อี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่

"**อี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่**" () เดิมมีชื่อว่า "**เพลงเดินขบวนทหารอาสาต่อต้านแมนจูกัวและญี่ปุ่น**" () เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการของสาธารณรัฐประชาชนจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1978 เพลงนี้ต่างจากเพลงชาติจีนในอดีตตรงที่แต่งโดยใช้ภาษาจีนพื้นถิ่นล้วนแทนที่จะใช้ภาษาจีนโบราณ

การบุกครองแมนจูเรียของญี่ปุ่นส่งผลให้ศิลปะและวรรณกรรมแนวชาตินิยมในจีนเฟื่องฟู เพลงนี้ประกอบด้วยเนื้อร้องเดิมที่เถียน ฮั่น นักเขียนบทละครคอมมิวนิสต์ เขียนขึ้นใน ค.ศ. 1934 แล้วเนี่ย เอ่อร์ นำมาใส่ทำนอง และแอรอน อัฟชาโลมอฟ นำมาเรียบเรียงสำหรับภาพยนตร์ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์เรื่อง *[[Children of Troubled Times]]* (1935) เพลงนี้กลายเป็นเพลงทหารที่มีชื่อเสียงในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เป็นที่รู้จักในวงกว้างนอกเหนือจากฝ่ายคอมมิวนิสต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนายพลไต้ อันหลาน แห่งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติได้กำหนดให้เพลงนี้เป็นเพลงประจำกองพลที่ 200 ซึ่งต่อสู้ในพม่า เพลงนี้ถูกใช้เป็นเพลงชาติชั่วคราวของสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ค.ศ. 1949 แทนที่ "ซานหมินจู่อี้" ของสาธารณรัฐจีนและ "แองเตอร์นาซิอองนาล" ของคอมมิวนิสต์ ในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม เถียน ฮั่นถูกวิพากษ์วิจารณ์และถูกจำคุก จนเสียชีวิตในคุกใน ค.ศ. 1968 เพลงนี้ถูกแทนที่อย่างไม่เป็นทางการด้วยเพลง "ตงฟางหง" เป็นเวลาสั้น ๆ แล้วจึงนำกลับมาใช้แต่บรรเลงโดยไม่มีเนื้อร้อง ใน ค.ศ. 1978 เพลงนี้ได้รับการฟื้นฟูสถานะอย่างเป็นทางการด้วยเนื้อร้องที่เปลี่ยนแปลงไป ก่อนที่เนื้อร้องดั้งเดิมจะได้รับการฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1982

## ประวัติ

เถียน ฮั่น ประพันธ์เนื้อเพลง "อี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่" หรือที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการในชื่อ **เพลงชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน** ใน ค.ศ. 1934 เนื้อร้องเป็นบทกวีสองบทจากกวีนิพนธ์ของเขาชื่อ "กำแพงหมื่นลี้" (), () ซึ่งตั้งใจแต่งไว้สำหรับละครที่เขากำลังทำอยู่ ณ เวลานั้น หรือเป็นส่วนหนึ่งของบทภาพยนตร์เรื่อง *[[Children of Troubled Times]]* ที่กำลังจะออกฉายของบริษัทเตี้ยนทง ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับปัญญาชนชาวจีนคนหนึ่งที่หลบหนีในช่วงอุบัติการณ์เซี่ยงไฮ้ไปใช้ชีวิตอย่างหรูหราในชิงเต่า แต่ถูกผลักดันให้ต่อสู้กับการบุกครองแมนจูเรียของญี่ปุ่นหลังทราบข่าวการเสียชีวิตของเพื่อนของเขา ตำนานพื้นบ้านแพร่กระจายในภายหลังว่าเถียนเขียนบทภาพยนตร์นั้นในคุกบนกระดาษมวนบุหรี่ หรือกระดาษซับในกล่องบุหรี่ หลังถูกจับกุมในเซี่ยงไฮ้โดยก๊กมินตั๋ง แต่ในความเป็นจริงเขาถูกจับกุมในเซี่ยงไฮ้และถูกคุมขังในหนานจิงหลังร่างบทภาพยนตร์เสร็จ ในช่วงเดือนมีนาคม และเมษายน ค.ศ. 1935 ในประเทศญี่ปุ่น เนี่ย เอ่อร์ประพันธ์ทำนองเพลง (โดยปรับเปลี่ยนเนื้อร้องเล็กน้อย) ในเดือนพฤษภาคม เหอ ลู่ถิง ผู้อำนวยการฝ่ายเสียงของเตี้ยนทงได้ให้แอรอน อัฟชาโลมอฟ นักประพันธ์เพลงชาวรัสเซียเรียบเรียงดนตรีประกอบวงดุริยางค์ เพลงนี้แสดงโดยกู้ เมิ่งเหอและยฺเหวียน มู่จือ ร่วมกับคณะนักร้องประสานเสียงขนาดเล็กและ "ที่เร่งรีบจัดตั้งขึ้น" เหอ ลู่ถิงตั้งใจเลือกใช้การบันทึกครั้งแรกของพวกเขา ซึ่งคงไว้ซึ่งสำเนียงกวางตุ้งของชายหลายคน วันที่ 9 พฤษภาคม กู้และยฺเหวียนบันทึกเสียงเพลงเป็นภาษาจีนกลางมาตรฐานมากขึ้นสำหรับปาเต๊ะโอเรียนท์สาขาเซี่ยงไฮ้ ก่อนการเปิดตัวภาพยนตร์ เพื่อให้ใช้เป็นรูปแบบหนึ่งของการโฆษณาภาพยนตร์

เดิมทีแปลว่า "ทหารอาสาเดินหน้า" ชื่อภาษาอังกฤษนั้นอ้างอิงถึงกองทหารอาสาหลายกลุ่มที่ต่อต้านการบุกครองแมนจูเรียของญี่ปุ่นในทศวรรษ 1930 ชื่อภาษาจีนเป็นรูปแบบเชิงกวี แปลตามตัวอักษรได้ว่า "ทหารกล้าและทรงธรรม" และยังปรากฏในเพลงอื่น ๆ ในสมัยนั้นด้วย เช่น "ต้าเตาจิ้นสิงฉฺวี่" (เพลงเดินขบวนดาบ) ใน ค.ศ. 1937

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1935 เดือนเดียวกับที่ภาพยนตร์ออกฉาย ลฺหวี่ จี้และกลุ่มฝ่ายซ้ายอื่น ๆ ในเซี่ยงไฮ้ได้เริ่มก่อตั้งคณะนักร้องประสานเสียงสมัครเล่นและเริ่มส่งเสริมการรณรงค์ขับร้องเพลงเพื่อกอบกู้ชาติ โดยสนับสนุนสมาคมการร้องเพลงมวลชนตามแนวทางที่หลิว เหลียงหมัว ผู้นำวายเอ็มซีเอเซี่ยงไฮ้ก่อตั้งไว้เมื่อปีก่อน แม้ภาพยนตร์เรื่องนี้จะไม่ประสบความสำเร็จมากพอจะช่วยให้เตี้ยนทงไม่ต้องปิดตัวลง แต่เพลงประกอบภาพยนตร์กลับได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม เฟิง จื๋อไข่ นักดนตรีวิทยารายงานว่าได้ยินเพลงนี้ถูกร้องโดยฝูงชนในหมู่บ้านชนบทตั้งแต่เจ้อเจียงไปจนถึงหูหนานภายในไม่กี่เดือนหลังจากเปิดตัว และในการแสดงที่สนามกีฬาในเซี่ยงไฮ้ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1936 คณะนักร้องประสานเสียงของหลิวที่มีสมาชิกหลายร้อยคนได้รับการร่วมร้องโดยผู้ชมนับพัน แม้เถียน ฮั่นจะถูกจำคุกเป็นเวลาสองปี เนี่ย เอ่อร์หลบหนีไปยังสหภาพโซเวียต แต่กลับเสียชีวิตระหว่างทางในญี่ปุ่น และหลิว เหลียงหมัวในที่สุดก็หลบหนีไปยังสหรัฐเพื่อเลี่ยงการถูกคุกคามจากก๊กมินตั๋ง การรณรงค์ขับร้องเพลงยังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะหลังอุบัติการณ์ซีอานในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1936 ที่ลดแรงกดดันของก๊กมินตั๋งต่อขบวนการฝ่ายซ้ายลง เมื่อครั้งดับเบิลยู. เอช. ออเดนและคริสโตเฟอร์ อิเชอร์วูดไปเยี่ยมโรงพยาบาลเซนต์ปอลที่มิชชันแองกลิคันในไกด์ (ปัจจุบันคือชางชิว มณฑลเหอหนาน) พวกเขาได้ยินเสียง "ฉี่ไหล!" ซึ่งถูกใช้เป็นเพลงสดุดีในพิธีมิชชันและทำนองเดียวกัน "ใส่เนื้อร้องที่ต่างกัน" ถูกใช้เป็นเพลงโปรดของกองทัพลู่ที่แปด

การบันทึกเสียงเพลงมาร์ชของปาเต๊ะปรากฏอย่างโดดเด่นในภาพยนตร์สารคดีภาษาอังกฤษเรื่อง *[[The 400 Million]]* ของโยริส อีเวนส์ใน ค.ศ. 1939 ซึ่งเป็นสารคดีเกี่ยวกับสงครามในจี ปีเดียวกันนั้น หลี่ เปาเฉินรวบรวมเพลงนี้พร้อมคำแปลภาษาอังกฤษคู่ขนานไว้ในหนังสือเพลงที่ตีพิมพ์ในฉงชิ่ง เมืองหลวงใหม่ของจีน ฉบับนี้ต่อมาได้รับการเผยแพร่ไปทั่วสหรัฐเพื่อการศึกษาดนตรีของเด็กในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนจะถูกระงับเมื่อเริ่มต้นสงครามเย็น เดอะนิวยอร์กไทมส์ตีพิมพ์โน้ตเพลงของเพลงนี้ในวันที่ 24 ธันวาคม พร้อมกับการวิเคราะห์โดยสื่อมวลชนชาวจีนในฉงชิ่ง ใน ค.ศ. 1940 ขณะลี้ภัยในนครนิวยอร์ก หลิว เหลียงหมัวสอนเพลงนี้ให้กับพอล โรบสัน บุตรชายของทาสที่หลบหนีซึ่งได้รับการศึกษาในระดับวิทยาลัย มีความสามารถด้านภาษาหลายภาษา และเป็นนักร้องเพลงพื้นเมือง โรบสันเริ่มแสดงเพลงเป็นภาษาจีนในคอนเสิร์ตขนาดใหญ่ที่สนามกีฬาลูอิโซห์นในนครนิวยอร์ก มีรายงานว่ามีการติดต่อกับเถียน ฮั่น ผู้ประพันธ์เนื้อร้องต้นฉบับ ทั้งสองคนแปลเนื้อเพลงเป็นภาษาอังกฤษ และบันทึกเพลงทั้งสองภาษาในชื่อ "Chee Lai!" ("Arise!") สำหรับคีย์โนตเรเคิดส์ในช่วงต้น ค.ศ. 1941 อัลบั้ม 3 แผ่นของมันมาพร้อมกับหนังสือเล่มเล็กซึ่งมีคำนำที่เขียนโดยซ่ง ชิ่งหลิง ภรรยาม่ายของซุน ยัตเซ็น และรายได้เริ่มต้นของมันถูกนำไปบริจาคเพื่อสนับสนุนการต่อต้านของจีน โรบสันแสดงสดเพิ่มเติมในงานระดมทุนเพื่อสภาช่วยเหลือจีนและองค์การบรรเทาทุกข์จีนรวมใจ อย่างไรก็ตาม เขายกเวทีให้หลิวและชาวจีนเองเป็นผู้แสดงเพลงในคอนเสิร์ตที่บัตรขายหมดเกลี้ยง ณ อูไลน์อารีนา ในวอชิงตัน เมื่อ 24 เมษายน ค.ศ. 1941 หลังจากการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์และการเริ่มต้นของสงครามแปซิฟิก เพลงนี้ถูกบรรเลงในท้องถิ่นในอินเดีย สิงคโปร์ และสถานที่อื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้" การบันทึกเสียงของโรเบสันถูกเปิดออกอากาศบ่อยครั้งทางวิทยุของอังกฤษ อเมริกัน และโซเวียต และฉบับคัฟเวอร์ที่บรรเลงโดยวงดุริยางค์กองทัพอากาศ ปรากฏเป็นเพลงเปิดตัวในภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อปี 1944 ของแฟรงก์ คาปรา เรื่อง *[[The Battle of China]]* และอีกครั้งระหว่างการนำเสนอการตอบสนองของจีนต่อการข่มขืนนานกิง

"อี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่" ถูกใช้เป็นเพลงชาติจีนครั้งแรกในการประชุมสันติภาพโลกในเดือนเมษายน ค.ศ. 1949 เดิมทีตั้งใจจะจัดที่ปารีส แต่ทางการฝรั่งเศสปฏิเสธการออกวีซ่าให้ผู้แทนจำนวนมาก จึงมีการจัดประชุมคู่ขนานขึ้นที่ปราก ประเทศเชโกสโลวาเกีย ในเวลานั้น ปักกิ่งเพิ่งตกอยู่ภายใต้การควบคุมของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในสงครามกลางเมืองจีนและผู้แทนของพรรคเข้าร่วมการประชุมปรากในนามของประเทศจีน มีข้อถกเถียงเกี่ยวกับบรรทัดที่สามที่ว่า "ซึ่งกาลอันวิกฤตนั้น พลันสู่ชนจีนทุกเหล่า" ดังนั้นกัว มั่วรั่ว นักเขียนจึงเปลี่ยนเป็น "ซึ่งกาลอันปลดปล่อยนั้น พลันสู่ชนจีนทุกเหล่า" สำหรับงานนั้น" เพลงนี้ถูกแสดงโดยพอล โรบสันด้วยตนเอง

ในเดือนมิถุนายน คณะกรรมาธิการชุดหนึ่งถูกจัดตั้งขึ้นโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีนเพื่อตัดสินใจเลือกเพลงชาติอย่างเป็นทางการสำหรับสาธารณรัฐประชาชนจีนที่จะประกาศก่อตั้งในเร็ว ๆ นี้ ภายในสิ้นเดือนสิงหาคม คณะกรรมาธิการได้รับผลงานทั้งหมด 632 ชิ้น รวมถึงโน้ตเพลงและเนื้อเพลงที่แตกต่างกัน 694 ชุด "อี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่" ได้รับการเสนอโดยสฺวี เปย์หง จิตรกร และได้รับการสนับสนุนโดยโจว เอินไหล การคัดค้านการใช้งานของมันมุ่งเน้นไปที่บรรทัดที่สาม เนื่องจาก "ซึ่งกาลอันวิกฤตนั้น พลันสู่ชนจีนทุกเหล่า" บ่งชี้ว่าจีนยังคงเผชิญกับความยากลำบาก โจวตอบว่า "เรายังมีศัตรูจักรวรรดินิยมอยู่ตรงหน้าเรา" ยิ่งเราก้าวหน้ามากเท่าไหร่ พวกจักรวรรดินิยมก็จะยิ่งชังเรา พยายามบ่อนทำลายเรา และโจมตีเรามากขึ้นเท่านั้น คุณพูดได้ไหมว่าเราจะไม่ตกอยู่ในวิกฤต?" มุมมองของเขาได้รับการสนับสนุนจากเหมา เจ๋อตง และในวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1949 เพลงนี้ก็ได้กลายเป็นเพลงชาติชั่วคราว เพียงไม่กี่วันก่อนการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชน ภาพยนตร์ชีวประวัติที่แต่งเติมเรื่องราวอย่างมากเรื่อง "เนี่ย เอ่อร์" (*Nie Er*) ถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1959 เนื่องในโอกาสครบรอบ 10 ปี และสำหรับโอกาสครบรอบ 50 ปี ใน ค.ศ. 1999 ภาพยนตร์เรื่อง *[[The National Anthem]]* (เพลงชาติ) ได้เล่าเรื่องราวการประพันธ์เพลงชาติจากมุมมองของเถียน ฮั่น

แม้เพลงนี้จะได้รับความนิยมในหมู่ชาตินิยมในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น แต่การแสดงเพลงนี้ก็ถูกห้ามในดินแดนของสาธารณรัฐจีนจนถึงทศวรรษ 1990

บทความในหนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้าฉบับวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1961 ที่ประณามงิ้วปักกิ่งเชิงอุปมาเรื่อง "เซี่ยเหยาหวน" (*Xie Yaohuan*) ของเถียน ฮั่นที่แต่งขึ้นใน ค.ศ. 1961 ว่าเป็น "วัชพืชมีพิษขนาดใหญ่" เป็นหนึ่งในการโจมตีครั้งแรก ๆ ของการปฏิวัติวัฒนธรรม ซึ่งในระหว่างนั้นเขาถูกจำคุกและเพลงของเขาถูกห้ามร้อง ด้วยเหตุนี้ จึงมีช่วงเวลาหนึ่งที่เพลง "ตงฟางหง" ทำหน้าที่เป็นเพลงชาติอย่างไม่เป็นทางการของสาธารณรัฐประชาชนจีน ภายหลังการประชุมสภาแห่งชาติครั้งที่ 9 "อี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่" เริ่มถูกเล่นอีกครั้งในการสวนสนามวันชาติครั้งที่ 20 ใน ค.ศ. 1969 แม้ว่าการแสดงจะเป็นการบรรเลงเพียงอย่างเดียวก็ตาม เถียน ฮั่นเสียชีวิตในคุกใน ค.ศ. 1968 แต่พอล โรบสันยังคงส่งค่าลิขสิทธิ์จากบันทึกเสียงเพลงของเขาในอเมริกาไปยังครอบครัวของเถียน

เพลงชาติได้รับการฟื้นฟูโดยสภาประชาชนแห่งชาติชุดที่ 5 ในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1978 แต่มีการแก้ไขเนื้อเพลงใหม่รวมถึงการอ้างถึงพรรคคอมมิวนิสต์จีน ลัทธิคอมมิวนิสต์ และประธานเหมา หลังเถียน ฮั่นได้รับการกู้ชื่อเสียงหลังเสียชีวิตใน ค.ศ. 1979 และเติ้ง เสี่ยวผิงรวบอำนาจจากฮฺว่า กั๋วเฟิง สภาประชาชนแห่งชาติมีมติให้คืนเนื้อเพลงเดิมของเถียน ฮั่นให้กับเพลงและยกระดับสถานะของเพลงดังกล่าว ทำให้เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการของประเทศในวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1982

เพลงชาติได้รับการรับรองสถานะอย่างเป็นทางการโดยการเพิ่มเข้าไปในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2004 วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2017 คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติผ่าน *กฎหมายเพลงชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน* ซึ่งคุ้มครองเพลงชาติโดยกฎหมายและมีผลบังคับใช้หนึ่งเดือนต่อมา เพลงชาติถือเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติของจีน เพลงชาติควรได้รับการแสดงหรือเผยแพร่โดยเฉพาะในวันหยุดและวันครบรอบของชาติ รวมถึงการแข่งขันกีฬา พลเรือนและองค์กรต่าง ๆ ควรแสดงความเคารพต่อเพลงชาติโดยการยืนตรงและร้องเพลงอย่างมีศักดิ์ศรี บุคลากรของกองทัพปลดปล่อยประชาชน ตำรวจติดอาวุธประชาชนและตำรวจประชาชนสังกัดกระทรวงความมั่นคงสาธารณะจะทำความเคารพเมื่อเพลงชาติบรรเลงขณะที่ไม่ได้อยู่ในแถว เช่นเดียวกับสมาชิกผู้บุกเบิกรุ่นเยาว์แห่งประเทศจีนและทหารผ่านศึกของกองทัพปลดปล่อยประชาชน

## เขตบริหารพิเศษ
เพลงชาติถูกบรรเลงในระหว่างพิธีส่งมอบฮ่องกงจากสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1997 และในระหว่างพิธีส่งมอบมาเก๊าจากโปรตุเกสใน ค.ศ. 1999 มันถูกนำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของภาคผนวก 3 ของกฎหมายพื้นฐานฮ่องกง มีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1997 และเป็นส่วนหนึ่งของภาคผนวก 3 ของกฎหมายพื้นฐานมาเก๊า มีผลบังคับใช้ในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1999

### มาเก๊า
การใช้เพลงชาติในเขตบริหารพิเศษมาเก๊าได้รับการควบคุมเป็นพิเศษโดยกฎหมายเลขที่ 5/1999 ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1999 มาตรา 7 ของกฎหมายกำหนดให้เพลงชาติต้องบรรเลงตามโน้ตเพลงที่กำหนดไว้ในภาคผนวก 4 และห้ามมิให้มีการแก้ไขเนื้อเพลง ภายใต้มาตรา 9 การแก้ไขเนื้อร้องหรือทำนองเพลงโดยเจตนาถือเป็นความผิดทางอาญา มีโทษจำคุกไม่เกินสองปีหรือปรับไม่เกิน 360 วัน และแม้ภาษาจีนและภาษาโปรตุเกสจะเป็นภาษารัฐการของภูมิภาคนี้ แต่โน้ตเพลงที่ให้มามีเพียงเนื้อร้องเป็นภาษาจีนเท่านั้น จีนแผ่นดินใหญ่ยังผ่านกฎหมายที่คล้ายกันใน ค.ศ. 2017

### ฮ่องกง
ถึงกระนั้น เพลงชาติจีนที่ร้องเป็นภาษาจีนกลางในขณะนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายของรัฐในฮ่องกงแล้วเช่นกัน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1998 รัฐบาลท้องถิ่นออกหนังสือเวียนกำหนดให้โรงเรียนที่ได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐจัดพิธีเชิญธงชาติพร้อมขับร้องเพลง "อี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่" ในวันสำคัญต่าง ๆ ได้แก่ วันเปิดภาคเรียนวันแรก, "วันเปิดบ้าน", วันชาติ (1 ตุลาคม), วันขึ้นปีใหม่ (1 มกราคม), "วันกีฬา", วันสถาปนาเขตบริหารพิเศษ (1 กรกฎาคม), พิธีสำเร็จการศึกษา และกิจกรรมอื่น ๆ ที่โรงเรียนจัดขึ้น หนังสือเวียนดังกล่าวยังถูกส่งไปยังโรงเรียนเอกชนในเขตบริหารพิเศษด้วย นโยบายอย่างเป็นทางการถูกละเลยมาเป็นเวลานาน แต่ภายหลังการประท้วงของประชาชนครั้งใหญ่และไม่คาดคิดใน ค.ศ. 2003 ต่อกฎหมายต่อต้านการล้มล้างที่เสนอมา คำสั่งดังกล่าวก็ได้รับการย้ำอีกครั้งใน ค.ศ. 2004 และภายใน ค.ศ. 2008 โรงเรียนส่วนใหญ่จัดพิธีการดังกล่าวอย่างน้อยหนึ่งหรือสองครั้งต่อปี ตั้งแต่วันชาติ ค.ศ. 2004 เป็นต้นมา สถานีวิทยุโทรทัศน์ท้องถิ่นของฮ่องกงถูกกำหนดให้ต้องฉายวิดีโอประชาสัมพันธ์ที่รัฐบาลจัดทำ รวมถึงเพลงชาติในภาษาจีนกลางก่อนข่าวภาคค่ำของพวกเขาด้วย เดิมทีเป็นโครงการนำร่องระยะสั้น แต่กลับดำเนินมาจนถึงปัจจุบัน หลายคนมองว่าเป็นโฆษณาชวนเชื่อ แม้การสนับสนุนจะเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา แต่ใน ค.ศ. 2006 ชาวฮ่องกงส่วนใหญ่ก็ยังคงไม่รู้สึกภาคภูมิใจหรือชื่นชอบเพลงชาติ วันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติมีมติแทรกกฎหมายเพลงชาติจีนลงในภาคผนวก 3 ของกฎหมายพื้นฐานฮ่องกง ซึ่งจะทำให้การดูหมิ่นหรือไม่แสดงความเคารพอย่างเหมาะสมต่อเพลงชาติจีนเป็นสิ่งผิดกฎหมาย วันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2020 ร่างกฎหมายเพลงชาติผ่านการอนุมัติในฮ่องกงหลังได้รับการอนุมัติจากสภานิติบัญญัติ

## ทำนอง

  \relative g' {
    \key g \major \time 2/4
    g8. b16 d8 d8 \bar "|" e4 d4 \bar "|" b8. g16 \times 2/3 {d'8 d d} \bar "|" b4 g4 \bar "|" \times 2/3 {d8 d d} \times 2/3 {d8 d d} \bar "|" g4 r8 d8 \bar "|" \break
    g4. g8 \bar "|" g8. g16 d8 e16 fis16 \bar "|" g4 g4 \bar "|" r8 b8 g8 a16 b16 \bar "|" d4 d4 \bar "|" \break
    b8. b16 g8. b16 \bar "|" d8. b16 a4 \bar "|" a2 \bar "|" e'4^> d4^> \bar "|" a4^> b4^> \bar "|" \break
    d8^> b8^> r8 d8 \bar "|" b8 a16 b16 g4 \bar "|" b4 r4 \bar "|" d,8. e16 g8 g8 \bar "|" b8. b16 d8 d8 \bar "|" \break
    a8 a16 a16 e4 \bar "|" a4. d,8 \bar "|" ^\ g4^> \bar "|" \break
    b8. g16 \times 2/3 {d'8 d d} \bar "|" b8 r8 g8 r8 \bar "|" d4^> g4^> \bar "|" d4^> g4^> \bar "|" d4^> g4^> \bar "|" g4^> r4 \bar "|."
  }
    \addlyrics {
        　 　 　 　 　 　 　 　 　 　 　 　 　 　 　 　 　 　 　 　 起
        来！ 不 愿 做 奴 隶 的 人 们！ 把 我 们 的 血 肉，
        筑 成 我 们 新 的 长 城！ 中 华 民 族
        到 了 最 危 险 的 时 候， 每 个 人 被 迫 着 发 出
        最 后 的 吼 声。 起 来！ 起 来！ 起 来！
        我 们 万 众 一 心， 冒 着 敌 人 的 炮 火， 前 进！
        冒 着 敌 人 的 炮 火， 前 进！ 前 进！ 前 进！ 进！
    }
หนังสือเพลงสองภาษาปี 1939 ซึ่งรวมเพลงนี้ไว้ด้วย เรียกเพลงนี้ว่าเป็น "ตัวอย่างที่ดีของการ...คัดลอกจุดเด่นจากดนตรีตะวันตกโดยไม่บั่นทอนหรือสูญเสียสีสันประจำชาติของเราเอง" ผลงานของเนี่ยเป็นเพลงเดินขบวน (march) ซึ่งเป็นรูปแบบดนตรีตะวันตก โดยเปิดด้วยเสียงแตรสัญญาณและมีท่อนทำนองหลัก (ซึ่งใช้ปิดเพลงด้วย) ที่มีพื้นฐานจากช่วงคู่สี่เพิ่มขึ้นจากเสียง D ไป G ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจาก "แองเตอร์นาซิอองนาล" รูปแบบจังหวะของเพลงมีลักษณะเป็นกลุ่มสามพยางค์ การเน้นจังหวะหนัก และการลัดจังหวะ เพลงนี้ใช้บันไดเสียงเพนทาโทนิก G เมเจอร์ เป็นบันไดเสียง 5 โน้ตที่พบได้บ่อยในดนตรีจีน (ยกเว้นโน้ต F ในท่อนแรก) ลักษณะทางดนตรีเหล่านี้ทำให้เกิดความรู้สึกว่าเพลงนั้น "ค่อย ๆ เป็นจีนมากขึ้น" เมื่อเพลงดำเนินไป ทั้งในแง่ดนตรีและแง่การเมือง เนี่ยได้รับการยกย่องให้เป็นนักแต่งเพลงต้นแบบสำหรับนักดนตรีชาวจีนในสมัยเหมา ในตอนแรก โฮเวิร์ด เทาบ์แมนบรรณาธิการดนตรีของนิวยอร์กไทมส์วิจารณ์เพลงนี้อย่างรุนแรง โดยมองว่าเพลงนี้สื่อถึงว่า "การต่อสู้ของจีนนั้นสำคัญกว่าศิลปะของจีน" อย่างไรก็ตาม หลังสหรัฐเข้าร่วมสงคราม ทัศนคติของเขาเปลี่ยนไป และเขาเรียกการแสดงเพลงนี้ว่า "น่าชื่นชม"

## เนื้อร้อง
### เนื้อร้องดั้งเดิมและปัจจุบัน

### เนื้อร้องช่วง ค.ศ. 1978–1982 (ไม่ได้รับการรับรองในรัฐธรรมนูญ)

## สื่อ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ฟังเพลงชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน"อี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่"
* ฟังเพลงอี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่ (พ.ศ. 2521–2525) 
* 义勇军进行曲 Yiyongjun jingxingqu: La Marche des Volontaires

พเลงชาติจีน
เพลงชาติจีน
หมวดหมู่:เพลงภาษาจีน
หมวดหมู่:เพลงจีน