รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส

**พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส** () ทรงปกครองดินแดนฝรั่งเศสมาตั้งแต่ยุคราชอาณาจักรแฟรงก์ในปี ค.ศ. 843 ไปจนถึงการล่มสลายของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 ในปี ค.ศ. 1848 โดยฝรั่งเศสถูกปกครองด้วยตำแหน่งพระมหากษัตริย์ตลอดช่วงระยะเวลาส่วนมากบนหน้าประวัติศาสตร์ อย่างไรก็ตามยังมีพระมหากษัตริย์ในราชวงศ์กาโรแล็งเชียงสี่พระองค์ที่ดำรงตำแหน่งจักรพรรดิแห่งโรมันและบุคคลจากราชวงศ์​โบนาปาร์ตดำรงตำแหน่งจักรพรรดิแห่งชาวฝรั่งเศสด้วย

บทความนี้รวบรวมรายพระนามผู้ปกครองในตำแหน่ง *พระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์* (Roi des Francs) ระหว่าง ค.ศ. 843 - 1180 *พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส* (Roi de France) ระหว่าง ค.ศ. 1180 - 1790 และ ค.ศ. 1815 - 1830 *พระมหากษัตริย์แห่งชาวฝรั่งเศส* (Roi des Français) ระหว่าง ค.ศ. 1830 - 1848 และ *จักรพรรดิแห่งชาวฝรั่งเศส* (Empereur des Français) ระหว่าง ค.ศ. 1804 - 1814, ค.ศ. 1815 และ ค.ศ. 1852 - 1870 ตามลำดับ

นอกจากนี้ ในรายพระนามด้านล่างยังรวมพระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษและบริเตนใหญ่ช่วง ค.ศ. 1442 - 1453 ที่ทรงอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสเป็นช่วงระยะเวลาสั้น ๆ บนพื้นฐานตามข้อตกลงในของสนธิสัญญาทรัว ที่พระเจ้าชาร์ลที่ 6 ทรงถือเอาพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษว่าเป็นอุปราชและรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์ฝรั่งเศส แต่พระเจ้าเฮนรีที่ 5 เสด็จสวรรคตก่อนพระเจ้าชาร์ลที่ 6 ดังนั้นพระโอรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 ซึ่งก็คือ พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ จึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสต่อจากพระอัยกา (พระเจ้าชาร์ลที่ 6) ดินแดนทางตอนเหนือของฝรั่งเศสส่วนมากอยูภายใต้การปกครองของอังกฤษจนกระทั่ง ค.ศ. 1340 แต่เมื่อถึง ค.ศ. 1453 ชาวอังกฤษก็ถูกขับไล่ออกไปจากแผ่นดินฝรั่งเศสจนหมดสิ้น ฝรั่งเศสได้ยึดคืนเมืองกาลายส์และหมู่เกาะแชนเนล แต่ก็ถูกยึดอีกครั้งในปี ค.ศ. 1558 อย่างไรก็ตามพระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ (ต่อมาเปลี่ยนเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร) ยังคงอ้างสิทธิ์เหนือบัลลังก์ฝรั่งเศสมาอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งการสถาปนาสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ (จากพระราชบัญญัติสหภาพ) ในปี ค.ศ. 1800

ตำแหน่ง *พระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์* () ถูกใช้ไปจนถึง ค.ศ. 1230 ในช่วงรัชสมัยพระเจ้าฟิลิปที่ 2 (แต่มีการใช้ *FRANCORUM REX* โดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 ใน ค.ศ. 1499 โดยพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 ใน ค.ศ. 1515 และโดยพระเจ้าอ็องรีที่ 2 ประมาณปี ค.ศ. 1550) ในช่วงระยะเวลาอันสั้นที่รัฐธรรมนูญฝรั่งเศสมีผลบังคับใช้ระหว่าง ค.ศ. 1791 - 1792 และหลังการปฏิวัติเดือนกรกฎาคมในปี ค.ศ. 1830 พระอิสริยยศ *พระมหากษัตริย์แห่งชาวฝรั่งเศส* ถูกใช้แทนพระอิสริยยศ *พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส (และนาวาร์)* เป็นประดิษฐกรรมทางรัฐธรรมนูญที่รู้จักกันว่าราชาธิปไตยโดยประชานิยม ซึ่งเชื่อมเอาพระยศของกษัตริย์ผู้ปกครองเข้ากับประชาชนชาวฝรั่งเศส แทนการเชื่อมเข้ากับดินแดนฝรั่งเศสที่ทรงปกครอง

นอกจากนี้ฝรั่งเศสยังเคยใช้ระบอบจักรวรรดิสองครั้งคือ จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 ตั้งแต่ ค.ศ. 1804 - 1815 ซึ่งสถาปนาและปกครองโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ต่อมาคือ จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 ตั้งแต่ ค.ศ. 1852 - 1870 ซึ่งซึ่งสถาปนาและปกครองโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 พระราชนัดดาในนโปเลียนที่ 1

## พระมหากษัตริย์แฟรงก์
*สำหรับรายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์ช่วงก่อน[[สนธิสัญญาแวร์เดิง]] ดู[[รายพระนามพระมหากษัตริย์แฟรงก์]]*
### ราชวงศ์การอแล็งเฌียง (ค.ศ. 843 - 887)

ราชวงศ์การอแล็งเฌียงเป็นตระกูลขุนนางชาวแฟรงก์ที่มีรากฐานมาจากตระกูลอาร์นัลฟิง (Arnulfing) และปิปปินิด (Pippinid) ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 7 ซึ่งได้เริ่มรวบรวมอำนาจในคริสต์ศตวรรษที่ 8 จนส่งผลให้ตำแหน่งสมุหราชมนเทียรและ *ผู้นำและเจ้าแห่งชาวแฟรงก์* (dux et princeps Francorum) กลายเป็นตำแหน่งสืบตระกูล และก้าวขึ้นเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริงเบื้องหลังพระมหากษัตริย์เมรอแว็งเฌียง 

ราชวงศ์การอแล็งเฌียงมีที่มาจากชาร์ล มาร์แตล หนึ่งในสมุหราชมนเทียรผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งต่อมาเปแป็ง บุตรชาย ได้ถอดพระมหากษัตริย์เมรอแว็งเฌียงออกจากราชสมบัติในปี ค.ศ. 751 และปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ภายใต้พระสมณานุญาติจากพระสันตะปาปาและฉันทามติของเหล่าขุนนาง ต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าชาร์ลมหาราช (ครองราชย์ ค.ศ. 768 - 814) หรือที่รู้จักกันในนาม *ชาร์เลอมาญ* อาณาจักรแฟรงก์ได้แผ่ขยายอำนาจลึกเข้าไปในยุโรปตอนกลาง จนสามารถพิชิตอิตาลีและพื้นที่ส่วนใหญ่ของเยอรมนีในปัจจุบันเอาไว้ได้ นอกจากนี้ พระองค์ยังเข้ารับบรมราชาภิเษกจากพระสันตะปาปาเป็นจักรพรรดิแห่งชาวโรมัน ซึ่งเป็นพระอิสริยยศที่ผู้ปกครองชาวเยอรมันแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์สืบทอดต่อมาในภายหลัง

ต่อมาพระเจ้าหลุยส์ผู้ศรัทธา (ครองราชย์ ค.ศ. 814 - 840) พระราชโอรสในพระเจ้าชาร์เลอมาญได้สืบทอดอำนาจและแบ่งอาณาจักรให้แก่พระราชบุตรทั้งสามพระองค์ แต่การตัดสินใจดังกล่าวกลับนำไปสู่สงครามกลางเมืองที่ยืดเยื้อยาวนานสามปี จนกระทั่งสิ้นสุดลงด้วยสนธิสัญญาแวร์เดิงซึ่งแบ่งราชอาณาจักรแฟรงก์ออกเป็นสามส่วน โดยหนึ่งในนั้นคืออาณาจักรแฟรงก์กลางที่มีอายุเพียงช่วงสั้น ๆ ส่วนอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกได้พัฒนาไปเป็นประเทศฝรั่งเศสในปัจจุบัน และอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกได้กลายเป็นจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และประเทศเยอรมนีในเวลาต่อมา และในช่วงเวลานี้เอง อาณาจักรทางตะวันออกและตะวันตกเริ่มพัฒนาภาษาและวัฒนธรรมที่แตกต่างจากกันอย่างชัดเจน

### ราชวงศ์รอแบเฌียง (ค.ศ. 888 - 898)

### ราชวงศ์การอแล็งเฌียง (ค.ศ. 898 - 922)

### ราชวงศ์รอแบเฌียง (ค.ศ. 922 - 923)

### ราชวงศ์โบโซนิด (ค.ศ. 923 - 936)

### ราชวงศ์การอแล็งเฌียง (ค.ศ. 936 - 987)

## ราชวงศ์กาเปเซียง

ราชวงศ์กาเปเซียงมีที่มาจากพระเจ้าอูก กาแป เชื้อพระวงศ์รอแบเฌียง ผู้ดำรงตำแหน่งดยุกแห่งแฟรงก์และได้รับเลือกขึ้นเป็นกษัตริย์ใน ค.ศ. 987 หากไม่นับรวมจักรวรรดิฝรั่งเศสภายใต้การนำของราชวงศ์โบนาปาร์ตแล้ว พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสทุกพระองค์ล้วนสืบเชื้อสายผ่านทางรัชทายาทชายมาจากพระเจ้าอูก กาแป แทบทั้งสิ้น โดยการสืบราชสันตติวงศ์จากพระราชบิดาสู่พระราชโอรสเรื่อยมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งเรียกยุคนี้ว่า *ราชวงศ์กาเปเซียงสายตรง* (Direct Capetians)

ต่อมาราชบัลลังก์ได้เปลี่ยนผ่านสู่ราชวงศ์วาลัว ซึ่งเป็นสาขาแยกที่สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าฟิลิปที่ 3 อย่างไรก็ตาม สิทธิในราชบัลลังก์ของราชวงศ์วาลัวถูกคัดค้านและอ้างสิทธิ์โดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งราชวงศ์แพลนแทเจอนิตของอังกฤษ เป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสผู้ชอบธรรมผ่านทางพระราชมารดา อีซาแบลแห่งฝรั่งเศส ส่งผลให้ทั้งสองราชวงศ์สู้รบกันในสงครามร้อยปี และนำไปสู่ช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ที่พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ เป็นที่ยอมรับในฐานะพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสตามข้อตกลงในสนธิสัญญาทรัว

การปกครองของราชวงศ์วาลัวสิ้นสุดลงในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในระหว่างสงครามศาสนาของฝรั่งเศส โดยมีราชวงศ์บูร์บงซึ่งเป็นสายพระญาติห่าง ๆ เข้ามาสืบราชสมบัติแทน ราชวงศ์นี้สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งราชวงศ์กาเปเซียง ทั้งนี้ ราชวงศ์บูร์บงได้ปกครองฝรั่งเศสเรื่อยมาจนกระทั่งถูกล้มล้างในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส แม้จะมีฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ขึ้นใหม่หลังจักรพรรดินโปเลียนถูกโค่นล้มราชบัลลังก์ก็ตาม โดยพระมหากษัตริย์ผู้สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์กาเปเซียงพระองค์สุดท้ายที่ได้ปกครองประเทศคือ พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งราชวงศ์บูร์บง-ออร์เลอ็อง (ราชวงศ์สาขา) ในสมัยราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคม (ค.ศ. 1830 – 1848)

### ราชวงศ์กาเป

### ราชวงศ์วาลัว

การสวรรคตของพระเจ้าชาร์ลที่ 4 ก่อให้เกิดสงครามร้อยปีระหว่างราชวงศ์วาลัวและราชวงศ์แพลนแทเจอนิต ผ่านราชวงศ์สาขาอย่างราชวงศ์แลงคัสเตอร์ เพื่อช่วงชิงสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ซึ่งราชวงศ์วาลัวอ้างสิทธิ์ตามกฎหมายแซลิกโบราณที่จำกัดไว้เฉพาะรัชทายาทชายเท่านั้น โดยยึดตามสายพระโลหิตบุรุษล้วนของกษัตริย์ฝรั่งเศสที่ใกล้ที่สุดคือ ชาร์ล เคานต์แห่งวาลัว พระราชโอรสองค์ที่สามในพระเจ้าฟิลิปที่ 3 ขณะที่ราชวงศ์แพลนแทเจอนิตอ้างสิทธิ์โดยยึดความใกล้ชิดทางสายพระโลหิตกับกษัตริย์ฝรั่งเศสในรัชกาลที่ใกล้กว่าคือ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ พระราชนัดดาในพระเจ้าฟิลิปที่ 4 ผ่านทางพระราชินีอีซาแบล พระราชมารดา

หลังสงครามสิ้นสุดลง ราชวงศ์วาลัวเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะในท้ายที่สุด พงศาวดารฝรั่งเศสจึงได้บันทึกรายพระนามกษัตริย์ฝรั่งเศสจากราชวงศ์วาลัวเป็นกษัตริย์โดยชอบธรรม ทั้งนี้ กษัตริย์จากราชวงศ์แพลนแทเจอนิตพระองค์หนึ่งคือ พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ ทรงปกครองฝรั่งเศสในทางนิตินัยตามข้อตกลงจากสนธิสัญญาทรัว ซึ่งกลายเป็นรากฐานให้พระมหากษัตริย์อังกฤษใช้อ้างสิทธิ์เหนือราชบัลลังก์ฝรั่งเศสสืบเนื่องไปจนถึงปี ค.ศ. 1801 โดยมีราชวงศ์วาลัวปกครองฝรั่งเศสไปจนกระทั่งไร้รัชทายาทสืบราชสันตติวงศ์ในปี ค.ศ. 1589 ท่ามกลางสงครามศาสนาที่กำลังก่อตัว อนึ่ง เนื่องด้วยราชอาณาจักรนาวาร์ไม่มีธรรมเนียมการสืบราชสมบัติเฉพาะแต่รัชทายาทชาย ราชบัลลังก์นาวาร์และฝรั่งเศสจึงสืบสันตติวงศ์แยกจากกันนับตั้งแต่รัชสมัยพระราชินีนาถโยอานาที่ 2 พระราชธิดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 เป็นต้นมา

### ราชวงศ์วาลัว-ออร์เลอ็อง

### ราชวงศ์วาลัว-อ็องกูแลม

### ราชวงศ์บูร์บง

เมื่อพระเจ้าอ็องรีที่ 2 เสด็จสวรรคต ราชบัลลังก์ฝรั่งเศสภายใต้การปกครองของราชวงศ์วาลัวแลดูมั่นคงสถาพร เนื่องด้วยรัชทายาทชายผู้สืบราชสันตติวงศ์ยังทรงพระชนม์ชีพถึง 4 พระองค์ อย่างไรก็ตาม พระเจ้าฟร็องซัวที่ 2 พระราชโอรสองค์แรกกลับเสด็จสวรรคตขณะยังทรงพระเยาว์ ส่วนพระเจ้าชาร์ลที่ 9 พระราชโอรสองค์ที่สองไม่มีพระราชบุตรตามกฎหมายที่จะสืบราชสมบัติได้ ตามมาด้วยการสิ้นพระชนม์ก่อนวัยอันควรของแอร์กูล ฟร็องซัว พระราชโอรสองค์ที่สี่ และการลอบปลงพระชนม์พระเจ้าอ็องรีที่ 3 พระราชโอรสองค์ที่สามผู้ไร้ซึ่งรัชทายาท ฝรั่งเศสจึงตกอยู่ในวิกฤตการสืบราชสันตติวงศ์เพื่อช่วงชิงราชบัลลังก์โดยเหล่าพระญาติห่าง ๆ ของพระมหากษัตริย์อย่างไม่คาดหมาย ในขณะที่ผู้มีสิทธิ์สืบราชบัลลังก์มากที่สุดอย่างพระเจ้าอ็องรีที่ 3 แห่งนาวาร์ ทรงเป็นโปรเตสแตนต์ ซึ่งไม่เป็นที่ยอมรับของเหล่าขุนนางฝรั่งเศสส่วนใหญ่

ในท้ายที่สุด หลังจากทรงได้รับชัยชนะจากสมรภูมิหลายครั้งเพื่อปกป้องราชสิทธิ์ของพระองค์ พระเจ้าอ็องรีตัดสินพระทัยเปลี่ยนมาเข้ารีตนิกายโรมันคาทอลิกและบรมราชาภิเษกเป็นพระเจ้าอ็องรีที่ 4 อันเป็นการสถาปนาราชวงศ์บูร์บงขึ้นอย่างเป็นทางการ นับเป็นครั้งที่สองในประวัติศาสตร์ที่ราชอาณาจักรนาวาร์และฝรั่งเศสตกอยู่ใต้การปกครองของประมุของค์เดียวกัน เนื่องด้วยกฎการสืบราชสมบัติที่แตกต่างได้แยกทั้งสองอาณาจักรออกจากกันในระหว่างสงครามร้อยปี ทั้งนี้ การปกครองของราชวงศ์บูร์บงสิ้นสุดลงในระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส และถูกแทนที่ด้วยระบอบสาธารณรัฐในช่วงระยะสั้น ๆ

## คริสต์ศตวรรษที่ 19 อันยาวนาน
ยุคสมัยที่เรียกกันว่า *[[คริสต์ศตวรรษที่ 19 อันยาวนาน]]* (Long nineteenth century) ถือเป็นช่วงเวลาแห่งความผันผวนอย่างยิ่งในทางการเมืองของฝรั่งเศส โดยทั่วไปเริ่มตั้งแต่การปฏิวัติฝรั่งเศส ซึ่งนำไปสู่การโค่นล้มและสำเร็จโทษพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 อย่างไรก็ตาม ฝ่ายนิยมกษัตริย์ยังคงยอมรับพระเจ้าหลุยส์ที่ 17 พระราชโอรส เป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสในทางนิตินัยต่อไป แม้ว่าพระองค์จะถูกคุมขังโดยรัฐบาลคณะปฏิวัติจวบจนเสด็จสวรรคตโดยมิเคยได้ปกครองประเทศอย่างแท้จริง

ต่อมาภายใต้ระบอบสาธารณรัฐ ฝรั่งเศสเปลี่ยนรูปแบบรัฐบาลและรัฐธรรมนูญหลายครั้ง จนกระทั่งสถาปนาเป็นจักรวรรดิจากการขึ้นสู่อำนาจของนโปเลียน โบนาปาร์ต ผู้ดำรงตำแหน่งกงสุลเอกในขณะนั้น ซึ่งได้ปราบดาภิเษกเป็นจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ในเวลาต่อมา อย่างไรก็ดี จักรพรรดินโปเลียนถูกถอดจากราชบัลลังก์ถึงสองครั้งหลังพ่ายแพ้ในสงครามนโปเลียน

ภายหลังยุคนโปเลียน ฝรั่งเศสได้เข้าสู่ช่วงเวลาของรัฐบาลกษัตริย์นิยมสองระบอบ ได้แก่ การฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง ซึ่งปกครองโดยพระอนุชาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 สองพระองค์ต่อจากกันตามลำดับ และระบอบกษัตริย์เดือนกรกฎาคมภายใต้การปกครองของพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 ผู้สืบสายพระโลหิตมาจากดยุกแห่งออร์เลอ็อง พระอนุชาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 จนกระทั่งเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1848 ที่ยุติการปกครองแบบมีพระมหากษัตริย์ลงอีกครั้ง และก่อตั้งสาธารณรัฐที่ 2 ซึ่งดำรงอยู่เพียง 4 ปี ก่อนที่ประธานาธิบดีในขณะนั้นจะปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 และทรงถูกถอดถอนโดยสาธารณรัฐที่ 3 ในเวลาต่อมา นับเป็นการสิ้นสุดระบอบกษัตริย์ในฝรั่งเศสอย่างถาวร

### ราชวงศ์โบนาปาร์ต (จักรวรรดิที่หนึ่ง)

### ราชวงศ์บูร์บง (ฟื้นฟูครั้งที่หนึ่ง)

### ราชวงศ์โบนาปาร์ต (สมัยร้อยวัน)

### ราชวงศ์บูร์บง (ฟื้นฟูครั้งที่สอง)

### ราชวงศ์บูร์บง-ออร์เลอ็อง (ราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคม)

ราชวงศ์บูร์บงฟื้นฟูสิ้นสุดลงจากการปฏิวัติเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1830 หลังพระเจ้าชาร์ลที่ 10 ถูกถอดจากราชสมบัติและเชิญพระญาติห่าง ๆ ผู้มีแนวคิดเสรีนิยมมากกว่าอย่างพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แทน ทั้งนี้ ก่อนที่จะลงพระนามสละสิทธิ์การสืบราชสมบัติ เจ้าชายหลุยส์ อ็องตวน พระราชโอรสในพระเจ้าชาร์ลที่ 10 ทรงโต้เถียงกับพระราชบิดานานกว่า 20 นาที ก่อให้เกิดข้อถกเถียงว่าควรนับรวมพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสหรือไม่ เนื่องด้วยไม่เคยผ่านพิธีบรมราชาภิเษกและปกครองประเทศอย่างแท้จริง เช่นเดียวกับ เจ้าชายอ็องรีแห่งอาร์ตัว พระภาติยะ (หลานลุง) ที่ได้รับยกย่องเป็นพระเจ้าอ็องรีที่ 5 จากฝ่ายนิยมเจ้าบางส่วน แต่ระบอบการปกครองใหม่ไม่ยอมรับการอ้างสิทธิ์ดังกล่าวและพระองค์ก็มิเคยได้ปกครองในทางพฤตินัย

พระเจ้าชาร์ลที่ 10 เคยเสนอพระนามดยุกแห่งออร์เลอ็อง (พระยศของพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 ขณะนั้น) เป็น *ลีเยอเตอน็อง เฌเนราล ดู รอโยม* (Lieutenant général du royaume; เทียบเท่ายศพลโททางทหาร) ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระเจ้าอ็องรีที่ 5 ขณะทรงพระเยาว์ และเป็นผู้ประกาศพระราชประสงค์ในการสืบราชสมบัติแก่พระราชนัดดาให้สภาผู้แทนราษฎร (เทียบเท่าสภาสามัญชนของสหราชอาณาจักร) ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาฝรั่งเศสทราบ แต่ดยุกแห่งออร์เลออ็องไม่ได้ทรงปฏิบัติตาม เนื่องด้วยต้องการเพิ่มโอกาสขึ้นครองราชย์ของพระองค์เอง ด้วยเหตุดังกล่าว ประกอบกับสมาชิกรัฐสภาฝรั่งเศสในขณะนั้นทราบถึงแนวคิดการเมืองแบบเสรีนิยมและความนิยมส่วนพระองค์ในหมู่ประชาชน จึงได้เชิญเสด็จสืบราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์แทนเชื้อพระราชวงศ์บูร์บงสายหลัก

### ราชวงศ์โบนาปาร์ต (จักรวรรดิที่สอง)

สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 2 ดำรงอยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1848 ถึง ค.ศ. 1852 ก่อนจะสิ้นสุดลงเมื่อประธานาธิบดี ชาร์ล-หลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ต ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งชาวฝรั่งเศสด้วยพระนาม นโปเลียนที่ 3 ทั้งนี้ ทรงถูกถอดถอนจากอำนาจในระหว่างสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย และเป็นพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายที่ปกครองฝรั่งเศส

## ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์หลายท่านสืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์พระองค์ก่อน ๆ และได้ประกาศตนเป็นกษัตริย์ฝรั่งเศสที่ถูกต้องตามกฎหมาย ทั้งยังไม่ยอมรับประมุขแห่งรัฐ (ประธานาธิบดี) และกันเองอีกด้วย ซึ่งได้แก่
* ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสสายเลฌีตีมิสต์ สืบเชื้อสายจากพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งราชวงศ์บูร์บง ตั้งแต่ ค.ศ. 1830 ผู้อ้างสิทธิพระองค์ปัจจุบันคือ หลุยส์ อัลฟอนส์เซร์ ดยุกแห่งอ็องฌู (หลุยส์ที่ 20)
* ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสสายออร์เลอ็องนิสต์ สืบเชื้อสายจากพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งราชวงศ์ออร์เลอ็อง ตั้งแต่ ค.ศ. 1848 ผู้อ้างสิทธิพระองค์ปัจจุบันคือ ฌ็อง เคานต์แห่งปารีส (ฌ็องที่ 4)
* ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสสายโบนาปาร์ติสต์ สืบเชื้อสายมาจากจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งราชวงศ์โบนาปาร์ต และพระอนุชา ตั้งแต่ ค.ศ. 1815 – 1852 และตั้งแต่ ค.ศ. 1870 ผู้อ้างสิทธิพระองค์ปัจจุบันเป็นที่ขัดแย้งระหว่าง ชาร์ล เจ้าชายนโปเลียน (นโปเลียนที่ 7) และ ฌ็อง-คริสต็อฟ เจ้าชายนโปเลียน (นโปเลียนที่ 8)
* ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสสายอังกฤษ สืบเชื้อสายจากพระเจ้าชาร์ลที่ 6 ผ่านทางกาทรีนแห่งวาลัว พระราชินีเแห่งอังกฤษ อ้างสิทธิ์โดยพระมหากษัตริย์อังกฤษและบริเตนใหญ่ ซึ่งภายหลังพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร พระมหากษัตริย์จากราชวงศ์ฮันโนเฟอร์สละการอ้างสิทธิ์ เนื่องด้วยการรวมเป็นสหภาพระหว่างบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ ค.ศ. 1800
* ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสสายแจกเคอไบต์ สืบเชื้อสายจากพระเจ้าฟีลิปที่ 4 ผ่านทางอีซาแบลแห่งฝรั่งเศส พระราชินีเแห่งอังกฤษ อ้างสิทธิ์โดยรัชทายาทของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ ซึ่งอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส อังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ (สละการอ้างสิทธิ์โดยพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 1800 เช่นเดียวกัน)

## หมายเหตุ

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อประธานาธิบดีสาธารณรัฐฝรั่งเศส
* รายพระนามกษัตริย์สเปน
* รายพระนามกษัตริย์แห่งหมู่เกาะอังกฤษ

## อ้างอิง

ฝรั่งเศส

หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส
หมวดหมู่:จักรพรรดิฝรั่งเศส
กษัตริย์