Larochemillay

Ang **Larochemillay** ay isang komyun sa Pransiya na nasa departamento ng Nièvre, sa rehiyon ng Bourgogne-Franche-Comté.

Ang mga naninirahan dito ay tinatawag na mga Millirupétiens.

## Heograpiya
.]]

Ang Larochemillay ay matatagpuan sa rehiyon ng Morvan, sa paanan ng Mont Beuvray sa timog-silangan ng departamento. Ang bayan ay 24 na kilometro sa timog-kanluran ng Autun.

Medyo malaki ang bayan; matatagpuan sa timog-kanlurang dalisdis ng Mont Beuvray, ang nayon ay mataas na nakatayo sa itaas ng lambak ng Séglise, na kilala rin bilang batis ng Roche, ngunit ang lokasyon nito ay kabalintunaan na bumubuo ng isang maliit na basin kumpara sa mas mataas na lugar ng kastilyo na may parehong pangalan. Ang mga kakahuyan ay nangingibabaw sa buong teritoryo ng munisipyo (kagubatan ng Chatillon, atbp.). "Ang mga sinaunang puno ng kastanyas sa mga dalisdis ng Beuvray ay kahanga-hanga," isinulat ni Gustave Heuzé noong 1872.

Ang sentro ng nayon ay nasa taas na 399 metro, at ang bayan ay bahagi ng Morvan Regional Natural Park. Ipinaliliwanag ng baku-bakong lugar na ang munisipalidad ay pana-panahong nakakaranas ng mga pagbaha at pagguho ng lupa, halimbawa noong Mayo 16 at 17, 1988, mula Pebrero 19 hanggang 21, 1999 at mula Disyembre 25 hanggang 29, 1999.

### Ang bayan at ang mga nayon
Dati itong punong bayan ng isang kanton, ngunit nawala ang katayuang ito kay Luzy, na mas maayos ang lokasyon kaugnay ng mga modernong ruta ng transportasyon at sa mas mababang altitud, napanatili ng nayon ng Larochemillay, sa paligid ng isang malaking gitnang plasa kung saan ginaganap ang pamilihan (isang lingguhang pamilihan at pitong taunang perya ang naganap doon hanggang sa Rebolusyong Pranses), ang mga bakas ng nakaraang kahalagahan nito sa komersyo at administratibo (ito ang luklukan ng isang balwarte na ang hurisdiksyon ay umaabot sa buong katimugang rehiyon ng Morvan). Napanatili ng nayon ang mga paliko-likong eskinita at mga bahay ng burgesya mula ika-15 hanggang ika-18 siglo, partikular na ang bahay ng Couveau, kasama ang mga suporta at bukana nito na may mga arko na lintel.

Ang nayon ng Bois-du-Montceau ay may 120 naninirahan noong bandang 1840. Ang nayon ng Lavaut ay may 285 naninirahan noong 1890 at dalawang pampublikong paaralan (isa para sa mga lalaki at isa para sa mga babae). Ang nasa Mesles ay may 66 na naninirahan sa parehong petsa at ang nasa Monjouan ay may 69 na naninirahan.

* Bois-du-Montceau
* Champ Robert
* Crot des Hates
* Lavaut
* le Bouchet
* les Couturiers
* Mesles
* Montodué
* Monjouan
* Ruault
* Saint-Gengoult

## Pangalan
Ang pangalan ng lokalidad ay pinatutunayan sa mga anyong Latin *de Rupe* noong 1233 at *Rupe de Millai* noong 1240. Ang bayan ay pinangalanang *Laroche* noong 1793 (maikli bilang *Rocher-Montagne* noong panahon ng Paghahari ng Terorismo), pagkatapos ay *La-Roche-Millay* noong 1801 bago tuluyang naging *Larochemillay*. Sa loob ng mahabang panahon, nagsilbi itong isang estratehikong tulay sa pagitan ng Mont Touleur at Mont Beuvray.

Ang mga mas lumang anyo ng uri ng Rupe ay mga Latinismo na nilayon upang magkasya sa mga tekstong isinulat noong panahong iyon sa Medieval Latin at walang koneksyon sa etimolohiya ng "roche" (bato). Sa katunayan, ito ay isang medyebal na toponymic formation kung saan ang elementong *roche* ay kumakatawan sa Lumang Pranses na salitang "roche," na nangangahulugang "bato, mabatong burol, pinatibay na bundok, kastilyo." Sa kasong ito, ito ay isa sa maraming pangalan ng lugar na nagsisimula sa *(la) Roche- / -roche* na, noong Gitnang Panahon, ay itinalagang mga pinatibay na kastilyo.

Ang karaniwang pangngalang *roche* ay nagmula sa Huling Latin na *rocca*, na nagmula bago ang panahon ng Latin. Ang elementong *-millay* ay ang pangalan ng kalapit na nayon.

Ang Larochemillay ay may parehong pinagmulan ng pangalang Millay; ang dalawang parokyang ito ay orihinal na nilayon upang bumuo ng isang entidad; ang kastilyo ay binuo sa Larochemillay, habang ang Millay ay nanatiling isang simpleng nayon.

## Kasaysayan
### Ang mga pinagmulan ng parokya
Ang parokya ay napakatanda na, dahil naging bahagi ito ng diyosesis ng Autun (ang parokya ay nakakabit lamang sa diyosesis ng Nevers nang ito ay muling itatag noong 1817) at ang pagka-arkopari ng Luzy, ngunit dating binubuo lamang ng pangunahing nayon at mga nayon ng Couveau, Vanoise, at Le Verne. Si Hugues de Ternant, isang kabalyero, ay nagpamana ng limang sous sa simbahan ng *Saint-Pierre de la Roche-de-Milay* noong 1240. Ayon kay Jacques-François Baudiau, "ang simbahan, na itinayo sa gitna ng nayon, ay halos hindi karapat-dapat sa layunin nito. Binubuo ito ng isang chancel, na napapaligiran ng dalawang kapilya, at isang nabe. Ang kura paroko, si François Maudiot, ay nagtatag ng isang Confraternity of the Holy Scapular doon noong 1628 sa pamamagitan ng ministeryo ni Padre Melchior de Vienne, isang mangangaral na Capuchin."

Isang pyudal na motte na tinatawag na ''Château d'Auvergne'', ang luklukan ng sinaunang panginoon ni Champrobert, ay bahagyang nakikita pa rin, kahit na ang lugar ay napasok na ng mga kalapit na quarry ng marmol.

### Isang rehiyon na nanatiling nakahiwalay sa loob ng mahabang panahon, na may mahirap na transportasyon
Ang lambak ng ilog Malvaux, gaya ng ipinahihiwatig ng pangalan nito, ay makitid, matarik, at malamig, dahil kakaunti ang natatanggap nitong sikat ng araw. Ang kalsada, na malamang na nagmula sa Gallic, ay may mga bahaging inukit sa bato. Ayon sa alamat, muntik nang mamatay si Saint Martin doon, habang hinahabol ng mga galit na paganong magsasaka malapit sa Pas-de-l'Âne (Dankey's Pass). Utang lamang niya ang kanyang buhay sa lakas ng kanyang kabayo, na nagpahintulot sa kanya na makatawid sa lambak nang isang hakbang lamang, kaya naman tinawag itong Pas de Saint Maurice (na kalaunan ay napagkamalan ang *Saint Maurice* bilang Saint Martin).

Sa pag-akyat sa Mont Beuvray, sa gilid ng Larochemillay, makakakita ka ng isang matarik na bato na may taas na labinlimang talampakan mula sa sahig ng lambak… ito ang Roche du Pas-de-l'Âne (Batong Bakas ng Asno)! Ang isang bakas ng paa na inukit sa bato ay tunay ngang nagtataglay ng simpleng larawan ng kuko ng hayop na ito. Si San Martin, na hinabol ng mga pagano malapit sa isa sa mga batong sagrado sa Druidismo, upang makatakas sa panganib, ay pinangunahan ang kanyang abang kabayo sa isang malalim na lambak, kung saan ito bumagsak sa Roche du Pas-de-l'Âne, na nag-iwan ng bakas nito. Ang lambak na tinahak sa ganitong paraan ay nanatili sa isang pangalan na may kaugnayan sa pangyayaring ito: ito ay tinatawag na Malvaux, ang Masamang Lambak.

Ang mga tore ng *kampanaryo ng Malvaux* ay halos patayong mga bato na nangingibabaw sa lambak ng batis na may parehong pangalan, ang kanilang patayong anyo ay nagmumula sa katotohanang ang mga ito ay dating mga quarry.

### Ang Prioryo ng Vanoise
Matatagpuan sa loob ng parokya ng Larochemillay, ang prioryo ng Notre-Dame de Vanoise, na itinatag noong ika-11 siglo ni Hugues de la Roche ng orden ng Benedictine ng Cluny, ay nakadepende sa prioryo ng Notre-Dame de La Charité-sur-Loire. Inialay sa Birheng Maria, ang kanyang kulto ay naging napakapopular doon sa loob ng mahabang panahon.

### Ang dating parokya ng Saint-Gengoux at ang pansamantalang pagsasanib ng Poil
Noong 1793, ang Larochemillay ay naging punong bayan ng kanton ng Laroche, na sumakop sa dating parokya ng Saint-Gengoux (o Saint-Guengoult) sa pagitan ng 1790 at 1794, pagkatapos ay Poil, sa kabila ng pagkakatatag nito bilang isang hiwalay na komyun noong 1790, sa pagitan ng 1795 at 1800 (sa pamamagitan ng desisyon ng pangulo ng distrito ng Moulins), bago isuko ang huli noong 1860 (imperyal na atas noong Mayo 9, 1860). Ang Saint-Guengoux, na matatagpuan 1 kilometro timog-kanluran ng nayon ng Larochemillay, ay napanatili ang dating simbahan ng parokya, na ngayon ay ang kapilya ng Saint-Gengoult, sa istilo Romanesque at mula pa noong ika-12 siglo. Ito ay nakalista bilang isang makasaysayang monumento sa pamamagitan ng atas noong Setyembre 11, 1998. Ang kapilya ay nagtatampok ng mga pilaster na may flute na may mga kapital na pinalamutian ng mga dahon (isang katamtamang imitasyon ng Katedral ng Saint-Lazare sa Autun). Ito ay isang kapilya ng peregrinasyon para sa mga magsasaka ng Morvan, dahil si San Guengoult ay tinatawag para sa mga sakit sa mata at binti at para sa proteksyon ng mga alagang hayop.

Sa nayong ito matatagpuan ang alamat sa kuwento ng bukal kung saan ang mapangalunya at buntis na asawa ni Saint Guengoult ay diumano'y nanumpa ng isang maling panunumpa ng katapatan, na agad na nawalan ng braso, kaya naman ang quatrain ay ganito:

:
:"Mesdames, que ceci vous apprenne
:Quand vous trahirez vot'serment
:A ne pas mettre vot'bras dans la fontaine
:De Saint-Gengoux-en-Morvan"
:

Ayon sa kaugalian, tuwing Mayo 11, ang kapistahan ni San Gengoux ay umaakit ng maraming peregrino sa pinagpipitaganang bukal, na pumupunta upang humingi sa Diyos, sa pamamagitan ng pamamagitan ng santo, na protektahan ang kanilang mga tupa mula sa bulutong o iba pang mga kasawian. Ang kura paroko ng Larochemillay ay pumupunta upang magdaos ng isang taimtim na misa sa kapilya, "mapitagan na kinokolekta ang mga balahibo ng tupa, oats, barley, limos, hila, at iba pang mga handog na hindi kailanman nabibigong dalhin sa kanya ng mga peregrino, inilalagay ang mga ito sa altar upang ialay ang mga ito sa Diyos, siyempre."

Ang kapilya ng Saint-Gengoult ay nagsisilbing kapilya ng libing para sa pamilyang de Rivière, na ang château, na itinayo noong ika-18 siglo ayon kina Baudiau at Soultrait, ay malapit lamang.

## Eskudo de armas
Magkahanay-kahanay sa nakabaligtad na pares: una ay naka-vert sa isang puno ng kastanyas o, pangalawa o dalawang susi na naka-cross sa saltire, pangatlo ay isang natatakpang kastilyo na may kulay azure na pala ng panahon na sinusuportahan ng isang alon-alon na hugis nito.

Nilikha ni JF Binon. Opisyal, kinumpirma ng Munisipyo.

## Mga lugar at monumento
### Champ Robert, isang libong taong gulang na industriyal na lugar
Ang Champ Robert ang pinakakanlurang nayon sa komyun, na may magandang kahabaan sa 500-metrong linya ng tabas. Tinatanaw nito ang lambak ng Montjouan, na nakaharap sa Mont Touleur, na naghihiwalay dito mula sa Larochemillay. Dati itong nasa sangandaan ng ilang kalsada patungo sa Larochemillay, Chiddes, Saint-Honoré-les-Bains, at Villapourçon, ngunit nalampasan ito ng bagong ruta ng D 227, na ngayon ay isa na lamang itong karugtong.

Ang Champ Robert ay isang lugar para sa pagkuha ng iron ore mula pa noong sinaunang panahon. Maraming bakas ng mga open-pit mine ang nakikita pa rin sa nakapalibot na lugar. Dalawang pasukan ng minahan ang kilala noong dekada 1950, ngunit gumuho na ito mula noon. Isang quarry ng marmol ang ginawa sa iba't ibang panahon, mula noong panahon ng mga Romano hanggang ika-20 siglo, noong dekada 1960, sa isang lugar na tinatawag na La Marbrière. Ang aktibidad sa pagmimina sa pagtatapos ng ika-19 na siglo ay humantong sa isang proyekto, na mabilis na inabandona, para sa isang linya ng riles, na malamang na pinagmulan ng alamat na nakapalibot sa istasyon ng Larochemillay.

Makikita pa rin ang mga labi ng isang maliit na kastilyo, na kilala bilang Ouche du Château, mula sa quarry ng Marbrière. Ayon kay Abbot Baudiau, ito ay dating fief ng isang seigneury. Si Champ Robert ngayon ay mayroon na lamang anim na permanenteng residente, samantalang sa simula ng huling siglo, sampung beses na mas marami ang bilang. Sa tag-araw, ang mga may-ari ng pangalawang bahay ay nagpapataas ng populasyon ng nayon sa humigit-kumulang dalawampu. Ayon kay Baudiau, si Champ Robert ay nagmula sa Latin na Campus Roberti. Ang etimolohiyang ito ay maaaring pagtalunan, dahil ang pangalan ay binibigkas sa lokal na diyalekto bilang San Rôbé (maikli na e), at hindi San Rôbér (nabigyang-diin na e), na mas tumpak na isasalin bilang "Ang Ninakaw na Bukirin."

Ang isang asosasyon na tinatawag na Touleur, na nilikha ng parehong permanenteng at pangalawang bahay na residente, ay aktibong nagtatrabaho upang mapanatili ang lokal na pamana. Ang Champ Robert, ngayon, ay naging isang bukoliko na lugar ng mapayapang mga kawan ng mga baka ng Charolais, mga daffodil, at mga kastanyas.

### Ang kastilyo ng La Roche
Isang unang kastilyo ang naiulat na nawasak noong 762, marahil noong mga labanan sa pagitan nina Waïfre, Duke ng Aquitaine, at Pepin the Short, Hari ng mga Frank. Ang kastilyong pyudal ay ang luklukan ng isa sa mga unang baroniya sa rehiyon ng Nivernais. Matatagpuan sa peninsula na nabuo sa pamamagitan ng pagtatagpo ng ilog Roche (o Séglise) at ng batis ng lawa ng Marauds, na nakapatong sa dating kinaroroonan ng isang Romanong oppidum, ito, noong ika-12 siglo, ang luklukan ng pinakamahalagang kapangyarihang pyudal sa Nivernais. Ang nayon ay umunlad din sa isang nakaluklukang posisyon, sa paanan ng kuta at sa ilalim ng proteksyon nito. Ang pinakaunang kilalang panginoon ng Laroche-Millay ay si Henry, Panginoon ng La Roche Millay, Chiddes, at Millay, na ang apo sa tuhod, isang miyembro ng "Bahay ni Glenne," ay nagpakasal kay Eudes, Panginoon ng Châtillon-en-Bazois, noong bandang 1180. Noong 1253, ang kanilang anak na lalaki, si Jean II de la Roche-Millay, Panginoon ng Châtillon, ay nag-organisa ng isang matapang na pagsalakay sa Autun cum armis et equitaturis ("may mga armas at kabayo") upang palayain si Guy de la Perrière at iba pang mga panginoon, ang kanyang mga kaibigan, mula sa hustisya ng simbahan. Sila ay ikinulong sa bilangguan ng kabanata dahil sa mga maling gawain. Siya ay hinatulan na isuko ang kanyang mga bilanggo at, kasama ang lima sa kanyang mga kasabwat, na lumahok sa isang prusisyon sa mga simbahan ng Lyon, Autun, Langres, Mâcon, at Chalon, na suot lamang ang kanyang damit. Noong 1381, ang pagkapanginoon at kastilyo ay pagmamay-ari ni Guillaume de Mello, asawa ng isang tagapagmana mula sa pamilyang Châtillon. Nasunog ang lumang kastilyong medyebal noong 1412; dalawang pabilog na tore at mga bahagi ng pader ng kuta ang nananatili.

Nakadepende sa Duchy ng Nivernais, "ang lupain ng La Roche-Milay sa dulo ng Ancien Régime ay binubuo ng apat na estate, labintatlong kagubatan, ang mga pangunahin ay ang mga nasa Châtillon, La Grande-Gabrielle, La Gravelle, Touleurs, at labinsiyam na lawa, na may kakayahang sumuporta sa labing-isang libong isda. Ang mga upa ay nagbunga, sa isang karaniwang taon, ng isang libo at sampung livre, at ang mga bayarin sa paglilipat ay pareho ang halaga. Karamihan sa mga titulo ay sinunog noong 1792." Kabilang dito, sa loob ng kuta nito, ang tatlumpu't tatlong mga panginoon na may ganap na hurisdiksyon (mataas, gitna, at mababang hustisya) at mahigit limampu na may gitna at mababang hustisya lamang. Si René de Rousselé, noong 1642, anak nina René de Rousselé at Marguerite de Montmorency, ay tinaguriang "Baron ng La Roche-Milay." Iginawad ni Louis XIV ang titulong Konde sa pagtatapos ng ika-17 siglo sa kanyang inapo na si Joseph-René de Rousselle (o de Rousselé), koronel ng isang rehimyento ng impanterya at aide-de-camp sa mga hukbo ng hari.

Ang kasalukuyang château ay itinayo simula noong 1720 ni Marshal de Villars, na bumili ng seigneury mula sa isa sa mga anak na lalaki ng Constable ng Montmorency. "Sa matibay na batong ito, at nang hindi minamaliit ang romantikong pundasyon ng gumuhong kuta, ang inhinyero (...) ay nagtayo ng isang tunay na marangal na gusali, na nakikilala sa kadakilaan, pagiging simple, at perpektong pagkakatugma ng mga proporsyon nito." Binubuo ito ng isang malaking pangunahing gusali na may mga bubong na mansard, na napapaligiran ng dalawang parihabang pavilion. Binili ni Count François de La Ferté-Meun ang seigneury sa halagang 130,000 livres noong Abril 15, 1736, at inatasan ang arkitekto na si Michel-Ange Caristie na kumpletuhin ang pagtatayo ng château. Noong 1760, ang Count ng La Roche-Millay ay si Jacques-Louis de La Ferté-Meun, Panginoon ng Solière at Cuzy.

Ang pamilyang Noailles (sa pamamagitan ng kasal, mula 1851) at pagkatapos ay ang pamilyang Montesquiou-Fezensac ang siyang sumunod na nagmamay-ari ng kastilyo.

Ang mga panloob na dekorasyon ng kastilyo ay mula pa noong ika-18 siglo ngunit muling binago noong ika-19 na siglo. Bahagyang nawasak (silangang bahagi) ng sunog noong Disyembre 18, 2008, ang kastilyo ay sumasailalim sa restorasyon noong 2011. Ang kastilyo ay nakalista bilang isang makasaysayang monumento sa pamamagitan ng atas noong Marso 15, 2002, at ang lugar ay nairehistro sa pamamagitan ng atas noong Abril 26, 1965.

## Mga sanggunian
Kategorya:Mga pamayanan sa Pransiya