open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ukranyanong Banduristang Pangkat ni Hnat Khotkevych

Ang **Hnat Khotkevych Ukranyanong Banduristang Pangkat** ay isang bokal at instrumental na Ukranyanong folklorikong nagtatanghal sa Sydney, Australia. Ito ay itinatag noong Hunyo 1964 ng banduristang si Hryhory Bazhul at mula noong Mayo 1971 ay idinirekta ni Peter Deriashnyj.

## Mga pinagmulan 
Sa pagtatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ang banduristang si Hryhory Bazhul ay lumipat sa Sydney, Australia kung saan nagpatuloy siya sa pagtatanghal para sa ng Ukranyanong komunidad. Sa pagkakaroon ng matagumpay na pagtatanghal sa isang bilang ng mga pangkat ng bandura sa Alemanya noong mga taon pagkatapos ng digmaan (1944–49), siya ay masigasig na magtatatag ng isang katulad na grupo sa Sydney kung saan siya ay nanirahan sa pagkakumpleto ng kaniyang kontrata sa imigrasyon.

Noong 1952, nag-advertise si Bazhul sa pahayagang *The Free Thought* sa wikang Ukranyano sa pagtatangkang hanapin ang mga taong katulad ng pag-iisip. Pagkalipas ng dalawang taon, nakipagkaibigan siya sa bokalistang si Pavlo Stetsenko at nagsimulang turuan siyang tumugtog ng bandura. Sa susunod na 4-5 taon isa pang anim na indibidwal ang sumali sa grupo at nagsimulang bumuo ng technique at repertoire ng bandura.

Nang maglaon, nagsimulang magtanghal ang grupong ito ng mga mananawit-bandurista, sa simula sa Sydney, at pagkatapos ay sa Melbourne sa masigasig na mga manonood. Upang markahan ang ika-100 anibersaryo ng pagkamatay ni Taras Shevchenko, nagbigay ang grupo ng serye ng mga konsiyerto sa Sydney at Melbourne at gumawa din ng recording ng apat na kanta mula sa kanilang repertoire.

Pagsapit ng 1963, pagkatapos ng mga 39 na pag-eensayo (2–3 bawat buwan), limang indibidwal na nasa hustong gulang na at iba't ibang antas ng kakayahan sa musika at boses ang masigasig na nagtrabaho upang lumikha ng isang 17-kantang repertoire. Kinailangan ng grupong ito na malampasan ang maraming paghihirap na may kaugnayan sa pagtatatag ng banduristang pangkat sa Australia, tulad ng: mga instrumento sa paggawa; ang pagkuha ng angkop na mga kuwerda; tuning pegs at tuning keys. Ang lahat ng ito ay nagdulot ng 'di-malulutas na mga problema. Ang pag-unlad ng repertoire ay isang balakid din dahil walang sinuman sa grupo ang may angkop na karanasan sa pag-aayos ng mga akdang tinig, gayundin ang problema sa pagdoble ng mga marka ng musika. Ang repertoire na nakolekta ni Bazhul mula sa iba't ibang mga mapagkukunan ay unang ginamit at unti-unting lahat ng iba pang mga problema ay napagtagumpayan sa pamamagitan ng manipis na pagsisikap, na nagpapatunay sa katatagan ng grupong ito at ang tagapagtatag nito. Pagkatapos sa hindi inaasahang mga personal na paghihirap ay nakita ang ilan sa mga miyembro na umalis at ngayon ay natagpuan ang sarili na hindi kumpleto ang quintet ay tumigil sa mga aktibidad nito noong Pebrero 1964.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Ukraine
Jugni

Ang **Jugni** () ay isang lumang naratibong aparatong ginagamit sa Punjabi na awiting-bayan. Ito ang tradisyonal na musika ng rehiyon ng Punjab ng subkontinenteng Indiyano. Ang Jugni ay kinakanta sa mga kasal sa Punjabi sa India, Pakistan, Estados Unidos, Canada, Australia, at Nagkakaisang Kaharian. Sa katutubong musika, ito ay kumakatawan sa makata-manunulat na gumagamit kay Jugni bilang isang inosenteng tagamasid upang gumawa ng matalim, kadalasang nakakatawa, minsan malungkot, ngunit laging nakakaantig na mga obserbasyon.

## Paglalarawan 
Sa espiritwal na tula ang ibig-sabihin ng Jugni ay ang diwa ng buhay, o diwa ng buhay. Si Alam Lohar (Punjab, Pakistan) at pagkatapos ni Alam Lohar ang mang-aawit at humoristan si Asa Singh Mastana (Punjab, India) ay kinikilala din sa pagpapasikat ng tula na ito mula sa mga unang bahagi ng espiritwal na mga sulatin ng Sufi at pagkatapos ay binago ito ng ibang mga mang-aawit bilang isang babaeng babae tulad ng mga unlaping tulad ng Preeto.

Sinimulan ni Alam Lohar ang genre na ito ng pag-awit na 'Jugni' sa kaniyang mga unang pagtatanghal bandang bago ang paghahati (1947), kinanta niya ang Jugni sa mga unang taon ng kaniyang pagkanta na noong 1930s noong siya ay child star (nagsimulang kumanta sa napakabata edad) at marami sa kaniyang mga kanta ang hindi naitala noong panahong iyon dahil sa limitadong mga pasilidad sa pagre-record sa loob ng Britanikong India (bago ang paghahati). Ang kaniyang LP na record na pinamagatang 'Jugni' ay naitala sa bandang huli sa kaniyang karera at naging gold disc LP noong 1965. Nag-record din ang Alam Lohar ng maraming baryasyon ng Jugni at ang ilan sa mga ito ay maaari pa ring marinig sa maraming LP record at makikita sa black and white na mga recording sa TV kahit na available sa YouTube para matingnan. Ang ibang mang-aawit sa buong mundo ay naimpluwensiyahan nang husto ng mga pag-record ng Jugni na si Alam Lohar kasama ang kaniyang anak na si Arif Lohar.

Karamihan sa unang bahagi ng pagsulat ng Jugni ay espiritwal sa kalikasan at nauugnay sa pagkaunawa ng isang tao sa mundo at sa relasyon ng isang tao sa Diyos. Maraming makatang pilosopo ang gumamit ng aparatong Jugni, na nasa pampublikong domain, upang gumawa ng panlipunan, pampolitika, o pilosopikal, kadalasang banayad na subersibo, komentaryo. *Binabanggit ng Jugni ang pangalan ng Diyos (kadalasang ginagamit ang salitang "Saeen", ang katutubong salita para sa Panginoon).* *Ang isang kernel ng katotohanan ay isang mahalaga at mahalagang bahagi ng bawat komposisyon ng Jugni at mayroong isang teorya na ipinakilala ni Alam Lohar ang terminong ito mula sa pagbabasa ng Baba Bulleh Shahs (Kasoor, Pakistan) na pagsulat, na ginamit sa konteksto ng espirituwal na tema ng Sufi.*

## Mga sanggunian 
Kategorya:Musika ng India
Kategorya:Kultura ng Pakistan
Veer Lorik

Ang alamat ng **Veer Lorik**, minsan kilala bilang Lorikayan, ay bahagi ng kuwentong-bayang Bhojpuri ng Bihar at silangang Uttar Pradesh, India. Ayon kay S.M. Pandey, ito ay itinuturing na *Ramayana* ng Ahir. Si Veer Lorik ay isang banal na tauhan ng alamat ng Ahir ng silangang Uttar Pradesh. Ang Batong Veer Lorik sa pampang ng Ilog Son sa Sonbhadra, Uttar Pradesh, ay naglalaman ng kuwento ng pag-ibig.

## Kuwento 
May isang kaharian na nagngangalang Agori sa pampang ng ilog na ito na pinamumunuan ng isang hari na nagngangalang Molagat. Hindi siya mabuting hari, at hindi niya gusto ang isang kabataang Yadav na nagngangalang Mehra, dahil makapangyarihan siya. Walang pakialam si Mehra sa pamumuno ng hari at naninirahan siya sa kaniyang lugar. Inimbitahan ni Molagat si Mehra sa isang piging sa pagsusugal: ang mananalo ay mamumuno sa kaharian.

Tinanggap ni Mehra ang panukala ni Molagat, at nawala ang lahat sa hari. Umalis sa Raj Pats, lumipat siya sa kanluran. Si Brahma ay nagpakita sa kaniyang harapan na nakabalatkayo bilang isang monghe at nagbigay ng ilang mga barya para sa kaniya upang sumugal. Muling hinamon ni Molagat si Mehra, na nawalan maging ng kaniyang hindi pa isinisilang na anak. Ipinahayag ni Molagat na kung ipanganak ang isang anak na lalaki ay magtatrabaho siya sa mga kuwadra; kung ito ay isang anak na babae, siya ay hihirangin sa paglilingkod sa reyna.

Ang asawa ni Mehra ay nagsilang ng isang batang babae na nagngangalang Manjari. Nalaman ito ni Molagat at nagpadala ng isang sundalo para kunin si Manjari. Tumanggi ang asawa ni Mehra na ipadala siya, at nagpadala ng mensahe sa hari na kapag nagpakasal si Manjari, papatayin niya ang kaniyang asawa at dadalhin siya sa Manjari. Tanggap ito ni Molagat. Sinabi ni Manjari sa kaniyang mga magulang sa isang lugar na tinatawag na Ballia at nakahanap ng lalaking nagngangalang Yadav Lorik. Pumunta si Mehra sa bahay ni Lorik, at pinakasalan ni Lorik si Manjari. Dumating ang hari upang labanan si Lorik.

Nagsimulang matalo si Lorik sa labanan, at sinabi sa kaniya ni Manjari na sa isang nayon na pinangalanang Gothani malapit sa kuta ng Agori, ay isang templo ng Shiva.

Nag-aalok si Manjari ng isang bato kay Lorik at sinabihan siyang putulin ito gamit ang isang espada, at nahati ito sa dalawang piraso. Tinawag ito ng SM Pandey na pambansang epiko ng mga Ahir Kshatriya ng India.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong-bayan
Koledari

[thumb|[Konstantin Trutovsky. Kolyaduvannya sa Ukranya. 1864]]
thumb|Koleduvane sa Rusya. 2012
[thumb|Kolyaduvannya sa [Lviv, Ukranya. Pagdiriwang ng lungsod. 2012]]
Ang **Koledari** ay mga Eslabong tradisyonal na nagtatanghal ng isang seremonya na tinatawag na *koleduvane*, isang uri ng pananapatang pamPasko. Ito ay nauugnay sa Koliada, isang pagdiriwang na isinama kalaunan sa Pasko.

Sa Bulgaria ang ganitong uri ng pananapatan ay tinatawag na "коледуване" (*koleduvane*), sa Romania ay tinatawag na "colindat", samantalang sa Ukranya ay tinatawag na "колядування" (*kolyaduvannya*), sa Hilagang Macedonia ito ay tinatawag na "коледарење" (*koledarenje*), o "коледе " (*kolede*).

## Bulgaria 
Ang mga *koledari* na nananapatan *ay* tradisyonal na nagsisimula sa kanilang pag-ikot sa hatinggabi sa Bisperas ng Pasko. Bumibisita sila sa mga bahay ng kanilang mga kamag-anak, kapitbahay, at iba pang tao sa nayon. Ang pananapatan ay karaniwang ginagawa ng mga kabataang lalaki, na sinasamahan ng isang matanda na tinatawag na *stanenik*. Bawat nananapatan ay may dalang patpat na tinatawag na *gega*. Hinihiling nila ang kalusugan, kayamanan, at kaligayahan ng mga tao mula sa nayon. Ang oras para sa *koleduvane* ay mahigpit na tinukoy ng tradisyon—mula hatinggabi hanggang madaling araw sa Bisperas ng Pasko. Sa lakas ng mga kanta kailangan nilang itaboy ang mga demonyo. Sa pagsikat ng araw nawala ang kapangyarihang iyon at huminto sa *koleduvat*. Nagsimula ang paghahanda tuwing ika-20 ng Disyembre. Ang mga lalaki ay nakasuot ng tradisyonal na kasuotan ng maligaya na may espesyal na palamuti sa kanilang mga sombrero.

## Hilagang Macedonia 
Sa Hilagang Macedonia, ang pag-awit ay magsisimula ng madaling araw sa Enero 6, na kung saan ay ang Bisperas ng Pasko o kilala sa Macedonio bilang Badnik. Kadalasan ang mga bata ay nananapatan sa North Macedonia at sila ay nagbabahay-bahay na ginigising ang mga tao gamit ang isang kanta. Kumakanta sila ng mga kantang tinatawag na *koledarski pesni* o mga carol. Pagkatapos ng kanta, ang tao, na kinakantahan ng kanta, ay nagbibigay ng gantimpala sa mga bata ng pera, prutas, kendi, tsokolate at iba pang regalo. Karaniwang nagigising ang mga bata upang gawin ito sa pagitan ng 5 at 11n.u. at naglilibot sila sa buong kapitbahayan o nayon.

Isa sa pinakasikat na kolyadkas (kanta) sa Hilagang Macedonia ay ang sumusunod na katutubong awit na naitala noong 1893:

Коледе леде
паднало греде
утепало деде
деде се мачи
баба го квачи
со четири јајца
гускини, шаткини.

Денеска е Коледе,
утре е Божиќ
ќе колеме теле
теле вика леле
не колете мене
ќе ви купам зеље
да месиме пита
да јадеме сите.

Kolede lede
padnalo grede
utepalo dede
dede se mači
baba go kvači
so četiri jajca
guskini, šatkini.

Deneska e Kolede
utre e Božiḱ
ḱe koleme tele
tele vika lele
ne kolete mene
ḱe vi kupam zelje
da mesime pita
da jademe site.

## Ukranya 
Isa sa mga pinakakilalang katutubong Ukranyanong kolyadka na kanta ay ang *Shchedryk* sa 1916 na isinaayos ni Mykola Leontovych. Nang maglaon ay inangkop ito bilang isang Ingles na pananapatang pamPasko, *Carol of the Bells*, ni Peter J. Wilhousky.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Pasko
Mga sining-pambayan ng Karnataka

right|thumb|240x240px|Mga nagtatanghal na Yakshagana.
Ang Karnataka ay may iba't ibang tradisyonal na sining, kabilang ang sayawing pambayan at papet.

## Rehiyon ng Mysore 
### Kunitha: isang ritwal na sayaw 
Ang mga ritwal na sayaw ng Karnataka ay kilala bilang *Kunitha*. Ang isa sa mga naturang sayaw ay ang Dollu Kunitha, isang sikat na anyo ng sayaw na sinasaliwan ng pag-awit at mga beats ng pinalamutian na mga tambol. Ang sayaw na ito ay pangunahing ginagampanan ng mga lalaki mula sa pastol o Kuruba na caste. Ang Dollu Kunitha ay nailalarawan sa pamamagitan ng malalakas na tambol ng drum, mabilis na paggalaw, at sabayang pormsyon ng grupo.

### Dollu Kunitha 
[alt=Colourfully-dressed women dancing|thumb|Ang [Dollu Kunitha ay sinasayaw din ng mga babae.]]
Ito ay isang sayaw ng grupo na pinangalanan sa dollu na ginamit sa pagtatanghal nito, at ginanap ng mga kalalakihan ng komunidad ng Kuruba. Ang grupo ay binubuo ng 16 na mananayaw, bawat isa ay may suot na tambol at tumutugtog ng iba't ibang ritmo habang sumasayaw. Ang tugotg ay pinamamahalaan ng isang pinuno na may mga cymbal sa gitna. Ang mabagal at mabilis na mga ritmo ay kahalili, at ang grupo ay naghahabi ng iba't ibang pattern. Ang mga kasuotan ay simple; ang itaas na bahagi ng katawan ay karaniwang naiwang hubad, habang ang isang itim na kumot ay nakatali sa ibabang bahagi ng katawan sa ibabaw ng dhoti. Isang tropa na pinamumunuan ni KS Haridas Bhat ang naglibot sa USSR noong 1987, nagtanghal sa Moscow, Leningrad, Vyborg, Archangelsk, Pskov, Murmansk, Tashkent, at Novograd.

### Beesu kamsale at kamsale nritya 
Ito ay isang sayaw ng grupo na ginanap ng mga lalaki sa nayon sa mga rehiyon ng Mysore, Nanjanagudu, Kollegala, at Bangalore. Ito ay ipinangalan sa kamsale, na tinutugtog at bilang prop ng mga mananayaw. Ang kamsale ay isang cymbal sa isang kamay at isang tansong disc sa kabilang banda, na gumagawa ng ritmikong clang.

Ang kamsale nritya ay konektado sa isang tradisyon ng pagsamba kay *Male Mahadeshwara* (Shiva) ng komunidad ng Kuruba, kung saan ang karamihan sa mga mananayaw ay kinukuha. Ang sayaw ay ginaganap sa maindayog, malambing na musika na inaawit bilang papuri kay Shiva. Ito ay bahagi ng isang *diiksha* (panunumpa), at itinuro ng isang espiritwal na pinuno. Ang sayaw na ito ay ipinakita sa mga pelikulang Kannada tulad ng *Janumadha Jodi* at *Jogi*, kung saan ang bida ay isang kamsale na mananayaw.

### Suggi Kunita 
Ang *Suggi Kunita* (ang Sayaw ng Ani) ay ginaganap sa panahon ng pag-aani na karamihan ay ginagawa ng pamayanan ng pagsasaka. Sumasayaw ang mga artistang nakasuot ng magagandang kasuotan at kasuotan sa ulo na gawa sa kahoy na pinalamutian ng mga inukit na ibon at bulaklak sa himig ng mga tambol na may mga patpat at balahibo ng paboreal. Pinapaganda nila ang sayaw minsan, sa pamamagitan ng sarili nilang pagkanta.

## Mga sanggunian
Pattachitra

Ang **Patachitra** o **Pattachitra** ay isang pangkalahatang termino para sa tradisyonal, nakabatay sa telang pintang balumbon, na nakabase sa silangang mga estado ng India ng Odisha, Kanlurang Bengal at mga bahagi ng Bangladesh. Ang anyo ng sining ng Patachitra ay kilala sa masalimuot na mga detalye nito pati na rin ang mga salaysay ng mitolohiya at mga kuwentong-bayan na nakasulat dito. Ang Pattachitra ay isa sa mga sinaunang likhang sining ng Odisha, na orihinal na nilikha para sa paggamit ng ritwal at bilang mga souvenir para sa mga peregrino sa Puri, gayundin sa iba pang mga templo sa Odisha. Ang Patachitras ay isang bahagi ng sinaunang sining ng pagsasalaysay ng Bengali, na orihinal na nagsisilbing isang biswal na aparato sa panahon ng pagtatanghal ng isang kanta.

## Etimolohiya 
Sa Sanskrit, ang *paṭṭa ay* nangangahulugang "tela" at ang *citra* ay nangangahulugang "larawan". Karamihan sa mga kuwadrong ito ay naglalarawan ng mga kuwento ng mga diyos na Hindu.

## Odisha Pattachitra 
Ang Pattachitra ay isang tradisyonal na pagpipinta ng Odisha, India. Ang mga kuwadro na ito ay batay sa mitolohiyang Hindu at espesyal na inspirasyon ng sektang Jagannath at Vaishnava. Lahat ng kulay na ginamit sa mga pinta ay natural at ang mga pinta ay ginawang ganap na lumang tradisyonal na paraan ng Chitrakaras na Odiya Painter. Ang estilo ng pagpipinta ng Pattachitra ay isa sa pinakaluma at pinakasikat na anyo ng sining ng Odisha. Ang pangalang Pattachitra ay nagbago mula sa mga salitang Sanskrit na *patta*, ibig sabihin ay canvas, at *chitra*, ibig sabihin ay larawan. Kaya naman ang Pattachitra ay isang pagpipinta na ginawa sa canvas, at ipinakita sa pamamagitan ng mayamang makulay na aplikasyon, mga malikhaing motif, at mga disenyo, at paglalarawan ng mga simpleng tema, karamihan ay mitolohiko sa paglalarawan. Ang mga tradisyon ng mga pagpipinta ng *pattachitra* ay higit sa libong taong gulang.

### Pinagmulan at kasaysayan 
Ang mga pintang gawa sa Odisha ay maaaring nahahati sa tatlong kategorya mula sa punto ng view ng medio, ibig sabihin, mga pintang gawa sa tela o 'Patta Chitra', mga pintang gawa sa mga dingding o 'Bhitti Chitra', at mga ukit sa dahon ng palma o "Tala Patra Chitra' o "Pothi, Chitra'. Ang estilo ng lahat ng ito ay nananatiling pareho sa isang tiyak na oras dahil ang mga artista noon ay inatasan na magtrabaho sa lahat ng media na ito, na pinaniniwalaan.  

## Mga sanggunian
Bhawaiya

Ang **Bhawaiya** ay isang musikal na anyo o isang sikat na katutubong musika na nagmula sa Hilagang Bengal, lalo na ang Dibisyong Rangpur sa Bangladesh, Distrito ng Cooch Behar ng Kanlurang Bengal, India at Hindi nahahati na distrito ng Goalpara ng Assam, India. Isang musikang "uring manggagawa", na may paulit-ulit na pigura ng mga *mahout* (mga tagapagsanay at tagahuli ng mga elepante), *mahishal* (mga tagapag-alaga ng kalabaw) at mga *gariyal* (mga cart driver) ang mga liriko ng mga awiting ito ay nagpapahayag ng hapdi ng paghihiwalay at kalungkutan ng kanilang mga kababaihan, kasama ang pinahabang tono na nagpapatingkad ng sakit, pananabik at "malalim na damdamin". Karaniwang pinaniniwalaan na nagmula noong ika-16 na siglo sa ilalim ng hari ng Koch na si Vishwa Singha, ito ay umunlad sa mga pagtatanghal sa entablado mula noong deakda 1950 at mas malawak mula noong dekada 1990. Ang mga liriko ng mga kanta ng Bhawaiya ay hindi denominasyonal.

## Pinagmulan ng pangalan *Bhawaiya* 
Mayroong iba't ibang paliwanag ng kahulugan ng Bhawaiya. Ang mababang lupain na may mga palumpong at iba pang gulay ay tinatawag na *Bhawa*. Kinakanta noon ng mga tagabantay ng kalabaw ang kantang ito habang nag-aararo. Kaya naman umiral ang pangalang *Bhawaiya*. Ayon sa ilang iba pang mananaliksik, ang *Bhawaiya* ay nagmula sa salitang *Bawaiya,* na kasunod ay nagmula sa salitang *bao* (hangin). Ang hinango ng salitang *Bhawaiya* ay *Bhav* > *Bhao* + *Iya* = *Bhawaiya*. Kaya ang deribatibong kahulugan ng salitang ito ay *labis na tulak emosyonal*. Ayon kay Abbas Uddin, isang kilalang mang-aawit at kompositor ng kantang Bhawaiya, ang kantang ito ay parang random at kaaya-ayang ihip ng hangin ng Hilagang Bengal at pinangalanan ito bilang Bhawaiya. Ayon sa isang survey (na isinagawa ng Folk cultural and tribal cultural center, Pamahalaan ng Kanlurang Bengal) sa mga gumanap ng kantang Bhawaiya ang pangalan ay nagmula sa salitang *Bhao* > *Bhav* . Ang mga awiting ito ay may dalang malalim na "damdamin" ng *biraha* o paghihiwalay at kalungkutan.

## Tagapagtanghal 
Ang pinaka nangingibabaw na nagtatanghal ng Bhawaiya ay ang mga Bengali ng Hilagang Bengal at ang Koch Rajbanshi (isang tiyak at hiwalay na etnisidad) na mga panhkat mula sa Hilagang Bengal. Ngunit ang mga hindi Bengali at hindi rajbanshi sa lugar ay nakikibahagi rin sa musikang ito. Sa ngayon ang ilan sa mga kilalang Bhawaiya na kanta ay pinagtibay sa Bangladesi na Cinema, Kanlurang Bengali Cinema at Asames na Cinema gayundin sa ilang modernong katutubong banda. 

## Mga sanggunian
Mavka (banda)

Ang **Mavka** ay isang Ukranyanong bandang may pinagsasama-samang etniko at katutubong tema na may downtempo, electronica, ambient na musika.

Ang banda ay nabuo noong 2013 ng isang teatrong aktris na si Iryna Lazer (punong bokalista, kompositor, at tagapagganap) at Oleksiy Mikriukov (kompositor) sa ilalim ng unang pangalan na Crossworlds.

Sa eksklusibong pakikipagtulungan sa online, nagawa nilang ilabas ang unang mini-album na *Ivana Kupala Night* noong 2014. Ang full-length na *Day and Night* album ay inilabas makalipas ang isang taon noong 2015.

Simula noon nagsimulang magtanghal ng live si Iryna Lazer gamit ang loop-station, vocal pedals, at synthesizer na lumilikha ng poliponong komposisyon sa Ukranyano at ang kaniyang sariling naimbentong wikang 'Sirena'. Noong 2015 isa pang musikero ang sumali sa banda dahil sa dumaraming live na pagtatanghal at ang pangalan ng banda ay pinalitan ng Mavka.

Noong 2016, lumabas si Mavka sa ilang mga pista kabilang ang GogolFest at The Day of Street Music. Naglaro din ang banda sa Hi5 studio at nagtanghal para sa mga dula sa Teatro Zoloti Vorota.

Noong 2018 nagsimula ang banda na makipagtulungan sa korong pambata na *Dyvo* (konduktor Tetiana Nadolinska). Ang banda at ang koro ay gumawa ng mga etniko-electronica na komposisyon at ilang interpretasyon ng mga Ukranyanong awiting-pambayan. Magkasama silang nagbigay ng konsiyerto na 'Horovod sa ilalim ng mga bituin' noong Mayo 27 sa entablado ng Kyiv Planetarium.

Noong 2018, ang pinuno ng banda na si Iryna Lazer ay nag-record ng mga vocal para sa vinyl LP album *na Femininho* ni King Imagine.

Noong Disyembre 25, 2018, nagtanghal ang banda ng isang eksklusibong konsiyertong pamPasko na "Carols with the looper" sa cultural center Master Class. Ang pangunahing ideya ng konsiyerto ay para sa bokalista na lumikha at gumanap nang live ang mga poliponong carols nang mag-isa gamit lamang ang loop-station.

Noong 2019, lumikha ang banda ng orihinal na bersiyon ng kantang 'Hej Sokoly' para sa isang dokumentaryong pelikulang 'The Borderline. Hrubieszów operation' na pinalabas noong Mayo, 28, sa Kyiv International Film Festival "Molodist".

Noong Hunyo 2019 nagsimula ang banda na makipagtulungan sa mananayaw na Aleman na si Véronique Langlott at nilikha ang musika para sa kanyang pananaliksik sa koreograpia *na Folkstrance.* Ipinakita ng mga artista ang pagtatanghal noong Hulyo 1 sa kultural na platapormang Izolyatsia.

Noong Agosto 2019, muling inilabas ng banda ang album na *Day and Night* na may pangalan ng banda na "Mavka".

Ang musika ng banda ay ginamit bilang background sa mga dulang 'Sasha, itapon ang basura' ng Akadamikong Pambatang Teatro ng Kyiv at sa "The People Are Singing" ng Teatrong Royal Exchange.

## Mga sanggunian
Dhon Cholecha

Ang **Dhon Cholechā** () ay isang Nepali na kuwentong-pambayan tungkol sa isang batang babae at isang matandang yaya na kambing. Ito ang pinakakilalang kuwentong pambata sa lipunang Newar ng Lambak ng Kathmandu. Ito ay nagsasabi tungkol sa isang maliit na batang babae na nagngangalang Punthakhu Mainchā (पुन्थखु मैंचा) at ang masamang pagtrato sa kaniya sa mga kamay ng kanyang malupit na bugtong na ina. Ang Dhon Cholechā ay nangangahulugang "matandang yaya na kambing" sa Nepal Bhasa.

## Ang kuwento 
### Punthakhu Maincha 
May isang batang babae na nagngangalang Punthakhu Maincha na ang ina ay namatay noong siya ay napakabata. Nag-asawang muli ang kaniyang ama at ipinanganak ang isang anak na babae. Naging mahirap ang buhay ni Punthakhu Maincha pagkatapos noon. Ang kaniyang bugtong na ina ay isang malupit na babae, pinapagawa niya sa kaniya ang lahat ng gawaing bahay at kakaunti ang ibibigay sa kanya ng makakain. Kinailangan ding dalhin ni Punthakhu Maincha ang kanilang lumang yaya na kambing, si Dhon Cholecha, para manginain.

### Dhon Cholecha 
Sa kabila ng hirap sa trabaho at masamang pagkain, palaging mukhang malusog at sagana ang Punthakhu Maincha. Kaya't sinabi ng bugtong na ina sa kanayang anak na tiktikan ang kaniyang nakatatandang kapatid na babae kapag dinala niya si Dhon Cholecha upang manginain. Alam ng yaya na kambing kung ano ang naging mahirap na buhay ni Punthakhu Maincha, at mahal na mahal siya. Pagdating ng dalawa sa pastulan, isusuka ng kambing ang masarap na pagkain para kay Punthakhu Maincha, kaya naman maganda ang hitsura niya.

Iniulat ng bugtong na ina sa kaniyang ina ang kaniyang nakita. Nagplano ang babaeng nagseselos na patayin si Dhon Cholecha para hindi na makakuha ng pagkain si Punthakhu Maincha. Nalungkot si Punthakhu Maincha nang malaman niyang papatayin ang kaniyang pinakamamahal na si Dhon Cholecha para sa isang piging ng pamilya. Sinubukan siyang aliwin ng matandang yaya na kambing, at inutusan siyang ilibing ang mga buto sa kanilang hardin. Isang puno ng igos ang tutubo sa lugar, at masisiyahan siya sa mga bunga.

## Mga paglathala 
Ang kuwento ni Dhon Cholecha ay itinampok sa isang antolohiya ng mga kuwentong-bayan sa Nepal Bhasa na inilathala noong 1966. Ang mga pagsasalin sa Ingles, Pranses at Hapones ay inilathala rin.

## Mga sanggunian
Gurumapa

Ang **Gurumāpā** (Nepal Bhasa:   (Devanagari :गुरुमापा) ay isang gawa-gawang nilalang sa alamat ng Nepal Mandala. Ayon sa alamat, inaalis daw niya ang mga masuwayin na bata, kaya pinalayas siya sa isang bukid sa Kathmandu.

Ang kuwento ng Gurumapa ay isa sa mga pinakakilalang kwentong bayan sa lipunan ng Newar. Siya ay inilalarawan bilang isang higante na may nakakatakot na mukha at nakausli ang mga pangil.

## Ang alamat 
### Kesh Chandra 
Nagsimula ang kuwento sa isang 'di-nagbabago na nagngangalang Kesh Chandra na nakatira sa Itumbaha, isang sagradong patyo sa gitnang Kathmandu. Matapos niyang isugal ang lahat ng kaniyang ari-arian, tumira siya sa kaniyang kapatid na babae. Nang ninakaw niya kahit ang plato na pinaghahain ng kaniyang tanghalian para sa pagsusugal, ang kanyang kapatid na babae, na nagnanais na turuan siya ng leksiyon, ay naghain ng kaniyang kanin sa sahig.

Sa sobrang sakit, inipon ni Kesh Chandra ang pagkain sa isang panyo at naglakad ng malayo sa kakahuyan sa labas ng lungsod. Nang makaramdam siya ng gutom, binuklat niya ang kanin, at nakita niyang masama na ito at may mga uod na ang lahat. Kaya't ikinalat niya ang pagkain upang matuyo sa araw at nakatulog.

### Ang mga dumi ay nagiging ginto 
Nang magising si Kesh Chandra, nalaman niyang kinain na ng mga kalapati ang lahat. Sa sobrang lungkot niya ay napaiyak siya. Dahil sa awa sa kaniya, iniwan ng mga kalapati ang kanilang mga dumi na naging ginto. Napakaraming ginto kaya hindi niya madala ang lahat. Habang nag-iisip kung ano ang gagawin, nakita niyang papalapit si Gurumapa, isang higanteng kumakain ng tao na nakatira sa kagubatan. Naakit siya sa amoy ng biktima.

Pinayapa siya ni Kesh Chandran sa pamamagitan ng pagtawag sa kaniya ng tiyuhin, at hinimok siya na dalhin ang ginto sa kaniyang tahanan na may pangako ng isang piging at karapatang kumuha ng mga bata kung tatawagin siya ng kanilang mga magulang sa tuwing sila ay masama. Inuwi ni Kesh Chandra si Gurumapa sa Itumbaha at pinatira siya sa atiko. Sa paglipas ng mga taon, nagsimulang maglaho ang mga bata sa tuwing binabalaan sila ng kanilang mga magulang na darating si Gurumapa at kukunin sila.

### Ipinatapon sa Tundikhel 
Pagkatapos ay nagpasya ang mga lokal na residente na hindi ligtas na panatilihin ang Gurumapa sa kapitbahayan. Nangako silang bibigyan siya ng taunang piging ng nilagang kanin at karne ng kalabaw kung papayag siyang tumira sa bukid ng Tinkhya (Tundikhel). At kaya ang higante ay nahikayat na umalis. Hanggang ngayon, ang mga tao sa lokalidad ay naghahanda ng isang piging sa gabi ng Holi para sa Gurumapa at iniiwan ito sa parang na ngayon ay isang parang pamparada.

## Mga sanggunian
Veeragase

Ang **Veeragase** () ay isang anyong sayaw na laganap sa estado ng Karnataka, India. Ito ay isang masiglang sayaw na batay sa mitolohiyang Hindu at nagsasangkot ng napakatindi na mga paggalaw ng sayaw na nakakaubos ng enerhiya na ginanap ni Jangama. Ang Veeragase ay isa sa mga sayaw na ipinakita sa prusisyon ng Dasara na isainasagawa sa Mysore. Ang sayaw na ito ay ginaganap sa mga pagdiriwang at pangunahin sa mga buwang Hindu ng Shravana at Karthika. Ginagawa ito sa lahat ng mahahalagang tungkulin ng sambahayan ng Lingayat.

## Lingayatismo at Veeragaase 
Ang mga pangunahing paniniwala ng Veeragase ay hinango mula sa Veeragama (Isa sa 28 pangunahing Shaiva Agamas) at kadalasan ang mga gumaganap ng Veeragaase sa panahon ng kanilang mga kilos ay maghahatid ng ilang mga kuwento mula sa pangunahing anim na Shaiva puranas tulad ng Shiva/Linga/Skanda/Agni/Matsya/Kurma - Puranas, at ilang Kannada Veerashaiva puranas tulad ng Girija Kalyana/Prabhulingaleele/Basava purana/Chennabasaveshwara charite...atbp. Ang pinakasikat na inihahatid na kuwento ay tungkol sa Daksha-yajna.

Ang kaugalian ng pagdadala ng Devagange (Gange taruvud - ಗಂಗೆ ತರುವುದು/Devaru taruvudu - ದೇವರು ತರುರುವುದು/Devaru taruvudu - ದೇವರು ತರುವುವುದು/Devaru taruvudu - ದೇವರು ತರುವುದ ಮುವುಬ, Lingadhaarana ...atbp.), ang ilang Vokkaliga sa Karnataka ay nagsasagawa rin ng kaugaliang ito - sa kaugaliang ito ang Veerabhadra ay kinuha upang pasayahin ang ina Ganga, ang Veeragaase ay ginaganap habang iniuuwi siya - sa Veeraagama Ganga ay itinuturing na ang ina ni Veerabhadra habang siya ay sumibol mula sa buhok ni Shiva at si Ganga ay naninirahan sa ulo ni Shiva.

## Pagtatanghal 
Ang tropang mananayaw ay karaniwang binubuo ng dalawa, apat, o anim na miyembro. Isang nangungunang mang-aawit sa tropa ang nagsasalaysay ng kuwento ng *Daksha* *yajna* habang ginaganap ang sayaw. Isang malaking pandekorasyon na poste na tinatawag na *Nandikolu* na may kulay kahel na watawat sa itaas ay hawak ng isa sa mga mananayaw. Ang mga tradisyonal na instrumentong percussion na tinatawag na *sambal* at *dimmu ay* nagpapahiram ng musika sa sayaw. Ang mga pompyang at shehnai at iba pang mga instrumento tulad *ng karadi* at *chamala* ay ginagamit din. Kasama rin sa sayaw ang isang ritwal na pagtusok ng karayom sa bibig.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Karnataka
Kategorya:Sayaw
Kategorya:Musika ng India
Marta Shpak

Si **Marta Shpak** (Starling) (Марта Шпак) ay isang Ukranyanang folk-pop na mang-aawit, manunulat ng kanta, artista, at koreograpo na may natatanging liriko na boses at isang malakas na track record ng edukasyon. Siya ay propesyonal sa Music at Beauty Business. Pinasaya niya ang libo-libong tao sa maraming bansa sa Europa at Canada sa kaniyang maganda at makapangyarihang pag-awit. Si Shpak ay unang nagsimulang gumanap nang propesyonal sa edad na lima at naglabas ng limang album. Si Marta Shpak ay mayroong Master's Degree sa Artes mula sa Pamantasang York Canada (Programang Araling Teatro at Pagtatanghal) at at Master's Degree sa Koreograpiya at sa Pamamahala mula sa National Academy of Government Managerial Staff of Culture and Arts (Kyiv, Ukranya). Ang mang-aawit ay pinangalanang The Honored Artist of Ukranya noong 2009 ng Pangulo ng Ukranya, bilang pagkilala sa kaniyang dedikasyon bilang pangunahing soloista ng State Ensemble ng mga kanta at sayaw ng Ministry of Internal Affairs ng Ukranya.

## Maagang buhay 
[thumb|Si Marta Shpak sa sinaunang kasuutan ng Boykivshchyna [Ukraine|Ukranya]]
Si Marta Shpak ay ipinanganak sa Perehinske (rehiyon ng Ivano-Frankivsk), Ukranya. Musika ang pangunahing interes at libangan niya noong bata pa siya. Nag-aral siya sa paaralan ng sining ng mga bata, mga paglilibot kasama ang folk ensemble na "Malenki Boiky" (Маленькі бойки). Ang kaniyang ina na si Nataliya Shpak, ay may mahalagang bahagi sa pagbibigay sa kaniya ng mga aralin sa musika at nagbigay ng inspirasyon. Sa edad na 5, si Marta at ang kaniyang kapatid na si Ann, ay unang nagsimulang magtanghal at manalo ng mga kumpetisyon sa mga purong-Ukranya at mga Pandaigdigang pistang-pambayan.

## Karera 
Noong 1999 pumasok siya sa State College of Arts sa Chernivtsi, kung saan nag-aral siya ng Koreograpo at sinimulan ang kaniyang karera bilang isang solo na mang-aawit, na nakikipagtulungan sa kompositor at guro ng mga vocal na si Oksana Kyrylyuk. Ang kaniyang unang studio track na "Rainbow Paradise" at Bukovyna ay isinulat ni Valeriy Syrotiuk (paring Ukranyano) at naging napakapopular sa rehiyong iyon ng Ukraine. Mula 2003 hanggang 2008 si Marta Shpak ay dumalo sa National Academy of Government Managerial Staff of Culture and Arts sa Kyiv kung saan nakuha niya ang kaniyang Master's degree sa Modernong koreograpiya at Pamamahala ng mga organisasyon at Sining sa Pagtatanghal; naging Soloista/Mang-aawit ng State Ensemble ng mga kanta at sayaw ng Ministro ng Uganayang Panloob ng Ukranya at isang Aktris ng pampanulaang teatro na "Mushlya" ("Ang Kabibe", direktor - Sergiy Arkhypchuk). Noong 2019, si Shpak ay naging kandidato ng MA sa Pamantasang York, Toronto, Canada, na nagtatrabaho sa loob ng Programang Araling Teatro at Pagtatanghal sa Faculdad ng Mahusay na Sining, TV, at Media.

## Mga sanggunian
Ang Prinsipeng Pagong

Ang **Prinsipeg Pagong** o **Ang Prinsipeng Pawikan** ( *āmai rāja katai*) ay tumutukoy sa isang pangkat ng mga kwentong bayan sa Katimugang India kung saan ang isang prinsipe sa anyo ng pagong ay nagpakasal sa isang prinsesang tao.

## Buod 
### Mga kuwento ni Henry Parker 
#### Unang bersiyon 
Nakolekta ng may-akda na si Henry Parker ang isang hoonimong kuwento mula sa Ceylon na pinamagatang *Ibi Kumārayā* o *Ang Prinsipeng Pagong*. Sa kuwentong ito, dalawang maharlika ang nakatira sa dalawang bahay sa iisang lungsod. Ang kani-kanilang asawa ay may pitong anak bawat isa: ang isa ay nagsilang ng pitong babae, at ang isa ay anim na lalaki at isang pagong. Ang parehong mga lalaki ay nagpasya na pakasalan ang kanilang mga anak sa isa't isa, ngunit mayroong problema ng ikapitong mag-asawa: paano ang kaniyang anak na babae ay magpakasal sa isang pagong? Ang lalaki ay sumuko at pinahintulutan ang kasal ng kaniyang anak na babae. Pagkaraan ng ilang panahon, ang hari ng parehong lungsod ay nag-anunsiyo na ang sinumang magdala sa kanya ng Apoy na Tandang ( *Gini kukulā*, o apoy [-kulay] na tandang) mula sa Lupain ng Rakshasas ay tatanggap ng kaharian. Hiniling ng prinsipe ng pagong ang kaniyang ina na pumunta sa hari at mag-alok ng kaniyang mga serbisyo. Nagluto ng kaunting kanin ang prinsipe ng pagong at nagpatuloy sa paglalakbay. Sa kalsada, nagtatago siya sa likod ng ilang puno at hinubad ang kaniyang "pagong na jacket". Siya ay sumilong sa tatlong matandang babae sa kaniyang paghahanap para sa "Jewelled Cock", ngunit bawat isa ay nagbabala sa kanya na marami ang sumubok at nabigo. Dahil pinipilit niyang magsundalo, tinuturuan siya ng mga biyudang ina ng mahika at binibigyan siya ng mga mahiwagang bagay upang makalikha ng mga hadlang para sa Rakshasas, kung hahabulin siya pagkatapos niyang makuha ang ibon. Nakuha ng prinsipe ang ibon at ginamit ang mga mahiwagang bagay upang hadlangan ang paghabol sa Rakshasas. Bumalik siya sa mga puno, sinuot ang turtle jacket at bumalik sa kaharian kasama ang Apoy na Tandang. Nang magtagumpay, hinubad ng prinsipeng pagong ang kaniyang jacket at pumunta upang pakinggan ang *Bana* kasama ang kaniyang asawa. Ang asawa, na napansin na ang lalaki ay kanyang asawa, ay nagmamadaling umuwi upang sunugin ang jacket ng pagong at panatilihin ang kanyang asawa sa anyo ng tao. Kinuha ni Parker ang kuwentong ito mula sa isang tom-tom beater sa Hiriyala, Hilagang-kanlurang Lalawigan, Sri Lanka.

## Pagsusuri 
Ayon sa scholarship, ang Prinspeng Pagong ay lumilitaw sa kuwenton-pambayang Tamil. Sa isang bersiyon ng kuwento, ipinanganak siya pagkatapos lamunin ng kaniyang ina ang hukay ng mangga.

Ang isa sa mga pinakaunang bersiyon ng kuwento ay tila pinagsama-sama sa akdang *Madanakamaraja Katha*.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Amrutha Suresh

Si **Amrutha Suresh** (ipinanganak noong Agosto 2, 1990) ay isang Indiyanang mang-aawit, kompositor, manunulat ng kanta, at personalidad sa radyo. Nakamit niya ang katanyagan pagkatapos ng kaniyang panahon sa realidad na telebisyon na kompetisyong pangmang-aawit na *Idea Star Singer* sa Asianet noong 2007. Mula noon, kumanta siya at lumikha sa ilang pelikula at mga album ng musika. Naging celebrity radio jockey siya sa Radio Suno 91.7 kasama ang music show na *Suno Melodies*. Noong 2014, itinatag niya ang musikong banda na Amrutam Gamaya, kung saan si Amrutha at ang kaniyang kapatid na si Abhirami Suresh ang mga punong bokalista.

## Maagang buhay 
Ipinanganak si Amrutha noong Agosto 2, 1990 sa musikero na sina PR Suresh at Laila. Ang kaniyang ama na si Suresh ay isang Hindu at ang ina na si Laila ay isang Kristiyano. Siya ay may kapatid na babae, mang-aawit-kompositor na si Abhirami Suresh, na limang taong mas bata. Sila ay mula sa Edappally, Kochi. Ang pamumuhay sa isang pamilya (paternal) ng mga musikero ay nagbigay inspirasyon sa kanya na ituloy ang musika mula sa murang edad. Nagsimulang kumanta si Amrutha sa edad na tatlo; Sina Celine Dion at Michael Jackson ang mga mang-aawit na nag-impluwensiya sa kaniya upang maging isang mang-aawit. Si Amrutha ay isang nangingibabaw sa paaralan. Pagkatapos ay kumuha siya ng graduation sa Bachelor of Business Administration (BBA) at post-graduation sa Master of Business Administration (MBA), at mayroon ding mga degree sa Karnatikong musika at Hindustani klasikal na musika.

## Karera 
### Musika 
Galing sa pamilya ng isang musikero, madalas siyang gumanap sa mga palabas sa entablado noong kaniyang kabataan. Habang nag-aaral sa ikawalong pamantayan, siya ay naging isang batang mang-aawit sa mga palabas sa entablado ni Nadirshah.'* Nakatulong ito sa kaniyang pagpasok sa industriya ng pelikula. Mula noon, kumanta na siya ng playback sa ilang pelikulang Malayalam. Ang *Pulliman* ang kaniyang debut na pelikula bilang playback singer, na kinomposita ni Sharreth. Ang kaniyang pag-awit ng kantang "Munthirpoo" mula sa pelikulang *Aagathan* (2010) ay tinanggap ng mabuti.

Kinanta niya ang "Kannu Karuthu" para sa direktor ng musika na si Sharreth sa kaniyang album na *Strawberry Theyyam'' (2014) na pinaghalong folk at kanluraning orkestrasyon , partikular na pinuri ang kanta sa 9-na-kantang na album. Noong 2014, itinatag ni Amritha ang musikong bandang Amrutam Gamay. Si Amritha at ang kaniyang kapatid na si Abhirami Suresh ang mga panguahing bokalista ng banda. Ang banda ay nagtanghal nang internasyonal sa mga gig sa loob ng anim na buwan ng pagkakabuo nito. Sinaklaw ng banda ang lahat ng uri ng genre, kabilang ang Indiyano, kanluranin, awiting-pambayan, klasiko, o rock. Ang cover version ng banda ng Israeli na awiting-pambayan na "Hava Nagila" na kinanta ni Amritha ay sikat sa pandaigdigang komunidad ng mga Hudyo. Noong 2015, sumulat at gumawa sina Amritha at Abhirami ng maraming orihinal na kanta para sa kanilang banda, kabilang ang "Katturumbu", "Ayyayo", at "Harps of Peace".

## Mga sanggunian
Gyanu Rana

Si **Gyanu Rana** (Nepali : ज्ञानु राणा; ipinanganak noong Oktubre 3, 1949) ay isang mang-aawit at isang huwes ng palabas panrealidad, ipinanganak sa Thamel, Kathmandu, Nepal. Sumulat siya at kumanta ng mga duet tulad ng "Siri ma Siri ni Kanchha" at "Manchhe ko Maya Yaha" kasama si Narayan Gopal, isa pang Nepali na mang-aawit.

## Maagang buhay at edukasyon 
Si Rana ay anak ni Dharmaraj Thapa, isang kilalang makata at mang-aawit pambayan. Nagtrabaho ang kaniyang ama sa Radio Nepal at kalaunan ay hinirang na miyembro ng Nepal Academy, isang institusyon ng gobyerno ng Nepal na binuo para sa pagsulong at pagpapaunlad ng kulturang Nepali. Ang kaniyang ina, si Savitri Thapa, ang nagtatag ng Dharmaraj Savitri Thapa Lok Sahitya Guthi, isang forum upang i-promote ang mga katutubong kanta at kultura ng Nepal.

Si Rana ay lumaki sa pagkakahating Batulechaur ng Pokhara, Nepal, at doon nag-aral hanggang elementarya. Lumipat siya kalaunan sa Kathmandu para sa mas mataas na pag-aaral. Natapos niya ang kanuyang pag-aaral noong 1965, habang naka-enroll sa Padma Kanya, Dillibazar. Nag-aral siya ng siyensiyang pang-agham sa Mga Kabahayang Bharateswori ng Mymensingh sa Bangladesh noong 1967–68 at naipasa ang kaniyang intermedyang antas na pagsusulit mula sa Pamantasang Tribhuvan ng Nepal noong 1970. Noong 1977, nagsanay siya sa Kolehiyo Pangmusika, Baroda sa ilalim ng MS University, Baroda, India. Noong 1982 nakatanggap siya ng degree ng Senior-level Diploma sa unang dibisyon mula sa Prayag Sngeet Samiti ng Allahabad, India.

## Karera 
Si Rana ay aktibo sa musika mula pa noong kaniyang pagkabata. Ang kaniyang ama, ang kilalang mang-aawit na si Dharma Raj Thapa, ay lumahok sa iba't ibang programa sa Radio Nepal, ang tanging estasyon ng radyo ng gobyerno noong panahong iyon. Tulad ng kaniyang ama ay may tuon din siya sa mga katutubong awit bagaman dalubhasa rin siya sa pagkanta ng mga makabagong kanta at kantang pop. Sa ngayon ay nakapagtala na siya ng higit sa 2000 kanta sa mga wikang Nepali, Hindi, at Urdu gayundin sa mga lokal na wikang Bhojapuri, Maithali, at Newari ng Nepal. Kabilang sa mga naturang kanta ang moderno, klasikal, mga katutubong awit, bhajan, at gazal na may iba't ibang katangian.

## Mga sanggunian
Koili Devi

Si **Koili Devi Mathema** (,  1929–2007) ay ang unang babaeng lirisista at mang-aawit at kompositor sa industriya ng musika ng Nepali. Tinukoy din siya bilang 'Ibong Cuckoo', isang pamagat na hango sa kahulugan ng kaniyang pangalan na 'Koili' sa Nepali. Angkop ito sa paglalarawan ng ibong Cuckoo, na kilala sa malambing at matamis na boses. Sa tulong ng kaniyang tiyahin, pumasok siya sa palasyo ni Singh Sumsher JBR sa edad na 11 taon, bilang isang katulong. Tinukoy niya siya bilang Koili pagkatapos pakinggan ang malambing niyang boses, pagkatapos ay nakilala siya bilang Koili Devi, ang pangalang nagbigay sa kanya ng tagumpay at katanyagan. Dati siyang kumanta at sumayaw sa Singha Durbar. Bandang taong 2007 BS, pagkatapos ng pagtatatag ng demokrasya sa bansa, siya ay naging isang malayang mang-aawit sa Radio Nepal. Siya ay kabilang sa unang henerasyon ng mga Nepali na mang-aawit na naging propesyonal na mang-aawit. Nagamit na rin ang kanyang mga kanta sa ilang mga pelikula at drama sa buong bansa.

## Talambuhay 
Si Koili Devi ay orihinal na pinangalanang Radha Basnet, anak nina Nilam Basnet at Rambahadur Basnet sa Chisapani Gadi, Distrito ng Makwanpur. Bagaman Radha ang kanyang pangalan, kilala siya bilang Pantari noong siya ay maliit, at ginamit niya ang parehong pangalan para sa pagpasok sa isang lokal na paaralan sa Makkhan tole sa Kathmandu. Namatay ang kaniyang ina noong siya ay isang taong gulang pa lamang. Sa edad na lima, pumunta siya sa Kathmandu kasama ang kanyang tiyahin (kapatid ng ama), na nagturo rin sa kanya ng musika. Sa tulong ng kanyang tiyahin, pumasok siya sa palasyo ni Singh Sumsher JBR sa edad na 11 taon bilang isang katulong. Tinukoy niya siya bilang koili pagkatapos pakinggan ang malambing niyang boses, pagkatapos ay nakilala siya bilang Koili Devi, ang pangalang nagbigay sa kanya ng tagumpay at katanyagan.

## Propesyonal na buhay at mga parangal 
Dati siyang kumanta at sumayaw sa [Singha Durbar] ngunit noong mga taong 2007 BS, pagkatapos ng pagtatatag ng demokrasya, siya ay naging isang independiyenteng mang-aawit sa Radio Nepal kung saan nagsimula ang kaniyang karera sa musika. "Sansarko jhamela lagdacha kya yo mela" ay ang kaniyang debut na kanta na naitala noong 1950. Ipinahiram niya ang kaniyang boses sa mahigit 4,000 kanta, kabilang ang mga makabago at makabayang kanta at album tulad ng Sewa at Samarpan.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga mang-aawit
Kategorya:Mga Nepales
Kategorya:Kultura ng Nepal
Bishnu Majhi

Si **Bishnu Majhi** (; ipinanganak 1986) ay isang Nepali na mang-aawit ng kantang-pambayan. Ang pinakamataas na binabayarang mang-aawit sa Nepal, nakapagtala siya ng mahigit 5,000 kanta sa isang karera na sumasaklaw sa 15 taon, kasama ang "Sital Dine Pipal Sami Chha", "Driver Dai Man Paryo Malai", "Lalupate Nughyo Bhuintira", " Purbako Mechi Ni Hamrai Ho, Paschim Mahakali Ni Hamrai Ho", at "Rumal Hallai Hallai", bukod sa iba pa. Ang kaniyang 2018 na kantang "Salko Pat Tapari Huni" ay naging pinakapinapanood na Nepali na awiting-pambayan sa Youtube, na may higit sa 50 milyong mga panonood, noong unang bahagi ng 2020. Kabilang sa kaniyang mga parangal ang Gawad Musika ng Hits FM at Kalika FM Awards.

Ipinanganak sa isang mahirap na pamilya sa kanayunan ng Syangja, siya ay pinag-aralan hanggang sa ikalimang baitang, at nagsimulang kumanta sa mga pampublikong pangyayari sa edad na 13. Mabilis siyang sumikat pagkatapos niyang simulan ang kaniyang propesyonal na karera sa Kathmandu noong taong 2004, sa tulong ni Sundarmani Adhikari, na mapapangasawa niya sa ibang pagkakataon. Naging pribadong buhay siya sa buong karera niya, kasama ang kaniyang asawa na namamahala sa lahat ng kaniyang mga kontrata, iskedyul at komunikasyon, na humahantong sa mga haka-haka at pampublikong pag-aalala tungkol sa kanyang kapakanan at kaligtasan.

## Maagang buhay 
Si Majhi ay ipinanganak sa ama, Tara Bahadur Majhi, at ina, Dharma Kumari, noong Hunyo 26, 1986 (12 Ashad 2043 BS) sa Ratnapur VDC ng Distrito ng Syangja sa Nepal. Mayroon siyang dalawang kapatid—isang nakatatandang kapatid na lalaki at isang nakababatang kapatid na babae. sikat sa kanila—"Kaslai Sodhne Hola", "Sital Dine Pipal Sami Cha", "Driver Dai Man Paryo Malai", "Lalupate Nughyo Bhuintira", "Mai Chori Salala", "Na Jau Hai Sanu Pandherima", "Tyo Man Runna Hola Ra?", "Purbako Mechi Ni Hamrai Ho, Pascim Mahakali Ni Hamrai Ho", "Ghamle Ni Poldiyo, Junle Ni Jado Bho", "Hare Siva Ram", " Rumal Hallai Hallai", at "Bhetai Hunna Hola Ra".

## Mga sanggunian
Komal Oli

Si **Komal Oli** () (ipinanganak noong Abril 16) ay isang Nepali na mamamhayag, personalidad sa radyo at telebisyon, mang-aawit-pambayan, naglilibang, at politiko. Pumasok siya sa politika ng Nepali kamakailan at miyembro ng federal na pambasang asamblea na kumakatawan sa Partido Komunista ng Nepal (NCP) na pinupunan ang nakareserbang quota para sa kababaihan. Siya ay kumanta sa maraming katutubong kanta. Siya ay hindi kailanman nag-asawa at ang kaniyang katayuan sa pag-aasawa ay nakakuha ng maraming pansin, kasama si Komal, mismo, na naglathaka ng isang tampok na kanta *na Poila Jaana Paam!* (literal na pagsasalin: Hayaan akong magtanan!).

## Maagang buhay 
Ipinanganak si Komal noong Abril 16 sa Tikari, Dang kina Deepa at Lalit Oli. Siya ang panganay sa apat na anak. Ginugol niya ang lahat ng kaniyang pagkabata sa kaniyang bayan, nagtapos sa isang lokal na paaralan. Siya ay sinanay sa sarili sa musika habang nasa paaralan.

## Radio Nepal at mang-aawit-pambayan 
Pumasok siya sa Pambansang Kompetisyong Mang-aawit-Pambayan na inorganisa ng Radio Nepal noong 2046 BS at nakakuha ng pangalawang puwesto. Inalok siya ng isang music deal ng Radio Nepal sa parehong taon para sa isang music album. Noong 2049 BS, lumipat siya sa Kathmandu at natanggap bilang mamamahayag ng Radio Nepal.

## Tagumpay at katanyagan 
Bilang isang mamamahayag para sa Radio Nepal at isang katutubong mang-aawit, mabilis siyang naging pamilyar na boses sa sambahayan ng Nepal, dahil sa naabot ng radyo sa mga pinakamalayong rehiyon ng bansa. Siya ay naglabas ng higit sa isang dosenang album sa buong kainyang karera. Bilang karagdagan, siya ay isang tagapaglibang sa mga pampublikong pangyayari. Sinasanay din niya ang mga naghahangad na mamamahayag sa radyo at tv.

## Politika 
Iniwan niya ang kaniyang trabaho sa Radio Nepal upang sumali sa Partido Rastriya Prajatantra ng Nepal na kumakatawan sa pagpapanumbalik ng monarkiya at estado ng Hindu. Gayunpaman, bago ang halalan noong 2017, sumali siya sa Partido Komunista ng Nepal (Nagkakaisang Marxista Leninista). Nang hindi siya natampok sa listahan ng mga kandidato ng partido sa halalan, nagrehistro siya ng kandidatura ng mga rebelde bilang isang independiyente sa kaniyang sariling bayan na nasasakupan. Nang maglaon, binawi niya ang kanyang kandidatura at nagpahayag ng suporta para sa kandidato ng partido. Siya ay kasalukuyang naglilingkod bilang isang miyembro ng Pambasang Asamblea. Siya ay hinirang ng kaniyang partido upang punan ang nakareserbang quota para sa kababaihan mula sa kanyang sariling probinsiya.

## Mga sanggunian