ประเทศเนปาล

**ประเทศเนปาล** (, ) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า **สหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล** (, *สงฺฆีย โลกตานฺตฺริก คณตนฺตฺร เนปาล*) เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเอเชียใต้ มีพื้นที่ 147,181 ตารางกิโลเมตร และประชากรประมาณ 27 ล้านคน ประเทศเนปาลเป็นประเทศที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 93 ของโลก และมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 41 ของโลก ตั้งอยู่ในเทือกเขาหิมาลัย มีพรมแดนทิศเหนือติด ประเทศจีน ทิศใต้ ตะวันออกและตะวันตกติด ประเทศอินเดีย ประเทศเนปาลแยกจากประเทศบังกลาเทศด้วยฉนวนศิลิกูริ (Siliguri Corridor) แคบ ๆ ในประเทศอินเดีย และแยกจากประเทศภูฏานด้วยรัฐสิกขิมของอินเดีย กรุงกาฐมาณฑุเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของประเทศ

ภาคเหนือของประเทศเนปาลซึ่งเป็นแถบภูเขามีแปดจากสิบภูเขาสูงสุดในโลก ซึ่งรวมยอดเขาเอเวอเรสต์ จุดสูงสุดบนโลก ยอดเขากว่า 240 แห่งซึ่งสูงเกิน 6,096 เมตร (20,000 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเลอยู่ในประเทศเนปาล ส่วนภาคใต้มีพื้นที่อุดมสมบูรณ์และชื้น

ชาวเนปาลประมาณ 81.3% นับถือศาสนาฮินดู เป็นสัดส่วนสูงสุดในโลก ศาสนาพุทธมีความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์กับประเทศเนปาล และมีประชากรนับถือ 9% ตามด้วยศาสนาอิสลาม 4.4% Kiratism 3.1% ศาสนาคริสต์ 1.4% และวิญญาณนิยม 0.4% ประชากรสัดส่วนใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคภูเขา อาจระบุตัวว่าเป็นทั้งฮินดูและพุทธ ซึ่งอาจเป็นสาเหตุของธรรมชาติกลมเกลียวของทั้งสองความเชื่อในประเทศเนปาลก็เป็นได้

ประเทศเนปาลปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตยตลอดประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ ราชวงศ์ศาหะปกครองตั้งแต่ปี 2311 เมื่อพระเจ้าปฤถวีนารายัณ ศาหะทรงรวมราชอาณาจักรเล็ก ๆ จำนวนมาก จนปี 2551 สงครามกลางเมืองนานหนึ่งทศวรรษซึ่งเกี่ยวข้องกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งเนปาล (ลัทธิเหมา) ตามด้วยการประท้วงใหญ่โดยพรรคการเมืองหลักทุกพรรค นำสู่ความตกลง 12 ข้อ วันที่ 22 พฤศจิกายน 2548 การเลือกตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญเนปาลที่ 1 เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2551 ซึ่งตามมาสนับสนุนการเลิกราชาธิปไตยและการสถาปนาสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนหลายพรรคการเมืองอย่างท่วมท้น แม้ความท้าทายทางการเมืองยังดำเนินไป แต่กรอบนี้ยังอยู่ โดยสภาร่างรัฐธรรมนูญเนปาลที่ 2 ซึ่งได้รับเลือกตั้งในปี 2556 ในความพยายามเพื่อร่างรัฐธรรมนูญใหม่

ประเทศเนปาลเป็นประเทศกำลังพัฒนาโดยมีเศรษฐกิจรายได้ต่ำ อยู่ในอันดับที่ 145 จาก 187 ประเทศในดัชนีการพัฒนามนุษย์ในปี 2557 ประเทศเนปาลยังเผชิญกับความหิวและความยากจนระดับสูง แม้ความท้าทายเหล่านี้ ประเทศเนปาลยังคงมีพัฒนาการอย่างต่อเนื่อง โดยรัฐบาลผูกมัดยกระดับประเทศจากสถานภาพประเทศด้อยพัฒนาภายในปี 2565

## ประวัติศาสตร์

### ยุคโบราณ
[thumb|left|200px|[เสาพระเจ้าอโศกมหาราช ที่ ลุมพินีวัน]]

### ยุคกลาง

### ราชอาณาจักร

ก่อนปีพ.ศ. 2311 หุบเขากาฐมาณฑุแบ่งออกเป็นสามอาณาจักร จนกระทั่งผู้นำเผ่ากุรข่า ปฤฐวี นารายัณ ศาห์ สามารถรวบรวมอาณาจักรในหุบเขาเข้าด้วยกัน และหลังจากนั้นได้ทำสงครามขยายอาณาเขตออกไป จนในปี พ.ศ. 2357 - พ.ศ. 2359 เกิดสงครามอังกฤษ-เนปาล กองทัพกุรข่าพ่ายแพ้ ต้องทำสนธิสัญญาและจำกัดอาณาเขตเนปาลเหลือเท่าปัจจุบัน

ในปี พ.ศ. 2391 ชัง พหาทุระ รานา ซึ่งเป็นขุนนางในประเทศ ยึดอำนาจจากราชวงศ์ศาห์ โดยยังคงราชวงศ์ศาห์ไว้เป็นประมุขแต่ในนาม ตระกูลรานาได้รับการสนับสนุนจากสหราชอาณาจักร เนปาลได้ส่งกองทัพเข้าร่วมกับกองทัพบริเตนในหลายสงคราม ทำให้สหราชอาณาจักรทำสนธิสัญญามิตรภาพกับเนปาลในปี พ.ศ. 2466 ซึ่งในสนธิสัญญานี้ สหราชอาณาจักรได้ยอมรับเอกราชของเนปาลอย่างชัดเจน

ในปี พ.ศ. 2494 เกิดการต่อต้านการปกครองของตระกูลรานา นำโดยพรรคเนปาลีคองเกรสและกษัตริย์ตริภุวัน ทำให้โมหัน สัมเสระ ชัง พหาทุระ รานา ผู้นำคนสุดท้ายของตระกูลรานาคืนอำนาจให้แก่กษัตริย์ศาห์ และจัดการเลือกตั้ง

หลังจากเนปาลได้มีการปกครองระบอบประชาธิปไตยในช่วงสั้น ๆ โดยจัดการเลือกตั้งครั้งแรกในปี พ.ศ. 2502 แต่กษัตริย์มเหนทระได้ยุบสภา ยึดอำนาจในปี พ.ศ. 2503 และใช้ระบอบปัญจายัตแทน จนมาถึงการปฏิรูปการปกครองในปี พ.ศ. 2533 ทำให้เปลี่ยนจากระบอบปัญจายัต ที่ห้ามมีพรรคการเมือง มาเป็นระบอบรัฐสภาแบบพหุพรรค

ในปี พ.ศ. 2539 พรรคคอมมิวนิสต์แห่งเนปาล (ลัทธิเหมา) ได้เปิดฉากสงครามประชาชน มีเป้าหมายที่จะสถาปนาสาธารณรัฐสังคมนิยมขึ้นแทนระบอบราชาธิปไตย นำมาซึ่งสงครามกลางเมืองซึ่งกินเวลายาวนานถึงสิบปี ในปี พ.ศ. 2544 เกิดเหตุสังหารหมู่ในพระราชวัง โดยเจ้าชายทิเปนทระ มกุฎราชกุมารในสมัยนั้น และกษัตริย์ชญาเนนทระได้ขึ้นครองราชสมบัติแทน ในปี พ.ศ. 2548 กษัตริย์ชญาเนนทระได้ยึดอำนาจจากรัฐบาล นำมาซึ่งการประท้วงจากประชาชนและพรรคการเมืองในเวลาต่อมา จนต้องคืนอำนาจให้กับรัฐสภา รัฐสภาเนปาลได้จำกัดพระราชอำนาจของกษัตริย์ และให้เนปาลเป็นรัฐโลกวิสัย (secular state)

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 รัฐสภาเนปาลได้ผ่านกฎหมายที่จะเปลี่ยนเนปาลเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตย โดยมีผลหลังการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2551

ในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 รัฐบาลเนปาลประกาศยกเลิกระบอบกษัตริย์ สถาปนาสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยขึ้น โดยกำหนดให้ชญาเนนทระและอดีตพระบรมวงศานุวงศ์ต้องออกจากพระราชวังภายใน 15 วัน และกำหนดให้วันที่ 28 - 30 พฤษภาคม เป็นวันหยุดราชการ

## ภูมิศาสตร์
thumb|แผนที่ภูมิประเทศของเนปาล

ประเทศเนปาลมีรูปร่างคล้ายสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยาวประมาณ 800 กม. กว้าง 200 กม. มีพื้นที่ 147,516 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 26° ถึง 31° เหนือ และลองจิจูด 80° ถึง 89° ตะวันออก กระบวนการทางธรณีวิทยาที่กำหนดภูมิประเทศของเนปาลเริ่มต้นเมื่อ 75 ล้านปีก่อนโดยแผ่นเปลือกโลกอินเดีย ซึ่งเคยเป็นส่วนทางทิศใต้ของมหาทวีปกอนด์วานา แผ่นเปลือกโลกนี้เริ่มเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจากการขยายตัวของพื้นมหาสมุทรทางตะวันตกเฉียงใต้ และต่อมาทางทิศใต้และตะวันออกเฉียงใต้ ในเวลาเดียวกัน เปลือกโลกมหาสมุทรทีทิสขนาดใหญ่ทางตะวันออกเฉียงเหนือก็เริ่มมุดตัวลงใต้แผ่นเปลือกโลกยูเรเชีย การพาความร้อนในเนื้อโลกขับเคลื่อนกระบวนการคู่ขนานนี้ไปพร้อมกันจนเกิดเป็นมหาสมุทรอินเดียและทำให้เปลือกโลกภาคพื้นทวีปอินเดียมุดตัวใต้ยูเรเชียในที่สุด จากนั้นยกตัวขึ้นเป็นเทือกเขาหิมาลัย

แผ่นดินที่ยกตัวขึ้นปิดกั้นเส้นทางแม่น้ำทำให้เกิดทะเลสาบใหญ่หลายแห่ง เมื่อ 100,000 ปีก่อนทะเลสาบเหล่านี้สามารถทำลายกำแพงธรรมชาติลงได้ น้ำจึงแห้งและเกิดเป็นหุบเขาที่มีความอุดมสมบูรณ์ในเขตภูเขาตอนกลาง เช่น หุบเขากาฐมาณฑุ ส่วนพื้นที่ทางตะวันตก แม่น้ำต่าง ๆ มีพลังมากเกินกว่าจะถูกกั้นเป็นทะเลสาบได้ มันกัดเซาะจนเกิดเป็นโกรกธารที่ลึกที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ส่วนพื้นที่ทิศใต้ตรงรอยต่อกับหิมาลัยเกิดแอ่งขนาดใหญ่ขึ้นจากการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลก ซึ่งแม่น้ำได้พัดพาตะกอนมาทับถมแอ่งนี้อย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำอินโด-คงคาอย่างในปัจจุบัน เนปาลเกือบทั้งประเทศตั้งอยู่ในแนวปะทะของแผ่นเปลือกโลก อีกทั้งยังกินพื้นที่ตอนกลางของเทือกเขาหิมาลัยเกือบหนึ่งในสามจากความยาวทั้งหมด 2,400 กิโลเมตร มีเพียงแนวพื้นที่เล็ก ๆ ทางใต้สุดของประเทศที่ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำอินโด-คงคา และมีเขตสองแห่งทางตะวันตกเฉียงเหนือที่ตั้งอยู่บนที่ราบสูงทิเบต

[thumb|left|upright|[เอเวอเรสต์ ยอดเขาที่สูงที่สุดในโลก ตั้งอยู่บนพรมแดนเนปาลและจีน]]
ประเทศเนปาลแบ่งเขตภูมิประเทศออกเป็น 3 เขตหลักในชื่อภาษาเนปาล ได้แก่ หิมาล (Himal), ปาหาด (Pahad) และเตไร (Terai) เขตเหล่านี้แบ่งตามแนวยาวของประเทศ "**หิมาล**" เป็นเขตภูเขาหิมะส่วนหนึ่งของแนวเทือกเขาหิมาลัยใหญ่ (Great Himalayan Range) ถือเป็นเขตทางภูมิศาสตร์ที่อยู่ตอนเหนือของประเทศ เป็นที่ตั้งของยอดเขาที่สูงสุดในโลก เอเวอเรสต์ (ในภาษาเนปาลเรียกว่า "สครมาถา") มีความสูง 8,848.86 เมตร และอยู่ติดกับพรมแดนจีน นอกจากนี้ยังมียอดเขาสูงลำดับต้น ๆ ของโลกอีกจำนวนมาก “ภูเขาแปดพันเมตร” ถึง 7 ใน 14 แห่งของโลกตั้งอยู่ในเนปาลเพียงประเทศเดียว บางแห่งอยู่ติดกับพรมแดนทิเบตของจีน ยอดเขาทั้ง 7 แห่งนี้ได้แก่ โลตเซ, มะกะลู, โชโอยู, คังเช็นเจองา, เธาลาคีรี, อันนปูรณะ และ มนาสลุ "**ปาหาด**" เป็นเขตภูเขาที่โดยปกติไม่มีหิมะปกคลุม มีความสูงจากระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 800 ถึง 4,000 เมตร สภาพภูมิอากาศจะแตกต่างกันไปตามระดับความสูง ตั้งแต่กึ่งเขตร้อนในพื้นที่ต่ำกว่า 1,200 เมตร ไปจนถึงแบบทุ่งหิมะในพื้นที่สูงกว่า 3,600 เมตร แนวสิ้นสุดทางทิศใต้ของเขตนี้คือ เทือกเขาหิมาลัยตอนล่าง (Lower Himalayan Range) ซึ่งมีความสูงระหว่าง 1,500 ถึง 3,000 เมตร โดยมีหุบเขาแม่น้ำแบบกึ่งเขตร้อนและเนินเขาสลับกันไปทางตอนเหนือของเทือกเขานี้ พื้นที่หุบเขาจะมีการตั้งถิ่นฐานมาก ทำให้ความหนาแน่นของประชากรสูง แต่จะลดลงอย่างชัดเจนในพื้นที่ที่สูงกว่า 2,000 เมตร และเบาบางมากในพื้นที่ที่สูงกว่า 2,500 เมตร ซึ่งอาจมีหิมะตกในฤดูหนาว "**เตไร**" เป็นที่ราบลุ่มทางตอนใต้ที่ติดกับประเทศอินเดียและเป็นส่วนหนึ่งของที่ราบลุ่มแม่น้ำอินโด-คงคา เตไรเป็นพื้นที่ราบต่ำ มีแนวเนินเขาบางส่วน ที่ราบแห่งนี้ก่อตัวและรับน้ำจากแม่น้ำหลักที่มีต้นน้ำอยู่ในเทือกเขาหิมาลัย 3 สาย ได้แก่ แม่น้ำโกสี, แม่น้ำนารายณี  และแม่น้ำกานาลี รวมถึงแม่น้ำสายเล็ก ๆ ที่เกิดในพื้นที่ที่ต่ำกว่าแนวเขตหิมะถาวร เขตภูมิประเทศนี้มีภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนและเขตร้อน เทือกเขาด้านไกลสุดจากหิมาลัยคือ เทือกเขาซิวาลิก (Sivalik Hills) (หรือเทือกเขาชูเรีย (Churia Range)) มีความสูง 700 ถึง 1,000 เมตร ถือเป็นแนวสิ้นสุดของที่ราบลุ่มคงคา ภายในมีหุบเขาขนาดกว้างและต่ำเรียกว่า หุบเขาเตไรชั้นใน (Inner Terai Valleys) ปรากฏอยู่หลายแห่ง

แผ่นเปลือกโลกอินเดียยังคงเคลื่อนที่ไปทางทิศเหนือเมื่อเทียบกับทวีปเอเชียด้วยอัตราเร็ว 50 มิลลิเมตรต่อปี ทำให้เนปาลอยู่ในพื้นที่เสี่ยงต่อแผ่นดินไหว แผ่นดินไหวขนาดใหญ่จะเกิดขึ้นเป็นรอบ เป็นอุปสรรคใหญ่อย่างหนึ่งต่อการพัฒนาประเทศ นอกจากนี้ การกัดเซาะบนเทือกเขาหิมาลัยเป็นแหล่งกำเนิดตะกอนที่สำคัญอย่างยิ่ง โดยตะกอนเหล่านี้จะไหลลงสู่มหาสมุทรอินเดีย โดยเฉพาะแม่น้ำสัปตะโกสี ซึ่งพัดพาตะกอนจำนวนมหาศาลออกจากเนปาล เข้าสู่รัฐพิหารของอินเดีย ในรัฐนี้ความลาดชันลดลงอย่างมาก จึงมักเกิดเหตุน้ำท่วมรุนแรงและแม่น้ำเปลี่ยนทางไหล จนได้รับสมญานามว่า "ความเศร้าโศกของรัฐพิหาร" ในแต่ละปีช่วงฤดูมรสุม อุทกภัยและดินถล่มอย่างรุนแรงทำให้เกิดการสูญเสียชีวิต ความเจ็บป่วย ทำลายพื้นที่การเกษตรและโครงสร้างพื้นฐานด้านการคมนาคมของประเทศ

[thumb|แผนที่[การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพินของเนปาล]]
ประเทศเนปาลมี 5 เขตภูมิอากาศ ซึ่งโดยทั่วไปจะสัมพันธ์กับระดับความสูง ได้แก่ เขตร้อนและกึ่งเขตร้อน (ต่ำกว่า 1,200 เมตร) เขตอบอุ่น (1,200 ถึง 2,400 เมตร) เขตหนาว (2,400 ถึง 3,600 เมตร) เขตกึ่งอาร์กติก (3,600 ถึง 4,400 เมตร) และเขตอาร์กติก (สูงกว่า 4,400 เมตร) เนปาลมี 5 ฤดูกาลได้แก่ ฤดูร้อน, ฤดูมรสุม, ฤดูใบไม้ร่วง, ฤดูหนาว และฤดูใบไม้ผลิ เทือกเขาหิมาลัยเป็นทั้งกำแพงกั้นลมหนาวที่พัดลงมาจากเอเชียกลางในฤดูหนาว และยังจำกัดลมมรสุมไม่ให้พัดขึ้นไปทางเหนืออีกด้วย

## การเมืองการปกครอง
ในปัจจุบัน เนปาลเข้าสู่ระบอบการปกครองแบบสาธารณรัฐ มีนายราม วะรัณ ยาทวะ เป็นประธานาธิบดีคนแรก จากการลงคะแนนเสียงของสภาร่างรัฐธรรมนูญ 308 เสียง และนายคีรีชา ปราสาท โกอีราละ อดีตรักษาการณ์ประมุขแห่งรัฐทำหน้าที่นายกรัฐมนตรีต่อไป จนมีการจัดตั้งรัฐบาลใหม่อันนำโดยพรรคคอมมิวนิสต์ลัทธิเหมา หรืออดีตกลุ่มกบฏลัทธิเหมา ซึ่งมีนายประจันดา เป็นนายกรัฐมนตรี  แต่หลังจากที่นายประจันดา ต้องการให้อดีตกลุ่มกบฏของเขาเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพ จึงมีกระแสกดดันมาจากผู้บัญชาการทหารสูงสุดของเนปาล และรวมทั้งประธานาธิบดียาดัฟ นายประจันดาจึงประกาศลาออก และสภาได้เลือกนายมาดัฟ กุมาร เนปาล อดีตเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์ลัทธิมาร์ก-เลนิน ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนใหม่ ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ก่อนครบรอบ 1 ปีของการสถาปนาระบอบสาธารณรัฐในเนปาล

## การแบ่งเขตการปกครอง
ประเทศเนปาลแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 รัฐ
thumb|center|700px

## เศรษฐกิจ
### โครงสร้าง
thumb|left|การทำนาแบบขั้นบันได
พื้นที่เกษตรกรรมมีเพียงร้อยละ 17 พืชที่สำคัญ ได้แก่ ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ข้าวโพด ข้าวเจ้า พื้นที่ 2 ใน 3 ปกคลุมด้วยป่าไม้ มีการตัดไม้เพื่อเป็นวัตถุดิบของอุตสาหกรรมไม้อัด โรงงานอุตสาหกรรมขนาดเล็กที่แปรสภาพผลผลิตทางการเกษตร ได้แก่ โรงงานน้ำตาล โรงงานกระดาษ รายได้ส่วนใหญ่ของประเทศได้มาจากการค้าแรงงานของชาวเนปาลที่อยู่ต่างประเทศ และส่งเงินกลับมาให้กับครอบครัวที่อาศัยอยู่ในเนปาล ธุรกิจการท่องเที่ยวมีจุดสนใจอยู่ที่การท่องเที่ยวเชิงผจญภัยและวัฒนธรรม เช่นการเดินเขา ปีนเขา และล่องแก่ง ตัวอย่างสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในเนปาล เช่น เขาเอเวอเรสต์, วัดปศุปตินาถ, วัดสวยัมภูนาถ, พระราชวังกาฐมาณฑุ, เมืองโปขรา, ลุมพินีวัน เป็นต้น

## ประชากร
### เชื้อชาติ
thumb|ภาษาที่พูดในเนปาล แบ่งตามจำนวนคนพูด
* **กลุ่มเนปาลี**ชาวเนปาลดั้งเดิมเป็นชนชาติมองโกลอยด์ ผสมกับพวกอินโด-อารยันจากอินเดีย เป็น
** อินโด-เนปาลี 52%
** ไมกิลิ 11%
** โภชปุริ 8%
** ถารู 3.6%
* **กลุ่ม[[กิราต]]** เช่น
** ราอิ
** สุนุวาร์
** ลิมบุ
** กุรุง
** มอกร์
** เนวาร์
** ตามาง
** เซร์ปา
** ทากาลิ
** ทีมาล

## ศาสนา
[thumb|วัดพุทธนานาชาติ [ลุมพินีวัน]]
* ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู 81%
* ศาสนาพุทธนิกายมหายาน 11%
* ศาสนาอิสลาม 4.2%
* ศาสนาคริสต์ 1.4%

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ประเทศเนปาล  จากเว็บไซต์กระทรวงต่างประเทศไทย
* ประวัติประเทศเนปาล  จากเว็บไซต์กระทรวงต่างประเทศไทย

; ภาษาอังกฤษ
* รัฐบาลเนปาล 
* ข้อมูลเนปาลจากห้องสมุดคองเกรส
* United States ข้อมูลเนปาลจากกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ
* ข้อมูลเนปาลจากเดอะเวิลด์แฟกต์บุก ซีไอเอ 
* ข้อมูลประเทศเนปาลจากแนชันแนลจีโอกราฟิก 


น
น
น
หมวดหมู่:อนุทวีปอินเดีย
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2311
หมวดหมู่:ประเทศในทวีปเอเชีย