open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

**วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น** () เป็นส่วนราชการไทยระดับวิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น บัณฑิตวิทยาลัยมีฐานะเป็นคณะ/หน่วยงานหนึ่งในมหาวิทยาลัยขอนแก่น อยู่ภายใต้การบริหารงานของคณบดี มีคณะกรรมการประจำบัณฑิตวิทยาลัยทำหน้าที่กำหนดนโยบายเกี่ยวกับการบริหารในวิทยาลัยและมีสำนักงานคณบดีวิทยาลัยเป็นหน่วยงานที่จะปฏิบัติงานด้านธุรการและให้บริการทางการศึกษาและวิชาการ และเพื่อขยายการศึกษาของมหาวิทยาลัยไปสู่ระดับปริญญาที่สูงถึงปริญญาโทและ ปริญญาเอกในด้านบริหารธุรกิจ เปิดรับนักศึกษาในสาขาวิชาต่าง ๆ ตั้งแต่ปีการศึกษา 2540 มาจนถึงปัจจุบันนี้

## ประวัติ
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ ได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ องค์กรในกำกับมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2540 พลตำรวจเอกเภา สารสิน เป็นประธานคณะกรรมการอำนวยการวิทยาลัยฯ รองศาสตราจารย์พรสิริ ทิวาวรรณวงศ์ เป็นผู้อำนวยการ ในระยะเริ่มต้นได้ใช้อาคารศูนย์คอมพิวเตอร์ ชั้นที่ 4 เป็นสำนักงานและจัดการเรียนการสอน

สภามหาวิทยาลัยขอนแก่น คราวประชุมครั้งที่ 1/2544 เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2544 อนุมัติให้เปิดการเรียนการสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต ณ กรุงเทพมหานคร โดยมีที่ทำการวิทยาลัยฯ อยู่ที่ชั้น 25 อาคารกรุงเทพประกันภัย ถนนสาทรใต้ มีพื้นที่ประมาณ 980 ตารางเมตร เริ่มรับนักศึกษารุ่นแรกปีการศึกษา 2544 เดือนกันยายน และที่ประชุมคณะกรรมการอำนวยการวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ คราวประชุมครั้งที่ 2/2546 เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2546 มีมติให้ขยายพื้นที่ของที่ทำการวิทยาลัยฯ ณ กรุงเทพมหานคร ออกไปอีก 238 ตารางเมตร รวมเป็นพื้นที่ทั้งสิ้น 1,218 ตารางเมตร

หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตของวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มุ่งเน้นให้ผู้เรียนได้เพิ่มทักษะและความรู้ความสามารถ เพื่อเป็นนักบริหารมืออาชีพที่มีคุณภาพทันต่อการเปลี่ยนแปลงของโลก มีจริยธรรมและความรับผิดชอบต่อสังคม พร้อมทั้งเป็นการยังประโยชน์ให้กับผู้ที่กำลังประกอบอาชีพสาขาต่างๆ ได้มีโอกาสพัฒนา, เพิ่มพูนความรู้ความสามารถ ทางด้านการบริหารได้อย่างเต็มศักยภาพ

## หลักสูตร

## คณบดี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* https://mba.kku.ac.th/th/index.php เว็บไซต์ทางการวิทยาลัย

ขอนแก่น
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S7

**[[รถไฟใต้ดินหนานจิง]] สาย S7** () เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 26พฤษภาคม พ.ศ.2561 มีระยะทาง 30.16 กิโลเมตร จำนวน 9 สถานี

## รายชื่อสถานี

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:南京地铁S7宁溧线空港溧水进站.jpg|รถไฟฟ้า
ไฟล์:
ไฟล์:Wolonghu Station.jpg|วั่วหลงหู(臥龍湖站)
ไฟล์:
ไฟล์:南京地铁空港新城江宁站S7号线站台.jpg|ขงกั่งซินฉิงจียงหนิง(空港新城江寧站)
ไฟล์:


## อ้างอิง

หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
วัดมะขาม (จังหวัดปทุมธานี)

**วัดมะขาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านมะขาม ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี อยู่ใกล้กับวัดศาลเจ้า

วัดมะขามสร้างประมาณ พ.ศ. 2170 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยชาวมอญที่อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารของพระมหากษัตริย์ไทย สันนิษฐานว่าสถานที่สร้างน่าจะมีต้นมะขามอยู่มาก บ้างก็่ว่าเป็นชื่อบ้านเดิมมาจากเมืองมอญ จึงได้ชื่อว่า "วัดมะขาม" ครั้นเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงเนื่องจากแม่น้ำที่ขุดลัดผ่านมีขนาดกว้างขึ้น แม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมตื้นเขิน จึงได้สร้างวัดขึ้นใหม่หันหน้าสู่แม่น้ำสายใหม่ ทำให้มีวัดมะขามสองวัด เรียกวัดที่สร้างใหม่ว่า **วัดมะขามนอก** หรืออีกชื่อหนึ่งว่า **วัดมะขามเหนือ** ส่วนวัดมะขามเดิมเรียกว่า **วัดมะขามใน** ต่อมาในสมัยพระครูปทุมสารธรรม (วงศ์) วัดมะขามในซึ่งเป็นวัดเดิมได้ร้างลง และชำรุดผุพังเกินกำลังที่จะบูรณะขึ้นมาใหม่ได้ จึงได้ยุบรวมกันเป็นวัดเดียวและตัดคำว่า "เหนือ" ออกไป เป็น "วัดมะขาม" ตั้งแต่ พ.ศ. 2482 อนึ่งยังมีวัดมะขามอีกแห่ง คือ "วัดมะขามใต้" ซึ่งต่อมาเปลี่ยนนามวัดมาเป็นวัดชินวรารามวรวิหาร

โบสถ์วัดสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย มีฐานแท่นท้องสำเภา หน้าบันไม้แกะสลักรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ บานประตูหน้าต่างลงรักปิดทองลายรดน้ำเป็นรูปทวารบาล ด้านหลังของวัดมีวังมัจฉาเพื่อให้ทำบุญให้อาหารปลา

## อ้างอิง

มะขาม
มะขาม
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
ศูนย์ฝึกซ้อมลิเวอร์พูล

**ศูนย์ฝึกซ้อมลิเวอร์พูล** () เป็นสนามฝึกซ้อมและศูนย์เยาวชนของลิเวอร์พูล หรือรู้จักในชื่อ **ศูนย์ฝึกซ้อมแอกซ่า** () ด้วยเหตุผลด้านผู้สนับสนุน ศูนย์ฝึกซ้อมเป็นสนามเหย้าของทีมสำรองและเยาวชนของลิเวอร์พูลเป็นเวลาหลายปี โดยในอดีตรู้จักในชื่อ **ดิอคาเดมี** หรือเรียกตามที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ว่า **เคิร์กบี** ศูนย์ฝึกซ้อมได้รับการขยายและปรับปรุงใหม่ตั้งแต่ ค.ศ. 2017 เพื่อให้มีพื้นที่สำหรับทีมชุดใหญ่ที่จะย้ายมาที่นี่จากเมลวูด การก่อสร้างเสร็จสิ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 ทีมชุดใหญ่ย้ายเข้าสู่ศูนย์ฝึกซ้อมในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020

## ดูเพิ่ม
* เมลวูด
* แอนฟีลด์
* ชุดสำรองและชุดเยาวชนของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล
หมวดหมู่:สนามฝึกซ้อมฟุตบอลในประเทศอังกฤษ
หมวดหมู่:สนามกีฬาในเทศมณฑลเมอร์ซีย์ไซด์
วัดบางบ่อ

**วัดบางบ่อ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองลัดวัดบางบ่อ ตำบลบางบ่อ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ มีเนื้อที่ 43 ไร่ 98 ตารางวา ทิศใต้ติดต่อกับคลองสำโรง

วัดบางบ่อสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2324  ตอนปลายสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี ไม่ทราบนามผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2503 มีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2499 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนสอนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาขึ้นในที่ดินวัดด้วย ในสมัยหลวงพ่อชาญเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ดำเนินการสร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ทั้งศาลาการเปรียญ กุฏิทรงไทย ซุ้มประตู โรงเรียนพระปริยัติธรรม และเมรุไร้ควัน จนได้รับการยกเป็นวัดพัฒนาดีเด่นใน พ.ศ. 2547

อุโบสถ์กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 แทนโบสถ์หลังเก่า กุฏิ 9 หลัง ส่วนใหญ่เป็นทรงครึ่งไม้ครึ่งตึก ศาลาเปรียญคอนกรีตเสริมเหล็ก 

วัดมีการสร้างวัตถุมงคลโดยหลวงปู่ชาญ วัตถุมงคลที่สร้างชื่อเสียงโด่งดัง คือ เสือแกะจากไม้พญางิ้วดำ พระเหรียญและพระผง 80 ปี เหรียญนั่งเสือ เสือหล่อ เสือไม้แกะ ฯลฯ 

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการโต
* พระอธิการแดง
* พระอธิการพร้อม
* พระครูพินิจสมณคุณ (หลวงปู่ไผ่)
* พระปลัดทรง สงฺฆวโร
* พระครูสังฆรักษ์ (หม๋อง)
* หลวงพ่อชาญ อิณมุตฺโต หรือพระครูวิจารณ์ธรรมคุณ

## อ้างอิง

บางบ่อ
วัดสะแกงาม (กรุงเทพมหานคร)

**วัดสะแกงาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร

วัดสะแกงามตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2475 บริเวณที่ตั้งวัดมีต้นสะแกอยู่มากจึงเป็นที่มาของชื่อวัด ผู้บริจาคที่ดินคือ นายฉิม ผึ้งหลวง และญาติ ๆ ได้บริจาคที่ดินจำนวน 9 ไร่ 2 งาน 9 ตารางวา และได้นิมนต์พระแต๊ะมาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 พระครูประภัศร์สาสนกิจ โหม่ง ปภสฺสโร เจ้าอาวาสวัดรุ่นต่อมาได้ร่วมกับชาวบ้านพัฒนาวัดกันเรื่อยมา รวมถึงได้มีการสร้างโรงเรียนวัดสะแกงามขึ้นมาด้วย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูปลัด วิเชียร อตฺตทนโต

วัดมีอุโบสถ 2 ชั้น มีพระพุทธชินราชจำลอง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพพุทธประวัติ ผนังด้านหน้าอุโบสถเป็นภาพพระราชกรณียกิจพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร วัดมีวิหารพระฉัตรโมลี ประดิษฐานพระฉัตรโมลี ศาลเจ้าแม่ทับสะแกที่สร้างมาตั้งแต่เริ่มสร้างวัด นอกจากนี้มีมุมจำลองพระยายม บริเวณสวนหย่อม ด้านหน้าวิหารพระฉัตรโมลี มีสังเวชนียสถานจาลองสถานที่ประสูติ ตรัสรู้ แสดงพระธรรมเทศนาและสถานที่ปรินิพพานของพระพุทธเจ้า

## อ้างอิง

สะแกงาม
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S1

**[[รถไฟใต้ดินหนานจิง]] สาย S1** () เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 1กรกฎาคม พ.ศ.2557 มีระยะทาง 37.3 กิโลเมตร จำนวน 9 สถานี

## รายชื่อสถานี

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:Nanjing Metro Line S1 Train.jpg|รถไฟฟ้า
ไฟล์:201712 Door of NJM S1 Rolling Stock.jpg|ภายในรถ
ไฟล์:HHU-Fochengxilu Station.JPG|มหาวิทยาลัยโฮไฮ้・ฝัวเฉิงซีลู่(河海大學・佛城西路站)
ไฟล์:
ไฟล์:南京地铁空港新城江宁站S1号线站台.jpg|ขงกั่งซินฉิงจียงหนิง(空港新城江寧站)
ไฟล์:


## อ้างอิง

หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
สตีเฟน แบล็กฮาร์ท

**สตีเฟน ที. แบล็กฮาร์ท** () เป็นนักแสดงตัวละคร, นักเขียน และโปรดิวเซอร์ ชาวอเมริกัน

## อาชีพ
แบล็กฮาร์ทเริ่มการศึกษาด้านศิลปะที่มหาวิทยาลัยเซาท์ฟลอริดา ภายใต้การดูแลของ Paul Massie นักแสดงที่ได้รับรางวัล BAFTA ก่อนจะย้ายไปต่างประเทศเพื่อเข้าเรียนที่ London Academy of Music and Dramatic Art ระหว่างศึกษาที่ LAMDA นอกเหนือจากหลักสูตรการศึกษาและการปฏิบัติตามปกติแล้ว แบล็กฮาร์ทยังศึกษาวิชาดาบภายใต้ปรมาจารย์การต่อสู้ที่มีชื่อเสียง Rodney Cottier และ John Waller  และได้รับการรับรองขั้นสูงจาก Society of British Fight Directors (ปัจจุบันเรียกว่า BASSC) เมื่อกลับมาที่สหรัฐเขากลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของโรงละคร Westside Repertory ของแมนฮัตตัน (ในเวลานั้นเป็นบริษัทละครคลาสสิกที่เก่าแก่ที่สุดในเมือง)  และเรียนที่ HB Studio ภายใต้ Uta Hagen และนักแสดงตัวละคร William Hickey

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:มาร์เวลสตูดิโอส์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2510
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
โฮป เดวิส

**โฮป เดวิส** (; เกิด 23 มีนาคม พ.ศ. 2507) เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน เธอได้แสดงในภาพยนตร์เช่น *[[About Schmidt]]* (2002) และ *[[American Splendor (film)|American Splendor]]* (2003) สำหรับบทบาทของเธอในการแสดงละครบรอดเวย์ดั้งเดิมเรื่อง *[[God of Carnage]]* ในปี ค.ศ. 2009 เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Tony Award สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากละคร นอกจากนี้เธอยังได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลเอ็มมีสองครั้งสำหรับบทบาททางโทรทัศน์ในปี ค.ศ. 2009 ในซีรีส์ *[[In Treatment (U.S. TV series)|In Treatment]]* และในภาพยนตร์เรื่อง *[[The Special Relationship (film)|The Special Relationship]]* ในปี พ.ศ. 2559 เธอปรากฏตัวในภาพยนตร์จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลเรื่อง *[[Captain America: Civil War]]* รับบท Maria Stark แม่ของโทนี สตาร์ก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:มาร์เวลสตูดิโอส์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2507
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
วัดลุ่มเจริญศรัทธา

**วัดลุ่มเจริญศรัทธา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงยานนาวา เขตสาทร และแขวงวัดพระยาไกร เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมี พระครูมงคลวิสุทธิวรคุณ (หลวงพ่อเลี่ยม กิตฺติเมธี) เป็นเจ้าอาวาส

วัดลุ่มเจริญศรัทธาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2479 อุโบสถของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 มีการบูรณะซ่อมแซมเล็ก ๆ น้อย ๆ มาโดยตลอด พื้นที่ของอุโบสถเริ่มอยู่ต่ำกว่าพื้นถนนโดยรอบอย่างมาก เมื่อเกิดฝนตกน้ำท่วมขัง ก็จะเกิดปัญหาน้ำท่วมขังในบริเวณโบสถ์ ในช่วงปี พ.ศ. 2560 จึงริเริ่มบูรณะอุโบสถครั้งใหญ่ โดยจะใช้ระบบไฮโดรลิก ทำการยก (ดีด) พื้นโบสถ์ขึ้นไป 4 เมตร 45 เซนติเมตร ทำให้เป็นโบสถ์ 2 ชั้น ชั้นล่างสำหรับประกอบพิธีทางศาสนาทั่วไป ส่วนชั้นบนจะใช้ประกอบสังฆกรรมเฉพาะสำหรับพระภิกษุ สำหรับโบสถ์ใหม่ ประดับด้านนอกด้วยเซรามิกสีเขียวมรกตตัดกับสีทอง สื่อถึงพระอินทร์ เทวดาตามความเชื่อของชาวไทย

ปูชนียวัตถุในวัด ได้แก่ พระพิฆเนศวร หลวงปู่ทวด หลวงพ่อโต พระสีวลี ท้าวเวสสุวรรณ พระแม่โพสพ พระแม่นางกวัก พระสังกระจาย

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูปราโมทย์ธรรมโสภณ 
* พระครูมงคลวิสุทธิวรคุณ (เลี่ยม กิตฺติเมธี)

## อ้างอิง

ลุ่มเจริญศรัทธา
ลุ่มเจริญศรัทธา
วัดทุ่งครุ

**วัดทุ่งครุ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทุ่งครุ เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร

วัดทุ่งครุสร้างเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2451 โดยมีนายผาดและนางละมัย พึ่งสาย เป็นผู้อุทิศที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด 12 ไร่ 22 งาน ต่อมานายเปลี่ยนและนางกลีบได้สร้างศาลาการเปรียญและได้สร้างอุโบสถไม้ขึ้น 1 หลัง เสร็จแล้วได้ทำพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อเดือน 5 ปีเถาะ พ.ศ. 2458 ในปี พ.ศ. 2500 นายผล นางบาง บุญสม นายลา และนางละมัยได้ร่วมกันบริจาคที่ดินจำนวน 1 ไร่ เพื่อเป็นที่ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าซึ่งเป็นไม้และได้ชำรุดทรุดโทรม อุโบสถหลังใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2506 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ทำพิธีผูกพัทธสีมา (ตัดหวายลูกนิมิต) เมื่อวันที่ 31 กรกฏาคม พ.ศ. 2521 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชและสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ทรงเป็นประธานตัดหวายลูกนิมิต

พื้นที่ตั้งวัดอยู่ท่ามกลางชุมชนซอยประชาอุทิศ 84 เป็นที่ราบลุ่ม วัดมักจะถูกน้ำท่วมในฤดูฝน วัดมีกุฏิสงฆ์ 5 หลัง ในอุโบสถมีพระประธาน นามว่า *หลวงพ่อไกรสร* บริเวณใกล้วัดยังมีตลาดนัด

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการผลัด
* พระอธิการเชย
* พระอธิการขอม
* พระอธิการเปลี่ยน
* พระอธิการชม
* พระอธิการยม
* พระอธิการปั่น
* พระครูวิจารณ์ถาวรกิจ
* พระครูพิพิธพัฒโนดมหรือพระอาจารย์เจริญ ฐิตสีโล 
* พระครูสุนทรจารุวรรณ

## อ้างอิง

ทุ่งครุ
วัดบางมดโสธราราม

**วัดบางมดโสธราราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางมด เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูพิศุทธิ์จันทรังษี (จรัล สิริจันโท) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

## ประวัติ
วัดบางมดโสธรารามสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2495 เจ้าภาพถวายที่สร้างวัดคือ คุณตาคราม คุณยายเปร่ง ชูสิน คุณพ่อเล็ก คุณแม่กรุด วาสนสมพงษ์ พร้อมบุตรธิดา และคุณโยมกิ่ง พัฒนเจริญ โดยมีพระครูสังฆรักษ์พงษ์สิงห์ ฐิตวังโส (หลวงเตี่ย) เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก แต่เดิมเป็นสำนักสงฆ์ เนื่องจากยังเป็นบริเวณทุ่งนาอยู่ ชาวบ้านในละแวกนี้จึงมักเรียกชื่อว่า **สำนักสงฆ์กลางนา** ต่อมาสำนักสงฆ์แห่งนี้ได้รับการพัฒนาให้ดีขึ้น จากนั้นเรียกชื่อว่า **วัดเกตุแก้วโสธราราม** แต่ยังไม่เป็นทางการ จนมาถึงปี พ.ศ. 2534 จึงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นวัดในพุทธศาสนา มีชื่อว่า "วัดบางมดโสธราราม"

## อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อุโบสถสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2538 ปิดทองฝังลูกนิมิตเมื่อปี พ.ศ. 2550 เป็นอุโบสถ 3 ยุค คือ สมัยอยุธยา ลพบุรี สุโขทัย ลายวิจิตรแบบไทย ในอุโบสถมีพระประธานองค์ใหญ่ (หลวงพ่อเพชรจำลองจากวัดท่าหลวง จังหวัดพิจิตร) และมีพระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายกเมื่อปี พ.ศ. 2549 นอกจากนั้นยังมีศพอดีตเจ้าอาวาสไม่เน่า ไม่เปื่อย ประดิษฐานไว้ที่โลงแก้ว และหลวงพ่อโอภาสีแกะสลักเป็นไม้มงคลองค์ใหญ่สูง 5 เมตร มีหลวงพ่อทันใจองค์สูง 4 เมตร เจ้าแม่กวนอิมพันมือเป็นทองเหลืองและเป็นไม้มงคล พระสีวลีองค์ใหญ่

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูสังฆรักษ์พงษ์สิงห์ 
* พระครูปลัดน่วม ชินวโร 
* พระครูพิศุทธิ์จันทรังษี (จรัล สิริจันโท)

## อ้างอิง

บางมดโสธราราม
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 4

**[[รถไฟใต้ดินหนานจิง]] สาย 4** เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2560 มีระยะทาง 33.8 กิโลเมตร จำนวน 18 สถานี

## รายชื่อสถานี

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:南京地铁4号线04-029030驶入仙林湖站.jpg|รถไฟฟ้า
ไฟล์:
ไฟล์:Gulou Station in Line 4.jpg|กู่โหลว(鼓樓站)
ไฟล์:201704 Art Wall at Suning HQ Xuzhuang Stationa.jpg|ชีจวง(徐莊站)
ไฟล์:201704 Platform of NUAJSSNUCaochangmen Station.jpg|เฉ่าชังเหมิน(草場門站)
ไฟล์:201704 Exit 3 of Longjiang Station.jpg|หลงเจียง(龍江站)


## อ้างอิง

หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
แอลฟรี วูดาร์ด

**แอลฟรี วูดาร์ด** (; ; เกิด 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495) เป็นนักแสดง, โปรดิวเซอร์ และนักเคลื่อนไหวทางการเมืองชาวอเมริกัน เธอได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหนึ่งในนักแสดงที่มีความสามารถหลากหลายและประสบความสำเร็จมากที่สุดในยุคของเธอ  เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์และรางวัลแกรมมี่ อย่างละครั้ง และรางวัลเอ็มมี 18 ครั้ง (ชนะ 4 ครั้ง) และยังได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ 1 รางวัล และรางวัล Screen Actors Guild อีกสามรางวัล ในปี ค.ศ. 2020 The New York Times ได้จัดอันดับให้วูดาร์ดอยู่ในอันดับที่ 17 ในรายชื่อ "25 นักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ 21"  เธอยังเป็นที่รู้จักจากผลงานในฐานะนักเคลื่อนไหวทางการเมืองและโปรดิวเซอร์ วูดาร์ดเป็นผู้ก่อตั้ง Artists for a New South Africa ซึ่งเป็นองค์กรที่อุทิศให้กับการพัฒนาประชาธิปไตยและความเท่าเทียมกันในประเทศเหล่านั้น  เธอเป็นสมาชิกคณะกรรมการของ Academy of Motion Picture Arts and Sciences.

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:มาร์เวลสตูดิโอส์
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2495
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
มุณเฑศวรีมนเทียร

**มุณเฑศวรีมนเทียร**เป็นมนเทียรโบราณที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านรามครห์ (Ramgarh village) ในอำเภอไกมูร์ รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย บนเทือกเขามุณเฑศวรี มนเทียรนี้เป็นมนเทียรเก่าแก่ที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะและศักติ ถือกันว่าที่นี่เป็นมนเทียรที่เก่าแก่มากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศอินเดีย และถือกันว่าเป็นมนเทียรที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศอินเดียที่ยังคงมีการดำเนินพิธีกรรมและมีการกราบไหว้บูชาจนถึงปัจจุบัน
ป้ายข้อมูลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) ระบุอายุของมนเทียรว่าสร้างขึ้นในปี 625 มนเทียรนี้อยู่ภายใต้การดูแลของ ASI ตั้งแต่ปี  1915 

## สถาปัตยกรรม
มนเทียรสร้างขึ้นด้วยหิน และจัดวางด้วยรูปแบบแปดเหลี่ยมซ่งถือว่าไม่พบบ่อยในสถาปัตยกรรมฮินดู มนเทียรที่หลงเหลืออยู่เป็นตัวอย่างชิ้นเก่าแก่ที่สุดของสถาปัตยกรรมแบบนครที่พบในรัฐพิหาร ในผนังทั้งสี่มีปรากฏประตู หน้าต่าง และฐานที่ซึ่งเคยรองรับรูปปั้นประดับ ส่วนยอดของอาคาร ศิขระ นั้นสูญหายหรือพังทลายไปแล้ว ในขณะที่ปัจจุบันได้มีการสร้างหลังคาราบขึ้นมาทดแทนศิขระที่สูญสลายไป ผนังด้านในของโบสถ์ปรากฏงานแกะสลักนูนต่ำและงานปั้นลอยในรูปของหม้อกลัศ แจกัน และงานออกแบบลวดลายดอกไม้และพรรณพืช ประตูทางเข้าออกนั้นประดับประดาด้วยทวารปาละ, พระแม่คงคา, พระแม่ยมุนา และมูรติอื่น ๆ เทพเจ้าองค์ประธานที่ประดิษฐานภายในครรภคฤห์คือพระแม่มุณเฑศวรี และจตุรมุขศิวลึงค์ (ศิวลึงค์สี่หน้า) เทวรูปของเทวีมุณเฑศวรีนั้นมีสิบกร ประทับบนควาย ซึ่งสื่อถึงมหิศาสูรมรรทินี นอกจากนี้ภายในมนเทียรยังพบมูรติของเทพเจ้าองค์อื่น ๆ เช่า พระคเณศ พระสูรยะ และพระวิษณุ โครงสร้างหินจำนวนหนึ่งของมนเทียรนั้นได้รับความเสียหาย และสามารถพบซากโครงสร้างหินกระจัดกระจายทั่วบริเวณ อย่างไรก็ตาม มนเทียรนี้เป็นพื้นที่สำหรับการศึกษาโบราณคดีโดย ASI เป็นเวลาสักพักหนึ่งแล้ว

## การบูชา
เทศกาลสำคัญของมนเทียรนี้ได้แก่รามนวมีและศิวราตรี เทศกาลใหญ่ประจำปีของมนเทียร (*[[mela|เมลา]]*) จะมีจัดอยู่ใกล้เคียงในระหว่างช่วงนวราตรี คติการบูชาศักติในรูปของเทวีมุณเฑศวรีนั้นเป็นตัวชี้ให้เห็นถึงวัฒนธรรมการบูชาแบบตันตระ ซึ่งมีปฏิบัติทั่วไปในแถบอินเดียตะวันออก เช่นรัฐพิหาร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐพิหาร
หมวดหมู่:โบสถ์พระศิวะ
หมวดหมู่:โบสถ์ศักติ
วีรภัทรมนเทียร (เลปักษี)

**วีรภัทรมนเทียร**เป็นมนเทียรในเลปักษี รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระวีรภัทระปางดุร้ายของพระศิวะ มนเทียรสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 และสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมวิชัยนคร รัฐบาลอินเดียให้สถานะมนเทียรนี้เป็นอนุสรณ์ที่มีความสำคัญระดับชาติและถือกันว่าเป็นมนเทียรแบบวิชัยนครที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของอินเดีย ภาพเขียนเฟรสโกซึ่งประดับมนเทียรได้รับการอนุรักษ์อย่างดี เขียนแสดงเรื่องราวจากรามายณะ, มหาภารตะ และปุราณะ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐอานธรประเทศ
หมวดหมู่:โบสถ์พระศิวะ
เขาซัลมา

**เขาซัลมา** () เป็นเทือกเขาในแคว้นฮาอิล, ประเทศซาอุดีอาระเบีย เหมือนกับอะญา เทือกเขานี้เป็นส่วนหนึ่งของเขาชัมมัร

## ดูเพิ่ม
* หุบเขาอะดัยเราะอ์
* ฮาอิล
* รายชื่อภูเขาในประเทศซาอุดีอาระเบีย
* บุคคล:
** อัลฟัฎล์
** บนูญัรรอฮ์
** ฏ็อยยิอ์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Map showing the study area of Salma Mountains
* Mid of Salma Mountains 

หมวดหมู่:ภูเขาของประเทศซาอุดีอาระเบีย
อีเอฟแอลคัพ 2021 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน **ฟุตบอลลีกคัพ 2021 นัดชิงชนะเลิศ** หรือ **อีเอฟแอลคัพ 2021 นัดชิงชนะเลิศ** เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่จะมีขึ้นในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 2021 ที่ สนามกีฬาเวมบลีย์ ในกรุงลอนดอน, ประเทศอังกฤษ. ระหว่าง แมนเชสเตอร์ซิตี และ ทอตนัมฮอตสเปอร์, ถูกเลื่อนออกไปจากกำหนดเดิมจะเป็นวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021. ความปรารถนาของอีเอฟแอลด้วยการที่มีแฟนๆ จำนวนมากขึ้นที่จะเข้าร่วมการแข่งขันเป็นสาเหตุหลักสำหรับการเปลี่ยนแปลงวันที่.

แมตช์นี้จะเป็นรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลลีก/อีเอฟแอลคัพครั้งที่เก้าที่จะลงเล่นโดยทอตนัม, ซึ่งทั้งสี่ทีมจะจบลงด้วยชัยชนะ. การชนะสี่ครั้งประกอบไปด้วยถ้วยรางวัลของสโมสรที่มากที่สุด, อ้างสิทธิ์ในปี 2008.

## เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

### แมนเชสเตอร์ซิตี

แมนเชสเตอร์ซิตี, ในฐานะทีมจาก พรีเมียร์ลีก มีส่วนร่วมใน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2020–21, เริ่มต้นการแข่งขันในรอบสาม. พวกเขาเอาชนะ บอร์นมัท 2–1 ในเกมเหย้านัดเดียวเท่านั้นของพวกเขาในทัวร์นาเมนต์นี้.

ในรอบสี่พวกเขากำจัด เบิร์นลีย์ 3–1.

ในรอบก่อนรองชนะเลิศพวกเขากำจัด อาร์เซนอล 4–1.

ในรอบรองชนะเลิศพวกเขาเอาชนะ อริร่วมเมือง แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 3-1.

### ทอตนัมฮอตสเปอร์

ทอตนัม, ในฐานะทีมจาก พรีเมียร์ลีก จะมีส่วนร่วมใน ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2020–21, เป็นไปตามกำหนดเดิมที่จะเริ่มต้นลงเล่นในรอบสามเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2020. อย่างไรก็ตามนัดนี้, ออกไปเยือน ลีย์ตันโอเรียนต์, ได้เลื่อนการแข่งขันหลังจากผู้เล่นโอเรียนต์หลายคนได้ผลทดสอบสำหรับ โควิด-19. เมื่อวันที่ 25 กันยายน, ได้รับการยืนยันว่าทอตนัมจะขอรับสิทธิ์บายเข้าสู่รอบสี่, เนื่องจากไร้กำลังของโอเรียนต์ต่อการเติมเต็มโปรแกรมการแข่งขัน.

ในรอบสี่, ทอตนัม ชนะ เชลซี ที่บ้านของพวกเขา 5–4 การดวลลูกโทษ, หลังจบ 90 นาทีของการเล่นสิ้นสุดที่ผลเสมอ 1–1.

ทอตนัมออกมาเยือน สโตกซิตี ในรอบก่อนรองชนะเลิส, พวกเขากลับบ้านด้วยชัยชนะ 3–1.

ในรอบรองชนะเลิศ, ทอตนัมพบกับทีมเดียที่ไม่ได้มาจากพรีเมียร์ลีกที่ยังลงเล่นได้จนถึงรอบนี้, เบรนต์ฟอร์ด ของเดอะแชมเปียนชิป. ทอตนัมเข้าชิงชนะเลิศด้วยชัยชนะ 2–0.

## แมตช์
### รายละเอียด


## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

2021
หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศอังกฤษในฤดูกาล 2020–21
หมวดหมู่:นัดการแข่งขันของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
หมวดหมู่:นัดการแข่งขันของสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
สนิมย้อย

**สนิมย้อย** () คือการก่อตัวของสนิมเหล็กที่เกิดขึ้นใต้น้ำลึก สะสมกันเป็นแท่งคล้ายกับน้ำแข็งย้อยหรือหินย้อย สนิมย้อยเป็นที่คุ้นเคยจากภาพถ่ายใต้น้ำของซากเรืออับปางเช่น อาร์เอ็มเอส ไททานิก เรือประจัญบานบิสมาร์ค และเรือยูเอสเอส อินเดียแนโพลิส สนิมย้อยถูกสร้างขึ้นโดยจุลินทรีย์ที่กินเหล็ก 

คำว่า *rusticle* ในภาษาอังกฤษเป็นหน่วยคำควบที่ประกอบขึ้นจากคำ *rust* ("สนิม") และคำ *icicle* ("น้ำแข็งย้อย") และได้ถูกใช้ครั้งแรกโดยรอเบิร์ต แบลลาร์ด คนแรกที่สังเกตเห็นสนิมย้อยบนซากเรือไททานิกในปีพ.ศ. 2529 สนิมย้อยบนเรือไททานิกได้รับการตรวจสอบครั้งแรกใน พ.ศ. 2539 โดยรอย คัลลิมอร์ แห่งมหาวิทยาลัยริไจนาในแคนาดา แบคทีเรียที่อาศัยอยู่ภายในสนิมย้อยของไททานิกคือ *Halomonas titanicae* ถูกค้นพบใน พ.ศ. 2553 โดยเฮนรีเอตตา แมนน์ สนิมย้อยสามารถก่อตัวบนวัตถุที่ทำด้วยเหล็กที่จมอยู่ใต้น้ำ ได้แก่โซ่สมอเรือ และอุปกรณ์ในงานใต้ทะเล สนิมย้อยจะก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในสภาพอากาศที่อบอุ่น และแม้กระทั่งในน้ำโดยมีออกซิเจนละลายน้ำเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย
## องค์ประกอบ
สนิมย้อยประกอบด้วยสารประกอบเหล็กมากถึง 35% รวมทั้งเหล็กออกไซด์ เหล็กคาร์บอเนต และเหล็กไฮดรอกไซด์ ส่วนที่เหลือเป็นสารประกอบที่ซับซ้อนของจุลินทรีย์ทั้งแบบซิมไบโอซิสและแบบพึ่งพากัน ได้แก่แบคทีเรีย *Halomonas titanicae* และเชื้อราที่ใช้สนิมโลหะเป็นแหล่งอาหาร ทำให้เกิดการกัดกร่อนและจุลินทรีย์เหล่านี้รวมกันขับถ่ายของเสียที่เป็นสารประกอบที่ก่อตัวเป็นสนิมย้อย

## โครงสร้าง
โครงสร้างของสนิมสนิมย้อยมักมีช่องให้น้ำไหลผ่านและดูเหมือนว่าเกิดขึ้นในรูปวงแหวนคล้ายกับวงปีในต้นไม้ ซึ่งมีความละเอียดอ่อนมากและแตกตัวเป็นผงละเอียดได้แม้สัมผัสเพียงเล็กน้อย

## สี
พื้นผิวด้านนอกของสนิมย้อยมีสีแดงเรียบจากเหล็ก (III) ออกไซด์ และแกนกลางเป็นสีส้มสดจากผลึกของเกอไทต์ (เหล็กไฮเดรตออกไซด์)

## อ้างอิง


หมวดหมู่:การกัดกร่อน
หมวดหมู่:ชีวเคมี
หมวดหมู่:บทความเกี่ยวกับ ชีวเคมี ที่ยังไม่สมบูรณ์
อิซาโอะ มาจิอิ

**อิซาโอะ มาจิอิ** (; เกิดในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1973) เป็นปรมาจารย์อิไอโดะชาวญี่ปุ่นในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น 

เขาถือครองสถิติจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ในทักษะดาบคาตานะหลายตำแหน่ง ได้แก่ "ศิลปะการต่อสู้ในการตัดเสื่อผืนเดียวด้วยดาบคาตานะมากที่สุด (ซูเองิริ)", "ศิลปะการต่อสู้การตัดดาบที่เร็วที่สุด", "การใช้ดาบตัดเสื่อฟางมากที่สุดภายใน 3 นาที" และ "การใช้ดาบตัดลูกเทนนิสที่เร็วที่สุด (708 กม/ชม)"

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักดาบชาวญี่ปุ่น
วัดบึง

**วัดบึง** อาจหมายถึง
* **[[วัดบึง (จังหวัดปราจีนบุรี)|วัดบึง]]** จังหวัดปราจีนบุรี
* **[[วัดบึง (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)|วัดบึง]]** จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* **[[วัดบึง (จังหวัดนครราชสีมา)|วัดบึง]]** จังหวัดนครราชสีมา
* **[[วัดบึง (จังหวัดร้อยเอ็ด)|วัดบึง]]** จังหวัดร้อยเอ็ด
* **[[วัดบึง (จังหวัดสุโขทัย)|วัดบึง]]** จังหวัดสุโขทัย
* **[[วัดบึง (จังหวัดสุรินทร์)|วัดบึง]]** จังหวัดสุรินทร์

บึง
เวงกเฏศวรมนเทียร (ติรุปติ)

**เวงกเฏศวรมนเทียร** (Venkateswara Temple) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่ตั้งอยู่ในเมืองหุบเขาติรุมลา นครติรุปติ อำเภอจิตตูร์ รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระเวงกเฏศวร ปางหนึ่งของพระวิษณุที่เชื่อว่าอวตารลงมา ณ สถานที่นี้เพื่อปกป้องมนุษย์จากปัญหาทั้งปวงในกลียุค จึงทำให้ที่นี่มีอีกชื่อว่า กาลียุคไวกูณฐ์ หรือ กาลียุควิษณุโลก และองค์เทพก็มีอีกพระนามว่า กลียุคปรัถยักษไทวัม (Kaliyuga Prathyaksha Daivam) คณะกรรมการผู้บริหารมนเทียรนี้คือติรุมลาติรุปตีเทวัสถานัม (TTD) ซึ่งอยู่ใต้การควบคุมของรัฐบาลรัฐอานธประเทศโดยตรง และรายได้จากมนเทียรก็เข้าสู่รัฐบาลรัฐอานธรประเทศเช่นกัน

หุบเขาติรุมาละเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาเศษจลัม และมีความสูง  เหนือระดับน้ำทะเล หุบเขานี้ประกอบด้วยยอดเขาเจ็ดยอด (สัปตคีรี) ซึ่งสื่อถึงศีรษะทั้งเจ็ดของอาทิเศษะ มนเทียรนี้ตั้งอยู่บนยอดเขาที่เจ็ดซึ่งชื่อว่า เวงกฏคีรี

มนเทียรนี้เป็นศาสนสถานที่ร่ำรวยที่สุดในโลกในแง่ของเงินบริจาคและความมั่งคั่ง มนเทียรมีผู้เดินทางมาแสวงบุญอยู่ที่ 50,000 ถึง 100,000 คนต่อวัน (30 ถึง 40 ล้านคนต่อปีโดยเฉลี่ย) และจำนวนนี้อาจสูงขึ้นมากเป็นพิเศษในช่วงเทศกาลสำคัญของมนเทียร เช่น พรหโมสวัมที่ซึ่งมียอดผู้เดินทางมาแสวงบุญสูงถึง 500,000 คน ส่งผลให้เป็นที่เลื่องลือว่าที่นี่อาจจะเป็นศาสนสถานที่มีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดในโลก ในปี 2016 มีรายงานจำนวนผู้เดินทางมาแสวงุญอยู่ที่ 27.3&nbsp;ล้านคน
 
มนเทียรนี้มีความเกี่ยวพันกับตำนานแห่งติรุมลาในฐานะความเกี่ยวข้องกับองค์เทพเจ้าที่อวตารลงมาในติรุมลา หนึ่งในตำนานเหล่านั้นระบุว่ามูรติของพระเวงกเฏศวรที่ประทับอยู่ที่ในมนเทียรนี้ เชื่อกันว่าจะคงอยู่ที่นี่ตราบจนสิ้นกลียุค

## ดูเพิ่ม
* ข้อตกลงบรูซ
* ตำนานติรุมาละ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
*  
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐอานธรประเทศ
หมวดหมู่:โบสถ์พระวิษณุ
วัดสระบัว (กรุงเทพมหานคร)

**วัดสระบัว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ  พระครูวินัยธรมานะ ธมฺมสุนฺทโร	 

## ประวัติ
วัดสระบัวสร้างเมื่อ พ.ศ. 2406 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยพระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ (เจ้าจันทะราด) และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2407 ชื่อของวัดที่ปรากฏในแผนที่กรุงเทพ จ.ศ. 1249 (พ.ศ. 2430) เรียกว่า **วัดแคนอก** ส่วนชื่อวัดสระบัวน่าจะมาจากบริเวณนั้นในอดีตเป็นสระบัว ต่อมาได้รับการบูรณะโดยท่านผู้หญิงจันทร์ ภริยาสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ภายหลังพื้นที่ของวัดถูกแบ่งพื้นที่ตัดถนนและทางรถไฟทำให้พื้นที่วัดเล็กลงดังในปัจจุบัน
[thumb|150px|left|พระประธานในอุโบสถ เป็น[พระพุทธชินราชจำลอง]]
## อาคารเสนาสนะ
สถาปัตยกรรมโดยรวมเป็นแบบช่างหลวงผสมศิลปะออกแบบช่างพื้นบ้าน 
thumb|150px|left|เจดีย์
อุโบสถหลังเก่าสร้างในปี พ.ศ. 2415 น่าจะช่วงเดียวกับที่ท่านผู้หญิงจันทร์บูรณะวัด เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มี 2 ชั้น มีขนาด 5 ห้อง มีมุขหน้าและหลัง หลังคาซ้อน 3 ชั้น หน้าบันด้านตะวันตกประดับรูปนารายณ์ทรงครุฑ มีซุ้มประตูหน้าต่างเป็นซุ้มยอดปราสาท ภายนอกอุโบสถมีใบเสมาเก่าตั้งอยู่ เป็นหินแกะสลัก รูปทรงค่อนข้างเตี้ย ปลายเป็นกระหนกตวัดงอนขึ้น มีดอกไม้ประดับที่ยอดและตรงกลาง เป็นทรงของเสมาโหลที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธชินราชจำลอง มีรูปพระอัครสาวกยืนพนมมืออยู่ 2 ข้าง บนฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย 2 องค์ที่ด้านซ้ายและขวา มีจิตรกรรมฝาผนัง ผนังสกัดหน้าหรือผนังตรงข้ามพระประธานเขียนภาพมารผจญ ผนังสกัดหลังเขียนภาพเขาพระสุเมรุ ผนังแปหรือผนังด้านยาวตอนบนเขียนภาพเทพชุมนุมนั่งเรียงกันเป็นแถว ผนังระหว่างช่องประตูหน้าต่างเขียนภาพทศชาติชาดก

นอกกำแพงแก้วอุโบสถด้านทิศเหนือ มีเจดีย์ทรงกลมหรือทรงระฆังอยู่องค์หนึ่ง ตั้งอยู่บนฐานบัว มีชุดรองรับองค์ระฆังเป็นมาลัยเถา 2 ชั้นและฐานบัว 1 ชั้น บัลลังก์อยู่ในผังแปดเหลี่ยม ปล้องไฉนเป็นบัวคลุ่มเถาหรือรูปกลับบัวซ้อนกันขึ้นไป

กุฏิหลังคาทรงปั้นหยา มีจารึกว่า "นางสิทธิสาร (อิน มฤคทัต) สร้าง พ.ศ. 2478" ศาลาการเปรียญเป็นอาคารทรงโรง หลังคาเครื่องไม้ประดับเครื่องลำยอง หน้าบันแกะสลักเป็นรูปดอกบัวล้อมรอบด้วยลายเครือเถา

## อ้างอิง

สระบัว
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตปทุมวัน
แปร์ปีญ็อง

**แปร์ปีญ็อง** (), **ปาร์ปิญญา** () หรือ **เปร์ปิญญา** () เป็นเมืองและเทศบาลในจังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล แคว้นอ็อกซีตานี ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ใจกลางที่ราบรูซียงบริเวณตีนเทือกเขาพิรินี ห่างจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและแดนไม้พุ่มของมวลเขาสูงกอร์เบียร์เพียงไม่กี่กิโลเมตร แปร์ปีญ็องเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครแปร์ปีญ็องเมดีแตราเนเมทรอปอล () ใน พ.ศ. 2559 แปร์ปีญ็องมีประชากร 121,875 คนเฉพาะในเขตเทศบาล ส่วนเขตมหานครมีประชากรทั้งหมด 268,577 คน ทำให้เมืองนี้กลายเป็นเมืองหลักเมืองสุดท้ายของประเทศฝรั่งเศสก่อนเข้าเขตประเทศสเปน

แปร์ปีญ็องเคยเป็นเมืองหลักของจังหวัดและเคาน์ตีรูซียงในอดีต เคยเป็นเมืองหลวงภาคพื้นทวีปของราชอาณาจักรมาจอร์กาในคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14 และปัจจุบันเป็นเมืองหลักของกาตาลุญญาส่วนที่อยู่ในฝรั่งเศส ที่นี่ยังคงรักษาตัวเมืองเก่าแก่ซึ่งมีอาคารบ้านเรือนสีสันสดใสเรียงรายไปตามแนวถนนและตรอกซอยที่งดงาม ทอดยาวไปตามฝั่งแม่น้ำแต็ตและแม่น้ำบัส นอกจากจะเป็นเมืองมหาวิทยาลัยและศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สำคัญมานานหลายศตวรรษแล้ว ปัจจุบันยังเป็นเมืองที่มีการจัดงานต่าง ๆ และมีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก โดยมีชื่อเสียงในเรื่องเทศกาลวารสารศาสตร์ภาพถ่ายนานาชาติ เทศกาลสมัยกลาง และอุตสาหกรรมโกเมนอายุหลายศตวรรษ

## อ้างอิง


หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล
อำเภออาชิงารากามิ

[right|thumb|600px|แผนที่อำเภออาชิงารากามิ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว<br><br>1 - [นากาอิ, 2 - โออิ, 3 - มัตสึดะ, 4 - ยามากิตะ, 5 - ไคเซ]]

**อำเภออาชิงารากามิ** () เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของกึ่งอุทยานแห่งชาติทันซาวะ-โอยามะ พื้นที่ส่วนหนึ่งของนครฮาดาโนะ โอดาวาระ และพื้นที่ทั้งหมดของนครมินามิอาชิงาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิมาก่อน

ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 67,954 คน ความหนาแน่น 224 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 303.44 ตารางกิโลเมตร

## เมืองและหมู่บ้าน
* เมืองนากาอิ
* เมืองโออิ
* เมืองมัตสึดะ
* เมืองยามากิตะ
* เมืองไคเซ

## ประวัติศาสตร์
right|thumb|600px|แผนที่อำเภออาชิงารากามิในอดีต
อำเภออาชิงารากามิเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนกามิ () พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดน*เท็นเรียว*ที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ

### ลำดับเวลา
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 26 หมู่บ้าน

เมื่อ 1 เมษายน 1972 ส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิได้กลายเป็นนครมินามิอาชิงาระ

อาชิงารากามิ
บูร์ก็องแบร็ส

**บูร์ก็องแบร็ส** (; ) เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองหลักของจังหวัดแอ็งและของอดีตจังหวัดแบร็ส ตัวเมืองตั้งอยู่ห่างจากลียงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 70 กิโลเมตร (43 ไมล์)

## อ้างอิง


หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดแอ็ง
อำเภออาชิงาราชิโมะ

[right|thumb|600px|แผนที่อำเภออาชิงาราชิโมะ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว<br><br>1 - [ฮาโกเนะ, 2 - มานาซูรุ, 3 - ยูงาวาระ]]

**อำเภออาชิงาราชิโมะ** () เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครโอดาวาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงาราชิโมะ

ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 48,713 คน ความหนาแน่น 346 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 140.73 ตารางกิโลเมตร

## เมืองและหมู่บ้าน
*เมืองฮาโกเนะ
*เมืองยูงาวาระ
*เมืองมานาซูรุ

## ประวัติศาสตร์
right|thumb|600px|แผนที่อำเภออาชิงาราชิโมะในอดีต
อำเภออาชิงาราชิโมะเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนชิโมะ () พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดน*เท็นเรียว*ที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ

### ลำดับเวลา
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 2 เมือง (โอดาวาระ และฮาโกเนะ) และ 30 หมู่บ้าน เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 1940 โอดาวาระได้ยกฐานะเป็นนคร ในปี 2005 มีแผนที่จะควบรวมเมืองยูงาวาระให้เป็นของนครโอดาวาระ แต่ถูกปฏิเสธโดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งในท้องถิ่นในการลงประชามติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2004

อาชิงาราชิโมะ
อ็อช

**อ็อช** (, ) หรือ **เอาช์** (กัสกอญ: , ) เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัดแฌร์ในแคว้นอ็อกซีตานี และเป็นเมืองหลักทางประวัติศาสตร์ของภูมิภาคกัสกอญ

## อ้างอิง


หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดแฌร์
ชาโตรู

**ชาโตรู** (, ; ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดแอ็งดร์ ในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ทางตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองในอดีตจังหวัดเบรีรองจากเมืองบูร์ฌ

## ภูมิอากาศ

## ประชากร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* City of Châteauroux Official Website 
* https://web.archive.org/web/20080327174957/http://www.villes-et-villages-fleuris.com/chateaur.htm
* 


หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดแอ็งดร์
บัสตียา

**บัสตียา** (, ; , ) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดโอต-กอร์ส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะคอร์ซิกา ตรงส่วนฐานของแหลมกัปกอร์ส

บัสตียาเป็นเมืองท่าและเมืองการค้าหลักของเกาะและมีชื่อเสียงเรื่องไวน์ นอกจากนี้ยังเป็นเทศบาลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 2 บนเกาะรองจากอาฌักซีโย อย่างไรก็ตาม อัตราการว่างงานในบัสตียายังคงเป็นหนึ่งในอัตราที่สูงที่สุดในฝรั่งเศส โดยอยู่ที่กว่าร้อยละ 20 ใน พ.ศ. 2547

## ประชากร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Official website  
* Bastia Fansite 
* Unofficial Guide to Bastia Airport 
* Corsica Cultural Heritage website  


หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดโอต-กอร์ส
อาฌักซีโย

**อาฌักซีโย** (, ; , ) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดกอร์ส-ดูว์-ซูดและของแคว้นคอร์ซิกา ประเทศฝรั่งเศส นอกจากนี้ยังเป็นนิคมที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะคอร์ซิกา ตัวเมืองตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกของเกาะ ห่างจากเมืองมาร์แซย์บนแผ่นดินใหญ่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 210 ไมล์ทะเล (390 กิโลเมตร) 

เมืองอาฌักซีโยดั้งเดิมเสื่อมโทรมลงในสมัยกลาง แต่เริ่มกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งหลังจากที่ชาวเจนัวได้เข้ามาสร้างป้อมปราการทางทิศใต้ของตัวเมืองเก่าใน ค.ศ. 1492 หลังจากที่สาธารณรัฐคอร์ซิกาประกาศเอกราชจากสาธารณรัฐเจนัวใน ค.ศ. 1755 ชาวเจนัวยังคงครอบครองป้อมปราการหลายแห่งรวมทั้งอาฌักซีโย จนกระทั่งฝรั่งเศสเข้าควบคุมเกาะ

ชาวอาฌักซีโยมีชื่อเสียงที่สุดคือ นโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งเกิดที่เมืองนี้ใน ค.ศ. 1769 บ้านประจำตระกูลของเขา (แมซงโบนาปาร์ต) ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ สถานที่อื่นที่ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในเมืองนี้ได้แก่ ท่าอากาศยานอาฌักซีโย-นโปเลียน โบนาปาร์ต เป็นต้น

## ประชากร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ทางการ 
*The Communauté d'Agglomération du Pays Ajaccien (CAPA) website 
*Tourism Office of Ajaccio website 


หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดกอร์ส-ดูว์-ซูด
วัดศาลเจ้า

**วัดศาลเจ้า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านมะขาม ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีอาณาเขตติดต่อกับวัดมะขาม แม่น้ำเจ้าพระยา และคลองเชียงราก

## ประวัติ
ประวัติการสร้างวัดมีคำบอกเล่าแตกต่างกันไป บ้างว่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 เนื่องจากตั้งอยู่ปากคลองศาลเจ้า จึงตั้งชื่อวัดตามทำเลที่ตั้ง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2333 ผู้สร้างเป็นชาวรามัญที่อพยพหลบหนีภัยสงครามจากพม่า เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร อีกตำนานหนึ่งเล่าว่า สร้างเมื่อปลายกรุงศรีอยุธยา โดยเจ้าน้อยมหาพรหม บุตรเจ้าเมืองฝ่ายเหนือ เป็นผู้มีวิชาไสยศาสตร์แก่กล้า ได้ล่องแพมาตามแม่น้ำเจ้าพระยาจนมาถึงวัดมะขามในและได้พบกับพระภิกษุเชื้อสายรามัญนามว่า พระอาจารย์รุ ทั้งสองได้ทดสอบวิชากัน เจ้าน้อยมหาพรหมเกิดความเคารพเลื่อมใสในวิทยาคมของพระอาจารย์รุ จึงขอสร้างวัดและศาลขึ้น แล้วตั้งชื่อว่าวัดศาลเจ้า มีที่มาของชื่อจากศาลที่เจ้าน้อยมหาพรหมสร้างขึ้น

## อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถซึ่งเจ้าน้อยมหาพรหมสร้างถวายในสมัยพระอาจารย์รุ ได้รับการบูรณะใหม่ในเวลาต่อมา เจดีย์แบบรามัญ ศาลาการเปรียญประดิษฐานพระพุทธรูปที่เจ้าน้อยมหาพรหมสร้าง ประชาชนมักมากราบไหว้เจ้าพ่อวัดศาลเจ้า ประดิษฐานอยู่ภายในวิหารแบบจีนสูง 3 ชั้น ตั้งอยู่ริมน้ำ ส่วนด้านบนนั้นยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุอีกด้วย และวัดมีศาลเซียนแปะ ฆราวาสชาวจีนผู้เรืองเวท ส่วนใหญ่นิยมมาขอพรเรื่องการเงินการงาน การทำธุรกิจการค้าให้เจริญรุ่งเรือง บริเวณวัดยังมีตลาดริมน้ำวัดศาลเจ้า เปิดทุกวันเสาร์ วันอาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์

## อ้างอิง

ศาลเจ้า
ศาลเจ้า
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา

**เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา** (; ค.ศ. 1882 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ เป็นพระราชภาคิไนยของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของอาณาจักรมาดากัสการ์

## พระประวัติ
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราประสูติเมื่อ ค.ศ. 1882 เป็นพระธิดาพระองค์เล็กของเจ้าหญิงราเซนดรานูรู () พระขนิษฐาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 กับพระภัสดาสามัญชนชื่ออันดรีอานาลี () พระองค์มีพระเชษฐาคือ เจ้าชายรากาตูเมนา () และพระเชษฐภคินีคือ เจ้าหญิงราซูเฮรีนา () ครอบครัวของพระองค์ประทับในพระราชวังอันตานานาริโว ตั้งแต่สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมาตุจฉา เสวยราชย์

ขณะมีพระชันษาเพียง 14 ปี ก็ทรงครรภ์กับทหารฝรั่งเศสไม่ปรากฏนามนายหนึ่ง กระทั่งวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา, เจ้าหญิงราเซนดรานูรู พระชนนี และเจ้าหญิงรามาซินดราซานา พระมาตุจฉาของพระชนนี ทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา () ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส" (*La Peyrouse*) ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง หลังจากนั้นไม่นาน พระองค์ก็มีพระประสูติการพระธิดาคือเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1897

เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897 จากภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากการคลอดบุตร หรือหลังการประสูติการพระธิดาได้ห้าวัน พระศพถูกบรรจุที่ป่าช้าในแซ็ง-เดอนี ส่วนเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ พระธิดา สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ทรงรับไว้เป็นพระราชธิดาบุญธรรม และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของมาดากัสการ์คนต่อมา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ราชวงศ์มาดากัสการ์
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนิกชนนิกายโปรเตสแตนต์ชาวมาดากัสการ์
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากการคลอดบุตร
หมวดหมู่:ชาวต่างชาติในประเทศฝรั่งเศส
ลีมอฌ

**ลีมอฌ** (; ) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดโอต-เวียน และเคยเป็นเมืองหลักของแคว้นลีมูแซ็งทางภาคกลาง-ตะวันตกของฝรั่งเศส เมืองนี้มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สองในแคว้นนูแวลากีแตนรองจากบอร์โด ตั้งอยู่บริเวณขอบด้านตะวันตกเฉียงเหนือของมวลเขาสูงตอนกลาง มีแม่น้ำเวียนไหลผ่านเมือง 

## อ้างอิง


หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดโอต-เวียน
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S9

**[[รถไฟใต้ดินหนานจิง]] สาย S9** (; ) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 30ธันวาคม พ.ศ.2560 มีระยะทาง 52.42 กิโลเมตร จำนวน 6 สถานี

## รายชื่อสถานี

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:Nanjing Metro Line S9 Train.jpg|รถไฟฟ้า
ไฟล์:Nanjing Metro Line S9 Train Inside.jpg|ภายในรถ
ไฟล์:
ไฟล์:
ไฟล์:
ไฟล์:Nanjing Metro Gaochun Station.jpg|เกาฉุน(高淳站)


## อ้างอิง

หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง

**วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางคอแหลม เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร

วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุงตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2449 ผู้ดำเนินการก่อสร้างและบริจาคที่ดินคือ นายทัดและนางมา เดิมชื่อ **วัดทัดมาราม** โดยตั้งชื่อตามนามผู้สร้าง ต่อมาหลวงมัชกิจและญาติพี่น้องรวมถึงประชาชนได้ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่และเปลี่่ยนชื่่อเป็น "วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง" เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูสิริโชติญาณ (สอน ป.ธ.๕)	

สิ่งก่อสร้างภายในวัดได้แก่ พระอุโบสถ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 หลัง วิหารพระป่าเลไลย์ 1 หลัง กุฏิพระสงฆ์ 6 หลัง ห้องเก็บพัสดุ 1 หลัง ห้องสมุดของวัด 1 หลัง ห้องสมุดกรุงเทพมหานคร 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง ปูชนียวัตถุได้แก่ พระพุทธชยันตรีเมตตาโลกนาถ หันหน้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยา

(2023) วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (3).jpg|อุโบสถ
(2023) วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (14).jpg|พระประธานในอุโบสถ
(2023) วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (7).jpg|หลวงพ่อทันใจ
วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (3).jpg|หลวงพ่อทันใจในปี พ.ศ.2558 ยังเป็นองค์สีขาว
(2023) วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร (6).jpg|แม่น้ำเจ้าพระยาหน้าวัด


## รายนามเจ้าอาวาส
* พระนิล พ.ศ. 2450–2483
* พระลา พ.ศ. 2483–2507 
* พระครูศรีขันติ พ.ศ. 2507–2530 
* พระครูสิริโชติญาณ (สอน ป.ธ.5)

## อ้างอิง

อินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตบางคอแหลม
วัดเรืองยศสุทธาราม

**วัดเรืองยศสุทธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร

## ประวัติ
วัดเรืองยศสุทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2535 เดิมชื่อ **วัดบางโคล่ใน**

## อาคารเสนาสนะ
อุโบสถของวัด มีถ้วยงานเคลือบและโลหะเครื่องถมประดับตามฝาผนังหน้าบันอุโบสถ แต่หลุดร่วงไปตามกาลเวลา ทางวัดได้เก็บไว้เป็นอนุสรณ์ 20 ชิ้น ส่วนมากแตกเสียหายไปและยังสังเกตเห็นใบระกาหางหงส์ปูนปั้นเป็นหัวพญานาค เขตสีมาเป็นแบบรูปบัณเฑาะว์ ใบสีมาใช้ใบสีมาหินทรายแดงซึ่งขนย้ายมาจากทางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา กุฏิเดิมของพระสงฆ์เป็นรูปทรงไทย ได้ชำรุดทรุดโทรมไปเหลือเพียงหลังเดียว พระสงฆ์และญาติโยมได้บูรณะ อุโบสถหลังใหม่เป็นทรงจัตุรมุขยอดมณฑป หน้าบันทั้งสี่ด้านประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ประกอบลายปูนปั้น ลายกระหนกเปลว และกระจกสี ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปูนปั้นลงรักปิดทองปางมารวิชัยและพระบรมสารีริกธาตุ ฐานชุกชีที่ประดิษฐานพระประธานซึ่งมีการตกแต่งอย่างวิจิตรงดงามด้วยพระพุทธรูป งานปูนปั้น และภาพจิตรกรรมฝาผนังมีเรื่องราวพุทธประวัติ

## อ้างอิง

เรืองยศสุทธาราม
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตบางคอแหลม
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 10

**[[รถไฟใต้ดินหนานจิง]] สาย 10** (; ) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2548 มีระยะทาง 37.55 กิโลเมตร จำนวน 26 สถานี

## รายชื่อสถานี

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:Nanjing Metro Line10 Train(No.013014).jpg|รถไฟฟ้า
ไฟล์:201504 Interior of Nanjing Metro L10 vehicle.jpg|ภายในรถ
ไฟล์:江心洲站牌.jpg|เจียงซินโจว(江心洲站)
ไฟล์:20210109 元通站文化墙.jpg|หยวนทง(元通站)
ไฟล์:20210109 南京工业大学站站台.jpg|เมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งหนานจิง(南京工業大學站)
ไฟล์:20210109 奥体中心站站台与吊钟.jpg|สนามกีฬาโอลิมปิก(奧體中心站)


## อ้างอิง

หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
วัดเต็มรักสามัคคี

**วัดเต็มรักสามัคคี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านหนองผักตบ ตำบลบางคูรัด อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี

## ประวัติ
วัดเต็มรักสามัคคีสร้างเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 เดิมในชุมชนไม่มีวัด นายวัฒนา นางปลั่ง และนางปลอด เต็มรัก เห็นว่าในบริเวณนี้ควรมีวัดในชุมชน นางปลั่งและนางปลอดจึงได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด จำนวน 13 ไร่ 2 งาน 85 ตารางวา ส่วนนายวัฒนาเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 และใช้ชื่อวัดว่า "วัดเต็มรักสามัคคี" ตามนามสกุลของผู้บริจาคที่ดินและผู้ดำเนินการจัดตั้งและก่อสร้างวัด

## อาคารเสนาสนะ
เมื่อแรกสร้างวัดไม่มีอุโบสถ มีแต่ศาลาการเปรียญ หมู่กุฏิ และหอสวดมนต์ จนได้สร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2521 กว้าง 6 เมตร 22 เมตร ขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น มีหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขคลุมชานชาลาทั้ง 2 ด้าน อุโบสถตั้งอยู่บนฐานเอวขันแบบฐานปัทม์

วิหารจัตุรมุขอยู่ติดกับอุโบสถทางด้านทิศเหนือ ผนังเป็นหินอ่อนมีมุข 4 มุข ส่วนยอดเป็นทรงมณฑปยอดเหมแต่ละมุขมีหลังคาลด 3 ชั้น วัดมีพระปฐมเจดีย์จำลองตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของวิหาร ภายในอาคารนี้ใช้เป็นที่บำเพ็ญกุศลของชาวบ้าน ศาลาการเปรียญมีหลังคาไม่มีชั้นลด พาไลต่อออกเป็นชายคาทั้ง 4 ด้าน มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์

## อ้างอิง

เต็มรักสามัคคี
วัดโบสถ์ (อำเภอสามโคก)

**วัดโบสถ์** หรือรู้จักในชื่อ **วัดโบสถ์หลวงพ่อโตองค์ใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านท้ายดง ตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 30 ไร่เศษ

วัดโบสถ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496

จุดเด่นของวัด คือ รูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ปางเทศนาธรรม ซึ่งมีขนาดใหญ่ มีความสูงถึง 28 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2549 ผู้จัดสร้างถวาย คือ นายวัชรพงศ์ ระดมสิทธิพัฒน์ บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีวิหารคดล้อมสร้างในรูปแบบสมัยใหม่ ในวาระเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช 80 พรรษา เมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีทางเดินไปยังศาลาจัตุรมุขยอดมงกุฎ นอกจากนั้นยังมีหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่และพระสีวลี ริมแม่น้ำมีวังมัจฉาที่ประชาชนมักมาให้อาหารปลากัน

พระพุทธรูปสำคัญ หลวงพ่อเหลือ ถือว่าเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองปทุมธานี เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสร้างด้วยศิลาทราย ราวปี พ.ศ. 2507 มีโจรเข้ามาลักลอบตัดเศียรพระพุทธรูปภายในโบสถ์ เหลือแต่เพียงหลวงพ่อเหลือ ชาวบ้านจึงเรียกพระพุทธรูปนี้ว่า *หลวงพ่อเหลือ*

## อ้างอิง

โบสถ์
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
โบสถ์
วัดหนองบัว (จังหวัดสมุทรสาคร)

**วัดหนองบัว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านหนองบัวเก่า ตำบลหนองบัว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ 

## ประวัติ
วัดหนองบัวเดิมเป็นสำนักสงฆ์ ตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2465 โดย จีนกวยและอำแดงโก๋ แซ่ตัน ผู้ถวายที่ดิน สถานที่ตั้งเดิมอยู่ที่บ้านหนองบัวเก่า ซึ่งห่างไกลละแวกบ้านมาก ต่อมาปี พ.ศ. 2475 พ่อเล็ก เปาทุย ได้มีศรัทธาซื้อที่ดินถวายเพื่อสร้างวัด ห่างจากวัดเดิมประมาณ 2 กิโลเมตรเศษ ร่วมกับชาวบ้านดำเนินการย้ายเสนาสนะต่าง ๆ มาปลูกสร้างในที่ใหม่ที่สะดวกและใกล้หมู่บ้าน 

ชาวบ้านได้นิมนต์นายเล็ก เปาทุย ซึ่งบวชเป็นพระภิกษุที่อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสวัดหนองบัว ได้พัฒนาวัดจนมีอาคารเสนาสนะ เช่น อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ โรงเรียนปริยัติธรรม ต่อมาปี พ.ศ. 2498 ท่านได้ลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่ออายุ 90 ปีเศษ พระครูฉลวย นิยโต ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบต่อมา ได้บูรณปฏิสังขรณ์ พัฒนาปรับปรุงวัด จัดสร้างสาธารณูปโภค จัดตั้งมูลนิธิวัดหนองบัว และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลหนองบัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

## อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดหน้าตักกว้าง 15 นิ้ว หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 เป็นอาคารไม้สองชั้น ทรงไทยประยุกต์ กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร ภายในศาลาการเปรียญประดิษฐาน *หลวงพ่อแดง* ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระเชื้อ  
* พระครูวินัยธรเล็ก ปภสสโร  
* พระครูสาครสิริฑัต (ฉลวย นิยโต)

## อ้างอิง

หนองบัว
ทองสัมฤทธิ์เบนิน

**ทองสัมฤทธิ์เบนิน** หรือ **เบนินบรอนซ์** () เป็นกลุ่มของแผ่นโลหะประดับบางและประติมากรรมโลหะจำนวนมากกว่าหนึ่งพันชิ้น ที่เคยประดับพระราชวังของราชอาณาจักรเบนินที่ซ่งปัจจุบันอยู่ในพื้นที่ของประเทศไนจีเรีย เบนินบรอนซ์เป็นหนึ่งในกลุ่มของตัวอย่างที่ดีที่สุดของศิลปะเบนิน สร้างขึ้นตั้งแต่ในศตวรรษที่สิบสามเป็นต้นมาโดยชาวเอโด

ในปี 1897 แผ่นโลหะเบนินและวัตถุอื่น ๆ ได้ถูกปล้นไปจากราชอาณาจักรเบนินโดยกองกำลังอังกฤษระหว่างการเดินทางลงโทษราชอาณาจักรเบนิน วัตถุจำนวนสองร้อยชิ้นได้ถูกนำไปส่งมอบให้กับบริติชมิวเซียมในกรุงลอนดอน ในขณะที่ที่เหลือถูกขโมยและอยู่ภายใต้ครอบครองของพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ ในทวีปยุโรป ในปัจจุบันชิ้นงานส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การดูแลของบริติชมิวเซียม เช่นเดียวกับพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ในเยอรมนีและสหรัฐอเมริกา

เบนินบรอนซ์ได้นำไปสู่การยอมรับวัฒนธรรมแอฟริกาและศิลปะแอฟริกาในยุโรปที่มากขึ้น แรกเริ่มเดิมทีเป็นเรื่องที่ดูเป็นไปไม่ได้ที่จะค้นพบว่ากลุ่มคนที่ "ควรจะป่าเถื่อนและใช้ชีวิตแบบบรรพกาล" จะสามารถรังสรรค์ชิ้นงานที่มีความสวยงามและซับซ้อนเช่นนี้ได้ บางส่วนถึงกับเข้าใจผิดว่าการทำเหล็กในเบนินนั้นได้รับมาจากพ่อค้าชาวโปรตุเกสที่เดินทางเข้ามาติดต่อกับชาวเบนินในยุคสมัยใหม่ตอนต้น แต่ในความเป็นจริงแล้วอาณาจักรเบนินเคยเป็นศูนย์กลางของอารยธรรมแอฟริกามายาวนานก่อนการเข้ามาของชาวโปรตุเกสเสียอีก และเป็นที่ประจักษ์ว่างานบรอนซ์เหล่านี้สร้างสรรค์ขึ้นในเบนินด้วยวัฒนธรรมพื้นถิ่น ชิ้นงานหลายชิ้นมีอายุเก่าแก่ถึงศตวรรษที่ 13 ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนการติดต่อกับชาวโปรตุเกส ส่วนชิ้นงานส่วนมากอายุราวศตวรรษที่สิบห้าและสิบหก เชื่อกันว่า "ยุคทอง" ของหัตถกรรมลมโลหะเบนินนั้นอยู่ในรัชสมัยของเอซีกี ( 1550) และเอเรโซเยน (1735–50) ที่ซึ่งงานหัตถกรรมเหล่านี้มีคุณภาพสูงสุด

ชิ้นงานโลหะเหล่านี้หล่อขึ้นด้วยวิธีลอสท์-แวกซ์ และยอมรับกันว่าเป็นหนึ่งในบรรดาประติมากรรมที่ดีที่สุดที่สร้างสรรค์ขึ้นด้วยวิธีนี้

## อ้างอิง

### หมายเหตุ

### อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Lundén, Staffan (2016). *[https://gupea.ub.gu.se/handle/2077/45847 Displaying Loot. The Benin objects and the British Museum]*. Gotark Series B, Göteborgs Universitet.
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Benin Plaques, Museum number Af1898,0115.23, Collection Online, British Museum

หมวดหมู่:ประเทศไนจีเรีย
วัดบางนางเกรง

**วัดบางนางเกรง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางนางเกรง ตำบลบางด้วน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่

วัดบางนางเกรงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2420 โดยมีนายเหลือ เศรษฐีคนหนึ่งเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ตั้งชื่อว่า **วัดเหลือราษฎร์ศรัทธาธรรม** ตามนามผู้ถวายที่ดิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดบางนางเกรง" เพื่อให้สอดคล้องกับสถานที่ตั้งวัด วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2516 สร้างแทนหลังเก่า ภายในมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 2.50 เมตร สูง 3 เมตร หอระฆัง สุสาน อาคารเรียนพระปริยัติธรรม นอกจากนี้ยังสร้างห้องสมุดสำหรับค้นคว้าและมีโรงเรียนประชาบาลตั้งอยู่ในวัดอีกด้วย มีศาลาทั้งหมด 6 ศาลา 

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการแก้ว 
* พระอธิการจำปี ปภสฺโร 
* พระอธิการเนื่อง 
* พระครูอดุลสมุทรสาร (สำเภา เหมือนเดช)
* พระครูสมุทรคุณาภรณ์                                                                           
* พระปลัดเล็ก ปภาโส (ปั้นทอง) พ.ศ. 2543–2564
* พระครูวินัยธรไมตรี ฐิตเปโม (เชาวน์สังเกตุ) พ.ศ. 2565 จนถึงปัจจุบัน

## อ้างอิง

บางนางเกรง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา
ธีต้ารักษา

**ธีต้ารักษา** (ThetaHealing) เป็นวิธีบำบัดแบบช่วยเหลือตัวเองที่สร้างขึ้นโดย Vianna Stibal ในปี 1994 ซึ่งออกแบบมาเพื่อช่วยให้ผู้คนเปลี่ยนความเชื่อในจิตใต้สำนึกที่ขัดขวางไม่ให้พวกเขาบรรลุเป้าหมายด้านสุขภาพ ความมั่งคั่ง หรือความรัก

## การใช้งาน
ThetaHealing ถูกนำไปใช้ในรูปแบบของเซสชันแต่ละรอบเวลาที่เรียกว่า 'งานความเชื่อ' ซึ่งลูกค้าและผู้ให้การบำบัดจะนั่งตรงข้ามกันหรือพูดคุยทางโทรศัพท์ นอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นวิธีการทำสมาธิและวิปัสสนาประจำวันได้ด้วยตนเอง  แนวคิดคือผู้เข้าร่วมสามารถค้นหาและเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เรียกว่า 'ความเชื่อ' ซึ่งอาจอยู่ในจิตใต้สำนึกในระดับแกนหลัก พันธุกรรม ประวัติศาสตร์ และจิตวิญญาณ

เป้าหมายคือการปรับปรุงสุขภาพโดยทั่วไปและความเป็นอยู่ที่ดีดังที่ Vianna กล่าวว่า 'งานด้านความเชื่อช่วยให้เราสามารถลบและแทนที่รูปแบบความคิดเชิงลบด้วยรูปแบบที่เป็นบวกและเป็นประโยชน

## หลักปรัชญา
ตามแนวคิดของ Vianna Stibal ปรัชญาของ ThetaHealing มีศูนย์กลางอยู่ที่ ‘เจ็ดระดับชีวิต’ ที่ให้กรอบเพื่อแสดงความสำคัญของ ‘ผู้สร้างทุกสรรพสิ่งคือระดับชีวิตที่เจ็ด’ ซึ่งยังอธิบายอีกว่าเป็น ‘ระดับแห่งความรักที่สมบูรณ์แบบและสติปัญญา’

ระดับชีวิตทั้งเจ็ดอธิบายถึงโลกทางกายภาพและทางจิตวิญญาณเนื่องจากเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ของอะตอมและอนุภาค ซึ่งระดับที่เจ็ดเป็นพลังชีวิตที่สร้างทุกสรรพสิ่ง

นอกจากนี้แนวคิดของระดับชีวิตทั้งเจ็ดสามารถผสมผสานกับแนวคิดทางศาสนาส่วนใหญ่ได้

## บทวิจารณ์
ปรัชญาของ ThetaHealing ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์เนื่องจากมีความลึกลับและมีพื้นฐานมาจากความเชื่อ

= ข้อมูลอ้างอิง =
หมวดหมู่:การแพทย์ทางเลือก