การข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก

**การข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก** () คือการเดินทางขนส่งผู้โดยสารและสินค้าข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกระหว่างทวีปยุโรปหรือทวีปแอฟริกาและทวีปอเมริกา การจราจรของผู้โดยสารส่วนใหญ่เป็นการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือระหว่างยุโรปตะวันตกและอเมริกาเหนือ หลายศตวรรษหลังการค้าขายกับมาร์กแลนด์ของชาวไวกิงซึ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งคราวลดน้อยลงไป เส้นทางเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่สม่ำเสมอและยั่งยืนก็ถูกสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1566 โดยกองเรือเวสต์อินดีสของสเปน ซึ่งเป็นการสืบเนื่องมาจากการเดินทางของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส

## ทางทะเล

ก่อนหน้าการพัฒนาเรือกลไฟในศตวรรษที่ 19 การข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกกระทำโดยเรือใบ ซึ่งการเดินทางนั้นใช้เวลานานและมักเต็มไปด้วยอันตราย เส้นทางสายการค้าแรกที่ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเริ่มดำเนินการโดยสเปนในช่วงไม่กี่ทศวรรษหลังการค้นพบทวีปอเมริกาโดยชาวยุโรป ด้วยการสถาปนากองเรือเวสต์อินดีสใน ค.ศ. 1566 ซึ่งเป็นระบบขบวนเรือคุ้มกันที่เชื่อมโยงดินแดนในความครอบครองในทวีปอเมริกาเข้ากับสเปนอย่างสม่ำเสมอเป็นเวลากว่าสองศตวรรษ โปรตุเกสสร้างเส้นทางเดินเรือในลักษณะเดียวกันระหว่างเมืองท่าในบราซิลและแผ่นดินใหญ่ของโปรตุเกส มหาอำนาจอาณานิคมอื่น ๆ ได้ดำเนินรอยตาม เช่น บริเตน ฝรั่งเศส และเนเธอร์แลนด์ ในขณะที่ประเทศเหล่านี้เข้ายึดครองดินแดนในโลกใหม่

ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 นักธุรกิจชาวอเมริกันและชาวบริติชเป็นหลักได้พัฒนาการค้าที่ทำกำไรมหาศาลในการขนส่งมนุษย์ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกอันเป็นผลสืบเนื่องมาจากการอพยพย้ายถิ่นฐานขนานใหญ่ของผู้คนในไอร์แลนด์ระหว่างทุพภิกขภัยครั้งใหญ่

*[[บันทึกสถิติโลกกินเนสส์]]* มอบสถิติโลกให้แก่เรือประเภทต่าง ๆ เช่น เรือสำราญหรู เรือใบ และเรือพาย เนื่องจากรูปทรงของทวีปต่าง ๆ และการส่งเสริม (หรือการต้านทาน) ของกระแสน้ำในมหาสมุทร การเดินทางข้ามไปทางทิศตะวันออกจึงมีความรวดเร็วกว่าการเดินทางข้ามไปทางทิศตะวันตก

### เรือโดยสาร
การเดินทางข้ามแอตแลนติกของผู้โดยสารมีความรวดเร็ว ปลอดภัย และเชื่อถือได้มากขึ้นจากการมาถึงของเรือกลไฟในศตวรรษที่ 19 เรือเอสเอส ''เกรตเวสเทิร์น'' (SS *Great Western*) ซึ่งมีตัวเรือทำจากไม้และใช้ล้อพาย สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1838 ได้รับการยอมรับว่าเป็นเรือกลไฟลำแรกที่สร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ในการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกโดยเฉพาะ โดยวิ่งตามตารางเวลาไปกลับระหว่างบริสตอลและนครนิวยอร์ก การออกแบบโดยอิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล วิศวกรโยธาชาวบริติช ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งสำคัญทั้งในด้านขนาด ความจุผู้โดยสารที่ไม่เคยมีมาก่อน และการที่บรูเนลใช้ประโยชน์จากประสิทธิภาพการใช้เชื้อเพลิงของเรือขนาดใหญ่ เรือลำนี้กลายเป็นต้นแบบให้แก่เรือรุ่นต่อ ๆ มาที่คล้ายกัน

บริษัทบริติชแอนด์นอร์ทอเมริการอยัลเมลสตีมแพ็กเก็ต (British & North American Royal Mail Steam Packet Company) เริ่มให้บริการเส้นทางลิเวอร์พูล-แฮลิแฟกซ์-บอสตัน ตลอดทั้งปีใน ค.ศ. 1840 โดยใช้เรือกลไฟชั้น''บริแทนเนีย'' (*Britannia*-class steamships) ใหม่สี่ลำและได้รับสัญญาจ้างขนส่งไปรษณีย์จากรัฐบาลบริติช ต่อมาบริษัทได้พัฒนาเป็นสายการเดินเรือคูนาร์ด (Cunard Line) การครอบครองตลาดของคูนาร์ดได้ดึงดูดความสนใจของรัฐบาลสหรัฐ ซึ่งมีสัญญาจ้างขนส่งไปรษณีย์ที่จะมอบให้แก่บริษัทสัญชาติอเมริกันที่พร้อมจะแข่งขัน ใน ค.ศ. 1850 สัญญาดังกล่าวถูกมอบให้แก่บริษัทนิวยอร์กแอนด์ลิเวอร์พูลยูไนเต็ดสเตตส์สตีมชิป (New York and Liverpool United States Steamship Company) ซึ่งต่อมากลายเป็นสายการเดินเรือคอลลินส์ (Collins Line) และตอบโต้คูนาร์ดด้วยเรือสี่ลำของตนเองซึ่งใหม่กว่า ใหญ่กว่า เร็วกว่า และหรูหรากว่า

การแข่งขันพัฒนาขึ้นท่ามกลางมหาอำนาจทางอุตสาหกรรมในสมัยนั้น ได้แก่ สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส เยอรมนี อิตาลี และสหรัฐ เพื่อแข่งขันกันสร้างเรือเดินสมุทร (ocean liner) ในฐานะสัญลักษณ์แห่งทักษะทางเทคนิคแห่งชาติและเป็นการแสดงออกถึงอำนาจ ไม่ใช่เพียงแค่ธุรกิจขนส่ง การแข่งขันนี้มุ่งเน้นที่ความเร็ว รางวัลที่เรียกว่าบลูริบบันด์ (Blue Riband) ได้มีการติดตามมาตั้งแต่ ค.ศ. 1838 สำหรับเรือกลไฟที่ทำความเร็วเฉลี่ยได้สูงสุดในการให้บริการปกติข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก สถิตินี้มีความสำคัญต่อเกียรติยศระดับนานาชาติมากจนเรืออาร์เอ็มเอส ''มอริเทเนีย'' (RMS *Mauretania*) ถูกว่าจ้างโดยรัฐบาลบริติชเป็นการเฉพาะเพื่อนำบลูริบบันด์กลับคืนมาจากชาวเยอรมันและเรือเอ็สเอ็ส ''ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอ'' (SS *Kaiser Wilhelm der Grosse*) ซึ่งทำสำเร็จใน ค.ศ. 1907 รัฐบาลยังกำหนดให้เรือลำนี้ต้องสามารถดัดแปลงเป็นเรือขนส่งทหารได้หากจำเป็น ใน ค.ศ. 1935 แฮโรลด์ เฮลส์ มหาเศรษฐีด้านการเดินเรือ ทำให้รางวัลนี้เป็นทางการโดยการจัดทำและมอบถ้วยรางวัลเฮลส์ (Hales Trophy) ทำจากเงินแท้ขนาดสี่ฟุต

ตัวอย่างของเรือเดินสมุทรข้ามแอตแลนติกที่มีชื่อเสียงลำอื่น ๆ ได้แก่ อาร์เอ็มเอส ''ลูซิเทเนีย'' (RMS *Lusitania*) อาร์เอ็มเอส ''โอลิมปิก'' (RMS *Olympic*) อาร์เอ็มเอส ''ไททานิก'' (RMS *Titanic*) แอ็สแอ็ส อีลเดอฟร็องส์ (SS *Île de France*) อาร์เอ็มเอส ''อาควิเทเนีย'' (RMS *Aquitania*), เอสเอส ''เร็กซ์'' (SS *Rex*), แอ็สแอ็ส ''นอร์ม็องดี'' (SS *Normandie*) อาร์เอ็มเอส ''ควีนแมรี'' (RMS *Queen Mary*) เอสเอส ''อเมริกา'' (SS *America*), อาร์เอ็มเอส ''ควีนเอลิซาเบธ'' (RMS *Queen Elizabeth*) แอ็สแอ็ส ''ฟร็องส์'' (SS *France*) *[[ควีนเอลิซาเบธ 2]]* (*Queen Elizabeth 2*) อาร์เอ็มเอส ''ควีนแมรี 2'' (RMS *Queen Mary 2*) และเอสเอส ''ยูไนเต็ดสเตตส์'' (SS *United States*) ปัจจุบัน*ยูไนเต็ดสเตตส์*เป็นผู้ครองถ้วยรางวัลเฮลส์ โดยในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1952 เรือลำนี้เดินทางข้ามมหาสมุทรได้ในเวลา 3 วัน 10 ชั่วโมง 40 นาที เรืออาร์เอ็มเอส *ควีนแมรี 2* ของสายการเดินเรือคูนาร์ดเป็นเรือเพียงลำเดียวในปัจจุบันที่เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเป็นปกติอยู่ตลอดทั้งปี โดยปกติจะวิ่งระหว่างเซาท์แธมป์ตันและนิวยอร์ก ด้วยเหตุนี้จึงได้รับการออกแบบให้เป็นเรือเดินสมุทรอย่างแท้จริง ไม่ใช่เรือสำราญ (cruise ship)

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับสหราชอาณาจักรเนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของยุโรปถูกเยอรมนีและพันธมิตรยึดครอง ทำให้ไม่สามารถทำการค้าและส่งเสบียงได้ การต่อสู้นี้เป็นที่รู้จักในนามยุทธนาวีแห่งแอตแลนติก

### เรือยนต์ขนาดเล็กที่สุดที่ข้ามแอตแลนติก
ใน ค.ศ. 2009 สองพี่น้อง ราล์ฟและโรเบิร์ต บราวน์ ได้ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเรือท้องแบนขนาด 21 ฟุต (6.4 เมตร) ซึ่งเป็นเรือพิเศษที่ออกแบบมาเพื่อใช้งานในน้ำที่ตื้นมาก เรือท้องแบนลำนี้ได้รับการออกแบบและสร้างโดยราล์ฟ บราวน์ การเดินทางนี้ใช้ชื่อว่า "การเดินทางของวีรบุรุษผู้บาดเจ็บ ไอแอมเซคันด์" (I Am Second Wounded Hero Voyage) เพื่อเป็นเกียรติแก่เหล่าทหารที่เสียชีวิตในปฏิบัติการอีเกิลคลอว์ โดยราล์ฟ บราวน์เคยสังกัดเหล่านาวิกโยธินสหรัฐในช่วงเวลาของปฏิบัติการดังกล่าวและได้รับแจ้งว่าเขาจะได้เข้าร่วมในภารกิจ แม้ในที่สุดเขาจะไม่ได้ไป แต่ทหารคนอื่น ๆ ที่ไปได้เสียชีวิตในปฏิบัติการทางทหารที่ล้มเหลวครั้งนั้น

#### เรือยาง
ใน ค.ศ. 1952 อาแล็ง บงบาร์ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกจากตะวันออกไปตะวันตกโดยใช้เวลาเดินทาง 113 วันในเรือโซดิแอก (*Zodiac*) ชื่อ*เลเรติก* (*L'Hérétique*)

#### แพ
ใน ค.ศ. 1956 อ็องรี โบดูข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกจากตะวันตกไปตะวันออกจากแฮลิแฟกซ์ไปยังฟัลมัทด้วยแพไม้และเชือกชื่อ*[[เลกาเรที่ 2]]* (*L'Égaré II*) โดยใช้เวลา 88 วัน

ใน ค.ศ. 1970 ธอร์ เฮเยอร์ดาห์ลข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเรือ*ราที่ 2* (*Ra II*) แพกพาไพรัสที่สร้างตามแบบอียิปต์โบราณ การเดินทางครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากความพยายามที่ไม่ประสบความสำเร็จในปีปีก่อนหน้าด้วยแพลำแรกของเขา *ราที่ 1* (*Ra I*)

ใน ค.ศ. 1988 แพสำเภา*[[ซันออฟทาวน์ฮอลล์]]* (*Son of Town Hall*) ได้ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ

ใน ค.ศ. 2011 แอนโทนี สมิธและเรือแอนทิกิ (Antiki) ได้เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก

#### โดยการพายเรือ

วันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1980 เฌราร์ ดาโบวีย์กลายเป็นกะลาสีคนแรกที่พายเรือเดี่ยวข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในทิศทางตะวันตก-ตะวันออก

วันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2003 มอด ฟงเตอนัว นักพายเรือชาวฝรั่งเศส เริ่มต้นการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปทางทิศตะวันออกจากแซ็งปีแยร์และมีเกอลง เธอเดินทางถึงอาโกรุญญาในสเปนในวันที่ 10 ตุลาคม กลายเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำความสำเร็จนี้ได้

ใน ค.ศ. 2005 เรือวิวัลดิ แอตแลนติก 4 (Vivaldi Atlantic 4) ทำลายสถิติการพายเรือเดิม 55 วัน และสร้างสถิติใหม่ที่ 39 วัน

วันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2010 อาเล็กซันเดอร์ โดบา ชาวโปแลนด์วัยหกสิบเศษ เป็นบุคคลแรกที่มีการบันทึกว่าเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยคายักแบบไม่หยุดพัก เขาออกเดินทางจากดาร์กา ประเทศเซเนกัลและถึงประเทศบราซิลในอีก 99 วันต่อมา

##### การแข่งขันพายเรือข้ามแอตแลนติก

ใน ค.ศ. 1997 การแข่งขันพายเรือแอตแลนติกเส้นทางตะวันออก-ตะวันตกครั้งแรกได้เกิดขึ้น โดยวิ่งจากหมู่เกาะคะเนรีไปยังแคริบเบียน ปัจจุบันการแข่งขันนี้จัดขึ้นประมาณทุกสองปี

ใน ค.ศ. 2006 การแข่งขันพายเรือแอตแลนติกเหนือเส้นทางตะวันตก-ตะวันออกครั้งแรกได้เกิดขึ้น โดยวิ่งจากนครนิวยอร์กไปยังฟัลมัท คอร์นวอลล์ ในสหราชอาณาจักร

##### เรือใบ

ใน ค.ศ. 1775 เรือสกูเนอร์ขนาด 62 ตันชื่อ*เควโร* (*Quero*) ภายใต้การบังคับบัญชาของจอห์น เดอร์บี แล่นจากเซเลม รัฐแมสซาชูเซตส์ ไปยังไอล์ออฟไวต์ในเวลา 28 วัน (28 เมษายนถึง 25 พฤษภาคม)

ใน ค.ศ. 1866 เรือชูชีพขนาด 26 ฟุต (7.9 เมตร) ชื่อ*เรด, ไวต์ แอนด์ บลู* (*Red, White and Blue*) ได้แล่นจากนครนิวยอร์กไปยังมาร์เกต ประเทศอังกฤษ ในเวลา 38 วัน ใน ค.ศ. 1870 และ 1871  เรือยอลล์ขนาด 20 ฟุต (6.1 เมตร) ชื่อ*ซิตีออฟรากูซา* (*City of Ragusa*) ได้แล่นจากควีนส์ทาวน์ ประเทศไอร์แลนด์ ไปยังนิวยอร์กและเดินทางกลับ โดยมีลูกเรือสองคน (และสุนัขหนึ่งตัว) ในแต่ละเที่ยว

## การบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก

การบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกก้าวขึ้นมาเป็นรูปแบบหลักในการข้ามมหาสมุทรแทนที่เรือเดินสมุทรในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 ใน ค.ศ. 1919 เครื่องบินเอ็นซี-4 (NC-4) ของอเมริกากลายเป็นเครื่องบินลำแรกที่บินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้สำเร็จ (แต่เป็นการบินแบบแบ่งหลายช่วง) ต่อมาในปีเดียวกัน เครื่องบินวิกเกอส์วิมี (Vickers Vimy) ของบริติช บังคับการบินโดยอัลค็อกและบราวน์ ทำการบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกแบบไม่หยุดพักเป็นครั้งแรกจากนิวฟันด์แลนด์ไปยังไอร์แลนด์ นอกจากนี้ใน ค.ศ. 1919 ชาวบริติชยังเป็นกลุ่มแรกที่ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเรือเหาะ เมื่อเรือเหาะ อาร์34 (R34) ภายใต้การบังคับบัญชาของพันตรี จอร์จ เฮอร์เบิร์ต สกอตต์ แห่งกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร พร้อมลูกเรือและผู้โดยสาร บินจากอีสต์ฟอร์จูน ประเทศสกอตแลนด์ ไปยังมิเนโอลา ลองไอแลนด์ โดยครอบคลุมระยะทางประมาณ 3,000 ไมล์บก (4,800 กิโลเมตร) ในเวลาประมาณสี่วันครึ่ง จากนั้นเขาเดินทางกลับมายังอังกฤษ จึงเป็นการทำสถิติการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกแบบไปกลับ (ตะวันออก–ตะวันตก–ตะวันออก) ครั้งแรกด้วยเช่นกัน 

การบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ครั้งแรกกระทำโดยนักบินนาวีชาวโปรตุเกส กากู โกชิญญูและซากาดูรา กาบรัล ใน ค.ศ. 1922 โกชิญญูและกาบรัลบินจากลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ไปยังรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล โดยแบ่งการบินเป็นช่วง ๆ และใช้เครื่องบินปีกสองชั้นแฟรีย์ทรี (Fairey III) ที่แตกต่างกันสามลำ พวกเขาเดินทางเป็นระยะทาง 8,383 กิโลเมตร (5,209 ไมล์) ระหว่างวันที่ 30 มีนาคม ถึง 17 มิถุนายน การข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในเวลากลางคืนครั้งแรกสำเร็จในช่วงวันที่ 16–17 เมษายน ค.ศ. 1927 โดยนักบินชาวโปรตุเกส ซาร์เมนตู ดึ ไบอิรึช, ชอร์ฌือ ดึ กัชตีญู และมานูแอล โกเวยา โดยบินจากหมู่เกาะบีชากอส กินีของโปรตุเกส ไปยังเฟร์นันดูจีนอโรนยา ประเทศบราซิล ด้วยเรือเหาะดอร์เนียร์ วาล (Dornier Wal) ชื่อ*อาร์กอส* (*Argos*) ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1927 ชาลส์ ลินด์เบิร์ก ทำการบินเดี่ยวแบบไม่หยุดพักข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งแรกด้วยเครื่องบิน (ระหว่างนครนิวยอร์กและปารีส) ส่วนการบินเดี่ยวครั้งที่สองและเป็นครั้งแรกที่มีการบรรทุกผู้โดยสารไปด้วยคือแคลเรนซ์ ดันแคน เชมเบอร์ลิน เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1927 ทั้งนี้ เอ็ดเวิร์ด อาร์. อาร์มสตรองเคยเสนอให้มีการทำ "ลานบินกลางทะเล" (seadromes) แบบทอดสมอเรียงต่อกันเพื่อเป็นจุดเติมน้ำมันให้กับเครื่องบินในการเดินทางข้ามมหาสมุทร 

เยอรมนีเป็นชาติแรกที่พยายามอย่างจริงจังในการดึงส่วนแบ่งตลาดผู้โดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมาจากเรือเดินสมุทร ในทศวรรษ 1930 เยอรมนีข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเรือเหาะเซ็พเพอลีน (Zeppelin) ที่สามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ประมาณ 60 คน ในรูปแบบที่หรูหราใกล้เคียงเรือเดินสมุทร อย่างไรก็ตาม วินาศภัยฮินเดินบวร์ค (*Hindenburg* disaster) ใน ค.ศ. 1937 ได้ยุติการบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเรือเหาะเซ็พเพอลีนลง

วันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1944 เรือเหาะตรวจการณ์ชั้นเค (K-class blimps) สองลำจากฝูงบินเรือเหาะ ZP-14 ของกองทัพเรือสหรัฐ (USN) ได้เสร็จสิ้นการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งแรกด้วยเรือเหาะโครงอ่อน (non-rigid airship) เรือเหาะชั้นเคทั้งสองลำ (K-123 และ K-130) ออกจากเซาท์เวย์มัท รัฐแมสซาชูเซตส์ เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 และบินเป็นเวลาประมาณ 16 ชั่วโมงไปยังสถานีทหารเรืออาร์เจนเทีย นิวฟันด์แลนด์ จากอาร์เจนเทียเรือเหาะได้บินต่อประมาณ 22 ชั่วโมงไปยังสนามบินลาเฌสบนเกาะเตเซราในหมู่เกาะอะโซร์ส ช่วงสุดท้ายของการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งแรกคือการบินประมาณ 20 ชั่วโมงจากหมู่เกาะอะโซร์สไปยังสนามบินครอว์ในพอร์ตลียอเต (เคนิตรา) โมร็อกโกของฝรั่งเศส

ตั้งแต่ทศวรรษ 1950 ความโดดเด่นของเรือเดินสมุทรเริ่มลดน้อยลงเมื่อเครื่องบินพลังไอพ่นขนาดใหญ่เริ่มบรรทุกผู้โดยสารข้ามมหาสมุทรด้วยเวลาที่น้อยลงเรื่อย ๆ ความเร็วในการข้ามมหาสมุทรจึงกลายเป็นสิ่งสำคัญมากกว่ารูปแบบของการเดินทาง สมัยไอพ่นของผู้โดยสารที่เติบโตเต็มที่ซึ่งเริ่มต้นด้วยโบอิง 707 (Boeing 707) ได้ลดเวลาการเดินทางปกติระหว่างลอนดอนและนครนิวยอร์กเหลือเพียง 6.5 ถึง 8 ชั่วโมง ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ พอถึงทศวรรษ 1970 เครื่องบินความเร็วเหนือเสียงคองคอร์ด (Concorde) สามารถเชื่อมต่อทั้งสองเมืองได้ในเวลาไม่ถึง 4 ชั่วโมง และเหลือเรือเดินสมุทรเพียงลำเดียวคือ*[[ควีนเอลิซาเบธ 2]]* (*Queen Elizabeth 2*) ที่ยังคงวิ่งในเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสำหรับผู้ที่ชื่นชอบการเดินทางในรูปแบบที่ช้ากว่า

เศรษฐศาสตร์ของการบินพาณิชย์ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้มีวิวัฒนาการอย่างเด่นชัดนับตั้งแต่ทศวรรษ 1950 การนำเครื่องบินโดยสารลำตัวกว้าง (เช่น โบอิง 747 และดักลาส ดีซี-10) มาใช้ในช่วงต้นทศวรรษ 1970 ทำให้การเดินทางข้ามแอตแลนติกในราคาที่เอื้อมถึงสำหรับมวลชนกลายเป็นความจริง ตั้งแต่ทศวรรษ 1990 ความเชื่อถือได้สูงของเครื่องยนต์ไอพ่นสมัยใหม่ทำให้เครื่องบินไอพ่นสองเครื่องยนต์ เช่น โบอิง 767, โบอิง 777 และแอร์บัส เอ330 เข้ามาแทนที่เครื่องบินไอพ่นสี่เครื่องยนต์ในเส้นทางข้ามแอตแลนติกเป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่เครื่องบินความเร็วเหนือเสียงคองคอร์ดต้องยุติลงในที่สุดด้วยค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานที่สูง นำไปสู่การปลดระวางใน ค.ศ. 2003 ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา เครื่องบินไอพ่นลำตัวแคบสองเครื่องยนต์ได้ถูกนำมาใช้ในบริการข้ามแอตแลนติก หมายความว่าคู่เมืองระหว่างศูนย์กลางการบินหลักในอเมริกาเหนือและเมืองรองในยุโรปสามารถเชื่อมต่อกันได้โดยตรงโดยไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องบินลำตัวกว้างขนาดใหญ่ ซึ่งไม่คุ้มค่าทางเศรษฐกิจในเส้นทางที่มีความต้องการผู้โดยสารต่ำ โบอิง 757 เริ่มแนวโน้มนี้เมื่อได้รับการรับรองมาตรฐานอีทอปส์ (ETOPS) แม้รุ่นล่าสุดของทั้งโบอิง 737 และแอร์บัส เอ320 ในปัจจุบันจะมีความสามารถในการบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้แล้วก็ตาม

## เคเบิลข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก

เคเบิลข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกคือสายเคเบิลที่ได้รับการวางไว้ตามพื้นมหาสมุทรเพื่อเชื่อมต่อทวีปอเมริกาเหนือและยุโรปเข้าด้วยกัน ก่อนการมาถึงของวิทยุ วิธีการเดียวในการสื่อสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกคือการเชื่อมต่อทวีปต่าง ๆ ทางกายภาพด้วยสายโทรเลขข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ซึ่งสายแรกได้รับการติดตั้งจากวาเลนเชีย ประเทศไอร์แลนด์ ไปยังฮาตส์คอนเทนต์ นิวฟันด์แลนด์ ใน ค.ศ. 1858 โดยสามารถใช้งานได้เป็นเวลาหนึ่งเดือน

สายโทรศัพท์ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกคู่แรกสำหรับทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ทีเอที-1 (TAT-1) ได้รับการวางใน ค.ศ. 1955 และ 1956 โดยเรือวางเคเบิล เอเอ็มทีเอส ''มอนาร์ก'' (HMTS *Monarch*) ส่วนเคเบิลเส้นใยนำแสงข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสายแรก ทีเอที-8 (TAT-8) ได้รับการติดตั้งใน ค.ศ. 1988

อัตราแลกเปลี่ยนระหว่างดอลลาร์สหรัฐและปอนด์สเตอลิงของบริเตนยังคงเป็นที่รู้จักกันในภาษาปากของผู้ทำการตลาดทางการเงินว่า "เคเบิล" ซึ่งมีที่มาจากการใช้เคเบิลข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเพื่อวัตถุประสงค์นี้ในยุคแรกเริ่ม

## อุโมงค์ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก

อุโมงค์ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกคือโครงสร้างทางทฤษฎีที่ได้รับการนำเสนอมาแล้วหลายครั้งนับตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 โดยจะเป็นอุโมงค์ที่ทอดตัวพาดผ่านมหาสมุทรแอตแลนติกระหว่างนครนิวยอร์กและสหราชอาณาจักรหรือฝรั่งเศส

## ระยะเวลาของการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
การนำเทคโนโลยีต่าง ๆ มาใช้ช่วยให้การข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกทำได้รวดเร็วขึ้นเป็นลำดับ ระยะเวลาในการเดินทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกจากทวีปยุโรปไปยังอเมริกาเหนือเมื่อมีการนำนวัตกรรมการขนส่งรูปแบบใหม่มาใช้ในเชิงพาณิชย์มีรายละเอียดดังนี้:
* ค.ศ. 1620: 66 วัน: เรือฟลูต*[[เมย์ฟลาวเวอร์]]* (จากเซาท์แธมป์ตันไปยังเคปคอด)
* ค.ศ. 1838: 18 วัน 4 ชั่วโมง: เรือกลไฟล้อพายเอสเอส ''ซิเรียส'' (จากคอร์กไปยังนครนิวยอร์ก)
* ค.ศ. 1863: 8 วัน 3 ชั่วโมง: เรือกลไฟใบจักรเกลียวเดี่ยว อาร์เอ็มเอส ''สโกเชีย'' (จากควีนส์ทาวน์ไปยังนครนิวยอร์ก)
* ค.ศ. 1889: 5 วัน 19 ชั่วโมง: เรือกลไฟใบจักรเกลียวคู่ เอสเอส ''ซิตีออฟพารีส'' (SS City of Paris) (จากควีนส์ทาวน์ไปยังแซนดีฮุก)
* ค.ศ. 1907: 4 วัน 20 ชั่วโมง: เรือกลไฟที่ติดกังหันไอน้ำ: อาร์เอ็มเอส ''ลูซิเทเนีย'' (จากควีนส์ทาวน์ไปยังแซนดีฮุก)
* ค.ศ. 1929: 4 วัน 3 ชั่วโมง: เรือกลไฟติดหัวเรือกระเปาะ): เอ็สเอ็ส เบรเมิน (จากแชร์บูร์ไปยังประภาคารแอมโบรส)
* ค.ศ. 1936: 4 วัน: เรือกลไฟติดหม้อน้ำยาร์โรว์: อาร์เอ็มเอส ''ควีนแมรี'' (จากบิชอปร็อกไปยังประภาคารแอมโบรส)
* ค.ศ. 1936: 2 วัน 5 ชั่วโมง: เรือเหาะเอ็ลเซ็ท 129 *[[เอ็ลเซ็ท 129 ฮินเดินบวร์ค|ฮินเดินบวร์ค]]* (จากแฟรงก์เฟิร์ตไปยังเลกเฮิรสต์)
* ค.ศ. 1939: 1 วัน 3 ชั่วโมง: เรือบินแพนแอม โบอิง 314 คลิปเปอร์ *แยงกีคลิปเปอร์* (จากเซาแทมป์ตันไปยังพอร์ตวอชิงตัน ผ่านฟอยนส์ บอตวูด และเชดิแอก)
* ค.ศ. 1945: 14 ชั่วโมง: เครื่องบินบกอเมริกันโอเวอร์ซีส์ ดักลาส ดีซี-4 (จากลอนดอนไปยังนครนิวยอร์ก ผ่านแกนเดอร์ นิวฟันด์แลนด์)
* ค.ศ. 1958: 10 ชั่วโมง 20 นาที: เครื่องบินไอพ่น บีโอเอซี เดอ ฮาวิลแลนด์ คอเม็ต (จากลอนดอนไปยังนครนิวยอร์ก ผ่านแกนเดอร์)
* ค.ศ. 1976: 3 ชั่วโมง 30 นาที: เครื่องบินเหนือเสียงบริติชแอร์เวย์ คองคอร์ด (จากลอนดอนไปยังวอชิงตัน ดี.ซี.)

## ดูเพิ่ม
* ความสัมพันธ์ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
* การบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
* การข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก
* การบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก
* การค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* Fowler Jr., William M. *Steam Titans: Cunard, Collins, and the Epic Battle for Commerce on the North Atlantic* (London: Bloomsbury), 2017. 358 pp

## แหล่งข้อมูลอื่น

* "Evolution of trans-Atlantic Ships", May 1931, ''Popular Mechanics''

หมวดหมู่:การขนส่งนานาชาติ
การข้ามมหาสมุทร
การข้ามมหาสมุทร
หมวดหมู่:การข้ามมหาสมุทร