สแทร์เวย์ทูเฮฟเวิน

**สแทร์เวย์ทูเฮฟเวิน** () เป็นเพลงจากวงร็อกสัญชาติอังกฤษ เลด เซพเพลิน วางจำหน่ายในช่วงปลาย ค.ศ. 1971 เพลงได้แต่งขึ้นโดยจิมมี เพจ มือกีตาร์เอกของวง และโรเบิร์ต แพลนต์ นักร้องนำวง ในอัลบั้ม *The untitled fourth studio* หรือที่มักเรียกกันว่า *Led Zeppelin IV* เพลงได้รับยกย่องให้เป็นหนึ่งในเพลงร็อกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และถือเป็นหนึ่งในเพลงประจำวง (Signature song) เลด เซพเพลิน อีกด้วย

โครงสร้างของเพลงประกอบด้วยสามส่วนหลัก ส่วนแรกเป็นจังหวะบรรเลงกีตาร์อคูสติกในจังหวะช้า ๆ แล้วค่อย ๆ ไล่ระดับเสียงและจังหวะให้เร็วขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยน้ำเสียงของกีตาร์ไฟฟ้า ในส่วนสุดท้ายเป็นทำนองที่หนักขึ้น ด้วยน้ำเสียงโซโล่กีตาร์แบบฮาร์ดร็อก ซึ่งมีทั้งการโซโล่ของเพจผสานกับเสียงร้องของแพลนต์ ก่อนจะจบเพลงด้วยประโยคที่ว่า "And she's buying a stairway to heaven"

"Stairway to Heaven" ได้รับการโหวตอันดับสาม ในปี ค.ศ. 2000 บนหัวข้อ 100 เพลงร็อกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล จากนิตยสาร *วีเอช1* และอันดับ 31 บนหัวข้อ 500 เพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล จากนิตยสารโรลลิงสโตน "Stairway to Heaven" ยังเป็นเพลงที่ถูกขอจากสถานีวิทยุมากที่สุดของสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษที่ 1970 แม้ว่าเพลงจะไม่ประสบความสำเร็จด้านยอดจำหน่ายเท่าที่ควร ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 "Stairway to Heaven" ผ่านการโปรโมตและจัดจำหน่ายทางอินเทอร์เน็ตในอัลบั้ม *Mothership* ก็ได้ติดชาร์ตที่ 37 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร

## การเขียนและบันทึกเพลง

เพลงนี้มีต้นกำเนิดในปี 1970 เมื่อจิมมี เพจและโรเบิร์ต แพลนต์ ใช้เวลาพักผ่อนที่บรอน-อีร์-ออร์ กระท่อมห่างไกลในเวลส์ หลังจากทัวร์คอนเสิร์ตครั้งที่ 5 ในอเมริกาของเลด เซพเพลิน เพจกล่าวว่าเขาแต่งเพลงนี้ "ในช่วงเวลาที่ยาวนาน โดยส่วนแรกเกิดขึ้นที่บรอน-อีร์-ออร์ในคืนหนึ่ง" เพจมักพกเครื่องบันทึกเทปติดตัวเสมอ และไอเดียสำหรับเพลงสแทร์เวย์ทูเฮฟเวินก็เกิดขึ้นจากเศษเสี้ยวของดนตรีที่บันทึกไว้ ความพยายามครั้งแรกในการเขียนเนื้อเพลงโดยโรเบิร์ต แพลนต์ข้างกองไฟในยามเย็นที่เฮดลีย์ แกรนจ์นั้นเป็นการคิดสดบางส่วน และเพจอ้างว่า "เนื้อเพลงส่วนใหญ่เขียนขึ้นที่นั่นและในตอนนั้น" เพจกำลังดีดคอร์ด และแพลนต์มีดินสอและกระดาษ

เลด เซพเพลิน เริ่มบันทึกเพลง สแทร์เวย์ทูเฮฟเวิน ในเดือนธันวาคม 1970 ที่สตูดิโอใหม่ของไอแลนด์เรเคิดส์บนถนนเบซิงในลอนดอน เพลงนี้แต่งเสร็จสมบูรณ์โดย แพลนต์ ในระหว่างการบันทึกเสียงอัลบั้ม Led Zeppelin IV ที่ เฮดเลย์ แกรนจ์, แฮมป์เชอร์ ในปี 1971 จากนั้นเพจก็กลับไปที่ไอส์แลนด์ เรคคอร์ด เพื่อบันทึกโซโล่กีตาร์ของเขา

การบันทึกเสียงในสตูดิโอฉบับสมบูรณ์ถูกปล่อยออกมาในอัลบั้ม Led Zeppelin IV ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1971 แอตแลนติกเรเคิดส์ ค่ายเพลงของวง ต้องการวางจำหน่ายเป็นซิงเกิล แต่ปีเตอร์ แกรนต์ ผู้จัดการวงปฏิเสธคำขอในปี 1972 และ 1973 ส่งผลให้หลายคนซื้ออัลบั้มชุดที่สี่ราวกับซื้อซิงเกิลนี้

## การเรียบเรียงเพลง

สแทร์เวย์ทูเฮฟเวิน ถูกอธิบายว่าเป็นเพลงแนวโพรเกรสซิฟร็อก โฟล์กร็อก และฮาร์ดร็อก เพลงประกอบด้วยสามส่วน เริ่มต้นด้วยท่อนอินโทรที่เงียบสงบโดยใช้กีตาร์อะคูสติกหกสายแบบดีดนิ้วและรีคอร์เดอร์สี่ตัว (จบที่ 2:15) และค่อย ๆ  เปลี่ยนไปเป็นท่อนกลางที่ช้าลงด้วยเครื่องดนตรีไฟฟ้า (2:16–5:33) จากนั้นเป็นท่อนโซโล่กีตาร์ยาว (5:34–6:44) ก่อนที่จะเข้าสู่ท่อนสุดท้ายที่เร็วขึ้นแบบฮาร์ดร็อก (6:45–7:45) และจบลงด้วยท่อนเอพิล็อกสั้น ๆ  ที่มีเพียงเสียงร้องเท่านั้น แพลนต์ร้องท่อนเปิด ท่อนกลาง และท่อนเอพิล็อกในระดับเสียงกลางของเขา ส่วนท่อนฮาร์ดร็อกเขาจะร้องในระดับเสียงสูง ซึ่งใกล้เคียงกับเสียงระดับฟัลเซ็ตโต

เพลงนี้แต่งขึ้นในคีย์เอไมเนอร์ เริ่มต้นด้วยการเล่นคอร์ดกีตาร์แบบอาร์เปจจิโอด้วยการดีดนิ้ว พร้อมกับเบสไลน์แบบโครมาติกที่ลดลง A-G♯-G-F♯-F เพจใช้กีตาร์อะคูสติก Harmony Sovereign H1260 และกีตาร์ไฟฟ้า 12 สาย Fender Electric XII ต่อตรงเข้ากับมิกเซอร์สำหรับส่วนจังหวะ จอห์น พอล โจนส์ บันทึกเสียงทับซ้อน 4 แทร็ก (น่าจะเป็นโซปราโน อัลโต เทเนอร์ และเบส) ในส่วนเปิด (เขาใช้ Mellotron และต่อมาใช้เปียโนแกรนด์ Yamaha CP-70B และ Yamaha GX1 เพื่อสังเคราะห์เสียงในการแสดงสด) และเปียโนไฟฟ้า Hohner Electra-Piano ในส่วนกลาง

แต่ละส่วนค่อย ๆ  เพิ่มเลเยอร์กีตาร์มากขึ้น โดยแต่ละเลเยอร์เสริมกับส่วนเปิด และเสียงกลองเริ่มเข้ามาในนาทีที่ 4:18 โซโล่กีตาร์ที่ยาวในส่วนสุดท้ายของเพลงนั้นบันทึกเสียงโดยใช้กีตาร์เฟนเดอร์ เทเลแคสเตอร์ ปี 1959 ที่เจฟฟ์ เบ็ก มอบให้เพจ (เครื่องดนตรีที่เขาใช้บ่อยกับวง Yardbirds) ต่อเข้ากับแอมป์ Supro แม้ว่าในการสัมภาษณ์กับนิตยสาร Guitar World เพจจะกล่าวว่า "มันอาจจะเป็นมาร์แชลก็ได้ แต่ผมจำไม่ได้" มีการบันทึกเสียงโซโลแบบบรรเลงสดสามครั้ง โดยที่เพจต้องตัดสินใจอย่างหนักว่าจะเลือกใช้ส่วนไหนดี ต่อมาเพจเปิดเผยว่า "ผมคิดท่อนแรกไว้แล้ว และก็มีท่อนเชื่อมด้วย ผมตรวจสอบพวกมันก่อนที่จะเริ่มบันทึกเทป" เขาเปรียบเทียบเพลงนี้กับการถึงจุดสุดยอด ลำดับคอร์ด Am–G–F–G ในส่วนที่สามของเพลง ซึ่งมีแกนหลักอยู่ที่ A minor นั้น เป็นแบบฉบับของการดำเนินคอร์ดในโหมด Aeolian

## บุคลากร
อ้างอิงจาก Jean-Michel Guesdon และ Philippe Margotin:

* โรเบิร์ต แพลนต์ – เสียงร้อง
* จิมมี เพจ – กีตาร์โปร่ง (หกสาย และ สิบสองสาย), กีตาร์ไฟฟ้า
* จอห์น พอล โจนส์ – กีตาร์เบส, เปียโนไฟฟ้า, รีคอร์เดอร์
* จอห์น บอนแฮม – กลอง

## ชาร์ต

### ดิจิทัลดาวน์โหลด

### การรับรอง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เพลงในปี พ.ศ. 2514
หมวดหมู่:เลด เซพเพลิน
หมวดหมู่:ซิงเกิลในสังกัดแอตแลนติกเรเคิดส์