ยุคทอง

[thumb| ภาพ ''ยุคทอง'' เขียนโดย [ปีเอโตร ดา กอร์โตนา (วังปิตตี, ฟลอเรนซ์, อิตาลี)]]

คำว่า **ยุคทอง** () มีที่มาจากตำนานเทพเจ้ากรีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากผลงานประพันธ์ "*[[งานและวัน]]"* ของเฮสิโอด และเป็นส่วนหนึ่งของคำอธิบายเกี่ยวกับการเสื่อมถอยของสภาพของมนุษย์ผ่านยุคแห่งมนุษย์ ทั้ง 5 ยุค โดยยุคทองคำ เป็นยุคแรกสุด เป็นยุคที่มนุษยเผ่าพันธุ์ทองคำ (;; *คริสเซียน เจโนส*) อาศัยอยู่ หลังจากยุคทองจบลงก็เข้าสู่ยุคเงิน (Silver Age) ต่อด้วยยุคสำริด (Bronze Age) หลังจากนั้นก็เป็นยุควีรบุรุษ (Heroic Age) ปัจจุบันเราอยู่ในยุคที่ห้า คือ ยุคเหล็ก (Iron Age)

โดยการขยายความ "ยุคทอง" หมายถึงช่วงเวลาแห่งสันติภาพ ความสามัคคี ความมั่นคง และความเจริญรุ่งเรือง ในช่วงเวลานี้ สันติภาพและความสามัคคีครอบคลุมไปทั่ว ผู้คนไม่ต้องทำงานเพื่อหาอาหาร เพราะโลกมอบอาหารให้มากมาย พวกเขาอายุยืนมากและยังคงมีรูปร่างหน้าตาที่อ่อนเยาว์ ในที่สุดก็ตายอย่างสงบ โดยวิญญาณยังคงอยู่เป็น "ผู้พิทักษ์" เพลโต ในบทสนทนาชื่อ *[[แครติลัส (บทสนทนา)|แครติลัส]]* (397e) เล่าถึงเผ่าพันธุ์ทองคำของมนุษย์ที่เกิดขึ้นก่อน เขาชี้แจงว่า เฮสิโอดไม่ได้หมายถึงการสร้างจากทองคำโดยตรง แต่หมายถึงความดีและความสูงส่ง

ตามเทพปกรณัมกรีกโบราณ ยุคทองอยู่ภายใต้การปกครองของโครนัส ไททันผู้ยิ่งใหญ่ ในบางตำนาน แอสเทรีย ก็เป็นผู้ปกครองร่วมด้วย เธออาศัยอยู่กับมนุษย์จนกระทั่งช่วงปลายยุคเงิน แต่ในยุคสำริด เมื่อผู้คนกลายเป็นพวกหัวรุนแรงและละโมบ เธอก็หนีไปอยู่บนสวรรค์ ปรากฏเป็นกลุ่มดาวหญิงสาว (ราศีกันย์) ถือตาชั่งแห่งความยุติธรรม (ราศีตุลย์)

ประเพณีวรรณกรรมแบบพาสรัล (pastoral) ของยุโรป มักพรรณนาถึงนางไม้และคนเลี้ยงแกะว่ามีชีวิตที่ไร้เดียงสาและสงบในชนบท ตั้งอยู่ในอาร์คาเดีย (Arcadia) ภูมิภาคหนึ่งของกรีซ ซึ่งเป็นที่อยู่และศูนย์กลางการบูชาเทพผู้พิทักษ์แพน เทพเจ้าที่มีขาเป็นแพะ ซึ่งอาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา

## ยุคทองในยุโรป: กรีซ
ยุคแห่งมนุษย์ *(Ages of Man)* ในตำนานยุโรป มีหลักฐานอ้างอิงที่เก่าแก่ที่สุดปรากฏอยู่ในบทกวี "งานและวัน" *(Works and Days)* ของเฮสิโอด (Hesiod) กวีชาวกรีกช่วงปลายศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช (500-350 BCE) บทกวีระหว่างบรรทัดที่ 109 ถึง 126 เฮสิโอด ซึ่งเป็นผู้มองว่ายุคสมัยเสื่อมถอยลงเรื่อย ๆ ได้แบ่งช่วงเวลาออกเป็นยุคทอง *(Golden Age)*, ยุคเงิน *(Silver Age)*, ยุคสำริด *(Bronze Age)*, ยุควีรบุรุษ *(Heroic Age)* และ ยุคเหล็ก *(Iron Age)* ยกเว้นยุควีรบุรุษแล้ว ยุคแต่ละยุคที่ตามมาเลวร้ายกว่ายุคก่อนหน้า เฮสิโอดเล่าว่า ในยุคทอง ก่อนการประดิษฐ์ศิลปวิทยาการต่างๆ พื้นดินอุดมสมบูรณ์ไปด้วยอาหารมากมาย จนไม่จำเป็นต้องทำการเกษตรกรรม:[มนุษย์] ในยุคทอง ผู้อาศัยอยู่ดั่งเทพยดา ไร้กังวลในหัวใจ เผลอไผล ปราศจากความความตรากตรำ และ ความโศกเศร้า ยุคเข็ญนั้นมิได้มาเยือน ด้วยเรี่ยวแรงอันมั่นคง พวกเขาสนุกสนานกับงานเลี้ยงที่ไร้ปีศาจมารร้าย เมื่อความตายมาถึง พวกเขาหลับไหลอย่างสงบ และได้รับแต่สิ่งดีงาม ผืนดินอันอุดมสมบูรณ์มิได้ถูกบังคับ มอบผลผลิตมากมายอย่างไม่รู้จักหมดสิ้น พวกเขาอาศัยอยู่อย่างสบายและสงบสุขเพลโต ในบทสนทนาชื่อ *[[Cratylus (บทสนทนา)|Cratylus]]* ได้กล่าวถึงยุคของมนุษย์ทองคำ และยังกล่าวถึง ยุคแห่งมนุษย์ อย่างละเอียดตามที่ปรากฏในงาน "งานและวัน" *(Works and Days)* ของเฮสิโอด กวีชาวกรีก ด้วย ในทางกลับกัน ออวิด กวีชาวโรมัน ได้ลดทอนความซับซ้อนของแนวคิดนี้โดยแบ่งยุคต่างๆ เหลือเพียงสี่ยุค ได้แก่ ทองคำ ทองแดง เงิน และเหล็ก บทกวีของออวิดน่าจะเป็นแหล่งเผยแพร่ตำนานยุคทองคำที่สำคัญในช่วงเวลาที่ยุโรปตะวันตกสูญเสียการติดต่อโดยตรงกับวรรณกรรมกรีก
[right|thumb| ''ยุคทอง'' () โดย [ลูคัส ครานัค]]
ฉบับของเฮสิโอด ยุคทองสิ้นสุดลงเมื่อ โพรมีเทียส ไททันผู้ยิ่งใหญ่ มอบไฟและศิลปวิทยาการต่างๆ ให้แก่มนุษย์ ด้วยเหตุนี้ ซุส จึงลงโทษโพรมีเทียสด้วยการล่ามโซ่เขาไว้กับก้อนหินในเทือกเขาคอเคซัส ที่ซึ่งมีนกอินทรีมากินตับของเขาชั่วนิรันดร์ เหล่าทวยเทพได้ส่ง แพนโดรา หญิงสาวรูปงาม ไปหาเอพิมีเทียส น้องชายของโพรมีเทียส เหล่าทวยเทพได้มอบ กล่องวิเศษ ใบหนึ่งให้แก่แพนโดรา พร้อมกับห้ามมิให้เปิดออก ทว่า ความอยากรู้อยากเห็นอันไม่อาจควบคุมได้ก็รุนแรงเกินกว่าที่นางจะอดทนไหว นางเปิดกล่องออก ปล่อยให้ความชั่วร้ายทั้งมวลหลั่งไหลออกมาสู่โลกมนุษย์
thumb| โรเบิร์ต วิลเลมส์ซ เดอ โบดูส: ยุคทอง แกะสลัก  .
หลักสูตรออร์พิก ซึ่งเป็นลัทธิความเชื่อแบบมีพิธีกรรมลับ ลัทธิหนึ่งกำเนิดขึ้นในเทรซ *(Thrace)* และแพร่กระจายไปยังกรีซในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตศักราช และแพร่หลายมายังกรีซในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช มีความเชื่อเกี่ยวกับยุคแรกของมนุษย์คล้ายคลึงกับเฮสิโอด โดยใช้โลหะเป็นสัญลักษณ์ในการแบ่งช่วงเวลา เช่นเดียวกับลัทธิความเชื่อแบบมีพิธีกรรมลับอื่นๆ ที่มีอยู่ทั่วไปในโลกกรีก-โรมัน (และศาสนาต้นกำเนิดของอินโด-ยูโรป) มุมมองของจักรวาลในลัทธิออร์พิกคือโลกหมุนเวียน การเข้าร่วมพิธีกรรมลับของลัทธิ รวมถึงการปฏิบัติตนอย่างเคร่งครัด เชื่อว่าจะช่วยให้วิญญาณของผู้ศรัทธาได้รับการปลดปล่อยจากวัฏสงสารอันโหดร้าย และบรรลุถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับเหล่าเทพ ในบางครั้ง พวกออร์พิกเชื่อมโยงยุคทองกับยุคสมัยของ เทพฟาเนส *(Phanes)* ผู้ปกครองเขาโอลิมปัสก่อนโครนัส อย่างไรก็ตาม ในเทพปกรณัมกรีก ยุคทองมักเกี่ยวข้องกับรัชสมัยของแซตเทิร์น *(Saturn)* ในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตศักราช นักปรัชญา เอมเปโดแกลส *(Empedocles)* เช่นเดียวกับเฮสิโอดก่อนหน้าเขา เน้นย้ำแนวคิดเรื่องความบริสุทธิ์และความกลมกลืนดั้งเดิมในธรรมชาติทั้งหมด รวมถึงสังคมมนุษย์ ซึ่งเขายืนยันว่าเสื่อมลงอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน

### อาร์คาเดีย
ในกรีซ มีตำนานเล่าขานว่า แหล่งกำเนิดของยุคทองคือ อาร์คาเดีย พื้นที่ชนบทอันยากจนของกรีซ ซึ่งคนเลี้ยงสัตว์ยังคงดำรงชีพด้วยลูกโอ๊ก และเป็นที่อาศัยของแพน (Pan) เทพเจ้าผู้มีเท้าเป็นแพะ อยู่ท่ามกลางต้นป็อปเลอร์บนภูเขาไมนาโลส อย่างไรก็ตาม ในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช กวีชาวกรีก เธโอคริตุส *(Theocritus)* ซึ่งเขียนใน เมืองอะเล็กซานเดรีย ได้เลือกเกาะซิซิลี (Sicily) อันอุดมสมบูรณ์เป็นฉากหลังบทกวีทุ่งเลี้ยงแกะ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขาเอง  ตัวเอกของบทกวีทุ่งเลี้ยงแกะ บทแรก ของเธโอคริตุส คือ แดฟนิส *(Daphnis)* ซึ่งเป็นคนเลี้ยงแพะ ที่ได้รับการสอนให้เป่าขลุ่ยปาน (Syrinx) โดยเทพแพนเอง 
[right|thumb| ประติมากรรมของ [แพน (เทพปกรณัม)|แพน สอน แดฟนิส เล่นไปป์  ปีก่อนคริสตศักราช พบใน เมืองปอมเปอี]]

## ยุคทองในโรม: เวอร์จิล และโอวิด
ในช่วงเวลาแห่งความปั่นป่วนทางการเมือง ปลายสาธารณรัฐโรมัน (ราวระหว่าง 44 ถึง 38 ปี ก่อนคริสต์ศักราช) เวอร์จิลกวีชาวโรมันผู้เขียนบทกวีเป็นภาษาละติน ได้ย้ายฉากหลังของบทกวีเลียนแบบผลงานทุ่งเลี้ยงแกะของเธโอคริตุส กลับไปสู่อาร์คาเดียในกรีซที่ถูกยกย่องเป็นดินแดนในอุดมคติ  การกระทำนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของประเพณีอันงดงามและทรงพลังในวรรณกรรมยุโรปยุคต่อมา

เพิ่มเติมจากนั้น เวอร์จิล ได้นำเสนอองค์ประกอบของสัญลักษณ์ทางการเมือง เข้ามาในบทกวีของเขา ซึ่งแทบจะไม่มีปรากฏในผลงานของเธโอคริตุสเลย เวอร์จิลยังได้ใบ้ถึงการกลับมาของยุคทองคำยุคใหม่แห่งสันติภาพและความยุติธรรมอีกด้วย ใน บทกวี บทที่สี่ *(Eclogue)* ของเขา:*Ultima Cumaei venit iam carminis aetas;*
*magnus ab integro saeclorum nascitur ordo:*
*iam redit et Virgo, redeunt Saturnia regna;*
*iam nova progenies caelo demittitur alto.***คำแปล:**
*บัดนี้ยุคสุดท้ายที่ซิบอลแห่งคูเมียได้ขับขาน*
*มาถึงและผ่านไปแล้ว และวงรอบอันสง่างาม*
*แห่งศตวรรษที่หมุนเวียนเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง:*
*แอสทรีอาเอากลับมาอีกครั้ง,*
*ยุคของแซทเทิร์นโบราณหวนคืน,*
*พร้อมกับเผ่าพันธุ์ใหม่ของมนุษย์ที่ส่งลงมาจากสวรรค์*ต่อมาไม่นาน ก่อนที่เขาจะเขียน บทกวี มหากาพย์ เรื่อง *[[อีนีอิด]]* *(Aeneid)* ซึ่งกล่าวถึงการสถาปนาจักรวรรดิโรมัน เวอร์จิล ได้แต่ง บทกวี *[[จอร์จิกส์]]* (Georgics) (29 ปีก่อนคริสต์ศักราช) โดยยึดตาม "งานและวัน" ของเฮสิโอด และผลงานกรีกอื่น ๆ ที่คล้ายคลึงกัน แม้จะอ้างว่าเป็นบทกวีเกี่ยวกับการเกษตรกรรม บทกวีจอร์จิกส์ จริงๆ แล้วเป็นสัญลักษณ์ทางการเมืองที่ซับซ้อน เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงธรรมชาติโดยมนุษย์ (ผ่านการทำงาน) กับการปกครองที่ดีและเลวร้าย แม้ว่าเวอร์จิลจะไม่ได้กล่าวถึงยุคทองคำตามชื่อในบทกวีจอร์จิกส์ เขาก็ยังได้อ้างถึงช่วงเวลาที่มนุษย์อยู่ร่วมกับธรรมชาติอย่างกลมกลืน ก่อนรัชสมัยของจูปิเตอร์ เมื่อ:
*ทุ่งนามิรู้จักมือขยานแห่งชาวไร่*
*ที่จะขีดเส้นเขตหรือวัดด้วยเขตแดน*
*สิ่งนี้แม้กระทั่งเป็นบาป; สำหรับทรัพย์สมบัติทั่วไป*
*พวกเขาเก็บเกี่ยว, และแผ่นดินด้วยความตั้งใจของเธอเอง*
*ทุกสิ่งมากมายอย่างเสรี, มิได้ต้องให้ใครสั่ง*
*ante Iouem nulli subigebant arua coloni*
*ne signare quidem aut partiri limite campum*
*fas erat; in medium quaerebant, ipsaque tellus*
*omnia liberius nullo poscente ferebat.* มุมมองนี้ซึ่งระบุ "สภาพธรรมชาติ" ว่าเป็นความกลมกลืนบนสวรรค์ที่ธรรมชาติของมนุษย์เป็นส่วนย่อย (หรือควรจะเป็น หากได้รับการควบคุมอย่างเหมาะสม) สะท้อนถึงจักรวาลวิทยาแบบเฮลเลนิสต์ *(Hellenistic cosmology)* ที่แพร่หลายในชนชั้นปัญญาชนยุคของเวอร์จิล เราพบแนวคิดนี้ปรากฏซ้ำอีกใน *[[เมทามอร์โฟซีส]]* ของออวิด (7 ปีหลังคริสต์ศักราช) ซึ่งบรรยายถึงยุคทองคำที่สูญหายไปว่าเป็นสถานที่และช่วงเวลาที่ธรรมชาติและเหตุผลสอดคล้องกันอย่างกลมกลืน ทำให้มนุษย์เป็นคนดีโดยธรรมชาติ:
*ยุคทองเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก; เมื่อมนุษย์ยังใหม่*
*ไม่มีกฎใดนอกจากเหตุผลที่บริสุทธิ์รู้จัก:*
*และด้วยแนวโน้มธรรมชาติ, แสวงหาความดี*
*ไม่ถูกบังคับด้วยการลงโทษ, ไม่หวั่นกลัวด้วยความกลัว*
*คำพูดของเขาเรียบง่าย, และจิตวิญญาณของเขาจริงใจ;*
*ไม่จำเป็นต้องมีกฎหมายที่เขียนขึ้น, เมื่อไม่มีใครถูกกดขี่:*
*กฎหมายของมนุษย์ถูกเขียนไว้ในใจของเขาเอง*แนวคิดเรื่อง "มนุษย์ปุถุชน" ตามแบบกรีก-โรมัน ที่นักเขียนคลาสสิกหลายคนรวมถึงออวิด บรรยายไว้ ได้รับความนิยมอย่างมากในศตวรรษที่ 18 ซึ่งเป็นยุคเทวัสนิยม มีอิทธิพล อย่างไรก็ตาม แนวคิดนี้มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นของรูไซ ซึ่งแท้จริงแล้ว รูโซไม่ได้เห็นด้วยกับแนวคิดนี้

## "ป่าเถื่อนแบบอ่อน" และ "ป่าเถื่อนแบบแข็ง" ในอาร์คาเดีย
ในบทความอันโด่งดังของเขา "Et in Arcadia ego: ปูสซินและประเพณีอันสง่างาม" เออร์วิน พานอฟสกี กล่าวถึงภูมิภาคอาร์คาเดียในกรีซตอนกลาง ซึ่งมิได้อุดมสมบูรณ์จนเกินไป  ในสมัยโบราณนั้น ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นดินแดนแห่งความสุขสมบูรณ์แบบและความงามอันเลอเลิศ ดั่งฝันที่เป็นจริงของความสุขที่ไม่อาจบรรยายได้ ถึงกระนั้นก็ยังคงถูกรายล้อมไปด้วยรัศมีแห่งความโศกเศร้าที่ "แสนหวาน"

ตั้งแต่ยุคเริ่มแรกของการค้นคว้าทางปรัชญาแบบคลาสสิก มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันสองประการเกี่ยวกับสภาพดั้งเดิมของมนุษย์ ซึ่งแต่ละความคิดเห็น ล้วนเป็น "การสร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อเทียบเคียง" *(Gegen-Konstruktion)* กับสภาพแวดล้อมที่ก่อให้เกิดความคิดเห็นนั้น ความคิดเห็นแบบแรกเรียกว่า "ป่าเถื่อนแบบอ่อน" *(soft primitivism)* ตามที่อธิบายไว้อย่างแจ่มแจ้งในหนังสือโดยเลิฟจอยและโบอาส มองว่าชีวิตแบบป่าเถื่อนเป็นยุคทองคำที่อุดมสมบูรณ์ บริสุทธิ์ และมีความสุข  กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันคือชีวิตที่เจริญแล้ว ปราศจากความชั่วร้าย อีกความคิดเห็นหนึ่งคือ "ป่าเถื่อนแบบแข็ง" *(hard primitivism)* มองว่าชีวิตแบบป่าเถื่อนเป็นการดำรงอยู่แบบเกือบจะไม่ใช่ของมนุษย์ เต็มไปด้วยความยากลำบากข้นแค้น  และปราศจากสิ่งอำนวยความสะดวกสบายใดๆ  กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันคือชีวิตที่เจริญแล้ว ที่ถูกพรากซึ่งคุณงามความดีไป

อาร์คาเดีย ที่เราพบเห็นในวรรณกรรมยุคใหม่ทั้งหมด และที่เรามักใช้กล่าวถึงในชีวิตประจำวัน จัดอยู่ในประเภท "ป่าเถื่อนแบบอ่อน" หรือ ยุคทองคำ แน่นอนว่า อาร์คาเดีย ที่แท้จริงนั้น เป็นดินแดนของเทพแพน ที่ผู้คนได้ยินเสียงเขาเป่าปี่ซีริงซ์ *(syrinx)* บนภูเขาไมนาโลส *(Mount Maenalus)* ผู้อาศัยอยู่ในดินแดนนี้ ขึ้นชื่อเรื่องความสามารถด้านดนตรี เชื้อสายโบราณ คุณธรรมอันแข็งแกร่ง และการต้อนรับผู้มาเยือนอย่างชนบท

## ยุคทองอื่น ๆ
มีแนวคิดที่คล้ายคลึงกันในประเพณีทางศาสนา และปรัชญาของอนุทวีปอินเดีย ตัวอย่างเช่น วัฒนธรรมเวท หรือฮินดูโบราณ มองว่าประวัติศาสตร์เป็นวัฏจักร แต่ละวัฏจักรประกอบด้วย 4 ยุค *(yugas)**[[สัตยยุค]]* (ยุคทอง), *[[เตรตายุค]]* (ยุคเงิน), *[[ทวาปรยุค]]* (ยุคทองแดง) และ *[[กลียุค]]* (ยุคเหล็ก)สอดคล้องกับยุคทั้งสี่ของกรีก ความเชื่อที่คล้ายคลึงกันนี้ยังปรากฏอยู่ในตะวันออกกลางโบราณและทั่วโลกยุคโบราณเช่นกัน

### ศาสนาคริสต์
ในพระสูตรดาเนียล บทที่ 2 มีการกล่าวถึงลำดับอาณาจักรในฝันของพระเจ้าเนบูคัดเนสซาร์ ซึ่งระบุไว้ว่าเป็นทองคำ เงิน สำริด เหล็ก และสุดท้ายคือเหล็กผสมดินเหนียว เรียงลำดับจากมีค่ามากไปหาน้อย

ส่วนท่อน 36–45 เป็นการตีความของความฝัน 

### ศาสนายิว

ยุคทองของชาวยิวหมายถึงช่วงเวลาแห่งการปกครองของชาวมุสลิมในสเปน ซึ่งทำให้วัฒนธรรมของชาวยิวเจริญรุ่งเรือง

### ศาสนาฮินดู

ตามคำสอนของอินเดีย ยุคทั้งสี่ของโลก (*[[ยุค]]*) ไม่ได้แบ่งตามโลหะ แต่แบ่งตาม "ธรรม" หรือ คุณธรรม  โดยยุคแรกเริ่มต้นด้วยคุณธรรมมากที่สุด   และยุคสุดท้ายสิ้นสุดลงด้วยคุณธรรมน้อยที่สุด เมื่อยุคหนึ่งจบลง วัฏจักรใหม่ (*[[วงจรยูกะ|วัฏจักรยูกะ]]*) ในสี่ยุคเดียวกัน: *[[สัตยยุค]]* (ยุคทอง), *[[เตรตายุค]]*, *[[ทวาปรยุค]]* และ *[[กลียุค]]* (ยุคมืด) ซึ่งตามความเชื่อ ปัจจุบันเรากำลังอยู่ในกลียุคนั่นเอง

ในสัตยยุค ผู้คนเน้นความรู้ การทำสมาธิ และการเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณ สังคมเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม  มนุษย์อยู่ร่วมกับธรรมชาติอย่างกลมกลืน อาศรมปราศจากความชั่วร้ายและการหลอกลวง *[[นาตยา|นาฏยัม]]* (เช่น ภารตนาฏยัม) ตาม *[[นาฏยศาสตร์]]* ไม่มีใน *สัตยยุค* "เพราะเป็นเวลาที่ทุกคนมีความสุข"

*สัตยยุค* ( *กฤตยุค*) ตาม มหาภารตะ:

บุรุษย์ในยุคนั้น ไม่จำเป็นต้องซื้อขาย ไม่มีชนชั้นยากจนหรือร่ำรวย ไม่มีความจำเป็นต้องทำงานหนัก เพราะทุกสิ่งที่มนุษย์ต้องการ สามารถบันดาลได้ด้วยพลังแห่งจิตใจ คุณธรรมสำคัญประการแรก คือ การละทิ้งความปรารถนาทางโลกทั้งหมด *กฤตยุค* เป็นยุคที่ปราศจากโรคภัย ร่างกายไม่เสื่อมสลายไปตามกาลเวลา ไม่มีทั้งความเกลียดชัง ความหยิ่งยโส หรือความคิดชั่วร้ายใด ๆ ไม่มีทั้งความเศร้าโศกและความกลัว มวลมนุษย์สามารถบรรลุสุขยิ่งได้

### อิสลาม

ยุคทองของอิสลาม (, ) เป็นยุคแห่งความรุ่งเรืองทางด้านวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และวิทยาศาสตร์ในประวัติศาสตร์ของศาสนาอิสลาม ตามประเพณี ยุคนี้กินระยะเวลาระหว่างศตวรรษที่ 8 ถึงศตวรรษที่ 14 โดยทั่วไปเชื่อว่า ยุคทองเริ่มต้นขึ้นในรัชสมัยของ อับบาซิยะฮ์ คอลีฟะฮ์ ฮารุน อัล-ราชิด (ค.ศ. 786 ถึง ค.ศ. 809) ซึ่งตรงกับช่วงที่มีการก่อตั้ง "หอแห่งปัญญา" *(House of Wisdom)* ณ กรุงแบกแดด ซึ่งในขณะนั้นเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นศูนย์กลางการรวบรวมและแปลความรู้คลาสสิกทั้งหมดของโลกที่รู้จักในขณะนั้น  โดยนักวิชาการและปราชญ์ชาวอิสลามจากหลากหลายดินแดนที่มีภูมิหลังทางวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน  ภาษาที่ใช้ในการแปลหลัก ๆ คือ ภาษาซีรีแอก และ ภาษาอาหรับ

### เจอร์แมนิก
 ("ยุคทอง")ใช้ในบทความ "กิลฟากนิงนิง" เพื่ออธิบายช่วงเวลาหลังจากการสร้างโลก ก่อน การมาถึงของสตรีทั้งสามจาก ยอตุนเฮย์เมอร์ *(Jötunheimr)* ซึ่งมีการสันนิษฐานว่า พวกนี้อาจจะเป็นนอร์ส (เทพธิดาแห่งโชคชะตา)

ยุคอุดมคติอีกช่วงหนึ่ง คือ ยุคแห่งสันติสุขของฟรอดี *(Fróði's Peace)* เป็นช่วงเวลากึ่งตำนาน ภายใต้การปกครองของกษัตริย์เดนมาร์กองค์หนึ่ง ยุคนี้ โดดเด่นด้วยสันติภาพและความมั่งคั่งที่แผ่ไหลไปทั่วทั้งยุโรปเหนือ

### ตำนานและศาสนาของจีน
ในตำนานนิทานที่มองว่าเฉินหนง *(Shennong)* เป็นวีรบุรุษผู้สร้างสรรค์วัฒนธรรมมากกว่าเป็นเทพเจ้า เชื่อกันว่าเขาได้รักษายุคทองไว้ในโลกโดยช่วยเหลือมนุษย์ด้วยการทำสิ่งต่างๆ เช่น การกินพืชทุกชนิดเพื่อดูว่าชนิดใดกินได้ รวมถึงความทุกข์ทรมานของตัวเขาเองเนื่องจากการถูกวางยาพิษหลายครั้ง ซึ่งเขาสามารถรอดชีวิตได้ด้วยระบบย่อยอาหารเหนือธรรมชาติของเขา ยุคทองสิ้นสุดลงเมื่อเขาเสียชีวิต

## วัฒนธรรมสมัยนิยม

### แฟนตาซี
ในโลกแฟนตาซีสมัยใหม่ ซึ่งบางครั้งมีภูมิหลังและฉากมาจากตำนานในโลกแห่งความเป็นจริง แนวคิดที่คล้ายคลึงหรือเข้ากันได้กับยุคทองนั้นมีอยู่ในประวัติศาสตร์ก่อนยุคของโลกดังกล่าว เมื่อเทพเจ้าหรือสิ่งมีชีวิตคล้ายเอลฟ์มีอยู่ ก่อนการมาถึงของมนุษย์

ตัวอย่างเช่น ในผลงาน *[[ตำนานแห่งซิลมาริล]]* ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ยุคทองมีอยู่ในตำนานของมิดเดิลเอิร์ธ อาร์ดา (ส่วนหนึ่งของโลกที่เรื่อง *[[เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์]]* ตั้งอยู่) ถูกออกแบบให้สมมาตรและสมบูรณ์แบบ หลังจากสงครามของเหล่าเทพ อาร์ดาสูญเสียรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ (รู้จักกันในชื่อ *อาร์ดาอันมาร์เรด*) และถูกเรียกว่า *อาร์ดา มาร์เรด* ยุคทองอีกแบบหนึ่งตามมาภายหลัง หลังจากที่เอลฟ์ตื่นขึ้น เอลดาร์ อยู่บน วาลินอร์ อาศัยอยู่กับ วาลาร์ และก้าวหน้าในด้านศิลปะและความรู้ จนกระทั่งการกบฏและการล่มสลายของโนลดอร์ ซึ่งชวนให้นึกถึงการล่มสลายของมนุษย์ ในที่สุด หลังจากสิ้นสุดโลก ซิลมาริลลี จะถูกกู้คืนและแสงแห่งต้นไม้สองต้นแห่งวาลินอร์จะถูกจุดใหม่ อาร์ดาจะถูกสร้างขึ้นใหม่เป็น อาร์ดา ฮีลด์

ในจักรวาลของ *[[กงล้อแห่งกาลเวลา]]* "ยุคแห่งตำนาน" คือชื่อที่ให้กับยุคก่อนหน้า ในสังคมนี้ ผู้ใช้พลังเวทย์เป็นเรื่องปกติ และแอสเซได–ผู้ใช้พลังเวทย์ที่ผ่านการฝึกฝน– มีพลังอำนาจอย่างยิ่ง สามารถสร้างแองเกรล ซาแองเกรล และเทอร์แองเกรล และดำรงตำแหน่งพลเรือนที่สำคัญ ยุคแห่งตำนานถูกมองว่าเป็นสังคมในอุดมคติที่ปราศจากสงครามและอาชญากรรม และอุทิศตนเพื่อวัฒนธรรมและการเรียนรู้ แอสเซไดมักอุทิศตนเพื่อการศึกษาทางวิชาการ ซึ่งหนึ่งในนั้นได้สร้างหลุมโดยไม่ตั้งใจ *เดอะบอร์* เจาะเข้าไปในคุกของ*เดอะดาร์กวัน* ผลกระทบในทันทีไม่เป็นที่รู้จัก แต่*เดอะดาร์กวัน*ค่อย ๆ ยืนหยัดอำนาจเหนือมนุษยชาติ ชักจูงคนจำนวนมากให้กลายเป็นผู้ติดตามของเขา ซึ่งนำไปสู่สงครามแห่งอำนาจและในที่สุดการแตกสลายของโลก

อีกตัวอย่างหนึ่งคือในภูมิหลังของเกมคอมพิวเตอร์คลาสสิก *แลนด์ออฟลอร์* ซึ่งประวัติศาสตร์ของดินแดนแบ่งออกเป็นยุค หนึ่งในนั้นเรียกว่ายุคทอง ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ดินแดนถูกปกครองโดย 'บรรพบุรุษ' และไม่มีสงคราม ยุคนี้อยู่ในช่วงก่อน 'สงครามแห่งผู้นอกรีต'

ยุคทองอาจหมายถึงช่วงวัยเด็กตอนต้นด้วย เฮอร์เบิร์ต สเปนเซอร์ อ้างว่าเด็กเล็กพัฒนาผ่านขั้นตอนทางความรู้ความเข้าใจของวิวัฒนาการของเผ่าพันธุ์มนุษย์และของอารยธรรมมนุษย์ ทำให้เชื่อมโยงระหว่างยุคก่อนอารยธรรมและวัยทารก เคนเนธ เกรแฮม เรียกการย้อนอดีตวัยเด็กตอนต้นของเขาว่า 'ยุคทอง' และตัวละครในจินตนาการของ เจ.เอ็ม. แบร์รี อย่างปีเตอร์ แพน ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกใน *นกน้อยสีขาว* ได้รับการตั้งชื่อตาม *แพน* เทพเจ้ากรีกจากยุคทอง ผลงานเพิ่มเติมของแบร์รีเกี่ยวกับปีเตอร์ แพน  แสดงให้เห็นถึงวัยเด็กตอนต้นว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความเป็นธรรมชาติและความสุขก่อนอารยธรรม ซึ่งถูกทำลายโดยกระบวนการศึกษาในภายหลัง 

### การใช้งานในปัจจุบัน
ปัจจุบันคำว่า "ยุคทอง" มักใช้ในบริบทของช่วงเวลาเฉพาะในประวัติศาสตร์ของประเทศหนึ่ง เช่น ยุคทองของสเปน ยุคทองของเนเธอร์แลนด์ ยุคทองของเดนมาร์ก ยุคทองของฟลานเดอร์ส หรือประวัติศาสตร์ของสาขาเฉพาะ เช่น ยุคทองแห่งการปีนเขา ยุคทองแห่งภาพยนตร์การ์ตูนอเมริกัน ยุคทองของการ์ตูน ยุคทองของนิยายวิทยาศาสตร์ ยุคทองของโทรทัศน์ ยุคทองของฮอลลีวูด ยุคทองของเกมอาเขต ยุคทองของวิทยุ ยุคทองของฮิปฮอป ยุคทองของโรงละครคามิชิบาอิ (ในญี่ปุ่น) และแม้กระทั่ง ยุคทองของการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ ยุคทองของสื่อลามก โดยปกติแล้ว คำว่า "ยุคทอง" จะถูกมอบให้ย้อนหลัง เมื่อช่วงเวลาดังกล่าวสิ้นสุดลงและถูกนำมาเปรียบเทียบกับสิ่งที่ตามมาในสาขาเฉพาะที่กล่าวถึง นอกจากนี้คำดังกล่าวยังถูกใช้ในอนาคตด้วย ตัวอย่างเช่น เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม 2020 ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ดอนัลด์ ทรัมป์ ได้โพสต์ข้อความบน ทวิตเตอร์ โดยสัญญาว่าจะมี "ยุคทอง" ในอนาคตเมื่อประเทศฟื้นตัวจากการระบาดใหญ่ของโควิด-19 คำว่า "ยุคทอง" ซึ่งหมายถึงช่วงเวลาหนึ่งในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา เป็นการล้อเลียนการใช้คำว่า "ยุคทอง" นี้ (โดยบอกเป็นนัยว่าช่วงเวลาดังกล่าวมีลักษณะภายนอกเหมือนยุคทอง แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่น่าปรารถนามากนัก)

## ดูเพิ่ม

* ยุคทองของอิสลาม
* อวสานวิทยา
* สวนเอเดน
* ขาลิสถาน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์นิพนธ์
หมวดหมู่:การโหยหาอดีต