open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
King Fortunatus's Golden Wig

Ang "'''King Fortunatus's Golden Wig'*" (*Ginintuang Peluka ni Haring Fortunato*, Breton: *Barvouskenn ar roue Fortunatus*) ay isang Pranses na kuwentong bibit na kinolekta nina Colonel A. Troude at G. Milin sa *''. : 363 

Ito ay Aarne-Thompson tipo 531. Ang ganitong uri ay karaniwang tinatawag na "The Clever Horse", ngunit kilala sa Pranses bilang "La Belle aux cheveux d'or", o "The Story of Pretty Goldilocks", pagkatapos ng pampanitikang pagkakaiba ni Madame d'Aulnoy. : 363 Kabilang sa iba pang mga kuwento ng ganitong uri ang "Ferdinand the Faithful and Ferdinand the Unfaithful", "The Firebird and Princess Vasilisa", "Corvetto", at "The Mermaid and the Boy".

## Buod 
Walang anak ang isang mag-asawa. Ang asawa ay pumunta sa isang matalinong lalaki, na nag-alok sa kaniya ng kaniyang piniling mga mansanas mula sa isang puno. Pumitas siya ng puti at kinain. Sinabi sa kaniya ng matalinong lalaki na magkakaroon siya ng isang anak sa loob ng isang taon, ngunit kapag ang bata ay labinlimang taong gulang, siya ay aalis at walang kukunin. Sa oras na iyon, dapat niyang sabihin sa bata na kunin ang nahanap niya sa nasirang kubo sa dulo ng isang landas.

Nang ang batang lalaki, si Jean, ay labinlimang taong gulang, nangyari ito tulad ng sinabi ng matalinong lalaki, at sinabi sa kaniya ng kaniyang ama na kunin ang nahanap niya doon. Nakakita si Jean ng isang kabayong may busal at siniyahan at sumakay dito. Laban sa payo ng kabayo, tiningnan niya kung ano ang mga nag-aaway na uwak. Nang makita niyang ito ang ginintuang peluka ni Haring Fortunatus, kinuha niya ito para sa Mardi Gras, kahit na binalaan siya ng kabayo laban dito. Dinala siya nito sa hari at nanatili sa kagubatan, sa isang kubo ng mga sanga, habang si Jean naman ay nagtatrabaho para sa hari bilang isang kuwadra. Ang mga kabayong kaniyang inaalagaan ay higit na mahusay kaysa sa mga kabayo ng iba kaya napukaw niya ang kanilang inggit. Nalaman niyang kumikinang ang peluka kaya ginamit ito sa halip na mga kandila.

Nang dumating si Mardi Gras, sinuot niya ang peluka. Kinuha siya ng hari bilang anak ng hari, ngunit inamin ni Jean na siya ang kaniyang lalaki sa kabalyerisa, at kinuha ng hari ang peluka. Sinabi ng iba pang mga kuwadradong lalaki sa hari na sinabi ni Jean na maaari niyang pakasalan ang anak ni Haring Fortunatus, at hiniling ng hari na dalhin siya ni Jean. Pinuntahan ni Jean ang kaniyang kabayo sa kagubatan, at sinabi nito sa kaniya na kumuha ng tatlong barko, na may karne ng baka, dawa, at abena. Naglayag sila sa isang ilog: una sa lupain ng mga leon, kung saan itinapon nila ang karne ng baka, at binigyan siya ng nagpapasalamat na hari ng mga leon ng buhok upang tumawag sa mga leon; Nang magkagayo'y sa pamamagitan ng lupain ng mga langgam, kung saan kanilang inihagis ang dawa, at ibinigay sa kaniya ng hari ng mga langgam ang isa sa hulihan niyang mga paa; pagkatapos ay sa pamamagitan ng lupain ng mga gansa, kung saan itinapon nila ang mga oats, at binigyan siya ng hari ng mga gansa ng isang balahibo.

## Mga sanggunian
Vopli Vidopliassova

Ang **Vopli Vidopliassova** (  ), pinaikli din sa **VV** (  ), ay isang Ukrainian folk rock na banda. Ito ay nilikha noong 1986 sa Kyiv, sa Ukrainian SSR ng Unyong Sobyet (kasalukuyang Ukranya). Ang pinuno ng banda ay ang mang-aawit na si Oleg Skrypka. Ang Vopli Vidopliasova ang nagtatag ng Ukrainian rock-n-roll style at neo-ethnic rock. Una nilang kinanta ang Ukranyanong rock sa labas ng Ukranya. Kabilang sa kanilang mga impluwensiya ang mga katutubong, makabayang kanta, punk, hard rock, heavy metal, at, pinakahuli, elektronikong musika.

Ang kanilang kanta *na Den Narodzhennia* ay itinampok sa mga pelikulang krimen sa Rusya na *Brother* at *Brother 2* ng direktor na si Aleksei Balabanov. Ang miyembro ng banda na si Oleh Skrypka ay gumawa din ng ilang solo na album.

Noong 2009, inilabas ng kanilang record label, Kraina Mriy, ang lahat ng kanilang mga album nang libre bilang regalo sa Pasko.

Marami sa kanilang maagang materyal (1986-1996) ay nasa Drop C tuning.

## Kasaysayan 
Ang banda ay nabuo noong 1986 ng gitarista na si Yuri Zdorenko at bassist na si Oleksandr Pipa, na naglaro sa bandang SOS mula noong 1984. Kinuha ang pangalan nito mula sa Vidopliassov, isang tauhan mula sa *The Village of Stepanchikovo*. Ang banda ay nagkaroon ng kanilang unang pagtatanghal sa Kiev rock club noong Oktubre 30, 1987, kasama ang bokalista at accordionist na si Oleh Skrypka at drummer na si Serhiy Sakhno.

Ang pangalan ng bagong grupo ay iminungkahi ni Pipa, na noon ay nagbabasa ng Dostoevsky: ang tauhan na si Grigory Vidoplyasov, sa nobelang "The Village of Stepanchikovo" ay nagsusulat ng mga komposisyon, na puno ng 'mga alulong ng kaluluwa,' na tinawag niyang "Vopli Vidoplyasova" (ang mga sigaw ni Vidoplyasov, , ). Ginamit ng grupo ang transliteratasyon ng pangalang Ruso mula noon, gayunpaman, pinagtibay nila ang bersiyong Ukrainian na **Volannia Vidopliassova** (,) para sa pagdiriwang ng Chervona Ruta noong 1989.

Noong 1989, nag-record ang banda ng isang sesiyon sa Bulwagang Faberge ng Kultura sa Kiev, at inilabas ito bilang *Tantsi*. Noong taon ding iyon, lumabas sila sa Pranses na compilation na *De Lenine a Lennon*, ang soundtrack sa isang Pranses na dokumentaryo sa Sobyet na rock.

## Mga sanggunian
Tana at Riri

Ang **Tana at Riri** ay isang kuwentong Indiyano tungkol sa dalawang batang babae na ipinanganak noong bandang mga 1564, na pinakiusapang kumanta sa korte ni Akbar ang Dakila. Ang kuwento ay naging bahagi ng kulturang-pambayan ng Gujarati.

Ang kambal ay mula sa hilagang bayan na kilala bilang Vadnagar malapit sa Visnagar sa estado ng Gujarat. Si Tana at Riri ay parehong babae ay malapit na kamag-anak ni Narsih Maheta. Ang apo ni Narasih Maheta ay si Sharmishtha na ina nina Tana at Riri.

## Ang alamat 
thumb|Si Narendra Modi ay nagpepresenta ng Tana-Riri at  Gawad Pandit Omkarnath Sangeet
Nang mamatay ang mang-aawit sa korte ni Akbar, ang preseptor ni maestro Tansen, kinanta niya ang raag na "Deepak". Ang bunga raw ng pag-awit ng raag na ito ay ang mang-aawit ay nagsisimulang makaramdam ng walang lunas na init sa kaniyang katawan. Nang maapektuhan si Tansen ng mga paso ng raag ng Deepak, naglibot siya sa buong India. Sa wakas ang punong komander ng kanilang hukbo, si Amjadkhan, ay dumating sa Vadnagar at nalaman ang tungkol sa dalawang magkapatid na sina Tana at Riri na mahusay na mang-aawit at maaaring magpagaling kay Tansen (bihasa ng raag dipak) sa pamamagitan ng pag-awit ng raga Malhar. Nang hilingin sa kanila na kumanta sa korte ni Akbar, tumanggi silang pumunta dahil ito ay kanilang panata bilang Nagar na kumanta lamang sa harap ng diyos-diyosan ng nayon. Sa halip ay nagpakamatay sila sa pamamagitan ng pagkalunod sa isang balon. Pinili nilang gawin ito kaysa tumanggi, na magdulot ng mala-digmaang sitwasyon sa kanilang bayan. Nang maglaon, nang malaman ito ni Akbar ay humingi siya ng tawad sa kanilang ama at hiniling kay Tansen na bumuo ng isang bagong genre ng mga piyesa na pinangalanan bilang parangal kay Tana-Riri.

## Pamana 
Isang pang-alaala ang itinayo sa Vadnagar upang parangalan sina Tana-Riri.

Ang Pistang Pangmusikang Tana-Riri ay inorganisa bawat taon ng Pamahalaan ng Gujarat sa kanilang dedikasyon.

## Mga panlabas na link 
* Tana at Riri sa zazi.com 
* Tana Riri Festival 2019 3 World Records

## Mga sanggunian
A Book of Giants

Ang ***A Book of Giants*** (*Isang Libro ng mga Higante*) ay isang 1963 na antolohiya ng 13 kuwentong bibit mula sa Europe na nakolekta at muling isinalaysay ni Ruth Manning-Sanders. Isa ito sa mahabang serye ng mga naturang antolohiya ni Manning-Sanders. Ito ang unang antolohiya na nakatanggap ng pamilyar na "A Book of..." na pamagat na magiging kapansin-pansin ni Manning-Sanders.

Ang aklat na ito ay unang inilathala sa United Kingdom noong 1962, ni Methuen & Co. Ltd. Ito ay ginamit sa mga paaralan bilang tulong sa pag-aaral.

Ang ilan sa mga kuwento mula sa aklat na ito ay kasama rin sa *A Choice of Magic* (1971) ni Manning-Sanders. At ang ilan sa mga kuwento mula sa aklat na ito ay kasama sa *Folk and Fairy Tales* (1978) ni Manning-Sanders.

At sa paunang salita, tinalakay ni Manning-Sanders ang matagal nang pinagmulan ng mga kuwento tungkol sa mga higante : "Ang mga kuwento sa aklat na ito ay napakaluma, at nagmula sila sa maraming bansa. Hindi namin alam kung sino ang unang nagkwento ng Jack and the Beanstalk ; ngunit ito ay palaging paborito, at ito ay dati-rati ay inilalako sa paligid ng Inglatera sa mga maliliit na pinagtahiang polyetong iyon, na tinatawag na mga chapbook, na ibinebenta ng mga naglalakbay na pedlar sa mga kababayan sa halagang tig-isang sentimos o dalawa."

Idinagdag ng may-akda: "Mapapansin mo na ang mga higante, saan man sila nanggaling, ay may isang bagay na karaniwan: silang lahat ay napaka-tanga, at ang paraan upang madaig ang mga ito ay ang paggamit ng iyong talino."

## Talaan ng nilalaman 
* 1. Jack and the Beanstalk (Inglatera)
* 2. Ang Higante at ang Dwarf (Georgia)
* 3. Fin M'Coul at Cucullin (Irlanda)
* 4. Sneezy Snatcher at Sammy Small (Cornwall)
* 5. Hans, ang Sungay, at ang Magic Sword (Jutland)
* 6. Jack the Giant-Killer (Cornwall)

## Pagtanggap 
Ang *Kirkus Reviews* ay nagbigay *sa A Book of Giants* ng isang kirkus star at isinulat ang "Miss Manning-Sanders narrates these old legends in a direct language..." at "Sa kanyang fine-lined drawings, Robin Jacques has built up a good contrast between the large and ang maliit at nakuha ang kakanyahan ng giantdom sa isang magaan na hawakan." Natagpuan ng *Observer* "Ang isang napakagandang jacket ni Robin Jacques ay sabay-sabay na nag-aanyaya sa mata. Siyempre, ang mga alamat ay halos palaging hindi patas sa mga higante: gayunpaman, hindi natin maihihiwalay ang mga ito mula sa kaalaman sa nursery, lalo na kapag, tulad ng ilang mga kuwentong ito, sila ay mabait, hangal na mga tao, madaling dayain (ngunit hindi pinatay) ng ilan. matalim na maliit na duwende. Kahit na ang ilan ay mula sa mga lokal na mapagkukunan, ang iba ay mula sa malayong lugar gaya ng Rusong Georgia o Jutland. Ngunit magkaiba ba sila?"

## Mga sanggunian
Lang's Fairy Books

Ang '''''Langs' Fairy Books'''* (*Mga Librong Bibit ni Lang*) ay isang serye ng 25 koleksiyon ng totoo at kathang-isip na mga kuwento para sa mga bata na inilathala sa pagitan ng 1889 at 1913 ni Andrew Lang at ng kaniyang asawang si Leonora Blanche Alleyne. Ang pinakakilalang mga libro ng serye ay ang 12 koleksyon ng mga kuwentong bibit na kilala rin bilang *Andrew Lang's "Coloured" Fairy Books* o *Andrew Lang's Fairy Books of Many Colors*. Sa kabuuan, ang mga tomo ay nagtatampok ng 798 kuwento, bukod sa 153 na tula sa *The Blue Poetry Book*.

Si Andrew Lang (1844–1912) ay isang Eskoses na makata, nobelista, at kritiko sa panitikan. Una niyang pinamatnugutan ang serye at nagsulat ng mga paunang salita para sa buong pagtakbo nito, habang ang kaniyang asawa, ang tagasalin at may-akda na si Leonora Blanche Alleyne (1851 – Hulyo 10, 1933), na kilala ng mga kaibigan at pamilya bilang Nora, ay kinuha ang editoryal na kontrol ng serye noong 1890s. Siya at ang iba pang mga tagapagsalin ay gumawa ng malaking bahagi ng pagsasalin at muling pagsasalaysay ng mga aktuwal na kuwento, gaya ng kinikilala sa mga paunang salita. Apat sa mga tomo mula 1908 hanggang 1912 ay inilathala ni "Mrs. Lang".

Ayon kay Anita Silvey, "Ang kabalintunaan ng buhay at trabaho ni Lang ay na bagaman sumulat siya para sa isang propesyon—kritika sa panitikan; kathang-isip; mga tula; mga libro at artikulo sa antropolohiya, mitolohiya, kasaysayan, at paglalakbay ... siya ay pinakamahusay na kinikilala para sa mga akdang *hindi niya* sinulat."

Ang *12 Colored Fairy Books* ay inilarawan ni Henry Justice Ford, na may kredito para sa unang dalawang tomo na ibinahagi ni GP Jacomb-Hood at Lancelot Speed, ayon sa pagkakabanggit. Nag-ambag din si A. Wallis Mills ng ilang mga ilustrasyon.

## Ang *Fairy Books* 
### Pinagmulan at impluwensiya 
thumb|"Ang Korona ay Nagbabalik sa Reyna ng mga Isda". Ilustrasyon ni HJ Ford para sa *The Orange Fairy Book* ni Andrew Lang
Ang pinakakilalang tomo ng serye ay ang 12 *Fairy Books'', na ang bawat isa ay nakikilala sa sarili nitong kulay. Ang mga Lang ay hindi nangongolekta ng anumang mga kuwentong bibit mula sa oral na pangunahing sanggunian, ngunit sila lamang at si Madame d'Aulnoy (1651–1705) ang nakakolekta ng mga kuwento mula sa napakaraming iba't ibang mapagkukunan. Ang mga koleksiyon na ito ay napakalaki ng impluwensiya; binigyan ng mga Lang ang marami sa mga kuwento ng kanilang unang paglitaw sa Ingles. Pinili ni Andrew ang mga kuwento para sa unang apat na aklat, habang si Nora ang pumalit sa serye pagkatapos noon. Siya at ang iba pang mga tagapagsalin ay gumawa ng malaking bahagi ng pagsasalin at muling pagsasalaysay ng mga aktuwal na kuwento.

## Mga sanggunian
Poikkaal Kuthirai Aattam

right|thumb|333x333px|Nagtatanghal ng Poikkaal Kuthirai Aattam
Ang **Poikkaal Kuthirai Aattam** (*poi* - Mali, *kaal* - Binto, *Kuthirai* – Kabayo) o **Puravi Aattam** (Tamil :பொய்க்கால் குதிரை ஆட்டம்) (Pekeng Sayaw Kabayo) ay isa sa mga sayawing pambayan ng Tamil Nadu. Ito ay isang uri ng sayaw na itinatanghal na may pekeng kabayo na may puwang sa loob upang ang isang tao ay magkasya dito upang maisagawa ang sayaw.

## Mga materyal 
Ang dummy figure ng katawan ng kabayo ay gawa sa magagaang materyal (jute, karton, papel, at salamin), at ang tela sa gilid ng pekeng kabayo ay indayog paroo't parito na tumatakip sa mga binti ng mananayaw. Itinatali ng mga mananayaw ang mga kahoy na paa sa kanilang mga paa upang ang tunog ay mapukaw kapag sila ay tinapik sa sahig, na parang mga kuko ng kabayo. Ang mananayaw ay nagwawagayway ng alinman sa isang espada o isang latigo.

## Mga mananayaw 
Ang katutubong sayaw na ito ay nangangailangan ng maraming pagsasanay at kasanayan upang maitanghal. Ang palabas ay isinasagawa ng mga lalaki pati na rin ang mga babae. Ang artistikong pagtatanghal na ito ay karaniwang inaayos sa panahon ng mga relihiyosong pagdiriwang at nagbibigay ng libangan sa masa.

## Musika sa likuran 
Ang sayaw na ito ay ibinibigay sa saliw ng musika tulad ng klarinete, tambol, mga instrumento ng sayawing-pambayang Indiyano tulad ng Kundalam, Naiyaandi Melam, Thavil, Nadhaswaram, Pambai, at Thalam.

## Pagtatanghal 
Ang artistikong pagtatanghal na ito ay konektado sa pagsamba sa Ayyanar at nangingibabaw pangunahin sa paligid ng Thanjavur. Ang sayaw na ito ay isinasagawa ng isang pares ng mananayaw na nagpapanggap bilang isang hari at reyna. Minsan, nagpapakasawa sila sa akrobatika at inilibang nila ang mga tao sa loob ng ilang oras na magkasama. Ang palabas ng pekeng kabayo ay isa sa mga pangunahing atraksiyon sa mga pagdiriwang ng araw ng republika sa New Delhi at ang mga katutubong artista ay ipinapadala mula sa Tamil Nadu bawat taon upang isagawa ang palabas na ito.

## Mga sanggunian
Hapones na urbanong alamat

Ang isang   ay isang kuwento sa tradisyong-pambayang Hapones na ipinakalat bilang totoo. Ang mga urbanong alamat na ito ay nailalarawan sa pamamagitan ng pinagmulan o pagiging popular sa buong bansa ng Hapon. Ang mga urbanong alamat na ito ay karaniwang may kinalaman sa mga paranormal na entidad o nilalang na nakakaharap at umaatake sa mga tao, ngunit ang termino ay maaari ding sumaklaw sa laganap, hindi sobrenatural na mga tsismis sa kulturang popular. Ang mga alamat sa lunsod sa dating kategorya ay bihirang isama ang alamat na *yōkai*, sa halip na pangunahing batay sa mga kontemporaneong halimbawa ng *yūrei* (mga multong Hapones). Ang mga modernong alamat sa lunsod ng Hapon ay madalas na nangyayari sa mga paaralan o mga tagpuan ng lungsod, at ang ilan ay maaaring ituring na mga nagbababalang kuwento.

## Mga sobrenatural na alamat 
### *Aka Manto* ("Pulang Kapa") 
Ang *Aka Manto* (赤マント, *Pulang Kapa*) ay inilalarawan bilang isang lalaking espiritu na nakasuot ng pulang balabal at maskara na nagtatago sa kaniyang mukha, at sinasabing nagmumultuhan sa mga pampublikong banyo o paaralan, at kadalasan ay ang huling bahagi ng mga pambabaeng banyo. Ayon sa alamat, ang mga indibidwal na gumagamit ng palikuran sa naturang mga banyo ay maaaring hilingin ni Aka Manto na pumili sa pagitan ng pulang papel o asul na papel (sa ilang bersiyon, ang mga opsyon ay pula o asul na balabal, sa halip na papel) Ang pagpili ng "pula" ay nagreresulta ng pagkamatay dahil sa paglaslas o pagbalat nang buhay, habang ang pagpili ng "asul" na opsiyon ay nagreresulta sa pagkakasakal o lahat ng dugo ng indibidwal ay inaalis mula sa kanilang katawan. Ang pagpili ng isang kulay na hindi pa iniaalok ay humahantong sa pagkaladkad sa indibidwal sa isang ilalim ng lupa o impiyerno, at sa ilang mga kuwento, ang pagpili ng "dilaw" ay nagreresulta sa ulo ng tao na itulak sa banyo. Ang pagwawalang-bahala sa espiritu, pagtanggi sa parehong mga opsyon na inaalok ng espiritu, pagtakas sa banyo, o kumbinasyon ng mga nabanggit na pamamaraan ay sinasabing magreresulta sa kaligtasan ng indibidwal.

## Mga sanggunian
The Firebird and Princess Vasilisa

Ang **Firebird and Prinsesa Vasilisa** (*Ibong Apoy at Prinsesa Vasilisa*, ) ay isang Rusong kuwentong bibit na kinolekta ni Alexander Afanasyev sa *Narodnye russkie skazki*. Isa ito sa maraming kuwentong isinulat tungkol sa mitolohikong Ibong Apoy.

Ito ay Aarne-Thompson tipo 531. Kabilang sa iba pang mga kuwento ng ganitong uri ang *Ferdinand the Faithful at Ferdinand the Unfaithful*, *Corvetto*, ''King Fortunatus's Golden Wig*, at *The Mermaid and the Boy*. Ang isa pang pampanitikang pagkakaiba ay ang *La Belle aux cheveux d'or'' ni Madame d'Aulnoy, o *The Story of Pretty Goldilocks*.

## Buod 
Isang maharlikang mangangaso ang nakakita ng balahibo ng Ibong Apoy at, kahit na binalaan siya ng kaniyang kabayo laban dito, dinampot ito. Hiniling ng hari na dalhin sa kaniya ang ibon. Pinuntahan ng mangangaso ang kaniyang kabayo, na nagsabi sa kaniya na hilingin na ang mga sukat ng mais ay ikalat sa mga bukid. Ginawa niya, at ang ibong apoy ay dumating upang kumain at nahuli. Dinala niya ito sa hari, na nagsabi na dahil ginawa niya iyon, ngayon ay kailangan niyang dalhin sa kaniya si Prinsesa Vasilisa upang maging kaniyang nobya. Inutusan siya ng kabayo na humingi ng pagkain at inumin para sa paglalakbay, at isang tolda na may gintong tuktok. Gamit ito, sila ay nagtungo sa isang lawa kung saan ang prinsesa ay sumasagwan gamit ang mga gintong sagwan sa isang pilak na bangka. Itinayo niya ang tent at inihanda ang pagkain. Dumating ang prinsesa at kumain, at umiinom ng dayuhang alak, siya ay nalasing at natulog. Binuhat niya siya.

Tumanggi si Prinsesa Vasilisa na magpakasal nang wala ang kaniyang damit pangkasal, mula sa ilalim ng dagat. Ipinadala ng hari ang mangangaso para dito. Sinakyan niya ang kabayo patungo sa dagat, kung saan nakakita ang kabayo ng isang malaking alimango (o ulang) at nagbanta na dudurog ito. Hiniling ng alimango sa kabayo na iligtas ito at ipinatawag ang lahat ng alimango upang kunin ang damit pangkasal.

Tumanggi si Prinsesa Vasilisa na magpakasal nang hindi inutusan ng hari ang mangangaso na maligo sa kumukulong tubig. Pinuntahan ng mangangaso ang kaniyang kabayo, na ginayuma ang kaniyang katawan. Naligo siya sa kumukulong tubig at naging gwapo. Ang hari ay naligo sa parehong tubig, at namatay. Kinuha ng mga tao ang mangangaso bilang hari sa halip, at pinakasalan niya ang prinsesa.

## Mga pagsasalin 
Ang kuwento ay isinalin sa wikang Ingles ni Arthur Ransome na may pamagat *na The Fire-Bird, the Horse of Power and the Princess Vasillisa.*

## Mga pagkakaiba 
### Rusya 
Nakolekta ni Alexander Afanasyev ang dalawang pagkakaiba sa kanyang orihinal na tipunan ng mga kuwentong katutubong Ruso (na may bilang na 169–170), sa ilalim ng banderang "Жар-птица и Василиса-царевна" ("The Bird-of-Fire and Tsarevna Vasilisa").

## Mga sanggunian
Nekomata

[thumb|"" mula sa [Hyakkai Zukan ni Sawaki Suushi]]
Ang ***Nekomata*** (orihinal na anyo: 猫また, mga susunod na anyo: 猫又, 猫股, 猫胯) ay isang uri ng pusang *yōkai* na inilarawan sa Tsino at pagkatapos ay tradisyong-bayang Hapones, klasikong kaidan, mga sanaysay, atbp. Mayroong dalawang magkaibang uri: yaong naninirahan sa kabundukan at mga alagang pusa na tumanda na at naging *yōkai*. Ang *Nekomata* ay madalas na ikinalilito sa *bakeneko*.

## *Nekomata* ng bundok 
thumb|"" mula sa "Tonoigusa" ni Ogita Ansei (1660). Isang eksena ng pamamaril ng isang mangangaso ng *nekomata* na nagbagong anyo sa ina ng mangangaso.
Sa Tsina, lumalabas *ang nekomata* sa mga kwento kahit na mas maaga kaysa sa Hapon. Sa dinastiyang Sui, ang mga salitang 猫鬼 at 金花猫 ay inilarawan ang mga mahiwagang pusa. Sa panitikang Hapones, ang *nekomata ay* unang lumitaw sa Meigetsuki ni Fujiwara no Teika noong unang bahagi ng panahon ng Kamakura: sa simula ng Tenpuku (1233), Agosto 2, sa Nanto (ngayon ay Prepektura ng Nara), isang nekomata (猫胯) ang sinabing nakapatay at nakakain ng ilang tao sa isang gabi. Ang nekomata ay inilarawan bilang isang hayop sa bundok: ayon sa Meigetsuki, "Mayroon silang mga mata na parang pusa, at may malaking katawan na parang aso." Iginiit ng sanaysay na Tsurezuregusa mula sa huling panahon ng Kamakura (bandang 1331), " ." Gayunpaman, maraming tao ang nagtatanong kung ang *nekomata* ba ay isang halimaw ng pusa.

Maging sa mga koleksyon ng kaidan, ang "" at ang " ," nagtatago ang maga *nekomata* sa mga dako ng bundok; at may mga kuwento na sa kalaliman ng kabundukan ay nababago sila sa anyo ng mga tao. Sa katutubong relihiyon mayroong maraming mga kuwento ng bulubunduking *nekomata*. Sa mga susunod na panitikan, malamang na mas malaki ang mountain *nekomata* . Sa "" *ang nekomata* na hinuli sa mga bundok ng Lalawigan ng Kii ay kasing laki ng baboy-ramo; sa "" ng 1775 (Anei 4), ang kanilang umaalingawngaw na alingawngaw sa buong bundok, at makikita silang kasing laki ng leon o leopardo. Sa "" ng 1809 (Bunka 6), isang *nekomata* na humawak ng aso sa bibig nito ay inilarawan na may span na 9 shaku at 5 araw (mga 2.8 metro).

## Mga sanggunian
George MacDonald

Si **George MacDonald**(Disyembre 10, 1824 – Setyembre 18, 1905) ay isang Eskoses na may-akda, makata, at Kristiyanong ministro. Siya ay isang nangungunang pigura sa larangan ng modernong panitikang pantasya at ang mentor ng kapuwa manunulat na si Lewis Carroll. Bilang karagdagan sa kaniyang mga kuwentong bibit, nagsulat si MacDonald ng ilang mga gawa ng teolohiyang Kristiyano, kabilang ang ilang mga koleksiyon ng mga sermon.

Ang kaniyang mga sinulat ay binanggit bilang isang pangunahing impluwensyang pampanitikan ng maraming kilalang may-akda kabilang sina Lewis Carroll, W. H. Auden, David Lindsay, J. M. Barrie, Lord Dunsany, Elizabeth Yates, Oswald Chambers, Mark Twain, Hope Mirrlees, Robert E. Howard , L. Frank Baum, T. H. White, Richard Adams, Lloyd Alexander, Hilaire Belloc, G. K. Chesterton, C. S. Lewis, J. R. R. Tolkien, Walter de la Mare, E. Nesbit, Peter S. Beagle, Neil Gaiman, at Madeleine L'Engle.

Sinulat ni C. S. Lewis na itinuring niya si MacDonald bilang kaniyang "master": "Pagkuha ng kopya ng *Phantastes* isang araw sa isang estamte ng mga libro sa estasyon ng tren, nagsimula akong magbasa. Pagkalipas ng ilang oras, alam kong nakatawid na ako sa isang malaking hangganan." Binanggit ni G. K. Chesterton ang *The Princess and the Goblin* bilang isang aklat na "nakagawa ng pagbabago sa buong buhay ko".

Maging si Mark Twain, na sa una ay hindi nagustuhan si MacDonald, ay naging kaibigan niya, at may ilang ebidensya na si Twain ay naimpluwensyahan niya. Ang Kristiyanong may-akda na si Oswald Chambers ay sumulat sa kanyang "Christian Disciplines" na "ito ay isang kapansin-pansing indikasyon ng kalakaran at kababawan ng modernong pagbabasa ng publiko na ang mga aklat ni George MacDonald ay labis na napabayaan".

## Maagang buhay 
Si George MacDonald ay ipinanganak noong Disyembre 10, 1824 sa Huntly, Aberdeenshire, Eskosya. Ang kanyang ama, isang magsasaka, ay isa sa mga MacDonalds ng Glen Coe at isang direktang inapo ng isa sa mga pamilyang nagdusa sa masaker noong 1692 .

## Mga sanggunian
Bunraku

thumb|Ang tauhang si Osono, mula sa dulang  , sa isang pagtatanghal ng Tonda Puppet Troupe ng Nagahama, Prepektura ng Shiga
Ang , na kilala rin bilang , ay isang porma ng tanghalang Hapones na papet, na itinatag sa Osaka sa simula ng ika-17 siglo. Tatlong uri ng mga manananghal ang sumasama sa pagtatanghal na : ang  o  (magmamanyika), ang  (umaawit), at mga musikerong . Sa mga okasyon, ibang instrumento gaya ng tambol na  ang ginagamit.

Ang pinakatumpak na termino para sa tradisyonal na papet na teatro sa Japan ay   . Ang kumbinasyon ng pag-awit at pagtugtog ng shamisen ay tinatawag na  at ang salitang Hapones para sa papet (o mga manika, sa pangkalahatan) ay . Ginagamit ito sa maraming dula.

Ang papet na  ay dokumentadong tradisyonal na aktibidad para sa mga mamamayang Hapones sa loob ng daan-daang taon.

## Kasaysayan 
thumb|Maestro ng papet na may babaeng manika
[thumb|Eksena mula sa *Date Musume Koi no Higanoko* (伊達娘恋緋鹿子) na naglalarawan kay [Yaoya Oshichi na umaakyat sa tore]]
Ang kasaysayan ng Bunraku ay umabot pa noong ika-16 na siglo ngunit ang mga pinagmulan ng modernong anyo ay maaaring masubaybayan noong dekada 1680. Ito ay sumikat matapos ang mandudula na si Chikamatsu Monzaemon (1653–1724) ay nagsimula ng pakikipagtulungan sa napakagandang umawit na si Takemoto Gidayu (1651–1714), na nagtatag ng teatrong pampapet na Takemoto sa Osaka noong 1684. Sa orihinal, ang terminong *bunraku ay* tumutukoy lamang sa partikular na teatro na itinatag noong 1805 sa Osaka, na pinangalanang *Bunrakuza* pagkatapos ng puppeteering ensemble ng Uemura Bunrakuken (植村文楽軒, 1751–1810), isang maagang ika-18 siglong magmamanyika, na ang mga pagsisikap ay mula sa Awaji. muling binuhay ang mga nagba-flag na kapalaran ng tradisyonal na papet na teatro.

## Mga elemento ng anyo 
Ang mga papet ng tradisyon ng Osaka ay malamang na medyo mas maliit sa pangkalahatan, habang ang mga puppet sa tradisyon ng Awaji ay ilan sa pinakamalalaki dahil ang mga produksiyon sa rehiyong iyon ay madalas na gaganapin sa labas.

Ang mga ulo at kamay ng mga tradisyonal na papet ay inukit ng mga espesyalista, habang ang mga katawan at kasuotan ay kadalasang ginagawa ng mga magmamanyika. Ang mga ulo ay maaaring maging sopistikadong mekaniko. Sa mga dulang may sobrenatural na tema, maaaring gumawa ng puppet para mabilis na mabago ang mukha nito sa mukha ng demonyo. Ang mga hindi gaanong kumplikadong mga ulo ay maaaring may mga mata na gumagalaw pataas at pababa, gilid sa gilid o malapit, at mga ilong, bibig, at kilay na gumagalaw.

## Mga sanggunian
Salinta Monon

Si **Salinta Monon** (Disyembre 12, 1920 - Hunyo 4, 2009) ay isang Pilipinang manghahabi ng inabal mula sa komunidad ng Tagabawa Bagobo na idineklarang Manlilikha ng Bayan noong 1998 sa bisa ng Proklamasyon Bilang 1188 na pinirmahan noong Marso 27, 1998 ng Pangulo ng Pilipinas na si Pangulong Fidel V. Ramos dahil sa pagkakaroon niya ng pinakamataas na antas ng kahusayan sa paghabi ng abaca-ikat.

Siya at ang kanyang kapatid na lamang ang natitirang manghahabi sa kanilang komunidad bago siya namatay noong 2009. Siya ay ikinasal kay Agton Monon noong July 4, 1946 at nagkaroon sila ng anim na mga anak. Magmula noon ay patuloy na siyang naghabi ng inabal kahit na isinasantabi muna niya ito pansamantala para makagawa sa bukid katulong ang kanyang asawa at mag-isa noong yumao na ang kanyang asawa.

## Kamatayan
Yumao siya noong Hunyo 4, 2009 sa edad na walongpu't walong taong gulang.

## Sanggunian
Kategorya:Sining ng Pilipinas
Kategorya:Pilipinong manlilikha
Natalka Poltavka

thumb|*Natalka Poltavka* sa isang selyo ng Ukranya noong 2011
Ang ***Natalka Poltavka*** (Tagalog: ***Natalka mula sa Poltava***) ay isang opera sa tatlong akdang gawa ng Ukranyanong kompositor na si Mykola Lysenko, batay sa dulang *Natalka Poltavka* ni Ivan Kotlyarevsky, na unang ginanap noong 1889.

## Pinanggalingan 
Ang orihinal na bersiyon ng dula ni Kotlyarevsky noong 1819 ay naglalaman ng ilang mga awiting-pambayang Ukranyano na inaawit sa iba't ibang punto sa buong gawain. Ang unang kilalang musikal na adaptasyon ng dula ay ginawa ng musikero ng Kharkiv na si A. Barsytsky at inilathala noong 1833. Sabay-sabay na ang dulang pinagbibidahan ni M. Shchepkin bilang Vyborny ay pinalabas sa Mosku noong dekada 1830 na may musikang inayos ng punong biyolinista at kalaunan ay konduktor na si A. Gurianov. Ang mga pag-aayos sa ibang pagkakataon ay ginawa ni A. Yedlichka, M. Vasyliev, at iba pa.

## Bersiyon ni Lysenko 
Nagsimulang trabauhin ni Lysenko ang opera noong 1864 ngunit isinantabi ito, walang karanasan sa pagsulat para sa yugto ng opera. Ang kaniyang huling bersiyon noong 1889 ay isinantabi ang lahat ng mga nakaraang bersiyon ng gawa. Kinuha ni Lysenko ang mga orihinal na kanta mula sa dula, na pinahaba, at nagsulat ng mga saliw ng orkestra sa mga awiting-pambayan at sayaw sa dula. Pinalaki niya ang musikal na tapestry, na gumagawa ng background na musika sa ilang bahagi. Ang mga kanta ay ginawang aria, at isang overture at mga musikal na entract ang idinagdag na nanatiling tapat sa diwa ng paglalaro ni Kotlyarevsky. Bagaman ang bersiyon ni Lysenko ay karaniwang ikinategorya bilang isang opera, ito ay mas maihahambing sa isang opera-comique, na naglalaman ng mahahabang yugto ng sinasalitang diyalogo.

Ang mga pagtatangka ay ginawa upang ibahin ang anyo ng trabaho sa "Grand Opera" kasama ang pagdaragdag ng musika ni V. Iorish ay hindi matagumpay. Ang Estatal na Opera ng Kiev ay bumalik sa orihinal na bersiyon ni Lysenko.

## Mga pagtatanghal 
[thumb|1951 na pagtatanghal ng Natalka Poltavka sa [Sydney]]
Ang opera ay unang isinagawa sa Odessa (sa Ruso), noong Nobyembre 12/241889.

Ang isang maagang tagapagtaguyod ng papel ni Mykola ay si Fyodor Stravinsky, ama ng kompositor na si Igor Stravinsky.

Ang opera ay isinagawa ng Estatal na Opera ng Kiev mula noong 1925, at gayundin ng Opera Studio ng Kiev Conservatory mula noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Sa panahong ito ang mga bahagi ay ginanap ng mga nangungunang Ukrainian na mang-aawit kabilang sina M. Shchepkin, M. Kropivnytsky, P. Saksahansky, M. Zankovetsky, I. Patorzhynsky, M. Lytvynenko-Volhemut, M. Donets, at O. Petrusenko.

Noong 2007 isang pagkakaiba ang ginawa sa Kiev Opera na may orkestra na dinagdagan ng mga pambayang instrumentong Ukranyano. Nakatanggap ang bersiyong ito ng katamtamang pagbubunyi.

## Adaptasyon sa pelikula 
Ang opera ni Lysenko ay ginawang isang pelikula na inilabas sa Ukranya noong Disyembre 24, 1936. Ang pelikula ay idinirehe ni Ivan Kavaleridze. Ang pelikulang ito ay ang unang adaptasyon ng isang opera na ginawa sa dating Unyong Sobyetika.

## Mga sanggunian
Yōkai

[thumb|Isang  na lathala ni [Kawanabe Kyōsai]]
Ang  ay isang uri ng mga sobrenatural entidad at espiritu sa tradisyong-pambayang Hapones. Ang salitang  ay binubuo ng kanji para sa "kaakit-akit, sakuna" at "aparisyon, misteryo, kahina-hinala." Ang  ay tumutukoy bilang ,  o . Ang mga  ay hindi mga literal na demonyo sa kaisipang Kanluranin na salita, ngunit sa halip ay mga espiritu o entidad, na ang pagkilos ay maaaring masahol o mapangwasak o palakaibigan, mapagsadya, o matulungin sa mga tao.

Ang mga  ay karaniwang may mga katangain ng hayop (gaya ng , na ipinapakita na kahalintulad sa isang pawikan, at ang , madalas ipinapakita na may mga pakpak), gunit maaari ring magpakitang makatao, gaya ng sa . Ang ilang  ay maaaring kahalintulad ng mga bagay na hindi gumagalaw (gaya ng ), habang ang iba ay may hugis na hindi matukoy. Ang mga  ay karaniwang isinasalarawan na may espiritwal o sobrenatural na aktibidad, na ang pagbabago ng anyo ang pinakamadalas na nadidikit sa mga ito. Ang mga  na nagbabago ng anyo ay tinatawag na  o .

Ipinaliliwanag ng mga Hapones na folklorista at historyador ang  bilang mga personipikasyon ng "sobrenatural o hindi maituturing na phenomena sa kanilang mga impormante." Sa panahong Edo, maraming artista, gaya ni Toriyama Sekien, ang nag-imbento ng bagong  sa pamamagitan ng pagkuha ng inspirasyon mula sa mga kuwentong-pambayan o mula lamang sa kanilang sariling imahinasyon. Ngayon, maraming mga  (tulad ng ) ang napagkakamalang nagmula sa mas tradisyonal na alamat.

## Konsepto 
Ang konsepto ng , ang kanilang mga sanhi at kababalaghan na nauugnay sa kanila ay malaki ang pagkakaiba-iba sa buong kultura ng Hapon at mga makasaysayang panahon; karaniwan, kapag lalong luma ang yugto ng panahon, higit na mataas ang bilang ng mga phenomena na itinuturing na sobrenatural at ang resulta ng . Ayon sa mga ideya ng animismo ng Hapon, ang mga nilalang na tulad ng espiritu ay pinaniniwalaang naninirahan sa lahat ng bagay, kabilang ang mga natural na phenomena at mga bagay. Ang gayong mga espiritu ay nagtataglay ng mga damdamin at personalidad: ang mga mapayapang espiritu ay kilala bilang , na nagdala ng magandang kapalaran; ang mga marahas na espiritu, na kilala bilang , ay nagdala ng masamang kapalaran, tulad ng sakit at natural na mga sakuna. Walang alinmang uri ng espiritu ang itinuring na .

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mitolohiyang Hapones
Kaibyō

Ang {{Nihongo3|"pusang kakaiba"||**Kaibyō**} ay mga pusang sobrenatural sa kuwentong-pambayang Hapones. Kabilang dito ang *bakeneko*, isang *yōkai* (o sobrenatural na nilalang) na madalas isinasalarawan na may kakayahang magbagong-anyo papunta sa anyong tao *maneki-neko*, na karaniwang isinasalarawan bilang isang figurine na madalas pinaniniwalang naghahatid ng suwerte sa may-ari; at *nekomata*, na tumutukoy sa isang tipo ng *yōkai* na naninirahan sa mga kabundukang pook at mga domestikadong pusa na tumanda na at nagtransporma at naging *yōkai.*

Ang dahilan kung bakit ang mga pusa ay madalas na inilalarawan bilang *yōkai* sa mitolohiyang Hapones ay maaaring maiugnay sa marami sa kanilang mga katangian: halimbawa, ang mga iris ng kanilang mga mata ay nagbabago ng hugis depende sa oras ng araw; ang kanilang balahibo ay maaaring magmukhang magdulot ng mga dagitab kapag sila ay hinahaplos (dahil sa elektrisidad na statiko); minsan dinidilaan nila ang dugo; maaari silang maglakad nang hindi gumagawa ng mga naririnig na tunog; ang kanilang matatalas na kuko at ngipin; kanilang mga gawi sa gabi; at ang kanilang bilis at liksi.

## Mga uri 
### *Bakeneko* 
[right|thumb|"Ang Bakeneko ng Pamilya Sasakibara" (榊原家の化け猫), mula sa *[Buson yōkai emaki* ni Yosa Buson (ika-18 siglo).]]
Ang *bakeneko* ( 化け猫, "nagbagong pusa") ay isang *yōkai* na lumilitaw sa mga alamat sa iba't ibang bahagi ng Hapon. Ang mga katangian at kakayahan nito ay iba-iba, mula sa kakayahang magpalit ng anyo sa anyo ng tao, magsalita ng mga salita ng tao, sumpain o sumapi sa tao, at manipulahin ang mga patay na tao,

## Mga sanggunian
Urumi (tambol)

Ang ***urumi*** (, ; kilala rin bilang ***urumee***) ay isang dalawahang-ulong hugis-orasa tambol mula sa estado ng Tamil Nadu, Timog India. Ang dalawang ulo ng balat ay nakakabit sa isang guwang, kadalasang masalimuot na inukit na kahoy na kabibi. Ang ginustong kahoy ay jackwood, bagama't ang iba pang mga kahoy tulad ng rosewood ay maaaring gamitin. Ang kaliwa at kanang ulo ay karaniwang gawa sa balat ng baka na nakaunat sa isang manipis na singsing na bakal (kung minsan ang balat ng butiki ay ginagamit para sa kanang ulo). Ang panlabas na sirkunperensiya ng bawat ulo ay butas-butas na may humigit-kumulang pito hanggang walong butas. Ang dalawang ulo ay hawak sa pag-igting sa pamamagitan ng isang tuloy-tuloy na lubid na hinabi sa paligid ng tambol sa isang pattern na hugis-V. Ang mga karagdagang maliliit na likaw ng kuwerdas o metal ay itinatali sa bawat pares ng mga lubid malapit sa kaliwang ulo. Ang mga coil na ito ay maaaring i-slide nang pahalang sa kahabaan ng drum, na nagpapataas o nagpapababa ng tensiyon sa pagitan ng mga ulo kung kinakailangan. Halimbawa, sa panahon ng tag-ulan, ang mga ulo ng tambol ay hihina nang labis na ang instrumento ay nagiging hindi na mapatugtog. Ang paggamit ng mga likaw na mananambol na ito ay madaling maitama ang mga ganitong problema.

## Pamamaraan 
Ang urumi ay nakasabit gamit ang isang pamigkis ng tela sa balikat at nilalaro ng mananambol nang pahalang. Ang simpleng guwarnisyong ito ay nagpapahintulot sa mananambol na maglaro ng nakatayo o paglalakad. Ang urumi ay ganap na nilalaro gamit ang mga patpat. Mayroong limang pangunahing tunog na maaaring i-play sa tambol: isang "bukas na tunog" na ginawa sa pamamagitan ng paghampas sa kanang ulo, isang malalim na resonant na "daing" na tunog na ginawa sa pamamagitan ng paghampas sa kanang ulo habang sabay-sabay na hinihimas ang kaliwang ulo gamit ang gilid ng isang mahabang kurbadang patpat, isang baluktot na "mala-tambol na nagsasalita" na tono kung saan ang kanang ulo ay nakasabit habang ang kaliwang kamay ay pumipisil at binibitawan ang lubid na pinagdikit ang mga ulo, at dalawang saradong (hindi itinayo) na tunog na nalilikha sa pamamagitan ng paghampas at pagpindot/pagpipi gamit ang ang kaliwa at kanang patpat ayon sa pagkakabanggit. Ang langis ng castor ay kadalasang inilalagay sa kaliwang ulo upang mapadali ang kakayahan ng mananambol na makagawa ng "tunog ng daing" na inilarawan sa itaas.

## Notasyon 
Bilang oral na tradisyon, ang musikang-pambayang Tamil ay walang kodipikadong sistema ng nakasulat na notasyon. Natututo ang mga musikero sa mga taon nang walang malay na pagsipsip, mulat na pakikinig, imitasyon, at pagsasanay.

## Mga sanggunian 
* 
* 
* Sambamoorthy, P.1964. South Indian Music, Book III, ika-6 na ed. Madras: Ang Indian Music Publishing House.
* Lobo, Richard. 2000." Embodiment and Ambivalence: Emosyon sa South Asian Muharram Drumming." Sa *Yearbook para sa Tradisyunal na Musika* . v. 32.
* Masana Kali Urumee Melam, 2013, https://www.youtube.com/watch?v=nLhr36HsUnY

Kategorya:Mga tambol
Kategorya:Tamil Nadu
Kategorya:Musika ng India
Kappa (nobela)

Ang ***Kappa*** () ay isang novella noong 1927 na isinulat ng may-akda ng Hapon na si Ryūnosuke Akutagawa. Ito ay batay sa tradisyong-pambayang Hapones.

Ang kuwento ay isinalaysay ng isang sikiatrikong pasyente na nagsasabing naglakbay siya sa lupain ng *kappa*, isang nilalang mula sa mitolohiyang Hapones. Ang kritikal na opinyon ay madalas na nahahati sa pagitan ng mga taong itinuturing ito bilang isang masakit na pangungutya ng Taishō Hapon at ang mga taong nakikita ito bilang pagpapahayag ng pribadong paghihirap ni Akutagawa.

## Buod 
Ang isang sikiatrikong pasyente, na kilala lamang bilang "Numero 23", ay nagkuwento ng isang oras na binisita niya ang lupain ng kappa. Naligaw siya sa kabundukan ng Hotakadake at napalibutan siya ng isang grupo ng mga kakaibang nilalang, na pagkatapos ay ipinakita sa kaniya ang paligid ng kanilang tahanan. Nalaman niya na ang mundo ng kappa ay madalas na lumilitaw na kabaligtaran ng kung paano ang mga bagay sa mundo ng tao. Halimbawa, ang mga fetus ay tinanong ng kanilang mga ama kung gusto ba nilang ipanganak o hindi. Sumagot ang isa, "Ayokong ipanganak. Sa una pa lang, nanginginig akong isipin ang lahat ng mga bagay na mamanahin ko sa aking ama—ang kabaliwan lang ay sapat na."

Isinalaysay ng sikiatrikong pasyente kung paano niya nakilala ang kappa ng maraming trabaho. Ang isa sa kanila, si Geeru, ay nagsabi sa kaniya na ang mga walang trabahong trabahador ay binibigyan ng gas at pagkatapos ay kinakain ng iba pang kappa. Nakatagpo din ng Paseynte 23 si Maggu, isang pilosopo na nagsusulat ng isang koleksyon ng mga aporismo na pinamagatang *The Words of a Fool*, na kasama ang linyang "ang isang baliw ay laging kinukunsidera ang ibang baliw". Nakilala niya ang isa pang kappa na tinatawag na Tokku, isang may pag-aalinlangan na makata na nagpakamatay at nagpakita sa Patient 23 bilang isang multo sa pamamagitan ng nekromansiya. Si Tokku, habang nag-aalala tungkol sa pagiging sikat pagkatapos ng kanyang kamatayan, ay hinahangaan ang mga manunulat at pilosopo na nagpakamatay sa kanilang sarili, tulad nina Heinrich von Kleist, Philipp Mainländer, at Otto Weininger . Pinahahalagahan niya si Michel de Montaigne na nagbigay-katwiran sa boluntaryong pagkamatay, ngunit hindi niya gusto si Arthur Schopenhauer dahil siya ay isang pesimista na hindi nagpakamatay. Sa kaniyang pagbabalik sa totoong mundo, iniisip ni Pasyente 23 na ang kappa ay malinis at mas mataas kaysa sa lipunan ng tao at naging isang misantropo.

## Mga pagsasalin 
Ang *Kappa* ay nagkaroon ng maraming pagsasalin sa Ingles. Ang una ay ni Shiojiri Seiichi noong 1947, na nagsubtitulo sa kanyang pagsasalin na "Gulliver in A Kimono". Noong 1967, gumawa si Kojima Takeshi ng isa pang pagsasalin sa koleksiyon ng *Exotic Japanese Stories: the Beautiful and the Grotesque*. Si Geoffrey Bownas, isang iskolar sa pag-aaral ng Hapon, ay gumawa ng ikatlong pagsasalin noong 1970.

## Mga sanggunian
Tradisyong-pambayan ng Rusya

Ang **kuwentong-bayan ng Rusya** ay kuwentong-bayan ng mga Ruso at iba pang pangkat etniko ng Rusya.

Ang kuwentong-bayan ng Rusya ay nag-ugat sa mga paganong paniniwala ng mga sinaunang Eslabo at ngayon ay kinakatawan sa mga Rusong kuwentong-bibit. Ang mga epikong Rusong bylina ay isa ring mahalagang bahagi ng mitolohiyang Eslabo. Ang pinakamatandang mga bylina ng siklong Kievita ay naitala sa Rusong Hilaga, lalo na sa Karelia, kung saan naitala rin ang karamihan sa pambansang epikong Finlandes na Kalevala.

Noong huling bahagi ng ika-19 na siglo, nagsimulang isalin sa Ingles ang mga kuwentong engkanto ng Rusya, kasama ang *Russian Folk Tales* (1873) ni William Ralston, at *Tales and Legends from the Land of the Tzar* (1890) ni Edith Hodgetts.

Maraming Rusong kuwentong-bibit at mga bylina ang iniakma para sa mga animation na pelikula, o para sa mga feature na pelikula ng mga kilalang direktor gaya nina Aleksandr Ptushko (*Ilya Muromets*, *Sadko*) at Aleksandr Rou (*Morozko*, *Vasilisa the Beautiful*).

Ang ilang mga makatang Ruso, kabilang sina Pyotr Yershov at Leonid Filatov, ay gumawa ng isang bilang ng mga kilalang patula na interpretasyon ng mga klasikong Ruso na kuwentong bibit, at sa ilang mga kaso, tulad ng kay Alexander Pushkin, ay lumikha din ng ganap na orihinal na mga tula ng engkanto na napakapopular.

## Mga uri 
### Mga kuwentong-pambayan 
Ang katibayan ng mga kuwentong-pambayan ng Russia ay umiiral noong ika-12 siglo, at nagpapahiwatig na ito ay umiral nang ilang panahon nang mas maaga. Hindi gaano ang nilalaman mula sa mga unang kuwentong pambayan ang umiiral ngayon, gayunpaman, higit sa lahat ay dahil sa pagsupil ng Simbahan sa mga salaysay na hindi Kristiyano. Ang pagsasabi ng mga kuwentong-pambayan ay mahigpit na ipinagbabawal kahit pa noong ika-12 siglo, at sa ilang mga kaso ang paglabag ay humantong sa kamatayan. Noong ika-16 na siglo lamang nagsimulang maitala ang mga kuwentong-pambayan ng Rusya, at noong ika-19 na siglo lamang na may "mga Rusong Kuwentong-pambayan" ni Bogdan Bronitsyn (1838) ay inilathala ang isang pagtitipon ng mga tunay na kuwentong-bayan ng Russia. Ang pag-aaral ng alamat ay nakakuha ng partikular na katanyagan sa huling bahagi ng ika-20 siglo (sa paligid ng dekada 1960).

## Mga sanggunian
Tradisyong-pambayan ng Estados Unidos

Ang **kuwentong-pambayan ng Estados** sumasaklaw sa mga kuwentong-pambayan na umunlad sa kasalukuyang Estados Unidos mula noong dumating ang mga Europeo noong ika-16 na siglo. Bagaman naglalaman ito ng marami sa paraan ng tradisyon ng Katutubong Amerikano, hindi ito ganap na kapareho sa mga paniniwala ng tribo ng anumang komunidad ng mga katutubong tao.

Ang alamat ay binubuo ng mga alamat, musika, oral na kasaysayan, salawikain, biro, popular na paniniwala, kuwentong bibit, kuwento, tall tale, at kaugalian na mga tradisyon ng isang kultura, subkultura, o grupo. Ito rin ang hanay ng mga kasanayan kung saan ibinabahagi ang mga nagpapahayag na genre.

## Katutubong kuwentong-pambayang Amerikano 
Ang mga kultura ng katutubong Amerikano ay mayaman sa mga mito at alamat na nagpapaliwanag ng mga natural na pangyayari at ang relasyon sa pagitan ng mga tao at ng daigdig ng mga espiritu. Ayon kay Barre Toelken, ang mga balahibo, beadwork, mga hakbang sa sayaw at musika, ang mga kaganapan sa isang kuwento, hugis ng isang tirahan, o mga item ng tradisyonal na pagkain ay maaaring tingnan bilang mga icon ng kultural na kahulugan.

Ang mga kultura ng katutubong Amerikano ay marami at magkakaiba. Bagaman may magkatulad na paniniwala ang ilang magkakalapit na kultura, maaaring magkaiba ang iba sa isa't isa. Ang pinakakaraniwang mga alamat ay ang mga alamat ng paglikha, na nagsasabi ng isang kuwento upang ipaliwanag kung paano nabuo ang mundo, at kung saan nagmula ang mga tao at iba pang mga nilalang. Ang iba ay maaaring magsama ng mga paliwanag tungkol sa Araw, Buwan, mga konstelasyon, mga partikular na hayop, panahon, at panahon. Ito ay isa sa mga paraan na pinananatili ng maraming tribo, at patuloy na pinananatiling buhay ang kanilang mga kultura; Ang mga kuwentong ito ay isinalaysay bilang isang paraan ng pagpapanatili at paghahatid ng partikular na paniniwala, kasaysayan, kaugalian, espiritwalidad, at tradisyonal na paraan ng pamumuhay ng bansa, tribo, o banda. Ayon kay Barre Toelken, "Ang mga kuwento ay hindi lamang nagbibigay-aliw ngunit naglalaman din ng mga pag-uugaling Katutubo at mga halagahang etikal."

Maraming iba't ibang uri ng kwento. Ang ilan ay tinatawag na "mga kwentong bayani"; ito ay mga kuwento ng mga taong nabuhay noong unang panahon, at naimortalisa at naalala sa pamamagitan ng mga kuwentong ito. Mayroong "mga kuwentong manloloko", tungkol sa iba't ibang mga manlilinlang na pigura ng mga tribo, mga espiritu na maaaring makatulong o mapanganib, depende sa sitwasyon. Mayroon ding mga kuwento na pawang mga babala; nagbabala sila laban sa paggawa ng isang bagay na maaaring makapinsala sa anumang paraan. Marami sa mga kuwentong ito ay may moral o ilang anyo ng paniniwala na itinuturo. Ito ay kung paano naalala ang mga bagay. 

## Mga sanggunian 
Kategorya:Kuwentong bibit
D. L. Ashliman

Si **Dee L. Ashliman**, na propesyonal na nagsusulat bilang **DL Ashliman** (ipinanganak noong Enero 1, 1938) ay isang Amerikanong folklorista at manunulat. Siya ay Propesor Emeritus ng Aleman sa Unibersidad ng Pittsburgh at itinuturing na isang nangungunang dalubhasa sa alamat at mga kuwentong bibit. Naglathala siya ng ilang mga gawa sa genre.

## Personal na buhay 
Si Dee Ashliman ay isinilang noong Enero 1, 1938 sa Idaho Falls, Idaho, kina Laurn Earl Ashliman at Elgarda Zobell Ashliman. Siya at ang kaniyang pamilya ay lumipat sa Rexburg noong siya ay sanggol pa. Miyembro siya ng Ang Simbahan ni Jesucristo ng mga Banal sa mga Huling Araw. Ang kaniyang mga magulang ay nagtayo ng isang tindahan ng sapatos doon, na nawasak noong 1976 ng baha na dulot ng pagbagsak ng Prinsa ng Teton. Ikinasal si Ashliman kay Patricia Taylor, isang guro ng musika, sa Idaho Falls Idaho Temple noong Agosto 1960. Mayroon silang tatlong anak. Siya ngayon ay nakatira at nagtatrabaho sa St. George, sa katimugang Utah.

## Propesyonal na karera 
Si Ashliman ay nakakuha ng BA mula sa Unibersidad ng Utah noong 1963, at ang kaniyang MA at PhD sa Rutgers noong 1969; ang kaniyang post-gradwado na pag-aaral ay isinagawa sa Unibersidad ng Göttingen sa Alemanya. Ang kaniyang disertasyon ng doktorado ay pinamagatang "The American West in Nineteenth-century German Literature".

Ginugol ni Ashliman ang karamihan sa kaniyang karera sa pagtatrabaho sa Unibersidad ng Pittsburgh, kung saan siya ay isang katuwang na propesor ng Aleman mula 1977 hanggang 1986, ang tagapangulo ng departamento ng Aleman mula 1994 hanggang 1997, at nanatiling miyembro ng faculty hanggang Mayo 2000, nang siya ay nagretiro. Nagtrabaho din siya bilang isang bumibisitang propesor sa Unibersidad ng Augsburg sa buong dekada 1990. Mula sa kaniyang pagreretiro, nagboluntaryo siya bilang isang instruktor sa Institute for Continued Learning sa Dixie State College sa Utah, nagtuturo ng tradisyong-pambayan, mitolohiya, at digital na potograpiya.

Sa kaniyang gawain sa alamat, pangunahing nag-aaral at nagsusulat si Ashliman sa mga kuwentong-pambayan sa wikang Ingles, at sa mga kuwentong Indo-Europeo. Ang kaniyang gawa sa *Folk and Fairy Tales: A Handbook*, isang sangguniang gabay sa alamat, ay inilarawan bilang "namumukod-tangi para sa kaiklian nito at isang nagsasangandaang estilo ng pagsulat". Kasama sa kaniyang mga gawa ang malawak na pag-catalog at pagsusuri ng mga Kuwentong Bibit ng mga Grimm at mga Pabula ni Esopo.

Si Ashliman ay nagpapanatili ng isang website sa mga kuwentong bayan at kuwentong bibit sa pamamagitan ng Unibersidad ng Pittsburgh. Ang site ay itinuturing na "isa sa mga pinaka-iginagalang na mapagkukunan ng mga iskolar para sa mga mananaliksik ng alamat at fairytale". Naglingkod siya sa Advisory Board ng Sussex Center for Folklore, Fairy Tales at Fantasy na nakabase sa Unibersidad ng Chichester.

## Mga sanggunian