open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
วัฒนธรรมหินกวาง

**หินกวาง** () หรือ **หินเรนเดียร์** () หรือที่บางครั้งอรียก **กลุ่มหินกวาง-คีรีกซูร์** (Deer stone-khirigsuur complex; DSKC) ควบคู่กับหมู่หลุมศพคีรีกซูร์ เป็นหินเดี่ยวก้อนใหญ่แกะสลักด้วยสัญลักณ์ซึ่งพบได้ส่วนใหญ่ในไซบีเรียและมองโกเลีย ชื่อ "กวาง" ในที่นี้มาจากการแกะสลักรูปกวางบิน หินกวางมีความเกี่ยวพันกับสมัยยุคสัมฤทธิ์ตอนปลายในแง่ของวิถีชีวิตและเทคโนโลยี

หินกวางเป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมทางจิตวิญญาณในการสร้างหลุมศพนูนด้วยหินที่พบในมองโกเลียและพื้นที่โดยรอบมาตั้งแต่ยุคสัมฤทธิ์ (ca. 3000–700 BCE) วัฒนธรรมมากมายที่มีขอบเขตอยู่ในบริเวณนี้ และล้วนมีส่วนสร้างอนุสรณ์จากหินขนาดใหญ่ เช่น อาฟานาซีเอโว, เชมูร์เชก, มูนค์คาอีร์คาน และ อูลานซูค วัฒนธรรมหินกวางมีอายุอยู่ระหว่าง 1200 ถึง 700 ปีก่อนคริสต์กาล และมีอยู่มาก่อนวัฒนธรรมแผ่นป้ายหลุมศพ 

ในมองโกเลีย หินกวางมักจะเกี่ยวเนื่องกันกับหลุมศพนูนคีรีกซูร์ และเป็นไปได้ว่ารวมกันเป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมพิธีศพในระห่วาง 1200-700 ปีก่อนคริสต์กาล

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* Eric A. Powell - *Mongolia* (*Archaeology* magazine January/February 2006)
*Jacobson, Esther, ''The Deer Goddess of Ancient Siberia'' BRILL, 1993   
*Masson, Vadim, ''History of Civilizations of Central Asia'', Volume 1 Motilal Banarsidass Publ., 1999 
*Cremin, Aedeen, ''Archaeologica: The World's Most Significant Sites and Cultural Treasures'' frances lincoln ltd, 2007  p 236
*''History of Civilizations of Central Asia'' UNESCO, 1992  
*
*Magail Jérôme (2004).– Les « Pierres à cerfs » de Mongolie, cosmologie des pasteurs, chasseurs et guerriers des steppes du Ier millénaire avant notre ère. *International Newsletter on Rock Art*, Editor Dr Jean Clottes, n° 39, pp.&nbsp;17–27. 
*Magail Jérôme (2005a).– Les « Pierres à cerfs » de Mongolie. ''Arts asiatiques, revue du Musée national des Arts asiatiques –Guimet'' , n° 60, pp. 172-180. 
*Magail Jérôme (2005b).– Les « pierres à cerfs » des vallées Hunuy et Tamir en Mongolie, *Bulletin du Musée d’Anthropologie préhistorique de Monaco*, Monaco, n° 45, pp.&nbsp;41–56. 
*Magail Jérôme (2008).– Tsatsiin Ereg, site majeur du début du Ier millénaire en Mongolie. ''Bulletin du Musée d’Anthropologie préhistorique de Monaco'' , 48, pp. 107-120. 
* 
*Savinov D.G. : Савинов Д. Г. (1994).- *Оленные камни в культуре кочевников Евразии*. Санкт-Петербург, 209 с.
* 
* 
*Volkov,V.V. (1995). - Chapter 20 Early Nomads of Mongolia in *Nomads of the Eurasian Steppes in the Early Iron Age* Edited by Davis-Kimball, J. et al. 
*
*Volkov V.V. : Волков В.В. (1981).- *Оленные камни Монголии*. Улан-Батор.
*Volkov V.V. : Волков В.В. (2002).- *Оленные камни Монголии*. Москва.
อุบัติเหตุรถบัสในโดดา พ.ศ. 2566

เมื่อ 15 พฤศจิกายน 2023 รถบัสโดยสารคันหนึ่งได้ไถลออกจากทางวิ่ง ร่วงและชนเข้ากับผาความสูง 300 ฟุต ในบริเวณซึ่งมีภูมิประเทศเป็นหุบเขาของอำเภอโดดา ในชัมมูและกัศมีร์ เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 39 ราย และบาดเจ็บ 19 คน รถบัสคันดังกล่าวเลขทะเบียนรถ JK02CN-6555 ขณะเกิดเหตุมีผู้โดยสารนั่ง 56 คน และร่วงลงจากทางหลวงสาย 244

นายกรัฐมนตรีอินเดีย นเรนทระ โมที ออกแถลงการณ์แสดงความเสียใจอย่างเป็นทางการและร่วมไว้อาลัย นอกจากนี้ยังประกาศว่าจะมีการมอบเงินมูลค่า 2 ลาขรูปีจากกองทุน PMNRF เพื่อเยียวยาญาติผู้เสียชีวิต และ 50,000 รูปีแก่ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อุบัติเหตุในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ประเทศอินเดียในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ชัมมูและกัศมีร์
ภัทรวาห์

**ภัทรวาห์** (อักษรโรมัน: Bhaderwah หรือ Bhadarwah) เป็นเมือง, เตหสิล, ตำบล และอำเภอเพิ่มเติมของอำเภอโดดา มณฑลชัมมู ชัมมูและกัศมีร์ ประเทศอินเดีย เมืองมีชื่อเล่นว่า โจตกัศมีร์ หรือ กัศมีร์น้อย ด้วยทิวทัศน์อันงดงาม และด้วยอัตราการรู้หนังสือที่สูง ยังทำให้มีชื่อเล่นอีกว่าเป็นเกรละแห่งชัมมูและกัศมีร์

ในปี 1841 ภัทรวาห์รวมเป็นส่วนหนึ่งของรัฐชัมมูและกัศมีร์เมื่อมหาราชา ปรตาป สิงห์ ขึ้นสู่ราชบัลลังก์ เขาได้มอบภัทรวาห์ให้แก่น้องชาย ราชา อมร สิงห์ พร้อมกับบริเวณอื่น ๆ ในโดดา

ภัทรวาห์เป็นที่จัดเมลาปัตซึ่งมีที่มาจากศตวรรษที่สิบหก จักรพรรดิอักบัรมีความสนใจยิ่งเกี่ยวกับวัฒนธรรมด้านจิตวิญญาณของราชา นาคปาล (Raja Nagpal) ผู้ครองแคว้นภัทรวาห์ในสมัยศตวรรษที่ 16 พิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์นี้ตามธรรมเนียมแล้วจัดขึ้นสืบเนื่องกับไกลาศยาตร และจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในช่วงฤษีปัญจมีหรือนาคปัญจมี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชัมมูและกัศมีร์
เหตุอุโมงค์ถล่มในรัฐอุตตราขัณฑ์ พ.ศ. 2566

เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2023 อุโมงค์แห่งหนึ่งในอำเภออุตตรกาษี รัฐอุตตราขัณฑ์ถล่มลงตรงส่วนที่กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง อุโมงค์นี้ก่อสร้างอยู่โดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการถนนทุกฤดูเพื่อเชื่อมต่อจารธามเข้าด้วยกัน อุโมงค์นี้ตั้งอยู่บนทางหลวงสาย 134 ยมุโนตรี เหตุอุโมงค์ถล่มเกิดขึ้นเมื่อเวลา 5:30 เช้าตรู่ เป็นผลให้มีผู้ติดอยู่ภายใน 40 คน เป็นคนงานทั้งหมด ภารกิจการช่วยเหลือนำโดยกองกำลังรับมือภัยพิบัติแห่งชาติ (NDRF), กองกำลังรับมือภัยพิบัติรัฐอุตตราขัณฑ์ (SDRF) และตำรวจ

จุดที่ถล่มตั้งอยู่ห่างจากปากอุโมงค์ไป 200 เมตร และมีคนติดอยู่ภายใน 40 คนโดยประมาณ คณะนักธรณีวิทยาจากรัฐบาลกลางและหน่วยงานการศึกษาได้ถูกส่งตัวมายังจุดเกิดเหตุเพื่อประเมินหาสาเหตุการถล่มของอุโมงค์ การกู้ภัยดำเนินไปได้หลังใช้เครื่องจักรเจาะอุโมงค์สองอัน โดยอันที่สองนำมาใช้เนื่องจากอันแรกเจาะด้วยความเร็วไม่เพียงพอ

การช่วยเหลือดำเนินไปจนวันที่ 28 พฤศจิกายน (17 วันให้หลัง) เมื่อ เครื่องขุดเจาะแบบรูหนู สามารถเจาะทะลวงระยะทางของซากหินที่เหลืออยู่ ตามด้วยการดันท่อเข้าไปยังจุดที่คนติดอยู่ด้วยมือ คนงานได้รับการกู้ภัยออกมาทีละคนออกมาทางเปลหามตลอดทั้งวัน ต่อมาเมื่อเวลา 20:50 IST รัฐบาลรัฐอุตตราขัณฑ์ยืนยันว่าคนงานทั้ง 41 คนได้รับการกู้ภัยสำเร็จแล้ว ผู้ว่าการรัฐ ปุษกร สิงห์ ธมี และรัฐมนตรีกระทรวงการขนส่งทางถนนและทางด่วนของรัฐ วีเค สิงห์ เดินทางไปยังจุดเกิดเหตุเพื่อต้อนรับคนงานที่ได้รับการกู้ภัย มีรายงานว่าคนงานทั้งหมดมีสภาพสุขภาพดี ทั้งหมดถูกนำส่งที่หน่วยแพทย์ในจินยลิเสาร์เพื่อทำการตรวจประเมินเบื้องต้น และในวันถัดมา (29 พฤศจิกายน) ทั้งหมดจึงได้รับการขนส่งทางอากาศไปยังสถาบัน AIIMS ฤษีเกศ ผ่านทางเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพอากาศอินเดีย เพื่อทำการตรวจประเมินเพิ่มเติม หลังการประเมินที่ฤษีเกศ คนงาน 40 ได้รับการประเมินว่าอยู่ในสภาพดี และได้รับการปล่อยกลับบ้านในวันที่ 1 ธันวาคม

## อ้างอิง
กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2024

**กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2024** มีกำหนดจัดขึ้นที่ศูนย์สกีวิบากอัลเพนเซียและศูนย์สกีกระโดดไกลอัลเพนเซีย ในแดกวัลรยอง-มยอน ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งแต่วันที่ 29-31 มกราคม ค.ศ. 2024

## สรุปเหรียญรางวัล

## การคัดเลือก
### สรุปผล

นี่คือรายการโควต้าชั่วคราว ณ วันที่ 6 ตุลาคม 2023

## อ้างอิง

2024
สกีนอร์ดิกผสม
กีฬาฮอกกี้น้ำแข็งในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2024

**กีฬาฮอกกี้น้ำแข็งในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2024** จะจัดขึ้นที่ศูนย์ฮอกกี้คังนึง ในคังนึง ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งแต่วันที่ 20-31 มกราคม ค.ศ. 2024

จะมีการแข่งขันทั้งหมด 4 รายการ ได้แก่ ทีมชายและหญิง (หกทีมต่อเพศ) ควบคู่ไปกับการแข่งขัน 3x3 สำหรับแต่ละเพศ ประเทศที่ผ่านการคัดเลือกสำหรับการแข่งขัน 6x6 จะคัดเลือกทีมที่มีนักกีฬา 18 คน ส่วนประเทศที่ผ่านการคัดเลือกสำหรับการแข่งขัน 3x3 จะคัดเลือกทีมที่มีนักกีฬา 13 คน โดยเจ้าภาพประเทศเกาหลีใต้ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมในทั้งสองรายการ แต่เป็นรายการต่างเพศ

## สรุปเหรียญรางวัล
### ตารางสรุปเหรียญรางวัล

## การคัดเลือก
;การจัดอันดับ

## อ้างอิง

2024
ฮอกกี้น้ำแข็ง
วัดโล่ห์สุทธาวาส

**วัดโล่ห์สุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดหลวง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง

วัดโล่ห์สุทธาวาสสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2410 โดยมีนางโล่ห์เป็นผู้สร้าง ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดยายโล่ห์** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2427 การบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มมาตั้งแต่สมัยที่พระครูวิบูลวิหารกิจเป็นเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะมีอุโบสถ ซึ่งภายในอุโบสถชั้นล่างสามารถเดินลอดอุโบสถสวรรค์เพื่อเป็นสิริมงคล และยังเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกตและพระบรมสารีริกธาตุ ส่วนอุโบสถชั้นบนประดิษฐานพระพุทธอนันตชินเป็นพระประธาน และมีภาพจิตรกรรมฝาผนังพระพุทธประวัติ มีรูปหล่อของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) จับยามสามตา บริเวณเดียวกันยังจัดแสดงหุ่นขี้ผึ้งของเกจิอาจารย์ชื่อดังต่าง ๆ และมีพระพุทธไสยาสน์

## อ้างอิง

โล่ห์สุทธาวาส
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดอ่างทอง
แผ่นดินไหวในประเทศเนปาล พ.ศ. 2566

เกิดแผ่นดินไหวขนาด 5.7 ในอำเภอชาชรโกฏ รัฐกรรณาลี ประเทศเนปาล เมื่อเวลา 23:47 NPT ของวันที่ 3 พฤศจิกายน 2023 เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 154 ราย และบาดเจ็บอย่างน้อย 375 คน แผ่นดินไหวครั้งนี้มีแรงสั่นสสะเทือนรับรู้ได้ในพื้นที่อื่นของประเทศเนปาล, ตอนเหนือของอินเดีย และถือเป็นแผ่นดินไหวครั้งที่ร้ายแรงที่สุดของเนปาลนับตั้งแต่เมื่อปี 2015

องค์การสำรวจธรณีวิทยาสหรัฐ (USGS) ระบุว่าแผ่นดินไหวนี้มีขนาด  5.7 และมีความลึกอยู่ที่  ศูนย์วิจัยและติดตามแผ่นดินไหวแห่งชาติ (National Earthquake Monitoring and Research Center) ของเนปาล บันทึกแผ่นดินไหวได้ที่ขนาด 6.4 โลคัลแมกนิจูดสเกล () มีบันทึกอาฟเตอร์ช็อกได้ 483 ครั้ง อย่างน้อยหกครั้งมีขนาดมากกว่า 4.0 จุดศูนย์กลางโดยประมาณของแผ่นดินไหวอยู่ที่รามิทันท์ อำเภอชาชรโกฏ และมีอาฟเตอร์ช็อกขนาด 5.3 เกิดขึ้นตามมาในวันที่ 6 พฤศจิกายน

มีบ้านเรือนเสียหายประมาณ 62,039 หลัง ในสิบสามอำเภอ จำนวนนี้ 26,550 หลังถล่ม ส่วนใหญ่อยู่ในอำเภอรุขุมเวสต์ ผู้เสียชีวิตสี่สิบสองคน ในจำนวนนี้มีห้าคนที่เป็นครอบครัวเดียวกัน และยอดบาดเจ็บอีกกว่า 100 คน มีรายงานมาจากอาฐพีสโกฏ ในเทศบาลเดียวกันนี้มีบ้านเรือนเสียหายหรือถูกทำลายมากกว่า 5,000 หลัง

แผ่นดินไหวนี้รับรู้ได้ถึงกาฐมาณฑุ และในอินเดีย รวมถึงเมืองลักเนา, ปัฏนา และ นิวเดลี เป็นผลให้ผู้คนตื่นตระหนกและหนีออกจากอาคาร ในนครพาหไรจ์ และ ชัยปุระ มีรายงานอาคารบ้านเรือนมีรอยร้าว

## กลไกเปลือกโลก
เนปาลตั้งอยู่ในแนวเทือกเขาหิมาลัยซึ่งเป็นเขตที่มีแผ่นดินไหวเกี่ยวเนื่องกับการชนกันของทวีประหว่างแผ่นอินเดียและแผ่นยูเรเชียที่มีการมุดตัวหากันอย่างต่อเนื่อง ในอัตรา 40–50 มม. (1.6–2.0 นิ้ว) ต่อปี แผ่นอินเดียมุดเข้าไปใต้เปลือกทวีปของแผ่นยูเรเชียน ทำให้เกิดรอยเลื่อน แผ่นดินไหวตามแนวรอยเลื่อนประเภทแรงผลักเหล่านี้ ได้สร้างความเสียหายร้ายแรงในสมัยประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แผ่นดินไหวใน พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:แผ่นดินไหวในประเทศเนปาล
โฮมสวีตโฮม : กำเนิดใหม่

**โฮมสวีตโฮม : กำเนิดใหม่** () เป็นภาพยนตร์ฮอลลีวูด แนวเขย่าขวัญ เหนือธรรมชาติ ที่สร้างจากเกมชื่อดังฝีมือคนไทยอย่างแฟรนไชน์โฮมสวีตโฮม โดยมีอเล็กซานเดอร์ คีเซิล และสเตฟเฟน แฮคเคอร์ สองผู้กำกับชาวเยอรมันรับหน้าที่เป็นผู้กำกับ นำแสดงโดยนางเอกสาวชื่อดังของไทย ญาญ่า–อุรัสยา เสปอร์บันด์ ร่วมด้วย มิเชล มอร์โรเน, วิลเลียม โมสลีย์ และอเล็กซานเดอร์ ลี นับเป็นภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่องแรกของอุรัสยา โดยเริ่มถ่ายทำคิวแรกเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2566 กระทั่งวันที่ 7 ธันวาคม 2566 ทางกองถ่ายทำได้เปิดโอกาสให้สื่อมวลชนเข้ามาเยี่ยมชมกองถ่ายซึ่งกำลังถ่ายทำในคิวที่ 11 พร้อมกับสัมภาษณ์บรรดานักแสดงนำทั้ง 4 คน กระทั่งได้ถ่ายทำคิวสุดท้ายเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม 2566 รวมทั้งสิ้น 21 คิว

## เรื่องย่อ
เจค (วิลเลียม โมสลีย์) ตำรวจหนุ่มที่หลุดเข้าไปในดินแดนที่เรียกว่า "นิวรณ์" ที่เต็มไปด้วยวิญญาณร้ายที่มีบ่วงติดค้าง ระหว่างตามจับผู้ร้ายกราดยิงในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ด้วยความช่วยเหลือจากพระภิกษุผู้ลึกลับ (อเล็กซานเดอร์ ลี) เจคต้องแข่งกับเวลาเพื่อช่วยภรรยาของเขา ปรางค์ (อุรัสยา เสปอร์บันด์) ที่หลุดมาในดินแดนนี้เช่นกัน พร้อมทั้งหยุดยั้ง เมฆ (มิเชล มอร์โรเน) ผู้ลึกลับ จากการเปิดประตูนรกโดยใช้ปรางค์เป็นเครื่องสังเวย

## นักแสดง

## เข้าฉาย
*โฮมสวีตโฮม : กำเนิดใหม่* เข้าฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2025 ทำรายได้ 235,442 เหรียญสหรัฐ (ประมาณ 7,800,000 บาท) จากบ็อกซ์ออฟฟิศนอกสหรัฐอเมริกา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ระทึกขวัญ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่สร้างจากวิดีโอเกม
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในประเทศไทย
หมวดหมู่:อิ๊กดราซิลกรุ๊ป
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกันในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติไทย
จอร์เจีย (กาแฟ)

**จอร์เจีย** (; Georgia) เป็นตราเครื่องดื่มกาแฟที่จำหน่ายโดยบริษัทโคคาโคลา ตั้งชื่อตามรัฐจอร์เจีย บ้านเกิดของโคคาโคลา และเปิดตัวในปี 1975 โดยบริษัทโคคาโคลาประเทศญี่ปุ่น ต่อมาได้ขยายฐานการจำหน่ายไปยังประเทศสิงคโปร์, เกาหลีใต้, อินเดีย, บาห์เรน และสหรัฐ

## ประวัติศาสตร์
จอร์เจียเปิดตัวครั้งแรกในปี 1975 โดยบริษัทโคคาโคลา (ประเทศญี่ปุ่น) ซึ่งเป็นบริษัทลูกสัญชาติญี่ปุ่น จอร์เจียประสบความสำเร็จมากที่สุดในประเทศญี่ปุ่น โดยเป็นเครื่องดื่มกาแฟที่มียอดจำหน่ายมากที่สุด รวมถึงเป็นเครื่องดื่มที่ขายดีที่สุดของบริษัท ข้อมูลเมื่อปี 2007 ระบุว่ายอดขายของจอร์เจียในญี่ปุ่นมากกว่าสองเท่าของโคคาโคลา

กาแฟจอร์เจียเข้าสู่ตลาดสหรัฐอเมริกาในปี 2009 กระนั้นมีวางจำหน่ายเป็นพิเศษเพียงในร้านของชำเอเชีย โคคาโคลาอินเดียวางจำหน่ายจอร์เจียในรูปที่ไม่ใช่กระป๋องเช่นกัน

## การตลาด
ตัวละครจาก "ทวินพีกส์" ของเดวิด ลินช์ นำมาใช้ในการโฆษณาชุดสี่ตอนในปี 1991 ในบริการชุมชนออนไลน์ของเพลย์สเตชั่นโฮมสำหรับเพลย์สเตชั่น 3 มีการตั้งตู้กดน้ำโดยโคคาโคลาในหน้าโฮมในชื่อ "สถานีพักจอร์เจีย" ("Georgia Break Station") ซึ่งมีของจากตัวละครสมมติ และ "ซีปอง" (C-pons) ซึ่งเป็นคูปองดิจิทัลสำหรับใช้รับเครื่องดื่มได้จริงจากตู้กดน้ำจริง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Georgia Coffee , current site on Coca-Cola (Japan)  live 2021 September
* Georgia Coffee, web archive of Coca-Cola (Japan)  2008 September
* Georgia Coffee, on Coca-Cola (India) website 
* Georgia Coffee 
* Georgia Coffee, on Coca-Cola (U.S.) website
เฉา ก้ง

**เฉา ก้ง** (; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 223) เป็นเจ้าชายของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน 

## ประวัติ
เฉา ก้งเป็นโอรสของโจผี จักรพรรดิลำดับแรกของรัฐวุยก๊ก พระมารดาคือจางจี (張姬) พระสนมของโจผี เฉา ก้งได้รับฐานันดรศักดิ์เป็นอ๋องแห่งชิงเหอ (清河王 *ชิงเหอหวาง*) ในปี ค.ศ. 222 ในปีถัดมาเฉา ก้งสิ้นพระชนม์ ฐานันดรศักดิ์อ๋องแห่งชิงเหอได้ถูกยกเลิกไปเพราะเฉา ก้งไม่มีโอรสผู้สิบทอดฐานันดรศักดิ์

## พงศาวลี

## ดูเพิ่ม
* พงศาวลีวุยก๊ก#หลี่กุ้ยเหริน, ซูจี, จางจี และซ่งจี
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *[[จดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).

หมวดหมู่:เจ้าชายของวุยก๊ก
เฉา เจี้ยน

**เฉา เจี้ยน** (; สิ้นพระชนม์ ธันวาคม ค.ศ. 225 หรือ มกราคม ค.ศ. 226) เป็นเจ้าชายของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน 

## ประวัติ
เฉา เจี้ยนเป็นโอรสของโจผี จักรพรรดิลำดับแรกของรัฐวุยก๊ก พระมารดามีชื่อสกุลว่าจู (朱) เป็นพระสนมของโจผีผู้มีระดับสนมเป็น*ชูเยฺวี่ยน* (淑媛) เฉา เจี้ยนได้รับฐานันดรศักดิ์เป็นอ๋องแห่งตงอู่หยาง (東武陽王 *ตงอู่หยางโหว*) ในเดือนสิงหาคมหรือกันยายน ค.ศ. 225 แต่สิ้นพระชนม์ในอีกไม่กี่เดือนต่อมาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 225 หรือมกราคม ค.ศ. 226 

ในปี ค.ศ. 235 เฉาเจี้ยนได้รับสมัญญานามว่า "หฺวายหวาง" (懷王)

ฐานันดรศักดิ์อ๋องแห่งตงอู่หยางได้ถูกยกเลิกไปเพราะเฉา เจี้ยนไม่มีโอรสผู้สิบทอดฐานันดรศักดิ์

## พงศาวลี

## ดูเพิ่ม
* พงศาวลีวุยก๊ก#ผานชูเยฺวี่ยน, จูชูเยฺวี่ยน และฉิวเจาอี๋
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *[[จดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).

หมวดหมู่:เจ้าชายของวุยก๊ก
บอส คอฟฟี่

**บอส** (; Boss) เป็นตราสินค้าของกาแฟและเครื่องดื่มรสกาแฟในรูปกระป๋องและขวดพลาสติกที่วางจำหน่ายโดยซันโตรีในประเทศญี่ปุ่น 

บอสเปิดตัวครั้งแรกในปี 1992 และเป็นหนึ่งในตราสินค้ากาแฟกระป๋องจำนวนมากในญี่ปุ่น นับตั้งแต่ปี 2006 หลังนักแสดงชาวอเมริกัน ทอมมี ลี โจนส์ ได้ปรากฏตัวในโฆษณาโทรทัศน์ชุดและป้ายโฆษณาของบอสอยู่บ่อยครั้ง เขาได้กลายมาเป็นหนึ่งในใบหน้าที่เป็นที่คนจำได้มากที่สุดในญี่ปุ่น 

ซันโตรีบอสได้ไปเปิดตัวในออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์ และสหรัฐ ในปี 2019 โดยวางจำหน่ายสินค้าอยู่สองชนิด ตราสินค้าที่จำหน่ายในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์มีลักษณะพิเศษคือตราสินค้าไม่มีไปป์อยู่

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
ยุทธการที่หับป๋า (ค.ศ. 231)

**ยุทธการที่หับป๋า** () เป็นการรบระหว่างรัฐวุยก๊กและง่อก๊กในปี ค.ศ. 231 ในยุคสามก๊กของจีน 

## ภูมิหลัง
ในปี ค.ศ. 230 รัฐวุยก๊กก่อสร้างป้อมปราการใหม่ที่หับป๋า (合肥 *เหอเฝย์*) เพื่อป้องกันรัฐง่อก๊กที่เป็นรัฐอริ ป้อมปราการแห่งนี้ถูกเรียกด้วยชื่อว่า "ซินเสีย" (新城 *ซินเฉิง*; มีความหมายว่า "เมือง/ป้อมปราการแห่งใหม่")

## ยุทธการ
ในปี ค.ศ. 231 ซุนกวนจักรพรรดิง่อก๊กนำทัพเข้าโจมตีซินเสีย หมันทองเขียนฎีกาถวายโจยอยจักรพรรดิวุยก๊กทูลขอกำลังทหารจากมณฑลกุนจิ๋วและอิจิ๋วไปช่วยป้องกันซินเสีย ไม่นานหลังจากกองกำลังยกมาถึง ซุนกวนก็ล่าถอยไปโดยไม่เข้าโจมตีซินเสีย สฺวี เซฺวียน (徐宣) ที่ปรึกษาคนหนึ่งของโจยอยเตือนว่านี่เป็นแผนของฝ่ายง่อก๊ก หากกองกำลังวุยก๊กแยกย้ายไป ซุนกวนจะกลับมาโจมตีอีกครั้ง หลังจากนั้นประมาณสิบวัน ซุนกวนก็กลับมาล้อมซินเสีย แต่หมันทองได้เตรียมพร้อมเต็มกำลังและขับไล่ทัพง่อก๊กไปได้อย่างง่ายดาย

ต่อมาซุนกวนตระหนักว่าตนไม่สามารถยึดซินเสียด้วยกำลัง จึงทรงพระราชดำริถึงความสำเร็จจากการแสร้งแปรพักตร์ของจิวหองในยุทธการที่เซ็กเต๋งและคิดการจะลองใช้แนวทางนี้อีกครั้ง ซุนกวนจึงให้ซุน ปู้ (孫布) พระญาติของพระองค์แสร้งแปรพักตร์ไปเข้าด้วยวุยก๊กเพื่อลวงให้หวาง หลิง (王淩) เจ้ามณฑลยังจิ๋วที่วุยก๊กแต่งตั้งเข้ามาสู่กับดัก ซุนกวนจัดทหารซุ่มไว้ที่ฝูหลิง (涪陵)

ซุน ปู้ขอให้หวาง หลิงส่งทหารมารับตนไปเข้าด้วยวุยก๊ก หวาง หลิงจึงส่งคำขออนุญาตไปถึงเหล่าผู้บังคับบัญชาเหนือตน หนึ่งในเหล่าผู้บังคับบัญชาคือหมันทอง ซึ่งไม่เชื่อว่าการแปรพักตร์ของซุน ปู้เป็นเรื่องจริง หมันทองจึงส่งจดหมาย (ในนามของหวาง หลิง) ไปถึงซุน ปู้ แจ้งว่ายินดีเป็นอย่างยิ่งที่ซุน ปู้ต้องการแปรพักตร์ แต่ก็อธิบายไปว่าตนเกรงว่าหากส่งกองกำลังไปน้อยเกินไปก็ไม่อาจปกป้องซุน ปู้ได้ แต่หากส่งกำลังไปมากเกินไปก็จะดึงดูดความสนใจฝ่ายง่อก๊กมากเกินไป ในจดหมายจึงโน้มน้าวให้ซุน ปู้คิดวิธีการหนีจากซุนกวนอย่างเงียบ ๆ ในขณะเดียวกัน โจยอยก็มีรับสั่งเรียกหมันทองมาเข้าเฝ้า ก่อนที่หมันทองจะไปเข้าเฝ้าได้สั่งหัวหน้าเลขานุการของตนว่าอย่ามอบทหารให้แก่หวาง หลิงในการไปรับตัวซุน ปู้ หวาง หลิงไม่ได้รับทหารจำนวนมากจึงส่งกองกำลังจำนวนน้อยไปคุ้มกันซุน ปู้ กองกำลังนี้ถูกซุ่มโจมตีที่ฝูหลิงและแตกพ่ายไป อย่างไรก็ตามด้วยการมองการณ์ไกลของหมันทอง การพ่ายแพ้นี้จึงไม่ส่งผลกระทบอะไรในภาพรวม กลยุทธ์ของซุนกวนในการกำจัดกองกำลังของวุยก๊กที่หับป๋าจึงล้มเหลว

## ผลสืบเนื่อง
หมันทองถูกเรียกตัวไปยังราชสำนักวุยก๊ก เหตุเพราะฎีกาที่หวาง หลิงทูลเกล้าฯ ถวาย หวาง หลิงนั้นไม่ถูกกันกับหมันทองซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชา จึงกล่าวหาในฎีกาว่าหมันทองชราเกินไปและชอบเสพสุราจึงไม่เหมาะกับตำแหน่งสำคัญ โจยอยจึงมีรับสั่งเรียกตัวหมันทองมาเข้าเฝ้าเพื่อพระองค์จะทรงวินิจฉัยด้วยพระองค์เอง เมื่อโจยอยได้พบกับหมันทอง พระองค์ตัดสินว่าหมันทองเหมาะกับหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจึงให้หมันทองกลับไปปฏิบัติหน้าที่เดิมที่ซินเสีย

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *[[จดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
* ซือหม่า กวาง (1084). *[[จือจื้อทงเจี้ยน]]*.

หับป๋า ค.ศ. 231
หมวดหมู่:พ.ศ. 774
เหตุโรงพลศึกษาถล่มในฉีฉีฮาร์ พ.ศ. 2566

หลังคาของโรงพลศึกษาโรงเรียนมัธยมศึกษาหมายเลข 34 ฉีฉีฮาร์ ในเมืองฉีฉีฮาร์ มณฑลเฮย์หลงเจียง ประเทศจีน ถล่มลงมาในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 เมื่อเวลา 14:56 น. ตามเวลาท้องถิ่น เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 11 คน และบาดเจ็บอีก 4 คน

## ภูมิหลัง
โรงเรียนที่เกิดเหตุคือโรงเรียนมัธยมศึกษาหมายเลข 34 ฉีฉีฮาร์ (No 34 Middle School of Qiqihar) ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐ ตั้งอยู่ในอำเภอหลงชา เมืองฉีฉีฮาร์ เปิดสอนระดับมัธยมศึกษตอนต้น (ชั้นปี 2) ฉีฉีฮาร์เป็นนครระดับมณฑลที่มีประชากร 5 ล้านคน เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดอันดับสองในมณฑลเฮย์หลงเจียง โรงพลศึกษาหลังที่ถล่มสร้างขึ้นในปี 1997 มีขนาดพื้นที่ 1,200 ตารางเมตร

## เหตุการณ์

โรงพลศึกษาถล่มลงมาเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2023 เวลา 14:56 น. ตามเวลาท้องถิ่น ตามข้อมูลของสำนักงานกู้ภัยและดับเพลิงของมณฑล และรายงานผ่านทางซินหัว หลังคาของโรงพลศึกษาและวัสดุก่อสร้างซึ่งทำมาจากเพอร์ไลต์ที่จัดวางไว้อย่างไม่ถูกต้องทับอยู่ด้านบนหลังคา ได้ถล่มลงมาบนพื้นทั้งหมด ในตอนนั้นมีคนอยู่ภายใน 19 คน หลบหนีทัน 4 คน ที่เหลือทั้ง 15 คนติดอยู่ภายใน เกือบทั้งหมดเป็นเด็กนักเรียน เข้าใจว่าเด็กที่ติดอยู่ภายในส่วนใหญ่เป็นสมาชิกของทีมวอลเลย์บอลของโรงเรียนนี้หรือโรงเรียนอื่นในละแวกใกล้เคียง รายงานอ้างว่าเด็กกำลังซ้อมกีฬาอยู่ขณะที่เกิดเหตุหลังคาถล่ม โดยทีมดังกล่าวนั้นมีรายงานว่าเพิ่งจะชนะในอันดับที่สองในการแข่งขันระดับมณฑล ในจำนวน 15 คนที่ติดอยู่ภายใน เป็นผู้คุมซ้อมสองคน ที่เหลือเป็นเด็กนักเรียน

มีรถดับเพลิงรวม 39 คัน และนักกู้ภัย 159 คนถูกส่งไปยังจุดเกิดเหตุ นักกู้ภัยสามารถกู้คนออกมาได้แปดคนภายในเวลา 17:30 น. และอีก 6 คนก่อนที่พระอาทิตย์ลับไป คนสุดท้ายช่วยออกมาได้เมื่อเวลา 10:00 น. ของเช้าวันต่อมา 5 คนเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ 6 คนเสียชีวิตที่โรงพยาบาล และอีก 4 คนบาดเจ็บ ผู้คุมซ้อมรอดชีวิตคนเดียว อีกคนหนึ่งเสียชีวิต

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภัยพิบัติในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ประเทศจีนในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ภัยพิบัติในประเทศจีน
หมวดหมู่:มณฑลเฮย์หลงเจียง
ยุทธการที่หับป๋า (ค.ศ. 233)

**ยุทธการที่หับป๋า** () เป็นการรบระหว่างรัฐวุยก๊กและง่อก๊กในปี ค.ศ. 233 ในยุคสามก๊กของจีน 

## ภูมิหลิง
ในปี ค.ศ. 230 รัฐวุยก๊กก่อสร้างป้อมปราการใหม่ที่หับป๋า (合肥 *เหอเฝย์*) เพื่อป้องกันรัฐง่อก๊กที่เป็นรัฐอริ ป้อมปราการแห่งนี้ถูกเรียกด้วยชื่อว่า "ซินเสีย" (新城 *ซินเฉิง*; มีความหมายว่า "เมือง/ป้อมปราการแห่งใหม่")

## ยุทธการ
ในปี ค.ศ. 233 ซุนกวนจักรพรรดิง่อก๊กนำทัพข้ามแม่น้ำแยงซีเข้าโจมตีซินเสีย แต่ป้อมปราการซินเสียต้องอยู่ห่างจากแม่น้ำไปไกล ทัพซุนกวนจึงยังคงอยู่บนเรือนานกว่า 20 วัน หมันทองขุนพลวุยก๊กผู้รักษาซินเสียลอบส่งทหารราบและทหารม้า 6,000 นายไปซุ่มรออยู่ใกล้แม่น้ำ เมื่อกองกำลังของซุนกวนขึ้นบก ทหารวุยก๊กที่ซุ่มอยู่ก็เข้าโจมตีก็เข้าโจมตีทันที ทหารง่อก๊กถูกสังหารไปหลายร้อยคน ส่วนทหารคนอื่น ๆ ก็จมแม่น้ำตายขณะพยายามหลบหนี ซุนกวนจึงมีรับสั่งให้ถอยทัพ ภายหลังซุนกวนมีรับสั่งให้จวนจ๋องไปโจมตีลู่อาน (六安) แต่ไม่สำเร็จและล่าถอยเช่นกัน

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *[[จดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
* ซือหม่า กวาง (1084). *[[จือจื้อทงเจี้ยน]]*.

หับป๋า ค.ศ. 233
หมวดหมู่:พ.ศ. 776
ยุทธการที่หับป๋า (แก้ความกำกวม)

**ยุทธการที่หับป๋า** อาจหมายถึง:

## ยุทธการในประวัติศาสตร์
*ยุทธการที่หับป๋า (ค.ศ. 208) การรบระหว่างซุนกวนและโจโฉในปี ค.ศ. 208
*ยุทธการที่หับป๋า (ค.ศ. 214-215) หรือเรียกว่ายุทธการที่เสียวเกียว การรบระหว่างซุนกวนและโจโฉระหว่างปี ค.ศ. 214 และ ค.ศ. 215
*ยุทธการที่หับป๋า (ค.ศ. 231) การรบระหว่างง่อก๊กและวุยก๊กในปี ค.ศ. 231
*ยุทธการที่หับป๋า (ค.ศ. 233) การรบระหว่างง่อก๊กและวุยก๊กในปี ค.ศ. 233
*ยุทธการที่หับป๋า (ค.ศ. 234) หรือเรียกว่ายุทธการที่ซินเสีย หับป๋า การรบระหว่างง่อก๊กและวุยก๊กในปี ค.ศ. 234 
*ยุทธการที่หับป๋า (ค.ศ. 253) หรือเรียกว่ายุทธการที่ซินเสีย หับป๋า การรบระหว่างง่อก๊กและวุยก๊กในปี ค.ศ. 253
ชัสวันต์ถฑา

**ชันวันต์ถฑา** (อักษรโรมัน: Jaswant Thada) เป็นอนุสาวรีย์ผู้ล่วงลับในโชธปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นโดยมหาราชาสรทาร สิงห์ แห่งรัฐโชธปุระในปี 1899 เพื่อระลึกถึงบิดา มหาราชาชัสวันต์ สิงห์ ที่สอง รวมถึงใช้งานเป็นสถานที่ประกอบพิธีปลงศพของราชปุตแห่งมารวาร

อนุสรณ์นี้แกะสลักขึ้นมาจากหินอ่อนมกราน ภายในประกอบไปด้วยศาลา, สวนใต้ร่มเงา และสระน้ำขนาดเล็ก ภายในยังประกอบด้วยอนุสรณ์อื่นอีก ส่วนอนุสรณ์ของมหาราชาชัสวันต์ สิงห์ มีตั้งภาพบุคคลของผู้นำและมหาราชาแห่งโชธปุระ เชื่อกันว่าชัสวันต์ถฑานี้สร้างขึ้นโดย ลัลลุ ลาล (Lallu Lal) ผู้ออกแบบวังอุเมทภวันในโชธปุระเช่นกัน

## ระเบียงภาพ

20191210 Jaswant Thada, Jodhpur 1242 7961.jpg|ด้านหน้าของอนุสรณ์
20191210 Jaswant Thada, Jodhpur 1300 7972.jpg|สระน้ำภายใน
Cenetoph-Jaswant Thada - Jodhpur.jpg|ศาลาภายใน
Jodhpur-Jaswant Thada-26-2018-gje.jpg|รายละเอียดของซุ้มโค้ง



## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Jaswant Thada – A beautiful memorial in Jodhour
เทวปรยาค

**เทวปรยาค**  (อักษรโรมัน: Devprayag) เป็นเมืองและนครปัญจายัต ตั้งอยู่ใกล้กับนิวเตหรี ในอำเภอเตหรีครหาวัล รัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย และเป็นหนึ่งในปัญจปรยาคหรือจุดบรรจบทั้งห้าของแม่น้ำอลากานันทะ ตามธรรมเนียมเชื่อกันว่าที่นี่เป็นจุดที่ฤาษี เทวะ ชาร์มา (Dev Sharma) เริ่มต้นชีวิตถือพรต อันเป็นที่มาของชื่อเทวปรยาค เทวปรยาคเป็นหนึ่งในเมืองศักดิ์สิทธิ์สำคัญและจุดหมายปลายทางการจาริกแสวงบุญของชาวฮินดู

ตรงจุดบรรจบของแม่น้ำสองสายที่นี่มีโบสถ์พราหมณ์ตั้งอยู่สี่หลักที่สำคัญ ทางตอนบนของเทวปรยาคเป็นที่ตั้งของมนเทียรรฆุนาถจี 

ประากรตามสำมะโนปี 2001 ของเทวปรยาคอยู่ที่ 2144 เป็นผู้ชาย 52% อัตราการรู้หนังสือของเมืองอยู่ที่ 77% สูงกว่าค่าเฉลี่ยชาติในเวลานั้นที่ 74.5%

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาฮินดู
หมวดหมู่:เมืองในรัฐอุตตราขัณฑ์
มาชุลี

**มาชุลี** (อักษรโรมัน: Mājuli, Majuli, ) เป็นเกาะกลางแม่น้ำในแม่น้ำพรหมบุตร รัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอที่เป็นอำเภอเกาะแห่งแรกของอินเดียตั้งแต่ปี 2016 ในทศวรรษ 1790s เกาะนี้มีขนาด  และลดลงเหลือ  ในต้นศตวรรษที่ 20 ก่อนจะมีการกัดเซาะจนในปี 2014 เกาะเหลือขนาดเพียง  เกาะมาชุลีขนาดลดลงเนื่องพร้อมกับแม่น้ำพรหมบุตรมีขนาดที่กว้างขึ้น

เกาะนี้เกิดจากการแยกสายย่อยของแม่น้ำพรหมบุตรเป็นเขรกูติยะศูตี (Kherkutia Xuti) แม่น้ำสาขา และแม่น้ำสุพันสิริ เกาะมาชุลีสามารถเข้าถึงได้ทางเรือข้ามฟากจากโชรหัต ซึ่งตั้งอยู่ห่างไป 300-400 กิโลเมตรทางตะวันออกของคุวาหาฏี เปาะมาชุลีเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรมของชาวอัสสัมกลุ่มลัทธิไศวะใหม่ 

ในปี 2004 เกาะมาชุลีได้รับกาขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นของยูเนสโก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เกาะในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:รัฐอัสสัม
ซุลเดเท็งริ

**ซุลเดเท็งริ** (อักษรโรมัน: Sülde Tngri) เป็นเทพเจ้าการสงครามม้า หนึ่งในเท็งริ ซึ่งคือกลุ่มของเทพเจ้าในลัทธิชามานมองโกเลียที่มีลำดับศักดิ์สูงสุด และในศาสนาพุทธ รูปของซุลเดเท็งริมักแสดงในรูปของนักรบหุ้มเกราะขี่ม้า ในลัทธิชามานของมองโกเลีย ทุกคนจะมีเทพารักษ์ประจำตัว ซึ่งเรียกว่าซุลเด ส่วนซุลเดเท็งริอาจสามายถึงซุลเดของผู้นำคนสำคัญคนใดก็ตาม แต่หลัก ๆ แล้วมักหมายถึงเทพเจ้าซุลเดประจำตัวของเจงกิสข่าน หน้าที่หลักของซุลเดเท็งริในฐานะเทพเจ้าการสงครามคือการป้องกันผู้ที่บูชาให้ปลอดภัยจากศัตรู และช่วยในหารสงครามกับผู้ที่มารุกราน

ซุลเดเท็งริมักบรรยายถึงในลักษณะเกี่ยวข้องกันกับเจงกิสข่าน ในฐานะซุลเดประจำตัวของเจงกิสข่าน ซุลเดเท็งริเป็นรูปแทนของเจงกิสข่านในรูปตัวตนที่เป็นนักรบ ปราศจากมุมมองอื่น ๆ ของเจงกิสข่านโดยสิ้นเชิง  บางครั้งอาจสับสนซุลเดเท็งริกันกับดายิซุนเท็งริ ซึ่งเป็นเทพเจ้าขี่ม้าเช่นกัน

## อ้างอิง
โรเบร์โต อายาลา

**โรเบร์โต ฟาเบียน อายาลา** (; ; 14 เมษายน ค.ศ. 1973 – ) ฉายา*เอลราตอน* (; "หนู") เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินาผู้ทำหน้าที่เซ็นเตอร์แบ็กให้แก่ฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา ตลอดจนสโมสรฟุตบอลบาเลนเซียและเรอัลซาราโกซาในสเปน, มิลานและนาโปลีในอิตาลี ตลอดจนเฟร์โรการ์ริล, ริเบร์เปลต และราซินกลุบในอาร์เจนตินาบ้านเกิดของเขา

เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกองหลังตัวกลางที่เก่งที่สุดในยุคของเขา ซึ่งโดดเด่นด้วยความเป็นผู้นำและความสามารถในลูกกลางอากาศตลอดอาชีพของเขา แม้ว่าเขาจะตัวเล็กในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กก็ตาม ทั้งนี้ อายาลาเคยทำหน้าที่กัปตันทีมอาร์เจนตินาในการแข่ง 63 นัด เขาลงแข่งในฟุตบอลโลกสามสมัยและลงเล่นให้แก่ทีมชาติทั้งหมด 115 นัด นับเป็นสถิติตามหลังฆาบิเอร์ มัสเชราโน, ฆาบิเอร์ ซาเนตติ และลิโอเนล เมสซิ ในแง่ของการลงเแข่งให้แก่ทีมชาติอาร์เจนตินา

## อาชีพสโมสร

### อาชีพช่วงแรกในอาร์เจนตินา
อายาลาเริ่มต้นอาชีพของเขาในอาร์เจนตินาบ้านเกิดของเขาโดยเป็นนักฟุตบอลสังกัดเฟร์โรการ์ริลโอเอสเต ครั้นหลังจากสามฤดูกาล เขาได้ย้ายไปสังกัดริเบร์เปลต ซึ่งฟอร์มที่ดีของเขาได้ดึงดูดความสนใจต่อสโมสรต่าง ๆ ในทวีปยุโรป

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Argentine Primera statistics at Fútbol XXI 

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวอาร์เจนตินา
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายทีมชาติอาร์เจนตินา
หมวดหมู่:กองหลังตัวกลางฟุตบอลชาย
หมวดหมู่:ผู้เล่นเอซี มิลาน
หมวดหมู่:ผู้เล่นกลุบอัตเลติโกริเบร์เปลต
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรกีฬาฟุตบอลนาโปลี
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย
หมวดหมู่:ผู้เล่นเรอัลซาราโกซา
หมวดหมู่:ผู้เล่นราซินกลุบเดอาเบยาเนดา
หมวดหมู่:ผู้เล่นในลาลิกา
หมวดหมู่:ผู้เล่นในเซเรียอา
หมวดหมู่:นักฟุตบอลโอลิมปิกทีมชาติอาร์เจนตินา
หมวดหมู่:นักฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996
หมวดหมู่:นักฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 1998
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2002
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2006
หมวดหมู่:ผู้เล่นในโกปาอาเมริกา 1995
หมวดหมู่:ผู้เล่นในโกปาอาเมริกา 1999
หมวดหมู่:ผู้เล่นในโกปาอาเมริกา 2004
หมวดหมู่:ผู้เล่นในโกปาอาเมริกา 2007
หมวดหมู่:ผู้เล่นในปริเมราดิบิซิออนเดอาร์เฆนตินา
วัดฝ่าเหมิน

**วัดฝ่าเหมิน** () เป็นวัดพุทธ ตั้งอยู่ที่เมืองฝ่าเหมิน แคว้นฟูเฟิง มณฑลฉ่านซี ประเทศจีน

มีการตั้งทฤษฎีไว้ว่าวัดสร้างขึ้นในยุคสมัยใด ทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่าเนื่องจากอิฐแกละสลักและกระเบื้องหลังคาที่ขุดพบเป็นของราชวงศ์ฮั่น (206 ปีก่อนคริสต์กาล - ค.ศ. 220) จึงเป็นไปได้ว่าวัดนี้สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิโจวเหนือ โดยจักรพรรดิหฺวัน ส่วนหลักฐานทางวรรณกรรมเสนอว่าวัดฝ่าเหมินได้มีอยู่แล้ว และมีขนาดใหญ่โต ในระหว่างราชวงศ์เว่ยเหนือ (ค.ศ. 386&ndash;534) กระนั้น เนื่องจากศาสนาพุทธถูกกดขี่อย่างหนักในสมัยของจักรพรรดิหวู่ในราชวงศ์โจวเหนือ (ค.ศ. 557&ndash;581) วัดฝ่าเหมินถูกทำลายเรียบ

วัดฝ่าเหมินสร้างขึ้นมาใหม่และกลับมามีสถานะอีกครั้งหลังการสถาปนาราชวงศ์ถังขึ้น (618&ndash;907) ในปีแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิเกาจู่ (618) ได้มีการตั้งชื่อวัดว่าวัดฝ่าเหมินขึ้น พร้อมทั้งมีการเรียกหาพระสงฆ์มาจำวัดที่นี่ในปีถัดมา ต่อมาวัดถูกเผาทำลายลงอีกครั้ง ก่อนจะสร้างขึ้นใหม่ในปีที่ห้าของรัชสมัยเจิ้งกวง (631) มีการสร้างเจดีย์ขึ้น เจดีย์หลังดังกล่าวได้สร้างขึ้นใหม่อีกครั้งในปีที่ห้าของจักรพรรดิเกาจง (660) เจดีย์ความสูงสี่ชั้นนี้ตั้งชื่อว่าเป็น "เจดีย์พระธาตุแท้จริง" (*True Relic Pagoda*) จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง จงซงและจักรพรรดินีเว่ย์ซึ่งเป็นผู้อุปถัมภ์พระพุทธศาสนาอย่างแรงกล้า ล้วนฝังร่างของตนไว้ใต้เจดีย์นี้ ร่างของทั้งคู่ถูกขุดขึ้นมาในปี 1978 ในสมัยราชวงศ์ถัง จักรพรรดิแห่งถังได้นำพระบรมสารีริกธาตุมาถวายแก่วัดรวม 7 ครั้ง พร้อมให้มีการขยับขยายทั้งวัดและเจดีย์ หลังการก่อสร้างและต่อเติมหลายครั้ง วัดฝ่าเหมินในเวลานั้นมีขนาดกว้างถึง 24 ลาน (courtyards) เจดีย์หลังเดิมจากสมัยราชวงศ์ถังพังทลายลงมาในสมัยราชวงศ์หมิง และวัดเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหว ในปี 1579 จึงมีการสร้างเจดีย์พระธาตุแท้จริงขึ้นใหม่อีกครั้ง มีลักษณะสูงสิบสามชั้นและสร้างมาจากอิฐเลียนลักษณะของไม้

หลังสาธารณรัฐจีนจัดตั้งขึ้น วัดฝ่าเหมินถูกใช้งานทางการทหารอย่างต่อเนื่อง และเสียหายอย่างหนัก การก่อสร้างใหม่นำโดยสมาคมผู้ใจบุญแห่งจีนเหนือระดมทุนสร้างวัดขึ้นใหม่ในปี 1938-1940 พร้อมทั้งมีการฟื้นฟูศาสนกิจในวัดขึ้นอีกครั้ง ในระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรม โถงและพระพุทธรูปภายในวัดถูกทำลายเสียหายโดยยุวชนแดง เจ้าอาวาสเหลียงชิง () จุดไฟเผาตนเองถึงแก่มรณภาพด้านหน้าเจดีย์พระธาตุแท้จริงเพื่อป้องกันพื้นที่ใต้ดินของวัด พระสงฆ์รูปที่เหลือถูกบังคับลาสิกขาหรือถูกสังหาร หลังปี 1979 รัฐบาลมณฑลฉ่านซีได้สนับสนุนเงินทุนในการฟื้นฟูอาคารโถงมหาวีระ และศาลาพระพุทธรูปโลหะ () วัดฝ่าเหมินได้ถูกส่งมอบคืนจากรัฐกลับสู่ชุมชนพุทธศาสนิกชนในปี 1984 และมีการสร้างเจดีย์พระธาตุแท้จริงขึ้นใหม่ในปี 1985 โดยรัฐบาลมณฑล ในปี 1987 "วังใต้ดิน" ของวัดได้ถูกขุดและเปิดออกเป็นครั้งแรก ภายในได้มีการค้นพบพระธาตุและโบราณวัตถุล้ำค่าจำนวนมาก ในปี 1988 การก่อสร้างเจดีย์ขึ้นใหม่เสร็จสิ้น และมีการเปิดพิพิธภัณฑ์วัดฝ่าเหมินขึ้น อย่างเป็นทางการ ภายในจัดแสดงวัตถุที่ค้นพบจากวังใต้ดินของวัด

พื้นที่ส่วนใหม่ที่ขยายจากตัววัดโดยรัฐบาลมณฑลก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2009 ภายใต้ชื่อ "พื้นที่ทิวทัศน์ทางวัฒนธรรมวัดฝ่าเหมิน" ขนาด  ซึ่งมีอาคารหลังสำคัญคือนมัสเตดาโกบา (Namaste Dagoba) ความสูง 148 เมตร ผลงานออกแบบสร้างโดยสถาปนิกคนเดียวกับที่ออกแบบไทเป 101 ในประเทศไต้หวัน

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 

หมวดหมู่:วัดในประเทศจีน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมณฑลฉ่านซี
จินติ่ง

**จินติ่ง** () ความสูง  จากระดับน้ำทะเล เป็นยอดเขาหลักของเขาเอ๋อเหมย์ในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน ชื่อนี้ยังเป็นชื่อเรียกทั่วไปของ **วัดหวาจ้าง** () ที่สร้างขึ้นบนยอดเขา จินติ่งเป็นหนึ่งในรายชื่อวัดพุทธสำคัญของชาวจีนฮั่นและเป็นวัดที่ตั้งอยู่บนความสูงที่สุดในรายชื่อนี้

จินติ่งเป็นที่รู้จักจาก "อัศจรรย์สี่ประการ" ได้แก่ พระอาทิตย์ขี้น, ทะเลเมฆ, พระอาทิตย์ทรงกลด ("พุทธฉัพพันรังสี") และ "แสงศักดิ์สิทธิ์"

วัดหวาจ้างสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1337 สมัยราชวงศ์หมิง ต่อมาวัดถูกไฟคลอกเสียหายแต่ก็สร้างขึ้นใหม่อยู่หลายครั้ง โดยครั้งล่าสุดเกิดขึ้นระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรมที่ซึ่งจินติ่งถูกใช้งานเป็นสถานีส่งต่อสัญญาณโทรทัศน์ ในปี 1972 ไฟไหม้ลุกลามบริเวณยอดเขาและวัดหวาจ้างซึ่งสร้างด้วยไม้เสียหายทั้งหมด ศาสนวัตถุโบราณสูญสลายไปในเพลิงไหม้ เหลือเพียงวัตถุไม่กี่ชิ้นที่ยังเหลือถึงปัจจุบัน ในปี 2004 ได้มีการสร้างวัดหวาจ้างขึ้นใหม่ภายใต้โครงการแผนพัฒนาและฟื้นฟูของพุทธสมาคมเขาเอ๋อเหมย์ ในโครงการเดียวกันนี้ยังรวมถึงการก่อสร้างรูปปั้นพระสมันตภัทรโพธิสัตว์สิบพักตร์ขึ้นเป็นพระสถูปความสูง 48 เมตร การก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดอย่างเป็นทางการในปี 2006 ในพิธีเปิดวัดมีพระสงฆ์ 300 รูปเข้าร่วม โครงการฟื้นฟูนี้ดึงดูดทั้งนักท่องเที่ยวและศาสนิกชนมายังจินติ่ง และช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจกับการท่องเที่ยว อย่างไรก็ตาม วัดหลังใหม่นี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการก่อสร้างขึ้นใหม่โดยไม่มีบริบททางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของเดิมมาประกอบ เป็นการสร้างวัฒนธรรมขึ้นใหม่อันไม่เป็นของดั้งเดิม ในปี 2016 พรสถูปพระโพธิสัตว์สมันตภัทรได้ปิดชั่วคราวเพื่อทำการบูรณะและปิดทองคำเปลวจำนวน 160,000 ใบ มูลค่าราว 20 ล้านหยวน

## อ้างอิง
จาจา (ทิเบต)

**จาจา** (อักษรโรมัน: Tsatsa, tsa-tsa, tsha-tsha) เป็นเครื่องถวายบูชาคล้ายกับพระเครื่องในศาสนาพุทธแบบทิเบต มีลักษณะเป็นแผ่นขนาดเล็กนูนต่ำ ทำมาจากดินเหนียวขึ้นรูป แต่ก็พบที่ทำมาจากโลหะบ้างเช่นกัน 

จาจามักแสดงรูปชองพุทธศาสนบุคคล รวมถึงพระพุทธเจ้า, เทพเจ้า, คุรุ และศาสนสถาน และสามารถพบจารึกซึ่งมักเป็นพยางค์ศักดิ์สิทธิ์ หรือมนตร์ยาวก็ได้ จาจามักถูกนำมาตั้งถวายบูชาตามสถานที่พิเศษ เช่นในถ้ำที่เชื่อว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ หรือนำมาบรรจุภายในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ เช่นในสถูป นอกจากนี้ยังมีการผลิตจาจาในโอกาสพิเศษ เช่น วันครบรอบวันเกิดของศาสนบุคคลที่สำคัญ หรือเพื่อฉลองการเดินทางเยือนของศาสนบุคคลที่สำคัญ

จาจาส่วนใหญ่ทำมาจากดินเหนียว ส่วนจาจาสำหรับถวายบูชามักทำมาจากโลหะหรือจากวัสดุมีค่า บางครั้งอาจมีการผสมอัฐิของพระสงฆ์ที่ได้รับความเคารพลงไปเล็กน้อยเพื่อให้จาจามีความศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาหรือเพื่อระลึกถึงพระสงฆ์รูปนั้น ๆ หลังนำไปขึ้นรูปด้วยแม่พิมพ์แล้ว จาจาจะนำไปตากแห้งหรือไปเผาให้แห้ง จากนั้นจึงนำไปเคลือบ แกะสลักจารึก หรือทาสี ในระหว่างขบวนการการผลิตจาจานั้นจะมีการสวดมนตร์ไปด้วย การผลิตจาจานั้นมองว่าเป็นการสะสมบุญ สร้างกรรมดี และเป็นหนทางไปสู่การหลุดพ้นจากสังสารวัฏในศาสนาพุทธ

## อ้างอิง

*

หมวดหมู่:พระเครื่อง
เสาเบอลันจง

**เสาเบอลันจง** หรือ **เสาบลันจง** (อักษรโรมัน: Belanjong หรือ Blanjong) เป็นเสาที่สร้างขึ้นในปี 914 อยู่ที่อ่าวเบอลันจง ทางตอนใต้ของซานูร์ บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เสานี้ตั้งขึ้นโดยศรีเกสารีวรรมเทวะ ปฐมกษัตริย์ แห่งราชวงศ์วรรมเทวะของบาหลี เนื้อหาบนจารึกประกอบด้วยการบอกเล่ายุทธการของกษัตริย์ในการยึดครองเกาะ ปัจจุบันเสาเบอลันจงยังอยู่ตรงจุดที่ค้นพบ และมีการสร้างวิหารปิดขึ้นล้อมรอบ โดยทั่วไปมักจะมีเครื่องถวายหรือผ้าห่อพันรอบเสา เสานี้ค้นพบในปี 1932

จารึกที่พบเขียนโดยใช้ภาษาสันสกฤตของอินเดีย และภาษาบาหลีเก่า โดยใช้อักษรนาครีและอักษรบาหลีเก่า อักษรบาหลีเก่ายุคกก่อนนาครีเขียนอยู่บนด้านหนึ่งของเสา ส่วนอีกด้านเป็นจารึกภาษาสันสกฤตที่ใช้อักษรชวาเก่าที่พัฒนามาจากอักษรปัลลวะ หรือที่เรียกว่าอักษรกวี

วันที่ในจารึกใช้ระบบศกะ โดยระบุวันที่จารึกคือวันที่เจ็ด ข้างขึ้น (สปตามยามฺสิต; 'saptāmyāṁ sita') เดือน ผัลคุณ (Phalguna) ปี ศกะ ที่ 835 ตรงกับ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 914 ตามที่คำนวณโดย ลุยส์ ชาลส์ ดาแมส์ (Louis-Charles Damais) 

จารึกส่วนใหญ่เสียหายอย่างหนัก ทำให้ยากต่อการทำความเข้าใจเนื้อหาส่วนใหญ่ของจารึก ในเนื้อหามีการระบุถึงเกาะบาหลีอย่างชัดเจน โดยเรียกว่า "วาลีทวีป" (B.2) การใช้เสียง ว และ บ แทนกันพบได้ทั่วไปในภาษาของบาหลี ในจารึกยังมีการกล่าวถึง "วังสิงหทวาล" หรือ "สิวหทวาลปุเร" (*siṅhadvāla-pure*, A.3) นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นวังสิงหามณฑปที่ปรากฏในจารึกยุคก่อน ๆ ชองบาหลี จารึกยังมีบอกเล่าเรื่องราวความสำเร็จในการยุทธ์ต่อสู้กับศัตรูในสองพื้นที่ คือ กูรุน (Gurun) กับ สุวัล (Suwal) (A.5) ชทุทเทอไฮม์ (Stutterheim) เสนอว่าน่าจะหมายถึงเกาะนอกชายฝั่งบาหลี โดยกูรุนน่าจะหมายถึงเกาะนุสาเปนิดา ส่วนกอริส (Goris) เชื่อว่าเป็นเกาะลมบก ส่วนสุวัลน่าจะเป็นหาดเกเตเวลทางใต้ของสุขาวดีในอำเภอกิอันยาร์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จารึกในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์บาหลี
โปเกมอน สลีป

***โปเกมอน สลีป*** (; ) เป็นวิดีโอเกมแนวSimulationติดตามการนอนหลับที่พัฒนาโดยบริษัทSelect Button จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัด สำหรับแอนดรอยด์และไอโอเอส ในประเทศแคนาดา  ,ประเทศออสเตรเลีย  ,ประเทศนิวซีแลนด์และลาตินอเมริกาในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ในยุโรป  ,แอฟริกาและตะวันออกกลางในวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ในเอเชียในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ในประเทศญี่ปุ่นและสหรัฐในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 โปเกมอน สลีป เปิดตัวเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ในรายการของ Pokémon 2019 Press Conference เปิดตัวพร้อมกับอุปกรณ์เสริมโดยมีชื่อว่า Pokémon GO Plus + แถมมีประกาศระบุว่าจะเปิดตัวเกมผู้เล่นทั่วไปในปี พ.ศ. 2563 อย่างไรก็ตามไม่มีข้อมูลเผยแพร่ซอฟต์แวร์เกมและเลยกำหนดการท้ายปี พ.ศ. 2563 ในปี พ.ศ. 2566 โปเกมอน สลีป ได้กลับมาพูดถึงอีกครั้งในรายการของ Pokémon Presents เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ซึ่งมีการประกาศว่าจะเปิดตัวในฤดูร้อนปี พ.ศ. 2566 เป็นครั้งแรกที่พัฒนาซีรี่ย์เกมโปเกมอนล่าช้าเป็นนานเวลาที่สุดใน 3ปี ส่วนวิธีเล่น2ส่วนใหญ่ๆคือสมาร์ทโฟนและPokémon GO Plus + ส่วนแรกสมาร์ทโฟนวางตำแหน่งใกล้ที่นอนมากที่สุดของคุณแล้วก็ต้องชาร์จแบตตลอดเวลาเปิดฟังก์ชันไมโครเพื่อตรวจจับเสียงกลของคุณสมาร์ทโฟนต้อมคว่ำจอตรงที่นอนเพื่อหน้าจอจะดับอัตโนมัติแถมการเคลื่อนไหวการนอนของคุณ ส่วนที่ 2อุปกรณ์เสริม Pokémon GO Plus + เชื่อมต่อ Bluetooth กับสมาร์ทโฟนของคุณ เวลาคุณจะนอนกดค้างจะมีเสียงเพลงของพิคาชู เพื่อจะวัดการนอนของคุณ แต่ต้องอุปกรณ์เสริมต้องอยู่ใกล้กับที่นอนของคุณด้วยเพื่อวัดการเคลื่อนไหวการนอนของคุณ อุปกรณ์เสริมนี้เพื่อลดการในส่วนแรกของสมาร์ทโฟไม่ต้องอยู่ใกล้ที่นอนมากแถมไม่ต้องชาร์จแบตตลอดเวลาและคว่ำจอตรงที่นอน แต่ข้อเสียของอุปกรณ์เสริมก็คือไม่มีฟังก์ชันตรวจจับเสียงกลการนอนของคุณ อุปกรณ์เสริมสามารถเชื่อมต่อเกมโปเกมอน โกได้อีกด้วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:เกมสำหรับแอนดรอยด์
หมวดหมู่:เกมสำหรับไอโอเอส
หมวดหมู่:เกมผลิตโดยSelect Button
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วิดีโอเกมเล่นฟรี
คานธีโฏปี

**หมวกแก๊ปคานธี** หรือ **คานธีโฏปี** () เป็นหมวกไซด์แคปทำมาจากผ้า *[[khadi|ขาฑี]]* ชื่อของหมวกได้มาจากมหาตมา คานธี ผู้ริเริ่มการสร้างคานธีโฏปีและเป็นผู้ทำให้หมวกนี้นิยมขึ้นมาในระหว่างขบวนการเอกราชอินเดีย หมวกนี้กลายมาเป็นที่นิยมสวมใส่โดยนักเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชอินเดีย และสืบทอดมาเป็นธรรมเนียมของนักการเมืองและนักเคลื่อนไหวทางการเมืองสวมใส่ในอินเดียยุคเอกราช

เมื่อครั้นคานธีสนทนากับกกา กเลลการ ได้อธิบายว่าเขาผลิตหมวกคานธีขึ้นมาเช่นไร เขาระบุว่าตนเองได้มองหาหมวกโฏปีจากทั่วประเทศินเดียเพื่อนมาออกแบบหมวกที่เข้ากันได้กับอากาศที่ร้อนอบอ้าวในอินเดีย สามารถคลุมปิดหัวได้ และง่ายต่อการพกพาในกระเป๋าขนาดเล็ก เขาได้พบว่าโฏปีแบบกัศมีร์มีลักษณะใกล้เคียวที่สุดกับหมวกที่เขาต้องการ แต่หมวกดังกล่าวใช้ผ้าไหมทำ คานธีเขียนว่าเขาเปลี่ยนมาใช้เป็นผ้าฝ้ายสีขาวแทนเนื่องจากผ้าสีขาวเช่นนี้ถูกผลิตมาให้ถูกซักได้บ่อย ๆ และทำความสะอาดได้ง่ายกว่า คานธีโฏปีขึ้นมาได้รับความนิยมในระหว่างขบวนการดื้อแพ่งปี 1920–22 และกลายมาเป็นเครื่องแบบมาตรฐานของคองเกรสอินเดีย และได้รับความนิยมทั่วไปผ่านทางคานธี ภายในปี 1920 ผู้นำชายชาวอินเดียจำนวนมากเลือกสวมใส่หมวกนี้ เจ้าหน้าที่อาณานิคมอังกฤษได้ออกประกาศห้ามการสวมใส่หมวกนี้ในเจ้าพนักงานของยริการพลเมืองอินเดียในแคว้นภาคกลาง

นอกจากนี้ยังมีการกล่าวอ้างว่าหมวกคานธีมีที่มาจากข้อบังคับให้นักโทษคนดำในแอฟริกาใต้ต้องสวมหมวกคุมหัวขนาดเล็กในช่วงต้นศตวรรษที่ 20

หมวกนี้ยังคงความนิยมในยุคลปัจจุบัน และนิยมสวมใส่โดยทั่วไปในผู้ชายตามพื้นที่ชนบทของรัฐมหาราษฏระ นอกจากนี้ ในระหว่างการกล่าวสนุทรพจน์ "ข้าพเจ้ามีความฝัน" ของมาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ ในปี 1963 จะสามารถสังเกตเห็นคนที่ยืนหลังเขาจำนวนหนึ่งสวมหมวกคานธีโฏปีเช่นกัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องแต่งกายอินเดีย
หมวดหมู่:หมวก
หมวดหมู่:มหาตมา คานธี
หมวดหมู่:วัฒนธรรมอินเดีย
รามลีลา

**รามลีลา** () เป็นการแสดงนาฏกรรมที่บอกเล่าเรื่องราวชองพระรามจากรามายณะ หรือจากวรรณกรรมทุติยภูมิที่มีที่มาจากรามายณะ เช่น รามจริตมนัส คำว่ารามลีลานี้มีความหมายกว้าง และสามารถใช้เรียกการแสงนาฏศิลป์เกี่ยวกับพระรามจำนวนมาก ที่จัดแสดงในระหว่างเทศกาลเฉลิมฉลองนวราตรีในประเทศอินเดีย หลังเสร็จการแสดงอันบอกเล่าเรื่องราวของชัยชนะของความดีเหนือความชั่ว รามรีลาจะเฉลิมฉลองจุดสูงสุดในคืนวิชัยทศมิ ที่ซึ่งหุ่นจำลองขนาดใหญ่รูปอสูร เช่น รากษส หรือทศกัณฐ์ นำมาเผาด้วยไฟหรือด้วยพลุ

พระรามเป็นอวตารปางที่เจ็ดของพระวิษณุตามคติศาสนาฮินดูและเป็นตัวละครหลักกลางในรามายณะ มหากาพย์ภาษาสันสกฤตที่ผสมผสานการแสดงนาฏกรรมเข้ากับเนื้อเรื่องที่ขับเคลื่อนด้วยคุณค่าทางจริยธรรม รามลีลาเป็นการดัดแปลงมาจากเรื่องราวในมหากาพย์นี้ รามลีลาส่วนใหญ่ในอินเดียเหนือมีรากฐานมาจากวรรณกรรรมทุติยภูมิที่มีที่มาจากรามายณะอีกที ซึ่งคือ *[[Ramcharitmanas|รามจริตมนัส]]* เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 16 ด้วยภาษาพื้นถิ่นอวัธ ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้เคียงกับภาษาฮินดี) โดยตุลสีทาส

รามลีลาได้รับการขึ้นทะเบียนโดยยูเนสโกให้เป็นหนึ่งในมรดกโลกที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติในปี 2008 เมืองที่มีความสำคัญทางศาสนาฮินดู เช่น อโยธยา, พาราณสี, วฤนทาวัน, อัลโมรา, สัตนะ และ มธุพานี ล้วนมีรามลีลาที่มีความโดดเด่นและมีชื่อเสียง รามลีลายังแพร่หลายมาเป็นส่วนหนึ่งหรือมีอิทธิพลซึ่งนาฏกรรมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในชุมชนฮินดูของบาหลี, พม่า, กัมพูชา และประเทศไทย และหลังการอพยพย้ายถิ่นฐานของชาวอินเดียในศตวรรษที่ 19-20 ไปยังยุโรปและพื้นที่อื่น ๆ ของโลก การเฉลิมฉลองรามลีลาได้แพร่หลายและพบได้ในบริเวณอื่น ๆ ของโลก เช่น สิงคโปร์ มาเลเซีย ตอลดจนฟีจี กายอานา แอฟริกาใต้ สหรัฐ แคนาดา สหราชอาณาจักร เป็นต้น

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 
* 
*
*
* 
*
*
* 
**Actors, Pilgrims, Kings And Gods: The Ramlila of Ramnagar*, by Anuradha Kapur, Seagull, 2006. .
*"Peasants in the Pacific: A Study of Fiji Indian Rural Society," Adrian C. Mayer, Routledge & Kegan Paul, London, 1973.
*"The Cambridge Guide to Asian Theatre," James R. Brandon, Cambridge University Press, 1997.

หมวดหมู่:วัฒนธรรมอินเดีย
หมวดหมู่:นาฏศิลป์อินเดีย
หมวดหมู่:ศาสนาฮินดู
ภาโอนา

**ภาโอนา** (; Bhaona) เป็นรูปแบบศิลปกรรมพื้นถิ่นเพื่อความบันเทิงโดยมีเนื้อหาทางศาสนาที่พบได้มากในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย  ภาโอนาเป็นผลงานสร้างสรรค์ของมหาบุรุษ ศรีมันตะ ศังกรเทพ เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 16 สร้างขึ้นเพื่อส่งต่อเนื้อหาทางศาสนาแก่ชาวบ้านผ่านทางรูปแบบความบันเทิง ต่อมา ศรีมันตะ มหาเทพ ได้เขียนบทละครขึ้นเพิ่มเติมเช่นกัน การแสดงภาโอนายังมีความเกี่ยวเนื่องกันกับอันกิยะนัต ภาโอนามักจัดแสดงตามสาตระ และ นามครห์ ในรัฐอัสสัม ลักษณะพิเศษบางประการของภาโอนา เช่น เนื้อเรื่อง เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ การวางเท้าของตัวละคร ที่ทำให้ภาโอนามีความแตกต่างโดดเด่นจากการแสดงละครรูปแบบอื่น ๆ

ตัวละครในการแสดงภาโอนานั้นประกอบด้วย สูตราธร (Sutradhar) หรือ สูตราธรี (Sutradhari) ซึ่งเป็นตัวละครสำคัญในภาโอนา มีบทบาทในการแสดง ขับร้อง กล่าวบทกวี และบรรยายแต่ละฉากของภาโอนาว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ภาโอริยะ (Bhaoriya) ซึ่งคือตัวละครที่แสดงตามบท, คยัน (Gayan) นักร้อง และ พยัน (Bayan) ซึ่งเล่นเครื่องดนตรีต่าง ๆ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นาฏศิลป์อินเดีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมอินเดีย
หมวดหมู่:รัฐอัสสัม
ศิลปะหน้ากากของรัฐอัสสัม

**ศิลปะหน้ากาก**ของรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย มีธรรมเนียมมาอย่างยาวนาน และพัฒนาขึ้นพร้อมกับกระแสของลัทธิไวษณวะใหม่ที่ริเริ่มโดยศรีมันตะ ศังกรเทพ ในศตวรรษที่ 15 มีการพัฒนาหน้ากากขึ้นสามแบบเพื่อใช้ในการแสดงภาโอนา ศิลปะการผลิตสร้างหน้ากากยังคงแพร่หลายตามสาตรในอัสสัมเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยเฉพาะที่สามคุรี (*Samaguri Satra*) ซึ่งเป็นศูนย์กลางที่สำคัญหนึ่งของการผลิตหน้ากากในอัสสัม

หน้ากากเหล่านี้เรียกในภาษาอัสสัมว่า "มุข" (*Mukha*) มีหลายรูปแบบ เช่น มุขมุข (*Mukh mukha*; หน้ากากปิดหน้า), โพรมุข (*Bor mukha*; หน้ากากและชุดซึ่งปิดทั้งร่างกาย) และ *สุติสุมุข* (Suti Su Mukha; รูปแบบของโพรมุขที่เล็กกว่าและกระชับกว่า) หน้ากากอัสสัมมักทำมาจากวัสดุย่อยสลายได้ เช่น ไผ่ อ้อย ดินเหนียว ขี้วัว กระดาษ เป็นต้น โดยทั่วไปการทำหน้ากากนี้ใช้เวลา 10 ถึง 15 วันต่อชิ้น และตามธรรมเนียมแล้วจะใช้สีเหงคุลและไหตาลในการทาสีหน้ากาก อย่างไรก็ตามในปัจจุบันสีเคมีถูกนำมาใช้ทดแทนมากขึ้น แม้ว่าวัฒนธรรมนี้จะมีความสำคัญ แต่ในรัฐอัสสัมก็ไม่ได้มีความแพร่หลายนัก ศิลปะการทำหน้ากากนี้มีอยู่หลัก ๆ ในอัสสัมตอนบน โดยเฉพาะบนเกาะมาชุลี และยังคงอยู่ในไม่กี่สาตรเท่านั้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 

หมวดหมู่:หน้ากาก
ศิลิคุฑิ

**ศิลิคุฑิ** (, ) เป็นนครสำคัญระดับสองในรัฐเวสต์เบงกอล และเป็นเมืองคู่ขนานกับอำเภอเมืองหลวงชลไปคุรี เมืองนี้กินพื้นที่ของอำเภอดาร์จีลิง และอำเภอชลไปคุรี และได้รับการขนานนามให้เป็น "ประตูสู่อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ" เมืองนี้เป็นที่รู้จักจากชา ไม้ และการท่องเที่ยว ศิลิคุฑิตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำมหานันทะ และแม่น้ำตีสตะ บนเชิงเขาของหิมาลัย ศิลิคุฑิมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของรัฐ รองจากโกลกาตา และอสันโสล

ศิลิคุฑิมีความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์อย่างมากในรัฐ เป็นจุดที่สามารถเชื่อต่อโดยสะดวกกับพรมแดนจีน เนปาล บังกลาเทศ และ ภูฏาน รวมถึงเป็นจุดเชื่อมต่ออินเดียตะวันออกเฉียงเหนือกับอินเดียส่วนที่เหลือ จึงทำให้เมืองมีความสำคัญในเชิงการขนส่งและการค้า
 
## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:เมืองในรัฐเบงกอลตะวันตก
กุกุรติหาร

**กุกุรติหาร** (; Kukur Tihar) หรือ **นรกจาตุรทศี** (อักษรโรมัน: Narak Chaturdashi) เป็นเทศกาลศาสนาฮินดูประจำปีที่มีที่มาจากประเทศเนปาล ตรงกับวันที่สองของเทศกาลติหาร ในวันกุกุรติหาร ผู้คนจะทำการบูชาสุนัขเพื่อให้พญายมพอใจ เนื่องจากเชื่อกันว่าสุนัขเป็นทูตสัตว์ของพญายม ในเทศกาลนี้ สุนัขจะถูกประดับด้วยดิลกและนำพวงมาลัยกับดอกไม้มาสวมใส่ รวมถึงมีการถวายอาหารและของกินต่าง ๆ แก่สุนัข การกระทำใดที่ไม่เคารพต่อสุนัขในวันนี้ยังถือว่าเป็นการทำบาปเช่นกัน

ติหารเป็นเทศกาลฮินดูความยาวห้าวันที่มีที่มาจากประเทศเนปาล เฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่เป็นอันดับสองรองจากดาเชน กุกุรติหารฉลองในวันที่สองของเทศกาลติหาร ในตลอดเทศกาลติหาร มีการบูชาสัตว์ต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงอีกา วัว และสุนัข

เทศกาลนี้ตรงกับเดือนตุลาคมหรือพฤศจิกายนของทุกปีโดยประมาณ ผู้คนจะบูชาสุนัข และนำสุนัขไปอาบน้ำ ประดับด้วยดิลกที่ทำมาจากผงกุงกุมะและคุลาลผสมข้าวกับโยเกิร์ต พวงมาลัยดอกไม้จะนำมาประกับคล้องคอสุนัข และมีการถวายอาหารทั้งเนื้อสัตว์ นม ไข่ และอาหารหมาให้กับสุนัข ทั้งสุนัขตำรวจตลอดจนถึงสุนัขข้างทางล้วนได้รับการเคารพในเทศกาลนี้ นอกจากนี้ยังเป็นการเฉลิมฉลองความสัมพันธ์ของมนุษย์กับสุนัขในเทศกาลนี้เช่นกัน 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หมา
หมวดหมู่:วัฒนธรรมเนปาล
หมวดหมู่:เทศกาลเนปาล
หมวดหมู่:ศาสนาฮินดูในประเทศเนปาล
ความไม่สงบในอาเจะฮ์

**ความไม่สงบในอาเจะฮ์** หรือชื่อทางการโดยรัฐบาลอินโดนีเซียคือ **การกบฏในจังหวัดอาเจะฮ์** () เป็นความขัดแย้งที่ขบวนการอาเจะฮ์เอกราช (GAM) นำการต่อสู้ในระหว่างปี 1976 ถึง 2005 โดยมีเป้าหมายในการประกาศเอกราชให้กับอาเจะฮ์เป็นอิสระจากประเทศอินโดนีเซีย หลังการโจมตีทางยุทธการอย่างหนักในปี 2003 ประกอบกับเหตุแผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดียในปี 2004 ได้นำไปสู่ข้อตกลงสันติภาพและสิ้นสุดความไม่สงบลงอย่างเป็นทางการในปี 2005

ข้อตกลงสันติภาพบรรลุผลในปี 2005 ถือเป็นการสิ้นสุดสงครามยาวนาน 29 ปี อินโดนีเซียยุคหลังซูฮาร์โตเข้าสู่การปฏิรูปประชาธิปไตยเสรีนิยม ประกอบกับการปรับเปลี่ยนภายในกองทัพ ช่วยให้บรรยากาศเหมาะสมขึ้นกับการเจรจาสันติภาพ ประธานาธิบดี ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน ซึ่งพึ่งได้รับเลือกตั้งมา มีบทบาทอย่างมากในการเจรจาสันติภาพนี้ การเจรจาสันติภาพนี้ได้รับการสนับสนุนโดยโครงการบริหารจัดการวิกฤต และอดีตประธานาธิบดีฟินแลนด์ มาร์ทที อาทีซารี เป็นผู้นำการเจรจา ข้อตกลงสันติภาพลงนามในวันที่ 15 สิงหาคม 2005 ที่เฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ โดยมีใจความมอบสถานะการปกครองตนเองให้แก่จังหวัดอาเจะฮ์, ให้ถอนกำลังทหารอินโดนีเซียที่ไม่ใช่คนอาเจะฮ์ออก เหลือทหารอินโดนีเซียประจำในอาเจะฮ์เพียง 25,000 นาย แลกกับการสลายตัวของกองกำลังปลดปล่อยอาเจะฮ์ และให้มีการจัดการเลือกตั้งท้องถิ่นขึ้นในอาเจะฮ์ ซึ่งมีขึ้นในปี 2006

## ภูมิหลัง

อาเจะฮ์มีความแตกต่างทั้งทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมจากที่เหลือของอินโดนีเซีย ในอาเจะฮ์นั้น การปฏิบัติศาสนาอิสลามเป็นรูปแบบที่อนุรักษนิยมมากกว่า และนโยบายซึ่งโดยทั่วไปมีลักษณะเป็นโลกวิสัยชองซูฮาร์โต ในระบบระเบียบใหม่ (1965–1998) ไม่ได้รับความนิยมสูงเป็นพิเศษในอาเจะฮ์ โดยถูกมองว่าเป็นนโยบายจากรัฐบาลที่พยายามสนับสนุนวัฒนธรรมอินโดนีเซียหลักกลาง นอกจากนี้ ด้วยตำแหน่งที่ตั้งของอาเจะฮ์ซึ่งอยู่ปลายตอนเหนือของประเทศอินโดนีเซียทำให้เกิดความรู้สึกไปทั่วว่าผู้นำในจาการ์ตาที่อยู่ห่างออกไปนั้นไม่ได้เข้าใจปัญหาของอาเจะฮ์ รวมถึงไม่มีความใส่ใจหรือเห็นใจต่อความต้องการและวัฒนธรรมประเพณีของอาเจะฮ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การก่อการร้ายในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์อินโดนีเซีย
หมวดหมู่:จังหวัดอาเจะฮ์
ภีตรคาว

**ภีตรคาว** หรือ **ภีตรคาม** (อักษรโรมัน: Bhitargaon) เป็นเมืองใกล้กับนครกานปุระ ตั้งอยู่ในอำเภอกานปุรนคร รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักจากโบสถ์พราหมณ์สมัยจักรวรรดิคุปตะ ซึ่งถือว่าเป็นโบสถ์พราหมณ์สร้างด้วยอิฐหลังที่ใหญ่ที่สุดที่หลงเหลือจากสมัยคุปตะมาถึงปัจจุบัน โบสถ์พราหมณ์นี้มีอายุถึงปลายศตวรรษที่ 5

ภีตรคาวมนเทียร (Bhitargaon Temple) เป็นสิ่งปลูกสร้างจากอิฐ ประดับด้วยแผ่นดินเผาเคลือบ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ห้าในสมัยคุปตะ

นอกจากนี้ยังมีโบสถ์พราหมณ์โบราณอีกหลังใกล้กัน ตั้งอยู่ในหมู่บ้าน เพหตาพูชูรค์ (Behta Bujurg หรือ Behata Bujurg) ห่างไป 4.3&nbsp;กิโลเมตรจากภีตรคาวมนเทียร และได้รับการอนุรักษ์โดยกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย สร้างขึ้นบูชาพระชคันนาถและมีลักษณะเป็นทรงสถูป คนในท้องถิ่นเรียกมนเทียรนี้ว่า "มนเทียรฝน" เนื่องจากว่ากันว่าหากพบว่ามีน้ำหยดลงจากเพดานของมนเทียร จะเป็นการทำนายว่ากำลังจะมีฝนในวันถัด ๆ มา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐอุตตรประเทศ
หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศอินเดีย
ป้อมมาโลต

**ป้อมมาโลต** (; Malot Fort) เป็นป้อมปราการและวิหารตั้งอยู่ในอำเภอจักวัล แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถานส่วนหนึ่งของกัลลรกหัร

## ประวัติศาสตร์

ป้อมมาโลตสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 10 มีองค์ประกอบที่ผสมผสานสถาปัตยกรรมของกัศมีร์และกรีกเข้าด้วยกัน ป้อมมาโลตก่อสร้างขึ้นภายหลังการเสื่อมถอยและหายไปของตักศิลาของกรีก และก่อสร้างขึ้นโดยช่างหินแห่งที่ราบสูงโปโตหาร ซึ่งยังคงอนุรักษ์งานช่างหินแบบกรีกสืบทอดมาหลายชั่วอายุคน รูดยาร์ด คิพลิง บรรยายถึงป้อมมาโลตไว้ในนวนิยาย *[[Kim (novel)|Kim]]* ของเขาว่า "มีกลิ่นอายความเป็นกรีกอย่างเป็นปริศนา"

ในช่วงหลังมา เขาลูกที่ป้อมมาโลตตั้งอยู่ได้มีกิจกรรมทางธรณีภาคเป็นผลให้เกิดรอยร้าวในโครงสร้างของอาคาร

## อ้างอิง
อรรธมณฑป

ในสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์ **อรรธมณฑป** (อักษรโรมัน: Ardhamandapa) เป็นองค์ประกอบสำคัญในหมู่สิ่งปลูกสร้างทางเข้าของโบสถ์พราหมณ์ องค์ประกอบนี้หมายถึงโถงทางเดินที่สร้างพื้นที่เปลี่ยนผ่านจากข้างนอกสู่ข้างในมณฑปของโบสถ์พราหมณ์

อรรธมณฑปโดยทั่วไปมักมีลักษณะเปิดเพื่อช่วยให้มีแสงเข้าถึงและมีอากาศถ่ายเท ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าประตูทางเข้าของมณฑป ในกรณีที่มณฑปใด ๆ มีทางเข้าสามทาง ก็จะมีโถงอรรธมณฑปอยู่สามโถงตามแต่ละด้านที่มีประตูเช่นกัน โดยทั่วไปแล้ว ในแง่ของการออกแบบและงานประติมากรรม อรรธมณฑปมีลักษณะคล้ายกันกับมณฑปโดยทั่วไป ในศาสนสถานของฮินดู ไชนะ และพุทธ มีรูปแบบของพื้นที่เปลี่ยนผ่านระหว่างที่ประดิษฐานตรงใจกลางของศาสนสถาน (ครรภคฤห์) กับโลกภายนอกอยู่ ในโบสถ์พราหมณ์ซึ่งสร้างด้วยแบบแผนเต็มขนาดจะประกอบไปด้วยสามโครงสร้างที่ตอบสนองพื้นที่เปลี่ยนผ่านนี้ คือ อรรธมณฑป, มณฑป และ มหามณฑป โดยมีอรรธมณฑปอยู่ต่ำสุด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Temple architecture 
* Parts of a North Indian Temple
อัมบ์ชารีฟ

**หมู่วิหารอัมบ์** (; Amb Temples) หรือชื่อท้องถิ่น **อัมบ์ชารีฟ** (; Amb Sharif) เป็นหมู่โบสถ์พราหมณ์ร้างบนเขาสเกสระ ในเทือกเขาซอลต์ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน รากฐานของวิหารมีอายุย้อนไปได้ถึงจักรวรรดิกุษาณ แต่ตัววิหารสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 9-10 ในสมัยของฮินดูชาฮี

วิหารหลังหลักมีความสูง 15 ถึง 20 เมตร สร้างขึ้นจากหินและอิฐ ตั้งอยู่บนฐานขั้นบันได และได้รับการยอมรับว่าเป็นโบสถ์พราหมณ์หลังที่สูงตระหง่านที่สุด (loftiest) ของฮินดูชาฮี ซากวิหารมีความสูงสามชั้น มีบันไดเข้าไปสู่โถงภายใน

ภายนอกของวิหารประดับด้วยงานประติมากรรมรูปแบบศิลปะกัศมีร์ ส่วนโครงสร้างของวิหารหลังหลักต่างไปจากรูปแบบทั่วไปของกัศมีร์ด้วยยอดปลายที่สูงแหลม ทำให้มีลักษณะคล้ายกับกาฟีรโกฏในไคเบอร์มากกว่า

ห่างไปราว 75 เมตรเป็นวิหารหลังเล็กกว่า มีความสูง 2 ชั้น, 7-8 เมตร และตั้งอยู่ใกล้กับหน้าผา โถงหลักของวิหารหลังเล็กเปิดออกทางทิศที่หันหน้าสู่วิหารหลังหลัก นอกจากนี้ยังมีซากของวิหารบนาดเล็กคล้ายกันซึ่งสูญสลายไปแล้ว หมู่วิหารเหล่านี้ล้วนอยู่ภายในขอบเขตของกำแพงเดียวกัน ซึ่งกำแพงนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยกุษาณ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแคว้นปัญจาบ