open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Malika Pukhraj

Si **Malika Pukhraj** () (1912–2004) ay isang napakasikat na Ghazal at katutubong mang-aawit ng Pakistan. Siya ay karaniwang kilala bilang "Malika", ibig sabihin ay "Ang Reyna", sa publiko. Siya ay napakapopular sa kanyang pag-awit ng nazm na kanta na Hafeez Jalandhri*, Abhi tau main jawan hoon* ("Ako ay bata pa"), na tinatangkilik ng milyon-milyong hindi lamang sa Pakistan, kundi pati na rin sa India. Ang iba sa kaniyang mga tanyag na obra sa wikang Urdu ay ang *Lo phir basant aaii*, ang *Piya baaj piyala piya jaey na ni* Quli Qutub, at ang *Mere* qatil mere *dildar mere paas raho* ni Faiz Ahmed Faiz.

## Maagang buhay 
Si Malika Pukhraj ay ipinanganak sa Hamirpur Sidhar sa isang pamilyang mananawit ng mga propesyonal na musikero. Binigyan siya ng pangalang "Malika" sa kapanganakan ni Baba Roti Ram 'Majzoob', isang espiritista, sa lugar ng Akhnoor, at pinangalanang *Pukhraj* (Dilaw na Sapiro) ng kaniyang tiyahin na mismo ay isang propesyonal na mang-aawit-mananayaw.

Natanggap ni Malika Pukhraj ang kaniyang tradisyonal na pagsasanay sa musika mula kay Ustad Ali Baksh Kasuri, ang ama ng maalamat na mang-aawit na si Ustad Bade Ghulam Ali Khan.

## Karera sa pagtatanghal 
Sa edad na siyam, binisita niya si Jammu at nagtanghal sa seremonya ng koronasyon ni Maharaja Hari Singh, na labis na humanga sa kaniyang boses kaya hinirang niya siya bilang mang-aawit sa korte sa kaniyang Durbar. Nanatili siya roon bilang isang mang-aawit sa loob ng isa pang siyam na taon.

Isa siya sa mga kilalang propesyonal na mang-aawit ng India noong 1940s at pagkatapos ng Pagkahati ng India noong 1947, lumipat siya sa Lahore, Pakistan, kung saan nakatanggap siya ng higit na katanyagan, sa pamamagitan ng kanyang mga pagtatanghal sa radyo kasama ang kompositor na si *Kale Khan* sa Radio Pakistan, Lahore. Ang kaniyang boses ay pinakaangkop para sa 'mga awiting bayan ng mga burol' (mga Kantang Pahari).

Noong 1980, natanggap niya ang Pride of Performance Award mula sa Pangulo ng Pakistan. Noong 1977, nang ang All India Radio, kung saan siya kumanta hanggang sa Pagkakahati noong 1947, ay ipinagdiriwang ang Ginintuang Hubileo nito, inimbitahan siya sa India at ginawaran ng parangal na 'alamat ng Boses'. Naitala rin ni Malika Pukhraj ang kaniyang mga memoir sa nobelang *Song Sung True*.

Namatay si Malika Pukhraj sa Lahore, Pakistan noong Pebrero 4, 2004. Nagsimula ang kaniyang puneraryong prusisyon sa kaniyang tirahan sa pampang ng Kanlurang Kanal, at ang seremonya ay isinagawa sa bahay ng kaniyang panganay na anak. Siya ay inilibing sa libingang Shah Jamal sa Lahore.

## Mga sanggunian
La Bolduc

Si **Mary Rose-Anne Bolduc**, ipinanganak na **Travers**, (Hunyo 4, 1894&nbsp;– Pebrero 20, 1941) ay isang musikero at mang-aawit ng Musikang Pranses-Canadiense. Siya ay kilala bilang **Madame Bolduc** o **La Bolduc**  Sa kasagsagan ng kaniyang katanyagan noong dekada 1930, nakilala siya bilang *Reyna ng mga Canadiense na Awiting-Bayan*. Ang Bolduc ay madalas na itinuturing na unang mang-aawit-manunulat ng awit ng Quebec. Pinagsama ng kaniyang estilo ang tradisyonal na katutubong musika ng Irlanda at Quebec, kadalasan sa mga upbeat, komedikong kanta.

## Talambuhay 
### Pagkabata 
Si Mary Rose Anna Travers "La Bolduc" ay ipinanganak sa Newport, Quebec, sa rehiyon ng Gaspé. Ang kaniyang ama, si Lawrence Travers, ay isang Angloponong may Irlandes na pinagmulan, at ang kaniyang ina, si Adéline Cyr, ay isang Pranses Canadiense na Mi'kmaq. Kasama sa kaniyang pamilya ang limang buong kapatid, at karagdagang anim na kalahating kapatid mula sa unang kasal ng kaniyang ama. Si Bolduc at ang kaniyang labing-isang kapatid ay nagsasalita ng Ingles sa bahay, ngunit matatas ding nagsasalita ng Pranses. Ang pamilya ay lubhang mahirap, ngunit nag-aral si Bolduc sa loob ng ilang panahon, na naging maaral sa Pranses.

Ang kanyang nag-iisang guro sa musika ay ang kaniyang ama, na nagturo sa kanya kung paano tumugtog ng mga instrumento na tradisyonal sa kultura ng Quebec noong panahon: ang fiddle, akordyon, harmonica, mga kutsara, at jaw harp. Natutuhan niya ang tradisyonal na musika mula sa dalawang pamana, parehong melodyang Irlandes at mga tonong pambayan ng Pranses-Canadiense. Ang pamilya ay walang record player, piano, o sheet music, kaya natutuhan ni Bolduc ang mga jig at katutubong kanta mula sa memorya o sa pamamagitan ng tainga. Siya ay nagbibigay ng mga kaswal na pampublikong pagtatanghal noong tagsibol ng 1908, nang tumugtog siya ng akuodyon sa kampo ng pagtotroso kung saan siya nagtrabaho bilang isang kusinero at ang kaniyang ama bilang isang magtotroso.

## Propesyonal na imahen 
right|thumb|Mary Bolduc, bandang 1930
Ang mga karera sa pag-awit at entablado ay hindi itinuturing na mabuti sa lipunan ng Quebec noong dekada 1920 at dekada 1930, lalo na para sa kababaihan. Upang maiwasan ang tsismis at mapanatili ang isang magandang reputasyon, si Bolduc ay palaging kinikilala sa ilalim ng kaniyang kasal na pangalan na *Madame Édouard Bolduc*, kapuwa sa mga live na pagtatanghal at sa mga pag-record. Sinubukan niyang isama ang kaniyang pamilya sa kaniyang mga aktibidad hangga't maaari. Sinamahan ng kaniyang asawang si Édouard ang kaniyang tropa sa kanilang mga paglilibot noong 1932 at 1934. Ang kaniyang panganay na anak na babae na si Denise ay sumali sa tropa noong 1935 bilang isang pianista.
## Mga recording 
Umabot ng mahigit-kumulang 100 na mga record ng kaniyang mga kanta ang nakaligtas. Marami sa mga hindi nakaligtas ay isinulat para sa mga espesyal na okasyon.

## Mga sanggunian
Vishakha Hari

Si **Vishakha Hari** ay isang bokalista ng musikang Karnatika at nagpanguna ng Harikatha, isang anyo ng Hindu na pagkukuwento.

## Mga unang araw 
Ang ama ni Vishakha Hari, si Santhanam, ay isang nakalagang accountant. Ang kanyiang ina, si Vijaya Santhanam, ay nagtapos ng pag-aaral sa kimika at sumunod sa isang espirituwal na guru, si Sri Paranur Krishna Premi (Srisrianna), na kalaunan ay naging biyenan ni Visakha Hari. Ang kaniyang nakababatang kapatid na si Saketharaman ay isa ring bokalista ng musikang Karnatika.

Nakatanggap si Vishakha Hari ng pormal na pagsasanay sa musikang Karnatika mula kay Lalgudi Jayaraman mula sa edad na 6 at Bharata natyam na pagsasanay mula kay Sudharani Raghupathy. Wala siyang pormal na pagsasanay sa Harikatha.

Nagpakasal siya kay Sri Hari, isang nagsusulong ng Harikatha, at noong siya ay 22, hinimok siya ng kaniyang biyenan na magkuwento sa kanyang mga pagtatanghal sa musika.

## Karera sa musika 
Mula noong 2006, nagtanghal si Vishakha Hari sa ilang sabhas sa panahon ng Chennai Music Season. Isang artista ng All India Radio, nagbigay siya ng mga diskurso at konsiyerto sa ibang bansa.

Paminsan-minsan ay gumaganap din si Vishakha Hari kasama ang kaniyang asawa, si Sri Hari, na gumagamit ng kanyang arikulong Ingles na pinag-aral upang madagdagan ang kanyang mga pagtatanghal sa kathakalakshepam.

## Mga parangal at *pagkilala* 
Nakatanggap siya ng mga medalya, premyo, at iba pang mga parangal para sa kaniyang mga kontribusyon sa mga larangan ng musika ng Harikatha at karnatika.*

Nakatanggap siya ng Gawad Vasantashreshtha, iyon ay ang 'woman par excellence', mula sa mga kamay ng kaniyang music guru na si Sri Lalgudi Jayaraman at ang Thyagarja.

Pratidhwani o 'echo of Thyagaraja Swami' na titulo mula sa kaniyang espiritwal na guru at biyenan na si Sri Krishna Premi Swamigal.

Noong Setyembre 2016. isa siya sa pito sa mga pinakarespetadong babaeng artista ng India.

## Mga sanggunian
Eve Goldberg

Si **Eve Goldberg** (ipinanganak 1967) ay isang katutubong musikero, mang-aawit, at manunulat ng kanta na nakabase sa Toronto, Ontario, Canada. Sa musika, gumuhit siya mula sa maraming iba't ibang tradisyon at impluwensya tulad ng blues, country, bluegrass, jazz, swing, at kontemporaneo at tradisyonal na katutubong musika.

## Maagang buhay 
Ipinanganak sa pook ng Boston, karamihan ay nanirahan si Goldberg sa Bagong Inglatera bago lumipat sa Toronto noong 1981 kasama ang kaniyang ina, si Susan Goldberg. Sa pamamagitan ng kaniyang ina, isang masugid na tagahanga ng katutubong musika, nasangkot si Eve sa eksena ng musikang katutubong Toronto, at nakilala ang maraming lokal na musikero kabilang sina Grit Laskin, Ian Robb, Ken at Chris Whiteley, Paul Mills, Bill Garrett, at iba pa.

## Karera 
Nagsimulang magtanghal ang Goldberg sa publiko noong 1990, at mula noon ay gumanap na sa maraming club, serye ng konsiyerto, at kapistahan sa buong Canada at hilagang-silangang Estados Unidos, kabilang ang Mariposa Folk Festival, ang Kennedy Center, ang Ottawa Folk Festival, ang Stan Rogers Folk Festival.

Ang kanyang unang album, *Ever Brightening Day, ay* inilabas sa kaniyang sariling Sweet Patootie Music label. Ang kaniyang mga susunod na album na *Crossing the Water,* at *A Kinder Season* ay parehong inilabas ng Borealis Records. Ang kaniyang instrumental na komposisyon na "Watermelon Sorbet" ay temang kanta sa ''Richardson's Roundup* program ng CBC Radio. Itinatampok din ang "Watermelon Sorbet" sa isang koleksiyon ng musikong akustikong gitara na tinatawag na *Six Strings North of the Border.*

Bilang karagdagan sa pagganap, si Goldberg ay kalahok sa maraming iba pang mga proyekto sa musika. Noong 1996, naging tagapamahalang pangtanggapan siya para sa The Borealis Recording Company, isang independiyenteng Canadian folk music record label. Noong 1999, tumulong siyang mahanap ang Common Thread: Community Chorus of Toronto, isang pitompung-boses hindi-audition na korong bayan na kumakanta ng musika mula sa buong mundo.

Si Goldberg ay isa sa mga pangunahing tagapag-ayos ng The Woods Music and Dance Camp na isinasagawa taon-taon sa rehiyong Muskoka ng Ontario.

Nagbibigay din ang Goldberg ng mga aralin sa ukulele at namumuno sa isang pangkat ng ukulele sa Toronto. Gumaganap siya kasama ang kapwa musikero na si Jane Lewis bilang duo na Gathering Sparks; kumakanta ang pares sa mga pistang pambayan at regular din sa Tranzac Club sa Toronto. Naglabas sila ng album, *All That's Real'', sa Borealis noong 2019.

Ang mga pagsisikap ni Goldberg na linangin ang komunidad ng kantang-bayan sa Ontario ay humantong sa kaniyang pagtanggap ng Estelle Klein Award mula sa Folk Music Ontario noong 2021.

## Mga sanggunian
Miss USA 2022

Ang **Miss USA 2022** ay ang ika-71 na edisyon ng Miss USA pageant. Si Elle Smith ng Kentucky ang magpuputong sa kanyang kahalili sa pagtatapos ng kaganapan. Ang mananalo ay ang magiging kinatawan ng Estados Unidos sa Miss Universe 2022.

## Resulta
§ - Ibinoto ng publiko para mapabilang sa Top 16.**∞** - Nanalo si Gabriel bilang Miss Universe 2022. Dahil sa protocol, nagbitiw siya sa kaniyang titulo bilang Miss USA 2022, at ang kaniyang 1st Runner-up na si Morgan Romano ang pumalit bilang Miss USA.

## Kasaysayan
Nitong ika-15 ng Hulyo, Inanunsyo na ang Miss USA 2022 ay gaganapin sa Grand Sierra Resort sa Reno, Nevada sa Ika-3 ng Oktubre. Ito rin ang magiging venue ng Miss USA sa taong 2023 at 2024. Kinumpirma ito ni Crystle Stewart, national director ng Miss USA, na ang lokasyon ay pinili para parangalan si Cheslie Kryst, na kinoronahang Miss USA 2019 sa parehong lugar at nagpakamatay noong Enero 2022.

## Mga Kalahok
Lahat ng 51 State Titleholder ay nakoronahan na. 

## Mga tala
## Mga sanggunian
Kalpana Patowary

Si **Kalpana Patowary** ay isang Indianang mananawit ng playback at tradisyong-pambayang mananawit mula sa Assam. Siya ay kumakanta sa 30 mga wika at mayroong maraming katutubo at sikat na mga kanta sa kaniyang kredito, habang ang Bhojpuri na musika ay ang kaniyang pinaka-dedikadong saray. Sa kaniyang aklat, Cinema Bhojpuri, pinuri ni Avijit Ghosh si Patowary para sa kaniyang "kahanga-hangang kontribusyon" sa musikang pampelikulang Bhojpuri. "Binigyan ng isang mayaman, makapangyarihan at madamdamin na boses, ang mang-aawit mula sa Assam ay halos itinuturing na kinakailangan para sa anumang marka ng pelikula," isinulat niya.

## Maagang buhay at pinagmulan 
Si Patowary ay ipinanganak sa isang Yogi-Nath na pamilya ng Nath pamayanang samradaya noong Oktubre 27, 1978 sa distrito ng Barpeta sa Assam. Isang nagtapos sa panitikang Ingles, si Patowary ay isang alumnus ng Kolehiyong Cotton ng Guwahati. Sinanay sa Kamrupiya at Goalporiya na musikang tradisyong-pambayan ng kaniyang mananawit ng tradisyong-pambayang ama na si Sri Bipin Nath Patowary, nagsimulang magtanghal sa publiko si Kalpana sa murang edad na 4 kasama ang kaniyang ama at sinanay din bilang Sangeet Visharad sa Indianong musikang klasiko mula sa Suriang Musikang Pamantasan ng Bhatkhande, Lucknow. Siya ay umaawit ng maraming anyo ng tradisyong-pambayang musikang Bhojpuri kabilang ang Purvi, Pachra, Kajri, Sohar, Vivaah geet, Chaita, at Nautanki.

Si Patowary ay hindi gaanong nagtrabaho sa mga gawa ni Bhikhari Thakur at naglabas ng album na nagpapagunita sa kanyang buhay at obra.

## Karera 
Si Patowary ay ang unang mang-aawit ng Bhojpuri na nagtanghal ng lumang tradisyon ng tradisyon ng Khadi Birha sa mga pandaigdigang plataporma.

Noong 2013, nagpalabas si Patowary sa isang dokumentaryo na pelikula, *Bidesia sa Bambai*. Inilabas noong Disyembre 8, 2013, ito ay isang pagtingin sa Mumbai sa pamamagitan ng lens ng migranteng manggagawa at ng kaniyang musika.

Inanyayahan siyang magtanghal sa isang 15-araw na paglilibot sa apat na bansa sa Amerika Latina na ipinakita ng Ministro ng mga Kultural na Gawain sa okasyon ng Araw ng Pagdating ng mga Indiano.

Si Patowary ang unang babaeng nag-record at kumanta sa estilong Chhaprahiya Purvi. Bago ang kaniyang obra, ang Purvi ay isang panlalaki lamang.

Ginawa rin ni Patowary ang kanyang debut sa pag-arte sa Bhojpuri na pelikula, si *Chalat Musafir Moh Liyo Re na gumaganap* bilang Janki, na kapuwa nagtanghal sa tapat ng Dinesh Lal Yadav.

Lumahok din siya sa reality show na *Junoon - Kuchh Kar Dikhaane Ka* (2008) sa NDTV Imagine.

## Mga sanggunian
Katolikong Unibersidad ng Andrés Bello

Ang **Katolikong Unibersidad ng Andrés Bello** na kilala rin sa Español bilang **Universidad Católica Andrés Bello** ay isang pribadong unibersidad sa Venezuela. Isa sa pinakamalaking unibersidad sa Venezuela, ang UCAB ay may mga kampus sa ilang lungsod, tulad ng sa Caracas (kung saan matatagpuan ang pangunahing kampus), Los Teques, Guayana, at Coro.

Pinangalanan para sa Venezolanong manunulat na si Andrés Bello, ang UCAB ay itinatag noong Oktubre 1953 ng Kapisanan ni Hesus (Episcopado Venezolano a la Compañía de Jesús). Noong 2017 ito ay niraranggo bilang ika-apat na pinakamahusay at nangungunang pribadong unibersidad sa Venezuela.

## Mga kilalang alumni 
Kabilang sa mga kilalang nagtapos nito ay sina: José Antonio Abreu (konduktor ng orkestra, ekonomista, aktibistang politikal), Milos Alcalay (diplomatiko ng Venezuela), Nery Santos Gómez (may-akda), Édgar Ramírez (mamamahayag at aktor), María Corina Machado, (miyembro ng Asamblea, tagapagtatag ng Súmate), at Henrique Capriles (abogado at gobernador).

## Mga sanggunian 
## Mga panlabas na link 
* site sa YouTube
Awstralyanong Breton

Ang mga **Awstralyanong Breton/Inglatero** o mga **Anglo-Celtic** ay isang etnikong ninuno na nagsaling lahi mula sa bansang United Kingdom sa Inglatera, ito ang mga taong may dugong breton, Ang mga Anglo-Celtic ay may malaking bilang sa mga estado ng *Hilagang Australia* sa New South Wales, Victoria, Queensland, Timog Australia at sa bansang New Zealand

Ang mga Australian English ay kabilang sa lahing Mga taong puti na simulang saling lahi mula sa mga estado ng Europa, Sila iyong mga tinagurian ring, *Puting Awstralyano/a* o *White Australians* na nahaluan rin ng "native".

Ang Wikang Ingles 36% ang pinakamalaking bilang ng wika at lahi sa bansang Awstralya na sumisimbolo rin hitsura ng bandera ng Kahariang Estado (UK) o *England*

  ay ang pinakamalaking saling lahi sa Awstralya|400px]]

## Kasaysayan
Ang kasaysayan ng kolonasyon sa Awstralya ay ang pagsibol ng mga taong Breton ay tumawid mula sa hilaga at dumaan sa kontinente ng Antarktika at dumaan sa hilagang bahagi nito patungo sa Timog Australia sa Adelaide.

### Immigrasyon at bansa ng kapanganakan
## Tingnan rin
* Europeong Amerikano

## Talababa
## Sanggunian
Kategorya:Mga Awstralyano ayon sa etnisidad
Kategorya:Mga pangkat-etniko sa Europa
María Lionza

Si **María Lionza** ang sentral na pigura sa isa sa pinakalaganap na bagong relihiyosong kilusan sa Venezuela. Ang kulto ni María Lionza ay isang paghahalo ng mga paniniwalang Afrikano, katutubo, at Katoliko. Siya ay iginagalang bilang isang diyosa ng kalikasan, pag-ibig, kapayapaan, at pagkakaisa. Mayroon siyang mga tagasunod sa buong lipunan ng Venezuelan, mula sa maliliit na nayon sa kanayunan hanggang sa Caracas, kung saan nakatayo ang isang monumental na estatwa bilang karangalan sa kaniya. Ang Likas na Monumento ng Cerro María Lionza (kilala rin bilang bundok Sorte) kung saan nangyari ang isang mahalagang peregrinasyon tuwing Oktubre, ay pinangalanan bilang parangal sa kaniya.

## Alamat at mga simbolo 
Ayon sa pangunahing alamat, ipinanganak si María Lionza noong ika-15–16 na siglo bilang anak ng isang katutubong pinuno mula sa rehiyon ng Yaracuy. Ipinadala siya ng kaniyang ama upang manirahan sa bundok ng Sorte. Isang araw, habang siya ay nasa tabi ng ilog, isang anaconda ang sumalakay at nilamon siya. Mula sa loob ng ahas, humingi ng tulong si María Lionza sa bundok. Sumang-ayon ang bundok, si María Lionza ay nagkawatak-watak at sumanib sa bundok ng Sorte. Minsan ang anaconda ay sinasabing sumabog at nagdulot ng malakas na pag-ulan, na karaniwan sa rehiyon.

Inilalarawan minsan si María Lionza bilang isang katutubong babae at kung minsan bilang maputlang balat na may berdeng mga mata, karaniwang napapaligiran ng mga hayop. Madalas siyang inilalarawang nakahubad na nakasakay sa tapir.

## Kulto at peregrinasyon 
Nangyayari ang mga ritwal ni María Lionza sa bundok ng Sorte, malapit sa bayan ng Chivacoa sa estado ng Yaracuy, Venezuela. Ang pinagmulan ng kulto ay hindi tiyak, ito ay isang sinkretismo ng mga paniniwalang Katutubo, Katoliko, at Afrikano. Sinabi ni Angelina Pollok-Eltz mula sa Katolikong Unibersidad ng Andrés Bello sa Venezuela, na pinagsumikapan ang paksa, na ang mga ritwal sa Sorte ay nagsimula noong unang bahagi ng dekada 1920 at dinala sa mga lungsod o bayan makalipas ang isang dekada.

## Mga sanggunian
Barahmasa

[alt=|thumb|310x310px|Ang buwan ng *[Ashadha* (Hunyo–Hulyo), folio mula sa pagpipinta ng Barahmasa (c. 1700–1725)]]
Ang **Barahmasa** (*lit.* "ang labindalawang buwan") ay isang genre ng panulaan na tanyag sa subkontinenteng Indiyano pangunahing nagmula sa tradisyong katutubong Indiyano. Ito ay kadalasang may temang tungkol sa isang babaeng nananabik sa kanyiang nawawalang kasintahan o asawa, na naglalarawan sa kaniyang sariling emosyonal na kalagayan sa likod ng mga lumilipas na pana-panahon at ritwal na mga pangyayari. Ang pag-usa ng mga buwan (ayon sa mga kalendaryong buwan ng Hindu) ay isang pangunahing bahagi ng ang genre, ngunit ang bilang ng buwan ay hindi nangangahulugang *bara* () o "labindalawa" at katulad na mga anyong patula na kilala bilang *chaumasas*, *chaymasas*, at *ashtamasas* (mga siklo ng apat, anim, at walong buwan, ayon sa pagkakabanggit) ay umiiral din sa parehong linya ng mga katutubong tradisyon.

Bagaman orihinal na tradisyong pasalita, ang genre ay isinama sa mas mahabang tula, epiko, at salaysay ng ilang makatang Indiano pangunahing modernong wikang Indo-Aryan kabilang ang—Bengali, Gujarati, Hindi, Rajasthani, Bihari, Punjabi, atbp., at matatagpuan din sa katutubong tula ng mga tribo.

## Mga pinagmulan 
### Etimolohiya 
Ang salitang *barahmasa* ay mula sa Hindi na salitang *bara* () na nangangahulugang "labindalawa" at *masa* () na nangangahulugang "buwan". Ang mga katulad na kognado ay ginagamit sa ibang mga wika, tulad ng *baromasi* sa Bengali.

## Panitikan 
[alt=bhadon month|thumb|Isang paglalarawan sa buwan ng *[Bhadon.*]]

### Hindi 
Ang *barahmasas*, kasama ang *saṭ-ṛtu* ('anim na panahon') na genre, ay isinama sa Awadhi *premakhyans* ('mga romansa'), Rajasthani *rasaus* ('mga ballad') tulad ng *Bisaldev-ras* ng *Nalha Kavi* gayundin sa mga gawa ng kilalang makatang Braj Bhasha na si Keshavadas. Ang ilang debosyonal na *barahamasa* na iniuugnay sa Tulsidas at Surdas na pangunahing may temang tungkol sa pagsamba kay Rama-Krishna ay natagpuan din.

Ang *barahmasas ay* unang lumitaw sa Hindi at pagkatapos ay unti-unti din sa Urdu. Ayon kay Orsini, sila ay "marahil ang unang malaking genre sa boom sa komersiyal na paglalathala sa hilagang-India noong dekada 1860."

## Mga pinta 
Ginamit din ang genre ng mga artist at mga paaralan ng pagpipinta gaya ng 'paaralang Bundi ng pagpipinta' para gumawa ng ilang maliliit na pinta na naglalarawan ng iba't ibang buwan ng taon. Mayroong humigit-kumulang 138 Barahmasa na pinta sa National Museum, New Delhi. Karamihan sa mga kuwadro na ito ay nabibilang sa huling bahagi ng ika-18 siglo hanggang unang bahagi ng ika-19 na siglo.

## Mga sanggunian
Mahiwagang alpombra

Ang **mahiwagang alpombra**, na tinatawag ding **lumilipad na alpombra**, ay isang maalamat na alpombra at karaniwang trope sa pantasyang kathang-isip. Ito ay karaniwang ginagamit bilang isang paraan ng transportasyon at maaaring mabilis o agad na dalhin ang mga gumagamit nito sa kanilang destinasyon.

## Sa panitikan 
Isa sa mga kuwento sa ''Ang Isang Libo't Isang Gabi* ay nagsasalaysay kung paano naglakbay si Prinsipe Husain, ang panganay na anak ng Sultan ng Indias, sa Bisnagar ( Vijayanagara) sa India at bumili ng mahiwagang alpombra. Ang alpombra na ito ay inilarawan bilang mga sumusunod: "Sinuman ang maupo sa alpombrang ito at nagnanais na itaas at mailagay sa ibang lugar, sa isang kisap-mata, ay dadalhin doon, maging ang lugar na iyon ay malapit o malayo nang maraming araw na paglalakbay. at mahirap abutin." Ang mga tradisyong pampanitikan ng ilang iba pang kultura ay nagtatampok din ng mga mahiwagang alpombra, sa karamihan ng mga kaso ay literal na lumilipad sa halip na agad na dinadala ang kanilang mga pasahero mula sa isang lugar patungo sa isang lugar.
left|thumb|Isa sa mga pinta ni Vasnetsov ng isang lumilipad na alpombra
Ang alpombra ni Salomon ay iniulat na gawa sa berdeng seda na may gintong habi,  haba at  lapad: "nang umupo si Salomon sa ibabaw ng alpombra ay dinala siya ng hangin, at naglayag sa himpapawid nang napakabilis anupat nag-almusal siya sa Damascus at naghapunan sa Media." Sinunod ng hangin ang mga utos ni Solomon, at tiniyak na ang alpombra ay mapupunta sa tamang destinasyon; nang ipinagmamalaki ni Solomon, sa kaniyang kadakilaan at maraming mga nagawa, ang alpombra ay yumanig at 40,000 ang nahulog sa kanilang kamatayan. Ang alpombra ay pinangangalagaan mula sa araw ng isang canopy ng mga ibon. Sa aklat ng mga kababalaghan ni Shaikh Muhammad ibn Yahya al-Tadifi al-Hanbali, *Qala'id-al-Jawahir* ("Mga Kuwintas ng Diamante"), naglalakad si Shaikh Abdul-Qadir Gilani sa tubig ng Ilog Tigris, pagkatapos ay isang napakalaking tapis pangdasal (*sajjada*) ay lumilitaw sa langit sa itaas, "parang ito ay ang lumilipad na alpombra ni Salomon [*bisat Sulaiman'']".

Sa mga kuwentong bayan ng Rusya, si Baba Yaga ay maaaring magbigay kay Ivan ang Baliw ng isang lumilipad na alpombra o ilang iba pang mahiwagang regalo (hal. isang bola na gumulong sa harap ng bayani na nagpapakita sa kanya ng daan, o isang tuwalya na maaaring maging tulay). Ang ganitong mga regalo ay tumutulong sa bayani na mahanap ang kaniyang paraan "lampas sa tatlong-siyam na lupain, sa tatlong-sampung kaharian". Ang pintor ng Rusya na si Viktor Vasnetsov ay naglalarawan ng mga kuwento na nagtatampok ng lumilipad na alpombra sa dalawang pagkakataon.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kulturang Arabe
Kategorya:Mitolohiyang Persa
Talaan ng mga munisipalidad ng Lalawigan ng Livorno

Ito ay isang talaan ng 19 na munisipalidad (mga komuna) ng **Lalawigan ng Livorno**, rehiyon ng Toscana, Italya.

## Talaan 
## Tingnan din 
* Talaan ng mga munisipalidad ng Italya

## Mga sanggunian 
 

## Tingnan din
Gilda

Si **Miriam Alejandra Bianchi** (Oktubre 11, 1961 - Setyembre 7, 1996), na kilala sa kaniyang pangalan sa entablado na **Gilda** () ay isang mang-aawit at manunulat ng kanta ng Arhentinang cumbia.

## Talambuhay 
### Karera 
Ang kaniyang pangalan sa entablado ay pinili bilang parangal sa *femme fatale* na tauhang ginampanan ni Rita Hayworth sa *Gilda*, ang  pelikula. Nagsimulang makisali si Gilda sa musika habang nag-oorganisa ng mga pagdiriwang sa isang Katolikong paaralan. Matapos makilala ang musikero at ahenteng si Juan Carlos "Toti" Giménez, naging backup na mang-aawit si Gilda, sumali sa isang bandang tinatawag na *La Barra* at hindi nagtagal ay lumahok sa pangalawang bandang tinatawag na *Crema Americana* . Noong 1993, kinumbinsi siya ni Giménez na magsimula ng solong karera, na nag-record ng *De corazón a corazón* ("Mula sa puso tungo sa puso") pagkatapos magpatala sa lokal na label na Magenta. Nang sumunod na taon, ang *La única* ("Ang isa at tangi") na nagtatampok ng tampok na *Corazón herido* ("Wasak na puso") at *La puerta* ("Ang pintuan") ay inilabas.

Noong 1995, *ipinalabas ang Pasito a pasito* ("Hakbang-hakbang"), kasama ang tampok (at isa sa kaniyang pinakasikat na kanta) *No me arrepiento de este amor* ("Hindi ko pinagsisisihan ang pag-ibig na ito").

Noong Setyembre 7, 1996 namatay si Gilda sa isang malagim na aksidente habang naglilibot sa bansa upang i-promote ang kaniyang huli at pinakamatagumpay na album, ang *Corazón valiente* ("Pusong matapang"). Si Gilda, kasama ang kaniyang ina, ang kaniyang anak na babae, tatlo sa kaniyang mga musikero at ang tsuper ng bus ay namatay nang ang isang trak ay tumawid sa gitna ng hughway at nabangga ang kaniyang panlalakbay na bus sa km 129 ng Pambansang Ruta 12 (Arhentina) sa Lalawigan ng Entre Ríos, Arhentina.

### Pamana 
Hindi nagtagal pagkatapos ng kanyang kamatayan, si Gilda ay pinarangalan ng kaniyang mga tagahanga sa pagkamit ng mga himala at tinawag pa siya ng ilan na isang santo. Sa kaniyang kaarawan, ang mga tagahanga ay pumunta sa kaniyang dambana sa lugar ng aksidente at nag-iiwan ng mga asul na kandila, bulaklak, regalo, at iba pang mga alay.

Sa oras ng kaniyang kamatayan, si Gilda ay gumagawa ng isang bagong album, ngunit nagtala lamang ng limang kanta, na kasama sa 1997 postomong album na tinatawag na *No es mi despedida* ("Hindi ang aking pamamahala"). Kasama sa album ang isa sa kanyang pinakamatagumpay na kanta: "Se me ha perdido un corazón", dalawang live na kanta at ilang kanta ng iba pang tropikal na mang-aawit. Ang isa pang album ng hindi pa nailalabas na materyal at mga demo na tinatawag na "Las alas del alma" ay inilabas noong 1999. Kabilang sa kanyang mga pinakakilalang kanta ay ang *Fuiste* ("Ikaw ay"), *No me arrepiento de este amor* at *No es mi despedida*.

Ang ilan sa kaniyang mga kanta ay muling na-edit pagkatapos ng kaniyang kamatayan, lalo na ang bersiyon ng Attaque 77 sa *No me arrepiento de este amor*.

## Mga sanggunian
Poongani

Si **Poongani** (, kilala rin bilang **Poongani Ammal**, **Poongani Amma**) (1934, Saravanan Theri – 2 Nobyembre 2018, Kottaram, Tamil Nadu) ay isang Indianong nagtatanhal ng Villu Paatu, isang musikal na tradisyon sa pagkukuwento sa katimugang Tamil Nadu at Kerala. Siya ay isang nakatanggap ng Gawa Om Muthu Mari ng Unibersidad ng Madras.

## Talambuhay 
Si Poongani ay ipinanganak noong 1934 sa Saravanan Theri malapit sa Agastheeswaram sa distrito ng Kanyakumari ng Tamil Nadu sa dulo ng India. Nag-aral siya hanggang ikaapat na baitang ngunit hindi siya pinayagan ng mga pangyayari sa pamilya na magpatuloy.

Sa edad na 10 o 12, nakita niya ang isang tropa na gumaganap ng villu paatu sa isang lokal na templo. Hinikayat siya ng dalawang kilalang babaeng tagapagtaguyod ng porma ng sining na ito, Lakshmi at Dhanalakshmi, na ituloy ito. Pagkatapos ay natutuhan niya mula sa Vedhamanikkam Pulavar at Sivalingam Vathiyar, mga maestro ng tradisyon.

Nagsimulang magtanghal si Poongani kasama ang isang tropa kung saan miyembro si Thangapandian, isang perkusyonista ng *kudam* (isang instrumento ng luwad na banga). Nagpakasal sila noong siya ay labinlimang taong gulang, at patuloy na gumanap nang magkasama. bagaman sa kaniyang huling taon ang kaniyang paninirahan ay kininisan. Si Lady Kash, isang Tamil na rapper mula sa Singapore, ay bumisita sa kaniya at naglinis ng kaniyang tahanan. Ang kaniyang pagbisita ay nagpasailalim muli kay Poongani sa sentro ng atensiyon. Iniulat ng mga mamamahayag na si Lady Kash ay lumikha ng isang kanta na pinangalanang "Villupattu" sa kaniyang karangalan.

## Karera 
Ang villu paatu ay isang mahabang anyo ng musikal na tradisyon sa pagkukuwento. Ito ay ginaganap gamit ang isang may kuwerdas na pana, na sinamahan ng isang tropa ng mga musikero, at may kasamang tawag at tugon sa pagitan ng pangunahing mang-aawit at ng mga katuwang. Si Poongani ay nakabuo ng isang pamamaraan ng paglalaro ng busog kasama ng isang kakaibang pag-ikot ng *veesukol*, kambal na makapal na patpat na may mga kampana, kung saan niya hahampasin ang busog. Ang ritwal na kanta ay tradisyonal na tumagal ng tatlong araw, na nagsasabi ng mga kuwento ng mga rehiyonal na diyos ngunit pinalawak din upang isama ang mga kuwento mula sa Mahabharata at Ramayana.

Si Poongani ay kinilala sa pag-alam sa halos buong klasikal na repertoire ng villu paatu, pati na rin ang pagbuo ng mga bagong kanta. Nagturo din siya sa mga nakababatang henerasyon ng mga artista.

## Mga sanggunian
Gogaji

Si **Gogaji** (kilala rin bilang **Goga**, **Jahar Veer Gogga**, **Gugga**, **Gugga Pir**, **Gugga Jaharpir**, **Gugga Chohan**, **Gugga Rana**, **Gugga Bir**, at **Raja Mandlik**) ay isang katutubong diyos, sinasamba sa hilagang estado ng India lalo na sa Rajasthan, Himachal Pradesh, Haryana, Uttarakhand, rehiyong Punjab, Uttar Pradesh, Jammu, at Gujarat. Siya ay isang mandirigma-bayani ng rehiyon, pinarangalan bilang isang santo at isang 'diyos-ahas'.

Bagaman may mga pagtukoy sa kaniya sa alamat ng Rajasthan, kakaunti ang kaalaman sa kasaysayan tungkol sa Gugga maliban sa pinamunuan niya ang maliit na kaharian ng Dadrewa (sa kasalukuyang araw na Rajasthan) at naging kapanahunan ni Prithviraj Chauhan.

## Etimolohiya 
Ayon sa alamat, ipinanganak si Goga na may mga pagpapala ni Guru Gorakhnath, na nagbigay ng prutas na 'Gugal' sa ina ni Goga na si Bachhal na ginamit bilang pangalan sa kaniya. Ang isa pang paniniwala ay tinawag siyang Goga dahil sa kaniyang kahanga-hangang paglilingkod sa mga baka (Gou sa Sanskrit).

## Kaharian 
Ang Goga ay may isang kaharian na tinatawag na Bagad Dedga malapit sa Ganganagar na umaabot hanggang Hansi malapit sa Hisar sa Haryana at kasama ang teritoryo hanggang sa ilog Sutlej sa Punjab. Ito ay pinaniniwalaan na si Goga ay nabuhay noong ika-12 Siglo AD Noong nakaraan, ang ilog Sutlej ay dumadaloy sa distrito ng Bathinda sa kasalukuyang Punjab sa India. Ang kabesera ay nasa Dadrewa malapit sa Ganganagar.

## Mga alamat 
### Pamilya 
Si Goga () (Rajasthani: (Gugo) गुग्गो) ay ipinanganak noong c. 900&nbsp;AD kay reyna Bachchal (ang anak na babae ng isang pinuno ng Rajput, Kanwarpala na noong 1173 AD ay namuno sa Sirsa sa kasalukuyang Haryana) at haring Zewar sa Dadrewa ng Chauhan Clan sa distritong Churu ng Rajasthan. Ang pinakamaagang bahagi ng buhay ni Goga ay ginugol sa nayon ng Dadrewa, na matatagpuan sa Hissar—Bikaner highway sa Sadulpur tehsil ng distrito ng Churu sa Rajasthan. Ayon sa iba pang mga alamat, ang kaniyang ama ay si Vachha Chauhan, ang Raja ng Jangal Desh, na umaabot mula sa Sutlej hanggang Haryana.

## Mga pagdiriwang at pista 
Ang kulto ay laganap sa Rajasthan at iba pang mga estado ng hilagang India, kabilang ang Punjab, Haryana, Himachal Pradesh, at ang hilagang kanlurang mga distrito ng Uttar Pradesh. Ang kaniyang mga tagasunod ay matatagpuan din sa Gujarat at Madhya Pradesh.

## Mga sanggunian
Hellhound

[thumb|Diyosang [Hel (mitolohikong nilalang)|Hel at ang hellhound na Garmr ni Johannes Gehrts, 1889.]]
Ang **hellhound** ay isang mitolohikong hound (aso) na nagsasabuhay ng isang tagapag-alaga o isang lingkod ng impiyerno, ang diyablo, o ang kailaliman ng lupa. Ang mga hellhound ay nangyayari sa mga mitolohiya sa buong mundo, na ang pinakakilalang mga halimbawa ay ang Serbero mula sa mitolohiyang Griyego, si Garmr mula sa mitolohiyang Nordiko, ang mga itim na aso ng alamat ng Ingles, at ang mga bibit na hound ng mitolohiyang Keltika. Ang mga pisikal na katangian ay iba-iba, ngunit ang mga ito ay karaniwang itim, abnormal na malaki, sobrenatural na malakas, at kadalasang may pulang mata o sinasamahan ng apoy.

## Sa mga lokalidad 
### Europa 
#### Belhika 
Ang ''* ("Mga Lumang Pulang Mata") o ang "*Hayop ng Flandes*" ay isang demonyong iniulat sa Flandes, Belhia noong ika-18 siglo na mag-aanyo tungo sa isang malaking itim na aso na may mga nag-aapoy na pulang mata. Sa in the 18th century who would take the form of a large black hound with fiery red eyes. In Valonia, ang katimugang rehiyon ng Belhika, ang mga kuwentong-bayang isinasaad sa *'' ("Nakakadenang Houne" sa Walloon), isang hellhound na may mahabang kadena, na iniisip na umikot-ikot ng mga parang sa gabi.

#### Catalonia 
Sa kathang-isip na Catalan, si Dip ay isang masama, itim, at mabalahibong aso, isang sugo ng Diyablo, na sumisipsip ng dugo ng mga tao. Tulad ng ibang mga piguro na nauugnay sa mga demonyo sa mitong Catalan, siya ay pilay sa isang paa. Nakalarawan si Dip sa eskudo ng Pratdip.

#### Mga lupaing tseko 
Maraming nakikitang hellhounds ang nananatili sa buong lupaing Tseko.

### Mga Amerika 
#### Amerika Latina 
Ang mga itim na hellhounds na may nagniningas na mga mata ay iniuulat sa buong Amerika Latina mula Mexico hanggang Arhentina sa ilalim ng iba't ibang pangalan kabilang ang Perro Negro (Español para sa itim na aso), Nahual (Mehiko), Huay Chivo, at Huay Pek (Mexico) – alternatibong binabaybay na Uay/Way /Waay Chivo/Pek, Cadejo (Gitnang Amerika), ang asong Familiar (Arhentina) at ang Lobizon (Paraguay at Argentina). Karaniwang sinasabing sila ay mga pagkakatawang-tao ng Diyablo o isang mangkukulam na nagbabago ng hugis.

### Asya 
#### Arabia 
Si Jinn, bagaman hindi palaging masama, ngunit madalas na iniisip bilang mga masasamang nilalang, ay naisip na gumamit ng mga itim na aso bilang kanilang mga sinasakyan. Ang negatibong paglalarawan ng mga aso ay malamang na nagmula sa kanilang malapit na kaugnayan sa "pagkain ng patay" (naglulugod sa mga buto) at paghuhukay ng mga libingan. Ang mga jinn ay madalas ding sinasabing gumagala sa mga libingan at kumakain ng mga bangkay. Ang mga katangiang ito ay nauugnay sa isa't isa.

## Mga sanggunian
Lado Bai

Si **Lado Bai** ay isang tribal na artista mula sa tribong Bhil ng Madhya Pradesh. Ang kaniyang gawa ay naipakita sa iba't ibang mga eksibisyon sa India, Pransiya, at UK.

Siya ay nakatira at nagtatrabaho sa Akademyang Adivasi Lok Kala, Bhopal.

Sinimulan ni Lado Bai ang kaniyang trabaho kasama si Bhuri Bai. Ang kaniyang sining ay sumasalamin sa espiritwalidad at animismo ng kaniyang komunidad. Sa loob ng maraming taon, hindi niya naituloy ang kaniyang sining dahil sa mga hadlang sa pananalapi. Nabalik ang kaniyang suwerte nang matuklasan siya ng sikat na Indian artist na si Jagdish Swaminathan. Hinikayat siya ni Swaminathan na magtrabaho para sa Akademyang Adivasi Lok Kala kung saan nagkaroon siya ng pagkakataong maglipat ng mga larawan ng mga pagdiriwang, ritwal at hayop mula sa dingding patungo sa papel.

## Sining na bhil 
Ang Tribong Bhil ay katutubo, na ang Pangalawa sa pinakamalaking Pamayanang Tribal sa India. Ang Sining ay Mahalaga sa Komunidad ng Bhil. Ang mayamang tekstura ng kanilang mga pinta sa pangkalahatan ay naglalarawan ng kalikasan at Estilong Adivasi na kanilang pamana. Ang mga artista ng Bhil ay nagsisimula pa lamang na makilala sa buong mundo. Itinuro niya ang mga magsasaka na nagtitipon ng mga ani na mais at dawa, ang mga tolda at marquee ng palengke, at ang mga kariton ng toro na puno ng mga ani na papunta sa mga palengke. Tinulungan siya ng kaniyang Anak na si Anita sa pagpipinta ng mga mural.

## Mga sanggunian
Holi

Ang **Holi** () ay isang kilalang pistang Hindi, na kilala rin bilang ang "**Pista ng Pag-ibig**", ang "**Pista ng mga Kulay**", at mga "**Pista ng Tagsibol**". Ang pista ay nagdiriwang ng walang-hanggan at banal na pag-ibig ni Radha Krishna. Ito ay nagpapahiwatig din ng tagumpay ng kabutihan laban sa kasamaan, habang pinagdiriwang ang tagumpay ni Vishnu bilang Narasimha Narayana laban sa Hiranyakashipu. Ito ay nagmula at pangunahing pinagdiriwang sa subkontinenteng Indiyano, ngunit kumalat sa iba pang rehiyon sa Asya at sa mga bahagi ng Mundong Kanluranin sa pamamagitan ng diasporang Indiyano.

Ipinagdiriwang ng Holi ang pagdating ng tagsibol, ang pagtatapos ng taglamig, ang pamumulaklak ng pag-ibig at para sa marami, ito ay isang maligaya na araw upang makilala ang iba, makipaglaro at tumawa, kalimutan at magpatawad, at ayusin ang mga nasirang relasyon. Ipinagdiriwang din ng pagdiriwang ang simula ng isang magandang panahon ng pag-aani sa tagsibol. **Ukuli**, **Manjal Kuli**, **Yaosang**, **Shigmo** o **Phagwah**, **Jajiri**.

Ang Holi ay isang sinaunang pagdiriwang ng ng relihiyon ng India na naging tanyag din sa labas ng Inda.  Bilang karagdagan sa India at Nepal, ang pagdiriwang ay ipinagdiriwang ng subcontinent na diaspora ng India sa mga bansang tulad ng Suriname, Guyana, Trinidad at Tobago, Jamaica, Timog Africa, Mauritius, Fiji, Malaysia, Singapore, Nagkakaisang Kaharian, Estados Unidos, Olanda, Canada, Australia, at Bagong Zealand. Sa mga nakalipas na taon, ang pagdiriwang ay kumalat sa mga bahagi ng Europa at Hilagang Amerika bilang isang pagdiriwang ng tagsibol ng pag-ibig, pagsasaya, at mga kulay.

Nagsisimula ang mga pagdiriwang ng Holi sa gabi bago ang Holi na may Holika Dahan kung saan nagtitipon ang mga tao, nagsasagawa ng mga relihiyosong ritwal sa harap ng apoy, at nagdarasal na ang kanilang kasamaan sa loob ay mawasak tulad ng pagkamatay ni Holika, ang kapatid ng demonyong hari na si Hiranyakashipu, sa apoy. Ang susunod na umaga ay ipinagdiriwang bilang Rangwali Holi (Dhuleti) – isang libreng-para-sa-lahat na pagdiriwang ng mga kulay,  kung saan pinapahiran ng mga tao ang isa't isa ng mga kulay at binabasa ang isa't isa. Ang mga baril ng tubig at mga lobo na puno ng tubig ay ginagamit din upang laruin at kulayan ang bawat isa. Kahit sino at lahat ay patas na laro, kaibigan o estranghero, mayaman o mahirap, lalaki o babae, bata, at matatanda. Ang pagsasaya at pakikipaglaban sa mga kulay ay nangyayari sa mga bukas na kalye, mga parke, sa labas ng mga templo at mga gusali. Ang mga grupo ay may dalang mga tambol at iba pang mga instrumentong pangmusika, pumunta sa bawat lugar, kumakanta at sumayaw. Ang mga tao ay bumibisita sa pamilya, mga kaibigan at mga kalaban ay nagsasama-sama upang maghagis ng mga kulay na pulbos sa isa't isa, tumawa at magtsismisan, pagkatapos ay magbahagi ng mga delicacy ng Holi, pagkain at inumin. Sa gabi, ang mga tao ay nagbibihis at binibisita ang mga kaibigan at pamilya.

## Mga sanggunian
Miss Earth 2022

Ang **Miss Earth 2022** ay ang ika-22 edisyon ng Miss Earth pageant, na ginanap sa Okada Manila, sa Parañaque, Kalakhang Maynila, Pilipinas noong 29 Nobyembre 2022. Ito ang unang pagkakataon na pisikal na ginanap ang patimpalak mula noong 2019 dahil sa epekto ng pandemya ng COVID-19. 

Pagkatapos ng kompetisyon, kinoronahan ni Destiny Wagner ng Belis si Mina Sue Choi ng Timog Korea bilang Miss Earth 2022. Ito ang kauna-unahang tagumpay ng Timog Korea sa Miss Earth. Kinoronahan bilang Miss Earth-Air si Sheridan Mortlock ng Australya, bilang Miss Earth-Water si Nadeen Ayoub ng Palestina, at bilang Miss Earth-Fire si Andrea Aguilera ng Kolombya.

Mga kandidata mula sa 86 na mga bansa at teritoryo ang kumalahok sa kompetisyong ito. Pinangunahan ni James Deakin ang kompetisyon, samantalang sina Miss Earth 2015 Angelia Ong, Miss Earth 2017 Karen Ibasco, at Miss Earth 2019 Nellys Pimentel ay nagsilbi bilang mga koresponden.

## Kasaysayan 
### Lokasyon at petsa ng kompetisyon 
Noong 19 Agosto 2022, inanunsyo ng Miss Earth Organization na gaganapin ang kompetisyon sa isang *hybrid* na pormat matapos na idinaos bilang isang *virtual pageant* ang kompetisyon sa nakalipas na dalawang taon*.* Ang kompetisyon ay may mga *virtual* at *on-ground* na aktibidad na gaganapin sa iba't-ibang sulok ng Pilipinas. Kasunod ng anunsyo tungkol sa pagdaos ng unang *on-ground coronation* mula noong nagsimula pandemya, inanunsyo ng Miss Earth Organization noong 8 Oktubre 2022 na gaganapin ang kompetisyon sa Okada Manila, sa Parañaque, Kalakhang Maynila sa 29 Nobyembre 2022.

## Mga resulta 
### Mga pagkakalagay 
## Mga kandidata
86 na kandidata ang lumahok para sa titulo.

## Mga tala
## Mga sanggunian
Torii Ryūzō

Si **Ryuzo Torii** (鳥居 龍藏; Mayo 4, 1870 – Enero 14, 1953) ay isang Hapones na antropologo, etnologo, arkeologo, at folklorista. Naglakbay si Torii sa buong Silangang Asya at Timog Amerika para sa kanyang pananaliksik. Kilala siya sa kanyang antropolohikong pananaliksik sa Tsina, Taiwan, Korea, Rusya, Europa, at iba pang bansa.

Inilarawan ni Terry Bennett bilang "isang nanguna sa paggamit ng camera sa antropolohikong field-work," si Torii ay pinaniniwalaang nagbigay inspirasyon sa mga mananaliksik, kabilang si Ushinosuke Mori, na gumamit ng potograpiya sa kanilang pananaliksik. Unang gumamit ng camera si Torii habang nagsasagawa ng fieldwork sa Hilagang-silangang Tsina noong 1895.

Nang maglaon, noong 1900s, tinulungan si Torii sa kaniyang pananaliksik ni Mori, na kumilos bilang kaniyang interpreter.

## Maagang buhay 
Si Torii ay ipinanganak sa isang pamilyang mangangalakal sa isla ng Shikoku, sa kuwarto ng Tokushima ng *Higashi Senba-chō* (東船場町). Nakatanggap si Torii ng pormal na edukasyon hanggang sa ikalawang baitang, at umalis sa paaralan sa edad na pito. Mula sa isang maagang edad, siya ay isang masigasig na kolektor ng lahat ng uri ng mga artepakto, kahit na siya ay nagpakita ng kaunting interes sa mga gawain sa paaralan. Sa kalaunan ay umalis siya sa paaralan, hanggang sa nakumbinsi siya ng isang guro (Tominaga Ikutarō:富永幾太郎) na tapusin ang kaniyang pag-aaral. Ang isa sa kaniyang mga libangan ay ang lokal na kasaysayan, at itinuloy niya ang pagsasaliksik sa kaniyang sariling rehiyon.

Nagsimula siyang magsulat ng mga artikulo sa mga paksang antropolohiko bilang isang tinedyer. Ang mga ito ay nakuha ng pansin at pagpapahalaga ng propesor ng antropolohiya ng Imperyal na Unibersidad ng Tokyo (TIU) na si Tsuboi Shōgorō (坪井正五郎). Nagkaroon ng interes si Shōgorō sa kaniya, at pumunta sa Tokushima upang payuhan si Torii na mag-aral ng antropolohiya. Ayon sa payo ni Shōgorō, lumipat si Torii sa Tokyo sa edad na 20. Pagdating doon, kinuha ni Shōgorō si Torii bilang specimen classifier sa suriang pampanaliksik ng antropolohiya ng Unibersidad noong 1893.

## Karera 
Ang kaniyang maagang reputasyon ay nagmula sa kanyang pananaliksik sa mga katutubong Ainu sa Kapuluang Kuril.

Gumamit si Torii ng walong iba't ibang wika sa kaniyang pag-aaral, kabilang ang wikang Ainu. Ang kaniyang artikulong "mga Ainu sa Isla ng Chishima", na isinulat sa Pranses, ay isang palatandaan sa pag-aaral ng Ainu.

Ginugol ni Torii ang halos buong buhay niya sa field-work (pananaliksik). Giit niya, "Hindi dapat sa silid-aralan lang ginagawa ang pag-aaral. Ang antropolohiya ay nasa mga bukid at bundok." Naniniwala siya na ang mga teoryang antropolohikal ay dapat suportahan ng empirikal na ebidensiya.

Si Torii ay nagsimulang gumamit ng pag-record ng tunog sa antropolohiya na pananaliksik sa lokal na pananaliksik sa Prepektura ng Okinawa.

## Mga sanggunian
Jayanti Naik

Si Dr. **Jayanti Naik**, mula sa Amona sa Quepem taluka ng Goa, ay isang manunulat ng Konkani at mananaliksik ng kuwentong-bayan mula sa Goa. Siya ay isang manunulat ng maikling kuwento, dramatista, manunulat pambata, folklorista, tagasalin, at siya ang unang taong nakakuha ng titulo ng doktorado mula sa Kagawaran ng Konkani ng Pamantasan ng Goa. Isa rin siyang nanalo ng Gawad Sahitya Akademi. Sa kaniyang karera ng mga tatlong dekada, nakagawa siya sa karaniwan, isang libro sa kada taon.

## Tradisyong-pambayan at kuwentong-pambayan 
Pinangangalagaan ni Naik ang seksiyon ng alamat ng Goa Konkani Akademi, na ang layunin ay "pangalagaan at pangalagaan (ang) mayamang kuwentong-bayan ng Goa". Kasama sa kaniyang mga inakda ang *Ratha Tujeo Ghudio*, *Kanner Khunti Naari*, *Tlloi Ukhalli Kelliani*, *Manalim Gitam*, *Pednecho Dosro*, at *Lokbimb*.

Nakasulat si Naik ng 16 na aklat sa kuwentong-pambayan. Ang kaniyang aklat sa tradisyong-pambayang Konkani, na pinamagatang *Konkani Lokved*, ay may ilang mga kuwentong-pambayan na napapanahon sa mga emigrante na nagsasalita ng Konkani na gumawa ng kanilang permanenteng tahanan sa katimugang mga Estadong Indiano ng Karnataka at Kerala sa kanilang orihinal na anyo na may panrehiyong pahilig, dahil ang mga ito ay grapikong isinalaysay sa kaniya.

Ang *Amonnem Yek Lokjinn* ni Naik (Goa Konkani Akademi, 1993) ay nakatuon sa nayon ng Amona at sa mga nakapaligid na rehiyon nito. Sinasaklaw nito ang kasaysayan ng relihiyon, mga gawi sa lipunan, mga pagdiriwang at alamat, bukod sa iba pang paksa. Noong 2019, inilathala ni Rajaee Prakashan ang 'Gutbandh' ng isang koleksiyon ng kanyang mga artikulo sa alamat ng Goan na lumabas sa pahayagang Marathi na Lokmat.

Siya rin ay nagtipon at namatnugot ng *Venchik Lok Kannio*, isang koleksiyon ng mga kuwentong-pambayan ng Konkani sa Roman (Romi) na titik, na inilathala ng Goa Konkani Akademi, noong 2008. Ito ay isinalin ni Felicio Cardozo.

## Mga sanggunian
P. R. Thippeswamy

Si **PR Thippeswamy** (1922-2000) ay isang artista at folklorista ng Karnataka. Kilala siya bilang PRT. Naging instrumento siya sa pagtatatag ng "Foklore Museum" sa Mysore noong 1968. Siya rin ang unang tagapangasiwa ng museo. Ang museo ng tradisyong-pambayan ay naglalaman ng Kinatawan na koleksiyon ng mga sining at sining mula sa buong Karnataka. Si P.R. Thippeswamy ay nagdala ng materyal mula sa buong Karnataka upang madagdagan ang koleksiyon. Isa sa mga naka-display sa museo ay ang "Ink" na inihanda ng lokal ng lolo ng yumaong P.R. Thippeswamy sa nayon ng Dodderi ng Ditrito ng Chitradurga 200 taon na ang nakalilipas.

## Pamilya 
Ipinanganak siya noong Agosto 11, 1922. Siya ay nagmula sa nayon ng Harthikote ng Hiriyur taluk sa distrito ng Chitradurga. Ang kaniyang ama ay si Patel Rudrappa at ang ina na si Lakshmamma at ang lolo ay si Patel Thippaiah. Ang kaniyang ama at lolo na ama ay nagsisilbing Patel (Pinuno ng Nayon) ng nayon na "Harthikote" at nakakuha ng katanyagan sa mga nakapaligid na nayon para sa kanilang katarungan at moral. Nagsilbi rin sila bilang mga miyembro ng kapulungan ng Distrito.

Sa totoo lang si Thippeswamy ang dapat na maging Patel dahil siya ang unang anak ng pamilya. Dahil siya ay lumipat patungo sa Sining at umalis sa nayon para sa kaniyang mas mataas na pag-aaral, ang kaniyang nakababatang kapatid na si Shivarudrappa ay naging Patel ng nayon.

Namatay si Thippeswamy noong Abril 7, 2000, sa Mysore.

## Artista 
Isa siyang pintor, nag-ukit siya ng isang angkop na lugar para sa kaniyang sarili sa kaniyang karunungan sa mga pangulay na tinutubigan. Ang magaling na makata, si Raashtra Kavi Kuvempu ay naging inspirasyon ng kaniyang mga pintang kumukuha ng kagandahan ng kalikasan ng kaniyang katutubong nayon na Kuppalli at nagsulat ng isang tula sa pamamagitan ng pagbibigay inspirasyon sa mga kuwadro na iyon. Makikita pa rin ang 6–7 pintang iyon sa bahay ni Kuvempu na "Udaya Ravi" sa Mysore.

Bilang isang pintor, si Mr. Thippeswamy ay may malinaw na pananaw tungkol sa kung paano at saan hahanapin ang pinakamahalaga at makabuluhang representasyon ng mundo ng sining-pambayan na ipapakita sa museo. Naglakbay siya sa buong Karnataka upang kolektahin ang mga ito para sa museo. Naging instrumento siya sa pagtatatag ng "Foklore Museum" sa Mysore noong 1968. Siya rin ang responsable sa pagtatayo ng "Museo ng Manjusha" sa Dharmasthala. Ang kaniyang mga pagulay na tinutubigan na 'Gagan Mahal' at ang 'Krishna Deva Raya' ay kitang-kitang ipinapakita sa museo sa Dharmasthala.

## Mga parangal 
Si Thippeswamy ay isa ring makata at Indologo. Nagsilbi rin siya bilang kinatawan ng "Akademya Karnataka Lalitha Kala" at nanalo ng Kannada Rajyotsava at gawad K.Venkatappa noong 1999 at marami pa.

Isang komemoratibong tomo sa kaniyang buhay at mga tagumpay na tinatawag na "Harathi Jyothji" na pinamatnugutan ni Prof. Si Pramesha ay pinakawalan noong 2007 ng dating ministro ng edukasyon ng Karnataka na si G. H. Vishwanath.

## Mga sanggunian