open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Anzor Erkomaishvili

Si **Anzor Erkomaishvili** (; Agosto 10, 1940 - Marso 31, 2021) ay isang Heorhiyanog mang-aawit, kompositor, at mananaliksik ng musikang-pambayan. Kilala siya sa kaniyang matagal nang trabaho bilang musical director ng folk choir na Rustavi Ensemble mula noong 1968 at mga pagsisikap para sa pagpapanatili ng pamana ng katutubong pag-awit ng Georgia.

## Talambuhay 
Si Anzor Erkomaishvili ay ipinanganak sa Batumi na noo'y bahagi ng Sobyet na Georgia sa isang pamilyang may matagal nang tradisyon sa musika. Ang kaniyang lolo ay ang Heorhiyanong pambayang mang-aawit na si Artem Erkomaishvili. Nagtapos siya sa Tbilisi State Conservatoire noong 1969. Bilang isang mag-aaral, nagsimula siyang mangolekta at mag-transcribe ng poliponikong repertoire pambayang Heorhiyano, partikular na mula sa lalawigan ng Guria. Noong 1968, itinatag niya ang Koro Rustavi na naglibot sa buong Georgia at sa ibang bansa sa loob ng mga dekada.

Ang gawain ni Erkomaishvili sa pagsasaliksik, pag-compile at pag-iingat sa pamana ng katutubong pag-awit. Kabilang dito ang *Georgia: History, Culture, Ethnography*. Ito ay isang dalawang-tomong aklat na sumasaklaw sa pamana at kultura ng bansa. Inihayag ito nakaraang 2019.'' Noong 2008 siya ay nahalal sa Parlamento ng Georgia para sa naghaharing partido ng United National Movement mula sa nag-iisang mandato na distrito ng Ozurgeti, ngunit nagbitiw siya sa kaniyang posisyon sa parlyamentaryo noong Marso 2009. Naglathala siya ng mga memoir at mga libro sa Heorhiyanong musikang-pambayan

Marso 19, 2021 nang nagsimulang mapunta sa artipisyal na bentilasyon si Erkomaishvili sa University Clinic of Tbilisi dahil sa pakikipagsapalaran sa COVID-19. Namatay si Erkomaishvili dahil sa mga komplikasyon na nauugnay sa virus sa isang ospital sa Tbilisi noong Marso 31,2021. Siya ay inilibing sa Mtatsminda Pantheon sa Tbilisi.

## Mga sanggunian
Pied Piper of Hamelin

thumb|1592 na pagpipinta ng Pied Piper na kinopya mula sa salamin na bintana ng Marktkirche sa Hamelin
thumb|300x300px|Postcard  na nagtatampok ng Pied Piper ng Hamelin, 1902
Ang **Pied Piper ng Hamelin** (*Ang Plautista ng Hamelin*, , na kilala rin bilang **Pan Piper** o ang **Rat-Catcher of Hamelin**) ay ang pamagat na tauhan ng isang alamat mula sa bayan ng Hamelin (Hameln), Mababang Sahonya, Alemanya.

Ang alamat ay nagsimula noong Gitnang Kapanahunan, ang pinakaunang mga sanggunian na naglalarawan sa isang piper, nakasuot ng maraming kulay ("") na damit, na isang tagahuli ng daga na inupahan ng bayan upang akitin ang mga daga palayo gamit ang kanyang mahikang pipa. Kapag ang mga mamamayan ay tumangging magbayad para sa serbisyong ito gaya ng ipinangako, gumanti siya sa pamamagitan ng paggamit ng mahiwagang kapangyarihan ng kaniyang instrumento sa kanilang mga anak, na inakay sila palayo bilang siya ay may mga daga. Ang bersiyong ito ng kuwento ay kumalat bilang alamat at lumitaw sa mga sinulat ni Johann Wolfgang von Goethe, ng Magkapatid na Grimm, at Robert Browning, bukod sa iba pa.

Maraming magkasalungat na teorya hinggil sa Pied Piper. Iminumungkahi ng ilan na siya ay isang simbolo ng pag-asa sa mga tao ng Hamelin, na inatake ng salot; pinalayas niya ang mga daga mula sa Hamelin, na nagligtas sa mga tao mula sa epidemya.
thumb|1909 mural ng Parokya ng Maxfied ng Pied Piper ng Hamlin sa Palace Hotel, San Francisco
Ang pinakaunang kilalang talaan ng kuwento ay nagmula sa mismong bayan ng Hamelin, na inilalarawan sa isang minantsahang salaming bintana na ginawa para sa simbahan ng Hamelin, na nagmula noong humigit-kumulang 1300. Bagaman ang simbahan ay nawasak noong 1660, maraming nakasulat na mga salaysay ng kuwento ang nakaligtas.

## Kalagayan 
Ang pinakaunang pagbanggit ng kuwento ay tila sa isang minantsahang salamin na inilagay sa Simbahan ng Hamelin . Ang salamin ay inilarawan sa ilang mga kuwento sa pagitan ng ika-14 at ika-17 siglo. Nawasak ito noong 1660. Batay sa mga natitirang paglalarawan, isang modernong muling pagtatayo ng bintana ang ginawa ng mananalaysay na si Hans Dobbertin. Tampok dito ang makulay na pigura ng Pied Piper at ilang pigura ng mga bata na nakasuot ng puti.

## Mga sanggunian
Martin Carthy

Si **Martin Carthy** MBE (ipinanganak noong 21 Mayo 1941) ay isang Ingles na mang-aawit-pambayan at gitarista na nanatiling isa sa mga pinaka-maimpluwensiyang pigura sa tradisyonal na musika ng Britanya, nagbibigay-inspirasyon sa mga kontemporaneo tulad nina Bob Dylan at Paul Simon, at kalaunan ay mga artista tulad ni Richard Thompson, mula nang siya ay lumitaw bilang isang batang musikero sa mga unang araw ng muling pagbabangon ng tradisyon.

## Karera sa musika 
Siya ay sa kalakhan, isang solong tagapalabas ng mga tradisyonal na kanta sa isang natatanging estilo, sinasamahan ang kaniyang sarili sa kaniyang Martin 000-18 acoustic guitar; ang kanyang estilo ay minarkahan ng paggamit ng mga alternatibong tuning (kapansin-pansin ang CGCDGA), at isang malakas na pagperkusyon na estilo ng pagpili na nagbibigay-diin sa melodya.

Noong 1964, sumali si Carthy kay Marian Mackenzie, Ralph Trainer, at Leon Rosselson sa grupong The Three City Four. Ang grupo ay tumutok sa mga kontemporaneong kanta, kabilang ang ilan sa sariling Rosselson, at gumawa ng dalawang album – ang una para sa Decca at ang pangalawa, "Smoke and Dust (Where the Heart Should Have Been)", para sa CBS. Itinampok ng 1965 eponimong debut *The Three City Four ang* mga panginahing bokal sa pagkanta ni Carthy sa dalawang track – ang "Telephone Song" ni Sydney Carter at ang sariling "History Lesson" ni Rosselson. Papalitan ni Roy Bailey si Carthy nang umalis siya sa grupo.

Ang debut solo album ni Carthy, ang *Martin Carthy*, ay inilabas noong 1965, at itinampok din si Dave Swarbrick na naglalaro ng fiddle sa ilang mga track, bagaman hindi siya nabanggit sa mga tala ng manggas ng album. Ang pagkakaayos ni Carthy ng tradisyonal na balad na "Scarborough Fair" ay inangkop, nang walang pagkilala, ni Paul Simon sa Simon and Garfunkel album na nagre-record ng *Parsley, Sage, Rosemary at Thyme* noong 1966. Nagdulot ito ng lamat sa pagitan ng mag-asawa na hindi nalutas hanggang sa inanyayahan ni Simon si Carthy na kantahin ang kanta kasama niya sa entablado sa Hammersmith Apollo noong 2000.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga musiko mula sa Inglatera
Richard Thompson (musikero)

Si **Richard Thompson**  (ipinanganak noong Abril 3, 1949) ay isang Ingles na mang-aawit, manunulat ng kanta, at gitarista.

Unang naging prominente si Thompson noong huling bahagi ng dekada 1960 bilang pangunahing gitarista at manunulat ng awit para sa folk rock na grupong Fairport Convention, na kaniyang itinatag noong 1967. Matapos umalis sa grupo noong 1971, inilabas ni Thompson ang kaniyang debut solo album na *Henry the Human Fly* noong 1972. Sa susunod na taon, bumuo siya ng isang duo kasama ang kanyang noo'y asawang si Linda Thompson, na gumawa ng anim na album, kabilang ang lubhang pinuring *I Want to See the Bright Lights Tonight* (1974) at *Shoot Out the Lights* (1982). Matapos ang paglusaw ng duo, muling binuhay ni Thompson ang kaniyang solo career sa paglabas ng *Hand of Kindness* noong 1983. Siya ay naglabas ng kabuuang labingwalong solo studio album. Tatlo sa kaniyang mga album — *Rumor and Sigh* (1991), *You? Me? Us?* (1996), at *Dream Attic* (2010) — ay hinirang para sa Gawad Grammy, habang ang *Still* (2015) ang kaniyang unang UK Top Ten ns album. Siya ay patuloy na nagsusulat at nagre-record ng bagong materyal nang regular at madalas na nagtanghal sa mga lugar sa buong mundo, kahit na ang pandemya ng COVID-19 ay pinilit siyang suspendihin ang kaniyang paglilibot.

Inilarawan ng kritiko ng musika na si Neil McCormick si Thompson bilang "isang versatile virtuoso na gitarista at isang matalas na mapagmasid na mananawit-manunulat ng awit na ang trabaho ay naglalagablab sa katalinuhan at madilim na damdamin". Ang kaniyang pagsulat ng kanta ay nakakuha sa kanya ng Ivor Novello Award at, noong 2006, isang gawad sa tagumpay panghabambuhay mula sa BBC Radio. Ang kaniyang kanta noong 1991 na " 1952 Vincent Black Lightning" ay kasama sa listahan ng "All *Time* 100 Songs" ng magazine ng Time ng pinakamahusay na mga komposisyong pangmusika sa wikang Ingles na inilabas sa pagitan ng 1923 at 2011. Si Thompson ay hinirang na Opisyal ng Order of the British Empire (OBE) sa 2011 New Year Honors para sa mga serbisyo sa musika. Maraming iba't ibang musikero ang nagtala ng mga komposisyon ni Thompson.

Noong 2021, inilabas ang kanyang aklat na *Beeswing: Losing my Way and Finding my Voice, 1967-1975*. Inilathala ng Algonquin Books, pangunahin itong isang memoir ng kanyang buhay bilang isang musikero mula 1967 hanggang 1975.

## Mga sanggunian
Violeta Parra

Si **Violeta del Carmen Parra Sandoval** (; Oktubre 4, 1917 - Pebrero 5, 1967) ay isang Chilenang kompositor, mang-aawit-manunulat ng kanta, folklorista, etnomusikolohista, at biswal na artista. Pinasimunuan niya ang Nueva Canción Chilena (Ang Bagong Kantang Chilena), isang pagpapanibago at muling pag-imbento ng awiting-pambayan ng Chile na magpapalawak sa saklaw ng impluwensiya nito sa labas ng Chile.

Ang kaniyang kaarawan (4 Oktubre) ay napiling "Araw ng mga Musikero ng Chile". Noong 2011, idinirekta ni Andrés Wood ang isang biopic tungkol sa kaniya, na pinamagatang *Violeta Went to Heaven* (*Pumunta si Violeta sa Langit* Español: *Violeta se fue a los cielos*).

## Talambuhay 
### Ang folklorista 
Noong 1952, ipinanganak ang ikatlong anak na babae ni Parra, si Rosita Clara. Sa parehong taon, hinimok ng kaniyang kapatid na si Nicanor, nagsimulang mangolekta at magtipon si Violeta ng tunay na Chilenong awiting-pambayan mula sa buong bansa. Inabandona niya ang kaniyang lumang awiting-pambayang repertoire, at nagsimulang gumawa ng sarili niyang mga kanta batay sa mga tradisyonal na katutubong anyo. Nagbigay siya ng mga recital sa mga unibersidad, na ipinakita ng kilalang pigurang pampanitikan na si Enrique Bello Cruz, tagapagtatag ng ilang mga cultural magazine. Hindi nagtagal, naimbitahan si Parra sa "Summer School" sa Unibersidad ng Concepción. Inanyayahan din siyang magturo ng mga kurso sa alamat sa Unibersidad ng Iquique. Sa Valparaiso, ipinakilala siya sa Suriang Chileno-Pranses.

Ang dalawang single ni Parra para sa label ng EMI Odeon: "Que Pena Siente el Alma" at "Verso por el Fin del Mundo", at "Casamiento de Negros" at "Verso por Padecimiento" ay nagdala sa kaniya ng tanyag na sukatan ng kasikatan.

Si Don Isaiah Angulo, isang nangungupahan na magsasaka, ay nagturo sa kanya na tumugtog ng guitarrón, isang tradisyonal na Chilenong mala-gitara na instrumento na may 25 kuwerdas.

Habang nasa ruta, nakilala ni Parra si Pablo Neruda, na nagpakilala sa kaniya sa kaniyang mga kaibigan. Noong 1970, iaalay niya sa kanya ang tulang "Elegia para Cantar".

Sa pagitan ng Enero at Setyembre 1954, nagpadaloy si Parra ng napakatagumpay na programa sa radyo na *Sing Violeta Parra* para sa Radio Chilena. Ang programa ay madalas na naitala sa mga lugar kung saan itinanghal ang katutubong musika, tulad ng restaurant ng kanyang ina sa Barrancas. Sa pagtatapos ng 1954, lumahok si Parra sa isa pang programang folkloriko, para sa Radio Agriculture.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga kompositor mula sa Chile
Kategorya:Mga musiko mula sa Chile
Kategorya:Ipinanganak noong 1917
Kategorya:Namatay noong 1967
Magkakapatid na Karbelashvili

thumb|Ang limang magkakapatid na Karbelashvili at ang kanilang ama na si Grigol
Ang **magkakapatid na Karbelashvili** – **Pilimon**, **Andria**, **Petre**, **Polievktos** (kilala bilang **Konpesor**), at **Vasil** (relihiyosong pangalan **Stepane**, kilala rin bilang **Stepane ang Konpesor**) – ay limang magkakapatid mula sa Georgia na aktibo sa pangangalaga ng Heorhiyanong pangmusika at relihiyosong mga tradisyon sa panahon ng huling bahagi ng ikalabinsiyam at unang bahagi ng ikadalawampu siglo. Para sa kanilang mga pagsisikap, sila ay ginawang santo ng Simbahang Ortodoksong Heorhiyano noong 2011.

## Awit 
Ang mga pagsisikap na isalin ang tradisyonal na tatlong-bahaging Heorhiyanong awit sa Kanluraning sistema ng limang linyang notasyon ay sinimulan noong 1882. Ang proseso ng notating na kanta mula sa kanlurang Georgia ay isinagawa ni , habang ang proseso para sa silangang Georgia ay pinangangasiwaan ni Mikhail Ippolitov-Ivanov. Nahulog ito kay Obispo  upang piliin ang mga tagakolekta ng awit na kasangkot sa proseso; pinili niya sina Vasil at Polievktos para sa gawain, kasama sina Grigol Mghebrishvili at Alexandre Molodinashvili. Kapag ang proseso ng notasyon ay kompleto na, ang unang bolyum ng chant, bisperas, sa modong Kartli-Kakhetian ay inilathala noong 1896, na sinundan ng isang bolyum ng matins noong 1898. Noong 1899, isang edisyon ng Divine Liturgy of Saint John Chrysostom na pinamatnugot ni Vasil Karbelashvili ay inilathala.

Kabilang sa mga awit na itinala ng mga kapatid ay si *Shen khar venakhi*, kabilang sa mga pinakamahalagang himno sa simbahang Georgian. Noong 1909 ito ay inayos para sa anim na boses na koro ni Zakharia Paliashvili. Noong dekkada 1950 ito ay nabawasan sa isang tatlong-boses na pagkakaayos, kung saan ito ay madalas na ginagampanan ng Rustavi Ensemble; ngayon ito ay kilala bilang ang "Paliashvili" na pagkakaiba, at ito ang pinakasikat na pagkakaiba ng himno na kasalukuyang ginagamit. Nagpatuloy si Paliashvili sa pagbuo ng isang buong setting ng Banal na Liturhiya na ginagamit bilang batayan ng mga awit ng Karbelashvilis, na kaniyang muling inayos para sa lima at anim na boses na koro, at inilathala niya sa parehong Hoerhiyano at Simbahang Eslabo . Ang mga kapatid, gayunpaman, ay nagalit sa inaakala nilang paglapastangan sa tradisyonal na musika. Gayunpaman, ang gawain ni Paliashvili ay tumulong sa pagpapanatili ng gawain ng mga kapatid; ang tradisyonal na awit ay agresibong pinigilan sa ilalim ng pamamahala ng Sobyet, ngunit ang mga bersyon ng Paliashvili ay kilala at patuloy na isinagawa nang pribado, kadalasan sa mga setting na may tatlong bahagi na nilalayong alalahanin ang tradisyonal na pagkanta ng Georgian.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga musiko
Kategorya:Kuwentong-bayan
Kategorya:Georgia (bansa)
Helene Blum

thumb|Helene Blum
Si **Helene Blum** (ipinanganak 1979) ay isang Danesang mang-aawit at musikero na dalubhasa sa awiting-pambayan. Mula noong 2005, nang manalo siya ng gawad Danish Music Awards Folk para sa kaniyang album na *En sød og liflig klang*, malawak siyang nagtanghal sa Dinamarka, Hilagang Amerika, at Alemanya, na madalas na nagpapakita kasama ang kaniyang asawang si Harald Haugaard.

## Talambuhay 
Ipinanganak noong 1979 sa Gelsted sa Danes na isla ng Funen, si Helene Blum ang unang mang-aawit na nagtapos mula sa departamento ng katutubong musika sa Carl Nielsen Academy of Music sa Odense nang matanggap niya ang kaniyang diploma noong 2004. Kasama ang kanyang asawa, ang fiddler na si Harald Haugaard, nakapagbigay siya ng mahigit 700 na pagtatanghal sa Dinamarka, Alemanya, at Hilagang Amerika. Kinakatha mismo ang karamihan sa kainyang mga kanta, pinagsama niya ang katutubo, pop, at chanson.

Kumakanta ng soprano, si Blum ay nagtanghal din sa ballet na *Medea* sa Schleswig-Holsteinische Landestheater sa Flensburg at sa opera *na Konsuma* sa Odense. Ang kompositor, si Rasmus Zwicki, ay nagsulat ng isang espesyal na bahagi para sa kaniya. Nagpatuloy siya sa pagganap sa Helene Blum at Harald Haugaard Quintet, kumanta at tumutugtog ng biyolin. Ang iba pang tumutugtog ay sina Kristine Elise Pedersen (cello), Mattias Perez (gitara), at Sune Rahbek (perkusyon). Noong 2017, kasama rin sa Helene Blum at Harald Haugaard Band sina Mikkel Grue (gitara) at Mathæus Bech (bass). Ngayon ay may karaniwan sa isang daang konsiyerto sa isang taon, magkasama silang nagtanghal sa Alemanya, Estados Unidos, Austria, Noruwega, Canada, Hapon, at Dinamarka.

Isinama ng *The Daily Telegraph* ang kaniyang *Men med åbne øjne* bilang isa sa pinakamahusay na mga folk music album ng 2013. Tinawag ang album na "isang hindi inaasahang galak", pinuri ng kritiko na si Martin Chilton ang "nakapangingilabot na boses" ni Blum, kahit na halos lahat ng lyrics ay nasa Danes.

## Diskograpiya 
Inilabas ni Helene Blum ang mga sumusunod na album:

* 2006 *En sød og liflig klang*
* 2009 *En gang at altid*
* 2010 *Liden sol*
* 2013 *Men med åbne øjne*
* 2016 *Julerosen*
* 2017 *Dråber af Tid*
* 2017 *Strømmen*

## Mga sanggunian
The Golden Goose

Ang "**The Golden Goose**" (*Ang Ginintuang Gansa*, ) ay isang kuwentong bibit na nakolekta ng Magkapatid na Grimm (KHM 64). Ito ay isang kuwento ng Aarne-Thompson tipo 571 (*All Stick Together*), na may episode na type 513B (*The Land and Water Ship*).''''

## Kuwento (Magkakapatid na Grimm) 
Ang bida ay ang bunso sa tatlong magkakapatid, binigyan ng palayaw na Simpleton dahil hindi siya guwapo o malakas tulad ng kaniyang mga kapatid. Ang kaniyang panganay na kapatid ay ipinadala sa kagubatan upang magsibak ng kahoy, na pinatibay ng masaganang cake at isang bote ng alak. Nakilala niya ang isang maliit na kulay-abo na lalaki na humihingi ng isang subo na makakain at isang lunok ng alak ngunit tinanggihan. Nang maglaon, nasugatan ng panganay na kapatid ang kaniyang braso na nahulog sa puno at iniuwi. Ang pangalawang kapatid ay nakatagpo ng katulad na kapalaran kapag nasugatan niya ang kaniyang paa. Si Simpleton, na ipinadala kasama ang sinunog na biskuwit na niluto sa abo ng apuyan at pinaasim na serbesa, ay mapagbigay sa maliit na matanda, na ginagawang tamang cake at masarap na alak ang biskuwit at serbesa. Para sa kaniyang kabutihang-loob, si Simpleton ay ginantimpalaan ng isang gintong gansa na natuklasan niya sa loob ng mga ugat ng isang punong pinutol niya na pinili ng maliit na kulay-abo na lalaki.

Dinala ni Simpleton ang ang Ginintuang Gansa sa merkado. Gamit ang gansa sa ilalim ng kaniyang braso, tumungo siya sa isang bahay-panuluyan kung saan sa sandaling nakatalikod ang anak na babae ng tagapangasiwa ng bahay-tuluyan ay sinubukang bunutin ang isa lamang sa mga balahibo ng purong ginto at mabilis siyang natigil. Dumating ang kaniyang kapatid na babae upang tulungan siya at mabilis din itong natigil. Ang bunsong anak na babae ay determinado na hindi maiwan sa yaman, hinawakan ang magkapatid na apron at siya ay natigil sa pangalawa. Si Simpleton ay pumunta sa kastilyo at ang bawat taong magtatangka na manghimasok ay kasama sa parada na hindi kusang-loob mula sa innkeeper, parson, kaniyang sexton, dalawang trabahador, ilang mga batang nayon, mga batang babae sa baryo, atbp.

Sa kastilyo nakatira ang Hari kasama ang Prinsesa na hindi kailanman ngumiti o tumawa. Inaalay ng hari ang kamay ng prinsesa sa sinumang magtagumpay sa pagpapatawa sa kaniya. Ang nalulungkot na Prinsesa, na nakaupo sa tabi ng bintana at nakasilip sa parada na pasuray-suray pagkatapos ni Simpleton at ng kaniyang gintong gansa, ay humagalpak ng tawa. Ang ilang bersyon ay may kasamang karagdagang tatlong pagsubok: paghahanap ng taong makakain ng isang bundok ng tinapay; humanap ng taong makakainom ng lahat ng alak sa kaharian; at humanap ng barkong maaaring maglayag sa lupa at dagat. Nagtagumpay si Simpleton sa lahat sa tulong ng kaniyang maliit na matandang kaibigan at sa wakas ay nanalo sa kamay ng prinsesa sa kasal.

## Mga sanggunian
Frau Holle

Ang "**Frau Holle**" (  ; kilala rin bilang "**Inang Holle**", "**Inang Hulda**" o "**Lumang Inang Frost**") ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm sa ''Children's and Household Tales'' noong 1812 (KHM 24). Ito ay Aarne-Thompson tipo 480.

Si Frau Holle (kilala rin sa iba't ibang rehiyon bilang Holla, Holda, Perchta, Berchta, Berta, o Bertha) ay isang pre-Kristiyanong babaeng maalamat na pigura na umabot sa popular na paniniwala tungo sa ika-19 na siglo.

Ang pangalan ay maaaring magkaugnay ng Eskandinabong nilalang na kilala bilang *Hulder*. Tinangka ni Jacob Grimm na itatag siya bilang isang Hermanikong diyosa.

## Ang maalamat na nilalang 
[thumb|"Holda, ang mabuting tagapagtanggol" (1882) ni [Friedrich Wilhelm Heine.]]

### Etimolohiya 
Ang pangalan ay pinaniniwalaang nagmula sa Aleman na *huld* ("mabait, palakaibigan, nakikiramay, nagpapasalamat" na matatagpuan sa *hold sein*, *huldigen*), Gitnang Mataas na Aleman na *hulde*, Lumang Mataas na Aleman na *huldī* ("kabaitan"). Kaugnay ng Danes at Suwekong *huld* ("patas, mabait, maginoo") o 'hyld' ("lihim, tago"), Islandes *hollur* ("masugid, dedikado, matapat"), Gitnang Ingles na *hold*, *holde*, Lumang Ingles na *hold* (" mabait, palakaibigan, mabait, pabor, totoo, tapat, tapat, madasalin, katanggap-tanggap, kaaya-aya"), mula sa Proto-Hermanikong *hulþaz* ("kaaya-aya, mapagbigay, tapat"), mula sa Proto-Indo-Europeo na **kel-* ("alagaan, kumiling, yumuko, dulo").

Ang pangalang Hludana ay matatagpuan sa limang Latin na inskripsiyon: tatlo mula sa Mababang Rino (*Corpus Inscriptionum Latinarum* XIII 8611, 8723, 8661), isa mula sa Münstereifel (CIL XIII, 7944) at isa mula sa Beetgum, Frisia (CIL XIII, 8830) lahat ay mula 197 AD-235 AD. Maraming mga pagtatangka ang ginawa upang bigyang-kahulugan ang pangalang ito.

### Mga pinagmulan at pagpapatunay 
Pinangalanan ni Marija Gimbutas si Hulda (o Holda, Holla, Holle) bilang orihinal na isang sinaunang Hermanikong kataas-taasang diyosa na nauna sa karamihan ng Hermanikong panteon, kabilang ang mga diyos tulad nina Odin, Thor, Freya, at Loki, na patuloy na mga tradisyon ng pre-Indo-Europeong Neolitikong Europa.

Habang dahan-dahang pinalitan ng Kristiyanismo ang Hermanikong paganismo noong Maagang Gitnang Kapanahunan, marami sa mga lumang kaugalian ang unti-unting nawala o isinanib sa tradisyong Kristiyano. Sa pagtatapos ng Mataas na Gitnang Kapanahunan, ang paganismong Aleman ay halos ganap na isinantabi at hinalo sa mga tradisyong-pambayan sa kanayunan, kung saan ang tauhan ni Frau&nbsp;Hulda ay nang nakaligtas.

## Mga sanggunian
The Brown Bear of Norway

Ang **Brown Bear ng Norway** (*Ang Kayumangging Oso ng Noruwega*) ay isang Irlandes na kuwentong bibit na kinolekta ni Patrick Kennedy na lumabas sa kaniyang *Legendary Fictions of the Irish Celts* (1866). Ito ay kalaunan ay isinama ni Andrew Lang sa kaniyang antolohiya na *The Lilac Fairy Book* (1910), kahit na mali ni Lang ang kanyang pinagmulan bilang *West Highland Tales* (cf. Ang Brown Bear ng Green Glen).

## Pagsusuri 
Ang kuwento ay inuri bilang Aarne–Thompson tipo 425A, ang paghahanap sa nawawalang asawa. Kasama sa iba sa ganitong uri ang The Black Bull of Norroway, The King of Love, The Daughter of the Skies, East of the Sun and West of the Moon, The Enchanted Pig, The Tale of the Hoodie, Master Semolina, The Enchanted Snake, The Sanga ng Rosemary, at White-Bear-King-Valemon.

### Mga pagkakaiba 
#### Irlanda 
Sa kuwentong *Tarbh Mór na h-Iorbhaig* ("Ang Dakilang Toro ng Irvaig"), tatlong prinsesa ang nag-uusap tungkol sa kanilang magiging asawa, at ang pangatlo ay nagsabing gusto niyang pakasalan ang Dakilang Toro ng Irvaig. Ang toro mismo ay lilitaw sa susunod na linggo at hinihiling ang ikatlong prinsesa. Dinala niya ang kaniyang asawa sa kanilang bagong tahanan at hinubad ang *cochull* o bull cowl, at sinabi sa kaniya na hindi siya dapat maglagay ng isang daliri sa cowl, ni hindi dapat ibunyag na siya ay isang lalaki sa ilalim ng balat ng toro. Lumipas ang isang taon at nanganak siya ng isang anak na lalaki, na inalis sa kaniya ng isang malaking kamay na bumaba sa tsimenea. Tiniyak ng asawang toro na ligtas ang kanilang anak saan man siya naroroon. Ganoon din ang kapalaran ng kanilang pangalawang anak. Nang ipanganak niya ang kanilang pangatlong anak na lalaki, binisita niya ang kaniyang mga kamag-anak at isiniwalat ang lahat tungkol sa asawa ng toro. Ang ikatlong anak na lalaki ay kinuha din ng misteryosong kamay, habang ang asawa ng toro ay pumasok sa isang baliw na estado at dinala siya pabalik sa kanilang palasyo sa isla. Sinabi niya na ang mga lalaki ay pinapanatili ng tatlong higante, binigyan siya ng isang pares ng bota at umalis. Ang prinsesa ay bumisita sa tatlong higante, nakatanggap ng mga bagay upang maglakbay sa isang ilog ng apoy, isang bundok ng salamin at isang bundok ng mga tinik upang maabot ang kaharian ng kaniyang asawa. Pagkatapos ay nakilala niya ang isang prinsesa sa tabi ng isang ilog na nagsabi sa kaniya na ang prinsipe ay magpapakasal lamang sa taong makapaghugas ng mantsa ng dugo sa kaniyang tatlong puting kamiseta. Ang kuwento ay nagtatapos habang ang prinsesa ay gumugugol ng tatlong gabi sa pagsisikap na maalala ang kanyang asawa.

## Mga sanggunian
Jessica Frech

Si **Jessica Frech** ay isang Amerikanang mananawit at nagsusulat ng kantang pop/folk mula sa Nashville, Tennessee. Si Jessica ay nag-aaral sa Pamantasang Belmont, mayor sa pagsusulat ng kanta.

Si Frech ay nakakuha ng katanyagan sa buong mundo sa paglabas ng "People of Walmart" na music video sa YouTube. Nagtatampok ang komedyang video ng mga larawan mula sa People of Walmart photo blog kasama ang orihinal na marka na isinulat ni Frech. Hindi nagtagal pagkatapos ng paglabas, nag-viral ang video na may milyun-milyong view. Itinampok ang video sa *Attack of the Show* ng G4!, Fox News, *Billboard*, Jimmy Fallon, AOL, at MSNBC. Nakuha ng "People of Walmart" video ang atensiyon ng Hyundai na kumuha kay Jessica para gumawa ng dalawang patalastas para sa kanilang holiday campaign noong 2011. Nagtatampok ang album ng anim na orihinal na kanta na nirekord ni Bart Pursley, isang nominado sa Grammy.

Inilabas ni Frech ang kaniyang unang Pamaskong album *na Pull My Finger To Hear Jingle Bells* noong Disyembre 6, 2011. Ang album ay naglalaman ng dalawang tradisyonal na mga awiting Pasko na "Jingle Bells" at "We Wish You A Merry Christmas" kasama ang dalawang orihinal.

Noong Disyembre 18, 2011 sinimulan ni Frech ang isang Kampanyang Kickstarter upang pondohan ang kaniyang unang full-length na album na "Reality". Ang orihinal na layunin na $8,000 ay naabot sa wala pang 72 oras. Noong Pebrero 5, 2012, matagumpay na napondohan ang proyekto ng 718 na tagapagtaguyod na nangako ng kabuuang $28,938. sa Houston, Texas noong Marso 15, 2012 at Dallas, Texas noong Marso 16, 2012.

Ang unang buong-habang album ni Frech na *Reality* ay inilabas noong Marso 20, 2012. Ang album ay may 12 kanta. Isang kanta, "I Tried to Die Young", ang tampok kay Melanie Safka.

## Mga sanggunian
Manimekhala

[thumb|300x300px|Isinalarawan ng Mekhala at Ramasura, mula sa isang [samut khoi ng Thai na tula sa ikalawang kalahati ng ika-19 na siglo. Ngayon ay nasa koleksiyon ng Bavarian State Library, Alemanya.]]
Si **Manimekhala** () ay isang diyosa sa mitolohiyang Hindu-Budista. Siya ay itinuturing na isang tagapag-alaga ng mga dagat, katulad ng Manimekhala at Dagat Timog Tsina bilang bahagi ng mitolohiya ng Timog- silangang Asya. Siya ay inilagay ni Cātummahārājika upang protektahan ang mabubuting nilalang mula sa pagkawasak ng barko. Lumilitaw siya sa ilang kuwentong Budista kabilang ang Mahanipata Jataka (Mahajanaka Jataka), kung saan iniligtas niya si Prinsipe Mahajanaka mula sa pagkawasak ng barko.

## Etimolohiya 
Sa Pali, ang '''' ay tumutukoy sa isang pamigkis o sinturon ng mga hiyas. Sa Timog-silangang Asya, kilala siya sa iba't ibang kinatutubong na mga apelasyon, kabilang ang bilang **Mani Maykhala** () sa Birmano, bilang **Moni Mekhala** () o **Neang Mekhala** () sa Khmer; bilang **Mani Mekkhala** () sa Thai.

## Sa Kalupaang Timog-Silangang Asya 
[left|thumb|Manimekhala sa *[Mahajanaka*.]]
Ang arkeolohikal na katibayan ng Manimekhala sa anyo ng mga relief ay natagpuan sa Zothoke, Myanmar (malapit sa Bilin, mula noong unang milenyo AD.

Nakikita ang Manimekhala sa mga pinta ng wat painting sa buong Kalupaang Timog-Silangang Asya na naglalarawan ng mga eksena mula sa Mahajanaka. Sa Thailand at Cambodia, siya ay itinuturing na diyosa ng kidlat at mga dagat.

### Manimekhala at Ramasura 
Ang kuwento ng Manimekhala at Ramasura ay binanggit nang maraming beses sa klasikal na panitikan ng Cambodia at Thailand. Inilalarawan nito ang Manimekhala kasama si Ramasura (karaniwang itinuturing na paglalarawan ng Parashurama) at Arjuna. Ayon sa alamat, ang mga pangyayari ng kidlat at kulog ay nalilikha mula sa pagkislap ng bolang kristal ni Manimekhala at ang tunog ng palakol ni Ramasura habang hinahabol niya ito sa himpapawid.

## Sa Sri Lanka 
Sa Sri Lanka, siya ay itinuturing na diyosa ng dagat. Sa epikong tula ng Tamil, ang Manimekalai, pinatulog niya ang eponimong pangunahing tauhang babae at dinala siya sa isla na Maṇipallavam (Nainatheevu). Sa mitikong siklo ng diyos na si Devol, nang ang huli ay lumalapit sa Sri Lanka at sa kaniyang mga tagapagtatag ng barko, ito ay si Manimekhalai, sa mga tagubilin ng diyos na si Śakra, na gumawa ng isang bangkang bato upang iligtas siya.

## Mga sanggunian
Sleeping Beauty

Ang ***Sleeping Beauty*** (*Natutulog na Ganda*, ), o ***Munting Bresong Rosas*** (), na pinamagatang din sa Ingles bilang ***The Sleeping Beauty in the Woods***, ay isang klasikong kuwentong bibit tungkol sa isang prinsesa na isinumpa na matulog ng isangdaang taon ng isang masamang bibit, na gisingin ng isang guwapong prinsipe sa dulo ng mga ito. Ang mabuting diwata, na napagtatanto na ang prinsesa ay matatakot kung mag-isa kapag siya ay nagising, ay ginagamit ang kanyang wand upang patulugin ang bawat buhay na tao at hayop sa palasyo, upang magising kapag ang prinsesa ay nagising.

Ang pinakaunang kilalang bersiyon ng kuwento ay matatagpuan sa salaysay na *Perceforest*, na binubuo sa pagitan ng 1330 at 1344. Ang kuwento ay unang inilathala ni Giambattista Basile sa kanyang koleksyon ng mga kuwento na pinamagatang *The Pentamerone* (postomong inilathala noong 1634). Ang bersiyon ni Basile ay iniakma at inilathala ni Charles Perrault sa *Histoires ou contes du temps passé* noong 1697. Ang bersiyon na kalaunan ay nakolekta at inilimbag ng Magkapatid na Grimm sa isang pasalitang bersiyon ng kuwentong pampanitikan na inilathala ni Perrault.

Kinaklasipika ng sistemang talatuntungang Aarne-Thompson para sa mga tradisyong-pambayan ang "Sleeping Beauty" bilang isang 410 na uri ng kuwento, ibig sabihin, kabilang dito ang isang prinsesa na sapilitang pinatulog ng sumpa at kalaunan ay nagising na binabaligtad ang mahikang nisinumpa sa kanya. Ang kuwento ay inangkop nang maraming beses sa buong kasaysayan at patuloy na muling isinalaysay ng mga modernong mananalaysay sa iba't ibang media.

## Pinanggalingan 
Ang mga naunang ambag sa kuwento ay kinabibilangan ng medyebal na romansang pangkorte na *Perceforest* (inilathala noong 1528). Sa kuwentong ito, ang isang prinsesa na nagngangalang Zellandine ay umibig sa isang lalaking nagngangalang Troylus. Ipinadala siya ng kaniyang ama upang magsagawa ng mga gawain upang patunayan ang kaniyang sarili na karapat-dapat sa kaniya, at habang wala siya, si Zellandine ay nahulog sa isang mahiwagang pagtulog. Natagpuan siya ni Troylus at ginahasa siya sa kaniyang pagtulog; kapag ipinanganak ang kanilang anak, hinuhugot ng bata sa kaniyang daliri ang linasa na naging sanhi ng kaniyang pagtulog. Napagtanto niya mula sa singsing na iniwan siya ni Troylus na siya ang ama, at kalaunan ay bumalik si Troylus upang pakasalan siya. Ang isa pang nauna sa panitikan ay ang Probensal na bersong nobelang '''' (c. 1320-1340).

## Mga sanggunian
Ani DiFranco

Si **Angela Maria** "**Ani**" **DiFranco** ( ; ipinanganak noong Setyembre 23, 1970) ay isang Amerikanong mang-aawit-manunulat ng awi. Siya ay naglabas ng higit sa 20 mga album. Ang musika ni DiFranco ay inuri bilang folk rock at alternative rock, bagaman mayroon itong mga karagdagang impluwensiya mula sa punk, funk, hip hop, at jazz. Inilabas niya ang lahat ng kaniyang mga album sa kaniyang sariling record label, ang Righteous Babe.

Sinusuportahan ng DiFranco ang maraming kilusang panlipunan at pampolitika sa pamamagitan ng pagsasagawa ng mga konsiyerto ng benepisyo, paglabas sa mga album ng benepisyo at pagsasalita sa mga rally. Sa pamamagitan ng Righteous Babe Foundation, sinuportahan ni DiFranco ang mga katutubo na organisasyong pangkultura at pampolitika na sumusuporta sa mga layunin kabilang ang mga karapatan sa pagpapalaglag at pagpapatampok sa LGBT. Itinuturing niya ang Amerikanong katutubong-mang-aawit at manunulat ng kanta na si Pete Seeger bilang isa sa kaniyang mga mentor.

Naglabas si DiFranco ng memoir, *No Walls and the Recurring Dream*, noong Mayo 7, 2019, sa pamamagitan ng Viking Books at humantong sa The New York Times Best Seller List.

## Maagang buhay at edukasyon 
Ipinanganak si DiFranco sa Buffalo, New York, noong Setyembre 23, 1970, ang anak nina Elizabeth (Ross) at Dante Americo DiFranco, na nagkita habang nag-aaral sa Massachusetts Institute of Technology. Ang kaniyang ama ay may lahing Italyano, at ang kanyang ina ay mula sa Montreal. Nagsimulang tumugtog ng Beatles covers si DiFranco sa mga lokal na bar at nagsagawa ng busking kasama ang kanyiang guro sa gitara, si Michael Meldrum, sa edad na siyam. Sa pamamagitan ng 14 siya ay sumusulat ng kaniyang sariling mga kanta. Nilalaro niya ang mga ito sa mga bar at kapihan sa buong kabataan niya. Nagtapos si DiFranco mula sa mataas na paaralan ng Buffalo Academy para sa Visual and Performing Arts sa 16 at nagsimulang pumasok sa mga klase sa Buffalo State College. Siya ay naninirahan mag-isa, na lumipat sa apartment ng kaniyang ina pagkatapos niyang maging isang malayang menor de edad noong siya ay 15.

## Karera 
Sinimulan ni DiFranco ang kaniyang sariling kompanya ng rekord, ang Righteous Babe Records, noong 1989 sa edad na 19. Inilabas niya ang kanyang ipingalanan sa sarili na debut na album noong taglamig ng 1990, ilang sandali matapos lumipat sa New York City. Doon, kumuha siya ng mga klase ng tula sa The New School, kung saan nakilala niya ang makata na si Sekou Sundiata, na magiging kaibigan at tagapagturo. Patuloy siyang naglibot sa susunod na 15 taon, huminto lamang upang mag-record ng mga album. Ang mga hitsura sa Canadense na pistang folk at lalong malalaking lugar sa US ay sumasalamin sa kaniyang pagtaas ng katanyagan sa Hilagang Amerikanong folk at eksnang roots. Sa buong maaga at kalagitnaan ng 1990s, nag-solo si DiFranco at din bilang isang duo kasama ang Canadiense na drummer na si Andy Stochansky.

## Mga sanggunian
Harry Chapin

Si **Harold Forster Chapin** (Disyembre 7, 1942 - Hulyo 16, 1981) ay isang Amerikanong mang-aawit-manunulat ng awit, pilantropo, at aktibistang laban sa gutom na kilala sa kaniyang mga awiting folk rock at pop rock. Nakamit niya ang tagumpay sa buong mundo noong dekada 1970. Si Chapin ay isang artistang nagtagumpay sa Gawad Grammy at iniangat sa Grammy Hall of Fame, at siya ay nakapagbenta ng mahigit 16 milyong record sa buong mundo.

Nagtala si Chapin ng kabuuang 11 album mula 1972 hanggang sa kaniyang kamatayan noong 1981. Lahat ng 14 na single na inilabas niya ay naging hit sa kahit isang pambansang taalang pangmusika.

Bilang dedikadong humanitaryo, nakipaglaban si Chapin para wakasan ang gutom sa mundo. Siya ay isang pangunahing kalahok sa paglikha ng Presidential Commission on World Hunger noong 1977. Noong 1987, postomong iginawad si Chapin ng Congressional Gold Medal para sa kaniyang makataong gawain.

## Pamana 
Kasama sa kaniyang gawain sa kagutuman ang pagiging malawak na kinikilala bilang isang pangunahing tauhan sa paglikha ng Presidential Commission on World Hunger (sa ilalim ng ika-39 na Pangulo na si Jimmy Carter) noong 1977 (siya lamang ang kasaping dumalo sa bawat pulong).

Siya rin ang inspirasyon para sa mga proyektong antigutom na USA para sa Africa at Hands Across America, na inorganisa ni Ken Kragen, na naging manager ni Chapin sa pagtatapos ng karera ni Chapin, pagkatapos ni Fred Kewley. Si Kragen, na nagpapaliwanag sa kaniyang trabaho sa mga kaganapang ito ng benepisyo, ay nagsabi, "Naramdaman kong gumapang si Harry sa aking katawan at pinagagawa ako nito."

Si Chapin ay nakipagtulungan bago siya mamatay bilang manunulat ng talambuhay na pinamagatang *Taxi: The Harry Chapin Story*, ni Peter M. Coan, na inilabas pagkatapos ng kamatayan, kung saan inalis ng pamilya ang kanilang suporta. May ilang alalahanin tungkol sa katumpakan ng mga detalyeng kasama sa aklat.

## Mga sanggunian
Ang Labindalawang Magkakapatid na Babae

[thumb|300x300px|Estatwa ng isang *[Yaksha|yakṣī*, isa sa mga pangunahing tauhan ng kuwentong ito]]
Ang alamat ng **labindalawang kapatid** **na babae** o **ang labindalawang kababaihan**, na kilala bilang *SIP Song* (นาง สิบสอง) o bilang *Phra Rot Meri* (ประ รถ เม รี) Sa Thai at រឿង *Puthisen Neang Kongrei*  sa Cambodia, isang kuwentong-bayan sa Timog-silangang Asya, at isa ring apokripal na Kuwentong Jātaka, ang Rathasena Jātaka ng koleksiyon ng Paññāsa Jātaka. Ito ay isa sa mga kuwento ng mga nakaraang buhay ni Buddha kung saan si Rathasena, ang anak ng isa sa labindalawang babae, ay ang bodhisattva.

## Kalagayan 
Ang kuwento ng Twelve Sisters ay bahagi ng katutubong tradisyon ng ilang bansa sa Timog-silangang Asya tulad ng Thailand, Cambodia, at Laos at ang mga kuwentong-bayan na hango dito ay nagmumula sa iba't ibang bersiyon, kadalasan sa ilalim ng iba't ibang mga pamagat batay sa bansa. Ang alamat na ito ay dinala din sa Malaysia ng Malayong Siames kung saan naging tanyag ito sa pamayanang Malayong Tsino.

Ito ay isang mahabang kuwento tungkol sa buhay ng labindalawang kapatid na babae na inabandona ng kanilang mga magulang at inampon ng isang dambuhala (Hinduismo: Rakshasa)] (Lao *Sundara* ; Khmer: *Santhamea* (យក្សសន្ធមារ); Thai: Santhumala) na nagpapanggap bilang isang magandang babae. Ang konklusyon ay ang malungkot na kuwento ng pag-ibig tungkol sa nag-iisang nabubuhay na anak na lalaki ng labindalawang kapatid na babae, *si Rathasena* (Thai: *Phra Rotthasen* (พระรถเสน); Khmer: *Puthisen* (ពុទ្ធិសែ្ធិសែḀ *ិ* *សែ* Ḁ: *Thaisen* พระรถเสน); Khmer: *KongRei* (នាងកង្រី); Lao: *Kankari*;), ang ampon na anak ng dambuhala na si *Sundara* . Sa wakas, pareho silang namatay sa mahaba at malungkot na dalampasigan ng isang lawa.

## Bersiyong Lao 
Ang bersiyonng Lao ng Labindalawang Magkakapatid na Babae, ang kuwento ni Putthasen (Buddhasen), ay isinalin sa Pranses ni Louis Finot noong 1917.

Isang mangangalakal ang nahulog sa kahirapan at iniwan ang kaniyang labindalawang anak na babae sa kagubatan.

Sa halip na isang mahiwagang sanga o gayuma, sa bersyong ito ng kuwento ay naghagis si Putthasen ng mga mahiwagang lime o lime seed habang tumatakbo siya mula sa kaniyang asawa.

Dalawang bundok na matatagpuan malapit na nakaharap sa Luang Prabang sa kanang pampang ng Mekong ay pinangalanang Phu Tao at Phu Nang, pagkatapos ng Putthasen at Kankari.

== Talababa =-

## Mga sanggunian
The White Cat (kuwentong bibit)

Ang ***The White Cat*** o ***Ang Puting Pusa*** (Pranses: ***La Chatte Blanche***) ay isang Pranses na panitikang kuwentong bibit na isinulat ni Madame d'Aulnoy at inilathala noong 1698. Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Blue Fairy Book.*

Ito ay Aarne–Thompson tipo 402, "Ang Hayop na Asawa," na may malapit na pagkakatulad sa Tipo 310, "Ang Kasambahay sa Tore," kasama ang mga kuwento tulad ng Rapunzel.

## Pagsusuri 
Nagtunggali ang folkloristang si Stith Thompson na ang kwentong "Animal Bride" ay ginawang tanyag ni Mme. d'Aulnoy's na panitikang *opus* at itinuro na ang uri ng kuwento ay "nagpapanatili ng isang malinaw at masiglang tradisyon sa alamat ng buong Europa", na may higit sa 300 mga bersiyon na nakolekta.

Ang kuwento ng *The White Cat* ay isang produkto ng kultura ng *salon* noong huling bahagi ng ika-17 at unang bahagi ng ika-18 siglo ng Pransiya, isang panahon ng masaganang produksyong pampanitikan ng mga babaeng manunulat.

Ang Pranses na scholarship (hal., Paul Delarue at Genevieve Massignon) ay nabanggit na ang "maraming bersiyong Pranses" ay pinagsama ang mga uri ng kuwento na ATU 310, "Ang Kasambahay sa Tore (Rapunzel)", na may uri ng kuwento na ATU 402, "Ang Asawang Hayop".

## Mga pagkakaiba 
Nangolekta si Rachel Harriette Busk ng pagkakaibang Tirolese, *The Grave Prince and the Beneficent Cat*, na may maraming pagkakatulad sa MMe. kuwento ni d'Aulnoy.

Isang Dinamarkang pagkakaiba, *Peter Humbug and the White Cat*, ay isinalin mula sa gawa ni Svend Grundtvig.Nangolekta si Rachel Harriette Busk ng mga kuwento ng pagkakaibang Tirolese, *The Grave Prince and the Beneficent Cat*, na may maraming pagkakatulad sa MMe. kuwento ni d'Aulnoy.

Ang Amerikanong patnugot na si Horace Scudder ay nagsulat ng isang pinaikling bersiyon ng MMe. Ang kuwento ni d'Aulnoy sa kaniyang akdang *The Book of Fables and Folk Stories*.

## Mga adaptasyon 
Ang isang Unggarong pagkakaiba ng kuwento ay inangkop sa isang episode ng Ungarong serye sa telebisyon na *Magyar népmesék* ("Mga Kuwentong-pambayang Ungaro") (hu), na may pamagat *na A macskacicó* ("The Pussycat Princess").

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Hari at Sukhmani

Ang **Hari at Sukhmani** (na inistilo din bilang **Hari + Sukhmani**) ay isang Indiyanong folktronikang duo na binubuo nina Hari Singh Jaaj at Sukhmani Malik, na kilala sa pagsasanib ng tradisyonal na awiting-pambayan ng Punjab sa elektronikong musika, at pagsasama ng mga elemento mula sa panulaang Sufi ng Bulle Shah, Baba Farid, Kabir, at Shah Hussain, sa kanilang mga komposisyon.

## Kalagayan 
### Hari Singh 
Si Hari Singh Jaaj ay ipinanganak sa Chandigarh at nag-aral sa The Doon School sa Dehradun. Nagtapos siya ng degree sa matematika mula sa Kolehiyong St. Xavier, Mumbai. Nakakuha siya ng batsilyer na degree sa sikolohiya at musika at pagkatapos ay nagtapos ng master sa klasikal na bokal na musikang Hindustani sa Chandigarh. Parehong kumakanta sina Singh at Malik, habang ang una ay nagtatrabaho din bilang isang producer at nagpapatakbo ng console sa panahon ng mga live na pagtatanghal. Ang mga komposisyon ay kilala upang ang mga madla ngayon ay makakabasa ng mga akda ng mga manunulang Sufi. Sa isang panayam noong 2013 sa *The Hindu*, ipinaliwanag ni Malik ang kanilang piniling genre, "Ang ideya ay gumawa ng mga lumang katutubong kanta, dahil hindi sila naririnig ng bagong henerasyon. At gusto ni Hari na pumunta sa isang chill-out zone kasama nito."

## Mga sanggunian
Vitthal Umap

Si **Vitthal Umap** (, Hulyo 15, 1931 – Nobyembre 27, 2010) ay isang Indiyanong mang-aawit-pambayan, shahir, at manggagawang panlipunan mula sa estado ng Maharashtra. Si Umap ay isang Ambedkarite at Budista. Upang ilarawan ang pilosopiya ni BR Ambedkar sa mga tao, isinulat niya ang mga libro na may mga kanta na "Mazi Vani Bhimacharani" at "Mazi Aai Bhimai".

Namatay siya habang kasama sa isang pangyayari sa Deekshabhoomi, Nagpur noong 27 Nobyembre 2010. Si Umap, isang tagasunod ng BR Ambedkar, ay bumagsak habang nasa entablado siya sa sikat na Dikshabhoomi ng Nagpur. Isinugod siya sa isang pribadong nursing home kung saan idineklara siyang patay. Ipinanganak sa isang chawl sa Mumbai noong 1931, nakipaglaban si Umap para sa pagkilala sa mga napabayaang katutubong genre ng Maharashtra. Siya ay naglibot nang husto sa buong estado upang panatilihing buhay ang mga katutubong tradisyon.

Nanalo si Umap ng unang gantimpala sa International Folk Music and Art Festival sa Cork, Irlanda. Ang kaniyang mga tungkulin sa serye sa TV ni Shyam Benegal na *Bharat Ek Khoj* at ang pelikula ni Jabbar Patel na si *Dr. Babasaheb Ambedkar* ay nagpanalo sa kaniya ng karagdagang karangalan. Nominado siya para sa best actor's award para sa kaniyang pagganap sa isang pelikulang Marathi na *Tingya* dalawang taon na ang nakararaan.

Gumawa siya ng musika para sa ilang mga pelikula, serial at drama. Naging bahagi din siya ng mga sikat na palabas sa entablado na Khandobacha Lagin, Gadhwacha Lagna, Jambhool Akhyan, at Me Marathi.

Matapos ang maraming taon ng paghihintay, kamakailan lamang ay nabigyan si Umap ng bahay sa ilalim ng quota ng mga artista.

Sa isang programang pangkultura tatlong buwan na ang nakararaan, isang bigong Umap ang nagpahayag na sawa na siya sa hindi mabilang na mga kahilingan sa gobyerno. "Sa palagay ko hindi ako makakakuha ng bahay sa buong buhay ko," sabi niya.

Noon ay pinahintulutan ng punong ministro na si Ashok Chavan ang mga magarang bahay ng maraming artista - ang ilan sa kanila ay mas mababa ang tangkad kaysa kay Umap.

Pagkatapos, ang katuwang na punong ministro na si Chhagan Bhujbal, na naroroon sa palabas, ay nanumpa na bibigyan niya ng flat ang mang-aawit at tutuparin ang kanyang pangako sa loob ng dalawang linggo.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga musiko mula sa India
Ladishah

Ang **Ladishah** (na binabaybay din na **Ladi Shah** o **Laddi Shah**) ay isang genre ng musikal na pagkukuwento na nagmula sa Jammu at Kashmir na may mga ugat sa tradisyonal at nakakatawang katutubong pag-awit na orihinal na inaawit ng mga minstrel habang lokal na nagtataka mula sa isang lugar patungo sa isa pa. Ito ay karaniwang inaawit sa wikang Kashmiri upang ipahayag ang dalamhati o upang aliwin ang mga tao sa isang maindayog na anyo na pangunahing umiikot sa mga isyung pampulitika, panlipunan at pangkultura sa anyo ng balada o malambing na pangungutya. Ito ay nakikilala kapag ang isang mang-aaliw ay nagpahayag ng kanilang mga alalahanin sa anyo ng nakakatawa at melodya na pag-awit nang walang putol na boses sa ilang mga pangyayari. Ito ay inaawit gamit ang isang instrumentong pangmusika na tinatawag na *dhukar*, isang tradisyonal na instrumento na binubuo ng dalawang metal na tingting. Minsan, kumakanta ang isang artista nang walang instrumentong pangmusika.

Sinasaklaw ang medyebal na musika, literal na kumikilos ang isang ladishah na mang-aawit bilang tagapagbalita sa isang lipunan upang ihatid ang kanilang mensahe sa mga tao para sa layunin ng pampublikong libangan o upang matugunan ang mga pananaw sa pulitika, kamalayan sa lipunan o kakayahan sa kultura nang hindi nagsasanay ng maling kamalayan at musikang parodya. Sa malawak na kahulugan, ang isang ladishah na artista ay tinutukoy din bilang isang "tagapagtanghal ng kalye" o "tagapaglalarawan sa kasaysayan" depende sa mga liriko.

## Kasaysayan 
Ang Ladishah na genre ay orihinal na lumitaw bilang isang tanyag na liriko na nagsasalaysay na may kumbinasyon ng pangkalagayang ballad, nakakatawa at tono ng melodya sa Jammu at Kashmir na prinsipeng estado sa bandang ikalabinwalo o ikalabinsiyam na siglo. Ito ay may mga ugat sa kultura ng Kashmir na isinulat at isinalaysay ng parehong tagapaglibang. Pampanitikan na nauugnay sa panitikang Kashmiri, ito ay una na ginamit upang punahin ang mga pinuno na kasangkot sa pang-aabuso sa karapatang pantao. Naniniwala ang ilang lokal na mga mamamayan na ang mga kanta ng ladishah ay ginagamit sa pag-awit sa panahon ng pag-aani partikular na ginagamit ng mga nomadiko upang makakuha ng pagkain bilang kapalit.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Musika ng India