open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
โบราณศิลป์

[thumb| [Pérotin|เปโรแต็งหนึ่งในนักประพันธ์เพลงไม่กี่คนของโบราณศิลป์ ที่เป็นที่รู้จักในฐานะผู้แต่งเพลง *Alleluia nativitas*]]
**โบราณศิลป์** (ars antiqua หรือที่เรียกว่า ars veterum หรือ ars vetus) เป็นคำที่นักวิชาการสมัยใหม่ใช้เรียกดนตรีสมัยกลางในยุโรปในยุคกลางสูง (High Middle Ages) โดยประมาณอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1170 ถึง 1310 ช่วงเวลานี้ครอบคลุมยุคของโรงเรียนน็อทร์-ดาม แห่ง พหุศัพท์ ซึ่งเป็นการใช้แนวทำนองหลายแนวพร้อมกันที่เป็นอิสระต่อกัน และช่วงเวลาหลังจากนั้นที่มีการพัฒนารูปแบบดนตรีแนวประสานแบบใหม่ที่เรียกว่าโมเท็ต ซึ่งเป็นบทประพันธ์แนวขับร้องที่มีความหลากหลายสูง โดยทั่วไป คำว่า *ars antiqua* จะจำกัดเฉพาะดนตรีศักดิ์สิทธิ์ (ของคริสตจักร) หรือดนตรีพหุศัพท์เท่านั้น ไม่รวมถึงดนตรีฆราวาสที่ไม่ใช่ดนตรีทางศาสนาของตรูบาดู และทรูแวร์ อย่างไรก็ตาม ในการใช้งานทั่วไป คำว่า *โบราณศิลป์* มักใช้ในความหมายกว้าง เพื่ออ้างถึงดนตรียุโรปทั้งหมดในช่วงศตวรรษที่ 13 และก่อนหน้านั้นเล็กน้อย

คำว่า *โบราณศิลป์* (ars antiqua) มักใช้ในเชิงเปรียบเทียบตรงข้ามกับ *นวศิลป์* (*ars nova* ซึ่งแปลว่า "ศิลปะใหม่" หรือ "เทคนิคใหม่") การเปลี่ยนผ่านจาก *โบราณศิลป์* สู่ *ศิลป์ใหม่* นั้นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงอย่างค่อยเป็นค่อยไปในช่วงปลายศตวรรษที่ 13 ถึงต้นศตวรรษที่ 14 ตามการตีความของนักวิชาการในยุคหลัง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบราณศิลป์
ญะซากัลลอฮ์

***ญะซากัลลอฮ์*** () หรือ ***ญะซากัลลอฮุค็อยร็อน*** () เป็นคำแสดงความขอบคุณในภาษาอาหรับที่มีความหมายว่า "ขออัลลอฮ์ทรงตอบแทนความดีงามให้แก่ท่าน"

แม้ว่าคำทั่วไปของคำว่าขอบคุณในภาษาอาหรับคือ *ชุกร็อน* () มุสลิมส่วนใหญ่มักใช้ *ญะซากัลลอฮุค็อยร็อน* โดยไม่อิงถึงเชื้อชาติ

การตอบรับคำนี้คือ *วะอิยยากะ(/กิ)* () หรือ *วะอิยยากุม* () สำหรับพหุพจน์ ซึ่งหมายถึง "และท่านเช่นกัน" รูปตอบที่ทางการกว่าคือ "*วะอันตุมฟะญะซากุมุลลอฮุค็อยร็อน*" () "และท่านด้วย ขออัลลอฮ์ทรงตอบแทนความดีงามให้แก่ท่าน"

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Key to Islamic Terms 
* Jazak Allahu Khairan Meaning and Answer
แนแทนซ์

**แนแทนซ์** () เป็นนครในอำเภอกลาง เทศมณฑลแนแทนซ์ จังหวัดเอสแฟฮอน ประเทศอิหร่าน ทำหน้าที่เป็นทั้งเมืองหลักของเทศมณฑลและอำเภอ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้จากคอชอน 

## ประชากร
จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 นครนี้มีประชากร 12,060 คนใน 3,411 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 มีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 12,281 คนใน 3,829 ครัวเรือน สำมะโนใน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรที่ 14,122 คนใน 4,564 ครัวเรือน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Institute for Science and International Security 
* Stanford University entry on Natanz
* Entry on Natanz, globalsecurity.org
* The Sheikh Abdolsamad Mosque in Natanz Iran, persiancarpetguide.com
* Natanz County, natanz.org
กรมพร้อมรบส่วนกลาง

**กรมพร้อมรบส่วนกลาง** () เป็นกรมทหารราบของกองกำลังป้องกันตนเองทางบกญี่ปุ่น ซึ่งประจำการอยู่ที่ค่ายอุสึโนะมิยะ ใกล้กับท่าอากาศยานอุสึโนมิยะ (ค่ายคิตะ-อุสึโนะมิยะ) เนื่องจากตั้งใจให้กรมมีความพร้อมสำหรับการเคลื่อนพลอย่างรวดเร็วทั้งในญี่ปุ่นและต่างประเทศ

## ประวัติ
กรมพร้อมรบส่วนกลางก่อตั้งขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 ผู้บัญชาการกรมคนแรก คือ พันเอก ยามาโมโตะ ได้รับการแต่งตั้งใน พ.ศ. 2550 โดยการจัดตั้งกรมเสร็จสิ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551

ในปี 2009 หน่วยแยกจากกรมทหารได้ถูกส่งไปยังจิบูตีเพื่อเข้าร่วมในปฏิบัติการปราบปรามโจรสลัดในฐานะกองกำลังรักษาความปลอดภัยที่ฐานทัพอากาศ ตั้งแต่นั้นมา กรมทหารได้รับการส่งไปปฏิบัติภารกิจต่าง ๆ นอกประเทศญี่ปุ่นหลายครั้ง รวมถึงภารกิจช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมในเหตุการณ์แผ่นดินไหวในเฮติในปี พ.ศ. 2553 และคณะผู้แทนสหประชาชาติในซูดานใต้

ในช่วงการยึดกรุงคาบูลและการขนส่งทางอากาศในกรุงคาบูลในสงครามอัฟกานิสถาน กองทหารได้รับการส่งตัวไปอพยพพลเมืองในอัฟกานิสถาน

## หน่วยทหารและยุทโธปกรณ์
กรมพร้อมรบส่วนกลางก่อตั้งขึ้นเป็นกรมทหารราบพิเศษของกองกำลังพร้อมรบส่วนกลาง ซึ่งแตกต่างจากกองพลน้อยส่งทางอากาศที 1 ที่เป็นกองกำลังส่งทางอากาศ กรมทหารนี้ได้อัตราการจัดและยุทโธปกรณ์ (table of organization and equipment) มาใช้คล้ายกับกรมทหารราบที่มีกองร้อยปืนเล็กยาว 3 กองร้อย อย่างไรก็ตาม กกรมทหารได้พัฒนาระบบการจัดระเบียบเฉพาะของตนเองสำหรับภารกิจพิเศษ รวมถึงกองร้อยวิศวกรรมทหารที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2560 และชุดทำลายล้างวัตถุระเบิดในปี พ.ศ. 2562 ทหารทั้งหมดในกรมทหารนี้สมัครใจที่จะย้าย และหลายคนมีคุณสมบัติเป็นทหารพลร่มหรือจู่โจม

กรมทหารมียานรบหุ้มเกราะเช่นเดียวกับกรมทหารราบอื่น ๆ รวมถึงยานรบหุ้มเกราะ แอลเอวี โคมัตสึ และรถลำเลียงพลหุ้มเกราะแบบ 96 นอกจากนี้ กรมทหารยังติดตั้งอุปกรณ์พิเศษเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับปฏิบัติการทางทหารอื่น ๆ นอกเหนือจากสงครามในต่างประเทศ เช่น ยานยนต์เคลื่อนที่แบบมีการป้องกันบุชมาสเตอร์ สำหรับการปฏิบัติการส่งกลับผู้ที่มิใช่กำลังรบ และเครื่องส่งคลื่นความถี่สูงเป็นอาวุธที่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต

เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ยานภาคพื้นดินไร้คนขับที่ผลิตโดย IHI Aerospace ได้ถูกนำไปใช้งานในการสาธิต Fuji Firepower 2019 สำหรับภารกิจกำจัดวัตถุระเบิด


ไฟล์:USMC-110212-M-2155E-002.jpg|ทหารหน่วยกรมพร้อมรบส่วนกลาง ในระหว่างการฝึกหลากชาติคอบร้าโกลด์ 
ไฟล์:JGSDF Type82 Command Communication Vehicle 20120408-02.JPG|รถสื่อสารคำสั่งแบบ 82 ที่มีธงอาทิตย์อุทัย
ไฟล์:JGSDF Type96 APC 20120408-03.JPG|ทหารหน่วยกรมพร้อมรบส่วนกลางรีบวิ่งลงมาจากรถ APC แบบ 96


## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Central Readiness Regiment Official Webpage 

หมวดหมู่:กรมทหารของกองกำลังป้องกันตนเองทางบกญี่ปุ่น
หมวดหมู่:หน่วยและรูปขบวนทหารที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2551
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2551
พระเจ้ามุฮัมมัด ชาห์ กอญัร

**พระเจ้ามุฮัมมัด ชาห์ กอญัร** () เป็นชาห์องค์ที่สามแห่งราชวงศ์กอญัร ปกครองอิหร่านระหว่างปี 1834 ถึง 1848 ในช่วงที่อิทธิพลชาติตะวันตกเริ่มแผ่เข้ามา

## ก่อนขึ้นครองราชย์
พระเจ้ามุฮัมมัด ชาห์ กอญัร มีพระนามเดิมว่า **เจ้าชายมุฮัมมัด** () ประสูติที่นครแทบรีซ ซึ่งเป็นที่พำนักของรัชทายาทอิหร่าน ทรงเป็นโอรสในเจ้าชายอับบาส มกุฎราชกุมารผู้มีความสามารถ กับท่านผู้หญิงโกลีน เจ้าชายมุฮัมมัดในช่วงวัยเยาว์เติบโตในสภาพแวดล้อมที่เน้นการศึกษาทั้งในด้านศาสนา ประวัติศาสตร์ และการทหาร ตามแนวคิดของมกุฎราชกุมารอับบาสซึ่งพยายามปฏิรูปราชสำนักและกองทัพตามแบบยุโรป ด้วยเหตุนี้ เจ้าชายมุฮัมมัดจึงได้รับการสอนวิชาการทหารตั้งแต่อายุยังน้อย

เมื่อเกิดสงครามรัสเซีย–เปอร์เซียครั้งที่สอง (1826–1828) เจ้าชายมุฮัมมัดมีอายุ 18 ปีได้ออกศึกเคียงข้างพระบิดาในสนามรบจริง พระองค์ได้เห็นความอ่อนแอของกองทัพเปอร์เซียเทียบกับกองทัพรัสเซียที่ทันสมัยกว่า และได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญเกี่ยวกับยุทธศาสตร์และการเมืองระหว่างประเทศ หลังจากความพ่ายแพ้ในสงครามและการลงนามในสนธิสัญญาเติร์กเมนชัยในปี 1828 มกุฎราชกุมารอับบาสเริ่มผลักดันให้เจ้าชายมุฮัมมัด เป็นทายาทของเขา และได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการให้เป็นรัชทายาทลำดับสองในปี 1830 โดยได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายเสนาบดีและแม่ทัพจำนวนมาก

มกุฎราชกุมารอับบาสสิ้นพระชนม์ในปี 1833 จากนั้นในปีต่อมา พระเจ้าฟัตฮ์ อะลี ชาห์ กอญัร ก็สิ้นพระชนม์  เจ้าชายมุฮัมมัดจึงขึ้นครองราชย์ในชื่อ มุฮัมมัด ชาห์ กอญัร ท่ามกลางความท้าทายจากเจ้าชายฝ่ายอื่นที่อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์เช่นกัน

## เหตุการณ์ในรัชสมัย
ในช่วงต้นรัชกาล พระองค์ต้องเผชิญกับการท้าทายจากเจ้าชายหลายพระองค์ที่พยายามแย่งชิงอำนาจ แต่ด้วยการสนับสนุนจากเสนาบดีผู้มีอำนาจอย่างเจ้าชายอะบุ ลกาซิม กาอิม มะกาม ฟาราฮานี ทำให้พระองค์สามารถรักษาบัลลังก์ไว้ได้ แต่ต่อมาก็ทรงสั่งประหารเขา ด้วยความหวาดระแวงเรื่องอำนาจ อาจด้วยพระองค์มีสุขภาพไม่แข็งแรง และถูกมองว่าไม่ค่อยมีพลังในการบริหารด้วยตนเองนัก ทำให้ขุนนางและเสนาบดีมีบทบาทอย่างมากในราชสำนัก

พระเจ้ามุฮัมมัด ชาห์ ทรงปกครองในยุคที่เปอร์เซียอยู่ภายใต้แรงกดดันจากอิทธิพลของชาติตะวันตก โดยเฉพาะจากจักรวรรดิอังกฤษและจักรวรรดิรัสเซีย พระองค์พยายามดำเนินนโยบายสมดุลระหว่างมหาอำนาจทั้งสอง แต่ก็ทำให้ประเทศต้องสูญเสียอธิปไตยบางส่วนและประสบภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ หนึ่งในเหตุการณ์สำคัญในรัชสมัยของพระองค์คือการรุกรานเมืองเฮราต ในปี 1837–1838 ซึ่งเป็นเมืองสำคัญในอัฟกานิสถาน โดยพระองค์หวังจะรวมดินแดนเก่าแก่ของจักรวรรดิเปอร์เซียให้กลับมาอยู่ภายใต้การปกครองของตนอีกครั้ง แต่กลับถูกอังกฤษตอบโต้โดยการยกกองทัพเรือเข้ายึดเมืองทางตอนใต้ของเปอร์เซีย ทำให้เปอร์เซียต้องล้มเลิกการโจมตีฮีเราะตและถูกบีบบังคับให้ลงนามในสนธิสัญญาที่เสียเปรียบ

ศาสนาและวัฒนธรรมยังคงเป็นแกนกลางของอัตลักษณ์รัฐเปอร์เซีย โดยเฉพาะแนวทางแบบชีอะฮ์สิบสองอิหม่าม ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากรัฐในฐานะศาสนาประจำชาติ สถานะของอุละมาอ์ยังคงมีอิทธิพลสูงในสังคม ในช่วงปลายรัชกาลมีการกำเนิดของลัทธิอัลบาบียะฮ์ ซึ่งเริ่มต้นโดยเซย์ยิด อะลี มุฮัมมัด บาบ ผู้ประกาศตนว่าเป็นผู้เปิดทางสู่ยุคศาสนาใหม่ แม้พระองค์ไม่ทรงปราบปรามโดยตรง แต่อุละมาอ์และขุนนางกลับมองว่าขบวนการนี้เป็นภัยต่อสังคมและจารีตดั้งเดิม จึงกดดันและจับกุมผู้นำลัทธิอัลบาบียะฮ์ในช่วงปีสุดท้ายของรัชกาล

พระองค์ทรงประชวรและสิ้นพระชนม์ในปี 1848 ในวัยเพียง 40 ปี โดยมีพระโอรส เจ้าชายนาศิร อัลดีน ขึ้นครองราชย์ต่อ ถือเป็นช่วงรอยต่อระหว่างยุคของราชวงศ์กอญัรที่เริ่มเผชิญกับความเสื่อมถอย และการเติบโตของอิทธิพลจากโลกภายนอกอย่างชัดเจน

## อ้างอิง

มฮ
อาร์เอ็มเอส โอเชียนิก (ค.ศ. 1899)

**อาร์เอ็มเอส โอเชียนิก** () เป็น เรือเดินสมุทรข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่สร้างขึ้นสำหรับสายการเดินเรือไวต์สตาร์ เธอออกเดินทางครั้งแรกเมื่อ 6 กันยายน ค.ศ. 1899 และเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดในโลกจนถึง ค.ศ. 1901 เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอุบัติขึ้นเธอถูกดัดแปลงเป็นเรือลาดตระเวนติดอาวุธ วันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1914 เธอได้รับมอบหมายให้ประจำการในราชนาวี

วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1914 เรือหลวงโอเชียนิกที่ได้รับการกำหนดใหม่ออกจากเซาแทมป์ตันเพื่อลาดตระเวนในน่านน้ำตั้งแต่แผ่นดินใหญ่ทางตอนเหนือของสกอตแลนด์ไปจนถึงหมู่เกาะแฟโร วันที่ 8 กันยายน เธอเกยตื้นและอับปางลงนอกชายฝั่งเกาะฟูลา ในหมู่เกาะเชตแลนด์

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* 
*
**The Other Titanic*, Simon Martin (Salvage report, 1980).
*

## แหล่งข้อมูลอื่น

* โอเชียนิกบน thegreatoceanliners.com
*โอเชียนิก - ที่เว็บไซต์ประวัติศาสตร์ไวต์สตาร์ไลน์
*โบรชัวร์ไวต์สตาร์ไลน์ 1907 มีภาพถ่ายและคำอธิบายที่พักของโอเชียนิกและเรือของไวต์สตาร์ลำอื่น ๆ
*วิดีโอยูทูบที่อุทิศให้กับอาร์เอ็มเอส โอเชียนิก
*ซากเรืออับปางในสกอตแลนด์, อารทเอ็มเอส โอเชียนิก

หมวดหมู่:เรือที่สร้างในเบลฟาสต์
หมวดหมู่:ซากเรืออับปางในมหาสมุทรแอตแลนติก
หมวดหมู่:เรือจักรไอน้ำ
หมวดหมู่:ซากเรืออับปางของประเทศสกอตแลนด์
หมวดหมู่:อุบัติเหตุการณ์ทะเลในเดือนกันยายน พ.ศ. 2457
หมวดหมู่:เรือของไวต์สตาร์ไลน์
หมวดหมู่:เรือลาดตระเวนช่วยรบของราชนาวีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
หมวดหมู่:เรือปี พ.ศ. 2442
หมวดหมู่:เรือที่สร้างโดยฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ
พิพิธภัณฑ์ผ้าในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ

**พิพิธภัณฑ์ผ้าในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์** **พระบรมราชินีนาถ** () ตั้งอยู่ในพระบรมมหาราชวัง โดยการบูรณะหอรัษฎากรพิพัฒน์ กระทรวงการคลัง ที่สร้างในปี พ.ศ. 2416 ตามพระราชดำริของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เมื่อปี พ.ศ. 2546

## ประวัติ
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำริที่จะจัดตั้งระบบการจัดเก็บภาษีแบบรวมศูนย์ขึ้นในสยาม พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดเกล้าฯ ให้ก่อตั้งหอรัษฎากรพิพัฒน์ เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2416 เพื่อปรับปรุงการจัดเก็บภาษีให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งในเวลาต่อมาคือกรมศุลกากร การบริหารงานมีประสิทธิภาพมากขึ้นภายใต้การดูแลของกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงแต่งตั้งให้สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ พระอนุชาเป็นผู้รับผิดชอบ โดยทรงว่าจ้างชาวอิตาลีออกแบบและก่อสร้างอาคาร และดูแลโดยสำนักงานพระคลังข้างที่ ซึ่งแต่เดิมทำหน้าที่จัดเก็บทรัพย์สินของพระมหากษัตริย์ จุดประสงค์ประการหนึ่งก็คือ เพื่อต่อต้านอิทธิพลของตระกูลบุนนาคที่ควบคุมการจัดเก็บทรัพย์สินมาตั้งแต่ต้นอาณาจักรรัตนโกสินทร์

ในปี พ.ศ. 2418 มีการสถาปนากระทรวงพระคลังมหาสมบัติขึ้น ณ หอรัษฎากรภิพัฒน์

## พิพิธภัณฑ์ผ้า
สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้บูรณะหอรัษฎากรพิพัฒน์ ซึ่งถูกปล่อยทิ้งร้างหลังจากกระทรวงการคลังย้ายไปตั้ง ณ ที่ใหม่แล้ว ให้เป็นพิพิธภัณฑ์ผ้า เปิดให้บริการเมื่อปี พ.ศ. 2546

## ดูเพิ่ม
* Calico Museum of Textiles

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 

ผ้าในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:ก่อตั้งในกรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:พระบรมมหาราชวัง
หมวดหมู่:สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
อย่าเล่นกับอนล

**อย่าเล่นกับอนล** () เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวจินตนิยม ชายรักชายในปี พ.ศ. 2566 นำแสดงโดยศุภมงคล วงศ์วิสุทธิ์ และสิรภพ มานิธิคุณ

ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 18 กุมภาพันธ์ถึง 22 เมษายน พ.ศ. 2566 ทางช่องวัน 31 ทุกวันเสาร์ เวลา 22:40 น. (เวลามาตรฐานไทย) จำนวน 10 ตอน ส่วนเวอร์ชั่นที่ไม่มีการตัดต่อจะออกอากาศทางอ้ายฉีอี้

## เรื่องย่อ
เอื้อและคิงทำงานในบริษัทเดียวกัน หลังจากดื่มไปสองสามแก้วก็นำไปสู่การมีความสัมพันธ์แบบคู่นอนคืนเดียว พวกเขาก็กลายเป็นเพื่อนกันด้วยผลประโยชน์

## นักแสดงและตัวละคร
* ศุภมงคล วงศ์วิสุทธิ์ รับบท อนล นันทาภิวัฒน์ (เอื้อ)
: นักออกแบบกราฟิกที่เกลียดคนเจ้าชู้ เขามีวัยเด็กที่เลวร้าย: เขาถูกแม่ทุบตีและขังไว้ในห้องเพราะเป็นเกย์ ทำให้เขากลัวความมืด และถูกพ่อเลี้ยงล่วงละเมิดทางเพศ เขามีโลกส่วนตัวและระมัดระวังคนอื่น มักจะปกปิดความรู้สึกของตัวเองไว้ภายใต้หน้ากากที่ดูดี
* สิรภพ มานิธิคุณ รับบท คุณากร สุทธิกุล (คิง)
: เป็นโปรแกรมเมอร์คอมพิวเตอร์ และเป็นเพลย์บอย
* ปริญญากรณ์ ขันสวะ รับบท เจต
: เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานของเอื้อ รู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย

## การผลิต
*อย่าเล่นกับอนล* เป็นละครโทรทัศน์ที่ดัดแปลงมาจากเว็บโนเวลของ littlebbear96 ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ภายใต้ความร่วมมือระหว่างมันดีเวิร์ค, ดูมันดิ และวีทีวี โดยมีศุภมงคล วงศ์วิสุทธิ์ และสิรภพ มานิธิคุณ รับบทคู่รักในจอเป็นครั้งที่ 3

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ละครชายรักชายไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวรักไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องวัน 31
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2020
อภินันท์ โปษยานนท์

ศาสตราจารย์ **อภินันท์ โปษยานนท์** เกิดที่กรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2499 เขาเป็นหนึ่งในภัณฑารักษ์และนักเขียนด้านศิลปะที่มีชื่อเสียงที่สุดในภูมิภาคเอเชีย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ของบางกอกอาร์ตเบียนนาเล, กรรมการฝ่ายศิลปวัฒนธรรมของไทยเบฟเวอเรจ, กรรมการฝ่ายศิลปวัฒนธรรมของวัน แบงค็อก และกรรมการหอศิลป์แห่งชาติสิงคโปร์  อีกทั้งยังเป็นอาจารย์ที่คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอีกด้วย

## ประวัติ
### การศึกษา
อภินันท์สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีและโทจากมหาวิทยาลัยเอดินบะระ ต่อมาสำเร็จการศึกษาปริญญาเอกสาขาประวัติศาสตร์ศิลปะจากมหาวิทยาลัยคอร์เนล เขายังสำเร็จหลักสูตรนักบริหารระดับสูงของสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน ในปี พ.ศ. 2547 และหลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร ในปี พ.ศ. 2551

### การทำงาน
อภินันท์เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย อธิบดีกรมส่งเสริมวัฒนธรรม และปลัดกระทรวงวัฒนธรรม เขายังเคยเป็นประธานกรรมการและรักษาการผู้อำนวยการ สำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์การมหาชน) และกรรมการมูลนิธิหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร อีกทั้งเป็นผู้ประพันธ์หนังสือ ศิลปะสมัยใหม่ในประเทศไทย (2535) จิตรกรรมและประติมากรรมแบบตะวันตกในราชสำนักไทย (2536) อีกด้วย

## การมีส่วนสนับสนุนศิลปะร่วมสมัย
อภินันท์ส่งเสริมศิลปินร่วมสมัยชาวไทยด้วยการส่งพวกเขาไปร่วมแสดงศิลปะนานาชาติเพื่อจัดแสดงในงานนิทรรศการศิลปะครั้งสำคัญ ด้วยความเชี่ยวชาญด้านศิลปะและวัฒนธรรม ทำให้เขากลายเป็นภัณฑารักษ์ที่ได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ

เขาดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกคณะกรรมการของพิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์ กุกเกนไฮม์ หอศิลป์แห่งชาติสิงคโปร์ เขาเป็นที่ปรึกษาบริษัทไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) และเป็นสมาชิกคณะกรรมการศิลปะและวัฒนธรรมที่วัน แบงค็อก

รางวัลเกียรติยศ ได้แก่ นักวิจัยดีเด่น สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ รางวัล Knight Grand Cordon ของประเทศไทย รางวัล Order of the Polar Star ของสวีเดน รางวัล Order of the Star of Solidarity ของอิตาลี และรางวัล Order of Arts and Letters ของฝรั่งเศส

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยคอร์เนล
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเอดินบะระ
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2499
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:ปลัดกระทรวงวัฒนธรรมไทย
หมวดหมู่:อธิบดีกรมส่งเสริมวัฒนธรรม
หมวดหมู่:ผู้อำนวยการสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย
หมวดหมู่:ภัณฑารักษ์ชาวไทย
หมวดหมู่:คณาจารย์ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อามานิโตเร

**อามานิโตเร** () บางครั้งสะกดเป็น **อามานิเตเร** (Amanitere) หรือ **อามานิตาเร** (Amanitare) เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งราชอาณาจักรคุชที่ปกครองจากเมโรวีในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 1 พระนางครองราชย์ร่วมกับนาตากามานี พระราชโอรส การปกครองร่วมกันของอามานิโตเรและนาตากามานีถือเป็นช่วงเวลาที่ได้รับการยืนยันอย่างดี และดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่เจริญรุ่งเรือง ทั้งสองอาจมีพระชนม์ชีพอยู่ในช่วงเดียวกันกับจักรพรรดิแนโรแห่งโรม

## พันธสัญญาใหม่
อามานิโตเรอาจได้รับการกล่าวถึงเป็น *คานดาสี* ในคัมภีร์ไบเบิลส่วนที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการสนทนาของชาวเอธิโอเปียใน*[[กิจการของอัครทูต|กิจการ]]* 8:26–40:

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
ราชอาณาจักรเบอร์นิเซีย

**เบอร์นิเซีย** () เป็นราชอาณาจักรแองโกล-แซกซันที่ก่อตั้งโดยกลุ่มชนชาวแองเกิลในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสกอตแลนด์และนอร์ทอีสต์อิงแลนด์

ดินแดนเบอร์นิเซียของชาวแองเกิลเทียบเท่ากับเทศมณฑลนอร์ทัมเบอร์แลนด์ ไทน์และเวียร์ และเดอรัมของอังกฤษ รวมถึงเทศมณฑลเบริกเชอร์และอีสต์โลเทียนของสกอตแลนด์ ซึ่งทอดยาวจากแม่น้ำฟอร์ทไปจนถึงแม่น้ำทีส์ในปัจจุบัน ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 ดินแดนนี้ได้รวมเข้ากับดินแดนเพื่อนบ้านทางใต้คือราชอาณาจักรเดรา ก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรีย และต่อมาพรมแดนของดินแดนก็ได้ขยายออกไปอย่างมาก

หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 6
หมวดหมู่:ราชอาณาจักรในอดีต
ระวางบรรทุกรวมจดทะเบียน

**ระวางบรรทุกรวมจดทะเบียน** ( หรือ ; ย่อ: **GRT**, **grt**, **grt**, **gt**) คือปริมาตรรวมภายในของเรือที่แสดงเป็น "ตันจดทะเบียน" (register tons) ซึ่งแต่ละตันเท่ากับ  ถูกแทนที่ด้วยระวางบรรทุกรวม (GT) โดยระวางบรรทุกรวมจะใช้ความจุรวมของพื้นที่ถาวรภายในเรือเป็นพื้นฐานในการวัดปริมาตร โดยทั่วไปแล้ว สิ่งนี้จะใช้สำหรับค่าธรรมเนียมจอดเรือ ค่าธรรมเนียมผ่านคลอง และวัตถุประสงค์ที่คล้ายคลึงกันซึ่งเหมาะสมที่จะเรียกเก็บเงินตามขนาดของเรือทั้งลำ ในระดับสากล GRT อาจถูกย่อว่า BRT สำหรับภาษาเยอรมันว่า "*Bruttoregistertonne*"

ระวางบรรทุกสุทธิจดทะเบียน (net register tonnage) คือการนำปริมาตรของพื้นที่ที่ไม่สามารถใช้บรรทุกสินค้า เช่น ห้องเครื่องยนต์ ถังเชื้อเพลิง และห้องพักลูกเรือออกจากระวางบรรทุกรวมตีทะเบียน

ระวางบรรทุกรวมจดทะเบียนไม่ใช่การวัดน้ำหนักของเรือหรือระวางขับน้ำและไม่ควรสับสนกับศัพท์ต่าง ๆ เช่น น้ำหนักบรรทุก (deadweight tonnage) หรือระวางขับน้ำ (displacement)

## ประวัติศาสตร์
ระวางบรรทุกรวมตีทะเบียนได้รับการนิยามโดยคณะกรรมการมัวร์ซอมใน ค.ศ. 1849

ระวางบรรทุกรวมและระวางบรรทุกสุทธิจดทะเบียนถูกแทนที่ด้วยระวางบรรทุกรวมและระวางบรรทุกสุทธิ ตามลำดับ เมื่อองค์การทางทะเลระหว่างประเทศ (IMO) นำอนุสัญญาว่าด้วยการวัดระวางบรรทุกเรือระหว่างประเทศมาใช้ในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1969 ข้อบังคับระวางบรรทุกใหม่นี้มีผลบังคับใช้กับเรือใหม่ทุกลำตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 แต่เรือที่มีอยู่เดิมได้รับระยะเวลาเปลี่ยนผ่าน 12 ปี เพื่อให้แน่ใจว่าเรือจะได้รับมาตรการป้องกันทางเศรษฐกิจที่สมเหตุสมผล เนื่องจากค่าธรรมเนียมท่าเรือและค่าธรรมเนียมอื่น ๆ จะถูกเรียกเก็บตามระวางบรรทุกของเรือ

ตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม 1994 เป็นต้นมา ระวางบรรทุกรวมและระวางบรรทุกสุทธิ ซึ่งเป็นดัชนีไร้มิติที่คำนวณจากปริมาตรขึ้นรูปรวมและระวางสินค้าของเรือด้วยสูตรทางคณิตศาสตร์ ได้กลายเป็นหน่วยวัดระวางบรรทุกเรืออย่างเป็นทางการเพียงอย่างเดียว อย่างไรก็ตาม ระวางบรรทุกรวมและบรรทุกสุทธิจดทะเบียนก็ยังคงมีการใช้อย่างแพร่หลายในการอธิบายถึงเรือรุ่นเก่า

## ดูเพิ่ม

* ตัน (ปริมาตร)
* ระวางบรรทุก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศัพท์ทางทะเล
หมวดหมู่:การวัดขนาดเรือ
อำเภอกลาง (เทศมณฑลแนแทนซ์)

**อำเภอกลางของ[[เทศมณฑลแนแทนซ์]]** () ตั้งอยู่ในจังหวัดเอสแฟฮอน ประเทศอิหร่าน โดยมีนครแนแทนซ์เป็นเมืองหลัก

## ประวัติ
หลังสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2011 หมู่บ้านแทร์ฆถูกผนวกเข้ากับอีก 5 หมู่บ้านเพื่อสถาปนานครแทร์ฆรูด

## ประชากร
จากสำมะโน ค.ศ. 2006 อำเภอนี้มีประชากร 20,736 คนใน 6,808 ครัวเรือน สำมะโน ค.ศ. 2011 ระบุประชากรที่ 20,766 คนใน 7,439 ครัวเรือน สำมะโน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรที่ 20,232 คนใน 7,185 ครัวเรือน

### เขตบริหาร

## อ้างอิง

กลาง
ลัจ

**ลัจ** (, ; นามชี้เฉพาะ: ) เป็นเมืองและอดีตเทศบาลในเทศมณฑลเลเฌอ ประเทศแอลเบเนีย ในการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น ค.ศ. 2015 บริเวณนี้กลายเป็นเขตการปกครองย่อยและที่ตั้งของเทศบาลกูร์บิน บริเวณนี้เคยเป็นศูนย์กลางบริหารของอดีตอำเภอกูร์บิน ประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2023 อยู่ที่ 12,854 คน

## ชื่อ
ลัจหมายถึงพื้นที่บึงในภาษาแอลเบเนีย ภูมินามวิทยาที่คล้ายกันในประเทศแอลเบเนียได้แก่ Laç-Bruç, Kodër-Laç, Përroi i Laçit, Fushë-Laç เป็นต้น

## ประวัติประชากร

ลัจได้รับการบันทึกใน *defter* ของออตโตมันใน ค.ศ. 1467 ในฐานะทรัพย์สิน *[[Hass (Ottoman)|hass-ı mir-liva]]* ที่วีลาเยตกูร์บิน ที่อยู่อาศัยนี้มีเพียงสี่ครัวเรือน ซึ่งระบุเป็นหัวหน้าครัวเรือน ดังนี้: *Pal Suma*, *Nikolla Smaka*, *Gjergj Marku* และ *Tanush Znishi*

## อ้างอิง
โฟร์โด

**โฟร์โด** หรือ **โฟร์ดู** (;  หรือ ) เป็นหมู่บ้านในตำบลโฟร์โด เทศมณฑลแคแฮก จังหวัดโกม ประเทศอิหร่าน เดิมเคยเป็นเมืองหลักของอำเภอ ตั้งอยู่ใกล้โกม เมืองศักดิ์สิทธิ์ของชีอะฮ์

## ประชากร
จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 หมู่บ้านนี้มีประชากร 732 คนใน 230 ครัวเรือน ขณะนั้นอยู่ในอำเภอโนเฟลโลชอโท เทศมณฑลโกม สำมะโนต่อมาใน ค.ศ. 2011 ระบุประชากรลดลงเหลือ 667 คนใน 227 ครัวเรือน สำมะโน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรหมู่บ้านที่ 839 คนใน 303 ครัวเรือน ถือเป็นหมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดในตำบล

หลังสำมะโนนี้ อำเภอของหมู่บ้านจึงแยกจากเทศมณฑลเพื่อสถาปนาเทศมณฑลแคแฮกและเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอกลาง ตำบลนี้จึงถูกโอนเข้าอำเภอโฟร์โดใหม่

## หมายเหตุ

## อ้างอิง
จั่วจฺว้าน

***จั่วจฺว้าน*** (; ) เป็นตำราประวัติศาสตร์บรรยายของจีนโบราณซึ่งโดยธรรมเนียมแล้วถือกันว่าเป็นตำราอธิบายของ *[[ชุนชิว (ตำรา)|ชุนชิว]]* (春秋) ซึ่งเป็นตำราพงศาวดารจีนโบราณ จั่วจฺว้านประกอบด้วย 30 บท ครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่ 722 ถึง 468 ปีก่อนคริสตกาล และมุ่งเน้นไปที่เรื่องการเมือง การทูต และการทหารในยุคนั้นเป็นหลัก

*จั่วจฺว้าน* เป็นตำราหลักที่ชาวจีนผู้มีการศึกษาใช้เรียนประวัติศาสตร์โบราณเป็นเวลาหลายศตวรรษ *จั่วจฺว้าน* ไม่เพียงอธิบายเนื้อความใน *ชุนชิว* เท่านั้นแต่ยังขยายความภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ว่าด้วยเรื่องราวอันหลากหลายและมีชีวิตชีวาของประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของยุควสันตสารท (771 - 476 ปีก่อนคริสตกาล) *จั่วจฺว้าน* เป็นแหล่งที่มาของคำกล่าวและสำนวนจีนมากกว่างานเขียนโบราณอื่นใด รูปแบบสำนวนเขียนที่กระชับและรื่นไหลถือเป็นแบบอย่างของภาษาจีนโบราณที่เลิศหรู การบรรยายจากมุมมองบุคคลที่สามและการพรรณนาตัวละครผ่านคำพูดและการกระทำโดยตรงกลายเป็นเอกลักษณ์ของเรื่องเล่าจีนโดยทั่วไป รูปแบบงานเขียนเช่นนี้ได้รับการเอาเป็นแบบอย่างโดยนักประวัติศาสตร์ นักเล่าเรื่อง และกวีแบบโบราณตลอดช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ในยุคต่อ ๆ มาเป็นเวลามากกว่า 2,000 ปี

*จั่วจฺว้าน* มีชื่อเสียงในฐานะ "ผลงานชิ้นเอกแห่งมหาตำราประวัติศาสตร์บรรยาย" แต่ตัวตำราไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ และมีการถกเถียงอย่างมากในเรื่องตัวตนของผู้เรียบเรียงและผู้เขียนดั้งเดิม คำว่า *จั่ว* ที่ปรากฏในชื่อตำรานั้น ตามธรรมเนียมถือกันว่าหมายถึงจั่ว ชิวหมิง (左丘明) ซึ่งเป็นบุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 5 ที่มีข้อมูลคลุมเครือ ถูกระบุว่าเป็นลูกศิษย์ตาบอดของขงจื๊อ (孔子 *ขงจื่อ*) แต่มีหลักฐานแท้ ๆ เพียงเล็กน้อยที่สนับสนุนการระบุนี้ ปัจจุบันนักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่า *จั่วจฺว้าน* เดิมเป็นงานเขียนอิสระที่เขียนขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล ภายหลังถูกจัดว่าเป็นตำราอธิบายของตำรา *ชุนชิว*

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## อ่านเพิ่มเติม
*

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ''Chunqiu Zuozhuan'' Bilingual text of *Zuo zhuan* with side-by-side Chinese original and Legge's English translation
* ''Zuo zhuan'' Fully searchable text (Chinese)
* *[https://archive.org/details/YangBojun.Annotation.for.the.Zuo.Commentaries Zuo zhuan]* with annotations by Yang Bojun
* ''The Commentary of Zuo on the Spring and Autumn Annals 《春秋左氏傳》'' Chinese text with matching English vocabulary at chinesenotes.com

หมวดหมู่:ตำราประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:ตำราคลาสสิกจีน
หมวดหมู่:ตำราลัทธิขงจื๊อ
กิดาการ ฉัตรแก้วมณี

**กิดาการ ฉัตรแก้วมณี** (; เกิด 22 มกราคม พ.ศ. 2535) เป็นนักแสดงและนักดนตรีชาวไทย กิดาการสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล

## เส้นทางดนตรี
กิดาการเป็นมือกีตาร์ของวง แมทนิแมร์ วงดนตรีสี่ชิ้นที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงที่เขาศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล วงมีผลงานเพลงที่ได้รับความนิยมหลายเพลง เช่น "ความสุข", "ความรัก" และ "คืนวันที่ 22 ของทุกเดือน" โดยเฉพาะเพลง "ความรัก" ที่ได้รับรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และรางวัลบันทึกเสียงยอดเยี่ยม จากเวที สีสัน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 28 ในปี พ.ศ. 2559

## ผลงาน
### ภาพยนตร์

### ละครโทรทัศน์

## ผลงานเพลง
### อัลบั้ม
* ความรัก
* ความสุข
* คืนวันที่ 22 ของทุกเดือน
* รอยต่อ
* ความทรงจำถาวร
* น้ำตาเทียน
* คืนนี้
* ตัวประหลาด
* กลัวเกินก้าว
* รอยประหลาด
* ลึก
* Goodnight

## รางวัล
* รางวัล สีสัน อะวอร์ดส์ 2016 – รางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมและผลงานเพลงยอดเยี่ยม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2535
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักร้องนักแต่งเพลงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทย
มีซาน

**มีซาน** () เป็นแนวคิดในอัลกุรอานที่ระบุเป็น "หลักการแห่งทางสายกลาง" และ "หลักการศักดิ์สิทธิ์ที่ครอบคลุมสำหรับการจัดระเบียบจักรวาลของเรา" อะซีซะฮ์ วาย. อัลฮิบรีโต้แย้งว่า *มีซาน*ในฐานะ"ตาชั่งศักดิ์สิทธิ์"อาจแปลงไปเป็น*[[อัดล์]]*ในโลกมนุษย์

## ดูเพิ่ม

* ความพอประมาณในศาสนาอิสลาม

## อ้างอิง
อ่าวฟันดี

**อ่าวฟันดี** (, ) เป็นอ่าวระหว่างรัฐนิวบรันสวิกและโนวาสโกเชียของประเทศแคนาดา โดยมีส่วนเล็ก ๆ ติดกับรัฐเมนของสหรัฐอเมริกา มีลักษณะเป็นแขนของอ่าวเมน มีพิสัยน้ำลึกที่สุดในโลก

พิสัยน้ำในอ่าวฟันดีอยู่ที่ประมาณ  ซึ่งพิสัยน้ำเฉลี่ยทั่วโลกอยู่ที่เพียง บางช่วงน้ำขึ้นน้ำลงจะสูงกว่าช่วงอื่น ขึ้นอยู่กับตำแหน่งของดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์ และสภาพบรรยากาศ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เขตแดนแคนาดา–สหรัฐ
หมวดหมู่:อ่าวในสหรัฐ
หมวดหมู่:อ่าวในประเทศแคนาดา
โคลน

thumb| รองเท้าบูตเวลลิงตันเปื้อนโคลน
**โคลน** (;  หรือ ภาษาดัตช์กลาง) คือ ดินร่วน ดินตะกอน หรือดินเหนียว ที่ผสมกับน้ำ โคลนส่วนใหญ่มักเกิดขึ้นหลัง ฝนตกหรือใกล้แหล่งน้ำ ตะกอนโคลนโบราณเมื่อผ่านเวลาทางธรณีวิทยานาน ๆ จะกลายเป็นหินตะกอน เช่น หินตะกอน หินดินดาน หรือหินโคลน (โดยทั่วไปเรียกว่า หินลูไทต์) แมื่อตะกอนโคลนก่อตัวในบริเวณบริเวณปากแม่น้ำ จะกลายเป็นชั้นตะกอนที่เรียกว่า โคลนอ่าว (bay mud) โคลนยังถูกนำมาใช้เป็นวัสดุในการก่อสร้างบ้านเรือนเป็นหลักมานานหลายศตวรรษ และยังใช้เป็นตัวประสานอีกด้วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ดิน
หมวดหมู่:ระบบนิเวศในน้ำ
เปชโกปี

**เปชโกปี** (, ; นามชี้เฉพาะ: ) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของเทศมณฑลดีเบอร์ ประเทศแอลเบเนีย ถือเป็นเมืองหลักของทั้งเทศมณฑล () และอำเภอ () ดีเบอร์ และเป็นเมืองหลักเทศมณฑลของภูมิภาคแห่งเดียวในประเทศที่ไม่ได้มีชื่อเดียวกับเทศมณฑล ประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2023 อยู่ที่ 14,710 คน

เปชโกปีอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำดรินดำ ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของติรานา เมืองหลวงของประเทศแอลเบเนีย ประมาณ  และอยู่ห่างจากชายแดนมาซิโดเนียเหนือ  เมืองนี้ตั้งอยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเล  

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Visit Diber Official Tourism Portal
* Municipality of Diber Official Site
*  Peshkopia City Portal
เอซ่า

[230px|thumb|เรดาร์เอซ่า Euroradar CAPTOR ติดตั้งใน[ยูโรไฟเตอร์ ไทฟูน]]

**เอซ่า** (AESA) ย่อมาจาก **active electronically scanned array** เทคโนโลยีเรดาร์สมัยใหม่ที่มีประสิทธิภาพสูง ถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรมป้องกันประเทศอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะในอากาศยานทางทหาร เรือรบ และระบบป้องกันภัยทางอากาศภาคพื้นดิน

AESA เป็นเทคโนโลยีเรดาร์แบบเรียงเฟส (phased array) คอมพิวเตอร์จะควบคุมโมดูลส่ง/รับสัญญาณขนาดเล็กหลายร้อยถึงหลายพันหน่วย (T/R Modules) ติดตั้งอยู่บนแผงเสาอากาศ โดยแต่ละโมดูลสามารถควบคุมการปล่อยคลื่นเรดาร์ด้วยความถี่และเฟสที่แตกต่างกัน ทำให้สามารถเลี้ยวลำคลื่นได้โดยไม่ต้องหมุนแผงเรดาร์ ด้วยการควบคุมลำคลื่นอย่างแม่นยำนี้ เรดาร์ AESA จึงสามารถตรวจจับ ติดตาม และติดตั้งระบบอาวุธตอบโต้เป้าหมายหลายจุดได้พร้อมกันในเวลาอันสั้น

230px|thumb|เรดาร์เอซ่า Leonardo KRONOS กองทัพอากาศอิตาลี
นอกจากนี้ การที่ AESA ประกอบด้วยโมดูลหลายหน่วยยังทำให้ระบบมีความทนทานสูง เพราะหากโมดูลบางส่วนล้มเหลว ระบบยังสามารถทำงานได้ในระดับที่ยอมรับได้ (graceful degradation) ซึ่งต่างจากเรดาร์แบบเก่าที่พึ่งพาตัวส่งกลางเพียงชุดเดียว อีกทั้ง AESA ยังสามารถเปลี่ยนความถี่ของสัญญาณได้อย่างรวดเร็วระหว่างการทำงาน ทำให้ยากต่อการตรวจจับและรบกวนจากฝ่ายตรงข้าม

เมื่อเปรียบเทียบกับ PESA ซึ่งเป็นเทคโนโลยีก่อนหน้าก็จะเห็นความแตกต่างชัดเจน ทางด้านของ PESA จะใช้ตัวส่งกลางเพียงชุดเดียวปล่อยพลังงานผ่านเครือข่ายของเสาอากาศ ซึ่งแม้ว่าสามารถควบคุมทิศทางลำคลื่นได้เช่นกัน แต่ไม่สามารถควบคุมการทำงานแยกแต่ละเสาได้อย่างอิสระเหมือน AESA อีกทั้ง PESA มักส่งคลื่นด้วยความถี่เดียวในแต่ละครั้ง ทำให้เป้าหมายสามารถตรวจจับหรือตอบโต้สัญญาณได้ง่ายกว่า แม้เรดาร์ AESA จะเหนือกว่า PESA แต่ก็ต้องแลกด้วยราคาที่สูงกว่าและความซับซ้อนในการซ่อมบำรุงที่มากกว่า เพราะต้องดูแลโมดูลแยกเป็นจำนวนมาก

เครื่องบินขับไล่รุ่นแรกของโลกที่ติดตั้งเรดาร์ AESA คือมิตซูบิชิ เอฟ-2 ของญี่ปุ่น ใช้เรดาร์รุ่น AN/APG-1 ภายใต้ความร่วมมือกับล็อกฮีด มาร์ติน และเริ่มใช้งานจริงในปี 2002 ซึ่งหลังจากนั้น กองทัพอากาศสหรัฐเริ่มติดตั้ง AESA ในเครื่องบินขับไล่ของตน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เรดาร์
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่
เส้นเวลาของประวัติศาสตร์ไทย

นี่คือ **เส้นเวลาของประวัติศาสตร์ไทย** ประกอบไปด้วยการเปลี่ยนแปลงทางกฎหมาย พื้นที่ และวัฒนธรรม และเหตุการณ์ทางการเมืองที่สำคัญใน ประเทศไทยและรัฐก่อนหน้า หากต้องการอ่านเกี่ยวกับเบื้องหลังเหตุการณ์เหล่านี้ โปรดดูประวัติศาสตร์ไทย

## ยุคหินเก่า

## ยุคหินใหม่

## ยุคสำริด

## ยุคเหล็ก

## ยุคคลาสสิก

## คริสต์ศตวรรษที่ 6

## คริสต์ศตวรรษที่ 7

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* 
* 

หมวดหมู่:ปีในประเทศไทย
ราชันเร้นลับ

**ราชันเร้นลับ** () เป็นนิยายบนเว็บไซต์ภาษาจีน เขียนโดยนักเขียนนามปากกา "ปลาหมึกที่รักการดำน้ำ" (爱潜水的乌贼) หรือชื่อจริงว่า หยวน เย่ (袁野) ตีพิมพ์แบบตอนต่อเนื่องบนQidian ระหว่างปี ค.ศ. 2018 ถึง 2020 เนื้อเรื่องผสมผสานองค์ประกอบของสตีมพังค์ สยองขวัญแบบเลิฟคราฟต์ และเสวียนหวน ในโลกที่ได้รับแรงบันดาลใจจากยุควิกตอเรีย

## เนื้อเรื่อง
เรื่องราวเริ่มต้นในปีที่ 1349 ตามปฏิทินยุคสมัย (Epoch Calendar) โจว หมิงรุ่ย (Zhou Mingrui) เยาวชนชาวจีน ได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของไคลน์ โมเร็ตติ (Klein Moretti) บัณฑิตมหาวิทยาลัย หลังจากที่ไคลน์เสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำด้วยการฆ่าตัวตาย

เมื่อพบว่าตนเองอยู่ในโลกที่คล้ายกับยุคปลายยุควิกตอเรียของอังกฤษและมีพลังลี้ลับเหนือธรรมชาติ โจว หมิงรุ่ย (ในร่างของไคลน์ โมเร็ตติ) จึงเริ่มค้นหาหนทางกลับบ้าน หลังจากทำพิธีกรรมซึ่งเชื่อว่าเป็นสาเหตุของการทะลุมิติได้สำเร็จ เขาแสร้งเป็นสิ่งมีชีวิตในระดับพระเจ้า และก่อตั้งองค์กรลับชื่อว่า "ชมรมทาโรต์" (Tarot Club) ขึ้นมา หลังจากกลายเป็น "บียอนเดอร์" อย่างเป็นทางการ (บุคคลที่มีพลังเหนือธรรมชาติ) เขาเริ่มสืบสวนว่าเกิดอะไรขึ้นกับการฆ่าตัวตายของไคลน์ ขณะเดียวกันก็ค่อย ๆ เพิ่มพูนพลังของตนเพื่อหาทางกลับบ้าน

ในเล่มที่สอง *ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา* (*Lord of Mysteries 2: Circle of Inevitability*) ตัวเอกของเรื่องเปลี่ยนเป็น ลูเมียน ลี (Lumian Lee) เด็กหนุ่มวัย 18 ปี ผู้เป็นบียอนเดอร์ในสายพลังของนักบวชแดง (Red Priest Pathway)

## สื่อ
### นิยายบนเว็บไซต์
นิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์เป็นตอน ๆ บนเว็บไซต์ Qidian ตั้งแต่เดือนเมษายน ปี 2018 ถึงเดือนพฤษภาคม ปี 2020  

### ตงฮวา
มีการดัดแปลงนิยายเรื่องนี้เป็นตงฮวา ซึ่งมีกำหนดฉายในปี 2025 โดยสร้างโดย B.CMay PICTURES โดยจะออกฉายผ่าน วีทีวี และ ครันชีโรล กำกับโดย Ke Xiong และเขียนบทโดย Yuan Ye

### วิดีโอเกม
ในปี 2024 ได้มีการพัฒนาเกม RPG บนโทรศัพท์มือถือในชื่อ "Lord of the Mysteries" โดยใช้ Unreal Engine 5

## การตอบรับ
นิยายเรื่องนี้ได้รับความนิยมอย่างมากทั้งในกลุ่มผู้อ่านที่พูดภาษาจีนและภาษาอังกฤษ โดยเคยติดอันดับ 1 บนตารางความนิยมของฉีเตี่ยนติดต่อกันหลายเดือน และในปี 2023 มีผู้อ่านหลายสิบล้านคน

แฟน ๆ มักพูดคุยแลกเปลี่ยนทฤษฎีแฟนด้อมเกี่ยวกับตัวเอกและความสามารถของเขา ซึ่งผู้แต่งมีส่วนร่วมโดยตรงผ่านทางออนไลน์ โดยบางครั้งยืนยันหรือชี้แนะการคาดเดาของแฟน ๆ และยังนำความคิดเห็นจากผู้อ่านไปปรับใช้ในเนื้อหาภาคต่อของนิยายอีกด้วย

นอกจากนี้ ยังเป็นหนึ่งในนิยายบนเว็บไซต์ที่ได้รับการบรรจุไว้ในหอสมุดแห่งชาติจีนจำนวน 144 เรื่องด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*   

หมวดหมู่:นิยายออนไลน์
หมวดหมู่:นิยายแฟนตาซีปี 2018
หมวดหมู่:นิยายสตีมพังค์
ตัวเรือ

**ตัวเรือ** () คือส่วนลำเรือที่กันน้ำได้ของเรือกำปั่น เรือ เรือดำน้ำ หรือเรือบิน ตัวเรืออาจเปิดโล่งที่ส่วนบน (เช่น เรือยาง) หรืออาจมีดาดฟ้าคลุมอยู่ทั้งหมดหรือบางส่วน บนดาดฟ้าอาจมีห้องดาดฟ้าและโครงสร้างส่วนบนอื่น ๆ เช่น ปล่องไฟ ปั้นจั่น หรือเสากระโดง เส้นที่ตัวเรือสัมผัสกับผิวน้ำเรียกว่าแนวน้ำ (waterline)

## ดูเพิ่ม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## เชิงอรรถ

## อ้างอิง

* 
* 

หมวดหมู่:การต่อเรือ
หมวดหมู่:ส่วนประกอบพาหนะทางน้ำ
หมวดหมู่:นาวาสถาปัตยกรรม
หมวดหมู่:ระบบโครงสร้าง
หมวดหมู่:วิศวกรรมโครงสร้าง
หมวดหมู่:การวัดขนาดเรือ
ความยาวแนวน้ำ

**ความยาวที่แนวน้ำ** (; ย่อ: LWL) ของเรือ คือความยาวของเรือกำปั่นหรือเรือ ณ ระดับที่เรืออยู่ในน้ำ (แนวน้ำ) LWL จะสั้นกว่าความยาวตลอดลำ (length overall - LOA) ของเรือเนื่องจากเรือส่วนใหญ่มีหัวเรือและท้ายเรือยื่นออกมา ทำให้ LOA ยาวกว่า LWL เมื่อเรือบรรทุกหนักขึ้น เรือก็จะจมลงไปในน้ำมากขึ้น และความยาวแนวน้ำโดยรอบอาจเปลี่ยนแปลงได้ แต่ LWL ที่ตีทะเบียนจะวัดจากสภาวะการบรรทุกเริ่มต้น

## การวัด
การวัดนี้มีความสำคัญในการกำหนดคุณสมบัติหลายประการของเรือ เช่น ปริมาณน้ำที่เรือแทนที่ (ระวางขับน้ำ) ตำแหน่งที่คลื่นหัวเรือและท้ายเรือเกิดขึ้น ความเร็วตัวเรือ (hull speed) ปริมาณสีทากันท้องเรือที่จำเป็น เป็นต้น ตามธรรมเนียมแล้ว จะมีการทาสีแถบที่เรียกว่า "boot top" รอบตัวเรือบริเวณเหนือแนวน้ำเล็กน้อย

โดยปกติแล้วในเรือใบ ความยาวแนวน้ำที่ยาวขึ้นจะช่วยให้ทำความเร็วสูงสุดได้มากขึ้น เนื่องจากมันช่วยให้มีพื้นที่ใบเรือที่ใหญ่ขึ้นได้ โดยไม่ต้องเพิ่มความกว้างตัวเรือ (beam) หรือกินน้ำลึก (draft) การที่ความกว้างตัวเรือและกินน้ำลึกมากขึ้นจะทำให้พื้นผิวการเปียกมีขนาดใหญ่ขึ้น ซึ่งจะทำให้เกิดแรงต้านตัวเรือ (hull drag) สูงขึ้น โดยเฉพาะเรือแบบ "displacement" (เรือที่เคลื่อนที่โดยการแทนที่น้ำ) หรือเรือที่ไม่สามารถไถลไปบนผิวน้ำ (non-planing boat) ต้องการกำลังที่มากขึ้นอย่างมากเพื่อเร่งความเร็วให้เกินกว่าความเร็วตัวเรือซึ่งถูกกำหนดโดยความยาวของแนวน้ำและสามารถคำนวณได้โดยใช้สูตร: Vmax (เป็นนอต) = รากที่สองของ LWL (เป็นฟุต) x 1.34 ความเร็วตัวเรือคือความเร็วที่ความยาวคลื่นของคลื่นหัวเรือยื่นออกไปเท่ากับความยาวของแนวน้ำ ทำให้เรือตกลงไปอยู่ในร่องระหว่างคลื่นทั้งสอง ขณะที่เรือขนาดเล็กอย่างเรือแคนูสามารถเอาชนะผลกระทบนี้ได้ค่อนข้างง่าย แต่เรือใบที่มีน้ำหนักมากไม่สามารถทำได้

## ประวัติการใช้งาน
เนื่องจากความยาวแนวน้ำเป็นข้อจำกัดเชิงปฏิบัติสำหรับความเร็วของเรือใบโดยทั่วไป กฎการแข่งขันเรือใบแบบดั้งเดิมจึงมักจัดประเภทเรือโดยใช้ความยาวแนวน้ำเป็นมาตรวัดหลัก เพื่อเลี่ยงกฎนี้ นักออกแบบในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เริ่มสร้างเรือใบแข่งโดยมีส่วนที่ยื่นยาวออกไปทั้งด้านหัวและท้าย ส่งผลให้ความยาวแนวน้ำสั้นลงตามที่ระบุไว้ในชื่อ แต่เมื่อเรือถูกนำไปแล่นและเอียงตัว ส่วนด้านข้างที่ยื่นออกมาก็จะจมลงไปในน้ำด้วย ทำให้เกิดความยาวแนวน้ำที่ใช้งานได้จริงยาวขึ้นมาก และด้วยเหตุนี้จึงทำความเร็วได้มากขึ้น การใช้แนวน้ำครั้งแรกที่ได้รับการบันทึกไว้ (เอกสารโดยพิพิธภัณฑ์ทางทะเลนิวเจอร์ซีย์) เป็นของกองเรือเล็ก ๆ ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักของทอมัส เจฟเฟอร์สัน

## ดูเพิ่ม
*ความยาวระหว่างเส้นตั้งฉาก

## เชิงอรรถ

## อ้างอิง
* 
* 

หมวดหมู่:คำศัพท์ทางทะเล
หมวดหมู่:การต่อเรือ
หมวดหมู่:การวัดขนาดเรือ
ความยาวตลอดลำ

**ความยาวตลอดลำ** (; ย่อ: LOA, o/a, oa หรือ oa) คือความยาวสูงสุดของตัวเรือที่วัดขนานกับแนวน้ำ ความยาวนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งในขณะที่เรือเข้าเทียบท่า โดยเป็นวิธีที่ใช้กันมากที่สุดในการแสดงขนาดของเรือ และยังใช้ในการคำนวณค่าใช้จ่ายของที่จอดเรือ (เช่น 2.50 ปอนด์ต่อเมตร LOA)

โดยปกติแล้ว LOA จะวัดจากตัวเรือเท่านั้น สำหรับเรือใบ สิ่งนี้อาจไม่รวมถึงเสาชี้และอุปกรณ์อื่น ๆ ที่เพิ่มเข้ามากับตัวเรือ นี่คือวิธีที่เรือแข่งบางลำและเรือใบสูงใช้ศัพท์ LOA อย่างไรก็ตาม แหล่งข้อมูลอื่นอาจรวมเสาชี้ไว้ใน LOA ด้วย ที่น่าสับสนคือ LOA มีความหมายที่แตกต่างกัน คำว่า "Sparred length", "Total length including bowsprit", "Mooring length" และ "LOA including bowsprit" เป็นสำนวนอื่น ๆ ที่อาจบ่งบอกถึงความยาวเต็มของเรือใบ

## LOD
บ่อยครั้งที่ใช้เพื่อแยกความแตกต่างระหว่างความยาวของเรือที่รวมส่วนยื่นออกมา (เช่น เสาชี้ เป็นต้น) ออกจากความยาวของตัวเรือเอง ทำให้มักมีการรายงาน **ความยาวบนดาดฟ้า** (Length on Deck - LOD) สิ่งนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับเรือใบขนาดเล็ก เนื่องจาก LOA ของพวกมันอาจแตกต่างจาก LOD อย่างมีนัยสำคัญ

## LOH
ตามมาตรฐาน ISO 8666 สำหรับเรือเล็ก มีการนิยามคำว่า **LOH** หรือ **ความยาวตัวเรือ** (length of hull) ซึ่งอาจสั้นกว่า LOA ของเรือได้ เนื่องจาก LOH ไม่รวมส่วนอื่นที่ยื่นออกมาจากตัวเรือ เช่น เสาชี้

## LWL
การวัดความยาวอีกลักษณะหนึ่งคือความยาวแนวน้ำบรรทุก (loaded waterline length - LWL) ซึ่งมีประโยชน์มากกว่าในการประเมินสมรรถนะของเรือ ในบางกรณี (โดยเฉพาะเรือเรือยอชต์เก่าหรือเรือที่มีเสาชี้) LWL อาจสั้นกว่า LOA อย่างมาก

## ดูเพิ่ม
* ทะเบียนเรือประวัติศาสตร์แห่งชาติ
* ความยาวระหว่างเส้นตั้งฉาก
* รายชื่อเรือที่ยาวที่สุด

## อ้างอิง
### อ้างอิง

### แหล่งที่มา

* 
* 

หมวดหมู่:การวัดขนาดเรือ
ความกว้าง (เรือ)

**ความกว้าง** () ของเรือ คือความกว้าง ณ จุดที่กว้างที่สุดของเรือ โดย **ความกว้างสูงสุด** (maximum beam - BMAX) คือระยะห่างระหว่างระนาบที่ผ่านด้านนอกสุดของเรือ **ความกว้างตัวเรือ** (hull beam - BH) จะรวมเฉพาะส่วนที่ติดอยู่กับตัวเรืออย่างถาวรเท่านั้น และ **ความกว้างที่แนวน้ำ** (beam at waterline - BWL) คือความกว้างสูงสุดของตัวเรือ ณ จุดที่ตัวเรือตัดกับผิวน้ำ

โดยทั่วไปแล้ว ความกว้างยิ่งกว้างมากเท่าไหร่ เรือก็จะยิ่งมีเสถียรภาพเริ่มต้น (initial stability) มากขึ้นเท่านั้น แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการลดลงของเสถียรภาพรอง (secondary stability) ในกรณีที่เรือพลิกคว่ำ ซึ่งจะต้องใช้พลังงานมากขึ้นในการทำให้เรือกลับมาตั้งตรงจากตำแหน่งที่พลิกคว่ำ หากเรือเอียงจนเกือบจะพลิกคว่ำหมายถึงดาดฟ้าเรือจะเกือบอยู่ในแนวตั้งฉาก

## ค่าทั่วไป
อัตราส่วนความยาวต่อความกว้าง (อัตราส่วนลักษณะ) ทั่วไปสำหรับเรือใบขนาดเล็กจะอยู่ที่ 2:1 (สำหรับเรือยางไปจนถึงเรือใบที่ลากจูงได้ความยาวประมาณ ) ถึง 5:1 (สำหรับเรือใบแข่งที่มีความยาวมากกว่า 

เรือขนาดใหญ่มีอัตราส่วนความกว้างหลากหลายมาก บางลำอาจสูงถึง 20:1

เรือพายแข่งที่ออกแบบมาสำหรับการแข่งในน้ำเรียบอาจมีอัตราส่วนความยาวต่อความกว้างสูงถึง 30:1 ขณะที่เรือคอราเคิลมีอัตราส่วนเกือบ 1:1 ซึ่งหมายความว่ามันเกือบจะเป็นวงกลม

## กฎทั่วไป - สูตร

ความกว้างของเรือที่มีตัวเรือเดียว (monohull) หลายลำสามารถคำนวณได้โดยใช้สูตรต่อไปนี้
:Beam = LOA^\frac{2}{3} + 1
โดยที่ LOA คือความยาวตลอดลำ (length overall) และความยาวทั้งหมดจะอยู่ในหน่วยฟุต

ตัวอย่าง:
* สำหรับเรือยอชต์มาตรฐานขนาด  รากที่สามของ 27 คือ 3, 3 ยกกำลังสองคือ 9 บวก 1 เท่ากับ 10 ดังนั้นความกว้างของเรือตัวเรือเดียวขนาด 27 ฟุตหลายลำจะอยู่ที่ประมาณ 
* สำหรับเรือยอชต์วอลโว่โอเพน 70: 70.5 ยกกำลัง 2/3 เท่ากับ 17 บวก 1 เท่ากับ 18 ความกว้างของเรือประเภทนี้มักอยู่ที่ประมาณ 
* สำหรับเรือยาว  รากที่สามคือ 9, และ 9 ยกกำลังสองคือ 81, บวก 1 ดังนั้นความกว้างของเรือโดยปกติจะอยู่ที่ประมาณ , เช่น เรือประเภทซีเวย์แมกซ์ (Seawaymax)

เนื่องจากเรือคาตามารันมีตัวเรือมากกว่าหนึ่ง จึงมีการคำนวณความกว้างที่แตกต่างกันสำหรับเรือประเภทนี้

## BOC
BOC ย่อมาจาก Beam On Centerline (ความกว้างบนเส้นกึ่งกลาง) คำนี้มักใช้ควบคู่กับ LOA (ความยาวตลอดลำ) อัตราส่วนของ LOA/BOC ใช้เพื่อประมาณค่าความเสถียรของเรือหลายตัวเรือ (multihull) ยิ่งอัตราส่วนต่ำเท่าไหร่ เรือก็จะมีความเสถียรมากขึ้นเท่านั้น

BOC สำหรับเรือวัดได้ดังนี้ สำหรับเรือคาตามารัน (catamaran) ระยะทางตั้งฉากจากเส้นกึ่งกลางของตัวเรือลำหนึ่งไปยังเส้นกึ่งกลางของตัวเรืออีกลำหนึ่ง วัดที่ระดับดาดฟ้า สำหรับเรือไตรมารัน (trimaran) ระยะทางตั้งฉากระหว่างเส้นกึ่งกลางของตัวเรือหลักและเส้นกึ่งกลางของอะมา (ama) ข้างใดข้างหนึ่ง วัดที่ระดับดาดฟ้า

## ความหมายอื่น

ความหมายอื่น ๆ ของ 'Beam' ในบริบททางทะเล
***คาน** – ไม้ซุงที่ใช้คล้ายกับตงพื้น ซึ่งวางพาดในแนวนอนจากด้านหนึ่งของตังเรือไปยังอีกด้านหนึ่งในทิศทางขวางตัวเรือ (จากกราบซ้ายไปกราบขวา)
***คาร์ลิน** – คล้ายกับคาน เพียงแต่ทอดตัวในทิศทางตามยาวของเรือ (จากหัวเรือไปท้ายเรือ)
***ทิศทางตามขวางเรือ**  – ทิศทางขวางเรือ ตั้งฉากกับหัว-ท้ายเรือ สิ่งที่อยู่ตามทิศทางนั้นจะเรียกว่า "abeam" เช่น "เรืออีกลำอยู่ abeam" หมายถึงเรืออีกลำอยู่ตรงกลางลำเรือของเราพอดี ในแนวขวาง

## อ้างอิง

## หมายเหตุ
*    
* 

หมวดหมู่:คำศัพท์ทางทะเล
หมวดหมู่:การวัดขนาดเรือ
ท้ายเรือ

**ท้ายเรือ** () คือส่วนหลังหรือส่วนที่อยู่ท้ายสุดของเรือไม่ว่าจะเป็นเรือกำปั่นหรือเรือ ในทางเทคนิค ท้ายเรือหมายถึงบริเวณที่สร้างขึ้นมาเหนือทวนท้าย (sternpost) ซึ่งทอดยาวขึ้นไปจากราวกันตกจนถึงราวท้าย ท้ายเรืออยู่ตรงข้ามกับหัวเรือ (bow) ส่วนที่อยู่หน้าสุดของเรือ เดิมที ศัพท์นี้ใช้เรียกเฉพาะส่วนท้ายเรือทางกราบซ้ายเท่านั้น แต่ภายหลังก็ถูกใช้เรียกส่วนหลังทั้งหมดของเรือ ส่วนท้ายของเรือจะมีการติดตั้งไฟสัญญาณเดินเรือสีขาวในเวลากลางคืน

ท้ายเรือบนเรือใบไม้ของยุโรปและอเมริกาเริ่มต้นด้วยรูปทรงหลักสองแบบคือ แบบสี่เหลี่ยมหรือแบบตัด และแบบรี หางพัด หรือแบบเรือพาณิชย์ และได้รับการพัฒนาตามลำดับ ส่วนโครงสร้างตัวเรือของเรือใบที่อยู่ก่อนถึงท้ายเรือประกอบด้วยชุดโครงรูปตัวยูคล้ายซี่โครงที่จัดเรียงแบบลาดเอียง โดยโครงสุดท้ายก่อนถึงท้ายเรือเรียกว่าแฟชันทิมเบอร์ (fashion timber) หรือแฟชันพีซ (fashion piece) ซึ่งตั้งชื่อตามการ "สร้างรูปทรง" ส่วนท้ายของเรือ โครงนี้ออกแบบมาเพื่อรองรับคานต่าง ๆ ที่ประกอบกันเป็นท้ายเรือ

ใน ค.ศ. 1817 เซอร์ รอเบิร์ต เซปปิงส์ นาวาสถาปนิกชาวยรบติช นำเสนอแนวคิดเรื่องท้ายเรือทรงมน ท้ายเรือทรงสี่เหลี่ยมเคยเป็นเป้าโจมตีที่ง่ายสำหรับปืนใหญ่ของข้าศึก และไม่สามารถรองรับน้ำหนักของปืนไล่ท้ายเรือได้ อย่างไรก็ตาม การออกแบบของเซปปิงส์ทำให้หัวหางเสือโผล่ออกมา และถูกมองว่าน่าเกลียดสำหรับหลายคน ซึ่งไม่มีเรือรบอเมริกันลำใดได้รับการออกแบบให้มีท้ายเรือแบบนี้เลย และท้ายเรือทรงมนก็ถูกแทนที่อย่างรวดเร็วด้วยท้ายเรือทรงรี  สหรัฐเริ่มสร้างเรือรบที่มีท้ายเรือทรงรีลำแรกใน ค.ศ. 1820 เร็วกว่าอังกฤษถึงสิบปี ยูเอสเอส แบรนดีไวน์กลายเป็นเรือใบที่ใช้ท้ายเรือแบบดังกล่าวเป็นลำแรก แม้จะมีการพัฒนาที่ดีขึ้นอย่างมากเมื่อเทียบกับท้ายเรือทรงตัดในแง่ของความเสี่ยงต่อการถูกโจมตีเมื่ออยู่ภายใต้การยิง แต่ท้ายเรือทรงรียังคงมีจุดอ่อนที่เห็นได้ชัด ซึ่งการพัฒนาท้ายเรือครั้งสำคัญครั้งต่อไป นั่นคือท้ายเรือทรงลาดตระเวนเหล็ก ได้เข้ามาแก้ไขได้ดีกว่ามากและใช้วัสดุแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:คำศัพท์ทางทะเล
หมวดหมู่:การต่อเรือ
หมวดหมู่:ส่วนประกอบของพาหนะทางน้ำ
ราชวงศ์ซันด์

**ราชวงศ์ซันด์** () เป็นตระกูลขุนศึกในอิหร่าน มีอำนาจปกครองภาคกลางและภาคใต้ของอิหร่านระหว่างปี 1751–1794 ตั้งศูนย์กลางอยู่ที่นครชีรอซ ในขณะที่ภาคอีสาน (โฆรอซอน) ยังอยู่ภายใต้ราชวงศ์อัฟชาร์

## ขึ้นสู่อำนาจ
[200px|thumb|[คาริม ข่าน ซันด์]]
หลังจากพระเจ้านาเดอร์ชาห์ แห่งราชวงศ์อัฟชาร์ ถูกลอบปลงพระชนม์ในปี 1747 ชาห์องค์ใหม่ไม่เป็นที่ยอมรับและถูกโค่นในเวลาอันสั้น หลังจากนั้นขุนศึกหลายคนตั้งตนเป็นใหญ่ในแต่ละมณฑล หนึ่งในนั้นคือขุนศึกนามว่าคาริม ข่านแห่งชนเผ่าซันด์ ซึ่งตั้งตนเป็นใหญ่ในมณฑลฟอร์ส และปราบขุนศึกคนอื่นเพื่อขยายอำนาจในภาคกลางและภาคใต้ของอิหร่าน อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยทำสงครามกับราชวงศ์อัฟชาร์ซึ่งยังรักษาฐานอำนาจในภาคอีสาน ด้วยเหตุนี้ อิหร่านจึงแบ่งเป็นสามก๊กในภาพใหญ่ ได่แก่ อาณาจักรอัฟชาร์ อาณาจักรซันด์ และอาณาจักรดุรรานี

คาริมข่านไม่เคยขึ้นปกครองในตำแหน่งชาห์ (กษัตริย์) แต่ปกครองในตำแหน่ง "มหามนตรีผู้แทนราษฎร" (วะกีลอัลเรอายา) ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกับที่พระเจ้านาเดอร์ชาห์เคยใช้งานในช่วงรวบรวมแผ่นดินก่อนปราบดาภิเษกเป็นชาห์ การปกครองของคาริมข่านมีความยุติธรรม จัดเก็บภาษีอย่างผ่อนปรน ฟื้นฟูเศรษฐกิจและวัฒนธรรม ทำให้ชีราซกลายเป็นศูนย์กลางศิลปะและวรรณกรรมอีกครั้ง

ในปี 1779 อะบอลฟัตฮ์ ข่าน ซันด์ ผู้ปกครองรุ่นที่สามนับจากคาริมข่าน เริ่มอ้างตนเป็นชาห์แห่งอิหร่าน ซึ่งเป็นการยกสถานะตนเองให้เท่ากับชาห์แห่งราชวงศ์อัฟชาร์ และชาห์แห่งราชวงศ์ดุรรานี

## หลังยุคคาริมข่าน
หลังการตายของคาริมข่านในปี 1779 อำนาจของตระกูลซันด์ก็เริ่มสั่นคลอน เกิดการแย่งชิงอำนาจระหว่างบุตรหลานและขุนนาง ตระกูลซันด์เข้าสู่ยุคเสื่อมอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกัน อะฆา มุฮัมมัด ข่านแห่งชนเผ่ากอญัร ได้รวบรวมกำลังและเอาชนะตระกูลซันด์อย่างเด็ดขาดในปี 1794 ส่งผลให้การปกครองของซันด์สิ้นสุดลง และราชวงศ์กอญัรได้กลายเป็นผู้ปกครองอิหร่าน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์อิหร่าน
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพ
กลุ่มตันตราภัณฑ์

**กลุ่มตันตราภัณฑ์** เป็นกลุ่มบริษัทดำเนินงานธุรกิจโดยตระกูลนักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีน ตระกูลตันตรานนท์ ซึ่งธุรกิจส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการค้าปลีกทางภาคเหนือของประเทศไทยโดยเฉพาะที่จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันบริหารงานโดยทายาทรุ่นที่ 3 นำโดยวรวัชร ตันตรานนท์ และวรกร ตันตรานนท์ มีทายาทรุ่นที่ 3, 4 และเครือญาติในตระกูลร่วมบริหารด้วยอีกหลายคน 

## ประวัติ
ต้นตระกูลน่าจะเป็น ง่วนชุน แซ่ตั้ง เกิดและเติบโตที่กวางตุ้ง ประเทศจีน แต่ได้อพยพมาอยู่ในประเทศไทยช่วงวัยรุ่น น่าจะเป็นกลุ่มคนจีนรุ่นที่ 2 ที่ย้ายมาในจังหวัดเชียงใหม่ ง่วนชุนเปิดร้านของชำขนาดเล็กย่านตลาดวโรรสชื่อ *ตันฮั่วง้วน* เมื่อ พ.ศ. 2475 โดยเขาได้เปลี่ยนนามสกุลมาเป็น "ตันตรานนท์" เพราะต้องการขอใบอนุญาตเป็นตัวแทนจำหน่ายบุหรี่กระป๋องที่นำเข้าจากต่างประเทศ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองได้ขยายร้านใหญ่ขึ้นและมีกำไรเป็นกอบเป็นกำ และจะสร้างห้างชื่อ *[[ห้างตันตราภัณฑ์]]* ซึ่งเป็นห้างแห่งแรกบนถนนท่าแพ จากนั้นไม่นานง่วนชุนก็เสียชีวิต

ธวัช ตันตรานนท์ ลูกชายคนที่ 6 เป็นผู้สืบทอดกิจการต่อ โดยเขาได้ซื้อที่ดินจากห้างอนุสารของตระกูลนิมมานเหมินท์ สร้างเป็นตึก 3 ชั้น 5 คูหาสำหรับห้างตันตราภัณฑ์ ต่อมาเปิดสาขาสอง สาขาช้างเผือก โดยผู้ที่เข้ามาดูแลก็คือ วรกร ตันตรานนท์ ลูกชายคนโต สาขานี้มีมิสเตอร์โดนัทซึ่งถือว่าเป็นร้านอาหารสัญชาติอเมริกันรายแรก ๆ ในเชียงใหม่ และมีศูนย์การค้าแอร์พอร์ตพลาซ่า รวมถึงริมปิงซูเปอร์มาร์เก็ตที่เปิดเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่เมื่อเกิดวิกฤตต้มยำกุ้ง พ.ศ. 2540 ทำให้ห้างตันตราภัณฑ์สาขาท่าแพและสาขาช้างเผือก จำเป็นต้องปิดตัวลง รวมถึงศูนย์การค้าแอร์พอร์ตพลาซ่าก็ขายให้กับเซ็นทรัลพัฒนา และเลือกที่เก็บธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ตหรือริมปิงซูเปอร์มาร์เก็ตเอาไว้ ต่อมา พ.ศ. 2548 เปิดริมปิงซูเปอร์มาร์เก็ตสาขาใหม่ที่มีโชค เพื่อรองรับกับกลุ่มลูกค้าชาวต่างชาติ และ พ.ศ. 2558 เปิดสาขาใหม่ที่ประเทศลาว

กลุ่มตันตราภัณฑ์ได้รับสิทธิบริหารของเซเว่น อีเลฟเว่น ในสามจังหวัดภาคเหนือ ได้แก่ เชียงใหม่ ลำพูน และแม่ฮ่องสอน ภายใต้การบริหารในนาม บริษัท ชอยส์ มินิ สโตร์ จำกัด ตั้งแต่ พ.ศ. 2531 จนถึงปัจจุบัน

## ธุรกิจ
* บริษัท ชอยส์ มินิ สโตร์ จำกัด บริหารร้านสะดวกซื้อ เซเว่น อีเลฟเว่น ใน 3 จังหวัด ได้แก่ เชียงใหม่ ลำพูน และแม่ฮ่องสอน
* บริษัท ซีอาร์ เชียงใหม่ (ประเทศไทย) จำกัด ถือหุ้นสัดส่วนร้อยละ 10 โดยมีวรวัชร ตันตรานนท์ เป็นกรรมการบริหาร โรบินสันเชียงใหม่
* บริษัท ตันตราภัณฑ์ซุปเปอร์มาร์เก็ต (1994) จำกัด ก่อตั้งและบริหารร้านค้าซูเปอร์มาร์เก็ต ริมปิงซุปเปอร์มาร์เก็ต  ในจังหวัดเชียงใหม่มี 8 สาขา
* บริษัท ตันตราภัณฑ์ ฟู้ด จำกัด ธุรกิจร้านอาหารในจังหวัดเชียงใหม่ โดยเป็นผู้บริหารแฟรนไชส์ร้านเขียง ในจังหวัดเชียงใหม่
* ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล ตลาดช้างเผือก ธุรกิจตลาดสด ให้เช่าพื้นที่เพื่อการพาณิชย์
## ริมปิงซุปเปอร์มาร์เก็ต
**ริมปิงซุปเปอร์มาร์เก็ต** () เป็นซูเปอร์มาร์เก็ตของกลุ่มตันตราภัณฑ์ เปิดสาขาแรกที่ริมแม่น้ำปิง ใกล้สะพานนวรัฐในปี พ.ศ. 2531 ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้เน้นสินค้าระดับสูง โดยเฉพาะอาหารสด ไวน์ และสินค้าเพื่อสุขภาพ ปัจจุบันมีทั้งหมด 9 สาขา ได้แก่ สาขานวรัฐ, มีโชค, นิ่มซิตี้ เดลี่ (แอร์พอร์ต), เมญ่า เชียงใหม่, กาดฝรั่ง วิลเลจ (หางดง), มะลิเพลส, โฮมโปร สันทราย, เมตามอลล์ และกาดฝรั่ง แม่ริม นอกจากนี้ยังเคยมีสาขาที่พรอมเมนาดา และวิวมอลล์ ประเทศลาว อีกด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ริมปิงซุปเปอร์มาร์เก็ต

หมวดหมู่:ห้างสรรพสินค้าในประเทศไทย
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2475
หมวดหมู่:บริษัทค้าปลีกของไทย
หัวเรือ

**หัวเรือ** (; ) คือส่วนหน้าของตัวเรือกำปั่นหรือเรือ เป็นจุดที่ปกติจะอยู่ด้านหน้าสุดเมื่อเรือเดิน ส่วนท้ายของเรือคือท้ายเรือ

คำว่า **prow** อาจใช้เป็นคำพ้องความหมายของหัวเรือหรืออาจหมายถึงส่วนที่อยู่ด้านหน้าสุดของหัวเรือที่อยู่เหนือน้ำ

## การใช้งาน

หัวเรือของเรือควรได้รับการออกแบบมาเพื่อให้ตัวเรือสามารถเคลื่อนที่ผ่านน้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพ รูปทรงของหัวเรือจะแตกต่างกันไปตามความเร็วของเรือ สภาพทะเลหรือทางน้ำที่แล่นผ่าน และหน้าที่ของเรือ ในกรณีสภาพทะเลมีแนวโน้มจะทำให้เรือโคลง (pitching) จะเป็นประโยชน์หากหัวเรือมีกำลังลอยตัวสำรอง หัวเรือทรงบาน (ท่อนหัวลาดเอียงพร้อมข้างบนที่บานออก) เหมาะอย่างยิ่งในการลดปริมาณน้ำที่ซัดเข้าหัวเรือ

โดยหลักการแล้ว หัวเรือควรลดแรงต้านและควรสูงพอจะป้องกันไม่ให้น้ำซัดข้ามส่วนบนของมันเป็นประจำ เรือลำเลียงสินค้าขนาดใหญ่ที่ใช้ในแม่น้ำซึ่งไม่ค่อยเจอคลื่นลูกใหญ่อาจมีระยะพ้นน้ำ (freeboard) ที่หัวเรือน้อยมาก ขณะที่เรือรบเร็วที่ปฏิบัติการในทะเลเปิดต้องรับมือกับทะเลที่มีคลื่นลมแรงได้ สำหรับเรือที่เคลื่อนที่ช้ากว่า เช่น เรือบรรทุกน้ำมันและเรือลำเลียงสินค้า จะใช้รูปทรงหัวเรือที่อ้วนกว่าเพื่อเพิ่มปริมาตรของเรือให้ได้มากที่สุดตามความยาวที่กำหนด หัวเรืออาจมีการเสริมความแข็งแรงเพื่อใช้ตัดน้ำแข็ง

ส่วนหน้าสุดของหัวเรือเรียกว่า "ท่อนหัว" (stem) หรือ "ท่อนหน้า" (forestem) โดยธรรมเนียมแล้ว ท่อนหัวจะเป็นเสาไม้ (หรือโลหะ) ที่ใช้ยึดแผ่นไม้ด้านข้าง (หรือแผ่นเหล็ก) เข้าด้วยกัน เรือบางลำ เช่น เรือลำเลียงแบบดัตช์ที่เรียกว่า "aak" หรือเรือยาวไวกิงที่สร้างแบบต่อช้อน (clinker-built) จะไม่มีท่อนหัวเป็นเส้นตรง แต่จะมีหัวเรือโค้งแทน

## ประเภท

หัวเรือมีอยู่หลายประเภท ได้แก่:

## นิรุกติศาสตร์
คำว่า *boech* มาจากภาษาดัตช์กลางหรือจากภาษานอร์สเก่า *non* (ไหล่) ดังนั้นจึงมีรากศัพท์เดียวกับคำในภาษาอังกฤษว่า "bough" (กิ่งไม้) มาจากภาษาอังกฤษเก่า *bóg* หรือ *bóh*" (ไหล่, กิ่งของต้นไม้) แต่ศัพท์ทางทะเลนี้ไม่เกี่ยวข้องกัน โดยไม่พบการใช้ในความหมายนี้ในภาษาอังกฤษก่อน ค.ศ. 1600

### Prow
"prow" () คือส่วนที่อยู่หน้าสุดของหัวเรือที่อยู่เหนือแนวน้ำ คำว่า "prow" และ "bow" มักถูกใช้แทนกันเพื่ออธิบายส่วนที่อยู่หน้าสุดของเรือและส่วนประกอบรอบ ๆ

## ดูเพิ่ม

*การต่อเรือ
*หัวเรือ (เรือพาย)
*ดาดฟ้า
*รูปปั้นหัวเรือ
*อภิธานศัพท์เกี่ยวกับการเดินเรือ (แก้ความกำกวม)
*นาวาสถาปัตยกรรม
*กราบซ้าย
*การต่อเรือกำปั่น
*กราบขวา
*ท่อนหัว (เรือ)
*โครงสร้างส่วนบน

## อ้างอิง

## หนังสืออ่านเพิ่ม

*Sleight, Steve; The New Complete Sailing Manual, Dorling Kindersley Co., (2005) 
*Steward, Robert; Boatbuilding Manual, 3rd ed. International Marine Publishing Company. Camden, Maine (1987), p2-3. 

หมวดหมู่:ส่วนประกอบของพาหนะทางน้ำ
Estola stramentosa

***Estola stramentosa*** เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล

## อ้างอิง
Estola seriata

***Estola seriata*** เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Theodor Franz Wilhelm Kirsch ใน ค.ศ. 1875 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากเปรู

## อ้างอิง