open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
แอสโตรเลบ

**แอสโตรเลบ** (;  ;  ;  ) เป็นอุปกรณ์ทางดาราศาสตร์ซึ่งมีมาตั้งแต่ยุคโบราณ  ทำหน้าที่เป็นแผนที่ดาวและแบบจำลองทางกายภาพของวัตถุท้องฟ้าที่สามารถมองเห็นได้ แอสโตรเลบมีการใช้งานในฐานะเครื่องวัดมุมยก (inclinometer) อย่างละเอียดและเครื่องมือคำนวณแบบแอนะล็อกที่สามารถแก้ปัญหาปัญหาทางดาราศาสตร์ได้หลายหลายประเภท แอสโตรเลบรูปแบบที่เรียบง่ายที่สุดเป็นแผ่นโลหะที่มีแบบรูปของเส้นลวด รอยตัด และรูพรุน ซึ่งทำให้ผู้ใช้สามารถคำนวณตำแหน่งทางดาราศาสตร์ได้อย่างแม่นยำ แอสโตรเลบสามารถใช้วัดระดับความสูงเชิงมุมของวัตถุท้องฟ้าเหนือเส้นขอบฟ้าทั้งในเวลากลางวันและเวลากลางคืน สามารถใช้ระบุดาวฤกษ์หรือดาวเคราะห์ เพื่อกำหนดละติจูดในท้องถิ่นโดยให้เวลาท้องถิ่น (หรือในทางกลับกันคือกำหนดเวลาท้องถิ่นโดยให้ละติจูด) เพื่อสำรวจหรือเพื่อการสามเหลี่ยม (triangulation) แอสโตรเลบถูกใช้ในสมัยคลาสสิก, ยุคทองของอิสลาม, ยุคกลางของยุโรป และยุคแห่งการสำรวจด้วยความมุ่งหมายทั้งหมดนี้ 

แอสโตรเลบซึ่งเป็นต้นแบบของเครื่องวัดแดดหรือเซกซ์แทนต์ มีประสิทธิภาพในการกำหนดละติจูดบนพื้นดินหรือบนทะเลยามสงบ แม้ว่าจะมีความน่าเชื่อถือน้อยลงเมื่อใช้บนดาดฟ้าเรือในทะเลที่มีคลื่นลมแรง แต่ก็มีการพัฒนาแอสโตรเลบกะลาสี (mariner's astrolabe) เพื่อแก้ปัญหานี้

## ดูเพิ่ม
* ท้องฟ้าจำลอง

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Interactive digital astrolabe by Alex Boxer
* A digital astrolabe (HTML5 and javascript)
* Astrolabe Tech Made ... Not So Easy
* paper astrolabe generator, from the ESO
* "Hello World!" for the Astrolabe: The First Computer Video of Howard Covitz's Presentation at Ignite Phoenix, June 2009. Slides for Presentation Licensed as Creative Commons by-nc-nd.
* Video of Tom Wujec demonstrating an astrolabe.  Taken at TEDGlobal 2009. Includes clickable transcript. Licensed as Creative Commons by-nc-nd.
* Archive of James E. Morrison's extensive website on Astrolabes
* A working model of the Dr. Ludwig Oechslin's Astrolabium Galileo Galilei watch 
* Ulysse Nardin Astrolabium Galilei Galileo: A Detailed Explanation 
* Fully illustrated online catalogue of world's largest collection of astrolabes
* Mobile astrolabe and horologium
* Medieval equal hour horary quadrant
* 

หมวดหมู่:มาตรดาราศาสตร์
หมวดหมู่:อุปกรณ์ทางดาราศาสตร์
หมวดหมู่:อุปกรณ์เดินเรือ
หมวดหมู่:เทคโนโลยีอิสลาม
หมวดหมู่:อุปกรณ์วิทยาศาสตร์
ตำบลโฮเซย์นอบอเดโกรูฮ์

**โฮเซย์นอบอเดโกรูฮ์** () เป็นตำบลในอำเภอรอเยน เทศมณฑลเคร์มอน จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน โดยมีหมู่บ้านโกรูฮ์เป็นเมืองหลัก

## ประชากร
จากสำมะโนแห่งชาติ พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 2,085 คนใน 541 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน พ.ศ. 2554 มีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 3,274 คนใน 948 ครัวเรือน และสำมะโนล่าสุดใน พ.ศ. 2559 ตำบลนี้มีประชากร 2,588 คนใน 832 ครัวเรือน หมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดในบรรดา 67 หมู่บ้านคือโกรูฮ์ที่มีประชากร 580 คน

## อ้างอิง
อะลี มาฮิร พาชา

**อะลี มาฮิร พาชา** (; 9 พฤศจิกายน 1882 – 25 สิงหาคม ค.ศ. 1960) เป็นบุคคลสำคัญทางการเมืองชาวอียิปต์ 
 
เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังใน ค.ศ. 1928 ถึง 1929 เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอียิปต์ในวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1936 ถึง 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 สมัยที่สองในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1939 ถึง 28 มิถุนายน ค.ศ. 1940 สมัยที่สามในวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1952 ถึง 2 มีนาคม ค.ศ. 1952 และสมัยที่สี่ในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1952 ถึง 7 กันยายน ค.ศ. 1952 การเป็นนายกรัฐมนตรีสมัยสุดท้ายสิ้นสุดลงเมื่อเขาถูกบังคับให้ลาออกจากการเป็นผู้คัดค้านการปฏิรูปที่ดินอียิปต์ที่ดำเนินการโดยสภาบัญชาการปฏิวัติในช่วงการปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1952
 
ใน ค.ศ. 1942 พาชาถูกถอนออกจากตำแหน่งและถูกคุมขังตลอดช่วงที่เหลือของสงครามเนื่องจากความเห็นอกเห็นใจต่อประเทศเยอรมนี
 
## อ้างอิง

 
## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
 

 

 

หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังอียิปต์
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศอียิปต์
หมวดหมู่:พาชาอียิปต์
 
 

หมวดหมู่:นักโทษและผู้ต้องขังชาวอียิปต์
หมวดหมู่:ผู้คนที่ถูกกักขังในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:นักโทษและผู้ต้องขังในอียิปต์
ตำบลหนองโพธิ์ (อำเภอหนองหญ้าไซ)

**หนองโพธิ์** เป็นตำบลในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี  

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลหนองโพธิ์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลหนองกระทุ่ม ตำบลบ่อกรุ ตำบลป่าสะแก และตำบลวังศรีราช (อำเภอเดิมบางนางบวช)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลหนองสะเดา (อำเภอสามชุก)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลหนองหญ้าไซ
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลแจงงาม

## ประวัติ
หนองโพธิ์ เดิมเป็นตำบลในเขตปกครองของอำเภอสามชุก ปี พ.ศ. 2526 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ทิศตะวันตกของอำเภอสามชุก 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม เป็น กิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533 ตำบลหนองโพธิ์จึงมีฐานะเป็นตำบลของอำเภอหนองหญ้าไซจนถึงปัจจุบัน

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลหนองโพธิ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านหนองโพธิ์
* **หมู่ที่ 2** บ้านหนองจิกยาว
* **หมู่ที่ 3** บ้านดอนตาลเสี้ยน
* **หมู่ที่ 4** บ้านลำพันบอง
* **หมู่ที่ 5** บ้านหนองกางยาง
* **หมู่ที่ 6** บ้านใหม่ไร่อ้อย
* **หมู่ที่ 7** บ้านหนองโพธิ์
* **หมู่ที่ 8** บ้านลำพันบอง
* **หมู่ที่ 9** บ้านกงกำปั่น
* **หมู่ที่ 10** บ้านหนองปล้อง
* **หมู่ที่ 11** บ้านหนองกระโดนมน
* **หมู่ที่ 12** บ้านสามัคคีธรรม
* **หมู่ที่ 13** บ้านหนองพลับ
* **หมู่ที่ 14** บ้านใหม่วัดยาง

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลหนองโพธิ์เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองโพธิ์ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหนองโพธิ์มี 14 หมู่บ้าน พื้นที่ 73.92 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,115 คน และ 1,924 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหนองโพธิ์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองโพธิ์

## อ้างอิง

หนองโพธิ์
หนองโพธิ์
คอซีน

**คอซีน** () เป็นหมู่บ้านในตำบลโอโซมเดเลโจนูบี อำเภอกลาง เทศมณฑลแวร์แซฆอน จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ประเทศอิหร่าน

## ประชากร
จากสำมะโนแห่งชาติ พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 1,917 คนใน 430 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 มีประชากรเพิ่มขึ้นถึง 2,178 คนใน 552 ครัวเรือน สำมะโน พ.ศ. 2559 ระบุประชากรหมู่บ้านที่ 2,780 คนใน 840 ครัวเรือน ถือเป็นหมู่บ้านที่มีประชารกมากที่สุดในตำบลนี้

## หมายเหตุ

## อ้างอิง
มีอา มอตต์ลีย์

**มีอา อาเมอร์ มอตต์ลีย์**,  (; เกิดวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1965) เป็นนักการเมืองและทนายความชาวบาร์เบโดสที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีบาร์เบโดสคนที่ 8 ตั้งแต่ ค.ศ. 2018 และหัวหน้าพรรคแรงงานบาร์เบโดส (BLP) ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 ในตำแหน่งทั้งสองแต่ละอย่างนั้น มอตต์ลีย์เป็นสตรีคนแรกที่ได้ เธอยังเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศในระบบสาธารณรัฐนิยมหลังการเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญที่เธอเสนอแนะให้ยุบเลิกราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญของประเทศ
 
มอตต์ลีย์เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากเขตเลือกตั้งเซนต์ไมเคิลตะวันออกเฉียงเหนือตั้งแต่ ค.ศ. 1994 โดยใน ค.ศ. 1994 ถึง 2008 เธอดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายตำแหน่ง รวมถึงตำแหน่งอัยการสูงสุดบาร์เบโดส กลายเป็นสตรีคนแรกที่ได้รับการแต่งตั้ง เธอยังเป็นสมาชิก Inter-American Dialogue
 
มอตต์ลีย์เคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายค้านสองครั้งในสภาผู้แทนราษฎรบาร์เบโดส ครั้งแรกใน ค.ศ. 2008 ถึง 2010 และอีกครั้งใน ค.ศ. 2013 ถึง 2018 โดยใน ค.ศ. 2018 พรรคที่มอตต์ลีย์เป็นหัวหน้าชนะการการเลือกตั้ง 24 พฤษภาคมอย่างถล่มทลายครั้งประวัติศาสตร์ด้วยการได้ที่นั่งในสภา 30 ที่นั่งทั้งหมด ทำให้เป็นพรรคแรกที่ทำสิ่งนี้ได้ นอกจากนี้ยังชนะคะแนนเสียงของผู้มีสิทธิเลือกตั้งถึงร้อยละ 72.8 ถือเป็นส่วนแบ่งคะแนนเสียงสูงสุดที่พรรคการเมืองหนึ่งเคยทำได้ในช่วงการเลือกตั้งทั่วไป
 
มอตต์ลีย์ได้ดำรงตำแหน่งสมัยที่สองในการเลือกตั้ง ค.ศ. 2022 ด้วยการกวาดที่นั่งทั้งหมด 30 ที่ในสภานิติบัญญัติ ซึ่งเธอเรียกเป็น การเลือกตั้งฉับพลัน เธอยังคงเป็นผู้นำประเทศเพศหญิงที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุด
 
เธอถูกมองเป็นผู้สมัครชั้นนำในการสืบทอดตำแหน่งเลขาธิการสหประชาชาติต่อจากอังตอนียู กูแตรึช

## อ้างอิง

 
## อ่านเพิ่ม
* 
* 
 
## แหล่งข้อมูลอื่น

*
*Tony Best, "Mia's rich political heritage", *[[The Daily Nation (Barbados)|The Nation]]* (23 January 2008).
*Barbados Parliament Opposition Leader, barbadosparliament.com (2008).
*"PM Mottley Interviewed by CNN's Amanpour Show (April 29/20)"
* Mia Mottley, Getty Images
* "Profile: The Honourable Mia Mottley", Nelson Mandela Foundation.
* "Mia Mottley, Prime Minister of Barbados at the Opening of the #COP27 World Leaders Summit", 7 November 2022.
 

 

หมวดหมู่:ชาวบาร์เบโดสเชื้อสายกรีเนดา
หมวดหมู่:รองนายกรัฐมนตรีบาร์เบโดส
หมวดหมู่:หัวหน้าพรรคแรงงานบาร์เบโดส
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบาร์เบโดส
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีบาร์เบโดส
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีหญิงในอเมริกาเหนือ
ตำบลแจงงาม

**แจงงาม** เป็นตำบลในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี  

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลแจงงาม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลด่านช้าง ตำบลหนองมะค่าโมง (อำเภอด่านช้าง) และตำบลหนองกระทุ่ม (อำเภอเดิมบางนางบวช)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลหนองโพธิ์
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลหนองหญ้าไซ และตำบลทัพหลวง
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลหนองขาม

## ประวัติ
แจงงาม เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 13 ของตำบลหนองหญ้าไซ อำเภอสามชุก ปี พ.ศ. 2516 ด้านเหนือของตำบลหนองหญ้าไซมีพื้นที่กว้างขวาง และมีพื้นที่กว่า 5 หมู่บ้าน ดังนั้นนายสวัสดิ์ มีเพียร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี จึงได้ประกาศแยก 5 หมู่บ้าน ออกมาตั้งเป็นตำบลแจงงาม โดยอนุมัติจากนายวิทูร จักกะพาก ปลัดกระทรวงมหาดไทย

ปี พ.ศ. 2526 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ทิศตะวันตกของอำเภอสามชุก 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม เป็น กิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533

ปี พ.ศ. 2535 ร.อ. ศรีรัตน์ หริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ 10 หมู่บ้านของตำบลแจงงาม ได้แก่ หมู่ 1 บ้านหนองขาม, หมู่ 2 บ้านคัตฑูต, หมู่ 6 บ้านทุ่งแสม, หมู่ 8 บ้านห้วยน้ำจันทร์, หมู่ 12 บ้านหนองห้าง, หมู่ 13 บ้านทะเลเพลาะ, หมู่ 14 บ้านตรอกสะเดา, หมู่ 16 บ้านหนองแหน, หมู่ 17 บ้านหนองเสือเต้น และหมู่ 18 บ้านหนองกระทิง ออกมาตั้งเป็น ตำบลหนองขาม ซึ่งจัดตั้งพร้อมกับตำบลทัพหลวง 

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลแจงงามแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านสระเตย
* **หมู่ที่ 2** บ้านโคกพระ
* **หมู่ที่ 3** บ้านวังน้ำโจน
* **หมู่ที่ 4** บ้านแจงงาม
* **หมู่ที่ 5** บ้านโป่งกระมั่ง
* **หมู่ที่ 6** บ้านก้อนแก้ว
* **หมู่ที่ 7** บ้านดงเชือก
* **หมู่ที่ 8** บ้านหนองหญ้าขาว

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลแจงงามเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลแจงงาม ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลแจงงามมี 8 หมู่บ้าน พื้นที่ 66.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,246 คน และ 1,720 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลแจงงามอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแจงงาม

## อ้างอิง

แจงงาม
แจงงาม
ตำบลทัพหลวง (อำเภอหนองหญ้าไซ)

**ทัพหลวง** เป็นตำบลในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี  

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลทัพหลวง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลแจงงาม
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลหนองหญ้าไซ และตำบลหนองราชวัตร
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลทะเลบก (อำเภอดอนเจดีย์) และตำบลหนองปลิง (อำเภอเลาขวัญ จังหวัดกาญจนบุรี)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลหนองขาม

## ประวัติ
ทัพหลวง เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 3 ของตำบลหนองหญ้าไซ อำเภอสามชุก ปี พ.ศ. 2526 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ทิศตะวันตกของอำเภอสามชุก 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม เป็น กิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533 บ้านทัพหลวงจึงมีฐานะเป็นหมู่บ้านของอำเภอหนองหญ้าไซ

ปี พ.ศ. 2535 ร.อ. ศรีรัตน์ หริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลหนองหญ้าไซ ได้แก่ หมู่ 3 บ้านทัพหลวง, หมู่ 4 บ้านทุ่งหนองแก้ว, หมู่ 6 บ้านหนองกระถิน, หมู่ 10 บ้านทัพตาแทน, หมู่ 12 บ้านหนองกระอิฐ, หมู่ 14 บ้านห้วยหลง, หมู่ 16 บ้านโค้งบ่อแร่, หมู่ 18 บ้านสระกลอย และหมู่ 19 บ้านทัพยายดาบ ออกมาตั้งเป็น ตำบลทัพหลวง เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของทางอำเภอ

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลทัพหลวงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านทัพหลวง
* **หมู่ที่ 2** บ้านห้วยหลง
* **หมู่ที่ 3** บ้านหนองกระถิน
* **หมู่ที่ 4** บ้านทัพตาแทน
* **หมู่ที่ 5** บ้านทัพยายดาบ
* **หมู่ที่ 6** บ้านหนองกระอิฐ
* **หมู่ที่ 7** บ้านสระกลอย
* **หมู่ที่ 8** บ้านทุ่งหนองแก้ว
* **หมู่ที่ 9** บ้านโค้งบ่อแร่
* **หมู่ที่ 10** บ้านหนองบัวหิ่ง
* **หมู่ที่ 11** บ้านหนองผึ้ง
* **หมู่ที่ 12** บ้านหนองอีพัง

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลทัพหลวงเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลทัพหลวงหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลทัพหลวงมี 12 หมู่บ้าน พื้นที่ 66.06 ตารางกิโลเมตร ประชากร 8,736 คน และ 2,243 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลทัพหลวงอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลทัพหลวง

## อ้างอิง

ทัพหลวง
ทัพหลวง
รางวัลแกรมมี ครั้งที่ 67

**งานประกาศผลรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 67** () เป็นพิธีมอบรางวัลทางด้านดนตรี เพื่อยกย่องผลงานบันทึกเสียง ผลงานประพันธ์ และศิลปินที่ดีที่สุดตั้งแต่วันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2023 ถึงวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2024 ตามที่สมาชิกของสถาบันบันทึกเสียง จัดขึ้นในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 ที่คริปโต.คอม อารีนา เมืองลอสแอนเจลิส ในปีที่ 22 นี้ พิธีมอบรางวัลจะถ่ายทอดสดทางซีบีเอสและสามารถสตรีมได้ทางพาราเมาต์+

บียอนเซ่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดถึง 11 รางวัล รองลงมาคือบิลลี ไอลิช, ชาร์ลี เอ็กซ์ซีเอ็กซ์, เคนดริก ลามาร์ และโพสต์ มาโลน ซึ่งได้เสนอชื่อเข้าชิงคนละ 7 รางวัล ด้วยการเสนอชื่อเข้าชิงทั้งหมด 99 สาขาตลอดอาชีพของบียอนเซ่ เธอกลายเป็นศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดในประวัติศาสตร์รางวัลแกรมมี ทำลายสถิติเสมอกับเจย์-ซี สามีของเธอ นอกจากนี้ บียอนเซ่ยังได้เข้าร่วมกับลามาร์และจอน บาติส ในฐานะศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดเป็นอันดับสามในคืนเดียว ขณะที่*[[คาวบอยคาร์เตอร์]]* (2024) ถือเป็นอัลบั้มของศิลปินหญิงที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของงาน

## ผู้ได้รับการเสนอชื่อ
### รางวัลใหญ่

### ป็อป และแดนซ์/อิเล็กทรอนิก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*

หมวดหมู่:งานประกาศผลรางวัลแกรมมี
กูรมาสนะ

**กูรมาสนะ** (; IAST: *kūrmāsana*), หรือที่รู้จักในชื่อ **ท่าตะพาบน้ำ**  หรือ **ท่าเต่า**  เป็นท่าโยคะในลักษณะนั่งแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าใน หฐโยคะ และใน โยคะเพื่อการออกกำลังกาย สมัยใหม่

## ที่มาและต้นกำเนิด
ชื่อมาจากภาษาสันสกฤต คำว่า คูรมะ *Kūrma* แปลว่า "เต่า" หรือ "ตะพาบน้ำ"  และ อาสนะ *Āsana* แปลว่า "ท่า" หรือ "ท่านั่ง" 

อุตตานากูรมาสนะ (Uttana Kurmasana) ถูกกล่าวถึงในเอกสารโบราณ "อหิรพุธนยสัมหิตา" ประมาณศตวรรษที่ 7  และมีภาพประกอบในตำราศตวรรษที่ 19 ชื่อ *[[Jogapradipika]]*  และ *[[Sritattvanidhi]]* 

กูรมาสนะสมัยใหม่ถูกอธิบายไว้ในหนังสือ *[[Light on Yoga]]* ของ บี. เค. เอส. ไหยนาร์ ในปี 1966 โดย Iyengar อธิบายว่าอาสนะนี้อุทิศให้แก่ กูรมะ ซึ่งเป็นอวตารในรูปเต่าของเทพ พระวิษณุ 

## คำอธิบาย

ในการทำกูรมาสนะ ผู้ฝึกจะนั่งและเหยียดขาออกไป โดยแยกเท้าให้ห่างกันมากที่สุด งอเข่าเล็กน้อยและให้ส้นเท้ายังคงสัมผัสพื้น เอนตัวไปข้างหน้าจากสะโพกและสอดมือเข้าไปใต้เข่า จากนั้นเอนตัวไปข้างหน้าเพิ่มเติม (โค้งตัวจากสะโพก) เพื่อให้มือและแขนเลื่อนออกไปด้านข้างและด้านหลัง (ใต้เข่า) จนข้อศอกอยู่ใกล้กับหลังเข่า เหยียดขาตรงเท่าที่ทำได้ และนำหน้าผากหรือคางแตะพื้น แขนถูกดึงไปรอบหลังและประสานมือไว้ใต้สะโพก 

## รูปแบบอื่นๆ

สุปตกูรมาสนะ (Supta Kurmasana หรือ ท่าเต่านอน) คือวางหน้าผากลงบนพื้น ไขว้เท้าหลังศีรษะ และเหยียดแขนรอบขาเพื่อประสานมือด้านหลัง 

อุตตานากูรมาสนะ (Uttana Kurmasana หรือ ท่าเต่าคว่ำ) คือการสอดแขนเข้าไปใต้ขาไขว้เช่นเดียวกับท่ากุกกุตาสนะ (ท่ากระทง) โดยให้นอนหงายอยู่บนพื้นและวางฝ่ามือบนคอ 

## ดูเพิ่มเติม

*ปิณฑาสนะ - ตำแหน่งแขนและขาเหมือนกับ อุตตนะ กุรมาสนะ แต่ยืนตัวตรงและทรงตัว

*รายการอาสนะ

## อ้างอิง

## อ่านหนังสือเพิ่ม

* 
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:อาสนะนั่ง
หมวดหมู่:อาสนะก้มตัวไปข้างหน้า
หมวดหมู่:อาสนะหฐโยคะยุคกลาง
ตำบลหนองขาม (อำเภอหนองหญ้าไซ)

**หนองขาม** เป็นตำบลในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี  

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลหนองขาม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลแจงงาม
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลทัพหลวง
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลหนองปลิง (อำเภอเลาขวัญ จังหวัดกาญจนบุรี)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลด่านช้าง (อำเภอด่านช้าง)

## ประวัติ
หนองขาม เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 20 ของตำบลหนองหญ้าไซ อำเภอสามชุก ปี พ.ศ. 2516 ด้านเหนือของตำบลหนองหญ้าไซมีพื้นที่กว้างขวาง และมีพื้นที่กว่า 5 หมู่บ้าน ดังนั้นนายสวัสดิ์ มีเพียร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี จึงได้ประกาศแยกหมู่บ้าน รวมทั้งหมู่ 20 บ้านหนองขาม ออกมาตั้งเป็นตำบลแจงงาม 

ปี พ.ศ. 2526 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ทิศตะวันตกของอำเภอสามชุก 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม เป็น กิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533 

ปี พ.ศ. 2535 ร.อ. ศรีรัตน์ หริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ 10 หมู่บ้านของตำบลแจงงาม ได้แก่ หมู่ 1 บ้านหนองขาม, หมู่ 2 บ้านคัตฑูต, หมู่ 6 บ้านทุ่งแสม, หมู่ 8 บ้านห้วยน้ำจันทร์, หมู่ 12 บ้านหนองห้าง, หมู่ 13 บ้านทะเลเพลาะ, หมู่ 14 บ้านตรอกสะเดา, หมู่ 16 บ้านหนองแหน, หมู่ 17 บ้านหนองเสือเต้น และหมู่ 18 บ้านหนองกระทิง ออกมาตั้งเป็น ตำบลหนองขาม ซึ่งจัดตั้งพร้อมกับตำบลทัพหลวง

ปี พ.ศ. 2550 นายสมศักย์ ภูรีศรีศักดิ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้แบ่งพื้นที่หมู่ 7 บ้านห้วยน้ำจันทร์ แยกตั้งเป็นหมู่บ้านใหม่ เป็น หมู่ 11 บ้านห้วยน้ำจันทร์ใต้

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลหนองขามแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านคัตฑูต
* **หมู่ที่ 2** บ้านหนองแหน
* **หมู่ที่ 3** บ้านทะเลเพลาะ
* **หมู่ที่ 4** บ้านหนองกระทิง
* **หมู่ที่ 5** บ้านหนองขาม
* **หมู่ที่ 6** บ้านตรอกสะเดา
* **หมู่ที่ 7** บ้านห้วยน้ำจันทร์
* **หมู่ที่ 8** บ้านหนองห้าง
* **หมู่ที่ 9** บ้านทุ่งแสม
* **หมู่ที่ 10** บ้านหนองเสือเต้น
* **หมู่ที่ 11** บ้านห้วยน้ำจันทร์ใต้

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลหนองขามเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองขามหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหนองขามมี 10 หมู่บ้าน พื้นที่ 67.35 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,793 คน และ 2,070 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหนองขามอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาม

## อ้างอิง

หนองขาม
หนองขาม
ศึกสองนางพญา

**ศึกสองนางพญา** () เป็นละครฟอร์มใหญ่ 50 ตอนจบของช่อง อาร์ทีวี (เอทีวี) ที่สร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2524 (1981) โครงเรื่องบางส่วนนำมาจากอุปรากรกวางตุ้งเรื่อง เจ้าหญิงดอกไม้ (The Flower  Princess) นำแสดงโดย เจียงต้าเหว่ย, หมีเซียะ, หลิวสงเหยิน, หวีอันอัน, เดวิด เจียง, หยางเจ๋อหลิน, ม่อเส้าชง.

ละครเรื่องนี้เป็นช่วงรายการทีวีของทางช่องอารทีวี(เอทีวี) ที่เริ่มเปลี่ยนจากยุครุ่งเรืองไปสู่ยุคเสื่อมถอยทางเรตติ้งของช่องอาร์ทีวี(เอทีวี) สมาคมผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของออสเตรเลียได้ลดต้นทุนการผลิตลงอย่างมาก เดิมทีละครเรื่องนี้มีแผนจะผลิตในราคา 110,000 ดอลล่าร์ฮ่องกงต่อตอน แต่หลังปรับลดแล้ว ต้นทุนต่อตอนก็ไม่เกิน 100,000 ดอลล่าร์ฮ่องกง โดยแรกเริ่มมีการประมาณการทุนสร้างงบประมาณทั้งค่าฉากและเครื่องแต่งกายอย่างเดียวคือ 300,000 ดอลล่าร์ฮ่องกงต่อตอน แต่กลับอนุมัติงบแค่ 100,000 ดอลล่าร์ฮ่องกงต่อตอนเท่านั้นผลิตโดยโปรดิวเซอร์ เซียวเชิง

## เนื้อเรื่องย่อ
ในราชสำนักเกิดกบฏ นำโดย เฉากงกง ที่ต้องการเป็นใหญ่ และได้ลูกชาย (ม่อเส้าชง) ซึ่งเป็นยอดฝีมือ มีฉายาขลุ่ยอสรพิษ จั่วหยิงลั่ง ซึ่งโหดเหี้ยม ฆ่าได้ไม่เลือกหน้าไร้ความปราณี และได้สององค์หญิง (หมีเซียะ,หวี อันอัน) ซึ่งได้รู้พฤติกรรมของ เฉากงกง จึงพยายามให้นักฆ่าไปกำจัด แต่มือสังหารที่ส่งไป ก็ตายกันเกือบทุกคน สององค์หญิง จึงได้ผู้ช่วยจอมกระบี่ดอกท้อ เหยียนยิ่งเฟย (เดวิดเจียง) และ จอมดาบพญายม หลิวซงเหมิน ช่วยกันกำจัดศัตรู

## นักแสดง(บางส่วน)
*เดวิด เจียง เป็น เหยียนยิ่งเฟย (จอมยุทธดอกท้อ)
*ม่อเส้าชง  เป็น จั่วหยิงลั่ง 
*หมีเซียะ     เป็น องค์หญิงฉางผิง
*หวีอันอัน   เป็น องค์หญิงเจาเหยิน และ เฉินหยวนหยวน

*หลิวสงเหยิน เป็น โจวซื่อเลี่ยน

## การแข่งขันกับละครช่องทีวีบี

ในปีพ.ศ. 2524 ทางด้านอาร์ทีวี (เอทีวี) ได้นำผลงานละครแนวอิงประวัติศาสตร์ฟอร์มใหญ่ทุนสร้างมหาศาลแห่งปีเรื่อง "ศึกสองนางพญา" (Princess Cheung Ping 1981) ความยาว 50 ตอนจบ นำแสดงโดย หมีเซียะ, หวีอันอัน , เดวิดเจียง และ หลิวสงเหยิน ออกอากาศเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน - 4 กันยายน พ.ศ. 2524 ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ เวลา 20.00-21.00 น. ชนกับละครดังของทีวีบีเรื่อง "**จอมทรนง**" (The Fate 1981) ความยาว 20 ตอนจบ ออกอากาศวันที่ 29 มิถุนายน - 24 กรกฎาคม ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ เวลา 20.30-21.30 น.
นำแสดงโดยคู่ขวัญยอดนิยม โจวเหวินฟะ และ เจิ้งอวี้หลิง

ปรากฏว่าละครทีวีบี 20 ตอนจบเรื่อง "จอมทรนง" สามารถทำเรตติ้งได้สูงกว่าละครฟอร์มใหญ่ของอาร์ทีวี 50 ตอนจบเรื่อง "ศึกสองนางพญา" แต่เนื่องด้วยละครทีวีบีเรื่องนี้มีจำนวนตอนสั้นกว่าและอวสานลงในวันศุกร์ที่ 24 กรกฎาคม 

สามวันถัดมาคือวันจันทร์ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 ทางทีวีบีได้ออกอากาศละครเรื่องใหม่เป็น
ละครศิลปะการต่อสู้อิงประวัติศาสตร์เรื่อง "**14 นางสิงห์เจ้ายุทธจักร**" (杨门女将 1981) จำนวน 30 ตอนจบ นำแสดงโดย วังหมิงฉวน, ฝงเป่าเป่า และ สือซิ่ว ออกอากาศทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ เวลา 20.30-21.30 น. ละครทีวีบีเรื่องนี้ยังคงสามารถดึงยอดผู้ชมได้สูงกว่า ละครอาร์ทีวีเรื่อง "ศึกสองนางพญา" เช่นกัน 

ทำให้ละครอาร์ทีวี (เอทีวี) ฟอร์มใหญ่เรื่อง "ศึกสองนางพญา" ไม่สามารถทำเรตติ้งได้สูงกว่าละครของทีวีบีทั้งสองเรื่อง ที่มีการออกอากาศในช่วงเวลาใกล้เคียงกันได้เลย

## อ้างอิง



## แหล่งข้อมูลอื่น
*MichelleClan.com - Michelle Yim official website

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ฮ่องกงในปี พ.ศ. 2524
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวกำลังภายในฮ่องกง
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ฮ่องกง
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ช่อง 7
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องเอทีวี
พลังโคฑะ อานันทะ ไมตเรยะ เถโร

พระ**อคฺค มหา ปณฺฑิต พลํโคฑ อานนฺท ไมตฺเรย มหา นา หิมิปาณนฺ วหนฺเส** (, 23 สิงหาคม 1896 — 18 กรกฎาคม 1998) หรือนิยมเรียกว่า พระ**พลังโคฑะ อานันทะ ไมตเรยะ เถโร** (อักษรโรมัน: Balangoda Ananda Maitreya Thero) เป็นพระสงฆ์ในศาสนาพุทธนิกายเถรวาทชาวศรีลังกาที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ทรงภูมิและสังฆาจารย์ด้านพุทธศาสนาเถรวาทรูปสำคัญในศตวรรษที่ 20 ท่านได้รับการเคารพอย่างสูงในบรรดาพุทธศาสนิกชนชาวศรีลังกาซึ่งเชื่อว่าท่านได้บรรลุในระดับที่สูงแล้ว บ้างยังถือว่าท่านเป็นพระโพธิสัตว์ที่ในชาติต่อไปจะเกิดเป็นพระศรีอาริย์

ผลงานของท่านในสาขาปรัชญาพุทธได้รับการยอมรับในการประชุมสภาพุทธศาสนาครั้งที่หกที่ประเทศพม่า ซึ่งรัฐบาลพม่าถวายสมณศักดิ์อัคคมหาปัณฑิต (อัครมหาบัณฑิต) แก่ท่านในปี 1956 ต่อมาในเดือนมีนาคม 1997 รัฐบาลพม่าได้ถวายสมณศักดิ์อภิธชมหารัฐคุรุแก่ท่าน ถือเป็นสมณศักดิ์ระดับสูงสุดของพม่า เทียบเท่าพระสังฆราช

ท่าจบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากกุมารวิทยาลัย (Kumara Vidyalaya) ในบ้านเกิดของท่านที่พลังโคฑะ และจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากวิทยาลัยอานันทะในเมืองหลวงโคลอมโบ เมื่ออายุได้ 15 ปี ท่านจัดสินใจบวชเป็นสามเณรที่วัดศรีนันทาราม (Sri Nandaramaya) ในบ้านเกิดของท่านเมื่อปี 1911 โดยมีพระอุปัชฌาย์คือพระทามหนะ ธัมมนันทะ เถโร (Daamahana Dhammananda Thero) และ พระเทนิยเย สีลานันทะ เถโร (Deniyaye Seelananda Thero) ก่อนที่ท่านจะอุปสมบทเข้าเป็นภิกษุในพุทธศาสนาในปี 1916 ที่โอลุคันโตตอุทกุเขปสีมา (Olu Gantota Udakukhepa Seema) ในพลังโคฑะ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พระสงฆ์ชาวศรีลังกา
หมวดหมู่:พระโพธิสัตว์
ตำบลองค์พระ

**องค์พระ** เป็นตำบลในอำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี  

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลองค์พระ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลวังยาว
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลนิคมกระเสียว และตำบลด่านช้าง
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลหนองปรือ และตำบลสมเด็จเจริญ (อำเภอหนองปรือ จังหวัดกาญจนบุรี)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลเขาโจด (อำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี)

## ประวัติ
องค์พระ เดิมเป็นตำบลในเขตปกครองของนางบวช (อำเภอสามชุกในปัจจุบัน) จังหวัดสุพรรณบุรี  ปี พ.ศ. 2454 กระทรวงมหาดไทยประกาศแยกพื้นที่ตำบลองค์พระ ของอำเภอนางบวช ไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ "อำเภอเดิมบาง"**** ขึ้นกับเมืองสุพรรณบุรี ก่อนที่ปี พ.ศ. 2517 นายสวัสดิ์ มีเพียร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ด้านทิศตะวันตกของอำเภอเดิมบางนางบวช 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลด่านช้าง ตำบลองค์พระ และตำบลห้วยขมิ้น เป็น กิ่งอำเภอด่านช้าง และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2524

ปี พ.ศ. 2536 นายสมพงศ์ ศรียะพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกด้านทิศเหนือของตำบลองค์พระ 6 หมู่บ้าน คือ หมู่ 2 บ้านกล้วย, หมู่ 3 บ้านองค์พระ, หมู่ 4 บ้านวังยาว, หมู่ 9 บ้านละว้าวังควาย, หมู่ 11 บ้านตะเพินคี่ และหมู่ 12 บ้านห้วยหินดำ ออกไปตั้งเป็นตำบลวังยาว อนุมัติจากนายอารีย์ วงศ์อารยะ รองปลัดกระทรวงมหาดไทย

อนึ่ง "บ้านองค์พระ" หมู่ที่ 3 ของตำบลองค์พระ (เดิม) ซึ่งเป็นชื่อของตำบล ได้นำไปตั้งเป็นหมู่ที่ 2 (ใหม่) ของตำบลวังยาว ทำให้ในปัจจุบันตำบลองค์พระไม่มีหมู่บ้านองค์พระอยู่ในเขตตำบล

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลองค์พระแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านทุ่งมะกอก
* **หมู่ที่ 2** บ้านดงเสลา
* **หมู่ที่ 3** บ้านวังโหรา
* **หมู่ที่ 4** บ้านไผ่สีทอง
* **หมู่ที่ 5** บ้านคอกช้าง
* **หมู่ที่ 6** บ้านวังจรเข้
* **หมู่ที่ 7** บ้านน้ำตกไทรทอง
* **หมู่ที่ 8** บ้านเขาใหญ่
* **หมู่ที่ 9** บ้านเขาธง

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลองค์พระเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลองค์พระ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลองค์พระมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 221.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,825 คน และ 1,832 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลองค์พระอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลองค์พระ

## อ้างอิง

องค์พระ
องค์พระ
ถูปาราม

**ถูปาราม** (; Thuparamaya) เป็นวัดพุทธในประเทศศรีลังกา ถือกันว่าเป็นสถูปแห่งแรกของเกาะลังกา สร้างขึ้นพร้อมกับการมาถึงของพระมหินทเถระซึ่งเป็นธรรมทูตมาเผยแผ่พุทธศาสนาในลังกา

ถูปารามตั้งอยู่ในเขตของมหาเมวนา องค์สถูปของถูปารามสร้างขึ้นในรัชสมัยของกษัตริย์เทวานัมปิยติสสะ (247-207 ปี ก่อน ค.ศ.) ถือเป็นสถูปเจดีย์แห่งแรกที่สร้างขึ้นบนเกาะลังกา รัฐบาลศรีลังกาได้ขึ้นทะเบียนให้ถูปารามเป็นแหล่งโบราณคดีภายใต้การอนุรักษ์

เมื่อครั้นพระมหินทเถระ พระธรรมทูตของพระเจ้าอโศก เดินทางมาถึงลังกา ท่านได้นำพาพุทธศาสนามาเผยแผ่และได้ร้องขอแก่กษัตริย์เทวานัมปิยติสสะให้ก่อสร้างถูปารามขึ้นเพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุกระดูกพระรากขวัญ (ไหปลาร้า) ข้างขวาของพระโคตมพุทธเจ้า ชื่อถูปารามมีที่มาจากคำว่า "สถูป" รวมกับ "อาราม"

ในจารึกปลุเมกิจจวา ระบุว่าสระน้ำชื่อมฑมานกะ (Madamanaka) ที่อุปาลวิพัชกะ (Upala Vibajaka) สร้างขึ้นด้วยเงิน 5000 กหวานุ ซึ่งบริจาคในนามของภิกษุที่จำพรรษาอยู่ที่วัดถูปาราม ถือเป็นหลักฐานลายลักษณ์อักษรที่เก่าแก่ที่สุดที่มีการกล่าวถึงวัดถูปาราม เข้าใจว่าจารึกนี้มาจากรัชสมัยของกษัตริย์คชภาหุ (ค.ศ. 114-136)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอนุราธปุระ
หมวดหมู่:สถูปในประเทศศรีลังกา
พลังโคฑะ

**พะลังโคฑะ** (; Balangoda) หรือ **ปะลางโกไฏ** () เป็นเมืองในอำเภอรัตนปุระ จังหวัดสพรคมุวะ ตั้งอยู่ห่างไป  จากโคลอมโบ และ  จากเมืองรัตนปุระ ถือเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัด ด้วยประชากรจากสำมะโนปี 2001 อยู่ที่ 16,875 คน ในพื้นที่ขนาด 

พลังโคฑะมีความสำคัญในฐานะสถานที่ค้นพบโครงกระดูกสายพันธุ์มนุษย์โฮมีนีนีจากสมัยควอเตอร์นารีตอนปลาย ถือเป็นมนุษย์ปัจจุบันที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียใต้ที่มีการยืนยันอายุอย่างชัดเจน นอกจากนี้ พลังโคฑะยังเป็นบ้านเกิดของบุคคลสำคัญของศรีลังกา คือ พระพลังโคฑะ อานันทะ ไมตเรยะ เถโร พระสงฆ์รูปสำคัญของอมรปุรนิกาย และอดีตนายกรัฐมนตรีศรีลังกา สิริมาโว พันฑารนายก ผู้เป็นสตรีคนแรกของโลกที่ดำรงตำแหน่งผู้นำรัฐบาล อุตสาหกรรมสำคัญของเมืองมีทั้งเกษตรกรรม การเพาะปลูกชา ปศุสัตว์ และการขุดแร่อัญมณี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในประเทศศรีลังกา
พระมหินทเถระ

**มิหึทุ มหรหตนฺ วหนฺเส** (; 285 – 205 ปีก่อนคริสต์กาล) หรือในภาษาไทยนิยมใช้รูป **พระมหินทเถระ** เป็นพระภิกษุจากอินเดียผู้นำศาสนาพุทธไปเผยแผ่ในศรีลังกาเป็นครั้งแรก พระมหินทะเป็นเจ้าชายโมรยะ บุตรองค์แรกของพระเจ้าอโศกกับพระชายา พระนางเทวี พระเชษฐา (พี่ชาย) ของพระสังฆมิตตาเถรี

ท่านถูกส่งมาเป็นพระธรรมทูตยังอาณาจักรอนุราธปุระ ประทับอยู่ที่มิหินตเล ต่อมาท่านได้ปฏิบัติจนบรรลุอรหันต์

ในพุทธพงศาวดารทีปวงศ์และมหาวงศ์บันทึกว่าพระมหินทะได้เสด็จมายังลังกาและเปลี่ยนศาสนาให้แก่กษัตริย์เทวานัมปิยติสสะ หลักฐานทางวรรณกรรมและจากจารึกทำให้สามารถสรุปได้ว่าศาสนาพุทธเริ่มแพร่หลายในศรีลังกาในศตวรรษที่ 3 ซึ่งตรงกับช่วงชีวิตของพระมหินทเถระ ในจารึกที่พบที่อารามราชคละยืนยันว่าท่านเดินทางมาลังกา และจำพรรษาในลังกาจนมรณภาพ ในมหาวงศ์ระบุว่าพระมหินทะ บุตรของพระเจ้าอโศก เดินทางมายังลังกา และเป็นพระเชษฐาของพระสังฆมิตตา ภิกษุณีที่เดินทางมายังลังกาพร้อมหน่อต้นศรีมหาโพธิ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พระสงฆ์ชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธในประเทศศรีลังกา
หมวดหมู่:บุคคลจากอุชเชน
เขตเยว่ซิ่ว

**เขตเยว่ซิ่ว** () เป็นหนึ่งในสิบเอ็ดเขตของนครกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเทียนเหอทางทิศตะวันออกโดยมีถนนกว่างโจวกั้น ติดต่อกับเขตไฮ่จูทางทิศใต้โดยมีแม่น้ำจูกั้น ติดต่อกับเขตลี่วานทางทิศตะวันตกโดยมีถนนเหรินหมินกั้น และอยู่ติดเชิงเขาไป๋ยฺหวินทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นพื้นที่ของเขตไป๋ยฺหวิน ชื่อเยว่ซิ่วมาจากภูเขาเยว่ซิ่วในพื้นที่ เขตเยว่ซิ่วเป็นที่ตั้งของรัฐบาลมณฑลกวางตุ้งและรัฐบาลนครกว่างโจว ประกอบด้วย 18 ตำบล พื้นที่รวม  ตามสำมะโนประชากรจีนปี 2020 ประชากรถาวรของเขตเยว่ซิ่วมีจำนวน 1,038,643 คน

เดิมในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 เมืองกว่างโจวถูกแบ่งออกเป็น 28 เขต โดยพื้นที่ของเขตเยว่ซิ่วในปัจจุบันประกอบด้วยเขตซีชาน () เขตเต๋อซฺวัน () เขตฮุ่ยฝู () เขตจิ้งไห่ () เขตเสี่ยวเป่ย์ () เขตไท่ผิง () เขตหย่งฮั่น () เขตตงชาน () เขตต้าตง () และเขตเฉียนเจี้ยน () ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2493 เมืองกว่างโจวได้รวมเขตการปกครองจาก 28 เขตเป็น 16 เขต ทำให้พื้นที่เขตเยว่ซิ่วในปัจจุบันเทียบเป็นเขตในเวลานั้นเหลือเป็นส่วนของเขตฮุ่ยฝู เขตไท่ผิง เขตหย่งฮั่น และเขตต้าตง ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2495 เมืองกว่างโจวได้จัดระเบียบพื้นที่เมืองใหม่ให้เหลือเพียง 6 เขต ได้แก่ เขตตะวันออก เขตตะวันตก เขตเหนือ เขตกลาง เขตเหอหนาน และเขตจูเจียง เขตเดิมที่เป็นพื้นที่เขตเยว่ซิ่วในปัจจุบันประกอบด้วยเขตกลาง เขตตะวันออก และเขตเหนือ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2503 เขตเหนือมีการขยายพื้นที่และเปลี่ยนชื่อเป็นเขตเยว่ซิ่ว ส่วนเขตตะวันออกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตตงชาน ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2504 ห้าตำบลจากเขตเยว่ซิ่วถูกโอนไปเขตตงชาน จากนั้นมีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยระหว่างเขตเยว่ซิ่วและเขตตงชานในตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 จนในเดือนกันยายน พ.ศ. 2548 เขตตงซานถูกยุบและรวมเข้ากับเขตเยว่ซิ่ว

ย่านเสี่ยวเป่ย์ของเขตเยว่ซิ่วเป็นชุมชนมุสลิมที่สำคัญในพื้นที่มานานหลายทศวรรษ โดยมีผู้อพยพชาวมุสลิมจำนวนมากจากภาคกลางและภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนมาอาศัยอยู่ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 และตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 กับต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 ชาวแอฟริกันทางใต้ของทะเลทรายซาฮาราจำนวนหนึ่งเริ่มอพยพมายังเมืองกว่างโจว โดยหลายคนตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ย่านเสี่ยวเป่ย์ จึงได้รับฉายาว่า “ลิตเติ้ลแอฟริกา”, “เมืองช็อกโกแลต” และ "เขตมุสลิม" เนื่องจากเป็นแหล่งพักอาศัยของชาวมุสลิมหลากหลายเชื้อชาติจากทั้งชาวจีนภาคกลางและภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แอฟริกาใต้สะฮารา ตะวันออกกลาง แอฟริกาเหนือ และอนุทวีปอินเดีย มีมัสยิดหฺวายเชิ่งเป็นมัสยิดหลักของเมืองกว่างโจว

## การขนส่ง
ปัจจุบันเขตเยว่ซิ่วมีเส้นทางรถไฟใต้ดินกว่างโจวผ่านทั้งหมด 4 สาย ดังนี้
* 30px|alt=(1)|สาย 1 สาย 1
* 30px|alt=(1)|สาย 2 สาย 2
* 30px|alt=(1)|สาย 5 สาย 5
* 30px|alt=(1)|สาย 6 สาย 6

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 

หมวดหมู่:กว่างโจว
หิกกฑุเว ศรี สุมังคละ เถระ

**หิกกฑุเว ศรี สุมังคละ เถระ** (อักษรโรมัน: Hikkaduwe Sri Sumangala Thera) หรือ **หิกฺกฑุเว ศฺริ สุมํคล นาหิมิ** (; 20 มกราคม 1827 – 29 เมษายน 1911) เป็นพระภิกษุในศาสนาพุทธเถรวาทสำนักสยามนิกายชาวศรีลังกา หนึ่งในผู้ริเริ่มขบวนการฟื้นฟูศาสนาพุทธในศรีลังกาในศตวรรษที่ 19 ท่านมีบทบาทอย่างมากในการพัฒนาการศึกษาพุทธศาสนาและเป็นผู้สถาปนาสถาบันวิทโยทยปิริเวณที่มลิคกัณฑะในปี 1873 ที่ในปี 1959 ได้รับการยกวิทยฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัย นอกจากนี้ท่านยังประพันธ์หนังสือจำนวนมากและเป็นพระนักเทศน์ที่มีความสามารถ ท่านนำการโต้วาทีทางศาสนาหลายครั้งกับมิชชันนารีครสิต์ โดยครั้งสำคัญที่สุดคือการโต้วาที ปานทุราวาทย (Panadurawadaya) ในปี 1873 ที่ปานทุรา ท่านมีความรู้ในแขนงวิชาประวัติศาสตร์ เลขคณิต และโบราณคดี รวมถึงสามารถใช้ภาษาสิงหล บาลี สันสกฤต และอังกฤษได้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พระสงฆ์ขาวศรีลังกา
หมวดหมู่:สยามนิกาย
หวอก

[right|thumb| การใช้หวอกในการ[การผัด|ผัดอาหาร]]
**หวอก** (; ) เป็นกระทะทรงลึกมีต้นกำเนิดจากประเทศจีน เชื่อกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากคาราฮี (karahi) ของเอเชียใต้ กระทะแบบนี้ใช้กันปกติในจีนแผ่นดินใหญ่ และยังพบการใช้งานได้ในบางส่วนของเอเชียตะวันออก เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  รวมถึงยังเป็นที่นิยมในส่วนอื่น ๆ ของโลกอีกด้วย

กระทะนี้ใช้ในเทคนิคการทำอาหารจีนหลายประเภท เช่น การผัด การทอด การนึ่งในกระทะ การทอดแบบจุ่มน้ำ การลวก การต้ม การตุ๋น การจี่ ทำสตู ทำซุป การรมควัน และการคั่วถั่ว 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของจีน
หมวดหมู่:คำและวลีภาษากวางตุ้ง
หมวดหมู่:เครื่องครัว
คนระดับนำ

thumb| การ์ตูนการเมือง (ตุลาคม พ.ศ. 2427) แสดงให้เห็น ผู้ที่มีความร่ำรวยกำลังกินอาหารที่โต๊ะในขณะที่ครอบครัวที่ยากจนกำลังขอทานอยู่

ในทฤษฎีทางการเมืองและสังคมวิทยา **คนระดับนำ**, **อติชน** หรือ **อภิชน** (; , จาก ) คือ กลุ่มคนเล็ก ๆ ที่มีอำนาจซึ่งครอบครองความมั่งคั่ง เอกสิทธิ์ อำนาจทางการเมือง หรือมีทักษะ ตามคำจำกัดความของ *พจนานุกรมเคมบริดจ์* คำว่า "คนระดับนำ" คือ "กลุ่มคนที่ร่ำรวยที่สุด ทรงอำนาจที่สุด มีการศึกษาดีที่สุด หรือได้รับการฝึกอบรมดีที่สุดในสังคม"

นักสังคมวิทยาชาวอเมริกัน ซี. ไรต์ มิลส์  กล่าวว่าสมาชิกของคนมีระดับได้รับการยอมรับตำแหน่งที่สำคัญของเพื่อนพ้องร่วมสังคม “โดยทั่วไปแล้ว ‘พวกเขาจะยอมรับซึ่งกันและกัน เข้าใจกัน แต่งงานกัน ทำงานร่วมกัน และคิดว่าแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตาม อย่างน้อยก็มีอะไรเหมือน ๆ กัน’” 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สถานะทางสังคม
หมวดหมู่:คณาธิปไตย
หมวดหมู่:มโนทัศน์ทางการเมือง
มโนทัศน์

alt=Diagram|right|thumb| การแสดงมโนทัศน์เรื่องต้นไม้ ภาพต้นไม้ทั้งสี่ภาพด้านบนสามารถอธิบายคร่าว  ๆ ให้เป็นภาพรวมของต้นไม้

**มโนทัศน์**, **ความคิดรวบยอด**, **มโนภาพ** หรือ **แนวคิด** () คือมโนคตินามธรรมที่ใช้เป็นรากฐานสำหรับหลักการความคิดและความเชื่อให้เป็นรูปธรรมมากขึ้น มโนทัศน์มีบทบาทสำคัญในทุกแง่มุมของการรับรู้  ดังนั้น มโนทัศน์จึงได้รับการศึกษาในสาขาวิชาต่าง ๆ เช่น ภาษาศาสตร์ จิตวิทยา และปรัชญา ซึ่งสาขาวิชาเหล่านี้ให้ความสนใจในโครงสร้างเชิงตรรกะและเชิงจิตวิทยาของมโนทัศน์ และวิธีการนำมารวมกันเป็นความคิดและประโยค การศึกษามโนทัศน์ถือเป็นเรือธงสำคัญของแนวทางสหวิทยาการใหม่ที่เกิดขึ้นใหม่ซึ่งก็คือวิทยาศาสตร์ทางความรู้

ในปรัชญาร่วมสมัยใหม่ ความเข้าใจเกี่ยวกับมโนทัศน์มีอยู่ 3 ประการ

* ตัวแทนในจิตใจ (mental representation) เช่น มโนทัศน์เป็นสิ่งที่มีอยู่จริงในใจ (วัตถุทางจิตใจ)
* ความสามารถ (ability) เฉพาะตัวของตัวแทนทางปัญญา (สภาวะทางจิตใจ)
* ความรู้สึกแบบเฟรเกอ (Fregean sense), วัตถุนามธรรม (abstract object) เป็นมากกว่าวัตถุทางจิตหรือสภาวะทางจิตใจ

มีการแบ่งมโนทัศน์ออกเป็นลำดับชั้น โดยระดับที่สูงกว่าเรียกว่า "เหนือกว่า" และระดับที่ต่ำกว่าเรียกว่า "รอง" นอกจากนี้ ยังมีระดับ "พื้นฐาน" หรือ "ระดับกลาง" ที่ผู้คนจะจัดประเภทแนวคิดได้ง่ายที่สุด ตัวอย่างเช่น มโนทัศน์ระดับพื้นฐานอาจเป็น "เก้าอี้" โดยมี "เฟอร์นิเจอร์" ซึ่งเป็นส่วนเหนือกว่าและ "เก้าอี้พักผ่อน" ซึ่งเป็นระดับรอง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วัตถุ
หมวดหมู่:ความคิด
หมวดหมู่:อรรถศาสตร์
หมวดหมู่:มโนทัศน์ทางปรัชญาจิต
หมวดหมู่:ภววิทยา
หมวดหมู่:บทความหัวข้อหลัก
หมวดหมู่:มโนทัศน์
หมวดหมู่:มโนทัศน์ทางอภิปรัชญา
หมวดหมู่:ประชานศาสตร์
หมวดหมู่:นามธรรม
ปัจเจก

**ปัจเจก** หรือ **ปัจเจกบุคคล** () คือ สิ่งที่มีตัวตนแยกจากกัน **บุคลิกลักษณะ** (Individuality) หรือ **ความเป็นตัวตน** (self-hood) คือสภาวะหรือคุณภาพของการดำรงชีวิตในฐานะบุคคล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมนุษย์ ในฐานะบุคคลที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแตกต่างจากบุคคลอื่นและมีความต้องการ หรือเป้าหมาย สิทธิ และความรับผิดชอบ ของตนเอง แนวคิดเรื่องปัจเจกมีอยู่ในหลายสาขา เช่น ชีววิทยา กฎหมาย และปรัชญา ทุกปัจเจกมีส่วนสนับสนุนอย่างมากต่อการเติบโตของอารยธรรม สังคมเป็นแนวคิดที่มีหลายแง่มุมซึ่งได้รับการหล่อหลอมและได้รับอิทธิพลจากสิ่งต่าง ๆ มากมาย อย่างพฤติกรรม ทัศนคติ และความคิดของมนุษย์ วัฒนธรรม ศีลธรรม และความเชื่อของผู้อื่น ตลอดจนทิศทางและวิถีทั่วไปของสังคม ล้วนได้รับอิทธิพลและถูกกำหนดโดยกิจกรรมของแต่ละปัจเจกบุคคล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ปัจเจกนิยม
หมวดหมู่:อัตตา
ปัจเจกนิยม

**ปัจเจกนิยม** หรือ **ปัจเจกชนนิยม** () คือจุดยืนทางจริยธรรม ปรัชญาการเมือง อุดมการณ์ และทัศนคติทางสังคมที่เน้นย้ำถึงคุณค่าในตัวขอปัจเจกชน ผู้ที่แนวคิดนี้จะส่งเสริมให้บรรลุเป้าหมายและความปรารถนาของตนเอง เห็นคุณค่าของความเป็นอิสระและการพึ่งพาตนเอง และสนับสนุนให้ผลประโยชน์ของปัจเจกบุคคลควรได้รับความสำคัญเหนือรัฐหรือกลุ่มสังคม ในขณะทีต่อต้านการแทรกแซงจากภายนอกต่อผลประโยชน์ของตนเองโดยสังคมหรือสถาบัน เช่น รัฐบาล ความเป็นปัจเจกทำให้ปัจเจกบุคคลเป็นจุดสนใจ และเริ่มต้นด้วย "หลักการพื้นฐานที่ว่าปัจเจกบุคคลมีความสำคัญเป็นอันดับแรกในการต่อสู้เพื่อการปลดปล่อย"

นิยามของปัจเจกนิยมมักมีความแตกต่างกับ ชุมชนนิยม (communitarianism)  คติรวมหมู่ (collectivism) และ บรรษัทนิยม (corporatism)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ปัจเจกนิยม
แวลิวิฏะ ศรี สรณังกระ เถโร

พระ**แวลิวิฏ อสรณ สรณ ศฺรี สรณํกร สํฆราช หิมิ** (; 19 มิถุนายน 1698 – 18 กรกฎาคม 1778) หรือ พระ**แวลิวิฏะ ศรี สรณังกระ เถโร** (อักษรโรมัน: Weliwita Sri Saranankara Thero) เป็นพระภิกษุชาวศรีลังกาบวชในศาสนาพุทธเถรวาทสำนักสยามนิกาย พระสังฆราชรูปสุดท้ายของศรีลังกา และเป็นผู้นำการฟื้นฟูศาสนาพุทธในประเทศศรีลังกาหลังการเสื่อมถอยของศาสนาในศตวรรษที่ 17-18 ท่านอุปสมบทในปี ค.ศ. 1753 และได้รับสมณศักดิ์จากกษัตริย์กีรติศรีราชสิงหะในปีเดียวกัน ท่านมีบทบาทในการรื้อฟื้นระบบการอุปสมบทภิกษุในพุทธศาสนากลับมาอีกครั้งในศรีลังกาโดยความช่วยเหลือจากสังฆะจากสยาม และเป็นผู้ก่อตั้งสังฆสมาคมที่ปฏิบัติวรรตตามพระวินัยอย่างเคร่งครัดในชื่อ ศีลวัตสมาคม (*Silvath Samagama*) ในเชิงวรรณกรรม ท่านได้ประพันธ์หนังสือรวบรวมพระพุทธวจนะและวรรณกรรมพุทธต่าง ๆ

ในรัชสมัยของกษัตริย์กีรติศรีราชสิงหะ ท่านได้ปฏิบัติตนเป็นองค์พุทธศาสนูปถัมภกและมีเป้าหมายในการฟื้นฟูศาสนาพุทธในลังกาอีกครั้ง ด้วยความร่วมมือกับพระแวลิวิฏะ ศรี สรณังกระ เถโร ซึ่ทูลเสนอให้กษัตริย์กีรติศรีราชสิงหะส่งคณะทูตไปยังสยามในความช่วยเหลือของบริษัทอินเดียะตวันออกของดัตช์ คณะทูตเดินทางออกจากกัณฑิในปี 1751 และสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ กษัตริย์แห่งสยาม ตอบรับคำขอโดยส่งคณะธรรมทูตยี่สิบรูป นำโดยพระอุบาฬีเถระ เดินทางกลับถึงลังกาในปี 1753

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พระสงฆ์ชาวศรีลังกา
หมวดหมู่:สยามนิกาย
ธวัช

**ธวัช** (; ธวช, ) เป็นคำภาษาสันสกฤตหมายถึงธง หรือนิยมแปลว่าเป็น "ธงชัย" ธวัชปรากฏในประติมานวิทยา ปรัมปราวิทยา และสถาปัตยกรรมของศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ และศาสนาไชนะ รวมถึงเป็นหนึ่งในอัษฏมงคลหรือสัญลักษณ์อันเป็นมงคลแปดประการ

## ในศาสนาฮินดู
ในประติมานวิทยาฮินดู ธงมรความสัมพันธ์และอาจบูชาร่วมกับเทพเจ้าองค์ต่าง ๆ ในโบสถ์พราหมณ์สามารถพบโครงสร้างธวัชสตมภ์หรือเสาธงชัย ตั้งอยู่ด้านหน้าหรือด้านบนสุดของวิหาร เสาธงชัยยังใช้งานเป็นสัญลักษณ์ถึงแกนโลก และเป็นเสาที่แบ่งโลกกับสวรรค์*ข้อความตัวเอน*

ตอนหนึ่งในมหาภารตะมีกล่าวถึงธงต่าง ๆ พร้อมกับอาวุธที่บรรดานักรบใข้ในสงครามกุรุเกษตร เช่น อรชุน - หนุมาน, ภีมะ - สิงห์ เป็นต้น

## ในธรรมเนียมทิเบต
ตามเกิมปาหรืออารามแบบทิเบตและวิหารแบบทิเบตนิยมสร้างธวัชหรือธงชัยในรูปทรงกระบอกบนเสา บนยอดมีฉัตร ประดับด้วยจินตามณึ ที่ขอบฉัตรอาจมีมกร หรือบ้างอาจประดับยอดด้วยตรีศูลแบบที่พระราชวังโปตาลา นอกจากนี้ยังมีธวัชในรูปธงสำหรับถือที่มีความเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าองค์ต่าง ๆ เช่น พระเวสสุวรรณ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประติมานวิทยาฮินดู
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมทิเบต
หมวดหมู่:ธง
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาสันสกฤต
หมวดหมู่:อุปกรณ์ประกอบพิธีกรรมในศาสนาพุทธ
การรับรู้ทางการเห็น

**การรับรู้ทางการเห็น** หรือ **การรับรู้ทางสายตา** () คือความสามารถในการตีความสภาพแวดล้อมโดยรอบ ผ่านการเห็นใต้ใต้แสงเข้ม (photopic vision) (การมองเห็นในเวลากลางวัน) การมองเห็นสี การมองเห็นในที่แสงน้อย (การมองเห็นในเวลากลางคืน) และ การมองเห็นแบบเมโสปิก (การมองเห็นในเวลาพลบค่ำ) โดยใช้แสงในสเปกตรัมที่มองเห็น ซึ่งสะท้อนจากวัตถุในสภาพแวดล้อม 

การรับรู้ที่เกิดขึ้นนี้เรียกอีกอย่างว่า **การมองเห็น**  ส่วนประกอบทางสรีรวิทยาต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการมองเห็นเรียกรวมกันว่า ระบบการเห็น และเป็นหัวข้อของการวิจัยมากมายในด้านภาษาศาสตร์ จิตวิทยา ประชานศาสตร์ ประสาทวิทยา และ อณูชีววิทยา ซึ่งเรียกรวมกันว่า วิทยาศาสตร์การมองเห็น (vision science)

หมวดหมู่:การมองเห็น
หมวดหมู่:การรับรู้
หมวดหมู่:การรับรู้ทางตา
Estola annulipes

***Estola annulipes*** เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล

## อ้างอิง
ฉัฐ

**ฉัฐ** (อักษรโรมัน: Chhath) หรือ **ฉฐบูชา** เป็นเทศกาลฮินดูโบราณที่มีที่มาจากอินเดียตะวันออกและประเทศเนปาล มีการเฉลิมฉลองเป็นพิเศษในรัฐพิหาร รัฐฌารขัณฑ์ รัฐอุตตรประเทศ ของประเทศอินเดีย และแคว้นโกศี, แคว้นลุมพินี แคว้นมเธศในประเทศเนปาล รวมถึงในเขตนครใหญ่ ๆ ทั้งในหุบเขากาฐมาณฑุ, เดลี, มุมไบ และโกลกาตา และบนพรมแดนของอินเดียกับเนปาลที่ภารต-เนปาลไมตรีฉฐฆาฏบนฝั่งแม่น้ำโธวุนในเขตมิถิลา 

ในฉฐบูชาประกอบด้วยการสวดภาวนาแด่พระสูรยะ เทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ และพระฉฐีไมยะ หรือ พระษัษฐี อวตารที่หกของพระปรกฤติและพี่/น้องสาวของพระสูรยะ

เทศกาลนี้มีขึ้นหกวันหลังจากทีปาวลีหรือติหาร กล่าวคือวันที่หกของเดือนกรติกตามปฏิทินฮินดูหรือวิกรมสามวัต เทศกาลกินระยะเวลาสามคืนสี่วัน โดยมีกิจกรรม เช่น การลงจุ่มในแหล่งน้ำ, อดอาหาร, อดน้ำในฐานะการทำ ''วรัตตะ'', การถวาย *[[prasad|ประสาทะ]]* หรือเครื่องบูชา กับ *[[arghya|อรฆยะ]]* แก่พระอาทิตย์ ณ ตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ศาสนิกชนอาจทำการก้มลงกราบทั้งตัวต่อเบื้องหน้าพระอาทิตย์

นักข่าวด้านสิ่งแวดล้อม ตริปตี ปิยุศ (Tripathi Piyush) เคยระบุกับไทมส์ออฟอินเดียว่าเทศกาลฉัฐถือเป็นเทศกาลที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากที่สุดเทศกาลหนึ่ง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทศกาลในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:เทศกาลเนปาล
หมวดหมู่:เทศกาลฮินดู
ตำบลหัวนา (อำเภอเดิมบางนางบวช)

**หัวนา** เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลหัวนา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลเนินขาม (อำเภอเนินขาม จังหวัดชัยนาท) และตำบลบ้านเชี่ยน (อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลหัวเขา
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลวังศรีราช และตำบลป่าสะแก
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลบ่อกรุ

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลหัวนาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านเด่น
* **หมู่ที่ 2** บ้านอู่ตะเภา
* **หมู่ที่ 3** บ้านหัวนา
* **หมู่ที่ 4** บ้านดอนตาล
* **หมู่ที่ 5** บ้านมะขามเฒ่า
* **หมู่ที่ 6** บ้านหนองไม้ตาย
* **หมู่ที่ 7** บ้านท่าข้าม

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลหัวนาเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหัวนา ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหัวนามี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 42.66 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,428 คน และ 982 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหัวนาอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหัวนา

## อ้างอิง

หัวนา
หัวนา
กันเนาช์

**กันเนาช์** (; Kannauj) ออกเสียงในภาษาฮินดูสถานว่า **กันน็อจ** () เป็นนครโบราณและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอกันเนาช์ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ชื่อ กันเนาช์ มีที่มาจากชื่อเดิม กานยะกุพชะ (; *Kanyakubja*) ในสมัยพระเวทโบราณ เมืองนี้เป็นราชธานีของราชอาณาจัดรปัญจาละ ในรัชสมัยของกษัตริย์วัชรายุธ (Vajrayudha) ในอินเดียยุคกลาง เป็นราชธานีของราชอาณาจักรกันเนาช์ซึ่งมีหลายราชวงศ์ปกครองสืบทอดกันมา ในสมัยมิหิรโภช เมืองเป็นที่รู้จักในชื่อ *มโธทยะ* (Mahodaya)

กันเนาช์เป็นที่รู้จักดีในฐานะแหล่งสกัดและผลิตกลิ่นหอมและน้ำหอม ทำให้เป็นที่รู้จักในชื่อเมืองหลวงด้านน้ำหอมของอินเดีย น้ำหอมกันเนาช์ถือเป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับการพิทักษ์จากรัฐบาลอินเดีย ปัจจุบันอุตสาหกรรมน้ำหอมในกันเนาช์ได้รับผลกระทบจากอุตสาหกรรมน้ำหอมที่ใช้สารเคมีสังเคราะห์มากขึ้น ซึ่งต่างแันกับน้ำหอมแบบกันเนาช์ที่ใช้กลีบดอกไม้ที่โตในท้องถิ่น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐอุตตรประเทศ
บารัก (ประเทศคีร์กีซสถาน)

**บารัก** () เป็นหมู่บ้านในประเทศคีร์กีซสถานที่ล้อมรอบอยู่ภายในประเทศอุซเบกิสถาน ถือเป็นหนึ่งใน 91 ดินแดนแทรกโดยพฤตินัยของโลกนับตั้งแต่ปี 1999 บารักถือเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอคาราซู เขตออช ประเทศคีร์กีซสถาน และถูกรายล้อมจากทุกด้านด้วยเขตอันดียันของประเทศอุซเบกิสถาน ประชากรในหมู่บ้านอยู่ที่ 985 คนในปี 2021

บารักเป็นหมู่บ้านในหุบเขาแฟร์กานา มีผู้อยู่อาศัยประมาณ 153 ครัวเรือนหรือประมาณ 1000 คน ตั้งอยู่ห่างไป 4 กิลโมเตรทางตะวันออกเฉียงเหนือจากถนนที่เชื่อมต่อออช (คีร์กีซสถาน) กับ ฆอยาโอโบด (อุซเบกิสถาน) ห่างไป 1.5&nbsp;กิโลเมตรจากพรมแดนระหว่างสองประเทศที่อัคทัช

เส้นเขตแดนของเดิมของคีร์กีซสถานจากปี 1991 ก่อนได้รับเอกราชถือเป็นเส้นเขตแดนโดยนิตินัยของประเทศ และมีหลายจุดที่เป็นบริเวณพิพาทกับประเทศเพื่อนบ้าน ในปี 1999 พื้นที่โดยรอบบารักอยู่ภายใต้การปกครองของประเทศอุซเบกิสถาน ทำให้บารักตัดขาดจากคีร์กีซสถาน กองกำลังของอุซเบกทำการปิดกั้นถนนที่จะเดินทางออกไปยังพรมแดนฝั่งคีร์กีซสถานที่อัคทัช พร้อมกับยึดครองพื้นที่ของคีร์กีซจำนวนมากที่อุซเบกระบุว่าในสมัยโซเวียตได้ถูกยืมไปยังคีร์กีซสถานแต่ไม่เคยได้รับคืน อุซเบกิสถานปฏิเสธที่จะถอยทัพ และบารักได้กลายมาเป็นดินแดนแทรกโดยพฤตินัยที่ตั้งห่างจากพรมแดนใหม่เพียง 1.5&nbsp;กิโลเมตร บารักและดินแดนแทรกอุซเบกอื่น ๆ อีกสี่แห่งเป็นประเด็นสำคัญในข้อพิพาทพรมแดนระหว่างสองประเทศ โดยพื้นที่ที่เป็นประเด็นพิพาทคือบารัก, โซฆ, กอวอ และลำธารกอวอซอย์ (Gavasay) ในปี 2011 ชาวบ้านบารักได้ร้องขอรัฐบาลให้นำพาพวกตนออกไปตั้งรกรากใหม่ภายในเขตพรมแดนหลัก กระนั้นทางการคีร์กีซสถานเกรงว่าหากปฏิบัติตามจะทำให้ต้องเสียดินแดนแทรกนี้กับอุซเบกิสถาน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในประเทศคีร์กีซสถาน
หมวดหมู่:ข้อพิพาทพรมแดน
หมวดหมู่:ดินแดนแทรกและดินแดนส่วนแยก
เซย์ยับ

**เซย์ยับ** หรือ **เซยับ** (; นิยมทับศัพท์เป็น Seiyap หรือ Sze Yup) หรือ **ซื่ออี้** (ภาษาจีนกลาง, ) เป็นคำเรียกสี่อดีตอำเภอในมณฑลกวางตุ้งตอนใต้บนฝั่งตะวันตกของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจู สี่อำเภอนี้ประกอบด้วยซั้นหวุ่ย, ถ่อยซ้าน, ฮ้อยเผ่ง และยั้นผิ่ง ทั้งสี่อำเภอเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอดีตจังหวัดเจียงเหมิน 

อีกชื่อหนึ่งที่คล้ายกันคือ **อึ๋งยับ** (ภาษากวางตุ้ง) หรือ **อู่อี้** (ภาษาจีนกลาง; ) ซึ่งเรียกรวมอีกอำเภอคือเหอชาน เป็นคำเรียกที่ใช้ในระดับทางการและนิยมใช้ในคนพื้นถิ่นในปัจจุบัน ในขณะที่ชื่อ เซย์ยับ เป็นที่นิยมมากกว่าในชาวจีนโพ้นทะเล

## สำเนียง
เซย์ยับเป็นต้นกำเนิดของกลุ่มภาษาถิ่นเซย์ยับ ตัวอย่างสำคัญคือภาษาถ่อยซ้าน และแม้ว่าทั้งกลุ่มสำเนียงเซย์ยับกับภาษากวางตุ้งจะเป็นส่วนหนึ่งของภาษาจีนเยว่ แต่ผู้พูดกวางตุ้งมักไม่สามารถเข้าใจสำเนียงเซย์ยับได้เป็นส่วนใหญ่

## การอพยพ

ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวเซย์ยับจำนวนมากอพยพไปยังฮ่องกง, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ออสตราเลเซีย และทวีปอเมริกา ประชากรชาวอเมริกันเชื้อสายจีนในยุคนั้นจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นชาวเซย์ยับมากที่สุด คิดเป็นมากถึง 80% ร่วมกับคนจากซัมยับและจงชาน

ในอเมริกา คนจากเซย์ยับมักอพยพไปประกอบอาชีพใช้แรงงาน ค้าขาย หรือทำการเกษตร สงครามพูนตี-จีนแคะ เกิดขึ้นไม่นานก่อนกระแสการอพยพครั้งใหญ่นี้ ใน ค.ศ. 1851 มีการตั้งสมาคมบ้านเกิดหรือ *หวุ่ยกุ๊น* (*Wui Gun*; ) ขึ้นสองแห่งในแซนแฟรนซิสโก คือ *เซย์ยับหวุ่ยกุ๊น* กับ *[[Sanyi|ซัมยับ]]หวุ่ยกุ๊น*

ดินแดนเซย์ยับยังเป็นหม้อรวมวัฒนธรรมที่นำกลับมาโดยชาวเซย์ยับโพ้นทะเล เช่น ตงเลา หรือเตียวโลว ที่สร้างในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นำเอาลักษณะทางสถาปัตยกรรมจากยุโรปมาผสมผสานกับจีน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:มณฑลกวางตุ้ง
ฮะซัน ศ็อบรี พาชา

**ฮะซัน ศ็อบรี พาชา** (; ค.ศ. 1890–14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940) เป็นนักการเมืองชาวอียิปต์ที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอียิปต์เพียงชั่วครู่ใน ค.ศ. 1940

## อาชีพ
หลังจบการศึกษาด้วยปริญญาการสอนและปริญญาทางกฎหมาย ฮะซัน พาชาเริ่มต้นอาชีพในฐานะอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนมุฮัมหมัด อะลีที่ไคโร จากนั้นจึงสอนต่อที่มหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร ใน ค.ศ. 1926 เขากลายเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรฆ็อรบียะฮ์ ใน ค.ศ. 1931 เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภา ใน ค.ศ. 1933 ถึง 1934 เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ใน ค.ศ. 1934 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตอียิปต์ประจำสหราชอาณจักร หลังเดินทางกลับอีิยิปต์ เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์และการสื่อสาร และจากนั้นก็เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามหรือกลาโหม
 
พระเจ้าฟารูกที่ 1 แห่งอียิปต์ทรงแต่งตั้งฮะซีนให้จัดตั้งคณะรัฐมนตรีผสมในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อจากอะลี มาฮิร พาชาและดำรงตำแหน่งในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ถึง 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 เขาเสียชีวิตบนพื้นรัฐสภาขณะกล่าวสุนทรพจน์ยอมรับGrand Cordon มุฮัมมัด อะลี ซึ่งเป็นเกียรติสูงสุดของราชอาณาจักรอียิปต์ ฮุซัยน์ ซิรรี พาชาขึ้นดำรงตำแหน่งต่อจากเขา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
ยูจิ คาคุ

เป็นนักวาดมังงะชาวญี่ปุ่น เดิมทีเคยเป็นบรรณาธิการ คาคุเริ่มทำงานเป็นนักวาดมังงะในปี 2009 ด้วยผลงานวันช็อต *Memory Customs* ที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร *[[จัมพ์สแควร์]]* ในปี 2013 เขาเปิดตัวซีรีส์แรกของเขาชื่อ *Fantasma* หลังจากทำงานเป็นผู้ช่วยของ ทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ คาคุได้เปิดตัวซีรีส์ที่สองของเขา *[[สุขาวดีอเวจี]]* ในนิตยสาร *[[โชเน็งจัมป์+]]* ซึ่งได้กลายเป็นมังงะที่ได้รับความนิยมสูงสุดในแพลตฟอร์ม และได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะในปี 2023

## ประวัติ
ตั้งแต่ยังเด็ก คาคุมักจะใช้เวลาในการวาดภาพและฝึกฝนดาบกับลูกพี่ลูกน้องของเขา ทาเคชิ สึรุโนะ โดยสึรุโนะรู้สึกว่าประสบการณ์นี้อาจมีอิทธิพลต่อผลงานของคาคุในภายหลัง คาคุเริ่มเข้าสู่วงการมังงะในปี 2007 ในฐานะบรรณาธิการของ *[[Weekly Shōnen Champion|วีคลี่ โชเน็ง แชมเปี้ยน]]* หลังจากออกจาก อากิตะ ในปี 2008 เขาได้เขียนวันช็อตชื่อ *Memory Customs* ซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร *[[จัมพ์สแควร์]]* ในปี 2009 และต่อมาได้รับการยกย่องเป็นพิเศษในงาน จัมพ์ สแควร์ คอมิกส์ แกรนด์ พรีซ์ ในปี 2013 คาคุเริ่มเปิดตัวซีรีส์แรกของเขา **' ที่ตีพิมพ์ใน ''จัมพ์สแควร์'' จนถึงปีถัดมา จากปี 2016 ถึง 2018 คาคุทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับ [[ทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ]] ในผลงานเรื่อง ''[[Fire Punch]]''

ในปี 2018 คาคุเริ่มตีพิมพ์เรื่อง ''[[สุขาวดีอเวจี]]'' บนเว็บไซต์ ''[[โชเน็งจัมป์+]]'' โดยมังงะเรื่องนี้ตีพิมพ์ยาวจนถึงปี 2021 ซีรีส์นี้ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว ภายในเดือนสิงหาคม 2018 มังงะเรื่องนี้กลายเป็นซีรีส์ที่ได้รับความนิยมสูงสุดบน ''โชเน็งจัมป์+'' ในปีเดียวกันนี้ มังงะยังได้รับการจัดอันดับที่ 11 ในสาขามังงะเว็บของ[[รางวัลมังงะถัดไป]] ในการจัดอันดับของ''[[โคโนะ มังงะ งะ ซูโงอิ!]]'' ปี 2019 ซีรีส์นี้เป็นหนึ่งในสามเรื่องที่ได้รับการจัดอันดับที่ 16 ร่วมในรายการมังงะยอดนิยมสำหรับผู้อ่านชาย อีกทั้งยังมีการผลิตเป็น [[อนิเมะ]] อีกด้วย ในปี 2021 คาคุเริ่มตีพิมพ์เรื่อง ''[[อสุรายากูซ่า]]'' ในนิตยสาร ''[[โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์]]'' และดำเนินการตีพิมพ์จนถึงปี 2022

== ผลงาน ==
=== วันซ็อต ===
*  (2009) (ตีพิมพ์ใน ''[[จัมพ์สแควร์]]'') 
*  (2016) (ตีพิมพ์ใน ''Jump SQ. Crown'') 

=== ซีรีส์การ์ตูน ===
* **' (2013–2014) (ตีพิมพ์เป็นตอนใน *จัมพ์สแควร์*) 
*  (2018–2021) (ตีพิมพ์เป็นตอนใน *[[โชเน็งจัมป์+]]*) 
*  (2021–2022) (ตีพิมพ์เป็นตอนใน *[[โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์]]*) 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:บรรณาธิการหนังสือการ์ตูน
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักวาดการ์ตูน
ไคผิง

**ไคผิง** (ภาษาจีนกลาง, ) หรือ **ฮ้อยเผ่ง** (ภาษากวางตุ้ง) หรือ **ฮ้อยเผิ่น** (สำเนียงพื้นถิ่น) เป็นนครระดับอำเภอในมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ตั้งอยู่บนฝั่งปากแม่น้ำจู ฮ้อยเผ่งเป็นส่วนหนึ่งของเซยับซึ่งเป็นบ้านเกิดของชาวจีนโพ้นทะเลจำนวนมาก โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา ประชากรของไคผิง ณ ปี 2020 อยู่ที่ 748,777 คน และมีขนาดพื้นที่รวม  คนท้องถิ่นพูดภาษาสำเนียงพื้นถิ่นหนึ่งของกลุ่มสำเนียงเซยับ

ในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ไคผิงเป็นบ้านเกิดของชาวจีนจำนวนมากที่อพยพไปต่างประเทศ ชาวจีนโพ้นทะเลเหล่านี้ยังนำวัฒนธรรมจากต่างแดนกลับมายังบ้านเกิดที่ไคผิงด้วย ซึ่งนำไปสู่การสร้างหอสังเกตหารณ์หรือติ๊วเหล่าจำนวนมากขึ้นที่นำเอาสถาปัตยกรรมแบบยุโรปมาผสมผสาน ในปี 2007 *[[Kaiping diaolou and villages|หมู่บ้านและติ๊วเหล่าแห่งไคผิง]]* ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ซึ่งประกอบด้วยสี่หมู่บ้านในไคผิง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นครในมณฑลกวางตุ้ง
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน