ang sigaw ay galing talaga sa kauna-unahang kapatid na dala-dala niya sa loob ng dibdib. Ito ay isang kamangha-mangha sa Diyablo na ang kaniyang asawa ay nakikita sa ngayon, at sa paligid ng mga sulok. Ang pangalawang kapatid na babae ay ipinuslit sa parehong paraan sa likod ng nalinlang na Diyablo. Ang pangatlong dibdib ay para kay Margerita mismo na maitago sa loob. Ang isang dummy na nagpapanggap bilang kaniya ay nakakabit sa balkonahe ('''') na parang nagbabantay, pagkatapos ay tinulungan ng kasambahay na ikarga ang dibdib sa likod ng Diyablo. Inihatid ng Diyablo ang pasanin nang may higit na pagsisikap sa pagkakataong ito, sa pag-aakalang siya ay nagbabantay mula sa mas mataas na lugar sa pagkakataong ito.

Mula noon, nawalan na ng gana ang Diyablo na mag-asawang muli.

## Talababa
## Mga sanggunian
Espektroskopya

thumb| Isang halimbawa ng espektroskopya: sinusuri ng isang prisma ang puting liwanag sa pamamagitan ng pagpapakalat nito sa mga bahaging kulay nito.
Ang **espektroskopya** ay ang pag-aaral ng interaksyon sa pagitan ng materya at electromagnetic radiyasyon bilang function na nakadepende sa wavelength o dalasan ng radiation. Sa mas pinasimpleng mga salita, ang espektroskopya ay ang tiyak na pangkalahatang pag-aaral ng kulay mula sa visible light hanggang sa lahat ng mga bands ng electromagnetic spectrum ; sa katunayan, sa kasaysayan, ang espektroskopya ay nagsimula bilang pag-aaral ng wavelength dependence ng absorption ng gas phase matter ng  visible light na pinaghiwa-hiwalay ng isang prism . Ang mga matter wave at acoustic wave ay maaari ding ituring na mga anyo ng radiative energy, at kamakailan  lamang, ang mga alon ng grabitasyon ay iniugnay sa isang spectral signature sa konteksto ng Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory (LIGO).

## Mga sanggunian
Kategorya:Mga paraan sa agham
Ang Pagmamahal para sa Tatlong Narangha (kuwentong bibit)

Ang "**Pagmamahal para sa Tatlong Narangha**" o "**Ang Tatlong Citron**" ay isang Italyanong pampanitikang kuwentong bibit na isinulat ni Giambattista Basile sa *Pentamerone*. Ito ang pangwakas na kuwento, at ang ginagamit ng pangunahing tauhang babae ng kuwentong balangkas upang ipakita na isang impostor ang pumalit sa kaniya.

## Buod 
Isang hari, na nag-iisang anak na lalaki, ay sabik na naghihintay sa kaniyang ikasal. Isang araw, pinutol ng prinsipe ang kaniyang daliri; bumagsak ang kaniyang dugo sa puting keso. Ipinahayag ng prinsipe na magpapakasal lamang siya sa isang babaeng kasingputi ng keso at kasing pula ng dugo, kaya't hinanap niya ito.

Ang prinsipe ay gumala sa mga lupain hanggang sa makarating siya sa Isla ng mga Ogresa, kung saan dalawang maliliit na matandang babae ang nagsabi sa kaniya na makikita niya ang hinahanap niya dito, kung siya ay magpapatuloy, at ang pangatlo ay nagbigay sa kaniya ng tatlong sitron, na may babala na huwag maghiwa. hanggang sa makarating siya sa isang puwente. Isang engkanto ang lilipad sa bawat isa, at kailangan niyang bigyan siya ng tubig nang sabay-sabay.

Bumalik siya sa bahay, at sa tabi ng puwente, hindi siya naging mabilis para sa unang dalawa, ngunit para sa pangatlo. Ang babae ay pula at puti, at nais ng prinsipe na ihatid siya sa bahay ng maayos, na may angkop na damit at mga tagapaglingkod. Itinago niya siya sa isang puno. Isang itim na alipin, na dumarating upang umigib ng tubig, nakita ang kaniyang repleksyon sa tubig, at inakala niyang sarili niya iyon at napakaganda niya para umigib ng tubig. Tumanggi siya, at binugbog siya ng kaniyang amo hanggang sa tumakas siya. Pinagtawanan siya ng diwata sa hardin, at napansin siya ng alipin. Tinanong niya ang kaniyang kuwento at nang marinig ito, nag-alok na ayusin ang kaniyang buhok para sa prinsipe. Nang pumayag ang diwata, itinusok niya ang isang pin sa kaniyang ulo, at ang diwata ay nakatakas lamang sa pamamagitan ng pagiging isang ibon. Nang bumalik ang prinsipe, sinabi ng alipin na binago siya ng masamang salamangka.

Ang prinsipe at ang kaniyang mga magulang ay naghanda para sa kasal. Lumipad ang ibon sa kusina at nagtanong pagkatapos magluto. Inutusan ng ginang na lutuin ito, at nahuli ito at niluto, ngunit itinapon ng kusinera ang tubig na pinaso nito, sa hardin, kung saan tumubo ang isang puno ng sitron sa loob ng tatlong araw. Nakita ng prinsipe ang mga citron, dinala sila sa kaniyang silid, at tinuring sila bilang ang huling tatlo, ibinalik ang kaniyang nobya. Sinabi niya sa kaniya ang nangyari. Dinala niya siya sa isang piging at hiniling sa lahat kung ano ang dapat gawin sa sinumang mananakit sa kaniya. Iba't ibang tao ang nagsabi ng iba't ibang bagay; sinabi ng alipin na dapat siyang sunugin, kaya't ipinasunog ng prinsipe ang alipin.

## Mga sanggunian
Cannetella

Ang **Cannetella** ay isang Napolitanong pampanitikang kuwentong bibit na binanggit ni Giambattista Basile sa kaniyang 1634 na akda, ang *Pentamerone*. Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Grey Fairy Book*, na kinolekta ni Hermann Kletke.

Ang isa pang bersiyon ng kuwentong ito ay sinabi sa *A Book of Wizards*, ni Ruth Manning-Sanders.

## Buod 
Isang hari ang nagnanais ng isang bata, at isang anak na babae ang ipinanganak sa kaniya, na pinangalanan niyang Cannetella. Kapag siya ay lumaki, gusto niyang pakasalan siya; hindi niya gusto, ngunit sa wakas ay pumayag kung ang kaniyang asawa ay walang gusto sa mundo. Nagharap siya ng mga kandidato, at nang makita niya ang pagkakamali sa kanila, napagpasyahan niyang ayaw niyang magpakasal. Sinabi ni Cannetella na magpapakasal siya sa isang lalaking may gintong buhok at ginintuang ngipin.

Si Fioravante, isang mortal na kaaway ng hari at isang salamangkero, ay naging isang lalaking may ginintuang buhok at ginintuang ngipin. Pumayag ang hari sa kanilang kasal, ngunit iginiit ni Fioravante na buhatin ang prinsesa nang walang katulong o bagahe. Nang makarating sila sa isang kuwadra, iniwan niya siya doon na may mahigpit na utos na huwag itong iwanan o makita, at kainin lamang ang natitira sa mga kabayo. Isang araw, tumingin siya sa isang butas, nakita niya ang isang hardin na puno ng mga lemon, bulaklak, citron, at baging. Ang isang pagnanasa para sa isang bungkos ng mga ubas ay kinuha sa kaniya, at ninakaw niya ito. Sinabi ng mga kabayo kay Fioravante nang siya ay bumalik, at handa siyang saksakin siya, ngunit nagsumamo siya para sa kaniyang buhay; itinakda niya siya sa parehong mga kondisyon at umalis muli.

Dumating ang isang maharlikang magsususi, at tinawag siya ni Cannetella, hinikayat siya na siya talaga iyon sa kabila ng pagbabago ng hitsura nito, at ipinapasok siya nito pabalik sa kaniyang ama. Sinundan siya ni Fioravante. Sinuhulan niya ang isang matandang babae para makita niya ang prinsesa, at nakita siya ni Cannetella. Ipinagawa niya sa kaniyang ama ang isang silid na may pitong pintong bakal. Bumalik si Fioravante sa matandang babae at pinapunta siya sa kastilyo, nagtitinda ng rouge, at naglagay ng papel sa higaan ng prinsesa, upang maakit ang lahat na natutulog. Nakatulog ang lahat. Si Fioravante ay sumabog sa lahat ng pitong pinto upang makarating sa prinsesa, at binuhat siya, mga damit panghiga at lahat, para buhatin siya, ngunit pinalayas niya ang papel, at nagising ang lahat. Sinunggaban siya ng mga ito at pinagputolputol.

## Mga sanggunian