ปลาไหลไฟฟ้า

**ปลาไหลไฟฟ้า** ( หรือ *Electrophorus*) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดเขตนิเวศนีโอทรอปิคอลจากอเมริกาใต้ในวงศ์ Gymnotidae และเป็นเพียงสกุลเดียวของวงศ์ย่อย Electrophorinae ซึ่งเป็นที่รู้จักเนื่องจากการทำให้เหยื่อมึนงงด้วยกระแสไฟฟ้า โดยมีศักย์ไฟฟ้าสูงได้ถึง 860 โวลต์ ความสามารถด้านการสร้างกระแสไฟฟ้าได้รับการศึกษาครั้งแรกใน ค.ศ. 1775 และเป็นส่วนช่วยสนับสนุนให้เกิดการประดิษฐ์แบตเตอรี่ไฟฟ้าในเวลาต่อมา (ช่วง ค.ศ. 1800)

แม้จะมีชื่อเรียกว่าปลาไหลไฟฟ้า แต่ก็ไม่ได้ใกล้ชิดกับปลาไหลแท้ (Anguilliformes) แต่จัดอยู่ในอันดับปลาไหลไฟฟ้า (Gymnotiformes) ซึ่งรับรู้ไฟฟ้าได้ อันดับนี้จะใกล้ชิดกับปลาหนังมากกว่า ใน ค.ศ. 2019 ได้มีการแยกชนิดของปลาไหลไฟฟ้าออกเป็นสามชนิด ก่อนหน้านี้ กว่าสองศตวรรษ เชื่อกันว่าสกุลนี้จัดเป็นสกุลที่มีสมาชิกเพียงชนิดเดียว คือ *[[Electrophorus electricus]]* เพียงเท่านั้น

ปลาไหลไฟฟ้าเป็นสัตว์หากินกลางคืน เป็นสัตว์ที่หายใจทางอากาศ มองเห็นได้ไม่ดีจึงต้องใช้ไฟฟ้าช่วยระบุตำแหน่ง และจะกินปลาเป็นหลัก ปลาไหลไฟฟ้าเติบโตตลอดเวลาตราบเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่ โดยกระดูกสันหลังจะงอกเพิ่มขึ้นได้ เพศผู้จะมีขนาดใหญ่กว่าเพศเมีย มีตัวอย่างที่เลี้ยงไว้บางตัวสามารถมีชีวิตยืนนานกว่า 20 ปี

ในประเทศไทย ปลาไหลไฟฟ้าจัดเป็นสัตว์น้ำที่ห้ามมีไว้ในครอบครองตามมาตรา 64 แห่งพระราชกําหนดการประมง พ.ศ. 2558

## วิวัฒนาการ

### อนุกรมวิธาน

ใน ค.ศ. 1766 คอล ลินเนียได้อธิบายสัตว์ต้นแบบที่ปัจจุบันกำหนดเป็น *Electrophorus electricus* โดยอาศัยการวิจัยภาคสนามในช่วงแรกของชาวยุโรปในอเมริกาใต้ซึ่งได้ส่งตัวอย่างกลับไปศึกษาต่อในยุโรป ลินเนียได้กำหนดชื่อ *Gymnotus electricus* โดยจัดไว้ในสกุลเดียวกับ *[[Gymnotus carapo]]* (ปลาผีลาย) ได้บันทึกไว้ว่า ปลาชนิดนี้มาจากแม่น้ำของซูรินาม สามารถช็อกด้วยไฟฟ้าซึ่งทำให้เจ็บปวด และมีรอยบุ๋มเล็ก ๆ รอบหัว

ใน ค.ศ. 1864 ธีโอดอร์ กิลล์ ได้ย้ายปลาไปยังสกุลของตัวเองคือ *Electrophorus*
ชื่อนี้มาจากคำภาษากรีก  ( แปลว่า อำพัน ซึ่งเป็นวัตถุที่ก่อเกิดไฟฟ้าสถิตได้) และ  ( แปลว่า ที่จะถือ) ทำให้มีความหมายว่า ผู้ถือไฟฟ้า ใน ค.ศ. 1872 กิลล์ได้ตัดสินใจว่าปลาไหลไฟฟ้ามีความโดดเด่นเพียงพอที่จะมีวงศ์ของตัวเองคือ Electrophoridae แต่ใน ค.ศ. 1998 เจมส์ เอส. อัลเบิร์ต และริคาร์โด คัมปอส-ดา-ปาซ (Ricardo Campos-da-Paz) ได้รวมสกุล *Electrophorus* เข้าในวงศ์ Gymnotidae ควบคู่ไปกับสกุล *Gymnotus* เช่นเดียวกับคาร์ล เจ. เฟอร์ราริส จูเนียร์ (Carl J. Ferraris, Jr.) และคณะใน ค.ศ. 2017

ใน ค.ศ. 2019 คาร์ลอส เดวิด เดอ ซานตานา (C. David de Santana) และคณะ ได้แบ่ง *E. electricus* ออกเป็นสามชนิดตามความแตกต่างของดีเอ็นเอ, นิเวศวิทยากับแหล่งที่อยู่, กายวิภาคกับสรีรวิทยา และสมรรถภาพทางไฟฟ้า สามชนิดมีดังนี้ *[[Electrophorus electricus|E. electricus]]* (ปัจจุบันมีความหมายที่แคบลงกว่าเดิม) *[[Electrophorus voltai|E. voltai]]* และ *[[Electrophorus varii|E. varii]]* อย่างไรก็ตามการแยกชนิดครั้งนี้ไม่ได้กล่าวถึง *E. multivalvulus* ซึ่งมาจากป่าอะเมซอนในประเทศเปรูที่นากาชิมะอธิบายไว้ใน ค.ศ. 1941 ดังนั้น *E. varii* (ซึ่งมาจากภูมิภาคเดียวกัน) จึงอาจเป็นชื่อพ้องรองของ *E. multivalvulus* โดยนักชีววิทยาบางกลุ่มให้ความเห็นว่าเป็นเช่นนั้น

### วิวัฒนาการชาติพันธุ์
ปลาไหลไฟฟ้าจัดอยู่ในเคลดของปลาไฟฟ้าแรงสูง ในอันดับ Gymnotiformes หรืออันดับปลาไหลไฟฟ้า ปลาไหลไฟฟ้าจึงไม่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับปลาไหลแท้ (Anguilliformes) มีการคาดว่าสกุล *Electrophorus* แยกออกมาจากหน่วยอนุกรมวิธานพี่น้องสกุล *[[Gymnotus]]* ในช่วงยุคครีเทเชียส ปลาผีส่วนใหญ่ (ดูภาพ) เป็นปลาที่มีไฟฟ้าอ่อน ใช้เพื่อกำหนดที่ตั้งวัตถุด้วยไฟฟ้า แต่ช็อกสัตว์อื่นด้วยไฟฟ้าไม่ได้ ความสัมพันธ์ของปลาเหล่านี้ตามที่แสดงในแผนภาพเคลด ได้รับการวิเคราะห์โดยการจัดลำดับดีเอ็นเอของไมโทคอนเดรียเมื่อ ค.ศ. 2019 ปลาที่กำหนดที่ตั้งวัตถุด้วยไฟฟ้าแสดงด้วยเครื่องหมายสายฟ้าสีเหลืองเล็ก  ปลาที่สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าหรือช็อกด้วยไฟฟ้าได้แสดงด้วยเครื่องหมายสายฟ้าสีแดงใหญ่ 

### ชนิด

มีปลาไหลไฟฟ้าสามชนิดที่อยู่ในสกุลนี้ ทั้งสามไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญในด้านรูปร่างหรือสีสันของร่างกาย
* *[[Electrophorus electricus]]*  ชนิดต้นแบบนี้มีลักษณะหัวเป็นรูป U และมีกะโหลกศีรษะและกระดูกคลีธรัม /คลีด-รัม/ (cleithrum) ที่แบน
* *[[Electrophorus voltai]]*  ปลาชนิดนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่สร้างไฟฟ้าชีวภาพได้รุนแรงที่สุดในธรรมชาติ มีศักย์ไฟฟ้าสูงได้ถึง 860 โวลต์ และเช่นเดียวกับ *E. electricus* ปลาชนิดนี้มีกะโหลกศีรษะและกระดูกคลีธรัมที่แบน แต่ส่วนหัวจะมีลักษณะคล้ายรูปไข่มากกว่า
* *[[Electrophorus varii]]*  เมื่อเปรียบเทียบกับอีกสองชนิด พบว่าชนิดนี้มีกะโหลกศีรษะและกระดูกคลีธรัมที่หนากว่า และลักษณะรูปร่างของศีรษะจะหลากหลายมากกว่า

เชื่อว่า *E. varii* ได้แยกสายวิวัฒนาการจากชนิดอื่นราว 7.1 ล้านปีก่อนในช่วงสมัยไมโอซีนตอนปลาย ขณะที่ *E. electricus* และ *E. voltai* อาจแยกสายกันภายหลังเมื่อประมาณ 3.6 ล้านปีก่อนในช่วงสมัยไพลโอซีน

## นิเวศวิทยา

ปลาไหลไฟฟ้าทั้งสามชนิดมีการกระจายพันธุ์ที่ไม่ทับซ้อนกันเป็นส่วนใหญ่ในส่วนเหนือของอเมริกาใต้ *E. electricus* อยู่ทางตอนเหนือ โดยจะจำกัดอยู่ในเขต (หินฐานทวีปที่ก่อตัวอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอเมริกาใต้) ขณะที่ *E. voltai* อยู่ทางตอนใต้ ตั้งแต่เขต (หินฐานทวีปที่ก่อตัวอยู่ทางตะวันออก เหนือ และตอนกลางของอเมริกาใต้) ขึ้นไป ทั้งสองชนิดนี้อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำบนที่สูง ส่วน *E. varii* อยู่ที่ตอนกลางของทวีป ส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ตามพื้นที่ลุ่ม และมีสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย มีแหล่งที่อยู่อาศัยตั้งแต่ลำธาร ทุ่งหญ้า และหุบเขาไปจนถึงบ่อน้ำ โดยมีระดับน้ำที่เปลี่ยนแปลงเป็นอย่างมากในระหว่างฤดูฝนกับฤดูแล้ง ทุกชนิดจะอาศัยอยู่ที่โคลนก้นแม่น้ำแต่บางครั้งจะพบในที่ลุ่มน้ำขัง มักชอบบริเวณที่มีแสงสว่างน้อยหรืออยู่ในเงามืดลึก สามารถทนต่อสภาพน้ำที่มีปริมาณออกซิเจนต่ำได้ เนื่องจากสามารถว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำเพื่อหายใจเอาอากาศได้โดยตรง

ปลาไหลไฟฟ้าส่วนใหญ่จะหากินเวลากลางคืน *E. voltai* กินปลาเป็นหลักโดยเฉพาะในวงศ์ปลาแพะอย่าง *[[Megalechis thoracata]]* ตัวอย่างหนึ่งของ *E. voltai* พบเขียดงู (สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกที่ไม่มีขา) และ *[[Typhlonectes compressicauda]]* อยู่ในกระเพาะ ซึ่งอาจหมายความว่าปลาไหลไฟฟ้าชนิดนี้ทนต่อสารคัดหลั่งชีวพิษจากผิวของเขียดงู บางครั้ง *E. voltai* จะล่าเหยื่อเป็นกลุ่ม มีรายงานว่ามันสามารถโจมตีฝูงปลาเตตรา โดยการต้อนฝูงปลาให้รวมกันแน่น แล้วร่วมกันโจมตีเหยื่อพร้อมกันในลักษณะการประสานงาน ส่วน *E. varii* ซึ่งเป็นนักล่าเช่นกัน มีเหยื่อหลักคือปลากลุ่ม Callichthyidae (ปลาแพะ) และกลุ่ม Cichlidae (ปลาหมอสี)

## ชีววิทยา

### ชีววิทยาทั่วไป

ปลาไหลไฟฟ้ามีลำตัวยาวและหนา ในส่วนหน้าของลำตัวมีลักษณะคล้ายทรงกระบอก ขณะที่ส่วนปลายจะแบนราบมากกว่า *E. electricus* อาจยาวถึง  และหนักถึง  ปากอยู่ด้านหน้าของจมูกโดยเปิดขึ้นด้านบน ลำตัวมีผิวหนังหนา เรียบลื่น มีสีตั้งแต่น้ำตาลจนถึงดำ ส่วนท้องจะมีสีเหลืองหรือสีแดง และไม่มีเกล็ด ครีบอกแต่ละข้างมีกระดูกเล็ก 8 ชิ้นที่แผ่ออกบริเวณปลาย
ปลากลุ่มนี้มีปล้องกระดูกสันหลังไม่รวมส่วนหางมากกว่า 100 ปล้อง ในขณะที่ปลาอื่นในวงศ์เดียวกันมีได้มากที่สุดเพียง 51 ปล้อง โดยรวมแล้ว ปลาสกุลนี้อาจมีกระดูกสันหลังมากถึง 300 ปล้อง
ไม่มีเส้นแบ่งที่ชัดเจนระหว่างครีบหางและครีบก้น ซึ่งครีบก้นจะยาวไปตามแนวด้านล่างของลำตัวและประกอบด้วยก้านครีบกระดูกมากกว่า 400 ชิ้น ปลาไหลไฟฟ้าใช้ครีบก้นที่ยาวและเคลื่อนไหวเป็นลอนคลื่น เพื่อช่วยในการว่ายไปข้างหน้า 

ปลาไหลไฟฟ้าได้รับออกซิเจนส่วนใหญ่จากอากาศโดยอาศัยการหายใจเอาอากาศด้วยช่องปาก (buccal pumping) ทำให้สามารถอยู่อาศัยในแหล่งน้ำที่มีระดับออกซิเจนแตกต่างกันได้ เช่น ลำธาร หนองบึง และสระน้ำ ในบรรดาปลาวงศ์เดียวกัน ปลาไหลไฟฟ้ามีกระพุ้งแก้ม (buccal cavity) ที่มีลักษณะเฉพาะตัวคือมีเยื่อบุช่องปากซึ่งมีส่วนยื่นออกมาเป็นเส้นฝอยและมีหลอดเลือดมาเลี้ยงอย่างหนาแน่น ช่วยให้เกิดการแลกเปลี่ยนแก๊สระหว่างอากาศกับเลือดได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทุก ๆ ประมาณสองนาทีปลาจะดูดอากาศเข้าปาก กักเก็บไว้ในช่องปาก แล้วจึงปล่อยออกทางช่องเหงือกด้านข้างหัว ต่างจากปลาที่หายใจทางอากาศอื่น เหงือกขนาดเล็กของปลาไหลไฟฟ้าจะไม่ระบายแก๊สออกเมื่อหายใจเอาอากาศเข้าไป โดยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ที่ผลิตส่วนใหญ่จะขับออกทางผิวหนัง ปลากลุ่มนี้สามารถมีชีวิตอยู่บนบกได้นานหลายชั่วโมง หากผิวหนังยังชุ่มชื้นเพียงพอ

ปลาไหลไฟฟ้ามีตาขนาดเล็กและมองเห็นได้ไม่ดี สามารถได้ยินโดยอาศัยกระดูกหูเวเบอร์ (Weberian apparatus) ซึ่งประกอบด้วยกระดูกขนาดเล็กที่เชื่อมหูชั้นในกับกระเพาะปลา อวัยวะสำคัญทั้งหมดจะรวมกันอยู่บริเวณใกล้ด้านหน้า โดยจะใช้พื้นที่เพียงร้อยละ 20 และแยกออกจากอวัยวะไฟฟ้า

### สรีรวิทยาไฟฟ้า

ปลาไหลไฟฟ้าสามารถระบุตำแหน่งเหยื่อได้โดยใช้ตัวรับรู้ไฟฟ้าในเส้นข้างลำตัวที่บริเวณหัว เส้นข้างลำตัวนั้นเป็นตัวรับแรงกล ทำให้สามารถรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของน้ำที่เกิดจากสัตว์บริเวณใกล้เคียงได้ ช่องเส้นข้างลำตัว (lateral line canal) อยู่ใต้ผิวหนัง แต่มองเห็นได้เป็นเส้นรอยบุ๋มบนหัว ปลาไหลไฟฟ้าใช้อวัยวะรับไฟฟ้าใต้ผิวหนังที่ไวต่อความถี่สูง ซึ่งกระจายเป็นหย่อมทั่วร่างกาย เพื่อใช้ล่าปลาผีชนิดอื่น

ปลาไหลไฟฟ้ามีอวัยวะไฟฟ้าสามคู่ เรียงตามแนวยาวของลำตัว ได้แก่ อวัยวะหลัก (main organ) อวัยวะฮันเตอร์ (Hunter's organ) และอวัยวะซัคส์ (Sachs' organ) อวัยวะเหล่านี้ทำให้ปลาไหลไฟฟ้าสามารถสร้างกระแสไฟฟ้าได้สองประเภทคือ กระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำและกระแสไฟฟ้าแรงดันสูง อวัยวะไฟฟ้าทั้งหมดประกอบด้วยเซลล์ที่เรียกว่าเซลล์สร้างกระแสไฟฟ้า หรืออิเล็กโทรไซต์ (electrocytes) ซึ่งวิวัฒนาการมาจากเซลล์กล้ามเนื้อ เซลล์เหล่านี้มีโปรตีนแอกติน (actin) และเดสมิน (desmin) เช่นเดียวกับเซลล์กล้ามเนื้อทั่วไป ขณะที่โปรตีนในกล้ามเนื้อทั่วไปจะจัดเรียงกันแน่นในแนวขนานแบบไมโอไฟบริล แต่ในเซลล์สร้างกระแสไฟฟ้า โปรตีนเหล่านี้จะจัดเรียงในลักษณะที่หลวมกว่า และพบโปรตีนเดสมินได้ถึงห้ารูปแบบ ซึ่งแตกต่างจากเซลล์กล้ามเนื้อทั่วไปที่ส่วนใหญ่พบเพียงสองหรือสามรูปแบบ อย่างไรก็ตาม หน้าที่ที่แท้จริงของเดสมินในเซลล์สร้างกระแสไฟฟ้ายังไม่เป็นที่แน่ชัดใน ค.ศ. 2017

โปรตีนช่องโพแทสเซียมที่เกี่ยวกับการปล่อยกระแสไฟฟ้าจากอวัยวะไฟฟ้า เช่น KCNA1 KCNH6 และ KCNJ12 มีการกระจายต่างกันในอวัยวะไฟฟ้าทั้งสาม ส่วนใหญ่โปรตีนเหล่านี้จะพบมากที่สุดในอวัยวะหลัก และพบน้อยที่สุดในอวัยวะซัคส์ แต่โปรตีนชนิด KCNH6 จะพบได้มากที่สุดในอวัยวะซัคส์ ทั้งอวัยวะหลักและอวัยวะฮันเตอร์ พบโปรตีนแคลโมดูลิน (calmodulin) อยู่ในปริมาณสูง ซึ่งมีหน้าที่ควบคุมระดับแคลเซียมไอออน (Ca²⁺) แคลโมดูลินและแคลเซียมช่วยควบคุมช่องโซเดียมชนิดเปิดด้วยแรงดันไฟฟ้า (voltage-gated sodium channels) ที่ใช้สร้างกระแสไฟฟ้า นอกจากนี้ อวัยวะเหล่านี้ยังมี Sodium potassium ATPase อยู่มาก ซึ่งเป็นปั๊มไอออนที่ใช้สร้างความต่างศักย์ไฟฟ้าข้ามเยื่อหุ้มเซลล์

ความต่างศักย์สูงสุดที่อวัยวะหลักของปลาไหลไฟฟ้าสามารถปล่อยออกมาได้อยู่ที่อย่างน้อย 600 โวลต์ จึงเป็นปลาที่มีศักย์ไฟฟ้าสูงที่สุดในบรรดาปลาไฟฟ้า ปลาน้ำจืดอย่างปลาไหลไฟฟ้าจำเป็นต้องสร้างแรงดันไฟฟ้าสูงเพื่อให้เกิดแรงช็อตที่รุนแรง เพราะน้ำจืดมีความต้านทานไฟฟ้าสูง ในทางตรงกันข้าม ปลาทะเลที่มีกำลังไฟสูง เช่น ปลากระเบนไฟฟ้า (torpedo ray) จะปล่อยกระแสไฟฟ้าที่สูงกว่ามาก แต่มีแรงดันหรือศักย์ไฟฟ้าต่ำกว่า ปลาไหลไฟฟ้าสามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงได้อย่างรวดเร็วมาก ด้วยความถี่สูงถึง 500 เฮิรตซ์ ซึ่งหมายความว่าการช็อกด้วยไฟฟ้าในแต่ละครั้งจะใช้เวลาเพียงประมาณ 2 มิลลิวินาทีเท่านั้น เพื่อสร้างแรงดันไฟฟ้าสูงนี้ ปลามีเซลล์สร้างกระแสไฟฟ้าประมาณ 6,000 เซลล์ต่อกันตามยาว (ต่ออนุกรม) ภายในอวัยวะหลัก อวัยวะนี้ยังประกอบด้วยชุดของเซลล์ประมาณ 35 ชุด วางขนานกันในแนวข้างลำตัว แม้ในแต่ละครั้งที่ช็อกด้วยไฟฟ้าจะใช้เวลาเพียงช่วงสั้น ๆ แต่ก็สามารถทำได้ถึง 150 ครั้งในหนึ่งชั่วโมงโดยไฟไม่อ่อนแรงและไม่ต้องพัก ความสามารถในการปล่อยพัลส์ไฟฟ้าที่มีแรงดันสูงและความถี่สูงนี้ ยังช่วยให้ปลาไหลไฟฟ้ารับรู้ตำแหน่งเหยื่อที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว กระแสไฟฟ้ารวมที่ปล่อยออกมาในแต่ละพัลส์สามารถสูงถึงประมาณ 1 แอมแปร์

ยังไม่ชัดเจนนักว่าทำไมปลาไหลไฟฟ้าจึงมีอวัยวะไฟฟ้าถึงสามคู่ ทั้งที่โดยพื้นฐานแล้วปล่อยประจุไฟฟ้าเพียงสองรูปแบบคือ เพื่อการระบุตำแหน่งหรือเพื่อทำให้เหยื่อมึนงง ใน ค.ศ. 2021 จุน ซุ (Jun Xu) และคณะ ระบุว่าอวัยวะฮันเตอร์ปล่อยประจุไฟฟ้ารูปแบบที่สาม มีแรงดันไฟฟ้าอยู่ในระดับกลางที่ประมาณ 38.5 ถึง 56.5 โวลต์ การปล่อยไฟฟ้าระดับกลางนี้เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวและใช้เวลาน้อยกว่า 2 มิลลิวินาทีโดยเกิดหลังจากการช็อกด้วยไฟฟ้าแรงดันต่ำจากอวัยวะซัคส์และก่อนการปล่อยไฟฟ้าแรงดันสูงจากอวัยวะหลัก เชื่อว่าการช็อกด้วยไฟฟ้านี้อาจไม่รุนแรงพอที่จะกระตุ้นการตอบสนองจากเหยื่อ จึงเสนอว่าอาจทำหน้าที่ประสานงานภายในร่างกายของปลาไหลไฟฟ้า เช่น อาจช่วยปรับสมดุลประจุไฟฟ้า แต่ยังจำเป็นต้องมีการศึกษาวิจัยเพิ่มเติมเพื่อยืนยันข้อสมมติฐานนี้

เมื่อปลาไหลไฟฟ้าตรวจพบเหยื่อ สมองจะส่งสัญญาณประสาทไปยังอวัยวะไฟฟ้า เซลล์ประสาทที่เกี่ยวข้องจะปล่อยสารสื่อประสาทเคมีอะเซทิลโคลีน (acetylcholine) เพื่อกระตุ้นให้เกิดการปล่อยประจุไฟฟ้าจากอวัยวะไฟฟ้า ซึ่งจะเปิดช่องไอออน ทำให้โซเดียมไหลเข้าสู่เซลล์สร้างกระแสไฟฟ้าและทำให้ขั้วไฟฟ้าสลับด้านชั่วคราว จากนั้นการปล่อยประจุจะหยุดลงโดยที่โพแทสเซียมจะไหลออกผ่านช่องไอออนอีกชุดหนึ่ง เป็นกระบวนการที่สร้างความต่างศักย์ไฟฟ้าอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดกระแสไฟฟ้าในลักษณะคล้ายกับแบตเตอรี่ที่ใช้การเรียงเซลล์หลายเซลล์ต่อกันเพื่อให้ได้แรงดันไฟฟ้ารวมตามต้องการ

มีการเสนอว่าอวัยวะซัคส์ใช้เพื่อการระบุตำแหน่งด้วยไฟฟ้า และสามารถปล่อยประจุไฟฟ้าได้ประมาณ 10 โวลต์ ที่ความถี่ราว 25 เฮิรตซ์ ในทางกลับกันอวัยวะหลัก ซึ่งได้รับการสนับสนุนบางส่วนจากอวัยวะฮันเตอร์ ใช้ช็อกเหยื่อหรือขับไล่ผู้ล่า และสามารถปล่อยสัญญาณได้ที่ความถี่หลายร้อยเฮิรตซ์

ระยะการช็อกของกระแสไฟฟ้ามีรัศมีสูงสุดถึง 1 เมตร ปลาไหลไฟฟ้ายังสามารถเพิ่มประสิทธิภาพการช็อกเหยื่อด้วยไฟฟ้า ด้วยการม้วนตัวแล้วสัมผัสเหยื่อจากสองจุดตามลำตัว เพื่อให้ประจุไฟฟ้าไหลผ่านเหยื่อได้อย่างเต็มที่มากขึ้น ยังมีข้อเสนอว่าปลาไหลไฟฟ้าอาจสามารถควบคุมระบบประสาทและกล้ามเนื้อของเหยื่อด้วยคลื่นไฟฟ้า โดยทำให้เหยื่อไม่สามารถหลบหนีได้ หรือบังคับให้เหยื่อเคลื่อนไหวเพื่อให้รับรู้ตำแหน่งของเหยื่อได้ แต่ข้อเสนอนี้ก็ถูกโต้แย้ง ในกรณีการป้องกันตัวจากผู้ล่า เคยมีการสังเกตว่าปลาไหลไฟฟ้าสามารถกระโดดพ้นน้ำขึ้นมาเพื่อปล่อยกระแสไฟฟ้าใส่สัตว์ที่อาจเป็นภัยคุกคามได้ กระแสไฟฟ้าจากปลาไหลไฟฟ้ากระโดดนี้แรงพอที่จะทำให้สัตว์ใหญ่อย่างม้าต้องหนีไปได้

## วงจรชีวิต

ปลาไหลไฟฟ้าเริ่มสืบพันธุ์ในช่วงฤดูแล้งตั้งแต่เดือนกันยายนถึงเดือนธันวาคม ในช่วงนี้สามารถพบเห็นปลาเพศผู้และเพศเมียอยู่เป็นคู่ในสระน้ำขนาดเล็กที่เกิดขึ้นหลังจากระดับน้ำลดลง เพศผู้จะสร้างรังโดยใช้น้ำลาย ส่วนเพศเมียจะวางไข่ประมาณ 1,200 ฟองเพื่อปฏิสนธิ ไข่จะฟักในอีก 7 วันต่อมา เพศเมียจะวางไข่เป็นระยะตลอดฤดูผสมพันธุ์ ปลาไหลไฟฟ้าจึงเป็นสัตว์ที่ค่อยวางไข่ทีละรุ่น (fractional spawning) เมื่อฟักออกเป็นตัวและยาวถึง  ลูกปลาจะเริ่มกินไข่ที่เหลืออยู่เป็นอาหาร และเมื่อยาวถึง  จะเริ่มกินอาหารชนิดอื่น ๆ

ลูกปลาไหลไฟฟ้าจะกินกุ้งน้ำจืดเป็นอาหารจนกระทั่งสามารถจับเหยื่อที่ใหญ่กว่า เช่น ปลาชนิดอื่น ๆ ได้ และเป็นที่รู้กันว่าลูกปลาไหลไฟฟ้าจะก้าวร้าวต่อเหยื่ออื่นในชนิดเดียวกันมากกว่าปลาไหลไฟฟ้าที่โตแล้ว

ปลาไหลไฟฟ้าแสดงภาวะทวิสัณฐานทางเพศ กล่าวคือเพศผู้และเพศเมียมีความแตกต่างกัน ซึ่งรวมถึงลักษณะเพศทุติยภูมิ ขนาด น้ำหนัก สี เครื่องหมายตามร่างกาย หรือพฤติกรรมหรือลักษณะนิสัยเกี่ยวกับการรู้คิด 
เพศผู้จะเข้าสู่วัยสืบพันธุ์เมื่อลำตัวยาวประมาณ  และมีขนาดใหญ่กว่าเพศเมีย
เพศเมียจะเริ่มสืบพันธุ์เมื่อลำตัวยาวประมาณ  ปลาไหลไฟฟ้าตัวเต็มวัยให้การดูแลลูก เป็นระยะเวลาถึง 4 เดือน อย่างไรก็ตามปลาไหลไฟฟ้าชนิด *E. electricus* และ *E. voltai* ซึ่งเป็นชนิดที่อาศัยอยู่ในแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวบนพื้นที่สูง เหมือนว่าจะมีพฤติกรรมการดูแลลูกน้อยกว่า เพศผู้จะเป็นฝ่ายทำหน้าที่ปกป้องรังและลูกปลา ปลาไหลไฟฟ้าที่เติบโตในสถานที่เลี้ยงบางตัวสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานกว่า 20 ปี

ในระหว่างการสืบพันธุ์ ปลาไหลไฟฟ้าจะปล่อยประจุไฟฟ้าอ่อน ๆ จากอวัยวะซัคส์เพื่อสื่อสารตำแหน่งของตนกับอีกฝ่าย เพศผู้จะปล่อยพัลส์ไฟฟ้าที่มีความถี่สม่ำเสมอ ซึ่งไปได้ระยะไกลกว่าเพศเมีย เพศเมียจะตอบสนองกลับด้วยพัลส์ที่สามารถส่งได้ในระยะสั้นเท่านั้น เมื่อเพศผู้สามารถตรวจจับพัลส์ของเพศเมียในระยะใกล้ ถือเป็นสัญญาณว่าเพศเมียยินยอมเข้าร่วมการผสมพันธุ์และอยู่ในบริเวณใกล้เคียง

เมื่อปลาเจริญเติบโต กระดูกสันหลังจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ อวัยวะหลักเป็นอวัยวะไฟฟ้าแรกที่จะพัฒนาขึ้น ตามด้วยอวัยวะซัคส์ (Sachs's organ) และอวัยวะฮันเตอร์ (Hunter's organ) ตามลำดับ อวัยวะไฟฟ้าทั้งหมดจะพัฒนาแล้วอย่างสมบูรณ์เมื่อลำตัวยาวถึง  ปลาไหลไฟฟ้าสามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้ตั้งแต่มีขนาดถึง 

## ปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์

### การวิจัยในสมัยแรก
การกล่าวถึงปลาไหลไฟฟ้าหรือ *puraké* ("ผู้ทำให้รู้สึกมึนงง" หรือ "ผู้ทำให้รู้สึกชา" ในภาษาตูปี) เป็นลายลักษณ์อักษรครั้งแรกมีอยู่ในบันทึกของบาทหลวงเยสุอิตเฟร์เนา คาร์ดิม (Fernão Cardim) ใน ค.ศ. 1583 
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1760 นักธรรมชาติวิทยาอย่างแบร์ทร็อง บาฌง (Bertrand Bajon) ศัลยแพทย์ทหารชาวฝรั่งเศสในเฟรนช์เกียนา และบาทหลวงเยสุอิต ซึ่งทำงานที่ลุ่มแม่น้ำเพลต ได้เริ่มทำการทดลองกับการปล่อยกระแสไฟฟ้าที่ทำให้รู้สึกมึนงงหรือชาของปลาไหลไฟฟ้า ต่อมาใน ค.ศ. 1775 ปลาไฟฟ้าอีกชนิดหนึ่งคือ ปลากระเบนไฟฟ้า (electric ray หรือ torpedo) ได้มีการศึกษาโดยจอห์น วอลช์ (John Walsh) ทั้งปลาไหลไฟฟ้าและปลากระเบนไฟฟ้าถูกผ่าศึกษาทางกายวิภาคโดยจอห์น ฮันเตอร์ (John Hunter) ศัลยแพทย์และนักกายวิภาคศาสตร์ ฮันเตอร์รายงานต่อราชสมาคมว่า "Gymnotus Electricus[...] มีลักษณะคล้ายปลาไหลอย่างมาก[...] แต่ไม่มีลักษณะเฉพาะของปลาชนิดนั้น" และในร่างกายของปลาไหลไฟฟ้า "มีอวัยวะ [ไฟฟ้า] สองคู่ ได้แก่ อวัยวะขนาดใหญ่ [อวัยวะหลัก] และอวัยวะที่มีขนาดเล็กกว่า [อวัยวะฮันเตอร์] ซึ่งแต่ละคู่ตั้งอยู่ด้านข้างลำตัวอย่างละข้าง" อวัยวะเหล่านี้ "บางครั้งอาจ[...] กินพื้นที่มากกว่าหนึ่งในสามของร่างกายทั้งหมด [โดยปริมาตร]" ได้อธิบายโครงสร้างของอวัยวะ (กลุ่มของเซลล์สร้างกระแสไฟฟ้า) ว่า "เรียบง่ายและเป็นระเบียบอย่างมาก ประกอบด้วยสองส่วนคือ การแบ่งกั้นแนวราบ (flat partitions หรือ *septa*) และการแบ่งกั้นแนวขวาง (cross divisions) ระหว่างกลุ่มเหล่านั้น" วัดความหนาของอวัยวะไฟฟ้าได้ดังนี้ ในอวัยวะหลัก หนา  และในอวัยวะของฮันเตอร์ หนา 



File:John Hunter with skull attributed to Zoffany.jpg|ศัลยแพทย์จอห์น ฮันเตอร์ (John Hunter) ได้จำแนกและศึกษาปลาไหลไฟฟ้าใน ค.ศ. 1775|alt=ภาพวาดของนักกายวิภาคศาสตร์จอห์น ฮันเตอร์ ในศตวรรษที่ 18

File:Electric eel John Hunter 1775.jpg|"Gymnotus Electricus" (ค.ศ. 1775) โดยฮันเตอร์ ภาพแสดงด้านล่างและด้านบนของปลาไหลไฟฟ้าภาพประกอบนี้กินพื้นที่ถึงสี่หน้าในบทความที่เขียนเสนอแก่ราชสมาคมแห่งลอนดอน|alt=ภาพพิมพ์แกะลายของปลาไหลไฟฟ้า, 1775

File:Hunter Electric Eel 1775 cross-section.jpg|ภาพหน้าตัดของปลาไหลไฟฟ้าC = กล้ามเนื้อหลัง, H = อวัยวะหลัก และ I = อวัยวะฮันเตอร์|alt=ภาพหน้าตัดของปลาไหลไฟฟ้า

File:Hunter Electric Eel Dissection 1775.jpg|ภาพผ่าตัดแสดงอวัยวะไฟฟ้าภายในร่างกาย ทางด้านขวาของภาพ ผิวหนังได้พับขึ้นเพื่อให้เห็นอวัยวะหลัก ซึ่งอยู่ด้านบนของอวัยวะฮันเตอร์|alt=ภาพผ่าตัดแสดงอวัยวะไฟฟ้าภายในปลาไหลไฟฟ้า



ในปีเดียวกัน (ค.ศ. 1775) แพทย์และนักการเมืองชาวอเมริกัน ฮิวจ์ วิลเลียมสัน (Hugh Williamson) ซึ่งเคยศึกษากับ จอห์น ฮันเตอร์ ได้เสนอผลงานวิจัยเรื่อง "การทดลองและข้อสังเกตเกี่ยวกับ Gymnotus electricus หรือปลาไหลไฟฟ้า" ต่อราชสมาคม เขารายงานชุดการทดลองหลายชุด เช่น "การทดลองที่ 7 เพื่อหาคำตอบว่า ปลาไหลไฟฟ้าฆ่าปลาตัวอื่นโดยการปล่อยของไหล[ไฟฟ้า]แบบเดียวกับที่ทำให้มือผมรู้สึกชาเมื่อสัมผัสมันหรือไม่ ผมจึงจุ่มมือลงในน้ำโดยรักษาระยะห่างจากตัวปลาไหลพอสมควร จากนั้นปลาดุกอีกตัวหนึ่งถูกโยนลงไปในน้ำ ปลาไหลว่ายตรงเข้าไปหา...ปล่อยกระแสไฟฟ้าใส่มัน ปลาตัวนั้นพลิกท้องขึ้นแล้วหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว ในขณะเดียวกัน ผมรู้สึกถึงแรงกระตุกในข้อนิ้วของตนเอง เหมือนกับในการทดลองที่ 4" และ "การทดลองที่ 12 แทนที่จะวางมือในน้ำโดยรักษาระยะห่างจากปลาไหลเหมือนการทดลองก่อน ผมสัมผัสที่หางของมันอย่างเบามือเพื่อไม่ให้มันตกใจ เทียบกับผู้ช่วยของผมผู้สัมผัสที่หัวของมันอย่างรุนแรงกว่า เราทั้งคู่ได้รับกระแสไฟฟ้าอย่างรุนแรง"

การศึกษาวิจัยของวิลเลียมสัน, วอลช์ และฮันเตอร์ อาจมีอิทธิพลต่อความคิดของลุยจี กัลวานี และอาเลสซานโดร โวลตา กัลวานีได้ก่อตั้งสาขาสรีรวิทยาไฟฟ้า จากการทำวิจัยเกี่ยวกับกระแสไฟฟ้าที่ทำให้ขาของกบกระตุก และโวลตาได้ริเริ่มสาขาไฟฟ้าเคมีด้วยการประดิษฐ์แบตเตอรี่ไฟฟ้า

ใน ค.ศ. 1800 นักสำรวจชาวเยอรมันอเล็คซันเดอร์ ฟ็อน ฮุมบ็อลท์ ได้ร่วมกับกลุ่มชนพื้นเมืองกลุ่มหนึ่งที่มีวิธีจับปลาไหลไฟฟ้าโดยใช้ม้า พวกเขาต้อนม้าราว 30 ตัว ลงไปในน้ำ ฮุมบ็อลท์สังเกตว่าการกระทืบของกีบม้า ทำให้ปลาไหลไฟฟ้าซึ่งยาวถึง  ออกมาจากโคลนและเข้าจู่โจมทันที โดยกระโดดขึ้นจากน้ำแล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าใส่ม้า มีม้าสองตัวช็อกจนสลบและจมน้ำเสียชีวิต หลังจากปล่อยกระแสไฟฟ้าไปมากแล้ว ปลาไหลไฟฟ้า "จำเป็นต้องพักเป็นเวลานานและได้รับอาหารปริมาณมาก เพื่อชดเชยพลังงานไฟฟ้าที่สูญเสียไป" ปลาไหลไฟฟ้าจะ "ว่ายอย่างหวาดกลัวไปยังริมตลิ่ง" ซึ่งจับได้ง่ายโดยใช้ฉมวกขนาดเล็กผูกเชือก ฮุมบ็อลท์บันทึกว่า ชนพื้นเมืองจะไม่กินอวัยวะไฟฟ้าของปลาไหลไฟฟ้า และกลัวปลาไหลไฟฟ้ามากจนไม่กล้าจับด้วยวิธีปกติ

ใน ค.ศ. 1839 นักเคมีไมเคิล ฟาราเดย์ ได้ทำการทดสอบอย่างละเอียดเกี่ยวกับคุณสมบัติทางไฟฟ้าของปลาไหลไฟฟ้าตัวหนึ่งที่นำเข้ามาจากซูรินาม ตลอดระยะเวลาสี่เดือน ได้ทดลองวัดอิมพัลส์ไฟฟ้าที่ปลาสร้างขึ้น โดยใช้แผ่นทองแดงที่ดัดเป็นรูปร่างต่าง ๆ เช่นเป็นอาน กดลงบนตัวอย่างปลาไหลไฟฟ้า ด้วยวิธีการนี้ ทำให้สามารถวัดและระบุได้ทั้งทิศทางและขนาดของกระแสไฟฟ้า พิสูจน์ได้ว่าพลังงานที่ปลาปล่อยออกมาคือกระแสไฟฟ้าจริง โดยสังเกตจากประกายไฟและเข็มเบนบนกัลวาโนมิเตอร์ และยังสังเกตว่า ปลาไหลไฟฟ้าจะเพิ่มความแรงของกระแสไฟฟ้าโดยการขดตัวล้อมเหยื่อ ทำให้เหยื่อปลาอยู่ในแนว "เส้นผ่านศูนย์กลางของวงล้อม" ซึ่งช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการปล่อยกระแสไฟฟ้า ฟาราเดย์ได้เทียบปริมาณประจุไฟฟ้าที่ปลาไหลไฟฟ้าสามารถปล่อยออกมากับประจุไฟฟ้าในแบตเตอรี่เลย์เดน (Leyden battery) ที่ประกอบด้วยขวด 15 ใบ มีพื้นที่ผิวรวม  ของแผ่นกระจกที่เคลือบโลหะทั้งสองด้าน และชาร์จจนเต็มศักยภาพ

นักสรีรวิทยาเอมีล ดู บัวส์-เรย์มอนด์ (Emil du Bois-Reymond) ได้ส่งนักสัตววิทยาชาวเยอรมันคาร์ล ซัคส์ (Carl Sachs) ให้ไปยังละตินอเมริกาเพื่อศึกษาปลาไหลไฟฟ้า โดยได้นำกัลวาโนมิเตอร์และขั้วไฟฟ้าไปด้วยเพื่อวัดกระแสไฟจากอวัยวะไฟฟ้าของปลาไหล นอกจากนี้ เขายังใช้ถุงมือยางจับปลาโดยไม่ถูกช็อกด้วยไฟฟ้า ซึ่งสร้างความประหลาดใจแก่ชนพื้นเมือง ซัคส์ได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยรวมถึงการค้นพบอวัยวะที่ภายหลังตั้งชื่อว่า "อวัยวะซัคส์" ใน ค.ศ. 1877



File:Gymnoten-Humboldt battle with horses.jpg|ภาพวาดตามจินตนาการของศิลปิน แสดงเหตุการณ์ที่อเล็คซันเดอร์ ฟ็อน ฮุมบ็อลท์ ประสบใน ค.ศ. 1800 ขณะล่าปลาไหลไฟฟ้าโดยใช้ฝูงม้า ตามที่กล่าวไว้ใน *Journey to the Equinoctial Regions of the New Continent* ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1859 ภาพวาดต้นฉบับโดยเจมส์ โฮป สจ๊วต (James Hope Stewart) และภาพพิมพ์แกะลายโดยวิลเลียม โฮม ลิซาร์ส (William Home Lizars)|alt=ภาพพิมพ์แกะลายของการล่าปลาไหลไฟฟ้าโดยใช้ฝูงม้า

File:Faraday Gymnotus 1838.png|แผนภาพโดยไมเคิล ฟาราเดย์ แสดงการจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับการทดลองในหัวข้อ "การวิจัยทดลองเกี่ยวกับไฟฟ้า" บนตัวปลาไหลไฟฟ้าใน ค.ศ. 1838 โดยไว้ในอ่างไม้ทรงกลมที่มีน้ำตื้น และได้บันทึกไว้ว่า การช็อกด้วยไฟฟ้าที่รุนแรงที่สุดจะเกิดขึ้น เมื่อจุ่มทั้งสองมือหรือแผ่นทองแดงสองแผ่น ลงในน้ำที่ตำแหน่ง 1 และ 8 ซึ่งเป็นบริเวณหัวและหางของปลา|alt=แผนภาพของการเตรียมการทดลองซึ่งแสดงปลาที่อยู่ในอ่างน้ำ

File:Sachs on Electric Eel 1877.png|ภาพประกอบโดยคาร์ล ซัคส์ แสดงการค้นพบอวัยวะซัคส์ แสดงไว้เป็นสีดำในตำแหน่งหมายเลข 6 พร้อมกับรูปแบบของการช็อกด้วยไฟฟ้า จากอวัยวะต่าง ๆ ที่ตำแหน่ง 4, 5 และ 8 ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1877|alt=ภาพวาดกราฟฮิสโทริคและกายวิภาค



### เซลล์สร้างกระแสไฟฟ้าประดิษฐ์
ปลาไหลมีเซลล์สร้างกระแสไฟฟ้าเป็นจำนวนมาก จึงทำให้นักชีววิทยาสามารถศึกษาช่องโซเดียมชนิดควบคุมด้วยแรงดันไฟฟ้า (voltage-gated sodium channel) ได้อย่างละเอียดในระดับโมเลกุล ช่องชนิดนี้มีความสำคัญอย่างมาก เนื่องจากทำหน้าที่กระตุ้นการหดตัวของกล้ามเนื้อในหลายชนิด แต่ในเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อนั้นพบในปริมาณที่น้อยมาก ทำให้ยากต่อการศึกษา ใน ค.ศ. 2008 เจียน ซู (Jian Xu) และเดวิด ลาวาน (David Lavan) ได้ออกแบบเซลล์ประดิษฐ์ที่สามารถเลียนแบบพฤติกรรมการสร้างกระแสไฟฟ้าของเซลล์สร้างกระแสไฟฟ้าของปลาไหล เซลล์ประดิษฐ์นี้จะใช้วัสดุนำไฟฟ้าต่าง ๆ ขนาดนาโนที่เลือกใช้โดยคำนวณมาจากโมเดลเซลล์ปลาไหล และอาศัยกลไกการลำเลียงไอออนเช่นเดียวกับเซลล์สร้างกระแสไฟฟ้า แต่ให้ความหนาแน่นพลังงาน (power density) ที่สูงกว่าและแปลงพลังงานอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น นักวิจัยเสนอว่า เซลล์สร้างกระแสไฟฟ้าประดิษฐ์นี้ อาจพัฒนาเป็นแหล่งพลังงานสำหรับวัสดุปลูกฝังการแพทย์ (medical implant) เช่น จอตาเทียม (retinal prosthesis) และอุปกรณ์จุลภาคอื่น ทั้งสองได้ให้ความเห็นว่า งานวิจัยนี้ได้ระบุการเปลี่ยนแปลงการออกแบบเซลล์สร้างกระแสไฟฟ้าในระดับระบบ ซึ่งสามารถเพิ่มทั้งความหนาแน่นของพลังงานและประสิทธิภาพการแปลงพลังงาน ใน ค.ศ. 2009 คณะวิจัยสามารถสร้างโปรโตเซลล์สังเคราะห์ (synthetic protocell) ซึ่งให้ความหนาแน่นของพลังงานประมาณหนึ่งในยี่สิบของแบตเตอรี่แบบตะกั่ว-กรด และมีประสิทธิภาพการแปลงพลังงานอยู่ที่ร้อยละ 10

ใน ค.ศ. 2016 ฮ่าว ซุน (Hao Sun) และคณะ ได้อธิบายอุปกรณ์แบบจำลองปลาไหลไฟฟ้าซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวเก็บประจุเคมีไฟฟ้า (electrochemical capacitors) ที่ให้แรงดันไฟฟ้าสูง อุปกรณ์เหล่านี้สร้างขึ้นในรูปแบบเส้นใยที่มีความยืดหยุ่น ซึ่งสามารถนำไปทอเป็นสิ่งทอได้ ซุนและคณะ เสนอว่าอุปกรณ์เก็บพลังงานเหล่านี้อาจนำไปใช้เป็นแหล่งพลังงานสำหรับผลิตภัณฑ์ เช่น นาฬิกาข้อมือไฟฟ้า หรือไดโอดเปล่งแสง (LED) ได้ในอนาคต

## ในประเทศไทย

ปลาไหลไฟฟ้าจัดเป็นสัตว์น้ำที่ห้ามมีไว้ในครอบครองตามกฎหมายมาตรา 64 แห่งพระราชกําหนดการประมง พ.ศ. 2558 ความว่า สำหรับปลาไหลไฟฟ้าที่มีชีวิตในสกุล *[[ปลาไหลไฟฟ้า|Electrophorus]]* ทุกชนิดและทุกขนาด รวมทั้งไข่และน้ำเชื้อของปลาดังกล่าว 

* ห้ามผู้ใดมีไว้ในครอบครอง
* หากผู้ใดมีไว้ในครอบครองซึ่งสัตว์น้ำอยู่ในวันก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับ ให้นําสัตว์น้ำนั้นส่งมอบให้แก่พนักงานเจ้าหน้าที่ภายในระยะเวลาที่รัฐมนตรีประกาศกําหนด
* ความที่กล่าวมามิให้ใช้บังคับแก่การครอบครองสัตว์น้ำของทางราชการ เพื่อประโยชน์ทางวิชาการ 

สัตว์น้ำที่ห้ามมีไว้ในครอบครองตามกฎหมายมาตรา 64 นี้ยังรวมถึงปลาปิรันยาในสกุล *[[เซอราแซลมัส|Serrasalmus]]*, สกุล *[[พีโกเซนตรัส|Rooseveltiella]]* และสกุล *[[พีโกเซนตรัส|Pygocentrus]]* รวมปลาดุกไฟฟ้าในสกุล *[[ปลาดุกไฟฟ้า|Malapterurus]]* และสกุล *[[Paradoxoglanis]]* 

โทษของผู้กระทำความผิดตามมาตรา 64 และ มาตรา 65 ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินหนึ่งล้านบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

## คลังภาพ

Electrophorus_001.jpg|ปลาโตเต็มวัย（ขนาด 140 ซม.）
Electrophorus_002.jpg|ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำมิวนิก
Electric-eel.jpg|ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบอสตัน
Electric-eel2.jpg|ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบอสตัน


## เชิงอรรถ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาทวีปอเมริกาใต้
หมวดหมู่:อันดับปลาไหลไฟฟ้า
หมวดหมู่:ปลาไฟฟ้า
หมวดหมู่:ปลาตู้