Kathasaritsagara

Ang ***Kathāsaritsāgara*** ("Karagatan ng mga Agos ng Mga Kuwento") (Devanagari : कथासरित्सागर) ay isang sikat na ika-11 siglong koleksiyon ng mga alamat, kuwentong-bibit, at kuwentong bayan ng India na muling isinalaysay sa Sanskrit ng Shaivite Somadeva.

*Ang Kathāsaritsāgara ay* naglalaman ng maraming patong ng kuwento sa loob ng isang kuwento at sinasabing kinuha mula sa Bṇāḍhya ni *Bṛhatkathā* ("ang Dakilang Salaysay"), na isinulat sa isang hindi gaanong nauunawaang wika na kilala bilang Paiśāchī. Ang akda ay hindi na umiiral ngunit may ilang mga pag-aangkop sa ibang pagkakataon — ang *Kathāsaritsāgara*, *Bṛhatkathamanjari,* at *Bṛhatkathāślokasaṃgraha*. Gayunpaman, wala sa mga resensiyon na ito ang kinakailangang direktang nagmula sa Gunadhya, at maaaring may mga intermediate na bersiyon ang bawat isa. Inihambing ng mga iskolar si Guṇāḍhya kina Vyasa at Valmiki kahit na hindi niya isinulat ang matagal nang nawawalang *Bṛhatkathā* sa Sanskrito. Kasalukuyang magagamit ang dalawang Sanskrit resensiyon nito, ang *Bṛhatkathamanjari* ni Kṣemendra at ang *Kathāsaritsāgara* ni Somadeva.

## May-akda at estruktura 
[thumb|Tinitingnang ugnayan sa pagitan ng mga bersiyon ng [Brihatkatha]]
Ang may-akda ng *Kathasaritsagara*, o sa halip na nagtipon nito, ay si Somadeva, ang anak ni Rāma, isang Śaiva Brāhman ng Kashmir. Sinabi niya sa amin na ang kaniyang *magnum opus* ay isinulat (minsan sa pagitan ng 1063-81 CE) para sa libangan ni Sūryavatī, asawa ni Haring Ananta ng Kashmir, kung saan ang korte ay si Somadeva ay makata. Ang kalunos-lunos na kasaysayan ng Kashmir sa panahong ito — ang dalawang anak ni Ananta, sina Kalaśa at Harṣa, ang walang-kuwentang buhay ng una, ang makinang ngunit walang awa na buhay ng huli, ang pagpapakamatay ni Ananta mismo, ang pagsunog sa sarili ni Sūryavatī sa kanyang libing., at ang nagresultang kaguluhan - bumubuo bilang isang madilim at mabangis na background para sa setting ng mga kuwento ni Somadeva. Ang balangkas kuwento ay ang salaysay ng mga pakikipagsapalaran ni Naravahanadatta, anak ng maalamat na haring si Udayana, ang kanyang mga pag-iibigan sa mga dalagang napakaganda at mga digmaan sa mga kaaway. Aabot sa 350 mga kuwento ang binuo sa paligid ng sentral na kuwentong ito, na ginagawa itong pinakamalaking umiiral na koleksyon ng mga kuwentong Indian.

Ipinahayag ni Somadeva na ang kaniyang gawa ay isang tapat ngunit pinaikling pagsasalin ng mas malaking koleksyon ng mga kuwento na kilala bilang *Bṛhatkathā*, o Dakilang Kuwento na isinulat sa nawawalang diyalektong Paisaci ni Guṇāḍhya. Ngunit ang Kashmiriano (o "Hilagang Kanluran") *Bṛhatkathā* na inangkop ni Somadeva ay maaaring ibang-iba sa Paisaci , dahil hindi bababa sa 5 maliwanag na inapo ng gawa ni Guṇāḍhya ang umiiral — lahat ay medyo magkaiba sa anyo at nilalaman, ang pinakakilala (pagkatapos ng *Kathāsaritsāgara* mismo) marahil ay ang *Bṛhatkathāślokasaṃgraha* ng Budhasvamin mula sa Nepal. Tulad ng *Panchatantra*, ang mga kuwento mula sa *Kathāsaritsāgara* (o ang mga kaugnay na bersyon nito) ay naglakbay sa maraming bahagi ng mundo.

Binubuo *ang Kathāsaritsāgara* ng 18 *lambhaka* ("mga aklat") ng 124 *taramga* (mga kabanata na tinatawag bilang "mga alon") at humigit-kumulang 22,000 śloka (distichs) bilang karagdagan sa mga seksiyon ng prosa. Ang śloka ay binubuo ng 2 kalahating taludtod ng 16 pantig bawat isa. Kaya, ayon sa pantig, ang *Kathāsaritsāgara* ay humigit-kumulang katumbas ng 66,000 linya ng iambic pentameter; sa paghahambing, ang *Paradise Lost* ni John Milton ay tumitimbang sa 10,565 na linya. Ang lahat ng ito ay mababaw kung ihahambing sa (maaaring maalamat) na 700,000 ślokas ng nawalang orihinal na *Brihatkatha*.

## Mga sanggunian