open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ พ.ศ. 2551

**การเลือกตั้งนายกองค์บริหารส่วนจังหวัดกระบี่ พ.ศ. 2551** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2551 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2551 ประกอบไปด้วยการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 ที่นั่ง และการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด 24 ที่นั่ง โดยแบ่งออกเป็นจำนวน 24 เขตเลือกตั้ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดได้เขตละ 1 คน

## ผู้สมัคร
ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ พ.ศ. 2551 มีผู้สมัครรับเลือกตั้งจำนวน 2 คน ได้แก่

### หมายเลข 1 [[สมบูรณ์ สิทธิมนต์]]
อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ ลงสมัครในนาม พรรคประชาธิปัตย์

### หมายเลข 2 [[สมศักดิ์ กิตติธรกุล]]
อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ 3 สมัย ได้รับการสนับสนุนจาก อาคม เอ่งฉ้วน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ พรรคประชาธิปัตย์

## ผลการเลือกตั้ง
### ผลการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด

|- class="vcard" 
! style="background-color:#FE4E01" | 
| class="org" style="width: 130px" | **กลุ่มรักกระบี่**
| class="fn" | **[[สมศักดิ์ กิตติธรกุล]] (2)***
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | **96,779**
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | **61.27**
| style="text-align: right; margin-right: 0.5em" | **–**
|-

|- style="background-color:#F6F6F6" 
! style="background-color: #FE4E01" | 
| colspan="5" | กลุ่มรักกระบี่ รักษาที่นั่ง 
|- หมวดหมู่:แม่แบบการเลือกตั้ง

### ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด

**ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ พ.ศ. 2551**
|- bgcolor="#E9E9E9"
! colspan=2 |สังกัด
! คะแนนเสียง
! ที่นั่ง
|-
|bgcolor=#FE4E01 |
|align=left|กลุ่มรักกระบี่
| 
| 
|-
| bgcolor= |
| align="left" |พรรคประชาธิปัตย์
| 
| 
|-

|align=left colspan=2|**คะแนนสมบูรณ์**
|
|**24**
|-

| colspan="5" bgcolor="#E9E9E9"|
|-
|align=left colspan=2|คะแนนเสีย
| 7,961
| bgcolor="#E9E9E9" colspan="2" rowspan="4"|
|-
|align=left colspan=2|ไม่ประสงค์ลงคะแนน
| 6,733
|-
| align=left colspan=2|**จำนวนผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง**
| 173,955
|-
|a lign=left colspan=2|จำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง
| 269,568
|-
| colspan="5" bgcolor="#E9E9E9"|
|-
|align=left colspan=5| ที่มา: 
|}

## อ้างอิง

กระบี่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดกระบี่
โอซามุ ซาโต

**โอซามุ ซาโต** (; เกิด 14 เมษายน ค.ศ. 1960) เป็นศิลปินศิลปะดิจิทัล ผู้พัฒนาวิดีโอเกม ช่างภาพ และนักประพันธ์ชาวญี่ปุ่น ผลงานแรกของเขาคืออัลบั้มดนตรีแอมเบียนต์ *Objectless* (1983). ส่วนผลงานแรกในอุตสาหกรรมวิดีโอเกมคือ *[[อีสเทิร์นไมด์: เดอะลอสโซลส์ออฟทนโน]]* ซึ่งเผยแพร่ครั้งแรกผ่าน Classic Mac OS ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1994 และอเมริกาเหนือผ่าน Microsoft Windows ในปีถัดมา ใน ค.ศ. 1998 เขาผลิตและแต่งเพลงประกอบวิดีโอเกม *[[แอลเอสดี: ดรีมซิมูเลเตอร์]]* บน PlayStation ซึ่งต่อมากลายเป็นผลงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเขานอกประเทศญี่ปุ่น

## ชีวิตส่วนตัว
ซาโตเกิดในวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1960 ที่เกียวโต ในวัยเด็ก พ่อและปู่ของเขาผู้เป็นช่างภาพ มีอิทธิพลต่อเขาอย่างมาก ภาพถ่ายศิลปะพุทธศาสนาของพ่อและปู่ของเขายังช่วยหล่อหลอมวิสัยทัศน์ทางศิลปะของเขาด้วย ดังที่เห็นได้จากผลงานสร้างสรรค์ของเขา ซาโตศึกษาต่อที่สถาบันการออกแบบเกียวโตและวิทยาลัยศิลปะเกียวโตซางะ หลังสำเร็จการศึกษา เขาทำงานให้กับบริษัท มอส แอดเวอร์ไทซิง จำกัด ก่อนที่จะผันตัวสู่การทำงานอิสระ ใน ค.ศ. 1986 เขาสถาปนา Osamu Sato Design Office (OSD) ซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น OutSide Directors Company (OSD) 

ใน ค.ศ. 1988 ในช่วงแรก ซาโตทำงานเป็นนักออกแบบกราฟิก ก่อนจะเปลี่ยนมาเน้นการพัฒนาเกมในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ปัจจุบันเขาทำงานด้านการสร้างสรรค์งานศิลปะที่เกี่ยวข้องกับดนตรีและกราฟิกเป็นหลัก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
ภาษาบินตูลู

**ภาษาบินตูลู** () หรือ **ไวเออ** () เป็นภาษาออสโตรนีเซียนในเกาะบอร์เนียว รอเบิร์ต บลัสต์จัดให้เป็นภาษาโดดเดี่ยวในกลุ่มภาษาซาราวักเหนือ *เอทโนล็อก*ตั้งข้อสังเกตว่าภาษานี้อาจใกล้เคียงกับบารัมมากที่สุดในกลุ่มภาษาเหล่านั้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Paradisec has an open access collection of Bintulu language recordings made by Robert Blust.
* Kaipuleohone also has .
* Vaie words ในวิกิพจนานุกรมภาษามลายู

บินตูลู
บินตูลู
บริงมีเดอะเฮดออฟชาร์ลี บราวน์

***บริงมีเดอะเฮดออฟชาร์ลี บราวน์*** (, ) เป็นภาพยนตร์สั้นแอนิเมชันของนักเรียนใน ค.ศ. 1986 ที่เขียนบท กำกับ และวาดภาพโดยจิม เรียร์ดอนขณะเป็นนักศึกษาที่ CalArts *บริงมีเดอะเฮดออฟชาร์ลี บราวน์*เป็นภาพขาวดำที่ดูหยาบและยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เหมือนภาพวาดด้วยมือ

## เนื้อเรื่อง
ภาพยนตร์สั้นเรื่องนี้นำเสนอเป็นตัวอย่างของภาพยนตร์ล้อเลียนรายการพิเศษทางโทรทัศน์เรื่อง ''Peanuts'' พร้อมกับเปิดเพลงประจำตัว "Linus and Lucy" ผู้บรรยายกล่าวถึงแก่นของรายการพิเศษนี้ว่า: เจ้าฟักทองยักษ์ได้ตั้งค่าหัวชาร์ลี บราวน์ ทำให้ตัวละครในเรื่อง *Peanuts* พยายามฆ่าชาร์ลี บราวน์ด้วยวิธีต่าง ๆ (ลูซีเปลี่ยนลูกรักบี้ให้เป็นระเบิด ชโรเดอร์ใช้เปียโนบดขยี้เขา สนูปปี้กัดแขนของเขาขาด ต้นไม้กินว่าวล้มทับเขา และไลนัสบีบคอเขาด้วยผ้าห่ม) จนกระทั่งผู้บรรยายประกาศว่าชาร์ลี บราวน์ "ถูกผลักไสไปไกลเกินไป" ชาร์ลี บราวน์ตัดผมเป็นทรงโมฮอว์ก เสริมสำเนียงหนาคล้ายกับอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ และบรรจุอาวุธหลายชิ้น จากนั้น ชาร์ลี บราวน์และตัวละครจาก *Peanuts* ก็ปะทะกันด้วยการยิงปืนและภาพตัดต่อความรุนแรงอันโกลาหล โดยมีตัวละคร/บุคคลอื่น ๆ จากการ์ตูนและวัฒนธรรมร่วมสมัย ได้แก่ ป๊อปอาย, ก็อตซิลลา, บลอนดีและแด็กวูด, ร็อกกี บัลบัว, อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (เห็นวาดภาพก่อนถูกยิง) กับทหารนาซีสองนาย มิกกี้ เมาส์ และริชาร์ด ซิมมอนส์ ภาพยนตร์จบลงด้วยการที่ชาร์ลี บราวน์สูบบุหรี่บนเตียงร่วมกับเด็กหญิงผมแดงตัวน้อยหลังมีเพศสัมพันธ์กัน

ภาพยนตร์ยังมีการอ้างอิงถึงวัฒนธรรมร่วมสมัยและภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น ไลนัสรัดคอชาร์ลี บราวน์เป็นการรีเมกจากการตายของลูกา บราซีใน *[[The Godfather]]* ทรงผมโมฮอว์กของชาร์ลี บราวน์ เป็นการอ้างอิงถึงเทรวิส บิคเคิลใน *[[Taxi Driver]]* และการที่ชาร์ลี บราวน์กรีดร้องว่า "นังสารเลว!" ("Bitch!") หลังลูซียิงใส่แขนของเขา เป็นการนำการดวลปืนของวิลเลียม โฮลเดนใน *[[The Wild Bunch]]* มาทำใหม่ทีละช็อต ชื่อเรื่อง "บริงมีเดอะเฮดออฟชาร์ลี บราวน์" เป็นการล้อเลียนเรื่อง *[[Bring Me the Head of Alfredo Garcia]]* (ที่ภาพยนตร์สั้นอุทิศให้) ของ Sam Peckinpah และเครดิตตอนจบถึง Charles "Dutch" Schultz ก็เป็นการอ้างอิงถึง Dutch Schultz

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* ''บริงมีเดอะเฮดออฟชาร์ลี บราวน์'' ในยูทูบ
* ''บริงมีเดอะเฮดออฟชาร์ลี บราวน์'' ใน Dailymotion

หมวดหมู่:ภาพยนตร์แฟน
หมวดหมู่:วรรณกรรมล้อคอมิก
หมวดหมู่:วรรณกรรมล้อภาพยนตร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์สั้นแอนิเมชันสัญชาติอเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่เผยแพร่ลงยูทูบ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์สั้นภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันขาว-ดำสัญชาติอเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับอดอลฟ์ ฮิตเลอร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกันที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2529
รายชื่อผู้เปลี่ยนมานับถือศาสนาพุทธ

บุคคลต่อไปนี้ล้วนเป็น **ผู้เปลี่ยนมานับถือศาสนาพุทธ**

## จากอเทวนิยมหรืออัญญัตินิยม

## จากศาสนาในกลุ่มอับราฮามิก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ
แอนน์ เด โมว์เบรย์

**แอนน์ เด โมว์เบรย์ เคาน์เตสที่ 8 แห่งนอร์เฟิล์ก** (; 10 ธันวาคม ค.ศ. 1472 – 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1481) เป็นพระชายาที่ยังเป็นเยาวกุมารีของริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี ดยุกแห่งยอร์ก หนึ่งในเจ้าชายในหอคอย เมื่อมีพระชันษา 6 ปี แต่หลังจากพิธีเสกสมรสไม่กี่ปี แอนน์ เด โมว์เบรย์ สิ้นพระชนม์เมื่อพระชันษา 8 ปี

## พระประวัติ
### พระชนม์ชีพช่วงต้น
แอนน์ประสูติเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1472 ณ ปราสาทแฟรมลิงงัมในซัฟเฟิล์ก เป็นทายาทเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ของจอห์น เด โมว์เบรย์ ดยุกที่ 4 แห่งนอร์เฟิล์ก () กับเลดีเอลิซาเบธ ทัลบอต () พระอัยกาและพระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี คือ จอห์น ทัลบอต เอิร์ลที่ 1 แห่งชรูว์บรี () กับมาร์กาเรต โบช็องป์ () ภรรยาคนที่สอง ซึ่งหลังจากจอห์น เด โมว์เบรย์ พระบิดาถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 1476 แอนน์ทายาทเพียงคนเดียวของครอบครัวทรงได้รับส่วนแบ่งจากมรดกจำนวนมากของบิดา

### เสกสมรส
แอนน์ เด โมว์เบรย์ พระชันษา 6 ปี เข้าพระราชพิธีเสกสมรสกับริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี ดยุกแห่งยอร์ก พระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ กับเอลิซาเบธ วูดวิลล์ ซึ่งมีพระชันษา 4 ปี เมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1478 ณ โบสถ์น้อยนักบุญสเทเฟนในเวสต์มินสเตอร์

### สิ้นพระชนม์
แอนน์ เด โมว์เบรย์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1481 ที่กรีนิช มหานครลอนดอน หรือเกือบสองปีก่อนที่ริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี ดยุกแห่งยอร์ก จะถูกนำไปจำสนมที่หอคอยลอนดอนพร้อมกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 พระเชษฐา หลังแอนน์เสียชีวิต สิทธิ์ในมรดกของเธอจะตกไปยังวิลเลียม เด เบิร์กลีย์ ไวเคานต์เบิร์กลีย์ () และจอห์น ฮาเวิร์ด ลอร์ดฮาเวิร์ด () ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ แต่ผลจากพระราชบัญญัติเดือนมกราคม ค.ศ. 1483 ตัดสินให้มรดกของแอนน์ตกแก่ริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี ผู้พระสวามี และทายาทของพระสวามี หากไม่มี ให้มรดกตกสู่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 พระสสุระหรือพระบิดาของริชาร์ดแห่งชรูว์บรี และทายาทในพระสสุระ

## หลุมฝังพระศพ
พระศพของแอนน์บรรจุในโลงตะกั่วที่โบสถ์น้อยนักบุญอีรัสมุสแห่งฟอร์เมีย () ในเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ ต่อมาโบสถ์น้อยหลังดังกล่าวถูกรื้อลงในรัชกาลพระเจ้าเฮนรีที่ 7 เพื่อสร้างโบสถ์น้อยส่วนพระองค์ หีบพระศพของแอนน์ เด โมว์เบรย์ถูกเคลื่อนย้ายไปบรรจุไว้ในสุสานใต้ดินของแอบบีย์ของชาวไมเนอร์แห่งนักบุญกลารานอกอัลด์เกต () ซึ่งดูแลโดยนักพรตหญิงคณะฟรันซิสกัน ในเวลาต่อมาหีบพระศพอันตรธานไปไม่มีคนระลึกถึงในที่สุด

เดือนธันวาคม ค.ศ. 1964 คนงานก่อสร้างในสเตปนีย์ได้ขุดไปพบกับสุสานใต้ดินและหีบพระศพแอนน์ เด โมว์เบรย์โดยบังเอิญ หีบพระศพเปิดออก และมีนักวิทยาศาสตร์เข้าวิเคราะห์พระศพของแอนน์ ก่อนนำพระศพไปฝังที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1965 พระศพของแอนน์ยังปรากฏปอยพระเกศาสีแดงติดอยู่กับพระสิรัฐิและมีพระภูษายังห่อหุ้มพระศพอยู่

ส่วนโบสถ์น้อยเฮนรีที่ 7 ภายในเวสมินสเตอร์แอบบีย์เป็นที่ฝังพระศพริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี ดยุกแห่งยอร์ก พระสวามีของแอนน์ และพระเจ้าเฮนรีที่ 5 พระเชษฐาของดยุกแห่งยอร์ก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ราชวงศ์ยอร์ก
หมวดหมู่:เจ้าหญิงอังกฤษโดยการเสกสมรส
หมวดหมู่:เคาน์เตสในประเทศอังกฤษ
หมวดหมู่:บารอนเนสแห่งอังกฤษ
หมวดหมู่:เจ้านายที่สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์
หมวดหมู่:ดัชเชสแห่งยอร์ก
โคโตชิโรนูชิ

**โคโตชิโรนูชิ** () มีอีกพระนามว่า **ยาเอะ โคโตชิโรนูชิ โนะ คามิ** () เป็น*[[คามิ]]*ในชินโต

ใน*[[โคจิกิ]]*ระบุว่า โคโตชิโรนูชิเป็นพระโอรสในโอกูนินูชิ เทพเจ้าแห่งพื้นพิภพโลกประจำแคว้นอิซูโมะ เมื่อเหล่าเทพสวรรค์ส่งทาเกมิกาซูจิไปพิชิติอิซูโมะ โอกูนินูชิทรงเลื่อนการตัดสินพระทัยว่าจะขัดขืนพระโอรสทั้งสองของตนหรือไม่ โคโตชิโรนูชิผู้กำลังหาปลาอยู่ตอนที่ทาเกมิกาซูจิมาถึง ตกลงที่จะยอมรับการปกครองของเหล่าเทพสวรรค์ ยอมมอบหอกของตนและออกจากอิซูโมะไป ทาเกมินากาตะ พระเชษฐา/อนุชาของพระองค์ ต่อสู้กับทาเกมิกาซูจิและพ่ายแพ้

โคโตชิโรนูชิเป็นเทพองค์สำคัญในศาลเจ้าอาซูกะ และมีความเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าเอบิซุ ในเทพปกรณัม พระองค์เป็นที่ปรึกษาแก่จักรพรรดินีจิงงูในระหว่างที่พระนางทำการรุกรานเกาหลี พระองค์ยังเป็นหนึ่งในเทพทั้งแปดองค์ที่ได้รับมอบหมายให้ปกป้องราชสำนักอีกด้วย ธิดาฮิเมตาตาไรซูซุ พระธิดาของพระองค์ กลายเป็นพระมเหสีของจักรพรรดิจิมมุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชินโต
หมวดหมู่:เทพเจ้าญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ความเชื่อซูวะ
หมวดหมู่:ตระกูลมิวะ
ซากโรงแรมนากางูซูกุ

**ที่ตั้งโรงแรมนากางูซูกุ** () มีอีกชื่อว่า **รอยัลโฮเทล** หรือ **ทากาฮาระ/โคเง็งโฮเทล** () เป็นโรงแรมร้างที่สร้างไม่เสร็จในคิตานากางูซูกุ จังหวัดโอกินาวะ ตั้งอยู่ไม่สูงกว่ากำแพงปราสาทนากางูซูกุ 50 เมตร ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 โรงแรมนี้ถูกรื้อทำลายหมดสิ้น

## ภูมิหลัง
เชื่อกันว่าโรงแรมนี้สร้างขึ้นโดยนักธุรกิจร่ำรวยจากนาฮะ เพื่อใช้ประโยชน์จากงาน Okinawa Ocean Exposition ปี 1975 เนินเขาทางทิศใต้ของปราสาทนากางูซูกุได้รับเลือกให้เป็นสถานที่ก่อสร้าง เนื่องจากมองเห็นได้ทั้งมหาสมุทรแปซิฟิกและทะเลจีนตะวันออก ปราสาทนั้นได้รับเลือกเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก มีคำเตือนจากพระสงฆ์จากวัดใกล้เคียงว่าสถานที่แห่งนี้เป็นที่ตั้งของสุสานและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์มากมาย แต่ในตอนแรกกลับถูกเพิกเฉย หลังเกิดอุบัติเหตุในการก่อสร้างหลายครั้ง คนงานจึงปฏิเสธที่จะสร้างอาคารให้เสร็จ เพราะรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ถูกสาป ปัจจุบันอาคารถูกทิ้งร้างและรกไปด้วยพืชพรรณ

## ชื่อ
ชื่อทั่วไปที่พบได้มากสุดของโรงแรมในภาษาญี่ปุ่นเขียนเป็น 中城高原ホテル跡 (ที่ตั้งโรงแรมนากางูซูกุทากาฮาระ/โคเง็ง) ชื่อนี้ไม่ใช่ชื่อโรงแรม แต่เป็นคำอธิบายมากกว่า 高原 สามารถอ่านได้เป็น *ทากาฮาระ* หรือ *โคเง็ง* ซึ่งคำหลังหมายถึง *ที่ราบสูง* ส่วนอีกชื่อหนึ่งคือ *รอยัลโฮเทล* ซึ่งเป็นชื่อที่ผู้สร้างตั้งใจจะใช้เรียกโรงแรมนี้ ซึ่งเห็นได้จากคำว่า "รอยัล" ที่ซีดจางเขียนอยู่เหนือทางเข้า

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*http://gpzagogo.s8.xrea.com/nakagusukuhotel.html
ภาษาตันเดีย

**ภาษาตันเดีย** () เป็นภาษาออสโตรนีเซียนที่พึ่งสูญหาย ผู้พูดภาษานี้ส่วนใหญ่หันไปพูดภาษาวันดาเมน ใน ค.ศ. 1991 มีผู้พูดภาษาตันเดียทั่วโลกเพียง 2 คนที่อาศัยอยู่ทางใต้ของแม่น้ำโวฮ์ซีมีบนคาบสมุทรวันดาเมน จังหวัดอีเรียนจายา ประเทศอินโดนีเซีย ภาษานี้ได้รับการยืนยันว่ามีผู้พูดอยู่ใน ค.ศ. 2009 แต่ใน ค.ศ. 2024 ทีมสำรวจด้านภาษาพบว่าภาษานี้สูญหายไปแล้ว

ภาษานี้อยู่ในสายหลักของกลุ่มภาษาฮัลมาเฮราใต้–นิวกินีตะวันตก

## อ้างอิง
กึมบัก

***กึมบัก*** () เป็นศิลปะพื้นเมืองเกาหลีที่ใช้การติดแผ่นทองคำเปลวบาง ๆ บนชุด*[[ฮันบก]]*หรือผ้าอื่น ๆ เพื่อการตกแต่ง ช่างฝีมือที่เชี่ยวชาญเทคนิคนี้เรียกว่า *กึมบักจัง* ()

คิม ทอ-ฮวัน (, Kim Deokhwan) ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติของชาติที่มีชีวิตในฐานะผู้ถือครองทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่สำคัญลำดับที่ 119

## ภาพ

Image:Korea-National.Folk.Museum-01.jpg
Image:Korean.costume-Wonsam-for.Queen.Joseon-01.jpg
Image:Korean royal costume-Dangui and Seuranchima-01.jpg
Image:Korea-Hanbok-Queen-01.jpg


## อ้างอิง

* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* www.kumbak.co.kr 

หมวดหมู่:ศิลปะเกาหลี
หมวดหมู่:ทองคำ
หมวดหมู่:เครื่องแต่งกายเกาหลี
หมวดหมู่:มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้แห่งชาติของเกาหลีใต้
วันกุดส์

**วันอัลกุดส์** () มีชื่อทางการว่า **วันกุดส์นานาชาติ** () เป็นเหตุการณ์สนับสนุนปาเลสไตน์รายปีที่จัดขึ้นในวันศุกร์สุดท้ายของเดือนเราะมะฎอนตามปฏิทินอิสลาม เพื่อแสดงการสนับสนุนชาวปาเลสไตน์และต่อต้านอิสราเอลกับลัทธิไซออนิสต์ ชื่อวันนำมาจากชื่อภาษาอาหรับของเยรูซาเลม นั่นคือ 

งานนี้จัดขึ้นครั้งแรกใน ค.ศ. 1979 ที่ประเทศอิหร่าน หลังการปฏิวัติอิหร่านไม่นาน วันนี้มีขึ้นเพื่อเป็นการต่อต้านวันเยรูซาเลมของอิสราเอล ซึ่งชาวอิสราเอลได้เฉลิมฉลองมาตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1968 และได้รับการประกาศให้เป็นวันหยุดประจำชาติโดยคเนสเซตใน ค.ศ. 1998 ปัจจุบัน มีการชุมนุมในวันกุดส์ในโลกมุสลิมหลายประเทศ รวมถึงในชุมชนที่ไม่ใช่มุสลิมทั่วโลก เพื่อประท้วงต่อการยึดครองเยรูซาเลมตะวันออกของอิสราเอล

นักวิจารณ์วันกุดส์โต้แย้งว่าสิ่งนี้เป็นการต่อต้านยิว ในอิหร่าน วันดังกล่าวมีการกล่าวสุนทรพจน์อย่างกว้างขวาง (บางส่วนแสดงการปฏิเสธฮอโลคอสต์) และการชุมนุมที่มีเสียงร้อง "ความตายจงมาสู่อิสราเอล ความตายจงมาสู่อเมริกา" บ่อยครั้ง โดยมีฝูงชนเหยียบย่ำและเผาธงชาติอิสราเอล การชุมนุมในวันกุดส์ยังมีการเดินขบวนต่อต้านประเทศและกลุ่มรณรงค์อื่น ๆ อีกด้วย

## การมีส่วนร่วม
รอเจอร์ โฮวาร์ดรายงานว่า ชาวอิหร่านหลายคนที่อายุไม่เกิน 30 ปียังคงเข้าร่วมกิจกรรมวันกุดส์ แม้ว่าตามสัดส่วนจะน้อยกว่าผู้ที่จัดกิจกรรมบนท้องถนนก็ตาม เขากล่าวเสริมว่านักศึกษาชาวอิหร่านหลายคนในมหาวิทยาลัยกล่าวเป็นการส่วนตัวว่าความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอล "ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรา" ตามรายงานของ Iran International เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 ชาวอิหร่านจำนวนมากมองว่างานวันกุดส์ประจำปีนั้นไม่ตรงประเด็นและตัดขาดกับความเป็นจริงทางสังคมและเศรษฐกิจอันเลวร้ายของประเทศ

## ภาพ

ไฟล์:Al-Quds 2014 Berlin 20140725 162233.jpg|เบอร์ลิน, ค.ศ. 2014
ไฟล์:2018 London Quds day rally-2.jpg|ลอนดอน, ค.ศ. 2018
ไฟล์:روز جهانی قدس در شهر قم- Quds Day In Iran-Qom City 34.jpg|โกม, ค.ศ. 2015
ไฟล์:Shahab Missile in Quds Day 2017 in Tehran01.jpg|เตหะราน, ค.ศ. 2017
ไฟล์:راهپیمایی روز قدس در تهران - ۶-۲۸.jpg|เตหะราน, ค.ศ. 2016


## ดูเพิ่ม
* วันเยรูซาเลมในประเทศอิสราเอล
* ความสัมพันธ์อิสราเอล–อิหร่าน
* ญุมุอะตุลวิดาอ์ หรือ วันศุกร์สุดท้ายในเดือนเราะมะฎอน
* ความตายจงมาสู่อเมริกา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* International Quds Day in Hamasna official website
* Ayotollah Khomeini's pronouncements on al-Quds
* Jihad and jingoism on Iran's streets Guardian Unlimited on Quds Day demonstrations
* Iranian protesters in the 2009 Quds day, shouting slogans against the Iranian government

หมวดหมู่:ความรู้สึกต่อต้านอิสราเอล
หมวดหมู่:การต่อต้านลัทธิไซออนิสต์ในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของอิหร่าน
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์อิสราเอล–อิหร่าน
หมวดหมู่:การเมืองปาเลสไตน์
หมวดหมู่:อภิธานศัพท์ศาสนาอิสลาม
หมวดหมู่:เหตุการณ์ที่เกิดในปฏิทินอิสลาม
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศอิหร่านในปี พ.ศ. 2522
มานาโดตูวา

**มานาโดตูวา** () เป็นเกาะภูเขาไฟในทะเลเซเลบีสริมชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะซูลาเวซี เกาะนี้ตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติบูนาเก็น เกาะนี้เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรมานาโด อาณาจักรคริสต์ที่มีอิทธิพลของโปรตุเกสและสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16

ชื่อมานาโดมาจากคำว่า *manadou* หรือ *wanazou* หมายถึง 'บนชายฝั่งอันไกลโพ้น' หรือ 'ในระยะไกล' ซึ่งมาจากภาษามีนาฮาซา เมื่อมีการย้ายถิ่นฐานบนเกาะไปยังเกาะซูลาเวซี จึงได้นำชื่อมานาโดมาด้วย และเกาะนี้จึงถูกเรียกว่า มานาโดตูวา ("มานาโดเก่า")

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
สะพานแมนแฮตตัน

**สะพานแมนแฮตตัน** () เป็นสะพานแขวนทอดข้ามแม่น้ำอีสต์ในนครนิวยอร์ก เชื่อมระหว่างโลเวอร์แมนฮัตตันบริเวณคาแนลสตรีตกับดาวน์ทาวน์บรุกลินบริเวณส่วนต่อขยายของแฟลตบุชแอเวนู ออกแบบโดยลีออน มอยเซฟ มีความยาวรวม  สะพานนี้เป็นหนึ่งในสี่สะพานสำหรับยานพาหนะที่เชื่อมระหว่างเกาะแมนแฮตตันและเกาะลองโดยตรง โดยสะพานบรุกลินที่อยู่ใกล้เคียงจะเยื้องไปทางตะวันตกเล็กน้อย ส่วนสะพานควีนส์โบโรและวิลเลียมส์เบิร์กจะอยู่ทางเหนือ

สะพานนี้ถูกเสนอขึ้นใน ค.ศ. 1898 เดิมชื่อว่า "สะพานหมายเลข 3 (Bridge No. 3)" ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็นสะพานแมนแฮตตันใน ค.ศ. 1902 ฐานรากหอคอยของสะพานสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1904 ตามด้วยแท่นยึดเคเบิลใน ค.ศ. 1907 และหอคอยใน ค.ศ. 1908 สะพานแมนแฮตตันเปิดให้สัญจรในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1909 และเริ่มให้บริการรถรางใน ค.ศ. 1912 และรถไฟใต้ดินนครนิวยอร์กใน ค.ศ. 1915 ถนนฝั่งตะวันออกบนชั้นบนถูกติดตั้งใน ค.ศ. 1922 หลังการยกเลิกบริการรถรางใน ค.ศ. 1929 ถนนฝั่งตะวันตกบนชั้นบนก็สร้างเสร็จในอีกสองปีต่อมา การรับน้ำหนักที่ไม่สมดุลของรถไฟใต้ดินที่ข้ามสะพานแมนแฮตตันทำให้สะพานเอียงไปด้านหนึ่ง ซึ่งจำเป็นต้องมีการบูรณะครั้งใหญ่ในระหว่าง ค.ศ. 1982 ถึง 2004

สะพานแมนแฮตตันเป็นสะพานแขวนแห่งแรกที่ใช้ โครงถักวอร์เรน (Warren truss) ในการออกแบบ มีช่วงสะพานหลักยาว  คั่นกลางระหว่างหอคอยสองต้นสูง  พื้นสะพานรองรับเจ็ดช่องเดินรถ แบ่งเป็นชั้นบนสี่ช่องและชั้นล่างสามช่อง รวมถึงสี่รางรถไฟใต้ดินซึ่งขนาบข้างถนนชั้นล่างด้านละสองราง ช่วงสะพานรองรับด้วยเคเบิลหลักสี่เส้นที่ทอดผ่านแท่นยึดเคเบิลก่ออิฐ ณ ปลายสะพานทั้งสองฝั่ง และสายเคเบิลแขวนแนวดิ่ง 1,400 เส้น บริษัทคาร์แรร์และเฮสติงส์ (Carrère and Hastings) ออกแบบลานประดับที่ปลายสะพานทั้งสองฝั่ง รวมถึงซุ้มประตูและเสารายในแมนฮัตตันที่เป็นสถานที่สำคัญของนครนิวยอร์ก การใช้โครงถักแบบเบาของสะพานมีอิทธิพลต่อการออกแบบสะพานแขวนยาวอื่น ๆ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20

## แกลเลอรี

File:Manhattan bridge.jpg|ภาพตัดขวางของสะพาน
File:Manhattan Bridge Lower Level.jpg|ชั้นล่างของสะพานฝั่งชาเข้าแมนแฮตตัน
File:Manhattan Br Western columns jeh.JPG|ทางเดินเท้าบนสะพาน
File:MB north bikeway jeh.JPG|ทางจักรยานในแมนแฮตตัน
File:Manhattan Bridge- July 13, 2022.jpg|ทางเดินฝั่งบรุกลินยามพระอาทิตย์ตกดิน


## ดูเพิ่ม
* รายชื่อสะพานและอุโมงค์ในนครนิวยอร์ก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* สะพานแมนแฮตตัน ที่ กรมการขนส่งนครนิวยอร์ก
* สะพานแมนแฮตตัน  ที่ NYCsubway.org

หมวดหมู่:ก่อตั้งในนครนิวยอร์กในปี พ.ศ. 2452
หมวดหมู่:เส้นทางจักรยานในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:สะพานที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2452
หมวดหมู่:สะพานในบรุกลิน
หมวดหมู่:สะพานในแมนแฮตตัน
หมวดหมู่:สะพานในทะเบียนสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:สะพานข้ามแม่น้ำอีสต์
หมวดหมู่:สะพานสองชั้น
หมวดหมู่:สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์วิศวกรรมโยธา
หมวดหมู่:อินเตอร์สเตต 78
หมวดหมู่:ทะเบียนสถานที่ทางประวัติศาสตร์แห่งชาติในบรุกลิน
หมวดหมู่:สะพานคนเดินในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:สะพานรถไฟในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:สะพานถนน-ทางรถไฟในสหรัฐ
หมวดหมู่:สะพานเหล็กในสหรัฐ
หมวดหมู่:สะพานแขวนในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:สะพานโครงถักวอร์เรนในสหรัฐ
สะพานวิลเลียมส์เบิร์ก

**สะพานวิลเลียมส์เบิร์ก** () เป็นสะพานแขวนข้ามแม่น้ำอีสต์ในนครนิวยอร์ก เชื่อมระหว่างย่านโลเวอร์อีสต์ไซด์ของแมนแฮตตันกับย่านวิลเลียมส์เบิร์กของบรุกลิน เดิมชื่อสะพานอีสต์ริเวอร์ สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1903 มีความยาวรวม  ถือเป็นสะพานแขวนที่มีช่วงสะพานยาวที่สุดในโลกจนถึง ค.ศ. 1924

มีการเสนอโครงการสะพานนี้ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1892 และได้รับอนุมัติใน ค.ศ. 1895 งานก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อ 19 มิถุนายน 1896 ภายใต้หัวหน้าวิศวกร เลฟเฟิร์ต แอล. บัก () แม้จะมีความล่าช้าและปัญหาขาดแคลนงบประมาณ สะพานก็เปิดใช้งานเมื่อ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1903 นอกเหนือจากช่องเดินรถยนต์ ทางเดิน และรางรถไฟใต้ดินนครนิวยอร์กแล้ว สะพานยังมีรางรถรางสี่เส้น ซึ่งถูกแทนที่ด้วยช่องเดินรถยนต์ใน ค.ศ. 1936 และ 1949 สะพานผ่านการปรับปรุงครั้งใหญ่ในทศวรรษ 1980 และ 1990 หลังการค้นพบข้อบกพร่องทางโครงสร้างอย่างรุนแรง และกำลังได้รับการปรับปรุงอีกครั้งในทศวรรษ 2020

ช่วงหลักของสะพานวิลเลียมส์เบิร์กมีความยาว  รองรับด้วยเคเบิลหลักสี่เส้น แขวนจากหอคอยสองต้นสูง  สิ่งที่ต่างจากสะพานแขวนที่คล้ายกันคือช่วงข้างได้รับการรองรับด้วยโครงถักและหอคอยเพิ่มเติม พื้นสะพานมีความกว้าง  รองรับแปดช่องจราจรสำหรับยานพาหนะ สองรางรถไฟใต้ดิน และสองทางเดินสำหรับคนเดินเท้าและทางจักรยานที่บรรจบกันบนฝั่งแมนแฮตตัน สะพานแห่งนี้เป็นหนึ่งในสี่สะพานสำหรับยานพาหนะที่เชื่อมเกาะแมนฮัตตันและเกาะลองโดยตรง ร่วมกับสะพานควีนส์โบโรทางเหนือ และสะพานแมนแฮตตันกับบรุกลินทางใต้ สะพานยังทำหน้าที่เป็นทางหลวงเชื่อมไปยังและมาจากทางด่วนบรุกลิน–ควีนส์ (I-278) ในบรุกลิน

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อจุดข้ามแม่น้ำอีสต์
* รายชื่อสะพานและอุโมงค์ในนครนิวยอร์ก
* รายชื่อสะพานในสหรัฐ
* รายชื่อช่วงสะพานแขวนที่ยาวที่สุดในโลก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* สะพานวิลเลียมส์เบิร์ก ที่กรมการขนส่งนครนิวยอร์ก
* 
* 
* nycroads.com
* NYCsubway.org – สะพานวิลเลียมส์เบิร์ก

หมวดหมู่:ก่อตั้งในนครนิวยอร์กในปี พ.ศ. 2456
หมวดหมู่:ทางจักรยานในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:สะพานที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2456
หมวดหมู่:สะพานในบรุกลิน
หมวดหมู่:สะพานบนระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต
หมวดหมู่:สะพานข้ามแม่น้ำอีสต์
หมวดหมู่:สะพานสองชั้น
หมวดหมู่:บันทึกประวัติศาสตร์วิศวกรรมของอเมริกาในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ทางวิศวกรรมโยธา
หมวดหมู่:อินเตอร์สเตต 78
หมวดหมู่:สะพานโลหะในสหรัฐ
หมวดหมู่:สะพานคนเดินในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:สะพานรถไฟในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:สะพานถนนในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:สะพานถนน-รถไฟในสหรัฐ
หมวดหมู่:สะพานแขวนในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:สะพานแบบโครงในสหรัฐ
หมวดหมู่:วิลเลียมส์เบิร์ก (บรุกลิน)
แม่น้ำอีสต์

**แม่น้ำอีสต์** () เป็นชะวากทะเลหรือช่องแคบน้ำขึ้นลงน้ำเค็มในนครนิวยอร์ก ทางน้ำนี้ ซึ่งไม่ถือว่าเป็นแม่น้ำแม้จะมีชื่อเช่นนั้น เชื่อมอ่าวอัปเปอร์นิวยอร์กทางปลายด้านใต้กับลองไอแลนด์ซาวนด์ทางปลายด้านเหนือ มันแยกเกาะลอง ซึ่งประกอบด้วยเขตบรุกลินและควีนส์ ออกจากเกาะแมนแฮตตัน และออกจากเขตบร็องซ์ที่อยู่บนอเมริกาเหนือแผ่นดินใหญ่

ด้วยมีการเชื่อมต่อกับลองไอส์แลนด์ซาวนด์ แม่น้ำอีสต์จึงเคยถูกเรียกว่าแม่น้ำซาวด์ด้วย ช่องแคบน้ำขึ้นลงนี้จะเปลี่ยนทิศทางการไหลเป็นประจำ และมีกระแสน้ำผันผวนอย่างรุนแรง ซึ่งรุนแรงขึ้นเพราะความแคบและความลึกที่หลากหลาย ทางน้ำนี้สามารถเดินเรือได้ตลอดความยาว  และในอดีตเคยเป็นศูนย์กลางของกิจกรรมในทะเลในเมือง

## จุดข้าม

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อแม่น้ำในรัฐนิวยอร์ก
* รายชื่อจุดข้ามแม่น้ำอีสต์
* ภูมิศาสตร์และสิ่งแวดล้อมของนครนิวยอร์ก
* ภูมิศาสตร์นิวยอร์กฮาร์เบอร์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* East River NYC from the Greater Astoria Historical Society
* LIC Community Boathouse site for free paddling on the East River
* Western Queens waterfront information page


หมวดหมู่:การขนส่งในรัฐนิวยอร์ก
หมวดหมู่:ชะวากทะเลในรัฐนิวยอร์ก
แอมานุแอล ฟูลง

**แอมานุแอล ฟูลง** (; เกิดวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1871 ณ ฟราเมอรี – เสียชีวิตวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 ณ ฟราเมอรี) เป็นนักแข่งกีฬายิงธนูชาวเบลเยียม เขาได้ลงแข่งในรายการเดียว โดยชนะรายการซูร์ลาแปร์ชอาลาแอร์ส ซึ่งปัจจุบันคณะกรรมการโอลิมปิกสากลถือว่าเขาได้รับรางวัลเหรียญทอง และไม่ทราบคะแนนจากการแข่งนั้น

## ดูเพิ่ม
* กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900

## หมายเหตุ
#  - รางวัลในเวลานั้นได้แก่รางวัลเหรียญเงินสำหรับอันดับที่หนึ่ง และรางวัลเหรียญทองแดงสำหรับอันดับที่สอง นอกจากนี้โดยปกติแล้วยังมีรางวัลเป็นเงินสด ส่วนระบบรางวัลเหรียญทอง, รางวัลเหรียญเงิน และรางวัลเหรียญทองแดงในปัจจุบันได้เริ่มต้นขึ้นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1904 โดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้กำหนดเหรียญรางวัลย้อนหลังในระบบปัจจุบันให้แก่ผู้เข้าแข่งสามอันดับแรกในโอลิมปิกช่วงแรก ๆ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:นักยิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900
หมวดหมู่:นักกีฬาเบลเยียมที่ได้เหรียญทองโอลิมปิก
หมวดหมู่:นักยิงธนูชายชาวเบลเยียม
คาโมะ โนะ โอกิมิ

**คาโมะ โนะ โอกิมิ** (, โอกิมิแห่งตระกูลคาโมะ) เป็นพระโอรสในโคโตชิโรนูชิกับธิดาทามากูชิ และพระเชษฐา/อนุชาในธิดาฮิเมตาตาไรซูซุ พระองค์เป็นบรรพบุรุษในตระกูลคาโมะ และขยายผ่าน () ของตระกูลมิวะ

พระองค์เป็นพระบิดาในจักรพรรดินีนูนาโซโกนากัตสึ และทำให้พระองค์เป็นพ่อเขยในจักรพรรดิอันเน และพระอัยกาในจักรพรรดิอิโตกุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทพเจ้าญี่ปุ่น
หมวดหมู่:แคว้นอิซูโมะ
หมวดหมู่:ตระกูลคาโมะ
หมวดหมู่:ตระกูลมิวะ
ภาษาโก-รนตาโล

**ภาษาโก-รนตาโล** (หรือ **ฮูลนตาโล**) เป็นภาษาที่มีผู้พูดในโก-รนตาโล เกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย โดยชาวโก-รนตาโลและชาวโปลาฮี ด้วยผู้พูดประมาณหนึ่งล้านคน (สำมะโน ค.ศ. 2000) ทำให้เป็นภาษาหลักในจังหวัดซูลาเวซีเหนือ

ภาษานี้มีอิทธิพลทางศัพท์ส่วนใหญ่มาจากภาษามลายู อาหรับ โปรตุเกส ดัตช์ และกลุ่มภาษาฮัลมาเฮราเหนือ ภูมิภาคโก-รนตาโลเคยอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐสุลต่านเตร์นาเต พื้นที่นี้ยังมีการใช้ภาษามลายูมานาโดและอินโดนีเซียด้วย แม้จะมีจำนวนผู้พูดค่อนข้างมาก แต่โก-รนตาโลก็ตกอยู่ภายใต้แรงกดดันจากวิธภาษามลายูอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตเมือง

ชุมชนโก-รนตาโลขนาดใหญ่สามารถพบได้ในมานาโด เมืองหลักของจังหวัดซูลาเวซีเหนือ และจาการ์ตา

## สำเนียง
มูซา กาซิม และคณะฯ. (1981) ระบุสำเนียงหลักของภาษาโก-รนตาโลเป็น 5 สำเนียง ได้แก่ โก-รนตาโลตะวันออก, ลิมโบโต, นครโก-รนตาโล, โก-รนตาโลตะวันตก และตีลามูตา

## อ้างอิง

## ข้อมูล

* 
* 
* 
* 
*
พนไล

**พนไล** () เป็นฆุม (ตำบล) ของอำเภอพนมศก จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา

## หมู่บ้าน

* ตาวง (តាវង)
* พนไล (ពន្លៃ)
* สวายสา (ស្វាយស)
* สวายเขมา (ស្វាយខ្មៅ)
* โคกตาสุข (គោកតាសុខ)
* โพธิ์รำบุณย์ (ពោធិ៍រាំបុណ្យ)

## อ้างอิง
ปราค อัครวาล

**ปราค อัครวาล** (, ; เกิด 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1984) เป็นวิศวกรซอฟต์แวร์และนักธุรกิจชาวอินเดียที่ดำรงตำแหน่งซีอีโอของบริษัท ทวิตเตอร์ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021 ถึงตุลาคม ค.ศ. 2022

## ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
อัครวาลเกิดที่อัชเมร์ รัฐราชสถาน พ่อของเขาเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสประจำกระทรวงวิภาคปรมาณูอินเดีย และแม่เป็นศาสตราจารย์เศรษฐศาสตร์เกษียณอายุจากสถาบันเทคโนโลยี Veermata Jijabai ในมุมไบ

เขาสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนพลังงานปรมาณูกลางหมายเลข 4 และใน ค.ศ. 2001 เขาสำเร็จการศึกษาระดับ HSC จากวิทยาลัยพลังงานปรมาณูจูเนียร์ มุมไบ ในปีเดียวกัน เขาได้รับเหรียญทองในการแข่งขันฟิสิกส์โอลิมปิกระหว่างประเทศที่เมืองอันทัลยา ประเทศตุรกี

ใน ค.ศ. 2005 อัครวาลสำเร็จการศึกษาเทคโนโลยีบัณฑิตสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์และวิศวกรรมศาสตร์จากสถาบันเทคโนโลยีอินเดีย, บอมเบย์ ในปีนั้น เขาย้ายไปสหรัฐอเมริกาเพื่อศึกษาต่อระดับปริญญาเอกสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ภายใต้การดูแลของ Jennifer Widom วิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดของเขาที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2012 มีชื่อว่า "การรวมความไม่แน่นอนในการจัดการและบูรณาการข้อมูล" ("Incorporating Uncertainty in Data Management and Integration")

## อาชีพ

## ชีวิตส่วนตัว
อัครวาลสมรสกับ Vineeta Agarwala หุ้นส่วนทั่วไปของบริษัทเงินทุนเสี่ยง Andreessen Horowitz ซึ่งเธอเน้นการลงทุนในเทคโนโลยีชีวภาพและเทคโนโลยีสุขภาพ ทั้งคู่มีลูกสองคน และอาศัยอยู่ในซานฟรานซิสโก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:นักธุรกิจจากรัฐราชสถาน
หมวดหมู่:ผู้อพยพชาวอินเดียไปยังประเทศสหรัฐ
หมวดหมู่:บุคคลจากอัชเมร์
หมวดหมู่:ศิษย์จากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
หมวดหมู่:บุคคลจากทวิตเตอร์
กรีฑาประเภทเดิน

**กรีฑาประเภทเดิน**เป็นการแข่งขันกรีฑาทางไกลประเภทหนึ่ง ถึงแม้ว่าการเดินและการวิ่งใช้จะใช้ขาและเท้าเหมือนกันแต่การเดินมีกฎที่ต่างจากการวิ่งตรงที่เท้าข้างหนึ่งต้องสัมผัสพื้นตลอดเวลา ในการแข่งขันจะมีผู้ตัดสินคอยดูว่าเท้าข้างใดข้างหนึ่งสัมผัสพื้นตลอดการแข่งขัน โดยทั่วไปการแข่งขันจะจัดขึ้นบนถนนหรือลู่วิ่งระยะทางมีตั้งแต่  ไปจนถึง 100 กิโลเมตร (62.1&nbsp;ไมล์)

กีฬาชนิดนี้มีต้นกำเนิดจากการแข่งชนิดหนึ่งในอังกฤษช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นการผสมระหว่างการแข่งม้าและการเดินและเป็นที่นิยมในหมู่นักพนันและผู้ใช้แรงงานก่อนจะถูกพัฒนากฎและการแข่งและมีการจัดแข่งขันในโอลิมปิกครั้งแรกปี 1904 รายการแข่งขันกรีฑาประเภทเดินในโอลิมปิกฤดูร้อน ประกอบด้วย เดิน 20 กิโลเมตร (ชายและหญิง) และเดินมาราธอนแบบผลัดทีมผสมจัดขึ้นครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ส่วนเดิน 50 กิโลเมตร (ชาย) ถูกยกเลิกหลังโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลกซึ่งจัดขึ้นทุกสองปียังมีการแข่งขันทั้ง 20 และ 50 กิโลเมตร สำหรับเดิน 50 กิโลเมตรหญิงจััดแข่งขันจนถึงปี 2019 ก่อนถูกแทนที่ด้วยเดิน 35 กิโลเมตรกลายเป็นรายการมาตรฐานของการชิงแชมป์โลกตั้งแต่ในปี 2022  ของกรีฑาโลกจัดขึ้นครั้งแรกในปี 1961 เป็นการแข่งขันระดับโลกอย่างเดียวสำหรับกรีฑาประเภทนี้ และมีเดิน 10 กิโลเมตรสำหรับนักกรีฑาเยาวชน นอกเหนือจากการแข่งขันตามมาตรฐานโอลิมปิก  มีการจัดแข่งขันรายการเดิน 5,000 เมตร และ 3,000 เมตรก่อนถูกยกเลิกหลังปี 1993 ส่วนการแข่งขันกรีฑาระดับสูงปกติมักจะมีรายการเดิน 20 กิโลเมตร

เมื่อเทียบกับการแข่งขันวิ่งแบบอื่นการเดินจะมีความยาวก้าวลดลง นักกีฬาจะต้องทำอัตราจังหวะการก้าวให้เท่ากับการวิ่งเพื่อให้ได้ความเร็วที่สามารถใช้แข่งขันได้

## กฎ
กรีฑาประเภทเดินมีกฎเพียงสองข้อเท่านั้น ข้อแรกกำหนดว่าด้านหลังนิ้วเท้าของผู้แข่งขันต้องไม่ยกขึ้นจากพื้นจนกว่าส้นเท้าของเท้าหน้าที่ก้าวไปข้างหน้าแตะถึงพื้นแล้ว ข้อที่สองกำหนดว่าขาที่รับน้ำหนักตัวต้องเหยียดตรงตั้งแต่ที่จุดที่ขาดันพื้นอยู่ ต้องให้ขาเหยียดจนกว่าลำตัวจะเคลื่อนผ่านจุดที่ขาแตะพื้นอยู่ การตัดสินจะทำโดยใช้การดูด้วยตาของกรรมการโดยไม่มีอุปกรณ์ช่วยอื่น นักกีฬามักจะสูญเสียการสัมผัสกับพื้นเป็นเวลาไม่กี่มิลลิวินาทีต่อก้าว ซึ่งสามารถเห็นได้จากการถ่ายภาพและวิดีโอ แต่ช่วงการก้าวสั้น ๆ นี้สายตาของมนุษย์ไม่สามารถมองเห็นได้

## ผู้ตัดสิน

ตลอดเส้นทางการแข่งขันจะมีผู้ตัดสินประจำอยู่เพื่อคอยตรวจสอบการแข่งขัน เมื่อผู้ตัดสินสามคนให้ใบแดงเนื่องจากทำผิดกฎ จะทำให้ผู้เข้าแข่งขันคนนั้นถูกตัดสิทธิ์และออกจากการแข่งขัน ในการแข่งขันจะมีป้ายคะแนนเพื่อบอกให้รู้เกี่ยวกับจำนวนการทำผิดกฎ หากได้รับใบแดงเป็นครั้งที่ 3 หัวหน้าผู้ตัดสินจะนำผู้เข้าแข่งขันออกจากสนามโดยแสดงไม้สีแดง (paddle) เพื่อให้ง่ายต่อการแข่งขัน การแข่งขันจะจัดขึ้นในสนามแบบวนรอบหรือบนลู่วิ่ง เพื่อให้ผู้ตัดสินได้เห็นผู้เข้าแข่งขันหลายรอบ ผู้ตัดสินจะเตือนผู้เข้าแข่งขันที่เหมือนจะทำผิดกฎโดยแสดงไม้สีเหลืองที่มีสัญลักษณ์บอกว่าผู้เข้าแข่งขันเท้าไม่แตะพื้นหรือขาไม่เหยียดตรง ผู้ตัดสินไม่สามารถเตือนได้มากกว่าหนึ่งใบสำหรับผู้เข้าแข่งขันแต่ละคน ส่วนหัวหน้าผู้ตัดสินมีหน้าที่ตัดสิทธิ์ผู้เข้าแข่งขันที่ทำผิดกฎเท่านั้นไม่สามารถเข้าไปเตือนได้ การถูกตัดสิทธิ์และออกจากการแข่งเป็นเรื่องปกติถึงแม้จะเป็นการแข่งระดับสูง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กีฬาประเภทบุคคล
หมวดหมู่:กรีฑา
หมวดหมู่:กีฬาที่มีต้นกำเนิดในสหราชอาณาจักร
มัสยิดดอโรล-เอฮ์ซอน

**มัสยิดดอโรล-เอฮ์ซอน** (; ) มีอีกชื่อว่า **มัสยิดจอเมฮ์แห่งแซแนนแดจ** () เป็นมัสยิดวันศุกร์ที่ตั้งอยู่ในนครแซแนนแดจ ประเทศอิหร่าน มัสยิดนี้สร้างแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1812 เมื่อสมัยราชวงศ์กอญัร

มัสยิดนี้ได้รับการบรรจุลงในบัญชีรายชื่อมรดกแห่งชาติอิหร่านเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1949

## ภาพ

Dar al ehsan 2.jpg|
Taken by Edriss (84).jpg
New vs Old.jpg
نمای مرمت شده مسجد جامع سنندج.jpg
Taken by Edriss (87).jpg
مسجد جامع (مسجد دارالاحسان).jpg
Masjed daralehsan (3).jpg
Masjed daralehsan (5).jpg
Boy in Dar ul-Ihsan Mosque.jpg
Sanandaj Darolehsan Mosque.jpg


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:มัสยิดในบัญชีรายชื่อมรดกแห่งชาติอิหร่าน
แซแนนแดจ
หมวดหมู่:มัสยิดที่มีโดมในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:มัสยิดที่มีหออะษานในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:มัสยิดในจังหวัดเคอร์ดิสถาน
หมวดหมู่:มัสยิดซุนนีในประเทศอิหร่าน
ภาคีพิพิธภัณฑ์อูเวอา

**ภาคีพิพิธภัณฑ์อูเวอา** () เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนบนเกาะวอลิส ในวอลิสและฟูตูนา ดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในศูนย์การค้าในเมืองมาตา-อูตู จัดแสดงหมุนเวียนตามหัวข้อ และเปิดให้เข้าชมเฉพาะผู้ที่นัดหมายล่วงหน้าเท่านั้น พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งโดยเอริก ปัมบรุน () และคริสตอฟ โลรองต์ ()

thumb|ภาพยนตร์สีการเต้นรำฟากานีวเตา (''Faka Niutao'') ของชาววอลิส (ค.ศ. 1943)
ชุดสะสมประกอบด้วยวัตถุที่สะท้อนถึงประวัติศาสตร์ของเกาะในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งรวมถึงฟิล์มขนาด 16 มิลลิเมตร ม้วนแรกที่ถ่ายทำบนเกาะ ซึ่งบันทึกการเต้นรำฟากานีวเตา () ในปี ค.ศ. 1943 วัตถุหลายชิ้นในชุดสะสมได้รับบริจาคจากทหารผ่านศึกชาวอเมริกันที่เคยประจำการบนเกาะวอลิส

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้ให้ยืมวัตถุจากชุดสะสมแก่สถาบันอื่น ๆ สิ่งสะสมที่น่าสนใจ เช่น ขวดโคคา-โคล่า จากปี ค.ศ. 1942 ที่ทหารอเมริกันทิ้งไว้ช่วงระหว่างการยึดครองเกาะนี้ ซึ่งได้ถูกยืมไปจัดแสดงโดยพิพิธภัณฑ์แห่งชีวิต () ของอาโกรปารีเต็ก ()

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมาตา-อูตู
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในเขตโอเชียเนีย
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศฝรั่งเศส
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในวอลิสและฟูตูนา
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่ 2 ในประเทศฝรั่งเศส
หมวดหมู่:องค์การในวอลิสและฟูตูนา
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2549
อำเภอเสร็ยสนำ

**เสร็ยสนำ** (, *สรีสนำ*) เป็นอำเภอในจังหวัดเสียมราฐ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา ตามสำมะโนกัมพูชา ค.ศ. 1998 อำเภอนี้มีประชากร 26,738 คน

## เขตบริหาร
อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 6 ตำบล (ฆุม) และ 45 หมู่บ้าน

## อ้างอิง

เสร็ยสนำ
ยูเมทาซัว

**ยูเมทาซัว** ( สิ่งมีชีวิตที่เป็นสัตว์แท้ ๆ ) เป็น ในอาณาจักรย่อยของอาณาจักรสัตว์ที่เสนอให้พอริเฟอรา (ฟองน้ำ) เป็น ที่วิวัฒนาการแยกจากยูเมทาซัว กลุ่มย่อยในระดับบาซัลของยูเมทาซัวประกอบด้วยทีโนฟอราและพาราฮอกโซซัว ในปัจจุบันพลาโคซัวนับว่าเป็นส่วนหนึ่งของยูเมทาซัวโดยจัดอยู่ในกลุ่มพาราฮอกโซซัว ยูเมทาซัวมีสมมติฐานที่แย้งกันชื่อว่าสมมติฐาน ในการจัดอนุกรมวิธานมีอาณาจักรย่อย และ เป็นอาณาจักรย่อยอื่นร่วมกับยูเมทาซัวในอาณาจักรสัตว์ แม้ว่าแอกโนโตซัวอาจไม่มีอยู่จริงตามงานวิจัยปัจจุบัน พาราซัวหรือแอกโนโตซัวเป็นเคลดแยกหลักของยูเมทาซัวซึ่งทั้งหมดรวมกันเป็นอีกเคลดชื่อว่า บลาสโตซัว/ดิโพลบลาสโตซัว (Blastozoa/Diploblastozoa) ส่วนอีกกรณีหนึ่งนับพาราซัวเป็นกลุ่มแยกของแอกโนโตซัวปัจจุบันถือว่าเป็นกลุ่มหลายชาติพันธุ์ (polyphyletic) สิ่งมีชีวิตบางชนิดที่สูญพันธุ์หรือจัดจำแนกประเภทไม่ได้เช่น และ อาจจะพัฒนามาจากเคลดนี้ ลักษณะเฉพาะของยูเมทาซัวได้แก่ มีเนื้อเยื่อแท้รวมตัวกันเป็นชั้นเนื้อเยื่อคัพภะ มีเซลล์ประสาทและเซลล์กล้ามเนื้อ และเอ็มบริโอมีการแบ่งเซลล์ในขั้น 

นักวิวัฒนาการวิทยาบางกลุ่มได้สรุปไว้ว่าฟองน้ำและยูเมทาซัววิวัฒนาการมาจากสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวคนละชนิด ซึ่งหมายความว่าสิ่งมีชีวิตในอาณาจักรสัตว์ไม่สามารถจัดรวมเป็นเคลดได้ อย่างไรก็ตามจากการวิจัยทางพันธุกรรมและลักษณะเชิงสัณฐานวิทยาบางอย่าง เช่นการมีเซลล์ เหมือนกัน ช่วยสนับสนุนว่าฟองน้ำและยูเมทาซัวมีจุดกำเนิดร่วมกัน

ปกติแล้วยูเมทาซัวเป็นกลุ่มหลักของอาณาจักรสัตว์ตามการจัดหมวดหมู่สิ่งมีชีวิตออกเป็นห้าอาณาจักรของ ลินน์ มาร์กูลิส และ เค. วี. ชวาร์ตซ์ ซึ่งยูเมทาซัวประกอบด้วย และไบเลทีเรียซึ่งคือสัตว์ทั้งหมดยกเว้นฟองน้ำ

## ต้นกำเนิดของวิวัฒนาการ
การวิจัยทาง รวมทั้งการวิเคราะห์เกี่ยวกับฟอสซิลที่ถูกค้นพบ ให้ข้อสรุปว่าจุดเริ่มต้นของวิวัฒนาการของยูเมทาซัวเริ่มขึ้นในยุคอีดีอาคารัน อย่างไรก็ตามยูเมทาซัวยุคแรก ๆ อาจไม่ได้มีร่อยรอยฟอสซิลเหลือมาถึงปัจจุบันมากนัก ส่วนในการศึกษาโดยใช้นาฬิกาโมเลกุลให้ข้อสรุปว่ายูเมทาซัวถือกำเนิดขึ้นก่อนหน้าไปอีก จากการค้นพบ นักวิจัยที่พบได้อธิบายว่าการค้นพบดังกล่าวเป็นฟอสซิลของสิ่งมีชีวิตกลุ่มไบลาทีเรียจำพวก มีอายุอยู่ในช่วงปลายยุคน้ำแข็ง ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนยุคอีดีอาคารัน ทำให้สรุปได้ว่ายูเมทาซัวมีต้นกำเนิดก่อนหน้ายุคอีเดียคารัน สิ่งมีชีวิตยุคอีเดียคารันหลายชนิดจัดอนุกรมวิธานอยู่ในกลุ่มยูเมทาซัวแต่แต่จนถึงขณะนี้มีสิ่งมีชีวิตยุคอีเดียคารันเพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้นที่ถูกระบุได้อย่างแน่นอนว่าเป็นยูเมทาซัวเช่น   และ ฟอสซิลจากยุคอีเดียคารันที่มีรายละเอียดชัดเจนมีน้อยมาก ดังนั้นการที่จะระบุว่าฟอสซิลนั้นเป็นของสัตว์ที่มีเนื้อเยื่อแท้จึงเป็นเรื่องที่ยาก นักวิจัยหลายคนได้เสนอให้หลายไฟลัมของสัตว์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วอาจจัดอยู่ในเคลดนี้ ได้แก่   และ การรวมไฟลัมเหล่านี้ไว้ในยูเมตาโซอา รวมถึงตำแหน่งในอนุกรมวิธานของไฟลัมยังคงเป็นที่ถกเถียง นักวิจัยส่วนใหญ่จัดให้โปรอาร์ติคูลาตาเป็นแขนงของไบลาทีเรีย ไฟลัมทั้งสามรวมอยู่ในกลุ่ม เพทาโลนาแมมักถูกมองว่าเป็นสัตว์ที่วิวัฒนาการแยกออกมาก่อนที่สัตว์ที่มีเนื้อเยื่อแท้จะเริ่มถือกำเนิดขึ้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:CS1 แหล่งที่มาภาษาเยอรมัน (de)
เมดซัง วะ ทาเบรุ ดาเกะ

เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนและวาดภาพประกอบโดย Susumu Maeya ได้รับการตีพิมพ์บนแพลตฟอร์มดิจิทัล **' ของ[[สำนักพิมพ์โคดันชะ]] ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 ซีรีส์[[อนิเมะ]]ทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดย [[อีเอ็มที สแควร์]] และ [[Magic Bus (studio)|Magic Bus]] มีกำหนดออกอากาศในเดือนเมษายน พ.ศ. 2569

==ตัวละคร==
;
:
;
:
;
:

==สื่อ==
===มังงะ===
เขียนและวาดภาพประกอบโดย Susumu Maeya, ''เมดซัง วะ ทาเบรุ ดาเกะ'' เริ่มต้นบนแพลตฟอร์มดิจิทัล **' ของสำนักพิมพ์โคดันชะ เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2562 โคดันชะได้รวบรวมบทต่าง ๆ ไว้เป็นเล่ม*[[ทังโกบง]]* โดยเล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ณ วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2565 ได้มีการออกเล่มมาแล้วทั้งหมด 4 เล่ม

#### จำนวนเล่ม

### อนิเมะ
มีการประกาศสร้างเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยแฮปปี้เน็ตเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2568 ผลิตโดยอีเอ็มที สแควร์ และ Magic Bus และกำกับโดย เรียวซูเกะ เซ็นโบ เขียนบทโดย นัตสึโกะ ทากาฮาชิ และ ซาเอกะ ฟูจิโมโตะ ออกแบบตัวละครโดย จิอากิ อาเบะ และแต่งเพลงประกอบโดย คัตสึโตชิ คิตากาวะ โดยซีรีส์นี้มีกำหนดออกอากาศในวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2569 ทางโตเกียวเอ็มเอ็กซ์, บีเอส อาซาฮิและวายทีวี โดยมีเพลงเปิดคือ  ร้องโดย , และมีเพลงปิดคือ  ร้องโดยอาร์คานาโปรเจกต์

## ผลตอบรับ
ซีรีส์นี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมังงะถัดไป ประจำปี 2022 ในประเภทเว็บมังงะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
*  
* 

หมวดหมู่:เว็บคอมิกที่ได้รับการตีพิมพ์
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเสี้ยวชีวิต
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์โคดันชะ
หมวดหมู่:การทำอาหารในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
หมวดหมู่:อีเอ็มที สแควร์
มาร์ติน ลอว์เรนซ์

**มาร์ติน ฟิตซ์เจอรัลด์ ลอว์เรนซ์** () เกิด 16 เมษายน ค.ศ. 1965 เป็นนักแสดงและดาราตลกชาวอเมริกัน ลอว์เรนซ์เริ่มต้นอาชีพด้วยการแสดงตลก รวมถึงใน *The Improv* หลังจากบทบาทการแสดงครั้งแรกในซิตคอมเรื่อง *What's Happening Now!!* (1987–1988) ลอว์เรนซ์ได้ร่วมสร้างและรับบทเป็นตัวละครนำในซิตคอมทางช่องฟ็อกซ์ เรื่อง *Martin* (1992–1997) ซึ่งช่วยผลักดันให้เขาได้รับบทบาทในภาพยนตร์ที่ใหญ่ขึ้น บทบาทนำหลักครั้งแรกของเขาบนจอเงินคือการรับบทจ่าสิบเอกมาร์คัส เบอร์เน็ตต์ในหนังโลดโผนตลก รับบทเป็นคู่หูตำรวจ เรื่อง *[[แบดบอยส์ คู่หูขวางนรก]]* (1995) ซึ่งเขาได้กลับมารับบทนี้อีกครั้งในภาคต่ออีกสามภาค

ลอว์เรนซ์แสดงในภาพยนตร์เรื่อ่ง *[[A Thin Line Between Love and Hate]] * (1996) และเป็นการกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของเขา, *[[Nothing to Lose (1997 film)|Nothing to Lose]] * (1997), *[[Blue Streak (film)|Blue Streak]]* (1999), *[[Big Momma's House]]* (2000), *[[Big Momma's House 2 ]]* (2006), *[[Wild Hogs]]* (2007), *[[College Road Trip]]* (2008), *[[Death at a Funeral (2010 film)|Death at a Funeral]]* (2010) และ *[[Big Mommas: Like Father, Like Son]]* (2013) เขายังพากย์เสียงในภาพยนตร์แอนิเชันเรื่อง *[[Open Season (2006 film)|Open Season]]* (2006) และ *[[Sneaks (film)|Sneaks]]* (2025) รวมถึงซีรีส์แอนิเมชันทางโทรทัศน์เรื่อง *[[Kid 'n Play (TV series)|Kid 'n Play]]* (1990)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2508
รัน-ดีเอ็มซี

**รัน-ดีเอ็มซี** ( หรือ RUN DMC) เป็นกลุ่มฮิปฮอปอเมริกัน ก่อตั้งขึ้นที่ฮอลลิส ควีนส์ นครนิวยอร์ก ในปี 1983 โดยโจเซฟ ซิมมอนส์, ดาร์ริล แม็กแดเนียลส์และ เจสัน มิเซลล์ รัน-ดีเอ็มซีได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของวัฒนธรรมฮิปฮอป และโดยเฉพาะอย่างยิ่งถือเป็นหนึ่งในศิลปินฮิปฮอปที่มีชื่อเสียงที่สุดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ร่วมกับบีสตีบอยส์, แอลแอล คูล เจ, ดีเจแจซซี เจฟฟ์ แอนด์เดอะเฟรชพรินซ์ และ พับลิกเอเนมี รัน-ดีเอ็มซีเป็นผู้บุกเบิกดนตรีฮิปฮอปแบบนิวสคูล และช่วยผลักดันฮิปฮอปยุคทอง ถือเป็นหนึ่งในกลุ่มแรก ๆ ที่เน้นย้ำถึงความสำคัญของความสัมพันธ์ระหว่างเอ็มซีกับดีเจ

หลังเปิดตัวอัลบั้มชุด *Run-DMC* (1984) รัน-ดีเอ็มซีกลายเป็นกลุ่มฮิปฮอปกลุ่มแรกที่มีแผ่นเสียงระดับแผ่นเสียงทองคำ ตามมาด้วย *King of Rock*(1985) กับแผ่นเสียงระดับแผ่นเสียงทองคำขาว ทำให้วงเป็นกลุ่มฮิปฮอปกลุ่มแรกที่มีแผ่นเสียงระดับทองคำขาว อัลบั้มชุด *Raising Hell* (1986) กลายเป็นแผ่นเสียงฮิปฮอปกลุ่มแรกที่ได้แผ่นเสียงระดับแผ่นเสียงทองคำขาวหลายแผ่น โดนเพลง "Walk This Way" ของรัน-ดีเอ็มซี ซึ่งมีวงแอโรสมิธมาร่วมร้อง ติดอันดับ *[[บิลบอร์ดฮอต 100]]* สูงกว่าเวอร์ชันดั้งเดิมของแอโรสมิธ โดยขึ้นถึงอันดับสี่ กลายเป็นหนึ่งในเพลงที่รู้จักกันดีที่สุดทั้งในวงการฮิปฮอปและร็อก รัน-ดีเอ็มซีเป็นวงดนตรีฮิปฮอปกลุ่มแรกที่มีมิวสิกวิดีโอออกอากาศทางเอ็มทีวี ปรากฏตัวในรายการ *American Bandstand* ขึ้นปกนิตยสาร *[[โรลลิงสโตน]]* แสดงที่คอนเสิร์ตไลฟ์เอดและได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2524
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินผู้ประสบความสำเร็จตลอดช่วงชีวิต
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแอริสตาเรเคิดส์
อาระเบียของอะคีเมนิด

**อาระเบีย**  (อักษรรูปลิ่มเปอร์เซียโบราณ: , *Arabāya*) เป็นเซแทร็ป (แคว้น) ของจักรวรรดิอะคีเมนิด
อาระเบียของอะคีเมนิดตั้งอยู่ตรงดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ (อียิปต์) และเมโสโปเตเมีย ซึ่งต่อมาชาวโรมันรู้จักกันในชื่ออาราเบียเปไตรอา ตามคำบอกเล่าของเฮโรโดตัส แคมไบซีสไม่ได้ปราบชาวอาหรับเมื่อพระองค์โจมตีอียิปต์ใน 525 ปีก่อนคริสตกาล ดาไรอัสมหาราช ผู้สืบทอดตำแหน่งของพระองค์ ได้กล่าวถึงชาวอาหรับในจารึกเบฮิสตูนเมื่อช่วงแรกของรัชสมัยพระองค์ และในเอกสารฉบับต่อ ๆ มา ชี้ให้เห็นว่าดาไรอัสอาจพิชิตดินแดนอาระเบียส่วนนี้ หรือเดิมทีเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นอื่น ซึ่งอาจเป็นบาบิโลเนียของอะคีเมนิด แต่ต่อมาได้กลายเป็นแคว้นของตนเอง

ชาวอาหรับไม่ถือเป็นข้าราชบริพารของราชวงศ์อะคีเมนิดเช่นเดียวกับชนชาติอื่น ๆ และได้รับการยกเว้นภาษี พวกเขาเพียงแค่จัดหากำยาน 1,000 ทาเลนต์ต่อปี พวกเขายังช่วยกองทัพอะคีเมนิดบุกอียิปต์โดยมอบถุงน้ำให้ทหารที่ข้ามทะเลทราย

ชาวอาหรับเข้าร่วมกองทัพอะคีเมนิดและมีส่วนร่วมในการบุกครองกรีซครั้งที่สองของเปอร์เซีย (479–480 ปีก่อน ค.ศ.) ภาพทหารอาหรับที่รับใช้กองทัพอะคีเมนิดปรากฏอยู่ในภาพนูนต่ำของสุสานจักรพรรดิแนฆเชโรสแทม

## อ้างอิง
กั๋วเม่า

**กั๋วเม่า** () เป็นพื้นที่ในปักกิ่งซึ่งเป็นย่านธุรกิจกลางปักกิ่ง โดยมีขอบเขตกำหนดด้วยแยกของถนนเจี้ยนกั๋วเหมินนอกและถนนวงแหวนรอบที่สาม เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์จีนตั้งอยู่ที่นี่ เดิมเรียกว่า **ต้าเป่ย์เหยา** () และป้ายหยุดรถประจำทางในบริเวณใกล้เคียงก็ยังคงใช้ชื่อนี้อยู่

กั๋วเม่ายังเป็นชื่อของสถานีเปลี่ยนเส้นทางระหว่างสาย 1 และสาย 10

## ประวัติศาสตร์
ในสมัยราชวงศ์หมิง พื้นที่นี้เป็นทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ที่อยู่นอกกำแพงเมือง และเป็นที่ล่าสัตว์ของราชวงศ์ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพญี่ปุ่นที่เข้ามายึดครองได้สร้างกลุ่มเตาเผาขึ้นในพื้นที่นั้น ซึ่งเตาเผาที่ใหญ่ที่สุดที่อยู่ทางเหนือนั้นได้กลายเป็นสัญลักษณ์สำคัญ พื้นที่ดังกล่าวจึงถูกเรียกว่า **ต้าเป่ย์เหยา** () แปลตรงตัวว่า "เตาเผาใหญ่ทางเหนือ"

ใน ค.ศ. 1985 เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์จีนได้ถูกสร้างขึ้นที่สี่แยกของถนนวงแหวนรอบที่ 3 และถนนเจี้ยนกั๋วเหมินนอก และย่านธุรกิจกลางปักกิ่งก็ได้ถูกก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1993 ด้วยเหตุนี้ สะพานลอยต้าเป่ย์เหยาจึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นสะพานกั๋วเม่า โดยคำว่า "กั๋วเม่า" เป็นคำย่อของชื่อเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์จีนในภาษาจีน () สถานีรถไฟใต้ดินกั๋วเม่าเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1999

## การขนส่งสาธารณะ
*รถไฟใต้ดินปักกิ่ง: สถานีกั๋วเม่า อยู่ในสาย 1 และสาย 10
*สายรถประจำทางที่จอดบริเวณและรอบสะพานลอยกั๋วเม่า:
****ต้าเป่ย์เหยาตะวันออก** (): 1 9 28 58 99 619 666 668 804 805 805快 938 夜1
****ต้าเป่ย์เหยาเหนือ** (): 98 113 402 405 417 421 488 503 601 619 673 974  夜30 
****ต้าเป่ย์เหยาตะวันออก** (): 1 11 57 312 402 405 502 626 647 648 666 667 668 669 801 976 夜1
****ต้าเป่ย์เหยาใต้** (): 28 57 72 91 98 113 348 421 601 805 805快 806 807 808 809 814 846 938快 974 976 998 夜30  专5 专10 专164
*รถบัสสนามบินปักกิ่ง: สาย 1

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ภาพดาวเทียมบน Google Maps

หมวดหมู่:ย่านในปักกิ่ง
หมวดหมู่:เขตเฉาหยาง ปักกิ่ง
เจ้าชายโคเรยาซุ

**เจ้าชายโคเรยาซุ** (; 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1264 – 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1326; ครองตำแหน่ง ค.ศ. 1266 – 1289) มีอีกพระนามว่า **มินาโมโตะ โนะ โคเรยาซุ** () เป็น*[[โชกุน]]*องค์ที่ 7 แห่งรัฐบาลโชกุนคามากูระของประเทศญี่ปุ่น พระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองในนามที่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยผู้สำเร็จราชการของตระกูลโฮโจ

เจ้าชายโคเรยาซุเป็นพระโอรสในเจ้าชายมูเนตากะผู้เป็น*โชกุน*องค์ที่ 6

* **26 สิงหาคม ค.ศ. 1266** (*ปี[[บุงเอ]]ที่ 3, วันที่ 24 เดือน 7*): โคเรยาซุได้รับการแต่งตั้งเป็น*โชกุน*องค์ที่ 7 ตอนพระชนมายุเพียง 2 พรรษา เมื่อพระบิดาถูกถอดถอน
* **17 กรกฎาคม ค.ศ. 1287** (*ปี[[โคอัง (ยุคคามากูระ)|โคอัง]]ที่ 10, วันที่ 6 เดือน 6*): *โชกุน*“ได้รับตำแหน่งเป็นชูนางงและอูไดจิงในลำดับชั้นของราชสำนัก
* **29 กันยายน ค.ศ. 1289** (*ปี[[โชโอ (ยุคคามากูระ)|โชโอ]]ที่ 2, วันที่ 14 เดือน 9*): เกิดกบฏนำโดยโฮโจ ซาดาโตกิ (*ซางามิ-โนะ-คามิ*) ทำให้โคเรยาซุทรงหนีไปเกียวโต

เมื่อพระชนมายุ 25 พรรษา *โชกุน*ผู้ถูดถอดถอนบวชเป็ยพระสงฆ์ โดยใช้ชื่อทางธรรมว่า โอโนะ-โนะ มิยะ

## พระราชวงศ์
* พระบิดา: เจ้าชายมูเนตากะ
* พระมารดา: โคโนเอะ ไซโกะ (ประสูติ ค.ศ. 1241)
* พระมเหสี: ไม่ทราบ
* พระโอรสธิดา:
** เจ้าชายฮิโตซูมิ
** พระธิดาสมรสกับเจ้าชายฮิซาอากิ (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1306)
** เจ้าชายยาซูตาดะ
** เจ้าชายฮิโตกิโยะ (1291–1302)
** เจ้าชายฮิโตตาดะ
** เจ้าชายฮิซาซูมิ
* พระโอรสบุญธรรม: เจ้าชายฮิซาอากิ

## รัชสมัยใน''บากูฟุ''ของโคเรยาซุ
ปีที่โคเรยาซุขึ้นเป็นโชกุนมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราชหรือ *เน็งโง*
* *[[บุงเอ]]* (1264–1275)
* *[[เก็นจิ (ศักราชญี่ปุ่น)|เก็นจิ]]* (1275–1278)
* *[[โคอัง (ยุคคามากูระ)|โคอัง]]* (1278–1288)
* *[[โชโอ (ยุคคามากูระ)|โชโอ]]* (1288–1293)

## อ้างอิง

## ข้อมูล
* Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005).  ''Japan encyclopedia''. Cambridge: Harvard University Press. ;  OCLC 58053128
* Titsingh, Isaac. (1834). *[[Nihon Ōdai Ichiran]]*; ou,  ''Annales des empereurs du Japon''. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691.

หมวดหมู่:เจ้าชายญี่ปุ่น
หมวดหมู่:โชกุนแห่งคามากูระ
หมวดหมู่:บุคคลจากคามากูระ
พื้นที่ภาษา

**พื้นที่ภาษา**หรือ**เขตภาษา** ( ) คือกลุ่มภาษาที่มี ร่วมกันอันเป็นผลมาจากความใกล้ชิดทางภูมิศาสตร์และ ภาษาเหล่านี้อาจไม่ได้อยู่ในตระกูลภาษาเดียวกันหรืออาจเกี่ยวข้องกันแบบห่าง ๆ แต่มี คล้ายคลึงกันและลักษณะของพื้นที่ภาษาอาจทำให้ดูเหมือนมีความเกี่ยวข้องกันถึงแม้ว่าเมื่อพิจารณาความสัมพันธ์เชิงพันธุกรรมแล้วจะไม่เกี่ยวข้องกันก็ตาม การจัดกลุ่มภาษาที่มีลักษณะร่วมเหมือนกัน จะอธิบายได้ว่าเป็นลักษณะของพื้นที่ภาษา ก็ต่อเมื่อมีลักษณะต่าง ๆ ที่เหมือนกัน มีร่วมกันด้วยเหตุผลอื่นที่ไม่ใช่จากการที่ภาษานั้น ๆ สืบมาจากกลุ่มภาษาเดียวกัน เมื่อไม่มีหลักฐานหรือความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของกลุ่มภาษาที่คล้ายคลึงกันในภูมิภาคนั้น ทำให้เป็นเรื่องยากที่จะบอกว่าการที่ลักษณะของภาษามีความเหมือนกันเป็นเพราะอยู่ในตระกูลภาษาเดียวกันหรือเป็นเพราะลักษณะของพื้นที่ภาษา

คำว่าพื้นที่ภาษามีที่มาจากบทความวิชาการของ (1904) เสนอว่าในการจำแนกภาษาต้องแยกว่าความเหมือนมาจากความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมหรือเกิดจากการติดต่อทางภาษา  (1923) เสนอคำในภาษารัสเซีย  ( แปลว่า) หลังจากนั้นได้มีการเสนอต่อ ครั้งแรกในปี 1928 โดย เป็นภาษาเยอรมันว่า *Sprachbund* และให้นิยามว่าเป็นกลุ่มของภาษาที่มีความคล้ายคลึงกันในด้าน วากยสัมพันธ์ ลักษณะทางหน่วยคำ คำศัพท์ทางวัฒนธรรม และหน่วยเสียง แต่ไม่มีความสอดคล้องทางเสียงอย่างเป็นระบบ ไม่มีระบบหน่วยคำร่วมกัน และใช้คำศัพท์พื้นฐานไม่เหมือนกัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษา
ประเทศบัลแกเรียในการประกวดเพลงยูโรวิชัน

ประเทศบัลแกเรียได้เข้าร่วมการประกวดเพลงยูโรวิชันทั้งหมด 14 ครั้ง โดยเข้าร่วมครั้งแรกใน และมีผลงานที่ทำอันดับดีที่สุด คือ "บิวติฟูลเมสส์" โดยคริสเตียน คอสตอฟ ซึ่งได้รับอันดับที่สองใน บัลแกเรียมีสถานีโทรทัศน์แห่งชาติบัลแกเรีย (บีเอ็นที) เป็นสถานีโทรทัศน์ที่เข้าร่วม

บัลแกเรียตกรอบรองชนะเลิศถึงเก้าครั้งจากการเข้าร่วมทั้งหมด 14 ครั้ง โดยครั้งที่ใกล้ที่สุดคือใน เมื่อเพลง "เลิฟอันลิมิเต็ด" โดยโซฟี มารีโนวาตกรอบเนื่องจากกฎการตัดสินเสมอกับ อย่างไรก็ตาม ในห้าครั้งที่เข้ารอบชิงชนะเลิศนั้น บัลแกเรียสามารถทำผลงานในห้าอันดับแรกได้ถึง 3 ครั้ง โดยได้อันดับที่ห้าด้วยเพลง "วอเตอร์" โดยเอลิตซา โตโดโรวา และสโตยาน ยานคูลอฟในปี  ได้อันดับที่สี่ด้วยเพลง "อิฟเลิฟวาสอะไครม์" โดยโปลี เกโนวาในปี  และอันดับที่สองด้วยเพลง "บิวติฟูลเมสส์" โดยคริสเตียน คอสตอฟในปี 2017 และผลงานที่เข้ารอบชิงชนะเลิศสองผลงานล่าสุด ซึ่งคือ "โบนส์" โดยอีควินอกซ์ในปี  และเพลง "โกรว์อิงอัปอีสเก็ตติงโอลด์" โดยวิกตอเรียในปี  ได้อันดับที่ 14 และ 11 ตามลำดับ

## การเข้าร่วม
สถานีโทรทัศน์แห่งชาติบัลแกเรีย (บีเอ็นที) เป็นสมาชิกสามัญของสหภาพการแพร่สัญญาณวิทยุและโทรทัศน์แห่งยุโรป (อีบียู) ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1993 จึงมีสิทธิ์เข้าร่วมการประกวดเพลงยูโรวิชัน แม้บีเอ็นทีจะถ่ายทอดสดการประกวดมาก่อนหน้านั้นแล้ว โดยได้เข้าร่วมการประกวดตั้งแต่ เมื่อปี 2005 

ผู้เข้าร่วมการประกวดคนแรกที่มีเชื้อสายบัลแกเรียคือโนราโนวา นักร้องเพลงแจ๊สและป๊อปที่ออกจากบัลแกเรียด้วยเหตุผลทางการเมืองในปี 1959 และต่อมาได้เป็นตัวแทนใน

## ภาพรวม

## ดูเพิ่ม
* ประเทศบัลแกเรียในการประกวดเพลงจูเนียร์ยูโรวิชัน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประเทศบัลแกเรียในการประกวดเพลงยูโรวิชัน
หมวดหมู่:ประเทศในการประกวดเพลงยูโรวิชัน
มอโซเลียม

[thumb|หุ่นจำลอง[สุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส|มอโซเลียมที่ฮาลิคาร์นัสเซิส (ใกล้กับเมืองโบดรุม ในปัจจุบันในตุรกี) ซึ่งเป็นหลุมฝังศพของกษัตริย์มอโซลัส ]]
**มอโซเลียม** (Mausoleum) คือ อาคารภายนอกที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์สถาน ประกอบด้วยห้องฝังศพของผู้เสียชีวิต มอโซเลียมที่ไม่มีร่างของผู้ตายนั้น เรียกว่า เซโนทาฟ (Cenotaph) มอโซเลียมอาจถือเป็นสุสาน ประเภทหนึ่ง หรืออาจถือว่าสุสานนั้นอยู่ภายในมอโซเลียมก็ได้

## ภาพรวม
คำว่า *mausoleum* (จากภาษา) มาจากสุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส (ใกล้กับเมืองโบดรุม ในปัจจุบันในตุรกี) ซึ่งเป็นหลุมฝังศพของกษัตริย์มอโซลัส เซแทร็ปแห่งคาเรียของเปอร์เซีย ซึ่งหลุมฝังศพขนาดใหญ่ของพระองค์เป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ

ในอดีต มอโซเลียมมักเป็นสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่และวิจิตรสำหรับผู้นำหรือบุคคลสำคัญที่เสียชีวิต อย่างไรก็ตาม ต่อมาก็เริ่มมีมอโซเลียมขนาดเล็กซึ่งได้รับความนิยมในหมู่ชนชั้นสูงและขุนนางในหลายประเทศ ในสมัยจักรวรรดิโรมัน มอโซเลียมเหล่านี้มักตั้งอยู่ในเมืองสุสาน (necropoles) หรือริมถนน เช่น ถนนเวียอัปเปียแอนติกา (via Appia Antica) ยังคงมีซากของมอโซเลียมส่วนตัวจำนวนมากเรียงรายอยู่หลายกิโลเมตรนอกกรุงโรม และเมื่อศาสนาคริสต์กลายเป็นศาสนาหลัก มอโซเลียมก็เริ่มหมดความนิยม

ต่อมา มอโซเลียมกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง โดยเฉพาะในยุโรปและอาณานิคมของยุโรปในช่วงสมัยใหม่ตอนต้นและสมัยใหม่ สุสานแต่ละแห่งอาจถูกปิดผนึกอย่างถาวร สุสานประกอบด้วยห้องฝังศพที่อยู่เหนือพื้นดินทั้งหมดหรือภายใน ห้องใต้ดิน ใต้โครงสร้างส่วนบน ห้องใต้ดินนี้บรรจุศพหรือศพหลายศพ ซึ่งอาจอยู่ในโลงศพ มอโซเลียมบางแห่งอาจถูกปิดผนึกถาวร ภายในมอโซเลียมจะมีห้องเก็บศพซึ่งอาจอยู่เหนือพื้นดินทั้งหมด หรืออยู่ในห้องเก็บใต้ดิน โดยบรรจุร่างของผู้ตายในโลงศพหิน (sarcophagus) หรือช่องบรรจุศพ (interment niches) มอโซเลียมสมัยใหม่บางแห่งยังทำหน้าที่เป็นห้องบรรจุอัฐิ (columbarium) ซึ่งใช้เก็บโกศบรรจุเถ้ากระดูกด้วย มอโซเลียมอาจตั้งอยู่ในสุสานลานโบสถ์หรือบนที่ดินส่วนตัวก็ได้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:มอโซเลียม
หมวดหมู่:อนุสรณ์และสิ่งปลูกสร้างฝังศพ