โรเมโอและจูเลียต

***โศกนาฏกรรมแห่งโรเมโอและจูเลียต*** () หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า ***โรเมโอและจูเลียต*** () เป็นโศกนาฏกรรมที่ประพันธ์โดย วิลเลียม เชกสเปียร์ ว่าด้วยเรื่องราวความรักระหว่างสองหนุ่มสาวชาวอิตาลีจากตระกูลที่เป็นคู่อริกัน บทละครเรื่องนี้ถือเป็นหนึ่งในผลงานที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของเชกสเปียร์ในช่วงที่เขายังมีชีวิตอยู่ และเป็นหนึ่งในบทละครที่มีการแสดงบ่อยที่สุดเคียงคู่กับเรื่อง *[[แฮมเลต]]* นอกจากนี้ ตัวละครเอกทั้งสองยังได้รับการยกย่องให้เป็นต้นแบบ (archetype) ของคู่รักวัยเยาว์อีกด้วย

*โรเมโอและจูเลียต* จัดอยู่ในธรรมเนียมของความรักเชิงโศกนาฏกรรมที่มีประวัติย้อนไปไกลถึงยุคโบราณ โครงเรื่องนั้นอิงมาจากนิทานอิตาลีที่เขียนโดย มัตเตโอ บันเดลโล ซึ่งได้รับการแปลเป็นกวีนิพนธ์ในชื่อ *[[The Tragical History of Romeus and Juliet]]* โดย อาเธอร์ บรูค ในปี ค.ศ. 1562 และถูกนำมาเล่าใหม่เป็นความเรียงในชุด *Palace of Pleasure* โดย วิลเลียม เพนเทอร์ ในปี ค.ศ. 1567 เชกสเปียร์ได้หยิบยืมเนื้อหาจากทั้งสองแหล่งมาอย่างมาก แต่ได้ขยายโครงเรื่องด้วยการพัฒนาตัวละครสมทบจำนวนหนึ่ง โดยเฉพาะ เมอร์คิวชิโอ และ เคานต์ปารีส เชื่อกันว่าบทละครนี้ถูกเขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1591 ถึง 1595 และตีพิมพ์ครั้งแรกในรูปแบบควอโต (quarto) ในปี ค.ศ. 1597 อย่างไรก็ตาม ข้อความในฉบับพิมพ์ครั้งแรกนั้นมีคุณภาพต่ำ และฉบับต่อ ๆ มาจึงได้มีการแก้ไขเนื้อหาให้ตรงกับต้นฉบับเดิมของเชกสเปียร์มากขึ้น

การใช้โครงสร้างเชิงดราม่าเชิงกวีของเชกสเปียร์ (รวมถึงเทคนิคต่าง ๆ เช่น การสลับระหว่างฉากตลกและโศกนาฏกรรมเพื่อเพิ่มความตึงเครียด การขยายบทตัวละครรอง และเนื้อเรื่องย่อยจำนวนมากเพื่อเสริมรายละเอียด) ได้รับการยกย่องว่าเป็นสัญญาณเริ่มแรกของทักษะการละครอันยอดเยี่ยมของเขา บทละครนี้ยังมีการกำหนดรูปแบบกวีนิพนธ์ที่แตกต่างกันไปตามแต่ละตัวละคร และบางครั้งรูปแบบจะเปลี่ยนไปตามการพัฒนาของตัวละครนั้น ๆ ตัวอย่างเช่น โรเมโอเริ่มมีความเชี่ยวชาญในการแต่งซอนเน็ต (sonnet) มากขึ้นตามเนื้อเรื่องที่ดำเนินไป

*โรเมโอและจูเลียต* ถูกนำไปดัดแปลงนับครั้งไม่ถ้วนทั้งในรูปแบบละครเวที ภาพยนตร์ ละครเพลง และโอเปร่า ในช่วงสมัยฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ บทละครนี้ถูกนำกลับมาทำใหม่และแก้ไขอย่างหนักโดย วิลเลียม ดาเวแนนต์ ส่วนฉบับของ เดวิด การ์ริก ในศตวรรษที่ 18 ก็มีการปรับเปลี่ยนหลายฉาก โดยตัดเนื้อหาที่ในขณะนั้นถือว่าไม่สุภาพออก และในเรื่อง *[[Romeo und Julie]]* ของ เกออร์ก เบ็นดา ได้ตัดเหตุการณ์ส่วนใหญ่ออกและใช้ตอนจบแบบมีความสุข แทนที่การแสดงในศตวรรษที่ 19 รวมถึงฉบับของ ชาร์ลอตต์ คุชแมน ได้นำเนื้อหาต้นฉบับกลับมาใช้และมุ่งเน้นไปที่สัจนิยมที่มากขึ้น ฉบับปี ค.ศ. 1935 ของ จอห์น กีลกัด ยังคงเนื้อหาตามต้นฉบับของเชกสเปียร์ไว้อย่างใกล้ชิด และใช้เครื่องแต่งกายรวมถึงการจัดฉากแบบสมัยเอลิซาเบธเพื่อเสริมอรรถรสทางดราม่า ในศตวรรษที่ 20 จนถึงศตวรรษที่ 21 บทละครนี้ถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในหลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่ฉบับของ จอร์จ คิวคอร์ (1936), ฟรังโก เซฟฟิเรลลี (1968), บาซ เลอร์แมนน์ (1996) ไปจนถึงฉบับของ คาร์โล คาร์เลอิ (2013)

## หมายเหตุและอ้างอิง
### หมายเหตุ

### อ้างอิง

การอ้างอิงทั้งหมดถึง*โรเมโอและจูเลียต* เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอย่างอื่น มาจากฉบับพิมพ์ครั้งที่สองของ Arden Shakespeare (Gibbons, 1980) ซึ่งอิงตามข้อความ Q2 ปี ค.ศ. 1599 โดยมีองค์ประกอบจาก Q1 ปี 1597 ภายใต้ระบบการอ้างอิงซึ่งใช้เลขโรมัน II.ii.33 หมายถึงองก์ที่ 2 ฉากที่ 2 บรรทัดที่ 33 และเลข 0 แทนหมายเลขฉากหมายถึงบทนำขององก์นั้น

## แหล่งที่มา
### ฉบับพิมพ์ของ''โรมิโอและจูเลียต''

* 
* 
* 

### แหล่งข้อมูลทุติยภูมิ

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* ''Romeo and Juliet''  at the British Library
* ''Romeo and Juliet'' HTML version at MIT
* ''Romeo and Juliet'' HTML Annotated Play
* ''Easy Read Romeo and Juliet'' Full text with portraits and location drawings to make the play easy to follow from the printed page.
* 


หมวดหมู่:บทละคร
หมวดหมู่:วรรณกรรมภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:งานเขียนของเชกสเปียร์
หมวดหมู่:ความตายในบันเทิงคดี
หมวดหมู่:การฆ่าตัวตายในบันเทิงคดี
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นคู่รัก