open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ยุทธการที่อินช็อน

**ยุทธการที่อินช็อน** () เป็นการบุกครองด้วยการยกพลขึ้นบกและการสู้รบในสงครามเกาหลี ซึ่งส่งผลลัพธ์ให้ได้รับชัยชนะที่เด็ดขาดและการพลิกกลับสถานการณ์ทางยุทธศาสตร์เพื่อสนับสนุนแก่กองบัญชาการสหประชาชาติ(UN) ปฏิบัติการดังกล่าวเกี่ยวข้องกับกองกำลังทหารจำนวน 75,000 นาย และเรือรบ 261 ลำ และนำไปสู่การยึดครองกรุงโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้กลับคืนมาในอีกสองสัปดาห์ต่อมา ชื่อรหัสสำหรับปฏิบัติการครั้งนี้คือ **ปฏิบัติการโครไมต์**

การสู้รบเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1950 และสิ้นสุดลงในวันที่ 19 กันยายน ด้วยการจู่โจมยกพลขึ้นบกที่น่าประหลาดใจซึ่งอยู่ห่างไกลจากวงรอบปูซาน ซึ่งกองทัพสหประชาชาติและกองทัพสาธารณรัฐเกาหลี(ROK) ได้ทำการป้องกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เมืองอินช็อนที่ไร้การป้องกันส่วนใหญ่ได้ถูกรักษาการณ์ ภายหลังจากถูกทิ้งระเบิดโดยกองทัพสหประชาชาติ การสู้รบครั้งนี้ได้ทำให้ชัยชนะของกองทัพประชาชนเกาหลี(KPA) ของเกาหลีเหนือต้องจบลง  ภายหลังจากสหประชาชาติได้ยึดครองกรุงโซลกลับคืนมาได้แล้ว ทำให้สายส่งเสบียงของกองทัพประชาชนเกาหลีเหนือในเกาหลีใต้ได้ถูกตัดขาดไปเพียงบางส่วน

กองทัพสหประชาชาติและกองทัพสาธารณรัฐเกาหลีได้รับคำสั่งจากนายพลแห่งกองทัพ ดักลาส แมกอาเธอร์ แห่งกองทัพบกสหรัฐ แมกอาเธอร์ได้เป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังปฏิบัติการ การเอาชนะความเคลือบแคลงอย่างรุนแรงของเหล่านายพลที่คอยระมัดระวังมากขึ้นที่จะเข้าโจมตีที่มีความเสี่ยงในภูมิประเทศที่ไม่เอื้ออำนวยอย่างมาก การสู้รบที่ตามมาด้วยการล่มสลายอย่างรวดเร็วของกองทัพประชาชนเกาหลี ภายในหนึ่งเดือนของการยกพลขึ้นบกที่อินช็อน อเมริกันได้จับกุมเชลยศึกจากทหารของกองทัพประชาชนเกาหลีจำนวน 135,000 นาย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ยุทธการในสงครามเกาหลี
หมวดหมู่:ยุทธนาวีในสงครามเกาหลี
หมวดหมู่:ปฏิบัติการยกพลขึ้นบก
หมวดหมู่:กองทัพเรือสาธารณรัฐเกาหลี
รัฐบราซิล

**รัฐบราซิล** (; ) เป็นหนึ่งในรัฐนอกดินแดนหลักของจักรวรรดิโปรตุเกสบนทวีปอเมริกา ในช่วงที่ยังเป็นอาณานิคมบราซิล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศบราซิล
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของโปรตุเกส
หมวดหมู่:ประเทศบราซิล
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2164
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2358
โสนากษี สิงหา

**โสนากษี สิงหา** (; ; ; เกิด 2 มิถุนายน พ.ศ. 2530) เป็นนักแสดงและน้กร้องหญิงชาวอินเดียซึ่งทำงานในวงการภาพยนตร์ฮินดี เธอเริ่มต้นชีวิตการทำงานด้วยการเป็นนักออกแบบเสื้อผ้า เธอแจ้งเกิดในฐานะนักแสดงด้วยภาพยนตร์ *[[Dabangg]]* (2553) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัล *ฟิล์มแฟร์อะวอดส์* สาขานักแสดงหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม

เธอได้แสดงเป็นนางในฝันของพระเอกภาพยนตร์แอกชันดรามารายได้สูงหลายเรื่อง เช่น *Sonakshi Sinha* (2555), *Son of Sardaar* (2555), *Dabangg 2* (2555) และ *Holiday: A Soldier Is Never Off Duty* (2557) แม้จะถูกวิจารณ์ว่าเป็นบทบาทที่ไม่หลากหลายก็ตาม เธอมาได้รับคำชื่นชมจากการแสดงภาพยนตร์ดรามาเรื่อง *Lootera* (2556) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัล *ฟิล์มแฟร์อะวอดส์* สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยม หลังจากประสบความสำเร็จในเบื้องต้นนี้ บทบาทที่ตามมาของเธอกลับเป็นภาพยนตร์รายได้ต่ำหลายรายเรื่องอย่างต่อเนื่อง ยกเว้นเรื่อง *Mission Mangal* (2562)

นอกจากการแสดงภาพยนตร์ เธอยังขับร้องท่อนเล็ก ๆ ในเพลง "Let's Celebrate" ของอิมรัน ข่าน เพื่อประกอบภาพยนตร์เรื่อง *Tevar* (2558) และยังออกซิงเกิลเดี่ยวชื่อ *[[Aaj Mood Ishqholic Hai]]*

## ประวัติ
เธอเกิดในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2530 ที่ปัฏนา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เป็นธิดาของสถุงคัณ สิงหาและภูณัม สิงหา (สกุลเดิม *จันทรมณี*) บิดาของเธอมีเชื้อสายคายัสตา มารดาเธอมีเชื้อสายฮินดูสินธุ  บิดาของเธอเคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากพรรคภารตียชนตา ก่อนจะย้ายไปสังกัดคองเกรสแห่งชาติอินเดียในปี พ.ศ. 2562 เธอเป็นธิดาคนสุดท้องจากพี่น้องทั้งสามคน ซึ่งเธอมีพี่ชายฝาแฝดสองคนคือลูวะและคูซ สิงหา เธอเริ่มศึกษาที่โรงเรียนอารยาวิทยามานติ และสำเร็จการศึกษาวิชาการออกแบบแฟชั่น จากสถาบันเปรมลีลาวิฑัส มหาวิทยาลัยสตรีนาธิบายดาโมดาร์ฐกาสีมหิลาวิเทศพิชญ์

## ผลงานการแสดง
### ภาพยนตร์

## ผลงานเพลง
### ซิงเกิล
* 2558 - *[[Aaj Mood Ishqholic Hai]]*

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2530
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวอินเดีย
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวอินเดีย
หมวดหมู่:นักร้องหญิงชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ชาวสินธ์
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐพิหาร
โมเนสกิน

**โมเนสกิน** หรือ **โมเนอสเคิน** (, ; ;) เป็นวงดนตรีร็อกจาก โรม อิตาลี ผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศ การประกวดเพลงยูโรวิชัน ปี 2021

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติอิตาลี
หมวดหมู่:วงกลุ่มสี่
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:ผู้ชนะการประกวดเพลงยูโรวิชัน
รายพระนามพระมหากษัตริย์บุนโยโร

**โอมูกามาแห่งบุนโยโร** เป็นพระอิสสริยยศของผู้ปกครองอาณาจักรแอฟริกาตะวันออกชื่อบุนโยโร-กิตาราอาณาจักรเป็นอิสระระหว่างศตวรรษที่ 16 ถึง 19 แม้ว่าจะมิได้มีสถานะเป็นประมุขแห่งรัฐต่อไป, โอมูกามาแห่งโตโรยังคงมีบทบาทสำคัญในการเมืองยูกันดา โดยเฉพาะในกลุ่มชาวบุนโยโรในฐานะผู้นำ ราชวงศ์บุนโยโรมีความสัมพันธ์พิเศษกับโอมูกามาแห่งโตโร

#### ราชวงศ์บาบีอีโต

* รูกิดิ, ปลายศตวรรษที่ 15
* โอกากิ, ปลายศตวรรษที่ 15/ต้นศตวรรษที่ 16
* โอโย นยีบา, ต้นศตวรรษที่ 16
* วินยีที่ 1, ต้นศตวรรษที่ 16
* โอลิมีที่ 1, กลางศตวรรษที่ 16
* นยาบองโก, กลางศตวรรษที่ 16
* วินยีที่ 2, ปลายศตวรรษที่ 16 - ต้นศตวรรษที่ 17
* โอลิมิที่ 2, กลางศตวรรษที่ 17
* นยารวา, กลางศตวรรษที่ 17
* กวามาลี, กลางศตวรรษที่ 17
* มาซัมบา, ปลายศตวรรษที่ 17
* อานาบวานีที่ 1, ปลายศตวรรษที่ 17
* กเยเบมเบที่ 1, ปลายศตวรรษที่ 17
* วินยีที่ 3, ต้นศตวรรษที่ 18
* นีไอกา, ต้นศตวรรษที่ 18
* กเยเบมเบที่ 2, ต้นศตวรรษที่ 18
* โอลิมิที่ 3,  1710–1731
* ดูฮากา, 1731– 1782
* โอลิมิที่ 4,  1782–1786
* นยามูตูกูรา กเยเบมเบที่ 3, 1786–1835
* นยาบองโกที่ 2, 1835–1848
* โอลิมิที่ 5, 1848–1852
* กเยเบมเบที่ 4, 1852–1869
* กาบาเลกา, 1869–1898
* กิตาฮิมบวา, 1898–1902
* ดูฮากาที่ 2, 1902–1924
* วินยีที่ 4, 1925–1967
** *รัฐบาลยูกันดายุบเลิกระบอบกษัตริย์*, 1967–1994
* โซโลมอน อิกูรูที่ 1, 1994–ปัจจุบัน

*
บ
บ
ชินอิจิ ฮาโตริ

**ชินอิจิ ฮาโตริ** (; เกิดวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1971 ที่อาเงโอะ จังหวัดไซตามะ) เป็นนักข่าวอิสระ, *ทาเร็นโตะ* และพิธีกรโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น เขาเป็นอดีตผู้ประกาศประจำช่องนิปปงทีวี ทัตสึโนริ ฮาระ ตั้งชื่อเล่นให้เขาว่า **เบิร์ด** () 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:นักข่าวชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิธีกรโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยวาเซดะ
หมวดหมู่:บุคคลจากอาเงโอะ
ปฏิทินโจเกียว

**ปฏิทินโจเกียว** () เป็นปฏิทินสุริยจันทรคติของประเทศญี่ปุ่นที่ใช้กันตั้งแต่ ค.ศ. 1684 ถึง 1753 โดยได้รับการนำมาใช้อย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1685

## ประวัติ
ระบบ *โจเกียว-เรกิ* ได้รับการพัฒนาและอธิบายโดยชิบูกาวะ ชุงไก เขารับรองว่าความยาวของปีสุริยคติอยู่ที่ 365.2417 วัน

ชุงไกได้พบข้อผิดพลาดในปฏิทินเซวียนหมิง ซึ่งเป็นปฏิทินจีนแบบดั้งเดิมที่ใช้กันมานานถึง 800 กว่าปี

## ดูเพิ่ม
* ปฏิทินญี่ปุ่น
* แผนภูมิสวรรค์
* โจเกียว

## อ้างอิง
 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* National Diet Library, "The Japanese Calendar" -- historical overview plus illustrative images from library's collection

หมวดหมู่:ปฏิทินเฉพาะ
หมวดหมู่:เวลาในประเทศญี่ปุ่น
วัดชีเชียง

**วัดชีเชียง** โบราณสถานประเภทวัดร้างซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของ วิหารพระมงคลบพิตร ที่ ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

## ประวัติ
ใน *[[พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์]]* ได้ระบุถึงการก่อสร้างวัดชีเชียงในรัชสมัยของ สมเด็จพระชัยราชาธิราช เมื่อปี พ.ศ. 2081 ไว้ว่า 

 

จากนั้นในช่วงปี พ.ศ. 2181–2182 สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ได้โปรดเกล้าฯ ให้รื้อวัดชีเชียงตามที่ เยเรเมียส ฟาน ฟลีต หรือ วันวลิต ได้ระบุไว้ว่า 

เป็นไปได้ว่ารูปหล่อทองแดงที่ ฟาน ฟลีต กล่าวถึงคือ พระมงคลบพิตร ซึ่งสมเด็จพระเจ้าปราสาททองได้ย้ายมาประดิษฐานในที่ปัจจุบัน 

## สิ่งก่อสร้างภายในวัด
* ซากวิหารแกลบ

## อ้างอิง

ชีเชียง
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
วัดวรเชษฐาราม (แก้ความกำกวม)

**วัดวรเชษฐาราม** อาจหมายถึง

* วัดวรเชษฐาราม ตั้งอยู่ในเกาะเมืองอยุธยา ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา 
* วัดวรเชษฐ์ (วัดวรเชต) ตั้งอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยา ตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา 

หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อวัด
จักรพรรดิเบซิลที่ 2

**จักรพรรดิเบซิลที่ 2** (;   - 15 ธันวาคม ค.ศ. 1025) ได้รับสมญานามว่า **ผู้ปราบบัลการ์** (),  เป็นจักรพรรดิองค์อาวุโสแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออก ที่ครองราชย์มาเป็นระยะเวลาเกือบ 50 ปี (10 มกราคม ค.ศ. 976 - 15 ธันวาคม ค.ศ. 1025) เคยเป็นพระสหายร่วมงานกับจักรพรรดิองค์อื่น ๆ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 960 เขาและคอนสแตนตินซึ่งเป็นน้องชายของเขา  ถูกได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้ปกครองร่วมก่อนที่โรมานอสที่ 2 ผู้ซึ่งเป็นบิดาจะสวรรคตในปีค.ศ. 963 บัลลังก์ตกเป็นของนายพลสองคนอย่าง นิกโฟโรส โพกัส (–969) และ จอห์น ทซิมิสเคส (–976) ก่อนที่เบซิลจะขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์อาวุโส เบซิล เลกาเปนอส ลุงผู้ทรงอิทธิพลของเขา ได้เป็นผู้ปกครองโดยพฤตินัย ของจักรวรรดิโรมันตะวันออกจนถึงปีค.ศ. 985  เบซิลครองอำนาจเป็นเวลา 40 ปี
[250px|thumb|left|[จักรวรรดิไบแซนไทน์|จักรวรรดิโรมันตะวันออก รุ่งเรืองถึงขีดสุดเมื่อสิ้นรัชสมัยของพระองค์ใน ค.ศ. 1025]]

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 950
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์
บราซิลของเนเธอร์แลนด์

**บราซิลของเนเธอร์แลนด์** () หรือมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า **นิวฮอลแลนด์** (; ) เป็นพื้นที่ส่วนเหนือของอาณานิคมบราซิลของโปรตุเกสที่ปกครองโดยสาธารณรัฐดัตช์ระหว่างการตั้งอาณานิคมบนทวีปอเมริกาในช่วง ค.ศ. 1630–1654 เมืองหลักของอาณานิคมนิวฮอลแลนด์ได้แก่ เมืองหลวงเมาริตส์สตัด (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเรซิฟี), เฟรเดอริกสตัต (โจเอาเปสโซอา), นีวอัมสเตอร์ดัม (นาตาล), เซนต์หลุยส์ (เซาลูอีส), เซากริสตอเวา, ฟอร์ตสโคเนินบอร์ค (โฟร์ตาเลซา), ซีรีญาเอย์ และโอลิงดา

## อ้างอิง


*
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมในทวีปอเมริกาใต้
เจ้าหญิงคาโรลีเนอ มาทิลเดอแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์ค

** เจ้าหญิงคาโรลีเนอ มาทิลเดอแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์ค** () ประสูติเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2437 เป็นพระธิดาพระองค์สุดท้องใน ฟรีดริช เฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และ เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-ออกัสเทนเบิร์ก โดยพระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าคริสเตียนที่ 5 แห่งเดนมาร์ก โดยพระองค์ทรงเป็นพระขนิษฐาใน เจ้าหญิงวิกตอเรีย อเดลไฮด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ เป็นพระมาตุลา (น้าหญิง) ใน เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และทรงมีศักดิ์เป็นพระอัยยิกา (ยาย) ใน สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน และ อันเดรียส เจ้าชายแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
322px|thumb|left|สถานที่ประสูติของเจ้าหญิงคาโรลีเนอ มาทิลเดอแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์คและพระภคินี พระเชษฐา
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เคานต์ฮานส์ โซล์มส-เลาบัค เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2463 พระองค์จึงได้รับบรรดาศักดิ์ **เคาน์เตสฮาส์ โซล์มส-เลาบัค** โดยมีพระบุตรดังนี้
#เคาน์เตสวิกตอเรีย-ลูอีสแห่งโซล์มส์-เลาบัค
#เคานต์ฟรีดริช
#เคานต์ฮุมเบอร์ตุส

พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2515 สิริพระชันษา 77 ปี

## อ้างอิง
*Profile of Karoline Mathilde Prinzessin zu Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, thePeerage.com; accessed 15 August 2014

หมวดหมู่:เจ้าหญิงเยอรมัน
หมวดหมู่:ราชวงศ์กลึคส์บวร์ค
รัฐบาลสมัชชาใหญ่แห่งชาติ

**รัฐบาลสมัชชาใหญ่แห่งชาติ** () เรียกกันโดยทั่วไปว่า **รัฐบาลอังการา** () เป็นชื่อเรียกรัฐบาลตุรกีชั่วคราวซึ่งมาจากการปฏิวัติ ตั้งอยู่ในกรุงอังการา ในช่วงสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี (ค.ศ. 1919−1923) และในช่วงปีสุดท้ายของจักรวรรดิออตโตมัน รัฐบาลนี้มีขบวนการแห่งชาติตุรกีเป็นผู้นำ ซึ่งต่างจากรัฐบาลอันเสื่อมสลายของคอนสแตนติโนเปิล ที่มีสุลต่านออตโตมันเป็นผู้นำ

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* สงครามประกาศอิสรภาพตุรกี
* จักรวรรดิออตโตมัน
* ประเทศตุรกี
* มุสทาฟา เคมัล อาทาทืร์ค

ส
รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกา

**รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกา** (, ) เอกสารไทยเรียก **เมืองลิงงา** หรือ **เมืองสิงคา** เป็นรัฐสุลต่านของชาวมลายูที่เกิดขึ้นจากการแบ่งพื้นที่ของจักรวรรดิยะโฮร์-รีเยา ที่แยกคาบสมุทรยะโฮร์และสิงคโปร์ออกจากหมู่เกาะรีเยา โดยมีสาเหตุจากการที่อับดุล ระฮ์มัน สถาปนาตนเองเป็นสุลต่านแห่งรีเยา-ลิงกา หลังการสวรรคตของสุลต่านมะฮ์มุดที่ 3 แห่งยะโฮร์ และได้รับการยอมรับว่ามีอำนาจอธิปไตยจากฝ่ายอังกฤษและเนเธอร์แลนด์จากสนธิสัญญาอังกฤษ-ดัตช์ ค.ศ. 1824

รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกาดำรงอธิปไตยของตนเองจนถึง ค.ศ. 1911 ก็ถูกรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ยกเลิก และถูกผนวกรวมเข้ากับอาณานิคมอินเดียตะวันออกของดัตช์แทน

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ยะโฮร์
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์สุมาตรา
หมวดหมู่:รัฐอิสลามในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:รัฐสุลต่านในอดีต
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หมวดหมู่:ราชาธิปไตยในอดีต
มินามิ โคจิมะ

**มินามิ โคจิมะ** (; ; ชื่อเล่น: โคจิมินะ, โคจิ, โคจิโกจิ, โคจิซัง, โคจิซามะ; 14 ธันวาคม ค.ศ. 1992 – ) เป็นนักแสดงเอวีชาวญี่ปุ่น และเป็นนักร้องในฐานะสมาชิกของวงไอดอล "เซ็กซี-เจ" รวมถึง "โอโตโตอิฟรายเดย์"

เธอเกิดที่จังหวัดคานางาวะ และมีเสียงแบบอนิเมะ งานอดิเรกของเธอคือการเดินเล่น ส่วนความสามารถพิเศษของเธอคือเทนนิส และว่ายน้ำ ทั้งนี้ เธออยู่สังกัดไมส์ และมีคำพูดติดปากคือ "พูดถึงสตรอว์เบอร์รี ~? (มินามิ ~!) พูดถึงสีชมพู ~? (มินามิ ~!) เจ้าหญิงสตรอว์เบอร์รีมอบของขวัญแห่งความสุขให้กับคุณ!"

## อาชีพ
เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 เธอได้เปิดตัวผลงานเอวีร่วมกับ*ชิน★บิโชโจะ* สำหรับบริษัทอลิซเจแปนโดยเฉพาะ นอกจากนี้ เธอยังมีส่วนร่วมในฐานะสมาชิกของหน่วยนักแสดงหญิง "อลิซทาซุ★"

เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลศิลปินหน้าใหม่ประจำ ค.ศ. 2013 ในงานสกายเพอร์เฟกต์ทีวี! รางวัลการออกอากาศสำหรับผู้ใหญ่ แต่ผู้ได้รับรางวัลดังกล่าวคือมานะ ซากูระ จากที่ทำงานเดียวกัน นอกจากจะรับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการ "โก!โก!โคจิมะนะโง" กับซากูระในปีเดียวกันแล้ว เธอยังได้ร่วมวงดนตรีโอโตโตอิฟรายเดย์ (ชื่อเดิมคือโอโตเมะแฟรบปูชิโน)

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 เธอได้เสร็จสิ้นสัญญากับอลิซเจแปน และย้ายไปบริษัทเอสวันในเดือนมีนาคม ซึ่งบล็อกของเธอได้ย้ายไปเช่นกัน

เธอได้เข้าร่วมวงเอบิซุ★มัสแคตส์ เมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2015

วันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2018 ในวันสุดท้ายของ "แธงส์ซัมเมอร์ทัวร์" เธอได้ประกาศออกจากวงเอบิซุมัสแคตส์1.5 ซึ่งเธอได้ลงทะเบียนตั้งแต่สมัยเอบิซุ★มัสแคตส์

ส่วนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 เธอได้อันดับที่ 2 ใน "การเลือกนักแสดงเอวีที่เซ็กซี ซึ่งยังมีผลงานอยู่" ที่สำรวจโดยโทกูมะโชเต็ง

เธอได้เข้าร่วม "โตเกียวสาเกเฟสติวัล 2020" เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2020 และกลายเป็นทูตวัฒนธรรมสาเกร่วมกับมานะ ซากูระ และไอ อูเอฮาระ

เดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 เธอได้รับการโหวตอยู่ในอันดับ 14 ของรายการ "100 นักแสดงหญิงเซ็กซีโดดเด่นยอดเยี่ยม ซึ่งยังมีผลงานอยู่ แฟลช 2020" และเดือนเมษายน ค.ศ. 2021 เธอได้อันดับ 14 ในนิตยสารวีกลีอาซาฮีเกโนของ "การเลือกนักแสดงเอวีที่เซ็กซี ซึ่งยังมีผลงานอยู่ 2021"

## อ้างอิง

### คำอธิบายประกอบ

### ที่มา

## แหล่งข้อมูลอื่น
* （2013年6月25日 - ）
* 
* YouTubeチャンネルこじみな放送局【小島みなみ公式】
* https://twitcasting.tv/kojima373　小島みなみツイキャス

หมวดหมู่:นักแสดงหนังโป๊หญิงชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักร้องหญิงญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงค่ายอลิซเจแปน
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดคานางาวะ
อะห์มัด เศาะลาห์ ฮุสนี

**อะห์มัด เศาะลาห์ มุฮัมมัด ฮุสนี ฮะซัน** (; เกิดวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1979) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอียิปต์ที่เกษียณแล้ว เคยเล่นในตำแหน่งสไตรเกอร์ (กองหน้า) หลังจากที่แต่งเพลงให้กับมุฮัมมัด อัลฮะมากี และคนอื่น ๆ ใน ค.ศ. 2011 เขาเปลี่ยนอาชีพเป็นนักแสดงใน ค.ศ. 2012 เขาปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์หลายรายการ เช่น กะลับช์, อัลเฟเตวา, ฮะวารีบูคาเรส เป็นต้น

## เกียรติยศ
;อัลอะฮ์ลี
* อีจิปเชียนพรีเมียร์ลีก: 1997–1998

**เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท**
*ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ: 2000

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กองหน้าฟุตบอล
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวอียิปต์
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอียิปต์
หมวดหมู่:บุคคลจากไคโร
วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยาราม

**วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแขม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2502 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509 จากคำบอกเล่าของชาวบ้าน อาชีพการทำนาเป็นอาชีพหลักของคนในพื้นที่นี้ ครั้งเมื่อถึงฤดูกาลเก็บเกี่ยว ชาวบ้านต้องนำข้าวขึ้นตากให้แห้งและมีการนวดข้าว เพื่อให้เม็ดข้าวเปลือกหลุดออกจากรวง และนำไปสีข้าวสารต่อไป พื้นที่ตั้งวัดนี้เป็นที่ดอนเหมาะสำหรับการนำข้าวมาย่ำนวดด้วยการใช้แรงงานวัวควาย โดยการย่ำข้าวชาวบ้านจะปักหลักเสาไว้กลางลาน เพื่อใช้ผูกเชือกกับวัวควายให้เดินย่ำนวดข้าววนไปรอบ ๆ เสานั้นเรียกว่า *เสาเกียด* 

ต่อมาเจ้าของที่ดินได้บริจาคที่ดินเป็นธรณีสงฆ์ เพื่อสร้างเป็นวัดศูนย์กลางชุมชน และตั้งชื่อวัดว่า "วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยาราม" ตามลักษณะภูมิประเทศที่เป็นที่ดิน และอัตลักษณ์ที่สำคัญ ที่เคยใช้เป็นลานนวดข้าว มีเสาเกียดเป็นศูนย์กลาง ผนวกกับชื่อวงศ์ตระกูลผู้บริจาคที่ดิน

นอกจากการเป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจแล้ว วัดยังทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางกิจกรรมต่าง ๆ ของชุมชน เช่น การจัดงานบุญประเพณี การอบรมศีลธรรม และเป็นแหล่งเรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น โดยเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับ “เสาเกียด” ซึ่งเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่สะท้อนถึงวิถีชีวิตและความสามัคคีของชาวนาในอดีตได้อย่างชัดเจน

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูวิมลประชานาถ (ปรีชา ตุฏฺฐจิตฺโต)
* พระอธิการพรสำราญ สมาจิตฺโต

## อ้างอิง

ดอนเสาเกียดมิลินทบุณยาราม
แมร์แยม อีมอนีเยฮ์

**แมร์แยม อีมอนีเยฮ์** () เป็นภรรยาของโมแฮมแมด แจวอด แซรีฟ รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศอิหร่าน ทั้งสองแต่งงานกันใน พ.ศ. 2522 
เธอเป็นที่รู้จักจากบทบาทในการเจรจาที่นำไปสู่แผนปฏิบัติการเบ็ดเสร็จร่วม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ไม่ทราบวันเกิด (บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่)
หมวดหมู่:สตรีชาวอิหร่านในการเมือง
หมวดหมู่:นักวิชาการลัทธิศูฟี
หมวดหมู่:นักวิชาการรูมี
หมวดหมู่:ไม่ทราบปีเกิด (บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่)
เหลียง เต้าหมิง

**เหลียง เต้าหมิง** () เป็นผู้หลบหนีจากจีนสมัยราชวงศ์หมิงที่กลายเป็นกษัตริย์แห่งปาเล็มบังในอาณาจักรศรีวิชัย เขาได้รับเสียงสรรเสริญจากมณฑลกวางตุ้งและเป็นผู้มีเชื้อสายกวางตุ้ง ตามรายงานจากราชวงศ์หมิง เขามีผู้ติดตามพันกว่าคนและมีกองทหารขนาดใหญ่ที่ปาเล็มบัง จักรพรรดิราชวงศ์หมิงรู้ว่า เหลียง เต้าหมิง ปกครองที่ปาเล็มบังและมีกองทัพเรือของเจิ้งเหอ (1403-1424) เป็นผู้ปกป้อง

## ดูเพิ่ม
* Chen Zuyi
* การย้ายถิ่นฐานของชาวจีน
* โจรสลัดในช่องแคบมะละกา
* รัฐสุลต่านมะละกา
* ไห่จิ้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวกวางตุ้ง
หมวดหมู่:โจรสลัดชาวจีน
หมวดหมู่:ผู้พลัดถิ่นชาวจีน
หมวดหมู่:บุคคลจากราชวงศ์หมิง
หมวดหมู่:รัฐก่อนยุคอารานิคมของประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:อาณาจักรศรีวิชัย
วัดสระสี่มุม

**วัดสระสี่มุม** อาจหมายถึง
* **[[วัดสระสี่มุม (จังหวัดราชบุรี)|วัดสระสี่มุม]]** จังหวัดราชบุรี
* **[[วัดสระสี่มุม (จังหวัดนครปฐม)|วัดสระสี่มุม]]** จังหวัดนครปฐม
* **[[วัดสระสี่มุม (จังหวัดนครศรีธรรมราช)|วัดสระสี่มุม]]** จังหวัดนครศรีธรรมราช

สระสี่มุม
ภาษาปาห์ลาวานี

**ปาห์ลาวานี** () เป็นหนึ่งในกลุ่มภาษาเปอร์เซียที่ไม่มีใครพูดแล้ว โดยเป็นภาษาที่เคยมีคนใช้ในประเทศอัฟกานิสถาน

## อ้างอิง
วัดบ่อน้ำจืด

**วัดบ่อน้ำจืด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนข่อย อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดราว 40 ไร่

วัดบ่อน้ำจืดเริ่มสร้างมาในราว พ.ศ. 2460 ประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2485 จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุในหมู่บ้าน เดิมมีพระจำพรรษาอยู่เพียง 2–3 รูป เท่านั้น หนึ่งในนั้นคือ หลวงพ่อปลื้ม จนฺทราหู ท่านได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดบ่อน้ำจืดรูปแรก และได้ทำการสร้างอุโบสถจนแล้วเสร็จเพื่อทำสังฆกรรม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 ต่อมาหลวงพ่อปลื้มมรณภาพลง หลวงพ่อเง สุทินฺโน ซึ่งบวชอยู่กับหลวงพ่อปลื้ม จึงได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสในลำดับมา ท่านได้บูรณะอุโบสถที่ชำรุดแต่เนื่องจากอุโบสถมีความชำรุดมาก จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่บนพื้นที่อุโบสถเดิม และได้ทำพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อ พ.ศ. 2524 และทำพิธีตัดหวายลูกนิมิต เมื่อ พ.ศ. 2538 ต่อมาหลวงพ่อเงมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2539 ปัจจุบันมีพระครูอมรบุญญารักษ์ (บุญรอด) นาถกโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดบ่อน้ำจืดมีพระพุทธรูปนามว่า *หลวงพ่อพุทธนิมิตร* เป็นพระพุทธรูปศิลปะทวารวดี อายุมากกว่า 700 ปี ในวิหารยังประดิษฐานหลวงพ่อเชียงแสน หลวงพ่อสุโขทัย หลวงพ่อพุทธโสธร สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) และรูปเคารพอดีตเจ้าอาวาส หลวงพ่อปลื้มและหลวงพ่อเง อุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง

## รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อปลื้ม จนฺทราหู
* หลวงพ่อเง สุทินฺโน
* พระครูอมรบุญญารักษ์ (บุญรอด) นาถกโร

## อ้างอิง

บ่อน้ำจืด
วัดสระสี่มุม (จังหวัดนครปฐม)

**วัดสระสี่มุม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระพัฒนา อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม

หลวงพ่ออินทร์ อินฺทปญฺโญ ได้เดินออกธุดงค์จากวัดสว่างอารมณ์ จังหวัดสุรินทร์ ซึ่งเป็นวัดต้นสังกัด ดำเนินธรรมยาตรามาเป็นลำดับ จนถึงพื้นที่หมู่บ้านสระ จังหวัดนครปฐม ประชาชนในละแวกนั้นได้นิมนต์ให้ท่านอยู่จำพรรษาที่บ้านสระ ซึ่งบริเวณนั้นมีสระน้ำอยู่ จากนั้นได้ขออนุญาตตั้งวัดชื่อ "วัดสระสี่มุม" เมื่อ พ.ศ. 2492 หลวงพ่ออินทร์ได้สร้างอุโบสถขึ้น 1 หลัง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2498 สร้างกุฏิ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง โรงเรียนประชาบาลชื่อว่า โรงเรียนวัดสระสี่มุม ในสมัยพระอาจารย์ลอยเป็นเจ้าอาวาส ได้จัดสร้างกุฏิ 8 หลัง เป็นครึ่งตึกครึ่งไม้ เมื่อ พ.ศ. 2511 ได้สร้างสถานีอนามัยขึ้น 1 หลัง

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร มีเสาหาญล้อมรอบ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2490 ศาลาการเปรียญลักษณะทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้ ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2539 มีขนาดกว้าง 18 เมตร ยาว 44 เมตร วัดมีปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างด้วยโลหะ สูง 1 เมตร หน้าตักกว้าง 70 เซนติเมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 

## รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่ออินทร์ อินฺทปญฺโญ
* พระครูวิบูลคุณวัฒน์ ถามพโล
* พระอธิการประจวบ จารุธมฺโม
* พระมหาบุญเผื่อน สุจิตฺโต

## อ้างอิง

สระสี่มุม
วัดบางกล้วย (จังหวัดสมุทรสงคราม)

**วัดบางกล้วย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลองในตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม 

วัดบางกล้วยตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2412 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สันนิษฐานว่า โบราณมีเนื้อที่แผ่นเดียวกับคลองบางกล้วย แต่ถูกน้ำเซาะพังทะลายไป วัดมีความเจริญติดต่อกันมาช้านาน มีช่วงหนึ่งทางวัดได้อาราธนาพระอาจารย์พับ จากวัดตรีจินดาวัฒนารามมาเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ปฏิสังขรณ์วัด นับตั้งแต่อุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอฉัน หอกลอง ศาลาท่าน้ำ ตลอดจนโรงครัว และโรงเรียนปริยัติธรรม หลังจากอาจารย์พับมรณภาพแล้ว เจ้าอาวาสรูปต่อมาได้ดำเนินรอยตามในด้านการบูรณปฏิสังขรณ์ และก่อสร้างปูชนียวัตถุ และถาวรวัตถุต่าง ๆ ตลอดจนโรงเรียนประชาบาล

พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยของเก่าคู่มากับวัด นามว่า *หลวงพ่อศรีกัทลยาโคดม* หรือ *หลวงพ่อใหญ่* ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก 1 คืบ 5 นิ้ว สูง 5 ศอก 2 นิ้ว และกฏิสงฆ์ หอฉัน หอสวดมนต์ ทำจากไม้สักของเก่า

## อ้างอิง

บางกล้วย
โหย่วเฉา

**โหย่วเฉา** () เป็นผู้คิดค้นอาคารบ้านเรือนตามประมวลเรื่องปรัมปราจีน ว่ากันว่า เป็นหนึ่งในราชาทั้งสามของจีนโบราณ ตัวตนของบุคคลนี้ยังคลุมเครือ เขายังเป็นที่เรียกขานว่า **ต้าเฉา** (大巢) ตามประเพณีถือว่า เขาปกครองจีนเป็นเวลา 200 ปี หาน เฟย์จื่อ (韩非子) ระบุว่า โหย่วเฉาสอนผู้คนให้อาศัยอาคารบ้านเรือนที่ทำจากไม้เพื่อหลบเลี่ยงภัยจากสัตว์            

ยังมีตำนานซื่อชื่อ (四氏) ซึ่งว่าด้วยบุคคล 4 คนที่มีส่วนสร้างโลกคือ โหย่วเฉา ซุ่ยเหริน (燧人) ฝูซี (伏羲) และเฉินหนง (神農)

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* Christie, Anthony (1968). *Chinese Mythology*. Feltham: Hamlyn Publishing. 
* Hawkes, David, translator and introduction (2011 [1985]). Qu Yuan *et al.*, *The Songs of the South: An Ancient Chinese Anthology of Poems by Qu Yuan and Other Poets*. London: Penguin Books. 
* Yang, Lihui and Deming An, with Jessica Anderson Turner (2005). *Handbook of Chinese Mythology*. New York: Oxford University Press. 

หมวดหมู่:เทพเจ้าจีน
วัดโพงพาง

**วัดโพงพาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม มีเจ้าอาวาส คือ พระอธิการสมาน จนฺทวโส

วัดโพงพาง แต่เดิมตั้งอยู่ฝั่งแม่น้ำแม่กลอง แต่ถูกน้ำเซาะตลิ่งพังลงน้ำไป จึงได้อพยพรื้อถอนมารวมกับวัดที่อยู่ใกล้เคียง ชื่อว่า "วัดขี้เหล็กบันไดทอง" หรือ "วัดใน" ส่วนวัดโพงพางเดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดนอก** แต่เมื่อรวมเป็นวัดเดียวกันชาวบ้านยังนิยมเรียกชื่อเดิม "วัดโพงพาง" ทำให้ชื่อวัดขี้เหล็กบันไดทองนั้นหายไป สันนิษฐานว่าได้สร้างวัดโพงพางในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา ครั้นมีภัยจากศึกสงครามก็รกร้างร่วงโรยไป โดยเป็นวัดขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2358  และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2360

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถโบราณ รวมทั้งวิหาร กุฎิ ศาลาการเปรียญ พระพุทธรูปแกะสลักด้วยศิลาแดง พระประธานในอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 38 นิ้ว สูง 54 นิ้ว เป็นของเก่าโบราณ และพระพุทธรูปแก้วมรกต หน้าตักกว้าง 5 นิ้ว สูง 6 นิ้วเศษ

## อ้างอิง

โพงพาง
วัดคลองเก้า

**วัดคลองเก้า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบอน อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 12 ไร่ 1 ตารางวา โฉนดเลขที่ 5215 ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 73 ตารางวา

วัดคลองเก้าได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 โดยมี นายไว โคระทัต ดำเนินการสร้างวัดขึ้นในที่ดินของ นาวาเอกศิริชัย รอดบุญพา ที่ยกให้สร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2523 ตั้งชื่อวัดตามสถานที่ตั้งวัดที่ติดกับคลองเก้า ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2523

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร กุฏิสงฆ์ 3 แถว ศาลาการเปรียญสร้าง พ.ศ. 2515 เป็นอาคารไม้ และหอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 16 เมตร ปูชนียวัตถุได้แก่ พระพุทธรูป 8 องค์ หน้าตักกว้าง 30.25  และ 20 นิ้ว และพระศรีสุริยะเมตไตรย์ หน้าตักกว้าง 25 นิ้ว พระพุทธโสธร หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูวิจิตรธรรมวิมล (เยี่ยม) พ.ศ. 2523–2541
* พระครูวิจิตรพัฒนาการ (สุชิน ปภส.สโร) พ.ศ. 2541–

## อ้างอิง

คลองเก้า
พระตำหนักสระแก้ว

**พระตำหนักสระแก้ว** โบราณสถานประเภทพระตำหนักร้างซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของสระแก้วภายในพระราชวังโบราณ 

พระตำหนักหลังนี้สร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแต่ถูกใช้เป็นที่ประทับของ กรมหมื่นสุนทรเทพ และ กรมหมื่นเสพภักดี พระราชโอรสของ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ซึ่งเป็น 2 ใน เจ้าสามกรม ร่วมกับ กรมหมื่นจิตรสุนทร โดยใน *[[พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา]]* ได้มีการกล่าวถึงพระตำหนักสระแก้วไว้ว่า เมื่อครั้งที่เจ้าสามกรมมีเรื่องกับ เจ้าฟ้ากุ้ง ทางด้านเจ้าฟ้ากุ้งได้ให้ขุนนางของพระองค์ผู้หนึ่งชื่อ **ขุนอนุรักษ์ภูธร** ปีนกำแพงพระตำหนักสระแก้วพากำลังพลไปสมทบกันที่ พระตำหนักศาลาลวด

ปัจจุบันพระตำหนักสระแก้วเหลือเพียงแค่ซากฐานกำแพงแก้วบางส่วน ส่วนพระตำหนักอาจจะสร้างด้วยไม้จึงไม่เหลือให้เห็นตัวและบริเวณพระตำหนักสระแก้วได้ถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง สุริโยไท ฉากที่ นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ ได้ให้คนมาลวง ขุนชินราช ไปฆ่า 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:พระราชวังโบราณ อยุธยา
ซุ่ยเหริน

**ซุ่ยเหริน** () ปรากฏในตำนานพื้นบ้านจีนและผลงานบางชิ้นที่วาดขึ้น ซุ่ยเหรินได้รับการยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษทางวัฒนธรรมที่แนะนำมนุษย์ให้รู้จักการผลิตไฟและการนำไปใช้ในการปรุงอาหาร โดยได้รับการรวมอยู่ในรายพระนามผู้ปกครองในยุคสามราชาห้าจักรพรรดิผู้มีชีวิตอยู่ก่อนพระเจ้าเหยา, พระเจ้าซุ่น และจักรพรรดิของราชวงศ์ที่เก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (เซี่ย) และแม้กระทั่งก่อนจักรพรรดิเหลืองและจักรพรรดิเอี๋ยน สิ่งที่ซุ่ยเหรินประดิษฐ์อาจเป็นสว่านคันธนู ซึ่งย้อนกลับไปอย่างน้อยถึงอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ ตามประเพณีถือได้ว่าเขาปกครองจีนเป็นเวลา 110 ปี

## อ้างอิง
*Christie, Anthony (1968). *Chinese Mythology*. Feltham: Hamlyn Publishing. 
*Wu, K. C. (1982). *The Chinese Heritage*. New York: Crown Publishers. .
*Christie, Anthony (1968). *Chinese Mythology*. Feltham: Hamlyn Publishing. 
*Yang, Lihui and Deming An, with Jessica Anderson Turner (2005). *Handbook of Chinese Mythology*. New York: Oxford University Press. 

หมวดหมู่:เทพเจ้าจีน
หมวดหมู่:ผู้ปกครองในตำนาน
หมวดหมู่:สามราชาห้าจักรพรรดิ
จักรวรรดิพม่า

**จักรวรรดิพม่า** สามารถหมายถึง

* อาณาจักรพุกาม (จักรวรรดิพม่าที่ 1) - จักรวรรดิของชาวพม่าในปี ค.ศ. 849–1297
** จักรวรรดิพุกาม - จักรวรรดิของราชวงศ์พุกามในปี ค.ศ. 1044–1287
* อาณาจักรตองอู (จักรวรรดิพม่าที่ 2) - จักรวรรดิของชาวพม่าในปี ค.ศ. 1486–1752
** จักรวรรดิตองอูที่ 1 - จักรวรรดิของราชวงศ์ตองอูยุคเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1510–1599
** จักรวรรดิตองอูที่ 2 - จักรวรรดิของราชวงศ์ตองอูยุคหลังในปี ค.ศ. 1599–1752
* อาณาจักรโก้นบอง (จักรวรรดิพม่าที่ 3) - จักรวรรดิของชาวพม่าในปี ค.ศ. 1752–1885


พ
พ
พ
เหยียนตี้

**เหยียนตี้** หรือ **จักรพรรดิเหยียน** () แปลตรงตัวว่า **จักรพรรดิเปลวเพลิง** เป็นผู้ปกครองจีนโบราณตามตำนานยุคก่อนราชวงศ์ นักวิชาการสมัยใหม่ระบุว่า เทือกเขานาม หยางโถวชาน ซึ่งอยู่ทางเหนือของนครเป่าจี (宝鸡) ในมณฑลฉ่านซี (陕西) เป็นบ้านเกิดและอาณาเขตของเหยียนตี้

มีการอภิปรายมายาวนานว่า เหยียนตี้เป็นบุคคลเดียวกับเฉินหนง (神農) หรือไม่ การประชุมทางวิชาการในประเทศจีนเมื่อ ค.ศ. 2004 ได้มติร่วมกันว่า ใช่ ความเป็นไปได้อีกทาง คือ คำว่า "เหยียนตี้" (จักรพรรดิเปลวเพลิง) เป็นชื่อตำแหน่งของผู้ปกครองชนเผ่าซึ่งสืบทอดกันแบบราชวงศ์ โดยที่เฉินหนงก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่ได้รับการเรียกขานว่า "เหยียนตี้" (คงจะเมื่อสิ้นชีวิตแล้ว) ดังนั้น อันที่จริงแล้ว ย่อมจะถูกต้องกว่าถ้า "เหยียนตี้" จะหมายความถึงบุคคลหลายคน การสืบทอดตำแหน่ง "เหยียนตี้" นับแต่เฉิงหนงลงมาจนถึงเหยียนตี้คนสุดท้ายที่ถูกจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) พิชิตนั้น อาจกินเวลาราว 500 ปี

## รายชื่อเหยียนตี้

รายชื่อโดยทั่วไป ตามที่หฺวังฝู่ มี่ (皇甫謐), สฺวี เจิ่ง (徐整), และซือหม่า เจิน (司馬貞) ระบุ

รายชื่อท้ายตำรา *[[ชานไห่จิง]]* (山海經)

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 
* 

หมวดหมู่:ประมวลเรื่องปรัมปราจีน
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
หมวดหมู่:ผู้ปกครองในตำนาน
หมวดหมู่:สามราชาห้าจักรพรรดิ
วัดลายสอ

**วัดลายสอ** โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ ตำบลคลองสระบัว อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ทางใต้ของ วัดแร้ง

วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ปัจจุบันเหลือเพียงซากฐานและผนังด้านหลังของพระอุโบสถ และพระเจดีย์ประธานทรงกลมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่หลังพระอุโบสถ และเศษซากพระพุทธรูปที่เหลือแต่หน้าตัก ไม่พบเศียรพระพุทธรูป  นอกจากนี้วัดลายสอยังถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ฟอร์มยักษ์เรื่อง สุริโยไท ฉากที่ ขุนอินทรเทพ ซึ่งรับบทโดย หนุ่ย อำพล ลำพูน ยิงปืนปลิดชีพ นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ ซึ่งรับบทโดย ใหม่ เจริญปุระ

## สิ่งก่อสร้างภายในวัด
* ฐานและผนังพระอุโบสถ
* พระเจดีย์ทรงกลมขนาดใหญ่ ที่ถูกขุดเจาะเป็นโพรง
* เศษพระพุทธรูปที่เหลือเพียงหน้าตักไม่พบเศียรพระพุทธรูป

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
ลายสอ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
จู้หรง

**จู้หรง** () หรือ **ฉงหลี่** () เป็นบุคคลสำคัญในประมวลเรื่องปรัมปราจีนและศาสนาพื้นบ้านจีน ซึ่งตำรา *[[หฺวายหนานจื่อ]]* (淮南子) และตำราปรัชญาของมั่วจื่อ (墨子) กับศิษยานุศิษย์ระบุว่า เป็นเทพเจ้าแห่งไฟและทิศใต้ 

ตำรา *[[ชานไห่จิง]]* (山海經) ระบุลำดับตระกูลของจู้หรงไว้อีกแบบว่า สืบเชื้อสายจากทั้งจักรพรรดิหยาน (炎帝) และจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) แหล่งข้อมูลบางแหล่งแสดงความเกี่ยวข้องของจู้หรงกับปรัมปราจีนสมัยต้นและสมัยดึกดำบรรพ์ เช่น ในเรื่องของนฺหวี่วา (女媧), ก้งกง (共工), และอุทกภัยกุ่น-ยฺหวี่ (鯀禹治水) เนื่องจากเดิมเชื่อว่าประมวลเรื่องปรัมปราจีนมีเค้ามูลมาจากเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์อย่างน้อยก็บางส่วน ในการศึกษาวัฒนธรรมจีนแง่ประวัติศาสตร์จะพบว่าเรื่องราวของบุคคลหลายคนหรือเหตุการณ์หลายเหตุที่เล่าขานสืบต่อกันมายาวนาน มีประเพณีซ้อนกันอยู่ คือ ประเพณีที่นำเสนอแง่มุมประวัติศาสตร์มากกว่า กับประเพณีที่นำเสนอเรื่องปรัมปรามากกว่า กรณีของจู้หรงก็เข้าข่ายนี้ เพราะในเอกสาร *[[ฉื่อจี้]]* (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) จะพบว่า จู้หรงได้รับการพรรณนาดั่งเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมไฟ

ว่ากันว่า จู้หรงเป็นบุตรของเกาหยาง (高陽) บ้างเรียก จฺวันซฺวี (顓頊) ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งท้องฟ้า ขณะที่ฉบับประวัติศาสตร์นั้นนำเสนอว่า จฺวันซฺวีเป็นจักรพรรดิจีน อนึ่ง ยังเชื่อว่า จฺวันซฺวีนี้มีบุตรอีกคน คือ กุ่น (鯀) ผู้เป็นบิดาของต้า-ยฺหวี่ (大禹) ราชตระกูลในราชวงศ์ฉิน (秦) ก็อ้างว่าตนสืบเชื้อสายกษัตริย์ผ่านจฺวันซฺวี (แต่มิได้ผ่านจู้หรง) นอกจากนี้ ยังมีการอ้างว่า จู้หรงเป็นบรรพบุรุษของราชตระกูลแปดสายในรัฐฉู่ (楚)

## พงศาวลีวิทยา
### พงศาวลีวิทยาของอักษร
อักษรจีนตัวเต็มลักษณะหนึ่งที่ใช้ในชื่อของจู้หรงคืออักษร  ประกอบด้วยการรวมอักษร 鬲 และ 虫 เข้าด้วยกัน อักษร  หมายถึงหม้อต้มหรือภาชนะสามขาที่ใช้ในพิธีกรรม ซึ่งรายงานทางโบราณคดีระบุว่าเป็นภาชนะที่มีลักษณะเฉพาะของยุคทองแดง (ปลายยุคหินใหม่/ต้นยุคสำริด) พบในแหล่งโบราณคดีทางเหนือของประเทศจีน ส่วนอักษร  มักใช้เพื่อแสดงความหมายเกี่ยวกับหนอน งู หรือแมลง นักจีนวิทยาเดวิก ฮอกส์ (David Hawkes) สันนิษฐานความเชื่อมโนงระหว่างตัวอักษรในชื่อของจู้หรงว่ามีความเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมการทำเครื่องปั้นดินเผาของจีนยุคโบราณ

### บรรพบุรุษในตำนาน
*[[ชานไห่จิง]]* ระบุว่าจู้หรงเป็นบุตรชายของบิดาที่ชื่อแปลได้ว่า "เล่นกับหม้อ" ซึ่งเป็นบุตรชายของผู้ที่แปลชื่อได้ว่า "ชำนาญหม้อ" ในส่วน "บทนำ" ของรวทบทกวี *[[ฉู่ฉือ]]* (楚辭) ฮอกส์ใช้ข้อสังเกตเหล่านี้เพื่อสนับสนุนการสันนิษฐานของตนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างหลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับวัฒนธรรมการทำเครื่องปั้นดินเผาและภูมิหลังทางวัฒนธรรมของรวทบทกวี *ฉู่ฉือ*

## การพรรณนา
จารึกในศาลตระกูลอู่ (武氏祠) บรรยายถึงจู้หรงว่า: 

:「祝誦〔融〕氏：無所造為，未有嗜欲，刑罰未施。」
:"[...]: ไม่ทำอะไร ไม่ยึดติดสิ่งใด ไม่ปรารถนาสิ่งใด ไม่ปฏิบัติการลงโทษ"

แต่ในตำนานหนึ่ง จู้หรงชื่นชอบการใช้พลังทางกายและต่อสู้กับก้งกงเป็นเวลาหลายวันเพื่อแข่งกันว่าใครจะแข็งแกร่งที่สุด ใน''ไห่เน่ย์จิง'' (海內經) ระบุว่าก้งกงสืบเชื้อสายจากจู้หรง ทำให้เกิดความสงสัยว่าบันทึกใน *ไห่เน่ย์จิง* ถูกบิดเบือนในยุคราชวงศ์ฮั่นเพื่อจุดประสงค์ทางการเมือง

## ดูเพิ่ม
* จกหยง

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* 
* 

หมวดหมู่:สามราชาห้าจักรพรรดิ
หมวดหมู่:เทพเจ้าจีน
หมวดหมู่:เทพเจ้าแห่งไฟ
วัดเจริญราษฎร์บำรุง (จังหวัดนครปฐม)

**วัดเจริญราษฎร์บำรุง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระพัฒนา อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม

วัดเจริญราษฎร์บำรุง หรือ **วัดหนองพงนก** ได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ได้รับบริจาคที่ดินจากนายเจริญ เล้าอรุณ และที่สาธารณประโยชน์ ประมาณ 40 ไร่ 3 งาน 28 ตารางวา ใช้ชื่อว่า "วัดเจริญราษฎร์บำรุง" เพื่อเกียรติประวัติแด่นายเจริญ เล้าอรุณ ผู้บริจาคที่ดิน โดยผู้ใหญ่เจริญ เล้าอรุณได้ยกที่ดินก่อนสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2500 จากนั้นได้ดำเนินการก่อตั้งวัด ได้รับการสนับสนุนจากผู้มีจิตศรัทธาเพื่อสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ อาคารอเนกประสงค์ เมรุ วิหารและอุโบสถ เริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ เมื่อ พ.ศ. 2543

จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธรูปองค์ใหญ่หน้าอุโบสถ คือ *พระสมเด็จองค์ปฐมปางมหาจักรพรรดิ* ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ *หลวงพ่อมงคลนิมิต* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลาแกะสลักทั้งองค์ สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย พบที่วัดร้างแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และอัญเชิญมาประดิษฐานยังวัดเจริญราษฎร์บำรุง เมื่อ พ.ศ. 2518

## อ้างอิง

เจริญราษฎร์บำรุง
ลิทเทิลไอแลนด์แอทเพียร์ 55

**ลิทเทิลไอแลนด์แอทเพียร์ 55** (; โดยเขียนในรูปแบบ Little Island @Pier55) เป็นเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นในแม่ต้ำฮัดสันทางตะวันตกของแมนฮัตตัน นิวยอร์กซิตี ติดกับสวนสาธารณะแม่น้ำฮัดสันใหล้แยกที่ตัดระหว่างถนนเวสต์ ดับ ถนนเธอร์ทีนธ์ในแมนฮัตตัน สวนและเกาะเป็นผลงานออกแบบของฮีทเธอร์วิกสตูดิโอ มีพื้นที่ขนาด  รองรับด้วยเสาทรงหม้อจำนวน 132 ต้น ที่มีความสูง  ซึ่งดำเนินการติดตั้งโดยวิศวกรของอารูพกรุ๊ป ผลิตโดยฟอร์ตมิลเลอร์คัมพานีในอัปสเตทนิวยอร์ก เริ่มก่อสร้างในปี 2018 ก่อนที่จะเปิดให้บริการเป็นทางการในวันที่ 21 พฤษภาคม 2021

ตัวสวนตั้งอยู่ในพื้นที่ของเขตมีทแพ็กคิงกับเชลซีในโบโรแมนฮัตตัน สวนริเริ่มก่อสร้างโดยแบรี ดิลเลอร์ และออกแบบโดยบริษัทฮีทเธอร์วิกสตูดิโอของสถาปนิกธอมัส ฮีทเธอร์วิก 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:นครนิวยอร์ก
สนามกีฬาลาการ์ตูฆา

**สนามกีฬาลาการ์ตูฆา** () หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า **สนามกีฬาลาการ์ตูฆาเดเซบิยา** () เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ที่ตั้งอยู่ที่อิสลาเดลาการ์ตูฆาในเมืองเซบิยา ประเทศสเปน เปิดใช้ใน ค.ศ. 1999 เพื่อใช้แข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก มีความจุราว 57,619 ที่นั่ง ในปัจจุบันมักใช้เพื่อการแข่งขันฟุตบอลเท่านั้น สนามแห่งนี้เป็นสนามที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่หกในสเปน และใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่สองในแคว้นอันดาลูซิอารองจากเบนิโต บิยามาริน

thumb|left|150px|ภาพถ่ายสนามจากมุมสูง
[thumb|left|150px|เหล่าแฟนบอลของ[สโมสรฟุตบอลเซลติก|เซลติกที่เข้ามาชมการแข่งขันยูฟ่าคัพ นัดชิงชนะเลิศ ค.ศ. 2003]]

## ประวัติ
ลาการ์ตูฆาได้รับการสร้างขึ้นเพื่อใช้สำหรับจัดการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก 1999 รวมทั้งยังใช้ในการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และ 2008 เริ่มสร้างใน ค.ศ. 1997 ใช้เงิน 120 ล้านยูโร เปิดใช้เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1999 โดยจัดการแข่งขันฟุตบอลกระชับมิตรระหว่างสเปนกับโครเอเชีย ในครั้งนั้นสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปนเสด็จไปทรงเป็นประธานในการเปิดสนาม และสเปนเอาชนะไปด้วยคะแนน 3–1 ก่อนที่การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลกจะเกิดขึ้นในเดือนสิงหาคม

บริษัทสนามกีฬาโอลิมปิกเซบิยามีแนวคิดให้สโมสรใหญ่สองแห่งของเมืองนี้คือเรอัลเบติสและเซบิยาเข้ามาใช้สนามกีฬาเป็นสนามเหย้าสลับสัปดาห์กับอีกสโมสรหนึ่งเมื่อการแข่งขันกรีฑาโลกสิ้นสุดลง อย่างไรก็ตาม แฟนบอลของทั้งสองสโมสรต่างแสดงความไม่พอใจกับแนวคิดนี้ ทำให้ทั้งสองทีมยังคงใช้สนามของตนเองอยู่จนถึงปัจจุบัน

ใน ค.ศ. 2003 สนามแห่งนี้ยังใช้จัดการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศของฟุตบอลยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 2002–03 ระหว่างเซลติกกับโปร์ตู โดยมีผู้ชม 52,972 คน และโปร์ตูเอาชนะไปด้วยคะแนน 3–2 ในช่วงต่อเวลาพิเศษ ราชสหพันธ์เทนนิสสเปนยังได้เลือกสนามแห่งนี้เพื่อจัดการแข่งขันเดวิสคัพนัดชิงชนะเลิศใน ค.ศ. 2004 และ 2011 โดยมีการติดตั้งหลังคาชั่วคราวไว้ที่ด้านหนึ่งของสนามซึ่งเป็นที่ตั้งของสนามดิน

ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 ราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปนได้เลือกสนามนี้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันโกปาเดลเรย์นัดชิงชนะเลิศ 4 ครั้ง นับตั้งแต่ ค.ศ. 2020 จนถึง 2023 ในวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 2021 มีการประกาศว่าสนามแห่งนี้จะใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 แทนซานมาเมสในบิลบาโอซึ่งไม่สามารถจัดการธุระต่าง ๆ ในฐานะเจ้าภาพได้เนื่องจากการระบาดของโควิด-19

## การแข่งขันของทีมชาติ

### ยูฟ่าวีเมนส์เนชันส์ลีก รอบสุดท้าย 2024
ลาการ์ตูฆา ได้รับเลือกให้เป็น 1 ใน 3 สนามจัดการแข้งขัน ยูฟ่าวีเมนส์เนชันส์ลีก รอบสุดท้าย 2024 ซึ่งได้จัดการแข่งขัน 2 นัด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* สนามฟุตบอลในประเทศสเปน
* ภาพถ่ายของลาการ์ตูฆา ที่เว็บไซต์ Football Temples
* ข้อมูลสนามบนเว็บไซต์ espanaestadios

ลาการ์ตูฆา
ลาการ์ตูฆา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2542
ล
หมวดหมู่:สนามกีฬาฟุตบอลโลก 2030
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเซบิยา
กุ่น

**กุ่น** () หรือรู้จักกันในชื่อ **ฉงปั๋วกุ่น** () เป็นบุคคลในตำนานพื้นบ้านจีน บางครั้งได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาของพระเจ้าอวี่ ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เซี่ย กุ่นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้แก้ไขปัญหาอุทกภัยโดยพระเจ้าเหยา กุ่นใช้วิธีสร้างเขื่อนกั้นน้ำเพื่อหยุดน้ำท่วม แต่เขื่อนก็พังคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย

ในหลาย ๆ ตำนาน กุ่น ปรากฏเป็นเทพ ในตำนานเขาได้ค้นพบความลับบางอย่างของเทพเจ้า เพื่อที่จะทำเขื่อนกั้นน้ำท่วมเขาขโมยซีรัง (息壤) (ดินที่สร้างขึ้นใหม่ได้เอง) จากเทพเจ้า หลังจากสร้างเขื่อนเสร็จสิ้นเมื่อระดับน้ำสูงขึ้นดินวิเศษของเขื่อนก็เพิ่มขึ้นเพื่อกั้นไม่ให้น้ำออก มันทำงานได้ดีมากในตอนแรก แต่เมื่อน้ำในเขื่อนเพิ่มขึ้นสูงเกินไป (ในตำนานกล่าวว่าเพิ่มขึ้นถึงเก้าเหริน rèn仞 (หน่วยวัดจีนโบราณอยู่ระหว่าง 1 ถึง 3 เมตร)) เขื่อนก็พังทลายลงส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากในน้ำท่วมที่ตามมา บางตำนานกล่าวว่ากุ่นถูกประหารชีวิตโดยพระเจ้าซุ่นบนภูเขาขนนกด้วยดาบแห่งอู่ แหล่งอื่น ๆ ระบุว่าเขาฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงเหวเปลี่ยนเป็นสัตว์และกลายเป็นเทพเจ้าแห่งอเวจี ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเขาบอกให้ลูกชายของเขา พระเจ้าอวี่ทำงานให้เสร็จ

ตำราขุนเขามหาสมุทรบันทึกว่า กุ่น เป็นหลานของ จักรพรรดิเหลือง และพ่อของเขาคือ ลั่วหมิง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลในศตวรรษที่ 24 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:ชาวจีนที่ถูกประหารชีวิต
คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1

**คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1** () เป็นคำสั่งสำหรับการยอมจำนนของญี่ปุ่นที่เตรียมการโดยคณะเสนาธิการร่วมสหรัฐและยอมรับโดยประธานาธิบดีแฮร์รี ทรูแมนในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945

หลังการยอมจำนนของญี่ปุ่นแล้ว พลเอกดักลาส แมกอาเธอร์ตีพิมพ์คำสั่งนี้ให้ตัวแทนจากจักรวรรดิญี่ปุ่น และต่อมาสำนักงานใหญ่ของจักรวรรดิตีพิมพ์คำสั่งให้กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945 คำสั่งนี้แนะนำให้กองทัพญี่ปุ่นยอมจำนนต่อผู้บัญชาการฝ่ายสัมพันธมิตร เปิดเผยการปรับใช้ทางทหารในปัจจุบันทั้งหมด และเก็บรักษาอุปกรณ์ทางทหารสำหรับการลดกำลังรบในภายหลัง โดยได้เน้นถึงการยึดครองญี่ปุ่นและพื้นที่ที่ควบคุมโดยญี่ปุ่นโดยกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตร

รายงานตามส่วนที่ 1 ย่อหน้า (b) และ (e) ตามลำดับ คำสั่งนี้มีผลที่จะนำไปสู่การแบ่งเกาหลีที่เส้นขนานที่ 38 โดยบริเวณเหนือเส้นนี้จะถูกยกให้ผู้บัญชาการทหารในกองทัพโซเวียตที่ตะวันออกไกล และบริเวณใต้เส้นนี้จะถูกยกให้ผู้บัญชาการทหาร กองทัพสหรัฐในแถบแปซิฟิก

## ดูเพิ่ม
* ปฏิญญาไคโร (27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943)
* ปฏิญญาพ็อทซ์ดัม (26 กรกฎาคม ค.ศ. 1945)
* วันประกาศอิสรภาพแห่งชาติของเกาหลี (15 สิงหาคม ค.ศ. 1945)
* ตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น (2 กันยายน ค.ศ. 1945)
* วันรำลึกการคืนสู่ประเทศ (25 ตุลาคม ค.ศ. 1945)
* สนธิสัญญาซานฟรานซิสโก (8 กันยายน ค.ศ. 1951)

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
*

## แหล่งข้อมูลอื่น
* GENERAL ORDER NO.IMinistry of Foreign Affairs of Japan
* SCAPIN-1: GENERAL ORDER NO. 1 (DIRECTIVE NO. 1), OFFICE OF THE SUPREME COMMANDER FOR THE ALLIED POWERS 1945/09/02 , Scap Directives to the Imperial Japanese Government Volume 1
* END OF EMPIRE: General Order No.1

หมวดหมู่:คำสั่งทั่วไป
หมวดหมู่:ผลที่ตามมาหลังสงครามโลกครั้งที่สองในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เกาหลีใต้
หมวดหมู่:ไต้หวันภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐจีน
หมวดหมู่:เอกสารใน ค.ศ. 1945
หมวดหมู่:ประเทศเกาหลีเหนือในปี พ.ศ. 2488
เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-ออกัสเทนเบิร์ก

**เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-ออกัสเทนเบิร์ก** () ประสูติเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2403 เป็นพระธิดาใน เฟรเดอริก ดยุกที่ 8 แห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และ เจ้าหญิงอาเดลาอีดแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค พระองค์เป็นพระมาตุลาใน เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม มกุฎราชกุมาร ด้วยเป็นพระขนิษฐาใน เอากุสเทอ วิคโทรีอา แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ 

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ ฟรีดริช เฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2428 มีพระบุตรดังนี้
#เจ้าหญิงวิกตอเรีย อเดลไฮด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
#เจ้าหญิงอเล็กซานดรา วิกตอเรียแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-กลึคส์บวร์ค
#เจ้าหญิงเฮเลนา แอดิเลดแห่งเดนมาร์ก
#เจ้าหญิงแอดิเลดแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-กลึคส์บวร์ค
#วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช ดยุกแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
#เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-กลึคส์บวร์ค

*อนึ่ง พระองค์ทรงเป็นพระอัยยิกา (ยาย) ใน เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และเป็นพระราชปัยยิกา (ยายทวด) ใน สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน โดยพระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2475 สิริพระชันษา 72 ปี

## อ้างอิง
*Profile of Karoline Mathilde Prinzessin zu Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, thePeerage.com; accessed 15 August 2014
*"Princess Karoline Dies at 72 in Germany", The New York Times, 21 February 1932

หมวดหมู่:เจ้าหญิงเยอรมัน
หมวดหมู่:ราชวงศ์กลึคส์บวร์ค
แม่น้ำกาไบ

**แม่น้ำกาไบ** () เป็นแม่น้ำสายรองในลุ่มแม่น้ำลางัต ไหลมาจากกูนุงเบอซาร์ฮันตู (; ) ซึ่งมีความสูง 1,462 เมตร (4,797 ฟุต) ในรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ประเทศมาเลเซีย ไปถึงเขตป่าสงวนไม้วงศ์ยางนาในอำเภอฮูลูลางัต รัฐเซอลาโงร์

## น้ำตกกาไบ

ในอำเภอฮูลูลางัต แม่น้ำไหลลงไปยังน้ำตกที่มีชื่อว่า **น้ำตกกาไบ** () เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมสำหรับคนในพื้นที่ แต่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในหมู่นักท่องเที่ยว มีการตัดถนนซีเมนต์จากที่จอดรถไปยังน้ำตกส่วนล่าง โดยมีที่พักอยู่ข้างทาง ส่วนน้ำตกส่วนบนจะต้องเดินขึ้นไป

## อ้างอิง

 

หมวดหมู่:น้ำตกในประเทศมาเลเซีย
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในรัฐเซอลาโงร์
กาไบ
จฺวันซฺวี

**จฺวันซฺวี** () บ้างเรียก **เกาหยาง** () เป็นจักรพรรดิจีนโบราณตามประมวลเรื่องปรัมปราจีน

บันทึกทางประเพณีตามที่ซือหม่า เชียน (司馬遷) จัดทำขึ้นนั้น ระบุว่า จฺวันซฺวีเป็นหลานชายของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) ผู้นำตระกูลชื่อ (氏) ในการโยกย้านถิ่นฐานไปทางตะวันออกสู่พื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นมณฑลชานตง (山东) ณ นั้นที่ พวกเขาสมรสกับตระกูลตงอี๋ (東夷) ทำให้อิทธิพลทวีขึ้นตามลำดับ สำหรับจฺวันซฺวีนั้น ครั้นอายุได้ 20 ปี ก็ได้ขึ้นเป็นผู้นำ และครองตำแหน่งเป็นเวลา 78 ปีจนถึงแก่ความตาย

## ครอบครัว

จฺวันซฺวีเป็นบุตรชายของชางอี้ (昌意) โอรสของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) กับมเหสีนาม เหลย์จู่ (嫘祖) มารดาของจฺวันซฺวีชื่อ ชางผู (昌僕) ตามบันทึกของซือหม่า เชียน และชื่อ Niuqu ตามบันทึก *[[จู๋ชูจี้เหนียน]]* (竹書紀年)

ราชตระกูลหลายตระกูลในประวัติศาสตร์มักอ้างว่า จฺวันซฺวีเป็นบรรพบุรุษของตน ในจำนวนนี้รวมถึง ตระกูลหมี่ (羋) ของรัฐฉู่ (楚) กับรัฐเยฺว่ (越), ตระกูลหยิง (嬴) ของรัฐฉิน (秦), และตระกูลเฉาของรัฐเว่ย์ (魏)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประมวลเรื่องปรัมปราจีน
หมวดหมู่:ผู้ปกครองในตำนาน
หมวดหมู่:สามราชาห้าจักรพรรดิ
เช่าเฮ่า

**เช่าเฮ่า** () บ้างเรียก **จิน เทียน** (金天) เป็นผู้ปกครองในตำนานจีน อยู่ในตำแหน่งเมื่อราว 2600 ปีก่อนคริสตกาล มักได้รับการระบุว่า เป็นโอรสของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) เอกสารทางประเพณีบางฉบับ เช่น *[[ชูจิง]]* (書經) ระบุว่า เป็นหนึ่งในจักรพรรดิทั้งห้า

ความเป็นจริงในทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเช่าเฮ่านั้นยังเป็นที่ถกเถียง นักประวัติศาสตร์กลุ่มอี๋กู่พ่าย (疑古派) ซึ่งมีกู้ เจี๋ยกัง (顧頡剛) เป็นผู้แทนนั้น สันนิษฐานว่า ราชบัณฑิตหลิว ซิน (劉歆) เป็นผู้เพิ่มเช่าเฮ่าเข้าไปในลำดับการสืบราชสมบัติตามตำนาน ในช่วงการรณรงค์ทางการเมืองเพื่อตรวจชำระเอกสารโบราณเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 1

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประมวลเรื่องปรัมปราจีน
หมวดหมู่:ผู้ปกครองในตำนาน
หมวดหมู่:สามราชาห้าจักรพรรดิ
เทศบาลตำบลดอนพุด

**เทศบาลตำบลดอนพุด** เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลดอนพุด ตำบลไผ่หลิ่ว และตำบลบ้านหลวง ในอำเภอดอนพุด จังหวัดสระบุรี อยู่ห่างจากตัวจังหวัดเป็นระยะทาง 40 กิโลเมตร ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 4,696 คน

เดิมเทศบาลตำบลดอนพุดมีฐานะเป็นสุขาภิบาลดอนพุดที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2521 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ต่อมาในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหลวงและองค์การบริหารส่วนตำบลไผ่หลิ่วแล้วรวมเข้ากับเทศบาลตำบลดอนพุด ทำให้ในปัจจุบันเทศบาลตำบลดอนพุดดูแลพื้นที่ทั้งหมด 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลดอนพุด ตำบลไผ่หลิ่ว และตำบลบ้านหลวง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์เทศบาลตำบลดอนพุด

ดอนพุด
ดอนพุด
หมวดหมู่:อำเภอดอนพุด
สุลิวง ดาลาวง

**สุลิวง ดาลาวง** (; เกิดวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 ที่แขวงเซียงขวาง) เป็นนักการเมืองและนักเศรษฐศาสตร์ชาวลาว เขาเคยดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแผนการและการลงทุน เขาศึกษาในด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมอนทรีออลในประเทศแคนาดา ซึ่งจบการศึกษาใน ค.ศ. 1974.

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
หมวดหมู่:นักเศรษฐศาสตร์ชาวลาว
หมวดหมู่:รัฐมนตรีลาว
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยมอนทรีออล
หมวดหมู่:บุคคลจากแขวงเชียงขวาง
นัจญ์รีจญ์ (ประเทศอียิปต์)

**นัจญ์รีจญ์** () เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการอัลฆ็อรบียะฮ์ ประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองบัสยูน

## บุคคลสำคัญ
* มุฮัมมัด เศาะลาห์ กองหน้าในสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลกับทีมชาติอียิปต์

## อ้างอิง
ภูเขาน้ำแข็งเอ-76

**ภูเขาน้ำแข็ง เอ-76** เป็นภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่แตกออกมาจากหิ้งน้ำแข็งฟิวช์เนอร์–โรนในแอนตาร์กติกา ช่วงกลางเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 

ภูเขาน้ำแข็งนี้แยกตัวออกมาจากฝั่งตะวันตกของหิ้งน้ำแข็งฟิวช์เนอร์–โรน มีการอธิบายถึงลักษณะของมันในครั้งแรกว่า "มันมีรูปร่างคล้ายโต๊ะรีดผ้าขนาดใหญ่" มันมีความยาวประมาณ 170 กม. กว้าง 25 กม. คิดเป็นพื้นที่ขนาด 4,320 ตร.กม. ปัจจุบันมันลอยตัวอยู่ในทะเลเวดเดลล์

ภูเขาน้ำแข็งลูกใหม่ล่าสุดนี้ถูกพบโดย คีท เมคคินสัน และคณะสำรวจทวีปแอนตาร์ติกาของสหราชอาณาจักรในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564

ในวันที่ 148 ของ พ.ศ.2564 ภูเขาน้ำแข็งเอ-76 แตกออกเป็ภูเขาน้ำแข็งสามลูกคือ เอ-76เอ, เอ-76บี และ เอ-76ซี

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อภูเขาน้ำแข็งที่บันทึกตามขนาดพื้นที่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์แอนตาร์กติกา
หมวดหมู่:ภูเขาน้ำแข็ง
วัดมณฑป (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

**วัดมณฑป** เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ตรงข้ามพระราชวังจันทรเกษม

วัดมณฑปมีชื่ออยู่ในทำเนียบวัดหลวงของกรุงศรีอยุธยา สร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน โดยวัดมณฑปเริ่มปรากฏชื่อครั้งแรกใน *[[พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด)]]* ฉบับที่ชำระใหม่ในช่วงกรุงรัตนโกสินทร์เมื่อคราว กบฏธรรมเถียร ในช่วงรัชสมัยของ สมเด็จพระเพทราชา ว่า ธรรมเถียร ผู้นำกบฏยืนช้างอยู่ที่วัดมณฑป ขุนหลวงสรศักดิ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลได้สั่งให้ยิงปืนใหญ่ใส่ช้างที่ธรรมเถียรขี่อยู่จนธรรมเถียรตกจากหลังช้างได้รับบาดเจ็บสาหัส

ในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2310 กองทัพพม่าได้ใช้วัดมณฑปแห่งนี้เป็นที่ตั้งทัพ หลังจากถูกทิ้งร้างวัดมณฑปก็ได้รับการฟื้นฟูและพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน 

## โบราณวัตถุและเสนาสนะ
โบราณวัตถุที่พบมีเศียรพระพุทธหินทรายและดินเผาและสำริด กระเบื้องมุงหลังคาชนิดกาบกล้วย กระเบื้องเชิงชาย พระพุทธรูปยืนทำด้วยไม้ขนาดใหญ่แต่ชำรุดมาก ฐานพระพุทธรูปดินเผา หัวตุ๊กตาดินเผา พระชัยสำริด โกศทองเหลือง

เสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถทรงไทย อาคารเรียนพระปริยัติธรรมทรงปั้นหยามุขหน้ามีสานปูนปั้นแบบยุโรป เจดีย์ราย 4 องค์ ข้างวิหารหลวงพ่อยิ้ม ศาลาท่าน้ำทรงปั้นหยาริมน้ำหน้าวัด 

## อ้างอิง

มณฑป
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดมณฑป

**วัดมณฑป** อาจหมายถึง
* **[[วัดมณฑป (กรุงเทพมหานคร)|วัดมณฑป]]** กรุงเทพมหานคร
* **[[วัดมณฑป (กำแพงเพชร)|วัดมณฑป]]** จังหวัดกำแพงเพชร
* **[[วัดมณฑป (ขอนแก่น)|วัดมณฑป]]** จังหวัดขอนแก่น
* **[[วัดมณฑป (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)|วัดมณฑป]]** จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

มณฑป
วัดมหาทลาย

**วัดมหาทลาย** โบราณสถานประเภทวัดร้างตั้งอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยาทางด้านทิศตะวันออกบริเวณ สนามกีฬากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในปัจจุบันที่ ตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างสมัยไหนและใครเป็นผู้สร้างแต่จากการเข้ามาสำรวจของอาจารย์ น. ณ ปากน้ำ หรือ อาจารย์ประยูร อุลุชาฎะ ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี พุทธศักราช 2535 เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 ท่านได้ค้นพบใบเสมาหินทรายแดง และอิฐก้อนโต ๆ ท่านจึงสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นวัดที่สร้างสมัยอยุธยาตอนกลาง นอกจากนี้ชาวบ้านยังได้บอกท่านว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เคยเสด็จมาที่วัดแห่งนี้

โดยวัดมหาทลายแห่งนี้ยังเคยเป็นที่ประทับของ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ขณะออกผนวชและจำพรรษาที่วัดนี้เป็นเวลา 1 พรรษา ปัจจุบันวัดมหาทลายเหลือเพียง ซากฐานและกำแพงพระวิหาร กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดมหาทลายเป็นโบราณสถาน เมื่อ พ.ศ. 2546 

## โบราณสถาน
วิหารก่อด้วยอิฐถือปูนมีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 7.60 X 10 เมตร สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ราวพุทธศตวรรษที่ 22-23 องค์การบริหารส่วนจังหวัดพระนครศรีอยุธยาและสำนักศิลปากรที่ 3 พระนครศรีอยุธยา ได้ทำการปรับภูมิทัศน์รอบพื้นที่โบราณสถานและบูรณปฏิสังขรณ์วิหารเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
มหาทลาย
วัดพวงแก้ว

**วัดพวงแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบอน อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดิน 2 แปลงติดกันรวมเนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 

วัดพวงแก้วสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2445 โดยมี คุณหญิงนุ่ม พลางกูร ถวายที่ดินแด่พระครู สังฆกิจ (หลวงพ่อบัว) เพื่อดำเนินการสร้างวัด และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา (อุโบสถหลังเก่า) เมื่อ พ.ศ. 2450 และผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2451 ต่อมาคุณพ่อสมร พ่อของคุณหมอเผดียง พลางกูร ได้ถวายที่ดินเพิ่ม จนในสมัยพระครูปทุมภัทรคุณ ภทฺทธมฺโม (เผือด ปล้องสอง) ได้ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นในปี พ.ศ. 2535 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2554 ใช้ทำสังฆกรรมจนถึงปัจจุบัน

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ (หลังเก่า) กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2425 กุฎิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้ หอสวดมนต์คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้แดง สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2406 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้ ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปหล่อทองสัมฤทธิ์ *หลวงปู่บัว* หน้าตักกว้าง 28 นิ้ว ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 และพระสมัยโบลาน (จีวรลายดอกพิกุล) ปางนั่งสมาธิ และปางนั่งถือตาลปัตร 2 องค์

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูสังฆกิจ เจ้าคณะแขวง จังหวัดธัญบุรี (หลวงปู่บัว) พ.ศ. 2425–2467
* พระอาจารย์รอด  พ.ศ. 2468–2474
* พลวงพ่อเขียว  พ.ศ. 2475–2476
* พระอธิการซึ้ง  พ.ศ. 2477–2479
* พระอาจารย์อินทร์ พ.ศ. 2478–2481
* พระอธิการนวม พ.ศ. 2482–2484
* พระครูวิจิตรธัญญคุณ เจ้าคณะตำบลบึงบอน (หลวงพ่อช่วง) พ.ศ. 2490–2530
* พระครูปทุมภัทรคุณ พ.ศ. 2531–2554
* พระครูวิจิตรรัตนาธาร (อำนาจ ชุติมนฺโต) พ.ศ. 2555–ปัจจุบัน

## อ้างอิง

พวงแก้ว