open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ang Palakang Prinsipe

[thumb|Ang Prinsipe ng Palaka ni [Anne Anderson (ilustrador)|Anne Anderson]]
Ang "**Ang Palakang Prinsipe; o, Bakal Henry**" (, literal na "Ang Palakang Prinsipe o ang Bakal Henry") ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Brothers Grimm at inilathala noong 1812 sa ''Grimm's Fairy Tales* (KHM 1). Ayon sa kaugalian, ito ang unang kuwento sa kanilang koleksiyon ng kuwentong-pambayan. Ang kuwento ay inuri bilang Aarne-Thompson tipo 440.

## Pinanggalingan 
### Mga edisyon 
Ang kuwento ay pinakamahusay na kilala sa pamamagitan ng rendisyon ng Magkapatid na Grimm, na naglathala nito sa kanilang 1812 na edisyon ng *Kinder- und Hausmärchen* (*Grimm's Fairy Tales*), bilang kuwento blg. 1.  Ang isang mas lumang, a bersiyon ay kasama sa sulat-kamay na Ölenberg Manuscript ng mga Grimm mula 1810. Nabanggit ni Jack Zipes noong 2016 na lubos na pinahahalagahan ng mga Grimm ang kuwentong ito, na isinasaalang-alang ito bilang isa sa "pinakaluma at pinakamaganda sa mga rehiyong nagsasalita ng Aleman."

### Mga pinagkuhanan 
Ang pinagmulan ng Grimms ay hindi malinaw, ngunit ito ay tila nagmula sa isang oral na tradisyon ng pamilya ni Dortchen Wild sa Kassel. Ang tomo 2 ng unang edisyon ng *Kinder- und Hausmärchen*, na inilathala noong 1815, ay may kasamang pagkakaiba-iba ng kuwentong ito na pinamagatang *Der Froschprinz'' (Ang Prinsipe ng Palaka), na inilathala bilang kuwento blg. 13. Dahil ang bersiyon na ito ay hindi kasama sa mga susunod na edisyon, mula noon ay nanatiling medyo hindi kilala. Ang ibang mga iskolar, gayunpaman, ay nangangatwiran na ito ay maaaring aktwal na isang jab sa emperador na si Neron, na madalas na mapanukso na inihambing sa isang palaka.

Iminungkahi ng folkoristang si Stith Thompson na ang kuwento ng Frog King sa tradisyon ng Aleman ay nagsimula sa isang ika-13 siglong kuwentong pampanitikan na nakasulat sa Latin.

## Mga sanggunian
Ang Apat na Dalubhasang Magkakapatid na Lalaki

Ang "**Apat na Dalubhasang Magkakapatid na Lalaki**" (Aleman: *Die vier kunstreichen Brüder*) ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm (KHM 129). Ito ay Aarne-Thompson tipo 653.

## Pinanggalingan 
Inilathala ng Magkakapatid na Grimm ang kuwentong ito sa ikalawang edisyon ng *Kinder- und Hausmärche* n noong 1819. Ang kanilang pinagkuhanan ay ang Pamilya von Haxthausen.

## Buod 
Ipinadala ng isang mahirap na matandang ama ang kaniyang mga anak upang matuto ng mga kalakalan. Ang bawat isa ay nakilala ang isang lalaki at nahikayat na pag-aralan ang pangangalakal ng lalaki na kaniyang nakilala. Sa ganitong paraan, ang panganay na anak ay naging magnanakaw, ang pangalawa ay isang astronomo, ang pangatlo ay isang mangangaso, ang ikaapat ay isang sastre. Pagbalik nila, sinubok sila ng kanilang ama. Tinanong niya ang kaniyang pangalawang anak kung ilang itlog ang nasa isang pugad, sa taas ng puno, at ginamit ng pangalawang anak ang kaniyang teleskopyo para sabihin sa kaniya ang lima. Sumunod, umakyat ang panganay na anak sa puno at ninakaw ang mga itlog nang hindi man lang namamalayan ng mga ibon, at ang pangatlong anak ay binaril ang lahat ng limang itlog sa isang shot. Tinahi ng ikaapat na anak ang mga basag na itlog at ang mga sisiw sa loob ng mga ito, kaya nang ibalik ng panganay ang mga itlog sa pugad, muli nang hindi napapansin ng ina, napisa sila na ang tanging palatandaan ay ilang pulang sinulid sa kanilang leeg.

Hindi nagtagal, ang Anak ng Hari ay dinukot ng isang Dragon. Ang magkapatid ay nagsimulang iligtas siya. Ginamit ng astronomer ang kaniyang teleskopyo upang hanapin siya, at humingi ng isang barko na makarating kung saan siya binihag. Ang mangangaso noong una ay hindi nangahas na barilin ang dragon, sa takot na mapahamak din ang prinsesa. Sa halip ay ninakaw siya ng magnanakaw, at lahat sila ay nagsimulang bumalik sa hari. Sumunod ang dragon, at sa pagkakataong ito ay pinatay siya ng mangangaso - ngunit nang mahulog ang dragon sa karagatan, ang nagresultang alon ay lumubog sa bangka at nadurog ito. Sa wakas, nailigtas silang lahat ng sastre sa pamamagitan ng pagtahi ng bangka.

Hindi alam ng hari kung kanino ibibigay ang kaniyang anak na babae, dahil ang bawat isa ay may mahalagang bahagi sa pagliligtas. Sa halip ay binigyan niya sila ng tig-isang quarter ng kaharian, at nagkasundo sila na iyon ay mas mabuti kaysa sa kanilang pag-aaway.

## Pagsusuri 
### Pagkalat 
Sa isang mas pandaigdigang saklaw, si Daniel J. Crowley, na naghahambing ng mga talatuntunan ng kuwento ng Indonesia, Africa, Madagascar, Kapuluang Britaniko, Pransiya, España, at Malapit na Silangang Muslim, ay naghinuha na ang uri ng kuwento ay lumilitaw "kabilang sa mga pinakasikat at laganap na mga kuwento sa mundo".

Ayon kay Jack Zipes, ang uri ng kuwento ay sikat sa parehong Europa (lalo na sa Italya) at sa Silangan.

## Mga sanggunian
Ang Mangingisda at ang Kaniyang Asawang Babae

Ang "**Mangingisda at Kaniyang Asawang Babae**" (Mababang Aleman: *Von dem Fischer un syner Fru*) ay isang Aleman na kuwentong bibit na konilekta ng Magkapatid na Grimm noong 1812 (KHM 19). Ang kuwento ay Aarne–Thompson tipo 555, tungkol sa kawalang-kasiyahan at kasakiman. Maaari itong maiuri bilang isang anti-kuwentong-bibit.

## Mga pinanggalingan 
Ang kuwento ay inilathala ng Brothers Grimm sa unang edisyon ng *Kinder- und Hausmärchen* noong 1812 bilang kuwento blg. 19. Ang kanilang pinagmulan ay ang pintor ng Aleman na si Philipp Otto Runge (1777–1810), kung saan nakuha ng mga Grimm ang isang manuskrito ng kuwento noong 1809. Inilathala ni Johann Gustav Büsching ang isa pang bersiyon ng manuskrito ni Runge ilang buwan bago ang 1812 sa *Volkssagen, Märchen und Legenden*, na may ilang mga pagkakaiba sa bersyon ni Grimm.

## Buod 
May isang mahirap na mangingisda na nakatira kasama ang kaniyang asawa sa isang hovel sa tabi ng dagat. Isang araw ang mangingisda ay nakahuli ng isang isda, na nagsasabing siya ay isa na maaaring magbigay ng mga kahilingan at nagmamakaawa na palayain. Magiliw itong pinakawalan ng mangingisda. Nang marinig ng kaniyang asawa ang kuwento, sinabi niya na dapat na bigyan siya ng isda ng isang kahilingan. Iginiit niya na bumalik siya at hilingin sa tatampal na pagbigyan ang kaniyang hiling para sa isang magandang bahay.

Ang mangingisda ay nag-aatubili na bumalik sa dalampasigan ngunit hindi mapakali nang makita niyang tila maputik ang dagat, dahil napakalinaw noon. Gumagawa siya ng isang tula para ipatawag ang tatampal, at pinagbigyan nito ang hiling ng asawa. Ang mangingisda ay nalulugod sa kaniyang bagong kayamanan, ngunit ang asawa ay hindi at humihingi ng higit pa, at hinihiling na ang kaniyang asawa ay bumalik at hilingin na siya ay maging isang hari. Nag-aatubili, ginagawa niya at nakuha ang kaniyang nais. Ngunit paulit-ulit siyang pinababalik ng kaniyang asawa upang humingi ng higit pa. Alam ng mangingisda na mali ito ngunit walang pangangatwiran sa kaniyang asawa. Sinabi niya na hindi nila dapat inisin ang tatampal, at makuntento sa kung ano ang ibinigay sa kanila, ngunit ang kaniyang asawa ay hindi kontento. Sa bawat pagkakataon, ipinagkakaloob ng tatampal ang mga hiling sa mga salitang: "umuwi ka na lang ulit, mayroon na siya" o katulad nito, ngunit sa bawat oras na ang dagat ay lumalakas at lumalakas.

Sa kalaunan, ang asawa ay nagnanais na utusan ang araw, buwan, at langit, at ipinadala niya ang kaniyang asawa sa tatampal na may hiling na "Gusto kong maging kapantay ng Diyos". Sa halip na pagbigyan ito, sinabihan na lang ng tatampal ang mangingisda na umuwi, na sinasabing "naupo na naman siya sa kaniyang lumang hovel". At dahil doon, muling tumahimik ang dagat, at ang mangingisda at ang kaniyang asawa ay muling naninirahan sa kanilang luma at maruming hovel.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Salamin na Kabaong

Ang "**Salamin na Kabaong**" ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm, kuwento numero 163. Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Green Fairy Book* bilang *The Crystal Coffin*.

Ito ay Aarne-Thompson tipo 410, Sleeping Beauty. Ang isa pang pagkakaiba ay *Ang Batang Alipin*.

## Buod 
Ang aprendis ng isang sastre ay nawala sa isang kagubatan. Pagsapit ng gabi, may nakita siyang liwanag na sumisikat at sinundan ito sa isang kubo. Isang matandang lalaki ang nanirahan doon at, pagkatapos magmakaawa ang sastre, pinayagan siyang manatili nang magdamag. Kinaumagahan, nagising ang sastre upang saksihan ang labanan ng isang magaling na usa at baboy-ramo. Matapos manalo ang stag, yumakap ito sa kaniya at binuhat siya sa mga sungay nito. Inilapag siya nito sa harap ng isang pader na bato at itinulak siya sa isang pinto sa loob nito, na pagkatapos ay bumukas. Sa loob ng pinto, sinabihan siyang tumayo sa isang bato, na magdadala sa kaniya ng magandang kapalaran. Ginawa niya iyon, at lumubog ito sa isang malaking bulwagan, kung saan itinuro sa kaniya ng boses na tumingin sa isang salamin na dibdib. Ang dibdib ay naglalaman ng isang magandang dalaga, na humiling sa kaniya na buksan ang dibdib at palayain siya, at ginawa niya ito.

Sinabi sa kaniya ng dalaga ang kaniyang kuwento: Siya ay anak ng isang mayamang bilang, at pagkamatay ng kaniyang mga magulang, siya ay pinalaki ng kaniyang kapatid. Isang araw, isang manlalakbay ang nagpalipas ng gabi at gumamit ng mahika upang mapuntahan siya sa gabi, upang hilingin sa kaniya na pakasalan siya. Natagpuan niya ang paggamit ng magic repellent at tinanggihan ang kaniyang panukala. Bilang paghihiganti, ginawang stag ng salamangkero ang kaniyang kapatid, ikinulong sa salamin na dibdib (kabaong), at ginaya ang lahat ng lupain sa kanilang paligid.

Lumabas ang sastre at ang dalaga mula sa engkantadong bulwagan at napag-alaman na ang stag ay binagong muli sa kaniyang kapatid. Ang baboy-ramo na napatay niya ay ang salamangkero. Nagpakasal ang sastre at ang dalaga.

## Mga sanggunian
Ang Gnomo (kuwentong bibit)

Ang "**Gnome**" ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm sa ''Grimm's Fairy Tales'', kuwento numero 91.

Ito ay Aarne-Thompson tipo 301A, The Quest for the Vanished Princesses.

## Buod 
Ang isang hari ay nagmamay-ari ng puno ng lason, at ang sinumang kumain ng bunga nito ay maglalaho sa ilalim ng lupa. Gustong makita ng kaniyang tatlong anak na babae kung talagang nangyari iyon. Sinabi ng bunso na mahal na mahal sila ng kanilang ama kaya't kumain sila ng prutas at lumubog sa ilalim ng lupa. Ang hari ay naging labis na nag-aalala tungkol sa kaniyang mga anak na babae na nawala sa ilalim ng lupa, na inialay niya ang kanilang mga kamay sa sinumang nagligtas sa kanila.

Lumabas ang tatlong mangangaso. Nakatagpo sila ng isang kastilyo na walang tao sa loob nito maliban sa pagkain na nakalagay, kaya sila ay nanonood at pagkatapos ay kumain, at sumang-ayon na gumuhit ng palabunutan; ang isa ay mananatili at gagawa ng kampo habang ang dalawa naman ay maghahanap. Nanatili ang panganay hanggang sa makaharap niya ang isang maliit na gnomo na namamalimos ng tinapay. Ang panganay ay nag-aatubili na nagbibigay sa kaniya ng isang piraso, ngunit ang gnomo ay humihingi sa kaniya para sa buong tinapay. Noong una, nalilito ang panganay kung bakit gustong-gusto ng Gnomo ang tinapay, ngunit nang tumanggi siya, bigla siyang binugbog ng gnomo hanggang sa mawalan na siya ng malay para maalis niya ang buong tinapay para kainin. Ang parehong bagay ay nangyayari sa pangalawang huntsman. Nang maglaon, natagpuan ng pangatlo ang kaniyang mga kasama na walang malay, at inakusahan ang gnomo para sa pagtambang sa kanila sa panahon ng kanilang paghahanap. Sinisi sa kaniyang maling gawain, napilitang humingi ng tawad ang gnomo, na nangakong ipapakita sa kaniya kung paano ililigtas ang mga anak na babae ng hari. Ipinakita niya sa kaniya ang isang malalim na balon na walang tubig, nagbabala na baka ipagkanulo siya ng kaniyang mga kasama kaya kailangan niyang pumuntang mag-isa, at mawala. Sinabi ng ikatlo sa dalawa pa, at pumunta sila sa balon. Ang panganay at ang susunod ay parehong sinusubukang ibaba, ngunit gulat; Bumaba ang bunso at nakitang bihag ang mga anak na babae ng hari, isa-isa ng dragon na may siyam na ulo, isa-isa sa lima, isa-isa sa apat. Pinatay niya ang mga dragon at pinabuhat sa basket ang mga anak na babae ng hari. Pagkatapos ay inilagay niya sa isang bato; pinutol ng kaniyang mga kapatid ang lubid at dinala ang mga prinsesa pabalik sa hari.

Nakahanap ng plawta ang bunso. Ang paglalaro nito ay nagdudulot ng mga duwende, na siyang nagpapalabas sa kaniya. Ang mga prinsesa ay nagsasabi ng totoo, at ang galit na Hari ay hinatulan ng kamatayan ang mga nakatatandang kapatid sa pamamagitan ng pagbibigti, ngunit pinahintulutan niya ang bunsong anak na pakasalan pa rin ang bunsong prinsesa dahil sa pagiging nag-iisang kapatid sa mga supling na gumawa ng tama para sa kaniyang pamilya.

## Talababa 
## Mga sanggunian
Ang Ginto-Mga Bata

Ang **Ginto-Mga Bata** ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm, kuwento number 85. Ito ay Aarne-Thompson tipo 555, ang mangingisda at ang kaniyang asawa, na sinusundan ng type 303, magkapatid na dugo.

## Buod 
Isang mangingisda ang nakahuli ng isang gintong isda, na nagbigay sa kaniya at sa kaniyang asawa ng isang mayamang kastilyo sa kondisyon na hindi niya sasabihin kahit kanino kung paano niya ito nakuha. Pinilit ng kaniyang asawa ang kaalaman mula sa kaniya, ngunit nahuli niyang muli ang isda at nabawi ang kastilyo, at nang muli niyang ilabas ang katotohanan sa kaniya, nahuli niya ang isda sa ikatlong pagkakataon. Nakita ng isda na ito ay nakatadhana na mahulog sa kamay ng mangingisda at sinabi sa kaniya na iuwi ito at hiwain sa anim na piraso, binigay ang dalawa sa kaniyang asawa at dalawa sa kaniyang kabayo. Kinailangan niyang ibaon ang huling dalawang piraso sa lupa. Nang gawin niya, ang kaniyang asawa ay nanganak ng kambal na ginto, ang kabayo ay nanganak ng dalawang anak na lalaki ng ginto, at dalawang gintong liryo ang sumibol sa lupa.

Nang sila ay lumaki na, ang mga gintong bata ay umalis sa kanilang tahanan, na sinasabi sa kanilang ama na ang mga liryo ay malalanta kung sila ay may sakit at mamamatay kung sila ay patay. Tinutuya sila ng mga tao dahil sa kanilang ginintuang hitsura, at ang isang bata ay bumalik sa kaniyang ama, ngunit ang isa ay nagpatuloy, sa pamamagitan ng isang kagubatan na puno ng mga magnanakaw. Nagtakpan siya ng mga balat ng oso upang itago ang ginto sa mga magnanakaw, at niligawan niya ang isang dalaga. Sila ay umibig at hindi nagtagal ay nagpakasal. Umuwi ang kaniyang ama at naniwala na ang kaniyang manugang ay isang pulubi dahil natatakpan ito ng mga balat ng oso. Gayunpaman, kinaumagahan, gumaan ang loob niya nang makita ang gintong balat ng binata na wala nang suot na balat.

Ang gintong lalaki ay lumabas upang manghuli ng isang lalaki at tinanong ang isang matandang mangkukulam tungkol dito. Sinabi sa kaniya ng mangkukulam na kilala niya ang stag, ngunit ang kaniyang aso ay tumahol sa kaniya. Nang pagbabantaan niyang babarilin ito, ginawa siyang bato ng mangkukulam. Pag-uwi, nakita ng kaniyang kapatid na natuyo na ang liryo at napagtantong may problema ang kaniyang kapatid. Pinuntahan niya ito upang tulungan siya, ngunit hindi lumapit sa mangkukulam na sapat upang mabago. Pagkatapos ay binantaan siya na babarilin siya kapag hindi niya naibalik ang kaniyang kapatid. Ginawa ito ng mangkukulam, at ang isang kapatid ay bumalik sa kaniyang nobya at ang isa ay bumalik sa kanilang ama.

## Mga pagsusuri 
Ang Magkakapatid na Grimm mismo, sa mga anotasyon sa kanilang mga kuwento, ay nabanggit ang pagkakatulad ng "The Golden Children" sa "The Two Brothers", lalo na tungkol sa mahimalang pagsilang ng kambal at sa kanilang mga susunod na pakikipagsapalaran.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Punso ng Libingan

Ang **"Punso ng Libingan"** () ay isang Aleman na kuwentong bibit na nakolekta ng Magkapatid na Grimm, KHM 195. Ito ay Aarne-Thompson tipo 779, Divine Rewards at Punishments.

## Kuwento 
Habang nakatayo at nakatingin sa kaniyang bukid at mga halamanan ay narinig ng isang mayamang magsasaka ang isang tinig na nagtatanong sa kaniya kung nakatulong ba siya sa mahihirap at nagugutom tungkol sa kaniya. Napagtanto niya na pinalayo niya ang kaniyang mga mahihirap na kapitbahay sa kaniyang pintuan at naisip na lamang niyang dagdagan ang kaniyang sariling kayamanan. Ang kaniyang mga tuhod ay bumigay sa ilalim niya nang mapagtanto niya ang kaniyang kasalanan. Maya maya lang ay may kumatok sa pinto. Binuksan niya ito upang makita ang kaniyang mahirap na kapitbahay na, sa paniniwalang siya ay tatalikuran, ay nagpakatatag upang humingi ng apat na takal na mais upang pakainin ang kaniyang mga maliliit na anak. Ang mayamang magsasaka ay nagbibigay ng walong sukat sa lalaki na may takda na kapag siya ay namatay ang dukha ay magbabantay sa kaniyang libingan sa loob ng tatlong gabi. Kapag ang mayamang tao ay biglang namatay pagkaraan ng tatlong araw na walang hinanakit ng kaniyang mga kapitbahay, siya ay inilibing at ang mahirap na tao ay pinanatili ang kaniyang panig sa pakikipagkasundo at binabantayan ang libingan sa gabi, na bumalik sa kaniyang abang tahanan sa pagsikat ng araw.
right|thumb|Ilustrasyon para sa *The Grave Mound* c1890
Sa ikatlo at huling gabi, isang dumaan na may galos sa labanan at retiradong sundalo ang huminto upang magpahinga sa tabi ng bakuran ng simbahan at nagsabing uupo siya kasama ng dukha at sasamahan siya sa pagbabantay sa libingan. Sa hatinggabi ang dalawa ay nabalisa ng isang matinis na sipol na nagbabadya ng pagdating ng Diyablo, na dumating upang angkinin ang kaluluwa ng mayaman. Ang dalawa ay sumalungat sa kaniya, kaya pagkatapos ng pagbabanta sa kanila ang Diyablo ay sumubok ng mas banayad na panlilinlang at sinuhulan ang mga lalaki ng isang alok na ginto upang ibigay ang kanilang relo. Sinabi ng sundalo na kung pupunuin ng Diyablo ng ginto ang kaniyang bota ay aalis sila. Ang Diyablo ay umalis upang kunin ang ginto at sa kaniyang kawalan ay hinubad ng sundalo ang kaniyang bota at naghiwa ng malaking butas sa talampakan.

Bumalik ang Diyablo na may dalang isang bag ng ginto na ibinuhos niya sa bota - ngunit nahulog ito sa talampakan sa isang butas sa lupa. Sinisigawan ng sundalo ang Diyablo dahil sa kaniyang kakulitan, at napilitan ang Diyablo na kumuha ng mas maraming ginto, ngunit muli, nabigo siyang punan ang boot. Nang malapit nang agawin ng Diyablo ang bota sa kamay ng kawal ay sumisikat ang liwanag ng bukang-liwayway at tumakas ang Diyablo nang may malakas na hiyawan. Ang mahirap na tao at ang sundalo na nailigtas ang kaluluwa ng mayaman ay nag-uusap kung paano pinakamahusay na hatiin ang ginto. Sinabi ng kawal na ang kaniyang bahagi ay ibibigay sa mahihirap, at sumama siya sa dukha sa kaniyang kubo upang mabuhay ang kaniyang mga araw.

## Mga sanggunian
Ang Kubo sa Gubat

Ang "**Ang Kubo sa Gubat**" (na tinatawag ding **Ang Kubo sa Kakahuyan**; German: *Das Waldhaus*) ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm (KHM 169). Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Pink Fairy Book* (1897). Ito ay Aarne-Thompson tipo 431.

Ang tipo ng kuwento 431 ay matatagpuan din sa Turkiya, kung saan ang "House in the Woods" ay naging isang "House of Cats".

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Liyebre at ang Parkupino

Ang **Ang Liyebre at ang Parkupino** o **Ang paunahan sa pagitan ng Hare at Hedgehog** (Low Saxon: *"Dat Wettlopen twischen den Hasen un den Swinegel up de lütje Heide bi Buxtehude"*, Aleman: *"Der Hase und der Igel"*) ay isang pabula ng Mababang Sanon. Inilathala ito noong 1843 sa ika-5 edisyon ng Grimms' Fairy Tales ng Magkapatid na Grimm sa Mababang Sahon (KHM 187) at noong 1840 sa *Hannoversches Volksblatt* ni Wilhelm Schröder sa ilalim ng buong pamagat *na Ein plattdeutsches Volksmärchen.* *Dat Wettlopen twischen den Hasen un den Swinegel up de lütje Heide bi Buxtehude*. Inilathala din ito ni Ludwig Bechstein sa Aleman sa kaniyang *Deutsches Märchenbuch* (1853).

## Mga nilalaman 

Swinegel2.jpg|"Sige Morgen"
Swinegel3.jpg|"Ick bün all here"
Swinegel4_(cropped).jpg|"…un wenn se nich storben sünd, lewt se noch"

Isang magandang umaga, pinagtatawanan ng liyebre ang baluktot na mga binti ng parkupino, kung saan hinahamon siya ng parkupino sa isang karera upang manalo ng gintong "Lujedor" (Louis d'or) at isang bote ng brandy. Kapag nagsimula ang karera sa bukid, ang parkupino ay tumatakbo lamang ng ilang hakbang, ngunit sa dulo ng tudling ay inilagay niya ang kaniyang asawa, na kamukhang-kamukha niya. Nang ang liyebre, tiyak sa tagumpay, ay pumasok, ang asawa ng parkupino ay bumangon at tinawag siya: "Ick bün all hier!" ("Nandito na ako!"). Hindi maintindihan ng liyebre ang pagkatalo, humihingi siya ng paghihiganti at nagsasagawa ng kabuuang 73 na pagtakbo na palaging may parehong resulta. Sa ika-74 na karera siya ay bumagsak sa pagod at namatay.

## Estilo 
Ang tagapagsalaysay ay nagsimula nang malikot, na nagsasabing ang kuwento ay "sasabihin na nagsisinungaling", ngunit sinabi ng kaniyang lolo na ito ay dapat totoo, kung hindi, hindi ito masasabi ng isa ("Wahr mutt se doch sein, mien Söhn, anners kunn man se jo nich vertellen"), at kumportableng sinasabi kung paano kumakanta ang "Swinegel" ng isang kanta sa hangin ng umaga at hinahanap ang mga singkamas. Ang sinabi ng liyebre tungkol sa kaniyang mga binti ay nakakainis sa kaniya, dahil likas ang mga ito. Ang moral ay hindi ang pagtawanan ang isang ordinaryong tao at pakasalan ang isang taong kamukha.

## Mga kapansin-pansin 
Ang tagpuan sa Buxtehude Heath ay ideya ni Schröder. Sa orihinal, narinig niya ang kuwentong bibit sa Bexhövede, na humigit-kumulang 70 kilometro ang layo mula sa Buxtehude malapit sa Bremerhaven. Ang mga dahilan ni Schröder sa paglipat ng aksiyon ay hindi alam nang may katiyakan. Ang terminong Schweinigel o Swienegel sa Mababang Aleman ay isang karaniwang termino para sa parkupino, hindi isang nakakainsulto.

Ang pahayag na "sa lugar ng Osnabrück" ay maaaring masubaybayan sa isang pagkakamali ni Wilhelm Grimm.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Kasambahay Maleen

Ang "**Kasambahay Maleen**" () ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm, numero 198.

Ito ay Aarne–Thompson tipo 870, ang nakabaon na prinsesa.

## Mga pinagmulan 
Ang kuwento ay orihinal na inilathala ng may-akdang si Karl Mullenhoff na may pamagat na *Jungfer Maleen*, sa ikaapat na aklat ng kaniyang pinagsama-samang mga alamat at kuwentong bayang Aleman.

## Buod 
Minsan may isang prinsesa na nagngangalang Kasambahay Maleen na umibig sa isang prinsipe, ngunit tinanggihan ng kaniyang ama ang kaniyang suit. Nang sabihin ng Kasambahay Maleen na hindi na siya mag-aasawa sa iba, ipinakulong siya ng hari at ang kaniyang alilang babae sa tore, na may pagkain na sapat na makakain sa kanila sa loob ng pitong taon.

Pagkalipas ng pitong mahabang taon, naubos ang pagkain, ngunit walang dumating para pakawalan sila o maghatid ng mas maraming pagkain. Pagkatapos ay nagpasya ang prinsesa at ang kaniyang katulong na tumakas mula sa tore gamit ang isang simpleng kutsilyo. Nang sa wakas ay nagawa nilang makawala sa tore, nalaman nilang nawasak ang kaharian at matagal nang nawala ang hari. Nang hindi alam kung saan pupunta, sa wakas ay nakarating sila sa bansa ng manliligaw ni Maleen, at naghanap ng trabaho sa kusina ng hari.

Mula nang makulong si Maleen, ang prinsipe ay ipinagkasal ng kaniyang ama sa ibang prinsesa. Ang prinsesa na ito, na walang tiwala sa sarili, ay hindi inisip na siya ay magiging sapat na mabuti para sa prinsipe. Kaya, hindi siya lumabas ng kaniyang silid at hinayaan siyang makita siya. Sa araw ng kaniyang kasal, ayaw niyang makita, ipinadala ng prinsesa ang Kasambahay Maleen sa kaniyang lugar.

Sa kasal, inilagay ng prinsipe ang isang gintong kwintas sa leeg ni Kasambahay Maleen bilang patunay ng kanilang kasal. Kinagabihan, pumunta ang prinsipe sa silid ng kasalan kung saan naghihintay ang prinsesa, ngunit hindi niya nakita ang gintong kuwintas sa kaniyang leeg. Kaagad, nalaman niyang hindi ang prinsesa ang pinakasalan niya. Samantala, nagpadala ang prinsesa ng isang assassin para patayin ang Kasambahay Maleen. Ang prinsipe, na umalis sa silid ng kasal upang hanapin ang kaniyang tunay na nobya, ay ginabayan ng ningning ng gintong kuwintas at dumating sa oras upang iligtas siya. Gamit ang gintong kuwintas bilang patunay ng kasal, sila ay ikinasal, ang prinsesa ay pinatay dahil sa kaniyang kasamaan at ang prinsipe at si Maleen ay namuhay ng maligaya magpakailanman na may tawanan sa kanilang mga puso.

## Mga sanggunian
Aktong Magnitsky

Ang **Aktong Magnitsky** na dating  kilala bilang **Russia and Moldova Jackson–Vanik Repeal and Sergei Magnitsky Rule of Law Accountability Act of 2012**, ay isang panukalang batas na  bipartisan  na ipinasa ng Kongreso ng Estados Unidos at nilagdaan ni Pangulong Barack Obama noong 2012 na naglalayong papanagutin at parusahan ang mga opisyal ng Russia na responsable sa kamatayan ng abugadong Ruso na si Sergei Magnitsky sa isang bilangguan sa Moscow noong 2009 at upang magkaloob ng katayuang permanenenteng ugnayang pangkalakalan sa Russia. Mula 2015, ang batas ay nilalapat sa buong mundo at nagbibigay ng kapangyarihan sa Estados Unidos at iba pang bansa na panagutin ang mga umaabuso sa karapatang pantao, patigilin ang kanilang mga ari-arian at harangin sila sa pagpasok sa Estados Unidos.
## Mga sanggunian
Kategorya:Mga batas ng Estados Unidos
Sergei Magnitsky

Si **Sergei Leonidovich Magnitsky** (, ; 8 Abril 1972&nbsp;– 16 Nobyembre 2009) ay isang ipinanganak sa Ukraine na tagapayo ng buwis sa Russia na responsable sa pagsisiwalat ng korupsiyon at mga maling gawain ng mga opisyal ng pamahalaan ng Russia habang nagsisilibi bilang isang kinatawan ng klienteng Hermitage Capital Management. Ang kanyang pagkakabilango noong 2008 at kamatayan pagkatapos ng 11 buwan sa kustodiya ng pulisya ay umakit ng pansin sa ibang bansa at nagpasimula ng mga imbestigasyon sa alegasyon ng pandaraya, pagnanakaw at pang-aabuso sa karapatang pantao sa Russia. His posthumous trial was the first in the Russian Federation.

Isiniwalat ni Magnitsky ang malaking mga katiwalian at pagnanakaw sa pamahalaan ng Russia na kinasangkutan ng mga opisyal nito. Siya ay namatay bago pa magkaroon ng isang paglilitis. Sa kabuaan, si Magnitsky ay nakulong nang 358 araw sa bilangguang Butryka sa Moscow. Dito nagkaroon rin siya ng gall stones, pancreatitis, at bumarang gall bladder at pinagkaitan ng pag-aalagang medikal. Natagpuan ng  isang konsehong pangkarapatang tao na itinayo ng Kremlin na si Magnitsky ay sinaktang pisikal bago ang kanyang kamatayan. Dahil dito, ang Aktong Magnitsky ay ipinasang batas sa maraming batas kabilang ang Estados Unidos at Canada upang panagutin ang mga sangkot sa katiwalian at mga pang-aabuso ng karapatang pantao.
## Mga sanggunian
Kategorya:Mga biktima ng karapatang pantao
Kategorya:Mga Ruso
Kategorya:Mga Ukrainian
Ang Munting Pesante

Ang "**Munting Pesante**" ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm sa ''Grimm's Fairy Tales*, numero 61.

Ito ay Aarne-Thompson tipo 1535, The Rich Peasant and the Poor Peasant, at may kasamang episodyo na tipo 1737, Trading Places with the Trickster in a Sack. Kasama sa iba pang uri ng ganitong uri ang Noruwegong *Big Peter at Little Peter* mula sa *Norske Folkeeventyr* na kinolekta ni Peter Christen Asbjørnsen at Jørgen Moe at *Little Claus at Big Claus'' ni Hans Christian Andersen.

## Buod 
Ang isang mahirap na magsasaka at ang kaniyang asawa ay walang baka. Mayroon silang isang manggagawa ng kahoy na gumawa sa kanila ng isang guya ng kahoy at dinala ito sa pastulan. Nang bumalik ang pastol nang wala ito, nalaman nilang ninakaw ito at dinala siya sa korte dahil sa kaniyang kapabayaan, at pinabigyan siya ng hukom ng isang baka. Wala silang maipakain dito kaya kinailangan nilang patayin. Dinala ng magsasaka ang balat sa bayan upang ibenta. Nakakita siya ng isang uwak na sirang pakpak at ibinalot ito sa balat. Masama ang panahon at sumilong siya sa isang gilingan, kung saan binigyan siya ng asawa ng manggigiling ng tinapay at keso. Pagkatapos ay dumating ang parson, at dahil wala ang kaniyang asawa, siya at ang asawa ay nagkaroon ng piging. Bumalik ang kaniyang asawa, at itinago ng asawa ang parson at ang pagkain. Ang magsasaka ay nagpanggap na ang balat ay isang manghuhula at pinatawad ang uwak. Sinabi niya sa tagagiling kung saan nakatago ang pagkain, at pagkatapos nilang kumain, na ang Diyablo ay nasa taguan ng parson. Tumakas ang parson, at binigyan ng miller ang magsasaka ng 300 thaler.

Dahil mayaman na siya, dinala siya sa alkalde upang itanong kung saan niya nakuha ang kaniyang pera; sinabi niyang ibinenta niya ang balat. Pinatay nila ang kanilang mga baka ngunit hindi sila makakuha ng marami para sa kanila. Hinatulan nila siya na igulong sa ilog sa isang bariles na puno ng mga butas. Dumating ang isang pastol, at ipinahayag ng magsasaka na hindi niya ito gagawin, at ipinaliwanag na sinusubukan nilang pilitin siyang maging alkalde. Ang pastol ay nagbago ng lugar kasama niya, kinuha ng magsasaka ang kaniyang mga tupa, at nilunod nila ang pastol. Nang makita siyang kasama ng mga tupa sa ibang pagkakataon, tinanong nila kung saan niya ito nakuha, at sinabi niyang nasa ilog sila. Ang lahat ay tumalon sa ilog at nalunod, at ang magsasaka ang kanilang nag-iisang tagapagmana at napakayaman.

## Mga sanggunian
Ang Kulay-rosas

Ang "**Kulay-Rosas**" o "**Ang Carnation**" ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm sa ''Grimm's Fairy Tales'' bilang kuwento bilang 76.

Ito ay Aarne-Thompson tipo 652, ang batang lalaki na laging natutupad ang mga hiling.

## Buod 
Isang walang anak na reyna ang nanalangin para sa isang bata. Sinabi sa kaniya ng isang anghel na magkakaroon siya ng isang anak na lalaki na may kapangyarihang maghangad. Nagkaroon siya ng ganoong anak na lalaki, at araw-araw ay sumasama ang bata sa isang parke kung saan pinananatili ang mga mabangis na hayop. Doon siya naghugas ng sarili sa isang batis. Isang araw, ninakaw ng isang kusinero ang bata at nadungisan ng dugo ng inahin ang damit ng reyna; pagkatapos ay inakusahan niya ang reyna na hinayaan niyang kainin ang bata. Ang reyna ay ikinulong sa isang tore upang magutom, ngunit ang mga anghel ay ipinadala upang pakainin siya.

Ang lutuin, na natatakot na mahuli, ay nais ng prinsipe ng isang kastilyo at isang maliit na batang babae bilang isang kasama; sila ay nanirahan doon, ngunit ang kusinero ay natakot na ang batang lalaki ay hilingin ang kaniyang ama at ibunyag ang kaniyang krimen, at sinabi sa batang babae, na naging isang dalaga, na dapat niyang patayin ang batang lalaki habang ito ay natutulog at putulin ang kaniyang puso at dila. Tumanggi ang batang babae na pumatay ng isang taong napaka-inosente, ngunit pinagbantaan siya ng kusinero na papatayin siya sa susunod na araw kung hindi siya sumunod. Pinatay niya ang isang usa at pinutol ang puso at dila nito; tapos pinatago niya sa kama ang bata. Nagtanong ang kusinero tungkol sa pagpatay, at ang bata ay bumangon sa kama at ginawa siyang poodle para sa kaniyang pagkakanulo.

Nais ng bata na umuwi. Natakot ang batang babae sa pag-iisip ng paglalakbay, kaya ginawa siyang pink (o klabel) ng batang lalaki at umuwi, na may humahabol na poodle at pink sa kaniyang bulsa. Pumunta siya sa kaniyang ina, na noong una ay kinuha siya para sa mga anghel na nagpapakain sa kaniya; tiniyak niya sa kaniya na ililibre niya siya. Pagkatapos ay nagtrabaho siya bilang isang mangangaso para sa kaniyang sariling ama. Siya ay nanghuli ng labis na laro kung kaya't iginiit ng hari na umupo sa tabi niya ang mangangaso sa kapistahan. Sa panahon ng kapistahan, ipinahayag ng bata na siya ang anak ng hari at ang kusinero ang nasa likod ng masamang plano sa lahat ng panahon. Binago niya ang kusinero pabalik sa kaniyang sariling anyo, at pinatay siya ng hari; binago niya ang kulay rosas pabalik sa dalaga, at dahil pinalaki siya nito nang magiliw at tumangging patayin siya, pinahintulutan ng hari ang kanilang kasal.

Ang reyna ay pinalaya, ngunit tumanggi na kumain, dahil ang mga anghel, na umalalay sa kaniya, ay ihahatid na siya ngayon. Namatay siya pagkaraan ng tatlong araw, at ang hari ay namatay sa kalungkutan, ngunit pinakasalan ng prinsipe ang dalaga at sila ay namuno sa kaharian.

## Mga sanggunian
Ang Matadang Babae sa Kakahuyan

Ang **"Matandang Babae sa Kahoy"** () ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm, kuwento numero 123. Ito ay Aarne-Thompson tipo 442.

## Buod 
Isang maganda ngunit mahirap na katulong na babae ang naglakbay kasama ang pamilyang kaniyang pinagtrabahuan nang salakayin sila ng mga tulisan. Nagtago siya sa likod ng puno, ngunit walang nakaligtas. Nagdalamhati siya sa kaniyang kapalaran at isang kalapati ang dumating sa kaniya na may dalang gintong susi. Sinabi niya sa kaniya na buksan ang isang puno at nakakita siya ng pagkain doon. Sa gabi, dinala niya siya sa isang puno na may kama. Namuhay siya ng ganito sa loob ng maraming araw. Nang hilingin sa kaniya ng kalapati na gumawa ng isang bagay para sa kaniya, pumayag siya. Sinabi niya sa kaniya na pumunta sa isang bahay at pumasok. Babatiin siya ng isang matandang babae, ngunit hindi siya dapat sumagot. Dapat niyang buksan ang isang panloob na pinto, na magpapakita ng isang silid na puno ng magagandang singsing, ngunit dapat siyang kumuha ng isang payak.

Medyo nagalit ang matandang babae, ngunit hindi siya pinansin ng dalaga. Pagkatapos, nang hindi niya makita ang simpleng singsing, nakita niya ang matandang babae na sinusubukang buhatin ang isang kulungan ng ibon. Inilayo niya ito sa kaniya. May hawak itong ibon, na hawak ang singsing sa kaniyang tuka, kaya dinala niya ito sa labas at naghintay sa isang puno. Dalawang sanga ang nakaakbay sa kaniya habang ang puno ay naging isang guwapong lalaki na humalik sa kaniya. Sinabi niya sa kaniya na ang matandang babae ay isang mangkukulam na ginawa siyang puno, at sa loob ng dalawang oras sa isang araw, siya ay naging isang kalapati, at pinalaya siya nito. Ang lahat ng kaniyang mga katulong ay bumalik mula sa mga puno tungo sa mga tao rin. Dahil ang prinsipe ay anak ng hari, pumunta sila sa kaharian ng kaniyang ama at nagpakasal.

## Sa kulturang popular 
Itinatampok ang "The Old Woman in the Wood" sa ''Grimm's Fairy Tale Classics'', na may ilang pagbabago. Ang nagsasalitang kalapati ay isang kuwago, ang kaniyang anyo ng puno ay lilitaw lamang sa dulo, at sa kaniyang anyo ng bahaw ay mas direktang nakikipag-ugnayan siya sa aliping babae, dito na pinangalanang Lisbeth. Inaatake ng mangkukulam ang pamilya gamit ang isang kawan ng mga duwende sa halip na isang pangkat ng mga tulisan. Ang mga gawaing kinakaharap ni Lisbeth ay bahagyang naiiba sa mga orihinal: dapat siyang pumasok sa loob ng bahay kapag wala ang mangkukulam; maghanap ng isang tiyak na mahiwagang susi sa kaban ng mangkukulam, isa na ang hawakan ay hugis ulo ng tao; gamitin ito sa isang partikular na pinto (na lumalabas na ilong ng bungo na inilagay sa ibabaw ng umiikot na istante); pagkatapos ay maghanap ng gintong singsing at dalhin ito sa kuwago. Bukod dito, hindi siya makapagsalita o makasigaw man lang habang nasa bahay.

## Mga sanggunian
Ang Lambong (kuwentong bibit)

Ang **"Lambong"**, (*Das Totenhemdchen*): KHM 109, kilala rin bilang **The Burial Shirt** at **The Little Shroud**, ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm at inilathala sa unang edisyon ng *Kinder- und Hausmärchen* (''Grimm's Fairy Tales*) noong 1815 . Naglalaman ito ng mga elemento ng Aarne–Thompson tipo 769: The Death of a Child.

## Kuwento 
Ang kuwento ay isinalin ni Margaret Raine Hunt noong 1884:

Minsan may isang ina na may isang maliit na pitong taong gulang na batang lalaki na napakagwapo at kaibig-ibig na walang sinuman ang maaaring tumingin sa kaniya nang hindi siya gusto, at siya mismo ay sumamba sa kaniya nang higit sa lahat ng bagay sa mundo.

Bigla siyang nagkasakit, at kinuha siya ng Diyos sa kaniyang sarili. Ang ina ay hindi maaliw, at umiyak araw at gabi. Hindi nagtagal, pagkatapos na mailibing ang bata, siya ay nagpakita sa gabi sa mga lugar kung saan siya nakaupo at naglaro sa kaniyang buhay, at kung ang ina ay umiiyak, siya ay umiiyak din. Pagdating ng umaga, nawala ito.

Nang ang ina ay hindi tumigil sa pag-iyak, dumating siya isang gabi sa maliit na puting saplot kung saan siya inihiga sa kaniyang kabaong, at kasama ang kaniyang mga korona ng mga bulaklak sa kaniyang ulo. Siya ay tumayo sa kama sa paanan nito, at nagsabi, "Oh, ina, tumigil ka sa pag-iyak, o hindi ako kailanman matutulog sa aking kabaong, sapagkat ang aking saplot ay hindi matutuyo dahil sa lahat ng iyong mga luha, na bumabagsak dito." Natakot ang ina nang marinig niya iyon, at hindi na umiyak. Nang sumunod na gabi ay dumating muli ang bata, at hinawakan ang isang maliit na liwanag sa kaniyang kamay, at sinabi, "Tingnan mo, ina, ang aking saplot ay halos tuyo na, at ako ay makapagpahinga sa aking libingan." Pagkatapos ay ibinigay ng ina ang kaniyang kalungkutan sa pangangalaga ng Diyos, at dinala ito nang tahimik at matiyaga, at hindi na dumating ang bata, ngunit natulog sa kaniyang maliit na kama sa ilalim ng lupa.

## Pagsusuri 
Ang *Shroud'' ay orihinal na No. 23 sa Tomo 2 ng unang edisyon (1815). Nagkaroon lamang ito ng ilang maliliit na pagbabago sa pagitan ng 1815 at ang huling edisyon (1857). Ito ay naging No. 109 sa pagkakasunud-sunod mula noong ikalawang edisyon ng 1819.

Sa panahon ng mataas na dami ng namamatay sa mga bata, sa pamamagitan ng kuwento ay itinuro sa atin na kung paanong ang naguguluhan na ina ay natututong magtiwala sa Diyos at kontrolin ang kaniyang pagdadalamhati, gayon din tayo kapag dumaranas tayo ng kamatayan kung hindi, ang espiritu ng yumao ay hindi mapapahinga. Sa huli, ang dalawang karakter ay nakatagpo ng kapayapaan.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
Ang Kumakantang Buto

Ang "**Kumakantang Buto**" (  ) ay isang Aleman na kuwentong bibit, na kinolekta ng Magkapatid na Grimm, kuwento numero 28. Ito ay Aarne-Thompson type 780.

## Buod 
Isang baboy-ramo ang nagsasayang sa isang bansa, at dalawang magkapatid na lalaki ang nagtakdang patayin ito, na ang premyo ay ibinigay sa kamay ng prinsesa sa kasal. Nakilala ng nakababata ang isang duwende na nagbigay sa kaniya ng sibat, at kasama nito, pinatay niya ang baboy-ramo. Bitbit ang katawan, sinalubong ng lalaki ang kaniyang nakatatandang kapatid, na sumama sa iba upang uminom hanggang sa nakaramdam siya ng lakas ng loob. Inaakit siya ng nakatatandang kapatid, pinainom, at nalaman ang pakikipagsapalaran ng nakababatang kapatid. Pagkatapos ay umalis sila upang ihatid ang bangkay sa hari, ngunit sa pagdaan sa isang tulay, pinatay ng nakatatanda ang nakababata at ibinaon ang kaniyang katawan sa ilalim nito. Dinala niya mismo ang baboy-ramo sa hari at pinakasalan ang anak na babae ng hari bilang premyo.

Isang araw ang isang pastol ay nakakita ng buto sa ilalim ng tulay at ginamit niya ito upang gawing mouthpiece para sa isang sungay, na umaawit ng kapalaran ng kapatid:

"Ah! Mahal na pastol, bumusina ka

Sa isa sa aking mga buto, na gabi at umaga

Humiga na hindi pa nakabaon, sa ilalim ng alon

Kung saan ako itinapon sa isang mabuhanging libingan.

Pinatay ko ang baboy-ramo, at pinatay ako ng aking kapatid,

At nakuha ang prinsesa sa pamamagitan ng pagpapanggap na 'twas siya."

Dinala ng pastol ang kababalaghang ito sa hari, na sinuri ang tulay, at natagpuan ang mga buto ng namatay na kapatid. Hindi maitatanggi ng nakatatandang kapatid ang kaniyang ginawa, at nalunod bilang parusa. Ang mga buto ng nakababatang kapatid ay muling inilibing sa isang magandang libingan.

## Pinanggalingan 
Natukoy ni Graham Anderson ang sinaunang kuwento ng Griyego tungkol kay Meleager at ng Calydonian boar bilang posibleng maagang variant ng kuwentong ito, na binanggit na ang parehong mga kuwento ay nagsasangkot ng isang lalaking nanghuhuli ng baboy-ramo, pumatay sa isang kamag-anak, at pinatay kapag nalaman ang impormasyong ito. Gayundin, sa parehong mga kuwento, ang kapahamakan ng mamamatay-tao ay dulot ng "isang nakatagong bagay na parang stick na ang epekto ng kriminal mismo ay walang kaalaman".

## Mga sanggunian
Ang Espiritu sa Bote

Ang "**Espiritu sa Bote**" () ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm, kuwento numero 99. Ito ay Aarne-Thompson tipo 331.

## Buod 
Noong unang panahon, may isang matandang magtotroso at ang kaniyang batang anak. Palaging gusto ng mangangahoy na mag-aral ang kaniyang anak ngunit wala silang sapat na pera, at pagkatapos ng ilang taon ay kailangan niyang umuwi. Pinilit ng anak na pumunta sa kakahuyan para magtrabaho kasama ang kaniyang ama, ngunit hindi inakala ng ama na kakayanin niya ang hirap sa trabaho. Sa isang pahinga sa tanghalian, sa halip na magpahinga, sinuway niya ang kaniyang ama at naglibot sa kagubatan, kung saan narinig niya ang isang tinig na nagsasabing ito ay nakulong sa ilalim ng puno. Doon ay nakakita siya ng isang bote, ngunit nang buksan niya ito ay isang higanteng demonyo ang lumabas at sinabing babaliin nito ang kaniyang leeg at papatayin siya. Pagkatapos ay hinamon ng batang mangangahoy ang espiritu ng demonyo, sinabing wala itong kakayahang makabalik sa bote. Kaya't ang espiritu, para ipakita na kaya niya talagang gawin ang lahat ng gusto niya, muling pumasok sa bote para ipakita sa bata kung gaano siya kalakas, at muling itinigil ng bata ang bote. Ang demonyo, na nabigla, ay nagsimulang makiusap sa anak ng mangangahoy na buksan muli ang bote, ngunit tumanggi siya maliban kung ang espiritu ay nangako na makikinabang sa bata.

Ang espiritu ay nakiusap sa kaniya at nag-alok na payamanin siya. Nagpasya ang bata na sulit ang panganib at pinakawalan ang demonyo. Binigyan siya ng espiritu ng isang espesyal na tela na may isang gilid na gagawing purong pilak ang anumang bagay at ang kabilang panig ay magpapagaling ng anumang sugat. Matapos gawing pilak ang kaniyang palakol, sinubukan niyang putulin ang isang puno sa harap ng kaniyang ama ngunit binaluktot ang ulo ng palakol. Labis ang pagkadismaya ng ama na kailangan niyang palitan ang palakol, na pag-aari ng kaniyang kapitbahay. Nagpunta ang bata upang ibenta ang ulo ng palakol at kumita ng 400 beses na mas malaki kaysa sa kailangan niyang bayaran para sa nabasag na palakol, at sa wakas ay sinabi niya sa kaniyang ama ang kuwento ng espiritu sa bote.

Pagkatapos noon ay nakilala ng ama na ang katalinuhan ng bata ang nagpayaman sa kanila at naging masaya. Ang batang lalaki ay bumalik sa paaralan upang maging isang doktor at naging isa sa pinakamatagumpay at sikat na mga doktor sa tulong ng kaniyang mahiwagang tela na nagpapagaling ng mga sugat.

### Kahaliling bersiyon 
Sa isang alternatibong bersiyon, nilustay ng anak ang perang kinikita niya mula sa kaniyang pilak at napilitang gumawa ng higit pang pilak gamit ang tela, na ikinadismaya ng kaniyang ama nang makitang matakaw at tamad ang kaniyang anak. Sa kalaunan ang kaniyang tela ay nahulog sa apoy at nawala ang kaniyang kayamanan. Desperado na mabawi ang kaniyang kayamanan, bumalik siya sa kakahuyan upang hanapin ang espiritu sa bote upang palitan ang kaniyang tela, ngunit sa pagkakataong ito ay nilinlang ng espiritu ang bata na pumalit sa kaniya sa bote.

## Mga sanggunian
Ang Bituing Pera

[right|thumb|[Kanlurang Alemanya na stamp na naglalarawan ng "The Star Money"]]
Ang "**Bituing Pera**" o "**The Star Talers**" () ay isang German fairy tale na kinolekta ng Magkapatid na Grimm sa ''Grimm's Fairy Tales''.

Ito ay Aarne-Thompson tipo 779, Divine Rewards at Punishments.

## Buod 
Isang mabait na ulilang babae na nagngangalang Amelia ang tanging damit at isang tinapay na ibinigay sa kaniya ng isang mabait na kaluluwa. Pumunta siya sa kabukiran upang tingnan kung ano ang maaaring mangyari. Binibigyan niya ng tinapay ang isang gutom na pulubi, at sa tatlong malamig na bata ay binigay niya ang kaniyang winter hat, jacket, at damit. Matapos gumala sa isang kagubatan, nakita niya ang isang hubad na bata na humihingi ng shift (mahabang damit na panloob), at dahil madilim at hindi siya makita, binigay niya ang kaniyang sarili. Habang nakatayo siya roon na walang natitira, biglang bumagsak ang mga bituin sa kaniyang harapan, na naging taler (mga barya na pilak), at nakita niya ang kaniyang sarili na nakasuot ng bagong damit ng pinakamagandang lino. Nagtapos ang kwento sa pagiging mayaman niya.

## Iba pang adaptasyon 
May isa pang kilalang bersiyon ng kuwentong ito. Ito ay nagsasabi tungkol sa isang magandang batang babae na nagngangalang Natalie na ang mga magulang ay nagkasakit. Siya ay ipinadala upang maghanap ng isang doktor, at nakilala ang maraming namamalimos sa daan. Ibinibigay niya ang lahat maliban sa kaniyang shift, at nang nasa gubat ay nakasalubong niya ang isa pang namamalimos na bata na humihingi ng kaniyang shift. Naghubad si Natalie at binigay ang kaniyang shift, at pagkatapos ay nagpalipas ng tatlong araw at gabi sa kagubatan. Sa ikaapat na araw, lumalangoy siya sa lawa at binati ng kaniyang anghel na tagapag-alaga, na nagsabi sa kaniya sa lalong madaling panahon ang kaniyang pagkabukas-palad ay gagantimpalaan. Dahil doon ay nag-iwan siya ng tuwalya at isang malinis na set ng damit para kay Natalie. Matapos matuyo ni Natalie ang sarili at magbihis muli, nagpadala ang anghel na tagapag-alaga ng mga bituin na bumabagsak mula sa langit sa harap niya, na napatunayang mga silver tale. Tinipon sila ni Natalie at pagkatapos bumalik sa nayon, binayaran niya ang doktor, at naging maayos ang lahat para sa kaniyang pamilya, ngayong mayaman na sila.

## Mga panlabas na link 
* 
* 
* The Star Money sa Project Gutenberg (tulad ng isinalin ni Margaret Hunt)

## Mga sanggunian
Ang Matalinong Anak ng Pesante

Ang "'''The Peasant's Wise Daughter**", "**The Peasant's Clever Daughter**" o "**The Clever Lass'*" ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Brothers Grimm sa *Grimm's Fairy Tales* bilang numero 94. Lumaganap din ito sa Bohemia at isinama ito ni Božena Němcová sa kaniyang koleksyon ng mga pambansang kwentong bayang Tseko noong 1846.

Ito ay Aarne-Thompson tipo 875 ("The Clever Farmgirl").  Ang ganitong uri ng kuwento ay ang pinakakaraniwang Europeong kuwento na may kinalaman sa mga nakakatawang palitan.

## Pinanggalingan 
Inilathala ng Magkapatid na Grimm ang kuwentong ito sa ikalawang tomo ng unang edisyon ng *Kinder- und Hausmärchen'' noong 1815. Ang kanilang impormante ay si Dorothea Viehmann.

## Buod 
Isang magsasaka ang humingi ng lupa sa hari. Nang hukayin niya at ng kaniyang anak ang bukid, nakakita sila ng mortar na gawa sa ginto. Nagbabala ang anak na babae na kung ibibigay nila ito sa hari para sa kaniyang kabaitan, hihilingin din niya ang halo; ibinigay ito ng ama gayunpaman, at hiningi ng hari ang halo at inilagay siya sa bilangguan hanggang sa makuha niya ito. Ang magsasaka ay nagdalamhati sa kaniyang kahangalan sa hindi pakikinig sa kaniyang anak na babae. Ipinadala siyang muli ng hari sa harap niya, at tinanong kung ano ang ibig niyang sabihin. Paliwanag ng magsasaka.

Ipinatawag ng hari ang anak na babae at inilagay ang kaniyang bugtong: na lumapit sa kaniya nang hindi hubad o nakadamit, ni lumalakad o nakasakay, kahit sa daan o sa malayo man. Kung nahulaan niya ito, napatunayan niya ang kaniyang katalinuhan at papakasalan siya. Binalot niya ang kaniyang sarili sa lambat, at itinali ito sa buntot ng asno upang siya ay kaladkarin nito, at ang isang daliri niya ay nakadikit lamang sa lupa. Sumang-ayon ang hari na nahulaan niya ang bugtong; pinalaya niya ang kaniyang ama at pinakasalan siya.

Makalipas ang ilang taon, nanganak ang isang asno ng isang anak na lalaki na tumakbo at humiga sa ilalim ng isang baka. Parehong inangkin ito ng magsasaka na nagmamay-ari ng asno at ng may-ari ng baka; sinabi ng hari kung saan ito natagpuan. Ang magsasaka na nagmamay-ari ng kabayo ay pumunta sa reyna para humingi ng tulong. Sinabi niya sa kaniya na kumuha ng lambat at magpanggap na mangingisda sa tuyong lupa kung saan makikita ng hari; nang sabihin ng hari na ito ay imposible, sasabihin niya na ito ay hindi higit na imposible kaysa sa mga baka na nanganganak ng mga anak na lalaki. Ginawa ito ng magsasaka, at ibinigay sa kaniya ng hari ang anak ng kabayo ngunit nakuha mula sa kaniya na ang reyna ang nagbigay sa kaniya ng payo. Pinabalik niya ang reyna sa kaniyang ama, at sinabing isang bagay lamang ang kaniyang makukuha, ang pinakamahalaga sa kaniya, mula sa kastilyo. Binigyan siya ng reyna ng natutulog na gayuma at dinala siya pabalik sa bahay ng kaniyang ama. Nang magising siya, sinabi niya sa kaniya na siya ang pinakamahalaga sa kaniya sa kastilyo; dinala niya ito pabalik sa kastilyo at muling kinilala bilang kaniyang asawa.

## Mga sanggunian