open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ซาร์ยาออฟเดอะดอว์น

***ซาร์ยาออฟเดอะดอว์น*** () เป็นหนังสือคอมิกสั้นที่เขียนโดยคริส คัชตาโนวา (Kris Kashtanova) และวาดภาพทั้งหมดด้วยซอฟต์แวร์ปัญญาประดิษฐ์ มิดเจอร์นีย์ ซึ่งก่อให้เกิดข้อพิพาทด้านลิขสิทธิ์

## เนื้อเรื่อง

## ข้อพิพาทลิขสิทธิ์
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022 คัชตาโนวาได้ยื่นขอการคุ้มครองลิขสิทธิ์คอมิกเรื่องนี้จากสำนักงานลิขสิทธิ์แห่งสหรัฐ แต่ไม่ได้เปิดเผยว่าภาพประกอบดังกล่าวสร้างขึ้นโดยใช้มิดเจอร์นีย์ ซึ่งเป็นเครื่องสร้างภาพด้วยปัญญาประดิษฐ์ คอมิกดังกล่าวได้รับการคุ้มครองลิขสิทธิ์ แต่สำนักงานลิขสิทธิ์ได้เริ่มดำเนินการเพิกถอนการคุ้มครองผลงานศิลปะหลังพบข้อเท็จจริงดังกล่าว การคุ้มครองลิขสิทธิ์ของผลงานศิลปะถูกเพิกถอนในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 และสำนักงานลิขสิทธิ์ชี้แจงว่าเฉพาะผลงานที่มนุษย์สร้างขึ้นเท่านั้นจึงจะได้รับการคุ้มครอง แม้ว่ารูปภาพไม่ได้รับการคุ้มครองลิขสิทธิ์ แต่การจัดเรียงรูปภาพ ข้อความ และเรื่องราวในหนังสือได้รับการคุ้มครองลิขสิทธิ์ เนื่องจากเป็นผลงานสร้างสรรค์ของคัชตาโนวา ไม่ใช่ปัญญาประดิษฐ์

## ดูเพิ่ม
*ปัญญาประดิษฐ์และลิขสิทธิ์
*ศิลปะปัญญาประดิษฐ์
**[[อลิสแอนด์สปาร์เคิล]]*

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* *[https://aicomicbooks.com/book/zarya-of-the-dawn-by-kristina-kashtanova-download-now/ Zarya of the Dawn]* ที่ AIcomicbooks

หมวดหมู่:ศิลปะปัญญาประดิษฐ์
หมวดหมู่:การสร้างข้อความเป็นรูปภาพ
หมวดหมู่:กฎหมายลิขสิทธิ์
หมวดหมู่:คอมิกที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:คอมิกที่มีฉากในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:คอมิกสาธารณสมบัติ
หมวดหมู่:ข้อพิพาทคอมิก
หยดเย็น

**หยดเย็น** หรือที่ในทางอุตุนิยมวิทยาเรียกว่า **หย่อมความกดอากาศต่ำที่ถูกตัดขาดในระดับสูง** คือความปั่นป่วนของบรรยากาศนอกเขตร้อนที่ไม่เกี่ยวข้องกับแนวปะทะอากาศ ปรากฏการณ์นี้อาจก่อให้เกิดฝนตกหนักมากเป็นเวลาหลายชั่วโมงหรือหลายวันร่วมกับพายุฟ้าคะนองและลูกเห็บ แม้จะส่งผลกระทบต่อพื้นที่ขนาดเล็กมาก แต่ก็พยากรณ์ทิศทางการเคลื่อนที่ได้ยาก ศัพท์ *หยดเย็น* ในประเทศสเปนเป็นการยืมคำแบบดัดแปลงมาจากศัพท์ *หยดอากาศเย็น* () ซึ่งนักอุตุนิยมวิทยาชาวเยอรมันบัญญัติขึ้น ศัพท์นี้ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในประเทศสเปนช่วงคริสต์ศตวรรษ 1980 โดยในช่วงแรกใช้เรียกเหตุการณ์ฝนตกหนักใด ๆ ก็ตามที่ส่งผลกระทบรุนแรง

ที่มาของปรากฏการณ์หยดเย็นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับกระแสลมกรดในเขตละติจูดสูง หากเส้นทางของกระแสลมกรดมีลักษณะคดเคี้ยวมากผิดปกติ อาจทำให้ร่องความกดอากาศถูกบีบจนเป็นคอคอดและหลุดออกเป็นอิสระ มวลอากาศเย็นจัดที่ถูกตัดขาดนั้นจะแผ่ลงมาปะทะกับมวลอากาศร้อนและชื้นในเขตละติจูดต่ำกว่า หยดเย็นซึ่งยังคงหมุนวนในทิศทางทวนเข็มนาฬิกาจะพัฒนาเป็นระบบความกดอากาศต่ำในระดับสูง นำไปสู่การขาดเสถียรภาพในบรรยากาศและการพาความร้อนในที่สุด ยิ่งอุณหภูมิของผิวพื้นด้านล่าง (ไม่ว่าจะเป็นผืนดินหรือผืนทะเล) สูงขึ้นเท่าไร ผลกระทบของหยดเย็นก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น เนื่องจากความไม่เสถียรจะผลักดันให้ไอน้ำยกตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ก่อนจะควบแน่นและก่อตัวเป็นเมฆอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่แผ่กว้างนักแต่ก็อาจสูงถึง 10 กิโลเมตรหรือมากกว่านั้น

แม้ว่าปรากฏการณ์หยดเย็นจะพบได้ทั่วไปในเขตละติจูดกลาง แต่ก็มีความสำคัญเป็นพิเศษในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนซึ่งมีอากาศอบอุ่นและมีความชื้นสูงจากทะเล และเนื่องจากมักเกิดขึ้นบ่อยครั้งในช่วงเวลาสั้น ๆ จึงกลายเป็นลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของรูปแบบการตกของหยาดน้ำฟ้าในเขตภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน ความปั่นป่วนทางบรรยากาศเช่นนี้พบได้บ่อยในแถบชายฝั่งเมดิเตอร์เรเนียนของประเทศสเปนและทั่วประเทศฝรั่งเศสในช่วงเปลี่ยนฤดู โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฤดูใบไม้ร่วงระหว่างเดือนกันยายนถึงเดือนตุลาคม

## หมายเหตุ


## อ้างอิง

หมวดหมู่:พลศาสตร์บรรยากาศ
หมวดหมู่:ปรากฏการณ์ทางอุตุนิยมวิทยา
หมวดหมู่:เหตุการณ์ลมฟ้าอากาศ
หมวดหมู่:อุทกภัย
หมวดหมู่:ความเย็น
สเปซเอ็กซ์ CRS-31

**SpaceX CRS-31** ซึ่งบางครั้ง NASA จะเรียกว่า **CRS SpX-31** เป็น ยานอวกาศขนส่งสินค้า ของอเมริกาที่จะไปยัง สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) โดยจะมีกำหนดการนำส่งในต้นเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ภารกิจจะดำเนินการโดย SpaceX ภายใต้สัญญา Commercial Resupply Services (CRS) ที่ร่วมกับ NASA โดยใช้ยานคาร์โกดรากอนหมายเลขซีเรียล ซี208 ซึ่งจะทำการบินเป็นครั้งที่ 5 ในภารกิจนี้

## วัตถุประสงค์
ยานคาร์โกดราก้อน จะบรรทุกสำภาระรวม   ประกอบด้วยสัมภาระที่มีการปรับแรงดัน  และสัมภาระที่ไม่ได้รับการปรับแรงดันอีก 

* สเบียงลูกเรือ: 961 กก. (2,119 ปอนด์)
* อุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์: 917 กก. (2,022 ปอนด์)
* อุปกรณ์สำหรับ Spacewalk: 171 กก. (377 ปอนด์)
* ฮาร์ดแวร์ยานพาหนะ: 238 กก. (525 ปอนด์)
* ทรัพยากรคอมพิวเตอร์: 20 กก. (44 ปอนด์)

## อ้างอิง


หมวดหมู่:สหรัฐในปี พ.ศ. 2567
ท่าอากาศยานหมู่เกาะโคโคส (คีลิง)

[thumb|[แอร์บัส เอ320 ของเวอร์จินออสเตรเลียเรจินัลแอร์ไลน์ บนทางขับที่ท่าอากาศยานหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) (2017)]]

**ท่าอากาศยานหมู่เกาะโคโคส (คีลิง)** (, &thinsp;),  เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) ซึ่งเป็นดินแดนของประเทศออสเตรเลียที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอินเดีย ท่าอากาศยานตั้งอยู่บนเวสต์ไอแลนด์ ซึ่งเป็นเกาะหนึ่งในหมู่เกาะเซาท์คีลิงและเป็นเมืองหลวงของดินแดน

## ประวัติ
[thumb|left|[บี-24 ลิเบอร์เรเตอร์ ของสหราชอาณาจักรขึ้นบินเพื่อปฏิบัติการโจมตีสนามบินของญี่ปุ่นในสุมาตรา]]
ท่าอากาศยานแห่งนี้สร้างขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อสนับสนุนเครื่องบินของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามกับญี่ปุ่น มีการสร้างทางวิ่งสองเส้นโดยฝูงบินทิ้งระเบิดสามฝูงบินได้ย้ายมายังหมู่เกาะโคโคส เพื่อโจมตีเป้าหมายญี่ปุ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเพื่อให้การสนับสนุนระหว่างการรุกกลับมาลายาและยึดสิงคโปร์คืนตามแผน เครื่องบินลำแรกที่มาถึงคือ ซูเปอร์มารีน สปิตไฟร์ เอ็มเค 8 (Supermarine Spitfire Mk VIII) ของฝูงบินที่ 136 ของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร เครื่องบินเหล่านี้รวมถึงเครื่องบินทิ้งระเบิดบี-24 ลิเบอร์เรเตอร์ (B-24 Liberator) จากฝูงบินที่ 321 (เนเธอร์แลนด์) ของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร (สมาชิกกองกำลังดัตช์ที่ลี้ภัยซึ่งประจำการอยู่กับกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร) ได้ประจำการอยู่บนหมู่เกาะนี้ด้วย

ช่วงก่อนปี ค.ศ. 1970 เครื่องบินของเซาท์แอฟริกันแอร์เวส์ (South African Airways) ซึ่งทำการบินระหว่างโจฮันเนสเบิร์กและเพิร์ทลงจอดระหว่างทางเพื่อเติมน้ำมันที่ท่าอากาศยานแห่งนี้

สมุดปกขาวด้านการป้องกันประเทศออสเตรเลียประจำปี ค.ศ. 2016 ระบุว่าท่าอากาศยานจะได้รับการปรับปรุงเพื่อรองรับเครื่องบินตรวจการณ์ทางทะเลโบอิง พี-8 โพไซดอน (P-8 Poseidon) ของกองทัพอากาศออสเตรเลีย แม้ว่าต้นทุนจะเพิ่มขึ้นอย่างมากก็ตาม การปรับปรุงก็มีกำหนดเริ่มในช่วงต้นปี ค.ศ. 2023 และจะแล้วเสร็จภายในปี 2026  มีการวางแผนว่าท่าอากาศยานจะทำหน้าที่เป็นฐานปฏิบัติการหน้าในภูมิภาคสำหรับเครื่องบินลาดตระเวนและเครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์ของออสเตรเลีย

## สิ่งอำนวยความสะดวก
ท่าอากาศยานมีทางวิ่ง 1 เส้น กำหนดหมายเลขเป็น 15/33 โดยพื้นผิวปูด้วยยางมะตอยมีขนาด 2,441 เมตร × 45 เมตร (8,009 ฟุต × 148 ฟุต) และอยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 3 เมตร (10 ฟุต)

## สายการบินและจุดหมายปลายทาง

## สถิติ
ท่าอากาศยานหมู่เกาะโคโคสให้บริการผู้โดยสาร 14,896 รายในปีงบประมาณ 2017–2018

## อ้างอิง
### เชิงอรรถ

### หมายเหตุ

### อ่านเพิ่มเติม

* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*  
* 

หมวดหมู่:ท่าอากาศยานในประเทศออสเตรเลีย
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานในทวีปเอเชีย
ฟรีดริช อัลเบรชท์ ซู ออยเลนบวร์ก

**เคานต์ฟรีดริช อัลเบรชท์ ซู ออยเลนบวร์ก** (29 มิถุนายน 1815 &#x2013; 2 มิถุนายน 1881) เป็นนักการทูตและนักการเมืองชาวปรัสเซีย เขาเป็นผู้นำการเดินทางของออยเลนบวร์ก และเป็นผู้ลงนามในสนธิสัญญาปรัสเซีย-ญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 24 มกราคม 1861 ซึ่งคล้ายกับสนธิสัญญาไม่เสมอภาคอื่น ๆ ที่มหาอำนาจยุโรปทำกับประเทศทางตะวันออก

## ประวัติ
ออยเลนบวร์กเกิดที่เมืองเคอนิชส์แบร์ค เขาเป็นลูกคนโตที่รอดชีวิตของฟรีดริช เลโอโปลด์ กราฟ ซู ออยเลนบวร์ก (Prassen, 26 ธันวาคม 1787 – เคอนิชส์แบร์ค, 30 กรกฎาคม 1845) และ Amalie Julie Eleonore née von Kleist (Perkuiken, 26 พฤษภาคม 1792 – เคอนิชส์แบร์ค, 16 พฤศจิกายน 1830)

ออยเลนบวร์กศึกษากฎหมายที่มหาวิทยาลัยเคอนิชส์แบร์ค และมหาวิทยาลัยบอนน์ และทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐในออปอแล จากนั้นจึงทำงานในกระทรวงต่าง ๆ ในกรุงเบอร์ลิน ในปี 1852 เขาเข้ารับราชการทางการทูตในตำแหน่งกงสุลใหญ่ปรัสเซียประจำเมืองแอนต์เวิร์ป การขยายตัวทางการค้าของปรัสเซียส่งผลให้มีการค้นหาพันธมิตรทางการค้าในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียตะวันออก และเขาได้รับเลือกให้เป็นผู้นำภารกิจการค้าครั้งใหญ่ เขาออกเดินทางในเดือนตุลาคม 1859 มุ่งหน้าสู่ประเทศญี่ปุ่น จีน และสยาม

เมื่อวันที่ 24 มกราคม 1861 เขาได้ทำสนธิสัญญาไมตรีและพาณิชย์ระหว่างปรัสเซียและญี่ปุ่นกับมูรางากิ โนริมาสะแห่งรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ในยุคเอโดะซึ่งมีพื้นฐานมาจากสนธิสัญญาไมตรีและพาณิชย์ระหว่างอังกฤษกับญี่ปุ่น ในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน เขาได้ทำสนธิสัญญาทางการค้ากับจักรวรรดิชิง ซึ่งคล้ายกับสนธิสัญญาเทียนจินที่อังกฤษและฝรั่งเศสได้ทำกับจีนเมื่อสามปีก่อน

หลังจากกลับมา เขาได้รับแต่งตั้งเป็นเสนาบดีกระทรวงมหาดไทยของปรัสเซียเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 1862 ภายหลังการเติบโตของรัฐปรัสเซียในปี 1864 และ 1866 ออยเลนบวร์กก็ได้ทำการปฏิรูปการบริหารที่ครอบคลุมในจังหวัดเก่าด้วย อย่างไรก็ตาม เขาต้องเผชิญกับการต่อต้านจากพวกคาทอลิกในตะวันตก และพวกเสรีนิยมในตะวันออก เขาร่วมเดินทางกับจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซียในการเจรจากับเคานต์เบเนเด็ตติ เอกอัครราชทูตฝรั่งเศส ณ เมืองบาดเอมส์ก่อนสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย

แผนปฏิรูปการบริหารเทศบาลในปรัสเซียของเขาถูกต่อต้านโดยอ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค และออยเลนบวร์กก็ลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเยอรมนีในวันที่ 30 พฤศจิกายน 1878 และโบโท ซู ออยเลนบวร์ก ลูกพี่ลูกน้องของเขาก็เข้ามาสืบทอดตำแหน่งต่อ

## ตระกูล
พ่อแม่ของออยเลนบวร์กแต่งงานกันที่เคอนิชส์แบร์ค เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 1811 เขามีพี่น้องคือ

* อาดัลแบร์ต กราฟ ซู ออยเลนบวร์ก (10 พฤศจิกายน 1812 – 17 มิถุนายน 1814)
* มารี กราฟิน ซู ออยเลนบวร์ก (13 ตุลาคม 1813 – 10 กุมภาพันธ์ 1818)
* เอลีเซอ กราฟิน ซู อูเลนเบิร์ก (เคอนิชส์แบร์ค 27 สิงหาคม 1817 – เบอร์ลิน 15 มิถุนายน 1853) ซึ่งเสียชีวิตโดยไม่ได้สมรสและไม่มีบุตร และ
* ฟิลิป กราฟ ซู ออยเลนบวร์ก (เคอนิชส์แบร์ค 24 เมษายน 1820 – เบอร์ลิน 5 มีนาคม 1889) สมรสในกรุงเบอร์ลิน 22 เมษายน 1846 กับ  Alexandrine Freiin von Rothkirch und Panthen (กวอกุฟ 20 มิถุนายน 1824 – Meran 11 เมษายน 1902) พระบิดาและพระมารดาของเจ้าชายฟิลิปแห่งออยเลนบวร์ก

ออยเลนบวร์กไม่ได้แต่งงานและไม่มีลูกสืบสกุล

## เกียรติยศ
* เครื่องราชอิสริยาภรณ์นกอินทรีแดง, ชั้นที่ 2, 1862

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2358
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2424
หมวดหมู่:นักการเมืองจากเคอนิชส์แบร์ค
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเคอนิชส์แบร์ค
หมวดหมู่:ชาวเยอรมันในประเทศไทย
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
หมวดหมู่:นักการทูตชาวปรัสเซีย
หมวดหมู่:นักการเมืองปรัสเซีย
สถานีรถไฟนอวีซาด

**สถานีรถไฟนอวีซาด** (; Železnička stanica Novi Sad) เป็นสถานีรถไฟหลักของนครนอวีซาด ปนะเทศเซอร์เบีย ตั้งอยู่บนถนนยาเช ทอมีตซา (Jaše Tomića Boulevard) สถานีปัจจุบันเปิดให้บริการในปี 1964 แทนที่สถานีเดิมที่สร้างในปี 1883 และเคยตั้งอยู่ที่ลีมัน ปัจจุบันสถานีมีให้บริการรถไฟเร็วจำนวนหนึ่งที่วิ่งไปยังเบลเกรด และเป็นสถานีในโครงการทางรถไฟสายบูดาเปสต์-เบลเกรด

สถานีหลังปัจจุบันมีที่มาจากในปี 1960 สภานครนอวีซาดประกาศประกวดการออกแบบอาคาร โดยมี 4 โครงการที่นำเสนอแต่ไม่ผ่านข้อบังคับต่าง ๆ ที่ตั้งไว้ ท้ายที่สุดจึงว่าจ้างสตูดิโอสถาปัตยกรรม "Arhitekt" นำโดยอิมเร ฟาร์กาช (Imre Farkaš) และ มีลาน มาตอวิช (Milan Matović) การออกแบบสร้างให้เกิดบรรยากาศสร้างสรรค์และนำเอาข้อนำเสนอในการพัฒนารถไฟเป็นสมัยใหม่มาปรับใช้ การก่อสร้างเริ่มต้นในปี 1963 โดยบริษัทไนแมร์ (Novi Sad "Neimar") และบริษัทอื่น ๆ บานกระจกเป็นผลงานโดยบริษัทอัลบีนี (Albini) โดยใช้เวลาเพียง 28 ชั่วโมงไม่หยุดพัก การก่อสร้างแล้วเสร็จในเวลาเพียง 15 เดือน ถือว่าเร็วที่สุดโครงการหนึ่งของเซอร์เบีย และก่อสร้างโดยใช้วิธีแบบพื้นฐาน ทำให้ค่าก่อสร้างต่ำกว่าที่ตั้งไว้ และเปิดใช้งานได้ก่อนที่คาดการณ์ไว้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สถานีรถไฟในประเทศเซอร์เบีย
หมวดหมู่:นอวีซาด
เหตุกันสาดสถานีรถไฟนอวีซาดถล่ม

เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 กันสาดคอนกรีตของสถานีรถไฟนอวีซาด สถานีรถไฟหลักของนครนอวีซาด ประเทศเซอร์เบีย ถล่มลงมาใส่ทางเท้าเบื้องล่างซึ่งมีผู้คนเดินอยู่ขวักไขว่ เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 14 ราย บาดเจ็บอย่างน้อยสามคน

## ภูมิหลัง
กันสาดนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการปรับปรุงสถานีครั้งใหญ่โดยกลุ่มบริษัทจากจีน ได้แก่ บริษัททางรถไฟจีนนานาชาติ จำกัด (China Railway International Co., Ltd; บริษัทลูกของไชน่าเรลเวย์กรุ๊ป) และ บริษัทก่อสร้างขนส่งจีน ซึ่งเรียกรวมกันว่า CRIC-CCCC การก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดใช้งานในวันที่ 5 กรกฎาคม 2024

ในเดือนมกราคม 2024 สำนักข่าวท้องถิ่น พอร์ทาล 021 (Portal 021) ยื่นคำร้องขอดูเอกสารสัญญาและค่าใช้จ่ายของโครงการปรับปรุงสถานีรถไฟจากกระทรวงการก่อสร้าง คมนาคม และสาธารณูปโภค แต่ถูกปฏิเสธ โดย CRIC-CCCC คัดค้านการให้เอกสารแก่บุคคลที่สามจนกว่าการก่อสร้างเสร็จและจะมีการยืนยันความพึงพอใจในงาน

หลังเกิดเหตุการณ์ ทั้ง CRIC-CCCC และองค์การของรัฐที่เกี่ยวข้อง ได้ปฏิเสธว่ากันสาดไม่ได้เป็นของสร้างขึ้นใหม่ระหว่างโครงการปรับปรุงสถานีที่ผ่านมา แต่เป็นของเดิมของสถานีที่ได้รับการปรับสภาพเท่านั้น

## เหตุการณ์
ณ วันที่ 1 พฤสจิกายน 2024 เวลา 11:56 น. CET กันสาดคอนกรีตความยาว  ถล่มลงมาสู่เบื้องล่าง ใส่ผู้คนที่เดินสัญจรผ่านและนั่งพักในบริเวณ มีผู้เสียชีวิตสิบสี่ราย บาดเจ็บอย่างน้อยสามตน ในจำนวนผู้เสียชีวิต 13 คนเป็นพลเมืองเซอร์เบีย และ 1 คนเป็นพลเมืองของมาซีโดเนีย หนึ่งในผู้เสียชีวิตมีเด็กอายุ 6 ปี และมีผู้ที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ในภาวะสาหัส รวมถึงมีคนที่ต้องถูกตัดระยางค์เพื่อรักษา

หลังเกิดเหตุมีผู้เข้าช่วยเหลือมากกว่า 80 คน ที่รวมตัวมาจากทั้งในและนอกนครนอวีซาด ใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ในการให้ความช่วยเหลือ รถไฟทั้งหมดที่ออกจากสถานีถูกยกเลิกชั่วคราว

## ผลสืบเนื่อง
ผู้คนบนสื่อสังคมออนลไน์จำนวนมากประณามรัฐบาลว่าเพิกเฉยและขาดความใส่ใจ และมีเป้าหมายหลักในการวิจารณ์อยู่ที่การกล่าวอ้างว่ากันสาดไม่ได้สร้างขึ้นใหม่ และประเด็นที่บริษัท CRIC-CCCC ปฏิเสธการเปิดเผยเอกสารเกี่ยวกับการก่อสร้างต่อสาธารณะ ในวันที่ 3 พฤศจิกายน มีการประท้วงด้านหน้าอาคารกระทรวงการก่อสร้างในเบลเกรด เรียกร้องให้ผู้มีส่วนรับผิดชอบในการก่อสร้างลาออกจากตำแหน่งหรือให้มีการจับกุม ในวันที่ 4 พฤศจิกายน รัฐมนตรีกระทรวงการก่อสร้าง กอราน เวซิช ประกาศการลาออกจากตำแหน่งซึ่งต้องรอการยืนยันจากรัฐสภา และขณะเดียวกันระบุว่าเขา "ไม่มีส่วนรับผิดชอบ"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภัยพิบัติในประเทศเซอร์เบีย
หมวดหมู่:นอวีซาด
หมวดหมู่:ประเทศเซอร์เบียในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:ภัยพิบัติในปี พ.ศ. 2567
การเลือกตั้งประธานาธิบดีมอลโดวา พ.ศ. 2567

ประเทศมอลโดวามีการเลือกตั้งประธานาธิบดีในวันที่ 20 ตุลาคม 2024 และมีการเลือกตั้งรอบที่สองในวันที่ 3 พฤศจิกายน ซึ่งตัดสินระหว่างมายา ซันดู ประธานาธิบดีคนปัจจุบันและผู้ชนะในรอบแรก กับอาเลกซันดร์ สตอยานอกลอ อัยการสูงสุดซึ่งมีคะแนนตามมาเป็นอันดับสอง ซันดูชนะการเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงข้างมาก ดำรงตำแหน่งต่อเป็นวาระที่สองและวาระสุดท้าย

*[[The Guardian|เดอะการ์เดียน]]* บรรยายการเลือกตั้งนี้ว่าเป็นการเลือกระกว่างตะวันตกหรือรัสเซีย โดยซันดูเป็นฝั่งสนับสนุนยุโรป ส่วนสตอยานอกลอเป็นฝั่งเป็นมิตรกับรัสเซีย เรนาตอ อูซาตึย ซึ่งได้คะแนนอันดับสามในการลงคะแนนรอบแรก ปฏิเสธที่จะสนับสนุนผู้ลงสมัครคนใดในการเลือกตั้วรอบสอง *[[Romanian Insider|รูเมเนียนอินไซเดอร์]]* บรรยายถึงวิกตอรียา ฟูร์ตูเนอ และวาซีเล ตาร์เลฟ ผู้ลงสมัครรอบแรกซึ่งได้คะแนนอันดับ 5 และ 6 ตามลำดับ ว่าได้รับการหนุนหลังจากอีลัน ชอร์ มหาเศรษฐีการเมืองที่สนับสนุนรัสเซีย

ในวันเดียวกันกับการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งรอบแรก ผู้ลงคะแนนเสียงส่วนใหญ่ยังได้ลงคะแนนเสียงตอบ "ใช่" ในการลงประชามติเพิ่มวัตถุประสงค์การเข้าร่วมกับสหภาพยุโรปในรัฐธรรมนูญ ซึ่งเป็นชัยชนะเช่นเดียวกันสำหรับซันดูที่รณรงค์ฝั่ง "ใช่" ซันดูเคยกล่าวโทษว่าผลคะแนนซึ่งสูสีกว่าที่คาดไว้ เป็นผลจากการแทรงแซงและซื้อเสียงโดยกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับรัสเซีย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การเมืองมอลโดวา
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:ประเทศมอลโดวาในปี พ.ศ. 2567
ไปปอร์ตา

**ไปปอร์ตา** (บาเลนเซียและ) เป็นเมืองและเทศบาลในเทศมณฑลออร์ตาซุต จังหวัดบาเลนเซีย แคว้นบาเลนเซีย ประเทศสเปน

ไปปอร์ตาถูกเรียกขานว่าเป็นจุดศูนย์กลางความเสียหายจากเหตุอุทกภัยในจังหวัดบาเลนเซียเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 ในกรณีของไปปอร์ตาและเทศบาลอื่น ๆ ในเขตมหานครบาเลนเซีย ความเสียหายเกิดจากการล้นตลิ่งของน้ำในห้วยแห้งโปโย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในแคว้นบาเลนเซีย
การก่อกำเนิดภาษาธรรมชาติ

**การก่อกำเนิดภาษาธรรมชาติ** (natural language generation) เป็นส่วนหนึ่งของสาขาการประมวลภาษาธรรมชาติ หมายถึงการสร้างภาษาธรรมชาติ จากระบบเครื่องจักรหรือคอมพิวเตอร์ เช่น โดยใช้ฐานความรู้ หรือ รูปแบบเชิงตรรกะ 

อาจกล่าวได้ว่าเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับกระบวนการการเข้าใจภาษาธรรมชาติ ซึ่งเป็นกระบวนการการทำให้ประโยคป้อนเข้ามีความกระจ่างขึ้นแล้วแปลงเป็นภาษาที่เครื่องเข้าใจได้ แต่กระบวนการการก่อกำเนิดภาษาธรรมชาตินั้นจำเป็นต้องมีการตัดสินเกี่ยวกับวิธีการแสดงแนวคิดด้วยคำพูด

การประยุกต์ใช้โดยทั่วไปนั้นได้แก่การสร้างข้อความต่าง ๆ เช่นการรายงานอากาศ หรืออาการป่วย การสร้างข้อความจากภาพ รวมไปถึงการสร้างจักรกลสนทนา

## ภาพรวม
กระบวนการสร้างข้อความสามารถทำได้ง่ายเพียงแค่เชื่อมต่อคำที่เลือกจากรายการความคิดโบราณกับข้อความที่เชื่อมโยง ซึ่งจะสร้างข้อความที่เพียงพอสำหรับด้านต่าง ๆ เช่น เครื่องทำนาย หรือจดหมายธุรกิจส่วนบุคคล เป็นต้น แต่ระบบการก่อกำเนิดภาษาธรรมชาติที่ซับซ้อนนั้นจำเป็นต้องมีขั้นตอนของการบูรณาการข้อมูลและการวางแผนเพื่อสร้างประโยคที่ดูเป็นธรรมชาติและดูไม่เหมือนความคิดตายตัวซ้ำซาก

ขั้นตอนทั่วไปมีดังนี้

; - การตัดสินบริบท
: ทำการตัดสินใจว่าสมบัติ/ลักษณะใดที่ควรค่าแก่การกล่าวถึง เทคนิคที่ใช้ในขั้นตอนนี้เกี่ยวข้องกับการทำเหมืองข้อมูล
; - แผนเรียงความ
: ทำการจัดระเบียบการนำเสนอข้อมูลโดยรวม
; - บูรณาการประโยค
: รวมประโยคที่คล้ายกันเพื่อปรับปรุงให้อ่านง่าย และเป็นธรรมชาติ
; - ทำให้เป็นคำศัพท์
: ทำการแทนที่แนวคิดด้วยคำพูด
; - การสร้างนิพจน์อ้างอิง
: ทำการเชื่อมโยงคำในประโยคโดยนำเสนอวิธีการแสดงออกที่ให้ความหมายแทนสิ่งที่อ้างอิง เช่น คำสรรพนาม
; - การประมวลผลทางวากยสัมพันธ์/หน่วยคำ
: เป็นการดำเนินการย้อนกลับการวิเคราะห์ไวยากรณ์ การใช้ข้อมูลทั้งหมดที่รวบรวมไว้ในขั้นตอนก่อนหน้านี้จะใช้กฎทางวากยสัมพันธ์ และ วิทยาหน่วยคำ เพื่อสร้างสายอักขระที่แสดงถึงประโยคจริง
; - การประมวลผลออร์โทกราฟิก
: เกี่ยวกับการใช้อักษรตัวพิมพ์ใหญ่และตัวพิมพ์เล็ก เครื่องหมายวรรคตอน การจัดรูปแบบ ฯลฯ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาศาสตร์คอมพิวเตอร์
หมวดหมู่:การประมวลภาษาธรรมชาติ
ชาง ฉือ

**ชาง ฉือ** (;  คริสต์ทศวรรษ 190–230) ชื่อรอง **เซี่ยวเหริน** () เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

## การรับราชการช่วงต้น
ชาง ฉือเกิดในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นชาวเมืองห้วยหนำ (淮南 *หฺวานหนาน*; ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลอานฮุยในปัจจุบัน) ชาง ฉือเริ่มรับราชการเป็นข้าราชการผู้น้อยประจำเมือง ในช่วงศักราชเจี้ยนอัน (建安; ค.ศ. 196–220) ในรัชสมัยพระเจ้าเหี้ยนเต้ ชาง ฉือได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกองร้อยผู้สยบและรวบรวม ( *ซุยจี๋ตูเว่ย์*) เพื่อดูแลระบบถุนเถียนในเมืองห้วยหนำ

หลังการสิ้นสุดของราชวงศ์ฮั่นในปี ค.ศ. 220 ชาง ฉือรับราชการในรัฐวุยก๊ก ชาง ฉือดำรงตำแหน่งเป็นนายอำเภอของเตียงอั๋น ( *ฉางอานลิ่ง*) ในช่วงปลายรัชสมัยของโจผี (ครองราชย์ ค.ศ. 220–226) และเป็นที่รู้จักในด้านความซื่อสัตย์ยุติธรรม ชาง ฉือเป็นที่เคารพนับถือและชื่นชมจากข้าราชการคนอื่น ๆ และราษฎรทั่วไป

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *[[จดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).

หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
ชาตมาซาลา

**ชาตมาซาลา** (อักษรโรมัน: Chaat masala หรือ chat masala) หรือ **จาฏมสาลา** เป็นผงเครื่องเทศผสมหรือมาซาลา ที่มีที่มาจากอนุทวีปอินเดีย นิยมใช้ปรุงรสชาต โดยทั่วไป ชาตมาซาลาประกอบด้วยผงอัมชูร์ (มะม่วงแห้ง), ยี่หร่า, ผักชี, ขิงแห้ง, เกลือ (โดยเฉพาะเกลือดำ), พริกไทยดำ, มหาหิงค์ และ พริกป่น บ้างอาจผสมการัมมาซาลาลงไปด้วย

## การใช้งาน
นอกจากใช้งานในชาต แล้ว ยังนิยมนำมาปรุงสลัดผลไม้แบบอินเดีย ซึ่งใช้มะละกอ, ซาโปดิลลา, แอปเปิล แลพ กล้วย และยังนิยมนำมาโรยหน้ามันฝรั่ง ผลไม้ ไข่ ขนมปัง หรือสลัดอื่น ๆ ในอินเดีย

บริษัทผู้ผลิตเครื่องเทศบางเจ้าผลิตเครื่องเทศผสมอีกรูปแบบที่เรียกว่า ฟรุตชาตมาซาลา (fruit chaat masala) ซึ่งมีปริมาณยี่หร่า ผักชี และขิง ที่ลดลงกว่าสูตรปกติ และเพิ่มพริกป่น พริกไทย เกลือดำ อัมชูร์ และมหาหิงค์ แทน ในขณะที่ผู้ค้าริมทางนิยมผสมชาตมาซาลาด้วยตนเอง ก่อนนำมาโรยบนผลไม้หรือผัก บางครั้งอาจใช้เพียงแค่เกลือดำกับพริกป่นก็มี

## อ้างอิง
เทือกเขาเกลือ

**เทือกเขาเกลือ** (; Salt Range) เป็นเทือกเขาในแคว้นปัญจาบตอนเหนือ ประเทศปากีสถาน ได้ชื่อมาจากแหล่งหินเกลือจำนวนมากที่สะสมในบริเวณ เทือกเขานี้กินพื้นที่ไปตามแนวทางใต้ของที่ราบโปโตหาร และเหนือต่อแม่น้ำเฌลุม ภายในเทือกเขาประกอบไปด้วย เหมืองเขวรา, กาลาบาฆ และ วารจา ซึ่งเป็นเหมืองเกลือขนาดใหญ่ ถ่านหินคุณภาพปานกลางยังค้นพบที่นี่เช่นกัน เทือกเขาเกลือถือเป็นเทือกเขาที่อายุน้อยที่สุดและอยู่ใต้สุดของเทือกเขาหิมาลัยตะวันตกในประเทศปากีสถาน มีลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่ต่างกับเทือกเขาอื่นในหิมาลัย 

ในเทือกเขาสามารถพบซากดึกดำบรรพ์ในหินของสิ่งมีชีวิตน้ำเค็มจากสมัยเอเดียคารัน (Ediacaran; 570 ล้านปีมาแล้ว) บ่งบอกว่าหินในเทือกเขาพัฒนามาจากตะกอนของทะเล และปรากฏหลักฐานจารึกการสร้างอารามพุทธโดยบุคคลชื่อว่า โรตตา สิทธาวฤทธิ (Rotta Siddhavriddhi) ในสมัยของผู้ปกครองฮูนา โตรมานะ บนเทือกเขาเกลือ

เทือกเขาเกลือมีระดับความหลากหลายทางชีวภาพที่สูง และปัจจุบันมีเขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่าจำนวนมากกระจายอยู่ เช่น จุมพิสูรลา, อุทยานแห่งชาติจินชี ป่าอนุรักษ์ ไปจนถึงพื้นที่ชุ่มน้ำอนุรักษ์ เช่น ทะเลสาบอุฉลีกับขัพพิกี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทือกเขาในประเทศปากีสถาน
หมวดหมู่:เทือกเขาหิมาลัย
กาลานะมัก

**กาลานะมัก** (อักษรโรมัน: Kala namak) หรือ **เกลือดำ** เป็นหินเกลือที่นำไปเผาไฟในเตาเผา มีกลิ่นคล้ายกำมะถันและเหม็น ใช้ในอนุทวีปอินเดีย ทำมาจากเกลือที่ขุดได้จากเทือกเขาหิมาลัยและพื้นที่โดยรอบ องค์ประกอบหลักของเกลือดำคือโซเดียมคลอไรด์ โดยมีองค์ประกอบอื่น ๆ ที่ทำให้เกิดกลิ่นและสีที่เป็นเอกลักษณ์ กลิ่นนั้นโดยหลักมาจากองค์ประกอบจำพวกกำมะถัน ส่วนสีน้ำตาลผสมชมพูจนถึงม่วงเข้มมีที่มาจากไกรก์ไทต์ , เหล็ก(I, III) ซัลไฟด์) ในแร่ธาตุของเกลือ

ในอายุรเวทเชิดชูเกลือดำว่ามีคุณประโยชน์ทางการแพทย์โดยเฉพาะการใช้งานเป็นยาถ่าย

## การผลิต
วัตถุดิบตั้งต้นสำหรับการผลิตเกลือดำโดยดั้งเดิมจะใช้หินเกลือธรรมชาติที่ขุดได้จากอินเดียเหนือ ในพื้นที่เฉพาะในแถบเทือกเขาหิมาลัย และทะเลเกลือเช่นสัมภร และ ทิทวานา

ดั้งเดิมแล้ว หินเกลือจะแปรสภาพจากสีค่อนขาวในรูปธรรมชาติ มาเป็นที่เข้มแบบที่เรียกว่ากาลานะมัก ผ่านกระบวนการทางเคมีรีดักชั่นที่แปรสภาพโซเดียมซัลเฟตที่มีอยู่ตามธรรมชาติในเกลือดิบให้กลายเป็นไฮโดรเจนซัลไฟด์ และ โซเดียมซัลไฟด์ ซึ่งมีกลิ่นฉุน กระบวนการรีดักชั่นนี้อาจประกอบด้วยการนำเกลือไปเผาในเตาไฟนาน 24 ชั่วโมงในรูปที่ห่อหั้มด้วยไหเซรามิก ไฟที่ใช้จะจุดจากถ่านที่อาจผสมเม็ดฮารัด, อามลัก, บาเฮรา, เปลือกบาบูล หรือ นาโตรน เกลือที่เผาเสร็จแล้วจะนำไปทิ้งไว้จนเย็น เก็บรักษา และอาจบ่มต่อก่อนนำไปจำหน่าย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เกลือ
หมวดหมู่:ยาที่ใช้ในการอายุรเวท
อุทยานแห่งชาติพระมุนีวงศ์

**อุทยานแห่งชาติพระมุนีวงศ์ ปูกโค** (, ) เป็นอุทยานแห่งชาติในจังหวัดกำปอดทางตอนใต้ของประเทศกัมพูชาที่ได้รับการจัดตั้งใน ค.ศ. 1993 และครอบคลุมพื้นที่  ใน ค.ศ. 2003 อุทยานนี้ได้รับการรวมอยู่ในอุทยานมรดกอาเซียน อุทยานแห่งนี้ตั้งอยู่ที่เทือกเขาด็อมเร็ยตรงบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของทิวเขาบรรทัด พื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่เหนือน้ำทะเลประมาณ 1,000 เมตร และยอดเขาที่สูงสุดที่สุดคือพนมโบโกร์ที่มีความสูง 1,081 เมตร

## ประวัติ

## ภาพ

Bokor view.jpg|ทิวทัศน์กัมปอดและอ่าวไทยจากพนมโบโกร์
Cổng Bàn Ngự.jpg|รูปหินที่มีสถานที่ถวายบูชา
Di mau.jpg|รูปปั้น Lok Yeay Mao
Chùa Năm Thuyền.jpg|Wat Sampov Pram (วัดพุทธ)
Bokor Church.jpg|โบสถ์คาทอลิก (1928) ในสถานีเขาปูกโค
Crinum asiaticum 1.jpg|*[[Crinum asiaticum]]* ในอุทยานฯ


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

พระมุนีวงศ์
หมวดหมู่:ทิวเขาบรรทัด
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ในจังหวัดกำปอด
หมวดหมู่:อุทยานมรดกอาเซียน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดกำปอด
หมวดหมู่:ป่าฝนทิวเขาบรรทัด
ป้อมเทาลตาบาด

**ป้อมเทาลตาบาด** (อักษรโรมัน: Daulatabad) หรือ **ป้อมเทวคีรี** (อักษรโรมัน: Deogiri หรือ Devagiri) เป็นป้อมปราการตั้งอยู่ในหมู่บ้านเทาลตาบาด ใกล้กับเมืองฉัตรปตี สัมภจี นคร รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ในอดีตเป็นราชธานีของยาฑวะ ระหว่างศตวรรษที่ 9-14 และเป็นราชธานีของรัฐสุลต่านเดลี เป็นเวลาสั้น ๆ ระหว่างปี 1327–1334 ต่อมาเป็นราชธานีรองของรัฐสุลต่านอะห์มัดนคร ในปี 1499–1636

ราวศตวรรษที่ 6 เป็นต้นมา เทวคีรีเป็นเมืองสำคัญบนที่สูงใกล้กับที่ปัจจุบันคือเอารางคาบาด บนเส้นทางคาราวานไปอินเดียใต้ ป้อมปราการเดิมมีลักษณะเป็นแปลนรูปสามเหลี่ยม สร้างขึ้นในปี 1187 โดยกษัตริย์ยาฑวะคนที่หนึ่ง ภิลลมา ที่ห้า ในปี 1308 นครถูกยึดครองโดย
อะลาอูดดิน ขาลจี แห่งรัฐสุลต่านเดลี ในปี 1327 มุฮัมมัด บิน ตุฆลุก เปลี่ยนชื่อเป็นนครเทาลตาบาด และย้ายราชธานีจากเดลีมาที่นี่พร้อมสั่งให้มีการอพยพประชากรมายังเทาลตาบาด ก่อนจะย้อนการตัดสินใจในปี 1334 ให้เดลีคงสถานะเป็นราชธานีดังเดิม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ป้อมปราการในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:อดีตเมืองหลวงในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:รัฐมหาราษฏระ
เขาเลโวโตบี

**เลโวโตบี** () เป็นภูเขาไฟคู่ในฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะฟลอเรส ประเทศอินโดนีเซีย ประกอบด้วยเขาเลโวโตบีลากีลากี (Lewotobi Lakilaki หรือ เลโวโตบีชาย) และ เลโวโตบีเปอเริมปูวัน (Lewotobi Perempuan หรือ เลโวโตบีหญิง) มีลักษณะเป็นภูเขาไฟกรวยสลับชั้น

ชื่อในอดีตของภูเขาไฟ เช่น **โลเบตาบี** (Lobetabi), **โลโวตีโว** (Lovotivo) และ **ลอบีทอบี** (Loby Toby) ในหนังสือของรัดยาร์ด คิปลิง

## การปะทุ
เขาลูกนี้ปะทุตั้งแต่วันที่ 23 ธันวาคม 2023 ที่เขาเลโวโตบีลากีลากี เป็นผลให้มีผู้ต้องอพยพย้ายถิ่นถึง 6,500 คน ณ เดือนมกราคม 2024 ในวันที่ 4 พฤศจิกายน 2024 ภูเขาไฟปล่อยเศษซากต่าง ๆ ออกมาถึงหมู่บ้านโดยรอบ ไกลถึง  จากปากปล่อง บ้านเรือนและทรัพย์สินเสียหาย และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยสิบราย และมีการออกประกาศแนะนำให้ผู้คนในรัศมี  ต้องอพยพ มีหมู่บ้านได้รับผลกระทบรวมเจ็ดหมู่บ้าน

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
*

หมวดหมู่:เกาะโฟลเร็ซ
เลนส์เทคโนโลยี

**เลสน์เทคโนโลยี** (; ) เป็นบริษัทเทคโนโลยีสัญชาติจีน มีสำนักงานใหญ่อยู่ในหูหนาน บริษัทมีการวิจัย พัฒนา ผลิต และจำหน่าย ผลิตภัณฑ์จำพวกเลนส์ และจำหน่ายแผ่นกระจกปิดสำหรับหน้าจอสัมผัส, มอดูลตรวจจับการสัมผัส และแผ่นปิดสัมผัส

บริษัทเป็นส่วนหนึ่งของฟอบส์ 2000 โดยมีมาร์เก็ตแค็ปอยู่ที่ $22 พันล้าน ณ เดือนมกราคม 2021

ผู้ก่อตั้งบริษัท โจว กุ๋นเฟย์ เป็นสตรีที่รวยที่สุดในโลกที่มีความมั่งคั่งมาจากตนเอง ไม่ได้มาจากการสืบทอดมรดก

บริษัทเป็นซัพพลายเออร์ให้กับไอโฟนของแอปเปิล

ในเดือนธันวาคม 2020 มีรายงานระบุว่าบริษัทใช้แรงงานโดยบังคับจากชาวอุยกูร์ในโรงงานของบริษัท โดยบางคนมีตัวเลือกระหว่างมาทำงานที่เลนส์เทคโนโลยี หรือส่งไปค่ายกักกันแทน

## อ้างอิง
เทศบาลเมืองท่ายาง

**เทศบาลเมืองท่ายาง** เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมืองในอำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร  เป็นพื้นที่ขยายตัวของชุมชนเมืองที่รองรับความเจริญเติบโตของเทศบาลเมืองชุมพร ปัจจุบันพื้นที่หลายแห่งได้แปรสภาพเป็นที่อยู่อาศัยในรูปของหมู่บ้านจัดสรรและอาคารชุด

## ที่ตั้งและอาณาเขต
เทศบาลเมืองท่ายาง มีเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลนาทุ่ง และเทศบาลเมืองชุมพร
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับอ่าวไทย องค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำ เทศบาลตำบลปากน้ำ และเทศบาลตำบลหาดทรายรี
* **ทิศใต้** ติดต่อกับอ่าวไทย
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งคา และเทศบาลตำบลบางหมาก

## ประวัติ
ตำบลท่ายางเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลท่ายาง ในปี พ.ศ. 2516 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลท่ายางมี 11 หมู่บ้าน พื้นที่ 27.89 ตารางกิโลเมตร ประชากร 15,233 คน และ 2,451 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลท่ายางอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลท่ายาง

ปี พ.ศ. 2546 องค์การบริหารส่วนตำบลท่ายาง มีประชากร 14,822 คน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณ พ.ศ. 2546 จำนวน 12.8 ล้านบาท รายจ่ายประจำ 2.29 ล้านบาท มีความเหมาะสมในการยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ปี พ.ศ. 2547 จึงได้รับการจัดตั้งเป็น **เทศบาลตำบลท่ายาง** 

ปี พ.ศ. 2567 เทศบาลตำบลท่ายางได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น **เทศบาลเมืองท่ายาง** โดยมีผลในวันที่ 1 ตุลาคม ปีเดียวกัน ณ วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2567 มีประชากรทั้งหมด 10,353 คน

## หมู่บ้านและชุมชน
ตามกฎหมายลักษณะปกครองท้องที่ ตำบลท่ายางแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านบางคอย
* **หมู่ที่ 2** บ้านบางเจริญ
* **หมู่ที่ 3** บ้านปากหาด
* **หมู่ที่ 4** บ้านท่ายาง
* **หมู่ที่ 5** บ้านเหนือ
* **หมู่ที่ 6** บ้านอู่ตะเภา
* **หมู่ที่ 7** บ้านหนองหวาย
* **หมู่ที่ 8** บ้านคอสน
* **หมู่ที่ 9** บ้านบางหลง
* **หมู่ที่ 10** บ้านร่องน้อย
* **หมู่ที่ 11** บ้านบางตุ่ม       แต่หลังจากที่องค์การบริหารส่วนตำบลท่ายางได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาล ยังได้มีการจัดตั้งชุมชนขึ้น 24 ชุมชนภายในพื้นที่ ได้แก่
* **1.** ชุมชนพรธานี (หมู่ 1)
* **2.** ชุมชนบ้านบางคอย (หมู่ 1)
* **3.** ชุมชนปลายดอน (หมู่ 1)
* **4.** ชุมชนบางเจริญ (หมู่ 2)
* **5.** ชุมชนบ้านปากมหาด (หมู่ 3)
* **6.** ชุมชนบ้านท่ายางใต้ (หมู่ 4)
* **7.** ชุมชนตลาดนัดท่ายาง (หมู่ 4)
* **8.** ชุมชนบ้านหัวเลน (หมู่ 4)
* **9.** ชุมชนบ้านกลางนา (หมู่ 4)
* **10.** ชุมชนบ้านนาเหนือ (หมู่ 5)
* **11.** ชุมชนบ้านเหนือ (หมู่ 5)
* **12.** ชุมชนบ้านอู่ตะเภาน้อย (หมู่ 6)
* **13.** ชุมชนบ้านอู่ตะเภาใหญ่ (หมู่ 6)
* **14.** ชุมชนบ้านในหมวด (หมู่ 7)
* **15.** ชุมชนบ้านเขาน้อย (หมู่ 7)
* **16.** ชุมชนบ้านคอสน (หมู่ 8)
* **17.** ชุมชนบ้านในไร่ (หมู่ 8)
* **18.** ชุมชนบ้านบางผรา-บ้านล่าง (หมู่ 9)
* **19.** ชุมชนบางหลง (หมู่ 9)
* **20.** ชุมชนไทยทรงดำ (หมู่ 9)
* **21.** ชุมชนบ้านนาล่าง (หมู่ 10)
* **22.** ชุมชนบ้านปากคลอง (หมู่ 10)
* **23.** ชุมชนบ้านร่องน้อย (หมู่ 10)
* **24.** ชุมชนบ้านบางตุ่ม (หมู่ 11)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์เทศบาลเมืองท่ายาง

ท่ายาง
ท่ายาง
ท่ายาง
ยิ้มแพ็กเจ

ในประวัติศาสตร์ศิลปะเกาหลี **ยิ้มแพ็กเจ** เป็นรูปการยิ้มที่พบบ่อยในศิลปกรรมสมัยอาณาจักรแพ็กเจ ซึ่งมีลักษณะเป็นรอยยิ้มที่มีลักษณะเฉพาะ มีการบรรยายว่าทั้งมีพลังและอ่อนโยน มีการบรรยายลักษณะอยู่หลายแบบ ตั้งแต่ "ยิ้มกว้างแบบจริงใจ", "บาง ๆ จาง ๆ" จนถึง "ลึกล้ำและเปี่ยมเมตตา"

ในขณะที่ประติมากรรมจากสมัยอาณาจักรโคกูรยอมีลักษณะแข็งทื่อ ส่วนสมัยอาณาจักรซิลลามีความเป็นทางการ ประติมากรรมสมัยแพ็กเจมีลักษณะที่โดดเด่นด้วยลักษณะความอบอุ่น นุ่มนวล และใช้ท่าทางที่ปล่อยสบาย บางครั้งมีการระบุว่าศิลปกรรมแพ็กเจได้รับอิทธิพลจากบรรดาราชวงศ์ในจีนตอนใต้  ลักษณะรอยยิ้มแบบแพ็กเจจึงช่วยให้ความรู้สึกเป็นมิตรและบรรยากาศความเบิกบานใจที่มักไม่ปรากฏในประติมากรรมพุทธสมัยอื่น ๆ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* http://www.britannica.com/ebi/article-9057960 Britannica 
* Cultural Development of the Three Kingdoms
* 9th Century Korean Bronze Buddha Shakyamuni
* Meditating Bodhisattva – Musée National Des Arts Asiatiques-Guimet
* The Three Kingdoms Period of Korea  – ROK embassy to the US
* Korean Influence on Japanese Culture
กาลาชี

**กาลาชี** (, *Kalachi*) หรือเดิมที **กาลาเชฟสกี** (Kalachevskiy) เป็นพื้นที่ในเขตชนบทของอำเภอเอซิล ภาคอัมกอลา ประเทศคาซัคสถาน มีประชากรประมาณ 810 คน ก่อนการอพยพ 

## โรคหลับระบาด
นับตั้งแต่เดือนมีนาคม 2013 เกิด "ความเจ็บป่วย" ที่มีคนเป็นประมาณ 140 คนในกาลาชี 

ในปี 2014 มีการรายงานว่าประชากรราวหนึ่งในห้ามีปัญหา 'โรคหลับ' (sleep syndrome) ในเดือนมกราคม 2015 มีรายงานระบุว่าเกือบครึ่งหนึ่งของชาวบ้านมีแผนอพยพไปอยู่ที่อื่น ต่อมามีการตรวจสอบและสรุปผลว่าอาการง่วงหลับนี้เกิดจากระดับก๊าซคาร์บอนมอน็อกไซด์ที่สูงขึ้นจากเหมืองร้างในบริเวณใกล้กัย ทำให้ระดับออกซิเจนในอากาศต่ำลง

## อ้างอิง
ข้ามมิติเวลา ฝ่าวิกฤติอันตราย

***ข้ามมิติเวลา ฝ่าวิกฤติอันตราย*** () เป็นภาพยนตร์ผจญภัยบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ประเภทอิงประวัติศาสตร์ ปี ค.ศ. 2003 กำกับโดยริชาร์ด ดอนเนอร์ นำแสดงโดยพอล วอล์คเกอร์, Frances O'Connor, เจอราร์ด บัตเลอร์, Billy Connolly, David Thewlis และ Anna Friel บทภาพยนตร์อิงจากวรรณกรรมใน ค.ศ. 1999 ที่มีชื่อเดียวกัน เป็นเรื่องเกี่ยวกับทีมนักศึกษาโบราณคดีและประวัติศาสตร์ในยุคปัจจุบันถูกส่งย้อนเวลากลับไปยังฝรั่งเศสยุคกลาง เพื่อช่วยเหลือศาสตราจารย์ของพวกเขาท่ามกลางการสู้รบ

เจอร์รี โกลด์สมิธเป็นผู้ประพันธ์เพลงต้นฉบับ ซึ่งน่าจะเป็นเพลงสุดท้ายก่อนที่เขาจะเสียชีวิตใน ค.ศ. 2004 (เพลงสุดท้ายจริง ๆ คือ *[[Looney Tunes: Back in Action]]*) แต่แทนที่ด้วยเพลงต้นฉบับใหม่ของไบรอัน ไทเลอร์ หลังตัดต่อครั้งแรกเสร็จเรียบร้อย และโกลด์สมิธประสบปัญหาสุขภาพมากขึ้น ทำให้เขาไม่สามารถทำต่อได้ ภาพยนตร์นี้ได้รับเสียงวิจารณ์ในทางลบและถือเป็นออฟฟิศบอมบ์ โดยขาดทุนประมาณ 49 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

## เนื้อเรื่อง

## นักแสดง

## การผลิต
ฉากการสู้รบใช้การจำลองประวัติศาสตร์สมัยกลาง ริชาร์ด ดอนเนอร์จำกัดการใข้งานภาพซีจี (CGI) ในภาพยนตร์ให้น้อยที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

## คำตอบรับ
*ข้ามมิติเวลา ฝ่าวิกฤติอันตราย* ทำรายได้ในประเทศสหรัฐและแคนาดาไป 19.5ล้านดอลลาร์สหรัฐ และดินแดนอื่นทำรายได้ไป 24.4ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทั่วโลกทำรายได้ที่ 43.9ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากต้นทุน 80}ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาพยนตร์นี้เปิดตัวในอันดับที่12 แล้วขึ้นเป็นอันดับ8 ในสัปดาห์ที่สอง โดยเป็นสัปดาห์เดียวที่ติดบ็อกซ์ออฟฟิศ 10 อันดับแรกในประเทศ ใน ค.ศ. 2018 *[[Newsweek]]* รวมภาพยนตร์นี้เข้าในบทความเกี่ยวกับบอกซ์ออฟฟิศบอมบ์

### คำวิจารณ์
  ผู้ชมลงโพลใน CinemaScore ด้วยระดับเฉลี่ยที่ "C+" จากขอบเขต A+ ถึง F

Kirk Honeycutt จาก *[[The Hollywood Reporter]]* เรียกภาพยนตร์นี้เป็น "ความบันเทิงที่แย่จนกลายเป็นดีอย่างเหลือเชื่อ"

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่อิงจากวรรณกรรมสัญชาติอเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่อิงจากวรรณกรรมบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดยริชาร์ด ดอนเนอร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในคริสต์ทศวรรษ 1350
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในมอนทรีออล
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับสงครามร้อยปี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เทคโน-ทริลเลอร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
ปอบ หวีด สยอง

**ปอบ หวีด สยอง** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสยองขวัญ /ตลก ปี 2544 กำกับโดยเหมันต์ เชตมีและเขียนบทโดยภาคภูมิ วงษ์จินดา

## เนื้อเรื่อง
สยามในปี พ.ศ. 2475 ผีสาวชื่อปอบจอมหิวโหยกำลังก่อกวนหมู่บ้านสามโคตร จังหวัดร้อยเอ็ด ทำให้ผู้ชายทุกคนในหมู่บ้านเสียชีวิต มีการนำหมอผีเข้ามาปราบ และเขามัดผีร้ายด้วยสายสิญจน์

ย้อนเวลากลับมาในปี พ.ศ. 2543 เป็นช่วงเปิดภาคเรียนใหม่ โดยมีกลุ่มนักศึกษาจากกรุงเทพมหานครเดินทางมาเพื่อเข้าค่ายโครงการพัฒนาชนบทในหมู่บ้านสามโคตร เด็กผู้ชายบางคนแอบดูเพื่อนร่วมชั้นสาวสวยอย่างเกอร์ขณะที่เธอกำลังอาบน้ำในแม่น้ำ โดยบังเอิญ พวกเขาได้ทำลายบ่อน้ำที่ปิดผนึก และปลดปล่อยผีร้ายออกมาโดยไม่รู้ตัว ผีเข้าสิงเคอร์ และเมื่อเหล่านักศึกษากลับมาถึงเมืองหลวง วิญญาณก็ตามมากับพวกเขาด้วย

เมื่อผีร้ายที่เข้าสิงเกอร์เข้ามาอาศัยอยู่ในเมือง ก็กลับเกิดหิวขึ้นมาอีกครั้ง จนทำให้เกอร์กลายเป็นคนเสพติดเซ็กส์ เธอไม่สามารถหาผู้ชายได้เพียงพอ เกอร์ชวนเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งไปออกเดท หลังจากดูหนังจบ เธอก็แปลงร่างเป็นผีปีศาจในรถ และเอามือลูบร่างของผู้ชายคนนั้น เขารอดชีวิตมาได้ แต่ในเวลาต่อมามีการเปิดเผยว่าตับของเขาหายไปแล้ว

เพื่อน ๆ ของเกอร์สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมของเธอ โดยเฉพาะหลังจากที่เธอใช้ลิ้นยาวของเธอทำความสะอาดจานตับ และเธอก็แปลงร่างเป็นปีศาจที่น่ากลัว

ในที่สุด ชายหนุ่มลึกลับชื่อคอมก็ปรากฏตัวขึ้น และแสดงให้เหล่านักศึกษาเห็นถึงวิธีกำจัดผีโดยใช้ถุงยางอนามัย แต่วิญญาณเพียงแค่เข้าครอบครองร่างอื่นๆ กระโดดจากร่างหนึ่งไปยังอีกร่างหนึ่งเพื่อหลบหนีและเอาชีวิตรอด จากนั้นคองก็จัดเตรียมกล้องพิเศษและอาวุธอื่นๆ ให้กับนักศึกษาเพื่อใช้ในการต่อสู้กับผี

## นักแสดง

* ดนัย สมุทรโคจร รับบทเป็น คอม
* แองเจล่า แกรนท์ รับบทเป็น ฟ้า
* ชมพูนุช ปิยะภาณี รับบทเป็น เกอร์
* เชษฐวุฒิ วัชรคุณ รับบทเป็น อิซาเบลล่า
* ชัยชาญ นิ่มพูลสวัสดิ์ รับบทเป็น วู
* นภัสนันท์ ทวีกิจถาวร รับบทเป็น พิม

## กระแสตอบรับ
บทวิจารณ์พบว่าการแสดงของนักแสดงนั้น “ตลก” และ “แสดงอารมณ์เกินเหตุ”

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ผีไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยสหมงคลฟิล์ม
หมวดหมู่:ภาพยนตร์วัยรุ่นไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ตลกสยองขวัญไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2000
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย เหมันต์ เชตมี
จี คาง

**จี คาง** หรือ **ซี คาง** (, ค.ศ. 223–262) ชื่อรอง **ชูเย่** () เป็นนักประพันธ์ดนตรี นักเขียนความเรียง นักปรัชญา และนักกวีชาวจีนในยุคสามก๊ก เป็นหนึ่งในเจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่ผู้ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองที่อันตรายในจีนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 3 และอุทิศตนให้กับศิลปะและความประณีต

จี คางเป็นที่รู้จักในฐานะนักเขียนและยังเป็นนักประพันธ์ดนตรีกับนักเล่นกู่ฉินที่มีชื่อเสียง จี คางได้รับการระบุว่าเป็นชายที่รูปงามและร่างสูง (ประมาณ 188 เซนติเมตร)

## ประวัติ
จี คางในฐานะนักคิดได้เขียนเกี่ยวกับการมีอายุยืน ทฤษฎีดนตรี การเมือง และจริยธรรม งานเขียนของจีคางได้แก่ *หย่างเชิงลุ่น* (養生論, ความเรียงเกี่ยวกับการบำรุงชีวิต), *เชิงอู๋ไอเล่อลุ่น* (聲無哀樂論, วจนิพนธ์ว่าด้วยเสียงที่ไร้ความเศร้าและความสุข), *ฉินฟู่* (琴賦, บทเพลงที่เล่นด้วยฉิน) และ *ชื่อซือลุ่น* (釋私論, วจนิพนธ์ว่าด้วยความเป็นปัจเจก) จี คางในฐานะนักดรีได้ประพันธ์เพลงเดี่ยวสำหรับเล่นด้วยฉินหลายเพลง 

จี คางวิจารณ์ลัทธิขงจื๊ออย่างรุนแรงและท้าท้ายขนบธรรมเนียมทางสังคมหลายอย่างในยุคนนั้น จี คางได้สมรสกับหลานสาวของโจโฉ (บางแหล่งข้อมูลระบุว่าเป็นเหลนสาว) จี คางรับราชการในรัฐวุยก๊ก แต่งานราชการทำให้จี คางรู้สึกเบื่อ เมื่อผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สุมาเจียวขึ้นมามีอำนาจ สุมาเจียวได้เสนอตำแหน่งข้าราชการพลเรือนให้กับจี คาง แต่จี คางปฏิเสธจงโฮยผู้แทนของสุมาเจียวด้วยท่าทางยโส เมื่อเพื่อนคนหนึ่งของจี คางถูกจับขังคุกในข้อหาเท็จ จี คางก็มาเป็นพยานเพื่อปกป้องเพื่อน แต่ทั้งคู่ก็ถูกส่งไปเข้าคุก สุมาเจียวตัดสินโทษให้จี คางถูกประหารชีวิตตามการยุยงของจงโฮย บัณฑิตสามพันคนยื่นคำร้องขอการนิรโทษกรรมให้จี คางแต่ไม่เป็นผล กล่าวกันว่าก่อนที่จี คางจะถูกประหารชีวิต จี คางได้บรรเลงเพลงสุดท้ายด้วยกู่ฉิน

จี คางเขียนเพลง*กว่างหลิงซ่าน* (廣陵散) เป็นเพลงสำหรับกู่ฉินที่เล่าถึงการลอบสังหารอ๋องแห่งรัฐหาน (韓) กล่าวกันว่าเพลงนี้ได้รับแรงบรรดาใจจากการมาเยือนของวิญญาณ และได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวาง นอกจากนี้ยังเชื่อกันว่าจี คางได้กลายเป็นเซียนผ่านชือเจี่ย (屍解) โดยลัทธิเต๋ากระแสหลัก

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
* รายชื่อนักเขียนชาวจีน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่มเติม
*Owen, Stephen [translator], Swartz, Wendy [translator], Tian, Xiaofei [editor], Warner, Ding Xiang [editor] (2017). The Poetry of Ruan Ji and Xi Kang . * De Gruyter Mouton*. 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Xi Kang Xi Kang and Qin music.

หมวดหมู่:เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่
หมวดหมู่:นักดนตรีจากมณฑลอานฮุย
หมวดหมู่:นักปรัชญาในยุคสามก๊ก
เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่

**เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่** () เป็นกลุ่มบัณฑิต นักเขียน และนักดนตรีชาวจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 3 แม้ว่าบุคคลต่าง ๆ เหล่านี้มีตัวตนอยู่จริง แต่ไม่แน่ชัดว่ามีความเชื่อมโยงกันอย่างไร ใน 7 คนนี้มีหลายคนที่มีความเชื่อมโยงกับสำนักชิงถานแห่งลัทธิเต๋าที่อยู่ในรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

ปราชญ์ทั้งเจ็ดเห็นว่าชีวิตของพวกตนอยู่ในอันตรายเพื่อราชวงศ์จิ้นของตระกูลสุมาซึ่งรับรองลัทธิขงจื๊อขึ้นสู่อำนาจ ในปราชญ์ 7 คนนี้มีบางคนที่เขียนกวีนิพนธ์วิพากย์วิจารณ์ราชสำนักและการบริหารราชการ และเขียนวรรณกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิเต๋า ปราชญ์ทั้งเจ็ดไม่มีมีมุมมองที่เหมือนกันทั้งหมด บางคนพยายามหาทางเพื่อผ่านพ้นสถานการณ์ทางการเมืองที่ยากลำบากโดยการสวมบทบาทอย่างระมัดระวังเป็นนักเลงสุราและคนบ้าเพื่อหลีกเลี่ยงการควบคุมของราชสำนัก (เช่น หลิว หลิง) แต่บางคนก็เข้าร่วมกับราชวงศ์จิ้น (เช่น อ๋องหยง) แม้ว่าปราชญ์ทั้งเจ็ดอาจจะเคยหรือไม่เคยเข้าร่วมใน "การสนทนาหรือโต้วาทีอันเฉียบแหลม" (*[[ชิงถาน]]*) แต่ทั้งเจ็ดก็กลายเป็นหัวข้อของตนเองใน*[[ชื่อชัวซิน-ยฺหวี่]]* (, "งานเขียนใหม่ว่าด้วยเรื่องเล่าในโลก")

## เจ็ดปราชญ์
เจ็ดปราชญ์ได้แก่ จี คาง หรือซี คาง (嵇康), หลิว หลิง (劉伶), รฺเหวี่ยน จี๋ (阮籍), รฺเหวี่ยน เสียน (阮咸), เซี่ยง ซิ่ว (向秀), อ๋องหยง (王戎 *หวาง หรง*) และชาน เทา (山涛) จี คางมีความสนิทสนมกับรฺเหวี่ยน จี๋เป็นพิเศษ ความสัมพันธ์ของทั้งสองได้รับการระบุว่า "แข็งแกร่งยิงกว่าโลหะและหอมเหมือนกล้วยไม้" 

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่มเติม
* 
* 
**A New Chinese Tomb Discovery: The Earliest Representation of a  Famous Literary Theme* in Artibus Asiae, 1961 - Alexander Coburn Soper
*  
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 


หมวดหมู่:วัฒนธรรมจีน
หมวดหมู่:กลุ่มบุคคลชาวจีน
หมวดหมู่:กลุ่มเจ็ด
หมวดหมู่:บุคคลที่นับถือลัทธิเต๋า
กุกกุริปา

**กุกกุริปา** (IAST: ) เป็นหนึ่งในมหาสิทธาที่มีชีวิตอยู่ในดินแดนอินเดีย ผู้ปฏิบัติพระพุทธศาสนาวัชรยาน และสละตนออกบวช ขณะเดินทางจาริกไป เขาได้พบกับสุนัขในพุ่มไม้ที่กำลังหิวโหย ด้วยความเมตตา เขาจึงให้อาหารและดูแลสุนัขตัวนั้น ทั้งสองอยู่ด้วยกันจนกระทั่งกุกกุริปาพบถ้ำที่สามารถปฏิบัติสมาธิได้โดยสงบ เมื่อเขาออกจากถ้ำไปหาอาหาร สุนัขตัวนี้จะอยู่กั้นด้านหน้าถ้ำ

หลังผ่านไป 12 ปี กุกกุริปาปฏิบัติจนสำเร็จได้รับตัวขึ้นสวรรค์ กระนั้นแม้เมื่ออยู่บนสวรรค์ เขาก็ยังคงนึกถึงสุนัขของตนที่ถ้ำอยู่เสมอ วันหนึ่งเมื่อมองลงจากสวรรค์ เขาพบกับสุนัขตนเองยังคงนั่งรอหน้าถ้ำในสภาพผอมซูบและหิวโหย จึงตัดสินใจลงจากสวรรค์กลับไปยังถ้ำและกลับไปพบกับสุนัขของตนอีกครั้ง กระนั้นเมื่อเขาเริ่มสัมผัสลูบสุนัขตัวนั้น สุนัขได้อันตรธารไปและปรากฏเบื้องหน้าเขาเป็นพระฑากินีแทน ซึ่งบอกแก่เขาว่า เขาได้เรียนรู้ซึ่งสิ่งอันยิ่งใหญ่กว่าการอดทน และได้มอบการตรัสรู้ให้แก่เขา จากนั้น กุกกุริปาซึ่งตรัสรู้ได้เดินทางกลับไปยังกบิลพัสดุ์ มีชีวิตอยู่อีกหลายปี สร้างประโยชน์แก่ผู้คน

ในด้านผลงานประพันธ์ กุกกุริปาประพันธ์ดนตรีแห่งการตรัสรู้ และมีสามบทที่เขาประพันธ์ปรากฏในจรรยบท หนึ่งในนั้นคือ ความงอกงามอย่างสตรีในกุกกุริปา 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:มหาสิทธา
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี]] พ.ศ. 2531** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม, อำเภอท่าวุ้ง และอำเภอบ้านหมี่

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล, อำเภอสระโบสถ์, กิ่งอำเภอท่าหลวง และกิ่งอำเภอโคกเจริญ

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

## อ้างอิง

ลพบุรี
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดลพบุรี
ชูตะ โมริชิมะ

**ชูตะ โมริชิมะ** (, เกิด 13 สิงหาคม 1983) เป็นนักพากย์และนักร้องชายชาวญี่ปุ่น ส่วนสูง 168 ซม. เป็นสมาชิกของวง Argonavis เกิดที่จังหวัดนีงาตะ สังกัดค่ายฮิบิกิ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2526
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดนีงาตะ
หมวดหมู่:นักร้องชายญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น
อากิฮิโระ ทาจิมะ

**อากิฮิโระ ทาจิมะ** (, เกิด 4 กรกฎาคม 1989) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่ เมืองจิกุชิโนะ จังหวัดฟุกุโอกะ สังกัดเค็นยูออฟฟิศ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2532
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดฟูกูโอกะ
หมวดหมู่:นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น
เซจิ มาเอดะ

**เซย์จิ มาเอดะ** (, เกิด 1 กรกฎาคม 1993) เป็นนักพากย์ นักร้อง และ นักแสดงละครเวที ชาวญี่ปุ่น เป็นสมาชิกของวง Argonavis เกิดที่เมืองเนยางาวะ จังหวัดโอซากะ สังกัดค่ายฮิบิกิ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2536
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดโอซากะ
หมวดหมู่:นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี]] พ.ศ. 2529** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม, อำเภอท่าวุ้ง และอำเภอบ้านหมี่

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล, กิ่งอำเภอท่าหลวง และกิ่งอำเภอสระโบสถ์

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

## อ้างอิง

ลพบุรี
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดลพบุรี
นางสาวไทย 2568

**นางสาวไทย 2568** () เป็นการจัดประกวดนางสาวไทยครั้งที่ 56 ภายใต้สมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ซึ่งดำเนินการจัดการประกวดโดย บริษัท ทีพีเอ็น โกลบอล จำกัด โดยเก็บตัวผู้เข้าประกวดเพื่อทำกิจกรรมที่จังหวัดชลบุรี และจัดประกวดรอบสุดท้ายในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2568 ณ เอ็มซีซี ฮอลล์ เดอะมอลล์ ไลฟ์สโตร์ งามวงศ์วาน อำเภอเมือง จังหวัดนนทบุรี ถ่ายทอดสดทางสถานีโทรทัศน์ ททบ.5 เอชดี โดยในช่วงสุดท้ายของการประกวด พนิดา เขื่อนจินดา นางสาวไทย 2567 ได้มอบมงกุฎและสายสะพายให้กับ โชตินภา แก้วจรูญ ผู้ดำรงตำแหน่งนางสาวไทย 2568 ซึ่งจะเป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมการประกวด มิสคอสโม 2025 ในปลายปีเดียวกัน

## ผลการประกวด

### ลำดับ

*§ ได้รับรางวัล Fast Track "Best Popular Vote by Eventista" ผ่านเข้ารอบ 12 คนสุดท้ายอัตโนมัติ
*$ ได้รับรางวัล Fast Track "Impact Commerce by TPNG Shop" ผ่านเข้ารอบ 12 คนสุดท้ายโดยอัตโนมัติ
*₤ ได้รับรางวัล Fast Track "Top Vote รอบ Preliminary" ผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้ายโดยอัตโนมัติ
*€ ได้รับรางวัล Fast Track "Top Vote รอบ Final" ผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้ายโดยอัตโนมัติ

## รางวัลพิเศษ

### การประกวดกุลสตรีศรีเดอะมอลล์

## ผู้เข้าประกวด
ณ วันที่ 20 พฤษภาคม, ผู้เข้าประกวด 45 คน ที่ได้รับการยืนยันแล้ว:

### หมายเหตุ
#### การเข้าร่วมประกวดในปีที่ผ่านมา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:นางสาวไทย
หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:การประกวดความงามในปี พ.ศ. 2568
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี]] พ.ศ. 2526** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม และอำเภอท่าวุ้ง

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล, อำเภอบ้านหมี่, กิ่งอำเภอท่าหลวง และกิ่งอำเภอสระโบสถ์

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
* จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

## อ้างอิง

ลพบุรี
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดลพบุรี
ตำบลกระจัน

**กระจัน** เป็นตำบลในอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลกระจัน

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลกระจัน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลหนองโอ่ง
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลเจดีย์ และตำบลบ้านดอน 
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลยุ้งทะลาย
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลอู่ทอง

## ประวัติ
กระจัน เดิมเป็นตำบลเก่าแก่ในอำเภออู่ทอง ในปี พ.ศ. 2492 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกหมู่ 5 บ้านโคกยายเกตุ,หมู่ 6 บ้านปากแสก ของตำบลกระจัน ไปรวมกับหมู่ 5 บ้านไผ่ลูกนก ของตำบลบ้านดอน กับหมู่ 6 บ้านวัดนก,หมู่ 7 บ้านตาลลูกอ่อน ของตำบลยุ้งทะลาย รวมตั้งเป็นตำบลใหม่ชื่อว่า ตำบลเจดีย์ 

ปี พ.ศ. 2492 นายสนิท วิไลจิตต์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้พิจารณาเปลี่ยนแปลงชื่อท้องที่ของตำบลกระจัน เนื่องจากเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของอำเภออู่ทอง สมควรเปลี่ยนชื่อให้ตรงกับท้องที่ความเป็นจริง จึงเปลี่ยนชื่อตำบลกระจัน เป็นชื่อ ตำบลอู่ทอง 

ก่อนที่ปี พ.ศ. 2529 นายอารีย์ วงศ์อารยะ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกด้านทิศใต้ของตำบลอู่ทอง 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 2 บ้านกระจัน, หมู่ 4 บ้านบางยี่แส, หมู่ 5 บ้านบางระดม, หมู่ 8 บ้านหนองสาวโศก และหมู่ 11 บ้านดอนยายเหม ออกมาตั้งเป็นตำบล โดยใช้ชื่อ "กระจัน" ตามชื่อตำบลเดิมเพื่อประวัติศาสตร์ของท้องที่

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลกระจันแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านหัวพุทรา
* **หมู่ที่ 2** บ้านกระจัน
* **หมู่ที่ 3** บ้านดอนยายเหม
* **หมู่ที่ 4** บ้านบางยี่แส
* **หมู่ที่ 5** บ้านบางระดม
* **หมู่ที่ 6** บ้านโพธิ์ล้อม
* **หมู่ที่ 7** บ้านหนองสองห้อง
* **หมู่ที่ 8** บ้านสะพานดำ
* **หมู่ที่ 9** บ้านดอนแฝก
* **หมู่ที่ 10** บ้านฟากลาด

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลกระจันเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลกระจันหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลกระจันมี 10 หมู่บ้าน พื้นที่ 31.52 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,787 คน และ 1,188 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลกระจันอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลกระจัน

ปี พ.ศ. 2550 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลกระจันมี 10 หมู่บ้าน พื้นที่ 31.52 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,073 คน และ 1,569 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมาตั้งแต่ 12.1 ล้านบาทและได้รับความเห็นชอบจากราษฎร พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลกระจันอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลกระจัน

## อ้างอิง

กระจัน
กระจัน
สกุลอลอยเซีย

**อลอยเซีย** (อังกฤษ: *Aloysia*) เป็นสกุลหนึ่งของพืชดอก ในวงศ์ Verbenaceae ซึ่งรู้จักกันในทั่วไปว่า **บีบรัช** โดยมีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกา ซึ่งจะกระจายพันธุ์ในภูมิอากาศแบบอบอุ่นตลอดจนในภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนและภูมิอากาศแบบทะเลทราย สกุลนี้ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแด่ มารีอา ลุยซาแห่งปาร์มา (ค.ศ. 1751-1819) พระมเหสีของพระเจ้าการ์โลสที่ 4 แห่งสเปน

## คำอธิบาย
พืชเหล่านี้เป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก ไม้พุ่ม หรือไม้ต้น ที่มีความสูง 0.5 เมตร ถึง 15 เมตร ในหลายชนิดมีกลิ่นที่หอม ลำต้นอาจมีสี่เหลี่ยมมุมฉากและเรียบเมื่อยังอ่อน แต่เมื่ออายุมากขึ้นจะมีลักษณะเป็นมุมมากขึ้นหรือกลม และมักปรากฏเป็นร่องหรือมีริ้วรอยตามอายุ ใบไม้เป็นใบเขียวตลอดปีหรือผลัดใบในฤดูแล้ง มักจะเรียงตัวแบบตรงข้ามกันหรือเป็นวงรอบ แต่สามารถเรียงตัวแบบสลับกันหรือเป็นกลุ่มได้ แผ่นใบมีรูปร่างหลากหลาย มีขอบหยักหรือเรียบ และพื้นผิวด้านบนอาจไม่มีขนหรือมีขนหยาบ และในส่วนด้านล่างของใบอาจมีขนต่อม ช่อดอกมักเป็นช่อกระจะซึ่งมีระยะห่างกันมาก โดยแต่ละกระจะมีดอกประมาณ 3-6 ดอก มีใบประดับใต้ดอกซึ่งดูสวยงามในบางชนิดได้ กลีบเลี้ยงมี 2 หรือ 4 แฉก และอยู่ถาวร คอยหุ้มผลไว้ในขณะที่เจริญเติบโต กลีบดอกเป็นหลอด มีปากกว้าง แบ่งออกเป็น 4 แฉก โดย 1 แฉกอาจมีรอยแยก กลีบดอกอาจเป็นสีขาว สีม่วง สีน้ำเงิน หรือสีชมพู มีก้านชูเกสรเพศเมียที่แคบมียอดเกสรเพศเมียแบบสองแฉกอยู่ปลายและมีเกสรเพศผู้ 4 เกสร ผลเป็นแบบผลแยกแล้วแตก

## สปีชีส์
[right|thumb| ''[Aloysia wrightii*]]
[[ไฟล์:Aloysia_macrostachya_1.JPG|right|thumb| *Aloysia macrostachya*]]
สกุลอลอยเซีย ได้รับการยอมรับว่ามี 41 ชนิด:
  
**Aloysia arequipensis* 
**Aloysia barbata* 
**Aloysia brasiliensis* 
**Aloysia castellanosii* 
**Aloysia catamarcensis* 
**Aloysia chamaedryfolia* 
**Aloysia chiapensis* 
**Aloysia citrodora*  &ndash; lemon verbena, lemon beebrush
**Aloysia coalcomana* 
**Aloysia cordata* 
**Aloysia crenata* 
**Aloysia decipiens* 
**Aloysia densispicata* 
**Aloysia deserticola* 
**Aloysia dusenii* 
**Aloysia fiebrigii* 
**Aloysia gentryi* 
**Aloysia gratissima*  &ndash; common beebrush, whitebrush, whitebush 
**Aloysia hatschbachii* 
**Aloysia herrerae* 
**Aloysia macrostachya*  &ndash; Rio Grande beebrush
**Aloysia nahuire* 
**Aloysia oblanceolata* 
**Aloysia ovatifolia* 
**Aloysia peruviana* 
**Aloysia polygalifolia* 
**Aloysia polystachya*  &ndash; burro, burrito
**Aloysia pulchra* 
**Aloysia riojana* 
**Aloysia salsoloides* 
**Aloysia salviifolia* 
**Aloysia schulziana* 
**Aloysia scorodonioides* 
**Aloysia sonorensis* 
**Aloysia spathulata* 
**Aloysia tarapacana* 
**Aloysia trifida* 
**Aloysia unifacialis* 
**Aloysia velutina* 
**Aloysia virgata* 
**Aloysia wrightii*  &ndash; mintbush lippia, Wright's beebrush


=== เดิมจัดไว้ที่ ===

* *Mulguraea ligustrina* (as *A. ligustrina'' (Lag.) Small) 
## เชิงอรรถและรายการอ้างอิง


หมวดหมู่:วงศ์ผกากรอง
หมวดหมู่:สกุลอลอยเซีย