พระเจ้ากุมารกัสสปะ

**พระเจ้ากุมารกัสสปะ** (, ) เป็นกษัตริย์แห่งพุกามที่ได้รับการแต่งตั้งโดยราชวงศฺหยวน ซึ่งครองสิริราชสมบัติอยู่เพียง 10 สัปดาห์ใน ค.ศ. 1301 เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ของพระเจ้ากะยอชวาแห่งพุกาม ฝ่ายมองโกลได้เข้ามาแทรกแซงหลังจากที่พระราชบิดาของพระองค์ถูกโค่นล้มโดยเจ้าชายพี่น้องแห่งมยีนไซง์ใน ค.ศ. 1297 จักรพรรดิโทโมร์ ข่านทรงประกาศให้พระองค์เป็นกษัตริย์แห่งพม่าอย่างถูกต้องใน ค.ศ. 1300 พระเจ้ากุมารกัสสปะเสด็จกลับพุกามพร้อมกับกองทัพมองโกลผู้รุกรานใน ค.ศ. 1301 แต่ต้องล่าถอยกลับไปหลังจากที่ขุนพลของมองโกลได้รับสินบนแล้ว

## ภูมิหลัง
กุมารกัสสปะเป็นพระโอรสในเจ้าหญิง ซอแห่ง Thitmahti กับเจ้าชายกะยอฉะวา อุปราชทะละ (ปัจจุบันคือ Twante) ในช่วงสุดท้ายของจักรวรรดิพุกาม ตามจารึกร่วมสมัย พระองค์มีพระเชษฐาองค์เดียวนาม Theingapati พระองค์เติบโตขึ้นทางใต้ แต่ใน ค.ศ. 1289 สองปีหลังจักรวรรดิพุกามล่มสลาย พระองค์ย้ายไปที่เมืองหลวงพุกาม พระบิดาของพระองค์ได้รับการคัดเลือกโดยพระพันปีหลวง Pwa Saw ให้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้านรสีหบดี พระอัยกาผู้ถูกลอบปลงพระชนม์เมื่อสองปีก่อน

ที่พุกาม พระบิดาปกครองอาณาจักรที่หดตัวลงอย่างมาก อำนาจของพระองค์แทบไม่แผ่ขยายออกไปนอกเมืองหลวง ในปีต่อ ๆ มา อำนาจของพระองค์ถูกท้าทายมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยสามพี่น้องแห่งมยีนไซ่ง์ ซึ่งเป็นผู้นำในการป้องกันหุบเขาอิระวดีจากผู้รุกรานชาวมองโกลในช่วง ค.ศ. 1283–1287 กะยอฉะวาพยายามแสวงหาอำนาจปกครองของมองโกลโดยหวังว่าจะได้รับการคุ้มครอง และได้ขึ้นเป็นข้าราชบริพารของมองโกลอย่างเป็นทางการในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1297 พี่น้องมยีนไซ่ง์ถอดถอนกะยอฉะวาหลังพระองค์ปกครองเพียง 9 เดือนจากนั้นในเวลาหนึ่งปีครึ่ง เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1299 พี่น้งมยีนไซ่ง์ประหารชีวิตกะยอฉะวาและ Theingapati

## กษัตริย์บริวารมองโกล
กุมารกัสสปะหนีรอดจากการประหารชีวิตมาได้ พระองค์เสด็จไปยังมณฑลยูนนาน โดยถึงในเดือนกันยายน ค.ศ. 1299 รัฐบาลมณฑลมองโกลที่ไม่มีกำลังทหารสำรองเพียงพอ เพิกเฉยต่อคำร้องขอเข้าแทรกแซงของพระองค์ในตอนแรก พวกเขาเปลี่ยนใจหลังพี่น้องมยีนไซ่ง์ยึดฐานที่มั่นของมองโกลสองแห่งทางใต้สุดของพม่าตอนเหนือได้ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1300 ในที่สุดพวกเขาก็ส่งพระองค์ไปยังปักกิ่ง ซึ่งในวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1300 เจ้าชายได้รับการประกาศให้เป็นกษัตริย์โดยชอบธรรมของพม่าโดยจักรพรรดิโทโมร์ ข่าน กษัตริย์เจ้าเมืองได้ร่วมรบกับกองกำลังรุกรานจำนวน 12,000 นายในฤดูแล้งถัดมา พระองค์เสด็จเข้าสู่พุกามโดยไม่มีปัญหาใด ๆ เมื่อกองทัพรุกรานหลักเดินทางมาถึงมยีนไซ่ง์ที่อยู่ใกล้เคียงในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1301 (Saw Hnit พระเชษฐา/อนุชาต่างพระมารดาของพระองค์ ผู้เป็นกษัตริย์แห่งพุกามที่มยีนไซ่ง์สถาปนาไว้ ทรงหนีออกจากเมืองและประทับอยู่ในมยีนไซ่ง์)

รัชสมัยของพระเจ้ากุมารกัสสปะอยู่ได้ไม่นาน หลังล้อมเมืองเพียงเดือนเดียว ฝ่ายมองโกลได้เปิดฉากโจมตีครั้งใหญ่ที่เมืองมยีนไซ่ง์เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1301 แต่ระบบป้องกันเมืองมยีนไซ่ง์ก็ยังคงอยู่ และในวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1301 การเจรจาหยุดยิงก็เริ่มต้นขึ้น ทั้งสองฝ่ายตกลงให้มองโกลถอนทัพแลกเปลี่ยนด้วยสินบนเป็นทอง 800 เหลี่ยง (30 กก.) และเงิน 2200 เหลี่ยง (83 กก.) พระเจ้ากุมารกัสสปะเสด็จกลับมาพร้อมกับการถอนทัพของมองโกลซึ่งกินเวลาตั้งแต่วันที่ 6–8 เมษายน ค.ศ. 1301

นี่เป็นเหตุการณ์สุดท้ายที่ทราบกันว่าเกี่ยวข้องกับเจ้าชาย หลังจากนั้นพวกมองโกลไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรกับเจ้าชายมากนัก เนื่องจากพวกเขาใช้นโยบายถอยทัพจากดินแดนรอบนอก ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงไม่ส่งกองกำลังออกไปอีก แม้ว่าจะไม่พอใจกับการถอนทัพก็ตาม ฝ่ายมองโกลถอนตัวออกจากพม่าตอนเหนือทั้งหมดในสองปีต่อมาเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1303 พระองค์ไม่ได้รับการยกย่องจากพี่น้องมยีนไซ่ง์อย่างแน่นอน ศิลาจารึกที่จารึกไว้หนึ่งปีหลังสงครามใน ค.ศ. 1302 เรียกพระองค์เป็น *Taruk Pyi La Thaw Tet-Taw-Mu Mingyi* ("กษัตริย์ผู้มาจากดินแดนแห่ง Taruk [จีน]")

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:ราชวงศ์พุกาม
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์พม่า