ภาวะเสียการระลึกรู้

thumb|รูปแสดงทางสัญญาณด้านหลัง  (สีเขียว)  และทางสัญญาณด้านล่าง  (สีม่วง)  ทางสัญญาณทั้งสองนั้นเริ่มต้นมาจากที่เดียวกันในคอร์เทกซ์สายตา  ภาวะเสียการระลึกรู้เกิดจากความเสียหายของทางสัญญาณด้านล่าง
**ภาวะเสียการระลึกรู้**  หรือ **ภาวะไม่รู้** ( มาจากภาษากรีกโบราณว่า  ἀγνωσία ซึ่งแปลว่า ความไม่รู้  หรือ  ความปราศจากความรู้,  คำว่า  *gnosis*  ที่ไม่มี a ข้างหน้า  แปลว่า  ความรู้ความเข้าใจในเรื่องลี้ลับเช่นจิตวิญญาณเป็นต้น)  เป็นการสูญเสียความสามารถในการรู้จำวัตถุ  บุคคล  เสียง  รูปร่าง  หรือกลิ่น  ในขณะที่การรับรู้ทางประสาทเฉพาะอย่างๆ ไม่มีความเสียหาย  และไม่มีการสูญเสียความทรงจำเป็นสำคัญ  เป็นภาวะที่ปกติมีความเกี่ยวข้องกับความบาดเจ็บทางสมองที่เกิดขึ้น  หรือโรคทางประสาท  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  หลังจากเกิดความเสียหายใน  เขตบร็อดแมนน์ 37  คือช่วงต่อระหว่างสมองกลีบท้ายทอยและสมองกลีบขมับ  (occipitotemporal area)  ซึ่งเป็นส่วนของทางสัญญาณด้านล่างของระบบการเห็น 

ภาวะไม่รู้จะมีผลกับการรับรู้ทางประสาทอย่างเดียวเท่านั้น  เช่นการเห็นหรือการได้ยิน

## ประเภท

### ภาวะเสียการระลึกรู้ทางตา

**[[Visual agnosia|ภาวะเสียการระลึกรู้ทางตา]]** (Visual agnosia) เป็นกลุ่มของภาวะต่างๆ ที่คนไข้มีความบกพร่องในการรู้จำวัตถุทางตา  ภาวะนี้สามารถแบ่งออกเป็นประเภทย่อย 2 อย่างคือ  แบบวิสัญชาน (apperceptive visual agnosia) และแบบสัมพันธ์ (associative visual agnosia) 

คนไข้แบบวิสัญชานสามารถเห็นเส้นรูปร่างของวัตถุ  แต่มีปัญหาถ้าต้องแยกประเภทวัตถุ  เป็นภาวะที่เกี่ยวข้องกับความเสียหายในสมองซีกหนึ่ง  โดยเฉพาะในส่วนหลังของซีกขวา  เปรียบเทียบกับคนไข้แบบสัมพันธ์  ผู้มีปัญหาในการบอกชื่อของวัตถุและมีความเสียหายในทั้งสมองซีกซ้ายทั้งซีกขวา  ที่จุดเชื่อมของสมองกลีบท้ายทอยและสมองกลีบขมับ.  

รูปแบบอย่างหนึ่งของแบบสัมพันธ์ก็คือ  ภาวะบอดใบหน้า (Prosopagnosia) ซึ่งเป็นความไม่สามารถรู้จำใบหน้า  ยกตัวอย่างเช่น  คนไข้อาจมีปัญหาในการรู้จำเพื่อนๆ สมาชิกในครอบครัว  และเพื่อนร่วมทำงาน  ถึงอย่างนั้น  คนไข้ภาวะนี้ยังสามารถรู้จำวัตถุอื่นๆ ทางตาได้

## การตรวจโรค
เพื่อจะตรวจว่าคนไข้มีภาวะนี้หรือไม่  ต้องตรวจว่า  คนไข้ไม่ได้มีการสูญเสียความรู้สึกทางประสาท  และว่า  ทั้งความสามารถต่างๆ ในเรื่องภาษาและในเชาวน์ปัญญา  ไม่มีความเสียหาย    เพื่อจะวินิจฉัยว่ามีภาวะเสียการระลึกรู้  คนไข้ต้องมีความบกพร่องในประสาททางเดียว  (มีทางตาหรือหูเป็นต้น)

### แยกแยะระหว่างแบบวิสัญชานกับแบบสัมพันธ์
เพื่อจะทำการวินิจฉัย  ต้องแยกว่า  เป็นภาวะแบบวิสัญชานหรือแบบสัมพันธ์  ซึ่งสามารถทำได้โดยให้คนไข้ทำข้อทดสอบในการลอกรูปแบบและจับคู่รูปแบบ  ถ้าคนไข้มีภาวะแบบวิสัญชาน  ก็จะไม่สามารถจับคู่รูปแบบที่เหมือนกัน

ในขณะเดียวกัน  คนไข้มีภาวะแบบสัมพันธ์  ก็จะไม่สามารถจับคู่ตัวกระตุ้นตัวเดียวกันที่ปรากฏต่างๆ กัน  ยกตัวอย่างเช่น  คนไข้ที่ถูกวินิจฉัยว่ามีภาวะนี้ทางตาอย่างเดียว  ก็จะไม่สามารถจับคู่รูปของโน้ตบุ๊กที่เปิดอยู่กับที่ปิดอยู่ได้

### วินิจฉัยภาวะบอดใบหน้า
คนไข้ภาวะบอดใบหน้า  มักจะรับการตรวจสอบโดยแสดงรูปของใบหน้ามนุษย์ที่มีความคุ้นเคย  เช่นของดารา  นักร้อง  นักการเมืองที่มีชื่อเสียง  และของสมาชิกในครอบครัว  รูปที่ใช้จะเป็นรูปที่เหมาะสมต่อวัยและวัฒนธรรม  คนตรวจจะถามคนไข้ให้บอกชื่อของแต่ละใบหน้า  ถ้าคนไข้ไม่สามารถบอกชื่อของใบหน้าในรูปภาพ  คนตรวจอาจจะถามคำถามที่ช่วยในการรู้จำใบหน้าในรูปภาพ

## เหตุ
ภาวะเสียการระลึกรู้อาจจะเกิดจากโรคลมปัจจุบัน  ภาวะสมองเสื่อม  หรือโรคทางประสาทอย่างอื่นๆ  และก็อาจจะเกิดจากความบาดเจ็บที่ศีรษะ  การอักเสบในสมอง  หรือพันธุกรรม  นอกจากนั้นแล้ว  ประเภทบางอย่างของภาวะนี้ อาจจะเกิดจากโรคในช่วงพัฒนาการ  (developmental disorder)  ความเสียหายที่จะทำให้เกิดภาวะนี้ได้  มักจะเกิดที่สมองกลีบท้ายทอยหรือสมองกลีบข้าง  แม้ว่าการระลึกรู้ทางประสาททางหนึ่งอาจจะมีปัญหา  (เช่นทางตา)  แต่ว่าความสามารถในการรับรู้ต่างๆ อย่างอื่นจะไม่มีปัญหา
 
พบว่า  คนไข้ที่ได้คืนการเห็นจากความบอดอย่างไม่คาดคิด  จะมีภาวะเสียการระลึกรู้อย่างสำคัญ  หรืออย่างบริบูรณ์

## การรักษา
โดยแนวการปฏิบัติ  ไม่มีวิธีรักษาโดยตรงสำหรับผู้มีภาวะนี้  คนไข้อาจจะกระเตื้องขึ้นถ้าแสดงตัวกระตุ้นให้ทางประสาทอื่นที่ไม่ได้เสียหาย   การบำบัดบางอย่างอาจช่วยบรรเทาอาการต่างๆ ของภาวะนี้  ในบางกรณี  กิจกรรมบำบัดหรือการบำบัดวจีเภท  (speech therapy)  สามารถทำภาวะนี้ให้ดีขึ้น  โดยขึ้นอยู่กับสมุฏฐานของโรค

ในเบื้องต้น  คนไข้หลายท่านที่มีภาวะเสียการระลึกรู้บางประเภท  อาจจะไม่รู้ถึงระดับขอบเขตของความบกพร่องในการรับรู้หรือการรู้จำของตน  ซึ่งอาจเป็นเพราะมีภาวะเสียสำนึกความพิการ (Anosognosia) ที่คนไข้ปราศจากการรับรู้ความบกพร่องนั้น  และทำให้คนไข้ปฏิเสธหรือต่อต้านการช่วยเหลือและการรักษา 

มีวิธีหลายอย่างที่สามารถช่วยคนไข้ให้รู้ถึงความเสียหายในการรับรู้หรือการรู้จำที่มี  เช่น  แสดงตัวกระตุ้นเพียงแต่ในทางประสาทที่คนไข้มีปัญหาเท่านั้น  เพื่อช่วยเพิ่มความรู้สึกตัวถึงความบกพร่องของตน  หรืออีกวิธีหนึ่งโดยเฉพาะสำหรับกิจกรรมที่คนไข้มีปัญหา  คือให้แยกกิจกรรมนั้นเป็นส่วนย่อยๆ เพื่อชี้ให้คนไข้เห็นว่า  มีปัญหาอยู่ที่ส่วนไหน

เมื่อคนไข้ยอมรับว่ามีความบกพร่องทางการรับรู้หรือการรู้จำ  จึงอาจแนะนำการรักษาแบบใดแบบหนึ่ง  กลวิธีการรักษาที่สามารถช่วยได้นั้นมีหลายอย่าง  เช่น  กลวิธีการทดแทนโดยใช้ทางประสาทอื่น  กลวิธีคำพูด  กลวิธีตัวช่วยอย่างอื่น  หรือกลวิธีการจัดระเบียบ
   
### กลวิธีการทดแทนโดยใช้ทางประสาทอื่น
กลวิธีทดแทนโดยใช้ทางประสาทอื่น  คือการใช้ทางประสาทที่ไม่เสียหายเพื่อทดแทนทางประสาทที่เสียหาย  ยกตัวอย่างเช่น  คนไข้ภาวะเสียการระลึกรู้ทางตาอาจจะใช้ข้อมูลสัมผัสแทนที่ข้อมูลทางตา  หรือว่า    คนไข้ภาวะบอดใบหน้าอาจใช้ข้อมูลทางหูเพื่อทดแทนข้อมูลทางตา  ตัวอย่างเช่น  คนไข้ภาวะบอดใบหน้าสามารถรอให้บุคคลเป้าหมายพูด  เพื่อที่จะรู้จำบุคคลนั้นได้จากการพูด

### กลวิธีคำพูด
กลวิธีคำพูดอาจช่วยผู้มีภาวะเสียการระลึกรู้บางอย่าง  คนไข้ภาวะบอดใบหน้าอาจได้ประโยชน์ในการฟังคำพรรณนาถึงเพื่อนๆ และสมาชิกในครอบครัว แล้วรู้จำบุคคลเหล่านั้นด้วยลักษณะต่างๆ ในคำพรรณนานั้น  ซึ่งอาจง่ายกว่าการสังเกตลักษณะอื่นๆ เองทางตา

### กลวิธีตัวช่วยอย่างอื่น
กลวิธีตัวช่วยอย่างอื่นอาจจะมีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับผู้มีภาวะไม่รู้สิ่งแวดล้อม (Environmental Agnosia) หรือภาวะบอดใบหน้า  ตัวช่วยสำหรับผู้มีภาวะไม่รู้สิ่งแวดล้อมอาจจะเป็นสีหรือตัวช่วยทางสัมผัส  ที่เป็นสัญลักษณ์สำหรับห้องใหม่ๆ หรือเขตและพื้นที่เพื่อช่วยกระตุ้นความทรงจำ   ส่วนตัวช่วยสำหรับคนไข้ภาวะบอดใบหน้ามีลักษณะที่ไม่ทั่วไปเป็นต้นว่า  แผลเป็นบนใบหน้าหรือฟันที่คด  เพื่อจะช่วยให้รู้จำบุคคลนั้นได้

### กลวิธีการจัดระเบียบ
กลวิธีการจัดระเบียบอาจจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับคนไข้ภาวะเสียการระลึกรู้ทางตา  (visual agnosia)  ตัวอย่างเช่น  จัดระเบียบเสื้อผ้าโดยใช้ที่แขวนที่แตกต่างกันเพื่อเป็นตัวช่วยทางสัมผัส  ทำให้ง่ายในการหาเสื้อผ้าบางชนิด  เปรียบเทียบกับการอาศัยเพียงแต่ตัวช่วยทางตาเท่านั้น

## ประวัติ
ศัพท์ว่า  "agnosia"  (ภาวะเสียการระลึกรู้) ถูกใช้เป็นครั้งแรกโดยซิกมันด์ ฟรอยด์ ในปี ค.ศ. 1891  ว่า 

ก่อนการเสนอศัพท์นี้ของฟรอยด์  ความคิดเรื่องภาวะเสียการระลึกรู้มาจากเวอร์นิเก (ผู้ค้นพบเขตภาษาเวอร์นิเก ในสมอง)  ผู้ตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับภาวะเสียการสื่อความด้านรับ  (receptive aphasia) ขึ้นในปี ค.ศ. 1874  ซึ่งตั้งข้อสังเกตว่า  คนไข้ภาวะเสียการสื่อความด้านรับ  ไม่สามารถเข้าใจคำพูดหรือกล่าวตามคำต่างๆ ได้  เวอร์นิเกเชื่อว่า  ภาวะเสียการสื่อความด้านรับเกิดจากรอยโรคในส่วน 1/3 ท้ายของ รอยนูนกลีบขมับบน  (superior temporal gyrus)  และเพราะรอยโรคเหล่านี้  จึงเชื่อว่า  คนไข้เหล่านี้มีความหนวกแบบจำกัดสำหรับเสียงบางอย่างและความถี่เสียงบางระดับในคำพูด

หลังจากเวอร์นิเก  ในปี ค.ศ. 1877 กุสมอล์ได้พยายามอธิบายเหตุของ **[[Auditory verbal agnosia|ภาวะเสียการระลึกรู้ศัพท์ทางหู]]** (Auditory verbal agnosia) ที่เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า  ภาวะหนวกศัพท์ (word deafness)  แต่โดยไม่เหมือนกับคำอธิบายของเวอร์นิเก  กุสมอล์เชื่อว่า  ภาวะนี้เกิดจากความเสียหายอย่างสำคัญต่อรอยนูนกลีบขมับ "ส่วนแรก" ซีกซ้าย  และได้ออกความคิดเห็นเกี่ยวกับการกำเนิดของภาวะเสียการอ่าน  (Alexia)  ซึ่งรู้จักอีกอย่างหนึ่งว่า  ภาวะบอดศัพท์  (word blindness)  ว่า  เกิดจากรอยโรคที่รอยนูนแองกูลาร์ (angular gyrus) และที่ Supramarginal gyrus ซีกซ้าย

ส่วนเฮ็นริค ลิสเซาร์  ได้ให้ความคิดของเขาเกี่ยวกับภาวะเสียการระลึกรู้หลังเวอร์นิเกและกุสมอล์  ในปี ค.ศ. 1890  เขาได้ตั้งทฤษฎีขึ้นว่า  มี  2  แบบ    ที่การรู้จำวัตถุสามารถเกิดความเสียหายได้  คือ  มีความเสียหายต่อการประมวลผลเพื่อการรับรู้ในระยะต้น  หรือว่า  มีความเสียหายต่อตัวแทนของวัตถุ  (object representation)  นั้น  ถ้าตัวแทนวัตถุมีความเสียหาย  วัตถุนั้นจะไม่สามารถบันทึกลงในความทรงจำทางตาได้  และดังนั้น  บุคคลนั้นก็จะไม่สามารถรู้จำวัตถุนั้นได้  

ในสมัยของเวอร์นิเก  กุสมอล์  และลิสเซาร์  พวกเขายังไม่มีความรู้เกี่ยวกับเปลือกสมอง  แต่ในปัจจุบันนี้  ด้วยเทคนิคการสร้างภาพประสาท  (neuroimaging)  ต่างๆ   เราสามารถที่จะเพิ่มพูนความรู้เกี่ยวกับภาวะเสียการระลึกรู้ได้อย่างกว้างขวาง 

## กรณีศึกษา
### ดีเอ็ฟ
คนไข้ชื่อว่าดีเอ็ฟมีความเสียหายในสมองในทางสัญญาณด้านล่างของระบบการเห็น  แต่ว่าทางสัญญาณด้านหลังของดีเอ็ฟไม่เป็นอะไร  ความเสียหายทางสัญญาณด้านล่างทำให้ดีเอ็ฟเกิดภาวะเสียการระลึกรู้ทางตา  ดีเอ็ฟมีปัญหาในการรู้จำทางตา  ไม่สามารถรู้จำวัตถุง่ายๆ และไม่สามารถแยกแยะวัตถุต่างๆ จากกันได้  นอกจากนั้นแล้ว  ดีเอ็ฟไม่สามารถบอกทิศทางหรือความกว้างของวัตถุ

แต่ว่า  ดีเอ็ฟสามารถสามารถลอกแบบทิศทางของเส้นหนึ่งๆ ได้  เมื่อมีเวลาไม่จำกัด  ในอีกการทดสอบหนึ่ง  ผู้ทดสอบให้ดีเอ็ฟมองดูสี่เหลี่ยมจัตุรัสและรูปกลมรี  แล้วถามว่า  วัตถุไหนเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสและวัตถุไหนเป็นรูปกลมรี  ในกรณีที่ดีเอ็ฟสามารถหยิบวัตถุนั้นขึ้นมาได้  เธอก็จะสามารถบอกได้ว่า  วัตถุไหนเป็นอะไร  แต่ถ้าไม่สามารถ  เธอก็ไม่สามารถบอกความแตกต่างของวัตถุเหล่านั้นได้

### ดร.พี
โอลิเวอร์ แซคส์  ผู้เป็นนักประสาทวิทยา  ได้กล่าวถึงคนไข้ที่น่าสนใจของเขาผู้ชื่อว่า ดร.พี  ดร.พีเป็นบุคคลทั่วๆ ไปผู้เป็นครูสอนดนตรีในระดับมหาวิทยาลัย  ที่ในปัจจุบันรู้จักกันว่า  "ชายผู้สับสนภรรยาของตนว่าเป็นหมวก"  เขามีปัญหาในการรู้จำนักศึกษาผู้เข้ามาหาเขา  ต่อเมื่อนักศึกษาเหล่านั้นพูด  เขาจึงจะสามารถบอกว่านักศึกษาเหล่านั้นเป็นใคร  ดร.พีไม่สามารถเห็นภาพโดยองค์รวมและสามารถเพียงแต่สังเกตดูลักษณะเฉพาะอย่างๆ ของรูปภาพ  หรือส่วนเล็กๆ ของภาพเท่านั้น

ยกตัวอย่างเช่น  ในรูปที่แสดงทิวทัศน์หลายอย่างรวมทั้งทะเลสาบ  ภูเขา  และป่าไม้   เขาสามารถที่จะสังเกตดูเพียงแค่ภูเขาเท่านั้น  หลังจากการนัดเจอกับคุณหมอแซคส์ครั้งหนึ่ง  ดร.พีลุกขึ้นและพยายามที่จะยกเอาศีรษะของภรรยาของตนขึ้นเพราะคิดว่า  ศีรษะของเธอเป็นหมวกของเขา  ดร.พีมีภาวะเสียการระลึกรู้ทางตาประเภทหนึ่ง  แต่โดยเฉพาะเจาะจงก็คือภาวะบอดใบหน้า  นอกจากนั้นแล้ว  เขายังมีกลุ่มอาการละเลย  (neglect syndrome) รูปแบบหนึ่ง  ซึ่งแสดงให้เห็นเมื่อให้เขาจินตนาการเดินไปตามทางระเบียง  เขาก็จะพรรณนาแต่ด้านขวาของทางเดินเท่านั้นและละเลยด้านซ้าย

## ดู
* ภาวะเสียการระลึกรู้ทางตา  (Visual agnosia)
* ภาวะเสียการสื่อความ (Aphasia)
* ภาวะเสียการรู้ปฏิบัติ (Apraxia)
* ภาวะเสียการระลึกรู้ทางหู (Auditory agnosia)
* ภาวะเสียการระลึกรู้ศัพท์ทางหู (Auditory verbal agnosia) หรือเรียกว่า  ภาวะหนวกคำล้วนๆ

## หมายเหตุและอ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Types and brain areas 
* *Total Recall: Memory Requires More than the Sum of Its Parts* Scientific American (accessdate 2007-06-05)

หมวดหมู่:ภาวะเสียการระลึกรู้
หมวดหมู่:ศัพท์ทางการแพทย์