open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 4

**สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 4** (6 มกราคม พ.ศ. 2489 - 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประเทศไทย มีจำนวนสมาชิกทั้งสิ้น 178 คน โดยมาจากการเลือกตั้ง ซึ่งแบ่งเขต ครั้งแรกทั้งหมด 96 คน และ ครั้งที่สอง 82 คน จากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มกราคม พ.ศ. 2489 และ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป สิงหาคม พ.ศ. 2489

การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งทางตรง แบบรวมเขต ครั้งแรก ถือเกณฑ์ราษฎร 200,000 คน ต่อผู้แทนราษฎร 1 คน และ ครั้งที่สอง ถือเกณฑ์ราษฎร 150,000 คน ต่อผู้แทนราษฎร 1 คน  ได้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จำนวน 178 คน

สมาชิกภาพของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดนี้ สิ้นสุดลง เนื่องจาก พลเอกผิน ชุณหะวัณ เข้ายึดอำนาจการปกครอง เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490

## องค์ประกอบของสภา
สภาผู้แทนราษฎรไทย ประกอบด้วยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

## จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำแนกตามพรรค
จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำแนกตามพรรค ณ วันสิ้นอายุของสภาผู้แทนราษฎร

## รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
### ประเภทที่ 1

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ประเภทที่ 1 นับตั้งแต่การเลือกตั้งทั่วไปในเดือนมกราคม พ.ศ. 2489 และ การเลือกตั้งทั่วไปเพิ่มเติมในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2489 มีดังนี้

#### พระนคร

#### ธนบุรี

#### ภาคกลาง

#### ภาคเหนือ

#### ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

#### ภาคใต้

#### ภาคตะวันออก

#### ภาคตะวันตก

### ประเภทที่ 2
สืบเนื่องจากเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 ประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2489 กำหนดให้ยกเลิกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ประเภทที่ 2 ที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้ง ทำให้ต้องมีการจัดการเลือกตั้งเพิ่มเติมขึ้น ในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2489

## ผู้ดำรงตำแหน่ง
**ประธานสภาผู้แทนราษฎร** พระยามานวราชเสวี (ออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2490) เกษม บุญศรี ดำรงตำแหน่งแทน (ออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2490) พึ่ง ศรีจันทร์ ดำรงตำแหน่งแทน 

**รองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่หนึ่ง**  เดือน บุนนาค (ลาออก พ.ศ. 2489) มงคล รัตนวิจิตร ดำรงตำแหน่งแทน (ลาออก พ.ศ. 2489) พันเอกพระยาสุรพันธเสนี ดำรงตำแหน่งแทน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 4
ร้านสตาร์ซอคเก้อร์

**ร้านสตาร์ซอคเก้อร์** () เป็นร้านค้าปลีกซึ่งจำหน่ายสินค้าเกี่ยวกับกีฬา ลักษณะพิเศษที่สำคัญคือ มีของที่ระลึกจากสโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงในทวีปยุโรป และกิจการให้เช่าสื่อวีดิทัศน์บันทึกการแข่งขัน หรือช่วงจังหวะสำคัญในการแข่งขัน (Highlight) กีฬาโดยเฉพาะฟุตบอล ร่วมด้วยสิ่งพิมพ์ในเครือสยามสปอร์ตทุกชนิด ดำเนินงานโดย*บริษัท วรรคสร โปรโมชัน จำกัด* ซึ่งจดทะเบียนจัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2526 และมีสมลักษณ์ โหลทอง ภรรยาของระวิ ผู้ก่อตั้งบริษัท สยามสปอร์ต ซินดิเคท จำกัด (มหาชน) เป็นกรรมการผู้จัดการ โดยมีสาขาทั้งหมด 15 แห่งทั่วประเทศ แต่ปัจจุบันได้ปิดกิจการหมดทุกสาขาแล้ว โดยสาขาซีคอนสแควร์เป็นสาขาสุดท้ายที่ปิดตัวลง ในวันที่ 10 พฤศจิกายน 2564

## ประวัติ
บริษัทฯ เริ่มเปิดดำเนินงานร้านสตาร์ซอคเก้อร์ เป็นสาขาแรกเมื่อปี พ.ศ. 2528 ที่ศูนย์การค้าพันธุ์ทิพย์พลาซา สำหรับสาขาที่มีรายได้สูงสุดนับแต่เปิดทำการ ได้แก่ สาขาที่ตั้งอยู่บริเวณชั้นจี ของศูนย์การค้าเซ็นทรัล ลาดพร้าว โดยในระยะแรกของการเปิดให้บริการนั้น สินค้ากีฬาที่ระลึกซึ่งวางจำหน่าย ทางร้านเป็นผู้ผลิตขึ้นเอง ด้วยการเลียนแบบจากของจริง ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2537 บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท เริ่มดำเนินการเป็นผู้รับลิขสิทธิ์ เพื่อผลิตและนำเข้าสินค้าดังกล่าว จากประเทศอังกฤษเป็นแห่งแรก จากนั้นจึงส่งมอบให้บริษัทฯ เป็นผู้จัดจำหน่ายอีกทอดหนึ่ง ต่อมา บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท ก็ทยอยเจรจาลิขสิทธิ์กับประเทศอื่น ๆ ซึ่งปัจจุบัน บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท โอนสิทธิดังกล่าวให้แก่บริษัทฯ เป็นผู้ดำเนินการเอง

ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท เข้าซื้อหุ้นสามัญทั้งหมดของบริษัทฯ จากนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2542 บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท จำหน่ายเงินลงทุนทั้งหมดออกไป ต่อมาในปี พ.ศ. 2549 บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท เปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางธุรกิจ โดยให้รับโอนลิขสิทธิ์วีดิทัศน์กีฬาจากต่างประเทศ จากบริษัท สปอร์ตสแอนด์เลเซอร์โปรโมชัน จำกัด ซึ่งเดิมนำมาบันทึกลงม้วนวิดีโอเทปเพื่อให้เช่าในร้านฯ เปลี่ยนรูปแบบเป็นกิจการจำหน่ายขาด โดยใช้สื่อวีดิทัศน์ประเภทอื่นคือวีซีดีและดีวีดี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บริษัทของไทย
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2526
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศไทย
หมวดหมู่:เครือสยามสปอร์ต
แตน อรอุมา

**แตน อรอุมา** อดีตนักร้องเพลงลูกทุ่งหญิงชาวไทย ในแบบสำเนียงใต้ มีชื่อและนามสกุลจริงว่า **อรอุมา ผลประมูล** มีชื่อเล่นว่า **แตน** เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2527 เป็นชาวจังหวัดชุมพร ซึ่งเป็นที่รู้จักในหมู่นักฟังเพลงลูกทุ่ง จากเพลง *ลูกสาวเดียว* *ใบสั่งฟ้า* และ *อย่าลืมกรุงชิง* เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะเดินทางไปแสดงสด เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2553 ที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

## งานเพลงดัง
* ลูกสาวเดียว
* ใบสั่งฟ้า
* อย่าลืมกรุงชิง
* สาวใต้คอยรัก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักร้องหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักร้องลูกทุ่งหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักร้องจากจังหวัดชุมพร
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางถนนในประเทศไทย
เต่านาอีสาน

**เต่านาอีสาน** (; ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง ในวงศ์เต่านา (Geoemydidae)

เป็นเต่านาชนิดหนึ่ง ที่เพิ่งแยกออกมาในปี ค.ศ. 2004  มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับเต่านาหัวใหญ่ (*M. macrocephala*) ซึ่งเป็นเต่านาอีกชนิด แต่มีลักษณะที่แตกต่างออกไป คือ มีขีดตามแนวตั้งใต้จมูก 4-5 ขีด ซึ่งมีมากกว่าเต่านาหัวใหญ่ และเส้นขีดที่นัยน์ตาจะเล็กกว่า รวมทั้งมีรูปร่างที่เล็กกว่าด้วย

เต่านาอีสาน มีถิ่นกระจายพันธุ์ที่ภาคอีสานของประเทศไทย และพบไปจนถึงลาว, กัมพูชา และเวียดนาม เป็นเต่าที่กินหอยฝาเดียวและหอยสองฝาเป็นอาหารหลัก โดยใช้ปากขบกัดเปลือกหอยให้แตก แล้วใช้เล็บฉีกเอาเนื้อของหอยออกมา พบได้ทั่วไปในพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ รวมทั้งพื้นที่ทำการเกษตร เช่น นาข้าว, ท้องร่องสวน ด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:วงศ์เต่านา
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
เต่านาหัวใหญ่

**เต่านาหัวใหญ่** หรือ **เต่านามลายู** (; ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง จำพวกเต่า ในวงศ์เต่านา (Geoemydidae)

มีลักษณะกระดองสีน้ำตาลอ่อน หัวมีสีดำมีลายสีขาวเป็นเส้นใหญ่จากจมูกผ่านนัยน์ตาตอนบนและจากปากผ่านนัยน์ตาตอนล่าง 2 ขีด มีลายขาวที่แก้มด้วย ลายเส้นขาวใหญ่นี้เป็นจุดเด่น ผิวหนังทั่วไปและขามีสีเทาดำ ความยาวกระดองเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 1/2 กิโลกรัม

เต่านาหัวใหญ่ เป็นเต่าที่พบได้บ่อยที่สุดในประเทศไทย สามารถพบได้ทั่วไปตั้งแต่นาข้าว, ท้องร่องสวน หรือแม่น้ำลำคลองต่าง ๆ ทั่วทุกภาคของประเทศ และพบได้ในประเทศใกล้เคียง เช่น กัมพูชา และมาเลเซีย

เป็นเต่าที่กินหอยฝาเดียวและหอยสองฝาเป็นอาหารหลัก โดยใช้ปากขบกัดเปลือกหอยให้แตก จากนั้นจึงใช้เล็บฉีกเอาเนื้อหอยออกมากิน  เดิมเคยถูกจัดให้เป็นชนิดเดียวกับเต่านาอีสาน (*M. subtrijuga*) แต่ต่อมาได้มีการศึกษาใหม่ พบว่าแท้จริงแล้วแยกออกเป็น 2 ชนิด ในปี ค.ศ. 2004

## อ้างอิง
### อ้างอิงภายนอก

## บรรณานุกรม
* 
* 
*''Malayemys macrocephala'', The Reptile Database

หมวดหมู่:วงศ์เต่านา
เต่านา

*สำหรับบุคคลดูที่ [[หม่อมหลวงมิ่งมงคล โสณกุล]]*

**เต่านา** หรือ **เต่าสามสัน** () เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลาน 2 ชนิดจำพวกเต่าที่อยู่ในสกุล *Malayemys* ในวงศ์ Bataguridae 

เป็นเต่าน้ำจืดขนาดเล็ก มีลักษณะเด่น คือ กระดองส่วนบนมีสันนูน 3 เส้น เห็นได้ชัดเจน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ และมีขอบเรียบ ส่วนหัวมีขนาดใหญ่และมีลายเส้นสีเหลืองหรือสีขาว กระดองส่วนบนมีสีน้ำตาลและขอบสีครีมหรือสีเหลือง กระดองส่วนล่างมีสีเหลือง และแต้มสีดำบนแผ่นเกล็ด ขณะที่สีผิวทั่วไปเป็นสีน้ำตาลเทาหรือดำ บริเวณส่วนหน้าและจมูกมีลายเส้นขีดสีขาว

เป็นเต่าที่พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแหล่งน้ำของภูมิภาคอินโดจีนและแหลมมลายู พบเห็นได้ทั่วไปทั้งนาข้าว, สวนสาธารณะ หรือท้องร่องสวนผลไม้ พื้นที่การเกษตรทั่วไป เป็นเต่าที่กินหอยเป็นอาหารหลักทั้งหอยฝาเดียวและหอยสองฝา โดยใช้ริมฝีปากขบกัดเปลือกหอยให้แตก แล้วใช้เล็บจิกเนื้อหอยออกมากิน และยังกินสัตว์น้ำอย่างอื่นได้ด้วย 

เดิมทีเต่านาถูกจำแนกไว้เพียงชนิดเดียว แต่ต่อมาได้มีการศึกษาเพิ่มขึ้นโดยนักวิชาการชาวตะวันตก เมื่อปี ค.ศ. 2004 พบว่าแท้จริงแล้วมี 2 ชนิด โดยมีลักษณะแตกต่างกันทางกายวิภาคบางประการ และถิ่นที่แพร่กระจายพันธุ์ คือ

**[[Malayemys macrocephala]]* พบกระจายพันธุ์ในพื้นที่ภาคกลาง, ภาคเหนือ และภาคอีสานของประเทศไทย ไปจนถึงตอนเหนือของมาเลเซีย
**[[Malayemys subtrijuga]]* พบกระจายพันธุ์ในพื้นที่ภาคอีสานของไทย และลุ่มแม่น้ำโขง

ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 ได้มีการจำแนกออกไปอีก เป็น *[[Malayemys khoratensis]]* ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าเป็นชนิดเดียวกับ *[[Malayemys isan]]* ซึ่งไม่ได้ปรากฏอยู่ในรหัสสากลการระบุพันธุ์สัตววิทยา (ICZN Code)

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
*
*

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:วงศ์เต่านา
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
โอ จิน-ฮย็อก

**โอ จิน-ฮย็อก** (; ; 15 สิงหาคม ค.ศ. 1981 – ) เป็นนักยิงธนูชาวเกาหลีใต้ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในกีฬายิงธนูประเภทชายเดี่ยว และการแข่งขันในรายการทีมชาย กับเพื่อนร่วมทีมอย่าง อิม ดงฮย็อน และ คิม บอบมิน ที่ซึ่งทีมของเขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดง ทั้งนี้ โอ จิน-ฮย็อก เป็นนักยิงธนูชายเดี่ยวคนแรกของประเทศเกาหลีใต้ที่ได้รับรางวัลเหรียญทองโอลิมปิก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดชุงช็องใต้
หมวดหมู่:นักยิงธนูชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักกีฬาเหรียญทองโอลิมปิก
หมวดหมู่:นักกีฬาเหรียญทองแดงโอลิมปิก
หมวดหมู่:นักยิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
หมวดหมู่:นักกีฬาโอลิมปิกทีมชาติเกาหลีใต้
ไม่ประสงค์ลงคะแนน

**ไม่ประสงค์ลงคะแนน** (, "ไม่เลือกข้างต้นทั้งหมด") เป็นตัวเลือกในระบบเลือกตั้งของบางเขตอำนาจหรือบางองค์กร ซึ่งกำหนดขึ้นเพื่อเปิดให้ผู้เลือกแสดงความไม่เห็นชอบต่อตัวเลือกอื่น ๆ ทั้งหมด โดยอ้างอิงหลักการที่ว่า การให้ความเห็นชอบนั้น ย่อมรวมถึง การงดเว้นไม่ให้ความเห็นชอบด้วย

ในสหรัฐอเมริกา ตัวเลือก "ไม่ประสงค์ลงคะแนน" นี้มีกำเนิดมาจากสภาที่ปรึกษาเทศบาลประจำหน่วยเลือกตั้งอีลาวิสตา รัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งลงมติเมื่อปี 1976 ให้เพิ่มตัวเลือกนี้ลงในบัตรเลือกตั้งของเทศมณฑลแซนตาบาร์บารา รัฐแคลิฟอร์เนีย ต่อมา วอลเตอร์ วิลสัน (Walter Wilson) และแมทธิว แลนดี สตีน (Matthew Landy Steen) สมาชิกสภาดังกล่าว จึงเสนอร่างกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมบัตรเลือกตั้งให้มีตัวเลือก "ไม่ประสงค์ลงคะแนน" นับแต่นั้นเป็นต้นมา ครั้นปี 1978 รัฐเนวาดาเพิ่มตัวเลือกอย่างเดียวกันลงในบัตรเลือกตั้งท้องที่ตน และปลายปี 1999 ราษฎรรัฐแคลิฟอร์เนียพากันเข้าชื่อเสนอร่างกฎหมายที่ 23 ต่อรัฐบาลกลาง เรียก "รัฐบัญญัติไม่ประสงค์ลงคะแนน" (None of the Above Act) แต่ผู้ออกเสียงประชามติเห็นชอบกับข้อเสนอดังกล่าวเพียงร้อยละ 36 และไม่เห็นชอบร้อยละ 64 ร่างกฎหมายจึงล้มไป ในการนี้ ถ้าร่างกฎหมายได้รับความเห็นชอบ จะส่งผลให้บัตรเลือกตั้งทั่วประเทศได้รับการปรับปรุงใหม่ ยกเว้นในการเลือกตั้งตุลาการ

เมื่อบัตรเลือกตั้งมีตัวเลือก "ไม่ประสงค์คะแนน" ก็เป็นไปได้ว่า จะมีผู้เลือกตัวเลือกนี้มากมายจนเป็นเสียงข้างมาก หรือมีคะแนนเสียงเหนือกว่าตัวเลือกอื่น และทำให้ไม่มีผู้ชนะการเลือกตั้ง ในกรณีเช่นนั้น จะใช้วิธีอื่น ๆ เพื่อนำไปสู่ทางออกต่อไป เช่น อาจปล่อยให้ตำแหน่งว่าง หรือเปลี่ยนไปใช้วิธีแต่งตั้งแทนเลือกตั้ง หรือจัดการเลือกตั้งหรือเปิดให้เสนอชื่อใหม่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การเลือกตั้ง
ปลากะพงผี

**ปลากะพงผี** (; ) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงแดง (Lutjanidae)

มีลักษณะทั่วไปเหมือนปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกันทั่วไป แต่ส่วนหัวโตกว่า ปากกว้าง ลำตัวกว้าง ครีบหางเว้าตื้น ลำตัวสีคล้ำ มีลวดลายสีเหลืองหรือสีจาง ๆ ที่หน้าและลำตัว ปลาขนาดใหญ่มักมีสีคล้ำ ปลาขนาดเล็ก มีลายสีขาว-ดำตัดกันชัดเจน

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 75 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นฝูง มักพบในแนวปะการังในที่ลึก โดยปลาขนาดเล็กมักว่ายอยู่ตามหน้าหิน กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กไปเป็นอาหาร 

เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์ในเขตอินโด-แปซิฟิก ไปจนถึงออสเตรเลีย ในน่านน้ำไทยพบได้ในแถบทะเลอันดามันเท่านั้น โดยเป็นปลาที่พบได้น้อย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Black-and-white Snapper, ''Macolor niger'' (Forsskål, 1775) 

ผี
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศออสเตรเลีย
ปลากะพงหน้าลาย

**ปลากะพงหน้าลาย** (; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงแดง (Lutjanidae)

มีส่วนหัวค่อนข้างโต ด้านหน้าโค้งลาด ลำตัวกว้าง ครีบอกเรียวโค้ง ครีบหางเว้าตื้น หัวและตัวสีน้ำตาลแดงหรือสีคล้ำ บริเวณส่วนหน้ามีลายเส้นวนสีฟ้าหรือสีน้ำเงิน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ มีจุดประเล็ก ๆ สีเดียวกันทั่วทั้งตัว ในบางตัวมีขอบครีบสีเหลือง

มีขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 90 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เพียงลำพังตัวเดียว โดยหากินตามกองหินใต้น้ำเหรือแนวปะการัง พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออกจนถึงตาฮิติ, ทะเลญี่ปุ่น จนถึงตอนใต้ของออสเตรเลีย สำหรับในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งทะเลอันดามันและอ่าวไทย แต่ในฝั่งอ่าวไทยจะพบได้เฉพาะเป็นบางจุดเท่านั้น จัดเป็นปลาที่พบได้น้อย 

นิยมบริโภคกันเป็นปลาเศรษฐกิจ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หน้าลาย
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:ปลาแอฟริกา
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศออสเตรเลีย
ปลากระเบนหางหนาม

**ปลากระเบนหางหนาม** (; ) ปลาทะเลกระดูกอ่อนชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากระเบนธง (Dasyatidae)

มีรูปร่างคล้ายสี่เหลี่ยมด้านเท่า จะงอยปากแหลมเล็กน้อย ขอบปีกด้านข้างเป็นมุมมน ด้านหลังมีตุ่มแหลมมาก มีแกนกลางเป็นตุ่มใหญ่ไปจนถึงโคนหาง  หางมีตุ่มหยาบมาก ลำตัวสีน้ำตาลแดง ด้านท้องสีขาว หางสีคล้ำ

มีขนาดความกว้างได้ถึง 150 เซนติเมตร จากปีกด้านหนึ่งไปอีกยังด้านหนึ่ง อาศัยอยู่ตามพื้นทรายหรือพื้นที่มีโคลนปนตามแถบชายฝั่งจนถึงแนวปะการัง ตั้งแต่ชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออก, แอฟริกาใต้, อ่าวเปอร์เซีย, ทะเลอาหรับ, ทะเลแดง, ทะเลอันดามัน, อ่าวไทย, ทะเลฟิลิปปิน ไปจนถึงตอนเหนือออสเตรเลีย

เป็นปลาที่หากินสัตว์น้ำหน้าดินต่าง ๆ เป็นอาหาร เช่น หอย, ปู ในน่านน้ำไทยถือเป็นปลาที่พบได้น้อย หายาก แต่ที่มัลดีฟส์ เป็นปลาที่พบได้ง่าย  โดยมักจะว่ายเข้ามาหานักท่องเที่ยวเพื่อขออาหารกิน 

## รูปภาพ

ภาพ:Maldives animals 12.jpg|ปลากระเบนหางหนามที่มัลดีฟส์
ภาพ:Trygon jenkinsii by annandale.jpg|ภาพวาด
ภาพ:Maldives 09628.JPG|ปลากระเบนหางหนามที่มัลดีฟส์


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*http://fishbase.sinica.edu.tw/summary/SpeciesSummary.php?id=12589 

หมวดหมู่:สกุลไฮแมนทูรา
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
ต้นไม้แบบบี

thumb|400px|right|ต้นไม้แบบบี อันดับ 2  หรืออันดับ 5 .
ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ **ต้นไม้แบบบี** () เป็นโครงสร้างข้อมูลแบบต้นไม้ ซึ่งเก็บข้อมูลที่จัดเรียงแล้ว และพร้อมใช้งานสำหรับการค้นหา การเข้าถึงแบบลำดับ การแทรกข้อมูล การลบข้อมูล ซึ่งประสิทธิภาพการทำงานของมันจะใช้เวลาลอการิทึม (logarithmic time) ต้นไม้แบบบีเป็นโครงสร้างต้นไม้ที่มีลักษณะทั่วไปเหมือนกับต้นไม้ทวิภาค คือ แต่ละปมมีปมลูกได้ไม่เกิน 2 ปม ต้นไม้แบบบีเป็นโครงสร้างข้อมูลที่เหมาะสมที่สุดสำหรับระบบที่มีการอ่านและเขียนบล็อกข้อมูลขนาดใหญ่ ดังนั้นมันจึงมักใช้ในงานฐานข้อมูลและระบบแฟ้ม 

## ภาพรวม
ปมภายในต้นไม้แบบบี (ปมที่ไม่ใช่ปมใบ) สามารถมีจำนวนแตกต่างกันอยู่ภายในช่วงที่กำหนดไว้ เมื่อมีการแทรกหรือลบข้อมูลจะทำให้จำนวนปมลูกเปลี่ยนแปลงไป ดังนั้นเมื่อต้องการให้จำนวนของปมลูกอยู่ในช่วงที่กำหนดไว้ ปมภายในอาจจะเชื่อมต่อ หรืออยกออกไป เนื่องจากช่วงของปมลูกได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ดังนั้นมันจึงไม่จำเป็นต้องจัดสมดุลใหม่บ่อย ๆ เหมือนกับต้นไม้ค้นหาแบบสมดุลตนเองชนิดอื่น ๆ แต่อาจจะยอมให้เสียพื้นที่ว่างบางส่วนภายในต้นไม้ได้ ถ้ามีบางปมที่มีปมลูกไม่ครบ 2 โดยปกติขอบบนและขอบล่างของจำนวนปมลูกจะถูกตรึงไว้เพื่อการทำงานโดยเฉพาะ ตัวอย่างเช่น ต้นไม้แบบ 2-3 บี  ปมภายในแต่ละปมสามารถมีปมลูกได้ 2 หรือ 3 ปม

ปมภายในแต่ละปมของต้นไม้แบบบีจะเก็บคีย์ไว้จำนวนหนึ่ง โดยปกติ จำนวนคีย์ถูกเลือกระหว่าง d และ 2d  ในทางปฏิบัติคีน์กินที่ส่วนใหญ่ในปม เลข 2 ซึ่งเป็นตัวคูณ เป็นตัวรับประกันว่าปมนั้นสามารถแบ่งแยก หรือรวมได้  ถ้าปมภายในมี 2d คีย์ การเพิ่มคีย์ให้ปมนั้นสามารถทำด้โดยการแบ่งปมที่มี 2d คีย์ ออกเป็นปมที่มีคีย์ d 2 ปม และเพิ่มคีย์ให้กับปมพ่อแม่  ปมที่แบ่งแยกออกไปแต่ละปมมีจำนวนที่ต้องการน้อยที่สุดของคีย์ ในทำนองเดียวกัน ถ้าปมภายในและปมข้างเคียงของมันต่างก็มีคีย์เท่ากับ d คีย์  คีย์อาจถูกลบจากปมภายในโดยการรวมคีย์เข้ากับปมข้างเคียงของมัน  การลบคีย์ทำให้ปมภายในมีคีย์เท่ากับ 2d - 1  คีย์ ส่วนการรวมกับปมข้างเคียงจะเพิ่มคีย์ให้กับมัน d คีย์ บวกกับอีก 1 คีย์จากปมพ่อแม่ของปมข้างเคียง ผลที่ได้จะทำให้มันเป็นปมเต็มที่มี 2d คีย์ 

จำนวนกิ่ง(หรือปมลูก) จากปมนั้นจะมีมากกว่าจำนวนคีย์ในปมอยู่ 1 ในต้นไม้แบบ 2-3 ปมภายในอาจเก็บหนึ่งคีย์ (โดยมีปมลูก 2 ปม) หรือมี 2 คีย์ (โดยมีปมลูก 3 ปม)   บางครั้งต้นไม้แบบีถูกอธิบายโดยใช้พารามิเตอร์ (d + 1) - (2d+1) หรือโดยใช้ลำดับกิ่งที่สูงที่สุด (2d + 1)

ต้นไม้แบบบีรักษาสถานะสมดุลโดยความต้องการที่ปมใบทุกปมอยู่มีความลึกเท่ากัน ความลึกนี้จะเพิ่มอย่างช้า ๆ เมื่ออิลีเมนต์ถูกเพิ่มเข้าไปในต้นไม้ และเป็นผลทำให้มีปมๆ หนึ่งอยู่ไกลจากปมราก

ต้นไม้แบบบีมีข้อได้เปรียบมากกว่าการทำงานด้วยวิธีอื่นๆ เมื่อเวลาที่ใช้สำหรับการเข้าถึงปมมากกว่าเวลาที่เข้าถึงภายในปม เนื่องจากความสูญเสียที่ใช้ไปสำหรับการเข้าถึงปม อาจทำให้ลดลงไปด้วยการดทำงานหลายอย่างภายในปม  สิ่งนี้มักเกิดขึ้นเมื่อปมเก็บในหน่วยความจำสำรอง เช่น ตัวขับดิสก์ การทำให้จำนวนของปมลูกของแต่ละปมภายในมีจำนวนมากที่สุด ทำให้ความสูงของต้นไม้ลดลง และจำนวนการเข้าถึงปมที่ทำให้สูญเสียประสิทธิภาพการทำงานลดลง การทำให้ต้นไม้กลับสู่สภาวะสมดุลใหม่จึงเกิดขึ้นไม่บ่อยครั้ง  จำนวนปมลูกที่มากที่สุดขึ้นกับสารสนเทศที่เก็บสำหรับปมลูกแต่ละปม และขนาดของบล็อกดิสก์ที่เต็ม หรือขนาดที่คล้ายคลึงกันในหน่วยความจำสำรอง  ในขณะที่ต้นไม้แบบบี 2-3 อธิบายได้ง่ายกว่า ต้นไม้แบบบีในทางปฏิบัติที่ใช้หน่วยความจำสำรองต้องการจำนวนปมลูกในการปรับปรุงประสิทธิภาพ

## บรรณานุกรม
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* B-Tree animation applet โดย slady

หมวดหมู่:ต้นไม้ (โครงสร้างข้อมูล)
แม่น้ำทากาฮาชิ

**แม่น้ำทากาฮาชิ** () เป็นแม่น้ำในจังหวัดโอกายามะ ทางตะวันตกของจังหวัด เป็นหนึ่งในแม่น้ำสายสำคัญในจังหวัดโอกายามะ มีต้นกำเนิดมาจากช่องเขาอาเกจิใกล้กับภูเขาฮานามิยามะในจังหวัดทตโตริ ใหลผ่านเมืองนีมิ ทากาฮาชิ โซจะ และคูราชิกิ และไหลออกทะเลในเซโตะบริเวณมิซูชิมานาดะ

ทากาฮาชิ
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์จังหวัดโอกายามะ
ผักเขียด

250px|thumb| ต้นขาเขียด

**ผักเขียด** หรือ **ขาเขียด** () เป็นพืชชนิดหนึ่ง พบทั่วไปในบริเวณที่มีน้ำขัง หนอง คลอง บึง ชื่อเรียกอื่น ๆ ได้แก่ ขากบขาเขียด ผักเป็ด ผักเผ็ด ผักริ้น ผักหิน ผักฮิ้น ผักฮิ้นน้ำ ผักขี้เขียด กันจ้อง ผักลิ่น ผักลิ้น ริ้น ผักอีฮิน ผักอีฮินใหญ่ในภาษาอีสาน และขี้ใต้ในภาษาใต้

## ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ผักเขียดเป็นพืชที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ มีลักษณะคล้ายผักตบชวาแต่ขนาดเล็กกว่า ลำต้นตั้งตรง มีเหง้าอยู่ใต้ดิน มีไหลสั้น ๆ และรากฝอยสีน้ำตาลแดงจำนวนมาก ใบลักษณะเป็นใบเดี่ยวรูปหัวใจคล้ายผักตบชวาแต่เล็กกว่า เส้นของใบโค้งขนานไปตามความยาวของใบ ใบกว้าง 2–45 มิลลิเมตร ยาว 9–85 มิลลิเมตร ออกสลับกันที่โคน สีเขียวอ่อน ก้านใบยาวและอวบน้ำ โคนก้านใบแผ่ออกเป็นกาบหุ้มใบที่อ่อนกว่า ด้านในของก้านใบมีเยื่อบางสีขาว ออกดอกเป็นช่อ กลีบสีม่วง ทางก้านใบ มีดอกย่อย 6–15 ดอก ผลมีขนาดยาวประมาณ 1 เซนติเมตร เมล็ดสีน้ำตาล ขยายพันธุ์โดยใช้รากและเมล็ด

## ประโยชน์
### ทางเกษตร
เลี้ยงสัตว์ ทำปุ๋ยหมัก

### ทางอาหาร
ยอดอ่อน ใบอ่อนและดอก จะออกในช่วงหน้าฝนใช้รับประทานเป็นผัก นิยมรับประทานทั้งต้น มักเก็บช่วง 2–3 อาทิตย์แรกเท่านั้น หลังจากนั้นต้นจะแก่ รับประทานไม่อร่อย วิธีรับประทานเป็นอาหาร จะรับประทานเป็นผักสดร่วมกับน้ำพริก หรือกับแกงรสจัดของภาคใต้ หรืออาหารรสจัดประเภท ลาบ ยำ ก้อย ส้มตำได้ นอกจากนี้ยังนำไปแกงส้ม แกงกับปลา หรือเนื้อหมู

### ทางยา
ใบของผักเขียด นำมาคั้นน้ำรับประทาน แก้ไอ ขับปัสสาวะ ตำพอกฝี หรือรับประทานใบสดจะมีสรรพคุณ ช่วยลดความร้อนในร่างกาย

### รสและประโยชน์ต่อสุขภาพ
ผักเขียดมีรสจืด เย็น เหมาะรับประทานเพื่อลดความร้อนในร่างกาย
: 
ผักเขียด 100 กรัม ให้พลังงานต่อร่างกาย 13 กิโลแคลอรีประกอบด้วย

## การแพร่ระบาดทางระบบนิเวศ
ระบาดในนาข้าวประเภทนาดำและนาหว่านน้ำตม

## การป้องกันกำจัด
เนื่องจากผักเขียดชอบสภาพน้ำขัง การล่อให้งอกจึงต้องให้มีน้ำขังเล็กน้อยและปล่อยให้งอก 1–2 สัปดาห์ แล้วจึงไถกลบทำลาย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* PLANTS Profile — Monochoria vaginalis (Burm. f.) C. Presl ex Kunth โดย Natural Resources Conservation Service – United States Department of Agriculture
* Jepson Manual Treatment
* USDA Plants Profile
* Pacific Island Ecosystems at Risk 
* Flora of North America

หมวดหมู่:พืชน้ำ
หมวดหมู่:ไม้น้ำ
หมวดหมู่:วงศ์ผักตบ
ศัมภละ (แก้ความกำกวม)

**ศัมภละ** อาจหมายถึง
* ศัมภละ (Shambhala) - นครสุขาวดีตามความเชื่อฝ่ายทิเบต
* ศาสนาพุทธแบบศัมภละ (Shambhala Buddhism) - แนวคิดในพุทธศาสนาซึ่ง Sakyong Mipham Rinpoche นำเสนอเมื่อปี 2543
* การฝึกศัมภละ (Shambhala Training) - การเข้าถึงสมาธิซึ่ง Chogyam Trungpa พัฒนาขึ้น
* *[[ศัมภละซัน]] (Shambhala Sun) * - นิตยสารพุทธศาสนาซึ่งมูลนิธิศัมภลาซันตีพิมพ์จำหน่ายทุกสองสัปดาห์
* โรงเรียนศัมภละ (Shambhala School) - โรงเรียนราษฎร์ในรัฐโนวาสโกเชีย ประเทศแคนาดา
* สำนักพิมพ์ศัมภละ (Shambhala Publications) - สำนักพิมพ์ในสหรัฐที่องค์กรพุทธฝ่ายศัมภละก่อตั้งขึ้น
คาโมงาวะ

**คาโมงาวะ** () เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 2012 มีจำนวนประชากร 35,103 คน มีขนาดพื้นที่ 191.30 ตารางกิโลเมตร

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ  ภาษาญี่ปุ่น
* เว็บไซต์ทางการ  ภาษาอังกฤษ

คาโมงาวะ
คูร์

**คูร์** () เป็นเมืองหลวงของรัฐเกราบึนเดิน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของรัฐ  จากข้อมูลปี ค.ศ. 2006 มีพื้นที่ 28 ตร.กม. ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลปานกลางราว 1,949 ฟุต (594 ม.)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
หมวดหมู่:เทศบาลในรัฐเกราบึนเดิน
เจ็ดสมุทร

ย่านน้ำทั้งเจ็ดตามคติยุโรปสมัยกลาง|250px|right|thumb

**เจ็ดสมุทร** หรือ **เจ็ดย่านน้ำ** () เป็นวลีซึ่งมีที่มาจากสำนวนภาษาอังกฤษแต่โบราณว่า "sail the Seven Seas" หมายความว่า ท่องเที่ยวไปในโลก

ย่านน้ำทั้งเจ็ดนี้อาจหมายถึง ท้องทะเลทั่วไปในโลก หรือท้องทะเลเจ็ดแห่งซึ่งมีกำหนดไว้ต่าง ๆ กันในวัฒนธรรมของแต่ละภูมิภาค เช่น ในวัฒนธรรมจีนและอาหรับ หมายถึง อ่าวเปอร์เซีย อ่าวขัมภัต อ่าวเบงกอล อ่าวไทย ทะเลมะละกา ทะเลสิงคโปร์ และทะเลจีนใต้ ส่วนในวัฒนธรรมยุโรป หมายถึง ทะเลเอเดรียติก ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทะเลดำ ทะเลแดง ทะเลแคสเปียน ทะเลอาหรับ และอ่าวเปอร์เซีย



## อ้างอิง

หมวดหมู่:มหาสมุทร
หมวดหมู่:ทะเล
ปลาไหลมอเรย์ยักษ์

**ปลาไหลมอเรย์ยักษ์** หรือ **ปลาหลดหินยักษ์** (; ) เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae)

มีรูปร่างเรียวยาวเหมือนปลาไหลมอเรย์ชนิดอื่น ๆ พื้นลำตัวสีเหลืองอมน้ำตาลแต้มด้วยจุดและลายสีน้ำตาลไหม้อยู่ทั่วไป ด้านข้างลำตัวบริเวณคอมีจุดสีดำเด่นชัดหนึ่งแห่ง  ปลาไหลมอเรย์ยักษ์มีความยาวโดยเฉลี่ย 1.5 เมตร ยาวเต็มที่ได้ถึง 2.5-3 เมตร น้ำหนักถึง 36 กิโลกรัม นับเป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้

พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ทะเลแดง, แอฟริกาตะวันออก, หมู่เกาะริวกิว, ฮาวาย, นิวแคลิโดเนีย, ฟิจิ, หมู่เกาะออสเตรียล มักซุกซ่อนตัวอยู่ตามซอกหินในแนวปะการัง โดยโผล่มาแค่เฉพาะส่วนหัว กินอาหาร ได้แก่ กุ้ง, ปู, ปลา และหมึกสาย ด้วยการงับด้วยกรามที่แข็งแรงและแหลมคม

ปลาไหลมอเรย์ยักษ์ แม้จะมีรูปร่างหน้าตาที่น่ากลัว แต่ที่จริงแล้วเป็นปลาที่รักสงบ ไม่ดุร้าย แต่อาจทำอันตรายนักดำน้ำได้หากไปรบกวน หรือถูกเข้าใจผิดเพราะคิดว่าเป็นอาหาร ซึ่งอาจถูกกัดเป็นแผลเหวอะหวะถึงขั้นนิ้วขาดได้ และจะมีฤดูกาลที่ดุร้าย คือ ฤดูผสมพันธุ์ นอกจากนี้แล้วในเนื้อจะมีสารพิษซิกัวเทอรา 

[thumb|200px|left|ความยาวทั้งตัวใน[พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ]]
เป็นปลาไหลมอเรย์อีกชนิดหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมของนักประดาน้ำ และเลี้ยงแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*ข้อมูลและรูปเพิ่มเติม 

หมวดหมู่:วงศ์ปลาไหลมอเรย์
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
หมวดหมู่:ปลามีพิษ
ปลาเขือ

**ปลาเขือ** หรือ **ปลาบู่เขือ** () เป็นปลากระดูกแข็งสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Taenioides* (มาจากภาษาละตินคำว่า "taenia" หมายถึง "ริ้ว" หรือ "ลาย" และภาษากรีก (*οιδες*) "oides" หมายถึง "คล้ายกับ") 

มีรูปร่างทั่วไป ลำตัวยาวเรียวยาวคล้ายงูหรือปลาไหล แบนข้าง และเป็นสีชมพูโดยตลอด ตามีขนาดเล็กมาก อาศัยอยู่ในรูบริเวณปากแม่น้ำที่มีพื้นเป็นเลน เป็นปลาที่สามารถรับประทานได้

## การจำแนก
* *[[Taenioides anguillaris]]* (Linnaeus, 1758) 
* *[[Taenioides buchanani]]* (Day, 1873) 
* *[[Taenioides caeculus]]*  (Valenciennes, 1837) 
* *[[Taenioides caniscapulus]]* Roxas & Ablan, 1938
* *[[Taenioides cirratus]]* (Blyth, 1860) 
* *[[Taenioides eruptionis]]* (Bleeker, 1849) 
* *[[Taenioides esquivel]]* Smith, 1947
* *[[Taenioides gracilis]]* (Valenciennes, 1837) 
* *[[Taenioides jacksoni]]* Smith, 1943
* *[[Taenioides kentalleni]]* Murdy & Randall, 2002
* *[[Taenioides limicola]]* Smith, 1964
* *[[Taenioides mordax]]* (De Vis, 1883) 
* *[[Taenioides nigrimarginatus]]* Hora, 1924
* *[[Taenioides purpurascens]]* (De Vis, 1884)  

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:วงศ์ปลาบู่
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
วงศ์ปลาสลิดทะเล

*ระวังสับสนกับ [[ปลาสลิดหิน]]*

*ปลาวงศ์อื่น ดูที่ [[วงศ์ปลากะพงสลิด]]*

**วงศ์ปลาสลิดทะเล** หรือ **วงศ์ปลาสลิดหิน** () เป็นวงศ์ของปลาทะเลกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Siganidae (/ซิ-กะ-นิ-ดี้/)

มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวแบบรูปไข่และแบนด้านข้าง หัวมีขนาดเล็ก เกล็ดมีขนาดเล็ก ครีบหางมีทั้งแบบตัดตรงและเว้าลึก ครีบหลังมีหนามแหลมคมและจะกางออก ซึ่งจะมีต่อมพิษที่เงี่ยงของครีบหลัง ครีบก้น และครีบท้อง เพื่อใช้ในการป้องกันตัว  เป็นปลาที่กินพืชเป็นอาหารหลัก โดยมีพฤติกรรมการกินแบบแทะเล็มคล้ายกระต่าย อันเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาอังกฤษ

มักพบในเขตชายฝั่งตามพื้นท้องทะเล, กองหินหรือแนวปะการัง และในดงหญ้าทะเล เป็นปลาที่สามารถรับประทานได้ แต่จะเป็นอันตรายต่อมนุษย์เมื่อมือเปล่าจับ หนามเหล่านี้จะทิ่มตำ

## การจำแนก
มีอยู่เพียงสกุลเดียว คือ *Siganus* แบ่งออกได้เป็น 32 ชนิด และจากการศึกษาพบในน่านน้ำไทยประมาณ 15 ชนิด

* *[[Siganus argenteus]]*   (Quoy & Gaimard, 1825) 
* *[[Siganus canaliculatus]]*   (Park, 1797)  
* *[[Siganus chrysospilos]]*  (Bleeker, 1852)  
* *[[Siganus corallinus]]*   (Valenciennes, 1835)  
* *[[Siganus doliatus]]*  Guérin-Méneville, 1829
* *[[Siganus fuscescens]]*   (Houttuyn, 1782) 
* *[[Siganus guttatus]]*   (Bloch, 1787) 
* *[[Siganus javus]]*   (Linnaeus, 1766) 
* *[[Siganus labyrinthodes]]*  (Bleeker, 1853) 
* *[[Siganus lineatus]]*   (Valenciennes, 1835) 
* *[[Siganus luridus]]*   (Rüppell, 1829) 
* *[[Siganus magnificus]]*   (Burgess, 1977) 
* *[[Siganus margaritiferus]]*  (Valenciennes, 1835)  
* *[[Siganus nebulosus]]*  (Quoy and Gaimard, 1825)  
* *[[Siganus niger]]*  Woodland, 1990
* *[[Siganus oramin]]*  (Bloch and Schneider, 1801)  
* *[[Siganus puelloides]]*  Woodland & Randall, 1979
* *[[Siganus puellus]]*   (Schlegel, 1852) 
* *[[Siganus punctatissimus]]*  Fowler & Bean, 1929
* *[[Siganus punctatus]]*   (Schneider & Forster, 1801) 
* *[[Siganus randalli]]*  Woodland, 1990
* *[[Siganus rivulatus]]*  Forsskål, 1775
* *[[Siganus spinus]]*   (Linnaeus, 1758) 
* *[[Siganus stellatus]]*   (Forsskål, 1775) 
* *[[Siganus sutor]]*   (Valenciennes, 1835) .
* *[[Siganus trispilos]]* Woodland & Allen, 1977
* *[[Siganus unimaculatus]]*  (Evermann & Seale, 1907)  
* *[[Siganus uspi]]*  Gawel & Woodland, 1974
* *[[Siganus vermiculatus]]*   (Valenciennes, 1835) 
* *[[Siganus virgatus]]*   (Valenciennes, 1835) 
* *[[Siganus vulpinus]]*  (Schlegel and Müller, 1845) 
* *[[Siganus woodlandi]]* Randall & Kulbicki, 2005 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:อันดับปลากะพง
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
หมวดหมู่:ปลามีพิษ
หมวดหมู่:วงศ์ปลาสลิดทะเล
ปลาสลิดหินแขก

**ปลาสลิดหินแขก** หรือ **ปลาใบขนุนลายแถบ** (; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดทะเล (Siganidae)

มีรูปร่างแบนข้างเป็นรูปไข่ ช่องปากมีขนาดเล็กอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบหลังและครีบก้นมีก้านครีบแข็งหลายชิ้น ครีบท้องมีก้านครีบแข็งรวมด้านหน้าและด้านหลังเป็นสองชิ้น ผิวเรียบ ครีบหางแบบเว้าตื้น  ด้านหลังมีสีกากีอมเหลือง ด้านข้างลำตัวและด้านท้องมีสีเหลือง มีลายเส้นสีจางตามทางยาวหลายเส้นตลอดทั้งลำตัว หัวและด้านหน้าเป็นลายจุด ครีบมีสีคล้ำ หรือมีสีเหลือสดที่ครีบก้น ครีบหางมีคล้ำ ไม่มีลาย

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร โดยเฉลี่ยประมาณ 15-20 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงและอาศัยหากินสาหร่ายและสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ ตามกองหินและแนวปะการัง 

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตน่านน้ำอินโด-แปซิฟิก อ่าวไทยและทะเลอันดามัน เป็นปลาที่มีพิษที่ก้านครีบแข็ง แต่สามารถใช้เนื้อในการรับประทานได้ และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 

หมวดหมู่:วงศ์ปลาสลิดทะเล
หมวดหมู่:ปลามีพิษ
หมวดหมู่:ปลาตู้
ปลาสลิดหินจุดแดง

**ปลาสลิดหินจุดแดง** หรือ **ปลาใบขนุนจุดเหลือง** (; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดทะเล (Siganidae)

มีรูปร่างแบนเป็นรูปไข่ ช่องปากมีขนาดเล็กอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบหลังและครีบก้นมีก้านครีบแข็งหลายชิ้น ครีบท้องมีก้านครีบแข็งทั้งด้านหน้าและด้านหลังรวมสองชิ้น ผิวเรียบ ครีบหางมีปลายตัดตรง ลำตัวมีสีเทา มีจุดประสีเหลืองหรือสีส้มแดงกระจายอยู่ทั่วตัว รวมทั้งที่เป็นลายที่หน้าฐานครีบหลังส่วนปลายมีแต้มสีเหลือง

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 35 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15-20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในแถบอินโด-แปซิฟิก บริเวณชายฝั่ง มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงขนาดเล็ก ๆ ใกล้กองหินและแนวปะการัง หากินสาหร่ายและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร  จัดเป็นปลาที่พบได้ชุกชุม

ปัจจุบัน สามารถที่จะเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วด้วยวิธีการผสมเทียม นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม และสามารถรับประทานเนื้อได้

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 

หมวดหมู่:วงศ์ปลาสลิดทะเล
หมวดหมู่:ปลาตู้หมวดหมู่:ปลามีพิษ
ขยุ้มตีนหมา

**ขยุ้มตีนหมา** (; ) เป็นพืชล้มลุกชนิดหนึ่ง มีอายุนาน 1 ปี ขยุ้มตีนหมาจัดอยู่ในสกุล *[[Ipomoea]]* ซึ่งอยู่ในวงศ์ผักบุ้ง (Convolvulaceae) เป็นพรรณไม้ที่พบขึ้นอยู่ตามบริเวณรกร้างว่างเปล่า นาข้าว ริมถนน และตามดินทรายใกล้ทะเล พบได้ตั้งแต่ระดับความสูง 0–1,000 เมตร ขยุ้มตีนหมาเป็นพืชที่พบกระจายอยู่เกือบทั่วโลก โดยพบในแถบเอเชียใต้ เอเชียตะวันออก เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทวีปแอฟริกา ออสเตรเลีย หมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก

## ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ต้นขยุ้มตีนหมามีลักษณะทางพฤกษศาสตร์จำแนกเป็นส่วน ๆ ดังนี้
* **ต้น** เป็นพรรณไม้ล้มลุก มีความยาวตั้งแต่ 0.5–3 เมตร ลำต้นเล็กเรียว ทอดเลื้อยไปตามพื้นดิน หรือเลื้อยพาดพันขึ้นคลุมต้นไม้อื่น ตามลำต้นมีขนแข็งขึ้นปกคลุม
* **ใบ** เป็นใบเดี่ยว เรียงสลับ มีความกว้าง 2.5–10 เซนติเมตร ยาว 3–7.5 เซนติเมตร ใบหยักเป็นแฉกลึกเกือบถึงโคนใบ 7–9 แฉก ก้านใบจะเล็กและเรียวยาวประมาณ 1.5–10 เซนติเมตร
* **ดอก** ออกเป็นช่อตามง่ามใบมีประมาณ 2–3 ดอก ก้านช่อดอกจะมีขนยาว 2–18 เซนติเมตร ส่วนใบประดับจะเป็นรูปหอกแกมขอบขนาน ยาวประมาณ 1.5–3 เซนติเมตร กลีบรองกลีบดอกยาวประมาณ 8–12 มิลลิเมตร กลีบดอกจะมีสีขาว และเชื่อมติดกันเป็นรูปปากแตร มีความยาว 3.5–5 เซนติเมตร
* **เกสร** เกสรตัวผู้และเกสรตัวเมียมีลักษณะเกลี้ยง
* **เมล็ดและผล** ผลแห้งมีสีน้ำตาล เป็นรูปไข่ยาวประมาณ 8–9 มิลลิเมตร มีผิวเกลี้ยง ส่วนเมล็ดจะมีความยาว 4 มิลลิเมตร และมีขนสีเทากระจายเต็มเมล็ด
* ขยายพันธุ์โดยใช้เมล็ด

## ประโยชน์
* **ต้น** ใช้ทำเป็นยาระงับพิษสุนัขบ้า หรือตำให้ละเอียดผสมกับเนย ใช้ปิดหัวฝีไม่ให้แพร่กระจาย
* **ราก** ใช้เป็นยารักษาโรคไอเป็นโลหิต
* **เมล็ด** ใช้รักษาโรคท้องมาน

## ชื่อพ้องและชื่อท้องถิ่น
ขยุ้มตีนหมามีชื่อพ้องหลายชื่อ รวมถึงในประเทศไทยมีการเรียกชื่อแตกต่างกันในแต่ละท้องถิ่น ดังนี้
* **ชื่อพ้อง**
** *Convolvulus pes-tigridis* (Linnaeus) Sprengel
** *Ipomoea capitellata* (Choisy)
** *Ipomoea hepaticifolia* (Linnaeus)
* **ชื่อท้องถิ่น**
** เชียงใหม่ – ขยุ้มตีนหมา
** สิงห์บุรี – เถาสายทองลอย
** มลายู/ยะลา – เพาละบูลู

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วงศ์ผักบุ้ง
หมวดหมู่:สมุนไพร
รายชื่อหน่วยงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต

**หน่วยงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต** เป็นองค์กรตำรวจในทางต่อต้านการทุจริต บางองค์กรจัดตั้งขึ้นโดยรัฐธรรมนูญ บางองค์กรโดยกฎหมายระดับรองกว่า

## แอฟริกา
* เซียร์ราลีโอน - คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งเซียร์ราลีโอน (Sierra Leone Anti-corruption Commission)
* ไนจีเรีย - คณะกรรมการอิสระว่าด้วยการประพฤติทุจริต (Independent Corrupt Practices Commission)
* บุรุนดี - สำนักเฝ้าระวังการประพฤติมิชอบทางเศรษฐกิจกับทั้งป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Anti-corruption and Economic Malpractice Observatory)

## อเมริกาใต้
* อาร์เจนตินา - สำนักงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Oficina Anticorrupción)

## เอเชีย
* เกาหลีใต้
** คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตและสิทธิพลเมือง (Anti-Corruption and Civil Rights Commission)
** คณะกรรมการอิสระเพื่อป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งเกาหลี (Korea Independent Commission Against Corruption)
* จีน - คณะกรรมาธิการตรวจสอบวินัยกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน (Central Commission for Discipline Inspection of the Communist Party of China)
* ไทย - คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (National Anti-Corruption Commission)
* บังคลาเทศ - คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตบังคลาเทศ (Anti Corruption Commission Bangladesh)
* มาเก๊า - คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Commission Against Corruption)
* มาเลเซีย - คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งมาเลเซีย (Malaysian Anti-Corruption Commission)
* สิงคโปร์ - ทบวงสืบสวนการประพฤติทุจริต (Corrupt Practices Investigation Bureau)
* อินเดีย - คณะกรรมการสอดส่องกลาง (Central Vigilance Commission)
* ฮ่องกง - คณะกรรมการอิสระเพื่อป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Independent Commission Against Corruption)

## ออสเตรเลีย
* ออสเตรเลีย - คณะกรรมการอิสระเพื่อป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Independent Commission Against Corruption)

## ยุโรป
* โปแลนด์ - ทบวงป้องกันและปราบปรามการทุจริตกลาง (Central Anticorruption Bureau)
* โรมาเนีย - กรมป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Direcţia Generală Anticorupţie)
* ลัตเวีย - ทบวงป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Corruption Prevention and Combating Bureau)
* ลิทัวเนีย - หน่วยสืบสวนคดีพิเศษแห่งสาธารณรัฐลิทัวเนีย (Special Investigation Service of the Republic of Lithuania)
* สเปน - หน่วยเฝ้าระวังทางศุลกากร (Servicio de Vigilancia Aduanera)

หมวดหมู่:การทุจริตทางการเมือง
หมวดหมู่:หน่วยงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต
ปลาปักเป้าหนามทุเรียนด่างดำ

**ปลาปักเป้าหนามทุเรียนด่างดำ** (; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสองซี่ (Diodontidae)

เป็นปลาปักเป้าหนามทุเรียนชนิดหนึ่ง มีรูปร่างทรงกลม มีขากรรไกรและฟันแบบไม่ผ่าซีก ผิวหนังมีหนามสั้น ที่บริเวณใต้ตามีหนามชิ้นหนึ่งชี้ลงด้านล่าง ครีบทุกครีบมีขนาดเล็กปลายมน ลำตัวสีเทาอมเหลือง มีจุดเด่น คือ มีดวงสีดำขนาดใหญ่ที่มีขอบขาวทั่วตัว ครีบทุกครีบมีสีเหลืองใสโปร่งแสง ใต้ท้องสีขาว

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30-45 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 65 เซนติเมตร อาศัยอยู่ตามโพรงหินและวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ พบกระจายพันธุ์ในแถบอินโด-แปซิฟิก จากแอฟริกาใต้จนถึงทะเลญี่ปุ่น จนถึงตอนใต้ของออสเตรเลีย และหมู่เกาะมาร์แชลล์ ในน่านน้ำไทยพบได้ชุกชุม ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน มักพบตามชายฝั่งและแนวปะการัง กินอาหารจำพวก สัตว์น้ำขนาดเล็กที่อยู่บริเวณพื้นทะเล

เป็นปลาที่มีพิษ เนื้อใช้รับประทานไม่ได้ นิยมสตั๊ฟฟ์ทำเป็นเครื่องประดับ และเลี้ยงแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 

หมวดหมู่:วงศ์ปลาปักเป้าฟัน 2 ซี่
หมวดหมู่:ปลาแอฟริกา
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศออสเตรเลีย
ปลาสิงโตธรรมดา

**ปลาสิงโตธรรมดา** (; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสิงโต (Scorpaenidae)

มีลักษณะเด่น คือ มีครีบอกยาวเป็นเส้นแลดูสวยงาม ครีบหลังมีก้านครีบแข็งยาวมาก ในปลาขนาดเล็กตาจะมีติ่งแหลม ซึ่งเมื่อโตขึ้นจะค่อย ๆ หดสั้นลงจนหายไปในที่สุด ลำตัวมีสีสันหลากหลาย ตั้งแต่ สีแดง, สีส้ม, สีน้ำตาลเข้ม เป็นลายบั้งเล็ก ๆ สลับกับบั้งสีจาง ๆ หรือสีชมพู ครีบหลังตอนท้ายหรือครีบก้นจะเป็นครีบใสโปร่งแสง  มีจุดประสีดำ

มีพฤติกรรมล่าปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร โดยใช้ครีบอกที่แผ่ยาวเป็นเส้นไล่ต้อนให้จนมุม แล้วใช้ปากฮุบกินไปทั้งตัว 

มีขนาดใหญ่ประมาณ 15 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 35 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแนวปะการังและกองหินใต้น้ำ ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาใต้, ทะเลแดง, ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก, อินโดนีเซีย ในน่านน้ำไทยพบได้เฉพาะฝั่งทะเลอันดามัน จัดเป็นปลาที่พบได้บ่อยในบางพื้นที่ 

เป็นปลาที่มีพิษ ไม่มีการรับประทานกันเป็นอาหาร นิยมเลี้ยงกันตามพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำและตู้ปลาตามบ้านในฐานะปลาสวยงาม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 

หมวดหมู่:ปลามีพิษ
หมวดหมู่:วงศ์ปลาแมงป่อง
หมวดหมู่:ปลาตู้
มิชชาเอล ยุง

**มิชชาเอล ยุง** () เกิดวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 ที่เมืองบาทโซเดิน ประเทศเยอรมนี เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวเยอรมัน ซึ่งในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาได้เข้าร่วมแข่งในรายการประเภททีมและประเภทบุคคล โดยเป็นผู้ชนะทั้งสองรายการ ณ วันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 ซึ่งเป็นวันเกิดครบรอบ 30 ปีของเขา มิชชาเอล ยุง ได้สร้างประวัติศาสตร์ในฐานะนักขี่ม้าคนแรกของยุโรป ที่เป็นแชมป์โลกและแชมป์โอลิมปิกในเวลาเดียวกัน

## อ้างอิง

thumb|left|upright=1.4|ในการแข่งขันอินแทร์นาทีออนนาเลสพฟิงชตตูร์เนียร์วีสบาเดน 2014

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Kurzprotrait von Michael Jung (ARD-Mediathek, 3:13 min)
* Starportrait bei der Deutschen Reiterlichen Vereinigung 
* Internetpräsenz der Familie Jung
* Portrait von Michael Jung

หมวดหมู่:นักกีฬาขี่ม้าชายชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:นักกีฬาโอลิมปิกทีมชาติเยอรมนี
หมวดหมู่:นักกีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
หมวดหมู่:นักกีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
หมวดหมู่:นักกีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
หมวดหมู่:นักกีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
หมวดหมู่:นักกีฬาเหรียญทองโอลิมปิก
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐเฮ็สเซิน
ตำบลหนองตาด

**หนองตาด** เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ได้แก่เทศบาลตำบลหนองตาด ซึ่งได้รับการจัดตั้งขึ้นจากองค์การบริหารส่วนตำบลหนองตาดในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2555 มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 44.53 ตารางกิโลเมตร

## ภูมิศาสตร์
ลักษณะพื้นที่เป็นพื้นที่ราบสูง และที่ราบลุ่ม เหมาะสมแก่การเพาะปลูก การทำนา มีพื้นที่สำหรับปลูกป่าชุมชนประมาณ 2,500 ไร่ พื้นที่ว่างประมาณ 2,000 ไร่ ซึ่งเหมาะสมแก่การพัฒนา และลงทุนในด้านอุตสาหกรรม สำนักงานเทศบาลห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 7 กิโลเมตร

### อาณาเขตติดต่อ
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลพระครูและตำบลกลันทา (อำเภอเมืองบุรีรัมย์)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลอิสาณและตำบลชุมเห็ด (อำเภอเมืองบุรีรัมย์)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลกระสัง (อำเภอเมืองบุรีรัมย์)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลแสลงพันและตำบลทะเมนชัย (อำเภอลำปลายมาศ)

## การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลหนองตาดแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 22 หมู่บ้านคือ

* **หมู่ที่ 1** บ้านหนองตาด
* **หมู่ที่ 2** บ้านหนองม่วง
* **หมู่ที่ 3** บ้านสำโรง 
* **หมู่ที่ 4** บ้านนากลาง
* **หมู่ที่ 5** บ้านมาบสมอ
* **หมู่ที่ 6** บ้านบัลลังก์
* **หมู่ที่ 7** บ้านสถานีหนองตาด
* **หมู่ที่ 8** บ้านสว่างงิ้วงาม
* **หมู่ที่ 9** บ้านโนนสวรรค์
* **หมู่ที่ 10** บ้านโคกเพชร
* **หมู่ที่ 11** บ้านโนนสมบูรณ์
* **หมู่ที่ 12** บ้านโคกสะอาด
* **หมู่ที่ 13** บ้านปีกฝาย
* **หมู่ที่ 14** บ้านบัลลังก์น้อย
* **หมู่ที่ 15** บ้านโนนเค็ง
* **หมู่ที่ 16** บ้านโนนสูง
* **หมู่ที่ 17** บ้านหนองมะเกลือ
* **หมู่ที่ 18** บ้านโคกด่าน
* **หมู่ที่ 19** บ้านหนองจอก
* **หมู่ที่ 20** บ้านโคกวัด
* **หมู่ที่ 21** บ้านสำโรงเหนือ 
* **หมู่ที่ 22** บ้านรัฐประชา

## ประชากร
อาชีพของประชากรส่วนใหญ่ในตำบลหนองตาดคือ อาชีพเกษตรกรรม รับราชการ อาจจะมีอาชีพรับจ้างทั่วไป และค้าขายประกอบกันบ้างเล็กน้อย

## การเดินทาง
### รถไฟ
* 20px การรถไฟแห่งประเทศไทย – สายตะวันออกเฉียงเหนือ
** สถานีรถไฟบ้านหนองตาด

### ทางหลวง
*  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 226

## สถานที่สำคัญ
### สถานศึกษา
โรงเรียนมัธยมศึกษา 1 แห่ง
* โรงเรียนหนองตาดพิทยาคม
โรงเรียนขยายโอกาส 1 แห่ง
* โรงเรียนบ้านสำโรงโนนเค็ง
โรงเรียนประถมศึกษา 6 แห่ง
* โรงเรียนบ้านหนองตราด
* โรงเรียนบ้านม่วงโนนสูง
* โรงเรียนบ้านสถานีหนองตาด
* โรงเรียนบ้านบัลลังก์
* โรงเรียนบ้านนากลาง
* โรงเรียนบ้านมาบสมอ
ศูนย์เด็กเล็ก 3 แห่ง
* ศูนย์เด็กเล็กบ้านบัลลังก์
* ศูนย์เด็กเล็กวัดบ้านหนองตาด
* ศูนย์เด็กเล็กวัดศรีสำโรง

### โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล 2 แห่ง
* โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพบ้านสถานีหนองตาด
* โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพบ้านปีกฝาย

### ศาสนสถาน
วัดในเขตตำบลหนองตาด 14 แห่ง
* วัดศรีสำโรง
* วัดบ้านหนองตาด
* วัดบ้านโนนสวรรค์
* วัดบ้านโนนสูง
* วัดบ้านทุ่งสาริกาใหญ่ บ้านหนองม่วง
* วัดบ้านหนองมะเกลือ
* วัดบ้านบัลลังก์
* วัดบ้านบัลลังก์น้อย
* วัดโคกมาบสมอ 
* วัดบ้านโคกเพชร
* วัดอุทยาราม บ้านนากลาง
* สำนักสงฆ์บ้านสว่างงิ้วงาม
* สำนักสงฆ์มาบสมอ
* สำนักสงฆ์บ้านหนองโฮง

หนองตาด
หนองตาด
หนองตาด
วงศ์ปลาแมงป่อง

**วงศ์ปลาแมงป่อง** หรือ **วงศ์ปลาสิงโต** () เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งทะเล หาได้ยากในน้ำจืด ในอันดับปลาแมงป่อง (Scorpaeniformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Scorpaenidae

เป็นปลาที่เป็นที่รู้จักกันดีในอันดับนี้ มีครีบต่าง ๆ ใหญ่ โดยเฉพาะครีบอก ลำตัวหนาและแบนข้าง หลายชนิดมีสีสันสวยงาม บางชนิดมีลักษณะที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม ส่วนหัวมีหนามหรือมีเงี่ยง ก้านครีบแข็งต่าง ๆ มีพิษ ซึ่งพิษเหล่านี้ร้ายแรงมาก เป็นสารประกอบโปรตีน ผู้ที่โดนทิ่มจะรู้สึกเจ็บปวดแสบร้อนมาก ซึ่งพิษนี้มีไว้สำหรับการป้องกันตัว มิได้มีไว้เพื่อล่าเหยื่อแต่ประการใด   

ส่วนมากมักจะอาศัยและหากินบริเวณพื้นน้ำ โดยอาจพบได้ลึกถึง 2,200 เมตร (7,200 ฟุต)  โดยกินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำมีเปลือกเป็นอาหาร นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามหรือแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ เป็นปลาที่ไม่ใช้เนื้อเป็นอาหารหรือเพื่อการบริโภค ยกเว้นแต่ในประเทศญี่ปุ่น, จีน และฮ่องกง ที่นิยมรับประทาน เพราะเนื้อแน่น มีรสชาติดี 

สำหรับในน่านน้ำไทยพบปลาในวงศ์นี้ไม่น้อยกว่า 25 ชนิด
## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ปลามีพิษ
หมวดหมู่:อันดับปลาแมงป่อง
หมวดหมู่:วงศ์ปลาแมงป่อง
ปูแสม

**ปูแสม** เป็นปูที่อาศัยอยู่ในระบบนิเวศป่าชายเลน จัดอยู่ในสกุล *Sesarma* ซึ่งประกอบด้วยปูหลายชนิด ดังตัวอย่างต่อไปนี้:

**[[Sesarma abeokuta]]* Schubart & Santl, 2014 
**[[Sesarma aequatoriale]]* Ortmann, 1894
**[[Sesarma ayatum]]* Reimer & Diesel, 1998
**[[Sesarma bidentatum]]* Benedict, 1892
**[[Sesarma cookei]]* Hartnoll, 1971
**[[Sesarma crassipes]]* Cano, 1889
**[[Sesarma curacaoense]]* De Man, 1892
**[[Sesarma dolphinum]]* Schubart & Diesel, 1998
**[[Sesarma fossarum]]* Reimer, Diesel & Türkay, 1997
**[[Sesarma jarvisi]]* Rathbun, 1913
**[[Sesarma meridies]]* Schubart & Koller, 2005
**[[Sesarma rectum]]* Randall, 1840
**[[Sesarma reticulatum]]* (Say, 1817)
**[[Sesarma rhizophorae]]* Rathbun, 1906
**[[Sesarma rubinofforum]]* Abele, 1973
**[[Sesarma sulcatum]]* Smith, 1870
**[[Sesarma verleyi]]* Rathbun, 1914
**[[Sesarma windsor]]* Türkay & Diesel, 1994

**[[Sesarma nr. reticulatum]]* ชนิดที่ไม่ได้ระบุ มีความใกล้ชิดกับ *Sesarma reticulatum*

## อ้างอิง

สแม
คิซาราซุ

**คิซาราซุ** () เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด  มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 ประมาณ 137,027 คน มีความหนาแน่นของประชากร 987 คนต่อตารางกิโลเมตร

## ภูมิศาสตร์
นครคิซาราซุตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกตอนกลางของคาบสมุทรโบโซ ห่างจากนครชิบะ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดชิบะ ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 30 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียว 70–80 กิโลเมตร มีทางด่วนโตเกียวเบย์อควาไลน์ ซึ่งเป็นสะพานและอุโมงค์ข้ามอ่าวโตเกียว เชื่อมต่อนครคิซาราซุกับนครคาวาซากิและนครโยโกฮามะที่อยู่ในจังหวัดคานางาวะ ทำให้ระยะทางถนนไปยังใจกลางโตเกียวสั้นลงเหลือ 30–40 กิโลเมตร

พื้นที่ของเมืองทอดยาวจากตะวันตกไปตะวันออก ส่วนตะวันตกของเมืองเป็นพื้นที่ราบลุ่มของที่ราบคันโต และส่วนตะวันออกเป็นพื้นที่ราบสูงของที่ราบสูงคิซาราซุและเทือกเขาโบโซ พื้นที่ชายฝั่งอ่าวโตเกียวเป็นพื้นที่ฝังกลบขยะอุตสาหกรรมตั้งแต่ชายฝั่งทางใต้ของท่าเรือคิซาราซุไปจนถึงพื้นที่ชายฝั่งของนครคิมิตสึ แม่น้ำสายหลักของเมืองคือแม่น้ำโอบิตสึ ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับสองในจังหวัดรองจากแม่น้ำโทเนะ แม่น้ำโอบิตสึมีความยาวรวม 88 กิโลเมตร ในเมืองนี้ไม่มีภูเขาสูงเป็นพิเศษ หรือแม้แต่จุดสูงสุดก็ยังอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 200 เมตร

### เทศบาลข้างเคียง
* จังหวัดชิบะ
** นครอิชิฮาระ
** นครคิมิตสึ
** นครโซเดงาอูระ

## การขนส่ง
### รถไฟ
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายอูจิโบ
** สถานี:  – 
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายคูรูริ
** สถานี:  –  –  –  – 

### ทางหลวง
* 
* 
* 
*  
* 
* 
* 

### ท่าเรือทะเล
* ท่าเรือคิซาราซุ

## เมืองพี่น้อง
*  โบโกร์ จังหวัดชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งแต่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016
*  โอเซียนไซด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1990

## ภาพ

ไฟล์:Kisarazu 008.JPG|สถานีรถไฟคิซาราซุ
ไฟล์:Kisarazu 011.JPG|ท่าเรือคิซาราซุ
ไฟล์:Kisarazu air.jpg|ฐานทัพอากาศ JGSDF คิซาราซุ
ไฟล์:YanaRiver Kisarazu.JPG|แม่น้ำยานะ คิซาราซุ
ไฟล์:UmihotaruPA.JPG|จุดพักรถอูมิโฮตารุ
ไฟล์:Yassaimossai 2011.jpg|งานเต้นรำยัซไซ-มซไซ (โซโกโนเกะ-โซโกโนเกะ) วันที่ 14 สิงหาคม
ไฟล์:Fireworks Kisarazu port2013.jpg|เทศกาลดอกไม้ไฟท่าเรือคิซาราซุ (มินาโตะมัตสึริ) วันที่ 15 สิงหาคม


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  


หมวดหมู่:นครในจังหวัดชิบะ
เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่

**เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่** (9 ธันวาคม พ.ศ. 2461 – 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553) เป็นนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่ และอดีตประธานรุ่นปรินส์รอยส์แยลวิทยาลัย 2478

## ประวัติ
เจ้ากุลวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2461 เป็นบุตรของเจ้าราชภาติกวงศ์ (หนานคำตัน ณ เชียงใหม่) กับเจ้าอินหวัน มีพี่น้อง 2 คน เข้าศึกษาที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย สำเร็จปริญญาทางด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แล้วประกอบอาชีพทนายความ และเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับพิรุณ อินทราวุธ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดเชียงใหม่

เจ้ากุลวงศ์ สมรสกับภัทรา ณ เชียงใหม่ มีบุตรธิดา 3 คน ได้แก่

* ภัทรกุล ณ เชียงใหม่
* ตระกูลวัฒนา ณ เชียงใหม่
* กุลกันยา ณ เชียงใหม่

เจ้ากุลวงศ์ถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 สิริอายุ 91 ปี

## การทำงาน
เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ ประกอบอาชีพทนายความ และมีรายได้เสริมจากการทำห้องแถวให้เช่าบริเวณหน้าตลาดเอื้องคำ ต่อมาได้เลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาเทศบาลนครเชียงใหม่ ในระหว่างปี พ.ศ. 2496 ถึงปี พ.ศ. 2501

เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ เป็นเจ้านายฝ่ายเหนือที่ได้เข้าร่วมฟ้อนในกระบวนเครื่องพระขวัญของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในพิธีถวายพระขวัญเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมราษฎรในจังหวัดทางภาคเหนือ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2501

เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ เป็นผู้ที่มีบทบาทในการสนับสนุนเงินทุนในการทำนุบำรุงวัดพระธาตุดอยคำ อำเภอเมืองเชียงใหม่ ซึ่งเป็นวัดที่เจ้าอินหวัน ณ เชียงใหม่ เจ้ามารดาของท่าน มีความศรัทธาเลื่อมใสมาก โดยร่วมกันกับญาติ ๆ สร้างพระพุทธนภีสีพิงครัตน์ ประดิษฐานอยู่กลางแจ้งที่วัดแห่งนี้

## พงศาวลี





## อ้างอิง

หมวดหมู่:เจ้านายฝ่ายเหนือ
หมวดหมู่:สกุล ณ เชียงใหม่
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดเชียงใหม่
หมวดหมู่:ทนายความชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่
ปลาสิงโตปีกเข็ม

**ปลาสิงโตปีกเข็ม** หรือ **ปลาสิงโตครีบขาว** (; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแมงป่อง (Scorpaenidae)

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาสิงโตชนิดอื่น แต่มีครีบอกที่ส่วนปลายเป็นเส้นเรียวเล็กคล้ายปลายเข็ม ครีบหลังมีก้านครีบสั้นกว่า  มีติ่งที่ตายาว ลายบนลำตัวเป็นบั้งขนาดใหญ่และมีจำนวนน้อยกว่าปลาสิงโตชนิดอื่น และเป็นสีแดงเข้มหรือสีคล้ำสลับกับลายสีจาง ครีบต่าง ๆ เป็นสีใสปนแดง ปลายครีบอกสีขาว

มีขนาดความยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ขนาดใหญ่ที่สุด 23 เซนติเมตร เป็นปลากินเนื้อ กินกุ้งและปลาขนาดเล็กต่าง ๆ เป็นอาหาร อาศัยอยู่ตามแนวปะการัง ของเขตอินโด-แปซิฟิก, แอฟริกาใต้, หมู่เกาะริวกิว, นิวแคลิโดเนีย ในน่านน้ำไทยจัดเป็นปลาที่พบได้ไม่บ่อย โดยพบได้ที่ฝั่งทะเลอันดามันเท่านั้น เช่น หมู่เกาะสุรินทร์, หมู่เกาะสิมิลัน, หมู่เกาะอาดัง-ราวี เป็นต้น  

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 

หมวดหมู่:วงศ์ปลาแมงป่อง
หมวดหมู่:ปลามีพิษ
หมวดหมู่:ปลาตู้
ผักโขมหนาม

**ผักโขมหนาม** มีชื่อภาษาท้องถิ่นในภาคใต้เรียกว่า ผักโหมหนาม ส่วนที่แม่ฮ่องสอนและกะเหรี่ยงเรียกว่า กะเหม่อลอมี แม่ล้อกู่ และที่เขมรเรียกว่า ปะตี ส่วนภาคกลางจะเรียกว่า ผักขมสวน (; ) เป็นพืชล้มลุก ฤดูเดียว อายุสั้นประมาณ 2–4 เดือน หรือเมื่อออกดอก ติดเมล็ดแล้วก็จะค่อย ๆ เหี่ยวแห้งตาย หรือเรียกว่าพืชที่มีอายุปีเดียว

## ลักษณะโดยทั่วไป
* **ลำต้น** – ตั้งตรง แตกกิ่งมากรอบตัวต้น ลำต้นสูงประมาณ 30–110 เซนติเมตร มีหนามแหลมตามข้อ ยาวประมาณ 1–3 เซนติเมตร ผิวเรียบหรือมีขนเล็กน้อย 
* **ใบ** – ใบอ่อนจะมีขนปกคลุมเล็กน้อย เป็นใบเดียวรูปหอก เรียงสลับ ปลายใบและโคนใบแหลม ขอบใบเป็นคลื่นเล็กน้อย ก้านใบยาวประมาณ 7 เซนติเมตร และมีหนามแหลมยาว 2 อัน ที่โคนก้านใบเมื่ออ่อนอยู่มีขนเล็กน้อยที่เส้นใบ 
* **ดอก** – เป็นดอกช่อ ออกที่ซอกใบและปลายกิ่ง และตรงข้อข้างลำต้น ดอกย่อยเรียงตัวอัดกันแน่น มีหนาม ไม่แข็ง กลีบรวมโค้ง ขอบกลีบใส ตรงกลางมีแถบสีเขียวหรือม่วง แยกเพศอยู่บนต้นเดียวกัน ดอกขนาดเล็ก ติดก้านช่อสีเขียว ช่อดอกมีหนามแหลมยาว 2 อัน หรืออาจมีมากกว่านี้ แต่ช่อดอกปลายยอดไม่มีหนาม กลีบดอกมี 5 กลีบ 
* **เมล็ด** – มีขนาดเล็ก สีดำ ผลเป็นแบบแห้งแล้วแตก โดยแตกตามขวางของผล เมล็ดสีน้ำตาลเป็นมันเงา ทรงกลม ตรงกลางทั้งสองด้านนูน ขนาดเล็กประมาณ 0.05 เซนติเมตร

## ประโยชน์และสรรพคุณ
รับประทานเป็นผัก โดยลอกเปลือกและหนามออก 
***ยอดอ่อน** – ใช้แกงจืด ผัดน้ำมัน แกงเลียง แกงส้ม แกงอ่อม เป็นต้น 
***ต้น** – ย่างไฟแก้ตกเลือด แน่นท้อง ขับน้ำนม ขับปัสสาวะ 
***ใบ** – ในอินโดนีเซียใช้ฟอกเลือด พอกแผล  
***ราก** – แก้อาการคันตามผิวหนัง เป็นยาระบาย

ยาพื้นบ้านล้านนาใช้ รากเผาไฟพอข้างนอกดำ จี้ที่หัวฝี ช่วยให้ฝีที่แก่แตก หรือผสมข้าวโพด ทั้งต้น ต้มน้ำดื่มแก้บวม ยาพื้นบ้าน ใช้ ทั้งต้น ต้มน้ำดื่ม ขับปัสสาวะ แก้ตกเลือด แน่นท้องและขับน้ำนม มีรายงานวิจัยว่า ทั้งต้นมีฤทธิ์ลดการบีบตัวของ ลำไส้เล็ก ส่วนราก ต้านสารพิษที่ทำลายตับ พบรายงานจากประเทศบราซิลว่า พืชนี้เป็นพิษต่อ วัว ควาย และ ม้า ทำให้สัตว์เหล่านี้มีอาการเซื่องซึม เบื่ออาหาร น้ำหนักลด ท้องเสียกลิ่นเหม็นมาก บางครั้งอาจมีเลือดปนในอุจจาระ นอกจากนั้นยังมีการทำการทดลองพบว่า สารที่ได้จากธรรมชาติ คือ น้ำด่างของผักโขมหนามสามารถล้างไหมได้ดี เทียบเท่าสารเคมี ที่ใช้ล้างไหมกันอยู่ในปัจจุบัน รากผักโขมหนามสามารถเป็นยาแก้ตกเลือด แก้ฝี แก้ขี้กลาก เป็นยาขับน้ำนม แก้แน่นท้อง แก้พิษ แก้ช้ำใน แก้ไข้ ระงับความร้อน ใช้ในเด็กแก้ลิ้นเป็นฝ้าละออง ช่อดอกและยอดอ่อนต้มเป็นอาหารหมู ยอดอ่อนและใบอ่อนใส่ลงในอาหารของชาวกะเหรี่ยงที่เรียกข้าวเบอะ

หมวดหมู่:ผัก
หมวดหมู่:ผักสวนครัว
หมวดหมู่:สมุนไพร
หมวดหมู่:วงศ์บานไม่รู้โรย

## อ้างอิง
คือหัตถาครองพิภพ

**คือหัตถาครองพิภพ** อาจหมายถึง

* *[[คือหัตถาครองพิภพ (นวนิยาย)]]*, นิยายของน้ำอบ นามแฝงของอิราวดี นวมานนท์
* *[[คือหัตถาครองพิภพจบสากล]]*, นิยายของน้ำอบ ต่อจาก *คือหัตถาครองพิภพ*
* *[[คือหัตถาครองพิภพ (ละครโทรทัศน์)]]*, ละครไทยที่ดัดแปลงจากนวนิยาย *คือหัตถาครองพิภพ*
* "คือหัตถาครองพิภพ (เพลง)", เพลงที่ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ และนันทิดา แก้วบัวสาย ร้องประกอบละครดังกล่าว
ตับเต่านา

thumb|right|รูปวาดตับเต่านา
**ตับเต่านา** หรือ **ผักตับเต่า**, **ตับเต่าน้ำ**, **บัวฮาวาย** (; , ในอเมริกาเหนือเรียก Common Frogbit หรือ European Frogbit) เป็นพืชลอยน้ำ อายุหลายฤดู จัดอยู่ในสกุล *[[Hydrocharis]]* วงศ์ Hydrocharitaceae ขึ้นตามแหล่งน้ำตื้น ๆ แหล่งน้ำนิ่งทั่วไป หรือในนา มีไหลทอดเลื้อย ถ้าน้ำตื้นจะมีรากยึดดินใต้น้ำ ใบโผล่เหนือน้ำหรือลอยที่ผิวน้ำ ตับเต่านามีการกระจายพันธุ์ในทวีปยุโรปและเอเชีย พบได้ที่ความสูง 0–1,200 เมตร จากระดับน้ำทะเล สำหรับประเทศไทยพบได้ทุกภาค

## ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ต้นเจริญเติบโตอยู่ในน้ำ มีรากและสามารถแตกไหลเป็นเส้นสีขาว เกิดเป็นกระจุกทางด้านล่างของกลุ่มใบ ปลายไหลเจริญเติบโตเป็นต้นใหม่ ใบโผล่เหนือน้ำหรือลอยที่ผิวน้ำ รูปหัวใจหรือรูปไข่ กว้าง 2.5–7.5 เซนติเมตร ยาว 2.5–6 เซนติเมตร ใบเดี่ยว ฐานใบเว้าเป็นรูปหัวใจค่อนข้างกลม ขอบใบเรียบ ปลายใบมน ใบด้านบนสีเขียวเข้มเป็นมัน ใบด้านล่างสีจางกว่า และกลางใบจะพองออกคล้ายฟองน้ำ ช่วยพยุงลำต้น ในฤดูแล้งเมื่อมีน้ำน้อย ก้านใบจะสั้นลง ใบจะแตกออกที่ข้อของลำต้น

ดอกเป็นดอกเดี่ยวสีขาว มี 3 กลีบ ออกตามซอกใบ มีก้านชูดอกเรียวยาว ดอกตัวผู้และดอกตัวเมียเกิดแยกกันคนละดอก มีใบประดับหุ้มดอกตัวผู้และก้านดอกตัวผู้จะเรียวยาวกว่าดอกตัวเมีย เกสรตัวผู้ 9–12 อัน รังไข่รูปยาวรี ยาว 5–6 มิลลิเมตร ติดผลคล้ายตะขบฝรั่ง แต่ก้านผลใหญ่กว่า เป็นรูปทรงกระบอกมี 6 สัน

ตับเต่านาขยายพันธุ์โดยวิธีการแตกไหล หรือใช้เมล็ด

## ประโยชน์
* ต้นอ่อนใช้รับประทานเป็นผัก 
* สามารถใช้แก้ลม แก้เสมหะ บำรุงธาตุไฟให้บริบูรณ์
* ใช้เป็นไม้ประดับหรือปลูกในบ่อเลี้ยงปลาเพื่อช่วยคลุมผิวน้ำ

## อ้างอิง
* ตับเต่านา , กองประมงน้ำจืด กรมประมง กระทรวงเกษตรและสหกรณ์
*  ตับเต่านา, ศูนย์ข้อมูลพืช สำนักวิชาการ-วิจัย องค์การสวนพฤกษศาสตร์
* มูลนิธิร่วมด้วยช่วยกันสำนึกรักบ้านเกิด 

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:วงศ์สันตะวา
หมวดหมู่:ผัก
หมวดหมู่:สมุนไพรไทย