open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ร่องทอร์นาโด

thumb|right|upright=1.5|แผนภาพร่องทอร์นาโด (สีแดง) และสภาพอากาศที่เป็นปัจจัยก่อกำเนิด
[thumb|upright=1.5|การเกิด[ทอร์นาโดในสหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 1950–2006 โดยนับจำนวนทอร์นาโดขนาดมาตรา EF3-EF5 ต่อพื้นที่ 2,470 ตารางไมล์]]

**ร่องทอร์นาโด** () เป็นพื้นที่ที่กำหนดขึ้นอย่างคร่าว ๆ ในบริเวณตอนกลางของสหรัฐ เนื่องจากบริเวณนี้มีการก่อตัวของทอร์นาโดอยู่บ่อยครั้ง มีการใช้ศัพท์นี้เป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1952 เพื่อใช้เป็นหัวข้องานวิจัยที่ศึกษาสภาพอากาศที่รุนแรงในพื้นที่เท็กซัส ลุยเซียนา โอคลาโฮมา แคนซัส เซาท์ดาโคตา ไอโอวา และเนแบรสกา นักภูมิอากาศวิทยาได้จำแนกความถี่ของทอร์นาโดในบางพื้นที่ และนักล่าพายุก็มักจะมาล่าทอร์นาโดบริเวณเกรตเพลนส์

ถึงแม้จะยังไม่มีการกำหนดขอบเขตที่ชัดเจนอย่างเป็นทางการ แต่ร่องทอร์นาโดหลักจะเริ่มตั้งแต่รัฐเท็กซัสผ่านขึ้นไปทางโอคลาโฮมา แคนซัส เนแบรสกา และเซาท์ดาโคตา แต่บางครั้งรัฐรอบข้างอย่างมินนิโซตา วิสคอนซิน อิลลินอยส์ อินดีแอนา มิสซูรี นอร์ทดาโคตา และโอไฮโอก็ถูกรวมอยู่ในร่องทอร์นาโดด้วยเช่นกัน นอกจากนี้งานวิจัยยังแสดงให้เห็นว่าบ่อยครั้งพายุทอร์นาโดสามารถก่อตัวขึ้นทางตอนเหนือของร่องทอร์นาโดซึ่งขึ้นไปถึงบริเวณที่ราบแพรรีแคนาดาด้วย

## ที่มาของศัพท์
ศัพท์ *ร่องทอร์นาโด* ถูกใช้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1952 โดยนักอุตุนิยมวิทยาของกองทัพอากาศสหรัฐนามว่า พันตรี เออร์เนสต์ เจ. ฟอว์บุช (ค.ศ. 1915–1982) และร้อยเอก รอเบิร์ต ซี. มิลเลอร์ (ค.ศ. 1920–1998) โดยใช้เป็นหัวข้องานวิจัย เพื่อศึกษาสภาพอากาศที่รุนแรงในพื้นที่บางส่วนของเท็กซัสและโอคลาโฮมา

## ความถี่
ตัวเลขนี้รายงานโดยศูนย์ข้อมูลภูมิอากาศแห่งชาติสหรัฐ โดยเป็นข้อมูลในช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 1991 ถึง 2010 โดยแสดงชื่อรัฐ 17 รัฐที่มีอัตราการเกิดพายุเฉลี่ยมากที่สุดต่อพื้นที่ 10,000 ตารางไมล์ (25,899.9 ตารางกิโลเมตร) ต่อปี

# ฟลอริดา: 12.2
# แคนซัส: 11.7
# แมริแลนด์: 9.9
# อิลลินอยส์: 9.7
# มิสซิสซิปปี:  9.2
# ไอโอวา: 9.1
# โอคลาโฮมา: 9
# เซาท์แคโรไลนา: 9
# แอละแบมา: 8.6
# ลุยเซียนา: 8.5
# อาร์คันซอ: 7.5
# เนแบรสกา: 7.4
# มิสซูรี: 6.5
# นอร์ทแคโรไลนา: 6.4
# เทนเนสซี: 6.2
# อินดีแอนา: 6.1
# เท็กซัส: 5.9

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภูมิภาคของสหรัฐ
หมวดหมู่:ทอร์นาโด
วัดสุธรรมวดี

**วัดสุธรรมวดี** หรือ **วัดมอญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร

วัดสุธรรมวดีตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2535

ตึกพระปริยัติธรรมสุธรรมวดีภายในวัดเป็นโรงเรียนสอนพระและเด็กนักเรียนที่ต้องการหาความรู้ไม่ว่าจะเป็นชาวมอญ เขมร และเชื้อสายอื่น ๆ ที่ไม่มีกำลังทรัพย์ วัดนี้มักมีประชาชนมาทำบุญตลอดเวลาโดยเฉพาะวันหยุด วันเสาร์ และวันอาทิตย์ ส่วนมากจะเป็นชาวมอญ มีการดำรงรักษาประเพณีของชาวมอญไม่ว่าจะเป็นประเพณีปีใหม่ ประเพณีเปิงสงกรานต์ ฟังเทศน์ การทำบุญกัดทอน (ทอดกฐิน) การทำบุญข้าวยาคู เป็นต้น

ในปี พ.ศ. 2560 วัดมีการจัดงานพิธีประชุมเพลิงพระภิกษุมอญ 2 รูป ได้แก่ หลวงพ่อพระครูปลัดสมจิตร อุตตโม และหลวงพ่อประเสริฐ เอกวัณโณ ซึ่งเป็นพระภิกษุที่ชาวมอญศรัทธาเลื่อมใส โดยใช้เวลาสร้างปราสาทตั้งศพ 4 เดือนทั้งกลางวันและกลางคืน ใช้ช่าง 10 คนพร้อมกับชาวมอญที่ศรัทธาอีกจำนวนมาก และประชุมเพลิงในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2562 มีชาวมอญมาร่วมจากทุกสารทิศ ส่วนใหญ่เป็นแรงงานในภาคกลางและภาคตะวันออกของไทย พุทธศาสนิกชนชาวมอญนิยมไปงานศพมากกว่าที่จะไปงานทอดกฐิน เพราะการเผาศพพระเกจิอาจารย์มอญถือเป็นมหากาลทานซึ่งเป็นทานที่ใหญ่กว่า

ปราสาทมอญที่สร้างไว้เพื่อเผาปราสาทตั้งศพและโลงไปด้วยกัน เป็นโครงสร้างทำจากไม้ ประดับประดาด้วยกระดาษระบายสีและประดับไฟอย่างสวยงาม บนปราสาทมีชิงช้าไกวสำหรับนำร่างภิกษุจากโลงใส่ลงภายในซึ่งมีลักษณะเป็นตะแกรง

## อ้างอิง

สุธรรมวดี
สุธรรมวดี
วัดเกาะสุวรรณาราม

**วัดเกาะสุวรรณาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองถนน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร

วัดเกาะสุวรรณารามสร้างประมาณ พ.ศ. 2420 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมบริเวณนี้เป็นที่ราบลุ่ม ล้อมรอบด้วยลำคลองและทุ่งนา พระครูพร พุทธสโร มาปักกลด ณ บริเวณนี้ ชาวบ้านจึงได้ร่วมใจกันนิมนต์พระครูพรให้เป็นผู้นำในการสร้างวัดและอุโบสถ และขอพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 เจ้าของที่ดินชื่อว่า *เกาะ* ซึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายมอญ ได้รวบรวมที่ดินกับญาติพี่น้องถวายที่ดิน 13 ไร่ เพื่อสร้างวัด ชาวบ้านเรียกชื่อวัดว่า **วัดออเกาะ** ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเกาะสุวรรณาราม" หลังจากนั้นคุณสินและคุณผุด รุ่งแกร ได้ถวายที่ดินข้างวัดจำนวน 4 ไร่ และผู้มีจิตศรัทธาได้รวบรวมที่ดินซึ่งเป็นที่ทำนา 1 แปลง ถวายแก่วัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541

ปัจจุบันสภาพบริเวณวัดเป็นถนน หมู่บ้าน อาคารพาณิชย์ ภายในวัดมีสิ่งปลูกสร้างใหม่ เช่น อุโบสถ 2 ชั้น ซึ่งสร้างขึ้นแทนพระอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุด ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหาร หอระฆัง ฌาปนสถานไร้ควัน ศาลาบำเพ็ญศพ และซุ้มประตูเป็นต้น

วัดมีวัตถุมงคลสร้างโดยพระอาจารย์แม้น อัคคจิตโต เช่น ผ้ายันต์ ที่โด่งดังคือ ยันต์พระเจ้า 5 พระองค์ ท่านมักจะลงอักขระหลายตัวจนเต็มพื้นที่ โดดเด่นทางด้านเมตตามหานิยมเป็นพิเศษ 

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระดอม
* พระถมยา
* พระหยวก
* พระหงษ์
* พระครูพิศาลวิธิยคุณ (สงวน ธมฺมโชโต)
* พระอธิการทองก้อน
* พระครูสุวรรณวรวัฒน์ (ลำไย สร้อยพลอย)
* พระครูสถิตมงคลวัตร (มงคล กะสี)
* พระครูปลัดสุวัฒนกวีคุณ (รุ่งแสง ฐิติญาโณ)

## อ้างอิง

เกาะสุวรรณาราม
อำเภออัยน์

**อัยน์** () เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการชับวะฮ์ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 22,051 คน

## อ้างอิง

อัยน์
รถไฟใต้ดินหนานทง

**รถไฟใต้ดินหนานทง** (จีนตัวย่อ: 南通轨道交通; จีนตัวเต็ม: 南通軌道交通; อังกฤษ: Nantong Rail Transit) เป็นรถไฟใต้ดินในนครหนานทงมณฑลเจียงซู ประเทศจีน คาดว่าเปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ พ.ศ. 2565

## เส้นทางในปัจจุบัน

## เส้นทางที่กำลังก่อสร้าง

## ระบบรถไฟฟ้า


ซ
อีกอร์ โนวีคอฟ (นักปัญจกีฬา)

**อีกอร์ โนวีคอฟ** (; 19 ตุลาคม ค.ศ. 1929 – 30 สิงหาคม ค.ศ. 2007) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่และแชมป์โอลิมปิกชาวโซเวียต เขาเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ที่เมลเบิร์น ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งประเภททีม (ร่วมกับอะเลคซันดร์ ทาราซอฟ และอีวาน เดรูฮิน) เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ที่โรม และเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่โตเกียว ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งประเภททีม (ร่วมกับอัลเบิร์ต โมเกเยฟ และวิกเตอร์ มีเนเยฟ) และเหรียญเงินในการแข่งประเภทบุคคล

หลังจากออกจากการแข่ง โนวีคอฟได้ทำงานในฐานะผู้ฝึกสอนและผู้ดูแลปัญจกีฬาสมัยใหม่ นอกจากนี้ ระหว่างปี ค.ศ. 1977 ถึง 1991 เขาได้เป็นประธานสหพันธ์ปัญจกีฬาสมัยใหม่ของสหภาพโซเวียต และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 ถึง 1992 เขาได้เป็นประธานของสหภาพปัญจกีฬาสมัยใหม่นานาชาติ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชายชาวโซเวียต
หมวดหมู่:นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญทองโอลิมปิก
หมวดหมู่:นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญเงินโอลิมปิก
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนกีฬาชาวรัสเซีย
อำเภออัรเราเฎาะฮ์

**อัรเราเฎาะฮ์** () เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการชับวะฮ์ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 27,371 คน

## อ้างอิง

อัรเราเฎาะฮ์
เพอร์เพิลฮาร์ต

**เพอร์เพิลฮาร์ต** () เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทางทหารของสหรัฐที่ปูนบำเหน็จในนามของประธานาธิบดีให้แก่ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตในขณะปฏิบัติหน้าที่ทั้งในและภายหลังจากวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1917 กับกองทัพสหรัฐ เมื่อนับรวมกับแบดจ์ออฟมิลิเทรีเมริต (ซึ่งมีรูปหัวใจที่ทำด้วยผ้าสีม่วง) ที่มีมาก่อน เพอร์เพิลฮาร์ตเป็นรางวัลปูนบำเหน็จแก่ทหารที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงมอบให้แก่สมาชิกกองทัพสหรัฐ รางวัลปูนบำเหน็จเพียงรางวัลเดียวก่อนหน้านี้คือฟิเดลิตีมิแดเลียนซึ่งปัจจุบันไม่มีแล้ว หอเกียรติยศเพอร์เพิลฮาร์ตแห่งชาติตั้งอยู่ที่นิววินด์เซอร์ รัฐนิวยอร์ก

## ประวัติ
เพอร์เพิลฮาร์ตแบบเดิม ซึ่งทำหน้าที่เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทหาร ได้รับการจัดตั้งโดยจอร์จ วอชิงตัน (ณ เวลานั้นดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารในกองทัพภาคพื้นทวีป) ตามคำสั่งที่นิวเบิร์ก ศูนย์บัญชาการนิวยอร์กเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1782 วอชิงตันให้เครื่องอิสริยาภรณ์ทหารเฉพาะทหารในสงครามปฏิวัติเพียงสามคน เขาอนุญาตให้เจ้าหน้าที่ผู้ใต้บังคับบัญชาออกเครื่องอิสริยาภรณ์ตามความเหมาะสม ถึงแม้ว่าจะไม่ยุบเลิกรางวัลนี้ แต่ไม่มีการเสนอรางวัลนี้อย่างเป็นทางการอีกเลยจนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ณ ค.ศ. 2009 *[[เนชั่นแนล จีโอกราฟิก (นิตยสาร)|เนชั่นแนล จีโอกราฟิก]]* ประมาณการจำนวนเพอร์เพิลฮาร์ตไว้ดังนี้: 

*สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง: 320,518
*สงครามโลกครั้งที่สอง: 1,076,245
*สงครามเกาหลี: 118,650
*สงครามเวียดนาม: 351,794
*สงครามอ่าวเปอร์เซีย: 607
*สงครามในอัฟกานิสถาน: 12,534 (ณ วันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018)
*สงครามอิรัก: 35,411 (ณ วันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018)
*ความขัดแย้งทางการทหาร : 76 (ณ วันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2020)
*ภารกิจการรักษาเสถียรภาพบูรณาการหลายมิติของสหประชาชาติในประเทศมาลี, MINUSMA super camp attack: 2 ()

ทุก ๆ วันที่ 7 สิงหาคมของทุกปี เป็น "วันเพอร์เพิลฮาร์ตแห่งชาติ"

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
**Case Reference Guide regarding verification and issuance of the Purple Heart Medal*, Military Personnel Records Center, St. Louis, Missouri

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Army Regulation 670-1: Wear and Appearance of Army Uniform and Insignia
* Purple Heart History 
* The Purple Heart: Background and Issues for Congress Congressional Research Service

หมวดหมู่:เครื่องอิสริยาภรณ์สหรัฐ
วัดท่าเสา (จังหวัดสมุทรสาคร)

**วัดท่าเสา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านเก่า ตำบลท่าเสา อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูนิเทศก์สาครธรรมหรือหลวงพ่อลำเจียกเป็นเจ้าอาวาส

วัดท่าเสาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 เดิมเคยเป็นวัดร้างเก่าแก่มาก่อน ถูกทอดทิ้งมานานมาก อุโบสถหลังเก่าผุพังหมด จนในสมัยพระครูอาทรธรรมนิเทศก์ (ทองอยู่ อตฺตทีโป) อดีตเจ้าอาวาส ได้มาบูรณะใหม่ แรกเริ่มมีเพียงกุฏิมุงจากเล็ก ๆ มีลิงอาศัยบริเวณวัด สาเหตุที่ตั้งชื่อว่าวัดท่าเสาเป็นเพราะเคยเป็นสถานที่นำเสามาขึ้นสำหรับนำไปปลูกสร้างบ้านเรือน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2481 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร  ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารเสนาสนะอื่น ๆ คือ หอกลอง หอระฆัง หอฉัน และศาลาธรรมสังเวช

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูอาทรธรรมนิเทศก์ พ.ศ. 2531
* พระครูนิเทศก์สาครธรรม พ.ศ. 2532–ปัจจุบัน

## อ้างอิง

ท่าเสา
ขนมถังแตก

**ขนมถังแตก** เป็นขนมไทยอย่างหนึ่ง ลักษณะคล้ายแพนเค้กที่มีลักษณะคล้ายขนมเบื้อง แต่มีขนาดใหญ่กว่าและนุ่มกว่าขนมเบื้อง ขนมถังแตกเป็นอาหารว่างที่เป็นเอกลักษณ์ของไทยในงานวัด เมื่อก่อนคนทั่วไปจะหาได้ตามงานวัดเท่านั้น ปัจจุบันสามารถหาซื้อได้ตามตลาดท้องถิ่นหรือริมถนน

ขนมถังแตกทำจากแป้งข้าวเจ้าและกะทิ (บางสูตรอาจผสมไข่) ราดด้วยมะพร้าวขูด น้ำตาล และงา บางครั้งก็อาจประกอบด้วยเครื่องโรยหน้าชนิดอื่น เช่น เนื้อหวาน กระเทียม พริกไทย นอกจากนี้ยังมีสูตรที่ใส่น้ำใบเตยเพื่อให้มีสีเขียวและมีกลิ่นหอม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ขนมไทย
หมวดหมู่:อาหารจากข้าว
หมวดหมู่:อาหารจากมะพร้าว
วัดป่ากลางทุ่ง

**วัดป่ากลางทุ่ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านบางขะแยง ตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีพื้นที่ทั้งหมดราว 32 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา

วัดป่ากลางทุ่งเป็นวัดเก่าแก่ สันนิษฐานว่าอุโบสถเก่าที่มีภาพจิตรกรรมนั้นสร้างมาตั้งแต่ราวปี พ.ศ. 2385 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชื่อ **วัดป่าใต้** จากนั้นมีอีกวัดหนึ่งมาสร้างติดคลองเรียกว่า "วัดกลางทุ่ง" เมื่อมีการรวมสองวัดเข้าด้วยกันจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดป่ากลางทุ่ง" วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2533 หลังจากที่สร้างอุโบสถหลังใหม่เสร็จใน พ.ศ. 2530

## อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ทรงโถง หลังคามุงกระเบื้อง ไม่มีช่อฟ้า ใบระกามีชายคากันฝนด้านหน้า หน้าบันเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณประกอบลายช่อดอกไม้ ติดกระเบื้องถ้วยเบญจรงค์ประดับที่ดอก อันเป็นรูปแบบที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประตูหน้าต่างเจาะเป็นช่องสี่เหลี่ยมตกแต่งอย่างเรียบง่าย ซุ้มประตูแต่งลายปูนปั้นเป็นรูปเทพนม ซุ้มหน้าต่างแต่ละบานตกแต่งลายปูนปั้นต่าง ๆ กัน สีมาเป็นปูนปั้นสลักลวดลายตั้งอยู่บนฐานบัว มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ทาสีทองอยู่ 2 องค์เบื้องหน้าอุโบสถ สันนิษฐานว่าคงจะบรรจุอัฐิธาตุผู้สร้างอารามแห่งนี้ 

พระพุทธรูปในอุโบสถที่เก่าแก่นั้นได้ถูกโจรขโมยไปนานแล้ว ภาพจิตรกรรมฝาผนังมีเรื่องราวทศชาติชาดก เขียนด้วยสีที่สกัดจากพืชและสารตามธรรมชาติ แต่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม บริเวณผนังด้านหลังพระประธานเป็นภาพอดีตพระพุทธเจ้าประทับนั่งในซุ้มเรือนแก้วปางมารวิชัย ฐานชุกชีประดับด้วยกระหนกใบเทศ ผ้าทิพย์ปูลาดลง ด้านหน้าประดับด้วยดอกบัวและลายประจำยาม พื้นผนังลงด้วยสีแดง บางส่วนมีการลงรักปิดทอง ระหว่างหน้าต่างด้านข้างเป็นภาพพุทธประวัติเขียนเป็นตอน ๆ สลับกันไป ส่วนฝาผนังด้านสกัดไม่ปรากฏจิตรกรรม

อุโบสถหลังใหม่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารทรงไทย หลังคามุงกระเบื้องซ้อน 2 ชั้น มีปีนกลาดลงด้านละ 2 ตับ ซุ้มประตูและหน้าต่างทรงมงกุฎ มีพระพุทธรูปปางห้ามสมุทรอยู่กลางซุ้ม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปเป็นพระประธานลักษณะเช่นเดียวกับพระพุทธชินราช หน้าตัก 40 นิ้ว สูง 50 นิ้ว ระหว่างอุโบสถเก่ากับอุโบสถใหม่เป็นที่ตั้งของศาลาการเปรียญหลังใหญ่ 2 ชั้น ก่ออิฐถือปูนทรงไทย สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545 วัดยังมีศาลเจ้า โดยมีรูปเจ้าแม่กวนอิมอยู่เพียงรูปเดียว

วัดเป็นที่ตั้งของโรงเรียนพระปริยัติธรรม สร้างด้วยไม้ในรูปแบบของวัดมอญทั้งหลาย มีเสาหงส์อยู่ระหว่างบันไดทางขึ้นและมีอักขระรามัญที่ซุ้มประตู บนอาสน์สงฆ์ด้านในสุดมีพระพุทธรูปตั้งเป็นประธาน ด้านซ้ายเป็นภาพพระเวสสันดร

## อ้างอิง

ป่ากลางทุ่ง
ป่ากลางทุ่ง
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
วัดสิงห์ (จังหวัดนครปฐม)

**วัดสิงห์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางแก้วด้านทิศเหนือ ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดสิงห์ ตำบลบางแก้ว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ภายในวัดมีแนวถนนแบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน คือ ทิศเหนือเป็นหมู่กุฏิและศาลาอเนกประสงค์ ส่วนทิศใต้มีสระน้ำขนาดใหญ่ อุโบสถ และเจดีย์โบราณ

วัดสิงห์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2342 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516

วัดสิงห์เป็นที่ประดิษฐานเจดีย์ทรงสูงขนาดใหญ่ ทรงระฆังกลม ซึ่งบ่งชี้ว่าเป็นศิลปะสมัยทวารวดีตอนปลาย เจดีย์ตั้งอยู่บนชุดฐานสิงห์ซ้อนลดหลั่นสามชั้น ย่อมุมไม้สิบสอง องค์เจดีย์มีบัวปากระฆัง เหนือระฆังทำเป็นบัว แทนบัลลังก์รองรับส่วนป้องไฉน ปลียอดหักหายไป องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานหน้ากระดานยืดสูง มีลานประทักษิณและราวระเบียงโดยรอบ บริเวณมุมทั้งสี่ทำเป็นเสาบัวเม็ดทรงมัณฑ์ มีบันไดทางขึ้นด้านทิศตะวันตก

พระพุทธรูปในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปศิลาแลงพอกด้วยปูน เดิมเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ แต่ภายหลังได้รับการบูรณะใหม่มีลักษณะคล้ายปางมารวิชัย แต่พระหัตถ์หงายออกจีบพระอังคุฐและพระดัชนี

## อ้างอิง

สิงห์
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดนครปฐม
วัดสิงห์ (จังหวัดนนทบุรี)

**วัดสิงห์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางคูเวียง ในท้องที่หมู่ที่ 7 บ้านคลองบางนา ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี

วัดสิงห์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2320 ในสมัยกรุงธนบุรี ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง พระวิหาร หอระฆัง หอไตร ศาลาการเปรียญเก่า และศาลาท่าน้ำของวัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2536 

อุโบสถมีฐานเป็นฐานสิงห์เช่นเดียวกับฐานส่วนเฉลียง ซุ้มประตูประดับซุ้มบันแถลง ส่วนหน้าต่างประดับซุ้มกรอบลายอย่างเทศ เป็นลวดลายดอกไม้และใบไม้ประสานกันเป็นตัวลาย หลังคาเป็นทรงจั่วแบบไขรา มีมุขลดใต้ขื่อด้านหน้าและด้านหลัง หลังคาอาคารและมุขซ้อน 3 ตับ ส่วนหน้าบันอาคารและมุขลดประดับลวดลายพุดตานล้อมกรอบ ที่หน้าบันชั้นลดมีประดับกรอบสาหร่าย รวงผึ้งสลักลวดลายพรรณพฤกษา

วิหารมีลักษณะทรงสูง ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขเด็จ หน้าบันและสาหร่ายสร้างด้วยไม้สัก สลักลวดลายดอกไม้ บัวหัวเสา ฐานชุกชี ซุ้มประตู และหน้าต่างเป็นลวดลายปูนปั้นปิดทองประดับกระจก ฐานวิหารแอ่นโค้งเป็นรูปสำเภาแบบศิลปกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย หอไตรตั้งอยู่กลางน้ำ หน้าบันแกะเป็นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑและลายกระหนกเปลว ออกช่อเป็นรูปเทพนมล้อมรูปพระนารายณ์ บานประตูหน้าต่างเป็นลายรดน้ำ หอระฆังประดับลายจำหลักประณีตตลอดทั้งหลัง หลังคาซ้อนทรงสูงเพรียว ซ้อนหนึ่งชั้น ลดหนึ่งชั้น และมีเฉลี่ยงล้อมรอบหนึ่งชั้น ศิลปกรรมสมัยอยุธยา

## อ้างอิง

สิงห์
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดนนทบุรี
วัดภาวนาราม (จังหวัดสมุทรปราการ)

**วัดภาวนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านขุนสมุทรไทย (แพรกตะเข้) ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสมุห์ สมศักดิ์ ชวโน เป็นเจ้าอาวาส

วัดภาวนารามได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2518 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 โดยมีนายประยงค์ เต่าทอง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด นายจ้อยและนางอบเชย เต่าทอง ถวายที่ดินให้สร้างวัด ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2522 ได้ทำพิธียกวัดถวายแด่สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) เจ้าอาวาสวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ วัดมีชื่อเดิมว่า **วัดภาวณาสุวรรณาราม** ต่อมาตัดคำว่า "สุวรรณา" ออก จึงเป็นชื่อ "วัดภาวนาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

วัดภาวนารามมีถาวรวัตถุประกอบด้วยวิหารหลวงพ่อโต โบสถ์ไม้แดง หอระฆัง กุฏิพระภิกษุ 10 หลัง และเมรุ

## อ้างอิง

ภาวนาราม
บาเกโมโนะ โนะ เอะ

***บาเกโมโนะ โนะ เอะ*** () หรืออีกชื่อหนึ่งว่า *บาเกโมโนซูกูชิเอะ* () เป็นม้วนภาพในประเทศญี่ปุ่นสมัยเอโดะที่มีภาพบาเกโมโนะ 35 ชนิดจากคติชนญี่ปุ่น ซึ่งวาดด้วยมือด้วยเม็ดสีที่สดใสบนกระดาษ บาเกโมโนะแต่ละชนิดมีชื่อที่เขียนด้วยพู่กัน และไม่มีอย่างอื้นเขียนลงในม้วนกระดาษ ไม่มีข้อมูลทางบรรณานุกรม และไม่มีลายเซ็นหรือตราของศิลปิน

## รายชื่อบาเกโมโนะ
นี่คือรายชื่อบาเกโมโนะใน *บาเกโมโนะ โนะ เอะ* พร้อมกับรายละเอียด.

File:1. Daisō.jpg|**1** ไดโซ (大僧) 
File:2. Furaribi.jpg|**2** ฟูรารีบิ (ふらり火)
File:3. Uwan.jpg|**3** อูวัง (うわん)
File:4.Akaguchi.jpg|**4** อากางูจิ (赤口) 
File:5.Shoukira.jpg|**5** โชกิระ (しょうきら)
File:6.Hyousube.jpg|**6** เฮียวซูเบะ (ひょうすべ) 
File:7.Nure-onna.jpg|**7** นูเระ-อนนะ (ぬれ女) 
File:8.Kappa.jpg|**8** คัปปะ (かっぱ)
File:9.Gagou.jpg|**9** กาโง (がごう) หรือกาโงเซะ (元興寺) 
File:10.Nurarihyon.jpg|**10** นูราริเฮียง (ぬらりひょん) 
File:11.Kasha.jpg|**11** คาชะ (火車)
File:12.Ubume.jpg|**12** อูบูเมะ (うぶめ) 
File:13.Nuppeppou.jpg|**13** นุปเป็ปโป (ぬっぺっぽう)
File:14.Waira.jpg|**14** ไวระ (わいら) 
File:15.Otoroshi.jpg|**15** โอโตโรชิ (おとろし) เป็นสำเนียงท้องถิ่นของคำว่า *โอโซโรชิ* 
File:16.Yamabiko.jpg|**16** ยามาบิโกะ (山びこ) 
File:17.Nuribotoke.jpg|**17** นูริโบโตเกะ (ぬりぼとけ)
File:18.Wauwau.jpg|**18** วาอุวาอุ (わうわう) หรือโออูนิ (苧うに)
File:19.Yume no seirei.jpg|**19** ยูเมะ โนะ เซเร (ゆめのせいれい)
File:20.Yamamba.jpg|**20** ยามัมบะ (山んば) หรืออีกหลายชื่อ เช่น ยามาอูบะ (山うば), โอนิบาบะ (鬼婆), ยามะ-อนนะ (山女), ยามะ-ฮิเมะ (山姫) และคิโจ (鬼女)
File:21.Inugami.jpg|**21** อินูงามิ (犬神)
File:22.Nukekubi.jpg|**22** นูเกกูบิ (ぬけくび)
File:23.Yuurei.jpg|**23** ยูเร (ゆうれい) 
File:24.Umibouzu.jpg|**24** อูมิโบซุ (海坊主)
File:25.Umiotoko Cropped.jpg|**25** อูมิโอโตโกะ (海男)
File:Nurikabe Bakemono no e BYU.jpg|**26** นูริกาเบะ (ぬりかべ)
File:27.Yamawarou.jpg|**27** ยามาวาโร (山わろう)
File:28.Mehitotsubou.jpg|**28** เมฮิตตสึโบ (めひとつ坊)
File:29.Ushioni.jpg|**29** อูชิ-โอนิ (うし鬼) 
File:30.Yukionna.jpg|alt=yuki-onna|**30** ยูกิ-อนนะ (雪女)
File:31.Yako.jpg|**31** ยาโกะ (やこ) 
File:32.Nekomata.jpg|**32** เนโกมาตะ (ねこまた)
File:33.Kamikiri.jpg|**33** คามิกิริ (かみきり) 
File:34.Nakibisu.jpg|**34** นากีบีซุ (なきびす) เป็นสำเนียงท้องถิ่นของ *นากีเบโซะ*
File:35.Tsuchigumo.jpg|**35** สึจิงูโมะ (土ぐも)


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*''Bakemono no e'' at Brigham Young University Harold B. Lee Library
*
*''Bakemono no e'' at The Ten Thousand Rooms Project

หมวดหมู่:คติชนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพวาดญี่ปุ่น
หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยบริกแฮมยัง
วัดปากน้ำ (จังหวัดสมุทรสงคราม)

**วัดปากน้ำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านปากน้ำ ตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

## ประวัติ
วัดปากน้ำหรือ **วัดอมรวิมลจันทร์** เป็นวัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยสันนิษฐานได้จากโบราณวัตถุที่ยังหลงเหลืออยู่ มีรอยพระพุทธบาทและพระพุทธไสยาสน์เป็นต้น ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่เพิ่งขอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 และได้รับวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน วัดมีความเจริญสูงสุดเมื่อพระครูวิมลศีลาจารย์เป็นเจ้าอาวาส และท่านเป็นเจ้าคณะอำเภออัมพวาด้วย มีความเจริญทางด้านการศึกษา ทั้งด้านศาสนาและการศึกษาสามัญ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาทอดพระเนตรวัดนี้เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458

## อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังมีประตูทางเข้าด้านละ 1 ประตู ซุ้มประตูปูนปั้นตกแต่งด้วยเศษเครื่องถ้วย เป็นรูปพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ มีมังกรดั้นเมฆเลื้อยอยู่ด้านบน และมีอักษรระบุศักราช 2458 ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัย และยังมีพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะปางอุ้มบาตรเป็นของเก่าคู่มากับวัด

กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวิหารที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์เป็นโบราณสถานแห่งชาติ มีภาพผนังนูนปูนปั้นประดับกระเบื้องเคลือบฝีมืองดงามมาก วิหารที่ประดิษฐานพระพุทธรูปจำลองหลวงพ่อบ้านแหลม พระพุทธฉาย ก่อสร้างด้วยไหโบราณ วิหารที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท 4 รอย พระปรางค์ก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมมีระเบียงล้อมรอบ ฐานพระปรางค์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกัน 3 ชั้น เรือนธาตุมีซุ้มหน้านางซ้อนกันด้านละ 2 ซุ้มทั้งสี่ด้านยอดปรางค์ นอกจากนี้ยังมีอาคารอื่น ๆ ของวัดที่กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถานไว้ ได้แก่ ศาลาท่าน้ำเก่า วิหารน้อย เรือนไทยไม้สักทรงปั้นหยาขนมปังขิง ศาลาการเปรียญไม้สักทรงไทย และกุฏิเก๋งจีน วัดมีพระพุทธรูปหลวงพ่อทันใจประทับนั่งปางมารวิชัย สีเหลืองทององค์ใหญ่ ประดิษฐานอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองหน้าวัด

## วัตถุมงคล
วัตถุมงคลที่สร้างโดยเกจิอาจารย์ หลวงพ่อช่วงหรือพระครูวิมลศิลาจารย์ ที่ได้รับความนับถือมากคือตะกรุดและเหรียญ เมื่อปี พ.ศ. 2463 หลวงพ่อช่วงได้สร้างเหรียญหล่อเป็นรูปหลวงพ่อวัดบ้านแหลม และเมื่อปี พ.ศ 2471 ลูกศิษย์ลูกหาของหลวงพ่อช่วงได้ขออนุญาตหลวงพ่อช่วงสร้างเหรียญที่ระลึกในการทำบุญอายุหลวงพ่อช่วง อายุครบ 6 รอบ 72 ปี เป็นเหรียญปั๊มรูปหลวงพ่อครึ่งองค์ด้านหลัง เป็นรูปพระปิดตา และมียันต์ล้อมรอบ พุทธคุณเด่นทางด้านมหาอุด แคล้วคลาด และเมตตามหานิยม

## อ้างอิง

ปากน้ำ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสงคราม
วัดหลักสาม

**วัดหลักสาม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองภาษีเจริญ ในแขวงหนองแขม เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร

วัดหลักสามเดิมชื่อ **สำนักสงฆ์พระอาทิตย์ พระจันทร์** ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2515 นายชวลิต เงินล้าน และเพื่อนได้มีจิตศรัทธาตั้งสำนักสงฆ์ขึ้น มีเจ้าอาวาสองค์แรกคือ พระครูสังฆรักษ์แก้ว สัจจวโร ต่อมาเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2531 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนา มีนามว่า "วัดหลักสาม" ผู้ขออนุญาตตั้งวัดคือ นายเล็ก สีเฟื่อง และดาบตำรวจ บุญช่วย ปิณฑะคุปต์ โดยมีพระครูสังฆรักษ์แก้ว สัจจวโร เป็นเจ้าอาวาส วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544

ปูชนียวัตถุในวัดได้แก่ หลวงพ่อใหญ่ เจ้าแม่กวนอิม ไอ้ไข่ บริเวณวัดหลักสามมีชุมชนข้างวัดหลักสามโดยมีจำนวนครัวเรือนทั้งหมดราว 80 ครัวเรือน

## อ้างอิง

หลักสาม
อัดนัน ออกทาร์

**อัดนัน ออกทาร์** (; เกิดวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499) ซึ่งยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ **อัดนัน โฮจา** () และ **ฮารุน ยาฮ์ยา** () เป็นผู้นำลัทธิทางศาสนาเช่นเดียวกับนักรังสรรค์นิยมอิสลามชาวตุรกี ใน พ.ศ. 2550 เขาได้จัดส่งหนังสือ *[[ดิแอตลัสออฟครีเอชัน]]* (ซึ่งสนับสนุนรังสรรค์นิยมอิสลาม) กว่าพันเล่ม ไปให้แก่นักวิทยาศาสตร์ สมาชิกรัฐสภา และพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ต่าง ๆ ในสหรัฐโดยที่ไม่มีการสั่งซื้อ ออกทาร์บริหารองค์กร 2 องค์กรซึ่งเขาเป็นประธานกิตติมศักดิ์ คือ *บีลิมอารัชทือร์มาวักฟือ* (แปลตรงตัว "มูลนิธิวิจัยวิทยาศาสตร์" ก่อตั้งใน พ.ศ. 2533) ซึ่งส่งเสริมแนวคิดรังสรรค์นิยม และ *มิลลีเดแอร์เลรีโครูมาวักฟือ* (แปลตรงตัว "มูลนิธิอนุรักษ์ค่านิยมแห่งชาติ" ก่อตั้งใน พ.ศ. 2538) ซึ่งทำงานด้านความหลากหลายของประเด็นทางศีลธรรม

ในไม่กี่ปีที่ผ่านมา ออกทาร์ได้เทศนาเกี่ยวกับ "ศาสนาอิสลามที่แท้จริง" ตามอัลกุรอาน ทางช่องเอ9 ทีวี โดยทั่วไปองค์กรของเขาถูกเรียกว่าเป็นลัทธิ และนิตยสาร *ไวซ์* ได้กล่าวถึงเขาว่าเป็น "ผู้นำลัทธิที่ฉาวโฉ่ที่สุดในตุรกี" ตั้งแต่ พ.ศ. 2548 ถึง 2558 ออกทาร์ยื่นฟ้องบุคคลต่าง ๆ ในความผิดฐานหมิ่นประมาทมากกว่า 5,000 คดี

ในวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ออกทาร์กับผู้มีส่วนร่วมกว่า 160 คนถูกคุมตัวและต่อมาถูกจับในหลายข้อหาซึ่งรวมถึงการจัดตั้งองค์กรอาชญากรรม การทุจริตทางการบัญชี และการล่วงละเมิดทางเพศ ในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 ได้มีการยอมรับคำฟ้อง ซึ่งมีกำหนดการไต่สวนครั้งแรกในวันที่ 17 กันยายน ในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2564 เขาถูกพิพากษาลงโทษจำคุกเป็นเวลา 1,075 ปี

## ดูเพิ่ม
*รายชื่อผู้อ้างตนเองเป็นมะฮ์ดี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Taner Edis: Harun Yahya and Islamic Creationism (2003)

หมวดหมู่:บุคคลจากอังการา
หมวดหมู่:มุสลิมชาวตุรกี
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักโทษชาวตุรกี
หมวดหมู่:นักรังสรรค์นิยมชาวมุสลิม
หมวดหมู่:นักทฤษฎีสมรู้ร่วมคิดชาวตุรกี
หมวดหมู่:ชาวตุรกีที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์
หมวดหมู่:การต่อต้อนไซออนิสม์
หมวดหมู่:นักเขียนชีวประวัติทางศาสนา
หมวดหมู่:ผู้ปฏิเสธฮอโลคอสต์ชาวตุรกี
วัดน้ำจั้น

**วัดน้ำจั้น** อาจหมายถึง
* **[[วัดน้ำจั้น (อำเภอเมืองลพบุรี)|วัดน้ำจั้น]]** 
* **[[วัดน้ำจั้น (อำเภอบ้านหมี่)|วัดน้ำจั้น]]** อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี
* **[[วัดน้ำจั้น (จังหวัดกาฬสินธุ์)|วัดน้ำจั้น]]** จังหวัดกาฬสินธุ์

น้ำจั้น
จังหวัดฮัมกย็องใต้

**ฮัมกย็องใต้** (; ) เป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ ได้รับการสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1896 จากพื้นที่ครึ่งใต้ของอดีตจังหวัดฮัมกย็อง และยังคงฐานะเป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีจนถึง ค.ศ. 1945 หลังจากนั้นจึงกลายเป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ มีเมืองเอกคือฮัมฮึง

## ภูมิศาสตร์
จังหวัดนี้มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดรยังกังทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดฮัมกย็องเหนือทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับจังหวัดคังว็อนทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดพย็องอันใต้ทางทิศตะวันตก ทางทิศตะวันออกของจังหวัดคือทะเลญี่ปุ่น

## การแบ่งเขตการปกครอง
ฮัมกย็องใต้แบ่งออกเป็น 3 นคร (*ชี*) 2 เขต (1 *กู* และ 1 *จีกู*) และ 15 อำเภอ (*คุน*) หน่วยการปกครองเหล่านี้ยังถูกแบ่งย่อยออกเป็นหมู่บ้าน (*[[รี (เขตการปกครอง)|รี]]* และ*[[ทง (เขตการปกครอง)|ทง]]* โดยที่*ทง* ยังหมายถึงย่านในเขตเมือง) โดยที่แต่ละอำเภอจะมีหนึ่งเมือง (*[[อึบ (เขตการปกครอง)|อึบ]]*) ซึ่งทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหาร รายละเอียดเหล่านี้ระบุไว้ในหน้าข้อมูลเฉพาะของแต่ละอำเภอ นอกจากนี้ นครบางแห่งยังถูกแบ่งออกเป็นเขตที่เรียกว่า "กูย็อก" ซึ่งบริหารในระดับต่ำกว่านครเล็กน้อยและมีการระบุไว้ในหน้าข้อมูลเฉพาะเช่นเดียวกัน

### นคร
* ฮัมฮึง (เมืองเอก)함흥시 / 
* ชินโพ 신포시 / 
* ทันช็อน 단천시 / 

### เขต
* คึมโฮ 금호지구 / 

### อำเภอ

* อำเภอชังจิน장진군 / 
* อำเภอช็องพย็อง정평군 / 
* อำเภอฮัมจุ함주군 / 
* อำเภอฮอช็อน허천군 / 
* อำเภอฮงว็อน홍원군 / 
* อำเภอโคว็อน고원군 / 
* อำเภอคึมยา금야군 / 
* อำเภอพูจ็อน부전군 / 
* อำเภอพุกช็อง북청군 / 
* อำเภอรักว็อน락원군 / 
* อำเภอรีว็อน리원군 / 
* อำเภอชินฮึง신흥군 / 
* อำเภอซูดง수동군 / 
* อำเภอท็อกซ็อง덕성군 / 
* อำเภอย็องกวัง영광군 / 
* อำเภอโยด็อก요덕군 / 

## ดูเพิ่ม
* *[[Song of Dorang-seonbi and Cheongjeong-gaksi]]*

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 


หมวดหมู่:จังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2021 นัดชิงชนะเลิศ

**ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2021 นัดชิงชนะเลิศ** ตัดสินหาผู้ชนะของ ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2020–21, เป็นการแข่งขันฟุตบอลครั้งที่ 37 ของการแข่งขันฟุตบอลสเปน ซูเปอร์คัพ ประจำปี. นัดนี้ได้ลงเล่นเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2021 ที่ สนามกีฬาลาการ์ตูฆา ใน เซบิยา, ประเทศสเปน. คู่นี้เป็นศึก กลาซิโก ระหว่าง บาร์เซโลนา และ อัตเลติกบิลบาโอ.

อัตเลติกบิลบาโอชนะนัดนี้ 3–2 หลังต่อเวลาพิเศษที่ทำให้พวกเขาชนะ ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา สมัยที่สาม.

## ทีม

## เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

## แมตช์

### รายละเอียด


## Notes

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา
หมวดหมู่:ฟุตบอลถ้วยสเปนในฤดูกาล 2020–21
เกาะมอร์กิต

[thumb|[ภาพถ่ายทางอากาศของเกาะมอร์กิต ในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ.&thinsp;2019]]
**เกาะมอร์กิต** ( ; ; ; ) เป็นเกาะที่อยู่กลางแม่น้ำดานูบ ตั้งอยู่ในอาณาเขตของกรุงบูดาเปสต์ เมืองหลวงของประเทศฮังการี เกาะกลางแม่น้ำนี้มีขนาด 0.965 ตารางกิโลเมตร มีความยาว 2.5 กิโลเมตร และ ความกว้าง 500 เมตร เกาะนี้ทั้งเกาะถือเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ประจำกรุงบูดาเปสต์ เป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับการทำกิจกรรมสันทนาการต่าง ๆ ในกรุงบูดาเปสต์ ในสมัยยุคกลางของยุโรป เกาะมอร์กิตเคยมีความสำคัญทางด้านศาสนาในอดีต และยังมีซากปรักหักพักของสิ่งปลูกสร้างที่เคยตั้งอยู่บนเกาะมอร์กิต (ส่วนใหญ่เป็นโบสถ์คริสต์) เกาะนี้มีสะพานอยู่สองแห่งอยู่ทางด้านเหนือสุดและทางด้านใต้สุดของเกาะ ประกอบด้วย สะพานอาร์ปาด (*Árpád-híd*) และ สะพานมอร์กิต (*Margit-híd*) ตามลำดับ ซึ่งเชื่อมฝั่งตะวันตก (บูดอ) และฝั่งตะวันออก (แปชต์) ของกรุงบูดาเปสต์เข้าด้วยกัน ก่อนคริสตศตวรรษที่ 14 เกาะแห่งนี้มีชื่อว่า *Insula leporum* ซึ่งเป็นภาษาละตินแปลว่า เกาะแห่งกระต่าย เกาะมอร์กิตเคยอยู่ใต้การปกครองของเขต 13 ของกรุงบูดาเปสต์ แต่ได้มีการเปลี่ยนแปลงให้อยู่ภายใต้การปกครองของกรุงบูดาเปสต์โดยตรงโดยที่ไม่ขึ้นกับเขตไหนเลย ตั้งแต่วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ.&thinsp;2013

เกาะที่ปรากฏในปัจจุบันเกิดจากการพัฒนาโดยการเชื่อมต่อเกาะสามเกาะที่แยกจากกันเข้าด้วยกัน ได้แก่เกาะเฟสตือ Festő (*ชื่อจิตรกร*), เกาะเฟอร์ดือ Fürdő (*โรงอาบน้ำ*) และเกาะญุลอก Nyulak (*กระต่าย*) ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เพื่อควบคุมการไหลของแม่น้ำดานูบ เดิมเกาะนี้อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 102.5 เมตร แต่ตอนนี้ถูกถมขึ้นให้สูงขึ้นถึงระดับ 104.85 เมตรจากระดับน้ำทะเล เพื่อควบคุมน้ำท่วม

เกาะนี้มีสิ่งปลูกสร้างตั้งอยู่เล็กน้อย มีโรงแรม 2 แห่ง ร้านขายอาหารและเครื่องดื่มจำนวนหนึ่ง สนามกีฬา สระว่ายน้ำ สปา เวทีจัดแสดงแบบเปิดโล่ง และ หอคอยเก็บน้ำแห่งเกาะมอร์กิต นอกจากนั้นเกาะแห่งนี้ยังมีซากปรักหักพังและโบสถ์ขนาดเล็กจากยุคกลาง รูปปั้นบุคคลสำคัญและอนุสาวรีย์ต่าง ๆ บ่อน้ำ สวนหย่อม สนามหญ้า น้ำพุ และ สวนสัตว์ขนาดเล็ก เกาะนี้รอบเกาะมีทางวิ่งสำหรับผู้ที่ต้องการวิ่ง บนเกาะนี้นอกจากแท็กซี่และรถบัสประจำทางแล้ว ห้ามไม่ให้ยานพาหนะส่วนบุคคลเข้ามาในพื้นที่ของเกาะมอร์กิต

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:Margitsziget MKL Bd. 3 1890 (128592349).jpg|ผังเมืองกรุงบูดาเปสต์ ในปี ค.ศ.&thinsp;1890: ไม่มีสะพานเชื่อมต่อกับเกาะมอร์กิต และมีถนนที่มีการวางแผนที่จะสร้างในผังเมืองนี้ ชื่อว่า ถนนอูยลิโปตวาโรช (Újlipótváros utca)
ไฟล์:Aerial photograph of Margaret Bridge and Budapest Chain-Bridge 01.jpg|เกาะมอร์กิตในปัจจุบัน
ไฟล์:Emberek a medencében, Palatinus Strandfürdő. Fortepan 12314.jpg|ฤดูร้อนบนเกาะมอร์กิตในปี ค.ศ.&thinsp;1939
ไฟล์:Margitsziget légifotó2.jpg|หอเก็บน้ำแห่งเกาะมอร์กิต สัญลักษณ์ประจำเกาะ และโรงละครแบบเปิดโล่ง
ไฟล์:Margitsziget légifotó3.jpg|โรงแรมทางด้านเหนือสุดของเกาะมอร์กิต
ไฟล์:Palatinus Strandfürdő. Fortepan 720.jpg|สวนน้ำปาลาตินุส (Palatinus water park) ออกแบบโดยสถาปนิกชาวฮังการี อิชต์วาน ยอนากี (István Janáky)
ไฟล์:Margitsziget légifotó1.jpg|สระว่ายน้ำฮอโยช ออลเฟรด 
ไฟล์:Margitsziget légifotó5.jpg|ต้นไม้และสระว่ายน้ำบนเกาะมอร์กิต
ไฟล์:Margitsziget légifotó4.jpg|ซากปรักหักพังของโบสถ์สมัย
ไฟล์:Díszvirágok a szigeten.jpg|ดอกไม้บนเกาะมอร์กิต
ไฟล์:Virágok a Margitszigeten.jpg|ดอกไม้บนเกาะมอร์กิต


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Margaret Island, visitBudapest.travel
* ภาพชุดของหอเก็บน้ำสัญลักษณ์ประจำเกาะ

หมวดหมู่:บูดาเปสต์
หมวดหมู่:เกาะในแม่น้ำดานูบ
หมวดหมู่:เกาะแม่น้ำในประเทศฮังการี
ซาเลห์ อะบาซารี

**ซาเลห์ อะบาซารี** (; อักษรโรมัน: Saleh Abazari; 3 มีนาคม ค.ศ. 1998 – ) เป็นนักคาราเต้ชาวอิหร่าน โดยในการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่อัมมาน ประเทศจอร์แดน เขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งคูมิเตะชายรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไป และทีมอิหร่านของเขายังได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งคูมิเตะทีมชาย

ทีมอิหร่านของเขาได้ทำผลงานซ้ำในปีถัดไปในรายการคูมิเตะทีมชายของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2019 ซึ่งจัดขึ้นที่ทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน

ส่วนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในรายการคูมิเตะชายรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไป ของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์มหาวิทยาลัยโลก 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่โคเบะ ประเทศญี่ปุ่น รวมถึงเขายังได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งคูมิเตะประเภททีมชาย ไม่กี่เดือนต่อมา เขาได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมอิหร่านที่ได้รับรางวัลเหรียญทองในรายการคูมิเตะทีมชายของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์โลก 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่มาดริด ประเทศสเปน

## ความสำเร็จ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักคาราเต้ชายชาวอิหร่าน
หมวดหมู่:บุคคลจากแอรอก
อำเภออัรมาอ์

**อัรมาอ์** () เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการชับวะฮ์ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 10,188 คน

## อ้างอิง

อัรมาอ์
วัดบางนมโค

**วัดบางนมโค** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านหัวไผ่ ตำบลบางนมโค อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ทั้งหมด 24 ไร่ 21 วา 3 งาน 

วัดบางนมโคสร้างขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน บางท่านก็ว่ามีในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อ **วัดนมโค** ครั้นเมื่อ พ.ศ. 2310 พม่าข้าศึกล้อมกรุงศรีอยุธยา ได้มาตั้งค่ายหนึ่งขึ้นที่ตำบลสีกุก ห่างจากวัดบางนมโค ย่านนั้นมีการเลี้ยงวัวมากกว่าที่อื่น พม่าได้ถือโอกาสกวาดต้อนเอาวัวควายจากย่านนี้ไปเป็นเสบียง ในที่สุดกรุงศรีอยุธยาก็เสียแก่พม่า วัดบางนมโคจึงทรุดโทรมไปบ้างตามกาลเวลา ต่อมาก็ได้มีการซ่อมแซมขึ้นใหม่ก็ยังมีการเลี้ยงวัวกันอยู่อีกมากมาย ชาวบ้านจึงเรียกติดปากว่า "วัดบางนมโค"

วัดบางนมโคเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของผู้คนทั่วประเทศ ด้วยความเมตตาของพระครูวิหารกิจจานุการ (ปาน โสนนฺโท) ท่านมีความรู้รอบด้านอย่างลึกซึ้ง ตั้งแต่พระธรรม กัมมัฏฐาน การแพทย์แผนโบราณ รวมถึงได้สร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ เช่น เกราะยันต์ พระเครื่องเนื้อดินเผา อุดด้วยผงอิทธิเจของหลวงพ่อปาน ซึ่งเป็นรุ่นเดียวที่ท่านสร้างขึ้นและปลุกเสกเอง ท่านได้วิชาการสร้างพระพิมพ์ต่าง ๆ เหล่านี้มาจากชีปะขาว ซึ่งเป็นพระพิมพ์ที่ไม่เหมือนพระพิมพ์ใด

วัดมีมณฑปหลวงพ่อปานซึ่งมีรูปหล่อลื่น อัฐิ และหุ่นขี้ผึ้งของหลวงพ่อตั้งอยู่ภายใน อุโบสถที่หลวงพ่อปานที่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2467 รายล้อมด้วยใบเสมาทอง ด้านหน้าคือรูปหล่อหลวงพ่อปาน มีภาพจิตรกรรมฝาผนังบันทึกเหตุการณ์เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิรินธรเทพรัตนสุดา เสด็จพระราชดำเนินมายังวัดบางนมโคเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2517 ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า *พระพุทธโสนันทะ* ด้านหลังพระอุโบสถคือพระธาตุเจดีย์ซึ่งหลวงพ่อปานสร้างขึ้นใหม่แทนองค์เดิมที่ชำรุดทรุดโทรม เป็นที่มาของการสร้างพระรุ่นแรก รูปพระพุทธเจ้าประทับบนบัลลังก์เหนือสัตว์ต่าง ๆ ทั้งเจ็ด เมื่อ พ.ศ. 2450 ซึ่งมีชื่อเสียงมาก วัดบางนมโคมีจัดงานพิธีสักการะรำลึกพระเดชพระคุณหลวงพ่อปานทุกวันที่ 26 กรกฎาคม

## อ้างอิง

บางนมโค
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดสัมมาชัญญาวาส

**วัดสัมมาชัญญาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางชัน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร

วัดสัมมาชัญญาวาสมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า **วัดใหม่คลองสอง** ตามชื่อคลองที่มีอยู่เดิม นายนิ่ม เกตุหิรัญ, นายม่วม นันวิชัย, กำนันสง่า ศรีอำพันธ์ ได้นำที่ดินจำนวน 6 ไร่ ซึ่งเป็นที่ดินของนางพริ้ง เกตุหิรัญ น้อมเกล้าถวายสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เมื่อราวปี พ.ศ. 2516 พระองค์ก็มีพระเมตตารับไว้และทรงดำเนินการสร้างวัดเป็นลำดับต่อมา จากนั้นกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2521 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2535

ในปี พ.ศ. 2528 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเป็นประธานเททองหล่อพระประธาน ในปี พ.ศ. 2538 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี กรมพระนครปฐมบรมขัตติยานี มหาธีรราชธิดา เสด็จมาทรงประกอบพิธีตัดหวายลูกนิมิต

เจ้าภาพได้สร้างศาลาการเปรียญไม้ขึ้นมา 1 หลัง กุฏิเล็ก 4 เสา ประมาณ 20 หลัง พระอุโบสถ 2 ชั้น ก่อฉาบปิดด้วยกระเบื้องเคลือบดินเผาทั้งหลัง ทรงไทยประยุกต์กับลวดลายแบบขอมโบราณ ดำเนินการสร้างโดยพระครูอุทัยธรรมโสภิต (จันทร์ลี อุทคฺโค) อดีตเจ้าอาวาส ร่วมกับประชาชนในชุมชนและใกล้เคียง บริเวณชั้นหนึ่งของพระอุโบสถเป็นที่สำหรับถวายสังฆทาน กราบไหว้บูชาองค์พระพุทธรูปปางต่าง ๆ และรอบบริเวณวัดยังมีศาลากาแฟฟรีและศาลาไถ่ชีวิตโคกระบือ

## อ้างอิง

สัมมาชัญญาวาส
วัดกระโจมทอง (จังหวัดสมุทรสาคร)

**วัดกระโจมทอง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านกระโจมทอง ตำบลหลักสอง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 43 ไร่ 1 งาน 94 ตารางวา 

วัดกระโจมทองตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2442 เดิมชื่อ **วัดโพธิ์ศรีราษฎร์ศรัทธาธรรม** นายหรั่ง กำนันยิ้ม และนางฟัก ธูปทอง เป็นผู้ถวายที่ดินเพื่อเป็นที่สร้างวัด โดยได้สร้างกุฏิขึ้น 3 หลัง เพื่อเป็นที่อยู่ของพระภิกษุสงฆ์ และมีพระอธิการธูปเป็นเจ้าอาวาสดูแลปกครองเป็นรูปแรก ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดกระโจมทอง" เนื่องจากชาวบ้านแถบติดกับเขตวัดได้สร้างโรงกระโจมเพื่อใช้นวดข้าว ประชาชนในแถบนี้จึงนิยมเรียกชื่อว่า **วัดโรงกระโจม** วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2481

อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อศักดิ์สิทธิ์พุทธนิมิตร์อมรเมธ* เป็นพระพุทธรูปปางสุโขทัย เนื้อโลหะ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ มีพระพุทธสิหิงค์เป็นพระประธานประจำ หอสวดมนต์กว้าง 14 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง และตึก 8 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการธูป
* พระอธิการถึก
* พระอธิการบุญเกิด
* พระครูสาครสุวรรณคุณ พ.ศ. 2483–2512
* พระครูสาครคุณาธาร พ.ศ. 2514–ปัจจุบัน

## อ้างอิง

กระโจมทอง
กระโจมทอง
ภูมิมาตรศาสตร์

[thumb|[สถานีการสามเหลี่ยม (หมุดหลักฐาน) ตั้งแต่ ค.ศ. 1855 ในเมืองโอสเตนเดอ ประเทศเบลเยียม]]

**ภูมิมาตรศาสตร์** หรือ **ยีออเดซี** (, ) เป็นวิชาที่ต้องการที่จะวัดและทำความเข้าใจรูปทรงเรขาคณิตและสัณฐานของโลก ตำแหน่งในอวกาศ และสนามโน้มถ่วง พร้อมทั้งศึกษาการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของโลกเหล่านี้เมื่อเวลาผ่านไปหรืออาจวัดเพื่อเทียบเคียงกับดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ 

ปรากฏการณ์ทางธรณีพลศาสตร์ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนที่ของเปลือกดาว, น้ำขึ้นลง หรือการเคลื่อนที่ของขั้วโลกนั้นสามารถศึกษาได้โดยการออกแบบโครงข่ายหมุดควบคุมระดับประเทศหรือระดับโลก การใช้เทคนิคการสำรวจจากอวกาศและการสำรวจภาคพื้นดิน และการอาศัยข้อมูลมูลฐานทางภูมิมาตรศาสตร์และระบบพิกัด

## หน่วยและมาตราส่วนบน[[ทรงรี]]
การบอกตำแหน่งบนทรงรีอ้างอิงนั้นจะใช้ระบบละติจูดและลองจิจูดที่มีหน่วยเป็นองศา ลิปดา และพิลิปดาซึ่งเป็นหน่วยวัดมุม ไม่ใช่การวัดแบบเมตริก

## อ้างอิง
วัดแก้วฟ้า (จังหวัดสมุทรสงคราม)

**วัดแก้วฟ้า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านแก้วฟ้า ตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ด้านใต้ของวัดติดกับแม่น้ำแม่กลอง ด้านเหนือติดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 325 ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูนิเทศสมุทรคุณ

วัดแก้วฟ้าเดิมเป็นวัดเก่าแก่ร้างมานานหลายปี ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2426 จากหลักฐานปรากฏว่า เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) ได้มาปฏิสังขรณ์และสร้างขึ้นใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระปลัดทองดี มาเป็นเจ้าอาวาส วัดเจริญรุ่งเรืองมากในระยะเริ่มต้น ต่อมาเมื่อสิ้นบุญของท่านเจ้าพระยาและพระปลัดทองดีแล้ว วัดก็ทรุดโทรมลง เพียงแต่คงสภาพอยู่ได้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2540

อาคารเสนาสนะของวัด ได้แก่ เจดีย์องค์ใหญ่ริมแม่น้ำแม่กลอง มีทรวดทรงค่อนข้างแปลกตาและสวยงาม อุโบสถหลังใหม่ที่มีสระบัวล้อมรอบและมีใบเสมาอยู่กลางสระ

## อ้างอิง

แก้วฟ้า
วัดหัวลำภูทอง

**วัดหัวลำภูทอง** หรือ **วัด 12 ธันวาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านหัวลำภู ตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มชายทะเล มีโรงงานอุตสาหกรรมและบ้านเรือนประชาชนหนาแน่น ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูวิมลญาณโสภิต (ประทวน ญาณธโร)

วัดหัวลำภูทองได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2482 โดยนายรุณและนางบุญเป็นผู้บริจาคที่ดินเนื้อที่ 2 ไร่ เดิมสร้างเป็นที่พักสงฆ์ มีพระแก๊บมาอยู่เป็นรูปแรก ต่อมาชาวบ้านก็ได้ร่วมมือกันสร้างเสนาสนะเพิ่มขึ้นตามลำดับ และมีนามวัดว่า **วัดหัวลำภูลาย** จากนั้นจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดหัวลำภูทอง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2522 วัดมีการจัดงานประจำปีปิดทองหลวงพ่อทอง จนฺทโก อดีตเจ้าอาวาสวัดหัวลำภูทอง ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ถึงต้นเดือนมีนาคม

## อ้างอิง

หัวลำภูทอง
วัดโกมุทพุทธรังสี

**วัดโกมุทพุทธรังสี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงศาลาธรรมสพน์ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูโกมุทสิทธิการ (พิทักษ์ เกสโร) เป็นเจ้าอาวาส

วัดโกมุทพุทธรังสีเริ่มสร้างในปี พ.ศ. 2540 ในครั้งแรกนางสาวนฤมล โกมุท คหบดีชาวบางขุนนนท์ ได้ถวายที่ดิน 15 ไร่ แด่พระราชพิพัฒน์โกศล (หลวงพ่อเณร) เจ้าอาวาสวัดศรีสุดารามวรวิหาร จากนั้นมีการนิมนต์พระราชพิพัฒน์โกศลเป็นประธานก่อสร้างฝ่ายพระสงฆ์ และเชิญนางสาวนฤมลเป็นประธานฝ่ายฆราวาส แล้วจึงได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดในศาสนาพุทธเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540

อุโบสถประดิษฐานหลวงพ่อโกมุทพุทธาภิบาล​ปราบมารประทานพรโชคลาภ​ ซึ่งสร้างคู่มากับวัดเป็นพระพุทธรูปประจำวัด ได้ทำการหล่อที่ประเทศอินเดีย และมีรูปหล่อเหมือนเกจิอาจารย์ เช่น หลวงพ่อโต หลวงปู่มั่น หลวงปู่ทิม และยังมีปู่ฤๅษีบดยา ฤๅษีตาไฟ ฤๅษีตาวัด ฤๅษี 108 และยังมีราหู ที่มีการบูชาราหูทุกค่ำวันพุธ นอกจากยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมวิปัสสนากรรมฐาน มีการจัดพิธีสวดมนต์ทุกวันพระ วันเสาร์ และวันอาทิตย์ สวดนพเคราะห์

## อ้างอิง

โกมุทพุทธรังสี
กลีบเลี้ยง

[thumb|กลีบดอก (petal) และกลีบเลี้ยง (sepal) ของดอก[หญ้ารักนา (*Ludwigia octovalvis*)]]
**กลีบเลี้ยง** () เป็นส่วนหนึ่งของดอก กลีบเลี้ยงทำหน้าที่ปกป้องดอกขณะที่ยังตูม และประคองกลีบดอกเมื่อดอกบาน คำว่า sepal ใช้ครั้งแรกโดยนอแอล มาร์แต็ง โฌแซ็ฟ เดอ เน็กเกอร์ แพทย์และนักพฤกษศาสตร์ชาวเบลเยียมในปี ค.ศ. 1790 โดยมาจากคำภาษากรีก σκέπη (skepē) แปลว่า ห่อหุ้ม เมื่อกลีบเลี้ยงอยู่รวมกันจะเรียกว่า วงกลีบเลี้ยง (calyx)

ในทางสัณฐานวิทยา กลีบเลี้ยงเจริญมาจากใบที่เปลี่ยนรูป กลีบเลี้ยงเป็นส่วนที่อยู่นอกสุดของวงดอก ส่วนใหญ่มีสีเขียว มีส่วนช่วยในการสังเคราะห์ด้วยแสง หลังออกดอกกลีบเลี้ยงมักโรยหรือแห้ง แต่พืชบางชนิด เช่น สกุล *Acaena*, โทมาทิลโล (*Physalis philadelphica*) และกระจับเขาควาย (*Trapa natans*) มีกลีบเลี้ยงเป็นหนามไว้ปกป้องผล โทงเทงฝรั่ง (*Physalis peruviana*) และ *Hibiscus trionum* พัฒนากลีบเลี้ยงเป็นถุงครอบป้องกันผลจากแมลงและนก ขณะที่กลีบเลี้ยงของกระเจี๊ยบเปรี้ยว (*Hibiscus sabdariffa*) เจริญไปเป็นผลวิสามัญหลังออกดอก

กลีบเลี้ยงมีหลายรูปแบบ กลีบเลี้ยงทั่วไปมีลักษณะแยก พืชใบเลี้ยงคู่แท้จะมีกลีบเลี้ยง 4–5 กลีบ ส่วนพืชใบเลี้ยงเดี่ยวมีกลีบเลี้ยง 3 กลีบ พืชวงศ์ตะแบกและวงศ์ถั่วมีกลีบเลี้ยงที่โคนติดกันเป็นหลอด ขณะที่พืชในอันดับกุหลาบและอันดับชมพู่ ฐานวงกลีบเลี้ยง วงกลีบดอกและเกสรตัวผู้จะก่อตัวร่วมกันเป็นฐานดอกรูปถ้วย

ในบางกรณี มีการใช้คำว่ากลีบรวม (tepal) เพื่ออธิบายดอกที่ยากต่อการจำแนกส่วน เช่น กลีบเลี้ยงและกลีบดอกมีสีเดียวกัน หรือไม่มีกลีบดอกแต่กลีบเลี้ยงมีสีสัน เมื่อกลีบรวมอยู่รวมกันจะเรียกว่า วงกลีบรวม (perianth)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ดอกไม้
เทศบาลเมืองท่าโพธิ์

**เทศบาลเมืองท่าโพธิ์** เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก มีขอบเขตการบริหารครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าโพธิ์ทั้งตำบล และมีอาณาเขตติดต่อกับเขตเทศบาลตำบลท่าทองทางทิศเหนือ; เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงพระทางทิศตะวันออก; เขตองค์การบริหารส่วนตำบลวัดพริกทางทิศใต้; และเขตเทศบาลตำบลบางระกำเมืองใหม่ทางทิศตะวันตก ตามสถิติประชากรของกรมการปกครองระบุว่า เทศบาลเมืองท่าโพธิ์มีประชากรทั้งสิ้น 15,889 คน หรือเป็นอันดับที่ 3 ของเทศบาลทั้งหมดในจังหวัด (รองจากเทศบาลนครพิษณุโลกและเทศบาลเมืองอรัญญิก)

เทศบาลเมืองท่าโพธิ์เป็นศูนย์กลางทางการศึกษาของจังหวัดและภาคเหนือตอนล่าง เนื่องจากเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยนเรศวร มีเส้นทางคมนาคมหลัก คือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 117 (พิษณุโลก-นครสวรรค์) และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 126 (ทางเลี่ยงเมืองพิษณุโลก) และประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม

## ภูมิศาสตร์
ลักษณะภูมิประเทศของตำบลท่าโพธิ์เป็นที่ราบลุ่มอุดมสมบูรณ์ มีบึงและพื้นที่ชุ่มน้ำ ตำบลนี้มีเขตติดต่อกับตำบลท่าทองทางทิศเหนือ ตำบลบึงพระทางทิศตะวันออก ตำบลวัดพริกทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และอำเภอบางระกำทางทิศตะวันตก ตำบลท่าโพธิ์ตั้งอยู่บริเวณแม่น้ำน่าน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของลุ่มน้ำเจ้าพระยา แม่น้ำน่านไหลผ่านตำบลนี้ คลองชลประทานไหลมาจากตำบลจอมทอง ผ่านตำบลพลายชุมพล ตำบลวัดจันทร์ และตำบลท่าทอง มายังตำบลท่าโพธิ์ และเป็นแหล่งน้ำสำคัญสำหรับการเกษตร รวมทั้งเป็นแหล่งน้ำดิบในการผลิตน้ำประปาหมู่บ้านด้วย พื้นที่บึงทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ ทุ่งลึก และทุ่งโสกา ส่วนทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ได้แก่ ทุ่งหนองอ้อ คลองหนองเหล็ก บึงจันทร์ และทุ่งหนองหลวง บึงบางแห่งถูกใช้โดยหน่วยงานของรัฐ เช่น มหาวิทยาลัยนเรศวรตั้งอยู่ในทุ่งหนองอ้อ และค่ายพระยาจักรีตั้งอยู่ในทุ่งโสกา

## หมู่บ้าน
ตำบลท่าโพธิ์แบ่งออกเป็น 11 หมู่บ้าน มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น คือ องค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพธิ์ ซึ่งมีพื้นที่ครอบคลุมตำบลท่าโพธิ์ทั้งตำบล

## การศึกษา
### มหาวิทยาลัย
* มหาวิทยาลัยนเรศวร

### โรงเรียนประถมศึกษา
* โรงเรียนวัดสะกัดน้ำมัน
* โรงเรียนวัดยางเอน
* โรงเรียนวัดคุ้งวารี
* โรงเรียนบ้านคลองหนองเหล็ก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพธิ์

ท่าโพธิ์
ท่าโพธิ์
หมวดหมู่:อำเภอเมืองพิษณุโลก
เปลือกดาว

thumb|300px|โครงสร้างภายในโลก
**เปลือกดาว** () คือเปลือกแข็งชั้นนอกสุดของโครงสร้างดาวเคราะห์หิน ดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์แคระและดาวบริวาร ซึ่งมักจะถูกสร้างขึ้นมาจากเนื้อดาวที่อยู่ภายใต้ตามกระบวนการทางเคมี อย่างไรก็ตามกรณีเปลือกดาวของดาวจันทร์น้ำแข็งนั้นจะเป็นการก่อตัวขึ้นในอีกรูปแบบหนึ่ง

เปลือกดาวของโลก, ดาวพุธ, ดาวศุกร์, ดาวอังคาร, ไอโอ, ดวงจันทร์และดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ เกิดขึ้นจากกระบวนการก่อตัวของหินอัคนี ต่อมาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงของพื้นผิวโดยกระบวนการการกร่อนและการพุ่งชนของอุกกาบาต การปะทุของภูเขาไฟและการตกตะกอน

ดาวเคราะห์หินส่วนใหญ่มีเปลือกโลกที่ค่อนข้างสม่ำเสมอ แต่สำหรับโลกนั้นมีเปลือกโลก 2 แบบคือเปลือกโลกภาคพื้นทวีปและเปลือกโลกภาคพื้นสมุทร ซึ่งทั้งสองประเภทนี้มีองค์ประกอบทางเคมีและคุณสมบัติทางกายภาพที่แตกต่างกันนอกจากนั้นยังก่อตัวขึ้นจากกระบวนการทางธรณีวิทยาที่แตกต่างกันด้วย

## ชนิด
นักธรณีวิทยาดาวเคราะห์แบ่งเปลือกโลกออกเป็นสามประเภทโดยพิจารณาจากวิธีการและเวลาที่ก่อตัว 

### เปลือกดาวปฐมภูมิ
โดยเริ่มแรงดาวเคราะห์หลังการก่อกำเนิดนั้นจะปกคลุมด้วยมหาสมุทรลาวาทั่วทั้งดาว เมื่อผิวดาวที่เป็นมหาสมุทรลาวาเริ่มเย็นและแข็งตัวก็จะกลายเป็นเปลือกดาวปฐมภูมิ ดังนั้นเปลือกดาวปฐมภูมิคือเปลือกดาวดังเดิมของดาวเคราะห์ เปลิอกดาวชนิดนี้น่าจะถูกทำลายจากผลกระทบขนาดใหญ่ อย่างการก่อตัวขึ้นของเปลือกดาวใหม่และการพุ่งชนอย่างหนักของอุกกาบาตในแต่ละสมัย

ธรรมชาติของเปลือกดาวปฐมภูมิยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ เพราะเราไม่ทราบคุณสมบัติทางเคมี แร่ธาตุ ลักษณะทางกายภาพเพราะเป็นการยากมากที่จะศึกษาเนื่องจากไม่มีตัวอย่างเปลือกดาวปฐมภูมิของโลกหลงเหลืออยู่เลย การก่อเกิดเปลือกโลกใหม่ทำให้เกิดการทำลายหินทั้งหมดที่มีอายุมากกว่า 4 พันล้านปีร่วมถึงเปลือโลกปฐมภูมิที่เคยมี

อย่างไรก้ตามนักธรณีวิทยาสามารถศึกษาข้อมูลของเปลือกดาวปฐมภูมิโดยการศึกษาบนดาวเคราะห์หินดวงอื่น พื้นที่ภูเขาบนดาวพุธอาจเป็นตัวแทนของเปลือกดาวปฐมภูมิแม้ว่าจะมีการถกเถียงกันอยู่ก็ตาม ภูเขาหินอะนอร์โทไซต์บนดวงจันทร์เป็นเปลือกดาวปฐมภูมิซึ่งก่อตัวจากแพลจิโอเคลสตกผลึกจากมหาสมุทรหินหนืดของดวงจันทร์และลอยขึ้นมาด้านบน แต่ถึงอย่างนั้นรูปแบบของโลกและดวงจันทร์ก็ไม่เหมือนกันอยู่ดีเนื่องจากโลกมีน้ำ อุกกาบาตจากดางอังคาร เอแอลเอช 84001อาจเป็นตัวอย่างของเปลือกดาวปฐมภูมิของดาวอังคาร แต่เรื่องนี้ก็ยังเป้นที่ถกเถียงกันอยู่เช่นกัน และเหมือนกันกับโลกดาวศุกร์มีการเปลี่ยนแปลงเปลือกดาวตลอดเวลา 

### เปลือกดาวทุติยภูมิ
เปลือกดาวทุติยภูมิเกิดจากการหลอมเหลวบางส่วนของวัสดุซิลิเกตในเนื้อดาวและมักจะมีหินบะซอลต์เป็นองค์ประกอบ

เปลือกโลกประเภทนี้พบมากที่สุดในระบบสุริยะ พื้นผิวส่วนใหญ่ของดาวพุธ ดาวศุกร์ โลก ดาวอังคารและบนจันทรสมุทรจะเป็นเปลือกโลกประเภททุติยภูมิ โดยบนโลกของเรานั้นเปลือกโลกทุติยภูมิส่วนใหญ่ก่อตัวที่เทือกเขากลางสมุทรที่ ๆ ซึ่งมีหินหนืดจากเนื้อโลกซึมออกมา

### เปลือกดาวตติยภูมิ
เปลือกโลกแบบตติยภูมิมีการปรับปรุงทางเคมีมากกว่าทั้งเปลือกดาวแบบปฐมภูมิและเปลือกดาวแบบทุติยภูมิ สามารถก่อตัวได้หลายวิธี:
* กระบวนการเกิดหินอัคนี: การหลอมบางส่วนของเปลือกโลกทุติยภูมิควบคู่ไปกับการเปลี่ยนสภาพหรือการคายน้ำ
* การกร่อนและการตกตะกอน เป็นตะกรอนที่มาจากปลือดาวแบบปฐมภูมิ เปลือกดาวแบบทุติยภูมิและเปลือกดาวแบบตติยภูมิ

## เปลือกโลก
[thumb|350px|[การแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค]]

เป็นเปลือกบาง ๆ ที่อยู่ชั้นนอกสุดของโครงสร้างโลก มีมวลน้อยกว่า 1% ของมวลโลกทั้งหมด มันเป็นชั้นนอกสุดของธรณีภาค

## เปลือกดวงจันทร์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โครงสร้างของโลก
หมวดหมู่:แผ่นเปลือกโลก
หมวดหมู่:เปลือกโลก
หมวดหมู่:ธรณีวิทยาดาวเคราะห์
จังหวัดฮัมกย็องเหนือ

**ฮัมกย็องเหนือ** (; ) เป็นจังหวัดที่อยู่เหนือสุดของประเทศเกาหลีเหนือ ได้รับการสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1896 จากพื้นที่ครึ่งเหนือของอดีตจังหวัดฮัมกย็อง

## ภูมิศาสตร์
จังหวัดนี้มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศจีน (มณฑลจี๋หลิน) ทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดฮัมกย็องใต้ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับจังหวัดรยังกังทางทิศตะวันตก ทางทิศตะวันออกคือทะเลญี่ปุ่น จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของฐานปล่อยจรวดมูซูดันรีและค่ายกักกันฮเวรย็อง ใน ค.ศ. 2004 ราซ็อนถูกผนวกกลับเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด และตั้งแต่ ค.ศ. 2010 เป็นต้นมา ราซ็อนมีฐานะเป็นนครพิเศษของประเทศเกาหลีเหนือ

## เศรษฐกิจ
ในการศึกษาเชิงวิพากษ์เกี่ยวกับเกาหลีเหนือ จังหวัดฮัมกย็องเหนือมีชื่อเสียงในฐานะภูมิภาคที่ถูกละเลยและด้อยพัฒนาแม้จะวัดตามมาตรฐานของประเทศก็ตาม พื้นที่แห่งนี้เป็นจุดที่ทุพภิกขภัยในทศวรรษ 1990 ส่งผลกระทบหนักที่สุด และภาวะขาดแคลนอาหารยังคงดำเนินอยู่แม้ในทศวรรษ 2020 ผู้แปรพักตร์เกาหลีเหนือส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในเกาหลีใต้มาจากจังหวัดนี้หลังจากข้ามแม่น้ำตูเมนซึ่งค่อนข้างตื้นเข้าไปในประเทศจีน ดังนั้น สภาพความเป็นไปของจังหวัดซึ่งนักวิเคราะห์ ฟยอดอร์ เตอร์ติตสกีย์ ได้อธิบายไว้ว่า "ไม่เพียงแต่เป็นสถานที่ที่หดหู่อย่างมาก แต่ยังเป็นสถานที่ที่น่าเบื่อหน่ายอย่างมากด้วย" จึงมักถูกนำไปฉายภาพแทนภาพรวมของทั้งประเทศ ทั้งที่ในความเป็นจริงสภาพการณ์ดังกล่าวไม่ได้เป็นตัวแทนของคนทั้งประเทศ

## การแบ่งเขตการปกครอง
ฮัมกย็องเหนือแบ่งออกเป็น 3 นคร (*ชี*) และ 12 อำเภอ (*คุน*) หน่วยการปกครองเหล่านี้จะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นหมู่บ้าน (*รี*) ในพื้นที่ชนบท และย่าน (*ทง*) ในพื้นที่เขตเมือง บางนครยังมีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็นเขตที่เรียกว่า "กูย็อก" ซึ่งบริหารในระดับที่ต่ำกว่านครเพียงหนึ่งระดับ

### นคร
* ช็องจิน (เมืองเอก)청진시/
* ฮเวรย็อง회령시/
* คิมแช็ก김책시/

### อำเภอ

* อำเภอฮวาแด화대군/
* อำเภอคิลจู길주군/
* อำเภอคย็องฮึง경흥군/
* อำเภอคย็องซ็อง경성군/
* อำเภอคย็องว็อน경원군/
* อำเภอมูซัน무산군/
* อำเภอมย็องช็อน명천군/
* อำเภอมย็องกัน명간군/
* อำเภออนซ็อง온성군/
* อำเภอออรัง어랑군/
* อำเภอพูรย็อง부령군/
* อำเภอย็อนซา연사군/

## ในวัฒนธรรมประชานิยม
* ชา กี-ซ็อง (แสดงโดยคิม จู-ฮย็อก) ตัวร้ายหลักของภาพยนตร์แนวแอ็กชันคอมเมดีเกาหลีใต้ ค.ศ. 2017 *[[คู่จารชน คนอึนมึน]]* ได้รับการเปิดเผยว่าเป็นชาวฮเวรย็อง หนึ่งในนครหลักของจังหวัดฮัมกย็องเหนือ
* หนึ่งในตัวละครหลักของซีรีส์ระทึกขวัญเกาหลีใต้ทางเน็ตฟลิกซ์ ''สควิดเกม เล่นลุ้นตาย'' คัง แซ-บย็อก (แสดงโดยจ็อง โฮ-ย็อน) เป็นผู้แปรพักตร์เกาหลีเหนือที่มีพื้นเพมาจากจังหวัดฮัมกย็องเหนือ เขาอาศัยอยู่ที่นั่นก่อนที่จะแปรพักตร์พร้อมกับคัง ช็อล น้องชายของเธอมายังเกาหลีใต้

## ดูเพิ่ม
* สถานที่ทดสอบนิวเคลียร์พุงกเยรี
* การทดสอบนิวเคลียร์เกาหลีเหนือ ค.ศ. 2006
* เขตการปกครองของประเทศเกาหลีเหนือ

## อ้างอิง
	


หมวดหมู่:จังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ