open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
นีล เวบบ์

**นีล จอห์น เวบบ์** (เกิด 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1963) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอล อดีตนักฟุตบอลอาชีพ และนักวิจารณ์ทางโทรทัศน์ชาวอังกฤษ 

เขาเล่นในตำแหน่งกองกลางเป็นหลัก แต่ก็เคยลงเล่นในตำแหน่งกองหลังระหว่างปี ค.ศ. 1980 ถึง 1997 ให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและนอตทิงแฮมฟอเรสต์ เขายังเคยเล่นฟุตบอลลีกให้กับพอร์ทสมัธ, เรดิง, สวินดันทาวน์ และกริมสบีทาวน์ รวมทั้งเคยเล่นในฮ่องกงกับทีมอินสแตนต์-ดิกต์ และเล่นฟุตบอลนอกลีกกับอัลเดอร์ชอตทาวน์ และเมิร์ธเทอร์ไทด์ฟิล เขาติดทีมชาติอังกฤษ 26 นัด และยิงได้ 4 ประตู

เขาทำงานเป็นนักวิเคราะห์ฟุตบอลเป็นหลักหลังจากเลิกเล่น แต่ก็เคยคุมทีมฟุตบอลนอกลีกอย่างเวย์มัทและเรดิงทาวน์

## ระดับสโมสร
### เรดิง
เขาเข้าร่วมทีมเรดิงหลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนลิตเติลฮีธในปี ค.ศ. 1979 และลงเล่นให้ทีมชุดใหญ่เป็นครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1980 ขณะมีอายุเพียง 16 ปี เขากลายเป็นผู้ทำประตูที่อายุน้อยที่สุดตลอดกาลของทีมจากบาร์กเชอร์ เมื่อเขาทำประตูได้ในฟุตบอลลีกดิวิชัน 3 ช่วงต้นฤดูกาล 1980–81

### พอร์ตสมัท
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1982 เวบบ์ย้ายไปพอร์ตสมัทด้วยค่าตัว 87,500 ปอนด์ ที่สนามแฟรตตันพาร์ก เขาเป็นผู้เล่นตัวจริงอย่างสม่ำเสมอและช่วยให้ทีมเลื่อนชั้นขึ้นสู่ดิวิชันสอง (ในฐานะแชมป์ดิวิชันสาม) ในฤดูกาลแรกของเขา และในฤดูกาลที่สาม พวกเขาเกือบจะได้เลื่อนขึ้นสู่ดิวิชันหนึ่ง เขาทำประตูในลีกรวมทั้งหมด 34 ประตูในช่วงสามฤดูกาลที่แฟรตตันพาร์ก

### นอตทิงแฮมฟอเรสต์
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1985 ไบรอัน คลัฟ ผู้จัดการทีมนอตทิงแฮมฟอเรสต์ ได้จ่ายเงินจำนวน 250,000 ปอนด์ ให้พอร์ตสมัทเพื่อคว้าตัวเวบบ์ ซึ่งทำให้เขาได้ขึ้นไปเล่นในดิวิชันหนึ่งเป็นครั้งแรก ที่ฟอเรสต์ เขาพัฒนาตัวเองจนกลายเป็นกองกลางระดับชั้นนำที่มีสถิติการทำประตูยอดเยี่ยม ระหว่างที่เขาอยู่ที่ซิตีกราวด์ เขาคว้าแชมป์ลีกคัพในปี ค.ศ. 1989 (ทำประตูในรอบชิงชนะเลิศในการเจอกับลูตัน) และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 เขาก็กลายเป็นผู้เล่นตัวหลักของทีมชาติอังกฤษ เวบบ์เป็นหนึ่งในผู้เล่นของฟอเรสต์ที่ต้องเผชิญกับเหตุภัยพิบัติฮิลส์โบโร ในการแข่งขันเอฟเอคัพรอบรองชนะเลิศกับลิเวอร์พูลเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1989

สถิติการทำประตูของเขาที่ฟอเรสต์สูงกว่ากองหน้าหลายคนในช่วงเวลานั้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวอังกฤษที่ค้าแข้งในต่างประเทศ
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ ชุดบี
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลอัลเดอร์ช็อตทาวน์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลกริมสบีทาวน์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลนอตทิงแฮมฟอเรสต์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลพอร์ตสมัท
สงครามสยาม–ปัตตานี พ.ศ. 2177

**สงครามสยาม–ปัตตานี พ.ศ. 2177** เป็นสงครามระหว่างอาณาจักรปตานีกับอาณาจักรอยุธยาใน พ.ศ. 2177 พระเจ้าปราสาททองขึ้นมามีอำนาจในอยุธยาผ่านการรัฐประหาร ซึ่งรายาอูงูแห่งปตานีไม่ยอมรับและตัดความสัมพันธ์กับอยุธยา พร้อมทั้งหยุดส่งบุหงามาศ สิ่งนี้ทำให้พระเจ้าปราสาททองทรงรวบรวมกองทัพ 30,000 นาย และอีกกว่า 60,000 นายจากเมืองหลายแห่งในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2177 โดยทางดัตช์สัญญาว่าจะส่งเรือรบมาสนับสนุนพระองค์ สงครามนี้กินระยะเวลา 7 วัน อยุธยาไม่สามารถโจมตีปตานีได้ เนื่องจากทางปตานีได้รับความช่วยเหลือจากยะโฮร์และปะหัง ซึ่งส่งเรือรบรวม 50 ลำ พร้อมด้วยเรือรบโปรตุเกสอีก 4 ลำที่เข้ามาสนับสนุน เมื่อเสบียงเริ่มหมด กองทัพอยุธยาจึงถอยทัพไปยังสงขลาเพื่อรอการสนับสนุนจากทางดัตช์ แต่ก็ไม่มีวี่แวว และในที่สุดกองทัพก็ต้องล่าถอย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาณาจักรปตานี
หมวดหมู่:ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
หมวดหมู่:สงคราม
หมวดหมู่:อาณาจักรอยุธยา
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ของจังหวัดปัตตานี
หมวดหมู่:ปตานี
ณัฐพงศ์ คุณากรวงศ์

**ณัฐพงศ์ คุณากรวงศ์** (เกิด 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2523) เป็นนักธุรกิจชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัท เอสซี แอสเสท คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) เป็นบุตรเขยของทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี จากการสมรสกับพินทองทา ชินวัตร คุณากรวงศ์

## ประวัติ
ณัฐพงศ์เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 เป็นบุตรของวรวิทย์ และนางอัญชลี คุณากรวงศ์ โดยครอบครัวประกอบธุรกิจเสื้อผ้าในย่านประตูน้ำ ณัฐพงศ์สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโท สาขาบริหารธุรกิจ (MBA) จากมหาวิทยาลัยเดอโปล สหรัฐอเมริกา

## ชีวิตส่วนตัว
ณัฐพงศ์สมรสกับพินทองทา ชินวัตร คุณากรวงศ์ บุตรสาวของทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี และคุณหญิงพจมาน ณ ป้อมเพชร มีบุตรด้วยกัน 3 คน

## การทำงาน
ณัฐพงศ์เริ่มทำงานในธุรกิจครอบครัวก่อน ก่อนเข้าทำงานที่บริษัท เอสซี แอสเสท คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ในตำแหน่งกรรมการบริษัทตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 และต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหาร โดยณัฐพงศ์ได้เข้ามาปรับยุทธศาสตร์องค์กร การพัฒนาดิจิทัล และขยายธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ทั้งรูปแบบแนวราบและคอนโดมิเนียม

## อ้างอิง
แอร์บัส เบลูกาเอ็กซ์แอล

**แอร์บัส เอ330-743แอล เบลูกาเอ็กซ์แอล** () หรือ **แอร์บัส เบลูกาเอ็กซ์แอล** () เป็นรุ่นของอากาศยานขนส่งสินค้าขนาดใหญ่พิเศษ ผลิตโดยแอร์บัสแอสอาแอส เพื่อสนับสนุนและทดแทนแอร์บัส เบลูกา ในการดำเนินงานขนส่งชิ้นส่วนอากาศยานขนาดใหญ่ เช่น ส่วนปีก อากาศยานทำการบินเที่ยวแรกเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 และได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 เบลูกาเอกซ์แอลเข้าประจำการกับแอร์บัสทรานสปอร์ตอินเตอร์แนชนัลเมื่อวันที่ 9 มกราคม 2020

การผลิตของแอร์บัสเริ่มขยายใหญ่ขึ้น จนเมื่อปี 2013 เบลูการุ่นดั้งเดิมทั้งห้าลำไม่สามารถรอบรับการดำเนินงานได้แล้ว จึงเริ่มการประเมินอากาศยานอานโตนอฟ อาน-124 และอาน-225, โบอิง ซี-17 และดรีมลิฟเตอร์ และแอร์บัส เอ400เอ็มเพื่อนำมาสนับสนุนหรือทดแทน แต่สุดท้ายตัดสินใจดัดแปลงเครื่องบินรุ่นหนึ่งของตนเองมาทดแทน แอร์บัสเปิดตัวโครงการนี้เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2014 เพื่อพัฒนาอากาศยานใหม่ห้าลำ ก่อนที่จะประกาศการออกแบบอากาศยานครั้งแรกเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2015 โครงการนี้มีต้นทุนสร้างและดำเนินการหนึ่งพันล้านยูโร

thumb|F-GXLO เบลูกาเอ็กซ์แอลลำสุดท้ายซึ่งส่งมอบในปี 2023 โดยมีลวดลายพิเศษ
แอร์บัสเริ่มให้บริการเบลูกาเอ็กซ์แอลลำแรกเมื่อวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 2020 โดยจะให้บริการอากาศยานทั้งหกลำภายในสิ้นปี 2023 ส่วนเบลูการุ่นก่อนหน้าจะทยอยปลดประจำการตั้งแต่ปี 2021

## ข้อมูลจำเพาะ

## เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*

หมวดหมู่:เครื่องบินแอร์บัส
หมวดหมู่:อากาศยานขนส่งทางการทหาร
หมวดหมู่:อากาศยานไอพ่นสองเครื่องยนต์
ชาวบาตักกาโร

**กาโร** (อักษรโรมัน: Karo) หรือ **บาตักกาโร** เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ย่อยของชาวบาตัก ที่มีพื้นเพอยู่ใน *ตานะฮ์กาโร* (ดินแดนชาวกาโร) ในจังหวัดสุมาตราเหนือบนเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย ดินแดนชาวกาโรประกอบด้วยเขตการปกครอง อำเภอกาโรและพื้นที่เคียงในเขตอำเภออาเจะฮ์ตะวันออกเฉียงใต้, อำเภอลังกัต, อำเภอดาอีรี, อำเภอซีมาลูงุน และ อำเภอเดอลีเซอร์ดัง นอกจากนี้ ทั้งนครบินจาอี และ เมอดัน ล้วนมีประชากรชาวกาโรอยู่อย่างมีนัยสำคัญ

ในพื้นที่ตานะฮ์กาโรประกอบด้วยภูเขาไฟสำคัญสองแห่ง คือ เชาซีนาบุง ซึ่งปะทุครั้งแรดในรอบ 400 ปีไปเมื่อปี 2010 และ เขาซีบายัก

ดินแดนของชาวกาโรถูกเจ้าอาณานิคมชาวดัตช์เข้ายึดครองในปี 1904 และในปี 1906 ได้เริ่มก่อสร้างถนนไปตามพื้นที่สูงของกาโร ถือเป็นจุดสิ้นสุดสังคมปลีกวิเวกของชาวกาโรที่สูง ในปี 1890 สมาคมมิชชันนารีเนเธอร์แลนด์เข้ามาเผยแผ่ศาสนาและเปลี่ยนศาสนาคนพื้นเมืองไปนับถือศาสนาคริสต์เอวันเจลิก กระนั้นมีผู้เปลี่ยนศาสนาเช่นนั้นไม่มากเนื่องจากศาสนาคริสต์ถูกมองว่าเป็นของเจ้าอาณานิคม และกระทั่งอินโดนีเซียได้เอกราชในปี 1945 ที่ชาวกาโรส่วนใหญ่กลายมารับนับถือศาสนาคริสต์

ในปี 1911 มีโครงการเพาะปลูกพืชจากยุโรปที่เติบโตดีในเขตอากาศเย็นในเมืองเบอรัซตากี ซึ่งต่อมาเติบโตมาเป็นเมืองสำคัญหนึ่งในเขตตานะฮ์กาโร ในขณะที่นอกเขตนี้เข้าไปในแถบชนบทห่างไกลมีรายได้ที่ต่ำกว่า และการเช้าถึงบริการสุขภาพที่จำกัดลง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:จังหวัดสุมาตราเหนือ
ชาวบาตักโตบา

**บาตักโตบา** () เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ย่อยที่ใหญ่ที่สุดของกลุ่มชาติพันธุ์ชาวบาตักในจังหวัดสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย มีถิ่นฐานอยู่ในอำเภอโตบา, อำเภอฮุมบังฮาซุนดูตัน, อำเภอซาโมซีร์, อำเภอตาปานูลีเหนือ, อำเภอตาปานูลีกลาง และบางส่วนของอำเภอดาอีรี ชาวโตบาใช้ภาษาบาตักโตบา และมีศูนย์กลางอยู่รอบทะเลสาบโตบากับบนหมู่เกาะซาโมซีร์ ชาวโตบามีสถาปัตยกรรมแบบของตัวเอง และในปัจจุบันมีการจัดแสดงวัฒนธรรม การแสดง จนถึงเทศกาลเช่นซีกาเลกาเล โดยเฉพาะสำหรับนักท่องเที่ยว

ผลการศึกษาทางบรรพชีวินวิทยาในอำเภอฮุมบังพบว่าทางฝั่งตะวันตกของทะเลสาบโตบามีหลักฐานของมนุษย์อยู่ 6,500 ปีมาแล้ว การตรวจพันธุกรรมของชาวโตบาพบว่าเป็นผู้สืบสกุลมาจากกลุ่มคนต่าง ๆ ที่มีองค์ประกอบทางพันธุกรรมเฉพาะตน โตบาจัดอยู่ในกลุ่มชนออสโตรนีเซียและบรรพชนโตบาอพยพมาจากไต้หวันมาตั้งถิ่นฐานในสุมาตราจนปัจจุบัน

ในสมัยก่อนอาณานิคม ชาวบาตักและโตบามีประวัติศาสตร์จักรวรรดิของตนเองมาก่อน โดยอาณาจักรสุดท้ายคือซีซีงามางาราจาอันมีกษัตริย์นักบวชสิบสองคนจากเผ่าซีนัมเบอลา ในสมัยที่มีราชธานีอยู่ที่บาการา มีการแบ่งอาณาเขตเป็นสี่เขต (ราจามาโรปัต; *Raja Maropat*) คือ ซีลินดุง (Silindung), ซาโมซีร์, ฮุมบัง และ โตบา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:จังหวัดสุมาตราเหนือ
กินตามานี

**กินตามานี** (บาหลี: ᬓᬶᬦ᭄ᬢᬫᬦᬶ; Kintamani) เป็นตำบล (*เกอจามาตัน*) และหมู่บ้านในตำบลชื่อเดียวกัน ตั้งอยู่บนขอบตะวันตกของแอ่งยอดเขาบาตูร์ในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย  มีถนนจรดเหนือใต้ที่ผ่านปาเนอโลกันตัดผ่าน และเป็นสถานที่นิยมในนักท่องเที่ยวสำหรับชมวิวของเขาบาตูร์ นอกจากนี้ กินตามานียังเป็นที่ตั้งของปูราตูลุกบียู ที่เก็บรักษาจารึกหินพิธีกรรมสันติสุข (Rites of Peace) อายุพันปี และเป็นแหล่งกำเนิดของสุนัขพันธุ์กินตามานี

ตำบลกินตามานีมีขนาด 366.9 กม2 มีประชากร 112,463 คน ตามสำมะโนปี 2020 มีลักษณะเป็นชนบท และมีประชากรในเขตหมู่บ้านกินตามานีเพียง 7,402 คน ณ ปี 2010 เขตหมู่บ้านนี้มีขนาด 19.45 กม2 ในตำบลมีหมู่บ้านรวม 48 หมู่บ้าน ในจำนวนนี้ 19 หมู่บ้านเป็นหมู่บ้านชาวบาหลีอากา ส่วนใหญ่อยู่ตามเชิงเขาบาตูร์ ริมทะเลสาบบาตูร์ และตามหุบเขา

## อ้างอิง
ชาวบีมา

**บีมา** (บีมา: *Dou Mbojo*; ; ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ออสโตรนีเซียที่มีถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบตะวันออกของเกาะซุมบาวาในจังหวัดนูซาเติงงาราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย มีประชากรเกือบหนึ่งล้านคน ถือว่ามากที่สุดเป็นอันดับสองในจังหวัด

ชาวบีมาอาศัยอยู่ในอำเภอบีมา และ ดมปู รวมถึงนครบีมา ประชากรชนบทส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำนา, ปศุสัตว์ และ จับปลา การเกษตรเลื่อนลอยยังคงปรากฏทำในแถบที่สูงของชาวบีมา ส่วนชาวบีมาในเขตเมืองมีอาชีพหลากหลาย รวมถึงการค้าและในรัฐบาล การท่องเที่ยวเริ่มเติบโตเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจชาวบีมา เนื่องจากที่ตั้งของชุมชนที่ใกล้กับอุทยานแห่งชาติโกโมโด นอกจากนี้ยังมีชุมชนที่แต่งงานกับผู้อพยพเป็นลูกครึ่ง โดยเฉพาะชาวอาหรับ และชาวจีนเช่นกัน จำนวนมากเป็นนักธุรกิจ

ชาวบีมารับเอาศาสนาอิสลามมาจากพ่อค้าชาวมลายู ในอดีตชาวบีมามีอาณาจักรของตน คือ รัฐสุลต่านบีมา ตั้งขึ้นในตอนต้นของศตวรรษที่ 17 ภายใต้อิทธิพลของรัฐสุลต่านโกวา

ชาวบีมาใช้ภาษาบีมา ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาออสโตรนีเซีย และใกล้ชิดกันกับภาษาในฟลอเร็ซ กับ ซุมบา ทางตะวันออก และสัมพันธ์ห่าง ๆ กับภาษาซุมบาวาที่พูดในซีกตะวันตกของเกาะ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:จังหวัดนูซาเติงการาตะวันตก
ชาวงาดา

**งาดา** (*Ata Ngada*; สะกดทั้ง *Ngadha*, *Nad'a*, *Nga'da*, ชื่ออื่น ดช่น บาจาวา; *Bajawa*, และ รกกา; *Rokka*) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีถิ่นกำเนิดอยู่ในตอนกลางของเกาะฟลอเร็ซ โดยเฉพาะในอำเภองาดา มีประชากรรวมประมาณ 60,000 คน จัดเป็นกลุ่มบีมา-ซุมบา

งาดาเป็นผู้สืบสกุลมาจากชนพื้นเมืองของเกาะฟลอเร็ซ ชาวงาดาชายฝั่งได้รับอิทธิพลจากวัฒธรรมชาวมลายู, ชาวบูกิซ แลเ มากัซซาร์ ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ในขณะที่ชาวงาดาตามแถบภูเขาบางส่วนยังคงนับถือศาสนาพื้นถิ่น

เดิมทีชาวงาดายึดถืออาชีพเกษตรกรรม เพาะปลูกข้าว ข้าวโพด และพืชเกษตรอื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีทั้งล่าสัตว์และปศุสัตว์ หัตถกรรมสานเป็นที่แพร่หลาย และบางส่วนทำงานช่าโลหะ อาหารส่วนใหญ่เป็นผลิตภัณฑ์พืช เนื้อสัตว์มีบริโภคส่วนใหญ่ตามเทศกาลและการฉลองต่าง ๆ

ภาษาแม่ของชนกลุ่มนี้คือภาษางาดา ซึ่งเป็นภาษากลุ่มออสโตรนีเซีย สัมพันธ์กับภาษาอื่น ๆ บนเกาะฟลอเร็ซและโดยรอบ เช่น นาเก-เกโอ, เอ็นเด, ลีโอ และ ปาลูเอ ทั้งหมดจัดเป็นกลุ่มภาษาฟลอเร็ซกลาง 

## อ้างอิง
แม่น้ำปิโชน

**แม่น้ำปิโชน** (,  *Pīšōn*; กรีกคอยนี: Φισών *Phisṓn*) เป็นหนึ่งในสี่แม่น้ำที่ถูกกล่าวถึงในหนังสือปฐมกาลของคัมภีร์ไบเบิล ร่วมกับแม่น้ำไทกริส (ฮิดเดเคล), ยูเฟรติส (เปอรัต) และกิโฮน ความในหนังสือปฐมกาลระบุว่ามีแม่น้ำต้นสายไหลออกจากเอเดนมารดสวนเอเดน และจากสวนเอเดนไหลแยกออกมาเป็นแม่น้ำ 4 สาย แม่น้ำปิโชนถูกบรรยายว่า "เป็นแม่น้ำที่ไหลรอบแผ่นดินฮาวิลาห์ทั้งหมด ที่มีแร่ทองคำ ทองคำที่บริเวณนั้นเป็นทองคำเนื้อดี และมียางไม้ตะคร้ำและโมรา"

## การระบุที่ตั้ง
แม่น้ำปิโชนไม่เคยถูกระบุที่ตั้งได้อย่างชัดเจน ต่างจากแม่น้ำไทกริสและยูเฟรติส มีการกล่าวถึงแม่น้ำปิโชนอย่างสั้น ๆ พร้อมกับแม่น้ำไทกริสในหนังสือบุตรสิรา (24:25/35) แต่การอ้างถึงนี้ไม่ได้ให้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับที่ตั้งของแม่น้ำ ฟลาวิอุส โยเซพุส นักประวัติศาสตร์ชาวยิว-โรมันระบุในช่วงต้นของหนังสือ *[[ยุคโบราณของชาวยิว]]* (คริสต์ศตวรรษที่ 1) ว่าแม่น้ำปิโชนคือแม่น้ำคงคา ราชี รับบีชาวฝรั่งเศสในยุคกลางระบุว่าแม่น้ำปิโชนคือแม่น้ำไนล์


File:Qasr libya 1 02d pishon.jpg|โมเสกรูปปิโชนจาก Church of Theodorias (Qasr Libya)  ค.ศ. 539
File:Opere di Filippo Biagioli Libri d'Oro Ebraici, dedicato al fiume Piscion.jpg|alt=หนังสือทองคำยิวโดย Filippo Biagioli, dedicated to the river Pison (Piscion or Pishon)|หนังสือทองคำยิวศิลปินสมัยใหม่ อุทิศให้กับแม่น้ำปิโชน


## อ้างอิง

หมวดหมู่:สวนเอเดน
หมวดหมู่:สถานที่ในโทราห์
ปิโชน
ปิโชน
หมวดหมู่:แม่น้ำคงคา
หมวดหมู่:แม่น้ำไนล์
ชาวโกโมโด

**โกโมโด** (; ) เป็นอดีตกลุ่มชาติพันธุ์ออสโตรนีเซียที่มีถิ่นกำเนิดบนเกาะโกโมโด ในอำเภอมังกาไรตะวันตก จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย ชาวโกโมโดเรียกตนเองว่า อาตาโมโด (; ) และเรียกเกาะของตนว่า ตานาโมโด () นักมานุษยวิทยา  เรียกชาติพันธุ์นี้ว่า "ชาวโกโมโด" ครั้งแรกในปี 1989 ชาวโกโมโดในปัจจุบันสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว ชาวโกโมโดสองคนสุดท้ายเสียชีวิตไปในปลายทศวรรษ 1980 โดยไม่มีลูกหลาน ประชากรในปัจจุบันบนเกาะโกโมโดเป็นผู้สืบสกุลจากอดีตนักโทษที่ถูกขับมายังเกาะโกโมโด และที่ผสมกับชาวบูกิซจากสุลาเวสี

ชนกลุ่มแรกที่ตั้งรกรากบนเกาะโกโมโดและรินจา คือชาวโกโมโด ตามด้วยชาวซามา-บาเจา ตามตำนานเล่าว่ามังกรโกโมโดเป็นแฝดของชาวโกโมโด ผู้หญิงชื่อปูตรี นากา แต่งงานกับชายพื้นถิ่นคนหนึ่ง มีลูกด้วยกันเป็นมนุษย์เพศชาย และไข่หนึ่งฟองที่ต่อมาฟักออกเป็นมังกรโกโมโดเพศเมีย ต่อมาบุตรของปูตรี นากา ออกล่าและกำลังจะฆ่ามังกรโกโมโดตัวหนึ่ง ก่อนที่มารดาจะมาปรากฏตัวและบอกว่ามังกรโกโมโดนั้นเป็นแฝดน้องของตน ข้อเท็จจริงนี้ยังปรากฏในภาษาโกโมโดซึ่งเรียกมังกรโกโมโดว่า ซาบาเอ (; ) นอกจากนี้ยังมีความเชื่อว่าชาวโกโมโดสามารถสื่อสารกับมังกรโกโมโดได้เช่นกัน

## นาฏกรรม
*โกโลกัมบา* (Kolo kamba) เป็นการร่ายรำพื้นถิ่นโกโมโดที่บอกเล่าเรื่องราวความยากลำบากของบรรพชนโกโมโด ผู้นำ (*[[Datuk|อมปูดาโต]]*; ompu dato) จะตั้งท่อนซุงขนาด  ในขณะเดียวกัน ก็มีการตีกลอง ผู้ชายออกมาเต้น และแสดงศิลปะการป้องกันตัว *[[silat|สีลัต]]* พร้อมตีท่อนซุงดังกล่าว การแสดงนี้มีลักษณะคล้าย *[[kuda lumping|กูดาลุมปิง]]* บนเกาะชวา ท่อนซุงนั้นถูกตีเพราะเป็นสัญลักษณ์ของความชั่วร้าย

*อารูกีเล* (Aru gile) เป็นการร่ายรำประกอบการร้องเพลง แสดงโดยสตรี โดยการบดข้าวเปลือก เป็นสัญลักษณ์แทนความขอบคุณสำหรับการเก็บเกี่ยว

## การกระจายตัว

นิคมหลักของชาวโกโมโดคือหมู่บ้านโกโมโดบนเกาะโกโมโด ตำบลโกโมโด อำเภอมังงาราอีตะวันตก จังหวัดนูซาเติงงาราตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย

ชาวโกโมโดเป็นชนกลุ่มแรกที่ตั้งรกรากบนเกาะรินจา ก่อนหน้าชาวบีมา, มังงาราอี, ซามา-บาจาวู และ บูกิซ

## ประชากร
ชาวโกโมโดเชื้อสายบริสุทธิ์สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980 หมู่บ้านโกโมโดเป็นชุมชนประมง มีขนาดประมาณ 800 ครัวเรือน ประชากรประมาณ 2,000 คน ณ ปี 2019 ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพประมง บางส่วนเป็นเจ้าหน้าที่ประจำการในอุทยานแห่งชาติโกโมโด 

ในปลายทศวรรษ 1930 มีประชากรชาวโกโมโดอยู่ 143 คน และในปี 1977 เพิ่มขึ้นมาเป็น 505 คน

## ดูเพิ่ม
* มังกรโกโมโด
* อุทยานแห่งชาติโกโมโด
* ภาษาโกโมโด
* เกาะโกโมโด
* หมู่บ้านโกโมโด
* อำเภอโกโมโด

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก
โรงพยาบาลอนุสรณ์ฉางเกิงหลินโข่ว

โรงพยาบาลอนุสรณ์ฉางเกิงหลินโข่ว (CGMH; ) หรือรู้จักกันในชื่อโรงพยาบาลอนุสรณ์ฉางเกิง หรือ "โรงพยาบาลฉางเกิง" เป็นโรงพยาบาลทั่วไปประจำเขตขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในเขตกุยชาน เมืองเถา-ยฺเหวียน ไต้หวัน เป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายโรงพยาบาลของมูลนิธิการแพทย์ฉางเกิง โรงพยาบาลอนุสรณ์ฉางเกิงหลินโข่วรับผู้ป่วยได้เกือบ 4,000 เตียง และเป็นหนึ่งในโรงพยาบาลที่มีเตียงรองรับมากที่สุด

## ประวัติ
โรงพยาบาลก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1978 (ปีสาธารณรัฐที่ 67) โดยมุ่งเน้นการรักษาเฉพาะทางหลากหลายสาขา โรงพยาบาลฉางเกิงมีผู้ป่วยนอกเฉลี่ย 8.2 ล้านคนต่อปี และผู้ป่วยใน 2.4 ล้านคน และมีผู้ป่วยผ่าตัดเฉลี่ย 167,460 คนต่อปี โรงพยาบาลฉางเกิงประสบความสำเร็จในการปลูกถ่ายตับมากกว่า 1,000 ครั้ง

ในปี ค.ศ. 2015 ศูนย์รักษาด้วยโปรตอนและรังสีบำบัด ณ โรงพยาบาลอนุสรณ์ฉางเกิงหลินโข่วได้รับการก่อตั้งขึ้น นับเป็นศูนย์รักษาด้วยโปรตอนแห่งแรกในไต้หวัน

โรงพยาบาลฉางเกิงเป็นที่รู้จักในด้าน "การผ่าตัดสร้างกะโหลกศีรษะและใบหน้าใหม่สำหรับภาวะปากแหว่งเพดานโหว่และความผิดปกติของขากรรไกร" และในปี ค.ศ. 2018 ได้ฝึกอบรมแพทย์ไปแล้ว 828 คน ในปี 2014 กระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการของไต้หวันได้บันทึกว่ามีแพทย์ประมาณ 2,700 คนจากทั่วโลกที่ได้รับการฝึกอบรมในโรงพยาบาลในไต้หวัน

ด้วยศักยภาพด้านศัลยศาสตร์ตกแต่งและเสริมสร้าง โรงพยาบาลอนุสรณ์ฉางเกิงหลินโข่วยังเป็นศูนย์รักษามะเร็งศีรษะและลำคอที่มีปริมาณการรักษาสูงที่สุดในไต้หวัน และเป็นหนึ่งในหน่วยงานที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย

โรงพยาบาลอนุสรณ์ฉางเกิงหลินโข่ว ได้เผยแพร่ข้อมูลที่แสดงให้เห็นว่าในระหว่างภาวะหัวใจหยุดเต้นนั้น "มีโอกาสร้อยละ 60 ที่หัวใจจะกลับมาเต้นอีกครั้งที่โรงพยาบาล" หากมีการทำการนวดหัวใจผายปอดกู้ชีพก่อนหน้า และมีโอกาสร้อยละ 32 หากไม่ได้ทำซีพีอาร์มาก่อน การทำซีพีอาร์ทันทีอาจ "เพิ่มโอกาสรอดชีวิตเป็นสองเท่าสำหรับเด็กที่เกิดภาวะหัวใจหยุดเต้นนอกโรงพยาบาล"

## การขนส่ง
โรงพยาบาลเชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนเร็วที่สถานีโรงพยาบาลอนุสรณ์ฉางเกิง (Chang Gung Memorial Hospital, 長庚醫院站) ซึ่งอำนวยความสะดวกในการเดินทาง สถานีนี้คือสถานี A8 ของสายท่าอากาศยานเถา-ยฺเหวียน และปัจจุบันเป็นหนึ่งในห้าสถานีด่วนบนเส้นทางนี้

## ดูเพิ่ม
* บริการสุขภาพในไต้หวัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ

หมวดหมู่:ก่อตั้งในไต้หวันในปี พ.ศ. 2521
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเถา-ยฺเหวียน
หมวดหมู่:โรงพยาบาลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2521
หมวดหมู่:โรงพยาบาลในไต้หวัน
หมวดหมู่: กลุ่มบริษัทฟอร์โมซาพลาสติก
มาริษา เจียรวนนท์

**มาริษา เจียรวนนท์** หรือที่รู้จักกันในชื่อ **คัง ซูฮยอง** เป็นผู้ประกอบการเพื่อสังคม นักสังคมสงเคราะห์ และนักสะสมงานศิลปะชาวไทย-เกาหลี เธอเป็นที่ปรึกษาพิเศษของธนินท์ เจียรวนนท์ ประธานอาวุโสของเครือเจริญโภคภัณฑ์ ซึ่งเป็นเครือธุรกิจข้ามชาติขนาดใหญ่ เธอยังเป็นผู้ก่อตั้งและประธานของโครงการเชฟแคร์ส (Chef Cares Project) มูลนิธิเชฟแคร์ส (Chef Cares Foundation) และเขาใหญ่ อาร์ต (Khaoyai Art) สถาบันด้านศิลปะที่ตั้งอยู่ในประเทศไทย เธอยังเป็นผู้อุปถัมภ์และเป็นสมาชิกคณะกรรมการของสถาบันศิลปะหลายแห่ง เธอได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหนึ่งใน "ผู้หญิงแห่งปี 2024" โดยหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์

## ชีวิตช่วงต้น
มาริษาเกิดที่กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ และย้ายไปสหรัฐอเมริกาเมื่ออายุ 18 ปี เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาการเงินและธุรกิจระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก และทำงานที่บริษัท Nomura Securities International Inc. ที่นิวยอร์ก เธอได้พบกับสุภกิต เจียรวนนท์ ผู้ที่จะกลายมาเป็นสามีของเธอในอนาคต ทั้งคู่แต่งงานกันในปี พ.ศ. 2531 ย้ายมาอยู่ประเทศไทย และมีบุตรด้วยกัน 4 คน รวมถึงธนิศร์ เจียรวนนท์ เธอได้รับสัญชาติไทยในปี พ.ศ. 2533

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักธุรกิจชาวไทย
หมวดหมู่:นักการกุศลชาวไทย
หมวดหมู่:สกุลเจียรวนนท์
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก
หมวดหมู่:บุคคลที่ได้รับสัญชาติไทย
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายเกาหลีใต้
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน

**พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน** เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งบนถนนพหลโยธิน ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย จัดแสดงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และโบราณคดีของเมืองเชียงแสน

## ประวัติ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสนก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2500 ในฐานะพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประจำแหล่งโบราณคดีเมืองเชียงแสน ทำหน้าที่เก็บรักษาและจัดแสดงโบราณวัตถุและศิลปวัตถุที่ได้จากการสำรวจ ขุดแต่ง และบูรณะโบราณสถานในเขตเมืองโบราณเชียงแสนและพื้นที่อื่น ๆ ในจังหวัดเชียงราย 

## ส่วนจัดแสดง
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสนแบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 3 อาคาร ได้แก่ อาคารจัดแสดงหลัก อาคารจัดแสดงส่วนขยาย และอาคารอเนกประสงค์

### อาคารจัดแสดงหลัก
อาคารจัดแสดงหลัก เป็นอาคาร 2 ชั้น

* ชั้นล่าง มีพื้นที่ 160 ตารางเมตร ประกอบด้วย 5 หัวเรื่อง
# ภูมิสถานเมืองเชียงแสน
# เชียงแสนสมัยก่อนประวัติศาสตร์ 
# ลวดลายปูนปั้นจากวัดป่าสัก 
# พระพุทธรูปศิลปะล้านนาที่พบในเมืองเชียงแสน 
# เรื่องศิลาจารึกพบในจังหวัดเชียงราย

* ชั้นลอย มีพื้นที่ 60 ตารางเมตร จัดแสดงโบราณวัตถุที่ได้จากการขุดค้นและขุดแต่งทางโบราณคดีในเมืองโบราณเชียงแสนและพื้นที่อื่น ๆ ในจังหวัดเชียงรายตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ถึงปัจจุบัน ประกอบด้วย 2 หัวเรื่อง
# เรื่องโบราณสถานที่สำคัญในเมืองเชียงแสน 
# เรื่องโบราณวัตถุที่ได้จากการขุดค้นและขุดแต่งทางโบราณคดี เช่น พระพุทธรูป เครื่องประดับเจดีย์ แผ่นอิฐมีจารึก และเครื่องสำริด

### อาคารจัดแสดงส่วนขยาย
อาคารจัดแสดงส่วนขยาย มีพื้นที่ 400 ตารางเมตร แบ่งเป็นอาคารจัดแสดงส่วนขยายทิศตะวันตกและอาคารจัดแสดงส่วนขยายทิศตะวันออก

* อาคารจัดแสดงส่วนขยายทิศตะวันตก จัดแสดงเกี่ยวกับศิลาจารึกที่พบในจังหวัดเชียงราย เครื่องถ้วยล้านนาจากแหล่งเตาในภาคเหนือ วิถีชีวิต ศาสนาและความเชื่อของชาวล้านนา

* อาคารจัดแสดงส่วนขยายทิศตะวันออก ประกอบด้วย 3 หัวเรื่อง 
** เรื่องวิถีชีวิตของกลุ่มชาติพันธุ์แถบลุ่มแม่น้ำโขง โดยจัดแสดงเครื่องมือที่ใช้ทำมาหากิน เครื่องดนตรีพื้นเมือง ดาบและอาวุธต่าง ๆ 
** เรื่องเชียงแสนในอดีต โดยนำเสนอเกี่ยวกับพัฒนาการของเมืองเชียงแสนในสมัยรัตนโกสินทร์ ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ถึงรัชกาลที่ 5
** เรื่องการเข้ามาของกลุ่มชนต่าง ๆ เช่น ไทยลื้อ ไทยใหญ่ และชาวไทยภูเขา

### อาคารอเนกประสงค์
อาคารอเนกประสงค์หรืออาคารชั่วคราว มีพื้นที่ 480.5 ตารางเมตร เป็นพื้นที่ที่ใช้จัดนิทรรศการพิเศษ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน ที่เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เสมือนจริง กรมศิลปากร
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน ที่เว็บไซต์มิวเซียมไทยแลนด์
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน ที่เว็บไซต์ฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร 
* พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย 

เชียงแสน
เชียงแสน, พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ

เชียงแสน, พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเชียงแสน
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2500
โกว์แฮรอน (จังหวัดโฮร์โมซกอน)

**โกว์แฮรอน** () เป็นนครและเมืองหลักในอำเภอโกว์แฮรอน เทศมณฑลแบชอแกร์ด จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน และยังเป็นเมืองศูนย์กลางของตำบลโกว์แฮรอน

## ประชากร
จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 โกว์แฮรอนมีประชากร 828 คนใน 199 ครัวเรือน ขณะยังเป็นหมู่บ้านในตำบลโกว์แฮรอนในอดีตอำเภอแบชอแกร์ด เทศมณฑลจอสก์ ต่อมาในสำมะโน ค.ศ. 2011 มีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 1,316 คนใน 298 ครัวเรือน ในช่วงนี้ตัวอำเภอถูกแยกออกจากเทศมณฑล เพื่อสร้างเทศมณฑลแบชอแกร์ด ตำบลนี้ถูกส่งผ่านในอำเภอโกว์แฮรอนใหม่ และตัวเมืองที่มีชื่อเดียวกันเลื่อนสถานะเป็นนคร สำมะโน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรในนครที่ 1,170 คนใน 323 ครัวเรือน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง
เท็มปลุมโดมินี

***เท็มปลุมโดมินี*** (; คำแปลแบบวัลเกตจาก "วิหารของพระผู้เป็นเจ้า") เป็นชื่อที่ชาวครูเสดใช้เรียกโดมแห่งศิลาในเยรูซาเลม
อาคารนี้แห่งนี้กลายเป็นสัญลักษณ์สำคัญของเยรูซาเลม โดยปรากฏภาพบนเหรียญในราชอาณาจักรเยรูซาเลมของชาวคริสต์คาทอลิก

## ประวัติ

โดมแห่งศิลาสร้างขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 7 ในรัชสมัยอับดุลมะลิก อิบน์ มัรวาน เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์ที่ 5 บนพื้นที่ที่เคยเป็นพระวิหารที่สองของชาวยิว (หรืออาจต่อเติมอาคารสมัยไบแซนไทน์ที่มีอยู่ ซึ่งมีอายุถึงรัชสมัยเฮราคลิอุส, ค.ศ. 610–641) 
หลังการยึดครองเยรูซาเลมในสงครามครูเสดครั้งที่หนึ่ง (ค.ศ. 1099) โดมแห่งศิลาถูกมอบไว้ในความดูแลของ canons regular คณะออกัสติเนียน ตอนแรก ส่วนศิลาที่อาคารนี้สร้างทับถูกปล่อยไว้โดยไม่ได้ปิดคลุม และนักบวชก็ได้สร้างแท่นบูชาไว้บนศิลานั้น ต่อมามีการคลุมศิลานี้ด้วยหินอ่อนสีขาว และมีการสร้างแท่นนักร้องประสานเสียงบนนั้น ซึ่งงานนี้น่าจะเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1140 เท่านั้น ใน ค.ศ. 1138 เท็มปลุมโดมินีได้รับการยกสถานะเป็นแอบบีย์ภายใต้การดูแลของเจฟฟรีย์ และในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1141 โบสถ์แห่งนี้ได้รับการอุทิศอย่างเป็นทางการโดยอัลเบริกแห่งออสเตีย ผู้แทนพระสันตปาปา ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าอุทิศแด่นักบุญมารีย์ 

นักรบครูเสดเรียกมัสยิดอัลอักศอที่อยู่ติดกันเป็น *Templum Solomonis* ("วิหารของซาโลมอน")

หลังสร้างพระราชวังเพื่อจุดประสงค์แล้วเสร็จสมบูรณ์ใกล้ประตูจัฟฟาและทางใต้ของหอคอยดาวิด กษัตริย์ทรงมอบอาคารหลังนี้ให้แก่คณะอัศวินเทมพลาร์ ซึ่งเป็นคณะอารามวาสีและทหารคาทอลิก โดยใช้เป็นสำนักงานใหญ่ โดมนี้ปรากฏอยู่ตราประทับส่วนหลังของผู้นำของอัศวินเทมพลาร์ (เช่น Everard des Barres และ Renaud de Vichiers) และอาจเป็นต้นแบบทางสถาปัตยกรรมของโบสถ์เทมพลาร์ทรงกลมทั่วทวีปยุโรป

แม้ว่าโดมแห่งการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ที่อยู่ติดกัน สร้างขึ้นเป็นหอล้างบาปในสมัยครูเสด นับแต่นั้นมา สถานที่แห่งนี้ก็ตกอยู่ภายใต้การดูแลของหน่วยงานอิสลามในฐานะส่วนหนึ่งของพื้นที่โดมแห่งศิลา ต่อมาหลังสงครามครูเสด พื้นที่นี้ก็เปลี่ยนกลับเป็นมัสยิดอีกครั้ง

## อ้างอิง

## ข้อมูล
* 

หมวดหมู่:โบสถ์โรมันคาทอลิกในเยรูซาเลม
หมวดหมู่:เนินพระวิหาร
หมวดหมู่:ปราสาทและป้อมสนามของอัศวินเทมพลาร์
หมวดหมู่:โบสถ์ในราชอาณาจักรเยรูซาเลม
กำมือและฝ่ามือ

ท่า**กำมือและฝ่ามือ** () รู้จักกันในชื่อภาษาจีนว่า **ก๋งโฉ่ว** () หรือ **จั้วอี** () เป็นท่าทางหรือการแสดงความเคารพตามประเพณีจีนโบราณ ใช้สำหรับทักทายหรือแสดงความเคารพ ทำด้วยการประสานนิ้วชี้ นิ้วกลาง นิ้วนาง และนิ้วก้อยของมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน โดยให้ฝ่ามือหันเข้าด้านในหรือลงด้านล่าง และนิ้วหัวแม่มือของแต่ละข้างประสานกัน มือข้างหนึ่งวางทับอีกข้างหนึ่ง โดยทั่วไปมือซ้ายจะวางทับมือขวาสำหรับผู้ชาย ส่วนผู้หญิงจะกลับด้าน ท่าทางการเคารพอาจแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับสถานการณ์ เช่น เพศ โอกาส และความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล อาจใช้การเคลื่อนไหวของมือและร่างกายเพิ่มเติม เช่น การโค้งคำนับ ร่วมกับท่าทางนี้

## ประวัติ
ท่าก๋งโฉ่วสามารถสืบต้นตอไปถึงสมัยราชวงศ์โจว (1046 – 256 ปีก่อน ค.ศ.) ราชสำนักในราชวงศ์โจวเป็นผู้จัดตั้งระบบพิธีกรรมและดนตรี ซึ่งรวมถึงรูปแบบท่า "จั้วอี" แบบแรกสุด ระบบนี้เน้นย้ำถึงการเชื่อฟังและความเคารพภายในสังคม ซึ่งช่วยให้ราชวงศ์รวมอำนาจไว้ที่ตระกูลจงฝ่า

## ภาพ

File:拱手する大学生たち(2)。.jpg|นักศึกษาในจีนแสดงท่าทางกำมือและฝ่ามือแบบหนึ่ง
File:Confucius 02.png| ภาพวาดขงจื๊อทำท่าทางกำมือและฝ่ามือแบบหนึ่ง
File:叉手禮.jpg|จิตรกรรมฝาผนังสมัยราชวงศ์ถังแสดงท่าทางกำมือและฝ่ามือ
File:03.05 總統接見美國在臺協會(AIT)主席莫健.jpg|เจ้าหน้าที่รัฐบาลในไต้หวันใช้การกำมือและฝ่ามือในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 เป็นทางเลือกแทนการจับมือ


## ดูเพิ่ม
* การโค้งคำนับ
* การจับมือ
* โค่วโถว
* Proskynesis

## อ้างอิง
กำปงอังเกอเรกเดซา

**กำปงอังเกอเรกเดซา** () เป็นหมู่บ้านในเขตบรูไน-มัวรา ประเทศบรูไน และยังเป็นย่านในเมืองหลวงบันดาร์เซอรีเบอกาวัน โดยมีประชากร 1,443 คนใน ค.ศ. 2016 ถือเป็นหนึ่งในหมู่บ้านที่อยู่ในมูกิมเบอรากัซ 'เอ' รหัสไปรษณีย์คือ BB3713

## อ้างอิง
เอมิลี บรอนที

**เอมิลี เจน บรอนที** (; , บ้างออกเสียงว่า บรอนเท ; 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1818 – 19 ธันวาคม ค.ศ. 1848)  เป็นนักเขียนชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักจากนวนิยายเรื่อง ''Wuthering Heights'' ผลงานในปี 1847 เธอยังร่วมแต่งหนังสือบทกวีกับน้องสาวของเธออีกสองคน คือ ชาร์ลอตต์และแอนน์ ในชื่อว่า *Poems by Currer, Ellis, and Acton Bell*

เอมิลีเป็นลูกคนที่ห้าจากพี่น้องตระกูลบรอนทีที่มีทั้งหมดหกคน ซึ่งสี่คนรอดชีวิตมาจนโต แม่ของเธอเสียชีวิตเมื่อเธออายุสามขวบ ทิ้งลูก ๆ ไว้กับเอลิซาเบท แบรนเวลล์ ซึ่งเป็นป้า นอกจากที่เรียนในช่วงสั้น ๆ ที่โรงเรียนแล้ว เอมิลีได้รับการเรียนการสอนจากที่บ้านเป็นส่วนใหญ่จากพ่อคือแพทริก บรอนที ผู้เป็นบาทหลวงประจำฮอเวิร์ท เธอสนิทกับพี่น้องมาก โดยเฉพาะแอนน์ น้องสาวของเธอ ที่ได้ร่วมกันเขียนหนังสือและบันทึกเล็ก ๆ เกี่ยวกับโลกแห่งจินตนาการ ชาร์ล็อตต์ น้องสาวของเธออธิบายว่าเธอเป็นคนชอบอยู่คนเดียว ดื้อรั้น และไม่ยอมตามใคร และมีความรักในธรรมชาติและสัตว์อย่างแรงกล้า

นอกเหนือจากช่วงสั้น ๆ ที่โรงเรียน และช่วงหนึ่งที่เธอและชาร์ลอตต์ไปเรียนและสอนหนังสือที่กรุงบรัสเซลส์แล้ว เอมิลีใช้ชีวิตเกือบทั้งหมดที่บ้านในฮอเวิร์ท ช่วยคนรับใช้ทำงานบ้าน เล่นเปียโน และเรียนรู้จากหนังสือต่าง ๆ ด้วยตัวเอง

ผลงานของเธอตีพิมพ์ครั้งแรกภายใต้ นามปากกาว่า **เอลลิส เบลล์** (Ellis Bell) ในขณะนั้นผลงานของเธอไม่ได้รับความชื่นชมมากนัก และนักวิจารณ์หลายคนรู้สึกว่าตัวละครใน *Wuthering Heights* นั้นหยาบคายและผิดศีลธรรม อย่างไรก็ตาม นวนิยายเรื่องนี้ยังคงได้รับการยกย่องให้เป็นวรรณกรรมคลาสสิกของอังกฤษ เอมิลี บรอนทีเสียชีวิตใน ค.ศ. 1848 ขณะมีอายุ 30 ปี หนึ่งปีหลังจากการตีพิมพ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวอังกฤษเชื้อสายไอริช
หมวดหมู่:นักเขียนชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2391
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2361
ชาร์ลอตต์ บรอนที

**ชาร์ลอตต์ นิโคลส์** ( ; 21 เมษายน ค.ศ. 1816&nbsp;– 31 มีนาคม ค.ศ. 1855) หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่าเธอ **ชาร์ลอตต์ บรอนที** (Charlotte Brontë; , บรอนเท บ้างออกเสียงว่า )  เป็นนักเขียนนวนิยายและกวีชาวอังกฤษ และเป็นพี่สาวของเอมิลี แอนน์ และแบรนเวลล์ บรอนที เธอเป็นที่รู้จักมากที่สุดจากนวนิยายเรื่อง ''Jane Eyre'' ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกภายใต้นามแฝง **เคอร์เรอร์ เบลล์** *Jane Eyre* ประสบความสำเร็จอย่างมากในการตีพิมพ์ และนับแต่นั้นมาก็เป็นที่รู้จักในฐานะ วรรณกรรมคลาสสิกของอังกฤษ

ชาร์ลอตต์เป็นบุตรคนที่สามจากพี่น้องหกคนของมาเรีย แบรนเวลล์ บุตรสาวของพ่อค้าชาวคอร์นิช และแพทริก บรอนที นักบวชชาวไอริช มาเรียเสียชีวิตเมื่อชาร์ลอตต์อายุเพียงห้าขวบ และสามปีต่อมาชาร์ลอตต์ถูกส่งไปโรงเรียน Clergy Daughters' School ที่โคแวนบริดจ์ ในแลงคาเชอร์ พร้อมกับพี่และน้องสาวสามคนของเธอ คือ มาเรีย เอลิซาเบท และเอมิลี สภาพความเป็นอยู่ที่โรงเรียนนั้นย่ำแย่ มีการระบาดของโรคอยู่บ่อยครั้ง พี่สาวสองคนของชาร์ลอตต์ล้มป่วยที่นั่นและเสียชีวิตไม่นานหลังจากนั้นหลังกลับบ้าน ชาร์ลอตต์เชื่อว่าสุขภาพของเธอที่ป่วยมาตลอดชีวิตนั้นเป็นผลมาจากช่วงเวลาที่อยู่ที่โคแวนบริดจ์ และต่อมาได้ใช้โรงเรียนนี้เป็นต้นแบบของโรงเรียนโลวูดในนวนิยาย *Jane Eyre*

ในปี ค.ศ. 1831 ชาร์ลอตต์ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนโรเฮดในเมืองเมอร์ฟีลด์ แต่ได้ลาออกในปีถัดมาเพื่อไปสอนน้องสาวของเธอ เอมิลีและแอนน์ ที่บ้าน ในปี ค.ศ. 1835 ชาร์ลอตต์กลับมาที่โรเฮดในฐานะครู ในปี ค.ศ. 1839 เธอรับงานเป็นครูพี่เลี้ยงให้กับครอบครัวท้องถิ่น แต่ลาออกหลังจากนั้นไม่กี่เดือน

ในปี ค.ศ. 1842 ชาร์ลอตต์ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนเฮเกอร์เพนชันแนต ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำหญิงในกรุงบรัสเซลส์ ในฐานะนักเรียน และต่อมาได้เป็นครู โดยหวังว่าจะได้เรียนรู้ทักษะที่จำเป็นในการเปิดโรงเรียนของตนเอง อย่างไรก็ตามเธอจำต้องลาออกหลังจากตกหลุมรัก คอนสแตนติน เฮเกอร์ ผู้อำนวยการโรงเรียน ชายผู้มีภรรยาแล้ว ผู้เป็นแรงบันดาลใจให้กับทั้งตัวละครโรเชสเตอร์ใน *Jane Eyre* และนวนิยายเรื่องแรกของชาร์ลอตต์ เรื่อง ''The Professor''

ต่อมาชาร์ลอตต์ เอมิลี และแอนน์พยายามเปิดโรงเรียนในฮอเวิร์ท แต่ไม่สามารถหานักเรียนได้ ปี 1846 สามพี่น้องได้ตีพิมพ์รวมบทกวีภายใต้นามปากกา Currer, Ellis และ Acton Bell แม้นวนิยายเล่มแรกของชาร์ลอตต์ *The Professor* จะถูกปฏิเสธ แต่ผลงานลำดับถัดมา *Jane Eyre* (1847) กลับได้รับทั้งคำชมและเสียงวิจารณ์ อัตลักษณ์ที่แท้จริงของพวกเธอถูกเปิดเผยในปี 1848 และในปีถัดมาชาร์ลอตต์ก็เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในแวดวงวรรณกรรมลอนดอน

ในปี ค.ศ. 1854 ชาร์ลอตต์แต่งงานกับอาร์เทอร์ เบลล์ นิโคลส์ ผู้ช่วยบาทหลวงของบิดา เธอตั้งครรภ์ไม่นานหลังจากแต่งงานในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1854 แต่เสียชีวิตในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1855 ซึ่งอาจเป็นเพราะวัณโรค แม้ว่าจะมีหลักฐานว่าเธออาจเสียชีวิตจากการอาเจียนร้ายแรงเหตุตั้งครรภ์ ซึ่งเป็นภาวะแทรกซ้อนระหว่างตั้งครรภ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวอังกฤษเชื้อสายไอริช
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2398
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2359
หมวดหมู่:นักเขียนชาวอังกฤษ
สวราชยะ

***สวราชยะ*** () เป็นนิตยสารแบบพิมพ์รายเดือนและเว็บท่าข่าวสัญชาติอินเดียฝ่ายขวา สิ่งพิมพ์ดังกล่าวรายงานในเชิงบวกต่อพรรคอนุรักษนิยมภารตียชนตา โดยเผยแพร่ข้อมูลที่ผิดพลาดหลายครั้ง
 
R. Jagannathan เป็นบรรณาธิการบริหารคนปัจจุบัน เดิมทีก่อตั้งใน ค.ศ. 1956 ในฐานะนิตยสารรายสัปดาห์ภายใต้การอุปถัมภ์ของ C. Rajagopalachari ผู้สำเร็จราชการอินเดียคนสุดท้าย ก่อนจะปิดตัวลงใน ค.ศ. 1980 แต่ก็เปิดตัวอีกครั้งในเดือนกันยายน ค.ศ. 2014 ในฐานะเว็บไซต์ข่าวรายวัน แล้วเปิดตัวนิตยสารรายเดือนในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015
 
## ประวัติ

 
## คำตอบรับ
ตามรายงานจากองค์กรตรวจสอบข้อเท็จจริงอย่าง Alt News และ Boom *สวราชยะ*ได้รายงานข่าวผิดพลาดหลายครั้ง นักเขียนคอลัมน์ที่ทำงานให้กับ*สวราชยะ*ถูกกล่าวหาว่ามีส่วนร่วมในการเขียนก่อกวนทางทวิตเตอร์ในรูปแบบต่าง ๆ และยังมีนักข่าวที่เผยแพร่ข่าวปลอมที่ปลุกปั่นความขัดแย้งผ่านบัญชีส่วนตัวของตน *สวราชยะ*ถูกแบล็กลิสต์จากวิกิพีเดียภาษาอังกฤษไม่ให้อ้างอิงหรือลิงก์ใน ค.ศ. 2020 ร่วมกับ *[[OpIndia]]* และเว็บไซต์ชาตินิยมฮินดู *TFIpost*

## อ้างอิง

 
## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
 

หมวดหมู่:การเมืองฝ่ายขวาในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:นิตยสารภาษาอังกฤษที่ตีพิมพ์ในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:นิตยสารรายเดือนที่ตีพิมพ์ในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:นิตยสารข่าวที่ตีพิมพ์ในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:เว็บไซต์ข่าวปลอม
หมวดหมู่:ข่าวปลอมในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สื่อมวลชนในเบงคลูรู
หมวดหมู่:สื่อมวลชนในเจนไน
หมวดหมู่:สื่อมวลชนโกยัมปุตตูร
หมวดหมู่:เว็บไซต์ข่าวอินเดีย
ฟาติมา บอสช์

**ฟาติมา บอสช์ เฟอร์นันเดซ**  (; เกิด 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2000) เป็นนางแบบและนางงามชาวเม็กซิกัน ผู้ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 2025 ต่อจากอันเดรอา เมซา นางงามจักรวาล 2020 เธอเป็นหญิงชาวเม็กซิโกคนที่ 4 ที่ได้รับตำแหน่งนางงามจักรวาลก่อนหน้านี้เธอได้รับตำแหน่งมิสยูนิเวิร์สเม็กซิโก 2025

## ชีวิตช่วงแรก
บอช เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2000 ที่เตอาปา, รัฐตาบัสโก เป็นบุตรของ เบอร์นาร์โด บอช เอร์นันเดซ และวาเนสซา เฟอร์นันเดซ และเธอมีพี่ชายชื่อ เบอร์นาร์โด บอช บอชสำเร็จการศึกษาระดับประถมและมัธยมศึกษาที่ โคเลจิโอ อาร์จี และสถาบันคัมเบรส วิลลาเอร์โมซา

ระหว่างปี ค.ศ. 2021–2024 บอชศึกษาที่ มหาวิทยาลัยอิเบโรอเมริกานา ในนครเม็กซิโก และได้รับปริญญาตรีสาขาออกแบบแฟชั่นและเครื่องแต่งกาย. บอชชนะการประกวดนางงามจักรวาล 2025ในฐานะตัวแทนของเม็กซิโกเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2025

## การประกวด
### ฟลอร์ ตาบัสโก 2018
บอชได้รับตำแหน่ง ฟลอร์ ตาบัสโก 2018 ในฐานะตัวแทนจากเตอาปา โดยแข่งขันกับผู้เข้าประกวดทั้งหมด 16 คนในรอบชิงชนะเลิศจัดขึ้น ณ Centro de Convenciones Tabasco 2000 ในนครวิลลาเอร์โมซา เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2018 เธอได้รับมงกุฎจากผู้ครองตำแหน่งคนก่อนคือ บาร์บารา อารังกูเรน

### มิสยูนิเวิร์สเม็กซิโก 2025
บอช ได้เป็นตัวแทนจากรัฐตาบัสโก เข้าร่วมการประกวดในเวทีครั้งที่สอง พร้อมกับผู้เข้าประกวดอีก 32 คน ในรอบตัดสินจัดขึ้นเมื่อวันที่ 13 กันยายน 2025 ณ Sala Plácido Domingo del Conjunto Santander de Artes Escénicas ในนครในนครซาโปปัน รัฐฮาลิสโก และชนะเลิศการประกวดมิสยูนิเวิร์สเม็กซิโก 2025

### นางงามจักรวาล 2025
เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2025 ในพิธีมอบสายสะพาย ได้เกิดเหตุข้อถกเถียงขึ้น เมื่อณวัฒน์ อิสรไกรศีลตำหนิ ฟาติมา บอช และเธอได้ยินณวัฒน์ เรียกเธอว่า "dumb head" ซึ่งภายหลังจากวิดีโอที่บันทึกไว้ ได้พูดว่า damaged  ไม่ใช่ dumb head และบอกว่าถ้าเธอทำแบบนี้เธอจะเสียหายหรือ damaged เขาไม่ได้ว่าเธอว่า dumb head เนื่องจากบอชป่วยด้วยโรคสมาธิสั้น ทำให้การได้ยินเสียงมีปัญหา เหตุการณ์นี้ส่งผลให้เกิดความตึงเครียดและทำให้ผู้เข้าประกวดหลายประเทศเดินออกจากงาน ต่อมาบอชให้สัมภาษณ์ภายหลังว่าเธอรู้สึกไม่ได้รับความเคารพ ในขณะที่วิกทอแอร์ แคร์ ไทล์วี นางงามจักรวาล 2024ออกมาวิพากษ์วิจารณ์การตำหนิอย่างเปิดเผยและเดินออกจากสถานที่จัดงาน 

ต่อมาเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2025 บอชเป็นตัวแทนประเทศเม็กซิโกในการประกวดนางงามจักรวาล 2025 และเข้าร่วมกับผู้เข้าประกวดอีก 117 คน ณ ชาเลนเจอร์ ฮอลล์ อิมแพ็ค เมืองทองธานี อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ประเทศไทย. หลังการประกวดรอบสุดท้าย เธอได้รับมงกุฎชนะเลิศ กลายเป็นหญิงชาวเม็กซิโกคนที่ 4 ที่ได้ครองตำแหน่งนางงามจักรวาลในครั้งนี้

## ข้อวิพากษ์วิจารณ์
ภายหลังการประกาศผลการประกวด นางงามจักรวาล 2025 เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2025 เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางทั้งภายในและภายนอกสถานที่จัดงานและบนสื่อสังคมออนไลน์ ผู้ชนะการประกวด ฟาติมา บอช เฟร์นันเดซ ผู้แทนจากเม็กซิโก ซึ่งได้รับตำแหน่งนางงามจักรวาลคนที่ 74 ของโลก เผชิญกับเสียงคัดค้านจากผู้ชมจำนวนหนึ่งในอิมแพ็ค ชาเลนเจอร์ ฮอลล์ โดยมีผู้ร่วมงานบางส่วนลุกขึ้นแสดงความไม่เห็นด้วย ส่งเสียงโห่ และแสดงสัญลักษณ์นิ้วโป้งคว่ำ

บนแพลตฟอร์มออนไลน์ โดยเฉพาะ ทวิตเตอร์ แฮชแท็ก #MissUniverse2025 กลายเป็นกระแสเด่นที่ผู้ใช้งานจากหลายประเทศร่วมกันแสดงความคิดเห็นและวิจารณ์ผลการตัดสิน กระแสดังกล่าวส่งผลให้ประเด็นการประกวดปีนี้ได้รับความสนใจและข้อถกเถียงอย่างกว้างขวางในสื่อสังคมออนไลน์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ผู้ชนะการประกวดนางงามจักรวาล
หมวดหมู่:ผู้ชนะการประกวดนางงาม
หมวดหมู่:นางงามเม็กซิโก
เทศบาลตำบลท่าน้ำอ้อยม่วงหัก

**ท่าน้ำอ้อยม่วงหัก** เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล ที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลม่วงหัก และตำบลท่าน้ำอ้อย ในอำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ โดยในปี พ.ศ. 2501 ทางจังหวัดนครสวรรค์ได้จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลท่าน้ำอ้อย เนื่องจากเป็นตำบลที่มีประชากรมาก เพื่อดูแลความสงบเรียบร้อยของประชาชน ก่อนที่จะลดฐานะลงเป็นสภาตำบลท่าน้ำอ้อยปี พ.ศ. 2516

ต่อมาบริเวณตลาดท่าน้ำอ้อยกับชุมชนริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 มีความเจริญเป็นที่ประชุมชน จึงประกาศตั้งท้องที่หมู่ 1 บ้านยายล่า, หมู่ 2 บ้านวัดเหล็ก, หมู่ 3 บ้านท่าดาน, หมู่ 4 บ้านทุ่งอ้ายดอก, หมู่ 5 บ้านท่าน้ำอ้อย, หมู่ 6 บ้านท่าตราทอง, หมู่ 7 บ้านท่าลานเตียน และหมู่ 8 บ้านเขาไม้เดน ของตำบลท่าน้ำอ้อย กับหมู่ 1 บ้านบน หมู่ 2,4 บ้านม่วงหัก หมู่ 6 บ้านเขาไม้เดนบน หมู่ 7 บ้านม่วงหักบน และหมู่ 8 บ้านหางน้ำหนองแขม ตำบลม่วงหัก จัดตั้งเป็น สุขาภิบาลท่าน้ำอ้อย และยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลท่าน้ำอ้อย ในปี พ.ศ. 2542

ปี พ.ศ. 2546 กระทรวงมหาดไทยสำรวจพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลท่าน้ำอ้อย มีประชากรเพียง 207 คนและ มี 63 หลังคาเรือน กับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงหัก มีประชากรเพียง 1,033 คนและ มี 398 หลังคาเรือน ซึ่งเป็นส่วนที่เหลือนอกเขตเทศบาล ไม่มีสภาพความเป็นหมู่บ้าน ไม่ผ่านเงื่อนไขในการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล (ประชากรสองพันคนขึ้นไป) ควรควบรวมกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใกล้เคียง ปี พ.ศ. 2547 จึงรวมองค์การบริหารส่วนตำบลทั้ง 2 แห่งเข้ากับเทศบาลตำบลท่าน้ำอ้อย

ประชาชนในเขตตำบลม่วงหัก ได้ยื่นเรื่องราวต่อทางเทศบาลตำบลท่าน้ำอ้อยและกระทรวงมหาดไทยพิจารณาเนื่องจากมีการยุบรวมองค์การบริหารสส่วนตำบลท่าน้ำอ้อยและองค์การบริหารส่วนตำบลม่วงหัก เข้ากับเทศบาลตําบลท่าน้ำอ้อย เพื่อให้สอดคลองกับประวัติความเป็นมาและเขตการปกครองของเทศบาลในปัจจุบัน จึงได้เปลี่ยนชื่อจาก "ท่าน้ำอ้อย" เป็น "ท่าน้ำอ้อยม่วงหัก" ในปี พ.ศ. 2556

## อ้างอิง

ท่าน้ำอ้อยม่วงหัก
ท่าน้ำอ้อยม่วงหัก
หมวดหมู่:อำเภอพยุหะคีรี
มัสยิดซัยยิดินาอุมัร

**มัสยิดซัยยิดินาอุมัร** () เป็นมัสยิดสมัยมัมลูกในย่านยิวของเมืองเก่าเยรูซาเลม ตั้งอยู่ติดกับโบสถ์ยิวฮูร์วาและรัมบัน

นับตั้งแต่กองทัพอิสราเอลเข้ายึดเยรูซาเลมตะวันออก รวมถึงเมืองเก่าเยรูซาเลม ในสงครามหกวันเมื่อ ค.ศ. 1967 มัสยิดนี้จึงปิดอย่างไม่มีกำหนด

## ประวัติ
ข้อมูลแรกสุดของมัสยิดเท่าที่รู้จักมาจากมุญีรุดดีน นักประวัติศาสตร์ (เกิด ค.ศ. 1496) ผู้กล่าวถึงมัสยิดนี้ว่ากำลังบูรณะใน ค.ศ. 1397 โดยได้รับเงินบริจาคและที่ดินมาบำรุงรักษา Obadiah Bartenura เขียนว่ามัสยิดนี้สร้างขึ้นโดยชาวยิวที่หันมาเข้ารีตเป็นอิสลาม

ในสงครามหกวัน พลซุ่มยิงยิงใส่หออะษาน และได้รับการบูรณะใน ค.ศ. 1974

การบูรณะเพิ่มเติมทำแล้วเสร็จใน ค.ศ. 2019 ด้วยงบจากรัฐบาลจอร์แดน

## รายละเอียด
หออะษานเป็นแบบฉบับของสมัยมัมลูก มีความสูงสองชั้นและมีระเบียงสำหรับมุอัซซินอยู่ด้านบน ส่วนบนของหออะษานแคบกว่าฐานเพื่อเสริมความมั่นคงของโครงสร้าง

## โบราณคดี
เสาบางต้นที่พบในมัสยิดทำให้ถูกนำไปเชื่อมโยงกับโบสถ์เซนต์มาร์ตินของนักรบครูเสดในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 Burgoyne ระบุว่า เนื่องจากเสาเหล่านี้ถูกใช้งานเป็นลำดับรอง "ความเชื่อมโยงอันเปราะบางระหว่างมัสยิดและโบสถ์นี้จึงไม่สามารถคงอยู่ได้"

## ภาพ

Sidna Omer and Al Dissi, two mosques between the Armenian and Jewish quarters, Old City of Jerusalem map by Survey of Palestine map 1-2,500 (cropped).jpg|ที่ตั้งงงของมัสยิดระหว่างย่านอาร์มีเนียกับย่านยิว ในแผนที่ Survey of Palestine ใน ค.ศ. 1936
Entrance to the Hospice of St. John and Minaret of Omar. A muezzin in the balcony chanting the call to prayer. Peasants loading a camel in the foreground, and a townswoman wearing a white (NYPL b10607452-80276).jpg|ภาพวาดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 แสดง "หออะษานของอุมัร" โดยมีมุอัซซินอยู่บนระเบียงร้องอะษาน


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
อำเภออินดรากีรีฮีลีร์

**อินดรากีรีฮีลีร์** (, หรือ **อินทรคีรีตอนล่าง**) เป็นอำเภอทางตะวันออกสุดของจังหวัดรีเยา บนเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย อำเภอนี้มีพื้นที่ 13,136.14 ตร.กม. และมีประชากร 661,779 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2010 และ 654,909 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2020 จำนวนประมาณการทางการในช่วงกลาง ค.ศ. 2024 อยู่ที่ 729,147 คน เมืองศูนย์กลางของอำเภอคือเมืองเติมบีลาฮัน

## เขตบริหาร
อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 20 ตำบล (*kecamatan*) รายการข้างล่างระบุพร้อมพื้นที่และประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2010 และสำมะโน ค.ศ. 2020 กับจำนวนประมาณการอย่างเป็นทางการในช่วงกลาง ค.ศ. 2024 ตารางนี้ยังรวมที่ตั้งเมืองหลัก จำนวนหมู่บ้านในแต่ละตำบล (รวมเป็นเขตชนบท 197 แห่ง (*desa*) และเขตเมือง 39 แห่ง (*kelurahan*) ) และรหัสไปรษณีย์

หมายเหตุ: (a) ประกอบด้วย*เกอลูราฮัน* 8 แห่ง ได้แก่ เปอกันอาร์บา, เซอเบอรังเติมบีลาฮัน, ซูไงเบอรีงิน, ซูไงเปรัก, เติมบีลาฮันฮีลีร์, เติมบีลาฮันโกตา, เซอเบอรังเติมบีลาฮันบารัต และเซอเบอรังเติมบีลาฮันเซอลาตัน

## ท่าอากาศยาน
ท่าอากาศยานสาธารณะแห่งเดียวในอินดรากีรีฮีลีร์คือท่าอากาศยานเติมปูลิง และยังมีท่าอากาศยานเอกชนในตำบลเปอลางีรันที่ PT THIP เป็นเจ้าของ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
ตุ๊ดตู่กู้ชาติ

**ตุ๊ดตู่กู้ชาติ** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวแอ็กชันคอมเมดีปี พ.ศ. 2561 กำกับโดย M Mass Team (นามแฝงของพชร์ อานนท์) เป็นภาพยนตร์ล้อเลียนภาพยนตร์เรื่องบางระจัน ที่เข้าฉายเมื่อปี พ.ศ. 2543

## เนื้อเรื่อง
กลุ่มชาวบ้านชายแต่ใจเป็นหญิงอาสาเข้าไปสอดแนมในเมืองของศัตรู เพื่อปกป้องบ้านเกิด ครอบครัว และมิตรสหาย พวกเขาจำเป็นต้องหาวันที่ศัตรูจะโจมตี

## นักแสดง
* หม่ำ จ๊กมก รับบท ป้าแฟง
* โก๊ะตี๋ อารามบอย รับบท เดือน
* ติ๊ก กลิ่นสี รับบท ทองหอม
* อานนท์ สายแสงจันทร์ (ปู แบล็คเฮด) รับบท โป่ตองอิน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2561
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทยในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย พจน์ อานนท์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอลจีบีทีไทย
หมวดหมู่:กะเทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โลดโผนตลกไทย
ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายเยอรมัน

**ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายเยอรมัน** เป็นกลุ่มคนที่สืบเชื้อสายมาจากชาวเยอรมันที่ตั้งถิ่นฐานในอดีตอินดีสตะวันออกของดัตช์ (ปัจจุบันคือประเทศอินโดนีเซีย) หรือพลเมืองเยอรมนีที่อาศัยอยู่ในอินโดนีเซีย จำนวนประชากรชาวเยอรมันในประเทศอินโดนีเซียอยู่ที่ 19,879 คน ณ ปี 2020 ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในจาการ์ตา, โบโกร์, ปุนจัก, บาหลี และ สุราบายา

## ประวัติศาสตร์
ชาวเยอรมันกับอินโดนีเซียมีประวัติศาสตร์ยาวนาน ย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 16 เมื่อพ่อค้าชาวเยอรมันเดินทางมากับเรือของดัตช์และโปรตุเกส มายังดินแดนอินดีสตะวันออก ในสมัยบริษัทอินดีสตะวันออกของดัตช์ (VOC) ชาวเยอรมันหลายพันคนเดินทางมาทั้งในฐานะเจ้าหน้าที่ของอาณานิคม ไปจนถึงวิศวกร นักค้นคว้า นักวิทยาศาสตร์ และทหาร ซึ่งรวมถึงกองพันวึทเทิมแบร์คอันประกอบด้วยชาวเยอรมันจากวึทเทิมแบร์คและว่าจ้างมาโดยกองทัพอินดีสตะวันออกหลวงของดัตช์ในปี 1790–1808 และมีชนาด 2,000 นายโดยประมาณ

ในศตวรรษที่ 19 แพทย์จากยุโรปที่พูดภาษาเยอรมีนคิดเป็นกลุ่มใหญ่ที่สุดอันดับที่สองในบรรดาแพทย์ชาวยุโรปในอินดีสตะวันออกของดัตช์ รองจากชาวดัตช์ ซึ่งประกอบด้วยชาวเยอรมัน สวิส และออสโตร-ฮังการี ประมาณ 300 คน ส่วนใหญ่ประจำการกับกองทัพเจ้าอาณานิคมดัตช์ (KNIL)

มีอุตสาหกรรมของชาวเยอรมันปรากฏในอินโดนีเซียตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 19 หลังปี 1945 นักธุรกิจชาวเยอรมัน นักวิชาการ ผู้ชำนาญการด้านการพัฒนาและในด้านารศึกษาตลอดจนการวิจัย มาทำงานในอินโดนีเซีย รวมถึงมีการแลกเปลี่ยนทางวิชาการที่คงความสัมพันธ์อันดีระหว่างสองประเทศ 

ทั่วประเทศอินโดนีเซียยังมีโรงเรียนเยอรมัน เช่น โรงเรียนเยอรมันจาการ์ตา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวเยอรมันโพ้นทะเล
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซีย
ซุมเบอราวัน

**ซุมเบอราวัน** () เป็นสถูปพุทธตั้งอยู่ในหมู่บ้านโตโยมาร์โต ตำบลซุมเบอราวัน อำเภอมาลัง จังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนที่ราบสูงบนที่ราบทิศใต้ของเขาอาร์จูโน โดยรอบมีน้ำพุธรรมชาติมากมาย

สถูปนี้ตั้งอยู่ห่างไปหกกิโลเมตรจากจัณฑิสิงหะส่าหรี สถูปนี้เชื่อว่าสร้างขึ้นในสมัยสิงหะส่าหรี (ประมาณศตวรรษที่ 13) อย่างไรก็ตาม นักโบราณคดีระบุอายุของสถูปนี้อยู่ที่ปลายศตวรรษที่ 14 ถึงต้นศตวรรษที่ 15 ซึ่งเป็นสมัยมัชปาหิต

องค์สถูปประกอบด้วยฐานรูปสี่เหลี่ยม มีลักษณะสถูปเป็นทรงระฆังคว่ำแบบบุโรพุทโธในชวากลาง ส่วนยอดสูญหายไป ตัวโครงสร้างสถูปทำมาจากหินแอนดีไซต์

ชื่อ ซุมเบอราวัน ประกอบมาจากคำภาษาชวาคือ *sumber* แปลว่า "น้ำพุธรรมชาติ" และ *awan* แปลว่า "เที่ยง" เชื่อว่าน้ำพุธรรมชาติที่นี่ในอดีตมีความสำคัญเชิงพิธีกรรมพราหมณ์และพุทธ จึงสร้างสถูปนี้ขึ้นเพื่อเป็นเหมือนศาลผู้พิทักษ์บ่อน้ำพุธรรมชาตินี้

เชื่อว่าสถานที่นี้คือ กาซูรังงานัน (Kasurangganan) หรือ สวนทูตสวรรค์ ที่ปรากฏในบันทึกนาการักเรอตากามาว่ากษัตริย์ฮายัมวูรุกแห่งมัชปาหิตเคยเดินทางมาเยือนขณะเดินทางทั่วชวาตะวันออกในปี 1359

## อ้างอิง
ชุดารี เทพาคำ

**ชุดารี "เชฟตาม" เทพาคำ** (เกิดประมาณปี พ.ศ. 2536) เป็นเชฟชาวไทยจากกรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2567 เธอกลายเป็นเชฟหญิงชาวไทยคนแรกที่ได้รับมิชลินสองดาว ในปี พ.ศ. 2568 เธอถูกเสนอชื่อให้เป็นเชฟหญิงยอดเยี่ยมแห่งเอเชีย

## ประวัติ
ในวัยเด็ก ชุดารี เทพาคำใฝ่ฝันที่จะเป็นนักกีฬามืออาชีพ หลังจากที่เธอตระหนักว่าไม่มีอนาคตในเส้นทางนักกีฬามืออาชีพ ชุดารีจึงหันมาให้ความสนใจกับศิลปะการทำอาหาร ชุดารีเดินทางไปสหราชอาณาจักรเพื่อศึกษาต่อด้านวิทยาศาสตร์อาหารและโภชนาการที่มหาวิทยาลัยนอตทิงแฮม ต่อมาเธอได้ย้ายไปสหรัฐอเมริกาเพื่อเรียนทำอาหารที่ International Culinary Center ในนิวยอร์ก และทำงานกับแดน บาร์เบอร์ที่ Blue Hill at Stone Barns ในเมืองแทร์รีทาวน์

### ท็อปเชฟไทยแลนด์
ขณะที่อยู่ที่นิวยอร์ก ครอบครัวของชุดารีได้สนับสนุนให้เธอสมัครเข้าร่วมการแข่งขันในรายการท็อปเชฟไทยแลนด์ (ฤดูกาลที่ 1) เธอกลับมาประเทศไทยเพื่อเข้าร่วมรายการ โดยเป็นผู้เข้าแข่งขันที่อายุน้อยที่สุดในตอนนั้น ด้วยวัย 24 ปี และในปี พ.ศ. 2560 ชุดารีก็ชนะการแข่งขันท็อปเชฟไทยแลนด์ (ฤดูกาลที่ 1)

### บ้านเทพา
ในปี พ.ศ. 2563 ชุดารีเปิดร้านบ้านเทพาในบ้านเก่าแก่ของครอบครัวซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของคุณย่าของเธอ บ้านเทพาเชี่ยวชาญด้านอาหารไทยโบราณ วัตถุดิบของร้านถูกปลูกบนพื้นที่ในสวนของบ้าน ประสบการณ์ของชุดารีที่ Stone Barns เป็นแรงบันดาลใจให้เธอสร้างวิสัยทัศน์สำหรับบ้านเทพา โดยใช้วัตถุดิบจากท้องถิ่นและเน้นความยั่งยืนผ่านการทำปุ๋ยหมักและการรีไซเคิล

ปลายปี พ.ศ. 2566 ร้านบ้านเทพาของเธอได้รับมิชลินสองดาว ด้วยรางวัลนี้ ชุดารีกลายเป็นผู้หญิงไทยคนแรกที่ได้รับมิชลินสองดาว ปีนั้น บ้านเทพาได้รับมิชลินกรีนสตาร์จากมิชลินไกด์ เพื่อยกย่องแนวทางปฏิบัติด้านความยั่งยืนของร้านอาหาร ในปี พ.ศ. 2567 บ้านเทพาติดอันดับที่ 42 ในรายชื่อ Asia's 50 Best Restaurants เธอยังได้รับรางวัลเชฟรุ่นใหม่แห่งปี 2024 จากมิชลินไกด์อีกด้วย

### การยอมรับ
ชุดารีได้รับการยอมรับถึงอิทธิพลของเธอต่อวงการอาหารไทยและเอเชีย ในปี พ.ศ. 2568 ชุดารีถูกเสนอชื่อให้เป็นเชฟหญิงยอดเยี่ยมแห่งเอเชียโดย Asia's 50 Best Restaurants

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อเชฟหญิงที่ได้รับมิชลินสตาร์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2536
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:เชฟชาวไทย
หมวดหมู่:เจ้าของร้านอาหารชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้หญิงไทยในคริสต์ศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:เชฟหญิง
หมวดหมู่:หัวหน้าเชฟในภัตตาคารที่ได้รับมิชลินไกด์
หมวดหมู่:ชาวไทยที่มีความหลากหลายทางเพศ
ฟาโมโซ

## '''ฟาโมโซ (วงดนตรี)'''

ฟาโมโซ ( ภาษาอิตาลี : FAMOSO ) แปลว่า **มีชื่อเสียง** เป็นวงดนตรีแนวออลเทอร์นาทิฟป็อปร็อก (Alternative Pop Rock) สัญชาติไทย แห่งค่าย Gene Lab ในเครือ GMM MUSIC
**

== **ประวัติ** ==
=== พ.ศ. 2563 ร่วมกันสานฝัน ===
เด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่งจาก**คณะศิลปกรรมศาสตร์** และอีกคนหนึ่งจาก**วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น** [[มหาวิทยาลัยขอนแก่น]] ได้ก่อตั้งวงดนตรีขึ้นมาจากความใฝ่ฝันที่มีร่วมกัน มีชื่อว่า **ฟาโมโซ** ชื่อนี้มาจากภาษาอิตาลี แปลว่า **มีชื่อเสียง** ตลอดระยะเวลา 4 ปีในรั้วมหาวิทยาลัย พวกเขาทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเพื่อสร้างสรรค์ผลงานออกมาให้ดีที่สุด มีถึง 6 ซิงเกิล ตามที่ปรากฏอยู่ในตารางด้านล่างนี้



=== พ.ศ. 2566 ครั้งสุดท้ายที่กลายมาเป็นความสำเร็จก้าวแรก  ===

14 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 **ฟาโมโซ**ได้ไปแสดงเพื่อแนะนำวงที่ Siam Square Walking Street ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายแต่กลับกลายมาเป็นจุดเริ่มต้นบนเส้นทางแห่งดนตรีของพวกเขา เมื่อพี่โอม ([[ปัณฑพล ประสารราชกิจ]])ผู้บริหารค่าย Gene Lab ในเครือ [[GMM MUSIC]] บังเอิญไปเห็นพวกเขากำลังแสดงอยู่ หลังจบการแสดง พี่โอมได้ยื่นนามบัตรให้และชวนมาอยู่ค่าย Gene Lab ด้วยกัน

=== พ.ศ. 2567 น้องใหม่แห่งค่าย Gene Lab ===
เดือนมิถุนายน **ฟาโมโซ** ได้ตัดสินใจเซ็นสัญญากับค่าย Gene Lab ในเครือ [[GMM MUSIC]] อย่างเป็นทางการ

=== ผลงานเพลงในค่าย Gene Lab ===


=== ผลงานการแสดง ===
* ร่วมแสดงในมิวสิกวิดีโอเพลง **Back Off** !!! ของวง**ฟาโมโซ'''
### สมาชิกวงฟาโมโซ

( อดีตสมาชิก ดูข้อมูลด้านล่าง )

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
รายชื่อค่ายเพลงของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และจีเอ็มเอ็ม มิวสิค

GMM MUSIC
เจ้าหญิงจ่างเฉากั๋ว

**สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงจ่างเฉากั๋ว** หรือ**เฉากั๋วจ่างกงจู่** (;) ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์รองในสมเด็จพระจักรพรรดิหมิงเหรินจู่ และสมเด็จพระจักรพรรดินีฉุน ทรงเป็นสมเด็จพระโสทรเชษฐภคินีในสมเด็จพระจักรพรรดิหมิงไท่จู่ และทรงเป็นสมเด็จพระราชปิตุฉาในสมเด็จพระจักรพรรดิหมิงเฉิงจู่ 

## พระประวัติ
สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงจ่างเฉากั๋ว ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์รองในสมเด็จพระจักรพรรดิหมิงเหรินจู่ และสมเด็จพระจักรพรรดินีฉุน ประสูติ เมื่อรัชศกเหยียนโย่ว 4 (ค.ศ. 1317) ทรงพระนามเดิมว่า**จูฝอหนี่ว์ (朱佛女)**

สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงจ่างเฉากั๋ว ทรงเป็นพระชายาในหลงซีกงเซี่ยนอ๋องหลี่เจิน มีพระโอรส 1 พระองค์ คือฉีหยางอู่จิ้งอ๋อง

### สิ้นพระชนม์
สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงเฉากั๋วสิ้นพระชนม์เมื่อรัชศกจื้อเจิ้ง 12 (ค.ศ. 1352) ยุคราชวงศ์หยวน สิริพระชนมายุ 35 พรรษา

### เฉลิมพระอิสริยยศ
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ในเดือนสอง ปีแรกของรัชศกหงอู่ (ค.ศ. 1368) สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงไท่จู่ โปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาขึ้นเป็นเจ้าฟ้าหญิง (公主) มีพระนามว่า**เจ้าฟ้าหญิงเซี่ยวชิน**

หงอู่ปีที่ 3 (ค.ศ. 1370) สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงไท่จู่ โปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาขึ้นเป็นเจ้าฟ้าหญิงจ่าง (长公主) มีพระนามว่า**สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงจ่างหลงซี** หรือ**หลงซีจ่างกงจู่**

หงอู่ปีที่ 5 (ค.ศ. 1372) โดยความดีความชอบของพระโอรสเหวินจง สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงไท่จู่ โปรดเกล้าฯ ให้เฉลิมพระนามว่า**สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงจ่างเฉากั๋ว** หรือ**เฉากั๋วจ่างกงจู่**

## พระอิสริยยศ
*รัชศกหงอู่ 1 (ค.ศ. 1368) : สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงเซี่ยวชิน หรือเซี่ยวซินกงจู่ (孝親公主殿下)
*รัชศกหงอู่ 3 (ค.ศ. 1370) : สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงจ่างหลงซี หรือหลงซีจ่างกงจู่ (隴西長公主殿下)
*รัชศกหงอู่ 5 (ค.ศ. 1372) : สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงจ่างเฉากั๋ว หรือเฉากั๋วจ่างกงจู่ (曹国长公主殿下)

## พงศาวลี



## อ้างอิง

หมวดหมู่:เจ้าหญิงราชวงศ์หมิง
หมวดหมู่:พระราชวงศ์หมิง
ศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยววัฒนธรรมอาซากูซะ

**ศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยววัฒนธรรมอาซากูซะ** () เป็นอาคารที่เป็นที่ตั้ฝของศูนย์ให้บริการนักท่องเที่ยวและสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ตั้งอยู่ในอาซากูซะ เขตไทโต กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น อาคารนี้ยังเป็นที่รู้จักดีจากสถาปัตยกรรมของอาคาร ผลงานออกแบบโดยสถาปนิก เค็งโงะ คูมะ อาคารนี้ตั้งอยู่ตรงข้ามถนนจากคามินาริมงของเซ็นโซจิพอดี ศูนย์เปิดให้บริการเวลา 9:00น. ถึง 20:00น. และดำเนินงานภายใต้คติพจน์ "ค้นหา, จัดแสดง และสนับสนุน"

อาคารนี้ได้รับรางวัลกูดดีไซน์อะวอร์ดปี 2012

## ประวัติศาสตร์
เดิมทีที่ดินตรงนี้เป็นอาคารธนาคารควรมสูงสองชั้น หลังธนาคารย้ายออก ที่ดินส่วนนี้ถูกซื้อไปโดยเขตไทโตเพื่อสร้างอาคารเป็นศูนย์บริการนักท่องเที่ยว เปิดให้บริการในปี 1985 และได้รับความนิยมพอควร ด้วยจำนวนผู้เข้าเยี่ยมชม 550,000 คนในปี 2008 ในปีเดียวกันนั้น สภาพของอาคารทรุดโทรมมาก และมีการจัดประกวดออกแบบอาคารหลังใหม่ โดยสถาปนิกชื่อดัง เค็งโงะ คูมะ ชนะการประกวด เดิมทีอาคารมีขนาดสูง  แต่ด้วยข้อกังวลว่าจะรบกวนทิวทัศน์โดยรอบ จึงปรับความสูงลงมาเป็น 

อาคารออกแบบระหว่างเดือนมกราคม 2009 ถึงมกราคม 2010 เริ่มต้นก่อสร้างเมื่อสิงหาคม 2010 และแล้วเสร็จในเดือนกุมภาพันธ์ 2012 เปิดให้บริการในวันที่ 20 เมษายน 2012

## การออกแบบ
อาคารนี้มีลักษณะเป็น "กองพะเนินของตึกไม้หลายหลังที่วางซ้อนกันที่คนละมุม" ตามที่บรรยายโดย *Architizer* ลักษณะภายนอกมุ่งเน้นที่ไม้ (โดยเฉพาะสนญี่ปุ่น) กับกระจกหน้าต่าง ซึ่งสะท้อนถึงสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นของญี่ปุ่น แต่เพิ่มลักษณะแบบร่วมสมัยเข้าไป โดยไม้ที่นำมาสร้างนี้ผ่านกระบวนการทำให้ต้านทานไฟแล้ว โครงสร้างบานเกล็ดแนวตั้ง ช่วยเน้นหลังคากับพื้น

ระหว่างออกแบบ คูมะนึกถึงบ้านนางายะจากโตเกียวยุคเอโดะ เอามาวางซ้อนกันเป็นรูปแบบสมัยใหม่ เพื่อสร้างความว่างเปล่าที่ไม่สมดุลขึ้นระหว่างแต่ละชั้น เนื่องด้วยหลังคาแต่ละชั้นมีลักษณะลาดเอียง ทำให้ระหว่างชั้นมีพื้นที่เพิ่มขึ้นซึ่งคูมะใช้งานพื้นที่พิเศษเหล่านี้ในการเก็บอุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกเชิงเทคนิกของอาคาร เขากล่าวถึงพื้นที่เพิ่มเติมเหล่านี้ว่า "พวกเรามักจะคุ้นชินกับแนวคิดว่าพื้นต้องเรียบ แต่ผมหวังว่าผมจะสามารถสร้างแรงบันดาลใจผู้คนให้คิดใหม่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างอาคารกับชั้น"

## อ้างอิง