Æ

**Æ** (ตัวพิมพ์เล็ก: **æ**) เป็นตัวอักษรที่เกิดจากการรวมตัวอักษร a และ e เข้าด้วยกัน แรกเริ่มใช้เป็นอักขระแฝดแทนการออกเสียงสระกล้ำคือ ae ในภาษาละติน   ต่อมาได้รับความนิยมใช้เป็นอักขระตัวหนึ่งในหลายภาษา ได้แก่ ชุดตัวอักษรเดนมาร์กและนอร์เวย์ ภาษาไอซ์แลนด์ และภาษาแฟโร  ตัวอักษรนี้เคยใช้ในทั้งภาษาสวีเดนเก่า (ก่อนจะถูกแทนที่ด้วย ä) และภาษาอังกฤษเก่า (ก่อนจะถูกยกเลิกไปโดยสิ้นเชิง โดยให้ใช้เพียง a)  ในสัทอักษรสากลสมัยใหม่ ยังใช้อักษรนี้แทนเสียง near-open front unrounded vowel (เสียงสระ  'a' ในภาษาอังกฤษ เช่น cat) รูปแบบที่มีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรอื่น ๆ ได้แก่ Ǣ/ǣ, Ǽ/ǽ, Æ̀/æ̀, Æ̂/æ̂ and Æ̃/æ̃.

ในฐานะตัวอักษรละตินของภาษาอังกฤษเก่า อักขระนี้เรียกว่า , "ash tree", ตาม  Anglo-Saxon futhorc rune ᚫ ซึ่งได้ทับศัพท์มา ชื่อในภาษาอังกฤษยังคงเป็น **ash** หรือ **æsh** () (ถ้าเขียนด้วยสระกล้ำ) ซึ่งได้ใช้มาตั้งแต่ดั่งเดิม

## ภาษา
### ภาษาอังกฤษ

สำหรับภาษาอังกฤษการใช้อักขระแฝดดังกล่าวมีความแตกต่างไปตามบริบทและเนื้อหาแต่พบเห็นได้น้อย ในงานศิลปะการใช้ตัวพิมพ์สมัยใหม่ ถ้าเทคโนโลยีมีข้อจำกัดในการใช้ตัวอักษร *æ* (อาทิ ในการใช้ของเครื่องพิมพ์ดีด, โทรเลข และแอสกี) ทวิอักษรในรูป *ae* มักนำมาใช้แทน

ในภาษาอังกฤษเก่า *æ* เป็นตัวอักษรแทนเสียงระหว่าง *a* และ *e* () ซึ่งคล้ายกับลักษณะเสียงสั้นของตัวอักษร  *a* ในคำว่า  *cat* ของภาษาอังกฤษสมัยใหม่ ถ้าสระเสียงยาวสามารถที่จะแยกจากสระเสียงสั้นได้ สระเสียงยาว  จะมีเครื่องหมายกำกับรวมทั้งมาครอน (*ǣ*) หรืออะคิวต์ (*ǽ*) ที่พบน้อยกว่า 

ในภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน ปัญหาเกี่ยวกับการใช้อักขระแฝดได้หลีกเลี่ยงในหลายกรณีโดยการสะกดอย่างง่าย ๆ ด้วยตัวอักษร "e" ซึ่งสามารถเห็นได้ในตัวอักษร œ เช่นกัน อาทิ การสะกดคำว่า *archeology* เป็นที่นิยมใช้มากกว่าการสะกดในรูป *archaeology* โดยทั้งนี้การใช้ตัวสระประสมอย่าง *ae* อาจแตกต่างกันไป ตัวอย่างเช่น รูปเขียนคำว่า *medieval* เป็นที่นิยมใช้มากกว่า *mediaeval* (และในรูปแบบเก่า *mediæval*) ซึ่งเกิดขึ้นแม้กระทั่งในภาษาอังกฤษแบบสหราชอาณาจักร

### ภาษาฝรั่งเศส
ในตัวอักษรภาษาฝรั่งเศสสมัยใหม่ *æ* (หรือสามารถเรียกได้ว่า  'e in the a') เป็นการใช้โดยยืมมาจากภาษาละตินและภาษากรีกเช่นคำว่า *curriculum vitæ*, *et cætera*, *ex æquo*, *tænia* และในชื่อบุคคลอย่าง Lætitia ซึ่งปรากฏในเพลง *Elaeudanla Téïtéïa* ของ เซร์ช เกนสบูร์จากการสะกดคำว่า Lætitia ในภาษาฝรั่งเศสว่า "L, A, E dans l'A, T, I, T, I, A"

### ภาษาละติน
ในภาษาละตินแบบคลาสสิก การรวมตัวอักษร *AE* เพื่อระบุเสียงสระประสม  มีการออกเสียงคล้ายกับสระเสียงยาวที่แทนด้วยตัวอักษร *i* อาทิ คำว่า *f*'i*'ne* ในภาษาอังกฤษสมัยใหม่ โดยทั้งในรูปแบบคลาสสิกและสมัยใหม่จะเขียนตัวอักษรดังกล่าวในรูปแบบที่ต่างกัน แต่ตัวอักขระแฝดได้ถูกนำมาใช้ในการเขียนของยุคสมัยกลางและยุตสมัยใหม่ตอนต้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ *æ* ได้ถูกนำมาลดเป็นสระเสียงเดี่ยว  ในช่วงจักรวรรดิโรมัน ในตัวอักษรของสมัยยุคกลางตัวเชื่อมดังกล่าวได้ถูกทำให้เขียนง่ายขึ้นโดยการนำเครื่องหมายออกอแนกมาใช้ร่วมกับตัวอักษร *e* ในรูปแบบของ *ę* ซึ่งเรียกในภาษาละตินว่า *e caudata* (โดยจากภาษาละตินสามารถแปลได้ว่า "หางของตัวอักษร e") ซึ่งต่อมาได้ถูกทำให้เขียนง่ายขึ้นเป็นเพียงแค่ตัวอักษร *e* โดยอาจเป็นทั้งผลลัพธ์หรืออิทธิพลที่มีผลต่อการออกเสียงที่เปลี่ยนไป อย่างไรก็ตามอักขระแฝดดังกล่าวยังคงพบเห็นได้บ่อยในหนังสือประกอบพิธีกรรมและบทประพันธ์ดนตรี

## สัทอักษรสากล
สัญลักษณ์  ยังใช้ในสัทอักษรสากล (IPA) เพื่อแทนเสียง :en:near-open front unrounded vowel เช่นเดียวกับคำว่า *cat* ในหลายสำเนียงของภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นเสียงที่คล้ายกับเสียงตัวอักษรของภาษาอังกฤษเก่า  ในระบบ IPA อักษรนี้เขียนด้วยตัวพิมพ์เล็ก  เป็นตัวยกในระบบสัทอักษรสากล

## ยูนิโคด

## เชิงอรรถ
### หมายเหตุ

### อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*