open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Salma Akhter

Si **Moushumi Akhter Salma** (kilala bilang **Salma Akhter**) ay isang Bangladesi na mang-aawit-pambayan. Sumikat siya noong 2006 matapos manalo sa ikalawang season ng *"Closeup 1 Tomakei Khujchhey Bangladesh"*, isang serye sa telebisyon na na-broadcast sa NTV.

## Maagang buhay 
Siya ay ipinanganak sa nayon ng Gangarampur, Daulatpur Upazila, Distrito ng Kushtia, Dibisyon ng Khulna. 

## Karera sa musika 
Nagsimulang matutong kumanta si Salma mula sa kaniyang Guruji Baul Shafi Mandal sa edad na apat. Nakuha niya ang aralin ng klasikong na musika kasama ng mga katutubong mula sa kaniyang Guruji. Nagsimula ang kaniyang pagbabago sa edad na labindalawa nang dumalo siya sa musikal palabas na realidad na "Closeup One " (ikalawang season) na inorganisa ng NTV noong 2006. Naging kampeon siya sa mga kalahok ng 1 Lac.

Ang kaniyang unang single na Baniya Bondhu ay sumikat sa merkado kasama ang isa pang kanta na Chailam Jarey habang siya ay nasa kumpetisyon. Kasabay nito, ang kaniyang kanta ay nakakuha ng kasikatan na pinangalanang Amar Ek Noyon.

Espesyal na isinasaalang-alang si Salma para sa pag-awit ng Lalon geeti kasama ng lahat ng iba pang mga katutubong kanta ng Bengali. Gumaganap din siya ng semiklasiko at modernong mga kantang Bengali.

Nag-aral ng musika si Salma mula sa kaniyang isa pang guro na si Ustad Sanjib Dey mula 2011 hanggang ngayon.

Naglabas si Salma ng labing-isang solong album mula sa iba't ibang Audio Labels. Nagtrabaho din siya sa higit sa 30 halo-halong mga album. Ang kaniyang unang Solo Album ay Baniya Bondhu.

Si Salma ay nagtanhal sa buong mundo.

## Personal na buhay 
Noong 2010, pinakasalan ni Salma si Shibli Sadique, isang negosyante at nanunungkulan na miyembro ng parlamento mula sa nasasakupan ng Dinajpur-6.** Ipinanganak ni Salma ang kaniyang unang anak na babae, si Sneha (b. 2012). Naghiwalay ang mag-asawa noong Nobyembre 2016.**

## Mga sanggunian
Ang Kerida ng Tansong Bundok (kuwentong bibit)

"**Ang Kerida ng Tansong Bundok**" ( ), kilala rin bilang "Ang Reyna ng Tansong Bundok" o "Ang Kerida ng Minahan ng Tanso", ay isang kuwentong-pambayan (ang tinatawag na *skaz*) ng rehiyon ng Ural ng Russia na kinolekta at muling ginawa ng Pavel Bazhov. Ito ay unang inilathala sa ika-11 na isyu ng *Krasnaya Nov* na pampanitikang magasin noong 1936 at nang lumaon sa parehong taon bilang isang bahagi ng koleksiyon ng *Prerebolusyonaryong Kuwentong-pambayan ng mga Urals*.

Nang maglaon ay muling inilimbag ito bilang bahagi ng koleksyon na *Ang Kahong Malakita* noong 1939. Noong 1944 ang kuwento ay isinalin mula sa Ruso sa Ingles ni Alan Moray Williams at inilathala ni Hutchinson. Noong dekada 1950, isa pang pagsasalin ang ginawa ni Eve Manning. Ang kuwento ay inilathala sa koleksiyon ng *Mga Rusong Kuwentong Mahuka mula Pushkin hanggang Platonov*, na inilathala ng Penguin Books noong 2012. Ito ay isinalin ni Anna Gunin. Ito ay kasama sa koleksiyon ng mga kuwento ni James Riordan na *Ang Kerida ng Tansong Bundok: Mga Kuwento mula sa mga Ural*, na inilathala noong 1974 ni Frederick Muller Ltd. Narinig ni Riordan ang mga kuwento mula sa isang punong guro noong siya ay nakaratay sa Sverdlovsk. Pagkatapos bumalik sa Inglatera, muling isinulat niya ang mga kuwento mula sa memorya, sinuri ang mga ito laban sa aklat ni Bazhov. Mas pinili niyang huwag tawagin ang kanyang sarili na "tagasalin", sa paniniwalang ang "komunikador" ang mas angkop.

## Kalagayan 
Ang mga kuwento ni Bazhov ay batay sa tradisyong pasalita ng mga minero at naghahanap ng ginto ng Ural. Ang mga gawa-gawang nilalang tulad ng Dakilang Ahas o Ang Kerida ng Tansong Bundok ay kilalang-kilala ni Bazhov mula sa mga kuwento na sinabi ng kaniyang sariling mga miyembro ng pamilya (si Pavel Bazhov ay ipinanganak sa nayon malapit sa Planta ng Minahan ng Sysert) at ng matatandang lalaki sa planta. Ang matatandang iyon ay mga bihasang manggagawa na nagtrabaho sa industriya sa buong buhay nila, ngunit napagod sa maraming taon ng pagsusumikap. Ipinadala sila upang gumawa ng magaan na gawain, tulad ng pagbabantay sa lugar, atbp. Sila ang mga nagkukuwento na maraming alam na alamat tungkol sa mga halaman at buhay ng mga minero. Mula sa isang napakabata edad Bazhov, nagsimulang isulat ang mga lokal na kuwentong bayan.

## Mga sanggunian
Stupa

Ang isang **stupa** (, ) ay isang mala-montikulo o hemisperikong estruktura na naglalaman ng mga relikya (tulad ng *śarīra* – karaniwang mga labi ng mga Budistang monghe o madre) na ginagamit bilang isang lugar ng pagninilay-nilay. Ang isang nauugnay na termino sa arkitektura ay isang *chaitya*, na isang bulwagang pampanalangin o templo na naglalaman ng isang stupa.

Sa Budismo, ang sirkunbulasyon o *pradakhshina* ay isang mahalagang ritwal at gawaing debosyonal mula pa noong unang panahon, at ang mga stupa ay palaging may landas na *pradakhshina* sa kanilang paligid.

## Paglalarawan at kasaysayan 
Ang mga Stupa ay maaaring nagmula bilang pre-Budistang tumulus kung saan ang mga śramaṇa ay inilibing sa isang nakaupong posisyon na tinatawag na chaitya.

Ang ilang mga may-akda ay nagmungkahi na ang mga stupa ay nagmula sa isang mas malawak na kultural na tradisyon mula sa Mediteraneo hanggang sa Timog Asya, at maaaring maiugnay sa mga konikong mala-bundok sa mga pabilog na base mula noong ika-8 siglo BCE na matatagpuan sa Phrygia (libingan ng Midas, ika-8 c . BCE), Lydia (tulad ng libingan ni Alyattes, ika-6 na c. BCE), o sa Phoenicia (mga libingan ni Amrit, ika-5 c. BCE).

Naobserbahan ng mga arkeologo sa India na ang ilang mga sinaunang Budistang stupa o libing ay matatagpuan sa paligid ng mas matatandang libingan bago ang kasaysayan, kabilang ang mga megalitikong pook. Kabilang dito ang site na nauugnay sa Kabihasnan sa Lambak ng Indus kung saan ang sirang palayok ng panahong Indus ay isinama sa mga huling libingang Budista. Ang Lambak Swat ay nagtatampok ng isang mahusay na napanatiling stupa sa Shingardar malapit sa Ghalegay; ang isa pang stupa ay matatagpuan malapit sa Barikot at Dharmarajika-Taxila sa Pakistan. Sa Sri Lanka, kasama sa sinaunang lungsod ng Anuradhapura ang ilan sa mga pinakamataas, pinakaluma, at pinakamahusay na pinakanapanatiling mga stupa sa mundo, gaya ng Ruwanwelisaya.

## Mga sanggunian
Sanchi

Ang **Sanchi** ay isang Budistang complex, kilala para sa Dakilang Stupa nito, sa tugtog ng burol sa Bayan ng Sanchi sa Distrito ng Raisen ng Estado ng Madhya Pradesh, India. Ito ay matatagpuan mga  hilagang-silangan ng Bhopal, kabesera ng Madhya Pradesh.

Ang Dakilang Stupa sa Sanchi ay isa sa mga pinakalumang estrukturang bato sa India, at isang mahalagang monumento ng Arkitekturang Indiyano. Ito ay orihinal na inatasan ng Mauryanong emperador na si Ashoka ang Dakila noong ika-3 siglo BCE. Ang nukleo nito ay isang simpleng hemisperikong ladrilyong estrukturang itinayo sa ibabaw ng mga relikya ng Buddha. Ito ay kinoronahan ng '*chhatra*', isang parang parasol na estruktura na sumasagisag sa mataas na ranggo, na nilayon upang parangalan at kanlungan ang mga labi. Ang orihinal na gawaing pagtatayo ng stupa na ito ay pinangasiwaan ni Ashoka, na ang asawang si Devi ay anak ng isang mangangalakal ng kalapit na Vidisha  Ang. Sanchirdin ang lugar ng kainyang kapanganakan pati na rin angpooke ng kasal nila ni Ashoka. Noongunang1 siglo BCE, apat na detalyadong inukit na mga torana (pandekorasyon na mga tarangkahan) at isang balustrada na nakapalibot sa buong estruktura ay idinagdag. Ang Stupa ng Sanchi na itinayo noong panahon ng Maurya ay gawa sa mga ladrilyo. Ang komposito ay umunlad hanggang sa ika-11 siglo.

Ang Sanchi ay ang sentro ng isang rehiyon na may maraming stupa, lahat sa loob ng ilang milya mula sa Sanchi, kabilang ang Satdhara (9&nbsp;km sa K ng Sanchi, 40 stupa, ang Mga Relikya ng Sariputra at Mahamoggallana, na nakatago ngayon sa bagong Vihara, ay nahukay doon), Bhojpur (tinatawag ding Morel Khurd, isang pinatibay na tuktok ng burol na may 60 stupa), at Andher (ayon sa pagkakabanggit 11).&nbsp;km at 17&nbsp;km TS ng Sanchi), gayundin ang Sonari (10&nbsp;km SW ng Sanchi). Karagdagang timog, mga 100&nbsp;km ang layo, ay Saru Maru. Ang Bharhut ay 300&nbsp;km sa hilagang-silangan.

Ang Sanchi Stupa ay inilalarawan sa likurang panig ng Indiyanong salaping  200 upang ipahiwatig ang kahalagahan nito sa pamana ng kultura ng India.

## Mga sanggunian
Estadong unitaryo

Ang **unitaryong estado** ay isang estado na pinamamahalaan bilang isang entidad kung saan ang pamahalaang sentral ang pinakamataas. Ang pamahalaang sentral ay maaaring lumikha o magtanggal ng mga administratibong dibisyon (sub-nasyonal na mga yunit). Ang mga nasabing yunit ay gumagamit lamang ng mga kapangyarihan na pinili ng sentral na pamahalaan na italaga. Bagama't maaaring italaga ang kapangyarihang pampulitika sa pamamagitan ng debolusyon sa mga panrehiyon o lokal na pamahalaan ayon sa batas, maaaring ipawalang-bisa ng sentral na pamahalaan ang mga aksyon ng mga devolved na pamahalaan o bawasan (o palawakin) ang kanilang mga kapangyarihan. Ang mga unitary state ay naiiba sa mga pederasyon, na kilala rin bilang mga pederal na estado. Malaking mayorya ng mga estado sa daigdig (166 sa 193 na kasaping estado ng NB) ay may unitaryong sistema ng pamahalaan.

## Mga Sanggunian
Kategorya:Estado
Mga kuwentong Jataka

[thumb|Butanes na pagpunta ng [thangka ng mga Jātaka, ika-18-ika-19 na siglo, Phajoding Gonpa, Thimphu, Butan]]
Ang mga **kuwentong** **Jataka** ay isang malaking kalipunan ng panitikan na katutubong sa India tungkol sa mga nakaraang kapanganakan ni Gautama Buddha sa parehong anyo ng tao at hayop. Ang hinaharap na Buddha ay maaaring lumitaw bilang isang hari, isang itinaboy, isang diyos, isang elepante—ngunit, sa anumang anyo, siya ay nagpapakita ng ilang kabutihan na sa gayon ay itinuturo ng kuwento. Kadalasan, ang mga kuwentong Jātaka ay may kasamang malawak na hanay ng mga tauhan na nakikipag-ugnayan at napasok sa iba't ibang uri ng problema - kung saan ang tauhan na Buddha ay namagitan upang malutas ang lahat ng mga problema at magdulot ng isang masayang pagwawakas.

Sa Budismong Theravada, ang mga Jātaka ay isang tekstong pagkakahati ng Kanon ng Pali, kasama sa Khuddaka Nikaya ng *Sutta Pitaka*. Ang terminong *Jātaka* ay maaari ding tumukoy sa isang tradisyonal na komentaryo sa aklat na ito. Ang mga kuwento ay napetsahan sa pagitan ng 300 BC at 400 AD.

Kinuha ng mga sekta ng Mahāsāṃghika Caitika mula sa rehiyon ng Āndhra ang mga Jātaka bilang kanonikal na panitikan at kilalang tinanggihan ang ilan sa mga Theravāda Jātaka na napetsahan noong nakalipas na panahon ni Haring Ashoka. Inangkin ng mga Caitika na ang kanilang sariling mga Jātaka ay kumakatawan sa orihinal na koleksiyon bago nahati ang tradisyong Budismo sa iba't ibang mga inapo.

Ayon kay A. K. Warder, ang mga Jātaka ay ang mga pasimula sa iba't ibang maalamat na talambuhay ng Buddha, na binubuo sa mga susunod na petsa. Bagaman maraming mga Jātaka ang isinulat mula sa isang maagang panahon, na naglalarawan sa mga nakaraang buhay ng Buddha, napakakaunting biograpikong materyal tungkol sa sariling buhay ni Gautama ang naitala. Sa mga Kuwebang Ajanta, ang mga eksena sa Jātaka ay may nakasulat na mga panipi mula sa Arya Shura, na may script na maaring ipetsa hanggang sa ikaanim na siglo. Naisalin na ito sa Tsino noong 434 CE. Ang Borobudur ay naglalaman ng mga paglalarawan ng lahat ng 34 na Jataka mula sa Jataka Mala.

## Mga sanggunian
Lata Mangeshkar

Si **Lata Mangeshkar** ( (ipinanganak bilang **Hema Mangeshkar**; Setyembre 28, 1929 – Pebrero 6, 2022) ay isang playback na mang-aawit ng India at paminsan-minsang kompositor ng musika. Siya ay malawak na itinuturing na isa sa mga pinakadakilang at pinaka-maimpluwensiyang mang-aawit sa India. Ang kanyang kontribusyon sa industriya ng musika ng India sa isang karera na sumasaklaw sa pitong dekada ay nakakuha ng kanyang mga marangal na titulo tulad ng *Ruwiyensor ng India*, *Boses ng Milenyo*, at *Reyna ng Melodya*.

Nag-record si Mangeshkar ng mga kanta sa mahigit tatlumpu't anim na wikang Indiyano at ilang wikang banyaga, bagama't pangunahin sa Hindi, Bengali, at Marathi. Kumanta rin siya sa Ingles, Ruso, Olanda, at maging Swahili. Nakatanggap siya ng ilang mga parangal at parangal sa buong karera niya. Noong 1989 ang Gawad Dadasaheb Phalke ay ipinagkaloob sa kaniya ng Pamahalaan ng India. Noong 2001, bilang pagkilala sa kanyang mga kontribusyon sa bansa, ginawaran siya ng Bharat Ratna, ang pinakamataas na karangalan ng sibilyan ng India; siya lamang ang pangalawang babaeng mang-aawit, pagkatapos ni M.S. Subbulakshmi, na tumanggap ng karangalang ito. Iginawad ng Pransiya sa kanya ang pinakamataas nitong parangal na sibilyan, ang Opisyal ng Pambansang Orden ng Légion d'Honneur, noong 2007.

Siya ang tumanggap ng tatlong Pambansang Gantimpala ng Pelikula, 15 Gawad Bengali ng Asosasyon ng mga Mamamahayag sa Pelikula, apat na Gawad Filmfare sa Pinakamahusay na Babaeng Mang-aawit ng Playback, dalawang Natatanging Gawad Filmfare, ang Gawad Filmfare sa Buong-buhay na Tagumpay, at marami pa. Noong 1974, isa siya sa mga unang Indiyanang playback na mang-aawit na gumanap sa Maharlikang Bulwagang Albert sa Londres, Nagkakaisang Kaharian. Ang kaniyang huling na-record na kanta ay isang rendisyon ng Gāyatrī Mantra sa kasal ng anak ni Mukesh Ambani na si Isha Ambani.

Sa isang punto, lumitaw siya sa mga Pandaigdigang Tala ng Guinness na naglista sa kaniya bilang ang artist sa kasaysayan na may pinakamaraming record sa pagitan ng 1948 at 1987.

## Mga sanggunian
Jandial

Ang **Jandial**, na malapit sa lungsod ng Taxila sa Pakistan, ay ang lugar ng isang sinaunang templo na kilala sa mga Honikong haligi nito. Ang templo ay matatagpuan 630 metro sa hilaga ng hilagang tarangkahan ng Sirkap. Ang Templo ay hinukay noong 1912–1913 ng Serbisyo Arkeolohiko ng Indiasa ilalim ni John Marshall. Ito ay tinawag na pinaka-Helenikong estruktura na natagpuan sa lupain ng Pakistan.

## Estruktura ng templo 
[left|thumb|Ang Templo sa Jandial ay may pangkalahatang pagkakaayos ng isang [Templong Griyego.]]
Ang Templo ay itinuturing na isang semi-Klasikong templo. Ang disenyo nito ay mahalagang isang Templong Griyego, na may naos, pronaos, at isang opisthodomos sa likod. Dalawang haliging Honiko sa harap ay nakakuwadro sa pamamagitan ng dalawang pader na anta tulad ng sa isang kaayusan ng Griyegong distilo sa antis. Tila ang templo ay may pader sa labas na may mga bintana o mga pintuan, sa isang pagkakatulad na katulad ng isang Griyegong nakapalibot na hanay ng mga haligi (peripteral na disenyo). Ang mga sukat ng Templo ay humigit-kumulang 45 x 30 metro.

Gayunpaman, sa loob ng Templo, sa pagitan ng naos at opisthodomos, mayroong isang mabigat na pader na may mga hagdan, na naging dahilan upang isaalang-alang ng ilang mga may-akda na ito ay idinisenyo upang suportahan ang isang sigurat tulad ng sa isang Zoroastriano o Magianong templo.

Bukod sa kapitel ng Pataliputra (ikatlong siglo BCE), ang estilong Honiko ay isang bihirang pangyayari sa subkontinente ng India, at halos mawala ito pagkatapos, bukod sa isang haligi sa Ahin Posh, na tila mas Parto kaysa tunay na Helenistiko. Tila nawala ito sa paghina ng direktang presensiya ng mga Griyego sa India, na eksklusibong pinalitan ng maraming pagkakataon ng sining ng Korino na makikita sa mga Indo-Korintong kapitel ng Gandhara.

## Jandial D 
Sa isa pang punso (Mound D), bahagyang sa kanluran ng Jandial, ang mga pundasyon ng isa pang templo (Jandial D) na maaaring itinayo noong Ikalawang siglo BCE sa ilalim din ng mga Griyego, ay nahukay noong 1863-64. Ang templo na may plano na halos kapareho sa Jandial ay may malaking balkonahe sa harap na may sukat na 58 talampakan. Sa pagitan ng Jandial at Jandial D ay tinakbo malamang ang sinaunang mataas na daan papuntang Gandhara.

## Mga sanggunian
Pampamahalaang relihiyon

Ang **pampamahalaang relihiyon** ay isang relihiyon o kredo na opisyal na itinataguyod ng isang soberanong estado. Ang isang estado na may opisyal na relihiyon, bagama't hindi sekular, ay hindi naman isang teokrasya. Ang mga relihiyon ng estado ay mga opisyal o pinahintulutan ng pamahalaan na mga establisyimento ng isang relihiyon, ngunit ang estado ay hindi kailangang nasa ilalim ng kontrol ng relihiyon (tulad ng sa isang teokrasya) at ang relihiyon na pinahintulutan ng estado ay kinakailangang nasa ilalim ng kontrol ng estado.

## Mga Sanggunian
Kategorya:Relihiyon
Pansamantalang pamahalaan

Ang **pansamantalang pamahalaan**, na tinatawag ding pamahalaang interim, isang pamahalaang pang-emergency, o isang pamahalaang transisyonal, aty isang pang-emerhensiyang awtoridad ng pamahalaan na itinakda upang pamahalaan ang isang pampulitikang transisyon sa pangkalahatan sa mga kaso ng mga bagong bansa o kasunod ng pagbagsak ng nakaraang namamahalang administrasyon. Ang mga pansamantalang pamahalaan ay karaniwang hinirang at madalas na lumilitaw sa panahon man o pagkatapos ng mga digmaang sibil o dayuhan.

Nananatili ang pansamantalang pamahalaan sa kapangyarihan hanggang maaring hirangin ang isang bagong pamahalaan ng isang regular na prosesong pampolitika, na pangkalahatang ay isang halalan. 

Isa sa halimbawa ng pansamantalang pamahalaan ay ang nangyari sa Pilipinas kasunod ng Rebolusyong EDSA ng 1986 na natapos noong Pebrero 25, 1986. Bilang resulta ng rebolusyon, natanggal sa puwesto si Pangulong Ferdinand Marcos, at naluklok si Corazon Aquino bilang bagong pangulo ng bansa.

## Mga sanggunian
Kategorya:Pamahalaan
Dā də bātorāno kor

Ang **Da de batorano kor** (Pastun: *دا د باتورانو کور*; Romanisasyon: *Dā də bātorāno kor*; Filipino: *Ito ang Tahanan ng Magiting*) ay isang nasheed sa wikang Pastun na itinuturing bilang ang pambansang awit ng Apganistan. Ito ay awiting a kapela, na nangangahulugang hindi ito naglalaman ng mga instrumentong pangmusika, dahil ang mga instrumento ay itinuturing na haram (relihiyosong ipinagbabawal) ng karamihan sa mga iskolar ng Islam sa Apganistan. Ang pinakakaraniwang bersyon na ginagamit para sa awitin ay nagtatampok ng boses ni Mullah Faqir Muhammad Darwesh, isang sikat na munshid (mang-aawit ng nasheed) ng Taliban.

Mayroon ng mga pormal na batas ang Islamikong Emirato ng Apganistan na tumutukoy sa watawat at sagisag nito, ngunit walang pambansang awit na tinukoy. Ang nasheed na ito ay karaniwang ginamit sa mga kreditong pambungad ng mga brodkast ni Da Shariat Zhagh (Filipino: "Boses ng Shariya"), ang opisyal na istasyong radyo ng Taliban, mula noong huling bahagi ng mga 1990, nang kontrolin ng grupo ang karamihan sa teritoryo ng Apganistan, gayundin sa mga bidyo na inilathala ng Komisyon ng Ugnayang Pangkalinangan ng Taliban. Ginamit din ito sa mga seremonyang opisyal, isang halimbawa ay noong 2013 nang buksan ng Islamikong Emirato ang tanggapang pampolitika nito sa Doha, Katar, kung saan tinugtog ang kanta sa seremonya ng pagtataas ng watawat. Dahil sa mga dahilang binanggit, ito ay itinuturing na de factong pambansang awit ng Islamikong Emirato ng Apganistan at ng Taliban.

## Liriko
## Mga Sanggunian
Bundok Wutai

Ang **Bundok Wutai**, na kilala rin sa Tsino sa pangalang **Wutaishan** at bilang  ay isang sagradong lugar ng Budismo sa punong tubig ng Qingshui sa Lalawigan ng Shanxi, Tsino. Ang gitnang bahagi nito ay napapaligiran ng isang kumpol ng mga patag na tuktok na halos tumutugma sa mga mga direksiyong kardinal. Ang hilagang rurok (Beitai Ding o Yedou Feng) ay ang pinakamataas () at ito rin ang pinakamataas na punto sa hilagang Tsina.

Bilang naglalaman ng mahigit 53 sagradong monasteryo, ang Bundok Wutai ay tahanan ng marami sa pinakamahalagang monasteryo at templo ng China. Ito ay itinala bilang Pandaigdigang Pamanang Pook noong 2009 at pinangalanang AAAAA na Tanawing Panturismo ng Pambansang Pampangasiwaan ng Turismo ng Tsina noong 2007.

## Kahalagahan 
Ang Bundok Wutai ay isa sa Apat na Sagradong Bundok sa Budismong Tsino. Ang bawat isa sa mga bundok ay itinuturing bilang bodhimaṇḍa () ng isa sa apat na dakilang bodhisattva. Ang Wǔtái ay ang tahanan ng Bodhisattva ng karunungan, Mañjuśrī o "" (Wénshū) sa Tsino. Ang Mañjuśrī ay nauugnay sa Bundok Wutai mula pa noong unang panahon. Mula sa sulat ni Paul Williams:Ang Wutai ang una sa mga bundok na nakilala at madalas na tinutukoy bilang "una sa apat na malalaking bundok". Nakilala ito batay sa isang sipi sa *Avataṃsaka Sūtra*, na naglalarawan sa mga tirahan ng maraming bodhisattva. Sa kabanatang ito, sinasabing naninirahan si Mañjuśrī sa isang "malinaw na malamig na bundok" sa hilagang-silangan. Nagsilbi itong karta para sa pagkakakilanlan ng bundok at ang kahaliling pangalan nito na "Malinaw-Malamig na Bundok" ().

Ang bodhisattva ay pinaniniwalaan na madalas na lumilitaw sa bundok, na kumukuha ng anyo ng mga ordinaryong peregrino, monghe, o kadalasang hindi pangkaraniwang limang kulay na ulap.

Sinasalamin ang mga rehiyonal na tunggalian sa pagitan ng mga sentrong Budista, pinuna ng ikasiyam na siglong maestro ng Chan Budismo na si Linji Yixuan ang katanyagan ng Wutai sa Tsinang Dinastiyang Tang. Ayon sa postomong tinipong *Línjì yǔlù*, minsang sinabi ni Linji Yixuan, “May grupo ng mga estudyante na naghahanap ng Mañjuśrī sa Bundok Wutai. Mali sa simula! Walang Mañjuśrī sa Bundok Wutai. Gayunpaman, ang kaniyang kampanya ay hindi matagumpay, at kahit na pagkatapos ng panahon ng Tang, ang Bundok Wutai ay "patuloy na umunlad bilang marahil ang nag-iisang pinakatanyag na Budistang sagradong lugar sa Tsina."

Ang Mount Wutai ay may matibay na ugnayan sa Budismong Tibetano.

## Mga sanggunian 
## Karagdagang pagbabasa 
* *Ang Banal na Bundok ng Tsina: Isang Isinalarawang Paglalakbay sa Puso ng Budismo* ni Christoph Baumer. IB Tauris, London 2011.ISBN 978-1-84885-700-1 .
* 
* http://www.thlib.org/collections/texts/jiats/#!jiats=/06/elverskog/b2/

## Mga panlabas na link 
* Internasyonal na Network ng Geoparks
* Listahan ng mga Geopark
* Mga larawan mula sa loob ng mga templo sa WuTaiShan

Kategorya:Mga Sagradong Bundok ng Tsina
Bundok Jiuhua

Ang **Bundok Jiuhua** () na matatagpuan sa Chizhou, Lalawigan ng Anhui sa Tsina ay isang mahalagang Budistang pook at likas na magandang pook. Ito ay isa sa apat na sikat na Budistang bundok sa Tsina, isa sa unang pangkat ng antas 5A level magandang tanawing pook sa Tsina, isa sa unang pangkat ng pook pangkalikasan at pamanang pangkalinangan sa Tsina, at ang pangunahing magandang lugar ng "dalawang bundok at isang lawa" (Bundok Jiuhua, Lawa ng Taiping, Huangshan) estratehiya sa pagpapaunlad ng turismo sa Lalawigan ng Anhui. Ang nakaplanong lugar ng magandang lugar ay 120 kilometro kuwadrado, at ang protektadong lugar ay 174 square kilometers, na binubuo ng 11 magandang pook.

## Kasaysayan 
Ang Bundok Jiuhua ay tinawag na Bundok Lingyang noong panahon ng Dinastiyang Han. Tinawag itong Bundok Jiuzi (九子山) sa mga Dinastiyang Liang at Chen ng mga Katimugang Dinastiya. Sinasabi ng isang alamat na ang dakilang makata na si Li Bai ng Dinastiyang Tang ay naglakbay dito at nagsulat ng "Ang mahika ay nahahati sa dalawang sangay, ang sagradong bundok ay bumubuo ng siyam na kaluwalhatian." (), na nagbunga ng pangalan nito na Bundok Jiuhua.

Ang Bundok Jiuhua ay matatagpuan sa timog-silangang bahagi ng Lungsod ng Chizhou, sa Kondado ng Quingyang ng Lalawigan ng Anhui. Ang kabuuang lugar ay umabot sa 120 kilometro kuwadrado, habang ang pinangangalagaang pook ay umaabot sa 114 kilometro kuwadrado. Ang Tuktok ng Shiwang ang pinakamataas na may taas na 1342 metro sa ibabaw ng dagat. Kasama ang Bundok Wutai sa Shanxi, Bundok Emei sa Sichuan, at Bundok Putuo sa Zhejiang . Ang Bundok Jiuhua ay tinatawag na isa sa apat na dakilang Budistang Bundok sa Tsina. Noong 719 AD, si Kim Qiaoque, isang prinsipe ng Silla (ang lungsod ng Qingzhou ngayon sa Timog Korea) ay dumating sa Bundok Jiuhua at nilinang ang kaniyang sarili sa loob ng 75 taon. Namatay siya sa 99 taong gulang, nanatiling buo ang kaniyang katawan. Dahil halos kamukha niya si Dizang Buddhisattva, naniniwala ang mga monghe roon na muling nagkatawang-tao si Dizang Boddhisattva, bilang resulta, ang Bundok Jiuhua ay naging lugar kung saan isinasagawa ang mga ritwal para kay Dizang Boddhisatva. Sa panahon ng ginintuang panahon ng mga Dinastiyang Ming at Qing, mayroong kasingdami ng 360 templo at 4,000 hanggang 5,000 monghe at madre. Ang bundok ay hindi lamang sikat sa kulturang Budista ngunit kilala rin sa mga likas na tanawin nito na nagtatampok ng mga lumang pino, berdeng kagubatan ng kawayan, kakaibang bato, talon, batis, at kuweba.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga Sagradong Bundok ng Tsina
Mercedes Sosa

Si **Haydée Mercedes Sosa** (bigkas sa Español: [meɾˈseðes ˈsosa]; Hulyo 9, 1935 – Oktubre 4, 2009), minsan kilala bilang ***La Negra*** (literal: 'Ang Itim'), ay isang Arhentinang mang-aawir na sikat sa buong Amerika Latina at maraming bansa sa labas ng rehiyon. Sa kaniyang mga ugat sa awiting-bayan ng Arhentina, si Sosa ay naging isa sa mga kilalang tagapagtaguyod ng *La nueva canción*. Nagbigay siya ng boses sa mga kanta na isinulat ng maraming manunulat ng awit mula sa Amerika Latina. Dahil sa kaniyang musika, pinapurihan siya ng mga tao bilang "boses ng mga walang boses".

Nagtanghal si Sosa sa mga lugar tulad ng Lincoln Center sa Lungsod ng Bagong York, Théâtre Mogador sa Paris at Kapilya Sistina sa Lungsod Vaticano, pati na rin ang mga lahat-nabetang palabas sa Bulwagang Carnegie ng Bagong York at Romanong Koliseo sa kaniyang huling dekada ng buhay. Ang kaniyang karera ay tumagal ng apat na dekada at siya ang tumanggap ng anim na gawad Latin Grammy (2000, 2003, 2004, 2006, 2009, 2011), kabilang ang isang Gawad Latin Grammy sa Habambuhay na Tagumpay noong 2004 at dalawang postomong Gawad Latin Grammy para sa Pinakamahusay na Awiting-bayan na Album noong 2009 at 2011. Nanalo siya sa Premio Gardel noong 2000, ang pangunahing parangal sa musika sa Arhentina. Naglingkod siya bilang ambahadora para sa UNICEF.

## Buhay 
Ipinanganak si Sosa noong Hulyo 9, 1935, sa San Miguel de Tucumán, sa hilagang-kanlurang lalawigan ng Tucumán ng Arhentina, ng mestizong ninuno. Siya ay may lahing Pranses, Español, at Diaguita. Ang kaniyang mga magulang ay mga Peronista, bagaman hindi sila kailanman nakarehistro sa partido, at sinimulan niya ang kaniyang karera bilang isang mang-aawit para sa Partido Peronista sa Provincia Tucuman sa ilalim ng pangalang Gladys Osorio. Noong 1950, sa edad na labinlima, nanalo siya sa isang kompetisyon sa pag-awit na inorganisa ng isang lokal na estasyon ng radyo at binigyan ng kontrata upang magtanghal sa loob ng dalawang buwan. Ni-record niya ang kaniyang unang album, *La Voz de la Zafra*, noong 1959. ang nagdala sa kanya sa atensiyon ng publiko ng Argentina.

## Mga sanggunian
Mga Sagradong Bundok ng Tsina

thumb|500x500px|Pagmamapa ng mga sagradong bundok ng China
Ang mga **Sagradong Bundok ng Tsina** ay nahahati sa ilang grupo. The *Limang Dakilang Bundok* () ay tumutukoy sa lima sa mga pinakakilalang bundok sa kasaysayan ng Tsina, at sila ang mga paksa ng imperyal na paglalakbay ng mga emperador sa pagdaos ng panahon. Ang mga ito ay nauugnay sa kataas-taasang Diyos ng Langit at sa limang pangunahing kosmikong diyos ng tradisyonal na relihiyong Tsino. Ang pangkat na nauugnay sa Budismo ay tinutukoy bilang *Apat na Sagradong Bundok ng Budismo* (), at ang pangkat na nauugnay sa Taoismo ay tinutukoy bilang *Apat na Sagradong Bundok ng Taoismo* ().

Ang mga sagradong bundok ay lahat naging mahahalagang tunguhin para sa peregrinasyon, ang pananalitang Tsino para sa peregrinasyon () ay isang pinaikling bersiyon ng isang ekspresyon na nangangahulugang *"pagbibigay-galang sa isang banal na bundok"* ().

## Ang Apat na Sagradong Bundok ng Budismo 
[right|thumb|Ang Templo ng Roushen sa [Jiuhua Shan]]
Sa Budismo ang Apat na "Sagradong Bundok ng Tsina" ay:

### Wǔtái Shān 
"Limang-Platapormang Bundok" (五台山), Lalawigan ng Shānxī, , 

Ang Wutai ay ang tahanan ng Bodhisattva ng karunungan, Manjusri o **Wenshu** (Tradisyonal: ) sa Tsino.

### Éméi Shān 
"Mataas at Matayog na Bundok" (峨嵋山), Lalawigan ng Sìchuān, .

Ang patron na bodhisattva ng Emei ay si Samantabhadra, na kilala sa Tsino bilang Puxian ().

### Jǐuhuá Shān 
"Bundok ng Siyam na Luwalhati" (九华山;九華山), Lalawigan ng Ānhuī, , 

Marami sa mga dambana at templo ng bundok ay inialay kay Ksitigarbha (kilala sa Tsino bilang Dìzàng,, sa Hapones bilang Jizō), na isang bodhisattva at tagapagtanggol ng mga nilalang sa impiyerno.

### Pǔtuó Shān 
"Bundok Potalaka (Sanskrito)" (普陀山), Lalawigan ng Zhèjiāng,  

Ang bundok na ito ay itinuturing na bodhimanda ng Avalokitesvara (Guan Yin), bodhisattva ng habag. Ito ay naging isang tanyag na pook peregrinasyon at nakatanggap ng suportang imperyal noong Dinastiyang Song.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Mga Sagradong Bundok ng Tsina
Bundok Potalaka

Ang **Bundok Potalaka** (, Hapones: 補陀洛 *Fudaraku-san*), na ang ibig sabihin ay "Kaningningan", ay ang mitikong tirahan ng Budistang bodhisattva na si Avalokiteśvara, na sinasabing umiiral sa mga dagat sa timog ng India.

## Mga pinagmulan 
Ang bundok ay unang binanggit sa huling kabanata ng *Avataṃsaka Sūtra*, ang *Gaṇḍavyūha Sūtra*, kung saan naglalakbay ang pangunahing tauhan ng kabanata upang humingi ng payo kay Avalokiteśvara.

Ang Hapones na iskolar na si Shu Hikosaka, batay sa kanyang pag-aaral ng mga Budistang kasulatan, mga sinaunang pampanitikang sangguniang Tamil, gayundin ang survey sa pook, ay nagmumungkahi ng hinuha na, ang sinaunang bundok ng Potalaka, ang tirahan ng Avalokiteśvara na inilarawan sa *Gaṇḍavyūha Sūtra* at sa *Dakilang mga Talang Tang sa mga Rehiyong Kanluranin* ni Xuanzang, ay ang totoong bundok na Potikai o Potiyil na matatagpuan sa Ambasamudram sa distrito ng Tirunelveli, ang malaking bahagi ng lugar ay nasa ilalim ng kagubatan ng Singampatti zamindar, Tamil Nadu. Sinabi rin ni Shu na ang bundok Potiyil / Potalaka ay isang sagradong lugar para sa mga tao sa Timog India mula pa noon.

## Mga lokal na tradisyon 
[thumb|Modelo ng isla ng [Bundok Putuo.]]
Nang maglaon, ang mga Hapones na Budista, tulad ng Hapones na mongheng Yogacara na si Jōkei, ay nagtataguyod ng naghahangad na muling pagsilang sa Bundok Potalaka bilang isang mas madaling paraan upang makamit ang pag-unlad sa landas ng Budista kaysa sa lalong kilalang purong lupain ng Amitābha.

## Mga sanggunian
Lumbini

Ang **Lumbinī** ( , "ang kamahal-mahal") ay isang pook pamperegrinasyong Budista sa Distrito ng Rupandehi ng Lalawigan ng Lumbini sa Nepal. Ito ang lugar kung saan, ayon sa tradisyong Budista, ipinanganak ni Reyna Mahamayadevi si Siddhartha Gautama noong bandang 563 BCE. Si Gautama, na, ayon sa tradisyong Budista, ay nakamit ang Kaliwanagan noong mga 528 BCE, ay naging Buddha at itinatag ng Budismo. Ang Lumbini ay isa sa maraming balani para sa peregrinasyon na umusbong sa mga lugar na mahalaga sa buhay ng Buddha.

Ang Lumbini ay may ilang mas lumang mga templo, kabilang ang Templo ng Mayadevi, at iba't ibang mga bagong templo, na pinondohan ng mga organisasyong Budista mula sa iba't ibang bansa, ay natapos na o kasalukuyan pang itinatayo. Maraming monumento, monasteryo, at museo, at ang Pandaigdigang Suriang Pampananaliksik ng Lumbini ay nasa loob din ng banal na lugar. Gayundin, nariyan ang Puskarini, o Banal na Danaw, kung saan ang ina ng Buddha ay kumuha ng ritwal na paglubog bago ang kaniyang kapanganakan at kung saan siya unang naligo. Sa iba pang mga pook malapit sa Lumbini, ang mga naunang Buddha ay, ayon sa tradisyon, ay ipinanganak, pagkatapos ay nakamit ang sukdulang Kaliwanagan at sa wakas ay binitawan ang kanilang mga makalupang anyo.

Ang Lumbini ay itinalaga bilang Pandaigdigang Pamanang Pook ng UNESCO noong 1997. Ayon sa tradisyong Budista, doon, ipinanganak ang Buddha.  Ang isang haligi na natuklasan sa Rupandehi noong 1896 ay pinaniniwalaang markahan ang lugar ng pagbisita ni Ashoka sa Lumbini. Ang pook ay hindi kilala bilang Lumbini bago natuklasan ang haligi. Ang salin ng Inskripsiyon ay mababasa: "Nang si Haring Devanampriya Priyadarsin ay pinahiran ng dalawampung taon, siya mismo ay dumating at sumamba (sa lugar na ito) dahil ang Buddha Shakyamuni ay ipinanganak dito. (Siya) ay parehong ginawang isang bato na may dalang kabayo (?) at nagpatayo ng isang batong haligi, (upang ipakita) na ang Pinagpala ay ipinanganak dito. (Siya) ginawang walang buwis ang nayon ng Lummini, at nagbabayad (lamang) ng ikawalong bahagi (ng ani)." Ang liwasan ay dating kilala bilang Rupandehi, 2&nbsp;mi () hilaga ng Bhagavanpura.

## Mga sanggunian
Tarantella

[right|thumb|[Aluy-oy|Ritmo ng Tarantella. ]]
Ang '''''' () ay isang grupo ng iba't ibang sayaw-pambayan na nailalarawan sa pamamagitan ng mabilis na upbeat na tempo, kadalasan sa [[:en:Time_signature|]] beses (minsan  o ), na sinasabayan ng mga tamburin. Ito ay kabilang sa mga pinaka kinikilalang anyo ng tradisyonal na katimugang Italyanong musika. Ang partikular na pangalan ng sayaw ay nag-iiba-iba sa bawat rehiyon, halimbawa *tammurriata* sa Campania, *pizzica* sa rehiyon ng Salento, at *Sonu a ballu* sa Calabria. Ang Tarantella ay sikat sa Katimugang Italya at Arhentina. Ang termino ay maaaring lumitaw bilang '''''' sa isang lingguwistikong panlalaking konstruksiyon.

## Kasaysayan 
thumb|Ang mga babaeng Italyano ay sumasayaw ng tarantella, 1846
[thumb|Ang mga Italyano sa [Napoles na sumasayaw ng tarantella]]
Sa Italyanong lalawigan ng Taranto, Apulia, ang kagat ng isang lokal na karaniwang uri ng gagambang lobo, pinangalanang "tarantula" ayon sa rehiyon, ay kilalang  pinaniniwalaan na lubhang makamandag at humantong sa isang masayang kondisyon na kilala bilang tarantismo. Ito ay naging kilala bilang ang Tarantella. Iminungkahi ni R. Lowe Thompson na ang sayaw ay isang pagpapanatili mula sa isang" Dianiko o Dionysiakong kulto", na hinimok na maging undergound. Kalaunan ay iminungkahi ni John Compton na sinupil ng Senado ng Roma ang mga sinaunang ritwal na Bacanal na ito. Noong 186 BK ang tarantella ay naging underground, na muling lumitaw sa ilalim ng pagkukunwari ng paunang lunas na paggamot para sa mga biktima ng kagat.

## Mga sayaw ng panliligaw laban sa tarantismo 
Ang maringal na tarantella ng panliligaw na sinasayaw ng mag-asawa o mag-asawa, na maikli ang tagal, ay maganda at eleganteng at nagtatampok ng katangiang musika. Sa kabilang banda, ang diumano'y nakakalunas o nagpapakilalang tarantella ay isinayaw ng solo ng isang biktima ng kagat ng gagamba ng *Lycosa tarantula* (hindi dapat ipagkamali sa karaniwang kilala bilang isang tarantula ngayon); ito ay nabalisa sa katangian, tumagal ng ilang oras o kahit hanggang sa mga araw, at itinampok ang katangiang musika. Gayunpaman, ang iba pang mga anyo ng sayaw ay at pa rin ay mga sayaw ng mag-asawa na kadalasang ginagaya ang panliligaw o labanan ng espada. Ang pagkalito ay lumilitaw na dumating mula sa katotohanan na ang mga gagamba, ang kondisyon, ang mga nagdurusa nito ('tarantolati'), at ang mga sayaw ay lahat ay may katulad na mga pangalan sa lungsod ng Taranto.

## Mga sanggunian
Templo ng Mahabodhi

Ang **Templo ng** **Mahabodhi** (literal na: "Templo ng Dakilang Pagkagising") o ang **Mahabodhi Mahavihar**, isang Pandaigdigang Pamanang Pook ng UNESCO, ay isang sinaunang, ngunit maraming itinayong muli at ipinanumbalik, na Budistang templo sa Bodh Gaya, na nagmamarka sa lokasyon kung saan sinasabing naabot ng Buddha ang kaliwanagan. Ang Bodh Gaya (sa distrito ng Gaya) ay humigit-kumulang  mula sa Patna, estado ng Bihar, India.

Ang pook ay naglalaman ng isang inapo ng Punong Bodhi na kung saan si Buddha ay nagkamit ng kaliwanagan, at naging isang pangunahing destinasyon ng peregrinasyon para sa mga Hindu at Budista sa loob ng mahigit dalawang libong taon, at ang ilang mga elemento ay nagmula sa panahon ni Ashoka (namatay c. 232 BCE). Ang nakikita ngayon sa lupain ay mahalagang mula noong ika-5 siglo CE, o posibleng mas maaga, gayundin ang ilang malalaking pagpapanumbalik mula noong ika-19 na siglo. Ngunit ang estruktura ngayon ay maaaring maisama ang malalaking bahagi ng naunang mga pagtatayo, posibleng mula sa ika-2 o ika-3 siglo CE. Ang mga arkeolohikong natuklasan mula sa pook gayunpaman, ay nagpapahiwatig na ang lugar ay isang lugar ng pagsamba para sa mga Budista mula pa noong panahon ng Mauryano. Sa partikular, ang Vajrasana, na matatagpuan sa loob mismo ng templo ay napetsahan noong ikatlong siglo BCE.

Marami sa mga pinakalumang elemento ng eskultura ang inilipat sa museo sa tabi ng templo, at ang ilan, tulad ng inukit na batong rehas na pader sa paligid ng pangunahing estruktura, ay pinalitan ng mga replika. Kahanga-hanga ang kaligtasan ng pangunahing templo, dahil karamihan ay gawa sa ladrilyo na natatakpan ng stucco, mga materyales na hindi gaanong matibay kaysa bato. Gayunpaman, nauunawaan na napakaliit ng orihinal na palamuti ng eskultura ang nakaligtas.

Kasama sa complex ng templo complex ang dalawang malalaking tuwid na gilid na toreng shikhara, ang pinakamalaking higit sa 55 metro (180 talampakan) ang taas. Isa itong estilong tampok na nagpatuloy sa mga templo ng Jain at Hindu hanggang sa kasalukuyan, at nakaimpluwensya sa arkitekturang Budista sa ibang mga bansa, sa mga anyong tulad ng pagoda.

## Mga sanggunian
Badalisc

thumb|292x292px|Ang Badalisc
Ang **Badalisc** (o **Badalisk**) ay isang mitikal na nilalang ng Val Camonica, Italya, sa katimugang gitnang Alpes. Ang Badalisc ay kinakatawan ngayon bilang isang nilalang na may malaking ulo na natatakpan ng balat ng kambing, dalawang maliliit na sungay, malaking bibig at kumikinang na mga mata.

## Ang pagdiriwang 
Ayon sa alamat, ang Badalisc ay naninirahan sa kakahuyan sa paligid ng nayon ng Andrista (komuna ng Cevo) at dapat na iniinis ang komunidad: bawat taon ay nakukuha ito sa panahon ng Epifanio (Enero 5 at 6) at dinadala sa isang lubid patungo sa nayon ng mga musikero at mga tauhan na nakamaskara, kabilang ang *il giovane* (ang binata), *il vecchio* (ang matandang lalaki), *la vecchia* (ang matandang babae), at ang batang *signorina*, na "pain" para sa pagnanasa ng hayop. Mayroon ding ilang matandang mangkukulam, na pumapalo ng mga tambol, at may balbas na mga pastol, at isang kuba ( *un torvo gobetto* ) na may "rustic duel" sa hayop. Tradisyonal na mga lalaki lamang ang nakikilahok, bagaman ang ilan ay nakasuot ng pambabae. Noong panahong medyebal, ipinagbabawal ang mga kababaihan na makilahok sa eksibisyon, o kahit na makita o marinig ang Pagsasalita ng Badalisc; kung gagawin nila ito ay ipagkakait sa kanila ang Banal na Komunyon sa susunod na araw.

Sa plaza ng nayon (dating nasa kabalyerisa) binabasa ang *talumpati ng Badalisc* (''la 'ntifunada''), kung saan ang mitolohiyang hayop ay nagtitsismis tungkol sa komunidad. Ang Badalisc mismo ay isang pipi na nilalang, kaya ang talumpati, sa kasalukuyan ay nakasulat sa tula, ay binabasa ng isang "nagpapahayag". Sa sandaling improbisado, ngayon ay naisulat nang maaga, ang talumpati ay nagbubunyag ng lahat ng dapat na mga kasalanan at pakana ng komunidad. Sa panahon ng pagsasalita ang kuba ay pumutok sa kanyang stick nang may ritmo sa pagitan.

Ang talumpati ay sinusundan ng pag-awit, pagsasayaw, at pagsasaya. Sa gabi ang komunidad ay kumakain ng "Badalisc polenta" (isang komersiyal na bersyon ng tradisyonal na pagkain na ito ay inilunsad noong 2010). Hanggang kamakailan lamang, ang mga bata sa nayon ay namamalimos sa bahay-bahay sa panahon ng pagdiriwang ng Badalisc para sa cornmeal upang gawin ang polenta; isang Badalisc salami ay espesyal ding ginawa para sa kanila. Ang badalisc ay may lugar ng karangalan sa mga kapistahan.

Sa ikalawang araw, sa pagtatapos ng eksibisyon, ang Badalisc ay pinalaya at pinapayagang bumalik sa kakahuyan.

## Mga sanggunian
Befana

thumb|Isang kahoy na papet na naglalarawan sa Befana.
Sa kuwentong-pambayan ng Italya, ang **Befana** () ay isang matandang babae na naghahatid ng mga regalo sa mga bata sa buong Italya sa bisperas ng Pagpapakita ng Panginoon (gabi ng Enero 5) sa katulad na paraan kay Santa Claus o sa Tatlong Haring Mago.

Ang isang kilallang paniniwala ay na ang kaniyang pangalan ay nagmula sa Pista ng Epifanio (). Sa tanyag na alamat, binibisita ng Befana ang lahat ng mga bata ng Italya sa bisperas ng Pista ng Epifanio upang punan ang kanilang mga medyas ng kendi at mga regalo kung sila ay mabuti, o isang bukol ng karbon o maitim na kendi kung sila ay masama. Sa maraming mas mahihirap na bahagi ng Italya at sa partikular na kanayunan ng Sicilia, isang patpat sa isang medyas ang inilagay sa halip na karbon. Dahil magaling siyang kasambahay, marami ang nagsasabi na magwawalis siya ng sahig bago siya umalis. Para sa ilan, ang pagwawalis ay nangangahulugan ng pagwawalis ng mga problema ng taon. Ang pamilya ng bata ay karaniwang nag-iiwan ng isang maliit na baso ng alak at isang plato na may ilang piraso ng pagkain, kadalasang panrehiyon o lokal, para sa Befana.

## Mga sanggunian
Marici (Budismo)

Si **Mārīcī** (Sanskrit : मारीची, lit. "Silahis ng Liwanag"; Chinese : 摩利支天; pinyin : *Mólìzhītiān*; Hapones: *Marishiten*), ay isang Budistang diyos (deva) o diyosa, pati na rin ang isang bodhisattva na nauugnay sa liwanag at Araw. Sa mga pinakalumang kilalang bersiyon, si Marici ay isang diyosa, nang maglaon sa ilang mga rehiyon, si Marici ay naging isang lalaking diyos na tanyag sa uring mandirigma sa Silangang Asya. Siya ay karaniwang inilalarawan bilang isang diyosa na may maraming armas na nakasakay sa isang naniningil na baboy-ramo o baboy, o sa isang nagniningas na karwahe na hinihila ng pitong kabayo o pitong baboy-ramo. Siya ay may alinman sa isang ulo, o tatlo hanggang anim na may isang hugis tulad ng isang bulugan. Sa mga bahagi ng Silangang Asya, sa kaniyang pinakamabangis na anyo, maaari siyang magsuot ng kuwintas ng mga bungo. Ang isang alternatibong representasyon ay nakaupo siya sa lotus.

Ang ilan sa mga pinakaunang ikonograpiya ng Marici ay matatagpuan sa India at Tibet, partikular na malapit sa sinaunang lungsod-pantalan at pook Budistana Salihunddam ng Andhra Pradesh kung saan si Marici ay inilalarawan bilang nakasakay sa isang karwahe na hinihila ng pitong kabayo sa paraang katulad ng Surya (diyosa ng Diyos). kasama ang mga diyosa na sina Usha at Chaya). Sa mga teksto ng Mahayana Budismo, si Marici ang diyosa ng bukang-liwayway, isa na ipinakilala ng Buddha sa Shravasti. Sa ilang aspeto, siya ay maihahambing sa, at malamang na isang pinagsanib na diyos na nagmula sa pambabae na bersyon ng Surya at sa iba pang paraan sa Usha, Durga at Vajra-varahi. Siya ay isa sa mga diyosa (o diyos) na tinatawag sa mga Budistang dharani.

Sa Budismong Tibetano, siya ay inilalarawan bilang diyosa ng bukang-liwayway (o liwanag), isang manggagamot o ang isa na naghahanap ng kaliwanagan ng lahat ng nilalang. Sa Budismong Hapones, siya ay inilalarawan bilang ang mandirigma na diyosa - ang tagapagtanggol ng *bushi* o Samurai, ang kaniyang pagnanasa sa hustisya; siya ay alternatibong isang manggagamot mula sa maling estado patungo sa tamang estado ng pag-iral.

Sa Budismong Tsino, isa siya sa mga talaan ng isa sa mga guwardyiang deva, partikular ang *Labing-anim na Deva* (Chinese: 十六諸天; Pinyin: *Shíliù Zhūtiān*), ang *Dalawampung Deva* (Chinese: 二十諸天; Pinyin: *Èniārshí*) at Zhū ang ''Dalawampu't Apat na Devas* (Chinese : 二十四諸天; Pinyin: *Èrshísì Zhūtiān''). Sa Taoismo at relihiyong katutubong Tsino, si Doumu () ay itinuturing na kasingkahulugan ng Mārīcī sa loob ng Esoterikong Budismong Tsino.

Sa kaniyang pagkatuklas ng kanlurang mundo sa kaaya-aya at kaibig-ibig na mahabagin na anyo, ang mga manunulat sa panahon ng kolonyal na tulad ni Giorgi ay nagpalabas sa mga ponetikong pamantayan na maaaring siya ay kinopya at inspirasyon ng Kristiyanong konsepto ng Birheng Maria pagkatapos na makarating sa Pilipinas ang pinakaunang mga manlalakbay na Español. Gayunpaman, ang orientalistang projection at haka-haka na ito ay tinanggihan ng mga huling pagtuklas ng marami, mas lumang mga likhang sining at mga teksto kung saan siya (o siya) ay mas kumplikadong espiritwal na diyos at konsepto.

## Mga sanggunian 
Kategorya:Budismo
Itlog ni Colon

[thumb|*[Pagpisa ni Colon sa Itlog* ni William Hogarth]]
Ang isang **itlog ng Colon** o **Columbus** ( [ˈwɔːvo di koˈlombo]) ay tumutukoy sa isang napakatalinong idea o pagtuklas na tila simple o madali pagkatapos ng katotohanan. Ang ekspresyon ay tumutukoy sa isang apokripal na kuwento, na nagmula sa hindi bababa sa ika-16 na siglo, kung saan sinasabing si Christopher Columbus, na sinabihan na ang paghahanap ng isang bagong ruta ng kalakalan ay hindi maiiwasan at walang mahusay na tagumpay, ay hinahamon ang kaniyang mga kritiko na gumawa ng isang itlog na tumayo sa dulo nito. Matapos sumuko ang kaniyang mga naghahamon, si Colon mismo ang gumagawa nito sa pamamagitan ng pagtapik sa itlog sa mesa para patagin ang dulo nito.

Ang kuwento ay madalas na tinutukoy kapag tinatalakay ang pagkamalikhain. Ginamit din ang termino bilang trade name ng isang tangram puzzle at ilang mekanikal na puzzle . Ipinapakita rin nito na ang anumang bagay ay maaaring gawin ng sinumang may tamang hanay ng mga kasanayan; gayunpaman, hindi alam ng lahat kung paano ito gagawin.

## Mga makabuluhang pagsangguni sa kultura 
[thumb|Monumento sa pagtuklas ng Amerika ni Colon sa hugis ng isang itlog sa [Sant Antoni de Portmany, Ibiza, España]]
Binanggit ni Mary Shelley ang itlog ni Colon sa kanyiang Introduksiyon sa Ikatlong Edisyon ng *Frankenstein* (1869, p.&nbsp;10), na nagsusulat ng "Sa lahat ng bagay ng pagtuklas at pag-imbento, kahit na sa mga nauugnay sa imahinasyon, patuloy tayong pinapaalalahanan ang kuwento ni Colon at ng kaniyang itlog. Binubuo ang imbensiyon sa kakayahang kunin ang mga kakayahan ng isang paksa, at sa kapangyarihan ng paghubog at paghubog ng mga ideya na iminungkahi rito."

Binanggit ni Leo Tolstoy ang itlog ni Colon sa *Digmaan at Kapayapaan* matapos ipaliwanag ni Hélène sa kaniyang espiritwal na gabay ang kaniyang pangangatwiran kung bakit hindi siya nakatali sa kaniyang mga naunang panata ng kasal kay Pierre pagkatapos lumipat ng relihiyon. "Ang espiritwal na gabay ay namangha sa solusyon na ito, na mayroong lahat ng pagiging simple ng itlog ni Colon."

Binanggit ni Charles Darwin ang "prinsipyo ni Colon at ng kaniyang itlog" sa kaniyang pribadong talambuhay (1876-1882, p.&nbsp;89) kapag tinutukoy ang naantalang pagtuklas ng kanyang "prinsipyo ng pagkakaiba-iba."

## Mga sanggunian
Strix (mitolohiya)

[right|thumb|Ang hitsura at tawag ng mga kuwago, tulad ng [Eurasian scops owl, ay maaaring nakaimpluwensiya sa mga ideya ng Griyego tungkol sa strix na umiinom ng dugo.]]
Ang **strix** (pangmaramihang **striges** o **strixes**), sa mitolohiya ng klasikong sinaunang panahon, ay isang ibon ng masamang palatandaan, ang produkto ng metamorphosis, na kumakain ng laman at dugo ng tao. Tinukoy din nito ang mga mangkukulam at mga kaugnay na masasamang tao.

## Paglalarawan 
### Pisikal na hitsura 
Ang *strix* ay inilarawan bilang isang malaking ulo na ibon na may mga mata na nalilikot, mapangahas na tuka, kulay-abo na puting pakpak, at mga hook na kuko sa *Fasti* ni Ovid.  Ito ang tanging masusing paglalarawan ng strix sa Klasikong panitikan.  Sa ibang lugar, inilarawan ito bilang madilim na kulay.

### Pag-uugali 
Ang *strix* (  ) ay isang nilalang na umiiyak sa gabi na nakaposisyon ang mga paa nito pataas at ulo sa ibaba, ayon sa isang pre-300 BK Griyegong mito ng pinagmulan. Ito ay malamang na sinadya upang maging (at isinalin bilang) isang kuwago,  ngunit lubos na nagpapahiwatig ng isang paniki na nakabitin nang nakabaligtad.

Ang *strix* sa kalaunang alamat ay isang ibon na pumulandit ng gatas sa mga labi ng (tao) na mga sanggol. Ibinasura ito ni Pliny sa kanyang *Natural History* bilang kalokohan at sinabing imposibleng matukoy kung anong ibon ang ibig sabihin nito. Ang parehong ugali, kung saan ang strix ay naggagatas ng mabahong gatas sa mga labi ng isang sanggol ay binanggit ni Titinius, na nagsabing ang paglalagay ng bawang sa sanggol ay ang iniresetang anting-anting upang maiwasan ito.

Sa kaso ng mga *striges* ni Ovid, nagbanta silang gagawa sila ng higit na pinsala kaysa roon. Sinasabing inilabas nila ang isang sanggol at pinapakain ang dugo nito. Pinahihintulutan ng Ovid ang mga posibilidad ng mga *striges* bilang mga ibon ng kalikasan, o mga produkto ng mahika, o pagbabago ng mga mangkukulam gamit ang mga mahiwagang incantation.

## Mga modernong mga terminong hango 
Ang salitang Latin *na striga* sa parehong pangalan at kahulugan gaya ng tinukoy ng mga Medyebal na leksikograpo ay ginagamit sa buong sentral at silangang Europa.

## Talababa 
## Sanggunian 
Kategorya:Pages with unreviewed translations