open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
เอเอชพี

thumb|ตัวอย่างผังเอเอชพี

**เอเอชพี** (AHP ย่อจาก Analytic Hierarchy Process) เป็นเทคนิคที่ใช้ช่วยในการแก้ไขปัญหา Multi-criteria decision analysis เอเอชพีช่วยให้การตัดสินใจโดยการหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุด และช่วยให้ผู้ตัดสินใจเข้าใจปัญหาการตัดสินใจของตัวเองมากยิ่งขึ้น มากกว่าการบอกว่าคำตอบไหนเป็น"คำตอบที่ถูก"

เอเอชพีพัฒนาขึ้นมาจากพื้นฐานของความรู้ในด้านคณิตศาสตร์และจิตวิทยา พัฒนาขึ้นมาโดย โธมัส แอล. ซาตี (Thomas L. Saaty) ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ลักษณะของเอเอชพีจะเริ่มกำหนดกรอบงานของโครงสร้างการวิเคราะห์ปัญหาที่ต้องมีการตัดสินใจ โดยแสดงองค์ประกอบเชิงปริมาณสำหรับปัจจัยแต่ละอย่างที่เกี่ยวโยงกับเป้าประสงค์ที่วางไว้ เพื่อประเมินหาคำตอบในเชิงปริมาณสำหรับสนับสนุนการตัดสินใจ เอเอชพีมีการใช้งานทั่วโลกหลากหลายรูปแบบในการวิเคราะห์การตัดสินใจ ในหลายวงการเช่น รัฐบาล ธุรกิจ อุตสาหกรรม การแพทย์ การศึกษา และงานวิจัย

หลายหน่วยงานได้มีการประยุกต์นำซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์มาช่วยในขั้นตอนการตัดสินใจให้รวดเร็วและง่ายขึ้น

## อ้างอิง
* Bhushan, Navneet; Kanwal Rai (January 2004). Strategic Decision Making: Applying the Analytic Hierarchy Process. London: Springer-Verlag. ISBN 1-85233-756-7.

## ดูเพิ่ม
* การเปรียบเทียบแพร์ไวส์

หมวดหมู่:ทฤษฎีการตัดสินใจ
หมวดหมู่:การวิจัยดำเนินการ
เฟรมเวิร์ก

**กรอบงาน** หรือ **เฟรมเวิร์ก** () อาจหมายถึง
* ในความหมายทั่วไป หมายถึง งานหรือแนวคิดที่พัฒนาขึ้นมาด้วยโครงแบบที่กำหนด ที่สามารถนำไปใช้พัฒนาต่อได้ทันที
* ซอฟต์แวร์เฟรมเวิร์ก
* เฟรมเวิร์ก (Framework) ชื่อซอฟต์แวร์สำนักงานสำหรับไอบีเอ็มพีซี
* ไม้แบบ ในอุตสาหกรรมก่อสร้าง
เรือสุครีพครองเมือง

**เรือสุครีพครองเมือง** เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค โขนเรือเป็นรูปสุครีพปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 27.45 เมตร กว้าง 1.39 เมตร ลึก 0.59 เมตร กินน้ำลึก 0.31 เมตร หัวเรือกว้างมี รูกลมโผล่ทางหัวเรือสำหรับติดตั้งปืนใหญ่บรรจุทางปากกระบอกได้ 1 กระบอก ขนาดปากกระบอก 65 มม. เหนือช่องปืนแกะเป็นรูปขุนกระบี่สีแดง นายลำ สวมมาลา เสื้อตาดอย่างน้อย ทนายหมอบหน้า สวมเสื้ออัตลัด โพกแพรสี ฝีพายสวมกางเกงมัสรู่ ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เรือพระราชพิธี
เรืออสุรปักษี

**เรืออสุรปักษี** เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค โขนเรือเป็นรูปครึ่งยักษ์ครึ่งนก มีส่วนบนเป็นยักษ์ส่วนล่างเป็นนกองค์เป็นสีเขียว ปิดทองประดับกระจก ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง การแต่งกายของผู้ประจำเรือ นายลำนุ่งปูม สวมเสื้อเข้มขาบ โพกขลิบทอง ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เรือพระราชพิธี
เรือพาลีรั้งทวีป

**เรือพาลีรั้งทวีป** เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค จัดเป็นเรือกระบวนปิดทอง ไม่พบหลักฐานที่สร้าง โขนเรือเป็นรูปพาลีปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 27.54 เมตร กว้าง 1.99 เมตร ลึก 0.59 เมตร กินน้ำลึก 0.31 เมตร หัวเรือกว้างมี รูกลมโผล่ทางหัวเรือสำหรับติดตั้งปืนใหญ่บรรจุทางปากกระบอกได้ 1 กระบอก ขนาดปากกระบอก 65 มม. เหนือช่องปืนแกะเป็นรูปขุนกระบี่สีเขียว มีฝีพาย 34 คน นายท้าย 2 คน นายลำแต่งตัวสวมมาลา สวมเสื้อตาดอย่างน้อยทนายหมอบหน้า สวมเสื้ออัตลัค โพกแพรสี ฝีพาย สวมกางเกงมัสรู่ ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เรือพระราชพิธี
ฌีมนอเปดี

**ฌีมนอเปดี** () เป็นผลงานประพันธ์สำหรับเปียโนจำนวน 3 ชิ้นที่แต่งโดยเอริก ซาตี คีตกวีชาวฝรั่งเศส เผยแพร่ครั้งแรกในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1888 ผลงานทั้งสามชิ้นเขียนขึ้นในจังหวะ 3/4 โดยมีธีมและโครงสร้างดนตรีร่วมกัน คือเน้นบรรยากาศและสภาพสิ่งแวดล้อม เป็นต้นแบบของดนตรีแอมเบียนต์ในปัจจุบัน

ชื่อ "ฌีมนอเปดี" มีที่มาจากศัพท์ภาษากรีก γυμνοπαιδία ("gumnopaidia") มาจากคำว่า γυμνός (gymnos - "naked") และ παίς (pais - "child") หรือ παίζω (paizo - "play") เป็นชื่อเทศกาลเต้นรำเปลือยกายของนักรบสปาร์ตา เมื่อราวศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล 

ในปี ค.ศ. 1896 เป็นช่วงที่เอริก ซาตีประสบปัญหาทางการเงิน และผลงานไม่ได้รับความนิยม โกลด เดอบูว์ซีซึ่งเป็นเพื่อนสนิท และกำลังมีชื่อเสียงในขณะนั้น จึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือโดยนำผลงานของซาตีมาเรียบเรียงและบรรเลงด้วยวงออร์เคสตรา ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1897 และจัดพิมพ์สกอร์ดนตรีจำหน่ายในปี ค.ศ. 1898  เดอบูว์ซีได้จัดแสดงฌีมนอเปดี เพียงสองชิ้น คือ "ฌีมนอเปดีหมายเลข 1" และ "ฌีมนอเปดีหมายเลข 3"  แต่ได้สลับหมายเลขกันกับที่ซาตีกำหนดไว้

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Public Domain Sheet Music of the ''Gymnopédies'' at the Mutopia Project

หมวดหมู่:ผลงานของ เอริก ซาตี
หมวดหมู่:งานประพันธ์ดนตรีสำหรับเปียโน
ปีเอโตร บาโดลโย

**ปีเอโตร บาโดลโย ดยุคที่ 1 แห่งอาดดิสอาบาบา มาร์ควิสที่ 1 แห่งซาโบตีโน** (; 28 กันยายน ค.ศ. 1871 - 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956) เป็นนักการเมืองเป็นสมาชิกพรรคฟาสซิสต์และเป็นนายพลสังกัดกองทัพแห่งราชอาณาจักรอิตาลีภายใต้ยุคเผด็จการของนายกรัฐมนตรีเบนิโต มุสโสลินี ผลงานอันยอดเยี่ยมของเขาในสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง ทำให้เขาได้รับการปูนบำเหน็จเป็นขุนนางยศดยุคแห่งอาดดิสอาบาบา

ในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 หลังจากที่อิตาลีต้องเผชิญกับการโต้ตอบอย่างหนักจากฝ่ายสัมพันธมิตร ทำให้สภาใหญ่ของพรรคฟาสซิสต์ลงมติไม่ไว้วางในในตัวมุสโสลินี และตามติดด้วยการถอดถอนและจำคุกมุสโสลินี ทำให้จอมพลบาโดลโยได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์ให้เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งอิตาลีแทน  และเมื่อความสับสนในสถานการณ์ได้แผ่ขยายไปในหมู่ชาวอิตาลี เขาก็ได้ทำการลงนามสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตร เมื่อการสงบศึกได้ถูกเผยแพร่อย่างเป็นทางการ ประเทศอิตาลีจึงเกิดความระส่ำระสายขึ้นจากสงครามกลางเมือง สภาพการณ์เช่นนี้ทำให้จอมพลบาโดลโยและพระเจ้าวิกเตอร์ เอมมานูเอลที่ 3 ต้องหนีออกจากกรุงโรม และทิ้งกองทัพไว้โดยไม่มีคำสั่งให้ติดตามมาด้วย

ถัดจากนั้นในวันที่ 13 ตุลาคม ปีเดียวกัน จอมพลบาโดลโยและราชอาณาจักรอิตาลีก็ได้ประกาศสงครามอย่างเป็นทางการกับนาซีเยอรมนีที่เมืองบรินดีซี อย่างไรก็ตาม เขาก็มิได้อยู่ในตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของอิตาลีได้นานนัก เพราะกระแสของโลกภายนอกต้องการให้ประเทศนี้มีนายกรัฐมนตรีที่ไม่ใช่พวกฟาสซิสต์ คนที่ได้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งนี้แทนบาโดลโยคืออีวาโนเอ โบนอมี นักการเมืองจากฝ่ายพรรคแรงงานประชาธิปไตย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ขุนนางอิตาลี
หมวดหมู่:ทหารชาวอิตาลี
หมวดหมู่:จอมพลชาวอิตาลี
หมวดหมู่:นายพลในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เอธิโอเปีย
หมวดหมู่:นักฟาสซิสต์ชาวอิตาลี
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นปีเยมอนเต
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีอิตาลี
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:ผู้สำเร็จราชการแอฟริกาตะวันออกของอิตาลี
รอด เซเกนัน

**รอด เซเกนัน** () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2503 สถิติการชก  86 ครั้ง ชนะ 56 (น็อค 33) เสมอ 5 แพ้ 25
## ประวัติ
เซเกนันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2520 ชนะน็อค คิด โตโต ยก 3 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่  เคยไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ 4 ครั้ง ในช่วง พ.ศ. 2523 – 2525 แต่แพ้ทั้งสี่ครั้ง จนกระทั่ง 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 จึงชกชนะน็อค คิม ซาวัง ยก 9 ถึงถิ่นที่เกาหลีใต้ ต่อมา เซเกนันได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค อัลเบิร์ต ดุลดูเลา ยก 9 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ชนะคะแนน ลี อิลบอก ที่เกาหลีใต้ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง เมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค ชอย จินชิก ยก 12 ที่ เกาหลีใต้ จากนั้นได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 22 เมษายน พ.ศ. 2527 แพ้คะแนน ยูห์ ฮวานคิล ที่เกาหลีใต้ ไม่ได้แชมป์

เมื่อชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ เซเกนันขึ้นชกป้องกันแชมป์ OPBF  2 ครั้ง จากนั้น เซเกนันได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF อีกครั้งเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2528 แพ้น็อค เลสเตอร์ เอลลิส ยก 13 ที่ ออสเตรเลีย หลังจากนั้น เซเกนันไปชกมวยที่สหรัฐ 3 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 2 ก่อนจะเสียแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2529 แพ้คะแนน คิม ซุงยุน เซเกนันมาประสบความสำเร็จอีกครั้งเมื่อได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ชนะคะแนน ลิโต เปนา แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2531 ก็แพ้น็อค เบอร์นาเบ้ อาลีปิง ยก 3 เสียแชมป์ไป เซเกนันขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2532 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน อัลลัน อาเลเกรีย ไม่ได้แชมป์ เซเกนันชกแก้มือกับอาเลเกรียอีกครั้งเมื่อ 4 สิงหาคม ปีเดียวกันก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชิงแชมป์ไม่ได้อีก เซเกนันมาประสบความสำเร็จ ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ชนะน็อค คองคอง ปาเกียว ยก 9 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนนอัลลัน อาเลเกรีย ไปเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ต่อมาใน พ.ศ. 2534 เซเกนันไปชกที่สหรัฐ แต่ชกชนะเพียงครั้งแรกเท่านั้นจากนั้นชกแพ้ตลอด จนกระทั่งชกแพ้น็อค วิลเฟรโด ริเวรา ยก 2 เมื่อ 12 กันยายน พ.ศ. 2537 เซเกนันก็แขวนนวมไป

## เกียรติประวัติ
* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (2524)
* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2530 – 2531, 2533)
* แชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท 
** ชิง 28 สิงหาคม 2526 ชนะคะแนน ลี อิลบอก ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 23 ตุลาคม 2526 ชนะน็อค ชอย จินชิก ยก 12 ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 3 พฤศจิกายน 2527 ชนะน็อค ชอย วันแตก ยก 8 ที่ เกาหลีใต้
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 30 มีนาคม 2528 ชนะน็อค ศักดา ศักดิ์สุรีย์ ยก 2 ที่ ฟิลิปปินส์
** เสียแชมป์ 1 มิถุนายน 2529 แพ้คะแนน คิม ซุงยุน ที่ เกาหลีใต้
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 22 เมษายน 2527 แพ้คะแนน ยู ฮวานคิล ที่ เกาหลีใต้
** ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 26 เมษายน 2528 แพ้น็อค เลสเตอร์ เอลลิส ยก 13 ที่ ออสเตรเลีย
## อ้างอิง
* สถิติการชก boxrec.com 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:แชมป์ OPBF
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเลเต
เรือกระบี่ราญรอนราพณ์

**เรือกระบี่ราญรอนราพณ์** เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค โขนเรือเป็นรูปขุนกระบี่สีดำปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 26.8 เมตร กว้าง 2.02 เมตร ลึก 0.56 เมตร กินน้ำลึก 0.3 เมตร มีฝีพาย 36 คน นายท้าย 2 คน ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เรือพระราชพิธี
เอรีกาห์ บาดู

**เอริกา อาบี ไรต์** () หรือ **เอรีกา บาดู** () เกิดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971  เป็นนักร้อง โปรดิวเซอร์เพลง และนักแสดง มีผลงานเพลงแนวอาร์แอนด์บี ฮิปฮอปและแจ๊ซ เธอเป็นที่รู้จักในฐานะผู้นำเพลงแนวนีโอโซล กับแนวเพลงที่แปลกทางด้านความคิดและแฟชั่น เธอมีฉายาว่า สตรีหมายเลขหนึ่งของนีโอโซล และ ราชินีแห่งนีโอโซล

ในช่วงต้นของอาชีพเธอ บาดูจะโพกหัวจนเป็นจุดเด่นด้วยสีสันและใหญ่โต กับแนวดนตรีเธอมักจะถูกเปรียบเทียบกับศิลปินแจ๊ซอย่าง บิลลี ฮอลิเดย์ เธอยังเป็นสมาชิกหลักของโซลควอเรียนส์ และยังเป็นนักแสดงที่มีผลงานแสดงภาพยนตร์หลายเรื่อง รวมถึงในบทสมทบในเรื่อง  *[[Blues Brothers 2000]]*, *[[The Cider House Rules (film)|The Cider House Rules]]*, และ *[[House of D]]* เธอยังมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์สารคดีเรื่อง  *[[Before the Music Dies]]*

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักร้องอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
หมวดหมู่:บุคคลจากแดลลัส
จอร์โจ แปร์ลัสกา

thumb|right|175px|รูปปั้นครึ่งตัวของจอร์โจ แปร์ลัสกา ที่กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี
**จอร์โจ แปร์ลัสกา** (; 31 มกราคม ค.ศ. 1910 — 15 สิงหาคม ค.ศ. 1992) เป็นชาวอิตาลีผู้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกงสุลใหญ่ของรัฐสเปนประจำประเทศฮังการีในสงครามโลกครั้งที่สอง (ช่วงฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1944)  เขาได้มีส่วนช่วยเหลือชาวยิวนับพันคนให้รอดพ้นจากการตามล่าและการล้างชาติพันธุ์ยิวโดยนาซีเยอรมนี
## ปฐมวัย
จอร์โจ แปร์ลัสกา เกิดเมื่อวันที 31 มกราคม ค.ศ. 1910 ที่เมืองโกโม จังหวัดโกโม แคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองมาเซราดีปาโดวา ในจังหวัดปาดัว แคว้นเวเนโต ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เขาได้เป็นผู้สนัยสนุนลัทธิฟาสซิสต์ ได้เข้าร่วมในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปียครั้งที่สอง และร่วมรบในสงครามกลางเมืองสเปน โดยเข้าร่วมกองกำลังอาสาสมัครชาวอิตาลี ซึ่งให้การสนับสนุนกองกำลังกบฏของจอมพลฟรันซิสโก ฟรังโก ภายหลังเขาได้เลิกให้การสนับสนุนลัทธิฟาสซิสต์ เมื่อรัฐบาลฟาสซิสต์อิตาลีประกาศเป็นพันธมิตรกับนาซีเยอรมนีและให้การสนับสนุนกฎหมายต่อต้านชาวยิวในปี ค.ศ. 1938

## ในสงครามโลกครั้งที่สอง

## ชีวิตหลังจบสงคราม
หลังสิ้นสุดสงคราม แปร์ลัสกาได้เก็บเรื่องราวที่เขาได้ช่วยเหลือชาวยิวในฮังการีไว้เป็นความลับ และไม่ได้เปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้แม้แต่กับครอบครัวของตนเอง เรื่องราวทั้งหมดได้รับการเปิดเผยขึ้นในปี ค.ศ. 1987 โดยชาวฮังการีเชื้อสายยิวกลุ่มหนึ่งที่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา

จอร์โจ แปร์ลัสกา เสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายในปี ค.ศ. 1992 เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากรัฐบาลของฮังการี สเปน อิตาลี และอิสราเอล เพื่อตอบแทนความดีงามในการช่วยเหลือชาวยิวในครั้งนั้น  เรื่องราวของเขาได้ถูกถ่ายทอดลงเป็นภาพยนตร์ชื่อ "Perlasca, un eroe italiano" เมื่อปี ค.ศ. 2002

หมวดหมู่:ชาวอิตาลีในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ฮังการี
หมวดหมู่:นักฟาสซิสต์ชาวอิตาลี
หมวดหมู่:ชาวอิตาลีในสงครามกลางเมืองสเปน
หมวดหมู่:ฮังการีในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:สเปนภายใต้การนำของฟรังโก
สะพานมีโย

**สะพานมีโย** (; ) เป็นสะพานเคเบิลที่เชื่อมหุบเขาแม่น้ำทาร์นไม่ไกลจากเมืองมีโยทางตอนใต้ของฝรั่งเศส

สะพานมีโยที่ออกแบบโดยสถาปนิกด้านวิศวกรรมโครงสร้างชาวฝรั่งเศสมีแชล วีร์ลอเฌอ และสถาปนิกชาวอังกฤษนอร์มัน ฟอสเตอร์เป็นสะพานที่สูงที่สุดในโลกที่เสาที่สูงที่สุดสูง  — ที่สูงกว่าหอไอเฟลเพียงเล็กน้อย และเตี้ยกว่าตึกเอ็มไพร์สเตตเพียง  

สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวง A75 - ทางหลวง A71 ที่เชื่อมระหว่างปารีสกับมงเปอลีเย ค่าก่อสร้างสะพานทั้งหมดตกประมาณ 400 ล้านยูโร

สะพานเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2004 อีกสองวันหลังจากนั้นก็เปิดใช้ในการจราจร

ในปี ค.ศ. 2006 สะพานมีโยได้รับรางวัลโครงสร้างดีเด่นจากสมาคมสะพานและวิศวกรรมโครงสร้างนานาชาติ (IABSE)

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* สะพาน 

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Viaduc de Millau 
*The Millau viaduct project from the Greisch's office  
*The Millau Bridge (a BBC overview of the Millau Viaduct)
*Foster And Partners , Guardian gallery
*Project on Viaduc de Millau  From Road Traffic Technology
*Eiffage group website
*Google Maps Satellite photo
*Photographs of the Viaduct and the Millau Region
*Panoramic aerial view  
*Collection of Viaduc de Millau/Millau Viaduct Photos   
*
*  3D Model for Millau viaduct overview in GE 
* Le Viaduc de Millau   Detail information and pictures.
* Millau Viaduct on Constructalia  

มีโย
มีโย
มีโย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดอาแวรง
ซุอิตแบร์กามัสก์

thumb|400px|right|โน้ตดนตรีท่อน "Clair de lune," จากมูฟเมนต์ที่สามของ ''Suite bergamasque''

**ซุอิตแบร์กามัสก์** () เป็นเพลงชุดสำหรับบรรเลงด้วยเปียโนที่แต่งโดยโกลด เดอบูว์ซี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1890 เมื่อมีอายุ 28 ปี แต่ได้นำออกเผยแพร่เมื่อปี ค.ศ. 1905 ขณะนั้นเดอบูว์ซีอายุ 43 ปี  เป็นเปียโนสวีตชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุดชิ้นหนึ่งของเดอบูว์ซี

เพลงชุดนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ท่อนที่ได้รับความนิยม ได้แก่ท่อนที่ 3 "Clair de lune" มีความหมายว่า "แสงจันทร์" เดิมมีชื่อว่า "Promenade Sentimentale" และท่อนที่ 4 "Passepied" เดิมมีชื่อว่า "Pavane"  ชื่อทั้งหมดนี้นำมาจากบทกวีของปอล แวร์แลน กวีลัทธิสัญลักษณ์นิยมคนสำคัญของฝรั่งเศส   ทั้งสี่ท่อนประกอบด้วย
* I. "Prélude"
* II. "Menuet"
* III. "Clair de lune"
* IV. "Passepied"

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:ผลงานของ โกลด เดอบูว์ซี
หมวดหมู่:งานประพันธ์ดนตรีสำหรับเปียโน
หมวดหมู่:เพลงชุด
แหวนนพรัตน์

**แหวนนพรัตน** เป็นเครื่องยศชนิดหนึ่งทำจากทองคำเนื้อสูงฝังนพรัตน์ แหวนนพรัตน์เป็นหนึ่งในเครื่องยศที่สำคัญมากและใช้สวมใส่ในงานมงคลเท่านั้น   การพระราชทานแหวนนพรัตน์มายกเลิกในสมัยรัชกาลที่ 5 เพราะได้มีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์แทน

## รูปแบบ
### รัชกาลที่ 4
ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงสร้างดารานพรัตนมีเพียง 6 ดวง และทรงสร้างแหวนนพรัตน์พระราชทานแก่เจ้าพระยาชั้นหิรัญบัตรและเจ้าพระยาชั้นสุพรรณบัฏเท่านั้น (เจ้าพระยาเสนาบดี) รัชกาลที่ 4 ได้พระราชทานแหวนนี้ แก่พระราชวงษานุวงษ์หลายพระองค์ และเสนาบดีหลายนาย นับได้ทั้งหมด 20 วง

### รัชกาลที่ 5
ยุคสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าฯ ให้สร้างเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ ในครั้งแรกมีเพียง 9 สำรับรวมเครื่องต้น ส่วนแหวนคงไว้แต่การพระราชทานแก่พระบรมวงศ์ษานุวงศ์ระดับสูงเท่านั้น ต่อมากำหนดให้มีเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ 20 สำรับ ตามจำนวนแหวนที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าทรงสร้างขึ้น แบ่งเป็น สำหรับพระมหากษัตริย์ 1 สำรับ และพระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์อีก 19 สำรับ โดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ และให้มีตำแหน่งมหาสวามิศราธิบดี ซึ่งพระองค์ทรงดำรงตำแหน่งนี้หรือทรงแต่งตั้งพระบรมวงศานุวงศ์ดำรงตำแหน่งนี้ได้ รวมทั้ง พระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในที่มีพระเกียรติยศใหญ่ โดยไม่นับรวมใน 20 สำรับข้างต้น

### รัชกาลที่ 6
เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาฯ ให้เพิ่มจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้อีก 7 สำรับ รวมเป็น 27 สำรับ เนื่องจากพระองค์ทรงดำริว่า พระสังวาลนพรัตน์ราชวราภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงสร้างขึ้นนั้น มีจำนวนเนาวรัตน์ดอกพระสังวาลสลับกัน 27 ดอก จึงสมควรกำหนดจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้เท่ากับจำนวนดอกพระสังวาลนั้น ซึ่งนับเป็นจำนวนของเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ ที่สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

## การใช้งาน
ใช้ในงานพิธีที่เป็นมงคลก็จะนำมาสวมที่นิ้วชี้ทางขวาเพื่อประกอบกิจในงานมงคลนั้น ๆ เช่น เจิมให้แก่คู่บ่าวสาว วางศิลาฤกษ์ เป็นต้น

หมวดหมู่:เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
สุชาดา (ธิดาของเสนานีกุฎุมพี)

**สุชาดา** ( *สุชาตา*) กล่าวกันว่าเป็นผู้ถวายข้าวมธุปายาสแก่พระโคตมพุทธเจ้า สิ้นสุดระยะเวลา 6 ปีแห่งพรตนิยม เธอเชื่อแบบผิด ๆ ว่าพระองค์คือรุกขเทวดาที่บันดาลให้เธอมีบุตรสมปรารถนา ข้าวมธุปายาสนี้ทำให้พระองค์มีพละกำลังมากพอที่จะเจริญมัชฌิมาปฏิปทา เจริญฌาน และตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า

นางสุชาดาเป็นอุบาสิกาคนแรกในพุทธศาสนา และพระพุทธเจ้าทรงยกย่องนางสุชาดาเป็นเอตทัคคะผู้ถึงสรณะก่อน

## ประวัติ
### ชีวิตตอนต้น
นางสุชาดาเป็นธิดาของเสนานีกุฎุมพี (อรรถกถาว่าเสนียะ) ในหมู่บ้านเสนานิคม ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม มีการสันนิษฐานถึงที่ตั้งของบ้านนางสุชาดาคือสถูปบ้านนางสุชาดาในหมู่บ้านพักเราร์ใกล้พุทธคยา เมื่ออายุย่างเข้าสู่วัยสาวนางได้ทำพิธีบวงสรวงต่อเทพยดาที่สิงสถิต ณ ต้นไทรใหญ่ต้นหนึ่งใกล้บ้านของนาง โดยได้ตั้งปณิธานความปรารถนาไว้ 2 ประการ คือ
# ขอให้ได้สามีที่มีบุญ มีทรัพยสมบัติ และชาติสกุลเสมอกัน
# ขอให้มีบุตรคนแรกเป็นชาย 

ถ้าความปรารถนาทั้ง 2 ประการ สำเร็จสมบูรณ์แล้ว จะทำพลีกรรมแก่ท่านด้วยของอันมีมูลค่า 100,000 กหาปณะ

ครั้นกาลต่อมา ความปรารถนาของนางสำเร็จทั้งสองประการ โดยได้สามีเป็นเศรษฐีมีฐานะเสมอกัน และได้บุตรคนแรกเป็นชายนามว่า ยสะ นางได้ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปจนลูกชายแต่งงานแล้ว จึงปรารภที่จะทำพลีกรรมบวงสรวงสังเวยเทพยดาด้วยข้าวมธุปายาสเสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้นางปุณณาทาสีสาวใช้ไปปัดกวาดทำความสะอาดบริเวณโคนต้นไทรนั้น

### ถวายข้าวมธุปายาส
thumb|250px|นางสุชาดาพร้อมเหล่านางทาสีขณะถวายข้าวมธุปายาสพร้อมถาดทองคำ
ขณะนั้น พระโคตมโพธิสัตว์เลิกอัตตกิลมถานุโยค หันมาเสวยพระกระยาหารหวังจะบำเพ็ญเพียรทางจิต ประทับนั่งพักผ่อนที่ใต้ต้นไทรนั้น ผินพระพักตร์ทอดพระเนตรไปทางทิศตะวันออก มีพระรัศมีแผ่ซ่านออกจากพระวรกายเป็นปริมณฑลดูงามยิ่งนัก นางทาสีสาวใช้เห็นแล้วก็ตระหนักแน่ในจิตคิดว่า คงเป็นเทวดาเจ้า มานั่งคอยท่ารับเครื่องพลีกรรม จึงมิได้เข้าไปทำความสะอาดดังที่ตั้งใจมา รีบกลับไปแจ้งแก่นางสุชาดา โดยด่วน 

ฝ่ายนางสุชาดาจึงรีบแต่งกายด้วยเครื่องอาภรณ์อันงดงามเป็นที่เรียบร้อยแล้วยกถาดข้าวมธุปายาสขึ้นทูลศีรษะ ออกจากบ้านพร้อมด้วยบริวารไปยังต้นไทรนั้น ครั้นได้เห็นพระโพธิสัตว์งดงามเช่นนั้น ก็เกิดโสมนัสยินดีสำคัญว่าเป็นรุกขเทวดามานั่งคอยรับเครื่องพลีกรรม จึงน้อมนำเข้าไปถวายพร้อมทั้งถาดทองคำ  

เมื่อพระบรมโพธิสัตว์ทรงรับข้าวมธุปายาสแล้ว เสด็จไปประทับที่โคนต้นพระศรีมหาโพธิ์ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ทรงบำเพ็ญเพียรทางจิตและได้ตรัสรู้เป็นพระสัพพัญญูพุทธเจ้าในวันนั้น หลังจากได้ประทับเสวยวิมุติสุข คือสุขอันเกิดจากการตรัสรู้บริเวณใกล้ ๆ นั้นเป็นเวลา 7 สัปดาห์ รวม 49 วัน แล้วได้เสด็จไปแสดงธรรมโปรดปัญจวัคคีย์ ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แขวงเมืองพาราณสี

### บรรลุโสดาบัน
หลังจากยสะ บุตรชายคนโตได้บรรลุเป็นพระอรหันต์และอุปสมบทแล้ว พระพุทธเจ้าและพระสาวกรวมทั้งพระยสะได้ฉันภัตตาหารที่บ้านของนาง พระพุทธเจ้าแสดงพระธรรมเทศนาจบแล้วนางสุชาดาและอดีตภริยาของพระยสะได้บรรลุโสดาบันและถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะทั้งสองคน

### บั้นปลายชีวิต
นางสุชาดาถึงแก่กรรมที่ใดและเมื่อไรไม่ปรากฏ แต่มีอายุสังขารมากพอสมควรแล้วก็ถึงแก่กรรม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* สมุดภาพพระพุทธประวัติ 
* สมุดภาพพระพุทธประวัติเช่นกัน
* ตามรอยพระศาสดา ตอนที่ 1
* เว็บไซต์วัดหัวกระบือ 

หมวดหมู่:เอตทัคคะ
หมวดหมู่:โสดาบัน
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวอินเดีย
ม่านประเพณี

***เหลียงชานปั๋ว-ยฺหวี่จู้อิงไถ*** (; "เหลียง ชานปั๋ว กับจู้ อิงไถ") เรียกโดยย่อว่า ***เหลียงจู้*** (梁祝) รู้จักในภาษาไทยว่า ***ม่านประเพณี*** และในภาษาอังกฤษว่า ***คู่รักผีเสื้อ*** () เป็นชื่อตำนานจีนว่าด้วยชายหนุ่มนาม **เหลียง ชานปั๋ว** (梁山伯) และหญิงสาวนาม **จู้ อิงไถ** (祝英臺) เนื้อหาเป็นโศกนาฏกรรมความรักที่เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์จิ้น (晉朝) เพราะครอบครัวหมางใจกัน ทำให้ทั้งคู่ไม่อาจครองคู่กันได้ ตัดสินใจจบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย วิญญาณกลายเป็นผีเสื้อสองตัวบินคลอเคลียกันไป จัดเป็นหนึ่งในตำนานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสี่เรื่องของจีน อีกสามเรื่อง คือ *[[ไป๋เฉอจฺวั้น]]* (白蛇傳; "เรื่องงูขาว") คือ เรื่องนางพญางูขาว, *[[เมิ่งเจียง-นฺหวี่]]* (孟姜女; "สาวเมิ่ง เจียง"), และ *[[หนิวหลางจือ-นฺหวี่]]* (牛郎織女; "หนุ่มเลี้ยงวัวสาวทอผ้า")

ตำนานนี้นิยมนำมาแสดงงิ้ว ละครเวที และอุปรากร ทั้งสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้วหลายครั้ง นอกจากนี้ ยังเขียนเป็นคอนแชร์โตชื่อ *[[เหลียงจู้เสี่ยวถีฉินเสียโจ้วฉฺวี่]]* (梁祝小提琴协奏曲; "ไวโอลินคอนแชร์โตเหลียงจู้") เมื่อ ค.ศ. 1958

ใน ค.ศ. 2004 รัฐบาลจีนยังเสนอยูเนสโกให้จดทะเบียนตำนานนี้เป็นมรดกโลก

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* Chen, Rachel (2010). "Four Chinese Legends". A recent narration along with three other legends. 
* "'Butterfly Lovers' to bid for Intangible World Heritage" (15 June 2004) Xinhuanet.
* "China to seek world heritage listing of 'butterfly lovers' story" (14 June 2004) Newsgd.com (member of Nanfang Daily Group).
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* A cross art exhibition based on the Butterfly Lovers' by Royal College of Music and Royal College of Art students  
* Short biography of Zhang Du, author of ''Records of the Xuan Hall'' (ในภาษาจีน)
* Information of the present locations of Yin and Mao (ในภาษาจีน)
* The Butterfly Lovers – A Chinese play in English performed by Oxford University students
* Liang Zhu Violin Concerto

หมวดหมู่:ตำนานจีน
หมวดหมู่:ตัวละครกลุ่มสอง
วูวีกเอนด์

"**วูวีกเอนด์**" () เป็นซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นลำดับที่ 31 ของโบอาในรูปแบบแม็กซีซิงเกิล วางจำหน่ายในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 

เพลง "WOO WEEKEND" เป็นการฉลองครบรอบ 25 ปีการแสดงดิสนีย์ ออน ไอซ์  

## รายชื่อเพลง
# WOO WEEKEND
# NO DANCE, NO LIFE
# WOO WEEKEND INST
# NO DANCE, NO LIFE INST
## มิวสิกวิดีโอ
# WOO WEEKEND music video
# making (เฉพาะซีดี+ดีวีดีในการผลิตครั้งแรกเท่านั้น)
## การแสดงสด
* 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 - WEDNESDAY J-POP - WOO WEEKEND
* 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 - HAPPY MUSIC - WOO WEEKEND
* 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 - HEY!HEY!HEY! - WOO WEEKEND

## ชาร์ต
;ออริกอนชาร์ต (ในญี่ปุ่น)

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:เพลงในปี พ.ศ. 2553
หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2553
หมวดหมู่:เพลงของโบอา
พิธีบูชายัญในฤดูใบไม้ผลิ

thumb|การแสดงในอิตาลี เมื่อปี 2009
**เลอ ซาเกร ดู แปร็งตอง** (; ; ) หรือเรียกย่อว่า **เลอ ซาเกร** (), **เดอะ ไรท์** () เป็นบัลเลต์เรื่องที่สามของอิกอร์ สตราวินสกี ออกแสดงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1913  ประพันธ์ดนตรีโดยสตราวินสกี ออกแบบท่าเต้นโดยวาสลาฟ นิจินสกี (1890 - 1950) ออกแบบฉากและเครื่องแต่งกายโดยนิโคลาส โรริช (1874 - 1947) จิตรกรชาวรัสเซีย ภายใต้การดูแลของเซอร์เก เดียกิเลฟ (1872 - 1929) บัลเลต์ชุดนี้มีความยาวประมาณ 33 นาที  มีทำนองดนตรีและท่าเต้นที่มีความซับซ้อน แปลกใหม่ จนได้รับการบันทึกว่าเป็นจุดเปลี่ยนของงานประพันธ์ดนตรีและการเต้นรำในคริสต์ศตวรรษที่ 20 

สตราวินสกีเริ่มคิดเขียนบัลเลต์ชุดนี้ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1910 ระหว่างการทำงานเรื่อง *[[L'Oiseau de feu]]* (The Firebird)  โดยเริ่มจากแนวคิดของนิโคลาส โรริช เป็นภาพของเด็กสาวเต้นระบำรอบกองไฟ อยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้เฒ่า ก่อนจะถูกบูชายัญเพื่อเป็นการบูชาเทพเจ้าแห่งฤดูใบไม้ผลิ

บัลเลต์ชุดนี้ออกแสดงครั้งแรกโดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1913 ที่โรงละคร Théatre des Champs Elysées ปารีส ระหว่างการแสดงรอบแรก ผู้ชมบางส่วนรับไม่ได้กับรูปแบบดนตรีและท่าเต้นที่สื่อถึงความก้าวร้าว จนลุกออกจากโรงระหว่างการแสดง และวิพากษ์วิจารณ์การแสดงชุดนี้  รวมถึงชาร์ล กามีย์ แซง-ซองส์ คีตกวีชาวฝรั่งเศส

บัลเลต์ เลอ ซาเคร แบ่งการแสดงออกเป็น 2 องก์ ได้แก่
* **องก์ที่ 1**: A Kiss of the Earth (Première Partie: L'adoration de la Terre)
**Introduction
**The Augurs of Spring: Dances of the Young Girls (*Les Augures Printaniers: Danses des Adolescentes*)
**Ritual of Abduction (*Jeu du Rapt*)
**Spring Rounds (*Rondes Printanières*)
**Ritual of the Two Rival Tribes (*Jeux des Cités Rivales*)
**Procession of the Oldest and Wisest One [the Sage] (*Cortège du Sage*)
**The Kiss of the Earth (The Oldest and Wisest One) [(The Sage)] (*Adoration de la Terre (Le Sage)*)
**The Dancing Out of the Earth, OR The Dance Overcoming the Earth (*Danse de la Terre*)

***องก์ที่ 2**: The Exalted Sacrifice (Seconde Partie: Le Sacrifice)
**Introduction
**Mystic Circle of the Young Girls (*Cercles Mystérieux des Adolescentes*)
**The Naming and Honoring of the Chosen One (*Glorification de l'Élue*)
**Evocation of the Ancestors OR Ancestral Spirits (*Evocation des Ancêtres*)
**Ritual Action of the Ancestors (*Action Rituelle des Ancêtres*)
**Sacrificial Dance (The Chosen One) (*Danse Sacrale (L'Élue)*)

## อ้างอิง

## มีเดีย


## แหล่งข้อมูลอื่น

*ClassicalNotes.net
*Multimedia Web Site — Keeping Score: Revolutions in Music: Stravinsky's The Rite of Spring

หมวดหมู่:บัลเลต์โดยอิกอร์ สตราวินสกี
หมวดหมู่:ผลงานของ อิกอร์ สตราวินสกี
ผู้นำของอัศวินเทมพลาร์

ผู้ที่ดำรงตำแหน่ง**ผู้นำแห่ง[[อัศวินเทมพลาร์]]** () จะเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของ *ทหารผู้ยากแห่งพระเยซูคริสต์และวิหารแห่งโซโลมอน* (หรือที่รู้จักกันในชื่อ *อัศวินเทมพลาร์*) โดยเริ่มจากผู้ก่อตั้งอูกูร์แห่งปายองส์ในปี ค.ศ. 1118 ผู้นำหลายคนเลือกที่จะดำรงตำแหน่งตลอดชีวิต ผู้นำบางคนออกจากตำแหน่งเพื่อใช้ชีวิตในศาสนาหรือการทูต ผู้นำมักเป็นผู้นำอัศวินเข้าสู่การรบและอันตรายจากการรบทำให้บางคนครองตำแหน่งสั้นมาก

เทมพลาร์แต่ละประเทศจะมีผู้นำ (Master) ของตนและผู้นำแต่ละคนจะรายงานต่อผู้นำสูงสุด (Grand Master) ผู้นำสูงสุดจะดูแลกิจการทั้งหมดของภาคี ปรพกอบด้วยการปฏิบัติการทางทหารในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และยุโรปตะวันออก และธุรกิจการเงินและธุรกิจการค้าในโครงสร้างพื้นฐานของภาคีในยุโรปตะวันตก

## รายชื่อ

## เชิงอรรถ

## อ้างอิง

*Sinclairs and Templars Clan Sinclair
*Malcolm Barber, *The New Knighthood: A History of the Order of the Temple*
*Karen Ralls, *The Knights Templar Encyclopedia*

## แหล่งข้อมูลอื่น
*

หมวดหมู่:อัศวินเทมพลาร์
ปลอกไมอีลิน

thumb|320px|ตำแหน่งที่อยู่ของเยื่อไมอีลิน
**ไมอีลิน** () เป็นเยื่อหุ้มแอกซอน (axon) ของเซลล์ประสาท เป็นฉนวนไฟฟ้าช่วยทำให้กระแสประสาทผ่านไปได้เร็วขึ้น โดยเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเฉลี่ย 120 เมตรต่อวินาที ในระบบประสาทส่วนกลาง (CNS) ถูกสร้างจากเซลล์เกลีย และเซลล์ชวานน์ในระบบประสาทรอบนอก (PNS) ได้รับการค้นพบโดยรูดอล์ฟ เวอร์โชฟ เมื่อเยื่อไมอีลินมีการชำรุดเสียหาย ก็จะทำให้การส่งต่อสัญญาณประสาทเกิดการติดขัดได้

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* The Myelin Project 
* Athabasca University Biological Psychology Website
* The MS Information Sourcebook, Myelin 
* The Myelin Repair Foundation
* H & E Histology 
* Luxol Fast Blue: Modified Kluver's Method to stain for Myelin Sheath 
* Radiology and Pathology of Myelin  the MedPix Medical Image Database

หมวดหมู่:เซลล์ประสาท
หมวดหมู่:อวัยวะ
หมวดหมู่:ระบบประสาท
ฆวน มาตา

**ฆวน มานูเอล มาตา การ์ซิอา** () เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1988 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปนโดยเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกและปีกให้กับเมลเบิร์นวิกตอรีในเอลีกของประเทศออสเตรเลีย

วันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2014 มาตาได้ย้ายจากสโมสรเชลซีมาร่วมสโมสรแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดด้วยค่าตัว 37.1 ล้านปอนด์ พร้อมกับผ่านการตรวจร่างกายและได้สวมเสื้อหมายเลข 8 แทนแอนเดอร์สันที่ย้ายทีมไปด้วยการยืมตัวกับสโมสรฟิออเรนตินาในกัลโชเซเรียอา ซึ่งหมายเลข 8 เคยเป็นหมายเลขเก่าของเวย์น รูนีย์ ในปีแรกที่เล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

## ประวัติ
มาตาเป็นลูกของฆวน อดีตนักฟุตบอลอาชีพที่เล่นให้กับบูร์โกสและซาลามังกา ฆวน จูเนียร์เริ่มเส้นทางอาชีพกับสถาบันเยาวชนของเรอัลมาดริดในตำแหน่งกองหน้า แต่เขาย้ายไปอยู่กับบาเลนเซียในช่วงหน้าร้อนปี ค.ศ. 2007 ในฤดูกาลแรกกับทีมค้างคาว เขาได้ลงเล่นที่สแตมฟอร์ดบริดจ์ในฐานะตัวสำรองในเกมแชมเปียนส์ลีก ช่วงท้ายฤดูกาลเขาทำประตูในศึกโกปาเดลเรย์นัดชิง และได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นดาวรุ่งแห่งปีของสโมสร

หลังเล่นในถิ่นเม็สตัลยา 4 ปี เขายิงไป 43 ประตูจาก 179 เกม มาตาได้พูดคุยกับอังเดร วิลลัช-โบอัช และเชื่อว่าสแตมฟอร์ดบริดจ์คือสถานที่ที่เหมาะกับเขา แม้ว่าจะได้รับความสนใจจากสโมสรอื่นก็ตาม

ฆวนอยู่ในทีมชาติสเปนชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้ด้วย หลังจากติดทีมชาติครั้งแรกในปี ค.ศ. 2009 เขาได้ลงสนามเกมเดียวในการแข่งขันนั้น โดยลงเป็นตัวสำรองแทนเฟร์นันโด ตอร์เรส ขณะที่ย้ายมาเชลซี เขาติดทีมชาติไป 12 ครั้ง แต่เขาเคยเล่นให้ทีมชาติสเปนชุดอายุไม่เกิน 21 ปีด้วย และเป็นกัปตันทีมชุดแชมป์ยุโรป 2011 รวมถึงได้รับเลือกให้ติดทีมยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน

ชีวิตส่วนตัว มาตาชอบเล่นปิงปอง

## เกียรติประวัติ

**บาเลนเซีย**
*Copa del Rey: 2007–08

**เชลซี**
*FA Cup: 2011–12
*ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 2011–12
*UEFA Europa League: 2012–13
*FIFA Club World Cup รองชนะเลิศ: 2012

**	แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด	**
*FA Cup: 2015–16
*EFL Cup: 2016–17
*FA Community Shield: 2016
*UEFA Europa League: 2016–17; รองชนะเลิศ: 2020–21

**กาลาทาซาไร**
* ซือเปร์ลีก: 2022–23

**สเปน U19**
*UEFA European Under-19 Championship: 2006

**สเปน U21**
*UEFA European Under-21 Championship: 2011

**สเปน**
*FIFA World Cup: 2010
*UEFA European Championship: 2012
*FIFA Confederations Cup รองชนะเลิศ: 2013; อันดับสาม: 2009

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวสเปน
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2010
หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก
หมวดหมู่:ผู้เล่นในลาลิกา
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นกัสติยาและเลออน
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012
หมวดหมู่:นักฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
หมวดหมู่:กองหน้าฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2014
หมวดหมู่:ปีกฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
หมวดหมู่:ผู้เล่นวิสเซล โคเบะ
หมวดหมู่:ผู้เล่นในเจ1 ลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นในเอลีกเมน
การ์ลัส ปูย็อล

**การ์ลัส ปูย็อล อี ซาฟูร์กาดา** (; เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1978) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวสเปน อดีตกัปตันสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา และเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลทีมชาติสเปน

ส่วนใหญ่เขารับหน้าที่เป็นกองหลังตัวกลาง ยังเล่นในตำแหน่งข้างได้ด้วย โดยเฉพาะแบ็กขวา เขาเป็นที่รู้จักในเรื่องของคุณสมบัติในการป้องกันและความเป็นผู้นำ ปูย็อลถือเป็นหนึ่งในกองหลังและกัปตันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ความสามารถและความแข็งแกร่งในสนามของเขาทำให้เพื่อนร่วมทีมและแฟนๆ ให้ฉายาว่า "El Tiburón" (ฉลาม) เขาเป็นกัปตันทีมบาร์เซโลนาตั้งแต่เดือนสิงหาคมปี 2004 จนกระทั่งเกษียณในปี 2014 และลงสนามในการแข่งขันอย่างเป็นทางการให้กับสโมสรทั้งหมด 593 นัด เขาคว้าแชมป์ใหญ่กับสโมสรได้ถึง 18 รายการ รวมถึงถ้วยลาลิกา 6 สมัยและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 3 สมัย

ปูย็อลลงเล่นให้ทีมชาติสเปน 100 นัด และเป็นส่วนหนึ่งของทีมที่คว้าแชมป์ยูโร 2008 และฟุตบอลโลก 2010 ในรอบรองชนะเลิศของฟุตบอลโลก 2010 เขาทำประตูเดียวของเกมในนัดที่เจอกับเยอรมนี

## เกียรติประวัติ

#### บาร์เซโลนา

* ลาลิกา: ฤดูกาล 2004–05, 2005–06, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2012–13
** โกปาเดลเรย์: ฤดูกาล 2008–09, 2011–12
** ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา: ปี 2005, 2006, 2009, 2010
** ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: ฤดูกาล 2005–06, 2008–09, 2010–11
** ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: ปี 2009
** ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก: ปี 2009, 2011

#### ทีมชาติสเปน รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
* เหรียญเงินโอลิมปิกฤดูร้อน: ปี 2000

#### ทีมชาติสเปน
* ฟีฟ่าเวิลด์คัพ: ปี 2010
* ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป: ปี 2008

#### รางวัลส่วนบุคคล
* ผู้เล่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยมของลาลิกา: ปี 2001
* ทีมยอดเยี่ยมของ ESM: ฤดูกาล 2001–02, 2002–03, 2004–05, 2005–06
* ทีมยอดเยี่ยมของยูฟ่า: ปี 2002, 2005, 2006, 2008, 2009, 2010
* กองหลังยอดเยี่ยมของยูฟ่า: ปี 2006
* FIFA/FIFPro World XI: ปี 2007, 2008, 2010
* ทีมยอดเยี่ยมของยูโร 2008: ปี 2008
* ทีมยอดเยี่ยมของฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ: ปี 2009
* ทีมออลสตาร์ของฟีฟ่าเวิลด์คัพ: ปี 2010
* ทีมในฝันของฟีฟ่าเวิลด์คัพ: ปี 2010
* รางวัลแฟร์เพลย์ของ BBVA: ฤดูกาล 2011–12
* ทีมยอดเยี่ยมสูงสุดของยูฟ่า (ประกาศในปี 2015)
* ทีมยอดเยี่ยมแห่งศตวรรษที่ 21 (ประกาศในปี 2015)
* ทีมรวมดาวตลอดกาลของยูโร (ประกาศในปี 2016)
* รางวัลโกลเดนฟุต: ปี 2016, ในฐานะตำนานฟุตบอล
* รางวัล One Club Man: ปี 2018

#### เครื่องราชอิสริยาภรณ์

* รางวัลเจ้าชายแห่งอัสตูเรียส: ปี 2010
* เหรียญทองราชอิสริยาภรณ์แห่งการกีฬาของราชวงศ์: ปี 2011

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวสเปน
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติสเปน
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2002
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2006
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2010
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008
หมวดหมู่:ผู้เล่นในลาลิกา
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นกาตาลุญญา
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวกาตาลา
หมวดหมู่:นักฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000
หมวดหมู่:กองหลังฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน

*ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน*  ประพันธ์โดย ระรินทิพย์ เป็นวรรณกรรมเยาวชน ตีพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2553 

## เนื้อเรื่องย่อ
หนูมาลีกับเจ้าเหมียว หลงเขาสู่แดนมหัศจรรย์โดยผ่านประตูหินลึกลับ เธอได้พบเจอกับสิ่งแปลกประหลาดหลายอย่างและ "ราชินีกุหลาบ" ที่ยื่นข้อเสนอให้เธอรับทำภารกิจอย่างหนึ่ง แลกกับหนทางที่เธอจะได้กลับสู่บ้านที่แม่และยายกำลังรอคอยเธออยู่ 

## คำโปรย
หนูมาลีกับเจ้าเหมียวตั้งใจแค่จะไปเดินเล่นในสวนหลังบ้านเท่านั้น แต่เหตุการณ์กลับพาเธอเข้าสู่ดินแดนมหัศจรรย์อย่างช่วยไม่ได้ เรื่องราวการผจญภัยของจริงจึงเริ่มต้นขึ้น เธอต้องทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากราชินีกุหลาบให้สำเร็จเพื่อแลกกับหนทางกลับสู่บ้านอีกครั้ง
 
มาร่วมเดินทางไปกับทั้งสองผ่านดินแดนแปลกประหลาดทั้งหลาย ค้นหาความหมายของความรู้สึก และเติบโตขึ้นไปพร้อมๆ กับหนูมาลีกันเถอะ

## สาระสำคัญของเรื่อง
* ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน ส่งเสริมให้เยาวชนรู้จักอารมณ์ ความรู้สึกนึกถึง ที่เปลี่ยนแปลงไปเมื่อเติบโตขึ้น 
* ตัวละครนำไปรู้จักกับอารมณ์หลากหลาย รัก โกรธ สนุกสนาน เสียใจ สูญเสีย และอื่นๆ 
* เป็นวรรณกรรมเยาวชนที่มีพื้นฐานจากวรรณกรรมไทยเรื่องอื่น มีตัวละครอย่าง ราชินีมันทนา ยักษ์ ครุฑ นาค นางเงือก

## ตัวละครหลัก
* **หนูมาลี** เด็กหญิงนิสัยช่างสงสัย ชอบตั้งคำถาม มองโลกในมุมสว่าง รักแม่และยายที่เลี้ยงดู
* **เจ้าเหมียว** แมวหลงที่กลายมาเป็นเพื่อนสนิทต่างเผ่าพันธ์ของหนูมาลี นิสัยกล้าหาญกว่าขนาดตัว รอบคอบ และรักเพื่อนฝูง
* **สีเทา** กระต่ายป่าที่ขอเข้ามาร่วมการเดินทางด้วย มีพื้นเพอยู่ที่ดินแดนกระต่ายป่า 
* **ราชินีกุหลาบ** หรือ ราชินีมันทนา เป็นผู้มีอำนาจและปกครองอาณาจักรกุหลาบ ติดนิสัยขี้แกล้งบ้างเป็นบางครั้ง แต่ก็เอ็นดูหนูมาลีมาก
* **ราหู** ความชั่วร้าย มืดมนในเรื่อง ล้วนมีที่มาจากราหูแทบทั้งสิ้น

หมวดหมู่:นวนิยาย
หมวดหมู่:วรรณกรรมเยาวชน
เรือดั้ง

**เรือดั้ง** เป็นเรือไม้ทาสีน้ำมันไม่มีลวดลายอย่างใด มี 22 ลำ มีชื่อเรียกตามลำดับตั้งแต่เรือดั้ง 1 ถึง เรือดั้ง 22 ใช้เป็นเรือกระบวนสายนอก มีนายทหารนั่งลำละ 1 นาย พลปืน 4 นาย และมีนายเรือ นายท้าย และฝีพาย ลำละ 29-35 คน ขึ้นอยู่กับขนาดของเรือ และมีคนกระทุ้งเส้าลำละ 2 นาย

การแต่งกายของผู้ประจำเรือ ฝีพายเรือสวมเสื้อผ้าสีดำริ้วทางแดง กางเกงผ้าสีแดงติดแถบสีดำ คาดผ้ารัดประคดสีแดงดอกขาว สวมหมวก ทรงประพาสสีดำติดแถบสีแดง รองเท้าหนังสีดำ ขนาดของเรือ ยาว ๒๓.๖๘ - ๒๗.๓๕ เมตร กว้าง ๑.๕๕ - ๑.๘๑ เมตร จำนวนฝีพาย ๒๖ - ๓๒ นาย ขึ้นอยู่กับขนาดของเรือ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เรือพระราชพิธี
พระตัณหังกรพุทธเจ้า

**พระตัณหังกรพุทธเจ้า** เป็นพระพุทธเจ้าองค์แรกในสารมณฑกัป ของเมื่อ 4 อสงไขยกับแสนกัปที่แล้ว พระพุทธเจ้าองค์ต่อไปคือ พระเมธังกรพุทธเจ้า ซึ่งเป็นพระพุทธเจ้าองค์ที่ ๒ ของกัปนั้น

## ข้อมูลส่วนพระพุทธองค์
* **ฉายา** ผู้กล้าหาญ
* **บำเพ็ญบารมี** ๑๖ อสงไขยแสนมหากัป
* **วรรณะ** กษัตริย์
* **พระพุทธบิดา พระพุทธมารดา**พระเจ้าอานันทะ และนางสุนันทา
* **พระนคร** ปุปผวดี 
* **ใช้ชีวิตฆราวาส** ๙,๗๑๕ ปี
* **ยานพาหนะที่ใช้ออกบวช** ทรงประทับบนหลังช้าง
* **ระยะเวลาการบำเพ็ญเพียร** ๗ วัน
* **ต้นไม้ตรัสรู้** พญาสัตบรรณ
* **อายุขัย**  ๑๐๐,๐๐๐ ปี   มากกว่าองค์ปัจจุบัน ๙๙,๙๒๐ ปี
* **พระวรกาย** ๑๘ ศอก

## อ้างอิง
2. เมฆินทร์ ราชรินทร์ มนต์พิธีชาวพุทธ หน้า ๕๔

## ดูเพิ่ม
* พระพุทธเจ้า
* พระพุทธเจ้าในอดีต

หมวดหมู่:พระพุทธเจ้าในอดีต
ขั้นตอนวิธีแบบละโมบ

**ขั้นตอนวิธีแบบละโมบ** () หมายถึงขั้นตอนวิธีใด ๆ ซึ่งเป็นไปตามฮิวริสติกการแก้ปัญหาของการสร้างทางเลือกที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละขั้น เพื่อหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละสถานการณ์

ยกตัวอย่างเช่น การนำขั้นตอนวิธีแบบละโมบไปใช้กับปัญหาการเดินทางของพนักงานขายตามขั้นตอนวิธีดังนี้: "ในแต่ละขั้น แวะเมืองที่ยังไม่เคยไปมาก่อนซึ่งใกล้กับเมืองที่อยู่ในปัจจุบัน"

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Greedy algorithm visualization  A visualization of a greedy solution to the N-Queens puzzle by Yuval Baror.

หมวดหมู่:ขั้นตอนวิธี
ลัวโซเดอเฟอ

thumb|ภาพวาดนักเต้น ''The Firebird'' โดย Léon Bakst (1866-1924)

***ลัวโซเดอเฟอ*** (; ; ) เป็นผลงานบัลเลต์ประกอบดนตรีชิ้นแรกของอิกอร์ สตราวินสกี ออกแสดงครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1910 โดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ นำแสดงโดยทามารา คาร์ซาวินา (1885 – 1978) ออกแบบท่าเต้นโดยมิคาอิล ฟอกิน นักออกแบบท่าเต้นชาวรัสเซีย   บัลเลต์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนิทานพื้นบ้านสลาฟเกี่ยวกับนกวิเศษ ที่นำโชคลาภและความโชคร้ายมาสู่ผู้ที่จับมันได้

บัลเลต์เรื่องนี้จัดแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1910 ที่ปารีส  เดิมเดียกิเลฟ ได้ว่าจ้างให้อนาโตลี ลยาดอฟ (1855-1914) และนิโคไล ทเชเรปนิน (1873 - 1945)  เป็นผู้แต่งดนตรีสำหรับบัลเลต์เรื่องนี้ตั้งแต่เริ่มโครงการเมื่อ ค.ศ. 1908  แต่ทั้งคู่ได้ขอถอนตัว จึงได้เปลี่ยนให้สตาวินสกีเป็นผู้รับผิดชอบแทน ผลปรากฏว่าบัลเลต์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง สร้างชื่อเสียงให้กับสตาวินสกีและคณะบัลเลต์ จนได้มีผลงานร่วมกันอีกหลายเรื่อง ทั้ง *[[Petrushka]]* (1911), *[[Le sacre du printemps]]* (1913), *Le chant du rossignol* และ *[[Pulcinella]]* (1920), *Renard* (1922), *Les Noces* (1923) และ *Apollon musagète* (1928) 

ดนตรีฉบับดั้งเดิมมีความยาวทั้งสิ้น 45 นาที บรรเลงด้วยวงออร์เคสตราขนาดใหญ่ ประกอบด้วยเครื่องลมไม้ชุดใหญ่ ฮาร์พสามชุด และแกรนด์เปียโน ต่อมาสตราวินสกีได้เรียบเรียงใหม่ให้สั้นลง และบรรเลงด้วยวงดนตรีขนาดเล็กสำหรับการแสดงคอนเสิร์ต เป็นสวีต 2 เวอร์ชัน คือ ฉบับปี 1911 และ ปี 1919  ต่อมาในปี 1945 ได้เรียบเรียงฉบับสำหรับแสดงบัลเลต์เต็มรูปแบบ  ทั้งสี่เวอร์ชันมีชื่อเรียกดังนี้

* 1910 Ballet Score (หรือ "Ballet in 2 scenes for orchestra")
* 1911 Suite (หรือ "Concert suite for orchestra No. 1")
* 1919 Suite (หรือ "Concert suite for orchestra No. 2")
* 1945 Suite (หรือ "Ballet suite for orchestra")

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:บัลเลต์โดยอิกอร์ สตราวินสกี
หมวดหมู่:ผลงานของ อิกอร์ สตราวินสกี
พูลชิเนลลา

thumb
**พูลชิเนลลา** (; ; ) เป็นตัวละครตลกจากเรื่องชวนหัว *Commedia dell'arte* ในคริสต์ศตวรรษที่ 17  มีลักษณะเด่นคือจมูกแหลมยาวเหมือนจะงอยปากนก 

ชื่อ พูลชิเนลลา มาจากลักษณะเด่นที่จมูกเหมือนจะงอยปาก ภาษาละตินเรียกว่า *pullus gallinaceus* ซึ่งแผลงเป็น "Pulliciniello" และ "Pulcinella" นอกจากนี้ยังมาจากศัพท์ภาษาอิตาลี *pulcino* แปลว่า ไก่  บางก็ว่าแผลงมาจากชื่อ *Puccio d'Aniello* เป็นชาวเมืองอะเซอรา (Acerra) ในแคว้นคัมปาเนีย ที่ปรากฏอยู่ในภาพเขียนของอันนิบาเล คารัคชี

ตัวตลกพูลชิเนลลามักสวมเครื่องแต่งกายสีขาว และสวมหน้ากากสีดำ ตัวละครลักษณะคล้ายกันนี้มีชื่อเรียกต่างๆ กันในภาษาอื่นๆ  เช่น *Kasper* ในเยอรมนี, *Jan Klaassen* ในเนเธอร์แลนด์, *Mester Jakel* ในเดนมาร์ก, *Vasilache* ในโรมาเนีย, *Vitéz László* ในฮังการี   ตัวละครนี้ปรากฏในบทละครชวนหัวเป็นจำนวนมาก และถูกแปลงเป็นหุ่นกระบอก ในอังกฤษมีชื่อว่า *มิสเตอร์พันช์* ในเรื่อง *Punch and Judy*   และเป็นตัวเอกในบัลเลต์สองเรื่องของอิกอร์ สตราวินสกี คือเรื่อง *[[พูลชิเนลลา (บัลเลต์)|พูลชิเนลลา]]* และ *[[เปทรูชกา]]* 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ตัวละคร
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นโจร
อาเรีย

**อาเรีย**  () เป็นบทร้องเดี่ยว สำหรับให้ตัวละครเพียงตัวเดียวร้องในการแสดงอุปรากร โดยมีดนตรีจากวงออร์เคสตราเป็นส่วนประกอบ  เป็นบทร้องที่เต็มไปด้วยลีลาของดนตรีที่งดงาม เน้นการร้องและดนตรีเป็นหลัก ต่างจากรีซิเททีฟ (Recitative) ที่ใช้แทนการสนทนา

อาเรีย มีรากศัพท์มาจากภาษาอิตาลี แปลว่า "air" คำพหูพจน์ใช้คำว่า *arie* หรือ *arias* ปรากฏครั้งแรกในการแสดงอุปรากรในคริสต์ศตวรรษที่ 14

## เนื้อเรื่อง

## ตัวละคร

## รายชื่อตอน

## แหล่งข้อมูลอื่น

* The Aria Database

หมวดหมู่:อุปรากร
หมวดหมู่:อาเรีย
ร็อคแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟเตอร์ส

**ร็อคแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟเตอร์ส** () หรือ **เมก้าแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟเตอร์ส** () เป็นเกมต่อสู้ในร็อคแมนซีรีส์ลำดับที่สองในระบบเกมตู้ จัดให้บริการครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่น ช่วงค.ศ. 1996 โดยเป็นภาคต่อจากร็อคแมน เดอะพาวเวอร์แบทเทิลที่จัดให้บริการในช่วงก่อนหน้านี้หนึ่งปี ทั้งสองภาคได้จัดทำเป็นระบบเกมคอนโซลสำหรับเล่นตามบ้านในอเมริกาเหนือเมื่อค.ศ. 2004 ในชุดพิเศษซึ่งมีชื่อว่า*เมก้าแมน แอนนิเวอร์ซารีคอลเล็คชัน* สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 2, เอกซ์บอกซ์ และเกมคิวบ์ รวมทั้งที่ประเทศญี่ปุ่นของปีเดียวกันในรูปแบบเกมรวมสองภาคนี้โดยใช้ชื่อว่า*ร็อคแมน พาวเวอร์แบทเทิลไฟท์เตอร์* () สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 2 ตลอดจนแปลงเกมทั้งสองลงสู่ระบบนีโอจีโอพอคเก็ตคัลเลอร์ ที่ใช้ชื่อว่า*ร็อคแมน แบทเทิล&ไฟท์เตอร์* () ต่างหากด้วย

## เนื้อเรื่องย่อ
เช่นเดียวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน *เดอะพาวเวอร์แบทเทิล* ที่ตัวเอกต่างต้องปราบฝ่ายศัตรู อย่างไรก็ตามยังมีสิ่งที่พวกเขาต้องฟันฝ่าเพิ่มขึ้นจากทั้งอดีตและอนาคตที่จะมาถึง ทั้งยังมีความลับเกี่ยวกับตัวละคร รวมทั้งอาวุธปืนที่มีลักษณะคล้ายกันกับสิ่งที่ปรากฏใน*[[ร็อคแมน 8]]* โดยส่วนใหญ่ รวมทั้ง ปริศนาในการสร้างซีโร่จาก*[[ร็อคแมน X]]* ที่มาจากฝีมือของ ดร.ไวลี่

## รูปแบบการเล่น
รูปแบบการเล่นมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับ*[[ร็อคแมน เดอะพาวเวอร์แบทเทิล]]* ทั้งรูปแบบการควบคุม, ฉากต่อสู้ และการก๊อปปี้อาวุธของศัตรู อย่างไรก็ตาม ยังมีอีกหลายสิ่งที่เพิ่มเติมขึ้นมา โดยตัวละครที่สามารถเลือกเล่นได้มีทั้งร็อคแมน, บลูส์, ฟอร์เต้ และดูโอ ซึ่งดูโอนี้เองที่เป็นตัวละครที่เพิ่มขึ้นใหม่ ทั้งนี้ ตัวละครทั้งสี่มีคุณลักษณะและความสามารถที่ต่างกันออกไป และสำหรับกรณีที่เล่นสองคนพร้อมกัน จะมีเพียงผู้เล่นรายเดียวเท่านั้นที่สามารถใช้อาวุธของโรบอทมาสเตอร์ได้

## ตัวละคร
;ร็อคแมน (ロックマン)
;บลูส์ (ブルース)
;ฟอร์เต้ (フォルテ)
;ดูโอ (デューオ)
;ดร.ไวลี่ (Dr.ワイリー)
;ดร.ไรท์ (Dr.ライト)
;รัช' (ラッシュ)
;โรล (ロール)

## ตัวละครบอส
### บอสที่มีพลังพิเศษ
บอสของเดอะพาวเวอร์ไฟเตอร์สนั้นในแต่ละตัวจะมีความแตกต่างกันในการเลือกเหตุการณ์ต่างๆทั้ง การค้นหา ดร.ไวลี่, ปกป้องโรลจัง และการกู้ชิ้นส่วนที่ถูกขโมย โดยแต่ละเรื่องราวจะทำการต่อสู้กับโรบอทมาสเตอร์ที่แตกต่างกันออกไป และเมื่อผ่านได้ครึ่งทางตัวละครจะได้รับการเพิ่มพลังในรูปแบบที่ต่างกัน
#### ตามล่าไวลี่
;บับเบิ้ลแมน (バブルマン)
;ฮีทแมน (ヒートマン)
;ชาโดว์แมน (シャドーマン)
;ไจโรแมน (ジャイロマン)
;เซนทอร์แมน (ケンタウロスマン)
;แพลนท์แมน (プラントマン)
#### ปกป้องโรล
;คัทแมน (カットマン)
;อิเล็คแมน (エレキマン)
;ไดฟ์แมน (ダイブマン)
;สโตนแมน (ストーンマン)
;สแลชแมน (スラッシュマン)
;เชดแมน (シェードマン)
#### กู้ชิ้นส่วนที่ถูกขโมย
;กัตซ์แมน (ガッツマン)
;แอร์แมน (エアーマン)
;ควิกแมน (クイックマン)
;เจมินี่แมน (ジェミニマン)
;ฟาโรห์แมน (ファラオマン)
;นาปาล์มแมน (ナパームマン)
### บอสในปราสาท ดร.ไวลี่

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ''Rockman: Power Battle Fighters'' official website  

หมวดหมู่:ร็อคแมน
หมวดหมู่:วิดีโอเกมอาร์เคด
หมวดหมู่:เกมจากค่ายแคปคอม
อิตาเลียนลิเบีย

**อิตาเลียนลิเบีย** หรือ **ลิเบียของอิตาลี** (, ) เป็นอาณานิคมรวม (unified colony) ของดินแดนแอฟริกาเหนือของอิตาลี ก่อตั้งขึนในปี ค.ศ. 1934 ในพื้นที่ซึ่งเป็นประเทศลิเบียในปัจจุบัน 

ดินแดนส่วนนี้จัดตั้งขึ้นจากการรวมอาณานิคมไซเรไนกาและตริโปลิเตเนีย ซึ่งอิตาลีได้มาจากจักรวรรดิออตโตมันในปี ค.ศ. 1912 หลังจากชนะสงครามอิตาลี-ตุรกีในปีนั้น  ต่อมาดินแดนทั้งสองส่วนและดินแดนเฟซซันได้ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของลิเบียของอิตาลีในปี ค.ศ. 1934  และได้ขยายพื้นที่มากขึ้นหลังจากสหราชอาณาจักรและอียิปต์ได้ทำความตกลงยินยอมยกดินแดนซูดานให้แก่อิตาลี  

อาณานิคมลิเบียของอิตาลีได้สิ้นสภาพลงในปี ค.ศ. 1943 หลังจากที่ถูกฝ่ายสัมพันธมิตรเข้ายึดครอง ดินแดนไซเรไนกาและตริโปลิเตเนียได้ตกเป็นของสหราชอาณาจักร ส่วนเฟซซันกลายเป็นดินแดนของฝรั่งเศส

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
*  
* 
* Chapin Metz, Helen, ed., *Libya: A Country Study*. Washington: GPO for the Library of Congress, 1987.
* Del Boca, Angelo. *Gli italiani in Libia. Vol. 2*. Milano, Mondadori, 1997.
* 
* Sarti, Roland. *The Ax Within: Italian Fascism in Action*. Modern Viewpoints. New York, 1974.
* Smeaton Munro, Ion. *Through Fascism to World Power: A History of the Revolution in Italy*. Ayer Publishing. Manchester (New Hampshire), 1971. 
* Tuccimei, Ercole. *La Banca d'Italia in Africa*, Foreword by Arnaldo Mauri, Collana storica della Banca d'Italia, Laterza, Bari, 1999.
* Taylor, Blaine. *Fascist Eagle: Italy's Air Marshal Italo Balbo*. Montana: Pictorial Histories Publishing Company, 1996. 
* 

## อ่านเพิ่ม
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Photos of Libyan Italians and their villages in Libya
*  Italian colonial railways built in Libya
*  Italian Tripolitania in early 1930s


หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ลิเบีย
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของอิตาลี
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศลิเบีย
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:รัฐบริวารของฟาสซิสต์อิตาลี
หมวดหมู่:การยึดครองดินแดนในสงครามโลกครั้งที่สอง
แอนดรูว์ การ์ฟิลด์

**แอนดรูว์ รัสเซล การ์ฟิลด์** () เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1983 (พ.ศ. 2526) ที่**โรงพยาบาล Cedars**-**Sinai Medical Center** ในกรุงลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นนักแสดงชายชาวอังกฤษ-อเมริกัน มีผลงานทั้งทางด้านวิทยุ ละครเวที ภาพยนตร์และโทรทัศน์ เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาทในภาพยนตร์ปี 2007 เรื่อง *[[Lions for Lambs]]* และ *[[Boy A (film)|Boy A]]* เช่นเดียวกับภาพยนตร์ปี 2009 เรื่อง *[[The Imaginarium of Doctor Parnassus]]* และเขาจะแสดงในบทปีเตอร์ ปาร์กเกอร์/สไปเดอร์แมน ในปี 2012 ใน *The Amazing Spider-Man* ในปี2016 รับบทเดสมอนด์ ดอสร์ ในเรื่อง Hacksaw ridge ทำให้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งแรก กาฟิลด์มี 2 สัญชาติคือ อเมริกันและอังกฤษ

เคยได้รับรางวัลโทนี 1 ครั้ง  รางวัลแบฟต้าทีวี 1 ครั้ง    รางวัลออสเตรเลียน อคาเดมี อวอร์ด 1ครั้ง และ ได้รับการเสนอชื่อรางวัลออสการ์2ครั้ง รางวัลลูกโลกทองคำ4ครั้ง รางวัลแบฟต้า3ครั้ง รางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ 2ครั้ง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงอังกฤษ
หมวดหมู่:บุคคลจากลอสแอนเจลิส
เมกะลาเนีย

**เมกะลาเนีย** (; ) เป็นกิ้งก่ามอนิเตอร์ยักษ์ชนิดที่สูญพันธุ์ไปแล้ว เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเมกะเฟานาที่อาศัยอยู่ในทวีปออสเตรเลียช่วงสมัยไพลสโตซีน ถือเป็นกิ้งก่าบกที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา โดยมีความยาวประมาณ 3.5 ถึง 7 เมตร (11.5 – 23 ฟุต) และน้ำหนักระหว่าง  แต่ลักษณะซากที่หลงเหลือแบบไม่เป็นชิ้นเป็นอันที่ทราบทำให้การประมาณการมีความไม่แน่นอนสูง

คาดกันว่าเมกะลาเนียอาศัยอยู่ในนิเวศวิทยาที่คล้ายกับมังกรโคโมโด (*Varanus komodoensis*) ฟอสซิลหลงเหลือของกิ้งก่ามอนิเตอร์ยักศ์อายุน้อยที่สุดในออสเตรเลียมีอายุประมาณ 50,000 ปีก่อน ผู้ตั้งถิ่นฐานพื้นเมืองกลุ่มแรกของออสเตรเลียอาจเผชิญกับเมกะลาเนีย และเป็นปัจจัยต่อการสูญพันธุ์ของเมกะลาเนีย ในขณะที่เดิมที่เมกะลาเนียถือเป็นสมาชิกเดียวในวงศ์ "*Megalania*" ปัจจุบันถือเป็นสมาชิกของสกุล *Varanus* โดยมีความใกล้ชิดกับกิ้งก่ามอนิเตอร์ออสเตรเลียชนิดอื่น ๆ

## ทีมาของชื่อ
สำหรับคำว่าเมกะลาเนียนั้นตั้งโดย เซอร์ริชาร์ด โอเวน  นักบรรพชีวินวิทยาชาวอังกฤษ ซึ่งเป็นผู้ที่ทำการศึกษา และได้ตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ด้วย โดยมาจากคำในภาษากรีก (, *ēlainō*, ผู้เดินทาง) ทำให้มีความหมายรวมว่า "ผู้เดินทางที่ยิ่งใหญ่"

## การพบร่องรอยและในวัฒนธรรมสมัยนิยม
อย่างไรก็ตาม ได้มีรายงานว่าในป่าดิบชื้นของออสเตรเลียและนิวกินีพบสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่คล้ายเมกะลาเนียอยู่เป็นระยะ ๆ หลังจากเมกะลาเนียได้เป็นที่รู้จักกันเป็นครั้งแรก  แต่ทว่าก็ยังไม่มีหลักฐานยืนยันได้ถึงการมีอยู่จริง ๆ อีกทั้งก็ไม่ได้รับการยอมรับจากนักวิทยาศาสตร์อีกด้วย

ในปี ค.ศ. 2009 สารคดีของดิสคัฟเวอรี่ แชนนอล ในชุด *Lost Tapes* (นำมาออกอากาศในประเทศไทยช่วงกลางปีเดียวกัน ) ซึ่งเป็นสารคดีเกี่ยวเรื่องราวของสัตว์ประหลาดที่โจมตีใส่มนุษย์ชนิดต่าง ๆ ก็มีเรื่องของเมกะลาเนียด้วย ในชื่อตอนว่า *Devil Dragon*

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
*มังกรโคโมโด

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:วงศ์เหี้ย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศออสเตรเลีย
หมวดหมู่:ซากดึกดำบรรพ์
หมวดหมู่:สัตว์ประหลาด
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานยุคก่อนประวัติศาสตร์ของประเทศออสเตรเลีย
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานไพลสโตซีน
เจสัน ชวาตซ์แมน

**เจสัน แฟรนเซสโก ชวาตซ์แมน** () เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1980 เป็นนักแสดงชาวอเมริกันและนักดนตรี เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาทในภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง *[[Rushmore (film)|Rushmore]]*, *[[Spun]]*, *[[I love Huckabees]]*, *[[Shopgirl (film)|Shopgirl]]*, *[[Marie Antoinette (2006 film)|Marie Antoinette]]*, *[[The Darjeeling Limited]]* และ *[[Funny People]]* เขายังเป็นสมาชิกของวงโคโคนัตเรเคิดส์ ก่อนหน้านี้เคยเป็นมือกลองวงร็อกที่ชื่อวง แฟนทอมแพลนเนต ชวาตซ์แมนยังเป็นนักแสดงในซีรีส์ทางช่องเอชบีโอเรื่อง *[[Bored to Death]]* แสดงเป็นนักสืบที่ไม่ได้ใบอนุญาต นอกจากนี้เขายังเป็นลูกพี่ลูกน้องของ นิโคลัส เคจ และเป็นหนึ่งในตระกูลคอปโปลา อีกด้วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน

หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายยิว
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี
หมวดหมู่:นักเขียนบทชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากลอสแอนเจลิส
นวร์ก (รัฐนิวเจอร์ซีย์)

**นวร์ก** หรือ **นิวอาร์ก** (,  , ) เป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในรัฐนิวเจอร์ซีย์และเป็นเมืองหลักของเทศมณฑลเอสเซกซ์  จากสำมะโนสหรัฐ ค.ศ. 2020 นครนี้มีประชากร 311,549 คน ซึ่งเพิ่มขึ้นจาก 277,140 คนในสำมะโน ค.ศ. 2010 และเพิ่มขึ้นจาก 273,546 คนในสำมะโน ค.ศ. 2000

นวร์กตั้งอยู่ 13 กิโลเมตร ทางทิศตะวันตกของเกาะแมนฮัตตัน ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก บริเวณอ่าวนวร์ก นวร์กเป็นเมืองท่าสำคัญ ท่าเรือนวร์กเป็นท่าเรือเปลี่ยนถ่ายตู้สินค้าที่สำคัญสำหรับท่าเรือนิวยอร์กและท่าเรือนิวเจอร์ซี ทั้งยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาตินวร์กลิเบอร์ตี้ ซึ่งเป็นท่าอากาศยานสำคัญในเขตเมืองนิวยอร์ก ทั้งยังเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของพรูเด็นเชียล ไฟแนนเชียล

## ภูมิอากาศ

## ประชากร

นวร์กมีประชากรใน ค.ศ. 2020 ที่ 311,549 คน ทำให้เป็นเทศบาลที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 66 ของสหรัฐ หลังเคยอยู่ในอันดับที่ 67 ใน ค.ศ. 2010 และอันดับที่ 63 ใน ค.ศ. 2000

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Greater Newark Convention & Visitor Bureau

น
เรเชล บิลสัน

**เรเชล ซาราห์ บิลสัน** () เกิดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1981 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน บิลสันเติบโตในครอบครัวนักธุรกิจแคลิฟอร์เนีย เธอมีผลงานเปิดตัวทางโทรทัศน์ในปี 2003 และเป็นที่รู้จักจากการรับบทเป็น ซัมเมอร์ โรเบิตส์ ในดราม่าเวลาไพรม์ไทม์ เรื่อง *[[The O.C.]]* บิลสันแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกในปี 2006 เรื่อง *[[The Last Kiss]]* และแสดงในภาพยนตร์แอ็กชัน/ไซไฟ ในปี 2008 เรื่อง *[[Jumper (film)|Jumper]]*

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากลอสแอนเจลิส