open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111

**พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111** เป็นพิพิธภัณฑ์ภายในพื้นที่ของค่ายสมเด็จพระนั่งเกล้า กองพันทหารราบที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 ในตำบลบางตีนเป็ด อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา 

## ประวัติ
พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 ก่อตั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2537 โดยมาจากความร่วมมือกับข้าราชการทหารในกองพันทหารราบที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 ในการจัดหาวัสดุอุปกรณ์เพื่อสร้างตู้จัดแสดงอาวุธ ยุทโธปกรณ์ และวัตถุต่าง ๆ ทั้งนี้ไม่ได้ของบประมาณสนับสนุนจากกองทัพบก วัตถุที่จัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์ได้รับการสนับสนุนจากกรมสรรพาวุธทหารบกในกรุงเทพมหานคร และกรมทหารพรานที่ 12 ในจังหวัดสระแก้ว 

## ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 แบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 6 ตู้จัดแสดง :
* ตู้ที่ 1: จัดแสดงดาบ กระบี่ และกริช
* ตู้ที่ 2: จัดแสดงอาวุธทั้งของฝ่ายไทยและของฝ่ายตรงข้าม
* ตู้ที่ 3: จัดแสดงทุ่นระเบิดของฝ่ายตรงข้าม
* ตู้ที่ 4 และ 5: จัดแสดงกับระเบิดของฝ่ายตรงข้าม
* ตู้ที่ 6: จัดแสดงลูกระเบิดยิงของเครื่องยิงของฝ่ายตรงข้าม 

ส่วนหลังของพิพิธภัณฑ์จัดทำเป็นห้องสมุด หนังสือภายในห้องสมุดประกอบด้วยเอกสารโบราณจำพวกคู่มือราชการสนาม มีเนื้อหาเกี่ยวกับยุทธวิธี ขีปนวิธี และการใช้อาวุธต่าง ๆ นอกจากนี้ยังมีหนังสือทางการทหารและหนังสือประวัติศาสตร์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑ์ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111 ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร

ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111

ทหารกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองฉะเชิงเทรา
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2537
กองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 111
องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยถั่วเหนือ

**ห้วยถั่วเหนือ** เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทองค์การบริหารส่วนตำบล ที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลห้วยถั่วใต้ และตำบลห้วยถั่วเหนือ ในอำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์ ตั้งเป็นสภาตำบลห้วยถั่วเหนือปี พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยถั่วเหนือในปี พ.ศ. 2539 

ปี พ.ศ. 2567 กระทรวงมหาดไทยสำรวจพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยถั่วใต้ มีประชากรเพียง 1,894 คน และ 770 หลังคาเรือน ซึ่งไม่ผ่านเงื่อนไขในการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล (ประชากรสองพันคนขึ้นไป) ควรควบรวมกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใกล้เคียง ปี พ.ศ. 2568 จึงรวมองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยถั่วใต้เข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยถั่วเหนือ  

ปัจจุบันองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยถั่วเหนือ จึงมีพื้นที่ทั้งหมด 2 ตำบล ได้แก่ ตำบลห้วยถั่วใต้ และห้วยถั่วเหนือ มีพื้นที่รวม 53.59 ตารางกิโลเมตร (33,493.75 ไร่) ประชากร 5,048 คน และ 2,190 หลังคาเรือน 

## อ้างอิง

ห้วยถั่วเหนือ
หมวดหมู่:อำเภอหนองบัว
พระยาโชฎึกราชเศรษฐี (เถียน โชติกเสถียร)

**พระยาโชฎึกราชเศรษฐี (เถียน โชติกเสถียร)** เป็นพระยาโชฎึกราชเศรษฐีมีตำแหน่งเป็นเจ้ากรมท่าซ้าย เป็นต้นสกุลโชติกเสถียร

## ประวัติ
เถียน หรือเล่าเถียนเกิดในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พื้นเพเป็นชาวพระนครศรีอยุธยา บริเวณคลองสวนพลู วัดพนัญเชิง เป็นบุตรของจีนจือซึ่งอาจจะเป็นชาวจีนแต้จิ๋วหรือไม่ก็ฮกเกี้ยน เมื่อเติบใหญ่ เถียนได้ออกเรือนอยู่กินกับนางสุ่น คนบ้านลานตากฟ้าเมืองนครชัยศรี ก่อนอพยพครอบครัวลงมาปักหลักที่ปากคลองโอ่งอ่างใกล้วัดบพิตรภิมุขในปัจจุบัน

เถียนได้เริ่มทำการค้าขายโดยมีกิจการค้าสำเภา นำสินค้าต่าง ๆ ไปขายในประเทศจีน เช่น ข้าว ดีบุก พริกไทย ไม้ รังนก แล้วซื้อสินค้าจากเมืองจีน เช่น ถ้วยชามกระเบื้องกังไส ใบชา ผ้าไหม และแพรจีน กลับมาขายในเมืองไทย มียี่ห้อการค้าว่า "เกี้ยนเฮง" สัญลักษณ์สิงโตคู่ขนาบข้างอักษรจีน ต่อมาภรรยาของท่าน (คุณหญิงสุ่น) ได้ถวายตัวเป็นข้าหลวงในสมเด็จพระเทพศิรินทรามาตย์ คุณเถียนจึงได้ถวายตัวเป็นมหาดเล็กในสมเด็จพระเทพศิรินทรามาตย์เช่นกัน ภายหลังได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นที่หลวงภาษีวิเศษ เจ้าภาษีอากรในกรมท่าซ้าย (กรมที่ติดต่อด้านการค้าขายกับชาติที่อยู่ทางด้านซ้ายหรือทางตะวันออกของอ่าวไทย เช่น จีน ญี่ปุ่น เกาหลี) ต่อมาได้เลื่อนเป็นพระยานรนาถภักดีศรีรัชฎากร ช่วยราชการคลังในหอรัษฎากรพิพัฒน์ด้านภาษีอากร และเงินรายได้ของแผ่นดิน เป็นจางวางกรมสรรพภาษี กระทรวงพระคลังมหาสมบัติ 

เมื่อทำงานหลายปีจึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระยาโชฎึกราชเศรษฐี และได้เป็นองคมนตรีที่ปรึกษาราชการในพระองค์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ตามเสด็จในการเสด็จประพาสสิงคโปร์และอินเดีย

นอกจากนั้นยังได้รับความไว้วางใจให้ทํางานสําคัญอีกหลายอย่างถวายด้วย เช่น เป็นประธานสร้างพระที่นั่งเวหาศจํารูญในพระราชวังบางปะอิน เป็นกรรมการจัดตั้งโรงพยาบาลศิริราชในพระราชดําริ เป็นหัวหน้าในพระราชพิธีแต้มพระป้ายที่ประดิษฐานที่พระที่นั่งเวหาศจํารูญก่อนมีการบําเพ็ญพระราชกุศลเซ่นไหว้ในวันตรุษจีน เป็นหัวหน้ารับผิดชอบการจัดเลี้ยงผู้คนในพระราชพิธีลงสรงสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมารพระองค์แรกในราชวงศ์จักรี และยังเป็นผู้ริเริ่มการจำหน่ายน้ำประปาแก่ประชาชนเป็นครั้งแรก

ด้านสังคม เป็นผู้นำบูรณะปฏิสังขรณ์วัดเล่งเน่ยยี่ที่ถนนเจริญกรุง และวัดนรนาถสุนทริการามที่ถนนกรุงเกษม โดยเฉพาะวัดนรนารถสุนทริการามนับเป็นวัดประจำตระกูล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ขุนนางไทย
หมวดหมู่:บรรดาศักดิ์ชั้นพระยา
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอพระนครศรีอยุธยา
ฮหวิ่ญ ถิ ทัญ ถวี

**ฮหวิ่ญ ถิ ทัญ ถวี** (; 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2002 —) เป็นนางแบบและนางงามชาวเวียดนาม ผู้ครองตำแหน่งนางงามนานาชาติ 2024 ก่อนหน้านี้เธอเคยดำรงตำแหน่งมิสเวียดนาม 2022

เธอเป็นชาวเวียดนามคนแรกที่ครองตำแหน่งการประกวดนางงามนานาชาติ และเป็นคนที่สองที่ชนะการประกวดนางงามนานาชาติบิ๊กโฟร์ ต่อจาก เหงียน เฟือง คั้ญ มิสเอิร์ธ 2018

## การประกวด
### มิสเวียดนาม 2022
เธอเป็นตัวแทนของนครดานังในการประกวดมิสเวียดนาม 2022 และได้รับตำแหน่งมิสเวียดนามเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 2022 ณ สนามกีฬาในร่มฟู้เถาะ ในนครโฮจิมินห์ ระหว่างการประกวด เธอได้รับรางวัลชนะเลิศสปอตส์บิวตี (Sports Beauty) และเข้ารอบ 5 คนสุดท้ายบิวตีวิทอะเพอร์เพิส (Beauty with a Purpose) รวมถึงเข้ารอบ 5 คนสุดท้ายมัลติมีเดียแชเลนจ์ (Multimedia Challenge)

### นางงามนานาชาติ 2024
ในปี ค.ศ. 2024 ทัญ ถวี ได้เป็นตัวแทนประเทศเวียดนามในการประกวดนางงามนานาชาติ 2024 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เธอเป็นมิสเวียดนามคนแรกที่เข้าร่วมการประกวดครั้งนี้ และต่อมาได้ดำรงตำแหน่งนางงามนานาชาติคนแรกของประเทศเวียดนาม พร้อมทั้งเป็นชาวเวียดนามคนที่สองที่ชนะการประกวดนางงามนานาชาติบิ๊กโฟร์ ต่อจาก เหงียน เฟือง คั้ญ ที่ดำรงตำแหน่งมิสเอิร์ธ 2018

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
*
*
*

หมวดหมู่:นางแบบเวียดนาม
หมวดหมู่:บุคคลจากดานัง
หมวดหมู่:ผู้ชนะการประกวดนางงามนานาชาติ
โกว์แฮรอน (จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก)

**โกว์แฮรอน** () เป็นหมู่บ้านและเมืองหลักในตำบลโกว์แฮรอน อำเภอกลาง เทศมณฑลโฆย จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน

## ประชากร
จาหสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 หมู่บ้านนี้มีประชากร 2,173 คนใน 528 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 มีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 2,449 คนใน 637 ครัวเรือน และสำมะโน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรที่ 2,557 คนใน 796 ครัวเรือน

## อ้างอิง
ศึกซามูไรผู้พิชิต (ละครโทรทัศน์)

**ศึกซามูไรผู้พิชิต** เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นต้นฉบับของเน็ตฟลิกซ์ปี ค.ศ. 2025 ดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกัน เขียนโดยโชโงะ อิมามูระ นำแสดงโดย จุนอิจิ โอกาดะ, ยูมิเอะ ฟูจิซากิ และคายะ คิโยฮาระ ดำเนินเรื่องในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ในยุคเมจิ ในวัดเท็นรีวจิในเกียวโต

สองตอนแรกฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซานครั้งที่ 30 ในหมวด On Screen เมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 2025 หลังจากฉายในเทศกาล ละครชุด 6 ตอนนี้สามารถรับชมแบบสตรีมทั่วโลกบนเน็ตฟลิกซ์ ตั้งแต่วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2025

## เรื่องย่อ
ในยุคเมจิ (ปลายศตวรรษที่ 19) นักสู้ 292 คนมารวมตัวกันที่วัดเท็นรีวจิในเกียวโตหลังพระอาทิตย์ตก โดยดึงดูดด้วยโอกาสที่จะชนะรางวัลใหญ่ 100,000 เยน หนึ่งในนักสู้ ชูจิโร่ ซางะ เข้าร่วมการแข่งขันอันตรายนี้ด้วยภารกิจส่วนตัว: เพื่อช่วยเหลือภรรยาและลูกที่ป่วยของเขา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวชีวิตญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นแนวแอ็คชั่น
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่เค้าโครงมาจากมังงะ
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ของเน็ตฟลิกซ์
ลำน้ำมูล ส.สุมาลี

**คึกฤทธิ์ กมลฤกษ์** (เกิด 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2516) เป็นที่รู้จักในชื่อ **ลำน้ำมูล ส.สุมาลี** เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นแชมป์ของสนามมวยเวทีลุมพินีสี่สมัยในสามรุ่นน้ำหนัก และโด่งดังในช่วงทศวรรษที่ 1990 ถึง 2000 มีฉายาว่า 'ขุนเข่าเวตาล' เขาโด่งดังในเรื่องการกดดันคู่ต่อสู้ไม่หยุด การเข้าคลุกวงใน และการตีเข่า

## ประวัติและอาชีพ
ลำน้ำมูลเริ่มฝึกมวยไทยตั้งแต่อายุ 14 ปี เขาชกมวยครั้งแรกในปีเดียวกันและได้รับค่าตัว 100 บาท เขาย้ายไปกรุงเทพฯ สองปีต่อมา โดยเข้ามาอยู่ที่ค่ายมวย ส.สุมาลี ลำนำมูลใช้เวลาในอาชีพนักมวยทั้งหมดของเขาอยู่ที่ค่าย ส.สุมาลี โดยมีเพื่อนร่วมค่ายที่เป็นแชมป์เช่น พนมรุ้งเล็ก ป.ชัยวัฒน์, ซุปเปอร์เล็ก ศรอีสาน และจอมภพเล็ก ส.สุมาลี เขาเป็นที่รู้จักจากเข่าที่รุนแรงและรูปร่างได้เปรียบ ทำให้ลำน้ำมูลเป็นนักมวยขวัญใจแฟน ๆ ในยุค 90 พร้อมกับได้เข็มขัดแชมป์ของสนามมวยเวทีลุมพินีมาครองได้ถึง 4 เส้น จาก 3 รุ่นน้ำหนัก ค่าตัวสูงสุดของเขาอยู่ที่ 200,000 บาท เขามีชัยชนะที่น่าจดจำเหนือคู่ต่อสู้ชื่อดังหลายคน เช่น ขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ, ฉัตรชัย ไผ่สีทอง, เจริญทรัพย์ เกียรติบ้านช่อง, สามกอ เกียรติมนต์เทพ, เมธี เจดีย์พิทักษ์ และอรรถชัย แฟร์เท็กซ์

หลังจากเลิกชกมวย ลำน้ำมูลก็ผันตัวมาเป็นครูมวยไทย สอนที่ค่าย ส.สุมาลี และที่อีโวล์ฟ เอ็มเอ็มเอในสิงคโปร์ หลังจากกลับมาประเทศไทย เขาได้เปิดค่ายมวยของตัวเองในปี พ.ศ. 2558 ชื่อว่า ลำน้ำมูลมวยไทย ตั้งอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานี ลูกศิษย์ที่เก่งที่สุดของเขาคือ โรเบิร์ต ส.ธนบวร ซึ่งคว้าเข็มขัดรุ่น 105 ปอนด์ของสนามมวยช่อง 7 ได้ในปี พ.ศ. 2562

## แชมป์และความสำเร็จ
* **[[สนามมวยเวทีลุมพินี]]**
** แชมป์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (115 ปอนด์) ปี พ.ศ. 2536
*** ป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ 1 ครั้ง
** แชมป์รุ่นเฟเธอร์เวท (126 ปอนด์) ปี พ.ศ. 2539
*** ป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ 1 ครั้ง
** แชมป์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (130 ปอนด์) ปี พ.ศ. 2540
*** ป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ 1 ครั้ง
** แชมป์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (130 ปอนด์) ปี พ.ศ. 2542
* **[[สนามมวยราชดำเนิน]]**
** คู่มวยยอดเยี่ยมประจำปี 2540 ของสนามมวยราชดำเนิน (ในการเจอกับ แรมโบ้จิ๋ว ป.ทับทิม)

## ผลงาน

|-style="background:#cfc;"
| 14 เมษายน 2533
| 
| ชนะ
| หาญชัย เกียรติรัฐพล
| คะแนน
| 
| ลุมพินี
|-style="background:#fbb;"
| 30 มิถุนายน 2533
| 
| แพ้
| เพชรสมุทร ส.รุ่งนคร
| คะแนน
| 
| ลุมพินี
|-style="background:#cfc;"
| 2533
| 
| ชนะ
| ป้อมเพชร เกียรติชาติพยัคฆ์
| คะแนน
| 
| ลุมพินี
|-style="background:#fbb;"
| 20 มกราคม 2534
| 
| แพ้
| ธงชัย ต.ศิลาชัย
| คะแนน
| 
| ราชดำเนิน
|-
|}

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2516
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักมวยไทยชายชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนมวยไทย
หมวดหมู่:นักกีฬาจากจังหวัดอำนาจเจริญ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนี

**พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนี** เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในพื้นที่ของวัดพระบรมธาตุวรวิหาร ตำบลชัยนาท อำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาท จัดแสดงเกี่ยวกับโบราณวัตถุที่พบในจังหวัดชัยนาทและบริเวณใกล้เคียง

## ประวัติ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนีมีจุดเริ่มต้นจากความคิดริเริ่มของพระชัยนาทมุนี (นวม สุทตฺโต) อดีตเจ้าคณะจังหวัดชัยนาทและอดีตเจ้าอาวาสวัดพระบรมธาตุวรวิหาร ที่ดำเนินการรวบรวมโบราณวัตถุและศิลปวัตถุที่พบในจังหวัดชัยนาทและบริเวณใกล้เคียงมาเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ของวัด ต่อมาพระชัยนาทมุนีมอบโบราณวัตถุและศิลปวัตถุในพิพิธภัณฑ์ให้เป็นสมบัติของชาติเพื่อประโยชน์แก่การศึกษาประวัติศาสตร์และโบราณคดี

เมื่อ พ.ศ. 2509 กรมศิลปากรดำเนินการก่อสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์บริเวณใกล้เคียงกับวัดพระบรมธาตุวรวิหาร โดยให้ชื่อว่า "พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนี" เพื่อเป็นที่ระลึกถึงพระชัยนาทมุนี และเปิดให้ประชาชนเข้าชมตั้งแต่ พ.ศ. 2512 ภายหลังยังมีการก่อสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านเพิ่มเติม

## ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนีตั้งอยู่บนพื้นที่  3 ไร่ 45 ตารางวา ภายในพิพิธภัณฑ์แบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 2 ชั้น

* ชั้นล่าง: จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และโบราณคดีของจังหวัดชัยนาท มีการจัดแสดงโบราณวัตถุ ได้แก่ เครื่องใช้และเครื่องประดับสมัยก่อนประวัติศาสตร์และสมัยทวารวดี, พระพุทธรูปสมัยต่าง ๆ, โบราณวัตถุที่สร้างเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา เช่น ตู้พระธรรม เครื่องบริขารถมปัด, ประติมากรรมและเครื่องถ้วยในศิลปะลพบุรี ศิลปะสุโขทัย ศิลปะอยุธยา ศิลปะรัตนโกสินทร์ และศิลปะจีน

* ชั้นบน: จัดแสดงพระพิมพ์ที่ได้มาจากการดำเนินงานทางโบราณคดีในประเทศไทย ได้แก่ พระพิมพ์ในศิลปะทวารวดี ศิลปะศรีวิชัย ศิลปะลพบุรี ศิลปะอยุธยา และศิลปะรัตนโกสินทร์ มีการจัดแสดงแม่พิมพ์พระพิมพ์ แผงพระพิมพ์ไม้ และพระพุทธรูปสำริดขนาดเล็ก นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลปะล้านนา อิทธิพลสุโขทัยในช่วงพุทธศตวรรษที่ 20-21 ซึ่งเป็นโบราณวัตถุที่เป็นสมบัติชิ้นสำคัญของชาติ

นอกจากนี้ ในบริเวณใกล้เคียงกับอาคารพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนียังมีอาคารพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน จัดแสดงเครื่องมือในการเกษตร การทำมาหากิน วิถีชีวิต และขนบธรรมเนียมประเพณีของคนไทยในอดีต

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนี ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติชัยนาทมุนี ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ชัยนาทมุนี ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย 

ชัยนาทมุนี
ชัยนาทมุนี, พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ

ชัยนาทมุนี, พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองชัยนาท
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2509
อาซาฮิ (จังหวัดชิมาเนะ)

เป็นเมืองในอำเภอนากะ จังหวัดชิมาเนะ ประเทศญี่ปุ่น

ณ ค.ศ. 2003 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 3,076 คนและมีความหนาแน่นประชากรที่ 23.92 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 128.57 ตารางกิโลเมตร

เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2005 อาซาฮิกับเมืองคานางิและมิซูมิ กับหมู่บ้านยาซากะ (ทั้งหมดอยู่ในอำเภอนากะ) ถูกผนวกเข้ากับนครฮามาดะที่ขยายตัว

## อ้างอิง
เออรีวัน ยูซฟ

**เออรีวัน บิน ฮาจี โมฮัมมัด ยูซฟ** () เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศที่ 2 ที่ยังดำรงตำแหน่งอยู่ เขายังเป็นผู้แทนพิเศษคนแรกของอาเซียนต่อประเทศพม่าในเดือนสิงหาคมถึงธันวาคม ค.ศ. 2021 หลังรัฐประหารและนำไปสู่สงครามกลางเมือง

## การศึกษา
ดาโต๊ะเออรีวันจบจาก University College Swansea (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยสวอนซี) ใน ค.ศ. 1991 ด้วยวิทยาศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพันธุศาสตร์และการประยุกต์ใช้

## อาชีพการเมือง
เออรีวันได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศในการปรับคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2015  และต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรองประธานสภายุทธศาสตร์บรูไนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 และรองประธานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจบรูไนใน ค.ศ. 2016 หลังการปรับคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2018 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศคนที่ 2

## อ้างอิง
มุฮัมมัด (ซูเราะฮ์)

**มุฮัมมัด** (; "บทของมุฮัมมัด") เป็นบท (ซูเราะฮ์) ที่ 47 ของอัลกุรอานที่มี 38 โองการ (อายะฮ์)

ชื่อซูเราะฮ์นี้ได้มาจากการที่นบีมุฮัมมัดได้รับการกล่าวถึงโดยตรงในโองการที่ 47:2 และยังมีชื่อว่า **อัลกิตาล**  () ซึ่งแปลว่า การต่อสู้อันเนื่องมาจากบริบทของซูเราะฮ์ ซูเราะฮ์นี้เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งเฉพาะที่เกิดขึ้นจากผู้คนที่ขัดขวางการยอมรับและการเผยแพร่ศาสนาอิสลาม นั่นหมายถึงยุทธการที่บะดัร ซึ่งมีกองทัพกำลังรวมตัวกันเพื่อโจมตีมะดีนะฮ์ ยุทธการที่บะดัรเกิดขึ้นในช่วงเราะมะฎอน ปีที่ 2 ของปฏิทินอิสลาม

## สรุป
***1** ผลงานของผู้ที่ต่อต้านศาสนาอิสลามจะเปล่าประโยชน์
***2-3** ผู้ศรัทธาที่แท้จริงจะได้รับการไถ่บาป
***4-5** การปฏิบัติต่อศัตรูของศาสนาอิสลามในสงคราม
***6-8** พระเจ้าจะทรงตอบแทนผู้ที่ต่อสู้เพื่อศาสนาอิสลาม
***9-12** พระเจ้าจะทรงทำลายผู้ปฏิเสธศรัทธาให้สิ้นซาก
***13-17** เงื่อนไขสุดท้ายของผู้ศรัทธาและคนนอกศาสนาที่เทียบเคียงกัน
***18-20** พวกหน้าไหว้หลังหลอกถูกตำหนิและตักเตือน
***21** จงเชื่อฟังพระเจ้าและพูดจาด้วยความเมตตา วางใจในพระเจ้าเพื่อผลลัพธ์ที่ดีกว่า
***22-33** มุสลิมที่ขี้ขลาดและพวกหน้าไหว้หลังหลอกถูกตำหนิและตักเตือน
***34-36** ผู้ที่ต้องการห้ามปรามมุสลิมจากหน้าที่ของตนได้รับคำเตือน
***37** พระเจ้าไม่ทรงกดดันจิตวิญญาณเกินกว่าที่จิตวิญญาณจะรับไหว
***38** มุสลิมถูกกระตุ้นให้มีใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ในการบริจาคเพื่อค่าใช้จ่ายในการทำสงครามศักดิ์สิทธิ์

## ดูเพิ่ม
* มุฮัมมัดในศาสนาอิสลาม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Quran 47 Clear Quran translation
*
พัด คงรัมย์

**พัด คงรัมย์** (เกิด 7 กันยายน พ.ศ. 2502) เป็นที่รู้จักในชื่อ **สมิงหนุ่ม สิทธิบุญธรรม** เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพและนักมวยสากลสมัครเล่นชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์สนามมวยราชดำเนินสองรุ่น และเคยลงแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นในรุ่นไลท์เวทในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988

## ประวัติและอาชีพ
ก่อนหันไปชกมวยสากลสมัครเล่น พัดเคยชกมวยไทยในชื่อ “สมิงหนุ่ม สิทธิบุญธรรม” และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักมวยไทยระดับแถวหน้า เขาเคยชกกับนักมวยไทยชื่อดังหลายคนใน ทศวรรษที่ 1980 เช่น สามารถ พยัคฆ์อรุณ, ก้องธรณี พยัคฆ์อรุณ และ นกหวีด เดวี่ เขาเคยชกกับสามารถ พยัคฆ์อรุณสองครั้งในปี พ.ศ. 2524 และ 2526 และแพ้ทั้งสองครั้ง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2502
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักมวยไทยชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักมวยจากจังหวัดบุรีรัมย์
หมวดหมู่:นักมวยสากลโอลิมปิกทีมชาติไทย
หมวดหมู่:นักมวยสากลรุ่นไลท์เวท
เคพลัส

**เคพลัส** () เป็นบริษัทจัดการนักเดินแบบและนักแสดงของเกาหลีใต้ ก่อตั้งโดยโก อึน-คยอง อดีตนางแบบแฟชั่นที่ผันตัวมาเป็นซีอีโอในปี ค.ศ. 2008

## ประวัติ
เค-พลัสก่อตั้งโดยอดีตนางแบบ โก อึน-คยอง ในปี ค.ศ. 2008 เพื่อฝึกฝนนางแบบรุ่นใหม่และผู้เชี่ยวชาญในอุตสาหกรรมแฟชั่น

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 เค-พลัส เซ็นสัญญาความร่วมมือทางกลยุทธ์และลงทุนหุ้นร่วมกับวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ และในเดือนกันยายนได้ดำเนินการควบรวมกิจการพร้อมเปลี่ยนชื่อเป็น **วายจี เคพลัส** ชา ซึง-ว็อน อดีตลูกศิษย์ของโก ที่เคยเป็นนายแบบและผันตัวเป็นนักแสดงจะเข้ามาฝึกฝนนายแบบและนางแบบของเค-พลัสให้ก้าวสู่การเป็นนักแสดงในอนาคต

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วายจีเอนเตอร์เทนเมนต์
หมวดหมู่:บริษัทจัดหานักเดินแบบ
หมวดหมู่:บริษัทการบันเทิงที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2551
หมวดหมู่:บริษัทเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2551
สุริวงศ์

**สุริวงศ์** เป็นวรรณกรรมท้องถิ่นที่แพร่หลายในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคเหนือของประเทศไทยและประเทศลาว โดยในภาคเหนือของไทยเป็นเรื่องขนาดสั้นเป็นฉบับร้อยแก้ว บันทึกด้วยอักษรธรรมล้านนา ส่วนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยเป็นเรื่องขนาดยาว เท่าที่พบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีแต่ร้อยกรอง บันทึกด้วยอักษรไทน้อยจารลงบนใบลานขนาดยาวร้อยด้วยเชือก 

กวีไม่ได้ดำเนินเรื่องตามแบบชาดกคือไม่มีองค์ประกอบที่เรียกว่าปัจจุบันวัตถุและบทสโมธานในชาดก แต่กวีบอกว่าเป็นเรื่องที่นำมาจากชาดก และเมื่อตรวจสอบจากนิบาตชาดกทั้ง 547 เรื่อง ก็ไม่มีเรื่องที่มีชื่อหรือโครงเรื่องคล้ายหรือเหมือนกับสุริวงศ์ แต่ก็อาจเป็นปัญญาสชาดกฉบับอื่นซึ่งไม่ใช่ฉบับหอสมุดแห่งชาติ อย่างไรก็ดีมีวรรณกรรมของทางภาคกลางและภาคใต้ที่มีโครงเรื่องคล้ายกันคือเรื่อง *[[ลักษณวงศ์]]* ฉบับภาคกลางแต่งโดยสุนทรภู่ ส่วนภาคใต้ต้นฉบับเดิมชื่อ *พระลัคนาวงศ์*

อายุสมัยที่แต่งสุริวงศ์ไม่สามารถกำหนดได้แน่ชัด แต่ *ลักษณวงศ์* ของสุนทรภู่น่าจะได้เค้าโครงเรื่องมาจากสุริวงศ์ สำนวนของประเทศลาวที่กรมวรรณคดี กระทรวงศึกษาธิการของลาวตีพิมพ์ มีเนื้อเรื่องเหมือนสุริวงศ์ฉบับภาคอีสานทุกประการ มีต่างกันเรื่องศัพท์และสำนวนซึ่งอาจเกิดจากการคลาดเคลื่อนในการคัดลอกมา ในภาคเหนือของไทยยังมีวรรณกรรมดัดแปลงจากสุริวงศ์อีกเรื่องคือ *บัวระวงส์ไกรสร* โดยใช้ฉันทลักษณ์แบบค่าวซอ

## เนื้อเรื่อง
ท้าวพรหมทัต กษัตริย์แห่งนครเป็งจาน และ นางพิมพา มเหสี ออกล่าสัตว์ในป่า นางพิมพาหลงใหล กวางทอง ซึ่งแท้จริงคือ นางยักษ์แปลง นางยักษ์ล่อให้ท้าวพรหมทัตตามไปจนกลายเป็นมเหสีอีกองค์ ต่อมานางยักษ์ใส่ร้ายนางพิมพา ทำให้ท้าวพรหมทัตสั่งประหารนางและพระโอรสคือ ท้าวสุริวงศ์ แต่พระอินทร์ได้ลงมาช่วยชีวิตและพาทั้งสองไปไว้ในป่า

เมื่ออยู่ในป่า สองแม่ลูกพลัดพรากกัน โดยยักษ์ทศกัณฑ์ได้ลักพานางพิมพาไปเป็นมเหสีที่เมืองยักษ์ แต่ไม่สามารถเข้าใกล้นางได้เพราะอำนาจของพระอินทร์

ฝ่ายท้าวสุริวงศ์ตามหาแม่จนพบพระฤาษี ได้ร่ำเรียนวิชาอาคม และได้แต่งงานกับนางบัวแก้วไกรสร ลูกสาวบุญธรรมของฤาษี จากนั้นจึงออกตามหาแม่ต่อ ท้าวสุริวงศ์ต่อสู้เอาชนะยักษ์และเชื้อพระวงศ์หลายตนรวมถึงทศกัณฑ์และพานางพิมพากลับคืนสู่เมืองเป็งจานได้สำเร็จพร้อมกับขับไล่นางยักษ์แปลงออกจากเมือง

ต่อมาท้าวสุริวงศ์ไปเยี่ยมพระฤาษี และได้นางกินรี 6 ตนมาเป็นภรรยาเพิ่ม เขาหลงนางกินรีอย่างมาก จนกระทั่งสั่งประหารชีวิตนางบัวแก้วไกรสรที่แปลงกายเป็นพราหมณ์มาพบ ทำให้ พระอินทร์ต้องมาชุบชีวิตนางและนำไปไว้ที่เมืองเป็งจาน สุดท้ายทั้งสามีภรรยาและมเหสีทุกคนก็ได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข

## อ้างอิง

หมวดหมู่:คติชนไทย
หมวดหมู่:คติชนลาว
นายดัน

**นายดัน** บ้างเขียน **นายดั่น** หรือ **นายดั้น** เป็นวรรณกรรมท้องถิ่นของจังหวัดนครศรีธรรมราช แต่งเป็นกลอนสวดอันประกอบด้วยฉันทลักษณ์ 3 ชนิดคือ กาพย์ยานี 11 กาพย์ฉบัง 16 และกาพย์สุรางคนางค์ 28 จัดอยู่ในวรรณกรรมประเภทหัสคดี มีมุขตลก ที่ปราศจากความหยาบโลน ยังแทรกประเพณีและความเชื่อ เช่น เรื่องการแต่งงาน ตั้งแต่การไปสู่ขอ การจัดขัดหมาก การตระเตรียมงาน จนถึงการเข้าเรือนหอ วรรณกรรมเริ่มต้นด้วยบทไหว้ครู โดยเล่าเรื่องราวของนายดันซึ่งเป็นคนตาบอดที่ได้แต่งงานกับภรรยาสายตาปกติ แต่นายดันพยายามใช้สติปัญญาและปฏิภาณไหวพริบเพื่อแก้ปัญหาเพื่อไม่ให้ภรรยาทราบว่าตนนั้นตาบอด

วรรณกรรมเรื่องนี้เคยจัดพิมพ์แจกในงานทำบุญฉลองอายุครบ 6 รอบของนายเชวง ไชยานุพงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2510  จากคำนำระบุว่าผู้แต่งคือขุนสิทธิ์ เดิมต้นฉบับเขียนบันทึกลงในสมุดข่อย ต้นฉบับเป็นของวัดท่าเสริม อำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช ระยะเวลาที่แต่งนิทานเมื่อพิจารณาจากที่เรื่องได้กล่าวถึงนายเรือง นาใน และนายกลอย ซึ่งนายเรือง นาใน มีชีวิตอยู่ในช่วงรัชกาลที่ 1 ถึงรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์

## เนื้อเรื่อง
นายดันผู้ตาบอดใสต้องการได้นางริ้งไรเป็นภรรยา โดยฝ่ายหญิงไม่ทราบถึงความพิการ เมื่อถึงวันแต่งงาน นายดันต้องใช้สติปัญญาและไหวพริบอย่างมากเพื่อปกปิดความบกพร่องของตน เมื่อขบวนขันหมากมาถึงและเจ้าภาพขึ้นบ้านไปหมดแล้ว นายดันกลับนั่งอยู่บริเวณนอกชาน เมื่อถูกทักก็กล่าวแก้ตัวว่ากำลังล้างเท้าอย่างเรียบร้อย เพื่อเตรียมขึ้นไปทำความเคารพ

ขณะอยู่กินกับนางริ้งไร วันหนึ่งเมื่อภรรยาลงไปทอผ้าใต้ถุน นายดันเข้าครัวทำข้าวหกเรี่ยราดลงไปข้างล่าง เมื่อนางริ้งไรร้องทักว่าเทข้าวทำไม นายดันก็อ้างว่ากำลังหว่านข้าวให้เป็ดไก่ที่ผอมโซได้กินอย่างดิบดีในฐานะที่เรามาอยู่ วันต่อมานางริ้งไรให้นายดั้นไปไถนา แต่เขาบังคับวัวไม่ได้จนวัวหนีเตลิดไป ขณะตามหาวัว นายดันได้ยินเสียงลมพัดใบไม้แห้งจึงเข้าใจผิดว่าเป็นวัว จึงวิดน้ำเข้าใส่เพื่อให้เชื่อง เมื่อนางริ้งไรมาถามว่าทำอะไร จึงแก้ตัวว่ากำลังวิดน้ำใส่รังแตนที่มาขวางทางอยู่

ในที่สุด ความลับก็ถูกเปิดเผยเมื่อนายดันจะกินหมากแต่หาปูนไม่พบ เขาร้องถามนางริ้งไรหลายครั้งก็ยังหาไม่เจอ จึงท้านางริ้งไรให้ขึ้นมาดู หากมีปูนจริงจะยอมให้นางเอาปูนมาทาขยี้ตา เมื่อนางริ้งไรทำตาม นายดั้นจึงฉวยโอกาสร้องบอกว่าตาบอดเพราะถูกปูนทา ทำให้นางริ้งไรต้องหายามารักษาจนนายดันหายบอดและได้บวชเรียนในที่สุด

## อ้างอิง

หมวดหมู่:คติชนไทย
พรรคเคียววะ

**พรรคเคียววะ** (; ) เป็นพรรคการเมืองในประเทศญี่ปุ่นที่ก่อตั้งโดยอดีตนายกรัฐมนตรีและหัวหน้าพรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น ยูกิโอะ ฮาโตยามะ และโนบูฮิโกะ ชูโตะ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ใน ค.ศ. 2020

## ประวัติ
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019 ยูกิโอะ ฮาโตยามะ อดีตนายกรัฐมนตรีและหัวหน้าพรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น (DPJ) ประกาศเจตจำนงที่จะกลับมาเล่นการเมืองหลังเกษียณตนเองใน ค.ศ. 2012 ฮาโตยามะกล่าวว่าเขาจะขยายพรรคให้มีสมาชิก 30 คนในสภานิติบัญญัติแห่งชาติภายใน ค.ศ. 2030 พรรคนี้เปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 โดยมีฮาโตยามะเป็นตัวแทน (代表) และโนบูฮิโกะ ชูโตะ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกพรรค DPJ เป็นหัวหน้าพรรค (党首)

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2022 ฮาโตยามะจัดงานแถลงข่าวและประกาศเจตนารมณ์ที่จะลงสมัครรับเลือกตั้งทั่วไปครั้งถัดไป ซึ่งกำหนดจัดขึ้นในหรือก่อนเดือนตุลาคม ค.ศ. 2025 เพื่อกลับสู่การเมืองอย่างเป็นทางการ พรรคยังได้ส่งผู้สมัครสองคนลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขตโตเกียวและคานางาวะใน ค.ศ. 2022 แต่ไม่ได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร โดยได้รับคะแนนเสียงเพียง 41,014 คะแนน (คะแนนนิยม 0.08%)

ฮาโตยามะลาออกจากพรรคในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022

## อ้างอิง
โคเกชิ

**โคเกชิ** () เป็นตุ๊กตาไม้ญี่ปุ่นที่ไม่มีแขนและขา ผลิตเป็นของเล่นสำหรับเด็ก เดิมทีมีที่มาจากภูมิภาคโทโฮกุในเกาะฮอนชูตอนเหนือ

ที่มีและความหมายของชื่อโคเกชิไม่เป็นที่ปรากฏชัดเจน กระนั้น ทฤษฎีที่ได้รับการยอมรับทั่วไประบุว่า โคเกชิอาจเป็นเฟติชที่สร้างมาเพื่อแทนทารกที่ถูกฆ่าเมื่อแรกเกิดเนื่องจากไม่ต้องการ ซึ่งปรากฏในตัวอักษรของชื่อโคเกชิ คือ 子消し อันประกอบด้วย “เด็ก” () และ “ลบ” () โดยการฆ่าทารกแรกเกิดเช่นนี้มีปฏิบัติในญี่ปุ่นจนถึงศตวรรษที่ 20 กระนั้น ไม่ปรากฏหลักฐานเพียงพอว่าทฤษฎีนี้เป็นจริง  และปรากฏการกล่าวถึงทฤษฎีนี้เก่าที่สุดย้อนไปได้ถึงปี 1965 เท่านั้น 

โคเกชิเริ่มแรกผลิตโดยคิจิชิ (木地師) ซึ่งเป็นช่างศิลป์ที่ชำนาญงานกลึงไม้ในชินจิชูรากุ (Shinchi Shuraku) ใกล้กับโทกัตตะออนเซ็นในซาโอ จังหวัดมิยางิ

สมาคมโคเกชิเซ็นได (*Sendai Kokeshi-kai*) ก่อตั้งในปี 1923 โดยมิฮาระ เรียวกิจิ (三原良吉) และ อามาเอะ โทมิยะ ผู้ออกหนังสือเกี่ยวกับโคเกชิร่วมกันในปี 1928 ในชื่อ โคเกชิโฮโกะโนะฮานาชิ (*Kokeshi Hōko no Hanashi*) ซึ่งมีส่วนผลักดันให้ธรรมเนียมการผลิตโคเกชิเป็นที่แพร่หลายในญี่ปุ่น นอกจากนี้มิฮาระยังเป็นผู้มีส่วนในการผลักดันให้วัฒนธรมพื้นถิ่นอื่น ๆ ของเซ็นไดเป็นที่รู้จักทั่วประเทศเช่นกัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตุ๊กตา
หมวดหมู่:ศิลปะญี่ปุ่น
มัสยิดอัยบะกี

**มัสยิดอัยบะกี** () ยังเรียกกันในชื่อ **มัสยิดชัยค์อับดุลลอฮ์ อัลอัยบะกี** เป็นมัสยิดในย่านอัตตุฟฟาห์ของนครกาซา รัฐปาเลสไตน์ มัสยิดถูกทำลายจากการโจมตีทางอากาศของอิสราเอลในวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2025 

มัสยิดนี้สร้างขึ้นในสมัยมัมลูกเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยตั้งชื่อตามชัยค์อับดุลลอฮ์ อัลอัยบะกี ผู้นำศาสนาของมุสลิม ตามข้อมูลของ*[[Nisbat (onomastics)|นิสบะฮ์]]* "อัยบะกี" ชัยค์อับดุลลอฮ์เป็น*[[มัมลูก]]*หรือญาติของอิซซุดดีน อัยบะกี สุลต่านมัมลูกองค์แรกของอียิปต์ ชัยค์อิยาด บุตรชายของชัยค์อับดุลลอฮ์ ได้รับการฝังศพที่มัสยิดซัยยิด อัลฮาชิมในย่านอัดดะร็อจญ์ ขณะที่อะห์มัด อัลอัยบากี บุตรชายอีกคนของเขาที่เป็นนักบุญประจำท้องถิ่น ได้รับการฝังศพในศาสนสถานที่เรียกว่า อัลมะซารุชชัยค์ อัยบัก

เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2025 เวลา 18:24 น. มัสยิดอัยบะกีถูกทำลายร่วมกับอาคารที่อยู่อาศัยอย่างน้อย 16 แห่ง ในฐานะส่วนหนึ่งของการรุกนครกาซา ค.ศ. 2025 ของอิสราเอล

## อ้างอิง
ฮานิวะ

**ฮานิวะ** () หมายถึงตุ๊กตาหรือหุ่นดินเผา ที่ทำขึ้นเพื่อการใช้งานเชิงพิธีกรรมและฝังไว้กับศพเป็นวัตถุพิธีในพิธีศพ ตามธรรมเนียมยุคโคฟุง (ศตวรรษที่ 3-6) ในญี่ปุ่น ฮานิวะผลิตโดยใช้กรรมวิธีวาซูมิ (*wazumi*) ที่ซึ่งใช้แม่พิมพ์ขึ้นรูปเป็นชั้นต่อชั้น นอกจากนี้ยังมีฮานิวะทำจากไม้ ซึ่งขุดพบในโคฟุงเช่นกัน

ฮิโรอากิ ซาโต กล่าวอ้างข้อความตอนหนึ่งจากนิฮงโชกิ ที่ระบุว่าจักรพรรดิซุยนิงออกกฎเกี่ยวกับการจัดงานศพว่า "จากบัดนี้ไป ให้เป็นกฎหมายว่าให้สร้างตุ๊กตาดินเหนียวขึ้น และไม่ทำร้ายผู้คน"  จึงเป็นที่เข้าใจว่าตุ๊กตาดินเหล่านี้ทำขึ้นเพื่อแทนการใช้มนุษย์จริงฝังไปกับศพ อย่างไรก็ตาม หลักฐานทางโบราณคดีบ่งบอกว่าการทำฮานิวะมีขึ้นนานหลังจากรัชสมัยของซุยนิงสิ้นสุดไปแล้ว

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศิลปะญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ยุคโคฟุง
ดิอิสราเอลล็อบบีแอนด์ยูเอสฟอเรินพอลิซี

***ดิอิสราเอลลอบบีแอนด์ยูเอสฟอเรินพอลิซี*** (; ) เป็นหนังสือโดยจอห์น เมียร์ไชเมอร์ ศาสตราจารย์รัฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยชิคาโก และสตีเฟน วอลต์ ศาสตรจารย์ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่โรงเรียนฮาร์วาร์ดเคนเนดีในมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด ตีพิมพ์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2007 ถือเป็นหนังสือขายดีสุดของ ''นิวยอร์กไทมส์''
 
หนังสือเล่มนี้บรรยายถึงกลุ่มล็อบบีว่าเป็น "กลุ่มบุคคลและองค์กรที่รวมตัวกันอย่างหลวม ๆ ซึ่งทำงานอย่างแข็งขันเพื่อกำหนดทิศทางนโยบายต่างประเทศของสหรัฐ ไปในทิศทางที่สนับสนุนอิสราเอล" เมียร์ไชเมอร์และวอลต์ประณามสิ่งที่พวกเขาเรียกว่าการใช้ "ข้อกล่าวหาต่อต้านชาวยิว" ในทางที่ผิด และโต้แย้งว่ากลุ่มที่สนับสนุนอิสราเอลให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อ "การควบคุมการถกเถียง" ในแวดวงวิชาการของอเมริกา หนังสือเล่มนี้ "มุ่งเน้นไปที่อิทธิพลของกลุ่มล็อบบีที่มีต่อนโยบายต่างประเทศของสหรัฐฯ และผลกระทบด้านลบต่อผลประโยชน์ของอเมริกาเป็นหลัก" ผู้เขียนยังโต้แย้งว่า "ผลกระทบของกลุ่มล็อบบียังสร้างความเสียหายต่ออิสราเอลโดยไม่ได้ตั้งใจอีกด้วย"

พวกเขาโต้แย้งว่าหัวใจสำคัญของนโยบายตะวันออกกลางของสหรัฐ คือความสัมพันธ์อันแนบแน่นกับอิสราเอล และความมุ่งมั่นของสหรัฐที่มีต่ออิสราเอลนั้น ส่วนใหญ่เกิดจากกิจกรรมของ "กลุ่มล็อบบีอิสราเอล"

เมียร์ไชเมอร์และวอลต์โต้แย้งว่า แม้ว่า "ขอบเขตของกลุ่มล็อบบีอิสราเอลไม่สามารถระบุได้อย่างแม่นยำ" สิ่งนี้ "มีแกนหลักประกอบด้วยองค์กรที่ประกาศวัตถุประสงค์เพื่อสนับสนุนให้รัฐบาลสหรัฐ และประชาชนชาวอเมริกันให้ความช่วยเหลือด้านวัตถุแก่อิสราเอลและสนับสนุนนโยบายของรัฐบาลอิสราเอล รวมถึงบุคคลมีอิทธิพลที่เป้าหมายเหล่านี้มีความสำคัญสูงสุดเช่นกัน" ทั้งสองสังเกตว่า "ใช่ว่าชาวอเมริกันทุกคนที่มีทัศนคติที่ดีต่ออิสราเอลจะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มล็อบบี" และแม้ว่า "กลุ่มล็อบบี้ส่วนใหญ่จะประกอบด้วยชาวอเมริกันเชื้อสายยิว" แต่ก็มีชาวอเมริกันเชื้อสายยิวจำนวนมากที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มล็อบบี และกลุ่มล็อบบียังรวมถึงชาวคริสต์ที่ฝักใฝ่ไซออนิสต์ด้วย พวกเขายังอ้างว่ากลุ่มสำคัญ ๆ ใน "กลุ่มล็อบบี" เอนเส้นการเมืองไปทางขวา และทับซ้อนกับกลุ่มอนุรักษ์นิยมใหม่
 
หนังสือเล่มนี้มีบทความที่*[[ดิแอตแลนติก]]*ว่าจ้างให้ตีพิมพ์ก่อน และเขียนโดยเมียร์ไชเมอร์และวอลต์ *ดิแอตแลนติก*ปฏิเสธบทความดังกล่าว และเรื่องนั้นได้รับการตีพิมพ์ใน*[[London Review of Books]]* บทความดังกล่าวได้รับการถกเถียงอย่างมาก โดยมีทั้งคำชม และคำวิจารณ์

 
## อ้างอิง

 
## อ่านเพิ่ม
* 
* 
 
## แหล่งข้อมูลอื่น
* Alternative link to Mearsheimer and Walt paper hosted at University of Chicago "The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy," Harvard Kennedy School of Government Working Paper No. RWP06-011
* Letters to the *London Review of Books*: Vol. 28 No. 7, Vol. 28 No. 8, Vol. 28 No. 9, Vol. 28 No. 10, Vol. 28 No. 11, Vol. 28 No. 12
* The Israel Lobby with John Mearsheimer and Stephen Walt *Outside the Box Podcast,* 18 April 2024
 
หมวดหมู่:หนังสือเกี่ยวกับประเทศอิสราเอล
หมวดหมู่:หนังสือเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของประเทศสหรัฐ
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์อิสราเอล–สหรัฐ
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์สหรัฐ–ตะวันออกกลาง
หมวดหมู่:ข้อพิพาทที่เกี่ยวข้องกับประเทศอิสราเอล
หมวดหมู่:การล็อบบีในประเทศสหรัฐ
หมวดหมู่:หนังสือโดยจอห์น เมียร์ไชเมอร์
หมาฮวา

**หมาฮวา** () เป็นขนมแป้งทอดกรอบในน้ำมันถั่วลิสง มีวิธีการเตรียมหลายแบบ แต่มีลักษณะเหมือนกันคือมีเนื้อสัมผัสร่อนและกรอบ มีรสต่างกันไปตั้งแต่หวานถึงเผ็ด ที่มาของหมาฮวาสามารถย้อนกลับไปได้หลายพันปี หมาฮวามีบริโภคทั่วไปในประเทศจีน แต่โดยทั่วไปถือว่าเป็นอาหารที่มีความเกี่ยวข้องและเป็นอาหารขึ้นชื่อในนครเทียนจินทางตอนเหนือของประเทศจีน

## ที่มา
ตามตำนานเล่าว่าหมาฮวามีที่มามากกว่าสองพันปีก่อน ทำขึ้นสำหรับเทศกาลสามวันที่ผู้คนห้ามใช้ไฟ และเมื่อไม่มีไฟ ก็ทำอาหารไม่ได้ จึงเลือกประกอบอาหารที่จะไม่เสียเตรียมไว้ก่อนหน้าแทน หมาฮวาในรูปแบบดั้งเดิม ซึ่งทำมาจากแป้งโดทอดกับน้ำผึ้ง จึงเกิดขึ้นเพื่อเป็นขนมสำหรับเทศกาลนี้ เนื้อจากสามารถเก็บรักษาไว้ได้นานกว่า

อีกตำนานเล่าว่าหมาฮวาทำขึ้นเพื่อสาปแช่งแมงป่องป่า ทำไว้เพื่อแก้แค้นที่แมงป่องป่ามาสร้างความเดือดร้อนให้ ผู้คนจึงปั้นแป้งเป็นรูปเหมือนหางแมงป่องและนำไปทอด ต่อมาจึงเป็นที่รู้จักในชื่อหมาฮวา

กุ้ยฟ่าเสียง (桂发祥) หมาฮวา เป็นหมาฮวารูปแบบหนึ่งซึ่งมีที่มาจากร้านค้าที่ตั้งอยู่บนถนนหมายเลข 18 ในนครเทียนจิน ในเทียนจินนิยมบริโภคหมาฮวาในรสหวานหรือเค็ม ส่วนผสมหลักที่พบไเ้ทั่วไปสำหรับกุ้ยฟาเสียงหมาฮวาคือแป้ง งา วอลนัต ถั่วลิสง และกลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ ชื่อ กุ้ยฟาเสียง ประกอบมาจากสามคำ คือ กุ้ย จากคำว่า กุ้ยฮวา (桂花,  *guì huā*) แปลว่า ดอกหอมหมื่นลี้, ฟ่า (发, *fà*) แปลว่าโชคดี และ เสียง (祥, *xiàng*) แปลว่าสงบสุข ปัจจุบัน หมาฮวาชนิดนี้เป็นของขึ้นชื่อหนึ่งของนครเทียนจิน

## อ้างอิง
สุดยอดเชฟวังหลวง

**สุดยอดเชฟวังหลวง** เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นปี ค.ศ. 2015 ที่ดัดแปลงจากนิยาย Tennō no Ryōriban ของฮิซาฮิเดะ ซูงิโมริ เล่าเรื่องราวชีวิตของโทกูโซ อากิยามะ พ่อครัวประจำราชสำนัก ออกอากาศตอนแรกทางช่องทีบีเอสทีวีเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2015 นำแสดงโดยทาเกรุ ซาโต ในบทนำ ตอนแรกยาว 108 นาที ส่วนตอนที่ 2 ตอนที่ 3 และตอนที่ 6 ยาวตอนละ 64 นาที ละครเรื่องนี้ได้รับกระแสตอบรับที่ดีจากผู้ชม ทำเรตติ้งสูงสุดในช่วงเวลาออกอากาศตลอดการออกอากาศของเรื่อง

## โครงเรื่อง
โทกูโซ อากิยามะเป็นชายหนุ่มไร้แก่นสารที่อาศัยอยู่ชนบท เขามักทุ่มเทให้สิ่งที่ตัวเองสนใจแบบสุดตัว แต่ก็หมดความสนใจอย่างรวดเร็วและเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นอยู่เสมอ ทำให้ครอบครัวต้องเดือดร้อนอยู่บ่อยครั้ง เขาถูกส่งไปแต่งงานกับครอบครัวพ่อค้าเพื่อให้ฝึกวินัย และภรรยาของเขาก็ค่อย ๆ เริ่มหลงรักในตัวตนและนิสัยของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไรก็ตาม โทกูโซก็ตกหลุมรักสิ่งใหม่อีกครั้ง — คราวนี้คือการทำอาหาร ขณะที่เขานำของไปส่งที่ครัวทหาร พ่อครัวของกองทัพได้แนะนำอาหารชื่อทงกัตสึให้เขารู้จัก ซึ่งทำให้โทกูโซเกิดแรงบันดาลใจอยากเรียนรู้ทักษะการทำอาหาร ด้วยความคิดชั่ววูบ/ความหุนหันพลันแล่น เขาตัดสินใจทิ้งภรรยาไว้เบื้องหลังแล้วเดินทางไปโตเกียวเพื่อเรียนทำอาหาร ท่ามกลางความลำบากและความอับอาย ชายหนุ่มผู้ไม่เคยยึดติดกับงานใด ๆ ยังไม่ยอมละทิ้งความฝันของเขา—ที่จะกลายเป็นพ่อครัวของจักรพรรดิในวัยเพียง 25 ปี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวชีวิตญี่ปุ่น
หมวดหมู่:โทรทัศน์ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2558
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2558
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่สร้างจากนวนิยาย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่มีฉากในโตเกียว
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่ถ่ายทำในประเทศฝรั่งเศส
นามาฮาเงะ

**นามาฮาเงะ** () เป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายปีศาจ มีลักษณะเป็นผู้ชายสวมหน้ากาก *[[โอนิ]]* น่ากลัว และสวมผ้าคลุมทำจากฟาง (*[[mino (straw cape)|มิโนะ]]* หรือภาษาถิ่นเรียก เคเดะ) ในฐานะส่วนหนึ่งของพิธีกรรมวันขึ้นปีใหม่ตามปรัมปราวิทยาญี่ปุ่นพื้นถิ่นภาคเหนือ โดยเฉพาะในแถบคาบสมุทรโองะในจังหวัดอากิตะ แม้ว่าในปัจจุบันจะนิยมจัดว่านามาฮาเงะเป็นโอนิ แต่ตามธรรมเนียมดั้งเดิมแล้ว ถือเป็นการเลียนแบบเป็นคามิที่เดินทางมาเยี่ยมในช่วงปีใหม่ จัดเป็น *[[toshigami|โทชิกามิ]]* ประเภทหนึ่ง

การแต่งกายของนามาฮาเงะประกอบด้วยหน้ากากโอนิ ผ้าคลุมทำจากฟาง ในมือถือมีดเดบะ (นิยมใช้มีดปลอม ทำจากไม้หรือเปเปอร์มาเช่) และถังถือมือทำจากไม้ เรียกว่า เทโอเกะ () ส่วนใหญ่มักเดินกันเป็นขบวนมีสองหรือสามคน เดินไปตามบ้านแต่ละหลัง และตักเตือนเด็กคนไหนที่อาจจะขี้เกียจหรือมีพฤติกรรมไม่ดี ด้วยการตะโกนวลี เช่น แถวนี้มีเด็กขี้แงไหม () หรือ แถวนี้มีเด็กดื้อไหม () ด้วยสำเนียงพื้นถิ่น 

หน้ากากนามาฮาเงะโดยเดิมทีทำมาจากไม้ หรือเปลือกไม้ ทาสีแดง ในสมัยใหม่ ผู้ผลิตเริ่มหันมาใช้กระดาษแข็ง แผ่นเหล็กบาง หรือวัสดุรีไซเคิลอื่น ๆ บนโครงที่ทำจากไม้ไผ่ ส่วนในหมู่บ้านยูโมโตะ (Yumoto) ในเขตเทศบาลนครโองะ นามาฮาเงะจะเดินกันเป็นคู่ คนหนึ่งสวมหน้ากากแดง และอีกคนสวมหน้ากากน้ำเงิน

นามาฮาเงะมีเป้าหมายเพื่อตักเตือนเด็กขี้เกียจ เด็กที่นั่งเฉย ๆ ริมกองไฟและไม่ก่อประโยชน์อะไร หนึ่งในประโยคตักเตือนที่นามาฮาเงะใช้ในอดีต คือ ตุ่มพองจะแตกหรือยัง ()

ธรรมเนียมนามาฮาเงะมีการเปลี่ยนแปลงไปจากในอดีต ตามคำบรรยายจากศตวรรษที่ 20 ระบุว่านามาฮาเงะโดยปกติจะได้รับโมจิจากบ้านเรือนต่าง ๆ ที่เดินทางไปเยือน โดยคู่ครองที่พึ่งสมรสจะต้องต้อนรับในเครื่องแบบทางการ และให้สาเกกับอาหาร ในช่วงเทศกาลนามาฮาเงะเซโดะ () นามาฮาเงะจะนำโมจิมาแจกจ่ายกับผู้มาเยือนแทน

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 

*

*
*

*

*

หมวดหมู่:วัฒนธรรมญี่ปุ่น
หมวดหมู่:จังหวัดอากิตะ
หมวดหมู่:โอนิ
หมวดหมู่:หน้ากาก
ซอกเดีย

**ซอกเดีย** () หรือ **ซอกเดียนา** () เป็นอารยธรรมอิหร่านโบราณที่ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำอามูดาร์ยาและแม่น้ำซีร์ดาร์ยา ครอบคลุมพื้นที่ประเทศอุซเบกิสถาน เติร์กเมนิสถาน ทาจิกิสถาน คาซัคสถาน และคีร์กีซสถานในปัจจุบัน ซอกเดียนาเคยเป็นมณฑลหนึ่งของจักรวรรดิอะคีเมนิด และมีชื่อปรากฏอยู่ในจารึกเบฮิสตุนของพระเจ้าดาไรอัสมหาราช ซอกเดียนาถูกพิชิตครั้งแรกโดยพระเจ้าไซรัสมหาราช ผู้ก่อตั้งจักรวรรดิอะคีเมนิด และต่อมาถูกผนวกโดยพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช ผู้ปกครองชาวมาซิดอน หลังพระองค์ยึดซอกเดียนร็อกในปี 327 ก่อนคริสตกาล ดินแดนนี้มีการเปลี่ยนมืออย่างต่อเนื่องภายใต้อำนาจของจักรวรรดิซิลูซิด อาณาจักรกรีก-แบกเตรีย จักรวรรดิกุษาณะ จักรวรรดิซาเซเนียน จักรวรรดิเฮฟทาไลต์ รัฐข่านเตอร์กิกตะวันตก และการพิชิตทรานซอกเซียนาของชาวมุสลิม

ในทางภูมิศาสตร์ ซอกเดียตั้งอยู่ทางเหนือของแบกเตรีย ตะวันออกของฆวอแรซม์ และตะวันออกเฉียงใต้ของคังจวี ระหว่างแม่น้ำออกซุส (อามูดาร์ยา) กับจาซาร์ตีส (ซีร์ดาร์ยา) รวมไปถึงหุบเขาซารัฟชอนอันอุดม นครรัฐซอกเดียมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองซามาร์กันต์ แม้จะไม่เคยรวมกันเป็นหนึ่งทางการเมืองก็ตาม ภาษาซอกเดีย ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มภาษาอิหร่านตะวันออกนั้นไม่มีผู้พูดแล้ว อย่างไรก็ตาม ภาษายักโนบี ซึ่งเป็นภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาถิ่นหนึ่งของซอกเดีย ยังคงใช้พูดโดยชาวยักโนบีในประเทศทาจิกิสถาน ภาษาซอกเดียเคยถูกใช้อย่างแพร่หลายในเอเชียกลางในฐานะภาษากลาง และทำหน้าที่เป็นหนึ่งในภาษาทางราชการของรัฐข่านเตอร์กิกที่หนึ่งสำหรับจดบันทึกต่าง ๆ

ชาวซอกเดียยังอาศัยอยู่ในจีน และมีบทบาทสำคัญในกองทัพและราชสำนักราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) พ่อค้าและทูตชาวซอกเดียเดินทางไปทางตะวันตกไกลถึงจักรวรรดิไบแซนไทน์ พวกเขามีบทบาทสำคัญในฐานะคนกลางบนเส้นทางสายไหม ชาวซอกเดียนับถือศาสนาหลากหลายในช่วงแรก เช่น ศาสนาโซโรอัสเตอร์ ศาสนามาณีกี ศาสนาพุทธ และส่วนน้อยนับถือคริสตจักรตะวันออก การเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลามอย่างค่อยเป็นค่อยไปในหมู่ชาวซอกเดียและลูกหลานของพวกเขา เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับการพิชิตทรานซอกเซียนาของชาวมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 8 การเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลามของชาวซอกเดียเสร็จสมบูรณ์เกือบทั้งหมดเมื่อสิ้นจักรวรรดิซามานิดใน ค.ศ. 999 ซึ่งเกิดขึ้นพร้อมกับการเสื่อมถอยของภาษาซอกเดียที่ถูกแทนที่ด้วยภาษาเปอร์เซียใหม่เป็นส่วนใหญ่

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:วัฒนธรรมอิหร่าน
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในเอเชียกลาง
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เอเชียกลาง
กลอนสวด

**กลอนสวด** บ้างเรียก **กาพย์กลอนสวด** กลอนที่อ่านเป็นทำนองสวดแต่งเป็นกาพย์ยานี 11 กาพย์ฉบัง 16 และกาพย์สุรางคนางค์ 28 ทั้งยังมีกาพย์ชนิดอื่น ๆ แทรกบ้างเล็กน้อย เนื้อหาคำกลอนประเภทนี้มักเป็นเรื่องเกี่ยวกับศาสนา บันทึกไว้ในเอกสารโบราณ ในส่วนภาษาโบราณ หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร มีกลอนสวดจำนวนรวมทั้งสิ้น 774 รายการ แยกเป็นหนังสือสมุดไทย 719 เล่ม สมุดฝรั่ง 43 เล่ม และกระดาษฝรั่ง 11 ฉบับ

กลอนสวดมีธรรมเนียมนิยมโดยเริ่มต้นด้วยบทไหว้ครูหรือบทประณามพจน์ ไหว้พระรัตนตรัย บิดามารดา ครูบาอาจารย์ เทพยดาต่าง ๆ เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ผู้แต่ง จากนั้นเป็นอัตวิพากษ์ของกวี แล้วกล่าวถึงปณิธานของกวี ขอให้ส่วนต่าง ๆ ของร่างกายเป็นเครื่องบูชาพระพุทธเจ้าและศาสนาพุทธ เนื้อเรื่องส่วนใหญ่เกี่ยวกับพุทธศาสนาโดยมีเนื้อเรื่องที่มุ่งสั่งสอนข้อธรรมะโดยตรงและโดยอ้อมซึ่งได้แก่ ชาดกและเรื่องที่แต่งเลียนแบบชาดก ประเพณีการอ่านกลอนสวดของคนไทยมีมาแต่โบราณกาล เพิ่งจะเสื่อมความนิยมลงในตอนปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งเป็นระยะที่อารยธรรมตะวันตกเผยแพร่เข้ามาในประเทศไทยมากยิ่งขึ้นและความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีทางการพิมพ์ค่อย ๆ มีอิทธพลต่อการเผยแพร่วรรณกรรมซึ่งทำให้ผู้คนอ่านหนังสือมากขึ้นมากกว่าการฟัง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลอน
อัลบะลาษุรี

**อะห์มัด อิบน์ ยะห์ยา อิบน์ ญาบิร อัลบะลาษุรี** () เป็นนักประวัติศาสตร์เอเชียตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 9 เขาเป็นหนึ่งในนักประวัติศาสตร์ตะวันออกกลางผู้มีชื่อเสียงในยุคสมัยของเขา ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในกรุงแบกแดด และมีอิทธิพลอย่างมากในราชสำนักของเคาะลีฟะฮ์อัลมุตะวักกิล เขาเดินทางในซีเรียและอิรักเพื่อรวบรวมข้อมูลสำหรับงานสำคัญ ๆ ของเขา
 
ชื่อเต็มของเขาคือ อะห์มัด อิบน์ ยะห์ยา อิบน์ ญาบิร อัลบะลาษุรี, บะลาษรี อะห์มัด อิบน์ ยะห์ยา อิบน์ ญาบิร อะบูลฮะซัน หรือ อะบี อัลฮะซัน บะลาษุรี
 
## ชีวประวัติ
ผู้ร่วมสมัยของเขาได้อธิบายเชื้อชาติของอัลบะลาษุรีเป็นชาวเปอร์เซีย รวมถึงอิบน์ นะดีม แต่นักวิชาการบางคนคาดการณ์ว่าเขามีเชื้อสายอาหรับเพียงเพราะเขาใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในแบกแดด อัลบะลาษุรีเป็นผู้พูดภาษาเปอร์เซียที่แปลงานเขียนภาษาเปอร์เซียสมัยกลางไปเป็นภาษาอาหรับ อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าความเห็นอกเห็นใจของเขาต่อชาวอาหรับนั้นมีให้เห็นเป็นอย่างมาก เพราะอัลมัสอูดีอ้างถึงงานเขียนชิ้นหนึ่งของอัลมัสอูดีที่เขาปฏิเสธการประณามอัชชุอูบียะฮ์ แนวคิดชาตินิยมที่มิใช่อาหรับของอัลบะลาษุรี เขาไม่ใช่นักวิชาการชาวเปอร์เซียคนแรกที่เห็นอกเห็นใจชาวอาหรับ นักวิชาการในยุคเดียวกัน เช่น อิบน์ กุตัยบะฮ์ ก็เป็นผู้คัดค้านอัชชุอูบียะฮ์อย่างเปิดเผยเช่นกัน

เขาพำนักอยู่ในราชสำนักของเคาะลีฟะฮ์อัลมุตะวักกิลและอัลมุสตะอีน และเป็นอาจารย์สอนพระราชโอรสของอัลมัวะอ์ตัซ เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 892 อันเนื่องมาจากยาที่เรียกว่า *[[Semecarpus anacardium|บะลาษุร]]* (จึงเป็นที่มาของชื่อ) (*บะลาษุร* คือ *Semecarpus anacardium* หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ถั่วเครื่องหมาย" นักเขียนอาหรับและชาวยิวในสมัยกลางบรรยายว่าบะลาษุรเป็นยาเพิ่มประสิทธิภาพด้านความจำ)
 
## ผลงาน

*[[กิตาบฟุตูฮุลบุลดาน]]* (فتوح البلدان), "หนังสือแห่งการพิชิตดินแดน" แปลโดย Phillip Hitti (1916) และ Francis Clark Murgotten (1924) ใน *The Origins of the Islamic State* เป็นผลงานหลักที่ยังหลงเหลืออยู่ของเขาที่ย่อประวัติศาสตร์ที่ยาวนานกว่า โดยกล่าวถึงสงครามและการพิชิตของชาวอาหรับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 และข้อตกลงกับผู้อยู่อาศัยในดินแดนที่ถูกพิชิต หนังสือนี้ครอบคลุมการพิชิตดินแดนตั้งแต่คาบสมุทรอาหรับไปทางตะวันตกจนถึงอียิปต์ แอฟริกาเหนือ และสเปน และจากตะวันออกไปจนถึงอิรัก อิหร่าน และซินด์
 
ต่อมา นักเขียนรุ่นหลังได้นำประวัติของเขาไปใช้อย่างกว้างขวาง *[[อันซาบุลอัชรอฟ]]* (أنساب الأشراف, "เชื้อสายของขุนนาง") ซึ่งยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน เป็นงานเขียนชีวประวัติเรียงตามลำดับวงศ์ตระกูล อุทิศให้กับชนชั้นสูงชาวอาหรับ ตั้งแต่มุฮัมมัดและบุคคลร่วมสมัยของท่าน ไปจนถึงเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์และอับบาซียะฮ์ ภายในเล่มประกอบด้วยประวัติศาสตร์รัชสมัยของผู้ปกครอง
 
การอภิปรายเกี่ยวกับการขึ้นสู่อำนาจและการล่มสลายของราชวงศ์ที่ทรงอำนาจของเขานั้นให้ข้อคิดทางศีลธรรมทางการเมือง ความคิดเห็นของเขาเกี่ยวกับระเบียบวิธีวิจัยนั้นค่อนข้างน้อย นอกจากการยืนยันถึงความถูกต้องแม่นยำ
 
## อ้างอิง

 
## อ่านเพิ่ม
* 
 
## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* Al-Balādhurī, ''britannica.com''
* 
* 
* 
 

 

หมวดหมู่:นักวิชาการราชสำนัก
หมวดหมู่:ข้าราชบริพารในรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์
หมวดหมู่:นักประวัติศาสตร์อิสลามชาวอิหร่าน
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 820
หมวดหมู่:ข้าราชบริพารสมัยกลาง
มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์

**มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์** ( หรือ UMass) เป็นระบบมหาวิทยาลัยของรัฐในรัฐแมสซาชูเซตส์ ระบบมหาวิทยาลัยนี้ประกอบด้วยวิทยาเขต 6 แห่ง (Amherst, Boston, Dartmouth, Lowell, โรงเรียนแพทย์ที่เมือง Worcester และโรงเรียนกฎหมายที่เมือง Dartmouth) พร้อมด้วยวิทยาเขตสาขาที่เมือง Springfield และวิทยาเขตขนาดเล็กอีก 25 แห่งในรัฐแคลิฟอร์เนียและวอชิงตัน ระบบนี้มีจำนวนนักศึกษาลงทะเบียนรวม 73,593 คนในภาคการศึกษาฤดูใบไม้ร่วงปี 2023

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สถาบันอุดมศึกษาในรัฐแมสซาชูเซตส์
ปฐมมูลมูลี

**ปฐมมูลมูลี** เป็นคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาของชาวล้านนา ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้แต่งแต่สันนิษฐานว่าแต่งขึ้นโดยพระภิกษุชาวล้านนาในสมัยพระเมืองแก้วแห่งราชวงศ์มังราย (พ.ศ. 2038–2068) รูปแบบคำประพันธ์ถือเป็นฉันทลักษณ์ท้องถิ่นคือ แบบร้อยแก้วสำนวนเทศน์และแบบนิสัย เริ่มต้นด้วยส่วนเกริ่นนำหรือปณามพจน์ ตอนนำเรื่อง ส่วนอธิบาย และตอนจบ

เนื้อเรื่อกล่าวถึงตำนานปู่สังกะสาย่าสังกะสี มนุษย์คนแรกที่กำเนิดขึ้นในจักรวาล คือ นางอิตถังไคยสังคสี หรือ ย่าสังกัสสี (ย่าสังกะสี) หญิงสาวผู้เกิดมาจากธาตุดิน นางได้ปั้นดินสร้างสัตว์ 12 ชนิด ภายหลังได้กลายเป็นสัญลักษณ์ประจำปีนักษัตร ต่อมามีบุรุษผู้เกิดเองคนแรกจากธาตุไฟของจักรวาลชื่อ นาปุงสังไคยสังคสี หรือ ปู่สังกัสสา (ปู่สังกะสา) ทั้งคู่ได้ให้กำเนิดมนุษย์พวกแรกทั้งหมด 3 คนผ่านการปั้นดิน โดยมนุษย์คนแรกมีเพศชาย มนุษย์คนที่ 2 มีเพศหญิง และมนุษย์คนสุดท้ายมี 2 เพศ พอมีมนุษย์แล้วจึงมีการให้กำเนิดมนุษย์สืบทายาทต่อไป เนื้อหาแบ่งออกเป็น 3 ช่วง โดยในช่วงแรกกล่าวไว้ทำนองว่า เมื่อโลกเริ่มก่อกำเนิดขึ้น มีอิตถี (ผู้หญิง) ผู้หนึ่งเกิดจากธาตุดินชื่อ นางอิตถังไคยะสังกะสี ขณะนั้นโลกเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า นางไม่มีความสุข จึงได้ปั้นดินเป็นสัตว์ต่าง ๆ ขึ้น แต่ต่อมาสัตว์เหล่านั้นก็ได้เที่ยวกินพืชพันธุ์ต้นไม้จนหมดสิ้น และในขณะที่นางกำลังคิดหาทางแก้ปัญหา ก็ได้เจอกับปู่สังกะสา ชายผู้ถือกำเนิดจากธาตุไฟ ทั้งสองได้สมสู่คู่กันและได้ช่วยกันสร้างมนุษย์ขึ้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:คัมภีร์ของศาสนาพุทธเถรวาท
หมวดหมู่:วรรณกรรมศาสนาพุทธ
ภูมิศาสตร์ของฟุตบอล

บทความต่อไปนี้นำเสนอรายชื่อสมาพันธ์ฟุตบอล, สมาพันธ์ย่อย และสมาคมต่าง ๆ ทั่วโลก ฟีฟ่าเป็นองค์กรระหว่างประเทศที่กำกับดูแลกีฬาชนิดนี้ แต่สมาคมที่ไม่ได้สังกัดฟีฟ่าก็รวมอยู่ในบทความนี้เช่นกัน

ประเทศส่วนใหญ่ในยุโรป, แอฟริกา และเอเชีย มีการแข่งขันหลักสองรายการ ได้แก่ ลีกชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากกว่า ซึ่งโดยทั่วไปจะเป็นการแข่งขันแบบพบกันหมดสองครั้งที่จำกัดเฉพาะสโมสรชั้นนำ และการแข่งขันชิงถ้วยซึ่งเป็นการแข่งขันแบบพบกันหมดครั้งเดียวที่เปิดให้ทั้งสโมสรชั้นนำ และสโมสรระดับรองเข้าร่วม

ลีกต่าง ๆ ในทวีปอเมริกามักจัดในรูปแบบการแข่งขันหลายรอบ หรือแยกเป็นรอบอเพอร์ทูราและคลอซูรา

## แบ่งตามทวีป
### สังกัดฟีฟ่า
ปัจจุบันมีสมาคมระดับชาติ 211 แห่งที่เป็นสมาชิกของฟีฟ่า มีสมาคมอีก 11 แห่งที่เป็นสมาชิกเต็มตัวหรือสมาชิกสมทบของสมาพันธ์ระดับทวีป แต่ไม่เป็นสมาชิกของฟีฟ่า
thumb|center|upright=2.0|แผนที่โลกของหน่วยงานกำกับดูแลระดับทวีปทั้ง 6 แห่งของฟีฟ่า

### หน่วยงานกำกับดูแลอื่น

## แบ่งตามอนุภูมิภาค

### แอฟริกา
[thumb|center|upright=1.5|แผนที่แสดงสมาพันธ์ระดับอนุภูมิภาคทั้งห้าของ[สมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา ในบรรดาสมาชิกทั้งหมด 22 ประเทศ มี 10 ประเทศ เป็นสมาชิกของสหภาพสมาคมฟุตบอลอาหรับ (ยูเอเอฟเอ) ด้วยเช่นกัน (จุดสีเขียว)]]

### เอเชีย
[thumb|center|upright=1.5|แผนที่แสดงสมาพันธ์ระดับอนุภูมิภาคทั้งห้าของ[สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย สมาชิกทั้งหมด 12 ประเทศของสหพันธ์ฟุตบอลเอเชียตะวันตก (ดับเบิลยูเอเอฟเอฟ) เป็นสมาชิกข้ามทวีปของสหภาพสมาคมฟุตบอลอาหรับ (ยูเอเอฟเอ) ด้วยเช่นกัน]]

### อเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน

## แบ่งตามประเทศ
สมาคมฟุตบอลที่ระบุไว้ในส่วนนี้เป็นสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลที่สังกัดฟีฟ่า โดยจะระบุชื่ออย่างเป็นทางการที่จดทะเบียนกับฟีฟ่า

### แอฟริกา

### เอเชีย

### ยุโรป

สมาชิกสมาคมของยูฟ่าทั้งหมดอยู่ในสังกัดของฟีฟ่า

### อเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน

### โอเชียเนีย

### อเมริกาใต้

สมาชิกสมาคมของคอนเมบอลทั้งหมดอยู่ในสังกัดของฟีฟ่า

## ดูเพิ่ม
* ฤดูกาลการแข่งขันฟุตบอลในประเทศ
* รายชื่อการแข่งขันฟุตบอล
* รายชื่อรหัสประเทศโดยฟีฟ่า
* รายชื่อฟุตบอลทีมชาติ
* รายชื่อจำนวนผู้เข้าชมการแข่งขันกีฬา — การเข้าชมการแข่งขันในประเทศและต่างประเทศมากมายเมื่อเทียบกับกีฬาอื่น ๆ ทั่วโลก
* รายชื่อสโมสรฟุตบอล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รายชื่อที่เกี่ยวข้องกับฟุตบอล
หมวดหมู่:ฟุตบอล
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์มนุษย์
*
*
*
บายิตเซ

**บายิตเซ** () เป็นหมู่บ้านในเทศบาลเซติเญ ประเทศมอนเตเนโกร

## ประชากร
ตามสำมะโน ค.ศ. 2011 บายิตเซมีประชากร 781 คน

## อ้างอิง
ณำเตา

**ณำเตา** () เป็นฆุม (ตำบล) ในอำเภอพนมศก จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา

## หมู่บ้าน

* รงเวียน (រង្វាន; *รงวาน*)
* เทม็ยคาง-ตบูง (ថ្មីខាងត្បូង; *ถมีขาง-ตบูง*)
* เทม็ยคางเชิง (ថ្មីខាងជើង)
* โคกเยียง (គោកយាង; *โคกยาง*)
* โคกจาส (គោកចាស់)
* จราบ (ច្រាប)
* กันทวต (កន្ទួត)
* ณำเตา (ណាំតៅ)
* พงโร (ពង្រ)
* สำโรง (សំរោង)
* กนังตาคง (ក្នាំងតាគង់; *กนำง์ตาคง*)
* ถนงคาง-ตบูง (ធ្នង់ខាងត្បូង)
* ถนงคางเชิง (ធ្នង់ខាងជើង)
* แสลง (ស្លែង)
* Ta Kong
* เยียงอุตฎัม (យាងឧត្តម; *ยางอุตฎัม*)
* อำเพลโกง (អំពិលកោង; *อำพิลโกง*)
* Kung Seim

## อ้างอิง
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์

**สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์** เป็นนักเศรษฐศาสตร์ นักวิชาการด้านนโยบายสาธารณะ และประธานสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI) ผู้มีบทบาทสำคัญต่อการขับเคลื่อนประเด็นปฏิรูปเชิงโครงสร้างของประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็นการปฏิรูปการศึกษา การยกระดับความสามารถในการแข่งขัน การกำกับดูแลรัฐวิสาหกิจ การพัฒนาเศรษฐศาสตร์ดิจิทัล และการออกแบบนโยบายด้านธรรมาภิบาล สมเกียรติเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจากการวิเคราะห์เชิงข้อมูลและการสื่อสารสาธารณะที่ชัดเจน ทำให้เขาเป็นหนึ่งในนักวิชาการไทยที่มีอิทธิพลต่อการกำหนดนโยบายสาธารณะและการอภิปรายสาธารณะในระดับประเทศ

## ประวัติ
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์ จบการศึกษาจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต สาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เหรียญทอง) และศึกษาต่อที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียว ในระดับปริญญาโทและปริญญาเอกในสาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์

ได้ดำรงตำแหน่งในองค์กรสำคัญหลายแห่ง เช่น กรรมการสภาวิชาชีพข่าววิทยุและโทรทัศน์ไทย กรรมการสภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ มหาวิทยาลัยมหิดลและ กรรมการวิชาการสถาบันพระปกเกล้า  

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์ จากสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย 

หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งโตเกียว
สระชีก

**สระชีก** () เป็นฆุม (ตำบล) ในอำเภอพนมศก จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา

## หมู่บ้าน

* มาตสระ (មាត់ស្រះ)
* สระฌูกคางเลจ (ស្រះឈូកខាងលិច; *สระฌูกขางลิจ*)
* สระชีก (ស្រះជីក)
* โคกกราล (គោកក្រាល)
* โคกรำเจก (គោករំចេក)
* โคกตาเรียช (គោកតារាជ្យ; *โคกตาราชย์*)
* ก็อนฎาลคางเลจ (កណ្តាលខាងលិច; *กัณฎาลขางลิจ*)
* ก็อนฎาลคางเกิต (កណ្តាលខាងកើត; *กัณฎาลขางเกิต*)
* สระฌูกคางเกิต (ស្រះឈូកខាងកើត)

## อ้างอิง
อารมณ์ เหตุผล ความรัก

***อารมณ์ เหตุผล ความรัก*** ( หรือชื่อชั่วคราว :Elinor and Marianne) เป็นนวนิยายเรื่องแรกของเจน ออสติน นักเขียนชาวอังกฤษ ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1811 ตีพิมพ์โดยไม่ระบุชื่อผู้แต่ง โดยมีคำว่า *By A Lady* ปรากฏอยู่บนหน้าชื่อของเรื่องตรงตำแหน่งที่อาจเป็นชื่อผู้เขียน

นวนิยายเรื่องนี้น่าจะมีฉากอยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1792 ถึง 1797 เป็นเรื่องราวของสามพี่น้องแดชวูดและแม่ซึ่งเป็นแม่ม่าย พวกเธอถูกบังคับให้ออกจากที่ดินของครอบครัวในซัสเซกซ์และย้ายไปอยู่ในกระท่อมเล็ก ๆ บนที่ดินของญาติห่าง ๆ ในเดวอน ที่นั่นพี่น้องคนโตสองคนได้สัมผัสกับความรักและความอกหัก ซึ่งเป็นทดสอบตัวละครที่แตกต่างกันของทั้งคู่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นวนิยายอังกฤษดัดแปลงเป็นภาพยนตร์
ฮุมต์ซี

**ฮุมต์ซี**  () เป็นหมู่บ้านในเทศบาลเชลิช ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา

## ประชากร
ตามสำมะโน ค.ศ. 2013 หมู่บ้านนี้มีประชากร 1,817 คน

## อ้างอิง
อ่อนจัน ทำมะวง

**อ่อนจัน ทำมะวง** (; เกิด 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1953) เป็นนักการเมืองชาวลาวและสมาชิกพรรคประชาชนปฏิวัติลาว (LPRP) เธอดำรงตำแหน่งในกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมของรัฐบาลที่ 6 แห่งประเทศลาว

เธอเป็นอดีตประธานสหพันธ์แม่หญิงลาวต่อจากคำแพง บุบผาใน ค.ศ. 1988

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 

หมวดหมู่:สมาชิกคณะกรรมการกลางที่ 4 แห่งพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
หมวดหมู่:สมาชิกคณะกรรมการกลางที่ 5 แห่งพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
หมวดหมู่:สมาชิกคณะกรรมการกลางที่ 6 แห่งพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
หมวดหมู่:สมาชิกคณะกรรมการกลางที่ 7 แห่งพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
หมวดหมู่:สมาชิกคณะกรรมการกลางที่ 8 แห่งพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
หมวดหมู่:สมาชิกคณะกรรมการกลางที่ 9 แห่งพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมลาว
หมวดหมู่:รัฐมนตรีของรัฐบาลลาว
น้ำมันจากท่อน้ำทิ้ง

**น้ำมันจากท่อน้ำทิ้ง** หรือ **น้ำมันจากท่อระบายน้ำ** ( หรือ , ) เป็นคำสแลงในภาษาจีนที่ใช้หลัก ๆ ในประเทศจีนแผ่นดินใหญ่และประเทศไต้หวันเพื่อเรียกน้ำมันประกอบอาหารที่มาจากการรีไซเคิล

คำนี้นิยมใช้เรียกการปฏิบัติผิดกฎหมายที่ร้านอาหารนำน้ำมันประกอบอาหารที่ผ่านการใช้งานปรุงอาหารแล้วนานกว่าที่กฎหมายความปลอดภัยอนุญาต กลับมาใช้ใหม่ หรือใช้เรียกการนำไขมันเหลืองมาใช้งานใหม่ โดยเป็นไขมันที่เก็บจากแหล่ง เช่น เครื่องทอดกรอบ, ขยะจากร้านอาหารและโรงฆ่าสัตว์ ไปจนถึงท่อน้ำทิ้ง

นับตั้งแต่ปี 2011 รัฐบาลจีนมีความพยายามจัดการกับปัญหาการใช้น้ำมันจากท่อน้ำทิ้งมาใช้ใหม่เพื่อการบริโภคโดยมนุษย์ รวมถึงมีการออกข้อบังคับที่ชัดเจนขึ้นเกี่ยวกับการจัดการกับขยะน้ำมัน จนในปัจจุบัน จีนมีกฎหมายห้ามซื้อขายน้ำมันจากท่อน้ำทิ้ง ซึ่งมีโทษตั้งแต่จำคุกหลายปีจนถึงโทษประหารชีวิตโดยมีการผ่อนปรน เช่นเมื่อปี 2014 นักธุรกิจ จู ฉวานเฟิง ถูกตัดสินโทษประหารชีวิตจากการขายน้ำมันจากท่อน้ำทิ้ง ในปีเดียวกันนั้น มีกรณีอื้อฉาวการซื้อขายน้ำมันจากท่อน้ำทิ้งเช่นกันในประเทศไต้หวัน

ในปี 2010 มีการคาดการณ์ว่า 10% ของตลาดน้ำมันสำหรับการบริโภคในประเทศจีน เป็นน้ำมันจากท่อน้ำทิ้ง และมีการบริโภคน้ำมันจากท่อน้ำทิ้ง 3 ล้านตันต่อปีในจีน โดยมีเครือข่ายผู้จัดจำหน่ายน้ำมันจากท่อน้ำทิ้งอยู่ทั่วจีนตอนกลางและตะวันออก กระทั่งรัฐบาลเริ่มการจัดการแก้ไขปัญหานี้ในปี 2011 ในปีเดียวกัน รัฐบาลจีนสามารถจับกุม 32 คนที่ถูกพบว่าผลิตน้ำมันจากท่อน้ำทิ้ง และยึดน้ำมันจากท่อน้ำทิ้งปริมาณ 90 ตันได้ใน 14 แคว้น ปริมาณดังกล่าวคิดเป็น 10% ของปริมาณน้ำมันที่ใช้ตามร้านอาหารต่าง ๆ ทั่วประเทศจีน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:น้ำมัน
หมวดหมู่:เรื่องอื้อฉาวในประเทศจีน
หมวดหมู่:เรื่องอื้อฉาวในประเทศไต้หวัน
หมวดหมู่:สาธารณสุขในประเทศจีน
หมวดหมู่:สาธารณสุขในประเทศไต้หวัน