open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
เซเรียอา ฤดูกาล 2020–21

**เซเรียอา ฤดูกาล 2020–21** (หรือที่รู้จักในชื่อ เซเรียอา ติม ด้วยเหตุผลด้านผู้สนับสนุน) เป็นฤดูกาลที่ 119 ของลีกสูงสุดฟุตบอลอิตาลี, และเป็นฤดูกาลที่ 11 นับตั้งแต่ถอนตัวออกจากลีกเซเรียเบ. ยูเวนตุส เป็นแชมป์เก่าที่จะมาป้องกันแชมป์. ฤดูกาลจะเริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2020 ถึงวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2021.

## ทีม
มี 20 ทีมที่ลงแข่งขันในลีก โดย 17 ทีมมาจากฤดูกาล 2019–20 และอีก 3 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นมาจากเซเรียเบ ฤดูกาล 2019–20.

เบเนเวนโต (ณ วันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2020) และ โกรโตเน (ณ วันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2020) เป็นสองทีมโดยตรงที่ได้เลื่อนชั้นจาก เซเรียบี, ทั้งคู่หลังจากห่างหายไป 2 ปี. เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2020, สเปเซีย ชนะการเพลย์ออฟเพื่อได้รับการเลื่อนชี่นครั้งแรกสู่เซเรียอา; สเปเซียเป็นทีมที่ 66 เพื่อเข้าร่วมในลีกระดับสูงสุดของอิตาลี.

### ที่ตั้งและสนามแข่งขัน

&#42; สเปเซียจะลงเล่นสิบสองนัดครั้งแรกของฤดูกาลในสนามกีฬามานุซซีของทีมเชเซนา, ขณะที่งานกำลังดำเนินการเสร็จสิ้นที่สตาดิโอ อัลแบร์โต ปิคโคของพวกเขา (ปัจจุบันมีความจุประมาณ 10,000)

### รายละเอียดทีมและชุดแข่งขัน

### เปลี่ยนผู้จัดการทีม

## ตารางคะแนน

## ผลการแข่งขัน

### อันดับตามสัปดาห์

## รางวัลผู้เล่น
### [[ผู้เล่นทรงคุณค่า|MVP]] ประจำเดือน

## สถิติประจำฤดูกาล

### อันดับดาวซัลโว

### อันดับการผ่านบอล

### แฮท-ทริคส์

;หมายเหตุ
(H) – เหย้า  (A) – เยือน

### คลีนชีตส์

### ระเบียบวินัย

#### ผู้เล่น
* ใบเหลืองมากที่สุด: **14**
** ปาสกวาล สคีอัตตาเรลลา (เบเนเวนโต)

* ใบแดงมากที่สุด: **2**
** ชาราลัมโปส ไลโคจิอันนิส (คัลยารี)
** โรดริโก เด ปาอุล (อูดีเนเซ)

#### ทีม
* ใบเหลืองมากที่สุด: 100
**ลาซีโอ
* ใบแดงมากที่สุด: 6
**ยูเวนตุส
* ใบเหลืองน้อยที่สุด: 59
**อินเตอร์มิลาน
* ใบแดงน้อยที่สุด: 1
**เฮลแลสเวโรนา
**ปาร์มา

## หมายเหตุ
### ฟุตโนตส์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
*Serie A ที่ ESPN.com

หมวดหมู่:ฤดูกาลในเซเรียอา
หมวดหมู่:ฟุตบอลลีกยุโรปในฤดูกาล 2020–21
วิราฏบรรพ

**วิราฏบรรพ** () แปลว่า "บรรพแห่งท้าววิราฏ" เป็นหนังสือบรรพที่ 4 ของ มหาภารตะ ซึ่งในเรื่องนี้ประกอบด้วย 4 บรรพย่อย รวมทั้งสิ้น 72 ตอน เป็นเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก วนบรรพ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับช่วงที่เหล่าปาณฑพพำนักในราชสำนักของท้าววิราฏในปีที่ 13 แห่งการเนรเทศ บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก วนบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ อุทโยคบรรพ

## เนื้อเรื่อง และบรรพย่อย
ในบรรพใหญ่นี้มี 4 บรรพย่อย รวมทั้งสิ้น 72 ตอน ดังนี้
# ปาณฑพประเวศบรรพ (ตอนที่ 1 - 13)
# กิชกะวาตบรรพ (ตอนที่ 14 - 24)
# โกหรานะบรรพ (ตอนที่ 25 - 69)
# ไววหิกะบรรพ (ตอนที่ 70 - 72)

บรรพนี้กล่าวถึงเหตุการณ์เรื่องการลี้ภัยในป่าเป็นเวลาสิบสองปีของพี่น้องปาณฑพ ในที่สุดก็ครบกำหนด แต่ว่าตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ พวกปาณฑพจะต้องซ่อนตัวไม่ให้ใครจำได้อีกเป็นเวลาสิบสองเดือนถึงจะถือว่าทำครบถ้วนตามสัญญา

พวกปาณฑพเดินทางออกจากป่ามุ่งไปยังแคว้นมัสยะ แต่ก่อนจะถึงแคว้นมัสยะ ทั้งหมดได้เก็บซ่อนอาวุธไว้ในสุสานนอกเมือง และเข้าไปในแคว้นมัสยะเพื่อทำงานในราชสำนักของท้าววิราฎ โดยยุธิษฐิระทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของท้าววิราฎ ภีมะเป็นคนทำครัว อรชุนเป็นครูสอนเต้นระบำ ส่วนนกุลไปเป็นคนเลี้ยงม้า ในขณะที่สหเทพเป็นคนเลี้ยงวัว สำหรับพระนางเทราปตีไปเป็นนางกำนัลให้กับพระมเหสีของท้าววิราฎ

ในระหว่างที่อยู่ในราชสำนักเกิดเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง เมื่อน้องชายของพระมเหสีท้าววิราฎมาล่วงเกินพระนางเทราปตี เดือดร้อนถึงภีมะซึ่งเป็นนักมวยปล้ำต้องเข้ามาช่วยสังหารน้องชายของพระมเหสีท้าววิราฎจนตายไป แต่ถึงกระนั้น การปลอมตัวของพวกปาณฑพในราชสำนักแคว้นมัสยะก็ยังไม่เป็นที่รู้กัน จนกระทั่งเกิดสงครามระหว่างแคว้นมัสยะกับแคว้นกุรุ พวกพี่น้องปาณฑพได้เข้าร่วมรบทำสงครามจนมีชัยชนะต่อกองทัพจากแคว้นตรีครรตะและแคว้นกุรุ ซึ่งมีทุรโยธน์พี่ชายคนโตของพี่น้องเการพนำทัพมาด้วยตนเอง เหตุการณ์นี้เป็นเหตุให้พวกปาณฑพต้องเปิดเผยตัวเอง เพราะเข้าร่วมทำสงคราม และบังเอิญว่าเกิดขึ้นในช่วงเกือบจะสิ้นปีที่สิบสามอันเป็นปีสุดท้ายของการซ่อนตัวอย่างยาวนาน ทำให้เกิดปมประเด็นปัญหาว่าได้ทำตามสัญญาครบถ้วนหรือเปล่า

การเปิดเผยตัวของพวกปาณฑพ ก็ทำให้ท้าววิราฎยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้คบหากับพวกปาณฑพ เพราะนอกเหนือจากมีส่วนร่วมช่วยรบจนสามารถป้องกันจากการโจมตีของข้าศึกได้ ถึงขนาดยกลูกสาวคือ เจ้าหญิงอุตตระ ให้แต่งงานกับเจ้าชายอภิมันยุซึ่งเป็นลูกชายของอรชุนด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Translation by Kisari Mohan Ganguli.
* Virata Parva, Translation in English, by Manmatha Nath Dutt
* Le Mahabharata, Translation in French, by H. Fauche (Paris, 1868)
* Virata Parva in Sanskrit by Vyasadeva and commentary by Nilakantha (Editor: Kinjawadekar, 1929)

หมวดหมู่:มหาภารตะ
ไนลอน

**ไนลอน** () หรือ **พอลิเอไมด์** (polyamide, PA) เป็นชื่อเรียกทั่วไปสำหรับกลุ่มพอลิเมอร์สังเคราะห์ที่ได้จากพอลิเอไมด์ชนิดแอลิแฟติกหรือกึ่งอะโรมาติก ไนลอนเป็นเทอร์โมพลาสติกที่สามารถหลอมเป็นเส้นใย ฟิล์ม หรือขึ้นรูปได้ โครงสร้างประกอบด้วยพอลิเมอร์ซ้ำกันหลายหน่วยที่จับกันด้วยพันธะเอไมด์ คล้ายพันธะเปปไทด์ในโปรตีน ไนลอนในเชิงอุตสาหกรรมใช้ผลิตผ้า เส้นใย ฟิล์ม หล่อเป็นวัสดุ และสามารถผสมกับสารเติมแต่งอื่น ๆ เพื่อให้ได้คุณสมบัติที่ต้องการ

ไนลอนถือเป็นพอลิเมอร์เทอร์โมพลาสติกสังเคราะห์ชนิดแรกที่ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ เกิดจากดูปองท์ บริษัทเคมีภัณฑ์สัญชาติอเมริกันที่เคยพัฒนาเรยอน เส้นใยที่ได้จากเซลลูโลสเริ่มต้นโครงการในปี ค.ศ. 1927 โดยว่าจ้างวอลเลซ แคโรเธอส์ อาจารย์จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดให้ทำการวิจัยเพื่อค้นหาวัสดุสังเคราะห์ ทีมของแคโรเธอส์ประสบความสำเร็จในการคิดค้นนีโอพรีน ยางสังเคราะห์ที่ได้จากคลอโรพรีนในปี ค.ศ. 1930 ก่อนแคโรเธอส์จะนำวิธีลากดึงด้วยความเย็นจากจูเลียน ดับเบิลยู ฮิลล์ เพื่อนร่วมงานมาใช้กับพอลิเอไมด์จนพัฒนาได้ไนลอน ตัวอย่างแรกของไนลอน (ไนลอน 6,6) ถูกผลิตขึ้นในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935 ผลิตภัณฑ์แรกที่ใช้ไนลอนเป็นส่วนประกอบคือแปรงสีฟัน ก่อนจะได้รับความนิยมอย่างสูงในรูปแบบถุงน่องสตรีในงานนิทรรศการโลกที่นครนิวยอร์กในปี ค.ศ. 1939 อย่างไรก็ตามแม้ไนลอนจะสร้างกระแสตื่นตาตื่นใจในฐานะเส้นใยชนิดแรกที่มนุษย์คิดค้นได้และช่วยลดการนำเข้าเส้นไหมจากประเทศญี่ปุ่นซึ่งในขณะนั้นกำลังมีความสัมพันธ์ตึงเครียดกับสหรัฐ แต่มีประชาชนบางส่วนที่สงสัยและหวาดกลัวไนลอนจากข่าวลือต่าง ๆ นานา จนกระทั่งได้รับการยอมรับทั่วไปเมื่อล่วงเข้าหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่ไนลอนได้รับการพัฒนาให้ทนทานและใช้งานได้หลากหลายขึ้น

ไนลอนเป็นพอลิเมอร์แบบควบแน่นหรือโคพอลิเมอร์ เกิดจากการทำปฏิกิริยาระหว่างมอนอเมอร์ที่มีหมู่เอมีนกับกรดคาร์บอกซิลิกอย่างละเท่า ๆ กัน ไนลอนส่วนใหญ่ผลิตได้จากปฏิกิริยาระหว่างไดเอมีนกับกรดไดคาร์บอกซิลิก หรือแลกแทมหรือกรดอะมิโนทำปฏิกิริยากับตัวมันเอง ไนลอนมีหลายประเภท เช่น ไนลอน 66, ไนลอน 6, ไนลอน 510 และไนลอน 1,6 โดยตัวเลขที่ตามท้ายชื่อบ่งชี้ถึงจำนวนอะตอมคาร์บอนในแต่ละหน่วยมอนอเมอร์ เช่น ไนลอน 6 เกิดจากคาโปรแลกแทมที่มีคาร์บอน 6 อะตอมทำปฏิกิริยาพอลิเมอไรเซชันแบบเปิดวงด้วยตัวเอง ขณะที่ไนลอน 66 เกิดจากปฏิกิริยาระหว่างเฮกซะเมทิลีนไดเอมีนกับกรดอะดิพิก ซึ่งทั้งสองมอนอเมอร์มีคาร์บอน 6 อะตอมเหมือนกัน คุณสมบัติทั่วไปของเส้นใยไนลอนได้แก่ มีความทนต่อแรงดึง ความต้านทานการขัดถู และความยืดหยุ่นสูง ผ้าไนลอนมีความไวไฟต่ำเมื่อเทียบกับผ้าฝ้ายและเรยอน แต่เมื่อติดไฟแล้วผ้าไนลอนจะหลอมละลายติดผิวหนังได้

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ไนลอนส่วนใหญ่ถูกนำไปผลิตเป็นร่มชูชีพ ยางรถยนต์ เต็นท์ ปอนโช และเชือก หลังสงครามดูปองท์ร่วมมือกับนักออกแบบที่มีชื่อเสียงอย่างโกโก ชาแนลและคริสตีย็อง ดียอร์ออกแบบเสื้อผ้าที่ทำจากไนลอนจนได้รับความนิยม ปัจจุบันไนลอนสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลากหลาย เช่น หล่อเป็นชิ้นส่วนรถยนต์ หรือสกรู เฟือง และปะเก็นที่รองรับความเค้นต่ำถึงปานกลาง ทำเป็นขนแปรงสีฟัน เอ็นตกปลา หรือเอ็นสำหรับเครื่องตัดหญ้า นอกจากนี้ยังทำเป็นฟิล์มบรรจุภัณฑ์และฟิล์มถนอมอาหาร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พลาสติก
หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ
ภีษมบรรพ

[thumb|280px|ภาพบรรยายเหตุการณ์สงครามที่ทุ่งกรุรุเกษตรวันที่ 10 ระหว่าง[เการพและปาณฑพ จากภควัทคีตากล่าวถึงรถศึกของอรชุนที่มีพระกฤษณะเป็นสารถี]]
**ภีษมบรรพ** () แปลว่า "บรรพแห่งภีษมะ" เป็นหนังสือบรรพที่ 6 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วยบรรพย่อย 4 บรรพ รวมทั้งสิ้น 122 ตอน เป็นเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก อุทโยคบรรพ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับช่วงแรกของมหาสงคราม มีภีษมะเป็นแม่ทัพฝ่ายเการพ ซึ่งในที่สุดแล้วภีษมะก็ต้องธนูของอรชุนจำนวนมากจนบาดเจ็บสาหัส ไม่อาจบัญชาการรบต่อไปได้ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ โทรณบรรพ

## เนื้อเรื่อง
การต่อสู้ซึ่งดำเนินไปเป็นเวลา 10 วัน โดยมีนักรบวีรชนคนกล้าของฝ่ายต่างรบกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ดำเนินไปจนถึงค่ำในวันที่ 9 ของสงครามเมื่อพวกพี่น้องปาณฑพแอบเข้าไปพบกับท้าวภีษมะ เพื่อขอแนะนำ และได้รับการบอกกล่าวจากท้าวภีษมะว่าตนจะยุติการสู้รบวางอาวุธด้วยเหตุเดียวคือเมื่อเผชิญหน้ากับ "ศิขัณฑิณ" สำหรับศิขัณฑิณนั้นเป็นลูกของท้าวทรุปัท ซึ่งตอนเกิดเป็นเด็กหญิง แต่ในภายหลังกลับแปรเปลี่ยนเป็นผู้ชาย แต่ภีษมะไม่สนใจการแปลงเพศของศิขัณฑิณและยังถือว่าเป็นผู้หญิงตามเดิม เพราะฉะนั้นภีษมะจึงปฏิเสธที่จะสู้กับศิขัณฑิณ สงครามจึงยุติไม่ได้

พวกปาณฑพอาศัยคำแนะนำของภีษมะดังกล่าว โดยพวกเขาดำเนินการให้ศิขัณฑิณเผชิญหน้ากับภีษมะโดยมีอรชุนซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังศิขัณฑิณ และฉวยโอกาสยิงธนูเพื่อสังหารภีษมะในจังหวะที่วางอาวุธไม่ยอมสู้รบ ภีษมะถูกลูกธนูของอรชุนได้รับบาดเจ็บสาหัสและล้มลงนอนบนเตียงที่ทำจากลูกศรที่อรชุนยิงถล่มเข้าใส่ทั่วร่างกายนั่นเอง เรื่องราวมาจบลงตรงที่นักรบฝ่ายปาณฑพและเการพต่างไปชุมนุมเพื่อแสดงความรพต่อท้าวภีษมะที่นอนรอความตายอยู่บนเตียงลูกศรกลางสมรภูมิ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Translation by Kisari Mohan Ganguli.
*Mahabharatham in Tamil

หมวดหมู่:มหาภารตะ
โทรณบรรพ

**โทรณบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งความพยายาม" เป็นหนังสือบรรพที่ 7 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 8 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 204 ตอน เป็นเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก ภีษมบรรพ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับโทรณาจารย์ที่ได้รับเลือกให้เป็นแม่ทัพฝ่ายเการพแทนภีษมะ กระทั่งถูกธฤษฏะทยุมันจบชีวิตด้วยการตัดศีรษะ ในบรรพนี้ทั้งสองฝ่ายต่างสูญเสียทหารและแม่ทัพนายกองเกือบทั้งหมด ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ กรรณบรรพ

## เนื้อเรื่อง และบรรพย่อย
**โทรณบรรพ** ประกอบไปด้วย 8 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 204 ตอนดังนี้

:1. โทรณภิเษกบรรพ (บทที่ 1–16)
:2. สัมสปตกบาทบรรพ (บทที่ 17–32)
:3. อภิมันยุวาทบรรพ (บทที่ 33–71)
:4. ประติชนบรรพ (บทที่ 72–84)
:5. ชัยตราทะ วาทบรรพ (บทที่ 85–152)
:6. ฆโตฎ์กัจวาทบรรพ (บทที่ 153–184)
:7. โทรณวาทบรรพ (บทที่ 185–193)
:8. นารายณัสตระ-โมกษณบรรพ (บทที่ 194–204)

บรรพนี้เล่าถึงเหตุการณ์เมื่อโทรณาจารย์รับช่วงต่อจากท้าวภีษมะเป็นผู้บัญชาการรบฝ่ายเการพ ในการทำศึกตอนหนึ่งท้าวชยัทรัถ ซึ่งเป็นน้องเขยของทุรโยธน์สามารถแยกเจ้าชายอภิมันยุลูกชายของอรชุนออกจากกองทัพฝ่ายปาณฑพทั้งหมดได้ และสามารถสังหารเจ้าชายอภิมันยุได้สำเร็จ ทำให้อรชุนโกรธและประกาศจะล้างแค้นด้วยการสังหารท้าวชยัทรัถให้ตกตายตามกัน ในขณะที่กรรณะได้ใช้หอกวิเศษที่พระอินทร์ประทานให้สังหารลูกชายภีษมะคือ ฆโตฏ์กัจ ทำให้กรรณะไม่มีอำนาจวิเศษเหลือที่จะสังหารพี่น้องปาณฑพคนใดคนหนึ่งได้อีกต่อไป

ในการสู้รบโทรณาจารย์สังหารท้าวทรุปัท และท้าววิราฏได้สำเร็จ ในขณะที่กฤษณะใช้กลล่อลวงโทรณาจารย์โดยให้ภีมะสังหารช้างที่ชื่ออัศวถามา ซึ่งเป็นชื่อเดียวกันกับชื่อของลูกชายโทรณาจารย์เพื่อหลอกว่าอัศวถามา ตายแล้ว ยุธิษฐิระซึ่งได้ชื่อว่าเป็นคนถือคำสัตย์เป็นสำคัญถูกกฤษณะเกลี้ยกล่อมให้โกหกโทรณาจารย์ด้วยคำพูดว่าอัศวถามาตายแล้ว และเมื่อโทรณาจารย์หลงผิดคิดว่าอัศวถามาตายแล้วจริง ๆ เพราะคิดว่ายุธิษฐิระไม่มีวันโหก ก็เสียขวัญหมดกำลังใจวางอาวุธและบำเพ็ญตบะโยคะเพื่อละสังขารไปจากโลกนี้ เป็นจังหวะให้ธฤตทยุมน์เข้าไปตัดหัวโทรณาจารย์แล้วโยนเข้าไปในกองทัพฝ่ายเการพได้ ซึ่งเหตุการณ์สงครามที่ทุ่งกุรุเกษตรที่ได้กล่าวมานี้ ดำเนินมาจนถึงวันที่ 15 แล้ว

thumb|อภิมันยุนำกองทัพรบกับฝ่ายเการพ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Translation by Kisari Mohan Ganguli

หมวดหมู่:มหาภารตะ
กรรณบรรพ

thumb|มรณกรรมของกรรณะ
**กรรณบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งกรรณะ" เป็นหนังสือบรรพที่ 8 ของ มหาภารตะ มีเนื้อหารวมทั้งหมด 96 ตอน เป็นเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก โทรณบรรพ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับกรรณะที่ดำรงตำแหน่งแม่ทัพฝ่ายเการพต่อจากโทรณาจารย์จนกระทั่งถูกอรชุนสังหาร และทุหศาสันถูกภีมะฆ่าตายส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ ศัลยบรรพ

## เนื้อเรื่องในบรรพนี้
กรรณะได้เข้ามาทำหน้าที่เป็นผู้บัชาการการรบฝ่ายเการพสืบต่อจากโทรณาจารย์ ในการทำศึกครั้งนี้ภายใต้การบัญชาการรบของกรรณะ กรรณะได้ขอให้ทุรโยธน์ไปขอร้องให้ท้าวศัลยะ ให้ทำหน้าที่เป็นสารถีรถม้าศึกของตน ในตอนนี้เองที่ภีมะสามารถล้างแค้นตามคำสาบานที่เคยให้ไว้ได้ ด้วยการจับทุหศาสันน้องทุรโยธน์ทุ่มลงจากรถม้าศึกและฉีกอกดื่มเลือดสด ๆ เพื่อล้างอายให้กับพระนางเทราปทีที่เคยถูกทุหศาสันย่ำยี หนำซ้ำยังใช้มือรองเลือดไปให้นางเทราปตีล้างมลทินบนเรือนร่างของพระนางด้วย การสู้รบดำเนินต่อไปและยุธิษฐิระได้รับบาดเจ็บจากการทำศึก ร้อนถึงอรชุนต้องไปเยี่ยมให้กำลังใจก่อนจะกลับสู่สนามรบและท้าให้กรรณะออกมาสู้กันแบบตัวต่อตัว

ในการสู้รบของสองคนนี้พระอินทร์เข้าข้างอรชุน ส่วนพระอาทิตย์เข้าข้างกรรณะ และเมื่อล้อรถม้าศึกของกรรณะจมลงไปในหล่มโคลน (เพราะก่อนหน้านี้ในคืนวันที่ 16 ของสงครามได้เกิดฝนตกลงมาอย่างหนัก) อรชุนไม่ยอมเสียโอกาสในการสังหารกรรณะ แม้ว่ากรรณะจะขอเวลาเพื่อรถม้าศึกที่ติดหล่มของตัวเองเสียก่อนก็ตามที
## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Karna Parva, English translation by Kisari Mohan Ganguli
* Karna Parva, English translation by Manmatha Nath Dutt
* Le Mahabharata, Translation in French, by H. Fauche (Paris, 1868)
* Karna Parva in Sanskrit by Vyasadeva and commentary by Nilakantha (Editor: Kinjawadekar, 1929)
* Karna 

หมวดหมู่:มหาภารตะ
ศัลยบรรพ

**ศัลยบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งท้าวศัลยะ" เป็นหนังสือบรรพที่ 9 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 4 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 65 ตอน เป็นเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก กรรณบรรพ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสงครามที่ดำเนินมาถึงวันสุดท้าย ท้าวศัลยะ เจ้าเมืองมัทรเทศ เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของฝ่ายเการพแทนกรรณะ ทุรโยธน์ดวลกระบองกับภีมะที่ริมแม่น้ำสรัสวดีและจบลงด้วยความพ่ายแพ้ กองทัพฝ่ายเการพพ่ายแพ้และพินาศสิ้น ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ เสาปติกบรรพ

## เนื้อเรื่อง และบรรพย่อย
**ศัลยบรรพ** ประกอบไปด้วย 4 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 65 ตอน ดังนี้

# ศัลยวาทบรรพ (ตอนที่ 1-22)
# ศัลยบรรพ (ตอนที่ 23-27)
# หราทประเวศบรรพ (ตอนที่ 28-29)
# กธายุทธบรรพ (ตอนที่ 30-65)

ท้าวศัลยะถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือของยุธิษฐิระในการสู้กันแบบตัวต่อตัว ส่วนสหเทพก็สามารถสังหารท้าวศกุนิได้สำเร็จ มาถึงบัดนี้ ฅความพ่ายแพ้บังเกิดกับฝ่ายเการพของทุรโยธน์ ทหารฝ่ายเการพตายหมดยกเว้นทุรโยธน์กับนักรบอีกสามคนคือ "อัศวถามา" "กฤปาจารย์" และ "กฤตวรมัน" รวมเป็นสี่คนเท่านั้น ทุรโยธน์หลบไปอาศัยอยู่ใต้หนองน้ำ และใช้อำนาจวิเศษกบดาลอยู่ใต้สระน้ำเพื่อนซ่อนตัว แต่ในที่สุดพวกปาณฑพก็ตามหาจนพบ และท้าทายให้ทุรโยธน์ขึ้นมารบเพื่อให้รู้แพ้รู้ชนะ ซึ่งก็เป็นภีมะเองที่เป็นคนท้าทุรโยธน์ให้มาสู้ตัวต่อตัวกันด้วยอาวุธที่สองคนถนัดเป็นพิเศษนั่นก็คือคทา ภีมะกับทุรโยธรน์สู้กันแบบตัวต่อตัวโดยมีนักรบคนอื่น ๆ ยืนดูอยู่ ภีมะอาศัยการแนะนำของกฤษณะใช้คทาฟาดไปที่หน้าขาของทุรโยธน์ และเตะด้วยเท้าซ้าย ทุรโยธน์ไม่สามารถเดินไปไหนได้นอกจากคลานและนอนรอความตายที่สระน้ำที่ซ่อนตัวนั่นเอง พวกปาณฑพทั้งหมดจึงทิ้งให้ทุรโยธน์นอนรอความตายอยู่ตรงนั้น

ทุรโยธน์ประณามพระกฤษณะที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมบอกใบ้ให้ภีมะทำร้ายตน ด้วยความเคียดแค้น ในขณะที่พวกปาณฑพได้ส่งพระกฤษณะให้เดินทางไปปลอบโยนท้าวธฤตราษฎร์ และพระนางคานธารีให้คลายความโศกเศร้าจากการต้องสูญเสียทุรโยธน์ แต่ทุรโยธน์ยังไม่ตายและอาศัยช่วงเวลาในการมีชีวิตช่วงสุดท้ายแต่งตั้งอัศวถามาเป็นผู้บัญชาการรบฝ่ายเการพ แม้จะมีทหารเหลือยู่เพียงสามคนก็ตามทีและอัศวถามาก็รับปากจะช่วยแก้แค้นให้กับทุรโยธน์ให้จงได้

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Translation by Kisari Mohan Ganguli.
* Shalya Parva, Translation by Manmatha Nath Dutt
* Le Mahabharata, Translation in French, by H. Fauche (Paris, 1868)
* Shalya Parva in Sanskrit by Vyasadeva and commentary by Nilakantha (Editor: Kinjawadekar, 1929)

หมวดหมู่:มหาภารตะ
เสาปติกบรรพ

**เสาปติกบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งการหลับใหล" เป็นหนังสือบรรพที่ 10 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 18 ตอน เป็นเรื่องราวก่อนทุรโยชน์จะเสียชีวิต อัศวัตถามา กฤปาจารย์ และกฤตวรมัน กองกำลัง 3 คนสุดท้ายของฝ่ายเการพที่เหลืออยู่ ลอบทำลายกองทัพปาณฑพขณะกำลังนอนหลับ (เสาปติก แปลว่า การหลับใหล) ฝ่ายปาณฑพรอดชีวิตเพียง 7 คนเท่านั้น บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก ศัลยบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ สตรีบรรพ

## เนื้อเรื่อง และบรรพย่อย
**เสาปติกบรรพ**  ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 18 ตอน ดังนี้

# เสาปติกบรรพ
# อิสิกบรรพ

นักรบฝ่ายเการพที่เหลืออยู่ 3 คน ลักลอบเข้าไปโจมตีพวกปาณฑพที่เหลืออยู่ในตอนกลางคืน มีเพียงพระกฤษณะและพี่น้องปาณฑพ 5 คนกับ "สาตยกี" เท่านั้นที่ไม่ได้นอนอยู่ค่ายที่พัก อัศวถามาสังหารธฤตทยุมันเพื่อแก้แค้นให้พ่อก่อนเป็นคนแรก และหลังจากนั้นก็เดินไปตามที่นอนของนักรบแต่ละคนเพื่อสังหารและฆ่าทหารทุกคนที่นอนหลับอยู่ในค่ายพักรวมทั้งศิขัณฑิณ และลูกชายทั้ง 5 คนของพระนางเทราปตี กับพี่น้องปาณฑพด้วย

พวกอสูรได้เข้ามาร่วมเฉลิมฉลองชัยชนะด้วยการกินเนื้อสด ๆ ของนักรบฝ่ายปาณฑพที่ถูกอัศวถามาฆ่าตายอย่างสยดสยอง แล้วอัศวถามาจึงกลับไปเล่าเรื่องให้ทุรโยธน์ที่นอนรอความตายฟังว่าได้ล้างแค้นให้แล้ว

ในขณะที่พระนางเทราปตีเสียใจจนแทบจะเป็นบ้า เพราะลูกชายถูกฆ่าตายทั้งหมดทั้ง 5 คนและนางได้เรียกร้องให้พี่น้องปาณฑพผู้เป็นสามีจัดการกับอัศวถามาเพื่อล้างแค้นให้ตนให้จงได้

บัดนี้สงครามที่ทุ่งเกษตรได้จบสิ้นลงแล้ว ด้วยความพ่ายแพ้ของฝ่ายเการพอย่างสิ้นเชิง ผู้ที่รอดตายในสงครามครั้งนี้ในฝ่ายเการพมีเพียงสามคนคือ "กฤปาจารย์" "อัศวถามา" และ "กฤตวรมัน" ส่วนทางฝ่ายปาณฑพเองก็รอดตายเพียงแค่ พี่น้องปาณฑพห้าคน คือ ยุธิษฐิระ ภีมะ อรชุน นกุล และสหเทพ รวมทั้งพระกฤษณะและสาตยกีเท่านั้นรวมกันเป็นเจ็ดคน ส่วนคนอื่นที่เหลือตายในสนามรบกันหมดทุกคน นี่คือสงครามล้างผลาญชีวิตผู้คนขนานใหญ่อย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนในตำนานเรื่องใด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Sauptika Parva, English Translation by Kisari Mohan Ganguli.
* Sauptika Parva, English Translation by Manmatha Nath Dutt
* Le Mahabharata, Translation in French, by H. Fauche (Paris, 1868)
* Sauptika Parva in Sanskrit by Vyasadeva and commentary by Nilakantha (Editor: Kinjawadekar, 1929)

หมวดหมู่:มหาภารตะ
ศานติบรรพ

**ศานติบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งสันติ" เป็นหนังสือบรรพที่ 12 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 3 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 365 ตอน นับว่าเป็นบรรพที่ยาวที่สุดในมหากาพย์มหาภารตะ เป็นเรื่องราวของท้าวธฤตราษฎร์สละราชสมบัติ ยุธิษฐิระขึ้นครองราชสมบัติเมืองหัสตินาปุระแทน และรับคำสอนจากภีษมะก่อนที่ภีษมะจะละสังขาร บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก สตรีบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ อนุศาสนบรรพ

## เนื้อเรื่องและบรรพย่อย
**ศานติบรรพ** ประกอบไปด้วย 3 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 365 ตอน ดังนี้
# ราชธรรมอนุศาสนบรรพ
# อปัถธรรมอนุศาสนบรรพ
# โมกษะธรรมบรรพ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Shanti Parva, English Translation by Kisari Mohan Ganguli
* Shanti Parva, English Translation by Manmatha Nath Dutt
* Shanti Parva - Volume 1 English Translation by Kisari Mohan Ganguli, scanned and archived at Princeton University
* Shanti Parva - Volume 2 English Translation by Kisari Mohan Ganguli, scanned and archived at Princeton University
* Shanti Parva in Sanskrit by Vyasadeva with commentary by Nilakantha - A large file in Adobe Acrobat PDF format
* Shanti Parva in Sanskrit and Hindi by Ramnarayandutt Shastri, Volume 5

หมวดหมู่:มหาภารตะ
อนุศาสนบรรพ

**อนุศาสนบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งอนุศาสน์หรือคำสอน" เป็นหนังสือบรรพที่ 13 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 168 ตอน เป็นเรื่องราวของคำสอนครั้งสุดท้ายของภีษมะก่อนการละสังขาร ซึ่งเนื้อหาต่อเนื่องจากบรรพที่ 12 ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ อัศวเมธิกบรรพ

## เนื้อเรื่องและบรรพย่อย
**อนุศาสนบรรพ** ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 168 ตอน ดังนี้

# ทานธรรมบรรพ
# ภีษมะสวรรคโรหนะบรรพ

บรรพนี้กล่าวถึงภีษมะที่ได้สาธยายถึงเรื่องต่าง ๆ ครอบคลุมในหลายหัวข้อไม่ว่าจะเป็นเรื่อง กฎแห่งกรรม การให้ยกย่องพราหมณ์ การแต่งงานและการสืบทอดทายาท พิธีศพการอดอาหารและการบริจาค รวมถึงการยกย่องพระกฤษณะ

หลังจากให้แง่คิดที่จะนำไปใช้ปฏิบัติแล้ว ท้าวภีษมะก็ประกาศว่าถึงเวลาที่ตนพร้อมจะตายแล้วท่ามกลางผู้คนจำนวนมากที่ให้ความเคารพยกย่อง ในที่สุดวิญญาณของท้าวภีษมะก็หลุดลอยขึ้นสู่สวรรค์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Anushasana Parva, English Translation by Kisari Mohan Ganguli
* Anushasana Parva, English Translation by Manmatha Nath Dutt
* Anushasana Parva in Sanskrit by Vyasadeva with commentary by Nilakantha - Worldcat OCLC link
* Anushasana Parva in Sanskrit and Hindi by Ramnarayandutt Shastri, Volume 5
* Anushasana Parva English Translation by Kisari Mohan Ganguli, another archive
* Anushasana Parva, Critical Edition Prepared by Scholars at Bhandarkar Oriental Research Institute BORI

หมวดหมู่:มหาภารตะ
อัศวเมธิกบรรพ

thumb|ยุธิษฐิระทำพิธีม้าอัศวเมธ
**อัศวเมธิกบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งม้าอัศวเมธ" เป็นหนังสือบรรพที่ 14 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 96 ตอน เป็นเรื่องราวของยุธิษฐิระทำพิธีอัศวเมธ (การฆ่าม้าบูชายัญ) เพื่อประกาศอำนาจของกรุงหัสตินาปุระ อรชุนเป็นแม่ทัพนำทหารปราบดินแดนต่าง ๆ ในพิธีนี้ อรชุนรับคำสอน "อนุคีตา" จากพระกฤษณะบรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก อนุศาสนบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ อาศรมวาสิกบรรพ

## เนื้อเรื่องและบรรพย่อย
**อัศวเมธิกบรรพ** ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 96 ตอน ดังนี้
# อัศวเมธิกบรรพ
# อนุคีตาบรรพ

เมื่อยุธิษฐิระขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิหลังสงครามที่ทุ่งกุรุเกษตรจบสิ้น ยุธิษฐิระได้รับคำแนะนำให้ทำพิธีอัศวเมธ พระกฤษณะได้แสดงธรรมคาถาที่เคยแสดงเอาไว้ในภควัตคีตาแบบย่นย่อซ้ำอีกวาระหนึ่ง ตามคำร้องขอของอรชุนซึ่งได้ฟังคนเดียว เพื่อให้มีโอกาสได้รับทราบหลักธรรมที่สำคัญดังกล่าวด้วย ธรรมคาถาย่นย่อที่ว่า ซึ่งเรียกกันว่า "อนุคีตา" นั้นแบ่งออกเป็นสามส่วนสำคัญ ๆ คือ คำสอนที่สิทธาบอกไว้ให้กับพราหมณ์ คำสั่งสอนของพราหมณ์ที่มีให้กับภริยา และคำสอนของครูพราหมณ์ที่มีให้ต่อลูกศิษย์

ทางด้านพระนางอุตตระ ภริยาหม้ายของเจ้าชายอภิมันยุ ได้ให้กำเนิดบุตรชายแต่เสียชีวิตตั้งแต่เกิด เดือดร้อนถึงกฤษณะต้องทำหน้าที่เป็นผู้ชุบชีวิตให้ เจ้าชายพระองค์น้อยนี้มีชื่อว่า "ปริกษิต" เพื่อสืบวงศ์ของพวกปาณฑพมิให้ขาดตอน

สำหรับพิธีอัศวเมธนั้นเริ่มต้นด้วยการปล่อยม้าไปยังดินแดนต่าง ๆ โดยมีอรชุนได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้นำทัพตามม้าพิธีที่ปล่อยออกไปและสามารถเอาชนะบรรดาแว่นแคว้นต่าง ๆ ที่ม้าเดินทางไปถึงได้หมด หลังจากปล่อยม้าท่องไปยังดินแดนต่าง ๆ เป็นเวลาหนึ่งปี อรชุนก็เดินทางกลับราชสำนักกรุงหัสตินาปุระพร้อมม้าพิธีดังกล่าว เพื่อทำพิธีบูชายัญโดยมีบรรดาพระราชาแว่นแคว้นทั้งหมดมาร่วมด้วย ผลแห่งพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ดังกล่าวเท่ากับบาปและมลทินทั้งหลายทั้งปวงที่พวกปาณฑพก่อขึ้นเป็นอันว่าได้ชำระสะสางเป็นที่เรียบร้อย
thumb|พระกฤษณะแนะนำพิธีม้าอัศวเมธ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Ashvamedhika Parva, English Translation by Kisari Mohan Ganguli
* Ashvamedhika Parva, English Translation by Manmatha Nath Dutt
* Ashvamedhika Parva in Sanskrit by Vyasadeva with commentary by Nilakantha - Worldcat OCLC link
* Ashvamedhika Parva in Sanskrit and Hindi by Ramnarayandutt Shastri, Volume 5
* Ashvamedhika Parva English Translation by Kisari Mohan Ganguli, another archive

หมวดหมู่:มหาภารตะ
สตรีบรรพ

thumb|right|alt=สตรีบรรพ ในภาษาฮินดี|สตรีบรรพ ในภาษาฮินดี
**สตรีบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งผู้หญิง" เป็นหนังสือบรรพที่ 11 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 27 ตอน เป็นเรื่องราวของพระนางคานธารี นางกุนตี และหญิงคนอื่น ๆ ต่างโศกเศร้ากับความตายของเหล่านักรบทั้งสองฝ่าย บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก เสาปติกบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ ศานติบรรพ

## เนื้อเรื่อง และบรรพย่อย
**สตรีบรรพ** แปลว่า "บรรพแห่งผู้หญิง" เป็นหนังสือบรรพที่ 11 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 2 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 27 ตอน ดังนี้
# สตรีวิลาปบรรพ
# ชราประตนิกาบรรพ

กล่าวถึงเรื่องราวหลังจากสงครามยุติลงพวกปาณฑพได้พบกับท้าวธฤตราษฎร์และพระนางคานธารี ซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเการพที่หลงเหลืออยู่เพียงสองคน ซึ่งทั้งสองก็ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี และลืมความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นแต่หนหลังจนหมดสิ้น

หลังจากนั้นบรรดาสตรีจากราชสำนักก็เดินทางออกจากกรุงหัสตินาปุระ ไปยังสมรภูมิรบพร้อม ๆ กันในการเดินทางไปยังสมรภูมิรบนั้น พระนางคานธารี ซึ่งเป็นแม่ของพวกพี่น้องเการพทั้งหนึ่งร้อยคน ซึ่งผูกผ้าปิดตามองไม่เห็นอะไรได้ฟังคำอธิบายถึงภาพอันเลวร้ายที่ลูกชายทั้งหมดนอนตายกลางสนามรบโดยมีสุนัขจิ้งจอก และสัตว์กินเนื้ออื่น ๆ มาแทะศพจนแหลกเหลว บรรดาลูกสะใภ้ของพระนางคานธารีต่างก็ร้องไห้ระงมกับศพของสามีแต่ละคน สิ่งที่เกิดขึ้นสร้างความเสียใจให้กับพระนางคานธารีอย่างมากและถึงจุด ๆ หนึ่ง พระนางคานธารีก็หันมาทางพระกฤษณะพร้อมกับโทษว่ากฤษณะเป็นต้นตอของเรื่อง และโทษว่ากฤษณะไม่พยายามยุติความเลวร้ายที่เกิดขึ้นทั้ง ๆ ที่สามารถทำได้ พร้อมกับสาปแช่งพระกฤษณะว่านับจากนี้ไปเป็นเวลา 36 ปี พระกฤษณะกับบรรดาญาติพวกตระกูลยาทพจะต้องรบราฆ่าฟันกันเอง และสำหรับตัวพระกฤษณะนั้น พระนางคานธารีสาปให้ต้องรับกรรมด้วยการซัดเซพเนจรเข้าไปในป่าและจบชีวิตลงในป่าคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว

เมื่อทุกคนคลายความเศร้าโศกตัดใจลงได้ การทำพิธีศพให้กับทุกคนก็ดำเนินไปอย่างเรียบร้อย ส่วนคนที่รอดตายจากสงครามก็พักผ่อนและล้างบาปกรรมของตัวเองด้วยการบำเพ็ญโยคะอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำคงคาเป็นระยะเวลาหนึ่ง

พระนางกุนตีได้เปิดเผยความเป็นมาที่แท้จริงของกรรณะให้กับพี่น้องปาณฑพได้ทราบ ผลก็คือทำให้พวกปาณฑพเสียใจเป็นอันมากที่ต้องมาฆ่าพี่ชายร่วมสายเลือดของตัวเอง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Stri Parva, English Translation by Kisari Mohan Ganguli.
* Stri Parva, English Translation by Manmatha Nath Dutt
* Stri Parva in Sanskrit by Vyasadeva and commentary by Nilakantha (Editor: Kinjawadekar, 1929)
* Stri Parva in Sanskrit and Hindi by Ramnarayandutt Shastri, Volume 4

หมวดหมู่:มหาภารตะ
อาศรมวาสิกบรรพ

**อาศรมวาสิกบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งอาศรม" เป็นหนังสือบรรพที่ 15 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 3 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 39 ตอน เป็นเรื่องราวของท้าวธฤตราษฎร์ ที่ออกผนวชพร้อมกับ นางคานธารี นางกุนตี และสัญชัยสารถี ต่อมาเหล่ากษัตริย์ทั้ง 3 องค์สิ้นพระชนม์ด้วยไฟป่า เหลือเพียงสัญชัยเท่านั้นที่รอดชีวิต และไปอาศัยอยู่ที่เทือกเขาหิมาลัย บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก อัศวเมธิกบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ เมาสลบรรพ

## เนื้อเรื่องและบรรพย่อย
**อาศรมวาสิกบรรพ** ประกอบไปด้วย 3 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 39 ตอน ดังนี้
# อาศรามวาสบรรพ
# ปุตรตศาสนบรรพ
# นารัทกมานบรรพ

บรรพนี้กล่าวถึงเหตุการณ์หลังจากยุธิษฐิระ ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิไปได้ประมาณ 15 ปี ท้าวธฤตราษฎร์และพระนางคานธารี ซึ่งอยู่ในราชสำนักกับหลาน ๆ พวกปาณฑพ ก็ตัดสินใจไปบำเพ็ญพรตใช้ชีวิตบั้นปลายในป่า โดยมีพระนางกุนตี ท้าววิฑูร สัญชัยร่วมตามเสด็จไปด้วย แม้จะอยู่ป่าตัดขาดจากโลกภายนอกแต่พวกปาณฑพก็ไปเยี่ยมเยียนบ้างเป็นครั้งคราว

ในที่สุดท้าววิฑูรก็เสียชีวิตและวิญญาณของท้าววิฑูร ซึ่งเป็นธรรมเทพที่มาจุติในโลกมนุษย์ก็เข้าไปหลอมรวมอยู่กับท้าวยุธษฐิระซึ่งเป็นธรรมเทพในโลกมนุษย์เช่นกัน

ในช่วงบั้นปลายของชีวิตท้าวธฤตราษฎร์ พระนางคานธารีและพระนางกุนตีได้รับพรพิเศษจากฤๅษีวยาส ทำให้ได้มีโอกาสเห็นบรรพบุรุษที่อยู่ในเทวโลก และหลังจากนั้นอีกสองปี หลังการพบปะกันครั้งสุดท้ายกับพวกปาณฑพที่ไปเยี่ยม ก็มีข่าวจากในป่ามาแจ้งยังราชสำนักกรุงหัสตินาปุระให้ท้าวยุธษญิระได้ทราบว่า บัดนี้ท้าวธฤตราษฎร์ พระนางคานธารี และพระนางกุนตีต่างเสียชีวิตไปพร้อม ๆ กัน เพราะเกิดไฟไหม้ป่าในอาณาบริเวณที่ตั้งอาศรมบำเพ็ญพรตไปเรียบร้อยแล้ว
[thumb|[พระนางคานธารี, ท้าวธฤตราษฎร์ และ พระนางกุนตี ออกผนวช]]

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Ashramvasik Parva, English Translation by Kisari Mohan Ganguli
* Ashramvasik Parva, English Translation by Manmatha Nath Dutt
* Ashramvasik Parva in Sanskrit by Vyasadeva with commentary by Nilakantha - Worldcat OCLC link
* Ashramvasik Parva in Sanskrit and Hindi by Ramnarayandutt Shastri, Volume 5

หมวดหมู่:มหาภารตะ
เมาสลบรรพ

**เมาสลบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งไม้ตะบอง" เป็นหนังสือบรรพที่ 16 ของ มหาภารตะ มีเนื้อหาทั้งหมด 9 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพหนึ่งในมหาภารตะที่สั้นที่สุด เป็นเรื่องราวของความพินาศของเหล่ากษัตริย์ยาทวะหรือยาทพ จากไม้ตะบอง (เมาสละ แปลว่า ตะบอง) วาระสุดท้ายของพระพลราม พระกฤษณะและกรุงทวารกา บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก อาศรมวาสิกบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ มหาปรัสถานิกบรรพ

## เนื้อเรื่อง
**เมาสลบรรพ** มีเนื้อหาทั้งหมด 9 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพหนึ่งในมหาภารตะที่สั้นที่สุด

คำสาปของพระนางคานธารีเป็นจริงตามที่พระนางลั่นวาจาเอาไว้ เพราะบรรดาพี่น้องยาทพแห่งแคว้นทวารกาของพระกฤษณะต่างก็ทำศึกสงครามฆ่ากันเองจนตายหมดสิ้น พลรามซึ่งเป็นพี่ชายของกฤษณะก็ตายในสงครามในหมู่พี่น้องกันเองด้วย

สำหรับพระกฤษณะนั้นแม้จะไม่ตายในระหว่างการสู้รบกันเอง แต่ก็ตายด้วยน้ำมือของพรานที่ไปล่าสัตว์เพราะสำคัญผิดคิดว่า พระกฤษณะทีนอนอยู่ใต้ต้นไม้ในป่าเป็นสัตว์ที่ตัวเองกำลังล่าอยู่
thumb|ราชบุตรยาฑพฆ่าฟันกันเอง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Ashramvasik Parva, English Translation by Kisari Mohan Ganguli
* Ashramvasik Parva, English Translation by Manmatha Nath Dutt
* Ashramvasik Parva in Sanskrit by Vyasadeva with commentary by Nilakantha - Worldcat OCLC link
* Ashramvasik Parva in Sanskrit and Hindi by Ramnarayandutt Shastri, Volume 5

หมวดหมู่:มหาภารตะ
สเปเซียกัลโช

**สเปเซียกัลโช** () เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพที่ตั้งอยู่ที่ลาสเปเซียในแคว้นลีกูเรีย ประเทศอิตาลี ในฤดูกาล 2020–21 พวกเขาได้ลงเล่นในเซเรียอาเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สโมสร หลังจากที่เลื่อนชั้นจากเซเรียบีในฤดูกาล 2019–20 สนามเหย้าของสโมสรคือ Stadio Alberto Picco ความจุ 11,306 ที่นั่ง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2449
หมวดหมู่:แคว้นลีกูเรีย
หมวดหมู่:สโมสรในเซเรียอา
อาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์

**อาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์** () มีชื่อเต็มว่า **สโมสรกีฬาเยอรมันอาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์** () และอาจเรียกสั้นว่า ๆ **อาร์มีนีอา** เป็นสโมสรกีฬาเยอรมันที่ตั้งอยู่ที่เมืองบีเลอเฟ็ลท์ในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประกอบไปด้วยทีมฟุตบอล ฮอกกี้ สเกตลีลา และบิลเลียด สโมสรมีสมาชิก 12,000 คน และมีสีประจำสโมสรคือสีดำ ขาว และน้ำเงิน ชื่อของสโมสรมีที่มาจากอาร์มินิอุส หัวหน้าเผ่าเครุสกี ที่สามารถเอาชนะกองทัพโรมันที่ที่ป่าท็อยโทบวร์ค

สโมสรเป็นที่รู้จักจากทีมฟุตบอลอาชีพที่แข่งขันในลีกฟุตบอลเยอรมัน ส่วนใหญ่ทีมแข่งขันในลีกระดับหนึ่งและระดับสองของประเทศ โดยแข่งขันในแอร์สเทอบุนเดิสลีกาทั้งสิ้น 17 ฤดูกาล ช่วงปีที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือช่วงทศวรรษ 1920 ต้นทศวรรษ 1980 และกลางทศวรรษ 2000 อาร์มีนีอาเคยต้องตกชั้นลงไปเล่นในลีกระดับสามซึ่งเป็นลีกท้องถิ่นใน ค.ศ. 1947 และช่วงทศวรรษ 1950 

อาร์มีนีอาลงเล่นนัดเหย้าที่บีเลอเฟ็ลเดอร์อัล์มตั้งแต่ ค.ศ. 1926 สนามถูกเปลี่ยนชื่อเป็น *ชือโคอาเรนา* ด้วยเหตุผลด้านการสนับสนุนตั้งแต่ ค.ศ. 2004 เป็นต้นมา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:สโมสรในบุนเดิสลีกา
หมวดหมู่:สโมสรในซไวเทอบุนเดิสลีกา
หมวดหมู่:สโมสรในไดรเทอลีกา
อ
หมวดหมู่:รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
ทิวเขาโวฌ

**ทิวเขาโวฌ** หรือ **มวลเขาสูงโวฌ** (; , ; เยอรมันฟรังโกเนียและเยอรมันอาแลมันนี: ) เป็นทิวเขาเตี้ย ๆ ในแคว้นกร็องแต็สต์ทางตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส ใกล้กับพรมแดนประเทศเยอรมนี จุดสูงสุดคือยอดเขากร็องบาลง () ซึ่งมีความสูง 1,424 เมตร ทิวเขาแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นเขตสงวนชีวมณฑลโดยยูเนสโก

## อ้างอิง

* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

โวฌ
มหาปรัสถานิกบรรพ

thumb|มหาปรัสถานิกบรรพบรยายถึงการท่องเที่ยวของพระนางเทราปตี และพี่น้องปาณฑพ ซึ่งพระนางเทราปตีตายก่อนเป็นคนแรก
**มหาปรัสถานิกบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งการผจญภัย" เป็นหนังสือบรรพที่ 17 ของ มหาภารตะ มีเนื้อหาทั้งหมด 3 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพที่สั้นที่สุดในมหาภารตะ เป็นเรื่องราวของยุธิษฐิระสละราชสมบัติและออกผนวชพร้อมเหล่าพี่น้องปาณฑพและนางเทราปตี ทั้งหมดออกจาริกแสวงบุญไปยังที่ต่าง ๆ จนกระทั่งทั้งหมดได้พยายามไต่เขาหิมาลัยเพื่อไปสู่สวรรค์ นอกจากยุธิษฐิระแล้ว ทุกคนล้วนสิ้นชีวิตระหว่างการปีนเขา บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก เมาสลบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ สวรรคโรหณบรรพ

## เนื้อเรื่องและบรรพย่อย
**มหาปรัสถานิกบรรพ** มีเนื้อหาทั้งหมด 3 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพที่สั้นที่สุดในมหาภารตะ

เมื่อได้เวลาอันสมควรพวกพี่น้องปาณฑพทั้งห้าก็เลิกยุ่งเกี่ยวกับความเป็นไปทางโลก ท้าวยุธิษฐิระสละราชสมบัติยกให้หลานชายของอรชุน คือ เจ้าชายปริกษิตลูกของเจ้าชายอภิมันยุและเจ้าหญิงอุตตระ ซึ่งเป็นเชื้อสายพวกปาณฑพเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ขึ้นครองราชย์เป็นพระราชแคว้นกุรุสืบต่อไป

พี่น้องปาณฑพออกเดินทางไป โดยมีหมาที่ร่วมเดินทางไปด้วยอีกหนึ่งตัว และในที่สุดหมาที่ร่วมเดินทางไปก็ปรากฏตัวจริงให้เห็น นั่นคือธรรมเทพหรือเทพเจ้าแห่งความยุติธรรมแปลงกายมานั่นเอง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Mahaprasthanika Parva, English Translation by Kisari Mohan Ganguli
* Mahaprasthanika Parva, English Translation by Manmatha Nath Dutt
* Mahaprasthanika Parva in Sanskrit by Vyasadeva with commentary by Nilakantha - Worldcat OCLC link
* Mahaprasthanika Parva in Sanskrit and Hindi by Ramnarayandutt Shastri, Volume 5
* PDF and eBook of Ganguli’s translation, with Sanskrit PDF.
* “Yudhishthira and His Dog”, A4 PDF, tablet version (Ganguli’s version annotated) and Sanskrit text links.

หมวดหมู่:มหาภารตะ
สวรรคโรหณบรรพ

**สวรรคโรหณบรรพ** (, ) แปลว่า "บรรพแห่งการไปสรวงสวรรค์" เป็นหนังสือบรรพที่ 18 ซึ่งเป็นบรรพสุดท้ายของ มหาภารตะ มีเนื้อหาทั้งหมด 6 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพที่สั้นที่สุดอีกบรรพหนึ่งในมหาภารตะ บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก มหาปรัสถานิกบรรพ ซึ่งมหากาพย์เรื่องนี้มีขิละบรรพเป็นบรรพเสริม คือหริวงศ์ ว่าด้วยพงศาวดารแห่งพระหริ ซึ่งไม่ได้รวมอยู่ทั้ง 18 บรรพของมหาภารตะทั้งหมดแต่อย่างใด

## เนื้อเรื่อง และบรรพย่อย
**สวรรคโรหณบรรพ** มีเนื้อหาทั้งหมด 6 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพที่สั้นที่สุดอีกบรรพหนึ่งในมหาภารตะ

ในขณะที่พระอินทร์ได้ให้สัญญากับยุธิษฐิระว่าจะให้เดินทางไปสวรรค์ โดยยังไม่ตายเหมือนกับคนทั่วไป เพื่อให้ได้ร่วมสมทบกับพี่น้องปาณฑพคนอื่น ๆ และพระนางเทราปตีในสวรรค์ได้ในที่สุด

ยุธิษฐิระที่เดินทางเพื่อไปสู่สรวงสวรรค์ สามารถบรรลุถึงสวรรค์ได้ในที่สุด ที่นั่นยุธิษฐิระต้องแปลกใจเป็นอันมากเมื่อเห็นทุรโยธน์นั่งอยู่บนบัลลังก์ แต่กลับไม่เห็นพี่น้องปาณฑพและพระนางเทราปตี ยุธิษฐิระถามว่าพวกนั้นไปไหนกัน และได้รับการชี้นำให้เดินทางไปสู่ปรโลกและได้เห็นภาพของพี่น้องปาณฑพ และพระนางเทราปทีต้องตกนรกรับผลกรรมด้วยความทุกข์ทรมานเป็นอันมาก

ยุธิษฐิระตัดสินใจที่จะอยู่ในนรกร่วมกับพี่น้องของตนไม่ยอมอยู่บนสวรรค์ มาถึงจุดนี้พระอินทร์ก็ปรากฏตัว และบอกให้ยุธิษฐิระทราบว่าภาพที่เห็นทั้งหมดนั้นเป็นเพียงมายาภาพหลอนเพื่อทดสอบความตั้งใจจริงของยุธิษฐิระเท่านั้น พร้อมกับนำตัวยุธิษฐิระขึ้นสู่สวรรค์ ที่นั่นยุธิษฐิระได้พบกับพี่น้องปาณฑพที่เหลืออีกสี่คนและพระนางเทราปตี และจบลงด้วยการเปิดเผยความจริงว่าพระนางเทราปตีแท้ที่จริงแล้ว เป็นอวตารของพระลักษมีพระชายาของพระวิษณุหรือพระนารายณ์ ส่วนบรรดาวีรบุรุษในสงครามที่ทุ่งกุรุเกษตรแต่ละคนนั้นแท้ที่จริงแล้ว เป็นเทพองค์ต่าง ๆ ที่จุติลงไปเกิด เรื่องราวทั้งหมดจึงจบลงบริบูรณ์ ด้วยประการฉะนี้
[thumb|250px|ยุธิษฐิระพบหน้า[พระนางเทราปตี บนสวรรค์ จึงรู้ว่าพระนางศักติทรงอวตารมาเกิดเป็นเจ้าหญิงเมืองปัญจาล]]

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Svargarohana Parva, English Translation by Kisari Mohan Ganguli
* Svargarohana Parva, English Translation by Manmatha Nath Dutt
* Svargarohana Parva in Sanskrit by Vyasadeva with commentary by Nilakantha - Worldcat OCLC link
* Svargarohana Parva in Sanskrit and Hindi by Ramnarayandutt Shastri, Volume 5

หมวดหมู่:มหาภารตะ
หริวงศ์

[thumb|250px|ภาพวาดเมือง[ทวารกาของบทหริวงศ์ ถูกวาดขึ้นในสมัย จักรพรรดิอักบัร แห่งจักรวรรดิโมกุล]]
**หริวงศ์** ( ) แปลว่า "พงศาวดารแห่งพระหริ" นับเป็นงานเขียนชิ้นสำคัญในวรรณกรรมภาษาสันสกฤต มีความยาว 16,374 โศลก เอกสารนี้เป็นที่รู้จักอีกชื่อหนึ่งว่า *หริวงศปุราณะ* ซึ่งเชื่อกันว่าหริวงศ์เป็น *ขิละ* (ภาคผนวก หรือส่วนเสริม) ของมหาภารตะ ซึ่งบทนี้เป็นบทที่ กฤษณะ ไทฺวปายนะ วยาส เขียนไว้เช่นกัน ซึ่งหริวงศ์นี้ประกอบด้วยบรรพย่อยทั้งหมด 3 บรรพ รวมโองการทั้งสิ้น 12,000 คำ ซึ่งถึงแม้จะเป็นส่วนเสริม แต่ก็ยังรวมอยู่ในมหากาพย์มหาภารตะ

หริวงศบรรพ กล่าวถึงการสร้างจักรวาลและประวัติศาสตร์ในตำนานของกษัตริย์สุริยวงศ์และจันทรวงศ์ที่นำไปสู่การกำเนิดของกฤษณะ, วิษณุบรรพ จะเล่าประวัติของพระกฤษณะถึงเหตุการณ์ก่อนมหาภารตะ, ภาวิสยุค บรรพที่สามรวมถึงทฤษฎีการสร้างทางเลือกทั้งสองทาง, เพลงสวดของพระศิวะและพระวิษณุ และให้คำอธิบายเกี่ยวกับกลียุค

## เนื้อเรื่อง และบรรพย่อย

# **หริวงศบรรพ** มีเนื้อหา 55 ตอน กล่าวถึงลำดับวงศ์ตระกูลของพระเจ้าชเนมชยะ, การกำเนิดต้นตระกูลของพระกฤษณะ ต้นราชวงศ์กุรุ ไปจนถึงการอวตารของพระผู้เป็นเจ้า
# **วิษณุบรรพ** มีเนื้อหา 115 ตอน กล่าวถึงการอวตารของพระนารายณ์ลงมาเป็นพระกฤษณะ เพื่อมาปราบพญากังสะผู้ชั่วร้าย ไปจนถึงการปราบท้าวชราสันธ์ และการวิวาห์ระหว่างเจ้าหญิงอุษา กับอนิรุทธ์
# **ภวิษยบรรพ** มีเนื้อหา 135 ตอน กล่าวถึงลำดับวงศ์ตระกูลของพระเจ้าชเนมชยะ และการทำพิธีอัศวเมธ ไปจนถึงการบรรยายความดีงามทางศาสนาที่ผู้อ่านจะได้รับจากการฟังปุราณะนี้

## การแปลในภาษาอื่น
*หริวงศ์* แปลจากภาษาอินเดีย (ฮินดี) ไปหลากหลายภาษา เช่น ภาษาอังกฤษ (Manmatha Nath Dutt, 1897) ภาษาฝรั่งเศส (M. A. Langlois, 1834–35) และภาษาอื่น ๆ อีกมากมาย

## อ้างอิง
* Bowker, John, The Oxford Dictionary of World Religions, New York, Oxford University Press, 1997, p.&nbsp;410
* Winternitz, Maurice (1981) History of Indian Literature Vol. I. Delhi: Motilal Banarsidass.
* Ruben, Walter (1941) "The Krsnacarita in the Harivamsa and Certain Puranas.” *Journal of the American Oriental Society*. Vol. 61, No.3. pp.&nbsp;115–127.
* Lorenz, Ekkehard (2007) *The Harivamsa: The Dynasty of Krishna*, in Edwin F. Bryant (ed.), Krishna, A Source Book, Oxford University Press.
* Shastri, Rajendra Muni, *Jaina Sahitya mein Sri Krishna Charita*, Jaipur, Prakrit Bharati Akademi, 1991.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Original Sanskrit text online with English translation
* Manmatha Nath Dutt, Vishnu Purana, English Translation of Book 2 of Harivamsa (1896)
* Alexandre Langlois, Harivansa: ou histoire de la famille de Hari, French Translation of Harivamsa (1834)
* Discourse on Harvamsha by Dr Vyasanakere Prabhanjanacharya

หมวดหมู่:พระกฤษณะ
หมวดหมู่:มหาภารตะ
หมวดหมู่:คัมภีร์ภาษาสันสกฤต
วัดพันธุวงษ์

**วัดพันธุวงษ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านพันธุวงษ์ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 37 ไร่ 3 งาน ทิศตะวันตกของวัดติดกับแม่น้ำท่าจีน

## ประวัติ
วัดพันธุวงษ์ประกาศเป็นวัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2437 สร้างและบูรณะขึ้นใหม่โดยบุญมาก สู่ภิภักดิ์ กำนันตำบลบ้านเกาะในสมัยนั้น พร้อมด้วยญาติพี่น้องและประชาชนในตำบลบ้านเกาะ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2535 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร และอัญเชิญพระมหาเกิด โสภโณ จากวัดปรมัยยิกาวาส จังหวัดนนทบุรี มาจำพรรษาที่วัดนี้ ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500

## อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ประตูหน้าต่างทำด้วยไม้แกะสลักปิดทอง ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 70 นิ้ว สูง 109 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 1274 นามว่า *หลวงพ่อแดง* มีเจดีย์ 2 องค์ อุโบสถหลังเก่า ซึ่งปัจจุบันทำเป็นวิหาร สร้างสมัยใดหาหลักฐานไม่ได้ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องซีเมนต์ หางแหลม ลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 2 ตับ เครื่องลำยองไม้แกะสลักประดับกระจกสี หน้าบันลายก้นขด ตรงกลางเป็นลายประจำยาม ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 11 เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ทรงไทย มุงกระเบื้องเคลือบ กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตร ยาว 23.40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 และศาลาบำเพ็ญกุศล นอกจากนี้ยังมีศาลาพักร้อน 1 หลัง

## รายนามเจ้าอาวาส
*  พระมหาเกิด โสภโณ พ.ศ. 2437–2439
* พระสุนทร พ.ศ. 2493–2500
* พระปรีชา กตสาโร พ.ศ. 2500–2520
* พระครูโสภณสาครกิจ พ.ศ. 2521–ปัจจุบัน

## อ้างอิง

พันธุวงษ์
พันธุวงษ์
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสาคร
วัดบางกะเจ้ากลาง

**วัดบางกะเจ้ากลาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านบางกะเจ้ากลาง ตำบลบางยอ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 22 ตาราวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่ 1 งาน 55 ตารางวา มีพระครูสมุทรสุตชินวัฒน์ ดร. (อนุชิต อาจารโสภี) เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

วัดบางกะเจ้ากลางสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2395

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมคลองบางกะเจ้า ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะ คือ พระอุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 17 เมตร มีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่งดงาม ด้านหลังพระประธานเป็นภาพเทพชุมนุม กุฎีสงฆ์ จำนวน 15 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารเรือนไม้สัก ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ ช่องลมเป็นไม้ฉลุลายก้านขดสวยงาม มีหอสวดมนต์ 1 หลัง

## อ้างอิง

บางกะเจ้ากลาง
วัดกร่าง

**วัดกร่าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านท้ายดง ตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดกร่างสร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2300 เดิมมีชื่อว่า **วัดดงดารา** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2320 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2423 ชาวบ้านได้ช่วยกันสละเนื้อที่จตุปัจจัยขึ้นมาได้จำนวนหนึ่ง จึงได้ขออนุญาตไปทางกรมศาสนาจัดตั้งเป็นวัดขึ้น ไม่ทราบผู้เป็นหัวหน้าสร้างวัด

วัดมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ คือ *หลวงพ่อนรสิงห์* เป็นพระพุทธรูปศิลาศิลปะอยุธยาเก่าสมัยเชียงแสน รูปหล่อหลวงปู่หรำ เกสโร รูปหล่อหลวงพ่อหวล ปภสฺสโร หอสวดมนต์แบบรามัญ กุฏิเรือนไทย วัดยังมีวัตถุมงคลที่มีชื่อเสียง สร้างโดยหลวงพ่อหร่ำ

วัดมีการจัดการทำบุญประจำปี ได้แก่ ตักบาตรเทโวซึ่งตรงกับวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 11 ตักบาตรพระร้อยซึ่งตรงกับวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 12 และงานประจำปีซึ่งตรงกับวันขึ้น 14–15 ค่ำ เดือน 5

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
กร่าง
กร่าง
วัดกลางอ่างแก้ว

**วัดกลางอ่างแก้ว** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านท่าจีน ตำบลท่าจีน อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 3 งาน 79 ตารางวา

ไม่ทราบประวัติการก่อสร้างวัดกลางอ่างแก้วที่แน่ชัด ทราบว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2410 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร มีการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2479 

อุโบสถหลังเก่าหันหน้าไปทางทิศตะวันออกสู่แม่น้ำท่าจีน หากมองจากสะพานท่าจีนจะเห็นได้ชัดเจน เป็นอาคารไม้ทรงไทย หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านข้างและด้านหลังมีชายคาปีกนก รองรับโครงหลังคาด้วยเสาไม้กลม ด้านหน้ามีมุขยื่นออกมา 1 ห้อง ช่อฟ้าใบระกาปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ หน้าบันหลังคากับหน้าบันมุขด้านหน้า ตกแต่งด้วยลวดลายพันธุ์พฤกษา ฝาผนังอาคารทางสีขาว ด้านหน้ามีช่องประตูทางเข้า 2 ประตู ด้านหลังทึบ ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 6 บาน บานประตูและหน้าต่างเป็นไม้ทาสีเหลือง ด้านนอกมีกำแพงแก้วมีซุ้มประตูทางเข้าทั้ง 4 ด้าน เป็นซุ้มก่ออิฐถือปูนทรงมณฑปและซุ้มหน้านาง

## อ้างอิง

กลางอ่างแก้ว
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสาคร
วัดเกาะ (จังหวัดสมุทรสาคร)

**วัดเกาะ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดเกาะ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 48 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา 

## ประวัติ
วัดเกาะสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2247 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง แต่สันนิษฐานว่าผู้สร้างเป็นชาวจีนเนื่องจากมีชาวจีนอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ในบริเวณที่ตั้งวัด สถานที่ตั้งวัดเดิมเป็นเกาะมีแม่น้ำล้อมรอบ ต่อมาเส้นทางน้ำได้เปลี่ยน ทำให้บริเวณดังกล่าวตื้นเขินเป็นที่ราบ ต่อมาในสมัยกรุงธนบุรี ชาวรามัญได้อพยพหลบหนีภัยสงครามจากพม่าซึ่งเข้ายึดครองเมืองหงสาวดี ได้มาตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณบ้านเกาะและร่วมกันบูรณะวัดในปี พ.ศ. 2365 เพื่อเป็นศูนย์กลางชุมชน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2385

## อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังเก่าหลังนี้เป็นอุโบสถหลังที่ 2 ได้มีการรื้อแล้วก่อสร้างใหม่ปี พ.ศ. 2459 ในสมัยพระครูกร่าง รมมโณ เป็นเจ้าอาวาส อุโบสถหลังใหม่เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 2 ตับ เครื่องลำยองช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ไม้แกะสลักประดับกระจก หน้าบันทั้งสองด้านเป็นรูปเทพนม ประดับตกแต่งลายก้านขดด้านล่างมีลายกระจังและประจำยามรองรับ หน้าบันปีกนกเป็นรูปหงส์อัญเชิญฉัตรสามชั้นไว้บนหลังประดับด้วยลายดอกไม้ มีสาหร่ายรวงผึ้งด้านล่าง อุโบสถมีประตูทางเข้า 2 ประตู ซุ้มประตูเป็นรูปสามเหลี่ยม ผนังด้านหลังมีประตูหลอกอยู่ตรงกลาง 1 ประตู ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 5 ช่อง บานประตูหน้าต่างเป็นไม้เรียบ

ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมโดยที่กึ่งกลางฐานแต่ละด้านเป็นซุ้มโค้งภายในมีรูปเทวดาปูนปั้น ที่มุมทั้งสี่มุมเป็นรูปครุฑ บนยอดสุดมีฉัตรโลหะปัก

วัดเกาะมีเสาหงส์แบบวัดมอญ แต่มีความแตกต่างจากวัดมอญอื่นตรงที่เป็นเสาไม้แปดเหลี่ยม หัวเสาตกแต่งเป็นหัวเปิด มีเสาประกบด้านข้างทั้งสองด้าน มีรูปช้างสามเศียรและม้าสามเศียรเป็นยอด มิใช่รูปหงส์

## อ้างอิง

เกาะ
เกาะ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสาคร
วัดชินวรารามวรวิหาร

**วัดชินวราราม** [ชิน-นะ-วะ-รา-ราม] เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิด**วรวิหาร** สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 2 บ้านบางขะแยง ตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

วัดชินวรารามวรวิหารเดิมมีชื่อว่า **วัดมะขามใต้** สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2358 ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ ขณะดำรงพระยศเป็น พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ทรงปฏิสังขรณ์ใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว

พระอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังเรื่องทศชาติชาดกพร้อมคำบรรยายเป็นโคลงสี่สุภาพ ภายในประดิษฐานพระพุทธชินวร (หลวงพ่อทองคำ) พระพุทธรูปสมัยสุโขทัยซึ่งอัญเชิญมาจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยา พระวิหารสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 พระตำหนักชินวรสิริวัฒน์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ตำหนักเจ้าแม่กวนอิมริมน้ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ศาลาท่าน้ำ และมณฑปใหม่ที่สร้างขึ้นจากโครงสร้างเดิม พร้อมรอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 03.jpg|พระอุโบสถวัดชินวรารามวรวิหาร ด้านหน้า
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 01.jpg|หน้าบันประตูตามแนวกำแพงแก้วล้อมรอบพระอุโบสถวัดชินวรารามวรวิหาร ประดับด้วยตราพระนามย่อ ช.ส. 
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 06.jpg|พระพุทธชินวร พระประธานประจำพระอุโบสถ และพระรูปลอยองค์ของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 20.jpg|จิตรกรรมภายในพระอุโบสถ เรื่องทศชาติ ตอนมหาชนกชาดก
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 19.jpg|จิตรกรรมภายในพระอุโบสถ เรื่องทศชาติ ตอนสุวรรณสามชาดก
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 14.jpg|จิตรกรรมภายในพระอุโบสถ เรื่องมารผจญ
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 09.jpg|ลวดลายประดับบานประตูและหน้าต่างพระอุโบสถ ทำเป็นรูปนาคและอักษรย่อ ช.ส. สัญลักษณ์ประจำพระองค์ของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 11.jpg|ลวดลายประดับบานประตูและหน้าต่างพระอุโบสถ ทำเป็นรูปอักษรวิจิตรข้อความ "ปุ่น" ในวงกลม หมายถึงหม่อมปุ่น ชมพูนุท ณ อยุธยา พระชนนีของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 25.jpg‎|พระวิหาร สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ ทรงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2460
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 26.jpg|พระตำหนักชินวรสิริวัฒน์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475
ไฟล์:Wat Jinavararam, Bang Khayaeng, Pathum Thani 27.jpg|พระมณฑป ซึ่งเดิมสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ ทรงสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ฌาปนกิจศพและประดิษฐานอัฐิของหม่อมปุ่น ชมพูนุท ณ อยุธยา พระชนนีของพระองค์


## อ้างอิง

หมวดหมู่:วัดไทยในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
หมวดหมู่:วัดในอำเภอเมืองปทุมธานี
หมวดหมู่:พระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
วัดแค (อำเภอพระประแดง)

**วัดแค** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด  อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ทางทิศใต้ของวัดติดกับคลองกันเขตกับวัดโมกข์ซึ่งเชื่อมต่อกับคลองลัดหลวงลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยา

วัดแคตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2364 โดยชาวมอญที่อพยพมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี้ มีชื่อภาษามอญว่า **วัดเกริงเจิน** ตามหลักฐานที่มีในหนังสือมอญเขียนบาลีมอญอ่านสำเนียงไทยว่า *กุญชรนทีอาวาเส* และ *หัตถีนอาวาเส* แปลว่า "วัดคลองช้าง" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 24 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2371

อุโบสถหลังเดิมทำด้วยไม้หลังคามุงสังกะสี วิหารและอุโบสถสร้างปี พ.ศ. 2364 มีเจดีย์ทรงมอญ ศาลาอเนกประสงค์ประดับคันทวยรูปหงส์ หอระฆัง ในวัดมีเสาหงส์

พระอาจารย์บุญขัน จนฺทกนุต (พ.ศ. 2409–2483) อดีตเจ้าอาวาสวัดแค ได้ก่อตั้งโรงพิมพ์ภาษามอญแห่งแรกของประเทศไทยที่วัดแค เมื่อปี พ.ศ. 2447 มีผลงานการพิมพ์เช่น *[[พงศาวดารมอญฉบับปากลัด]]* แต่ภายหลังเครื่องพิมพ์ถูกย้ายไปที่วัดพิมพาวาส อำเภอบางปะกง ฉะเชิงเทรา (ปัจจุบันแยกเป็นสองวัดคือ วัดพิมพาวาส (เหนือ) และ วัดพิมพาวาส (ใต้)) พระอาจารย์บุญขัน จนฺทกนุตถูกอัปเปหิมาจากวัดแค สืบเนื่องมาจากการทำสังฆกรรมในพิธีรับองค์กฐินกับพระสงฆ์ต่างวัด

## อ้างอิง

แค
แค
แพทริก แบมฟอร์ด

**แพทริก เจมส์ แบมฟอร์ด** (; เกิดวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษที่เล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับลีดส์ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก นอกจากกองหน้าแล้ว เขายังสามารถเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกได้อีกด้วย

เขาเริ่มต้นอาชีพด้วยการลงเล่นนัดแรกให้กับนอตทิงแฮมฟอเรสต์เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2011 เดือนถัดมา เขาย้ายร่วมเชลซีด้วยค่าตัว 1.5 ล้านปอนด์ เชลซีปล่อยเขายืมตัวให้กับมิลตันคีนส์ดอนส์, ดาร์บีเคาน์ตี และมิดเดิลส์เบรอ ซึ่งเขาได้รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของแชมเปียนชิปกับสโมสรหลัง ต่อจากนั้น เขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับคริสตัลพาเลซ, นอริชซิตี และเบิร์นลีย์ ก่อนที่จะย้ายไปมิดเดิลส์เบรออีกครั้งด้วยค่าตัวประมาณ 5.5 ล้านปอนด์ เขาย้ายร่วมลีดส์ยูไนเต็ดในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 และมีส่วนช่วยให้สโมสรชนะเลิศอีเอฟแอลแชมเปียนชิป ฤดูกาล 2019–20 และเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2020–21 ภายใต้การคุมทีมของมาร์เซโล บิเอลซา

เขาลงเล่นให้กับทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปีเพียงหนึ่งนัด ก่อนที่จะเปลี่ยนไปเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษจนถึงรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี แต่ใน ค.ศ. 2019 เขากลับไปเล่นให้กับไอร์แลนด์อีกครั้ง

## เกียรติประวัติ
**ลีดส์ยูไนเต็ด**
* อีเอฟแอลแชมเปียนชิป: 2019–20

**รางวัลส่วนตัว**
* ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือนของฟุตบอลลีกวัน: ตุลาคม 2013
* ผู้เล่นดาวรุ่งประจำเดือนของฟุตบอลลีก: ธันวาคม 2013
* ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป: 2014–15

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
*ประวัติ แพททริค แบมฟอร์ด 

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวไอริช
หมวดหมู่:กองหน้าฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลนอตทิงแฮมฟอเรสต์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเชลซี
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลมิลตันคีนส์ดอนส์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลดาร์บีเคาน์ตี
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลลีกอังกฤษ
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลคริสตัลพาเลซ
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลมิดเดิลส์เบรอ
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลนอริชซิตี
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเบิร์นลีย์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลลีดส์ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ชาวอังกฤษเชื้อสายไอริช
หมวดหมู่:บุคคลจากแกรนทัม
โลกของผู้หลงใหล

[thumb|294x294px|ผู้แต่ง[คอสเพลย์เป็นแคตนิส เอฟเวอร์ดีน ในงานมอนทรีออลคอมิกคอน เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2015]]
**โลกของผู้หลงใหล** () เป็นพื้นที่ทางวัฒนธรรมย่อยที่ประกอบด้วยผู้หลงใหลที่มีความร่วมรู้สึกและความเป็นมิตรสหายกับผู้หลงใหลคนอื่น ๆ ซึ่งมีความสนใจร่วมกัน โดยทั่วไปแล้ว บรรดาผู้หลงใหลจะสนใจแม้กระทั่งรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของสิ่งที่เป็นศูนย์กลางของโลกของกลุ่มตน และใช้เวลาและพลังงานในระดับนัยสำคัญไปกับความสนใจของพวกเขาซึ่งมักเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายสังคมที่มีการปฏิบัติเฉพาะ (โลกของผู้หลงใหล) นี่คือสิ่งที่แยกผู้นิยมชมชอบอย่างหลงใหลออกจากผู้นิยมชมชอบที่มีความสนใจแบบผิวเผิน

โลกของผู้หลงใหลสามารถเติบโตขึ้นได้จากด้านใด ๆ ก็ตามของความสนใจหรือกิจกรรมของมนุษย์ หัวข้อความสนใจของผู้หลงใหลอาจจำกัดอยู่ในวงแคบโดยมุ่งเน้นไปที่บางสิ่งบางอย่าง (เช่น ผู้มีชื่อเสียงแต่ละคน) หรือขยายออกไปในวงกว้างโดยครอบคลุมงานอดิเรก ประเภทดนตรี/ภาพยนตร์/วรรณกรรม และแฟชั่นทั้งหมดเป็นต้น แม้ว่าในปัจจุบันเราจะใช้ศัพท์นี้กับกลุ่มบุคคลที่หลงใหลในหัวเรื่องใด ๆ ก็ตาม แต่ศัพท์นี้ก็มีรากมาจากกลุ่มผู้คลั่งไคล้กีฬาต่าง ๆ พจนานุกรมของเมร์เรียม-เว็บสเตอร์สืบร่องรอยการใช้ศัพท์นี้ย้อนไปได้ถึง ค.ศ. 1903

*โลกของผู้หลงใหล* ในฐานะที่เป็นศัพท์ศัพท์หนึ่งอาจใช้ในความหมายอย่างกว้างเพื่อกล่าวถึงเครือข่ายสังคมของโลกของผู้หลงใหลแต่ละโลกที่เชื่อมต่อระหว่างกัน ซึ่งหลายโลกซ้อนเหลื่อมกัน มีงานชุมนุมขนาดใหญ่จำนวนหนึ่งที่ตอบสนองความต้องการของโลกของผู้หลงใหลในความหมายอย่างกว้างนี้ โดยรองรับความสนใจภาพยนตร์ การ์ตูน รายการโทรทัศน์ คอสเพลย์ และโอกาสในการซื้อขายสินค้าที่เกี่ยวเนื่อง งานชุมนุมประจำปีอย่างคอมิก-คอนอินเตอร์แนชนัล, วันเดอร์คอน, แดรกันคอน และนิวยอร์กคอมิกคอนเป็นตัวอย่างของงานชุมนุมที่เป็นที่รู้จักกันดีและมีผู้เข้าร่วมจำนวนมากซึ่งรองรับโลกของผู้หลงใหลที่ซ้อนเหลื่อมกัน

## อ้างอิง