ประชาคมแอฟริกาตะวันออก

**ประชาคมแอฟริกาตะวันออก** (; ; ) เป็นองค์การระหว่างประเทศที่ประกอบด้วย 8 ประเทศในแอฟริกาตะวันออก รัฐสมาชิกได้แก่เคนยา, ซูดานใต้, โซมาเลีย, แทนซาเนีย, บุรุนดี, ยูกันดา, รวันดา และสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ซัลวา กีร์ มายาร์ดิต ประธานาธิบดีประเทศซูดานใต้ เป็นประธานคนปัจจุบันของประชาคมฯ องค์การนี้สถาปนาขึ้นในปี 1967 ก่อนจะสลายตัวในปี 1977 และได้กลับมาใหม่อีกครั้งในวันที่ 7 กรกฎาคม 2000 ประชาคมฯ เป็นส่วนหนึ่งของประชาคมเศรษฐกิจแอฟริกา

ในปี 2008 หลังการเจรจากับสมาคมพัฒนาแอฟริกาตอนใต้ (SADC) และตลาดร่วมสำหรับแอฟริกาตะวันออกและใต้ (COMESA) ประชาคมแอฟริกาตะวันออกยอมรับที่จะขยายพื้นที่การค้าเสรีให้ครอบคลุมถึงรัฐสมาชิกของทั้งสามองค์การ 

ประชาคมแอฟริกาตะวันออกมีความสามารถที่จะพัฒนาเป็นการจัดตั้งสหพันธรัฐแอฟริกาตะวันออก อันเป็นสหพันธรัฐที่มีการเสนอให้รวมรัฐสมาชิกเข้าด้วยกันเป็นรัฐเอกราชเดียว ในปี 2010 ประชาคมฯ ได้เปิดตัวตลาดกลางของตนเองสำหรับการค้าขายสินค้า แรงงาน และเงินทุนภายในภูมิภาค โดยมีเป้าหมายคือการจัดตั้งสกุลเงินร่วม และท้ายที่สุดเพื่อพัฒนาสู่การเป็นสหพันธรัฐเดียว ในปี 2013 มีการลงนามในโครงร่างแผนงานจัดตั้งสหภาพการเงิน (monetary union) ของตนเองภายใน 10 ปี ในเดือนกันยายน 2018 มีการตั้งคณะกรรมการเพื่อเริ่มต้นขบวนการร่างรัฐธรรมนูญของภูมิภาค

โซมาเลียเป็นประเทศล่าสุดที่เข้าร่วมกลุ่มการค้าเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2023 หลังการประชุมในห้องปิดนาน 5 ชั่วโมง

การขยายตัวของประชาคมแอฟริกาตะวันออก (EAC) สะท้อนให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของรัฐสมาชิกในการสร้างความเป็นปึกแผ่นทางเศรษฐกิจ การเมือง และสังคมในภูมิภาคแอฟริกาตะวันออก โดยเฉพาะในบริบทของโลกยุคโลกาภิวัตน์ที่ความร่วมมือระดับภูมิภาคมีความสำคัญเพิ่มมากขึ้น EAC ไม่เพียงแต่เน้นการรวมตลาดภายในภูมิภาค แต่ยังมีเป้าหมายระยะยาวในการรวมเอกราชของรัฐสมาชิกให้เป็นรัฐเดี่ยวในรูปแบบของ สหพันธรัฐแอฟริกาตะวันออก (East African Federation)

การก้าวไปสู่การรวมตัวในระดับดังกล่าวต้องอาศัยการบูรณาการเชิงลึกในหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็น

* การประสานนโยบายเศรษฐกิจและการเงิน
* การจัดตั้งหน่วยงานกลางในการกำกับดูแล
* การร่างรัฐธรรมนูญร่วม
* การจัดระบบโครงสร้างพื้นฐานที่เชื่อมโยงกัน เช่น ระบบขนส่ง พลังงาน และเทคโนโลยีสารสนเทศ

แม้ความแตกต่างด้านการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของแต่ละรัฐสมาชิกจะเป็นความท้าทายสำคัญ แต่การที่ประเทศสมาชิกมีภาษาสวาฮีลีเป็นภาษาร่วม และมีประวัติศาสตร์ของการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน ทำให้แนวคิดเรื่องสหพันธรัฐไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน

ปัจจุบัน ประชาคมฯ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมือง อารูชา ประเทศแทนซาเนีย และมีหน่วยงานหลัก ได้แก่

* สำนักเลขาธิการ (EAC Secretariat)
* ศาลยุติธรรมประชาคมแอฟริกาตะวันออก (East African Court of Justice)
* สภานิติบัญญัติประชาคมฯ (East African Legislative Assembly: EALA)

ประชาคมฯ ยังมีความร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับองค์กรระหว่างประเทศ เช่น สหภาพแอฟริกา (AU), ธนาคารโลก, และองค์การการค้าโลก (WTO) เพื่อส่งเสริมการค้าเสรี การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน และการแก้ไขปัญหาความยากจนอย่างยั่งยืน

การที่โซมาเลียกลายเป็นประเทศล่าสุดที่เข้าร่วม ถือเป็นสัญญาณบวกถึงการยอมรับและความเชื่อมั่นในแนวทางของประชาคมฯ ที่มุ่งสู่การเป็น “กลุ่มภูมิภาคบูรณาการลึกที่สุดในแอฟริกา” และอาจกลายเป็นต้นแบบของความร่วมมือระดับภูมิภาคในทวีปอื่นในอนาคต

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* East African Community in Europe 
* German and East African Community Cooperation
* EAC Free Trade Agreement
* ''Agritrade'' Agricultural trade in East Africa


หมวดหมู่:สหภาพแอฟริกา
หมวดหมู่:อารูชา
หมวดหมู่:แอฟริกาตะวันออก
หมวดหมู่:เศรษฐกิจบุรุนดี
หมวดหมู่:เศรษฐกิจสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
หมวดหมู่:เศรษฐกิจเคนยา
หมวดหมู่:เศรษฐกิจรวันดา
หมวดหมู่:เศรษฐกิจโซมาเลีย
หมวดหมู่:เศรษฐกิจซูดานใต้
หมวดหมู่:เศรษฐกิจแทนซาเนีย
หมวดหมู่:เศรษฐกิจยูกันดา
หมวดหมู่:องค์การระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:กลุ่มการค้า