โทรคมนาคมในประเทศเกาหลีเหนือ

**โทรคมนาคมในประเทศเกาหลีเหนือ** หมายถึง บริการด้านการสื่อสารที่มีให้บริการในประเทศเกาหลีเหนือ ทั้งนี้ ประเทศเกาหลีเหนือยังไม่ได้มีการนำเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตกระแสหลักมาใช้อย่างเต็มรูปแบบด้วยข้อจำกัดบางประการเกี่ยวกับการแทรกแซงจากต่างประเทศ

## ประวัติศาสตร์

### การใช้โทรศัพท์
ภายใน ค.ศ. 1970 ระบบชุมสายโทรศัพท์อัตโนมัติถูกนำมาใช้งานในเปียงยาง ชินอึยจู ฮัมฮึง และฮเยซัน

ตู้โทรศัพท์สาธารณะจำนวนหนึ่งเริ่มปรากฏให้เห็นในเปียงยางในช่วงประมาณ ค.ศ. 1990

ในช่วงกลางทศวรรษ 1990 ระบบชุมสายอัตโนมัติที่อ้างอิงระบบ E-10A ผลิตโดยโรงงานร่วมทุนของอัลคาเทล (Alcatel) ในประเทศจีนถูกติดตั้งในเปียงยาง

เกาหลีเหนือประกาศใน ค.ศ. 1997 ว่าการชุมสายระบบอัตโนมัติได้เข้ามาแทนที่ระบบที่ใช้พนักงานต่อสายในเปียงยางและท้องถิ่นอื่น ๆ อีก 70 แห่ง

### การใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2002 โทรศัพท์เคลื่อนที่ถูกนำเข้าสู่เกาหลีเหนือและภายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2003 ชาวเกาหลีเหนือจำนวน 20,000 คนได้ซื้อโทรศัพท์เคลื่อนที่

มีการสั่งห้ามใช้โทรศัพท์มือถือตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ถึง 2008

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2008 บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่โครงข่ายใหม่ถูกเปิดตัวในเปียงยาง ดำเนินการโดยบริษัทโอราสคอม (Orascom) จากประเทศอียิปต์ แต่รัฐบาลเกาหลีเหนือเข้ายึดอำนาจควบคุมกิจการและรายได้ขององค์กรในทันที

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010 ชาวเกาหลีเหนือมากกว่า 120,000 คนเป็นเจ้าของโทรศัพท์เคลื่อนที่; จำนวนนี้เพิ่มขึ้นเป็น 301,000 คนภายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2010 660,000 คนภายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011 และ 900,000 คนภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011

โอราสคอมรายงานว่ามีผู้สมัครใช้บริการชาวเกาหลีเหนือ 432,000 รายหลังดำเนินการไปได้สองปี (ธันวาคม ค.ศ. 2010) เพิ่มขึ้นเป็น 809,000 รายภายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2011 และเกินหนึ่งล้านรายภายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 ภายในเดือนเมษายน ค.ศ. 2013 จำนวนผู้สมัครใช้บริการเข้าใกล้สองล้านราย ภายใน ค.ศ. 2015 ตัวเลขดังกล่าวเติบโตขึ้นเป็นสามล้านราย

ใน ค.ศ. 2011 60% ของพลเมืองในเปียงยางที่มีอายุระหว่าง 20 ถึง 50 ปีมีโทรศัพท์มือถือ ในปีนั้น StatCounter.com ยืนยันว่าชาวเกาหลีเหนือบางส่วนใช้ไอโฟนของแอปเปิล รวมถึงสมาร์ทโฟนของโนเกียและซัมซุง

การสำรวจใน ค.ศ. 2017 พบว่า 69% ของครัวเรือนมีโทรศัพท์เคลื่อนที่

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020 ไม่สามารถใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่โทรเข้าหรือโทรออกนอกประเทศได้ และไม่มีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต เครือข่าย 3G ครอบคลุมประชากรร้อยละ 94 แต่ครอบคลุมพื้นที่เพียงร้อยละ 14 ของประเทศเท่านั้น

ใน ค.ศ. 2024 เว็บไซต์ *[[38 นอร์ท]]* รายงานว่าจำนวนรุ่นของโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่มีวางจำหน่ายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าตั้งแต่ ค.ศ. 2022 โดยมีสมาร์ทโฟนประมาณ 55 รุ่นซึ่งโดยทั่วไปมีสเปกที่ดีในระดับตลาดกลาง บางรุ่นรองรับ 4G และมีบริษัทอย่างน้อย 10 แห่งที่ทำหน้าที่จัดหาอุปกรณ์ให้แก่ผู้บริโภค

### การใช้งานเครื่องรับโทรทัศน์
ประมาณการหนึ่งระบุว่าจำนวนเครื่องรับโทรทัศน์ทั้งหมดที่ใช้งานในช่วงต้นทศวรรษ 1990 อยู่ที่ 250,000 เครื่อง

การศึกษาใน ค.ศ. 2017 พบว่า 98% ของครัวเรือนมีเครื่องรับโทรทัศน์ ใน ค.ศ. 1997 มีเครื่องรับวิทยุจำนวน 3.36 ล้านเครื่อง

### การใช้งานอินทราเน็ตภายในประเทศ
การสำรวจใน ค.ศ. 2017 พบว่า 19% ของครัวเรือนมีคอมพิวเตอร์ แต่มีเพียง 1% ของทั้งประเทศและ 5% ในเปียงยางที่สามารถเข้าถึงอินทราเน็ต ใน ค.ศ. 2018 มีการประมาณการว่า 18–20% ของประชากรมีโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่สามารถเข้าถึงอินทราเน็ต

### การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตระหว่างประเทศ
ก่อนที่จะมีการเชื่อมต่อผ่านเคเบิลเส้นใยนำแสง การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตระหว่างประเทศถูกจำกัดอยู่เพียงการเชื่อมต่อแบบ dial-up ผ่านสายโทรศัพท์ภาคพื้นดินไปยังประเทศจีนที่ได้รับอนุมัติจากรัฐบาลเท่านั้น

ใน ค.ศ. 2003 การร่วมทุนระหว่างนักธุรกิจ ยัน โฮลเทอร์มัน ในเบอร์ลินกับรัฐบาลเกาหลีเหนือ ภายใต้ชื่อเคซีซียุโรป (KCC Europe) ได้นำอินเทอร์เน็ตเชิงพาณิชย์เข้าสู่เกาหลีเหนือ

การเชื่อมต่อถูกสถาปนาขึ้นผ่านลิงก์ดาวเทียมอินเทลแซต (Intelsat) จากเกาหลีเหนือไปยังแม่ข่ายที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนี ลิงก์นี้ทำให้ความจำเป็นในการหมุนโทรศัพท์ไปยังผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต (ISPs) ในประเทศจีนสิ้นสุดลง

ใน ค.ศ. 2009 ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต สตาร์จอยต์ เวนเจอส์ (Star Joint Venture) การร่วมทุนระหว่างบรรษัทไปรษณีย์และโทรคมนาคมของรัฐบาลเกาหลีเหนือและบริษัทล็อกซเล่ย์ แปซิฟิคที่มีฐานอยู่ในประเทศไทย เข้ามาควบคุมอินเทอร์เน็ตและการจัดสรรที่อยู่ของเกาหลีเหนือ ลิงก์ดาวเทียมถูกลดบทบาทลงเพื่อเปลี่ยนไปใช้การเชื่อมต่อผ่านเคเบิลเส้นใยนำแสงและในปัจจุบันถูกใช้เป็นเพียงสายสำรองเท่านั้น

## โทรศัพท์

เกาหลีเหนือมีระบบโทรศัพท์เพียงพอ โดยมีสายโทรศัพท์พื้นฐานให้บริการ 1.18 ล้านสายใน ค.ศ. 2008 อย่างไรก็ตาม โทรศัพท์ส่วนใหญ่ถูกติดตั้งไว้สำหรับเจ้าหน้าที่รัฐบาลระดับสูงเท่านั้น 

ผู้ที่ต้องการติดตั้งโทรศัพท์จะต้องกรอกแบบฟอร์มระบุตำแหน่งของตน เหตุผลที่ต้องการใช้ และวิธีชำระค่าบริการ 

โทรศัพท์ส่วนใหญ่เหล่านี้ถูกติดตั้งในสำนักงานของรัฐ นารวม และรัฐวิสาหกิจ (SOEs) มีเพียงประมาณร้อยละ 10 เท่านั้นที่ควบคุมโดยบุคคลหรือครัวเรือน 

สื่อของเกาหลีเหนือรายงานใน ค.ศ. 2000 ว่าเคเบิลเส้นใยนำแสงได้ถูกขยายไปถึงท่าเรือนัมโพและจังหวัดพย็องอันเหนือได้รับการเชื่อมต่อด้วยเคเบิลเส้นใยนำแสงแล้ว

### โทรศัพท์เคลื่อนที่

ชื่อทางการของบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบ 3G ในเกาหลีเหนือเรียกว่าโครยอลิงก์ (Koryolink) 

ปัจจุบันอยู่ภายใต้การควบคุมของบรรษัทไปรษณีย์และโทรคมนาคมเกาหลี (KPTC) ของรัฐอย่างเบ็ดเสร็จ มีความต้องการใช้บริการเป็นจำนวนมากนับตั้งแต่เปิดตัว 

#### รุ่นจำหน่ายในประเทศ

โทรศัพท์เคลื่อนที่ของเกาหลีเหนือใช้ระบบลายมือชื่อดิจิทัลเพื่อป้องกันการเข้าถึงไฟล์ที่ไม่ได้รับอนุญาต และมีการบันทึกข้อมูลการใช้งานที่สามารถถูกตรวจสอบทางกายภาพได้

มีแอปพลิเคชันสำหรับสมาร์ทโฟนให้บริการ เช่น แอปแผนที่และนำทาง Fellow Traveler

แม้สื่อของรัฐจะรายงานว่าโทรศัพท์เหล่านี้พัฒนาโดยหน่วยงานของเกาหลีเหนือ แต่มีแนวโน้มว่าจะเป็นการจัดหามาจากผู้ผลิตอุปกรณ์เดิม (OEM) ของจีนและติดตั้งซอฟต์แวร์ของเกาหลีเหนือเข้าไปแทน

ฟังก์ชันการทำงานบางอย่างถูกจำกัดตามมาตรการควบคุมของรัฐผ่านระบบแอนดรอยด์เวอร์ชันท้องถิ่น ทั้งนี้ไม่มีสมาร์ทโฟนรุ่นใดที่ผลิตขึ้นภายในประเทศ

ในประเทศที่มีประชากรประมาณ 24 ล้านคน มีประมาณการว่ามีการสมัครใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ 6.5–7 ล้านเลขหมาย โดยมีการใช้งานแอปพลิเคชันชำระเงินดิจิทัลที่เป็นที่นิยม 

### การโรมมิ่งระหว่างประเทศ
โครยอลิงก์ไม่มีข้อตกลงการโรมมิ่งระหว่างประเทศ นักท่องเที่ยวที่มาเยือนเกาหลีเหนือสามารถซื้อซิมการ์ดแบบเติมเงินเพื่อโทรออกระหว่างประเทศได้ (แต่ไม่สามารถโทรภายในประเทศได้)

ก่อนเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 ชาวต่างชาติต้องฝากโทรศัพท์ไว้ที่ด่านชายแดนหรือสนามบินก่อนเข้าประเทศ แต่ด้วยการเปิดให้มีซิมการ์ดท้องถิ่น นโยบายนี้จึงไม่มีการบังคับใช้ อย่างไรก็ตาม การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตมีให้บริการเฉพาะชาวต่างชาติที่พำนักอาศัยอยู่เท่านั้น ไม่รวมถึงนักท่องเที่ยว  

## โทรทัศน์

การแพร่ภาพกระจายเสียงในเกาหลีเหนือถูกควบคุมอย่างเข้มงวดโดยรัฐและถูกใช้เป็นเครื่องมือด้านการโฆษณาชวนเชื่อของพรรคแรงงานเกาหลีซึ่งเป็นพรรครัฐบาล 

สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศเกาหลีตั้งอยู่ในเปียงยาง และยังมีสถานีต่าง ๆ ในเมืองหลัก ได้แก่ ช็องจิน ฮัมฮึง แฮจู แคซ็อง ชินอึยจู และว็อนซัน ในเปียงยางมีช่องรายการทั้งหมดสี่ช่อง แต่ในเมืองอื่น ๆ มีเพียงช่องรายการเดียวเท่านั้น 

เครื่องรับโทรทัศน์สีที่นำเข้าจากประเทศญี่ปุ่นจะถูกติดชื่อยี่ห้อของเกาหลีเหนือทับลงไป อย่างไรก็ตาม เครื่องรับโทรทัศน์ขาวดำขนาด 19 นิ้วมีการผลิตขึ้นภายในประเทศมาตั้งแต่ ค.ศ. 1980

## วิทยุ

ผู้มาเยือนไม่ได้รับอนุญาตให้นำวิทยุติดตัวเข้ามาในประเทศ 

ตามนโยบายปิดกั้นข้อมูลข่าวสารของรัฐบาล เครื่องรับวิทยุและโทรทัศน์ในเกาหลีเหนือจะต้องถูกดัดแปลงให้รับสัญญาณได้เฉพาะสถานีของรัฐบาลเท่านั้น 

เมื่อซื้อเครื่องรับโทรทัศน์หรือวิทยุ พลเมืองเกาหลีเหนือต้องลงทะเบียนอุปกรณ์นั้นกับทางรัฐภายใน 10 วัน ตัวเครื่องจะต้องได้รับการตรวจสอบหากยังไม่ได้ดำเนินการก่อนการจำหน่าย ข้อมูลจากแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลระบุว่า มี "ข้อจำกัดอย่างเข้มงวด" เกี่ยวกับประเภทของวิทยุและอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าอื่น ๆ ที่แต่ละครัวเรือนสามารถครอบครองได้ 

เกาหลีเหนือมีเครือข่ายกระจายเสียงวิทยุระบบ AM จำนวนสองเครือข่าย ได้แก่ สถานีวิทยุกระจายเสียงเปียงยาง (วิทยุเสียงเกาหลี) และสถานีกระจายเสียงกลางแห่งประเทศเกาหลี และมีเครือข่ายระบบ FM จำนวน 1 เครือข่าย คือสถานีวิทยุกระจายเสียงเปียงยางเอฟเอ็ม 

เครือข่ายทั้งสามมีสถานีอยู่ในเมืองหลักต่าง ๆ ซึ่งมีการนำเสนอรายการท้องถิ่น นอกจากนี้ยังมีเครื่องส่งสัญญาณคลื่นสั้นพลังงานสูงสำหรับการออกอากาศไปยังต่างประเทศในหลายภาษา 

สถานีทางการของรัฐบาลคือสถานีวิทยุกระจายเสียงกลางแห่งประเทศเกาหลี (KCBS) ซึ่งออกอากาศเป็นภาษาเกาหลี 

## อินเทอร์เน็ต
### เครือข่ายพื้นที่ระดับชาติ

ควังมย็อง (Kwangmyong) คืออินทราเน็ตแห่งชาติแบบ Walled Garden (ระบบปิด) ของเกาหลีเหนือ เปิดใช้งานใน ค.ศ. 2000 

สามารถเข้าถึงได้จากภายในเมืองหลัก อำเภอ รวมถึงมหาวิทยาลัย องค์กรอุตสาหกรรมและการค้าที่สำคัญของเกาหลีเหนือ โดยสามารถเข้าถึงได้ไม่จำกัดตลอด 24 ชั่วโมงผ่านสายโทรศัพท์แบบ dial-up รวมถึงผ่านเครือข่ายมือถือ 3G และ 4G 

### บริการภายในประเทศ

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 มีรายงานว่าเกาหลีเหนือได้เปิดตัว "มันบัง" (Manbang หมายถึง "ทุกคน") บริการวิดีโอสตรีมมิงที่ได้รับอนุมัติจากรัฐและถูกเปรียบเทียบกับเน็ตฟลิกซ์ เพื่อใช้สตรีมรายการทีวีสด วิดีโอออนดีมานด์ และบทความข่าว (จากหนังสือพิมพ์โรดงชินมุนของรัฐ) ผ่านอินทราเน็ต

บริการนี้มีให้ใช้งานเฉพาะพลเมืองในเปียงยาง ชินอึยจู และซารีว็อนเท่านั้น โดยสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศเกาหลี (KCTV) ของรัฐ อธิบายว่าบริการนี้เป็น "การพักผ่อนจากการรบกวนทางวิทยุ"

ใน ค.ศ. 2018 เกาหลีเหนือเปิดตัวบริการวายฟายใหม่ที่ชื่อว่ามีแร (Mirae แปลว่า "อนาคต") ซึ่งช่วยให้อุปกรณ์เคลื่อนที่สามารถเข้าถึงเครือข่ายอินทราเน็ตในเปียงยางได้

ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ระบบประชุมผ่านวีดิทัศน์รักว็อน (Rakwon) พัฒนาโดยมหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็อง ได้รับความนิยมสำหรับการประชุมทางไกล และปรากฏให้เห็นในข่าวบ่อยครั้ง นอกจากนี้ยังมีการพัฒนาการแพทย์ทางไกลและการศึกษาทางไกล
### การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตระหว่างประเทศ

การเชื่อมต่อหลักของเกาหลีเหนือกับอินเทอร์เน็ตระหว่างประเทศคือการผ่านเคเบิลเส้นใยนำแสงที่เชื่อมต่อเปียงยางกับตานตง ประเทศจีน โดยข้ามพรมแดนจีน–เกาหลีเหนือที่ชินอึยจู บริการอินเทอร์เน็ตจัดหาโดยไชนายูนิคอม (China Unicom) 

ใน ค.ศ. 2007 เกาหลีเหนือประสบความสำเร็จในการยื่นคำขอต่อ ICANN เพื่อขอใช้โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) .kp โดยบริษัท KCC Europe ในเบอร์ลินเป็นผู้บริหารจัดการโดเมนและยังเป็นโฮสต์ให้แก่เว็บไซต์จำนวนมาก 

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2017 เกิดการโจมตีแบบ DDoS ขนาดใหญ่ต่อการเชื่อมต่อหลักทางฝั่งจีน ส่งผลให้มีการเปิดใช้งานการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตสายที่สอง 

การเชื่อมต่อนี้เชื่อมเกาหลีเหนือผ่านเคเบิลเส้นใยนำแสงกับวลาดีวอสตอค โดยข้ามพรมแดนรัสเซีย–เกาหลีเหนือที่แม่น้ำตูเมน บริการอินเทอร์เน็ตจัดหาโดยทรานส์เทเลคอม (TransTelekom) บริษัทลูกของการรถไฟรัสเซีย ผู้ให้บริการรถไฟแห่งชาติของรัสเซีย 

ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 ชาวต่างชาติสามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้โดยใช้เครือข่ายโทรศัพท์ 3G 

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2023 เกาหลีเหนือเริ่มวางโครงข่าย 4G โดยใช้อุปกรณ์เครือข่าย 4G มือสองจากหัวเว่ย 

### การเข้าถึงสื่อต่างประเทศ
"A Quiet Opening: North Koreans in a Changing Media Environment" (การเปิดตัวอย่างเงียบเชียบ: ชาวเกาหลีเหนือในสภาพแวดล้อมสื่อที่เปลี่ยนไป) ผลการศึกษาที่ได้รับมอบหมายจากกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐและดำเนินการโดยอินเตอร์มีเดีย (Intermedia) เผยแพร่เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 แสดงให้เห็นว่าแม้จะมีกฎระเบียบที่เข้มงวดอย่างยิ่งและบทลงโทษที่รุนแรง แต่ชาวเกาหลีเหนือโดยเฉพาะชนชั้นนำ สามารถเข้าถึงข่าวสารและสื่ออื่น ๆ ภายนอกสื่อควบคุมของรัฐที่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลได้มากขึ้น

ขณะที่การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตถูกควบคุมอย่างแน่นหนา แต่วิทยุและดีวีดีเป็นสื่อปกติที่เข้าถึงกันได้ และในพื้นที่ชายแดนรวมถึงโทรทัศน์ด้วย 

ณ ค.ศ. 2011 ยูเอสบีแฟลชไดรฟ์มียอดขายดีมากในเกาหลีเหนือ ส่วนใหญ่ใช้สำหรับดูละครและภาพยนตร์เกาหลีใต้บนคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล 

## อินเทอร์เน็ตคาเฟ่
อินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งแรกของเกาหลีเหนือเปิดให้บริการใน ค.ศ. 2002 ภายใต้การร่วมทุนกับฮูนเน็ต (Hoonnet) บริษัทอินเทอร์เน็ตของเกาหลีใต้ โดยมีการเชื่อมต่อผ่านสายโทรศัพท์ภาคพื้นไปยังประเทศจีน

ผู้มาเยือนชาวต่างชาติสามารถเชื่อมต่อคอมพิวเตอร์ของตนกับอินเทอร์เน็ตได้ผ่านสายโทรศัพท์ระหว่างประเทศที่มีให้บริการในโรงแรมบางแห่งในเปียงยาง 

ใน ค.ศ. 2005 อินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งใหม่เปิดตัวขึ้นในเปียงยาง ซึ่งไม่ได้เชื่อมต่อผ่านประเทศจีน แต่เชื่อมต่อผ่านลิงก์ดาวเทียมของเกาหลีเหนือ โดยเนื้อหามีแนวโน้มอย่างมากที่จะถูกคัดกรองโดยหน่วยงานรัฐบาลเกาหลีเหนือ 

## บริการไปรษณีย์
เกาหลีเหนือเข้าเป็นสมาชิกสหภาพไปรษณีย์สากลใน ค.ศ. 1974 แต่มีข้อตกลงด้านไปรษณีย์โดยตรงกับกลุ่มประเทศที่ได้รับการคัดเลือกเพียงบางกลุ่มเท่านั้น โดยมีผู้ให้บริการไปรษณีย์แห่งชาติคือการไปรษณีย์เกาหลีเหนือ (North Korean postal service)

## การเชื่อมต่อระหว่างประเทศ
เกาหลีเหนือมีการเชื่อมต่อกับประเทศอื่น ๆ ในจำนวนที่เปลี่ยนแปลงไปตามช่วงเวลา ปัจจุบันการเชื่อมต่อสายโทรศัพท์พื้นฐานระหว่างประเทศประกอบด้วยเครือข่ายที่เชื่อมต่อเปียงยางกับปักกิ่งและมอสโก และเชื่อมต่อช็องจินกับวลาดีวอสตอค

การสื่อสารกับเกาหลีใต้ถูกเปิดขึ้นใน ค.ศ. 2000 ต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 ทรานส์เทเลคอม (TTC) และกระทรวงการสื่อสารของเกาหลีเหนือได้ลงนามในความตกลงเพื่อก่อสร้างและร่วมดำเนินงานสายส่งสัญญาณเส้นใยนำแสงในส่วนของจุดตรวจรถไฟคาซัน–ทูมันกัง บริเวณพรมแดนเกาหลีเหนือ–รัสเซีย นี่ถือเป็นการเชื่อมต่อทางบกโดยตรงครั้งแรกระหว่างรัสเซียและเกาหลีเหนือ 

พันธมิตรของ TTC ในการออกแบบ ก่อสร้าง และเชื่อมต่อสายสื่อสารจากฝั่งเกาหลีเข้ากับจุดเชื่อมต่อคือบริษัทสื่อสารเกาหลี (Korea Communication Company) ของกระทรวงการสื่อสารเกาหลีเหนือ 

การถ่ายทอดเทคโนโลยีถูกสร้างขึ้นบนอุปกรณ์ดิจิทัลระดับ STM-1 โดยมีความสามารถในการเพิ่มแบนด์วิดท์ได้อีกในอนาคต การก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 2007 

### การเชื่อมต่อผ่านดาวเทียม
นับตั้งแต่เข้าร่วมอินเตอร์สปุตนิกใน ค.ศ. 1984 เกาหลีเหนือดำเนินงานสายส่งสัญญาณมัลติเพล็กซ์แบบแบ่งความถี่จำนวน 22 สาย และสายส่งแบบช่องสัญญาณเดี่ยวต่อพาหะจำนวน 10 สายเพื่อการสื่อสารกับยุโรปตะวันออก และในช่วงปลาย ค.ศ. 1989 มีการเริ่มให้บริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศผ่านลิงก์ไมโครเวฟจากฮ่องกง

สถานีภาคพื้นดินดาวเทียมใกล้กับเปียงยางให้บริการการสื่อสารระหว่างประเทศโดยตรง โดยใช้ดาวเทียมมหาสมุทรอินเดียของบรรษัทดาวเทียมโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (อินเทลแซต)

ศูนย์การสื่อสารผ่านดาวเทียมถูกติดตั้งในเปียงยางใน ค.ศ. 1986 ด้วยความช่วยเหลือทางเทคนิคจากฝรั่งเศส มีการบรรลุความตกลงร่วมใช้ดาวเทียมโทรคมนาคมของญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1990

### เส้นใยนำแสง
หลังการทำความตกลงกับโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP) โรงงานเคเบิลเส้นใยนำแสงเปียงยางถูกสร้างขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1992 และเครือข่ายสายเคเบิลเส้นใยนำแสงแห่งแรกของประเทศประกอบด้วยสายส่งสัญญาณมอดูเลตแบบเข้ารหัสพัลส์ (PCM) 480 สาย และสถานีชุมสายอัตโนมัติ 6 แห่งจากเปียงยางไปถึงฮัมฮึง () ติดตั้งในเดือนกันยายน ค.ศ. 1995

นอกจากนี้ การรณรงค์ปรับระดับที่ดินและจัดพื้นที่ทั่วประเทศที่ริเริ่มโดยคิม จ็อง-อิลในจังหวัดคังว็อนเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ.1998 และในจังหวัดพยองอันเหนือเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2000 ได้ช่วยอำนวยความสะดวกการก่อสร้างสายเส้นใยนำแสงระดับจังหวัดและระดับอำเภอ ซึ่งถูกวางโดยทหารช่างจากกองทัพประชาชนเกาหลี (KPA) หลายหมื่นนายและสมาชิกหน่วยจู่โจมระดับจังหวัดที่ถูกเกณฑ์มาเพื่อโครงการสาธารณูปโภคขนาดใหญ่ ซึ่งออกแบบมาเพื่อฟื้นฟูพื้นที่เกษตรกรรมหลายแสนเฮกตาร์ที่ถูกทำลายโดยภัยธรรมชาติในช่วงปลายทศวรรษ 1990

## ดูเพิ่ม

* อุลลิม
* แท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ซัมจีย็อน
* เรดสตาร์โอเอส
* เนนารา
* การตรวจพิจราณาในประเทศเกาหลีเหนือ
* สื่อในประเทศเกาหลีเหนือ
* การรบกวนสัญญาณวิทยุในประเทศเกาหลี
* การไปรษณีย์เกาหลีเหนือ

## อ้างอิง


เกาหลีเหนือ
เกาหลีเหนือ