Ingrid Bergman

Si **Ingrid Bergman** (29 Agosto 1915 - 29 Agosto 1982) ay isang aktres na Suweko na naka-star sa iba't ibang mga pelikula sa Europa at Amerikano, pelikula sa telebisyon, at mga dula. Nanalo siya ng maraming mga accolade, kasama ang tatlong Academy Awards, dalawang Primetime Emmy Awards, isang Tony Award, apat na Golden Globe Awards, at isang BAFTA Award .

Ipinanganak si Bergman sa Stockholm sa isang amang Suweko at isang ina na Aleman, at sinimulan ang kanyang karera sa pag-arte sa mga pelikulang Suweko at Aleman. Ang kanyang pagpapakilala sa mga Amerikano ay dumating sa remake ng wikang Ingles ng *Intermezzo* (1939). Bilang karagdagan sa klasikong at Pinakamahusay na Larawan-Academy-Award na nanalong *Casablanca* (1942) sa tapat ng Humphrey Bogart, ang kanyang mga kilalang pagtatanghal mula noong 1940 ay kasama ang mga drama para sa *Whom the Bell Tolls* (1943), *Gaslight* (1944), ''The Bells of St. Mary's* (1945), at *Joan ng Arc* (1948), lahat ay nakuha ang kanyang mga nominasyon para sa Academy Award for Best Actress ; nanalo siya ng parangal para sa *Gaslight* . Gumawa siya ng tatlong pelikula kasama si Alfred Hitchcock kabilang ang *Spellbound* (1945), kasama sina Gregory Peck, at *Notoryo'' (1946), kabaligtaran ni Cary Grant .

Noong 1950, siya ay naka-star sa Roberto Rossellini 's *Stromboli*, kasunod ng paghahayag na nakikipag-ugnayan siya sa direktor. Ang pag-iibigan at pagkatapos ng pag-aasawa kay Rossellini ay lumikha ng isang iskandalo sa Estados Unidos na nagpilit sa kanya na manatili sa Europa ng maraming taon, kung saan siya ay nag-star sa *Paglalakbay* sa Rossellini *sa Italya* (1954), na ngayon ay kritikal na na-acclaim. Gumawa siya ng isang matagumpay na pagbabalik sa pagtatrabaho para sa isang studio sa Hollywood sa *Anastasia* (1956), ang debut film para kay Yul Brynner, na nanalo ng kanyang pangalawang Academy Award para sa Pinakamagandang Aktres. Noong 1958, sumali siya sa pangalawang pagkakataon kasama si Cary Grant, sa oras na ito sa sikat na romantikong *komiks na Indiscreet* .

Sa kanyang mga susunod na taon, nanalo siya ng kanyang ikatlong Academy Award, ang isang ito para sa Best Supporting Actress, para sa kanyang maliit na pagganap sa *Murder sa Orient Express* (1974). Noong 1978, nakipagtulungan siya sa direktor na si Ingmar Bergman (walang kaugnayan) sa *Autumn Sonata*, kung saan natanggap niya ang kanyang pang-anim na Academy Award nominasyon para sa Pinakamahusay na Aktres. Sa kanyang huling pag-arte sa pag-arte, ipinakita niya ang yumaong-Israeli Punong Ministro na si Golda Meir sa mini-series na telebisyon na *A Woman Called Golda* (1982) kung saan nagtagumpay siya sa kanyang pangalawang Emmy Award para sa Pinakamagandang Aktres. Namatay siya sa kanyang ika-animnapu't ikapitong kaarawan (29 Agosto 1982) mula sa kanser sa suso.

Ayon sa *St James Encyclopedia of Popular Culture*, mabilis na naging "ideal ni American womanhood" si Bergman at isang contender para sa pinakadakilang aktres ng Hollywood. Sa Estados Unidos, siya ay itinuturing na nagdala ng isang "Nordic freshness at sigla" sa screen, kasama ang pambihirang kagandahan at katalinuhan; Minsan tinawag siya ni David O. Selznick na "pinaka-ganap na matapat na aktres" na nakatrabaho niya. Noong 1999, ang American Film Institute ay nagraranggo sa Bergman bilang pang- apat na pinakadakilang babaeng screen na alamat ng Classic Hollywood Cinema .

## Mga unang taon 
link=https://tl.wikipedia.org/wiki/Talaksan:Ingrid_Bergman_at_age_14.jpg|left|thumb|Si Bergman sa edad na 16. Ang self-portrait ay nakuha gamit ang mga kagamitan sa camera na minana mula sa kanyang ama.
Ipinanganak si Bergman noong 29 Agosto 1915 sa Stockholm, sa isang amang Suweko, si Justus Samuel Bergman (2 Mayo 1871 - 29 Hulyo 1929), at ang kanyang asawang Aleman na si Frieda Henriette Auguste Louise (née Adler) Bergman (12 Setyembre 1884 - 19 Enero 1918), na ipinanganak sa Kiel . Ang kanyang mga magulang ay nag-asawa sa Hamburg noong 13 Hunyo 1907. Siya ay pinangalanang Princess Ingrid ng Sweden . Lalo na siyang lumaki sa Sweden, ngunit ginugol ang mga pag-iinit sa Alemanya, at nagsalita ng matatas na Aleman.

Nang siya ay dalawang taong gulang, namatay ang kanyang ina. Ang kanyang ama, na isang artista at litratista, namatay noong siya ay 13. Sa mga taon bago siya namatay, nais niya na siya ay maging isang opera star, at hayaan siyang kumuha ng mga leksyon sa boses sa loob ng tatlong taon. Ngunit palagi siyang "alam mula sa simula na nais niyang maging artista", kung minsan ay nakasuot ng damit ng kanyang ina at nagtatanghal ng dula sa walang laman na studio ng kanyang ama. Isinalin ng kanyang ama ang lahat ng kanyang kaarawan sa isang hiniram na camera.

Matapos mamatay ang kanyang ama, ipinadala siya upang manirahan sa kanyang kapatid na si Ellen Bergman, na namatay sa sakit sa puso makalipas lamang ang anim na buwan. Pagkatapos ay lumipat siya kasama ang Tiya Hulda at Uncle Otto, na may limang anak. Ang isa pang tiyahin na binisita niya, si Elsa Adler, na tinawag ni Ingrid na "Mutti", ay iniulat ng isang alamat ng pamilya sa 11-taong-gulang.

#### *Casablanca* (1942) 
Matapos ang pagsisimula ng World War II, si Bergman ay "nakaramdam ng pagkakasala dahil sa maling pagkakamali niya sa sitwasyon sa Alemanya" habang siya ay mayroong pelikula na *Die vier Gesellen* (Ang Apat na Mga Kasamahan). Ayon sa isa sa kanyang mga biographers na si Charlotte Chandler (2007), una niyang itinuring na ang mga Nazi ay isang "pansamantalang pag-aberrasyon lamang, 'masyadong hangal na dapat isaalang-alang'. Naniniwala siya na hindi magsisimula ang digmaan ng Alemanya. " Nadama ni Bergman na "ang mabubuting tao doon ay hindi papayagan". Dagdag pa ni Chandler, "Nakaramdam ng kasalanan si Ingrid sa buong buhay niya dahil noong siya ay nasa Alemanya sa pagtatapos ng digmaan, natatakot siyang sumama sa iba upang masaksihan ang mga kalupitan ng mga kampo ng mga extermination ng Nazi ". Sa mga susunod na taon, sinabi niya, "Nararamdaman ko tungkol sa *Casablanca* na mayroon itong sariling buhay. Mayroong isang mystical tungkol dito. Tila napunan ang isang pangangailangan, isang pangangailangan na naroon bago ang pelikula, isang pangangailangan na napuno ang pelikula ".

#### Mga pelikulang Hitchcock 
Si Bergman ay naka-star sa pelikulang Alfred Hitchcock na *Spellbound* (1945), Hindi *kilalang-kilala* (1946), at *Sa ilalim ng Capricorn* (1949). Siya ay isang mag-aaral ng acting coach Michael Chekhov noong 1940s. Si Chekhov ay kumilos kay Bergman sa *Spellbound* at natanggap ang kanyang nag-iisang Academy Award nominasyon para sa kanyang pagganap.

#### *Joan ng Arc* (1948) 
Tumanggap si Bergman ng isa pang Best Actress nominasyon para kay *Joan ng Arc* (1948), isang independiyenteng pelikula batay sa paglalaro ng Maxwell Anderson na si *Joan ng Lorraine*, na ginawa ni Walter Wanger, at sa una ay inilabas sa pamamagitan ng RKO . Naging kampeon si Bergman mula sa kanyang pagdating sa Hollywood, na kung saan ay isa sa mga kadahilanan na nilalaro niya ito sa yugto ng Broadway sa paglalaro ni Anderson. Ang pelikula ay hindi isang malaking hit sa publiko, sa bahagi dahil sa iskandalo ng pakikipag-ugnayan ni Bergman sa direktor ng pelikulang Italyano na si Roberto Rossellini, na sumira habang ang pelikula ay nasa mga sinehan pa rin. Mas masahol pa, nakatanggap ito ng mga mapaminsalang pagsusuri, at, bagaman hinirang para sa maraming mga Academy Awards, ay hindi nakatanggap ng isang nominasyon ng Pinakamagandang Larawan. Kasunod nito ay pinutol ng 45 minuto, ngunit naibalik sa buong haba noong 1998, at inilabas noong 2004 sa DVD .

Sa pagitan ng mga larawan ng paggalaw, lumitaw si Bergman sa entablado na gumaganap sina *Liliom*, *Anna Christie*, at *Joan ng Lorraine* . Sa isang press conference sa Washington, DC para sa pagtaguyod ni *Joan ng Lorraine*, nagprotesta siya laban sa paghiwalay ng lahi pagkatapos makita ang unang kamay nito sa teatro na kinikilos niya. Nagdulot ito ng maraming publisidad at ilang mga hate mail. Nagpunta si Bergman sa Alaska noong World War II upang aliwin ang mga tropang US Army . Di-nagtagal matapos ang digmaan, napunta din siya sa Europa para sa parehong layunin, kung saan nakita niya ang pagkawasak na dulot ng giyera.  

#### Panahon ng Italya kasama si Rossellini: 1949–1957 
Mariing hinangaan ni Bergman ang dalawang pelikula ng direktor ng Italyano na si Roberto Rossellini na nakita niya sa Estados Unidos. Noong 1949, sumulat si Bergman kay Rossellini, na nagpapahayag ng paghanga na ito at nagmumungkahi na gumawa siya ng isang pelikula sa kanya. Ito ang humantong sa kanyang pagiging cast sa kanyang pelikula na *Stromboli* (1950). Sa panahon ng produksiyon, si Bergman ay umibig kay Rossellini, nagsimula silang mag-iibigan, at nabuntis ni Bergman ang kanilang anak na si Renato Roberto Ranaldo Giusto Giuseppe ("Robin") Rossellini (ipinanganak 2 Pebrero 1950).

Ang pag-iibigan na ito ay nagdulot ng isang malaking iskandalo sa Estados Unidos, kung saan humantong ito sa Bergman na hinatulan sa sahig ng Senado ng Estados Unidos . Pinili ni Ed Sullivan na hindi siya papunta sa kanyang palabas, sa kabila ng isang poll na nagpapahiwatig na nais ng publiko na lumitaw siya. Gayunpaman, si Steve Allen, na ang palabas ay pantay na tanyag, ay naging kanya bilang isang panauhin, na nagpapaliwanag sa "panganib ng pagsubok na hatulan ang masining na aktibidad sa pamamagitan ng prisma ng personal na buhay ng isang tao".

Bilang resulta ng iskandalo, bumalik si Bergman sa Italya, iniwan ang kanyang asawa at anak na si Pia. Dumaan siya sa isang napublikong paghihiwalay at labanan sa pag-iingat para sa kanilang anak na babae. Si Bergman at Rossellini ay ikinasal noong 24 Mayo 1950. Bilang karagdagan kay Renato, nagkaroon sila ng kambal na anak na babae (ipinanganak noong 18 Hunyo 1952): Si Isabella Rossellini, na naging isang artista at modelo, at si Isotta Ingrid Rossellini, na naging propesor ng panitikan sa Italya .

#### *Stromboli* at "neorealism" 
 in 1951]]
Nakumpleto ni Rossellini ang limang pelikula na pinagbibidahan ni Bergman sa pagitan ng 1949 at 1955: *Stromboli*, ''Europa '51*, *Viaggio sa Italia*, *Giovanna d'Arco al rogo*, at *La Paura* ( *Takot* ) .

Inatasan siya ni Rossellini sa isang maikling bahagi ng kanyang 1953 dokumentaryo ng pelikula, si *Siamo donne* ( *Kami, ang Babae* ), na nakatuon sa mga artista sa pelikula..

Nag-star siya sa 1958 na larawan ng *The Inn Of Sixth Happiness*, batay sa isang totoong kwento tungkol sa isang babaeng misyonerong Kristiyano sa China. Ginawa ni Bergman ang kanyang unang post-scandal na pampublikong hitsura sa Hollywood sa ika - 30 na Academy Awards noong 1959 nang siya ang presenter ng Academy Award para sa Pinakamagandang Larawan . Binigyan siya ng isang nakatayo na pagkalinga matapos na ipinakilala ni Cary Grant habang naglalakad siya papunta sa entablado upang ipakita ang award. Patuloy siyang nag-alternate sa pagitan ng mga pagtatanghal sa mga pelikulang Amerikano at Europa para sa natitirang kanyang karera at gumawa ng paminsan-minsang pagpapakita sa mga drama sa telebisyon tulad ng *The Turn of the Screw* (1959) para sa *seryeng Ford Startime* TV — kung saan nanalo siya ng Emmy Award for Outstanding Pag-iisang Pagganap ng isang Aktres.

Sa panahong ito, siya ay gumanap sa maraming mga dula sa entablado. Nagpakasal siya sa prodyuser na si Lars Schmidt, isang kapwa Swede, noong 21 Disyembre 1958. Ang kasal na ito ay nagtapos sa diborsyo noong 1975. Matapos ang isang mahabang hiatus, ginawa ni Bergman ang pelikulang *Cactus Flower* (1969), kasama sina Walter Matthau at Goldie Hawn . Sa pelikulang ito, naglaro siya ng isang dental nurse-receptionist na lihim na nagmamahal sa kanyang boss, ang dentista, na ginampanan ni Matthau. Ang *New York Times ay'' sumulat ng "Ang teaming ng Matthau, na ang dour, craggy virility ngayon ay nagbibigay ng madaling kagandahan ni Barry Nelson, at ang ultra-pambabae na si Miss Bergman, sa isang bihirang komedya ng komedya, ay naging inspirasyon sa bahagi ng isang tao. Ang ginang ay kasiya-siya bilang isang (ngayon) 'Suweko iceberg', hindi na bata, na bulaklak nang marahan habang nagpapatakbo ng panghihimasok sa romantikong bumbling ng boss. Ang dalawang bituin ay perpektong. " 

Noong 1972, ang senador ng Estados Unidos na si Charles H. Percy ay nagpasok ng isang paghingi ng tawad sa *Congressional Record* para sa pandiwang pag-atake na ginawa sa Bergman 22 taon bago ito ni Edwin C. Johnson .

Si Bergman ay ang pangulo ng hurado sa 1973 Cannes Film Festival .

#### *Murder on the Orient Express* (1974) 
Si Bergman ay naging isa sa ilang mga artista na tumanggap ng tatlong Oscar kapag siya ang nanalo sa kanyang pangatlo (at una sa kategorya ng Best Supporting Actress ) para sa kanyang pagganap sa *Murder on the Orient Express* (1974). Inalok ni Direktor Sidney Lumet kay Bergman ang mahalagang bahagi ng Princess Dragomiroff, kung saan naramdaman niyang maaaring manalo siya ng isang Oscar. Iginiit niyang maglaro ng mas maliit na papel ni Greta Ohlsson, ang dating misyonero ng Suweko. Tinalakay ni Lumet ang papel ni Bergman:

 Si Bergman ay maaaring magsalita ng Suweko (ang kanyang sariling wika), Aleman (ang kanyang pangalawang wika, natutunan mula sa kanyang ina na Aleman at sa paaralan), Ingles (natutunan kapag dinala sa Estados Unidos), Italyano (natutunan habang nakatira sa Italya), at Pranses (ang kanyang pangatlong wika, natutunan sa paaralan). Kumilos siya sa bawat isa sa mga wikang ito sa iba't ibang oras. Ang kapwa artista na si Sir John Gielgud, na nakipagtulungan sa kanya sa *Murder sa Orient Express*, at sino ang nagturo sa kanya sa pag-play na *The Constant Wife*, ay ginawang nagkomento: "Nagsasalita siya ng limang wika, at hindi maaaring kumilos sa alinman sa mga ito."  (Ito ay mula sa isang quote na Dorothy Parker na naging isang snowclone, "Ang babaeng iyon ay nagsasalita ng labing walong wika, at hindi masabing 'Hindi' sa alinman sa kanila." )

Bagaman kilala lalo na bilang isang pelikula sa pelikula, malakas na hinangaan ni Bergman ang mahusay na mga artista sa entablado ng Ingles at ang kanilang mga bapor. Nagkaroon siya ng pagkakataon na lumitaw sa West End ng London, na nagtatrabaho sa mga bituin sa entablado na tulad ni Sir Michael Redgrave sa *Isang Buwan sa Bansa* (1965), Gielgud sa *The Constant Wife* (1973) at Dame Wendy Hiller sa *Waters of the Moon* (1977–19) 1978).

#### *Autumn Sonata* (1978) 
Noong 1978, naglaro si Bergman sa *Autumn Sonata* ( *Höstsonaten* ), ni Ingmar Bergman (walang kaugnayan), kung saan natanggap niya ang kanyang ika-7 at pangwakas na nominasyon ng Award ng Academy. Ito ang kanyang pangwakas na pagganap sa malaking screen. Sa pelikula, gumaganap ang Bergman ng isang tanyag na musikero na naglalakbay sa Norway upang bisitahin ang kanyang napabayaang anak na babae, na ginampanan ni Liv Ullmann . Ang pelikula ay kinunan sa Norway. Noong 1979, pinangunahan ni Bergman ang seremonya ng Life Achievement Award ng AFI para kay Alfred Hitchcock . 

#### *A Woman Called Golda* (1982) 
Siya ay inaalok ang pinagbibidahan ng papel sa isang mini-serye sa telebisyon, *Isang Babae na Tinatawag na Golda* (1982), tungkol sa yumaong Israeli na punong ministro na si Golda Meir . Ito ay ang magiging pangwakas na papel sa pag-arte at siya ay pinarangalan ng posthumously sa isang pangalawang Emmy Award para sa Pinakamagandang Aktres. Inilarawan ng kanyang anak na babae na si Isabella ang sorpresa ni Bergman na inaalok ang bahagi at ang tagagawa na nagsisikap na ipaliwanag sa kanya, "Naniniwala ang mga tao sa iyo at pinagkakatiwalaan ka, at ito ang gusto ko, dahil ang Golda Meir ay may tiwala ng mga tao." Dagdag pa ni Isabella, "Ngayon, *na* kawili-wili iyon kay Ina." Hinikayat din niya na ang Golda ay isang "malakihang kalagayan", na ipalagay ng mga tao ay mas mataas kaysa sa aktwal na siya. Ang tala ni Chandler na ang papel na "ay mayroon ding isang espesyal na kabuluhan para sa kanya, tulad ng sa panahon ng World War II, si Ingrid ay nakaramdam ng pagkakasala dahil sa maling pagkakamali niya sa sitwasyon sa Alemanya". Hindi tulad ng kanyang pag-iibigan kay Rossellini, ang pakikipag-ugnay kay Peck ay pinananatiling pribado hanggang sa aminin niya ito kay Brad Darrach of *People* sa isang pakikipanayam limang taon matapos ang pagkamatay ni Bergman. Sinabi ni Peck, "Ang masasabi ko lang ay mayroon akong totoong pag-ibig sa kanya (Bergman), at sa palagay ko na kung saan nararapat kong ihinto. . . Bata pa ako. Bata pa siya. Kami ay kasangkot sa mga linggo sa malapit at matinding trabaho. " 

Bumalik sa Europa si Bergman matapos ang nakakapangyarihang publisidad na nakapaligid sa kanyang pag-iibigan sa direktor ng Italyano na si Roberto Rossellini sa pag-film ng *Stromboli* noong 1950. Sa parehong buwan ay pinalabas ang pelikula, ipinanganak siya sa isang batang lalaki, si Renato Roberto Ranaldo Giusto Giuseppe ("Robin") Rossellini (ipinanganak 2 Pebrero 1950). Isang linggo matapos ipanganak ang kanyang anak na lalaki, diborsiyado niya si Lindström at pinakasalan si Rossellini sa Mexico. Noong 18 Hunyo 1952, ipinanganak niya ang kambal na anak na sina Isotta Ingrid Rossellini at Isabella Rossellini . Noong 1957, may kaugnayan si Rossellini kay Sonali Das Gupta at hindi nagtagal, naghiwalay sina Bergman at Rossellini. Kalaunan ay ikinasal ni Rossellini si Sonali Das Gupta noong 1957. Matapos ang halos dalawang dekada ng pag-aasawa, hiwalay sina Ingrid at Lars noong 1975. Gayunman, siya ay nasa tabi niya nang siya ay namatay.

Si Bergman ay isang Lutheran, beses na nagsasabi sa kanyang sarili, "Ako ay matangkad, Suweko, at Lutheran".

## Kamatayan at pamana 
]]
Namatay si Bergman noong 29 Agosto 1982 at alas-12: 00&nbsp;ng umaga, ang kanyang ika-67 kaarawan, sa London, ng kanser sa suso . Ang kanyang katawan ay na-cremated sa Kensal Green Cemetery, London, at ang kanyang abo na dinala sa Sweden. Karamihan sa mga ito ay nakakalat sa dagat sa paligid ng islet ng Dannholmen mula sa fishing fishing ng Fjällbacka sa Bohuslän, sa kanlurang baybayin ng Sweden, kung saan ginugol niya ang halos lahat ng mga sumasalubong mula 1958 hanggang sa kanyang pagkamatay noong 1982. Ang natitira ay inilagay sa tabi ng abo ng kanyang mga magulang sa Norra Begravningsplatsen (Northern Cemetery), Stockholm, Sweden.

Ayon sa biographer na si Donald Spoto, siya ay "arguably the most international star in the history of entertainment". Matapos ang kanyang debut sa pelikulang Amerikano sa pelikulang *Intermezzo: A Love Story* (1939), ang co-starring na si Leslie Howard, nakita siya ng Hollywood bilang isang natatanging artista na ganap na natural sa istilo at walang pangangailangan ng make-up. Sinulat ng kritiko ng pelikula na si James Agee na "hindi lamang siya nakagugulat na pagkakahawig sa isang maiisip na tao; talagang alam niya kung paano kumilos, sa isang timpla ng patula na biyaya na may tahimik na pagiging totoo".

Noong Marso 2015, isang larawan ng Bergman na litrato ni David Seymour ay napili para sa pangunahing poster para sa 2015 Cannes Film Festival . Isang dokumentaryo na may pamagat na *Ingrid Bergman: Sa kanyang Sariling Mga Salita ay* na-screen din sa pagdiriwang.

### Autobiograpiya 
*, with co-star Humphrey Bogart]]
Noong 1980, ang autobiography ni Bergman na si *Ingrid Bergman: My Story*, ay isinulat sa tulong ni Alan Burgess . Sa loob nito, tinatalakay niya ang kanyang pagkabata, ang maagang karera, ang kanyang buhay sa kanyang oras sa Hollywood, ang iskandalo ng Rossellini, at kasunod na mga kaganapan. Ang libro ay isinulat matapos na binalaan siya ng kanyang mga anak na siya ay makikilala lamang sa pamamagitan ng mga alingawngaw at pakikipanayam kung hindi niya sinabi ang kanyang sariling kuwento. Sa pamamagitan ng autobiography na ito ay nalaman niya ang kanyang pakikipag-ugnayan kay Robert Capa .  

## Filmograpiya 
### Mga Gantimpala at Nominasyon 
Si Bergman ang unang aktres na nanalo ng tatlong Academy Awards para sa pag-arte: dalawa para sa Best Actress, at isa para sa Best Supporting Actress . Siya ay nakatali para sa pangalawang lugar ng Oscars na nanalo, kasama si Walter Brennan (lahat ng tatlo para sa Best Supporting Actor), si Jack Nicholson (dalawa para sa Best Actor, at isa para sa Best Supporting Actor), Meryl Streep (dalawa para sa Best Actress, at isa para sa Pinakamagaling na Aktres, at isa para sa Pinakamagandang Aktres Pagsuporta sa Aktres), at Daniel Day-Lewis (lahat ng tatlo para sa Best Actor). Si Katharine Hepburn ang may hawak ng record, na may apat (lahat para sa Pinakamagandang Aktres).

### Academy Awards 
### Primetime Emmy Awards 
### Tony Awards 
### Sanggunian 
Ang Woody Guthrie ay binubuo ng "Ingrid Bergman", isang awit tungkol sa Bergman noong 1950. Ang mga lyrics ay inilarawan bilang "erotiko" at ginagawang sanggunian sa relasyon ni Bergman kay Roberto Rossellini, na nagsimula sa panahon ng trabaho sa pelikulang *Stromboli* . Ang awiting ito ay hindi naitala ni Guthrie ngunit itinakda ito sa musika at naitala ni Billy Bragg sa album na *Mermaid Avenue'' matapos na madiskubre sa Woody Guthrie Archive na may libu-libong iba pang mga kanta.

## Mga Tala 

## Mga Sanggunian 

Kategorya:Ipinanganak noong 1915
Kategorya:Namatay noong 1982
Kategorya:Mga Amerikanong liping-Swedish
Kategorya:Mga artista mula sa Suwesya