open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ปาร์ค บองชุน

**ปาร์ค บองชุน** (Bong-Chun Park) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 5 (น็อค 2) เสมอ 4 แพ้ 7 

## เกียรติประวัติ

* แชมป์เกาหลีใต้รุ่นไลท์เวท (พ.ศ. 2530)
* แชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท
** ชิง 28 กุมภาพันธ์ 2531 ชนะคะแนน สกัด เพชรยินดี ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 27 กุมภาพันธ์ 2532 ชนะน็อค เชน รุ่งโรจน์ ยก 4 ที่ เกาหลีใต้
** เสียแชมป์ 19 มิถุนายน 2532 แพ้น็อค อิวาโอะ โอโตโม ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น

## อ้างอิง

* สถิติการชก boxrec.com 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์ OPBF
อเล็กซ์ เอสคาสเนอร์

**อเล็กซ์ เอสคาสเนอร์** (Alex Escaner) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2517 ที่ Sultan Kudarat สถิติการชก 48 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค 13) เสมอ 6 แพ้ 16 
## ประวัติ

เอสคาสเนอร์ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ชนะน็อค โรแลนด์ มีลา ยก 2 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทในไทยเมื่อ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน เสาหิน ศรีไทยคอนโด จากนั้น มาชกนอกรอบแพ้คะแนน ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง แล้วมาชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทอีกครั้งเมื่อ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2544 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 3 จากนั้น เอสคาสเนอร์ขึ้นชกกับมานูเอล ซายาสที่ฟิลิปปินส์เมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2545 ซึ่งเอสคาสเนอร์ชนะน็อคซายาสที่ไม่ได้ขึ้นชกมาสองปีไปในยกที่ 9 หลังการชก ซายาสเกิดอาการบาดเจ็บจนต้องส่งโรงพยาบาลและเสียชีวิตในอีก 5 วันต่อมา

ในช่วง พ.ศ. 2545 – 2546 เอสคาสเนอร์มาชกเสมอกับศรพิชัย พิษณุราชันย์ และแพ้คะแนน เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลง แล้วได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาล ต่อมา เอสคาสเนอร์ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2547 ชนะคะแนน เรย์นาลด์ ตรีโบ จากนั้นมาชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิครุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 แพ้น็อค เทอดศักดิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 4 เอสคาสเนอร์ป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ไว้ได้ 4 ครั้ง มาเสียแชมป์เมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน แจ๊ค วีราโน จากนั้น มาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน โกศล ส.วรพิน เอสคาสเนอร์ขึ้นชกมวยครั้งสุดท้ายเมื่อ 4 กันยายน พ.ศ. 2552 แพ้น็อค จูนเรียล ราโมนัล ยก 8 จากนั้นก็แขวนนวมไป

## เกียรติประวัติ

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท (2547 - 2550)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 27 กรกฎาคม 2544 แพ้คะแนน เสาหิน ศรีไทยคอนโด ที่ กทม.
** ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 12 ธันวาคม 2544 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 3 ที่ เชียงใหม่
** ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 5 มิถุนายน 2546 แพ้คะแนน สมศักดิ์ สิงห์ชัชวาลย์ ที่ อุตรดิตถ์
** ชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิครุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 19 พฤศจิกายน 2547 แพ้น็อค เทอดศักดิ์ จันทร์แดง ยก 4 ที่ ฉะเชิงเทรา
** ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 23 ตุลาคม 2550 แพ้คะแนน โกศล ส.วรพิน ที่ ปทุมธานี

## อ้างอิง

* สถิติการชก boxrec.com 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวท
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวท
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดซุลตันคูดารัต
ตำบลท่าแลง

**ท่าแลง** เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลท่าแลง ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบล

## ประวัติ
ตำบลท่าแลง แต่ก่อนเป็นชื่อหมู่บ้านในตำบลยางหย่อง ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของอำเภอยางหย่อง (อำเภอท่ายาง ในปัจจุบัน) มาก่อน ก่อนที่จะย้ายไปตั้งอยู่ที่ปัจจุบันนี้ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2528 ได้มีการแบ่งแยกออกมาเป็นตำบลท่าแลง ซึ่งมีทั้งหมด 10 หมู่บ้าน มีพื้นที่ 26,961 ไร่ ชื่อของบ้านท่าแลงไม่ปรากฏแน่ชัดว่าเหตุใดจึงตั้งชื่อว่า ท่าแลง แต่จากคำบอกเล่าของคนเก่าแก่ในพื้นที่ ทราบว่าบริเวณบ้านท่าแลง มีดินชนิดพิเศษที่เมื่อขุดขึ้นมาจากในดินแล้ว จะมีความแข็งแรงมาก หรือที่เรียกว่า ศิลาแลง นั่นเอง ชาวตำบลท่าแลงส่วนใหญ่มีชีวิตความเป็นอยู่แบบเกษตรกรชนบท เนื่องจากมีพื้นที่ขนานไปกับแม่น้ำเพชรบุรี ระยะเกินกว่า ครึ่งหนึ่งของระยะทางยาวทั้งตำบล และมีคลองส่งน้ำชลประทาน ตัดผ่านเป็นระยะทางยาวทุกหมู่บ้าน (ยกเว้นบ้านห้วยตะแกละ) ต่อมาตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 326 เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2515 ตำบลท่าแลง ตามพระราชบัญญัติสภาตำบล และองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 เมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2539 และเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2545 กระทรวงมหาไทย ได้ประกาศ จัดตั้งหมู่บ้าน หมู่ที่ 10 บ้านชลประทานราษฎร์ขึ้นใหม่ โดย แยกจากหมู่ 1 บ้านคอละออม

พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลเมื่อ วันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 โดยมีผลตั้งแต่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา

## อาณาเขต
* ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลไร่สะท้อน และตำบลห้วยลึก อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี
* ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลยางหย่อง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี
* ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลวังไคร้ และตำบลท่าคอย อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลท่าคอย ตำบลท่าไม้รวก และตำบลวังไคร้ อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์เทศบาลตำบลท่าแลง

ท่าแลง
ท่าแลง
ท่าแลง
ท่าอากาศยานนานาชาติงูระฮ์ ไร

**ท่าอากาศยานนานาชาติงูระฮ์ ไร** ()  หรือที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่า **ท่าอากาศยานนานาชาติเด็นปาซาร์** (Denpasar International Airport) ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โดยห่างจากเด็นปาซาร์ เมืองเอกของเกาะ ไปทางใต้ประมาณ 13 กิโลเมตร ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งชื่อตามI Gusti Ngurah Rai วีรบุรุษประจำชาติของอินโดนีเซีย ซึ่งเสียชีวิตในยุทธการที่มาร์กา ระหว่างการปฏิวัติอินโดนีเซีย

ท่าอากาศยานนานาชาติงูระฮ์ ไร เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่มีจำนวนผู้โดยสารหนาแน่นเป็นอันดับสามของประเทศ รองจากท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตาในจาการ์ตา และท่าอากาศยานนานาชาติจวนดาในซูราบายา ใกล้กับสนามบินในระยะประมาณ 2.5 กิโลเมตรทางเหนือ คือเมืองกูตา ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวตากอากาศที่มีการพัฒนาอย่างมากเพื่อรองรับนักท่องเที่ยว

ในปี พ.ศ. 2548 Transportation Security Administration (TSA) ของสหรัฐอเมริกาได้ออกประกาศเตือนว่าท่าอากาศยานแห่งนี้มีมาตรฐานด้านความปลอดภัยต่ำกว่าที่กำหนดโดยInternational Civil Aviation Organization (ICAO) แต่ต่อมาคำเตือนนี้ถูกยกเลิกไปเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ท่าอากาศยานแห่งนี้ได้รับความเสียหายเล็กน้อยจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว

* พื้นที่อาคารผู้โดยสารภายในประเทศ: 9.039 ตร.ม.
* พื้นที่อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ: 28.630 ตร.ม.
* พื้นที่ที่จอดรถ: 38.358 ตร.ม.
* พื้นที่อาคารทั้งหมด: 265.60 Ha.

## สายการบินและจุดหมายปลายทาง

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศอินโดนีเซีย

ง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดบาหลี
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2474
ประเสริฐ มะหะหมัด

**ประเสริฐ มะหะหมัด** (3 พฤษภาคม พ.ศ. 2470 - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2540) อดีตจุฬาราชมนตรี คนที่ 16 แห่งราชอาณาจักรไทย เป็นลูกหลานเชลยศึกที่ประเทศไทยต้อนให้มาอยู่ที่พระนครหรือกรุงเทพมหานครในปัจจุปัน เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2470 สำเร็จการศึกษาทางศาสนาจากเมืองมักกะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย เป็นอาจารย์สอนศาสนาอิสลามโรงเรียนมิฟตาฮู้ลอูลูมิดดีนียะห์ และเป็นกรรมการอิสลามประจำกรุงเทพฯ เมื่ออาจารย์ต่วน สุวรรณศาสน์ถึงแก่อนิจกรรม ได้มีการประชุมประธานกรรมการอิสลามทุกจังหวัดเพื่อเลือกจุฬาราชมนตรีคนใหม่ นายประเสริฐได้รับการเสนอชื่อและพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งเมื่อ 8 กันยายน  พ.ศ. 2524 

ในยุคของท่านมีการปรับปรุงการบริหารองค์กรอิสลามหลายอย่าง และผลักดันให้มีการออกพระราชบัญญัติการบริหารองค์กรศาสนาอิสลาม พ.ศ. 2540 สำเร็จและได้สร้างศูนย์บริหารกิจการศาสนาอิสลามแห่งชาติ เฉลิมพระเกียรติ ที่เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วยสำนักงานจุฬาราชมนตรี สำนักงานคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย และหน่วยงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินกิจการศาสนาอิสลามอย่างเป็นการถาวรในสมัยที่ท่านเป็นจุฬาราชมนตรี ท่านถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2540 โดยศพของท่านถูกฝังที่ มัสยิดดารุ้ลมุห์ซีนีน (สุเหร่าบ้านดอน) สุขุมวิท 49 แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์
* 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
* 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.)

## อ้างอิง
* เอกราช มูเก็ม. จุฬาราชมนตรี ประวัติศาสตร์ผู้นำไทยมุสลิมจากสมัยอยุธยาถึงยุคทักษิณ. กทม. ร่วมด้วยช่วยกัน. 2549. หน้า 46 - 49

หมวดหมู่:จุฬาราชมนตรี
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:มุสลิมชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
ท่าอากาศยานยาโอะ

**ท่าอากาศยานยาโอะ** () เป็นท่าอากาศยานระดับที่สองในญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่เมืองยาโอะ จังหวัดโอซากะ ใช้เป็นฐานบินของกองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น ไม่มีเที่ยวบินประจำ มีเพียงแต่สายการบินเช่าเหมาลำเท่านั้น 

## อ้างอิง

ยาโอะ
หมวดหมู่:การขนส่งในจังหวัดโอซากะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดโอซากะ
ออสเตรเลียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล

**ออสเตรเลีย เน็กซ์ ท็อป โมเดล** ( หรือในชื่อย่อว่า **AusNTM**) เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ค้นหาสุดยอดนางแบบของประเทศออสเตรเลีย ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2548 โดยได้ซื้อลิขสิทธิ์มาจากรายการ อเมริกาส์เน็กต์ท็อปโมเดล ออกอากาศผ่านทางสถานีโทรทัศน์ช่อง ฟ็อกซ์8 ทั่วทั้งประเทศออสเตรเลีย

## รูปแบบรายการ
ออสเตรเลีย เน็กซ์ ท็อป โมเดล เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ที่ทำการคัดเลือกหญิงสาวที่ใฝ่ฝันอยากที่จะเป็นนางแบบ จากเมืองต่างๆ ทั่วประเทศออสเตรเลีย โดยผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายจะได้มาอยู่ร่วมกันในบ้านนางแบบ และจะต้องพบกับบททดสอบมากมาย ตั้งแต่การถ่ายภาพ การถ่ายโฆษณา การเดินแบบ ที่ล้วนต้องอาศัยความสามารถ ก่อนจะมาเป็นสุดยอดนางแบบของออสเตรเลีย ซึ่งในทุกๆสัปดาห์ ผู้เข้าแข่งขัน 1 คนที่ทำผลงานได้แย่ที่สุด หรือมีคะแนนรวมต่ำที่สุด จะถูกคัดออกจากการแข่งขันไป และจะเป็นเช่นนี้ไปจนกระทั่งเหลือผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียว ที่จะได้เป็น "ออสเตรเลีย เน็กซ์ ท็อป โมเดล" และจะได้รับรางวัลเป็นการเซ็นสัญญากับเอเจนซี่นางแบบชื่อดัง รวมถึงรางวัลอื่นๆ เช่น เงินสด รถยนต์ หรือการได้ถ่ายแบบลงในนิตยสารแฟชั่น เป็นต้น

## กรรมการ
ในฤดูกาลแรกของ *ออสเตรเลีย เน็กซ์ ท็อป โมเดล* ได้ เอริกา เฮย์นาตซ์ มาเป็นผู้ดำเนินรายการและผู้ตัดสินหลักจนถึงฤดูกาลที่ 2 จากนั้นในฤดูกาลที่ 3 ได้มีการเปลี่ยนผู้ดำเนินรายการและผู้ตัดสินหลักเป็น โจดี เมเรส จนถึงฤดูกาลที่ 4 ในฤดูกาลที 5 ก็ได้เปลี่ยนอีกครั้งเป็น ซาราห์ เมอร์ด็อช ซึ่งเธอทำหน้าที่ถึงฤดูกาลที่ 7 จนกระทั่งมีคนใหม่มาแทนในฤดูกาลที่ 8 คือ นางงามจักรวาล 2004 เจนนิเฟอร์ ฮอว์กินส์ จนถึงฤดูกาลปัจจุบัน

นอกจากผู้ดำเนินรายการและผู้ตัดสินหลักแล้ว ยังมีผู้ตัดสินคนอื่นๆ และเมนเทอร์ที่จะคอยให้คำปรึกษากับผู้เข้าแข่งขัน ซึ่งล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังในวงการแฟชั่นของออสเตรเลีย อาทิเช่น ดีไซเนอร์ชื่อดัง อเล็กซ์ เพอร์รี่, บรรณาธิการนิตยสาร Harper's BAZAAR ออสเตรเลีย มาร์การิต คราเมอร์, ผู้มีชื่อเสียงทางรายการทีวี ชาร์ลอตต์ ดอว์สัน, ช่างภาพแนวหน้า เจซ สมิธ, สไตลิสต์ เคน ทอมป์สัน, แฟชั่นโปรดิวเซอร์ วิคตอเรีย ฟิชเชอร์, ช่างภาพแฟชั่น จอร์จส์ แอนโทนี เป็นต้น

## ฤดูกาล

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Official ''Australia's Next Top Model'' website
*  All ''Australia's Next Top Model'' Gallery 
* 
* 

หมวดหมู่:การประกวดนางแบบ
หมวดหมู่:เรียลลิตีโชว์
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ออสเตรเลีย
เอตตา เจมส์

**เอตตา เจมส์** () ชื่อเกิด **เจมส์เซตตา ฮอว์กินส์** () เกิดเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1938 เป็นนักร้องและนักแต่งเพลง ชาวอเมริกัน ในแนวบลูส์, ดนตรีโซล, อาร์แอนด์บี, ร็อกแอนด์โรล, กอสเปล และแจ๊ซ เธอได้รับรางวัลแกรมมี่ 4 ครั้งและรางวัลบลูส์มิวสิกอวอร์ดส 17 ครั้ง เธอมีชื่ออยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม ในปี 1993 ,และมีชื่อในบลูส์ฮอลออฟเฟมในปี 2001 และ แกรมมี่ฮอลออฟเฟม ในปี 1999 และ 2008 

ในยุคทศวรรษ 1950 และ 1960 เธอประสบความสำเร็จในฐานะนักร้องแนวบลูส์และอาร์แอนด์บี มีชื่อเสียงในการร้องเพลง "At Last" ที่มักใช้ในภาพยนตร์ รายการโทรทัศน์ โฆษณา เว็บไซต์ หลายแห่ง เธอมีเสียงแบบ  contralto

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักร้องอเมริกัน
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
หมวดหมู่:บุคคลจากลอสแอนเจลิส
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากมะเร็งเม็ดเลือดขาว
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินผู้ประสบความสำเร็จตลอดช่วงชีวิต
เชอร์รี (แก้ความกำกวม)

**เชอร์รี** อาจหมายถึง

* เชอร์รี () ไม้ยืนต้นและผลไม้ที่มี
* เชอร์รีสเปน ไม้ยืนต้นที่มี
* ซากุระ ()
* พิกุล ()
* นิสสัน เชอร์รี หรือชื่อเดิมคือดัทสัน เชอร์รี () รถยนต์รุ่นหนึ่ง
* เชอร์รี่แบล็ค ดูโอจากค่ายโมโนมิวสิก
* เชอร์รี สตูดิโออัลบั้มที่ 2 โดยโบกี้ไลอ้อน

## ดูเพิ่ม
* เชอรี่
ดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ

**ดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ** (ภาษาอังกฤษ: **Dante Gabriel Rossetti**) (12 พฤษภาคม ค.ศ. 1828 - 9 เมษายน ค.ศ. 1882) เป็นจิตรกรรมสมัยพรีราฟาเอลไลท์ชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 รอสเซ็ตติเป็นผู้มีความสามารถในการเป็นกวี, จิตรกร, จิตรกรภาพประกอบ และนักแปล

## ชีวิตเบื้องต้น
ดานเต เกเบรียลเกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1828 ที่เมืองลอนดอน, อังกฤษ เป็นบุตรของนักวิชาการอิตาลีเกเบรียล รอสเซ็ตติ (Gabriele Rossetti) เดิมชื่อ “เกเบรียล ชาร์ลส์ ดานเต รอสเซ็ตติ”  ครอบครัวและเพื่อนเรียก “เกเบรียล” แต่ในงานพิมพ์ดานเต เกเบรียลเติม “ดานเต” ข้างหน้าเพื่อเป็นอนุสรณ์ต่อดานเต อลิเกียริ) ดานเต เกเบรียลเป็นพี่ชายของกวีคริสตีนา รอสเซ็ตติ (Christina Rossetti) และพี่ชายของนักเขียนและนักวิจารณ์วิลเลียม ไมเคิล รอสเซ็ตติ (William Michael Rossetti) และนักเขียนมาเรีย ฟรานเซสคา รอสเซ็ตติ (Maria Francesca Rossetti) และเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ก่อตั้งกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ ร่วมกับจอห์น เอเวอเรทท์ มิเลย์ และวิลเลียม โฮลแมน ฮันท์

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* ศิลปะพรีราฟาเอลไลท์

## แหล่งข้อมูลอื่น

## สมุดภาพ


ไฟล์:Dante Gabriel Rossetti - Arthur's Tomb (1855).jpg|“หลุมศพของอาร์เธอร์”ค.ศ. 1855
ไฟล์:Dante Gabriel Rossetti - Beata Beatrix, 1864-1870.jpg|“เบียทริซ”ค.ศ. 1863
ไฟล์:Greensleeves-rossetti.jpg|“แขนเสื้อสีเขียว”ค.ศ. 1864 
ไฟล์:The Beloved by Dante Gabriel Rossetti.jpg|“เจ้าสาว”ค.ศ. 1865–1866
ไฟล์:Rossetti - Pia de Tolomei.JPG|“Pia de Tolomei”ค.ศ. 1868-1880
ไฟล์:Dante Gabriel Rossetti - Dante's Dream at the Time of the Death of Beatrice (1871).jpg|“ฝันก่อนตายของเบียทริซ”ค.ศ. 1871
ไฟล์:Dante Gabriel Rossetti - 'Roman Widow' ('Ds Manibus').JPG|“แม่หม้ายโรมัน”ค.ศ. 1874 
ไฟล์:Dante Gabriel Rossetti - "Persephone".jpg|“โพรเซอร์พีน”ค.ศ. 1874
ไฟล์:Henry Treffry Dunn Rossetti and Dunton at 16 Cheyne Walk.jpg|“ดานเตตรวจหนังสือ”ค.ศ. 1882
ไฟล์:Dante Gabriel Rossetti - Lady Lilith.jpg|“เลดี้ลิลิธ” 



หมวดหมู่:จิตรกรชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:กลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล
หมวดหมู่:จิตรกรภาพประกอบ
หมวดหมู่:บุคคลจากลอนดอน
มิโซโนะ

**มิโซโนะ โคดะ** (神田 美苑, Kōda Misono) หรือที่รู้จักกันในนามมิโซโนะ เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และบุคคลในวงการโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น เธอเกิดที่เมืองเกียวโตประเทศญี่ปุ่น และเป็นน้องสาวของนักร้องโคดะ คูมิ

## การงาน
**มิโซโนะ** () หรือในชื่อจริงว่า **มิโซโนะ โคดะ**  () เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1984 ที่นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักร้องญี่ปุ่น อดีตนักร้องนำวง day after tomorrow โดยแยกวงไปเมื่องเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2005 และเริ่มต้นการเป็นนักร้องเดี่ยวหลังจากนั้นเป็นต้นมา

มิโซโนะเดบิวการเป็นนักร้องเดี่ยวกับค่ายเอเว็กซ์ แทร็กซ์ในปี ค.ศ. 2006 เริ่มต้นการเป็นนักร้องเดี่ยวกับซิงเกิลแรก "VS" ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2006 เป็นเพลงประกอบเกม "Tales of the Tempest" ของเครื่องนินเทนโด ดีเอส ตามมาด้วยซิงเกิลที่สอง "โคจินจูเกียว" ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 และซิงเกิลที่สาม "SPEEDRIVE" ที่วางจำหน่ายในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 โดยเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ที่สร้างมาจากการ์ตูนเรื่อง "Love★Com" ซิงเกิลที่สี่ "เลิฟลี่♡อายส์แคท" โดยมีเพลงหน้าบีอย่าง "TOMORROW" เป็นเพลงประกอบโฆษณากูลิโกะ สามารถเปิดตัวในอันดับที่ 9 ออริกอนชาร์ต 

หลังจากซิงเกิลที่ห้า "ฮ็อตไทม์ / A.      ~answer~" มิโซโนะออกอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก "Never+land" แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่นัก เนื่องจากยอดขายเปิดตัวสัปดาห์แรกน้อยและขาดการโปรโมตจากต้นสังกัดอย่างเอเว็กซ์ แทร็กซ์ และนอกจากนี้ยังส่งผลกระทบทำให้มินิอัลบั้มของเธอต้องหยุดชะงักลงในที่สุด 

วันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 ได้วางจำหน่ายซิงเกิล "โปจิ" โดยมีเพลงหน้าบีอย่าง "11eleven" รวมอยู่ด้วยเปิดตัวสัปดาห์แรกที่อันดับที่ 36 ของออริกอนชาร์ต หลังจากนั้นในซิงเกิลต่อมา "นินินซังเคียวคุ" เป็นเพลงประกอบเกม "Tales of Symphonia: Dawn of the New World" บนเครื่องเกม Wii  

มิโซโนะเป็นน้องสาวของคูมิ โคดะ

## เรียลลิตีโชว์
หลังจากที่มิโซโนะแยกวง day after tomorrow มาเป็นเวลาหกเดือน เธอได้เกิดโรคอ้วนขึ้น อาจส่งผลต่อชื่อเสียงและการงานของเธอเอง จนทำให้เธอสมัครใจเข้าร่วมรายการเรียลลิตีโชว์ของ MTV Japan ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 โดยชื่อรายการว่า "MTV Girls meet Beauty supported by Takano Yuri" โดยออกอากาศผ่านทางเอ็มทีวีเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2006
 
## ผลงาน
### ซิงเกิล
* [2006.03.29] VS (Versus)
* [2006.05.10] Kojin Jugyou (個人授業; "Private Lessons")
* [2006.07.12] Speedrive (スピードライブ)
* [2006.11.01] Lovely♥Cat's Eye (ラブリー♥キャッツアイ)
* [2007.02.07] Hot Time / A. ~Answer~ (ホットタイム)
* [2007.05.16] Pochi (ポチ; "Click")
* [2007.09.12] Zasetsu Chiten (挫折地点; "Discouraging Points")
* [2007.11.14] Juunin Toiro (十人十色; "Ten People, Ten Colors")
* [2008.01.30] Mugen Kigen (夢幻期限; "Fanasty Period")
* [2008.06.25] Ninin Sankyaku (二人三脚; "Three-Legged Race")
* [2008.10.29] Kazoku no Hi / Aburazemi♀ (Osaka Version) -Piano・Version-  (アブラゼミ♀ (大阪バージョン) -ピアノ・バージョン-)
* [2009.02.25] Kyuukon~Yaruki・Genki・Sonokinonekko~ / ?cm (球魂~やる気・元気・その木の根っこ)
* [2009.03.31] It's all Love! (Koda Kumi x misono)

### ภาพยนตร์

* Obachan Chips

* The Harimaya Bridge

### อัลบั้ม
* [2007.02.28] never+land
* [2008.07.16] 生 -say-
## ดูเพิ่ม
* คูมิ โคดะ

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมิโซโนะ 

หมวดหมู่:นักร้องญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากเกียวโต
กรูฟอาร์มาดา

**กรูฟอาร์มาดา** () เป็นคู่ดูโอจากอังกฤษ เป็นกลุ่มดนตรีแนวบิ๊ก บีทและเฮาส์ ประกอบด้วยสมาชิก แอนที เคโท และทอม ฟินด์เลย์

## ผลงาน

**อัลบั้มสตูดิโอ**
* *[[Northern Star (Groove Armada album)|Northern Star]]* (1998)
* *[[Vertigo (Groove Armada album)|Vertigo]]* (1999)
* *[[Goodbye Country (Hello Nightclub)]]* (2001)
* *[[Lovebox (Groove Armada album)|Lovebox]]* (2002)
* *[[Soundboy Rock]]* (2007)
* *[[Black Light (Groove Armada album)|Black Light]]* (2010)
* *[[White Light (Groove Armada album)|White Light]]* (2010)
* *Little Black Book* (2015)
* *[[Edge of the Horizon]]* (2020)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีอิเล็กทรอนิกส์สัญชาติอังกฤษ
จิตรกรรมตู้

[thumb|280px|“เผาเมืองทรอย”  โดย[อาดัม เอลสไฮเมอร์, พิพิธภัณฑ์เดิม, มิวนิก 30×50 ซม]]
**จิตรกรรมตู้** () คือจิตรกรรมขนาดเล็กที่มักจะไม่กว้างและยาวเกินกว่าสองฟุตแต่มักจะเล็กกว่านั้น มักจะหมายถึงภาพเขียนเต็มตัวแบบแต่ย่อส่วนให้เล็กลงแทนที่จะเป็นภาพวาดครึ่งตัว และจะเขียนด้วยความละเอียดเต็มที่ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 นักสะสมผู้มีฐานะมักจะเก็บภาพเขียนตู้ภายในตู้ในห้องส่วนตัวที่เรียกว่า “ห้องตู้” (Cabinet room) ซึ่งเป็นห้องที่นอกจากคนที่รู้จักกันดีจึงจะได้รับอนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จิตรกรรมแบ่งตามประเภท
แม่น้ำดีทรอยต์

thumb|right|250px|แม่น้ำดีทรอยต์และเมืองดีทรอยต์

[thumb|right|200px| ภาพถ่ายดาวเทียมแสดงให้เห็น[ทะเลสาบเซนต์แคลร์ (กึ่งกลางภาพ) เชื่อมต่อกับทะเลสาบอิรี (ด้านล่างภาพ) โดยมีแม่น้ำดีทรอยต์ไหลเชื่อม]]

**แม่น้ำดีทรอยต์** (อังกฤษ : Detroit River) เป็นแม่น้ำหนึ่งในภูมิภาคเกรตเลกส์ มีความยาวทั้งสิ้น 51 กิโลเมตร มีความกว้างประมาณ 1 - 4 กิโลเมตร ชื่อของแม่น้ำมาจากภาษาฝรั่งเศสคำว่า *Rivière du Détroit* ซึ่งแปลว่า "แม่น้ำแห่งช่องแคบ" แม่น้ำนี้ไหลเชื่อมต่อกันระหว่างทะเลสาบเซนต์แคลร์กับทะเลสาบอิรี ถือได้ว่าเป็นมีส่วนเกี่ยวข้องสำคัญกับประวัติศาตร์ของเมืองดีทรอยต์ และยังเป็นหนึ่งในเส้นทางคมนาคมทางน้ำที่หนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ทั้งยังเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างสหรัฐอเมริกากับแคนาดาด้วย เมืองที่สำคัญในบริเวณนี้ได้แก่ เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน และเมืองวินด์เซอร์ รัฐออนแทรีโอ ของแคนาดา

## ดูเพิ่ม
* เกรตเลกส์

## อ้างอิง

ดีทรอยต์
หมวดหมู่:แหล่งน้ำในรัฐมิชิแกน
ดีทรอยต์
หมวดหมู่:แหล่งน้ำในรัฐออนแทรีโอ
หมวดหมู่:เกรตเลกส์
หมวดหมู่:ดีทรอยต์
หมวดหมู่:พรมแดนธรรมชาติแคนาดา–สหรัฐ
ด
รางวัลแมนบุคเคอร์

**รางวัลแมนบุคเคอร์สำหรับนวนิยาย** หรือเรียกสั้นๆ ว่า **รางวัลแมนบุคเคอร์** หรือ **รางวัลบุคเคอร์** (ภาษาอังกฤษ: **Man Booker Prize for Fiction** หรือ **Booker Prize**) เป็นรางวัลสาขาวรรณกรรมที่มอบให้แก่ผู้ที่ได้รับการตัดสินว่าเป็นนวนิยายดีเด่นประจำปีที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษสำหรับนักเขียนที่มีเป็นประชาชนของเครือจักรภพแห่งชาติ หรือสาธารณรัฐไอร์แลนด์

รางวัลนี้มักจะนำชื่อเสียงมาสู่ผู้เขียนและมีความสำคัญต่อกิจการการค้าขายหนังสือ นอกจากนั้นก็ยังมีการแบ่งแยกระหว่างนักประพันธ์ผู้เข้ารอบ (Booker longlist) และผู้เข้ารอบสุดท้าย (Booker short list) ในปี ค.ศ. 1993 ก็ได้มีการให้รางวัล “หนังสือบุคเคอร์ของรางวัลบุคเคอร์” ซึ่งเป็นหนังสือที่ได้รับการตัดสินว่าเป็นหนังสือดีเด่นในบรรดาหนังสือที่ได้รับรางวัลแล้วในช่วงเวลายี่สิบห้าปีที่ผ่านมาแก่ซัลมัน รัชดี สำหรับหนังสือเรื่อง “Midnight's Children” ที่เคยได้รับรางวัลแล้วในปี ค.ศ. 1981

## ประวัติ
รางวัลแมนบุคเคอร์เดิมชื่อว่า “รางวัลบุคเคอร์-แม็คคอนเนลล์” ตามชื่อบริษัทบุคเคอร์-แม็คคอนเนลล์ (Booker-McConnell) ผู้เป็นผู้เริ่มอุปถัมภ์รางวัลในปี ค.ศ. 1968 และเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปในชื่อ “รางวัลบุคเคอร์” หรือ “บุคเคอร์” เมื่อการบริหารรางวัลโอนไปเป็นของมูลนิธิรางวัลบุคเคอร์ในปี ค.ศ.  2002 นามของผู้อุปถัมภ์กลายเป็นบริษัทการลงทุนบริษัทแมนกรุ้พ (Man Group plc) ที่เลือกทิ้งคำว่า “บุคเคอร์” เป็นส่วนหนึ่งของชื่อรางวัล เดิมจำนวเงินรางวัลเป็นจำนวนเงิน £21,000 แต่ เพิ่มขึ้นเป็น £50,000 ในปี ค.ศ. 2002

## การตัดสิน
การตัดสินผู้ได้รับรางวัลเริ่มด้วยการตั้งคณะกรรมการที่รวมทั้งนักประพันธ์คนหนึ่ง, ผู้แทนสำนักพิมพ์สองคน, ผู้แทนนักประพันธ์คนหนึ่ง, ผู้ขายหนังสือคนหนึ่ง, บรรณารักษ์คนหนึ่ง และประธานที่แต่งตั้งโดยมูลนิธิรางวัลบุคเคอร์ คณะกรรมการมีหน้าที่เลือกกรรมการผู้ตัดสินซึ่งเปลี่ยนสมาชิกทุกปีและมักจะไม่ได้รับเลือกซ้ำ ผู้ตัดสินเลือกจากนักวิจารณ์หนังสือมีชื่อ, นักเขียน, นักวิชาการ และบุคคลสำคัญ การประกาศผู้ได้รับรางวัลมักจะทำกันที่กิลด์ฮอลล์ในกรุงลอนดอน

## ผู้ได้รับรางวัล

## อ้างอิง

*
หมวดหมู่:รางวัลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511
พระเจ้าโพจังแห่งโคกูรยอ

**พระเจ้าโพจัง** (?-ค.ศ. 682) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 28 และจักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรโคกูรยอหนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ทรงขึ้นครองราชย์จากการสนับสนุนของยอนแกโซมุน ผู้นำทางทหารที่ปลงพระชนม์จักรพรรดิองค์ก่อนในรัชกาลของพระองค์โคกูรยอได้ทำสงครามกับราชวงศ์ถังและมีชัยชนะมาโดยตลอดแต่หลังจาก ยอนแกโซมุน เสียชีวิตลงในที่สุดอาณาจักรโคกูรยอก็ยอมแพ้ต่อกองทัพพันธมิตรชิลลาและถังในปี ค.ศ. 668 (พ.ศ. 1211) ทำให้อาณาจักรโคกูรยอที่ยิ่งใหญ่และเข้มแข็งที่ปกครองเกาหลีมานานถึง 605 ปีสิ้นสุดลงพระเจ้าโพจังสวรรคตในปี ค.ศ. 682 (พ.ศ. 1225) ภายหลังเหล่าเชื้อพระวงศ์ได้รวบรวมประชาชนชาวโคกูรยอไปตั้งอาณาจักรแห่งใหม่คือ อาณาจักรบัลแฮ
่

## พระราชวงศ์
**พระราชโอรสจากพระมเหสีองค์แรก**
* เจ้าชายโค บ็อก-นัม  () (รัชทายาทพระองค์สุดท้ายแห่งโคกูรยอ)
* เจ้าชายโค อิม-มู   ()
* เจ้าชายโค รย็อน ()
* เจ้าชายโค ด็อกมู () 
* เจ้าชายโค ยัก-กวัง () (ทรงเป็นต้นตระกูลโคมะในประเทศญี่ปุ่น)

**พระราชโอรสจากพระมเหสีองค์สอง**
* เจ้าชายอันซึง ()

**พระราชนัดดา**
* เจ้าชายโค โบว็อน () (พระโอรสของเจ้าชายโค บ็อก-นัม)
* เจ้าชายโค จิน () (พระโอรสของเจ้าชายโค รย็อน)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ราชวงศ์โคกูรยอ
โพจัง
ปากน้ำ

**ปากน้ำ** หมายถึง ปากแม่น้ำ หรือบริเวณที่แม่น้ำบรรจบกับทะเลหรือบรรจบกับแม่น้ำสายใหญ่กว่า  

## แก้ความกำกวม
* ตำบลปากน้ำ (อำเภอเมืองสมุทรปราการ) คำว่าปากน้ำมักจะหมายถึงบริเวณปากแม่น้ำเจ้าพระยา  
* ปากน้ำพระประแดง หรือ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
* ปากน้ำโพ หรือ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์
* ปากน้ำหลังสวน หรือ อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร
* วัดปากน้ำ
* สถานีปากน้ำ ของ รถไฟฟ้าบีทีเอส
วัดปากน้ำ

**วัดปากน้ำ** อาจหมายถึง
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดนครศรีธรรมราช)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดนนทบุรี)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดพิจิตร)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดเพชรบุรี)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดเพชรบูรณ์)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดระยอง)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดลพบุรี)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดสมุทรสงคราม)|วัดปากน้ำ]]** อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดสระบุรี)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอวังม่วง จังหวัดสระบุรี
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดสุโขทัย)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดสุพรรณบุรี)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี
* **[[วัดปากน้ำ (จังหวัดอุบลราชธานี)|วัดปากน้ำ]]** อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี
* **[[วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ]]** เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
* **[[วัดปากน้ำแขมหนู]]** อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี
* **[[วัดปากน้ำญี่ปุ่น]]** จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
* **[[วัดปากน้ำโพใต้]]** อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์
* **[[วัดปากน้ำโพเหนือ]]** อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์
* **[[วัดปากน้ำชุมพร]]** อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร
* **[[วัดปากน้ำประชารังสฤษดิ์]]** อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง
* **[[วัดปากน้ำฝั่งใต้]]** เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
* **[[วัดปากน้ำฝั่งเหนือ]]** เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
* **[[วัดปากน้ำพังราด]]** อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
* **[[วัดปากน้ำละแม]]** อำเภอละแม จังหวัดชุมพร
* **[[วัดปากน้ำแหลมสิงห์]]** อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี
* **[[วัดปากน้ำฮวย]]** อำเภอสังคม จังหวัดหนองคาย

ปากน้ำ
พระเจ้าซ็องด็อกมหาราช

**พระเจ้าซ็องด็อกมหาราช** (; )  กษัตริย์องค์ที่ 33 แห่งอาณาจักรชิลลา เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าชินมุน และเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับพระเจ้าฮโยโซ ใน ค.ศ. 704  ทรงได้พระมเหสี คือ **พระนางซ็องจ็อง** (คิม แบโซ)  ธิดาของคิม ว็อนแท มีพระราชโอรสคือ **เจ้าชายคิมจุงกย็อง**  ใน ค.ศ. 715  (พ.ศ. 1258) สถาปนาเจ้าชายจุงกย็องขึ้นเป็นองค์รัชทายาท แต่เป็นได้ 2 ปีก็สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 717  (พ.ศ. 1260) 

หลังจากนั้นหมดความโปรดปรานมเหสีองค์แรก และได้พระมเหสีองค์ที่ 2 ใน ค.ศ. 720 (พ.ศ. 1263) คือ **พระนางโซด็อก** ธิดาของคิม ซุนว็อน จากสกุลคิมเช่นกัน พระมเหสีโซด็อกให้ประสูติพระราชโอรสคือ พระเจ้าฮโยซ็อง และ พระเจ้าคย็องด็อก

พระเจ้าซ็องด็อกสร้างความเจริญทุกด้านจนทำให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 735 (พ.ศ. 1278) หลังจากครองราชย์ยาวนานถึง 35 ปีองค์รัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮโยซ็องสืบต่อมา 

หมวดหมู่:ราชวงศ์ชิลลา
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 8
หอศิลป์บอร์เกเซ

**หอศิลป์บอร์เกเซ** (; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่กรุงโรมในประเทศอิตาลี ที่ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1903

หอศิลป์บอร์เกเซตั้งอยู่ในสิ่งก่อสร้างที่เดิมเป็น “วิลลาบอร์เกเซพินชิอานา” ที่เดิมเป็นส่วนสำคัญของสวนแต่ในปัจจุบันสวนแยกเป็นอีกส่วนหนึ่งต่างหากเป็นสวนวิลลาบอร์เกเซ (Villa Borghese gardens) หอศิลป์บอร์เกเซเป็นที่ตั้งแสดงศิลปะของงานสะสมบอร์เกเซ ที่รวมทั้งจิตรกรรม, ประติมากรรม และศิลปะโบราณที่เริ่มสะสมโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซ (Scipione Borghese) หลานของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5  คฤหาสน์สร้างโดยสถาปนิกฟลามินิโอ พอนซิโอ (Flaminio Ponzio) จากร่างที่เขียนโดยสคิปิโอเนเอง ผู้ที่ใช้เป็นคฤหาสน์นอกเมืองสำหรับจัดงานเลี้ยง

สคิปิโอเน บอร์เกเซเป็นผู้อุปถัมภ์คนแรกๆ ของจานโลเรนโซ แบร์นินี และเป็นผู้ชอบสะสมงานของคาราวัจโจ ที่ประกอบด้วย “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้”, “นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ”, “บัคคัสไม่สบาย” และอื่นๆ ภาพเขียนอื่นๆ ที่สำคัญก็ได้แก่ “วีนัสและเจ้าสาว” โดยทิเชียน, “ชะลอร่างจากกางเขน” โดยราฟาเอล  และงานของปีเตอร์ พอล รูเบนส์และเฟเดอริโค บารอชชิ (Federico Barocci)

## ดูเพิ่ม
* งานสะสมของหอศิลป์บอร์เกเซ

## แหล่งข้อมูลอื่น

## สมุดภาพ
งานศิลปะบางชิ้นในหอศิลป์


ไฟล์:Fra Bartolomeo 001.jpg|“การชื่นชมพระเยซู”ราว ค.ศ.1510ฟราบาร์โทโลเมโอ  
ไฟล์:CaravaggioDavidGoliathVienna.jpg|“เดวิดกับหัวโกไลแอธ (โรม)”ราว ค.ศ. 1610คาราวัจโจ
ไฟล์:Dosso Dossi 006.jpg|“พระแม่มารีและพระบุตร”ราว ค.ศ. 1525ดอสโซ ดอสซิ
ไฟล์:Garofalo cat01.jpg|“พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญไมเคิลและนักบุญโจเซฟ”ราว ค.ศ. 1530-1532เบนเวนูโต ทิซิ จาราฟาโล



หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 17
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศอิตาลี  
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในโรม
พระราชวังชังกย็อง

**ชังกย็องกุง** หรือ **พระราชวังชังกย็อง** เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของเกาหลี ปัจจุบันตั้งอยู่ในโซล ประเทศเกาหลีใต้ เดิมเป็นพระราชวังฤดูร้อนของกษัตริย์ราชวงศ์โครยอ กระทั่งพระเจ้าเซจงมหาราชมีดำริที่จะสร้างพระราชวังถวายแด่พระราชบิดาคือ พระเจ้าแทจง ต่อมาในปี พ.ศ. 2026 ในรัชสมัยพระเจ้าซองจง โปรดให้บูรณะซ่อมแซมและขยายอาณาเขตของพระราชวัง ระหว่างยุคล่าอาณานิคมของญี่ปุ่น พวกญี่ปุ่นได้สร้างสวนสัตว์ สวนสาธารณะ และพิพิธภัณฑ์ไว้ที่นี่ จนในปี พ.ศ. 2526 ได้มีการย้ายสวนสัตว์และสวนสาธารณะออกไปเหลือแค่พิพิธภัณฑ์เท่านั้น

## สิ่งก่อสร้าง
* **ฮงฮวามุน (ประตูหลัก)** เชื่อกันว่าสร้างในรัชสมัยพระเจ้าซองจงเมื่อปี ค.ศ. 1484 (พ.ศ. 2027) ถูกไฟไหม้ไปคราวการรุกรานเกาหลีของฮิเดโยชิเมื่อปี ค.ศ. 1592 (พ.ศ. 2035) รัชสมัยพระเจ้าซอนโจ และถูกสร้างขึ้นใหม่อีกครั้งในปี ค.ศ. 1616 (พ.ศ. 2159) ระหว่างรัชสมัยขององค์ชายควางแฮกุน   
* **อกช็องกโย (สะพาน)** สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1483 (พ.ศ. 2026) มีความกว้างทั้งหมด 6.6 เมตร และมีความยาวทั้งสิ้น 9.9 เมตรและ รองรับด้วยเสารูปโค้ง 2 ต้น 
* **กย็องชุนจ็อน** สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1483 ถูกทำลายในปี ค.ศ. 1592 สร้างขึ้นใหม่อีกครั้งในปี ค.ศ. 1616 แต่ก็เกิดไฟไหม้ขึ้นอีกในปี ค.ศ. 1830 และได้สร้างขึ้นใหม่เมื่อปี ค.ศ. 1834 พระเจ้าจองโจและ พระเจ้าฮอนจงก็ประสูติ ณ พระตำหนักนี้ 
* ฯลฯ  

## สมุดภาพ

ไฟล์:Changgyeonggung1.jpg|ประตูหน้าของพระราชวัง
ไฟล์:Changgyeonggung3.jpg|ภาพพระราชวังมีฉากหลังเป็นเส้นขอบฟ้าของโซล 
ไฟล์:Sungmundang (corridor), Changgyeonggung - Seoul, Korea.jpg|ทางเดินหลักซังมุนดัง
ไฟล์:Pagoda, Changgyeonggung - Seoul, Korea.jpg|เจดีย์
ไฟล์:Taesil, Changgyeonggung - Seoul, Korea.jpg|แทซิล
ไฟล์:Korea-Seoul-Changgyeonggung-Haminjeong-02.jpg|ฮามินจ็อง
ไฟล์:Changgyeonggung.gate.01.jpg|ประตู


## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
*

## แหล่งข้อมูลอื่น
*

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตชงโน
ชังกย็อง
หมวดหมู่:ราชวงศ์โชซ็อน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
รถไฟสายทางช้างเผือก

**รถไฟสายทางช้างเผือก** () เป็นวรรณกรรมเยาวชน ที่เขียนขึ้นโดย เค็นจิ มิยาซาวะ เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2470 ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2477  ได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดย สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น) เมื่อปี พ.ศ. 2545 แปลโดย มณฑา พิมพ์ทอง

* จากคำนำ* รถไฟสายทางช้างเผือก แสดงให้เห็นอุดมคติอันสูงส่งในการที่จะอุทิศตัวเองเพื่อผู้อื่น ตัวละครในเรื่องที่ไปถึงแดนสวรรค์ต่างเป็นผู้ที่เสียสละเพื่อเพื่อนมนุษย์ และมีความเชื่อมั่นในการกระทำของตนเองทั้งสิ้น มิยาซาวะได้แสดงให้เห็นปณิธานอันแน่วแน่ในการที่จะทำให้ผู้อื่นมีความสุขผ่านคำพูดของโจวานนี ตัวละครเอกในเรื่องซึ่งเดินทางไปในความฝันกับขบวนรถไฟร่วมกับคัมพาเนลลาเพื่อนรักของเขา สิ่งเหล่านี้คือความบริสุทธิ์งดงามของ รถไฟสายทางช้างเผือก ที่ยังคงอยู่ในดวงใจของผู้อ่านชาวญี่ปุ่นชั่วนิรันดร

นวนิยายได้รับการดัดแปลงเป็นละครเพลง และละครเวทีอยู่เสมอ  ถูกนำมาสร้างเป็นอนิเมะ ออกฉายในปี พ.ศ. 2528

## ตัวละคร

*จีโอวานนี
*คัมพาเนลลา

## การ์ตูน
หนังสือการ์ตูนที่มีชื่อเหล่านี้ล้วนมีเนื้อหาของ รถไฟสายทางช้างเผือกแทรกอยู่ในเนื้อเรื่อง หรือดัดแปลงบทประพันธ์ในเข้ากับเนื้อเรื่องของตนเอง

*รถด่วนอวกาศ 999
*โดเรมอน ตอนรถด่วนสายทางช้างเผือก
*พูดคุย:การาสุ

## แอนิเมชัน

รถด่วนอวกาศ 999

## แหล่งข้อมูลอื่นๆ
*ศูย์หนังสือ ส.ส.ท 
*หนังสือรถไฟสายทางช้างเผือก

หมวดหมู่:วรรณกรรมเยาวชน
หมวดหมู่:วรรณกรรมญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วรรณกรรมแปล
หมวดหมู่:รถไฟในบันเทิงคดี
เบรกบีตฮาร์ดคอร์

**เบรกบีตฮาร์ดคอร์** ()  เป็นแนวเพลงแดนซ์ ได้รับอิทธิพลจากแนวเพลง (เบรกบีตเทคนิค) แอซิดเฮาส์ และ นิวบีต ที่เกิดขึ้นปลายทศวรรษ 1980 เริ่มแพร่กระจาย ใน สหราชอาณาจักร ในต้นทศวรรษ 1990s เพลงแนวเบรกบีตฮาร์ดคอร์มักเล่นในไนต์คลับในสหราชอาณาจักร และเบรกบีตฮาร์ดคอร์ยังถูกจัดเป็นส่วนหนึ่งในดนตรีเรฟ

## ศิลปินแนว เบรกบีตฮาร์ดคอร์ ได้แก่
* Altern 8
* Bassheads
* Blame
* Channel X
* Foul Play
* Harmony & Extreme
* The Prodigy
* SL2
* Sonz of a Loop Da Loop Era 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* http://www.stressfactor.co.uk/new2007/home.html
* http://www.backtotheoldskool.co.uk/

หมวดหมู่:แนวดนตรี
พระราชวังท็อกซู

**ท็อกซูกุง** หรือ **พระราชวังท็อกซู** เป็นพระราชวังในกรุงโซลที่พระบรมวงศานุวงศ์เกาหลีประทับตั้งแต่สมัยโชซ็อนถึงการผนวกเกาหลีของญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1910 โดยเป็นหนึ่งใน "ห้าพระราชวัง" ที่สร้างโดยพระมหากษัตริย์ราชวงศ์โชซ็อน และได้รับการบรรจุเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์

เดิมพระราชวังแห่งนี้เป็นที่ประทับขององค์ชายวอลซาน พระเชษฐาในพระเจ้าซองจงหรือองค์ชายชาซาน ระหว่างสงครามเจ็ดปี ที่นี่ได้กลายเป็นพระราชวังหลวง โดยพระเจ้าซอนโจเป็นกษัตริย์องค์แรกที่เสด็จมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้ และองค์ชายควางแฮกุนได้ทรงสวมมงกุฎที่นี่เมื่อ ค.ศ. 1608 (พ.ศ. 2151) และทรงเปลี่ยนชื่อพระราชวังแห่งนี้เป็น **คย็องอุนกุง** (경운궁, 慶運宮) ใน ค.ศ. 1611 (พ.ศ. 2154) หลังจากทางราชสำนักได้กลับไปสร้างพระราชวังชังด็อกขึ้นมาใหม่ในปี ค.ศ. 1618 (พ.ศ. 2161) พระราชวังแห่งนี้ก็ได้เป็นพระราชวังรองตลอด 270 ปี (ค.ศ. 1618-1888) และได้เปลี่ยนชื่อเป็น **ซอกุง** (พระราชวังตะวันตก)

ต่อมาใน ค.ศ. 1897 (พ.ศ. 2440) หลังจากเกิดวิกฤติการณ์ทางการเมืองแล้ว พระเจ้าโกจงได้ทรงลี้ภัยเข้าไปประทับในสถานทูตรัสเซีย หลังจากนั้นพระองค์ได้กลับมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้ และได้เปลี่ยนชื่อเป็นคย็อนกุนกุงอีกครั้ง หลังจากทรงย้ายกลับมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้แล้วโปรดให้มีการขยายและเพิ่มเติมสิ่งอำนวยความสะดวกในพระราชวัง หลังจากทรงสละราชสมบัติให้จักรพรรดิยุงฮี พระราชโอรสก็ทรงประทับที่พระราชวังแห่งนี้และได้เปลี่ยนชื่อพระราชวังเป็น **ท็อกซูกุง** จนถึงทุกวันนี้ และมีเรื่องเล่าอ้างอิงว่าทรงอธิษฐานให้มีพระชนม์ชีพที่ยาวนานและทรงใช้พระชนม์ชีพที่เหลือประทับที่ **ฮัมนย็องจ็อน** โดยปัจจุบันนี้พระราชวังท็อกซูได้เป็นพิพิธภัณฑ์มีสวนป่าและมีพระบรมรูปพระเจ้าเซจงมหาราช

## บรรณานุกรม
*
*

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Official website from Cultural Heritage Administration 
*Deoksu Palace
*Deoksugung : Official Seoul City Tourism
*The Seoul Guide : Deoksugung Palace

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตชุง
ท็อกซู
หมวดหมู่:ราชวงศ์โชซ็อน
ไท ต.ศิลาชัย

**ไท ต.ศิลาชัย** หรือนายเอกวัฒน์ ทาริน เกิดเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2528 ที่จังหวัดอุดรธานี 

## ประวัติ
ไทเริ่มต้นด้วยการชกมวยไทยในชื่อโชคนำชัย ต.ศิลาชัย เนื่องจากมีจุดเด่นที่เป็นมวยหมัดหนัก จึงหันมาชกมวยสากลเมื่อ พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าแพ้คะแนน ก้องเดช ศิษย์ตราษตระการ จึงหันกลับไปชกมวยไทยตามเดิม 

อีก 4 ปีต่อมา ไทหันกลับมาชกมวยสากลอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2549 ชนะน็อค โอมิด โกลิซาเคย์ ยก 4 จึงหันมาชกมวยสากลอย่างต่อเนื่อง การชกที่สร้างชื่อเสียงคือชนะน็อคยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง อดีตแชมป์โลกของสมาคมมวยโลกในยกที่ 5 จากนั้น ไทได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนของสภามวยโลกรุ่นเฟเธอร์เวทและเป็นฝ่ายชนะคะแนน อาร์เมอร์ ทิโน่ ได้ครองแชมป์สมใจ ป้องกันแชมป์ได้ระยะหนึ่งก็ไปเสียแชมป์ที่ออสเตรเลีย

## เกียรติประวัติ
* แชมป์เยาวชนรุ่นเฟเธอร์เวท WBC (2550 - 2551)
** ชิง, 9 พฤศจิกายน 2550 ชนะคะแนน อาร์เมอร์ ทิโน่ () ที่ อ.โพนทอง จ.ร้อยเอ็ด
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 11 เมษายน 2551 ชนะน็อค ยก 6 มัสอู อิซาดี้ (อิหร่าน) ที่ เวทีมวยกรุงเทพ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 25 สิงหาคม 2551 ชนะคะแนน ไมค์ ทุมบากา (ฟิลิปปินส์) ที่ อ.ลาดบัวหลวง จ.พระนครศรีอยุธยา
** เสียแชมป์, 17 ตุลาคม 2551 (ชิงแชมป์เฉพาะกาล IBF รุ่นเฟเธอร์เวท), แพ้คะแนน เดวี่ บราวน์ () ที่ เดอะคิวบ์ แคมเบลล์ทาวน์ รัฐนิวเซ้าท์เวลส์
* แชมป์ WBO Oriental รุ่นไลท์เวท (2552 - 2554)
** ชิง, 6 มีนาคม 2552 ชนะคะแนน เอ็ดดี้ โคโมโร่ () ที่ จ.สุรินทร์
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 25 เมษายน 2552 ชนะคะแนน ไมค์ ทุมบากา (ฟิลิปปินส์) ที่ จ.เพชรบูรณ์
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 4 ธันวาคม 2552  ชนะน็อค ยก 10 แดนนี่ ปานิโล (ฟิลิปปินส์) ที่ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 23 มกราคม 2553 ชนะน็อค ยก 5 ไมค์ ทุมบากา (ฟิลิปปินส์) ที่ จ.เชียงใหม่
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 26 เมษายน 2553 ชนะน็อค ยก 2 โจเอล เดอลาครูซ (ฟิลิปปินส์) ที่ อ.หล่มสัก จ.เพชรบูรณ์
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 1 ตุลาคม 2553 ชนะน็อค ยก 4 อาร์เมอร์ ทิโน่ (ฟิลิปปินส์) ที่ ตลาดคลอง7 จ.ปทุมธานี
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 7 มกราคม 2554 ชนะน็อค ยก 2 อาร์เนียล โดเนล (ฟิลิปปินส์) ที่ หมู่บ้านเวียง อ.เชียงของ จ.เชียงราย
** เสียแชมป์, 25 เมษายน 2554 แพ้น็อค ยก 6 โจเซ่ ออสแคมโป (ฟิลิปปินส์) ที่ อ.หล่มสัก จ.เพชรบูรณ์

## อ้างอิง
* สถิติการชก 
* ประกายมวยสากล: ไท ต.ศิลาชัย แชมป์เยาวชน WBC รุ่นเฟเธอร์เวท. หนังสือพิมพ์สยามกีฬา. ปีที่ 23 ฉบับที่ 8392 24 กุมภาพันธ์ 2551. หน้า 26

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นเฟเธอร์เวท
หมวดหมู่:แชมป์โลกเยาวชน
หมวดหมู่:แชมป์โลกเยาวชน WBC
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดอุดรธานี‎‎
พระคริสต์รับศีลจุ่ม (ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา)

**พระคริสต์รับศีลจุ่ม** () เป็นภาพที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกา จิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติลอนดอน พระคริสต์รับศีลจุ่มเป็นงานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1448 ถึงปี ค.ศ. 1450

เปียโรได้รับจ้างให้เขียนภาพนี้โดยสำนักสงฆ์ลัทธิคามาลโดเลเซ ที่ ซานเซพอลโครในทัสเคนี ภาพนี้เดิมเป็นส่วนหนึ่งของบานพับภาพ เป็นงานเขียนสมัยแรกของเปียโรซึ่งเห็นได้ว่ายังมีลักษณะการเขียนแบบ “light painting” ของ โดเมนนิโค เวเนเซียโน (Domenico Veneziano) ผู้เป็นครู

ภาพเขียนเป็นภาพพระเยซูกำลังรับศีลจุ่มจากนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ เหนือพระเศียรเป็นภาพของนกพิราบ พระเยซู, มือของนักบุญจอห์น นกพิราบ และขันน้ำของนักบุญจอห์น แบ่งภาพเป็นสองส่วนเท่าๆ กันอีกจุดหนึ่งที่เปียโณใช้แบ่งภาพ คือต้นไม้ทางด้านซ้ายของพระเยซู ซึ่งแบ่งภาพตามแบบที่เรียกว่า “อัตราส่วนทองคำ” (Golden ratio) 

เทวดาสามองค์ที่ยืนทางด้านซ้ายแต่งตัวไม่เหมือนกัน และแตกต่างจากการเขียนภาพทั่วไป เทวดาสามองค์ไม่ได้อยู่ในอาการที่สนับสนุนหรือเกี่ยวข้องกับเยซู แต่ยืนจับมือกันแทน ส่วนนี้ อาจจะสะท้อนถึง นโยบายของ การประชุมสภาบาทหลวงแห่งฟลอเรนซ์ ที่มีจุดมุ่งหมายในการประสานความสัมพันธ์ระหว่างคริสต์ศาสนจักรทางตะวันตกและตะวันออก  และความจริงแล้วนักบวชคามาลโดเลเซ อัมโบรจิโอ ตราเวอร์ซาริ (Ambrogio Traversari) ก็เป็นผู้สนับสนุนการรวมตัวกันของสองฝ่าย สัญลักษณ์นี้ยังเน้นอีกด้วยจากผู้ที่จะมารับศีลจุ่มต่อจากพระเยซูที่แต่งตัวแบบตะวันออกที่ยืนอยู่ข้างหลัง

เปียโร เดลลา ฟรานเชสกามีชื่อเสียงในสมัยนั้นในทางการวาดแบบทัศนียภาพและแบบเรขาคณิต ซึ่งในภาพนี้จะเห็นได้จากแขนและขาของนักบุญจอห์นซึ่งทำเป็นสองมุมที่มีขนาดเดียวกัน

## อ้างอิง
*
*Page at artonline.it  

## ดูเพิ่ม
*เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
*บานพับภาพ
*พระคริสต์รับศีลจุ่ม

หมวดหมู่:เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1440
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1450
หมวดหมู่:จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
หมวดหมู่:บานพับภาพ
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับพระเยซู
หมวดหมู่:แท่นบูชา
หมวดหมู่:งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)
พระราชวังฤดูร้อนเดิม

thumb|ภาพวาดแสดงพระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน
thumb|ภาพวาดแสดงการปล้มสะดม และขนโบราณวัตถุออกจากพระราชวัง โดยกองทหารฝรั่งเศส
thumb|ซากปรักหักพังของยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน

**พระราชวังฤดูร้อนเดิม** () เป็นที่รู้จักในชื่อ **ยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน** (; ) เดิมมีชื่อเรียกว่า **ยฺวี่-ยฺเหวียน** (; ) เป็นกลุ่มพระราชวัง และสวนหย่อม ตั้งอยู่บริเวณชานกรุงปักกิ่ง ห่างจากพระราชวังต้องห้ามไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 8 กิโลเมตร ในบริเวณใกล้เคียงกับพระราชวังฤดูร้อนอี๋เหอ-ยฺเหวียน

ยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงต้นศตวรรษที่ 19 เพื่อเป็นที่ประทับของจักรพรรดิราชวงศ์ชิง มีเนื้อที่ประมาณ 3.5 ตารางกิโลเมตร พระตำหนักส่วนใหญ่สร้างด้วยหิน ตามแบบสถาปัตยกรรมตะวันตก จากการออกแบบของ Giuseppe Castiglione และ Michel Benoist สถาปนิกเยซูอิตชาวอิตาลี

พระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1707 ในรัชกาลจักรพรรดิคังซี เพื่อพระราชทานแก่พระราชโอรสองค์ที่สี่ ซึ่งต่อมาได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิหย่งเจิ้น และทรงขยายอาณาเขตพระราชวัง ในปี ค.ศ. 1725 และได้มีการบูรณะอีกครั้งในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง และใช้เป็นพระราชวังที่ประทับของสมเด็จพระจักรพรรดิ เป็นเวลาถึง 150 ปี 

พระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน ถูกเผาทำลายในช่วงปลายของสงครามฝิ่นครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1860 โดยกองทหารฝรั่งเศส บุกเข้ายึดพระราชวัง ซึ่งเป็นที่ประทับของจักรพรรดิเสียนเฟิง ในกลางดึกของคืนวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1860 ต่อมาในวันที่ 18 ตุลาคม ลอร์ดเจมส์ บรูซ แห่งเอลกิน ผู้สำเร็จราชการของอังกฤษ ได้สั่งการให้กองทหารอังกฤษ จำนวน 3,500 คน บุกเข้าเผาทำลายพระราชวัง เพื่อเป็นการตอบโต้ราชสำนักจีน ที่สั่งทรมานและประหารชีวิตนักโทษชาวยุโรป และอินเดีย จำนวน 20 คน โดยใช้เวลาเผาทำลายถึง 3 วัน

ในยุคปัจจุบัน ทางการจีนเคยพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่จะสร้างพระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียนขึ้นมาใหม่ แต่ในที่สุดก็ได้ตัดสินใจอนุรักษ์ซากปรักหักพังไว้ในสภาพเดิม

## ภาพรวม
thumb|right|ที่ตั้งพระราชอุทยานเดิม
thumb|right|แผนที่พระราชวังฤดูร้อนเดิม
พระราชอุทยานหรือสวนใหญ่ในพระราชวังฤดูร้อนเดิมประกอบด้วย 3 สวนใหญ่ :
#หยวนหมิงหยวน (, )
#ฉางชุนหยวน (, )
#ฉี่ชุนหยวน (, )

หยวนหมิงหยวน สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1707 (รัชกาลคังซีปีที่ 46) โดยเริ่มแรกจักรพรรดิคังซีมอบสวนแห่งนี้ให้เป็นรางวัลแก่พระโอรสองค์ที่ 4 องค์ชายอิ้นเจิน และได้เขียนแผ่นป้ายคำว่า "หยวนหมิงหยวน" ด้วยพระองค์เอง โดยคำว่า "หยวนหมิง 圆明" นั้น หมายถึงองค์ชายอิ้นเจิน

เมื่อองค์ชายอิ้นเจินหรือจักรพรรดิยงเจิ้งขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1722 ก็ได้มีการขยายสวนทางใต้ออกไปอีก โดยมีการสร้างพระที่นั่งเจิ้งต้ากวางหมิง พระที่นั่งฉินเจิ้งเตี้ยน ห้องของคณะขุนนาง (รัฐมนตรี) อาคารทำการ (กระทรวง) สภากลาโหม และอาคารสถานที่อื่นอีกมากมาย จุดประสงค์ก็เพื่อต้องการประชุมบริหารราชการแผ่นดินในช่วงฤดูร้อน โดยปราศจากการสอดแนมแอบฟัง

ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง นอกจากจะมีการสร้างขยายเพิ่มเติมเฉพาะจุดภายในหยวนหมิงหยวนแล้ว ยังให้มีการสร้างสวนฉางชุนหยวนขึ้นทางฝั่งตะวันออก และสวนฉี่ชุนหยวนเพิ่มขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  เว็บไซต์ทางการ 
* ‘ยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน’ ความงามที่จากไป  ผู้จัดการออนไลน์, 22 ตุลาคม 2547

หมวดหมู่:พระราชวังในประเทศจีน
หมวดหมู่:ราชวงศ์ชิง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างที่ถูกไฟไหม้
หมวดหมู่:ที่ประทับของจักรพรรดิในประเทศจีน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ในประเทศจีน
แม่พระมหาการุณย์ (ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา)

**แม่พระมหาการุณย์** (&thinsp;) เป็นงานเขียนชิ้นแรก ๆ ของปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา จิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปินาโกเตกา โกมูนาเล ที่เมืองซานเซปอลโกร ประเทศอิตาลี แผงกลางเป็นลักษณะภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ที่นิยมเขียนกันในอิตาลี

ในปี ค.ศ. 1445 Compagnia della Misericordia ซึ่งเป็นคณะภราดาฆราวาสของซานเซปอลโกรว่าจ้างปีเอโรเขียนบานพับภาพ ลักษณะที่นิยมสำหรับการเขียนบานพับภาพในสมัยนั้นมักจะเป็นการใช้สีสันที่จัด (precious colours) และฉากหลังเป็นทอง  เขาไม่พอใจที่สัญญาจำกัดเวลาการเขียนให้เสร็จเพราะมีงานอื่นที่กำลังยุ่งอยู่  เขาจึงไม่ได้เขียนให้เสร็จจนอีกสิบเจ็ดปีต่อมาในปี ค.ศ. 1462

แผงที่เก่าที่สุดสองแผงทางด้านซ้ายของแผงหลักเป็นภาพนักบุญเซบาสเตียนและนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา แผงนักบุญเซบาสเตียนมีลักษณะที่เกี่ยวข้องกับภาพเปลือยที่เขียนโดยมาซัชโช ปีเอโรมาเขียนจั่ว (tympanum) รอบแผงภายหลัง รวมทั้งภาพการตรึงพระเยซูที่กางเขนเหนือแผงกลาง และนักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซีย ทูตสวรรค์ แม่พระรับสาร และนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีรอบด้านข้าง  มาในปี ค.ศ. 1450 ปีเอโรก็เขียนภาพนักบุญอันดรูว์และนักบุญแบร์นาร์ดีโนแห่งซีเอนา เสร็จ  บนฐานฉากแท่นบูชาประกอบด้วยฉากห้าฉากจากชีวิตของพระเยซูที่ส่วนใหญ่วาดโดยผู้ช่วย  ส่วนสุดท้ายที่เขียนคือแผงกลางซึ่งเป็นภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ซึ่งเป็นภาพพระแม่มารีแสดงพระกรุณาโดยการกางฉลองพระองค์คลุมผู้อยู่ภายใต้การพิทักษ์ของพระองค์

ปีเอโรมีปัญหาในการวาดภาพบนฉากหลังที่เป็นสีทองล้วน ๆ เขาจึงขอให้ผู้ว่าจ้างอนุญาตให้วางรูปสมาชิกของคณะภราดาที่คุกเข่าภายในช่องของเสื้อคลุมที่กางออกของพระแม่มารีย์  ช่องว่างนี้จึงคล้ายมุขรอบด้านสำหรับทำพิธีของโบสถ์ แต่องค์พระแม่มารีย์ก็ยังมีขนาดใหญ่กว่าและไม่ได้สัดส่วนกับผู้ที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุม ซึ่งเป็นลักษณะการวาดภาพของสมัยกลางที่ให้ความสำคัญต่อบุคคลสำคัญในภาพโดยวาดใหญ่กว่าคนอื่น ๆ ในภาพ แต่ลักษณะการวาดรูปคนของปีเอโรมีอิทธิพลมาจากมาซัชโช และมีความลึกที่มีอิทธิพลมาจากฟีลิปโป บรูเนลเลสกี เป็นลักษณะของศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

อัลดัส ฮักซลีย์บรรยายภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ของปีเอโรว่าเป็นภาพเขียนที่สวยที่สุดในโลก ซึ่งเป็นคำกล่าวที่เชื่อกันว่าทำให้ทหารอังกฤษที่จำได้เลี่ยงการทิ้งระเบิดที่เมืองซานเซปอลโกรระหว่างสงครามโลกครั้งที่  2  

## ดูเพิ่ม
*ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา
*บานพับภาพ

## อ้างอิง
*

หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1450
หมวดหมู่:เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1460
หมวดหมู่:จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
หมวดหมู่:บานพับภาพ
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับพระแม่มารีย์
หมวดหมู่:ศิลปะเกี่ยวกับนักบุญ
ฟลายอิ้ง ซูโม่

**ฟลายอิ้ง ซูโม่** (Flying Sumo) คือ วงดนตรีแนวป๊อปร็อก สมาชิกวงประกอบด้วย

* ฟลุค-พชร ธรรมมล, ร้องนำ
* ตอง-สิริยศ จันเทรมะ, เบส
* ติว-วีระกิจ วินิตเนตยานนท์, กลอง
* แม็ก-วิศรุตม์ อุดมพรวิรัตน์, กีตาร์ 
* บาส-สุวัจน์ อินทะแสง, กีตาร์ 

เดิมวง **ฟลายอิ้ง ซูโม่** มีชื่อวงว่า **ม.teen** เริ่มรวมตัวกันในปี พ.ศ. 2547 ผลิตงานเพลงชื่อ "ฟันเหล็กเด็กแนว" โดยเปิดให้ได้รับฟังผ่านระบบอินเทอร์เน็ต ซึ่งได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ต่อมาในปี 2550 ทางวงได้ร่วมงานกับค่ายดนตรี Backyard จึงได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น **ฟลายอิ้ง ซูโม่** (Flying Sumo) ออกผลงานอัลบั้ม Teen Story ซึ่งเป็นอัลบั้มเต็มครั้งแรกของพวกเขาทั้ง 5 คน

ส่วนเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับวงคือ "ฟันเหล็กเด็กแนว", "จูงมือ", "เด็กใหม่" เป็นต้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 5 หนุ่ม "ฟลายอิ้ง ซูโม่" แนะ "เด็กแว้นท์" ซิ่งบ่อยอันตราย 
* ฟลายอิ้ง ซูโม่ร็อคขำๆ ของวัยมัธยม

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติไทย
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีไทยในยุค 2000
ปลาหมูลายเมฆ

**ปลาหมูลายเมฆ** () ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Botia kubotai* อยู่ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae)  มีรูปร่างแบนข้าง ลำตัวเรียวยาวเล็กน้อย ลำตัวมีสีสันสวยงามมาก โดยเป็นปล้องและดวงสีเหลืองสลับกับสีดำบนพื้นลำตัว ครีบและหางก็มีสีสันแบบนี้ด้วยเช่นกัน โดยปลาแต่ละตัวสีสันจะไม่เหมือนกัน ปากค่อนข้างเรียว  มีหนวด 3 คู่ ใต้ตามีกระดูกแข็งอยู่ข้างละคู่ซึ่งสามารถพับเก็บได้

มีขนาดลำตัวใหญ่เต็มที่ไม่เกิน 8.5 เซนติเมตร

พบอาศัยอยู่เป็นฝูง หากินบริเวณหน้าดินเฉพาะลุ่มแม่น้ำสาละวินเท่านั้น โดยพบระหว่างพรมแดนไทย-พม่า โดยในเขตแดนไทยพบที่แม่น้ำสุริยะ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร

เป็นปลาชนิดใหม่ที่เพิ่งถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ และถูกอนุกรมวิธานโดย ดร.มัวรีซ คอตเทเลต นักมีนวิทยาชาวสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อปี ค.ศ. 2004 

จากความที่มีสีสันสวยงาม ทำให้ปลาหมูลายเมฆได้รับความนิยมในฐานะเป็นปลาสวยงามในระยะเวลาไม่นาน  ในสถานที่เลี้ยง ปลาสามารถปรับตัวได้เป็นอย่างดี มีอุปนิสัยไม่ก้าวร้าว สามารถเลี้ยงรวมเป็นฝูงหรือรวมกับปลาอื่นได้เป็นอย่างดี  โดยจะเก็บกินเศษอาหารที่ปลาใหญ่ในตู้กินเหลือ

อนึ่ง มีปลาหมูอีกชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายปลาหมูลายเมฆ และพบในลุ่มแม่น้ำสาละวินเช่นเดียวกัน คือ ปลาหมูพม่า (*B. histrionica*)

## อ้างอิง
* ปลาหมู 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* รูปและข้อมูลปลาหมูลายเมฆ
* คลิปการให้อาหารปลาหมูลายเมฆ
หมวดหมู่:วงศ์ปลาหมู
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำสาละวิน
เหวิน เทียนเสียง

[thumb|right|รูปปั้นเหวินเทียนเสียงในวัดที่กรุง[ปักกิ่ง ประเทศจีน]] **เหวิน เทียนเสียง** () เป็นเสนาบดีในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1236 ที่ตำบลลู่หลิ่งหรือเมืองจี๋อานในปัจจุบัน เขาได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองหูหนานและเจียงซี

ปี ค.ศ. 1276 ในสมัยจักรพรรดิซ่งกงจง กองทัพมองโกลของกุบไลข่านตีได้เมืองต่าง ๆ ของจีน แล้วยกเข้าใกล้ราชธานีหลินอาน (หางโจว) ห่างจากกำแพงเมืองเพียง 30 ลี้ จักรพรรดิซ่งกงจงและไทเฮาเห็นว่าหมดทางสู้จึงขอสวามิภักดิ์ต่อมองโกล และเหวินเทียนเสียงออกไปเจรจาหย่าศึกแต่ก็ไม่เป็นผล กองทัพมองโกลบุกยึดเมืองหลวงและจับตัวเหวินเทียนเสียงไว้ แต่ก็หาทางหลบหนีออกมาได้ และจัดตั้งกองกำลังต่อต้านกองทัพมองโกล ในขณะที่ขุนนางอื่นที่ไม่ยอมแพ้ได้ย้ายราชธานีลงใต้ไปยังเมืองฝูโจว แล้วพากันยกองค์ชายเจ้าซื่อขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งต้วนจง มีเหวินเทียนเสียงเป็นอัครเสนาบดีใหญ่

ปี ค.ศ. 1277 จักรพรรดิซ่งต้วนจงสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน องค์ชายเจ้าปิ่งได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งตี้ปิง 1 ปีถัดมากองทัพมองโกลก็ยึดเมืองฝูโจวได้สำเร็จ เหล่าขุนนางจึงย้ายราชธานีลงใต้ไปยังเมืองกว่างโจว ปลายปี ค.ศ. 1278 ทัพมองโกลได้ยกทัพใหญ่บุกเข้ามาที่เขาอู่พัวหลิ่ง (ทางเหนือของมณฑลกวางตุ้งปัจจุบัน) จับเอาเหวินเทียนเสียง ไปเป็นเชลย แล้วเข้ายึดราชธานีได้ในปี ค.ศ. 1279 จักรพรรดิซ่งตี้ปิงและบรรดาขุนนางหนีไปยังภูเขาหยาซานริมทะเลซินฮุ่ย แต่กองทัพมองโกลก็ตามมาโจมตีอีก ลู่ซิ่วฟูขุนนางผู้ใหญ่ จึงแบกองค์ฮ่องเต้ลงเรือหนีฝ่าวงล้อมออกไปแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงจับฮ่องเต้หนีลงทะเลหายสาบสูญไป เมื่อทำลายราชวงศ์ซ่งใต้ได้แล้ว
เหวินเทียนเสียงก็ถูกส่งขึ้นเหนือไปยังต้าตู (ปักกิ่ง) ในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1279 กุบไลข่านขังเหวินเทียนเสียงไว้ในบ้าน เป็นเวลาถึง 4 ปี เพื่อเกลี้ยกล่อมและบังคับให้มารับใช้ราชสำนักมองโกล แต่เขาไม่เคยยอมสวามิภักติ์ต่อราชวงศ์หยวนเลย 9 มกราคม ค.ศ. 1283 เหวิน เทียนเสียง ก็ถูกประหารชีวิต ขณะที่เขามีอายุได้ 47 ปี โดยก่อนตายยังได้หันหน้าไปยังทิศใต้แล้วก้มลงคำนับต่อแผ่นดินเกิด

เหวินเทียนเสียงถือเป็นขุนนางและกวีผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในความซื่อสัตย์และภักดี โดยบทกวี กั้วหลิงติงหยาง (过零丁洋)สองวรรคท้ายเป็นประโยคที่คนจีนทุกคนยังท่องจำได้ขึ้นใจจนกระทั่งปัจจุบัน

辛苦遭逢起一经 ยากเย็นแสนเข็ญแตกฉานการรบ

干戈寥落四周星 ตรากตรำกรำศึกโดดเดี่ยวนานปี

山河破碎风飘絮 บ้านเมืองล่มสลายดุจใบไม้ร่วง

身世沉浮雨打萍 ชีวิตล่มจมดั่งแหนกลางลมฝน

惶恐滩头说惶恐 หาดหวางข่งแตกพ่ายขวัญผวา

伶仃洋里叹伶仃 ทอดถอนใจเดียวดายในหลิงติง

人生自古谁无死 แต่โบราณมาใครเล่าอยู่ค้ำฟ้า

留取丹心照汗青 เหลือเพียงใจภักดิ์คงคู่โลก

อย่างไรก็ตามในสองวรรคท้ายนั้น ได้มีการแปลเป็นสำนวนต่าง ๆ อีกมากที่โด่งดัง เช่น "นับแต่อดีตมามีผู้ใดบ้างที่เคยหนีจากความตายได้ จะเหลือทิ้งไว้ก็แต่เพียงหัวใจอันสัตย์ซื่อนี้ที่ส่องสว่างอยู่ในประวัติศาสตร์" และ "เกิดมามีใครไม่ปลดปลง เกียรติยืนยงฝากไว้ในแผ่นดิน" เป็นต้น

## อ้างอิง

 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1779
หมวดหมู่:ขุนนางจีน
หมวดหมู่:กวีชาวจีน
หมวดหมู่:ราชวงศ์ซ่ง
หมวดหมู่:บุคคลในยุคราชวงศ์ซ่ง
หมวดหมู่:อัครมหาเสนาบดีราชวงศ์ซ่ง
ชาลี กางอิ่ม

**ชาลี กางอิ่ม** (เกิด 1 สิงหาคม พ.ศ. 2485) เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตนายกเทศมนตรีเทศบาลนครตรัง

## วุฒิการศึกษา
* ปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

## ประสบการณ์
* ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาเทศบาล ตั้งแต่ 2523 - 2528
* ดำรงตำแหน่งเทศมนตรี 2 สมัย (พ.ศ. 2528-2533 และ พ.ศ. 2533-2538)
* ดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรี (สมัยที่ 1 พ.ศ. 2538-2542, สมัยที่ 2 พ.ศ. 2542-2546 และสมัยที่ 3 พ.ศ. 2547 - 2563)
* เป็น 1 ใน 100 ของคณะสมัชชาลำดับที่ 020 ผู้ได้รับการคัดเลือกจาก คมช. เป็นผู้ร่างรัฐธรรมนูญให้แผ่นดิน

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดตรัง
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
หมวดหมู่:ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
หมวดหมู่:นายกเทศมนตรีในจังหวัดตรัง
หมวดหมู่:พรรคพลังปวงชนไทย