การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2475

การเลือกตั้งประธานาธิบดีจัดขึ้นเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1932 ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ประธานาธิบดีเฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ และรองประธานาธิบดีชาลส์ เคอร์ทิส ซึ่งเป็นผู้สมัครจากพรรคริพับลิกัน พ่ายแพ้อย่างถล่มทลายต่อแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ ผู้ว่าการรัฐนิวยอร์ก และจอห์น แนนซ์ การ์เนอร์ ประธานสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นผู้สมัครจากพรรคเดโมแครต

แม้ว่าเศรษฐกิจจะตกต่ำอย่างหนักเนื่องมาจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ แต่ฮูเวอร์ก็แทบไม่ต้องเผชิญกับการต่อต้านใด ๆ ในการประชุมใหญ่พรรคริพับลิกันประจำปี 1932 โรสเวลต์ถือเป็นผู้เข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในช่วงเริ่มต้นการประชุมใหญ่พรรคเดโมแครตประจำปี 1932 แต่ไม่สามารถได้รับการเสนอชื่อได้จนกระทั่งถึงการลงคะแนนเสียงรอบที่สี่ของการประชุมใหญ่ การประชุมใหญ่พรรคเดโมแครตได้เลือกจอห์น แนนซ์ การ์เนอร์ ประธานสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐเท็กซัส ซึ่งเป็นสมาชิกพรรคเดโมแครตจากภาคใต้คนสำคัญ เป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อให้ดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีของพรรค รูสเวลต์ได้รวมพรรคให้เป็นหนึ่งเดียวโดยรณรงค์หาเสียงเกี่ยวกับความล้มเหลวของรัฐบาลฮูเวอร์ เขาสัญญาว่าจะฟื้นฟูประเทศด้วย "ข้อตกลงใหม่" สำหรับชาวอเมริกัน

โรสเวลต์ชนะการเลือกตั้งอย่างถล่มทลายทั้งจากคณะผู้เลือกตั้งและคะแนนนิยม โดยชนะการเลือกตั้งในทุกรัฐนอกภาคตะวันออกเฉียงเหนือและได้รับคะแนนนิยมสูงสุดในบรรดาผู้ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคเดโมแครตจนถึงเวลานั้น ฮูเวอร์ชนะคะแนนนิยมมากกว่า 58% ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี 1928 แต่ส่วนแบ่งคะแนนนิยมของเขาลดลงเหลือ 39.6% ในปี 1932 นอร์แมน โธมัส ผู้ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคสังคมนิยมได้รับคะแนนนิยม 2.2% การเลือกตั้งกลางเทอมในปี 1934 และการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี 1936 ส่งผลให้พรรคเดโมแครตเริ่มใช้ระบบพรรคที่ 5 ซึ่งพรรคนี้อยู่ภายใต้การนำของรูสเวลต์ที่สนับสนุนนโยบาย New Deal การเลือกตั้งของรูสเวลต์ถือเป็นการสิ้นสุดยุคที่พรรคริพับลิกันครองอำนาจทางการเมืองในตำแหน่งประธานาธิบดี ซึ่งดำเนินมาตั้งแต่ต้นสงครามกลางเมืองและการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2403

รูสเวลต์เป็นประธานาธิบดีจากพรรคเดโมแครตคนแรกที่ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2459 เป็นคนแรกที่ชนะคะแนนเสียงนิยมอย่างท่วมท้นนับตั้งแต่ พ.ศ. 2419 และเป็นคนแรกที่ชนะคะแนนเสียงทั้งเลือกตั้งและนิยมอย่างท่วมท้นนับตั้งแต่ พ.ศ. 2395 ฮูเวอร์เป็นประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งอยู่เพียงคนเดียวที่แพ้การเลือกตั้งระหว่าง พ.ศ. 2455 ถึง พ.ศ. 2519 และเป็นผู้ดำรงตำแหน่งที่ได้รับการเลือกตั้งเพียงคนเดียวที่แพ้การเลือกตั้งระหว่าง พ.ศ. 2455 ถึง พ.ศ. 2523

## เบื้องหลัง
เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ ผู้ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคริพับลิกัน ชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี 1928 โดยเอาชนะอัล สมิธ ผู้ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคเดโมแครต สมิธสูญเสียการสนับสนุนจากพรรค Solid South ในช่วงหาเสียง ซึ่งน่าจะเกิดจากความรู้สึกต่อต้านนิกายโรมันคาทอลิก ฮูเวอร์ชนะการเลือกตั้งอย่างถล่มทลาย โดยชนะ 40 รัฐจาก 48 รัฐ ทำให้เขาได้รับคะแนนเสียงเลือกตั้ง 444 เสียง ในขณะที่สมิธได้เพียง 87 เสียง อย่างไรก็ตาม วิกฤตการณ์วอลล์สตรีทในปี 1929 และภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ทำให้พรรคริพับลิกันมีอำนาจน้อยลง ในการเลือกตั้งปี 1930 พรรคเดโมแครตสามารถควบคุมสภาผู้แทนราษฎรของสหรัฐได้ ลดเสียงข้างมากของพรรคริพับลิกันในวุฒิสภาสหรัฐเหลือเพียงหนึ่งเสียง และได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งผู้ว่าการรัฐส่วนใหญ่

สมิธเป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคเดโมแครตคนแรกในศตวรรษที่ 20 ที่ได้รับคะแนนเสียงส่วนใหญ่จาก 12 เมืองใหญ่ที่สุดในประเทศ คะแนนเสียงสุทธิจาก 12 เมืองใหญ่ที่สุดเปลี่ยนจากพรรคริพับลิกันเป็นพรรคเดโมแครต โดยฮาร์ดิงชนะ 1,540,000 คะแนนในปี 1920 คูลิดจ์ชนะ 1,308,000 คะแนนในปี 1924 ในขณะที่สมิธชนะ 210,000 คะแนน ซามูเอล ลูเบลล์เขียนไว้ใน The Future of American Politics ว่าชัยชนะของแฟรงคลิน ดี. โรสเวลต์ในการเลือกตั้งปี 1932 นั้นเกิดขึ้นก่อนคะแนนเสียงที่เพิ่มขึ้นของสมิธในเขตเมือง

## ผู้สมัคร
### [[พรรคเดโมแครต (สหรัฐ)|พรรคเดโมแครต]]

thumb|right|ภาพข่าวการกล่าวสุนทรพจน์ของโรสเวลต์

สมิธซึ่งประกาศลงสมัครรับเลือกตั้งเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 1932 เป็นผู้สมัครชั้นนำเนื่องจากเขายังคงเคลื่อนไหวในพรรคและยังคงได้รับการสนับสนุนจากแคมเปญหาเสียงในปี 1928 โจเซฟ เทย์เลอร์ โรบินสัน ซึ่งเคยเป็นคู่ชิงตำแหน่งรองประธานาธิบดีของสมิธ ประกาศว่าจะไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งในวันที่ 31 มีนาคม 1932 และให้การสนับสนุนแฟรงคลิน ดี. โรสเวลต์ เจสซี ไอ. สเตราส์ จัดทำการสำรวจความคิดเห็นของผู้แทนในการประชุมใหญ่แห่งชาติของพรรคเดโมแครตในปี 1928 ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเสียงส่วนใหญ่สนับสนุนรูสเวลต์ และการสำรวจความคิดเห็นเพิ่มเติมแสดงให้เห็นว่ารูสเวลต์ได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งขั้นต้นและการเลือกตั้งทั่วไป สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเอ็ดการ์ ฮาวเวิร์ดกล่าวว่า "ผู้ชายเก้าในสิบคนในเก้าในสิบรัฐสนับสนุนรูสเวลต์ และเขาจะเป็นตัวเลือกของพรรคเดโมแครต" รูสเวลต์ประกาศหาเสียงเมื่อวันที่ 23 มกราคม 1932

วิลเลียม เอช. เมอร์เรย์ ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งขั้นต้นหลายครั้งและได้รับผู้แทนเพียงคนเดียวในการเลือกตั้งขั้นต้นของรัฐนอร์ทดาโคตา แต่ไม่สามารถชนะการเลือกตั้งขั้นต้นในรัฐฟลอริดา เนแบรสกา ออริกอน และเวสต์เวอร์จิเนียได้ เขาชนะการเลือกตั้งขั้นต้นในรัฐโอไฮโอเนื่องจากเป็นผู้สมัครเพียงคนเดียวในบัตรลงคะแนน แต่ผู้แทนได้รับคำสั่งจากการประชุมใหญ่ ไม่ใช่จากการเลือกตั้งขั้นต้น การประชุมใหญ่ในรัฐโอคลาโฮมาเลือกผู้แทนที่ให้เขาควบคุมจำนวน 22 คน

### [[พรรคริพับลิกัน (สหรัฐ)|พรรคริพับลิกัน]]

[thumb|right|ประธานาธิบดี[เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ และโฆษกทำเนียบขาวธีโอดอร์ จอสลิน]]

ในเดือนพฤศจิกายน 1931 วุฒิสมาชิก Hiram Johnson เรียกร้องให้ฮูเวอร์ เกษียณอายุเนื่องจากจะเพิ่มโอกาสที่พรรคริพับลิกันจะชนะการเลือกตั้งในปี 1932 ฝ่ายตรงข้ามของ Hoover ในพรรคริพับลิกันสนับสนุนให้เสนอชื่ออดีตประธานาธิบดี Calvin Coolidge หรือวุฒิสมาชิก Dwight Morrow ให้เป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของพรรค Morrow ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นวุฒิสมาชิกสหรัฐจากนิวเจอร์ซีในปี 1930 แต่เสียชีวิตในวันที่ 5 ตุลาคม 1931 เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม 1931 บทความโดย James F. Coupal อดีตแพทย์ประจำทำเนียบขาวของ Coolidge ได้รับการตีพิมพ์โดย St. Paul Dispatch ซึ่ง Coupal กล่าวว่า Coolidge จะลงสมัคร "หากประชาชนของประเทศนี้แสดงความปรารถนาที่ชัดเจนและไม่ต้องสงสัยที่จะเกณฑ์เขาเพื่อนำประเทศออกจากช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำนี้ และหากเขาสามารถดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีได้โดยไม่ต้องมีภาระผูกพันทางการเมืองหรือภาระผูกพันอื่นใด" คูลิดจ์ไม่ได้ลงสมัครรับการเสนอชื่อ และบทความที่เขาเขียนได้รับการตีพิมพ์โดยหนังสือพิมพ์ The Saturday Evening Post เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2475 โดยเขาให้การสนับสนุนฮูเวอร์และวิพากษ์วิจารณ์ผู้ที่ต้องการให้เขาลงสมัคร
## อ้างอิง


หมวดหมู่:การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์