1989 (อัลบั้ม)

***1989*** เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 5 ของนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2014 ภายใต้ค่ายเพลงบิกมะชีนเรเคิดส์ อัลบั้มนี้ตั้งชื่อตามปีเกิดของสวิฟต์ เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งการเกิดใหม่ทางศิลปะ โดยถือเป็นผลงานที่พลิกโฉมภาพลักษณ์ทางดนตรีของเธอจากแนวคันทรีมาสู่แนวป็อปอย่างเต็มตัว

สวิฟต์ผลิตอัลบั้ม *1989* ร่วมกับแมกซ์ มาร์ติน, เชลล์แบ็ก, แจ็ก แอนโตนอฟฟ์, ไรอัน เท็ดเดอร์, นาธาน แชปแมน, และอิโมเจน ฮีป การผลิตของอัลบั้มได้รับแรงบันดาลใจจากแนวซินท์ป็อปในยุคคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยผสมผสานเสียงเครื่องสังเคราะห์เสียงหนาแน่น ดรัมแมชชีนที่ตั้งโปรแกรมไว้ และเสียงประสานอิเล็กทรอนิกส์ที่ผ่านการประมวลผลอย่างประณีต พร้อมละทิ้งการเรียบเรียงแบบอะคูสติกซึ่งเคยเป็นเอกลักษณ์ของอัลบั้มก่อนหน้า บทเพลงในอัลบั้มถ่ายทอดเรื่องราวผลลัพธ์ของความสัมพันธ์ที่ล้มเหลว ด้วยเนื้อหาที่ต่อยอดจากประสบการณ์ส่วนตัวของสวิฟต์ นำเสนอความเศร้า การเยียวยา และการค้นหาตัวตน ผ่านมุมมองที่ทั้งสดใส ละเมียดละไม และเปี่ยมด้วยความโหยหาอดีต

อัลบั้ม *1989* ได้รับการประชาสัมพันธ์ผ่านทัวร์คอนเสิร์ตเดอะ 1989 เวิลด์ทัวร์ ซึ่งกลายเป็นทัวร์ที่ทำรายได้สูงที่สุดในปี 2015 มีซิงเกิลทั้งหมดเจ็ดเพลงที่ออกมาเพื่อสนับสนุนอัลบั้มนี้ รวมถึงเพลงที่ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ต''บิลบอร์ด''ฮอต 100 ได้แก่ "เชกอิตออฟ" "แบลงก์สเปซ" และ "แบดบลัด" รวมถึงเพลงที่ติด 10 อันดับอย่าง "สไตล์" และ "ไวล์ดิสต์ดรีมส์" ในสหรัฐ อัลบั้ม *1989* ครองอันดับหนึ่งบนชาร์ต''บิลบอร์ด'' 200 ยาวนานถึง 11 สัปดาห์ และได้รับการรับรองระดับแพลตตินัม 14 เท่า จากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) อัลบั้มมียอดจำหน่ายทั่วโลกมากกว่า 14 ล้านชุด และได้รับการรับรองระดับแพลตตินัมในหลายประเทศทั่วยุโรป อเมริกา และภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก ทั้งสวิฟต์และค่ายเพลงบิกมะชีนเรเคิดส์ได้ระงับการเผยแพร่อัลบั้มนี้บนบริการสตรีมมิงแบบฟรีเป็นเวลานานเกือบสามปี ซึ่งก่อให้เกิดการถกเถียงในวงการดนตรีเกี่ยวกับผลกระทบของการสตรีมต่อยอดขายอัลบั้ม

คำวิจารณ์เบื้องต้นของอัลบั้ม *1989* ส่วนใหญ่ยกย่องการผลิตที่โดดเด่นและติดหู รวมถึงการประพันธ์เพลงของสวิฟต์ แม้จะมีนักวิจารณ์บางส่วนมองว่าการใช้แนวซินท์ป็อปอาจลดทอนเอกลักษณ์ของเธอในฐานะนักร้องและนักแต่งเพลง ซึ่งต่อมาได้ถูกมองย้อนกลับว่าเป็นมุมมองแบบร็อกนิสม์ (rockist) หรืออคติที่ให้ค่ากับดนตรีร็อกมากกว่าป็อป อัลบั้ม 1989 คว้ารางวัลสาขาอัลบั้มแห่งปี และสาขาอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม จากงานประกาศรางวัลแกรมมีประจำปี 2016 และต่อมาได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในรายชื่อ 500 อัลบั้มยอดเยี่ยมตลอดกาล ของนิตยสาร*[[โรลลิงสโตน]]* อัลบั้มนี้ได้ยกระดับสถานะของสวิฟต์ให้กลายเป็นไอคอนแห่งดนตรีป็อปอย่างแท้จริง และยังเป็นแรงผลักดันสำคัญต่อแนวคิดพอปทิมิสม์ (poptimism) หรือการยอมรับคุณค่าของดนตรีป็อปในเชิงศิลปะ ความมีชื่อเสียงที่เพิ่มขึ้นของเธอทำให้สื่อมวลชนให้ความสนใจต่อชีวิตทั้งในและนอกเวทีของสวิฟต์มากยิ่งขึ้น ภายหลังจากข้อพิพาทในปี 2019 เกี่ยวกับสิทธิ์ความเป็นเจ้าของผลงานเพลงในอดีตของสวิฟต์ เธอได้ออกอัลบั้มบันทึกเสียงใหม่ในชื่อ *[[1989 (เทย์เลอร์เวอร์ชัน)]]* ในปี 2023 และต่อมาในปี 2025 สวิฟต์ได้เข้าครอบครองสิทธิ์มาสเตอร์ต้นฉบับของอัลบั้มเดิมอย่างสมบูรณ์

## ภูมิหลัง
เทย์เลอร์ สวิฟต์ เคยระบุตัวตนว่าเป็นศิลปินแนวคันทรี จนกระทั่งออกอัลบั้มสตูดิโอที่สี่ *[[เรด (อัลบั้มเทย์เลอร์ สวิฟต์)|เรด]]* ซึ่งวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2012 ภายใต้การประชาสัมพันธ์โดยค่ายบิกมะชีนเรเคิดส์ ผ่านทางสถานีวิทยุแนวคันทรีและงานประกาศรางวัลต่าง ๆ อัลบั้ม *เรด* ผสมผสานแนวดนตรีป็อปและร็อกเข้ากับเสียงคันทรีป็อปที่เป็นเอกลักษณ์ของผลงานก่อนหน้า ส่งผลให้นักวิจารณ์จำนวนมากมองว่าอัลบั้มนี้เป็นทั้งอัลบั้มแนวป็อปหรือร็อกพอ ๆ กับการเป็นอัลบั้มแนวคันทรี ซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์มากที่สุดสองเพลง ได้แก่ "วีอาร์เนเวอร์เอเวอร์เกตติงแบ็กทูเกเตอร์" และ "ไอนูว์ยูเวอร์ทรับเบิล" เป็นเพลงป็อปที่ใช้การผลิตเสียงอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งช่วยตอกย้ำความนิยมของสวิฟต์ในวงการดนตรีป็อปกระแสหลัก สื่อมวลชนได้ตั้งคำถามถึงสถานะของเธอในฐานะศิลปินคันทรี ซึ่งสวิฟต์ได้ตอบในบทสัมภาษณ์กับ*[[เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล]]* เมื่อปี 2013 ว่าเธอไม่ได้กังวลกับการจัดหมวดหมู่ตนเองให้อยู่ในแนวเพลงใดแนวเพลงหนึ่งเป็นพิเศษ

ชื่อเสียงที่เพิ่มขึ้นของเทย์เลอร์ สวิฟต์ มาพร้อมกับการถูกสื่อจับตามองอย่างใกล้ชิดในเรื่องชีวิตรัก ความสัมพันธ์ของเธอกับนักร้องชาวอังกฤษ แฮร์รี สไตล์ส ซึ่งยืนยาวอยู่เพียงไม่กี่เดือนในปี 2013 ได้รับการนำเสนออย่างกว้างขวางจากสื่อแทบลอยด์ เหตุการณ์นี้รวมถึงความสัมพันธ์ระยะสั้นก่อนหน้านั้นหลายครั้ง ส่งผลให้ภาพลักษณ์ "สาวน้อยอเมริกันแสนดี" (America’s Sweetheart) ของเธอถูกกระทบ เธอถูกมองข้ามในด้านผลงานทางศิลปะ และกลายเป็นเป้าหมายของการดูหมิ่นทางเพศ (slut-shaming) จากสื่อและสาธารณชน ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 สวิฟต์ได้ย้ายถิ่นฐานจากเมืองแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี ไปยังนครนิวยอร์ก เพื่อฟื้นฟูการควบคุมเรื่องราวของตนในสายตาสาธารณชน เธอเลือกที่จะครองตัวเป็นโสด และปรากฏตัวต่อสาธารณะพร้อมกลุ่มเพื่อนหญิงคนดังในลุคสตรีตสไตล์แบบนิวยอร์ก ซึ่งประกอบด้วย ทรงผมบ็อบ เสื้อเอวลอย กระโปรงสั้น และรองเท้าส้นสูง การเปลี่ยนแปลงทางภูมิศาสตร์ การถูกสื่อจับจ้อง และสถานะความโสด ล้วนกลายมาเป็นแรงบันดาลใจสำคัญในการประพันธ์เพลงสำหรับอัลบั้มถัดไปของเธอ

## แนวคิดและการพัฒนา
สวิฟต์เริ่มเขียนเพลงสำหรับสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ห้าของเธอในช่วงกลางปี 2013 ระหว่างการแสดงคอนเสิร์ตเดอะเรดทัวร์ ตามที่เธอกล่าว อัลบั้ม *เรด* เป็นอัลบั้มที่เธอได้ทดลองผสมผสานแนวดนตรีป็อปและคันทรีเข้าด้วยกัน และเธอต้องการให้อัลบั้มถัดไปมี "เอกภาพทางเสียง" และเป็น "ป็อปอย่างชัดเจน" โดยเธอเชื่อในสุภาษิตที่ว่า "หากคุณวิ่งตามกระต่ายสองตัว คุณจะจับมันไม่ได้ทั้งคู่" สวิฟต์มองว่าเพลง "ไอนูว์ยูเวอร์ทรับเบิล" จากอัลบั้ม *เรด* ซึ่งสามารถครองอันดับหนึ่งบนชาร์ตป็อปซองส์ได้ถึงเจ็ดสัปดาห์ คือ "สัญญาณนำทาง" ที่ชี้ให้เธอเดินหน้าในเส้นทางป็อปอย่างเต็มตัว

เพื่อให้บรรลุวิสัยทัศน์ดังกล่าว สวิฟต์ได้รับแรงบันดาลใจจากแนวทางการทดลองของดนตรีซินท์ป็อปในคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งเป็นยุคที่ศิลปินจำนวนมากละทิ้งเครื่องดนตรีดั้งเดิมอย่างกลองและกีตาร์ แล้วหันมาใช้เสียงจากเครื่องสังเคราะห์เสียง แป้นตีกลอง และการปรับแต่งเสียงร้อง แอนนี เลนนิกซ์ และปีเตอร์ กาเบรียล เป็นแรงบันดาลใจสำคัญของเธอ โดยสวิฟต์ได้รับอิทธิพลจากวิธีการถ่ายทอดอารมณ์อัน "เข้มข้น" ของเลนน็อกซ์ และเสียงซินท์ป็อปอันลุ่มลึกของกาเบรียล เธอตั้งชื่อสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ห้าว่า *1989* ตามปีเกิดของตนเอง เพื่ออ้างอิงถึงอิทธิพลของดนตรีซินท์ป็อปยุคคริสต์ทศวรรษ 1980 และยังเป็นสัญลักษณ์ของ "การเกิดใหม่ทางศิลปะ" ของเธออีกด้วย

สวิฟต์ได้ร่วมงานกับแมกซ์ มาร์ติน และเชลล์แบ็ก ซึ่งเคยเป็นผู้ผลิตเพลง "ไอนูว์ยูเวอร์ทรับเบิล" โดยมาร์ตินได้รับเครดิตเป็นผู้ร่วมอำนวยการสร้าง สำหรับบทบาทในการช่วยให้เธอสร้างอัลบั้มที่มีความกลมกลืนทางเสียง รวมถึงมีส่วนร่วมในการผลิตหลายเพลงโดยไม่ได้รับเครดิตอย่างเป็นทางการ ทั้งมาร์ตินและเชลล์แบ็กเป็นผู้ผลิตเจ็ดเพลงในอัลบั้ม *1989* รุ่นมาตรฐาน และเพิ่มอีกสองเพลงในรุ่นดีลักซ์ ไรอัน เท็ดเดอร์ ซึ่งสวิฟต์ติดต่อผ่านบันทึกเสียงจากโทรศัพท์ไอโฟน ได้ร่วมประพันธ์และร่วมผลิตเพลง "เวลคัมทูนิวยอร์ก" และ "ไอโนว์เพลสเซส" เขาใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงจูโน–106 (Juno-106 synthesizer) ในการสร้างสี่เวอร์ชันเดโมของเพลงแรก ซึ่งสวิฟต์เลือกเวอร์ชันแรกและนำมาพัฒนาเป็นเวอร์ชันสุดท้าย สำหรับเพลง "ไอโนว์เพลสเซส" สวิฟต์ได้เล่นทำนองที่เธอประพันธ์ไว้บนเปียโน พร้อมอธิบายทำนองเฉพาะที่เธอต้องการให้เท็ดเดอร์ฟัง และทั้งคู่ก็สามารถบันทึกเสียงเพลงนี้เสร็จสิ้นภายในหนึ่งวัน

แจ็ก แอนโตนอฟฟ์ ซึ่งมีความสนใจร่วมกับสวิฟต์ในดนตรียุคคริสต์ทศวรรษ 1980 เคยร่วมงานกับเธอในซิงเกิลแนวนิวเวฟ "สวีตเตอร์แดนฟีกชัน" (2013) ผลงานการผลิตของเขาในอัลบั้ม *1989* ประกอบด้วยสองเพลงในรุ่นมาตรฐานและอีกหนึ่งเพลงในรุ่นดีลักซ์ โดยมีลักษณะเด่นคือการใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงจูโน–6 ซึ่งแอนโตนอฟฟ์มองว่ามีทั้ง "ความเศร้า" และ "ความงดงาม" อยู่ในตัวเดียวกัน เพลง "เอาต์ออฟเดอะวุดส์" และ "ไอวิชยูวูด" เริ่มต้นจากการเป็นเพลงบรรเลง แอนโตนอฟฟ์สร้างเพลง "เอาต์ออฟเดอะวุดส์" โดยใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงยามาฮ่า DX7 และมินิมูกวอยเอเจอร์ (Minimoog Voyager) จากนั้นเขาได้ส่งดนตรีให้สวิฟต์ในขณะที่เธอกำลังอยู่บนเครื่องบิน เธอจึงประพันธ์ทำนองและเนื้อร้องตามดนตรีนั้น ซึ่งใช้เวลาเพียงประมาณ 30 นาที ส่วนเพลง "ไอวิชยูวูด" เริ่มต้นจากการที่แอนโตนอฟฟ์นำเสียงกลองเล็กจากเพลง "ชีไดรฟ์มีเครซี" (1988) ของวงไฟน์ยังแคนนิบอลส์ มาสร้างเป็นตัวอย่างเสียง เขาเปิดเพลงนี้ให้สวิฟต์ฟังบนโทรศัพท์ไอโฟนของตน และส่งให้เธอนำไปอัดเสียงใหม่ ผลงานสุดท้ายคือรีมิกซ์ที่ยังคงรักษาเสียงกลองเล็กดั้งเดิมไว้

สวิฟต์ได้ติดต่ออิโมเจน ฮีป เพื่อร่วมงานกันในเพลง "คลีน" โดยสวิฟต์ได้ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองไว้ล่วงหน้า ส่วนฮีปช่วยเพิ่มเติมเครื่องดนตรีประกอบและเสียงร้องประสาน การบันทึกเสียงเพลงนี้เสร็จสมบูรณ์ภายในหนึ่งวันหลังจากอัดเพียงสองเทคที่ไฮด์อะเวย์สตูดิโอของฮีป ณ กรุงลอนดอน นาธาน แชปแมน ซึ่งเคยเป็นผู้ผลิตอัลบั้มแนวคันทรีป็อปของสวิฟต์ ร่วมผลิตเพลง "ดิสเลิฟ" ซึ่งเป็นเพลงเดียวในอัลบั้ม *1989* ที่สวิฟต์ประพันธ์ขึ้นด้วยตนเองทั้งหมด อัลบั้ม *1989* รุ่นมาตรฐานมีทั้งหมด 13 เพลง ส่วนรุ่นดีลักซ์มีเพลงเพิ่มเติมอีก 3 เพลง การบันทึกเสียงจัดทำขึ้นในหลายประเทศ ได้แก่ สวีเดน สหรัฐ และสหราชอาณาจักร อัลบั้มได้รับการมาสเตอร์โดยทอม คอยน์ ที่สเตอร์ลิงซาวด์สตูดิโอ ในนครนิวยอร์ก ภายในระยะเวลาเพียงสองวัน กระบวนการผลิตทั้งหมดเสร็จสิ้นหลังจากการแสดงเดอะเรดทัวร์ปิดฉากลงในช่วงกลางปี 2014 หลังจากสก็อตต์ บอร์เชตตา ประธานบริษัทบิกมะชีนเรเคิดส์ได้ฟังอัลบั้ม เขาได้สอบถามสวิฟต์ว่าเธอสามารถเพิ่มเพลงแนวคันทรีที่ใช้เครื่องดนตรีอย่างฟิดเดิลลงไปได้หรือไม่ แต่สวิฟต์ปฏิเสธคำขอนั้น บอร์เชตตาจึงเห็นพ้องกับเธอที่จะไม่ประชาสัมพันธ์อัลบั้มนี้ผ่านสถานีวิทยุคันทรี ซึ่งเคยเป็นแรงสนับสนุนสำคัญในเส้นทางอาชีพของสวิฟต์ในช่วงแรกเริ่ม

## องค์ประกอบ
### ดนตรี

อัลบั้ม *1989* เป็นผลงานแนวซินท์ป็อปที่สวิฟต์ตั้งใจสร้างขึ้นเพื่อเป็นการคารวะต่อดนตรีป็อปในยุคคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยมีการเรียบเรียงเสียงดนตรีด้วยอิเล็กทรอนิกส์อย่างเด่นชัด ผ่านการใช้เครื่องสังเคราะห์เสียง เครื่องดรัมแมชชีน และไลน์เบสที่มีจังหวะเต้นเร้าใจ พร้อมทั้งละทิ้งเสียงดนตรีอะคูสติกที่เคยเป็นเอกลักษณ์ของอัลบั้มก่อน ๆ ของเธอ เพลงต่าง ๆ ในอัลบั้มมีจังหวะระดับกลาง (mid-tempo) โดดเด่นด้วยทำนองที่ติดหู ท่อนฮุก และท่อนสร้อยที่น่าจดจำ ทำให้เกิดเอกภาพทางเสียงที่คงไว้ซึ่งรูปแบบซินท์ป็อปของยุค 1980 อย่างแท้จริง โดยปราศจากอิทธิพลที่ชัดเจนจากแนวฮิปฮอปหรืออาร์แอนด์บีร่วมสมัย นักวิจารณ์หลายคนเห็นว่าอัลบั้มนี้ยังผสมผสานรูปแบบร็อกในยุคเดียวกัน เช่น ป็อปร็อก ซินท์ร็อก และนิวเวฟด้วย ทั้งนี้ นักวิจารณ์ส่วนใหญ่จึงมองว่า *1989* มีบรรยากาศของความเป็น "เก่าแต่คลาสสิก" อย่างไรก็ตาม คาร์ล วิลสัน จากนิตยสาร*สเลต* ไม่เห็นด้วย โดยเขาให้ความเห็นว่า แม้อัลบั้มจะยึดกรอบสุนทรียภาพของยุค 1980 แต่แรงบันดาลใจทางดนตรีของสวิฟต์สามารถโยงไปถึงยุค 1970, 1990 และ 2000 ได้เช่นกัน

นอกจากโครงสร้างหลักที่เป็นซินท์ป็อปแล้ว หลายเพลงในอัลบั้มยังผสมผสานรูปแบบย้อนยุคและร่วมสมัย เช่น ฮิปฮอป แดนซ์ และอิเล็กทรอนิกแดนซ์ เพลง "สไตล์" ผสมผสานองค์ประกอบของฟังก์ ดิสโกยุค 1970 และอาร์แอนด์บี ผ่านริฟฟ์กีตาร์ไฟฟ้าและจังหวะกรูฟที่เด่นชัด เสียงเปิดของเครื่องบันทึกเทปที่ถูกปรับแต่งในเพลง "ออลยูแฮดทูดูวอสสเตย์" ให้ความรู้สึกคล้ายเอฟเฟ็กต์เสียงในดนตรีไซคีเดลลิก ส่วนเพลง "แบลงก์สเปซ" "เชกอิตออฟ" "แบดบลัด" "วันเดอร์แลนด์" และ "ไอโนว์เพลสเซส" ใช้เสียงเพอร์คัชชัน กลองใหญ่ และซินท์ที่ชวนให้นึกถึงแนวฮิปฮอป โดยเฉพาะเพลงสุดท้ายยังสะท้อนอิทธิพลของแนวดรัมแอนด์เบส แทร็ป และเร็กเก ผ่านการเร่งจังหวะ เสียงกลองเบรกบีต และจังหวะกลองเล็กกับกลองเบสที่ไม่ตรงจังหวะ องค์ประกอบของซอฟต์ร็อก ปรากฏในเพลง "ดิสเลิฟ" ซึ่งเป็นบัลลาดจังหวะช้าและมีบรรยากาศอบอุ่น ปราศจากเสียงเพอร์คัชชันที่ผ่านการโปรแกรมอย่างหนักเช่นเพลงอื่น ๆ รวมถึงเพลง "คลีน" ซึ่งมีลักษณะมินิมัลลิสต์ ใช้เพียงเสียงเพอร์คัชชันบางเบาและคีย์บอร์ดที่ผ่านการโปรแกรมอย่างละเอียดอ่อน

เสียงร้องของสวิฟต์ในอัลบั้ม *1989* ส่วนใหญ่ขับร้องในระดับเสียงอัลโต และผ่านการประมวลผลทางอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งเป็นเทคนิคที่เธอเริ่มใช้ตั้งแต่เพลงป็อปในอัลบั้ม *เรด* เสียงร้องของเธอถูกปรับแต่งด้วยการบันทึกเสียงหลายชั้น (multitracking) การปรับแต่งผ่านเครื่องสังเคราะห์เสียง และการใช้เสียงลูป (looping) เพื่อผสานเข้ากับเครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ให้เกิดความกลมกลืน โดยเฉพาะในเพลง "เวลคัมทูนิวยอร์ก" "เอาต์ออฟเดอะวุดส์" และ "แบดบลัด" นักดนตรีวิทยา เจมส์ อี. เปอโรน ให้ความเห็นว่าการประมวลผลเสียงร้องในอัลบั้มนี้สะท้อนเสียงป็อปยุค 1980 พอ ๆ กับเทคนิคออโตจูน (Auto-Tune) ในศตวรรษที่ 21 ซึ่งสร้างประสบการณ์ฟังที่ทั้งย้อนยุคและร่วมสมัยไปพร้อมกัน ขณะที่วิลสัน และแอน เพาวเวอร์ส จากเอ็นพีอาร์ มองว่าการใช้เสียงสังเคราะห์เช่นนี้แตกต่างอย่างชัดเจนจากเสียงร้องตามธรรมชาติในดนตรีคันทรี แต่กลับช่วยให้สวิฟต์สามารถขยายขอบเขตการถ่ายทอดอารมณ์ของตน ผ่านน้ำเสียงและการแสดงออกที่หลากหลายมากยิ่งขึ้น

### บทประพันธ์และประเด็นหลัก

อัลบั้ม *1989* มีเนื้อหาหลักเกี่ยวกับความรักที่สูญสลาย ซึ่งเป็นประเด็นที่คุ้นเคยในบทเพลงของสวิฟต์อยู่แล้ว แต่ในอัลบั้มนี้เธอได้ถ่ายทอดมุมมองที่แตกต่างออกไปจากเดิม ในขณะที่อัลบั้มก่อนหน้า มักวางผู้บรรยายไว้ในฐานะ "เหยื่อของความรักที่ผิดหวัง" พร้อมท่าทีแห่งการแก้แค้นหรือการต่อต้าน แต่อัลบั้ม *1989* กลับสะท้อนความสัมพันธ์ที่ล้มเหลวผ่านมุมมองแห่งความโหยหา ความอ่อนโยน และความคิดถึงในอดีต แรงบันดาลใจของสวิฟต์มาจากความรู้สึกหมดศรัทธาในแนวคิด "รักนิรันดร์อย่างในเทพนิยาย" ซึ่งทำให้เธอตระหนักถึง "พื้นที่สีเทา" ของความสัมพันธ์ในชีวิตจริง และเข้าใจได้ว่าแม้ความรักจะจบลง เธอก็ยังสามารถรู้สึกพอใจและยอมรับมันได้ ตามคำกล่าวของสวิฟต์ เพลงทั้งหมดในอัลบั้ม *1989* ถูกออกแบบให้เชื่อมโยงกันเป็นเรื่องราวเดียว โดยในบันทึกย่อของอัลบั้ม เธอได้ซ่อน "ข้อความลับ" จำนวน 13 ข้อความสั้น ๆ สำหรับแต่ละเพลง ซึ่งเมื่อรวมกันแล้วจะถ่ายทอดเรื่องราวของความรักในอดีต ที่ผู้บรรยายต้องผ่านช่วงเวลาแห่งหัวใจสลาย การเยียวยา และการค้นหาตัวตนใหม่ มอลลี แลมเบิร์ต นักวิจารณ์จากเว็บไซต์แกรนต์แลนด์ แสดงความเห็นว่า แก่นของเรื่องราวในอัลบั้มนี้หมุนรอบสายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งทั้งทางเพศและอารมณ์ ซึ่งเต็มไปด้วยความเข้มแข็งปนเปราะบาง และมีเส้นแบ่งที่เลือนรางระหว่างความรักกับความใคร่

ขยายต่อจากแนวทางการประพันธ์เพลงเชิงอัตชีวประวัติของสวิฟต์ บทประพันธ์เพลงในอัลบั้ม *1989* ได้รับอิทธิพลจากชีวิตส่วนตัวของเธอและมีการอ้างอิงถึงเหตุการณ์ในชีวิตจริงอย่างชัดเจน เพลงในอัลบั้มสะท้อนถึงความเสียใจในความรักที่เกิดจากการตัดสินใจผิดพลาดและความเจ็บปวดที่ไม่อาจย้อนคืนได้ แต่ผู้บรรยายในบทเพลงยังคงมีพลังใจและความหวังอย่างแน่วแน่ ว่าสักวันทุกสิ่งจะกลับมาดีดังที่เธอปรารถนา นักวิจารณ์หลายคนเห็นว่า บทเพลงในอัลบั้มนี้สะท้อนถึงมุมมองที่เปลี่ยนไปของสวิฟต์ต่อความรัก หลังจากผ่านเหตุการณ์อกหักอันดรามาในอัลบั้มก่อนหน้า โดยสวิฟต์เองกล่าวว่าเธอกลายเป็นคนที่มองความรักอย่างมีเหตุผลและเป็นจริงมากขึ้น ประเด็นเรื่องความสัมพันธ์ทางเพศและความใกล้ชิดทางอารมณ์ ซึ่งสวิฟต์เคยนำเสนออย่างอ้อม ๆ ในอัลบั้ม *เรด* ถูกถ่ายทอดอย่างชัดเจนและตรงไปตรงมามากขึ้นในอัลบั้มนี้ โดยเฉพาะในเพลง "สไตล์" และ "ไวล์ดิสต์ดรีมส์" ส่วนเพลง "แบลงก์สเปซ", "สไตล์", "เชกอิตออฟ" และ "ออลยูแฮดทูดูวอสสเตย์" แสดงถึงความมั่นใจในตนเองและการตระหนักรู้ในตัวตน ในขณะที่เพลง "ไอวิชยูวูด" และ "ฮาวยูเก็ตเดอะเกิร์ล" ถ่ายทอดภาพฝันอันโรแมนติกและความเชื่อในความรักที่ยั่งยืน มอลลี แลมเบิร์ต มองว่า *1989* แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวตนของสวิฟต์ ที่อยู่ระหว่างอุดมคติในรักแบบเทพนิยายกับทัศนคติที่เริ่มมีความระแวงและมองโลกตามความจริงมากขึ้น

แม้ว่าบทประพันธ์เพลงของสวิฟต์ จะยังคงรักษาลักษณะการเล่าเรื่อง ซึ่งได้รับการหล่อหลอมมาจากพื้นฐานทางดนตรีคันทรีของเธอไว้ แต่ในอัลบั้ม *1989* กลับแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากการประพันธ์เพลงแนวป็อปอย่างชัดเจน บทประพันธ์เพลงมีรายละเอียดน้อยลง มีความคลุมเครือมากขึ้น และมีการซ้ำชื่อเพลงในท่อนต่าง ๆ เพื่อสร้างจุดจำที่ติดหูผู้ฟังได้ง่าย นักวิจารณ์ดนตรี เจมส์ อี. เปโรน ให้ความเห็นว่า บทประพันธ์เพลงในอัลบั้มนี้ มีลักษณะไม่อิงชีวประวัติโดยตรงเหมือนผลงานก่อนหน้า แต่มีความเป็นเชิงเปรียบเทียบมากขึ้น ทำให้ผู้ฟังสามารถตีความได้หลากหลายมิติ ตามความเห็นของนักดนตรีวิทยา เนต สโลน อัลบั้ม *1989* ได้ ละทิ้ง "กรอบเวลาเชิงลำดับเหตุการณ์" ซึ่งเคยเป็นโครงสร้างสำคัญของผลงานยุคก่อนของสวิฟต์ เพลงแนวคันทรีของเธอในอดีตมักจะเล่าเรื่องราวเป็นลำดับขั้น ท่อนแรก ๆ แสดงเหตุการณ์และพัฒนาการของเรื่อง ส่วนท่อนสุดท้ายมักสรุปหรือคลี่คลายเรื่องราว แต่สำหรับเพลงใน *1989* โครงสร้างกลับแตกต่างออกไป โดยท่อนฮุกจะซ้ำถ้อยคำเดิมตลอดทั้งเพลง และใช้รูปแบบที่เรียกว่า "โครงสร้างเพลงที่หยุดนิ่งอยู่ในเวลา" (frozen-in-time song structure) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอารมณ์ที่เข้มข้นและคงอยู่ในปัจจุบัน โดยไม่มีการพัฒนาไปข้างหน้าหรือข้อสรุปที่ชัดเจน

### เพลง
เพลง "เวลคัมทูนิวยอร์ก" กล่าวถึงการลืมความเจ็บปวดจากอดีตเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ ท่ามกลางแสงสีและเสียงดนตรีของมหานครนิวยอร์ก เพลงนี้มีลักษณะดนตรีแบบซินท์ป็อป ใช้เสียงเครื่องสังเคราะห์เสียงที่มีจังหวะเต้นต่อเนื่อง และเสียงเครื่องดรัมแมชชีนที่ให้จังหวะคล้ายเสียงปรบมือ สื่อถึงความสดใสและพลังของการเริ่มต้นใหม่ในเมืองใหญ่ เพลง "แบลงก์สเปซ" เป็นการเสียดสีภาพลักษณ์ของสวิฟต์ในสายตาสาธารณะ ที่มองว่าเธอเป็นหญิงสาวผู้มีความสัมพันธ์รักหลายครั้งแต่ไม่เคยยั่งยืน ผู้บรรยายในเพลงเป็นหญิงสาวที่เย้ายวนแต่เปราะบางทางอารมณ์ ซึ่งความสัมพันธ์ของเธอจบลงด้วยความวุ่นวายเสมอ เป็นเพลงมินิมัลลิสต์อิเล็กโทรป็อป โดยสวิฟต์ใช้เทคนิคการพูดกึ่งร้องในท่อนเพลง (speak-singing) และร้องด้วยเสียงสูงในท่อนฮุก เพลง "สไตล์" กล่าวถึงความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ ซึ่งผู้บรรยายไม่อาจหลุดพ้นได้ เพราะเธอกับคนรัก "ไม่เคยตกยุค" (never out of style) ดั่งแฟชั่นคลาสสิกเหนือกาลเวลา เพลงนี้มีพื้นฐานจากริฟกีตาร์ไฟฟ้า และสะท้อนอิทธิพลของดนตรีจากทั้งยุคคริสต์ทศวรรษ 1980 และยุคปัจจุบัน เช่น ซินท์ป็อป นิวเวฟ และเอาต์รัน

เพลง "เอาต์ออฟเดอะวุดส์" ถ่ายทอดความสัมพันธ์ที่เปราะบางและเต็มไปด้วยความวิตกกังวล โดยในท่อนบริดจ์ได้กล่าวถึงอุบัติเหตุขณะขับรถสโนว์โมบิล ซึ่งใช้เป็นสัญลักษณ์แทนจุดจบของความสัมพันธ์ อดีตคนรักของเธอเหยียบเบรกและได้รับบาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาลและเย็บแผลถึงยี่สิบเข็ม เสียงดนตรีของเพลงนี้มีลักษณะเร่งเร้าและเข้มข้น ด้วยเสียงกลองที่ดังก้องกังวาน เสียงร้องหลายชั้น (multitracked vocals) และเครื่องสังเคราะห์เสียงที่ไล่ระดับเสียงจนถึงจุดจบ เพลง "ออลยูแฮดทูดูวอสสเตย์" ได้แรงบันดาลใจจากความฝันของสวิฟต์ ที่เธอตะโกนคำว่า "สเตย์" (stay) ซ้ำ ๆ ต่อหน้าอดีตคนรัก ในเพลงนี้ผู้บรรยายตัดสินใจก้าวออกจากความสัมพันธ์เดิม แม้อดีตคนรักจะพยายามขอกลับมาคืนดี เธอยอมรับว่าตนยังคงรู้สึกเจ็บปวด เศร้า และคิดถึง ท่อนฮุกของเพลงประกอบด้วยการร้องคำว่า "สเตย์" ซ้ำ ๆ ด้วยเสียงสูงที่ชัดเจนของสวิฟต์ เพลง "เชกอิตออฟ" กล่าวถึงทัศนคติของสวิฟต์ที่ไม่สนใจคำวิจารณ์หรือต่อว่าจากผู้ไม่หวังดี เธอเลือกที่จะ "สลัดมันทิ้งไป" และก้าวต่อไปอย่างมั่นใจ จังหวะของเพลงนี้ขับเคลื่อนด้วยเสียงกระทืบเท้า ซึ่งโปรดิวเซอร์แมกซ์ มาร์ติน และเชลแบ็ก สร้างขึ้นโดยการกระแทกเท้าลงบนพื้นไม้ เพื่อให้เกิดเสียงจังหวะอันมีเอกลักษณ์และพลัง

เพลง "ไอวิชยูวูด" ถ่ายทอดความรู้สึกของผู้บรรยายที่โหยหาอดีตคนรัก และหวังว่าเขาจะรู้ว่าเธอไม่มีวันลืมเขาได้เลย เพลงนี้มีเสียงดนตรีเด่นจากริฟกีตาร์ไฟฟ้า และในท่อนฮุกประกอบด้วยเสียงเครื่องสังเคราะห์เสียงที่เร่งเร้า เสียงกลองเล็ก และเสียงร้องที่ซ้อนหลายชั้นเพื่อเพิ่มพลังและอารมณ์ เพลง "แบดบลัด" มีเนื้อหาเกี่ยวกับมิตรภาพที่แตกสลาย โดยได้แรงบันดาลใจจากศิลปินหญิงคนหนึ่งที่ทำให้สวิฟต์รู้สึกถูกหักหลัง ดนตรีของเพลงนี้ได้รับอิทธิพลจากฮิปฮอป มีจังหวะคล้ายการเชียร์กีฬาของเชียร์ลีดดิง และเสียงกลองที่ดังหนักแน่น เพลง "ไวล์ดิสต์ดรีมส์" กล่าวถึงความสัมพันธ์ทางรักและทางเพศที่เข้มข้น ซึ่งผู้บรรยายรู้ดีว่าจะต้องจบลงในที่สุด เธอวิงวอนให้คนรักจดจำเธอและช่วงเวลาที่งดงามร่วมกันไว้ เพลงนี้มีแนวดนตรี ซินท์ป็อปบรรยากาศล่องลอย ใช้จังหวะที่คล้ายเสียงหัวใจเต้นผสมกับเสียงเครื่องสังเคราะห์เสียงที่หนาแน่นและเสียงเครื่องสาย เพลง "ฮาวยูเก็ตเดอะเกิร์ล" ซึ่งสวิฟต์อธิบายว่าเป็นเหมือน "บทเรียนสำหรับผู้ชายที่อยากคืนดีกับแฟนเก่า" ถ่ายทอดผ่านเสียงกีตาร์โปร่งและจังหวะบีตบ็อกซ์ ผู้บรรยายให้คำแนะนำอดีตคนรักถึงวิธีการเอาชนะใจเธออีกครั้ง

เพลง "ดิสเลิฟ" เป็นเพลงบัลลาดแนวครุ่นคิด (pensive ballad) ที่เริ่มต้นจากบทกวีในสมุดบันทึกของสวิฟต์ กล่าวถึงการที่เธอยอมปล่อยมือจากความสัมพันธ์ที่ไม่อาจดำเนินต่อไปได้ เพราะรู้ว่าช่วงเวลานั้นยังไม่เหมาะสม เพลงนี้ใช้ภาพเปรียบเทียบของทะเล เพื่อบรรยายความรักที่ซัดเข้ามาและหายไปเหมือนคลื่น เสียงร้องของเธอถูกซ้อนหลายชั้น เพื่อสร้างบรรยากาศที่ชวนหลอนและอ่อนไหว เพลง "ไอโนว์เพลสเซส" ใช้เสียงเปียโนเรียบง่าย เสียงร้องที่สะดุดเป็นจังหวะ และจังหวะกลองแบบดรัมแอนด์เบส ถ่ายทอดเรื่องราวของผู้บรรยายที่ตั้งใจจะปกป้องความรักอันเปราะบาง โดยเปรียบตนเองและคนรักว่าเป็นสัตว์ที่ถูกตามล่า เพลงสุดท้ายของอัลบั้มหลัก "คลีน" ได้แรงบันดาลใจจากช่วงเวลาที่สวิฟต์ใช้ชีวิตสองสัปดาห์ในกรุงลอนดอน และตระหนักว่าเธอไม่รู้สึกคิดถึงอดีตคนรักที่อาศัยอยู่ที่นั่นอีกต่อไป เพลงนี้มีการเรียบเรียงเสียงแบบมินิมัลลิสต์ ถ่ายทอดการฟื้นฟูหัวใจหลังความเจ็บปวดจากความรักที่พังทลาย ผู้บรรยายเปรียบการก้าวข้ามความสัมพันธ์ที่จบลงว่าเหมือนกับการถอนพิษจากการเสพติดที่เจ็บปวดจนการเยียวยาแทบไร้ความหมาย และเมื่อผ่าน "พายุทำลายล้าง" ที่ทั้งโหดร้ายและเปลี่ยนแปลง เธอก็กลายเป็นคนที่ "สะอาดบริสุทธิ์ในที่สุด"

สำหรับเพลงพิเศษในอัลบั้มรุ่นดีลักซ์ทั้งสามเพลง มีแนวคิดที่แตกต่างกัน ได้แก่ "วันเดอร์แลนด์" ได้แรงบันดาลใจจากวรรณกรรมแฟนตาซีเรื่อง*[[อลิซในแดนมหัศจรรย์]]* (1865) ของลูอิส แคร์รอล เพื่อเปรียบเทียบกับความสัมพันธ์ที่เข้มข้น อันตราย และน่าหลงใหล จนผู้บรรยายเหมือนตกลงไปในโพรงกระต่าย แม้ทั้งคู่จะใฝ่ฝันถึงการอยู่ใน "วันเดอร์แลนด์" ตลอดไป แต่จุดจบของความสัมพันธ์นั้นถูกทำนายไว้ผ่าน ความอยากรู้อยากเห็นของทั้งคู่และการจับตามองจากคนรอบข้าง เพลงนี้ใช้เสียงกลองเบสหนักแน่นที่ให้กลิ่นอายของฮิปฮอปและออลเทอร์นาทิฟร็อก เพลง "ยูอาร์อินเลิฟ" ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากความสัมพันธ์ของแอนโตนอฟฟ์และลีนา ดันแฮม เป็นเพลงบัลลาดที่ถ่ายทอดความงดงามและความเรียบง่ายของความรักที่มั่นคง ผ่านกิจวัตรประจำวันในชีวิตคู่ เพลงนี้มีการเรียบเรียงเสียงแนวอิเล็กโทรป็อปอ่อนโยน เพลง "นิวโรแมนติกส์" มีชื่อเพลงอ้างอิงถึงขบวนการวัฒนธรรมนิวโรแมนติกในช่วงคริสต์ทศวรรษ ค.ศ. 1970–1980 เพลงนี้ผู้บรรยายทวงคืนหัวใจที่แตกสลายและเฉลิมฉลองความเจ็บปวดที่ตนผ่านพ้นมา ด้วยเสียงดนตรีแนวนิวเวฟ ซินท์ป็อป และอินดีอิเล็กทรอนิก ที่ให้บรรยากาศเปี่ยมพลังและปลดปล่อย

## งานศิลปะและบรรจุภัณฑ์
สวิฟต์ทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ สำหรับงานออกแบบบรรจุภัณฑ์ของอัลบั้ม *1989* ซึ่งประกอบด้วยภาพถ่ายที่ถ่ายด้วยกล้องโพลารอยด์ วิธีการถ่ายภาพที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ดูโอช่างภาพโลว์ฟีลด์ เป็นผู้ถ่ายภาพโพลารอยด์มากกว่า 400 ภาพ และนำมาผสมผสานกันผ่านกระบวนการดิจิทัล เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ให้ความรู้สึกเหมือนภาพในอัลบั้มภาพถ่ายเก่า ภาพปกอัลบั้มเป็นภาพพอร์ตเทรตใบหน้าของสวิฟต์ที่ถูกตัดครึ่งบริเวณดวงตา ซึ่งเธอตั้งใจให้สื่อถึงบรรยากาศแห่งความลึกลับ เพื่อ "ปกปิดรหัสทางอารมณ์ของอัลบั้ม" โดยเธอไม่ต้องการให้ผู้ฟังรับรู้ในทันทีว่า *1989* เป็นอัลบั้มแห่ง "ความสุข" หรือ "การเลิกรา" ในภาพปก สวิฟต์สวมลิปสติกสีแดง และเสื้อสเวตเชิ้ตสีลาเวนเดอร์ที่ปักลายนกนางนวลกำลังบิน มุมล่างซ้ายของภาพมีอักษรย่อชื่อของเธอ เขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำ และมุมล่างขวามีตัวอักษรชื่ออัลบั้ม *1989* ในปี 2023 นิตยสาร*[[บิลบอร์ด]]* ได้จัดให้ปกอัลบั้ม *1989* อยู่ในอันดับที่ 50 ของรายชื่อ "100 ปกอัลบั้มยอดเยี่ยมตลอดกาล" โดยยกให้เป็นหนึ่งในผลงานที่มีเอกลักษณ์และเป็นที่จดจำที่สุดของเทย์เลอร์ สวิฟต์

แผ่นซีดีทุกชุดของอัลบั้ม *1989* มาพร้อมชุดภาพโพลารอยด์ จำนวน 13 ภาพ ซึ่งสุ่มเลือกมาจาก 65 ภาพ โดยผู้ซื้อจะได้รับหนึ่งในห้าชุดที่แตกต่างกัน ภาพถ่ายเหล่านี้แสดงให้เห็นสวิฟต์ในหลากหลายบรรยากาศ เช่น พื้นหลังของนครนิวยอร์ก และช่วงเวลาการบันทึกเสียงร่วมกับโปรดิวเซอร์ ภาพมีลักษณะเบลอ เลื่อนกรอบ และผ่านการปรับสีให้เป็นโทนเซเปีย พร้อมทั้งมีเนื้อเพลงจากอัลบั้ม *1989* เขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำอยู่ด้านล่าง นักวิจารณ์เพโรน มองว่าชุดภาพโพลารอยด์นี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นของขวัญส่วนตัวจากสวิฟต์ให้กับผู้ซื้ออัลบั้ม ด้านสกอต ฮาร์ดี ซีอีโอของโพลารอยด์รายงานว่า อัลบั้ม *1989* เป็นแรงผลักดันให้เกิดกระแสฟื้นฟูการใช้ฟิล์มโพลารอยด์ โดยเฉพาะในกลุ่มวัฒนธรรมฮิปสเตอร์ ที่ให้คุณค่าแก่ความโหยหาอดีตและเอกลักษณ์ย้อนยุค ซึ่งถือเป็นตัวแทนของสิ่งที่บริษัทของเขายืนหยัดมาตลอด

## การออกจำหน่าย
### การตลาด
สวิฟต์ได้วางกลยุทธ์ทางการตลาดสำหรับอัลบั้ม *1989* ให้เป็น "อัลบั้มป็อปอย่างเป็นทางการชุดแรกของเธอ" และร่วมมือกับสังกัดบิกมะชีนเรเคิดส์ในการจัดทำแคมเปญประชาสัมพันธ์ขนาดใหญ่ ผ่านการทำสัญญาโฆษณาสินค้า การปรากฏตัวในสื่อ และการสร้างปฏิสัมพันธ์กับแฟนเพลง สวิฟต์ประกาศเปิดตัวอัลบั้ม *1989* ผ่านการถ่ายทอดสดผ่านสัญญาณต่อเนื่องทางยาฮู! ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยเอบีซีนิวส์ เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2014 เธอมักโพสต์ข้อความและภาพบนสื่อสังคมออนไลน์เพื่อสื่อสารกับแฟนเพลง และจากการมีส่วนร่วมของแฟน ๆ เหล่านั้น เธอได้คัดเลือกผู้ที่มีปฏิสัมพันธ์สูงสุดมาร่วมงาน "*1989* ซีเคร็ตเซสชันส์" (1989 Secret Sessions) ซึ่งเป็นงานฟังอัลบั้มก่อนการวางจำหน่ายจริง งานซีเคร็ตเซสชันส์ดังกล่าวยังมีนักข่าวและนักวิจารณ์ที่สวิฟต์เชิญเป็นพิเศษเข้าร่วมด้วย โดยจัดขึ้นในอสังหาริมทรัพย์ของเธอที่ลอสแอนเจลิส นครนิวยอร์ก แนชวิลล์ โรดไอแลนด์ และลอนดอน ตลอดช่วงเดือนกันยายนถึงตุลาคม ค.ศ. 2014

เพื่อประชาสัมพันธ์อัลบั้ม *1989* สวิฟต์ได้ปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์และสถานีวิทยุหลายแห่ง เช่น รายการทอล์กโชว์*จิมมี่คิมเมลไลฟ์!*, *[[ดิเอลเลนดีเจนเนอเรสโชว์]]*, *[[เลตโชว์วิตเดวิด เลตเทอร์แมน]]*, *กูดมอร์นิงอเมริกา* และ*เดอะทอลก์* รวมถึงงานประกาศรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ ประจำปี 2014 และสถานีวิทยุอย่างเอ็นพีอาร์, อเมริกันท็อป 40, และซิเรียสเอ็กซ์เอ็มทาวน์ฮอล์ ในด้านการตลาดเชิงพาณิชย์ เธอได้จับมือร่วมกับตราสินค้า ได้แก่ ซับเวย์ เคดส์ และไดเอตโค้ก เพื่อทำแคมเปญร่วมกัน ค่ายเพลงบิกมะชีนเรเคิดส์ได้เปิดตัวซิงเกิลนำของอัลบั้ม *1989* คือเพลง "เชกอิตออฟ" สู่สถานีวิทยุแนวเพลงฮิตร่วมสมัยในสหรัฐเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2014 และปล่อยเพลง "เอาต์ออฟเดอะวุดส์" กับ "เวลคัมทูนิวยอร์ก" ให้ดาวน์โหลดผ่านร้านไอทูนส์ ในวันที่ 15 และ 21 ตุลาคม ตามลำดับ เพลง "เชกอิตออฟ" ขึ้นถึงอันดับหนึ่งบนชาร์ต''บิลบอร์ด''ฮอต 100 และสร้างสถิติใหม่ด้วยการเปิดตัวสูงสุดในชาร์ตป็อปซองส์และอะดัลต์ป็อปซองส์

[thumb|upright|[เคนดริก ลามาร์ ร้องรับเชิญโดยในเวอร์ชันรีมิกซ์ของซิงเกิล "แบดบลัด"|alt=Portrait of Kendrick Lamar illuminated by red lights]]
ตลอดช่วง ค.ศ. 2014–2015 อัลบั้ม *1989* ได้รับการสนับสนุนด้วยการเปิดตัวซิงเกิลเพิ่มเติมอีกสี่เพลง โดยมีสองเพลงที่ขึ้นถึงอันดับหนึ่งบนชาร์ต*บิลบอร์ด*ฮอต 100 ได้แก่ "แบลงก์สเปซ" และ "แบดบลัด" ส่วนอีกสองเพลง "สไตล์" และ "ไวล์ดิสต์ดรีมส์" ติด 10 อันดับสูงสุดของชาร์ตเดียวกัน ซิงเกิล "แบดบลัด" ได้รับการสนับสนุนเป็นพิเศษด้วยเวอร์ชันรีมิกซ์ที่มีศิลปินแร็ปเปอร์ เคนดริก ลามาร์ มาร้องรับเชิญ ขณะที่เพลง "เอาต์ออฟเดอะวุดส์" และ "นิวโรแมนติกส์" ได้รับการเปิดตัวเป็นสองซิงเกิลสุดท้ายใน ค.ศ. 2016 ซิงเกิลทั้งหมดจากอัลบั้ม *1989* มาพร้อมกับมิวสิกวิดีโอที่สะท้อนภาพลักษณ์และลักษณะใหม่ของสวิฟต์ โดยแตกต่างจากวิดีโอเพลงแนวคันทรีในอดีตที่เน้นการเล่าเรื่องแบบเส้นตรงและแฟชั่นในชีวิตประจำวัน มิวสิกวิดีโอจาก *1989* กลับนำเสนอเรื่องราวแบบไม่เป็นเส้นตรง (fragmented storyline) พร้อมฉากและองค์ประกอบภาพที่ประณีตซับซ้อน (mise-en-scène) ซึ่งชวนให้นึกถึงโลกแห่งจินตนาการ การสร้างภาพยนตร์ฮอลลีวูด และวิถีชีวิตหรูหรา

มีนักวิชาการหลายท่านได้วิเคราะห์ผลกระทบจากการตลาดของอัลบั้ม *1989* เช่น คีท เนนบี นักวิชาการด้านวัฒนธรรมร่วมสมัย เห็นว่ามิวสิกวิดีโอของสวิฟต์ได้สร้างภาพลักษณ์ "ป็อป" ที่มีความ "หรูหราและเหนือสามัญ" ซึ่งแตกต่างจากบุคลิกที่จริงใจและเรียบง่ายในมิวสิกวิดีโอเพลงคันทรีของเธอก่อนหน้านั้น ในทำนองเดียวกัน แมรีน วิลกินสัน นักวิชาการด้านสื่อศึกษา อธิบายภาพลักษณ์ของสวิฟต์ใน *1989* ว่าเป็นแบบ "สดใสเกินจริง" โดยเธอจงใจแสดงให้เห็นว่า "บุคลิกป็อป" ของตนเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นจากความพยายามอย่างหนัก หมายความว่า "ตัวตนที่แท้จริง" ของเธอยังคงอยู่ภายใต้บุคลิกที่ปรากฏในมิวสิกวิดีโอและการให้สัมภาษณ์ ด้วยวิธีนี้สวิฟต์ได้สื่อสารกับผู้ฟังว่าเธอยังคงรักษาความเป็นตัวตนดั้งเดิมจากยุคคันทรีไว้ได้ วิลกินสันมองว่าภาพลักษณ์ "สดใสเกินจริง" ดังกล่าวเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้สวิฟต์สามารถเปลี่ยนผ่านจากแนวคันทรีสู่แนวป็อปได้อย่างราบรื่น ในขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาฐานแฟนเพลงจากยุคคันทรีไว้ด้วย ขณะที่แรนดี ลูอิส จาก*[[ลอสแอนเจลิสไทมส์]]* เห็นว่าสวิฟต์สามารถทำได้เช่นนั้นผ่านสายสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับแฟนเพลง โดยเฉพาะจากการใช้สื่อสังคมออนไลน์และกิจกรรมซีเคร็ตเซสชันส์ ที่สร้างความผูกพันโดยตรงระหว่างศิลปินกับผู้ติดตามของเธอ

## ผลตอบรับเชิงพาณิชย์
ในสหรัฐ ยอดจำหน่ายแผ่นเสียงในคริสต์ทศวรรษ 2010 ลดลงอย่างมากจากการเติบโตของการดาวน์โหลดและการสตรีมมิง แต่ผลงานของสวิฟต์ยังคงทำยอดจหน่ายได้อย่างแข็งแกร่ง โดยอัลบั้มสองชุดก่อนหน้าอย่าง*[[สปีกนาว]]* (2010) และ*เรด* (2012) ต่างมียอดจำหน่ายเกินหนึ่งล้านชุดภายในสัปดาห์แรกที่ออกจำหน่าย สำหรับอัลบั้ม *1989* นักวิเคราะห์ในอุตสาหกรรมดนตรีได้จับตาดูอย่างใกล้ชิด เนื่องจากเป็นอัลบั้มที่สวิฟต์ถอนตัวออกจากแนวคันทรีอย่างเต็มตัว ซึ่งเคยเป็นรากฐานของอาชีพเธอ รวมถึงการตัดสินใจไม่ให้ผลงานถูกสตรีมฟรีในช่วงนั้น สื่อหลายแห่งคาดการณ์ก่อนวางจำหน่ายว่าอัลบั้มนี้อาจมียอดจำหน่ายต่ำกว่าหนึ่งล้านชุด โดยประเมินอยู่ระหว่าง 600,000–900,000 ชุด อย่างไรก็ตาม หลังจากวางจำหน่ายสื่อ*บิลบอร์ด*ได้เฝ้าติดตามยอดจำหน่ายอย่างใกล้ชิดและปรับประมาณการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจาก 900,000 ชุดในวันแรกเป็น 1.2 ล้านชุดภายใน 48 ชั่วโมง และแตะ 1.3 ล้านชุดภายในหกวัน

ตามข้อมูลยอดจำหน่ายจนถึงวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 (ชาร์ตประจำวันที่ 15 พฤศจิกายน 2014) *1989* เปิดตัวที่อันดับหนึ่งบน*บิลบอร์ด* 200 ด้วยยอดจำหน่ายสัปดาห์แรก 1.287 ล้านชุด ส่งผลให้สวิฟต์กลายเป็นศิลปินคนแรกที่มีอัลบั้มถึงสามชุดซึ่งมียอดขายเกินหนึ่งล้านชุดในสัปดาห์เปิดตัว อีกทั้ง *1989* ยังเป็นอัลบั้มแรกของปี 2014 ที่ทำยอดจำหน่ายเกินหนึ่งล้านชุดด้วย อัลบั้มนี้ครองอันดับหนึ่งบน*บิลบอร์ด* 200 รวม 11 สัปดาห์ และอยู่ใน 10 อันดับสูงสุดนานหนึ่งปีเต็ม ภายในสิ้นปี 2019 มียอดจำหน่ายรวมในสหรัฐ 6.215 ล้านชุด ถือเป็นอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุดอันดับที่สามของทศวรรษ 2010 ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2025 อัลบั้มมียอดจำหน่ายเทียบเท่าอัลบั้มรวมคิดเป็น 14.6 ล้านหน่วยในสหรัฐ และในเดือนกันยายน ค.ศ. 2025 สมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) ได้มอบการรับรองระดับแพลตินัม 14 เท่า 

อัลบั้ม *1989* ประสบความสำเร็จอย่างสูงในระดับโลก โดยขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตเพลงหลายประเทศ และได้รับการรับรองยอดจำหน่ายระดับมัลติแพลตินัมในหลายภูมิภาค ได้แก่ ออสเตรเลีย (แพลตินัม 11 เท่า) แคนาดา (แพลตินัม 6 เท่า) เม็กซิโก (แพลตินัม 3 เท่า และโกลด์ 1 รางวัล) นิวซีแลนด์ (แพลตินัม 10 เท่า) นอร์เวย์ (แพลตินัม 3 เท่า) สหราชอาณาจักร (แพลตินัม 6 เท่า) นอกจากนี้ *1989* ยังติดห้าอันดับแรกบนชาร์ตเพลงในหลายประเทศทั่วอเมริกา ยุโรป และภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก เช่น ออสเตรีย เดนมาร์ก เยอรมนี อิตาลี โปรตุเกส สเปน สวิตเซอร์แลนด์ ญี่ปุ่น และบราซิล ในด้านการรับรองยอดจำหน่ายเพิ่มเติม ได้รับระดับแพลตินัมในฝรั่งเศส เยอรมนี อิตาลี ญี่ปุ่น โปรตุเกส และสวิตเซอร์แลนด์ ระดับดับเบิลไดมอนด์ในบราซิล ระดับแพลตินัม 3 เท่าในออสเตรีย เดนมาร์ก โปแลนด์ และ สิงคโปร์ ระดับแพลตินัม 4 เท่า ในเบลเยียม ในประเทศจีนอัลบั้ม *1989* มียอดจำหน่ายเกินหนึ่งล้านหน่วยภายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2019 กลายเป็นหนึ่งในอัลบั้มดิจิทัลที่มียอดจำหน่ายสูงที่สุดในประเทศ

ตามรายงานของสมาพันธ์ผู้ผลิตสิ่งบันทึกเสียงระหว่างประเทศ *1989* เป็นอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุดอันดับที่ 2 ของ ค.ศ. 2014 และอันดับที่ 3 ของ ค.ศ. 2015 ภายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2022 กลายเป็นอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายรวมทั่วโลกสูงที่สุดของสวิฟต์ โดยมียอดจำหน่ายกว่า 14 ล้านชุด หลังจากที่สวิฟต์เริ่มต้นการแสดงคอนเสิร์ตรอบโลกดิเอราส์ทัวร์ ซึ่งเป็นการย้อนรอยผลงานตลอดอาชีพของเธอในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2023 ยอดจำหน่ายและยอดสตรีมมิงของผลงานทั้งหมดของเธอก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง โดย *1989* กลับขึ้นสู่จุดสูงสุดใหม่บนชาร์ตในหลายประเทศ ได้แก่ กรีซ (อันดับ 1) ออสเตรีย (อันดับ 4) สวีเดน (อันดับ 17) และยังปรากฏบนชาร์ตของประเทศใหม่ ๆ เช่น อาร์เจนตินา (อันดับ 1) อุรุกวัย (อันดับ 7) ไอซ์แลนด์ (อันดับ 25)

## ผลการตอบรับเชิงวิจารณ์

บทวิจารณ์เบื้องต้นของอัลบั้ม *1989* โดยทั่วไปได้รับความเห็นในเชิงบวก แม้จะไม่เป็นเช่นนั้นทั้งหมดก็ตาม จากการรวบรวมบทวิจารณ์ในสื่อกระแสหลัก เว็บไซต์เมทาคริติกได้ให้คะแนนเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักที่ 76 คะแนนจาก 100 คะแนน โดยอ้างอิงจากบทวิจารณ์จำนวน 29 ฉบับ ขณะที่เว็บไซต์เอนีดีเซ็นต์มิวสิก? ให้คะแนนอัลบั้มนี้ 7.4 คะแนนจาก 10 คะแนน โดยอ้างอิงจากบทวิจารณ์จำนวน 28 ฉบับ

บทวิจารณ์ในเชิงบวกส่วนใหญ่ได้ชื่นชมความสามารถด้านการประพันธ์เพลงของสวิฟต์ โดยเน้นย้ำถึงเนื้อเพลงที่หลากหลายซึ่งสะท้อนอารมณ์ทั้งความสนุกสนานและความขมขื่นของความรักที่ล้มเหลว ซึ่งนักวิจารณ์หลายคนเห็นว่ามีความเป็นผู้ใหญ่และปราศจากความไร้เดียงสาที่เคยปรากฏในบทเพลงก่อนหน้าของเธอ นักวิจารณ์มีความเห็นว่าเมื่อเทียบกับอัลบั้มก่อน ๆ *1989* มีลักษณะสนุกสนานมากกว่า แต่ยังคงรักษาความลึกซึ้งทางอารมณ์ไว้ได้อย่างครบถ้วน วรินดา จากาดา จากนิตยสาร*[[พิตช์ฟอร์ก]]* มีความเห็นว่า ตัวตนของสวิฟต์ในอัลบั้ม *1989* แสดงถึงความพึ่งพาตนเองและความมั่นใจ โดยไม่จมอยู่กับความเจ็บปวดในอดีตมากเกินไป ขณะที่ ร็อบ เชฟฟีลด์ จากนิตยสาร*[[โรลลิงสโตน]]* ได้อธิบายว่าอัลบั้มนี้เป็นผลงานที่ "ประหลาดอย่างลึกซึ้ง เต็มเปี่ยมด้วยอารมณ์เร่าร้อน และเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นอย่างยิ่ง" ซึ่งสะท้อนให้เห็นการสำรวจความรู้สึกของเธอไปจนถึงขีดสุด

นักวิจารณ์มองว่าการที่สวิฟต์หันมาใช้แนวซินท์ป็อปแบบคริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นการทดลองทางดนตรี แต่มีความเห็นแตกต่างกันเกี่ยวกับผลลัพธ์ที่ได้ บทวิจารณ์จำนวนมากชื่นชมการผลิตเสียงว่าให้ความรู้สึกติดหูเป็นพิเศษ โรเบิร์ต คริสเกา ให้ความเห็นว่า "ท่วงทำนองที่ผ่านการปรับแต่งและเสียงร้องที่ผ่านกระบวนการเทคนิค" ทำให้สวิฟต์ฟังดูเป็นธรรมชาติ "ราวกับอยู่ในบ้านของตนเอง" แม้เธอมีเจตนาที่จะละทิ้งแนวดนตรีเดิมของตนก็ตาม พาวเวอร์ส ให้ความเห็นว่าการประมวลผลเสียงร้องด้วยเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ช่วยเผยให้เห็นเฉดอารมณ์และการแสดงออกในรูปแบบใหม่ของสวิฟต์ ส่งผลให้การฟังอัลบั้มนี้เป็นประสบการณ์ที่น่ารื่นรมย์ จอน คารามานิกา จาก*[[เดอะนิวยอร์กไทมส์]]* และอเล็กซิส เพตริดิส จาก*[[เดอะการ์เดียน]]* ต่างยกย่อง *1989* ว่าเป็นการคารวะต่อดนตรีป็อปในคริสต์ทศวรรษ 1980 อย่างซื่อสัตย์ และยกระดับสถานะของสวิฟต์ให้เป็นศิลปินเหนือกาลเวลาที่ก้าวล้ำหน้าเพื่อนร่วมยุค โดยเพตริดิสให้เหตุผลว่าความสำเร็จนี้เกิดจากวิสัยทัศน์ทางศิลปะของสวิฟต์เอง แม้จะมีผู้ร่วมงานและโปรดิวเซอร์จำนวนมากก็ตาม

ในอีกด้านหนึ่ง บทวิจารณ์จำนวนไม่น้อยได้แสดงความเสียดายต่อแนวทางดนตรีที่ใช้เสียงซินท์เป็นหลัก โดยเห็นว่าทำให้ความแท้จริงของการประพันธ์เพลงของสวิฟต์ลดลง เนื่องจากพวกเขามองว่าแนวดนตรีดังกล่าวมีลักษณะ "เชิงพาณิชย์" ซึ่งขัดแย้งกับคุณค่าความจริงใจที่เป็นหัวใจของดนตรีคันทรี บทวิจารณ์หลายฉบับวิพากษ์วิจารณ์การใช้เสียงซินท์อย่างหนักหน่วงว่าไปบดบังรายละเอียดของเนื้อเพลง และทำให้อัลบั้มมีลักษณะทั่วไปไม่โดดเด่น สตีเวน ไฮเดิน ในนิตยสาร*แกรนต์แลนด์* ให้ความเห็นว่า *1989* แสดงให้เห็นถึงความสม่ำเสมอในการประพันธ์เพลง แต่โทนเสียงซินท์ป็อปแบบคริสต์ทศวรรษ 1980 กลับซ้ำซากและทำให้สวิฟต์สูญเสียเอกลักษณ์เฉพาะตัว สตีเฟน โทมัส เออร์ลไวน์ จากออลมิวสิก สรุปว่าอัลบั้มนี้เป็น "ดนตรีประกอบอันแวววาวของวิถีชีวิตที่เปี่ยมด้วยความทะเยอทะยาน" ซึ่งพยายามตอบสนองต่อรสนิยมของกระแสหลักอย่างชัดเจน ขณะเดียวกัน คิตตี เอ็มไพร์ จาก*[[ดิออบเซิร์ฟเวอร์]]* เห็นว่า *1989* แสดงศักยภาพของสวิฟต์ในฐานะนักแต่งเพลงได้อย่างชัดเจน แต่ยังไม่ถึงขั้น "ยอดเยี่ยมอย่างไร้ข้อกังขา" เท่ากับซิงเกิล "ไอนูว์ยูเวอร์ทรับเบิล"

## รางวัลและการจัดอันดับ
ในปี 2015 อัลบั้ม *1989* ได้รับรางวัลอัลบั้มป็อป/ร็อกยอดนิยม จากงานอเมริกันมิวสิกอะวอดส์ และรางวัลอัลบั้มแห่งปี (สากลตะวันตก) จากงานเจแปนโกลด์ดิสอะวอดส์ นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอัลบั้มป็อป/ร็อกนานาชาติยอดเยี่ยม จากงานเอคโคมิวสิกไพร์ซ ในประเทศเยอรมนี, อัลบั้มนานาชาติแห่งปี จากงานรางวัลจูโน ในประเทศแคนาดา และอัลบั้มนานาชาติยอดเยี่ยม จากงานลอสพรีมิออส 40 พรินซิพาเลส ในประเทศสเปน อัลบั้มนี้ยังคว้ารางวัลอัลบั้มแห่งปี จากงานไอฮาร์ตเรดิโอมิวสิกอะวอดส์ประจำปี 2016 อีกด้วย ในการประกาศผลรางวัลแกรมมี ครั้งที่ 58 เมื่อปี 2016 อัลบั้ม *1989* ได้รับรางวัลใหญ่สองรางวัล ได้แก่ อัลบั้มแห่งปี และอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม ซึ่งทำให้เทย์เลอร์ สวิฟต์ กลายเป็นศิลปินหญิงเดี่ยวคนแรกที่สามารถคว้ารางวัลอัลบั้มแห่งปีได้ถึงสองครั้ง โดยครั้งแรกของเธอคือจากอัลบั้ม *[[เฟียร์เลส (อัลบั้มเทย์เลอร์ สวิฟต์)|เฟียร์เลส]]* (2008) ซึ่งได้รับรางวัลในปี 2010

สื่อสิ่งพิมพ์หลายแห่งได้จัดให้อัลบั้ม *1989* อยู่ในรายชื่ออัลบั้มยอดเยี่ยมประจำปี 2014 โดยสื่อที่จัดให้อัลบั้มนี้อยู่ใน 10 อันดับแรก ได้แก่ *บิลบอร์ด* (อันดับที่ 1), *อเมริกันซองไรเตอร์* (อันดับที่ 4), *ไทม์* (อันดับที่ 4), *เดอะเดลีเทลิกราฟ* (อันดับที่ 5), *เดอะมิวสิก* (อันดับที่ 5), *ดราวอินซาวด์* (อันดับที่ 6), *คอมเพล็กซ์* (อันดับที่ 8) และ*[[โรลลิงสโตน]]* (อันดับที่ 10) นอกจากนี้ยังมีสื่ออื่น ๆ ที่บรรจุ *1989* ไว้ในรายชื่ออัลบั้มยอดเยี่ยมประจำปีเช่นกัน ได้แก่ *เดอะการ์เดียน*, *ดิ เอ. วี. คลับ*, *ป็อปแมตเตอร์ส*, *พิตช์ฟอร์ก* และ*มิวสิกโอเอ็มเอช* อัลบั้ม *1989* ยังได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในอันดับที่ 7 จากการสำรวจความคิดเห็นนักวิจารณ์จำนวนมากในแบบสำรวจโดยพาซซ์แอนด์จอป ประจำปี 2014 จาก*เดอะวิลเลจวอยซ์* และยังปรากฏอยู่ในรายชื่อส่วนตัวของนักวิจารณ์ ได้แก่ จอน คารามานิกา จาก*[[เดอะนิวยอร์กไทมส์]]* (อันดับที่ 7), เคน ทักเกอร์ จาก*เอ็นพีอาร์* (อันดับที่ 3) และไบรอัน แมนส์ฟิลด์ จาก*[[ยูเอสเอทูเดย์]]* (อันดับที่ 1)

## รายชื่อเพลง

### หมายเหตุ
*  ทำหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์เสียงร้อง
*  ทำหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์เพิ่มเติม

## ชาร์ต

### ชาร์ตรายสัปดาห์

### ชาร์ตสิ้นปี

### ชาร์ตปลายทศวรรษ

### ชาร์ตตลอดกาล

## การรับรอง

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2557
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงของเทย์เลอร์ สวิฟต์
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยแจ็ก แอนโตนอฟฟ์
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยเทย์เลอร์ สวิฟต์
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยแมกซ์ มาร์ติน
หมวดหมู่:รางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มแห่งปี
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงแนวซินท์ป็อปโดยศิลปินชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:รางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยเชลล์แบ็ก
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยไรอัน เท็ดเดอร์
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงของค่ายบิกมะชีนเร็กเคิดส์