open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gerlinde Haid

Si **Gerlinde Haid** (ipinanganak na **Hofer** (Abril 19, 1943 – 29 Nobyembre 29, 2012) ay isang Austrianang mananaliksik ng awiting-pambayan.

## Buhay 
Ipinanganak sa Bad Aussee, nag-aral si Haid sa mga pangunahing paaralan sa Bad Aussee pati na rin sa  at nagtapos noong 1961. Pagkatapos ay nag-aral siya ng edukasyong  pangmusika at wika at panitikan ng Aleman sa Unibersidad ng Vienna. Noong 1965, pumasa siya sa pagsusulit ng guro at erwarb den Titel Magistra ng pilosopiya. Mula 1966 hanggang 1976, siya ay isang katuwang sa pananaliksik sa  sa Pamantasan ng Musika at Sining sa Pagtatanghal Vienna. Nag-aral din siya ng kuwentong-pambayan at musikolohiya sa Unibersidad ng Vienna at ginawaran ng doktorado sa pilosopiya noong 1976.

Mula 1975 hanggang 1989 siya ay pangkalahatang kalihim ng  at pagkatapos ay katulong sa unibersidad sa Surian sa Musikang-Pambayan sa Expotur Innsbruck. Mula 1994 hanggang sa kaniyang pagreretiro noong 2011, siya ay ganap na propesor ng kasaysayan at teorya ng katutubong musika sa Hochschule (mula 1998 University) für Musik und darstellende Kunst sa Vienna. Ang kaniyang pangunahing larangan ng pananaliksik ay hinggil sa katutubong musika ng Alpes.

Si Haid ang patnugot ng seryeng "Schriften zur Volksmusik", na itinatag ni Walter Deutsch noong 1970 at kung saan ay kabilang sa mga pinakapinagtatag na publikasyon ng paksa sa Austria. Sumulat din siya ng maraming artikulo sa mga kaugaliang pangmusika at katutubong sayaw para sa *Oesterreichisches Musiklexikon*.

Si Haid ay ikinasal sa Tiroles na folklorista at diyalektong makata na si Hans Haid.

Namatay si Haid sa Innsbruck sa edad na 69.

## Mga parangal 
Noong 2003, binigyan siya ng Krus ng Karangalan para sa Agham at Sining, Unang Klase, ng Federal na Pangulo. Noong 2010, natanggap niya ang Gawad Pang-estado ng Walter Deutsch, na iginagawad tuwing dalawang taon ng Federal na Ministro ng Agham at Pananaliksik bilang pagkilala sa mga espesyal na tagumpay sa larangan ng pananaliksik ng katutubong musika.

## Mga sanggunian
La Llorona

thumb|Estatwa sa isla ng La Llorona sa Xochimilco, Mehiko, 2015
Sa kuwentong-pambayang Mehikano, ang ***La Llorona*** (; Ang "Ang Umiiyak na Babae" o "Ang Umiiyak") ay isang mapaghiganting multo na gumagala sa mga tabing-tubig na pook na nagdadalamhati sa kanyang mga anak na kaniyang nalunod.

## Mitolohiya 
Ang alamat ay may malawak na pagkakaiba-iba ng mga detalye at bersiyon. Sa isang tipikal na bersiyon ng alamat, isang magandang babae na nagngangalang María ang nagpakasal sa isang mayamang *ranchero / conquistador* kung saan siya ay nagkaanak ng dalawang anak. Isang araw, nakita ni María ang kaniyang asawa na may kasamang ibang babae at sa bulag na galit, nilunod niya ang kanilang mga anak sa isang ilog, na agad niyang pinagsisihan. Dahil hindi niya mailigtas ang mga ito at natupok ng pagkakasala, nilunod niya ang kaniyang sarili ngunit hindi nakapasok sa kabilang buhay, pinilit na nasa purgatoryo at gumala sa mundong ito hanggang sa matagpuan niya ang kaniyang mga anak. Sa ibang bersiyon ng kuwento, ang kanyang mga anak ay hindi lehitimo, at nilunod niya ang mga ito upang hindi sila madala ng kanilang ama upang palakihin ng kaniyang bagong asawa. Mga umuulit na tema sa mga pagkakaiba-iba sa  Kasama sa mitolohiya ang isang puti, basang damit, panaghoy sa gabi, at kaugnayan sa tubig.

Ang ina na arketipo ng *La Llorona* ay nakatali sa patriyarkal na mga inaasahan sa kababaihan sa Mehikano at Mehikano-Amerikanong kultura ng ilang mga may-akda, istoryador, at panlipunang kritiko. Kadalasang isinasaalang-alang ng mga social critic na kulturang Mehikano (at Mehikano-Amerikanong) na pilitin ang mga patriyarkal na pamantayan sa kababaihan, tulad ng pagtukoy sa kanilang mga tungkulin bilang mga ina. *Ang pagkahulog ni La Llorona*' na tropa ng isang "masama" o "bigong" ina, na nakagawa ng pagpatay ng sanggol o nabigong iligtas sila mula sa pagkalunod, ay maituturing na sumasalamin dito.

### Ebolusyon ng kuwento 
Ang mga naunang kolonyal na teksto ay nagbibigay ng katibayan na ang kuwento ay pre-Hispaniko, na nagmula sa gitnang kabundukan, gayunpaman ang *La Llorona* ay kadalasang nauugnay sa kolonyal na panahon at ang dinamika sa pagitan ng mga Espanyol na mga *conquistador* at katutubong kababaihan. Kasama sa pinakakaraniwang alamat tungkol kay *La Llorona* ang una niyang pagiging isang Katutubong babae na pumatay sa sarili niyang mga anak, na ipinanganak niya mula sa isang mayamang Kastila, pagkatapos niyang iwan siya. Ang mga masasamang katangian ng *La Llorona*, kabilang ang pagpatay ng sanggol at ang pagpatay ng sariling dugo ay ipinapalagay na konektado sa salaysay na nakapalibot sa Doña Marina, na kilala rin bilang *La Malinche*, o Maltinzin sa kaniyang orihinal na katawagan. Sa ngayon, ang kuwento ng *La Llorona* ay kilala sa Mehiko at sa Timog-kanlurang Estados Unidos.

## Mga sanggunian
Lucy Hiller Lambert Cleveland

Si **Lucy Hiller Lambert Cleveland** (1780-1866) ay isang Amerikanong manunulat, diarista, manlalakbay, pintor, at repormador sa lipunan. Siya ay isang makabuluhang katutubong artista ng antebellum na Amerika, pati na rin ang pagsusulat at paglalarawan ng higit sa isang dosenang mga librong pambata. anak na babae ni Major Joseph Hiller (1748-1814), isang tagagawa ng orasan at platero, at Margaret Cleveland Hiller (1748-1804). Noong 1803, lumipat ang pamilya sa Lancaster, Massachusetts, kung saan pinakasalan ni Lucy si Captain William Lambert noong 1806. Noong Nobyembre 1828, si Lucy, kasama ang kaniyang ampong anak na si James Cleveland, ay sumakay sa *Zephyr*, at nagsimula sa isang lakbay pangkalakalan kasama si William Cleveland patungong Timor, kung saan siya naglalakbay upang makakuha ng sandalo, para ibenta sa Tsina. Ang paglalakbay ay tumagal ng wala pang isang taon, sa panahong iyon ay nag-iingat si Lucy ng isang talaarawan sa paglalakbay, at isang may larawang aklat pangguhit. Pati na rin sa pagsusulat, gumawa din ang Cleveland ng ilang mga 'binyeta' ng katutubong eskultura, na nagpapakita ng iba't ibang mga eksena ng buhay ng mga Amerikano. Ipinasok niya ang mga 'pigura ng basahan' na ito sa ilang mga pistang mapangkawanggawa. Noong 1844, sa edad na 64, siya ay ginawaran ng diploma ng Mechanics' Literary Association of Rochester, New York, para sa pinakamahusay na "Specimen of Figures of Rags".  Noong 1852, ang isang entrada sa Shirtwoman's Union Fair sa Lungsod ng New York ay nakalikom ng dalawampung dolyar upang tulungan ang mga kababaihang manggagawa ng damit.

## Mga sanggunian
Australyanong Aboriheng relihiyon at mitolohiya

[thumb|350x350px|Ang mitolohikong nilalang ng pangkat ng wikang [Mga taong Djabugay|Djabugay, si *Damarri*, na naging isang bulubundukin, ay makikitang nakadapa sa itaas ng Bangin ng Ilog Barron, na nakatingin sa itaas sa kalangitan, sa loob ng basang tropikal na kagubatang tanawin ng hilagang-silangang Australia.]]
Ang **relihiyon at mitolohiya ng Aboriheng Australyano** ay ang sagradong espiritwalidad na kinakatawan sa mga kuwentong isinagawa ng mga Aboriheng Awstralyano sa loob ng bawat pangkat ng wika sa buong Australia sa kanilang mga seremonya. Kabilang sa espiritwalidad ng mga Aborihen na Dreamtime (*the Dreaming*), mga songline, at Aborihen na pampanitikang pasalita.

Kadalasang naghahatid ng mga paglalarawan ng lokal na kultural na tanawin ng bawat grupo ang espiritwalidad ng katutubo, na nagdaragdag ng kahulugan sa topograpiya ng buong bansa mula sa pasalitang kasaysayan na sinabi ng mga ninuno mula sa ilan sa mga pinakaunang nakatalang kasaysayan. Karamihan sa mga espiritwalidad na ito ay nabibilang sa mga partikular na grupo, ngunit ang ilan ay sumasaklaw sa buong kontinente sa isang anyo o iba pa.

## Sinaunang panahon 
Isang Awstralyanong lingguwistang si R. M. W. Dixon, na nagtatala ng mga alamat ng Aborihen sa kanilang orihinal na mga wika, ay nakatagpo ng mga pagkakataon sa pagitan ng ilan sa mga detalye ng tanawin na sinasabi tungkol sa iba't ibang mito, at mga pagtuklas sa siyensiya tungkol sa parehong mga tanawin. Sa kaso ng Atherton Tableland, ang mga alamat ay nagsasabi ng mga pinagmulan ng Lawa Eacham, Lawa ng Barrine, at Lawa ng Euramoo. Ang heolohikal na pananaliksik ay may petsang ang pagbuo ng mga pagsabog ng bulkan na inilarawan ng mga Aborihen na nagkukuwento ng mito na nangyari mahigit 10,000 taon na ang nakalilipas. Ang halimbawa ng posil ng pollen na mula sa silt na namalagi sa ilalim ng mga bunganga ay nagpatunay sa kuwento ng mga Aborihen na nagkukuwento ng mito. Nang mabuo ang mga bunganga, ang mga kagubatan ng eucalyptus ang nangibabaw sa halip na ang mga kasalukuyang basang tropikal na kagubatan.

## Mga makabagong sistema ng paniniwala 
Sa prinsipyo, maaaring matukoy ng impormasyon ng senso ang lawak ng tradisyonal na paniniwala ng mga Aborihen kumpara sa ibang mga sistema ng paniniwala gaya ng Kristiyanismo; gayunpaman ang opisyal na senso sa Australia ay hindi kasama ang mga tradisyonal na paniniwala ng mga Aborihen bilang isang relihiyon, at kasama ang mga mga Tagapulo ng Kipot Torres, isang hiwalay na grupo ng mga katutubong Awstralyano, sa karamihan ng mga bilang.

## Mga sanggunian
Giovanni Francesco Straparola

Si **Giovanni Francesco** " **Gianfrancesco** " **Straparola**, kilala rin bilang **Zoan** o **Zuan Francesco Straparola da Caravaggio** (ca. 1485?-1558), ay isang Italyanong manunulat ng tula, at kolektor at manunulat ng maiikling kuwento. Sa isang punto sa kaniyang buhay, lumipat siya mula Caravaggio patungong Venecia kung saan naglathala siya ng isang koleksiyon ng mga kuwento sa dalawang tomo na tinatawag na *Ang mga Palabirong Gabi* o *Ang mga Kaaya-ayang Gabi*. Kasama sa koleksiyong ito ang ilan sa mga unang kilalang nakalimbag na bersiyon ng mga kuwentong bibit sa Europa, gaya ng pagkakakilala sa mga ito ngayon.

## Talambuhay 
### Buhay 
Hindi gaano ang kaalaman tungkol sa buhay ni Straparola maliban sa ilang mga katotohanan tungkol sa kaniyang mga inilathalang gawa. Siya ay malamang na ipinanganak noong mga 1485 sa Caravaggio, Italya (sa Lombardiang kapatagan sa silangan ng Milan). Gayunpaman, wala nang nalalaman tungkol sa kanyang buhay hanggang 1508 nang siya ay natagpuan na sa Venecia kung saan nilagdaan niya ang kaniyang pangalan na "Zoan" sa pahina ng pamagat ng kaniyang *Opera nova de Zoan Francesco Straparola da Caravaggio novamente stampata* (*Mga Bagong Gawa* ).

Bago ang paglathala ng unang tomo ng *Ang mga Kaaya-ayang Gabi*, nakakuha si Straparola ng pahintulot na maglathala mula sa mga Venecianong awtoridad noong Marso 8, 1550, kahit na ang pangalan sa pahintulot ay "Zuan Francesco Sstraparola da Caravaggio."

Si Straparola ay sinasabing namatay noong 1558. Ngunit ang kaniyang kamatayan ay maaaring nangyari nang mas maaga dahil pagkatapos ng 1556 o 1557 na takbo ng paglilimbag, ang tabas sa kahoy na larawan ng may-akda ay nawala sa akda pati na rin ang mga salitang "''All'instanza dall'autore''" (sa atas ng may-akda), ang palimbagan ay Comin da Trino, Venecia. Ito ay posibleng maglagay sa pagkamatay ni Straparola bago ang 1558 (iminumungkahi ni Bottigheimer na 1555 dahil sa salot noong panahong iyon, at sa ilang lungsod maliban sa Venecia dahil ang kaniyang kamatayan ay hindi naitala sa mga talaan ng kamatayan ng Venice noong noong dekada 1550 hanggang unang bahagi ng dekada 1560).

Bilang isang lalaking masulat na hindi katutubo sa Venecia, maaaring may posisyon si Straparola bilang guro, pribadong kalihim, o isang uri ng 'multong manunulat' para sa isang patron.

## Mga sanggunian
Fugdi

Ang **Fugdi** () ay isang katutubong sayaw ng Maharashtra at Goa na ginagampanan ng kababaihan sa rehiyon ng Konkan sa panahon ng mga pagdiriwang ng relihiyong Hindu tulad ng Ganesh Chaturthi at Vrata o sa pagtatapos ng iba pang mga sayaw tulad ng Dhalo. Ayon sa ilang makasaysayang katotohanan, ang estilo ng sayaw na ito ay sinasabing nilikha mula sa ilang sinaunang tradisyon ng Goan. Bilang karagdagan, ang sayaw na ito ay pangunahing isinasagawa sa buwan ng Hindu ng "Bhaadrapaada", kapag ang mga kababaihan ay karaniwang nagpapahinga upang makatakas sa pagkabagot na nagmumula sa kanilang pang-araw-araw na gawain. Higit pa rito, ito ay isinasagawa rin sa panahon ng mga kaganapang panrelihiyon at panlipunan.

## Mga tradisyonal na ugat 
Ang Fugdi ay isang anyo ng sining na maaaring masubaybayan sa mga sinaunang kultural na tradisyon ng Maharashtra at Goa. Ito ay isinasagawa sa iba't ibang okasyong panrelihiyon at panlipunan. Ang Fugdi ay karaniwang ginagawa sa buwan ng Bhaadrapada, isang okasyon para sa mga kababaihan na magpahinga ng pansamantala mula sa kanilang normal, monotono na iskedyul. Ang isang natatanging estilo ng fugdi ay matatagpuan sa mga kababaihan ng dhangar (pamayanan ng mga nagpapastol). Ang kalashi fugdi ay ginaganap sa harap ng diyosang si Mahalaxkshmi sa panahon ng vrata na inialay sa diyosang iyon.

## Pamamaraan 
Ang mga babae ay kumakanta at sumasayaw habang gumagawa ng iba't ibang pormasyon - sa isang bilog o sa mga hilera. Karaniwan ang kababaihan sa mga nayon ay sumasayaw ng Fugdi sa mga bilog at ang kababaihan sa mga pamayanan sa kagubatan ay bumubuo ng mga hilera. Nagsisimula ang sayaw sa panawagan sa mga Diyos na Hindu. Ang bilis ay mabagal sa simula, ngunit sa lalong madaling panahon ay nakakamit ng isang mabilis na tulin, na umaabot sa kasukdulan. Walang ibinibigay na suporta sa pagtambulin. Sa pinakamataas na bilis, tumutugma ang mga mananayaw sa ritmo sa pamamagitan ng pag-ihip ng hangin sa bibig na parang "FOO". Kaya dito nagmula ang pangalang Foogdi o Fugdi. Ang ilang mga nakapirming hakbang at mga galaw ng kamay at mga lap ng kamay ay ang mga pangunahing elemento. Walang nakikitang instrumento o saliw ng musika sa sayaw, ngunit hindi mabilang ang mga natatanging kanta ng fugdi.

## Ibang anyo 
Ang Girki, Cycle, Rahat, Zimma, Karvar, Bus Fugdi, Kombda, Ghuma, at Pakhwa ay kabilang sa mga sikat na ibang anyo. Nagsimula ang Kalashi Fugdi bilang isang paraan upang masira ang monotono ng nakagawiang pag-iigib ng tubig mula sa malalayong distansiya. Ang mga babae ay sumasayaw sa kanilang daan palabas sa mga butas ng tubig habang hinihipan ang mga walang laman na pitsel. Ang Katti Fugdi ay isa pang sikat na anyo, na isinasagawa na may mga bao ng niyog sa kanilang mga kamay.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Sayaw
Kategorya:Musika ng India
Tatlong Maliliit na Ibon

Ang "**Tatlong Maliliit na Ibon**" ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkakapatid na Grimm, kuwento numero 96. Ang kuwento ay orihinal na isinulat sa Mababang Aleman. Ito ay Aarne-Thompson tipo 707, ang sumasayaw na tubig, ang kumakantang mansanas, at ang nagsasalitang ibon. Ang kuwento ay kahawig ng *Ancilotto, Hari ng Provino*, ni Giovanni Francesco Straparola. Ang kuwento ng ika-756 na gabi sa Isang Libo't Isang Gabi ay katulad din nito.

## Buod 
Kailangang maglakbay ang Hari, at pinadalo sa reyna ang kaniyang mga kapatid na babae. Nagsilang siya ng isang anak na lalaki na may pulang bituin sa noo. Inihagis ng kaniyang mga kapatid na babae ang sanggol na lalaki sa tubig, at isang ibon ang tumalsik mula sa tubig na umaawit sa kanilang ginawa. Sa kabila ng takot sa kanila ng ibon, sinabi ng magkapatid na babae sa hari na ang Reyna ay nanganak ng isang aso. Hindi alam ng lahat, isang mangingisda ang nangisda sa bata mula sa tubig at pinalaki ito. Sinabi ng Hari na ang anumang ipinadala ng Diyos ay mabuti. Nangyari ito muli sa kanilang pangalawang anak na lalaki, at nakakalungkot ang kanilang pangatlong anak, ang anak na babae ng Hari at Reyna. Gayunpaman, sa halip na sabihin na ang Reyna ay nanganak ng ikatlong aso, sinabi ng mga kapatid na babae na siya ay nanganak ng isang pusa. Pinilit nito ang kamay ng mga Hari at itinapon niya ang kaniyang asawa sa isang bilangguan bilang parusa.

Isang araw, hindi pinayagan ng ibang mga lalaki ang pinakamatandang isda na kasama nila, dahil siya ay isang abandonadong sanggol. Kaya hinanap niya ang kaniyang ama. Natagpuan niya ang isang matandang babae na nangingisda at sinabi sa kaniya na mangisda siya bago pa siya makahuli ng anuman. Sinabi niya sa kaniya na maghahanap siya nang matagal bago niya mahanap ang kaniyang ama, at dinala siya sa ibabaw ng tubig upang gawin ito. Nang sumunod na taon, hinanap ng pangalawang lalaki ang kapatid, at kagaya ng nangyari sa kapatid niya. Nang sumunod na taon, umalis na rin ang dalaga, at nang matagpuan niya ang babae, sinabi niyang "Pagpalain nawa ng Diyos ang iyong pangingisda." Binigyan siya ng matandang babae ng isang pamalo at sinabi sa kaniya na pumunta sa isang kastilyo, dalhin pabalik ang isang nakakulong na ibon at isang baso ng tubig, at sa pagbabalik, hampasin ang isang itim na aso gamit ang pamalo. Ginawa niya ito, natagpuan ang kaniyang mga kapatid sa daan, at nang hampasin niya ang aso, ginawa itong isang guwapong prinsipe. Bumalik sila sa bahay sa mangingisda.

Nangangaso ang pangalawang anak at, nang mapagod, tumugtog ng plauta. Narinig ito ng hari at natagpuan siya. Hindi siya naniniwalang anak siya ng mangingisda, kaya niyaya siya ng pangalawang anak na umuwi. Doon, kinanta ng ibon ang nangyari sa kanila. Ang reyna ay pinalabas sa bilangguan, ang mga nagsisinungaling na kapatid na babae ay pinatay, at ang anak na babae ay ikinasal sa prinsipe.

## Mga sanggunian
Lucy Mathen

Si **Lucy Mathen** (ipinanganak 1953) ay isang Britanikong optalmologong ipinanganak sa India at dating mamamahayag. Pasimulang nagtrabaho para sa BBC, nanatili siya bilang isang doktor at inilunsad ang Second Sight – isang non-profit na organisasyon na naglalayong gamutin ang pagkabulag ng katarata sa pinakamahihirap na estado ng India, ang Bihar.

## Mga sanggunian 
Sinimulan ni Mathen ang kaniyang karera bilang isang mamamahayag palimbag, nagtatrabaho para sa *Surrey Mirror* noong kalagitnaan ng dekada '70. Siya ang naging kauna-unahang babaeng Britanikong Asyano sa British Broadcasting Corporation na humarap sa isang pangunahing pambansang programa sa telebisyon noong 1976 nang magsimula siyang magtrabaho para sa ''John Craven's Newsround* (ang serye ng pambatang balita ng BBC). Siya ang unang dedikadong reporter ng programa – ang iba, gaya ng anchorman na si John Craven, ay lumabas din sa iba pang mga presenting role para sa BBC. Nagtrabaho siya sa *Newsround'' mula 1976 hanggang 1980. Sa panahong ito, natagpuan ni Samira Ahmed, ngayon ay isang kilalang British Asian broadcaster, si Mathen na isang inspirasyon.

## Mga sanggunian
Lavani

Ang **Lavani** () ay isang genre ng musika na sikat sa Maharashtra, India. Ang Lavani ay kumbinasyon ng tradisyonal na kanta at sayaw, na partikular na gumanap sa mga tugtog ng *Dholki*, isang instrumentong pinapalo. Ang Lavani ay kilala sa malakas na ritmo nito. Malaki ang naiambag ni Lavani sa pagbuo ng teatrong-pambayan ng Marathi. Sa Maharashtra at katimugang Madhya Pradesh, ito ay isinasagawa ng mga babaeng nagtatanghal na nakasuot ng siyam na yarda ang haba ng saree. Ang mga kanta ay inaawit sa mabilis na tempo.

## Etimolohiya 
thumb|Babaeng nagtatanghal ng sayaw ng Lavani
Ayon sa isang tradisyon, ang salitang Lavani ay nagmula sa salitang '*lavanya*'  na nangangahulugang 'kagandahan'.

## Pinagmulan 
Ang sayaw ng Lavani ay nagmula sa Maharashtra noong ika-18 at ika-19 na siglo. Ang mga mananayaw ng Lavani ay tinangkilik ng Panginoon at Haring Maratha.

Ang sayaw ng Lavani ay karaniwang ginagawa ng mga Dhangar o Pastol na naninirahan sa Solapur, Maharashtra.

## Kasaysayan at genre 
Ayon sa kaugalian, ang genre na ito ng katutubong sayaw ay tumatalakay sa iba't ibang at iba't ibang paksa tulad ng lipunan, relihiyon, at politika. Ang mga kanta sa 'Lavani' ay halos erotiko sa damdamin at ang mga diyalogo ay may posibilidad na maging maanghang sa sosyopolitikong satira. Sa orihinal, ginamit ito bilang isang uri ng libangan at pampalakas ng moral sa mga pagod na sundalo. Ang mga *Kanta ng Lavani*, na kinakanta kasama ng sayaw, ay kadalasang malikot at erotikong likas. Ito ay pinaniniwalaan na ang kanilang pinagmulan ay sa Prakrit Gathas na nakolekta ni Hala. 

Ang Nirguni Lavani (pilosopikal) at ang Shringari Lavani (sensuwal) ang dalawang uri. Ang debosyonal na musika ng kultong Nirguni ay sikat sa buong Malwa.

Nabuo ang Lavani sa dalawang natatanging pagtatanghal, katulad ng Phadachi Lavani at Baithakichi Lavani. Ang Lavani ay kinanta at isinabatas sa isang pampublikong pagtatanghal sa harap ng isang malaking madla sa isang teatrikong kapaligiran ay tinatawag na Phadachi Lavani. At, nang ang Lavani ay inaawit sa isang saradong silid para sa isang pribado at piling madla ng isang batang babae na nakaupo sa harap ng madla, ito ay nakilala bilang Baithakichi Lavani. Kapansin-pansin na ito ay isang uri ng Mujra na mahigpit na ginanap para sa mga lalaki at malayo sa nayon na walang paraan para panoorin ng mga babae o pamilya. Ang mga kanta ay isinulat sa tahasang seksuwal na dobleng kahulugan.

## Mga sanggunian
Thomas Keightley

Si **Thomas Keightley** (Oktubre 17, 1789 - Nobyembre 4, 1872) ay isang Irlandes na manunulat na kilala sa kaniyang mga gawa sa mitolohiya at alamat, partikular na ang *Fairy Mythology* (1828), na kalaunan ay muling inilimbag bilang *The World Guide to Gnomes, Fairies, Elves, and Other Little People* (1978)., 2000, atbp.).

Si Keightley ay isang mahalagang nanguna sa araling kuwentong-pambayan ng mga modernong iskolar sa larangan. Isa siyang "mapaghambing" na kolektor ng kuwentong-pambayan, na gumuhit ng mga pagkakatulad sa pagitan ng mga kuwento at tradisyon sa mga kultura. Isang maingat na iskolar, hindi niya awtomatikong ipinapalagay ang mga katulad na kuwento na ipinahiwatig na paghahatid, na nagpapahintulot sa mga katulad na kuwento na lumabas nang nakapag-iisa.

Sa kahilingan ng edukador na si Thomas Arnold, gumawa siya ng serye ng mga aklat-aralin sa Ingles, Griyego, at iba pang mga kasaysayan, na pinagtibay sa Arnold's Rugby School gayundin sa iba pang pampublikong paaralan.

## Buhay at mga paglalakbay 
Si Keightley, ipinanganak noong Oktubre 1789, ay anak ni Thomas Keightley ng Newtown, co. Kildare, at inaangkin na may kaugnayan kay Thomas Keightley (1650?–1719). Pumasok siya sa Kolehiyong Trinity, Dublin, noong Hulyo 4, 1803, ngunit umalis nang walang degree, at dahil sa mahinang kalusugan ay napilitan siyang talikuran ang paghahanap ng legal na propesyon at pagpasok sa Bar ng Irlanda.

Noong 1824 nanirahan siya sa Londres, at nakikibahagi sa gawaing pampanitikan at pamamahayag.  Kilala si Keightley na nag-ambag ng mga kuwento sa *Fairy Legends of South Ireland* (1825) ni Thomas Crofton Croker, kahit na hindi kinikilala nang maayos.  Napag-alaman na nagsumite siya ng hindi bababa sa isang kuwento ("The Soul Cages") na halos kabuuan ng kaniyang sariling-gawang katha na hindi alam ni Croker at ng iba pa.

Sa paggugol ng panahon sa Italya, siya ay may kakayahang gumawa ng mga pagsasalin ng mga kuwento mula sa *Pentamerone* o *The Nights of Straparola* sa *Fairy Mythology*, at nakipagkaibigan siya sa patriyarko ng sambahayan ng Rossetti. Inangkin ni Thomas na siya ay marunong bumasa at sumulat sa dalawampu't kakaibang mga wika at diyalekto sa lahat, at naglathala ng ilang mga salin at digest ng medyebal at dayuhang mga akda at mga sipi, kadalasang bihirang tinatrato sa ibang lugar sa wikang Ingles, kabilang ang pinalawak na mga bersiyon ng prosa ng *Ogier ang Dane* na naghahatid ng bayani sa Fairyland ni Morgan le Fay, o mga Swedish ballad sa mga nix at elfo, gaya ng *Harpans kraft* ("Kapangyarihan ng Alpa") at '''' ("Sir Olof sa Sayaw-Elfo").

## Mga sanggunian
Puss in Boots

Ang "**Puss in Boots**" () () ay isang Italyanong kuwentong bibit, kalaunan ay kumalat sa buong Europa, tungkol sa isang antropomorpikong pusa na gumagamit ng panlilinlang at panloloko upang makakuha ng kapangyarihan, kayamanan, at ang kamay ng isang prinsesa para ikasal sa kaniyang amo na nangangapos sa pera at mababa ang antas sa lipunan.

Ang pinakamatandang nakasulat na pagsasalaysay ay mula sa Italyanong may-akda na si Giovanni Francesco Straparola, na isinama ito sa kaniyang *Ang mga Palabirong Gabi ni Straparola* (c. 1550–1553) sa XIV–XV. Ang isa pang bersiyon ay inilathala noong 1634 ni Giambattista Basile na may pamagat *na Cagliuso*, at isang kuwento ang isinulat sa Pranses sa pagtatapos ng ikalabimpitong siglo ni Charles Perrault (1628–1703), isang retiradong lingkod sibil at miyembro ng *Académie française*. Mayroong isang bersiyon na isinulat ni Girolamo Morlini, kung saan ginamit ni Straparola ang iba't ibang mga kuwento sa *Ang mga Palabirong Gabi ni Straparola*. Ang kuwento ay lumitaw sa isang sulat-kamay at may larawang manuskrito dalawang taon bago ang 1697 publikasyon nito ni Barbin sa isang koleksiyon ng walong kuwentong-bibit ni Perrault na tinatawag na *Histoires ou contes du temps passé*. Ang aklat ay isang agad-agad na tagumpay at nananatiling popular.

Malaki ang bunga ng *Histoires* ni Perrault sa kultura ng mundo. Ang orihinal na Italyanong pamagat ng unang edisyon ay *Costantino Fortunato*, ngunit kalaunan ay nakilala bilang *Il gatto con gli stivali* (lit. *Ang pusa na may bota* ); ang Pranses na pamagat ay "Histoires ou contes du temps passé, avec des moralités" na may subtitle na "Les Contes de ma mère l'Oye" ("Mga Kuwento o Kuwentong-bibit mula sa Nakaraan na Panahon na may Moral", na may subtitle na "Mother Goose Tales"). Ang frontispicio sa mga pinakaunang edisyon sa Ingles ay naglalarawan ng isang matandang babae na nagkukuwento sa isang grupo ng mga bata sa ilalim ng isang placard na may nakasulat na "MOTHER GOOSE'S TALES" at kinikilalang naglunsad ng alamat ng Mother Goose sa mundong nagsasalita ng Ingles.

Ang "Puss in Boots" ay nagbigay ng inspirasyon para sa mga kompositor, koreograpo, at iba pang mga artista sa paglipas ng mga siglo. Lumilitaw ang pusa sa ikatlong aktong *pas de caractère* ng ballet ni Tchaikovsky na *The Sleeping Beauty*, ay lumilitaw sa mga sequel at titulong mismong spin-off sa animated na pelikulang *Shrek* at ipinahiwatig sa logo ng Hapones na animena  studio na Toei Animation. Ang Puss in Boots ay isa ring sikat na pantomime sa UK.

## Mga sanggunian
Madame d'Aulnoy

Si '''Marie-Catherine Le Jumel de Barneville, Baronesa d'Aulnoy** (1650/1651 – Enero 14, 1705), na kilala rin bilang **Kondesa d'Aulnoy'*, ay isang Pranses na manunulat na kilala sa kaniyang mga panitikan sa mga kuwentong bibit. Nang tawagin niya ang kaniyang mga gawa na *contes de fées'' (mga kuwentong bibit), pinanggalingan niya ang terminong karaniwang ginagamit ngayon para sa genre.

## Buhay 
Si D'Aulnoy ay ipinanganak sa Barneville-la-Bertran, sa Normandiya, bilang miyembro ng marangal na pamilya ng Le Jumel de Barneville. Siya ay pamangkin ni Marie Bruneau des Loges, ang kaibigan ni François de Malherbe at ni Jean-Louis Guez de Balzac. Noong 1666, sa edad na labinlimang isinailali siya (ng kaniyang ama) sa isang itinalagang kasal sa isang Parisianong tatlumpung taong mas matanda— François de la Motte, Baron d'Aulnoy, ng sambahayan ng Duke of Vendôme. Ang baron ay isang freethinker at isang kilalang sugarol. Noong 1669, ang Baron d'Aulnoy ay inakusahan ng pagtataksil (nagsasalita laban sa ipinataw na buwis ng Hari) ng dalawang lalaki na maaaring naging magkasintahan ni Mme d'Aulnoy (labing siyam na edad) at ng kaniyang ina, na sa pangalawang kasal ay ang Markesa de Gadagne. Kung napatunayang nagkasala, ang hatol ay nangangahulugan ng pagbitay. Ang Baron d'Aulnoy ay gumugol ng tatlong taon sa Bastille bago sa wakas ay nakumbinsi ang korte ng kaniyang kawalang-kasalanan. Ang dalawang lalaking sangkot sa akusasyon ay pinatay sa halip. Ang mga akusasyon at kontra-akusa ay nakatala sa mga archive ng Bastille. Ang Markesa de Gadagne ay tumakas patungo sa Inglatera, at bagaman ang isang atas ay inihatid para sa pag-aresto kay Mme d'Aulnoy, siya ay tumakas mula sa mga opisyal sa pamamagitan ng isang bintana at nagtago sa isang simbahan.

Posibleng nagtrabaho siya bilang isang espiya para sa Pransiya (at marahil ay gumugol ng ilang oras sa Olanda, España, at Inglatera) bago bumalik sa Paris noong 1685 (maaaring bilang pagbabayad para sa pag-espiya). Ang Marchioness de Gadagne ay nanatili sa Madrid na tinustusan ng pensiyon mula sa Haring Espanyol. Nagpaunlak si Mme d'Aulnoy ng mga salon gatherings https://en.m.wikipedia.org/wiki/Salon_(gathering)#:~:text=The%20word%20salon%20first%20appeared,%2C%20r%C3%A9duit%2C%20ruelle%20and%20alc%C3%B4ve. sa kaniyang tahanan sa rue Saint-Benoît na madalas puntahan ng mga nangungunang aristokrata at prinsipe, kasama ang kaniyang malapit na kaibigan, si Saint-Evremond.

Noong 1699, ang kaibigan ni Mme d'Aulnoy na si Angélique Ticquet ay pinugutan ng ulo dahil sa pagganti ng isang alipin sa mapang-abusong asawa ni Angélique, mula rin sa sapilitang kasal. Ang utusan ay binitay dahil sa pagbaril at pagsugat kay Konsehal Ticquet. Nakatakas si Mme d'Aulnoy sa pag-uusig sa kabila ng kanyang diumano'y pagkakasangkot at itinigil ang pagkakasangkot sa eksena sa lipunan ng Paris sa loob ng dalawampung taon.

## Mga sanggunian
Ancilotto, Hari ng Provino

Si **Ancilotto, Hari ng Provino** ay isang panitikang Italyanong kuwentong bibit na isinulat ni Giovanni Francesco Straparola sa *Ang mga Palabirong Gabi ni Straparola*.

Ito ay Aarne-Thompson tipo 707: ang sumasayaw na tubig, ang kumakantang mansanas, at ang nagsasalitang ibon. Ito ang pinakalumang kilalang pagkakaiba ng kuwentong ito, at naimpluwensiyahan ang *Princess Belle-Etoile* ni Madame d'Aulnoy. Lumilitaw ang isang variant ng kuwentong ito sa koleksiyon ng mga Gabing Arabe ni Antoine Galland, ngunit walang manuskritong Arabe ang umiiral, at maaaring naimpluwensiyahan din ng bersiyong ito si Galland, na nag-uulat ng pinagmulang pasalita. Kumalat ito upang lumitaw bilang *The Three Little Birds* sa koleksiyon ng Magkapatid na Grimm.

## Mga pagsasalin 
Isang mas naunang pagsasalin sa Español ang ginawa noong ika-16 na siglo ni Francisco Truchado, bilang *Honesto y agradable Entretenimiento de Damas y Galanes*. Sa bersiyon ni Truchado, na inilathala bilang ikaapat na kuwento ng ikapitong gabi, ang pangalan ng hari ay Archiles, ang tatlong kapatid na babae ay mga anak ng isang "nigromántico".

## Iba pang pagkakaiba 
Ang kuwento ay itinuturing na ang pinakalumang pampanitikan na pagpapatunay ng uri ng kuwento ATU 707 "Ang Tatlong Gintong Bata", at ang pinakalumang pagkakaibang Italyano ng uri ng kuwento.

Sa Italya tila puno ng isang malaking bilang ng mga pagakaiba, mula sa Sicilia hanggang sa Alpes. Iminungkahi ni Henry Charles Coote ang isang Silanganing na pinagmulan para sa kuwento, na kalaunan ay lumipat sa Italya at isinama sa tradisyong pasalitang Italyano.

Ang "Istituto centrale per i beni sonori ed audiovisivi" ("Sentral na Surian ng Pamanang Tunog at Awdyobiswal") ay nagsulong ng pananaliksik at sa pagpaparehistro sa buong teritoryo ng Italya sa pagitan ng mga taong 1968–1969 at 1972. Noong 1975, inilathala ng Surian ang isang catalog na pinamatnugot nina Alberto Maria Cirese at Liliana Serafini kasama ang 55 pagkakaiba ng uri ng ATU 707, sa ilalim ng banner na ''I tre figli dai capelli d'oro'' ("Ang Tatlong Bata na May Ginintuang Buhok").

## Mga sanggunian
Mga Buhong na Magkakapatid na Babae

Ang **mga Buhong na Magkakapatid na Babae** () ay isang Rusong kuwentong bibit na kinolekta ni Alexander Afanasyev sa *Narodnye russkie skazki*.

Isinama ito ni Ruth Manning-Sanders, bilang "Ang mga Anak ng Reyna", sa *A Book of Kings and Queens*.

## Mga paksa 
Ang kuwento ay kinolekta ng Rusong folkloristang si Alexander Afanasyev, kabilang ang anim pang mga pagkakaiba-iba at kabilang sa subtipong nagngangalang *Up to the Knee in Gold, Up to the Elbow in Silver*.

Ang kuwento ay bahagi ng napakalawak na hanay ng mga kuwento sa ilalim ng banner na *The Dancing Water, the Singing Apple, at the Speaking Bird*, na ipinamahagi sa buong Europa, Gitnang Silangan, Africa at, mga Amerika. Gayunpaman, ang mga katangian ng partikular na bersiyon na ito ay malapit sa uri ng ang Kuwento ni Tsar Saltan, isang kuwentong pinatunayan sa mga mapagkukunang Ruso at Eslabo.

Ang balangkas ay ang mga sumusunod: ang ina ay itinapon kasama ang mga sanggol sa dagat sa isang kahon o bariles, matapos malinlang ang hari sa pag-aakalang hindi naibigay ng kaniyang asawa ang kaniyang ipinangakong mga anak na kamangha-mangha. Ang kahon ay nahuhulog sa pampang sa mga dalampasigan ng isang isla o ibang bansa. Doon, ang bata (o mga bata) ay mahiwagang lumaki sa loob ng ilang oras o araw at nagtatayo ng isang mahiwagang kastilyo o bahay na umaakit sa atensiyon ng mga karaniwang tao (o mga mangangalakal, o mga manlalakbay). Ang salita ay umabot sa mga tainga ng nalulungkot na hari, na nakarinig tungkol sa mga mahiwagang may-ari ng gayong kamangha-manghang tirahan, na nagkataon na kamukha ng mga anak na sana niya. Sa ilang mga variant, ang castaway boy ay naglalagay ng isang bitag upang iligtas ang kaniyang mga kapatid at palayain sila mula sa isang pagbabagong sumpa, o ang batang lalaki ay humingi sa kaniyang ina ng isang pagkain na ginawa gamit ang kaniyang "gatas ng suso" upang ibigay sa kanyang mga kapatid kapag siya ay umalis. upang iligtas ang kaniyang mga kapatid mula sa lugar kung saan sila ikinukulong bilang mga bilanggo.

## Mga sanggunian
Ang Mahiwagang Baboy

**Ang Mahiwagang Baboy** (*Porcul cel fermecat*) ay isang Rumanong kuwentong bibit, na nakolekta sa *Rumanische Märchen* at gayundin ni Petre Ispirescu sa *Legende sau basmele românilor*. Isinama ito ni Andrew Lang sa *The Red Fairy Book*.

## Mga pagsasalin 
Ang kuwento ay isinalin din at inilathala sa pagsasamamg *The Foundling Prince & Other Tales* (1917). Ang kuwento ay isinalin din bilang *The Enchanted Hog* ni Robert Nisbet Bain at inilathala bilang bahagi ng suplemento sa kaniyang pagsasalin ng aklat ng Turkong mga kuwentong bibit ni Ignáz Kunós.

## Pagsusuri 
Ang unang bahagi ng kuwento ay tumutugma sa Aarne-Thompson-Uther Index bilang ATU 441, "In an Enchanted Skin". Kasama sa iba sa ganitong uri ang Ang Haring Baboy. Ang uri ng kuwentong ito ay nailalarawan sa isang walang anak na mag-asawa (hari o magsasaka) na naghahangad ng isang anak, "kahit na ito ay isang parkupino" (o baboy, o baboy ramo). Ang Polakong pilologong si Mark Lidzbarski ay nabanggit na ang prinsipe ng baboy ay karaniwang lumilitaw sa mga kuwento sa wikang Romanse, habang ang parkupino bilang asawa ng hayop ay nangyayari sa mga kuwentong Aleman at Eslabo.

Ang ikalawang bahagi ng kuwento ay sumusunod sa Aarne-Thompson na kuwento tipo 425A, "The Search for the Lost Husband": binasag ng dalaga ang isang bawal o sinunog ang balat ng hayop ng asawa at, upang mabayaran, dapat niyang isuot ang isang pares ng metal na sapatos na may numero. Sa kaniyang pagpunta sa kaniyang asawa, humingi siya ng tulong sa Araw, Buwan at Hangin. Ayon kay Hans-Jörg Uther, ang pangunahing tampok ng uri ng kuwento na ATU 425A ay ang "suhol sa huwad na nobya sa loob ng tatlong gabi kasama ang asawa". Kabilang sa iba sa ganitong uri ang The Black Bull of Norroway, The Brown Bear of Norway, The Daughter of the Skies, East of the Sun and West of the Moon, The Tale of the Hoodie, Master Semolina, The Sprig of Rosemary, The Enchanted Snake, at White-Bear-King-Valemon. Sa Balkan na pagkakaiba ng uri ng kuwento, sinusumpa ng asawang lalaki ang kaniyang asawa na huwag ipanganak ang kanilang anak hangga't hindi niya ito hinahanap.

## Opera 
Ang isang opera na bahagyang batay sa kuwento, *The Enchanted Pig*, ng kompositor na si Jonathan Dove, ay pinalabas noong 2006.

## Talababa 
## Mga sanggunian
Hans Aking Parkupino

Ang "**Hans Aking Parkupino**" () ay isang Aleman na kuwentong bibit na nakolekta ng Magkakapatid na Grimm (KHM 108). Ang kuwento ay isinalin bilang *Jack My Hedgehog* ni Andrew Lang at inilathala sa *The Green Fairy Book*. Ito ay Aarne-Thompson tipo 441.

Ang kuwento ay sumusunod sa mga pangyayari sa buhay ng isang maliit na kalahating parkupino, kalahating tao na pinangalanang Hans, na kalaunan ay nagtanggal ng kaniyang balat ng hayop at naging ganap na tao pagkatapos manalo ng isang prinsesa.

## Pinagmulan 
Ang kuwento ay unang inilathala ng Magkapatid na Grimm sa *Kinder- und Hausmärchen*, tomo. 2, (1815) bilang kuwento blg. 22. Mula sa ikalawang edisyon pasulong, binigyan ito ng no. 108. Ang Polish philologist na si Mark Lidzbarski ay nagsabing ang prinsipe ng baboy ay karaniwang lumilitaw sa mga kuwento sa wikang Romanse, habang ang porkupina bilang banang hayop ay nangyayari sa mga kuwentong Aleman at Eslabo.

Ang isa pang bersiyon ay ang "Der Lustige Zaunigel" ("Ang Masayang Parkupino"; na totoo ay isang "Porkyupayn") na kinolekta ni Heinrich Pröhle ay inilathala noong 1854.     Ang mga tala ng mga Grimm ay nagsasaad na sa mga kuwentong bibit na ito, "Ang Parkupino, Porkupayn, at Baboy ay magkakapareho, gaya ng Porc at Porcaril".

Ang bersyong Eskoses na "The Hedgehurst" na binigkas ng mananalaysay ng Manlalakbay na si Duncan Williamson ay inilathala rin sa koleksiyon ng aklat.

Isang Silangang Europeong bersiyon, Prinsipe Parkupino, ay inilathala sa ''The Russian grandmother's wonder tales'', isang koleksiyon ng mga muling ginawang mga kuwentong Silangang Europeo at Ruso sa loob ng isang aparato sa pagbalangkas.

## Talababa 
## Mga sanggunian
Giambattista Basile

Si **Giambattista Basile** (Pebrero 1566 – Pebrero 1632) ay isang Italyanong makata, kortesano, at kolektor ng mgakuwentong bibit. Kasama sa kaniyang mga koleksiyon ang mga pinakalumang naitalang anyo ng maraming kilalang (at mas 'di-kilala) na mga kuwentong-bibit sa Europa.

## Talambuhay 
Ipinanganak sa Giugliano sa isang Napolitanong gitnang-uring pamilya, si Basile ay isang kortesano at sundalo sa iba't ibang mga prinsipe ng Italyano, kabilang sa Doge ng Venecia. Ayon kay Benedetto Croce siya ay ipinanganak noong 1575, habang ang iba pang mga sanggunian ay nagtatakdang Pebrero 1566. Sa Venecia nagsimula siyang magsulat ng tula. Nang maglaon ay bumalik siya sa Napoles upang maglingkod bilang courtier sa ilalim ng pagtangkilik ni Don Marino II Caracciolo, prinsipe ng Avellino, kung kanino niya inialay ang kanyang idilyong ''L'Aretusa* (1618). Sa oras ng kaniyang kamatayan naabot niya ang ranggo ng "konde", *Conte di Torrone*.

Ang pinakaunang kilalang pampanitikang produksiyon ni Basile ay mula noong 1604 sa anyo ng paunang salita sa Vaiasseide ng kaniyang Napolitanong kaibigang manunulat na si Giulio Cesare Cortese. Nang sumunod na taon ang kaniyang villanella *Smorza crudel amore ay* itinakda sa musika at noong 1608 ay inilathala niya ang kaniyang tula *na Il Pianto della Vergine*.

Siya ay higit na naaalala sa pagsulat ng koleksiyon ng mga Napolitanong kuwentong bibit na pinamagatang *Lo cunto de li cunti overo lo trattenemiento de peccerille* (Napolitano para sa "Ang Kuwento ng mga Kuwento, o Pang-aaliw para sa mga Munti"), na kilala rin bilang *Il Pentamerone* na postomong inilathala sa dalawang tomo ng kaniyang kapatid na babae na si Adriana sa Napoles, Italy noong 1634 at 1636 sa ilalim ng alyas na Gian Alesio Abbatutis. Nang maglaon ay nakilala ito bilang *Pentamerone*. Bagaman napabayaan sa loob ng ilang panahon, ang obra ay nakatanggap ng malaking atensiyon matapos itong purihin ng mga Magkapatid na Grimm bilang unang *pambansang* koleksiyon ng mga kuwentong-bibit.  Marami sa mga kuwentong-bibit na ito ang pinakalumang kilalang variant na umiiral.  Kabilang dito ang pinakaunang kilalang Europeong bersiyon ng *Rapunzel* at *Cinderella'' na may Tsinong bersiyon ng Cinderella mula 850–60 AD.

Si Giambattista Basile ay gumugol ng maraming oras sa mga korte ng mga maharlika ng kaharian ng Napoles; ang mga kuwento ng Pentamerone ay makikita sa kakahuyan at kastilyo ng Basilicata, partikular sa lungsod ng Acerenza.

## Mga sanggunian
Talatuntunang Aarne–Thompson–Uther

Ang **Aarne–Thompson–Uther na Klasipikasyon** o **Index** (**ATU Index**) ay isang katalogo ng mga uri ng kuwentong-bayan na ginagamit sa mga araling kuwentong-pambayan. Ang ATU Index ay produkto ng isang serye ng mga rebisyon at pagpapalawak ng isang pandaigdigang grupo ng mga iskolar: Orihinal na binubuo sa Aleman ng Finlandes na folkloristang si Antti Aarne (1910), ang index ay isinalin sa Ingles, binago, at pinalawak ng Amerikanang folkloristang si Stith Thompson (1928, 1961), at kalaunan ay binago at pinalawak pa ng Alemang folkloristang si Hans-Jörg Uther (2004). Ang ATU Index, kasama ang Thompson's *Klasipikasyong Motif ng Panitikang-pambayan* (1932) (kung saan ito ay ginagamit nang magkasabay) ay isang mahalagang kasangkapan para sa mga folklorista.

## Kahulugan ng *uri ng kuwento* 
Sa *The Folktale*, tinukoy ni Thompson ang isang *uri ng kuwento* bilang mga sumusunod:

: Ang isang uri ay isang tradisyonal na kuwento na may independiyenteng pag-iral. Maaaring isalaysay ito bilang isang kompletong salaysay at hindi nakaayon sa kahulugan nito sa anumang iba pang kuwento. Maaaring mangyari nga na isinalaysay ito sa ibang kuwento, ngunit ang katotohanang ito ay maaaring sabihin nang nag-iisa ay nagpapatunay ng kalayaan nito. Maaaring binubuo lamang ito ng isang paksa o ng marami.

## Mga nauna 
Ang Austriakong konsul na si Johann Georg von Hahn ay gumawa ng paunang pagsusuri ng ilang apatnapu't apat na kuwentong "formulae" bilang panimula sa kaniyang aklat ng mga kuwentong-bayan ng Griyego at Albanes, na inilathala noong 1864.

Isinalin ni Reberendo Sabine Baring-Gould, noong 1866, ang talaan ni von Hahn at pinalawak ito sa limampu't dalawang uri ng kuwento, na tinawag niyang "Story Radicals". Pinalawak ng folkloristang si Joseph Jacobs ang talaan sa pitumpung uri ng kuwento at inilathala ito bilang *Appendix C* sa Charlotte Sophia Burne at *Handbook of Folk-Lore* ni  Laurence Gomme.

Bago ang edisyon ng unang klasipikasyon ng kuwentong-pambayan ni Antti Aarne, isinalin ni Astrid Lunding ang sistema ng pag-uuri ng kuwentong-bayan ni Svend Grundtvig. Binubuo ang katalogo na ito ng 134 na uri, karamihan ay nakabatay sa mga pinagsama-samang kwentong-bayang Danes kung ihahambing sa mga pandaigdigang koleksiyon magagamit noong panahong iyon ng iba pang mga folklorista, gaya ng mula kanila Magkapatid na Grimm at Emmanuel Cosquin.

## Kasaysayan 
Si Antti Aarne ay isang estudyante ni Julius Krohn at ng kaniyang anak na si Kaarle Krohn. Binuo ni Aarne ang historik-heograpikong pamamaraan ng mapaghambing na folkroriko, at binuo ang inisyal na bersiyon ng naging tipong Aarne–Thompson klaspipikasyong pangkuwento para sa pag-uuri ng mga kwentong-pambayan, na unang inilathala noong 1910 bilang *Verzeichnis der Märchetypen*. Ang sistema ay batay sa pagtukoy ng mga paksa at ang paulit-ulit na mga idea sa pagsasalaysay na makikita bilang mga bloke ng tradisyonal na salaysay; Europeo ang saklaw nito.

## Mga sanggunian
Kategorya:Kuwentong bibit
Dorothea Viehmann

[right|thumb|225x225px|Dorothea Viehmann, kontemporaneong larawan ni [Ludwig Emil Grimm, isang kapatid nina Wilhelm at Jacob Grimm.]]
Si **Dorothea Viehmann** (Nobyembre 8, 1755 &#x2013; Nobyembre 17, 1816) ay isang Aleman na mananalaysay. Ang kaniyang mga kuwento ay isang mahalagang sanggunian para sa mga kuwentong bibit na nakolekta ng Magkapatid na Grimm. Karamihan sa mga kuwento ni Dorothea Viehmann ay inilathala sa ikalawang tomo ng mga Kuwentong Bibit ng mga Grimm.

## Buhay 
Ipinanganak si Dorothea Viehmann bilang **Katharina Dorothea Pierson** sa Rengershausen malapit sa Kassel bilang anak ng isang may-ari ng talyer. Ang kaniyang mga ninuno sa ama ay inuusig na mga Huguenot na tumakas mula sa Pransiya patungong Hesse-Kassel pagkatapos na bawiin ang Kautusan ng Nantes. Sa kaniyang paglaki, nakapulot si Viehmann ng maraming kuwento, alamat, at kuwentong bibit mula sa mga bisita ng talyer ng kaniyang ama.

Noong 1777 ikinasal si Dorothea Pierson sa sastreng si Nikolaus Viehmann. Mula 1787 hanggang 1798 ang pamilya ay nanirahan sa Niederzwehren, ngayon ay bahagi ng lungsod ng Kassel. Pagkamatay ng kaniyang asawa, kinailangan niyang tustusan ang kaniyang sarili at ang kaniyang pitong anak sa pamamagitan ng pagbebenta ng mga produkto mula sa kaniyang hardin sa lokal na pamilihan.

Nakilala niya ang Magkakapatid na Grimm noong 1813 at sinabi sa kanila ang higit sa apatnapung kuwento at pagkakaiba-iba. Dahil sa mga ninuno ni Viehmann na Huguenot, ang ilan sa kaniyang mga kuwento ay batay sa Pranses na kuwentong bibit. Isinulat ni Wilhelm Grimm na ito ay isang kamangha-manghang pagkakataon na siya at ang kaniyang kapatid ay nakilala ang babaeng ito. Ang mga kapatid ay lalo na humanga na si Viehmann ay maaaring muling ikuwento ang kaniyang mga kuwento nang paulit-ulit nang hindi nagbabago ng isang salita. Gayunpaman, mayroong ilang mga halimbawa ng kaniyang mga kuwento na nanatiling hindi buo.

## Mga lokasyon at pag-alaala 
thumb|Tahanan ni Dorothea Viehmann sa Niederzwehren, kung saan siya nanirahan sa pagitan ng 1787 at 1798
Ang makasaysayang bahagi ng Niederzwehren ay tinatawag ngayon na *Märchenviertel*, Kuwarto ng Kuwentong Bibit, bilang parangal sa sikat na mananalaysay. Ang mga karatula sa alaala sa dalawang bahay na nakabalangkas sa kahoy ay nagpapahiwatig kung saan nakatira si Dorothea Viehmann sa pagitan ng 1787 at 1798 at mula 1798 hanggang sa kaniyang kamatayan.

Parehong ang elementarya ng Kuwarto at isang kamakailang ginawang parke ay may pangalan niya.

Ang talyer at serbeseryang pag-aari ng ama ni Dorothea Viehmann ay pinamamahalaan na ngayon ng lokal na serbeseryang Hütt. Matatagpuan ito sa tabi ng Bundesautobahn 49 malapit sa motorway junction na Kassel-West sa Baunatal-Rengershausen.

Noong 2009, isang pag-alaala kay Dorothea Viehmann ng artistang si Berahna Massoum ang inilagay malapit sa Kuwarto ng Kuwentong Bibit.

## Mga sanggunian
Inahing Gansa

thumb|Ang pambungad na taludtod ng "Lumang Inahing Gansa at ang Ginintuang Itlog" (*Old Mother Goose and the Golden Egg)*, mula sa isang chapbook noongd ekada 1860.
Ang pigura ng **Inahing Gansa** o **Mother Goose** sa Ingles ay ang piksiyong may-akda ng isang koleksiyon ng mga Pranses na kuwentong bibit at nang lumaon ng Ingles na tugmaang pambata. Bilang isang tauhan, lumitaw siya sa isang kanta, ang unang saknong na madalas na gumagana ngayon bilang isang tugmaang pambata. Ito, gayunpaman, ay nakadepende sa isang Pamaskong pantomime, isang kahalili na isinasagawa pa rin sa Nagkakaisang Kaharian.

Ang paglitaw ng termino sa Ingles ay nagsimula noong unang bahagi ng ika-18 siglo, nang unang isinalin sa Ingles ang koleksiyon ng mga kuwentong bibit ni Charles Perrault, ''Contes de ma Mère l'Oye*, bilang *Mga Kuwento ng Aking Inahing Gansa*. Nang maglaon, isang Ingles na pagititpon ng mga tugmaang pambata, na pinamagatang *Mother Goose's Melody, o, Sonnets for the Cradle'', ang tumulong sa pagpapanatili ng pangalan sa Britanya at Estados Unidos.

## Ang tauhan 
Nakilala ang pangalan ng Inahing Gansa sa mga Ingles na koleksiyon ng mga kuwento at tugmaang pambata na pinasikat noong ika-17 siglo. Marapating pamilya na ang mga Ingles na mambabasa kay Inang Hubbard, isang stock na tauhan nang ilathala ni Edmund Spenser ang satirang Mother Hubberd's Tale noong 1590, gayundin ang mga katulad na kuwentong bibit na ikinuwento ni "Mother Bunch" (ang alyas ni Madame d'Aulnoy) noong dekada 1690. Lumilitaw ang isang maagang pagbanggit sa isang tabi sa isang sari-saring kronikong Pranses ng lingguhang mga pangyayari, ang *La Muse Historique* ni Jean Loret, na nakolekta noong 1650. Ang kaniyang pahayag, *comme un conte de la Mère Oye* ("tulad ng isang kuwento ng Inahing Gansa") ay nagpapakita na ang termino ay kaagad na naunawaan. Ang mga karagdagang sanggunian ng Inahing Gansa/Mere l'Oye noong ika-17 siglo ay lumalabas sa panitikang Pranses noong dekada 1620 at dekada 1630.

### Hinuha hinggil sa pinagmulan 
Noong ika-20 siglo, sinabi ni Katherine Elwes-Thomas na ang imahen at pangalang "Inahing Gansa" o "Mère l'Oye" ay maaaring batay sa mga sinaunang alamat ng asawa ni Haring Roberto II ng Pransiya, na kilala bilang "Berthe la fileuse" ("Bertha the Spinner") o ''Berthe pied d'oie* ("Goose-Footed Bertha"), kadalasang inilarawan bilang umiikot na hindi kapani-paniwalang mga kuwento na nagpabighani sa mga bata. Itinuro ng ibang mga iskolar na ang ina ni Carlomagno, si Bertrada ng Laon, ay nakilala bilang reyna ng goose-foot (*regina pede aucae).'' May mga pinagmumulan pa nga na sumusubaybay sa pinagmulan ni Inahing Gansa pabalik sa biblikal na Reyna ng Saba.

## Mga sanggunian