open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

**คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร** () เป็นคณะวิชาลำดับที่ 4 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2499

## ประวัติ

เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 คณะมัณฑนศิลป์ ได้ถือกำเนิดขึ้น ด้วยดำริของ ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี และดำเนินการเปิดสอนในสาขาวิชาศิลปตกแต่ง (Decorative Arts) ในปีการศึกษานั้น โดย ศาสตราจารย์ พระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) ได้บัญญัติชื่อภาษาไทยว่า "คณะมัณฑนะศิลป์" แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2517 ได้มีการดำเนินการปรับแก้ให้ถูกต้องกับภาษาเขียนเป็น "คณะมัณฑนศิลป์" และศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ได้จัดสร้างหลักสูตรสาขาวิชาศิลปตกแต่ง 4 ปี (อนุปริญญา 3 ปี ปริญญาตรี 4 ปี) มีศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี รักษาการในตำแหน่งคณบดี และ หลวงวิเชียร แพทยาคม (อธิบดีกรม กรมศิลปากร ในเวลานั้น) รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการ มหาวิทยาลัยศิลปากร (เทียบเท่าอธิการบดีมหาวิทยาลัย)

ระหว่าง พ.ศ. 2499–2516 คณะมัณฑนศิลป์ จัดการศึกษาเพียงสาขาวิชาเดียว คือ สาขาวิชาศิลปตกแต่ง แต่ในเวลานั้น เรียกชื่อว่าสาขาวิชามัณฑนศิลป์ ตามชื่อคณะวิชา โดยแบ่งเป็น 2 ระดับ ได้แก่ อนุปริญญาหลักสูตร 3 ปี และระดับปริญญาตรีหลักสูตร 4 ปี ผู้สำเร็จการศึกษาจะได้รับวุฒิอนุปริญญาศิลปบัณฑิต (มัณฑนศิลป์) หรือปริญญาศิลปบัณฑิต (มัณฑนศิลป์) ตามลำดับ

ต่อมาใน พ.ศ. 2517–2544 คณะฯ ได้มีการปรับปรุงและพัฒนาโครงสร้างหลักสูตร เป็นการจัดการศึกษาเฉพาะระดับปริญญาตรี ไม่มีระดับอนุปริญญา พร้อมทั้งขยายสาขาวิชาเพิ่มขึ้น

ปัจจุบัน คณะมัณฑนศิลป์ เปิดสอนเพื่อผลิตบัณฑิตระดับปริญญาตรี 7 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาการออกแบบภายใน สาขาวิชาการออกแบบนิเทศศิลป์ สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ สาขาวิชาประยุกตศิลปศึกษา สาขาวิชาเครื่องเคลือบดินเผา สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ และสาขาวิชาออกแบบเครื่องแต่งกาย และเพื่อเป็นการส่งเสริมการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น คณะฯ ได้เปิดสอนระดับปริญญาโท 3 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาศิลปะการออกแบบ สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ

## หน่วยงาน

* สำนักงานคณบดี
* ภาควิชาออกแบบตกแต่งภายใน
* ภาควิชาออกแบบนิเทศศิลป์
* ภาควิชาออกแบบผลิตภัณฑ์
* ภาควิชาประยุกตศิลปศึกษา
* ภาควิชาเครื่องเคลือบดินเผา
* ภาควิชาออกแบบเครื่องประดับ
* ภาควิชาการออกแบบเครื่องแต่งกาย

## หลักสูตร

## ทำเนียบคณบดี

* **หมายเหตุ** ตำแหน่งทางวิชาการในระหว่างที่ดำรงตำแหน่งในขณะนั้น

## หอศิลปะและการออกแบบคณะมัณฑนศิลป์

หอศิลปะและการออกแบบ คณะมัณฑนศิลป์ ปรับปรุงมาจากห้องปฏิบัติงานปั้น สิ่งทอ และวิชาพื้นฐานศิลปะของคณะ ดำเนินการโดยคณะกรรมการหอศิลปะและการออกแบบ แล้วเสร็จในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2540 โดยมีวัตถุประสงค์หลักดังนี้
* จัดแสดงผลงานของอาจารย์ นักศึกษา คณะมัณฑนศิลป์
* เป็นศูนย์รวมการแสดงผลงาน และแลกเปลี่ยนทางวิชาการศิลปะและการออกแบบ
* เป็นศูนย์ข้อมูลทางศิลปะและการออกแบบ

## เกร็ด

* คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นคณะมัณฑนศิลป์แห่งเดียวในประเทศไทย
* คณะมัณฑนศิลป์ เดิมสะกดชื่อคณะว่า "คณะมัณฑนะศิลป์"

## อ้างอิง

* ประกาศมหาวิทยาลัยศิลปากร เรื่อง การแบ่งหน่วยงานภายในของส่วนงานของมหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2559

## ดูเพิ่ม

* มัณฑนศิลป์
* มหาวิทยาลัยศิลปากร
* รายชื่อคณะศิลปกรรมศาสตร์ในประเทศไทย

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
* เฟซบุ๊กคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

ศิลปากร
มัณฑนศิลป์
ศักดิ์ชัย ลัคนาวิเชียร

**ศักดิ์ชัย ลัคนาวิชียร** นักประพันธ์ มีผลงานรวมเล่มแล้วดังนี้
#นักกู่ตะโกน (2538 รวมเ่รื่องสั้น)
#หมวดป๊อปกับด็อกเตอร์โน้ต (2544 เรื่องสั้นขนาดยาว)
#อ้วน (2546 นวนิยายเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ปี 2546)
#พลเมืองสมบูรณ์แบบ (2546 เรื่องสั้น)
#อากาศบริสุทธิ์ (2548 รวมเรื่องสั้น)
#นอน (2549 นวนิยายเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ปี 2549)
ปัจจุบัน เขาอยู่ในระหว่างเขียนนวนิยายเรื่อง สาธารณรัฐเซ็กซ์
หมวดหมู่: นักเขียนชาวไทย
ธงชัย วินิจจะกูล

**ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร. ธงชัย วินิจจะกูล** เป็นนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติคุณประจำภาควิชาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประวัติศาสตร์ไทย ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน

## ประวัติ
ธงชัยเกิดและโตที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ครอบครัวมีภูมิลำเนาที่อำเภอพระนคร จบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนอัมพรไพศาล ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีโดยได้รับพระราชทานปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ เกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ก่อนจะสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโทและเอก สาขาวิชาประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย อดีตเคยเป็นรองนายกองค์การบริหารองค์การนักศึกษามหาวิทยาธรรมศาสตร์และผู้นำนักศึกษาซึ่งถูกจับกุมในเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ต่อมาได้ย้ายไปสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 และได้ทำงานในตำแหน่งศาสตราจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประวัติศาสตร์ไทย ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน สหรัฐอเมริกา โดยในปัจจุบันมีตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติคุณ

เขามีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษในด้านประวัติศาสตร์วัฒนธรรมและวิทยาการของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยุคต้นสมัยใหม่และสมัยใหม่ (คริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20) โดยเฉพาะประเด็นเกี่ยวกับการปะทะกันทางภูมิปัญญาและวัฒนธรรมของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กับอารยธรรมตะวันตก ประวัติศาสตร์ความคิดและการเมืองวัฒนธรรมของสยาม/ไทย ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงปัจจุบัน ประวัติศาสตร์ชาตินิยม ประวัติศาสตร์ภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ความทรงจำ ประวัติศาสตร์บาดแผล และวิธีที่สังคมจัดการกับอดีตที่เป็นปัญหาเหล่านั้น

## ผลงาน
* *Siam Mapped: A History of the Geo-Body of a Nation*. Honolulu: University of Hawaii Press, 1994. (Winner of the 1995 Harry J. Benda Prize in Southeast Asian Studies)
* "The Quest for 'Siwilai': A geographical discourse of Civilizational Thinking in the Late 19th and early 20th Century Siam", *Journal of Asian Studies* 59, 3 (August 2000): 528–549.

## รางวัล

#### พ.ศ. 2566

* **รางวัลฟุกุโอกะ** (Fukuoka Prize) ประเภทรางวัลสูงสุด (Grand Prize) ประจำปี 2023 จากการสร้างผลงานวิชาการเพื่อขับเคลื่อนการตระหนักถึงประชาธิปไตยในนักเรียน นักศึกษา และประชาชน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* รวบรวมงานเขียนของ ธงชัย วินิจจะกูล, BioLawCom
* เรื่องราว 6 ตุลา 2519
* Thongchai Winichakul ธงชัย วินิจจะกูล

 
หมวดหมู่:บุคคลจากเขตพระนคร
หมวดหมู่:นักประวัติศาสตร์ชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:ศาสตราจารย์
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:อาจารย์คณะอักษรศาสตร์ - ศิลปศาสตร์ - มนุษยศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 14 ตุลา
หมวดหมู่:บุคคลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 6 ตุลา
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยซิดนีย์ 
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน
หมวดหมู่:นักประวัติศาสตร์ประเทศไทย
เหล้าส้ม

thumb|เหล้าส้ม

**เหล้าส้ม** (, , ; ; *กวงโทร*) เป็นเหล้าไร้สีที่ทำจากส้มของฝรั่งเศส นิยมนำมาทำค็อกเทล และใส่ในขนมเค้ก พุดดิง เยลลี่ของญี่ปุ่น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* http://www.cointreau.com/

หมวดหมู่:สุรา
หมวดหมู่:อาหาร
เทศกาลกิอง

[thumb|right|ขบวนของไมโกะ([เกอิชาหรือเกอิโกะในสำเนียงเกียวโต)จากเขตเกอิชา กิอง-โคบุ(Gion kobu)ที่จะไปทำการแสดงที่ศาลเจ้ายาซากะในช่วงเทศกาลของทุกปี]]

**เทศกาลกิอง** (祇園祭) เป็นเทศกาลที่โดดเด่นของญี่ปุ่นอย่างหนึ่งในเกียวโต ในเทศกาลนี้เริ่มต้นกันมาตั้งแต่ต้นเดือนกรกฎาคม มีลักษณะเป็นการเฉลิมฉลองโดยจัดการปิดถนนและมีร้านค้าขายกับอาหารมากมายมาวางขายเพื่อดึงดูดลูกค้ากัน วัยรุ่นสาวหนุ่ม รวมถึงดาราดัง ๆ ของญี่ปุ่นมักพูดถึงและอยากใส่ชุดยูกาตะกับรองเท้าเกี๊ยะมาเดินเล่นถือได้ว่าเป็นเทศกาลส่งท้ายหน้าร้อนที่เกียวโตที่น่าสนใจมากเลยทีเดียว

## ประวัติ
เมื่อสมัยศตวรรษที่ 869 ที่เกียวโตเคยเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ ผู้คนล้มตายมากมายเป็นจำนวนมากประชาชนแถบเกียวโตไม่มีที่พึ่งทางใจ จึงจัดขบวนแห่บูชาเทพเจ้าในลัทธิชินโตและมีการปล่อยสิ่งที่เรียกว่าโฮโกะและยามะลงสู่แม่น้ำด้วย หลังจากนั้นโรคระบาดที่ว่าก็หายไป เทศกาลดังกล่าวก็เลยยังถูกจัดขึ้นเพื่อฉลองเป็นประจำทุกปีมาจนถึงปัจจุบัน

หมวดหมู่:เทศกาลญี่ปุ่น
หมวดหมู่:เกียวโต
โดรายากิ

**โดรายากิ** () เป็นขนมหวานของญี่ปุ่น โดยลักษณะเป็นแพนเค้กสองชิ้นประกบกันและสอดไส้ถั่วแดงกวน โดรายากิส่วนใหญ่ทำมาจากแป้งสาลีผสมกับเนย ไข่ และนมสด และนำส่วนผสมมาทอดเป็นแผ่นคล้ายแพนเค้ก เมื่อทอดจนสุกเหลืองจะนำมาประกบกัน 2 แผ่น โดยสอดไส้ถั่วแดงกวนน้ำตาลไว้ตรงกลาง ซึ่งลักษณะคล้ายกับอิมางาวายากิ เพียงแต่ว่าไส้ของโดรายากิจะถูกประกบด้วยขนม 2 แผ่น แต่ไส้อิมางาวายากิจะสอดไส้ข้างในตัวขนม

แต่เดิมตัวขนมจะมีเพียงชั้นเดียว ส่วนแบบที่เห็นในปัจจุบันถูกทำขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1914

คำว่า *โดระ* ในภาษาญี่ปุ่นจะแปลว่า ฆ้อง ซึ่งมาจากลักษณะของตัวขนมที่คล้ายกับฆ้อง

## ชื่อเรียกอื่น ๆ
ในเขตคันไซเช่นโอซากะหรือนาระจะเรียกว่า **มิกาซะ** (三笠) ซึ่งเดิมแปลได้ว่าหมวกฟางสามใบ

## ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
ตัวละครในมังงะและอนิเมะชื่อโดราเอมอนชอบรับประทานโดรายากิมากและมักจะมีฉากที่โดราเอมอนกำลังรับประทานโดรายากิอยู่บ่อย ๆ ซึ่งทำให้ขนมโดรายากิเป็นที่รู้จักกันมากขึ้น

หมวดหมู่:วางาชิ
นิรุกติศาสตร์

**นิรุกติศาสตร์** คำว่า "นิรุกติ" แปลว่า "คำอธิบายคำศัพท์จากต้นกำเนิด" ส่วนคำว่า "ศาสตร์" แปลว่า "วิชา" หรือแปลให้เข้าใจง่ายขึ้นคือ "การเรียนรู้สิ่ง ๆ หนึ่ง" ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ระบุไว้คือแม่คำของ "นิรุกติศาสตร์" คือ นิรุกติ และนิรุกติ คือ ภาษา, คำพูด โดยมี "นิรุกติศาสตร์" เป็นลูกคำ นิรุกติศาสตร์ จึงมีความหมายในภาษาไทยคือ ศาสตร์หรือวิชาที่เกี่ยวกับการเรียนรู้ด้านภาษา เช่น นิรุกติศาสตร์ ภาษาไทย หมายถึง การเรียนรู้ศึกษาประวัติ ความเป็นมา รูปแบบ วิธีใช้ วิธี พูด อ่าน เขียน เกี่ยวกับภาษาไทย ที่ใช้มาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน รวมไปถึงวิวัฒนาการของภาษาและการเปลี่ยนแปลง ในแต่ละช่วงเวลาที่สำคัญ

## ประวัติความเป็นมา
นิรุกติศาสตร์ การเรียนรู้ด้านประวัติศาสตร์ของภาษา เป็นลูกคำของคำว่า "นิรุกติ" แปลว่า ภาษา ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ให้ความหมายไว้ ซึ่งคำว่า นิรุกติศาสตร์ หรือ การเรียนรู้เกี่ยวกับที่มาของภาษา ซึ่งตรงกับศัพท์บัญญัติ จากคำว่า *philology* ในภาษาอังกฤษ ซึ่งมีการเริ่มใช้ในระหว่าง ค.ศ. 1350-1400 โดยก่อนหน้านั้นในอดีตมีการใช้คำว่า "linguistics" ซึ่งคำว่า philology มีรากศัพท์มาจากภาษาละติน และภาษากรีก ก็คือ การเรียนรู้ถึงภูมิหลัง และการใช้ในปัจจุบัน ของการสื่อสารของมนุษย์ ไม่ว่าด้วยวิธีการพูดหรือการเขียน แม้ว่าคุณลักษณะทั่วไปของภาษาที่ถูกศึกษา จะมีความสำคัญมากกว่าที่มา หรืออายุ แต่การศึกษาเรื่องที่มาและอายุของคำก็มีความสำคัญเช่นกัน 

คำว่า **ฟิโลโลจี** (philology) ในภาษาอังกฤษ มาจากคำศัพท์ภาษากรีก *ฟิลอส* (Φιλος) ความรักอย่างพี่น้อง และ *โลกอส* (λογος) สนใจ หมายถึง ความรักในคำศัพท์ การศึกษาเชิงนิรุกติศาสตร์ คือการทำความเข้าใจถึง **ที่มาของภาษา** และมักใช้ในการศึกษาภาษา หรือคัมภีร์โบราณ 

คำนี้ มักจะใช้สับสนกับคำว่า ศัพทมูลวิทยา (etymology) ซึ่งเป็นการศึกษา**ที่มาของคำศัพท์**

## ดูเพิ่ม
* ศัพทมูลวิทยา
* ภาษาไทย
* ศัพท์บัญญัติ

## บรรณานุกรม
* Zuckermann, Ghil'ad (กิลอัด สุขเคอร์แมน), 2008. *[[:en:Language Contact and Lexical Enrichment in Israeli Hebrew|Language Contact and Lexical Enrichment in Israeli Hebrew]]*. Palgrave Macmillan. ISBN 978-1403917232.

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ
หมวดหมู่:การเขียน
หมวดหมู่:นิรุกติศาสตร์
ศัพทมูลวิทยา

**ศัพทมูลวิทยา** เป็นศัพท์บัญญัติจากภาษาอังกฤษ *etymology* หมายถึง การศึกษาที่มาของคำศัพท์ โดยอาศัยเอกสารโบราณ และการเปรียบเทียบกับภาษาอื่น ๆ นักศัพทมูลวิทยาจะสืบสร้างประวัติของคำนั้น ๆ ว่าคำนั้นมีการใช้ในภาษานั้นเมื่อใด มาจากแหล่งใด และมีการพัฒนา และเปลี่ยนแปลงความหมายอย่างไร

คำนี้มักจะใช้สับสนกับคำว่า นิรุกติศาสตร์ ซึ่งหมายถึงการศึกษา**ที่มาของภาษา**

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
*.

หมวดหมู่:ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ
หมวดหมู่:ศัพทมูลวิทยา
ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ

**ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ** () เป็นการศึกษาการเปลี่ยนแปลงของภาษา โดยมีประเด็นหลักด้วยกัน ดังนี้
# พรรณนาและศึกษาการเปลี่ยนแปลงที่สังเกตได้ในภาษานั้น ๆ
# พรรณนาถึงประวัติของชุมชนที่พูดภาษานั้น ๆ 
# สืบสร้างภาษาก่อนประวัติศาสตร์ของภาษา และพิจารณาถึงความสัมพันธ์ การจัดกลุ่มเข้าตระกูลภาษา
# พัฒนาทฤษฎีทั่วไปเกี่ยวการเปลี่ยนแปลงของภาษาว่าเกิดขึ้นอย่างไร เพราะเหตุใด
# ศึกษาประวัติของศัพท์ เช่น ศัพทมูลวิทยา

ภาษาศาสตร์เชิงประวัติสมัยใหม่เริ่มต้นในปลายศตวรรษที่ 18 และเติบโตจากหลักนิรุกติศาสตร์ที่มีมาแต่ก่อน อันเป็นการศึกษาเอกสารโบราณ ซึ่งสืบย้อนไปถึงยุคโบราณ

## อ้างอิง

## ข้อมูล
* Bernd Kortmann: *English Linguistics: Essentials*, Anglistik-Amerikanistik, Cornlesen, pp.&nbsp;37–49
* 
* 

## อ่านเพิ่ม
* Raimo Anttila, *Historical and Comparative Linguistics* (2nd ed.) (John Benjamins, 1989) 
* Karl Brugmann, Berthold Delbrück, *[[Grundriß der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen]]* (1886–1916).
* Theodora Bynon, *Historical Linguistics* (Cambridge University Press, 1977) 
* Henry M. Hoenigswald, *Language change and linguistic reconstruction* (Chicago: Univ. of Chicago Press 1960).
* Richard D. Janda and Brian D. Joseph (Eds), *The Handbook of Historical Linguistics* (Blackwell, 2004) 
* Roger Lass, *Historical linguistics and language change*. (Cambridge University Press, 1997) 
* Winfred P. Lehmann, *Historical Linguistics: An Introduction (Second Edition)* (Holt, 1973) 
* April McMahon, *Understanding Language Change* (Cambridge University Press, 1994) 
* James Milroy, *Linguistic Variation and Change* (Blackwell, 1992) 
* A. C. Partridge, *Tudor to Augustan English: a Study in Syntax and Style, from Caxton to Johnson*, in series, *The Language Library*, London: A. Deutsch, 1969; 242 p. SBN 233-96092-9
* M.L. Samuels, *Linguistic Evolution* (Cambridge University Press, 1972) 
* R. L. Trask (ed.), *Dictionary of Historical and Comparative Linguistics * (Fitzroy Dearborn, 2001) 
* August Schleicher: *Compendium der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen.* (Kurzer Abriss der indogermanischen Ursprache, des Altindischen, Altiranischen, Altgriechischen, Altitalischen, Altkeltischen, Altslawischen, Litauischen und Altdeutschen.) (2 vols.) Weimar, H. Boehlau (1861/62); reprinted by Minerva GmbH, Wissenschaftlicher Verlag, 
*
ตำบลปากน้ำ (อำเภอหลังสวน)

center|thumb|ริมฝั่งชายทะเลปากนํ้าหลังสวน
**ตำบลปากน้ำ** อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร เป็นชุมชนชาวประมง ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำหลังสวน ชายทะเล อ่าวไทย ภาคใต้ มีสภาพบ้านเมืองที่สงบสุข  และมีชื่อเสียงด้านสถานที่ ท่องเที่ยว พักผ่อนชายทะเล แห่งหนึ่งของจังหวัดชุมพร รวมทั้งเป็นสถานที่ที่ประชาชนทั่วไปนิยมไปกราบไหว้ "เสด็จเตี่ย" กรมหลวงชุมพร ปากน้ำหลังสวน ยังเป็นศูนย์กลางเชื่อมต่อไปยังแหล่งท่องเที่ยวทางทะเล ภูเขา น้ำตก อื่น ๆ ได้สะดวก เช่น ปากน้ำตะโก สวี ละแม พะโต๊ะ และระนอง

## ที่ตั้งเเละอาณาเขต
ตำบลปากน้ำมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลบางน้ำจืด
* **ทิศตะวันออก** ติดกับอ่าวไทย
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลบางมะพร้าว
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลแหลมทราย

## ประวัติ
ชุมชนปากน้ำหลังสวน ตั้งอยู่ปากแม่น้ำหลังสวน และชายทะเลฝั่งอ่าวไทย ห่างจากตัว อำเภอหลังสวน ประมาณ 9 กิโลเมตร เป็นชุมชนประมง มีการตั้งถิ่นฐานทั้งสองฟากฝั่งแม่น้ำ สืบสานวิถีชีวิต และวัฒนธรรม มายาวนานกว่าร้อยปี ด้วยลักษณะทางภูมิศาสตร์ มีแม่น้ำหลังสวน เป็นแม่น้ำสายหลัก วิถีชีวิตคนไทยในสมัยก่อน ที่อาศัยผูกพันอยู่กับสายน้ำ การสัญจรทางน้ำจึงเป็นเส้นเลือดหลักในการคมนาคมระหว่างหัวเมืองต่างๆ เมืองหลังสวนเป็นเมืองสำคัญบนเส้นทางค้าขาย ภายในและระหว่างประเทศ ร่องรอยจากอดีตหลังสวนเคยเป็นจังหวัดหลังสวน และที่ปากน้ำหลังสวนยังเป็นที่ตั้งของด่านศุลกากร รวมทั้งบันทึกจากประวัติศาสตร์ เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินทางชลมารค ประพาสหัวเมืองภาคใต้ และแหลมมลายู พ.ศ. 2432 (ร.ศ.108) พ.ศ. 2441 (ร.ศ.117) และ พ.ศ. 2452 (ร.ศ.128) เสด็จเยี่ยมพสกนิกร ที่เมืองหลังสวน และปากน้ำหลังสวน จากลักษณะดังกล่าว สภาพทางสังคมของปากน้ำหลังสวน จึงประกอบด้วยประชากรที่ตั้งถิ่นฐานเดิม และประชากรที่อพยพมาทำมาหากิน ทั้งจากถิ่นใกล้เคียง รวมทั้งคนจีนจากโพ้นทะเลที่อพยพมาเมื่อครั้งอดีต ผสมผสานพัฒนาต่อเนื่องเป็นชุมชนขนาดใหญ่ และมีสถานะเป็นเทศบาลตำบล

## การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลปากน้ำแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 6 หมู่บ้าน

## การเดินทาง
รถไฟ: สามารถนั่งรถไฟมาลงได้ที่สถานีหลังสวน แล้วต่อรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง หรือรถตุ๊กตุ๊กรับจ้าง หรือรถสองแถวในตลาดหลังสวน (มีบริการถึง 5 โมงเย็น)

รถทัวร์: จากสายใต้ถึงขนส่งหลังสวน แล้วต่อรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง หรือรถตุ๊กตุ๊กรับจ้าง หรือรถสองแถวในตลาดหลังสวน (มีบริการถึง 5 โมงเย็น) บ. สุวรรณทีทัวร์ส่งถึงปากน้ำหลังสวนบริเวณหน้าที่ทำการไปรษณีย์ซึ่งอยู่บริเวณเขตตลาดของตำบล

## อ้างอิง
* ปากน้ำหลังสวน.. ชุมพร 
* เทศบาลตำบลปากน้ำหลังสวน 

ปากน้ำ
หมวดหมู่:อำเภอหลังสวน
บอลเชวิค

**บอลเชวิค** ( ) แผลงมาจากคำว่า Большинство แปลว่า ส่วนใหญ่ หรือ หมู่มาก บอลเชวิค หมายถึงสมาชิกของกลุ่ม ๆ หนึ่งภายในพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย () ซึ่งนิยมลัทธิมากซ์ กลุ่มนี้นำโดยเลนิน

ในพรรคนี้ยังมีอีกลุ่มหนึ่งเรียกกันว่า เมนเชวิค (Menshevik) ซึ่งแผลงมาจากคำในภาษารัสเซีย (Меньшинство) แปลว่า ส่วนน้อย กลุ่มเมนเชวิคนำโดยยูลี มาร์ตอฟ เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานที่ใกล้ชิดคนหนึ่งของเลนิน 

การแตกคอกันมีขึ้นในการประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 2 ที่จัดขึ้นที่กรุงบรัสเซลส์และลอนดอน เมื่อปี ค.ศ. 1903 และท้ายที่สุดแล้วกลุ่มบอลเชวิคก็กลายมาเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต พวกบอลเชวิคมองเศรษฐกิจในแนวสัมคมนิยมสุดขั้วและเชื่อในความเป็นสากลของชนชั้นกรรมาชีพ พวกเขายึดหลักอำนาจเผด็จการพรรคเดียวและเป้าหมายสูงสุดเรื่องการปฏิวัติโลก พวกเขาปฏิเสธความเป็นชาติรัฐของรัสเซีย ความเชื่อและแนวทางปฏิบัติของพวกเขามักถูกเรียกรวม ๆ ว่า ลัทธิบอลเชวิค (Bolshevism)

## จุดเริ่มของการแตกคอ
การแตกคอกันของเลนินและมาร์ตอฟ มีขึ้นหลังจากที่เลนินเสนอว่าควรจำกัดสมาชิกพรรคให้เป็นเฉพาะนักปฏิวัติมืออาชีพเท่านั้นแต่มาร์ตอฟไม่เห็นด้วย เบื้องต้นกลุ่มของเลนินถูกเรียกว่า "กลุ่มแข็ง" ซึ่งหมายถึงมีท่าทีที่แข็งกร้าวในเรื่องนี้ ส่วนกลุ่มของมาร์ตอฟเรียกกันว่า "กลุ่มอ่อน" จากท่าทีที่อ่อนโอนมากกว่ากลุ่มของเลนิน แต่ต่อมาก็เรียกกันว่า บอลเชวิค และ เมนเชวิค เนื่องจากเลนินมีผู้สนับสนุนมากกว่าเล็กน้อย และการที่ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถหาเสียงสนับสนุนอย่างเด็ดขาดได้ ในที่สุดในการประชุมครั้งนั้นก็มีการแยกกันเป็น 2 กลุ่มชัดเจน เดือนเมษายน ค.ศ. 1905 บอลเชวิคจัดการประชุมสมาชิกกลุ่มที่ลอนดอน โดยเรียกว่าการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 3 ด้านเมนเชวิคก็จัดการประชุมขึ้นโต้ตอบมาบ้างและนั่นก็เป็นการแบ่งแยกกลุ่มกันอย่างเป็นทางการ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พรรคการเมืองรัสเซีย
หมวดหมู่:พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์รัสเซีย
ปลากดเหลือง

**ปลากดเหลือง** ปลาน้ำจืดในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Hemibagrus filamentus* อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) มีรูปร่างคล้ายปลากดคัง (*H. wyckioides*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีรูปร่างเล็กกว่า สีข้างลำตัวเป็นสีเหลืองจึงเป็นที่ของชื่อ หรืออาจเป็นสีเทาคล้ำ สีท้องจาง ครีบหลังยาวจนถึงจุดเริ่มต้นของครีบไขมัน และครีบไขมันมีสีคล้ำ ขนาดโตเต็มที่ราว 50 เซนติเมตร

พบในแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำขนาดใหญ่ทั่วประเทศ ยกเว้นแม่น้ำสาละวิน เป็นปลาที่ใช้บริโภคโดยการปรุงสด รมควัน และปลาแห้ง และมีการเพาะเลี้ยงในกระชังเหมือนปลากดคัง

นอกจากนี้แล้วยังมีปลากดในสกุลเดียวกันนี้ อีกชนิดหนึ่ง ที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายกัน คือ ปลากดขาว (*H. spilopterus*) ซึ่งบางครั้งอาจสับสนกันและเรียกชื่อสามัญตรงกันว่า "ปลากดเหลือง" ด้วย

ซึ่ง 2 ชนิดนั้นยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลากดช่องหลวง", "ปลากดนา", "ปลากดขาว", "ปลากดชงโลง" หรือ "ปลากดคัง" เป็นต้น

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* ปลากดขาว

## แหล่งข้อมูลอื่น
* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org

หมวดหมู่:สกุลเฮมอิบากรัส
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
ปลากระสูบขีด

**ปลากระสูบขีด** หรือ **ปลากระสูบขาว** (; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)  

มีรูปร่างคล้ายปลากระสูบจุด (*H. dispar*) แต่ด้านข้างลำตัวมีแถบขวางบริเวณใต้ครีบหลังลงมาถึงท้อง ในปลาขนาดเล็กมีแถบ 2 แถบที่กลางลำตัวและโคนหาง และมีแถบใต้ตาด้วย ครีบมีสีคล้ำแดงเรื่อ ขอบบนและขอบล่างของครีบหางมีแถบสีคล้ำ มีขนาดใหญ่กว่าปลากระสูบจุดซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน  คือ สามารถยาวได้ถึง 30 เซนติเมตร หรือ 70 เซนติเมตร ซึ่งเป็นขนาดใหญ่เต็มที่

โดยชื่อวิทยาศาสตร์ *macrolepidota* มีความหมายว่า "เกล็ดใหญ่" โดยมาจากภาษากรีกโบราณคำว่า μακρός (makrós) หมายถึง "ยาว" หรือ "ใหญ่" และ λεπτδωτος (lepdotos) หมายถึง "เกล็ด" โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรกคือ เมืองโบกอร์ ประเทศอินโดนีเซีย

พบมากในแม่น้ำโขง และพบบ้างในแม่น้ำเจ้าพระยา โดยจะพบได้มากกว่าปลากระสูบจุด

เป็นปลากินเนื้อ จัดเป็นปลานักล่าชนิดหนึ่ง มักไล่จับปลาขนาดเล็ก เช่น ปลาซิว, ปลาวัยอ่อน รวมถึงแมลงน้ำต่าง ๆ ในแม่น้ำและหนองบึงต่าง ๆ เป็นที่นิยมของนักตกปลาทั้งมืออาชีพและมือสมัครเล่นโดยใช้เหยื่อปลอม บริโภคด้วยการปรุงสด หรือทำปลาร้า, ปลาส้ม,ลาบปลากระสูบ เป็นต้น และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย

ปลากระสูบขีดมีชื่อเรียกทางภาษาอีสานว่า "ปลาสูบ",  "ปลาสูด",  "ปลาสิก" หรือ "ปลาขม" เป็นต้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* รูปและข้อมูลกระสูบขีด

กระสูบขีด
กระสูบขีด
กระสูบขีด
กระสูบขีด
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

**คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์** () เป็นคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เปิดสอนในระดับปริญญาตรีถึงปริญญาเอกทางด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ และเปิดสอนในรายวิชาทางด้านดังกล่าวให้กับนักศึกษาสาขาอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยอีกด้วย

## ประวัติ
**คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์** มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้จัดตั้งขึ้นตามโครงการ ที่ได้กำหนดไว้ใน แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2515 - 2519) เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2517 โดยทบวงมหาวิทยาลัยได้ อนุมัติให้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี จัดตั้ง **คณะมนุษยศาสตร์** ต่อมา ได้อนุมัติให้เปลี่ยนชื่อเป็น **คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์** เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2518 เพื่อสนองนโยบายที่คณะกรรมการพัฒนาภาคใต้ได้วางไว้ว่าจะให้มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี เป็นศูนย์ทางด้านศิลปวัฒนธรรมและสังคม

## ทำเนียบคณบดี

## หน่วยงาน
* ภาควิชาภาษาไทย
* ภาควิชาภาษาตะวันตก
* ภาควิชาภาษาตะวันออก
* ภาควิชาสังคมศาสตร์
* ภาควิชาประวัติศาสตร์
* ภาควิชาปรัชญาและศาสนา
* ภาควิชาบรรณรักษศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์
* ภาควิชาภูมิศาสตร์

## หลักสูตร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

สงขลานครินทร์
สงขลานครินทร์
หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
ปลากดคัง

**ปลากดคัง** () ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) ที่มีขนาดโตเต็มที่ราว 1.5 เมตร หนักได้ถึง 100 กิโลกรัม โดยตัวที่ใหญ่ที่สุดยาวถึง 2.3 เมตร หนักถึง112 กิโลกรัม แต่ที่พบโดยเฉลี่ยจะมีขนาดประมาณ 50–60 เซนติเมตร ลำตัวมีสีเทาอ่อนอมฟ้าหรือเขียวมะกอก ท้องสีจาง ครีบหางและครีบอื่น ๆ มีสีแดงสดหรือสีส้มสด ไม่มีแถบขาวบนขอบครีบหางส่วนบนเหมือนปลากดชนิดอื่น ๆ พบในแม่น้ำของไทยทุกภาคและในแหล่งน้ำนิ่งขนาดใหญ่ นิยมนำมาบริโภคโดยการปรุงสด ลวก จิ้ม หรือยำ มีราคาค่อนข้างแพง มีการเพาะเลี้ยงเป็นกระชังอยู่ริมแม่น้ำสายใหญ่บางสาย และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย

ปลากดคังมีชื่อเรียกอื่น อีกเช่น "ปลากดแก้ว" "ปลากดเขี้ยว" เป็นต้น

## อ้างอิง
* ปลากดคัง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* รูปและข้อมูลปลากดคัง

หมวดหมู่:สกุลเฮมอิบากรัส
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง

หมวดหมู่:สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
ปลากระสูบจุด

**ปลากระสูบจุด** (; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 

มีลักษณะรูปร่างค่อนข้างยาว แบนข้างเล็กน้อย หัวยาว ปากกว้างมาก มีหนวดสั้น 1 คู่ที่ริมฝีปาก ครีบหลังค่อนข้างเล็ก ครีบหางเว้าลึก เกล็ดค่อนข้างใหญ่ ตัวมีสีเงิน ด้านหลังสีคล้ำอมน้ำตาล ด้านท้องสีจาง ด้านข้างลำตัวมีจุดสีคล้ำข้างละหนึ่งดวง ครีบมีสีแดงเรื่อ ครีบหางมีสีแดงไม่มีแถบสีคล้ำ เป็นปลาที่พบได้เฉพาะที่ภาคอีสานของไทย ในต่างประเทศพบได้เฉพาะประเทศลาวและกัมพูชาเท่านั้น มีขนาดประมาณ 25 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 35 เซนติเมตร

ชื่อวิทยาศาสตร์ *dispar* เป็นภาษาละตินหมายถึง "ไม่เหมือน" หรือ "ซึ่งแตกต่างกัน" อันหมายถึงสัณฐานที่แตกต่างจากปลากระสูบขีด (*H. macrolepidota*) ซึ่งเป็นปลากระสูบอีกชนิดหนึ่ง ที่พบได้ในประเทศไทย และเป็นชนิดต้นแบบ อนุกรมวิธานโดย ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ สถานที่ค้นพบครั้งแรก คือ แม่น้ำมูลในจังหวัดอุดรธานี

เป็นปลานักล่า กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร  บริโภคโดยปรุงสด และทำปลาร้า, ปลาส้ม และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* รูปและข้อมูลกระสูบจุด 

กระสูบจุด
กระสูบจุด
กระสูบจุด
กระสูบจุด
ไหล

**ไหล** สามารถหมายถึง 

* **[[ปลาไหล]]** สัตว์น้ำชนิดหนึ่ง
* **[[ภาษาไหล]]** ภาษาในตระกูลภาษาขร้า-ไท
* ระบบรากของพืช
ปลาโมง

**ปลาโมง**  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Pangasius conchophilus* อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pagasiidae) มีลักษณะคล้ายปลาเผาะ (*P. bocourti*) อันเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน มีตาเล็ก ปากอยู่ด้านล่าง หนวดยาวถึงบริเวณช่องเหงือก แถบฟันบนเพดานเชื่อมติดกันเป็นรูปเหลี่ยม รูปร่างเพรียว หางคอด ก้านครีบแข็งที่หลังค่อนข้างยาวและใหญ่ หัวและลำตัวสีเทาหรือสีเขียวมะกอกเหลือบเหลืองหรือเขียว บางตัวสีเทาจาง ข้างลำตัวสีจางและไม่มีแถบคล้ำ ท้องสีจาง ครีบสีจาง ลูกปลามีสีเทาอมน้ำตาลหรือเหลือง มีขนาดประมาณ 60–80 เซนติเมตร 

พบปลาที่ได้รับการค้นพบใน พ.ศ. 2534 โดยระบุว่าเป็นปลาชนิดใหม่ที่มีขนาดเล็ก กินกุ้ง ปู และแมลงเป็นส่วนใหญ่ ปลาขนาดใหญ่กินหอย ปู และเมล็ดพืช โดยหอยจะถูกกินทั้งตัวแล้วถ่ายออกมาเฉพาะเปลือก อาศัยในแม่น้ำสายใหญ่ พบมากในแม่น้ำโขง แม่น้ำเจ้าพระยา และแม่น้ำบางปะกง มีการบริโภคโดยการปรุงสดและหมักสับปะรด เนื้อมีรสชาติดี ในต่างประเทศ เช่น เวียดนาม มาเลเซีย มีการเลี้ยงปลาชนิดนี้เป็นปลาเศรษฐกิจด้วย

มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาโมงออดอ้อ",  "ปลาเผาะ" "ปลาลึง" (เรียกซ้ำกับปลาเผาะชนิด *P. bocourti*), "ปลาสายยู" หรือที่ทางกรมประมงตั้งให้ คือ "ปลาสายยูเผือก" เป็นต้น

## ดูเพิ่ม
* ปลาเผาะ

## อ้างอิง

 
## แหล่งข้อมูลอื่น
* Sawika Kunlapapuk and Sitthi Kulabtong. 2011. Biology and Breeding of Snail Eater Pangasius (Pangasius conchophilus) in Thailand: An Overview. Journal of Agricultural Science and Technology A1:1210-1213.
* ข้อมูลและรูปปลาโมง 

หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:วงศ์ปลาสวาย
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำบางปะกง
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
อันดับปลาไหล

**อันดับปลาไหล** หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ในชื่อสามัญว่า **ปลาไหล** เป็นปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในอันดับใหญ่ที่ใช้ชื่อว่า Anguilliformes มีรูปร่างโดยรวมยาวเหมือนงู พบได้ทั้งน้ำจืด, น้ำกร่อย หรือน้ำเค็ม สามารถแบ่งออกได้เป็นอีกหลายอันดับย่อย ในหลายวงศ์  เช่น ในวงศ์ปลาตูหนา (Anguillidae), วงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae), วงศ์ปลาไหลทะเล (Ophichthidae), วงศ์ปลาไหลยอดจาก (Muraenesocidae), วงศ์ปลาไหลสวน (Congridae) เป็นต้น

เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร ผิวหนังโดยมากเกล็ดจะมีขนาดเล็กแทบมองไม่เห็นและฝังอยู่ใต้ผิวหนัง มีลักษณะลื่น ครีบทั้งหมดมีขนาดเล็กและสั้น มักจะซุกซ่อนตัวอยู่ในวัสดุใต้น้ำประเภทต่าง ๆ เช่น ปะการัง, ก้อนหิน, โพรงไม้ หรือ ซากเรือจม

ปลาที่อยู่ในอันดับปลาไหลนี้ พบแล้ว 8 อันดับย่อย, 19 วงศ์, 111 สกุล และประมาณ 800 ชนิด

อนึ่ง ปลาบางประเภทที่มีรูปร่างยาวคล้ายปลาไหล แต่มิได้จัดให้อยู่ในอันดับปลาไหลได้แก่ ปลาไหลนา (*Monopterus albus*) ที่จัดอยู่ในอันดับปลาไหลนา (Synbranchiformes), ปลาปอด ถูกจัดอยู่ในอันดับ Lepidosireniformes และ Ceratodontiformes, ปลาไหลไฟฟ้า (*Electrophorus electricus*) อยู่ในอันดับ Gymnotiformes, ปลาไหลผีอะบาอะบา (*Gymnarchus niloticus*) อยู่ในอันดับ Osteoglossiformes, ปลางู (*Pangio* spp.) อยู่ในอันดับ Cypriniformes หรือแม้กระทั่ง ปลาแลมป์เพรย์ และแฮคฟิช ถูกจัดอยู่ในชั้น Agnatha ซึ่งอยู่คนละชั้นเลยก็ตาม เป็นต้น

## อันดับย่อยและวงศ์

อนุกรมวิธานตามข้อมูลจาก Nelson, Grande และ Wilson 2016.

* **อันดับย่อย Protanguilloidei**
** วงศ์ Protanguillidae
* **อันดับย่อย Synaphobranchoidei**
** วงศ์ Synaphobranchidae (cutthroat eels) [รวม Dysommidae, Nettodaridae, and Simenchelyidae]
* **อันดับย่อย [[Muraenoidei]]**
** วงศ์ Heterenchelyidae (mud eels)
** วงศ์ Myrocongridae (thin eels)
** วงศ์ Muraenidae (moray eels)
* **อันดับย่อย Chlopsoidei**
** วงศ์ Chlopsidae (false morays)
* **อันดับย่อย [[Congroidei]]**
** วงศ์ Congridae (congers) [รวม Macrocephenchelyidae; Colocongridae]
** วงศ์ Derichthyidae (longneck eels) [รวม Nessorhamphidae]
** วงศ์ Muraenesocidae (pike congers)
** วงศ์ Nettastomatidae (duckbill eels)
** วงศ์ Ophichthidae (snake eels)
* **อันดับย่อย Moringuoidei**
** วงศ์ Moringuidae (spaghetti eels)
* **อันดับย่อย Saccopharyngoidei**
** วงศ์ Eurypharyngidae (pelican eels, umbrellamouth gulpers)
** วงศ์ Saccopharyngidae
** วงศ์ Monognathidae (onejaw gulpers)
** วงศ์ Cyematidae (bobtail snipe eels)
* **อันดับย่อย [[Anguilloidei]]**
** วงศ์ Anguillidae (freshwater eels)
** วงศ์ Nemichthyidae (snipe eels)
** วงศ์ Serrivomeridae (sawtooth eels)

### วิวัฒนาการชาติพันธุ์
วิวัฒนาการชาติพันธุ์จากข้อมูลของ Johnson et al. 2012.

## ชนิดเชิงพาณิชย์

## ดูเพิ่ม
* อันดับปลาไหลนา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
*"The Natural History of the Eel", historical aspect, Scientific American, 10 August 1878, Vol. 39, No. 6, p. 79 

หมวดหมู่:ปลาแบ่งตามตระกูล
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:อันดับปลาไหล
ปลาเทพา

**ปลาเทพา** หรือที่ในภาษาอีสานเรียกว่า **ปลาเลิม** เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Pangasius sanitwongsei* อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) ชื่อวิทยาศาสตร์ของปลาชนิดนี้ตั้งโดย ดร.ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ อธิบดีกรมประมงคนแรก เพื่อเป็นเกียรติแด่หม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ในฐานะที่เป็นผู้ผลักดันและบุกเบิกให้มีหน่วยงานทางด้านการศึกษาและจัดการสัตว์น้ำในประเทศ ซึ่งก็คือกรมประมงในปัจจุบัน

## ถิ่นที่อยู่
ปลาเทพาพบเฉพาะในลุ่มน้ำเจ้าพระยาและลุ่มน้ำโขงเท่านั้น แต่ปัจจุบันหาได้ยากมากในแหล่งน้ำธรรมชาติเนื่องจากการทำประมงเกินขนาดและมลพิษทางน้ำ อย่างไรก็ตาม กรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ปลาชนิดนี้ได้แล้วด้วยวิธีผสมเทียม

## ลักษณะ
ปลาเทพามีส่วนหัวและปากกว้างกว่าปลาชนิดอื่นในสกุลเดียวกัน มีหนวดยาวพอประมาณใต้ปากล่าง 1 คู่ มุมปาก 1 คู่ ใช้หาอาหาร มีฟันแหลมคม รูปร่างป้อม ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ไม่มีเกล็ด ส่วนหลังยกสูง รูปร่างคล้ายปลาสวายเว้นแต่มีปลายก้านครีบอันแรกของครีบหลัง ครีบอก และครีบท้องยื่นเป็นเส้นยาว ครีบไขมันมีขนาดเล็ก ครีบหางเว้าลึก มีแถบสีจางตามแนวยาวทั้ง 2 แฉก ปลาวัยอ่อนมีสีเทาคล้ำ ข้างลำตัวมีแถบสีคล้ำแนวเฉียง ท้องสีจาง ครีบมีแต้มสีดำ ส่วนปลาตัวเต็มวัยมีลำตัวสีเทาคล้ำ ท้องสีจาง ครีบสีคล้ำ ครีบก้นตอนหน้ามีแถบสีคล้ำตามแนวยาว 

ปลาเทพาได้รับฉายาว่า "เจ้าแห่งแม่น้ำเจ้าพระยา" เนื่องจากเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในลุ่มแม่น้ำสายนี้ โดยเมื่อโตเต็มที่จะมีขนาดลำตัวยาวประมาณ 1–1.25 เมตร ขนาดใหญ่สุดพบยาวกว่า 3 เมตร และมีน้ำหนักมากกว่า 100 กิโลกรัม ทั้งยังมีลักษณะโดดเด่นตรงที่มีก้านครีบขนาดใหญ่และปลายครีบเป็นเส้นยาว เวลาว่ายน้ำจะตั้งชันเหมือนครีบปลาฉลาม ทำให้ปลาชนิดนี้ดูสง่างามกว่าปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน

## พฤติกรรม
ปลาวัยอ่อนกินปลาเล็กเป็นอาหาร ปลาวัยโตกินซากสัตว์อื่นและปลาเล็ก

## ความสัมพันธ์กับมนุษย์
เนื้อปลาเทพามักถูกนำมาขายแทนเนื้อปลาบึก (*Pangasinodon gigas*) ซึ่งหายากและมีราคาแพงกว่า นอกจากนี้แล้วยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเป็นปลาพิการที่ลำตัวสั้นกว่าปกติจะมีราคาสูงมาก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

เทพา
เทพา
เทพา
เทพา
เทพา
เทพา
หมวดหมู่:สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
ปลาเทโพ

**ปลาเทโพ** () ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีส่วนหัวและจะงอยปากมน ปากอยู่ค่อนไปทางด้านล่าง  รูปร่างป้อมสั้น ปลาขนาดใหญ่มีลำตัวส่วนท้องลึก ปลายครีบหลัง ครีบท้อง ครีบอก ครีบท้อง และครีบก้นยื่นเป็นเส้นยาวเรียว มีแต้มสีดำเห็นชัดเจนที่ฐานครีบอก ตัวมีสีเทาคล้ำอมน้ำตาล ด้านข้างมีสีเทาจาง ด้านท้องสีจางอมชมพู ครีบสีจาง ครีบก้นมีแถบสีคล้ำตามยาว ครีบหางมีแถบสีคล้ำทั้งตอนบนและตอนล่าง มีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตร ใหญ่สุดได้ถึง 1.5 เมตร

ปลาขนาดเล็กกินแมลง ปลาขนาดใหญ่กินพืชเช่น ผลไม้, เมล็ดพืช, ปลา, หอย, แมลง ตลอดจนถึงซากสัตว์ อาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่และสาขาทั่วประเทศ โดยมักรวมฝูงกับปลาสวาย (*P. hypophthalmus*) ด้วย ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน

เป็นปลาที่นิยมบริโภค โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนำมาปรุง "แกงเทโพ"  มีการเพาะเลี้ยงในประเทศไทยมานานกว่า 50 ปี และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "หูหมาด", "หูดำ" หรือ "ปึ่ง" ในภาษาเหนือ เป็นต้น

## อ้างอิง

เทโพ
เทโพ
เทโพ
เทโพ
เทโพ
เทโพ
หมวดหมู่:สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
ปลาสวาย

**ปลาสวาย** () เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีส่วนหัวค่อนข้างเล็ก แนวบริเวณหัวถึงครีบหลังลาดตรง ตาอยู่เสมอหรือสูงกว่ามุมปาก ปากแคบกว่าปลาบึก ที่อยู่สกุลเดียวกัน รูปร่างเพรียวแต่ป้อมสั้นในปลาขนาดใหญ่ ก้านครีบท้องมี 8–9 เส้น ครีบก้นยาว ปลาขนาดเล็กมีสีคล้ำเหลือบเงิน ด้านข้างลำตัวสีจางและมีแถบสีคล้ำตามยาว ครีบสีจาง ครีบหางมีแถบสีคล้ำตามแนวยาวทั้งตอนบนและล่าง ปลาขนาดใหญ่มีสีเทาหรือคล้ำอมน้ำตาล ด้านข้างลำตัวสีจาง มีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตร ใหญ่สุด 1.5 เมตร

พบในแม่น้ำและลำคลองสายใหญ่ ทั่วประเทศไทย เป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจชนิดหนึ่งซึ่งมีการเพาะเลี้ยงกันมานานกว่า 50 ปี แล้ว โดยเพาะขยายพันธุ์ได้สำเร็จในปี พ.ศ. 2509 โดยถือเป็นสัตว์น้ำชนิดแรกที่กรมประมงของไทยผสมเทียมประสบความสำเร็จเป็นชนิดแรกด้วย  ปลาในธรรมชาติมีฤดูวางไข่ในเดือนกรกฎาคม นิยมบริโภคโดยปรุงสุก ทำปลาแดดเดียวและรมควัน ในธรรมชาติมักพบชุกชุมตามอุทยานปลาหรือหน้าวัดต่าง ๆ ที่ติดริมแม่น้ำอาทิเช่น วัดจันทาราม (ท่าซุง) โดยในบางพื้นที่อาจมีปลาเทโพเข้ามาร่วมฝูงด้วย
และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับปลาที่สีกลายเป็นสีเผือก และจากการศึกษาล่าสุดพบว่า ในเนื้อปลาสวายนั้นมีโอเมกา 3 คิดเป็นปริมาณแล้วสูงกว่าในปลาทะเลเสียอีก โดยมีถึง  2,570 มิลลิกรัม ต่อน้ำหนัก 100 กรัม 

## รูปภาพ

ภาพ:Pangasius Filet.jpg|เนื้อปลาสวาย
ภาพ:Pangasius in aquarium.jpg|ลูกปลาวัยอ่อน
ภาพ:ลูกพันธุ์ปลาสวาย.JPG|ลูกพันธุ์ปลาสวาย


## อ้างอิง
 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Planet Catfish

สวาย
สวาย
สวาย
สวาย
สวาย
หมวดหมู่:สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
ซิกแนล (เพลง)

**ซิกแนล** () เป็นเพลงที่เขียนโดย Ma-saya, Joker, Joey Carbone, Lisa Huang และ Akira สำหรับซิงเกิลที่สองและอัลบั้มสตูดิโอที่สองของวงบอยแบนด์ญี่ปุ่น KAT-TUN เผนแพร่ในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 ที่ประเทศญี่ปุ่น

## เผยแพร่และการโฆษณา
ซิงเกิลนี้ได้รับการเผยแพร่เป็นสองชุด - ชุดปกติพร้อมเพลงเวอร์ชันบรรเลงทั้งหมด และรุ่นจำกัดที่ประกอบด้วยเพลง มิวสิกวิดีโอของเพลงไตเติล และภาพยนตร์สั้นเกี่ยวกับการสร้างมิวสิกวิดีโอ

## รายการเพลง
* **ฉบับทั่วไป**

* **ฉบับลิมิเตด**

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จูเนียร์
เรียลเฟซ

**เรียลเฟซ** () เป็นซิงเกิ้ลเดบิวส์ KAT-TUN ตั้งแต่ฟอร์มวงมา และทำออกมาถึง 6 ปก ขึ้นที่ 1 Oricon เพียงไม่กี่วันที่ออกขาย ออกวางจำหน่ายเมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2549

## Real Face
* Limited Edition (Type A - F)
# Real Face
# GLORIA
# Real Face (Original Karaoke)
# GLORIA (Original Karaoke)

----

* Regular
# Real Face
# GLORIA
# Will Be All Right
# Real Face (Original Karaoke)
# GLORIA (Original Karaoke)
# Will Be All Right (Original Karaoke)

หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:จูเนียร์
หมวดหมู่:เพลงญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ซิงเกิลอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ต
Anguilla

**Anguilla** อาจหมายถึง
* แองกวิลลา ดินแดนของสหราชอาณาจักร
* สกุล *Anguilla* ในวงศ์ปลาตูหนา (Anguillidae)
** สปีชีส์ *Anguilla anguilla* (ปลาตูหนายุโรป) ในสกุล *Anguilla*
แป้งทอด

**แป้งทอด** อาจหมายถึง
* แป้งทอด (อาหารจีน)
* โดรายากิ
ชารัม คิว

**ชารัม คิว** () เป็นวงดนตรีแนวร็อกของญี่ปุ่น โดยมีสมาชิกอย่างมิตสึโอะ เทราดะเป็นนักร้องนำ, โทชิอากิ ฮาตาเกยามะเป็นมือกีตาร์, มาโกโตะเป็นมือกลองและไทเซอิเป็นมือคีย์บอร์ด

## สมาชิก
### สมาชิก
* **นักร้องนำ/ผู้ประพันธ์เพลง**: สึงกุ
* **กีตาร์/หัวหน้าวง**: ฮาตาเกะ
* **กลอง**: มาโกโตะ
* **คียบอร์ด**: ไทเซอิ

### อดีตสมาชิก
* **เบส:** ชู

## ประวัติการทำงาน
วงชารัม คิว ได้รับการก่อตั้งขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยฝีมือของสมาชิกจากสามวงดนตรีในโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น พวกเขาได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลชิ้นแรกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2535 ด้วยเพลงที่ผสมผสานกลิ่นไอของความเป็นร็อก ป็อป และฟังค์อีกเล็กน้อยลงไป จุดเด่นของวงนี้อยู่ที่สไตล์และเสื้อผ้าแบบแรง ๆ ที่สมาชิกในวงมักจะใส่เพื่อให้เข้ากับเพลง

ในช่วงแรก ๆ วงนี้ยังไม่สามารถเรียกเสียงตอบรับจากผู้ฟังได้มากเท่าที่ควร   แต่หลังจากที่วงออกผลงานเพลงซิงเกิลที่สี่ที่ชื่อ *โจเกียว โมโนงาตาริ* () มา ความนิยมของผู้ฟังต่อวงนี้ก็เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพลง ๆ นี้ได้เข้าไปติด 50 อันดับแรกในตารางจัดอันดับเพลงของญี่ปุ่นได้ 

ความสำเร็จของชารัม คิว ยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น ความนิยมของพวกเขาได้เพิ่มขึ้นอีกจากอันดับของเพลงซิงเกิลที่ชื่อ *ซิงเกิล เบด* () และ *ซุรุย อนนะ* () ที่ขยับไปอยู่ 10 อันดับแรกของชาร์ตได้สำเร็จ และในปี พ.ศ. 2539 เพลงซิงเกิล *นามิดะ โนะ คาเงะ* () ก็สามารถทะลุไปอยู่อันดับที่ 1 ของชาร์ตได้เป็นเพลงแรกของวง และเพลงซิงเกิล *อีวาเกะ* ของพวกเขายังได้นำไปใช้เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ *เอจ 35* อีกด้วย       

วงชารัม คิว มักจะออกมาโชว์เพลงของตัวเองผ่านทางรายการโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ *อาซากุซะ บาชิ ยัง โยฮิง เท็ง* หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ *[[อาซายัง]]*

พอถึงปี พ.ศ. 2543 หลังจากที่ออกเพลงซิงเกิลที่ชื่อ *ชิน ราเม็ง ไดซุกิ โคยเกะ โนะ อุตะ* () ชารัม คิว ก็ต้องเข้าสู่ภาวะชงักงันและไม่ได้ออกผลงานอื่นมาอีกเลย จนกระทั่งเมื่อปลายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ชารัม คิว ก็กลับมาสร้างผลงานอีกครั้ง โดยพวกเขาได้ปล่อยเพลงซิงเกิลที่ชื่อ *อารุยเตรุ* () ออกมาเป็นผลงานแรกหลังจากห่างหายจากวงการไปเป็นเวลาหกปี ที่จริงแล้วเพลง ๆ นี้ ก็คือเพลงซิงเกิลของกลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ ที่เปิดตัวไปเมื่อช่วงต้นเดือนเดียวกัน แต่ในเวอร์ชันของชารัม คิว จะเป็นเวอร์ชันที่ดัดแปลงมาจากต้นฉบับเล็กน้อย เพื่อที่จะนำมาร้องในแบบฉบับของตัวเอง (ผู้ที่แต่งเพลงอารุยเตรุก็คือ สึงกุ นักร้องนำของชารัม คิว และโปรดิวเซอร์ของมอร์นิงมุซุเมะ)

## ผลงาน
### อัลบั้ม

### เพลงซิเกิล

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ชารัม-คิว ดอตคอม  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของวงชารัม คิว
* วิกิ เดอะพีพีเอ็น  ข้อมูลของวงชารัม คิว
* อัพ-ฟร็อนท์-เอเจนซี ดอท ซีโอ ดอท เจพี  ข้อมูลส่วนตัวของวงชารัมคิว
* บีเอ็มจี เจแปน  ข้อมูลส่วนตัวของวงชารัม คิว

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติญี่ปุ่น
ประสาทชีววิทยา

**ประสาทชีววิทยา** () เป็นการศึกษาเกี่ยวกับเซลล์ชนิดต่างๆ ในระบบประสาท และการจัดระเบียบของเซลล์เหล่านี้ให้สามารถทำงานเชื่อมต่อกันเป็นวงจรเพื่อใช้ประมวลผลข้อมูลและการแสดงออกทางพฤติกรรม ประสาทชีววิทยาเป็นแขนงวิชาย่อยของชีววิทยาและประสาทวิทยาศาสตร์ ประสาทชีววิทยาแตกต่างจากประสาทวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นสาขาวิชาที่กว้างและเกี่ยวข้องกับการศึกษาระบบประสาทในหลายรูปแบบ นักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาประสาทชีววิทยาเรียกว่านักประสาทชีววิทยา (neurobiologist)

## เซลล์ประสาทและเซลล์เกลีย

## การทำงานของระบบประสาท

### การเกิดแอกชันโพเทนเชียล
ภายใน axon เมื่อได้รับ Na เกิดมีประจุบวก เพิ่มขึ้น ส่วนภายนอกเนื่องจากเสีย Na ไปทำให้มีประจุลบ เรียกว่าภาวะลดความมีขั้วของaxon นั่นคือ depolarization ซึ่งวัดค่าความต่างศักย์ได้ +60 mV. การเปลี่ยนแปลงศักย์ไฟฟ้านี้ ทำให้เกิด Action potential

### กระบวนการสร้างไซแนปส์และโครงสร้างของไซแนปส์

### สารสื่อประสาท ทรานสปอตเตอร์ ตัวรับ และ กลไกการส่งสัญญาณ
สารสื่อประสาทสร้างจากภายในเซลล์ โดย RER (Rough Endoplamic Reticulum)จากนั้นก็ถูกส่งไปยังกอลจิบอดี (หรือกอลจิคอมเพล็กซ์) เพื่อทำการลำเลียงสู่ vesicle เรียกว่า Synaptic vesicle'

## ไซแนปติก พลาสติซิตี้ (synaptic plasticity)

## ระบบประสาทสัมผัส

## การเจริญพัฒนาของระบบประสาท

## อ้างอิง

* Neuroscience For Kids 

หมวดหมู่:ประสาทชีววิทยา
เดนดริติกสไปน์

**เดนดริติกสไปน์**
() เป็นโครงสร้างเยื่อหุ้มเซล์ในส่วนของเดนไดรต์ที่ยื่นออกไปมีลักษณะคล้ายหนามขนาดเล็กทำหน้าที่สร้างไซแนปส์ระหว่างเซลล์ประสาท โครงสร้างเดนดริติกสไปน์นี้ พบได้ในเดนไดรต์ของเซลล์ประสาทส่วนใหญ่ในสมอง เช่น เซลล์ประสาทรูปปิรามิด (pyramidal neuron) ในสมองส่วนคอร์ติคอล และ เซลล์เปอร์กินเจ (Purkinje cell) ในสมองส่วนซีรีเบลลัม เป็นต้น 

เดนดริติก สไปน์เป็นโครงสร้างพิเศษที่ยื่นออกมาจากเดนไดรต์ของเซลล์ประสาท โดยทั่วไปแล้วเดนดริติก สไปน์ยาวประมาณ  0.5–2 ไมโครเมตร แต่อาจจะยาวถึง 6 ไมโครเมตรก็ได้ซึ่งพบได้ในเซลล์ประสาทบริเวณ CA3 region ของสมองส่วนฮิปโปแคมปัส (hippocampus) ในทุกๆ ความยาวหนึ่งไมโครเมตรของเดนไดรต์เซลล์ประสาทที่โตเต็มที่ จะพบเดนดริติก สไปน์หนาแน่นประมาณ 1-10 อัน พบว่าเกือบทั้งหมดของไซแนปส์ของสมองสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดที่มีผลเชิงกระตุ้นเกิดขึ้นที่เดนดริติก สไปน์ ซึ่งในเดนดริติก สไปน์ ที่โตเต็มที่จะเกิดเพียงหนึ่งไซแนปส์ที่ส่วนหัว (spine head) ของมัน

เซลล์ประสาทชนิดหลักของสมองเกือบทั้งหมดมีโครงสร้างเดนดริติก สไปน์ ซึ่งได้แก่ เซลล์ประสาทที่หลั่งกลูตาเมต (glutamate) เช่น เซลล์ประสาททรงปิรามิด (pyramidal neuron) เซลล์ประสาทที่หลั่งกาบา (GABA) เช่น เซลล์เปอร์กินเจ (Purkinje neurons) แต่เซลล์ประสาทอีกหลายประเภทก็ไม่มีเดนดริติก สไปน์ เช่น GABA-releasing interneuron เซลล์ประสาทที่มีเดนดริติก สไปน์ (Spiny neurons) พบได้น้อยมากในสัตว์ชั้นต่ำ เช่น  Drosophila melanogaster และ Caenorhabditis elegans แสดงให้เห็นว่าเดนดริติก สไปน์ได้ถูกวิวัฒน์ขึ้นเพื่อให้เหมาะแก่การทำงานที่ซับซ้อนของระบบประสาทขั้นสูงในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม  

โครงสร้างของเดนดริติก สไปน์มีความหลากหลายทั้งขนาดและรูปร่าง และมีปริมาตรตั้งแต่ 0.01 ลูกบาศก์ไมโครเมตร ไปจนถึงขนาด 0.8 ลูกบาศก์ไมโครเมตร  การศึกษาลักษณะทางกายวิภาคของ  fixed brain tissue สามารถระบุรูปร่างเดนดริติก สไปน์ ออกแป็น 4  แบบ คือ thin, stubby, mushroom และ cup แต่จากการศึกษาด้วยเทคนิค Live Imaging พบว่าเดนดริติก สไปน์ มีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างและขนาดได้มากมายหลายแบบในช่วงเวลงตั้งแต่เป็นวินาทีจนถึงหลายวัน นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างทั้งในออร์แกเนลล์และโมเลกุลพิเศษที่เป็นองค์ประกอบภายในเดนดริติก สไปน์ โดยเดนดริติก สไปน์ที่มีขนาดใหญ่ก็จะมีขนาดไซแนปส์ที่ใหญ่และมีชนิดของออร์แกเนลล์ที่หลากหลายมากกว่าเดนดริติก สไปน์ที่มีขนาดเล็ก

เดนดริติกสไปน์มีรูปร่างและขนาดแตกต่างกันซึ่งขึ้นกับระยะในการเจริญเติบโต ชนิดของสารที่มาออกฤทธิ์ที่ไซแนปส์ รวมทั้งความแข็งแรงของโครงสร้างไซแนปส์ เดนดริติกสไปน์ทำหน้าที่หลายอย่าง เช่น ช่วยจำกัดการแพร่ของไอออนและสารที่ทำหน้าที่เป็นผู้ส่งข่าวตัวที่สองภายในเซลล์ (second messenger) ในบริเวณที่เกิดไซแนปส์  กลไกการทำงานที่สำคัญของเดนดริติกสไปน์ คือ กระบวนการเรียนรู้และจดจำของเซลล์ประสาท ซึ่งพบว่าบริเวณนี้มีตัวรับสารสื่อประสาทกลูตาเมตทั้งชนิดตัวรับเอ็นเอ็มดีเอ (NMDA receptor) และตัวรับแอมพา (AMPA receptor) ทำงานสอดประสานกันในกระบวนการที่เรียกว่า ลองเทอมโพเทนชิเอชั่น (long-term potentiation) และลองเทอมดีเพรชชั่น (long-term depression)

## อ้างอิง

* Kandel ER, Schwartz JH, Jessell TM. Principles of Neural Science, 4th ed. McGraw-Hill, New York (2000). ISBN 0-8385-7701-6
* ประสาทวิทยาศาสตร์

หมวดหมู่:เซลล์ประสาท
หมวดหมู่:ประสาทวิทยาศาสตร์
เบอร์มิวดา

**เบอร์มิวดา** เป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรในมหาสมุทรแอตแลนติก ตั้งอยู่นอกชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ห่างจากรัฐนอร์ทแคโรไลนา​ไปทางตะวันออก 580 ไมล์ และอยู่ห่างจากรัฐโนวาสโกเชียของประเทศแคนาดา​ไปทางใต้ 1,093 ไมล์ เบอร์มิวดาเป็นดินแดนโพ้นทะเลที่เก่าแก่ที่สุดของสหราชอาณาจักร ที่ยังคงเหลืออยู่ โดยมีชาวอังกฤษมาตั้งรกรากก่อนการรวมตัวเป็นสหราชอาณาจักรถึงสองศตวรรษ โดยค้นพบครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2152 (ค.ศ. 1609)

## การเมืองการปกครอง
### นิติบัญญัติ

### บริหาร
เอกราช

ดินแดนปกครองของอังกฤษที่ปกครองตนเองตามระบอบประชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ


### ตุลาการ

ในส่วนของฝ่ายตุลาการ อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก (":en:Eastern Caribbean Supreme Court")
มีศาลฎีกาอยู่ในตำแหน่งสูงสุด การยื่นอุทธรณ์นั้นผ่านการพิจารณาจากศาลอุทธรณ์ ส่วนการยื่นฎีกาจะยื่นให้คณะกรรมการฝ่ายตุลาการแห่งองคมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร (Privy Council) เป็นผู้พิจารณา

## กองทัพ

## ประชากรศาสตร์
### ศาสนา
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์

### ภาษา
ภาษาทางการประจำหมู่เกาะคือภาษาอังกฤษ 

## วัฒนธรรม
### วันหยุด

### กีฬา

## ดูเพิ่ม
* สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา
* หมู่เกาะลีเวิร์ด
* หมู่เกาะเวอร์จิน
* ทะเลแคริบเบียน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ดินแดนโพ้นทะเลของบริเตน
หมวดหมู่:ประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ
บ
หมวดหมู่:ประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ
หมวดหมู่:เกาะในทวีปอเมริกาเหนือ
หมวดหมู่:เกาะในมหาสมุทรแอตแลนติก
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของอังกฤษ
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2155
หมวดหมู่:กลุ่มเกาะในมหาสมุทรแอตแลนติก
อักษรสิทธัม

**อักษรสิทธัม** ( *สิทธํ* หมายถึง ทำให้สำเร็จหรือสมบูรณ์แล้ว, ,  ; ; , *บนจิ*) เป็นชื่ออักษรแบบหนึ่งของอินเดียตอนเหนือ ที่นิยมใช้เขียนภาษาสันสกฤต มีที่มาจากอักษรพราหมี โดยผ่านการพัฒนาจากอักษรคุปตะ ซึ่งก่อให้เกิดเป็นอักษรเทวนาครีในเวลาต่อมา และเกิดเป็นอักษรอื่นๆ จำนวนมากในเอเชีย เช่น อักษรทิเบต เป็นต้น  อักษรสิทธัมเผยแพร่พร้อมคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาจากอินเดียเข้าไปสู่จีนและญี่ปุ่นตามลำดับ  ตั้งแต่ พ.ศ. 1349 โดยคูไก (空海) ผู้เรียนภาษาสันสกฤตและศาสนาพุทธจากจีน ในญี่ปุ่นเรียกอักษรนี้ว่า "บนจิ" เขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน ปัจจุบันอักษรสิทธัมยังคงใช้ในการประกอบพิธีกรรมของนิกายชิงงง (真言宗, มนตรยาน) ในประเทศญี่ปุ่น  

## สระ
:
:

:

## พยัญชนะ
:

:

:

## ระเบียงภาพ

All buddha heart full-body stupa.svg|เจดีย์ สรฺวตถาคตาธิษฺฐานหฤทยคุหฺยธาตุครณฺฑมุทฺราธารณี
Avatamsaka alphabets.svg|อักขระ 42 ตัวในอวตังสกสูตร
Naga siddham.svg|คำว่า "นาค"
OmMeNiPadHum.svg|คาถา "โอม มณี ปัทเม หูม"
Maha Chakri Sirindhorn in Siddham script purple.svg|พระนาม "มหาจักรีสิรินธร" ของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
Dharma - Siddhaṃ script（dha-rma）.jpg|คำว่า "ธรรม" (𑖠𑖨𑖿𑖦)
Hello in Siddham script.svg|คำว่า "สวัสดี"


## หมายเหตุ

## อ้างอิง

### ข้อมูล

* *Bonji Taikan* (梵字大鑑). (Tōkyō: Meicho Fukyūkai, 1983)
* Chaudhuri, Saroj Kumar (1998). Siddham in China and Japan, Sino-Platonic papers No. 88
* 
* Stevens, John. *Sacred Calligraphy of the East*. (Boston, MA: Shambala, 1995.)
* Van Gulik, R.H. *Siddham: An Essay on the History of Sanskrit Studies in China and Japan* (New Delhi, Jayyed Press, 1981).
* Yamasaki, Taikō. *Shingon: Japanese Esoteric Buddhism*. (Fresno: Shingon Buddhist International Institute, 1988.)

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ฟอนต์:
** Noto Sans Siddham จาก Noto fonts project
** Muktamsiddham—Free Unicode Siddham font
** ApDevaSiddham—(Japanese) Free Unicode 8.0 Siddham Font (mirror)
* Siddham alphabet on Omniglot
* Examples of Siddham mantras  Chinese language website.
* Visible Mantra an extensive collection of mantras and some sūtras in Siddhaṃ script
* Bonji Siddham  Character and Pronunciation
* SiddhamKey Software for inputting Siddham characters

สิทธัม
หมวดหมู่:อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
แอมพา

thumb|แอมพา
**แอมพา ** () มีชื่อทางเคมี คือ (alpha-**a**mino-3-hydroxy-5-**m**ethyl-4-isoxazole **p**ropionic **a**cid มีคุณสมบัติเป็นสารอะโกนิสต์ที่จำเพาะ (specific agonist) ต่อตัวรับแอมพา (AMPA receptor) การทำงานของแอมพาให้ผลการกระตุ้นที่คล้ายกับผลของกลูตาเมท ในด้านการทดลองนั้นเราใช้สารแอมพาเพื่อแยกตัวรับแอมพาออกจากตัวรับกลูตาเมทชนิดที่จับอยู่กับช่องไอออน (ionotropic glutamate receptor) ชนิดอื่นที่เหลือ คือ ตัวรับเอ็นเอ็มดีเอ (NMDA receptor) และ ตัวรับไคเนต (kainate receptor)

หมวดหมู่:โมเลกุลชีวภาพ
หมวดหมู่:กรดอะมิโน
เอเชียนเกมส์ 1951

**เอเชียนเกมส์ 1950** (; ) เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 1 จัดขึ้นที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ระหว่างวันที่ 4-11 มีนาคม พ.ศ. 2493  มีการแข่งขัน 6 ชนิดกีฬา คือ กรีฑา บาสเกตบอล จักรยาน ฟุตบอล ว่ายน้ำ และยกน้ำหนัก มีชาติต่าง ๆ ส่งเข้าแข่งขัน 11 ประเทศ คือ อินเดีย พม่า อิหร่าน สิงคโปร์ ญี่ปุ่น ฟิลิปปินส์ ซีลอน (ศรีลังกา) บอร์เนียวเหนือ (ปัจจุบันคือรัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย) ไทย เนปาล อัฟกานิสถาน รวม 489 คน เป็นชาย 458 คน หญิง 31 คน

## สนามแข่งขัน

## การแข่งขัน
### ชนิดกีฬา
เอเชียนเกมส์ในครั้งนี้ บรรจุชนิดกีฬาทั้งหมด 57 ประเภท ทั้งหมด 6 ชนิดกีฬา ได้แก่

## ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน
center|thumb|250px|ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 1951

## สรุปเหรียญการแข่งขัน

ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ

### สรุปเหรียญตามภูมิภาค


## อ้างอิง

* New Delhi 1951 
* Over all Medal Standings - New Delhi 1951  


หมวดหมู่:พ.ศ. 2491
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่ประเทศอินเดียเป็นเจ้าภาพ
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาในเดลี
เอเชียนเกมส์ 1954

**เอเชียนเกมส์ 1954** เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 2 จัดขึ้นที่ กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ ระหว่างวันที่ 1 พฤษภาคม ถึง 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 19 ประเทศ และมีกีฬาแข่งขันทั้งหมด 8 ชนิดกีฬา มีนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 970 คน เป็นชาย 872 คน เป็นหญิง 98 คน

## สนามแข่งขัน
* ศูนย์กีฬาไรซัลอนุสรณ์ (สนามกีฬาหลัก)

## การแข่งขัน
### ชนิดกีฬา



## ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน
center|thumb|250px|คณะกรรมการที่เข้าแข่งขัน

## สรุปเหรียญการแข่งขัน

ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่

ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัล :    22px มาลายา  22px อัฟกานิสถาน

## อ้างอิง

*  Manila 1954 
* Over all Medal Standings - Manila 1954  


หมวดหมู่:พ.ศ. 2497
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่มะนิลาเป็นเจ้าภาพ
หมวดหมู่:มหกรรมกีฬาในประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:เทศกาลกีฬาในมะนิลา
ตัวรับแอมพา

**ตัวรับแอมพา** เป็นตัวรับหรือรีเซพเตอร์ (receptor) สำหรับสารสื่อประสาทกลูตาเมทชื่อตัวรับแอมพานี้เกิดจากที่สารแอมพาสามารถจับตัวรับนี้ได้ด้วย ตัวรับนี้เป็นตัวรับชนิดที่ไม่ใช่ตัวรับเอ็นเอ็มดีเอที่จับอยู่กับช่องไอออน (ion channel) ตัวรับแอมพามีหน้าที่หลัก คือ ถ่ายทอดสัญญาณไซแนปติกทรานสมิชชั่นชนิดเร็ว (fast synaptic transmission) ในระบบประสาทส่วนกลาง (ซีเอ็นเอส) 

ตัวรับแอมพา ประกอบด้วยหน่วยย่อย (subunit) 4 ชนิด คือ กลูอาร์1 (GluR1) , กลูอาร์2 (GluR2) , กลูอาร์3 (GluR3) และกลูอาร์4 (GluR4) ในตัวรับหนึ่งๆ เกิดขึ้นจากหน่วยย่อยเหล่านี้รวมกันสี่หน่วยที่เรียกว่า เตตระเมอร์ (tetramer) ส่วนใหญ่แล้วตัวรับแอมพามักเป็นชนิดที่เกิดจากกลูอาร์1 ทั้งสี่หน่วย หรือเกิดจากกลูอาร์4 ทั้งสี่หน่วย ซึ่งเรียกว่า โฮโมเตตระเมอร์ (homotetramer) หรือชนิดที่เกิดจากกลูอาร์2 สองหน่วยและกลูอาร์3 สองหน่วย
 
ตัวรับแอมพามีโครงสร้างที่พาดผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ (transmembrane domain) แบ่งออกเป็น 4 ส่วน โดยปลายด้านเอ็น ( N-terminus) อยู่ภายนอกเซลล์ ส่วนปลายด้านซี (C-terminus) อยู่ภายในเซลล์
เนื่องจากตัวรับแอมพาประกอบด้วยสี่หน่วยย่อยและในแต่ละหน่วยย่อยนั้นสารอะโกนิสต์สามารถจับได้หนึ่งตำแหน่ง ดังนั้นตัวรับแอมพาหนึ่งตัวจะมีสารอะโกนิสต์มาจับได้ทั้งหมดสี่โมเลกุล ทั้งนี้ช่องไอออนจะเปิดได้เมื่อสารอะโกนิสต์มาจับที่ตัวรับตั้งแต่สองหน่วยย่อยขึ้นไป ทั้งนี้ไอออนที่สามารถผ่านตัวรับแอมพาเข้าไปในเซลล์ประสาทได้ คือ ไอออนแคลเซียม ไอออนโซเดียม ไอออนโพแทสเซียม โดยเกิดจากการทำงานของหน่วยย่อยกลูอาร์2

## อ้างอิง
* Glutamate receptors: Structures and functions. University of Bristol Centre for Synaptic Plasticity http://www.bris.ac.uk/Depts/Synaptic/info/glutamate.html 

หมวดหมู่:รีเซพเตอร์