open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
สถานีทะเลสาบเมืองทองธานี

thumb|ป้ายภายนอกสถานี

**สถานีทะเลสาบเมืองทองธานี** (; รหัส: MT02) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพูส่วนต่อขยายอิมแพ็ค–เมืองทองธานี โดยยกระดับเหนือซอยแจ้งวัฒนะ-ปากเกร็ด 39 (เข้าศูนย์ประชุมอิมแพ็ค) ในพื้นที่อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

## ที่ตั้ง
สถานีทะเลสาบเมืองทองธานีตั้งอยู่เหนือซอยแจ้งวัฒนะ-ปากเกร็ด 39 ใกล้กับทางแยกทะเลสาบ (จุดตัดระหว่างซอยแจ้งวัฒนะ-ปากเกร็ด 39 กับถนนป๊อปปูล่า) และอิมแพ็ค เลคไซด์ ในพื้นที่ตำบลบ้านใหม่ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

สถานีทะเลสาบเมืองทองธานีเป็นสถานีปลายทางในส่วนเหนือของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู ส่วนต่อขยายอิมแพ็ค–เมืองทองธานี ไปจนกว่าจะมีความชัดเจนในการก่อสร้างส่วนต่อขยายตั้งแต่สถานีแห่งนี้ไปจนถึงปากทางเข้าเมืองทองธานีฝั่งถนนติวานนท์

## รายละเอียด
### สีสัญลักษณ์
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

### รูปแบบ
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง 

### ทางเข้า–ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
* **1**, **2** อิมแพ็ค เลคฟร้อนท์, อิมแพ็ค สปีดพาร์ก, อิมแพ็ค มารีน่า (บันไดเลื่อน ทางออก 1, ลิฟต์ ทางออก 2)
* **3** กองบัญชาการตำรวจสืบสวนสอบสวนอาชญากรรมทางเทคโนโลยี (บันไดเลื่อน)
* **4** ธันเดอร์โดม, ธันเดอร์โดมสเตเดียม, สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง (ลิฟต์)
* **อิมแพ็คสกายวอล์ก** (มุ่งหน้าโรงแรมโนโวเทล กรุงเทพ อิมแพ็ค, อิมแพ็ค ฟอรั่ม, อิมแพ็ค เอ็กซ์ซิบิชัน 9-12, ไอบิส กรุงเทพ อิมแพ็ค), มหาวิทยาลัยศิลปากร เมืองทองธานี (ทางเชื่อมพร้อมบันไดเลื่อนและทางเลื่อน)

### แผนผัง

เนื่องจากเป็นสถานีปลายทาง และเปิดใช้ชานชาลาที่ 4 เพียงชานชาลาเดียว ขบวนรถที่มาจากสถานีอิมแพ็ค เมืองทองธานีจะสับรางเพื่อเข้าสู่ชานชาลาที่ 4 จากนั้นผู้โดยสารที่มาจากสถานีรายทางจะต้องลงจากขบวนรถทั้งหมด และผู้โดยสารที่จะโดยสารไปยังสถานีเมืองทองธานีจะใช้ชานชาลาร่วมกับผู้โดยสารที่เดินทางมาจากสถานีรายทาง โดยผู้โดยสารที่จะโดยสารไปยังสถานีอื่น ๆ จะต้องรอจนกว่าผู้โดยสารที่มาจากสถานีรายทางออกจากขบวนรถทั้งหมด และรอให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบสภาพรถไฟฟ้าให้เรียบร้อยเสียก่อน จากนั้นขบวนรถไฟฟ้าจะออกจากสถานีเข้าสู่สถานีอิมแพ็ค เมืองทองธานีต่อไป

### เวลาให้บริการ

## สถานที่ใกล้เคียง
* กองบัญชาการตำรวจสืบสวนสอบสวนอาชญากรรมทางเทคโนโลยี
* สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง
* ศูนย์แสดงสินค้าและการประชุม อิมแพ็ค เมืองทองธานี
** อิมแพ็ค ฟอรั่ม
** โรงแรมโนโวเทล กรุงเทพ อิมแพ็ค
** อิมแพ็ค เลคไซด์
** อิมแพ็ค มารีนา
* ธันเดอร์โดมและธันเดอร์โดมสเตเดียม
* สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ นนทบุรี
* ทะเลสาบเมืองทองธานี

## อ้างอิง

ทะเลสาบเมืองทองธานี
ทะเลสาบเมืองทองธานี
ทะเลสาบเมืองทองธานี
เกิดใหม่เป็นนางร้าย จะเลือกทางไหนก็หายนะ เดอะมูฟวี่

***เกิดใหม่เป็นนางร้าย จะเลือกทางไหนก็หายนะ เดอะมูฟวี่*** () หรือเรืยกโดยชื่อย่อว่า ***ฮาเมฟูระ เดอะมูฟวี่*** () เป็นภาพยนตร์แอนิเมชั่นญี่ปุ่น ภาพยนตร์สร้างจากชุดไลต์โนเวลเรื่อง *[[เกิดใหม่เป็นนางร้าย จะเลือกทางไหนก็หายนะ]]* โดยซาโตรุ ยามากูจิ ผลิตโดยซิลเวอร์ลิงก์ และจัดจำหน่ายโดย Asmik Ace ภาพยนตร์กำกับโดยเคซูเกะ อิโนอูเอะ จากบทที่เขียนโดยเมงูมิ ชิมิซุ และ เมกุมุ ซาซาโนะ ซึ่งทั้งคู่ดัดแปลงเรื่องราวดั้งเดิมโดยยามากูจิ

ภาพยนตร์ได้รับการประกาศในเดือนกันยายน พ.ศ. 2564 โดยที่มายะ อูจิดะกลับมารับบทเป็นคาตารีนา คลาเอส การผลิตภาพยนตร์เริ่มในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 อิโนอูเอะ ชิมิซุ และ ซาซาโนะ ได้รับการเปิดเผยว่าจะทำงานในภาพยนตร์ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566 พร้อมด้วยนักแสดงจากซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ที่ดัดแปลงมาจากไลต์โนเวลที่กลับมารับบทบาทเดิม มีการเปิดเผยทีมงานและนักแสดงเพิ่มเติมในเดือนกันยายน พ.ศ. 2566

*เกิดใหม่เป็นนางร้าย จะเลือกทางไหนก็หายนะ เดอะมูฟวี่* ฉายรอบปฐมทัศน์ในนครนิวยอร์กวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 และเข้าฉายในญี่ปุ่นวันที่ 8 ธันวาคม

## การผลิต
ภาพยนตร์อนิเมะได้รับการประกาศในเดือนกันยายน พ.ศ. 2564 หลังจากฉาย*เกิดใหม่เป็นนางร้าย จะเลือกทางไหนก็หายนะ X* จบ โดยนักวาดภาพประกอบนามิ ฮิดากะ ได้เปิดเผยชื่อผ่านภาพประกอบเฉลิมฉลองในชื่อ *ฮาเมฟูระ เดอะมูฟวี่*  มายะ อูจิดะ ผู้ให้เสียงพากย์คาตารีนา คลาเอส ในฉบับอนิเมะโทรทัศน์ รู้สึก “ประหลาดใจและมีความสุข” กับการประกาศดังกล่าว ภายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 มีการเปิดเผยชื่ออย่างเป็นทางการของภาพยนตร์เรื่องนี้และเริ่มการผลิต ซาโตรุ ยามางูจิได้รับการเปิดเผยว่าจะกำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ที่ซิลเวอร์ลิงก์ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566 นอกจากนี้ เมงูมิ ชิมิซุ และเมกุมุ ซาซาโนะยังได้รับการประกาศให้เขียนบทโดยอิงจากเรื่องราวต้นฉบับที่เขียนโดยยามากูจิ ชิมิซุยังได้รับเครดิตในการเรียบเรียงบนภาพยนตร์เรื่องนี้ นอกจากนี้ มิวะ โอชิมะยังได้รับการประกาศให้เป็นผู้ออกแบบตัวละครด้วย นักแสดงจากซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์กลับมารับบทบาทเดิม ในขณะที่มีการแนะนำตัวละครใหม่ที่มีลักษณะคล้ายลูกเจี๊ยบชื่อปิโย ก่อนที่จะกลับมารับบทบาทในภาพยนตร์เรื่องนี้ ทัตสึฮิซะ ซูซูกิได้รับบทใหม่ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2564 โดยมียูกิ อิโตะให้เสียงอลัน สจวร์ตในโบนัสดราม่าซีดีของเกม *My Next Life as a Villainess: All Routes Lead to Doom! Pirates of the Disturbance* สำหรับนินเท็นโด สวิตช์

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2566 อูจิดะได้รับเลือกให้พากย์เสียงโปจิด้วย ในเดือนนั้น เค็นโช โอโนะ, อายูมุ มูราเซะ, อาการิ คิโต, เรนะ อูเอดะ, โยโกะ ฮิกาซะ และ ริเอะ คูงิมิยะ ก็ร่วมให้เสียงพากย์ในบท Aaqil, Qumiit, Nashiit, Haati, Alqus และ Piyo ตามลำดับ นอกจากนี้ยังมีการประกาศทีมงานเพิ่มเติมที่ทำงานเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย เช่น อะสุกะ โคมิยามะ ในฐานะผู้กำกับศิลป์, เอริ ชิเกโตมิ เป็นผู้ออกแบบสี, ฮิเดกิ เอโต และ นาโอกิ เอโต ในฐานะช่างภาพ และมิจิ ทากิกาวะ เป็นผู้ตัดต่อ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
* 
* 

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อนิเมะที่สร้างจากไลต์โนเวล
ปีเอียว

**ปีเอียว** หรือ **ปี่เอียว** (มีบทบาทในช่วง ค.ศ. 220–231) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เฟ่ย์ เย่า** () หรือ **เฟ่ย์ เหยา** () เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

## ประวัติ
มีข้อมูลเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับปีเอียวที่บันทึกในประวัติศาสตร์ ต่างจากบุคคลสำคัญอื่น ๆ ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและยุคสามก๊กตรงที่ไม่มีบทชีวประวัติของตนเองในบันทึกประวัติศาสตร์*[[จดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อ*) ในศตวรรษที่ 3 ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ของยุคสามก๊กที่เชื่อถือได้ ข้อมูลเกี่ยวกับปีเอียวพบได้ในบางส่วนของบทชีวประวัติของบุคคลอื่น ๆ 

ปีเอียวถูกกล่าวถึงครั้งแรกในปี ค.ศ. 220 ปีที่รัฐวุยก๊กก่อตั้งขึ้นและเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสามก๊ก ปีเอียวเข้าร่วมกับขุนพลโจจิ๋นในการปราบกบฏที่ก่อการโดยจาง จิ้น (張進) ในเมืองจิ่วเฉฺวียน (酒泉郡 *จิ่วเฉฺวียนจฺวิ้น*; ปัจจุบันอยู่บริเวณนครจิ่วเฉฺวียน มณฑลกานซู่)

ปลายปี ค.ศ. 221 เมื่อชนเผ่าหลูฉุ่ยหู (盧水胡; อนารยชนหลูฉุ่ย) เริ่มก่อกบฏในมณฑลเลียงจิ๋ว (ครอบคลุมบางส่วนของมณฑลฉ่านซีและมณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) ปีเอียวเข้าร่วมกับโจว ฉี (鄒岐), เตียวกี๋ (張既 *จาง จี้*), เซี่ยโหว หรู (夏侯儒) และคนอื่น ๆ ในการปราบปรามกบฏ  

ต้นปี ค.ศ. 229 เมื่อรัฐจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊กส่งกำลังทหารเข้าบุกป้อมปราการของวุยก๊กที่ตันฉอง (陳倉 *เฉินชาง*; อยู่ทางตะวันออกของนครเป่าจี มณฑลฉ่านซีในปัจจุบัน) โจจิ๋นมอบหมายให้ปีเอียวนำกองกำลังไปหนุนช่วยเฮ็กเจียวขุนพลวุยก๊กที่รักษาตันฉอง แต่เฮ็กเจียวป้องกันตันฉองได้อย่างมั่นคง และทัพจ๊กก๊กก็ล่าถอยไปเมื่อปีเอียวยกกำลังมาถึง    

ในปี ค.ศ. 230 ปีเอียวได้เลื่อนขั้นเป็นขุนพลทัพหลัง (後將軍 *โฮ่วเจียงจฺวิน*) ในปีเดียวกัน จูกัดเหลียงผู้สำเร็จราชการแห่งจ๊กก๊กพร้อมด้วยขุนพลอุยเอี๋ยน, งออี้ และขุนพลจ๊กก๊กคนอื่น ๆ นำทัพจ๊กก๊กเข้าโจมตีอาณาเขตของวุยก๊กในมณฑลเลียงจิ๋ว ปีเอียวและกุยห้วยขุนพลวุยก๊กอีกคนเข้ารบกับทัพข้าศึกที่บัญชาการโดยอุยเอี๋ยนที่หยางซี (陽溪) แต่ถูกตีแตกพ่ายต้องล่าถอยไป        

ราวเดือนมีนาคม ค.ศ. 231 จูกัดเหลียงนำทัพจ๊กก๊กโจมตีวุยก๊กอีกครั้ง นำไปสู่ยุทธการที่กิสาน ในเวลานั้นสุมาอี้ขุนพลวุยก๊กรับผิดชอบกิจการทหารในมณฑลเลียงจิ๋วและหยงจิ๋ว สุมาอี้พร้อมด้วยเตียวคับ, ปีเอียว, กุยห้วย, ไต้เหลง (戴陵 *ไต้หลิง*) และผู้ใต้บังคับบัญชาคนอื่น ๆ นำทัพวุยก๊กไปต้านข้าศึก ในเดือนเมษายน ค.ศ. 231 สุมาอี้ส่งปีเอียวและไต้เหลงพร้อมด้วยกำลังทหาร 4,000 นายเข้ารักษาอำเภอเซียงเท้ง (上邽縣 *ช่างกุยเซี่ยน*; ปัจจุบันอยู่ในนครเทียนฉุ่ย มณฑลกานซู๋) ส่วนตัวสุมาอี้นำกองกำลังที่เหลือไปโจมตีข้าศึกที่เขากิสาน (祁山 *ฉีชาน*; ภูมิประเทศภูเขาโดยรอบอำเภอหลี่ มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) จูกัดเหลียงนำกองกำลังแยกเข้าโจมตีอำเภอเซียงเท้ง และให้กำลังทหารที่เหลือเข้าโจมตีเขากิสาน จูกัดเหลียงและกองกำลังตีกองกำลังของกุยห้วย ปีเอียว และคนอื่น ๆ แตกพ่ายและเข้ารวบรวมผลผลิตทางการเกษตรในอำเภอเซียงเท้ง

## ในนิยาย''สามก๊ก''
ปีเอียวปรากฏตัวในฐานะตัวละครรองในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง*[[สามก๊ก]]*ในศตวรรษที่ 14 ซึ่งเล่าเรื่องเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊ก ในนวนิยาย ปีเอียวเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของโจจิ๋นและเข้าร่วมในการรบป้องกันดินแดนของวุยก๊กระหว่างการบุกของจ๊กก๊กครั้งที่สอง ปีเอียวต้องกลถูกซุ่มโจมตีโดยเกียงอุยซึ่งตั้งใจจะวางกลกับโจจิ๋น ปีเอียวฆ่าตัวตายหลังถูกข้าศึกล้อมไว้

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* 
* 

หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประวัติศาสตร์ธรรมชาติ กรีกอเร อันตีปา

**พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประวัติศาสตร์ธรรมชาติ กรีกอเร อันตีปา** () เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย สถาปนาขึ้นในปี 1834 ในชื่อ **พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประวัติศาสตร์ธรรมชาติ** ในปี 1933 ได้เปลี่ยนชื่อตามชื่อของกรีกอเร อันตีปา นักวิทยาศาสตร์ผู้บริหารพิพิธภัณฑ์อยู่เป็นเวลา 51 ปี และผู้ปรับโครงสร้างของพิพิธภัณฑ์ในอาคารหลังใหม่ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกกรีกอเร เชร์กีเยซ โดยมีพระเจ้าการอลที่ 1 แห่งโรมาเนียเสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีเปิดในปี 1908 ในปี 2011 พิพิธภัณฑ์ได้เปิดอีกครั้งหลังการปรับปรุงครั้งใหญ่มูลค่า 14 ล้านดอลลาร์ ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยวัตถุตัวอย่างกว่า 2 ล้านชิ้น ที่นี่ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีเกียรติภูมิและได้รับการจัดระเบียบดีที่สุดแห่งหนึ่งของโลก  

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:1, Șoseaua Pavel D. Kiseleff, Bucharest (Romania) 1.jpg|หน้าอาคาร
ไฟล์:Bucuresti, Romania, Muzeul National de Istorie Naturala Grigore Antipa; B-II-m-A-18983 (Interior, detaliu 31).JPG|โครงกระดูกของ *[[Deinotherium|Deinotherium gigantissimum]]*
ไฟล์:Bucuresti, Romania, Muzeul National de Istorie Naturala Grigore Antipa; B-II-m-A-18983 (Interior, detaliu 53).JPG|โถงห้องผีเสื้อ


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในบูคาเรสต์
พิพิธภัณฑ์สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ

**พิพิธภัณฑ์สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ** () ตั้งอยู่ในเมือง คูราโยชิ จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศให้กับประวัติศาสตร์ของสาลี่ สาลี่จีนหรือสาลี่นาชิ (梨) เพาะปลูกในจังหวัดทตโตริและเป็นหนึ่งในตัวนำโชคของจังหวัด

## ดูเพิ่ม
* สาลี่ (ผลไม้)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  พิพิธภัณฑ์สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ

สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ
สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดทตโตริ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2543
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2543
หมวดหมู่:สาลี่
หวาง เจิ้นตั๋ว

**หวาง เจิ้นตั๋ว** (, ค.ศ. 1911–1992) ชื่อรอง เทียนมู่ () เป็นนักประวัติศาสตร์ นักโบราณคดี และนักพิพิธภัณฑ์วิทยา ถือเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานวิชาประวัติศาสตร์ของเทคโนโลยีจีน

## ประวัติช่วงต้นและการศึกษา
หวาง เจิ้นตั๋วเกิดในตระกูลเจ้าของที่ดินอันมั่งคั่งในนครเป่าติ้ง มณฑลเหอเป่ย์ บิดาของหวาง เจิ้นตั๋วเป็นวิศวกรทหาร และปู่ของหวาง เจิ้นตั๋วคือหวาง อิงไข่ (王英楷) เป็นนายพลระดับสูงของราชวงศ์ชิง หวาง เจิ้นตั๋วสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเยียนจิงในปี ค.ศ. 1934

## การศึกษาเทคโนโลยีจีน
หวาง เจิ้นตั๋วมีชื่อเสียงจากการทำความเข้าใจเทคโนโลยีโบราณ รวมถึงการบูรณะเครื่องวัดความไหวสะเทือนของจาง เหิงในปี ค.ศ. 1936

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักพิพิธภัณฑ์วิทยา
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2454
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2535
จุนอิจิ ทากายาซุ

**จุนอิจิ ทากายาซุ** () (เกิด พ.ศ. 2506) เป็นผู้สนับสนุนสิทธิกัญชาชาวญี่ปุ่น ได้รับการยกย่องว่าเป็น "หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญชั้นนำในเรื่องกัญชาของประเทศญี่ปุ่น" และเป็นภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑ์กัญชา หรือไทมะ ฮากูบุตสึคัง () ในเมืองนาซุ จังหวัดโทจิงิ ซึ่งตัวทากายาซุเป็นผู้ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2544 นอกจากนี้ทากายาซุยังจัดกิจกรรมท่องเที่ยวเป็นรายปีในการนำชมไร่กัญชาถูกกฎหมายรอบพิพิธภัณฑ์กัญชา และยังจัดงานร่วมปฏิบัติเป็นรายเดือนในการสอนการทอเส้นใยกัญชา

## ประวัติ
เมื่อจุนอิจิ ทากายาซุอายุ 3 ปี เคยอ่านหนังสือภาพเกี่ยวกับนินจาที่ฝึกตนโดยการกระโดดข้ามต้นกัญชา ทำให้ทากายาซุมีความตั้งใจจะเป็นนักปลูกกัญชาในภายหลัง

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
*พิพิธภัณฑ์กัญชา (ญี่ปุ่น)

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2506
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดโทจิงิ
เกษตรกรรมในประเทศทาจิกิสถาน

thumb|right|300px|รถแทรคเตอร์เบลารุสในทาจิกิสถาน
thumb|right|300px|ไร่ฝ้ายในทาจิกิสถาน
ทาจิกิสถานเป็นประเทศเกษตรกรรมที่มีประชากรในชนบทมากกว่าร้อยละ 70 และภาคเกษตรกรรมคิดเป็นร้อยละ 60 ของการจ้างงานและประมาณร้อยละ 20 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ ใน พ.ศ. 2563 ตามแบบฉบับของระบบเศรษฐกิจที่ต้องพึ่งพาการเกษตร ทาจิกิสถานมีรายได้ต่อหัวต่ำ โดยสาธารณรัฐทาจิกซึ่งขณะนั้นเป็นสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียตเป็นสาธารณรัฐที่ยากจนที่สุด โดยมีประชากรถึงร้อยละ 45 ในกลุ่มสาธารณรัฐที่มีรายได้ต่ำที่สุด "รั้นท้าย" (สาธารณรัฐอุซเบกซึ่งยากจนเป็นอันดับรองลงมาในอันดับโซเวียต มีประชากรร้อยล่ะ 34 อยู่ในกลุ่มรายได้ต่ำสุด) ใน พ.ศ. 2549 ทาจิกิสถานยังคงมีรายได้ต่อหัวต่ำที่สุดในบรรดาประเทศในเครือรัฐเอกราช คือที่ 1,410 ดอลลาร์ (เทียบเท่ากับอำนาจซื้อ (PPP)) เทียบกับเกือบ 12,000 ดอลลาร์สำหรับรัสเซีย รายได้ที่น้อยและลักษณะพื้นที่เกษตรกรรมที่สูงเป็นเหตุผลและผลักดันความพยายามในการปฏิรูปการเกษตรมาตั้งแต่ พ.ศ. 2534 ด้วยความหวังที่จะปรับปรุงความเป็นอยู่ที่ดีของประชากร

เกษตรกรรมของทาจิกิสถานมีลักษณะพิเศษด้วยระบบเกษตรกรรมสองระบบที่กำหนดโดยภูมิศาสตร์ โดยที่การปลูกมันฝรั่งและข้าวสาลี รวมถึงการปลูกพืชสวนเกิดขึ้นในพื้นที่สูงของประเทศ ในขณะที่ฝ้ายชลประทานมีอิทธิพลเหนือพื้นที่ราบลุ่ม 

ผลผลิตทางการเกษตรในทาจิกิสถานถูกขัดขวางด้วยพื้นที่เพาะปลูกจำนวนค่อนข้างน้อย การขาดการลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐาน เครื่องจักรกลการเกษตร และอุปกรณ์  กองทุนระหว่างประเทศเพื่อการพัฒนาการเกษตร (IFAD) คร่ำครวญถึง "การขาดความรู้ด้านเทคนิคในหมู่ผู้ถือปศุสัตว์รายย่อย การบริหารจัดการทุ่งหญ้าที่ไม่ดี การจัดการปศุสัตว์ในชุมชนที่ไม่มีประสิทธิภาพ การขาดแคลนอาหารสัตว์ในช่วงฤดูหนาว ความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม และการขาดการเข้าถึงอาหารที่ดี -เมล็ดพันธุ์อาหารสัตว์ที่มีคุณภาพ" ซึ่งเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการทำฟาร์มและการพัฒนาปศุสัตว์เช่นกัน
## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประเทศทาจิกิสถาน
พิพิธภัณฑ์เบียร์ซัปโปโระ

**พิพิธภัณฑ์เบียร์ซัปโปโระ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในซัปโปโระการ์เดนพาร์กในเขตฮิงาชิ เมืองซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกของฮกไกโดในปี ค.ศ. 2004 และเป็นพิพิธภัณฑ์เบียร์เพียงแห่งเดียวในประเทศญี่ปุ่น อาคารก่อด้วยอิฐสีแดงของพิพิธภัณฑ์เดิมสร้างขึ้นเพื่อเป็นโรงงานของบริษัทน้ำตาลซัปโปโระในปี ค.ศ. 1890 ภายหลังจึงเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1987 อาคารยังเป็นที่ตั้งของลานเบียร์ซัปโปโระในปีกอาคารทิศใต้ด้วย 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* The Sapporo Beer Museum 
* Happy Jappy — Sapporo Beer Museum

หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2433
เบียร์ซัปโปโระ
เบียร์
เบียร์ซัปโปโระ
ซัปโปโระ
ซัปโปโระ
บีเอ็นเอ

**BNA** อาจหมายถึง

* *[[มนุษย์สัตว์พันธุ์ใหม่]]* หรือ *บีเอ็นเอ: แบรนด์นิวแอนิมอล* (  ;  )
* ธนาคารแห่งชาติแองโกลา ()
* British North America ชื่อในอดีตของประเทศแคนาดา
ประเทศปาเลาในแปซิฟิกเกมส์ 2023

**[[ประเทศปาเลา]]** จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ครั้งนี่จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 7 ของปาเลาในการแข่งขันแปซิฟิกเกมส์นับตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1999

## นักกีฬา
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

## อ้างอิง

ปาเลา
2023
พระองค์เจ้าดำ

**พระองค์เจ้าดำ** เป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเพทราชาที่ประสูติแต่พระสนม เป็นพระราชอนุชาต่างพระมารดากับสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี จึงมีศักดิ์เป็นพระปิตุลา (อา) ของสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ และสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ

พระองค์ได้พระองค์เจ้าแก้วพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าเสือมาเป็นบาทบริจาริกา ต่อมาพระองค์ถูกสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ ซึ่งตามพระราชพงศาวดารกรุงสยาม จากต้นฉบับของบริติชมิวเซียม และพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน ได้ระบุไว้ตรงกันว่า **"มาจากการที่พระองค์ละลาบละล้วงเข้าไปในเขตพระราชฐานซึ่งเป็นเขตต้องห้าม โดยมิได้เกรงกลัวพระราชอาญาอยู่หลายครั้ง"** สมเด็จพระเจ้าท้ายสระจึงปรึกษากับเจ้าฟ้าพร พระราชอนุชาที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคล เห็นเป็นมหันตโทษจึงโปรดให้พันธนาการพระองค์เจ้าดำและสำเร็จโทษเสีย ณ วัดโคกพระยา ส่วนพระองค์เจ้าแก้วก็เสด็จไปทรงผนวชเป็นพระรูป (ชี) อยู่กับกรมพระเทพามาตย์ (กัน) พระอัยยิกาของสมเด็จพระเจ้าท้ายสระที่วัดดุสิดาราม

ส่วนพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด) กล่าวแตกต่างออกไปว่า เจ้าพระองค์ดำถูกสำเร็จโทษในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี เนื่องจากทรงเข้าร่วมคิดก่อกบฏซ่องสุมกำลังคนกับกรมขุนเสนาบริรักษ์ (พระองค์แก้ว) พระบุตรของท้าวศรีจุฬาลักษณ์ (แจ่ม) อำมาตย์หลอ พระรักษ์มณเทียรกรมวัง และเจ้าพระองค์แขก หลังจากสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดีขึ้นครองราชย์แล้วมีรับสั่งให้เจ้าฟ้าเพชรกับเจ้าฟ้าพรจับตัวผู้ก่อกบฏทั้งหมดไปสำเร็จโทษแต่ไม่มีกล่าวถึงการฝังศพที่วัดโคกพระยาเหมือนพระราชพงศาวดารฉบับอื่น

*พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด)* กล่าวว่า :-
*สมเด็จพระเจ้าลูกเธอสองพระองค์ พระเชษฐา [เจ้าฟ้าเพชร] พระชนม์ได้ ๒๔ พระวสา พระอนุชา [เจ้าฟ้าพร] พระชนม์ได้ ๒๐ พระวสา รับพระบัณฑูรทั้งสองพระองค์แล้ว ให้จับเจ้ากรมขุนเสนาบริรักษ์ว่าคบคิดกันกับอำมาตย์หลอ พระรักษ์มณเทียร จ้าวพระองค์แขก จ้าวพระองค์ดำ ว่าซ่องสุมผู้คนคิดขบถมิได้ถวายเครื่องสาตราวุธ ให้ไปประหารชีวิตเสีย*

หากยึดตามพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด) เจ้าพระองค์ดำจะสิ้นพระชนม์ราว พ.ศ. 2246

## พระโอรสธิดา
พระองค์เจ้าดำ มีพระบุตรธิดา ดังนี้
* กรมขุนสุรินทรสงคราม



## ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
ในละครพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่อง พรหมลิขิต ได้มีการกล่าวถึง พระองค์เจ้าดำ ซึ่งผู้ที่รับบทพระองค์เจ้าดำคือ เอ-พศิน เรืองวุฒิ

## อ้างอิง
; เชิงอรรถ

หมวดหมู่:ราชวงศ์บ้านพลูหลวง
หมวดหมู่:ผู้ถูกสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์
หมวดหมู่:พระราชบุตรในสมเด็จพระเพทราชา
หมวดหมู่:พระราชโอรสในพระมหากษัตริย์ไทย
หมวดหมู่:เจ้าชายกรุงศรีอยุธยา
ปาลิน นารดาสิริ

**ปาลิน นารดาสิริ** เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากการรับบทกรมหลวงโยธาเทพ ในละครพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่องพรหมลิขิต

## ประวัติ
ปาลิน นารดาสิริ มีชื่อเล่นว่า ฝุ้น เกิดเมื่อปี 2538 ที่จังหวัดนนทบุรี จบการศึกษาระดับปริญญาตรีนิเทศศาสตรบัณฑิตจากวิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต เอกการประชาสัมพันธ์ เกียรตินิยมอันดับ 1

## เข้าสู่วงการ
ปาลินเข้าสู่วงการจากการประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ 2562 ซึ่งเธอได้รับรางวัลขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน ก่อนจะหายไปจากวงการถึง 3 ปี 

กระทั่งเดือนเมษายน 2565 เธอก็ได้มีโอกาสแสดงละครซีรีส์เรื่องแรกคือเรื่อง มาเฟียเดอะซีรีส์ ปืนกลและคนเพี้ยน ทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 รับบทเป็น ใบเฟิร์น ตามมาด้วยละครเรื่อง พาย สายน้ำแห่งความฝัน ทางช่องไทยพีบีเอส รับบทเป็น บัว ในช่วงเดือนกันยายนปีเดียวกัน

ในปี 2566 เธอมีละครถึง 2 เรื่องคือ It’s ok to be 30 สามสิบกำลังดี ทางช่องไทยพีบีเอส โดยรับบทเป็น จ๊ะจ๋า และเรื่องพรหมลิขิต ในบท กรมหลวงโยธาเทพ พระราชธิดาพระองค์เดียวในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช และจากเรื่องพรหมลิขิตที่ทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จักจากแฟนละครถึงแม้จะออกมาไม่มาก

## ผลงาน
### ละครโทรทัศน์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดนนทบุรี
หมวดหมู่:บุคคลจากวิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
หมวดหมู่:นางงามไทย
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทยในศตวรรษที่ 21
วัลลภ ตังคณานุรักษ์

**วัลลภ ตังคณานุรักษ์** หรือ **ครูหยุย** เป็นนักพัฒนาสังคมชาวไทย ได้รับการสรรหาเป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 และเป็นที่รู้จักในฐานะกรรมการเลขาธิการ มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก

## ประวัติ
วัลลภ ตังคณานุรักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2498 ที่ตำบลแตล อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนสุรวิทยาคาร จังหวัดสุรินทร์ ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนสิรินธร จังหวัดสุรินทร์ และปริญญาครุศาสตรบัณฑิต จากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

วัลลภ ได้รับปริญญามหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากคณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

## การทำงาน
วัลลภ ตังคณานุรักษ์ เป็นครูที่โรงเรียนหมู่บ้านเด็ก จังหวัดกาญจนบุรี เมื่อปี 2523 เป็นหัวหน้าโครงการศูนย์เด็กก่อสร้าง มูลนิธิเด็ก ปี 2526 และผู้จัดการมูลนิธิเด็กอ่อนในสลัมฯ ปี 2527

วัลลภ ได้ก่อตั้งมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก ขึ้นในปี 2529 และเขาทำหน้าที่เลขาธิการมูลนิธิ มีบทบาทในการอุปการะช่วยเหลือเด็กและ เยาวชนที่ค่อนข้างมีพื้นฐานยากลำบาก นอกจากนั้นเขายังเป็นอาจารย์พิเศษให้กับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ

วัลลภ ได้รับแต่งตั้งเป็นสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี 2549 และเป็น ประธานคณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุและผู้พิการ สภานิติบัญญํติแห่งชาติชุดดังกล่าว ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี 2562 และเป็นประธานคณะกรรมาธิการการการพัฒนาสังคม และกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ คนพิการ และผู้ด้อยโอกาส

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ครูชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดสุรินทร์
หมวดหมู่:นักการศึกษาจากจังหวัดสุรินทร์
หมวดหมู่:สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
หมวดหมู่:สมาชิกวุฒิสภาไทยแบบแต่งตั้ง
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสุรวิทยาคาร
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสิรินธร
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอศีขรภูมิ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
โค่วโถว

**โค่วโถว** () เป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงโดยการหมอบกราบ คือการคุกเข่าและก้มศีรษะลงถึงพื้น ในวัฒนธรรมเขตจีน การโค่วโถวเป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงที่สุด การมีใช้อย่างแพร่หลายเพื่อใช้แสดงความเคารพต่อผู้อาวุโส ผู้บังคับบัญชา หรือโดยเฉพาะอย่างยิ่งจักรพรรดิจีน เช่นเดียวกับวัตถุสักการะทางศาสนาและวัฒนธรรม ในยุคปัจจุบัน การโค่วโถวมีการใช้น้อยลง

## ศัพทวิทยา
คำว่า "โค่วโถว" เขียนเป็นอักษรจีนว่า 叩頭/叩头 () มีอีกคำเรียกหนึ่งว่า "เคอโถว" เขียนเป็นอักษรจีนว่า 磕頭/磕头 () แต่ความหมายของตัวอักษรมีความแตกต่างกัน โดย  มีความหมายโดยทั่วไปว่า "เคาะ" หรือ "โขก" ส่วน  มีความหมายว่าทั่วไปว่า "แตะบน (พื้นผิว)" และ / มีความหมายว่าศีรษะ ต้นกำเนิดของธรรมเนียมนี้น่าจะอยู่ในช่วงยุควสันตสารทหรือยุครณรัฐของประวัติศาสตร์จีน (771–221 ก่อนคริสตกาล) เพราะเป็นธรรมเนียมที่มีสมัยราชวงศ์ฉิน (221 – 206 ก่อนคริสตกาล)

## ดูเพิ่ม
*โดเงซะ
*การหมอบกราบ
*วันทยหัตถ์

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* Fairbank, John K., and Ssu-yu Teng. "On the Ch'ing tributary system." *Harvard Journal of Asiatic Studies* 6.2 (1941): 135–246. online
* Frevert, Ute. "Kneeling and the Protocol of Humiliation." in by Benno Gammerl, Philipp Nielsen, and Margrit, eds. *Encounters with Emotions: Negotiating Cultural Differences since Early Modernity* (2019): pp.&nbsp;133–159 excerpt.
* Gao, Hao. "The "Inner Kowtow Controversy" During the Amherst Embassy to China, 1816–1817." *Diplomacy & Statecraft* 27.4 (2016): 595–614.
* Hevia, James L. "‘The ultimate gesture of deference and debasement’: kowtowing in China." *Past and Present* 203.suppl_4 (2009): 212–234.
* Pritchard, Earl H. "The kotow in the Macartney embassy to China in 1793." *Journal of Asian Studies* 2.2 (1943): 163–203. online
* 
* Rockhill, William Woodville. "Diplomatic Missions to the Court of China: The Kotow Question I," *The American Historical Review,* Vol. 2, No. 3 (Apr. 1897), pp.&nbsp;427–442. online
* Rockhill, William Woodville. "Diplomatic Missions to the Court of China: The Kotow Question II," *The American Historical Review,* Vol. 2, No. 4 (Jul. 1897), pp.&nbsp;627–643.  online

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:วัฒนธรรมจีน
หมวดหมู่:มารยาท
หมวดหมู่:การแสดงความเคารพ
โดเงซะ

***โดเงซะ*** () เป็นองค์ประกอบของมารยาทญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม ได้แก่การคุมเข่ากับพื้นโดยตรงแล้วโค้งมอบกราบโดยนำศีรษะแตะกับพื้น เพื่อใช้แสดงความเคารพต่อบุคคลที่มีสถานะสูงกว่า เพื่อแสดงความขอโทษอย่างสูง หรือเพื่อแสดงความต้องการความช่วยเหลือจากบุคคลดังกล่าว

คำว่า*โดเงซะ*ใช้ในการเมืองของประเทศญี่ปุ่น เช่น  มีความหมายว่า "คุกเข่าคำนับทางการทูต" 

## ดูเพิ่ม
* โค่วโถว
* วัฒนธรรมญี่ปุ่น
* การหมอบกราบ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วัฒนธรรมญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ท่าของมนุษย์
หมวดหมู่:การแสดงความเคารพ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหมู่บ้านดีมีตรีเย กุสตี

**พิพิธภัณฑ์หมู่บ้าน** () หรือชื่อทางการ **พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหมู่บ้านดีมีตรีเย กุสตี** () เป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้ง ตั้งอยู่ในอุทยานพระเจ้ามีไฮที่ 1 บูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงวิถีชีวิตในหมู่บ้านชนบทของโรมาเนีย มีขนาดพื้นที่มากกว่า 100,000 ตารางเมตร ภายในประกอบไปด้วยนิคมชาวชนบทแท้ 123 นิคม, สิ่งปลูกสร้าง 363 แห่ง และวัตถุจัดแสดงมากกว่า 50,000 ชิ้นจากทั่วประเทศโรมาเนีย สิ่งปลูกสร้างในพิพิธภัณฑ์มีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ถึง 20 และเคลื่อนย้ายมาจากและแสดงถึงพื้นที่ทางวัฒนธรรมต่าง ๆ ของโรมาเนีย ซึ่งรวมถึงบานัต, ทรานซิลเวเนีย, มอลเดเวีย, มารามูเรช, ออลเตนียา, ดอบรูจา, มุนเตนียา

พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้สร้างสรรค์ขึ้นโดยดีมีตรีเย กุสตี นักคติชนวิทยาและนักสังคมศาสตร์ แปลนแรกเริ่มของหมู่บ้านเป็นผลงานออกแบบโดยวิกตอร์ อียอน ปอปา นักเขียนบทละครและผู้กำกับ และอ็องรี อัช. ชตาล นักออกแบบฉาก เงินทุนในการก่อสร้างได้รับมาจากมูลนิธิวัฒนธรรมหลวง มีพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์ในปี 1936 โดยมีพระเจ้าการอลที่ 2 แห่งโรมาเนียเสด็จพระราชดำเนินมาทรงเข้าร่วมในพิธี ในเวลานั้น พิพิธภัณฑ์เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งแห่งที่สี่ของยุโรป ถัดจากสกันเซิน (สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน), น็อชก์ฟ็อลเกอมือเซอึมที่บิกเดย (ออสโล ประเทศนอร์เวย์) และพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาทรานซิลเวเนียที่ป่าฮอยาในนครกลุฌ-นาปอกา ในช่วงแรกพิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้มีเนื้อที่ 4.5 เฮกตาร์ และมีนิคมชนบท 33 แห่งซึ่งเคลื่อนย้ายมาจากหมู่บ้านที่ผ่านการค้นคว้าวิจัยแล้ว ในจำนวนนี้รวมถึงโบสถ์ไม้แบบมารามูเรชที่ขนย้ายมาจากดรากอมีเรชต์ เทศมณฑลมารามูเรช อาคารหลังนี้ยังคงเป็นอาคารสำคัญชิ้นเด่นของพิพิธภัณฑ์และรวมอยู่ในตราสัญลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์จนถึงปัจจุบัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในบูคาเรสต์
บอริสลัฟ อีฟก็อฟ

**บอริสลัฟ อีฟก็อฟ** (; 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1933 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022) เป็นแกรนด์มาสเตอร์หมากรุกสากลชาวเซอร์เบีย เขาเป็นผู้ท้าชิงหมากรุกสากลชิงแชมป์โลกใน ค.ศ. 1965 และเล่นในการแข่งระหว่างโซนอลอีกสี่สมัยใน ค.ศ.1967, 1970, 1973 และ 1979

อีฟก็อฟเป็นแชมป์ยูโกสลาเวียสามสมัย (แชมป์ร่วม ค.ศ. 1958, แชมป์ร่วม ค.ศ. 1963, แชมป์ ค.ศ. 1972) และเป็นแชมป์เยาวชนโลกคนแรกใน ค.ศ. 1951

เขาเป็นตัวแทนของประเทศยูโกสลาเวีย 12 สมัยในการแข่งหมากรุกสากลโอลิมเปียด ตั้งแต่ ค.ศ. 1956 ถึง 1980 และหกสมัยในการแข่งชิงแชมป์ทีมยุโรป

อีฟก็อฟชนะการแข่งระดับสูงจำนวนมากในอาชีพของเขา ซึ่งชัยชนะของทัวร์นาเมนต์ที่โดดเด่น ได้แก่ มาร์เดลปลาตา ค.ศ. 1955, บัวโนสไอเรส ค.ศ. 1955, เบเวอร์เวก ค.ศ. 1961, ซาเกร็บ ค.ศ. 1965, ซาราเยโว ค.ศ. 1967, อัมสเตอร์ดัม-ไอบีเอ็ม ค.ศ. 1974 และมอสโก ค.ศ. 1999 โดยเป็นเวลากว่า 15 ปีนับตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1950 เขาเป็นนักหมากรุกชาวยูโกสลาเวียอันดับสองรองจากสแวตอซาร์ กลิกอริช และได้เขียนอัตชีวประวัติ *60 ปีของฉันในหมากรุกสากล*

## ชีวิตส่วนตัวและการเสียชีวิต
อีฟก็อฟมีลูกชายหนึ่งคนและหลานชายหนึ่งคนกับโอลกา มาริอา เกซิช ผู้เป็นภรรยา ต่อมา เขามีลูกสองคนกับบรังกา วุยนอวิช ผู้เป็นภรรยาคนที่สอง

อีฟก็อฟเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 สิริอายุได้ 88 ปี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตจากโรคโควิด-19 ในประเทศเซอร์เบีย
หมวดหมู่:นักหมากรุกสากลชาวเซอร์เบีย
หมวดหมู่:นักหมากรุกสากลชาวยูโกสลาเวีย
หมวดหมู่:ผู้เข้าแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียด
หมวดหมู่:บุคคลจากเบลเกรด
วัดโกรกพระเหนือ

**วัดโกรกพระเหนือ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโกรกพระ อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ ปัจจุบันมีพระครูนิวาตปุญญานุยุต (สุวฑฺฒโน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดโกรกพระเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510 เดิมเรียกว่า **วัดโกรกพระ** ต่อมาได้มีวัดอีกวัดหนึ่งอยู่ทางใต้เรียก วัดโกรกพระใต้ จึงเรียกวัดนี้ว่า "วัดโกรกพระเหนือ" วัดได้มีการเปิดสอนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2475

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอุโบสถหลังใหม่ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถเก่า ซึ่งใช้เป็นวิหารชาวบ้านเรียก *หลวงพ่อโตวัดโกรกพระเหนือ* เจดีย์โบราณ 3 องค์ และปรางค์ อีก 1 องค์

## อ้างอิง

โกรกพระเหนือ
หมวดหมู่:อำเภอโกรกพระ
เสือโค ก กา

***เสือโค ก กา*** หรือ ***ทศมูลเสือโค*** เป็นแบบเรียนไทยที่แต่งขึ้นในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น แต่งโดยหมื่นพรหมสมพัตสร (มี) 

## ลักษณะและเนื้อหา
วรรณกรรมแต่งเป็นกาพย์ชนิดต่าง ๆ เช่น กาพย์ฉบัง 16 กาพย์ยานี 11 กาพย์สุวัณมาลา 28 ฯลฯ ตอนท้ายเรื่องแต่งเป็นกลอนสุภาพ โดยมีลักษณะแสดงให้เห็นเป็นแบบฝึกหัดอ่านมาตราตัวสะกดต่าง ๆ ใช้รูปแบบคำประพันธ์ที่ไม่ปรากฏในกวีนิพนธ์ของกวีท่านอื่นและกวียังใช้รูปแบบคำประพันธ์กลบทชนิดต่าง ๆ ทำให้เป็นเอกลักษณ์

เนื้อเรื่อง *เสือโค ก กา* ดำเนินตามเรื่อง *[[เสือโคคำฉันท์]]* และบทละครเรื่อง *คาวี* ซึ่งเรื่องดังกล่าวเป็นที่รู้จักในสังคมไทยมาตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่เนื้อเรื่องไม่จบ ดำเนินถึงตอนที่นางคาวีได้เป็นนางชายา

## ประวัติ
หมื่นพรหมสมพัตสร (มี) แต่งขึ้นขณะยังเป็นภิกษุเพื่อใช้เป็นแบบเรียนสอนลูกศิษย์ หลังจากลาสิกขาจนรับราชการย้ายจากมหาดเล็กช่างเขียนมาเป็นอาลักษณ์แล้วจึงได้แต่งปรับปรุงกาพย์ตอนต้นขึ้นทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวใน พ.ศ. 2381 เพื่อใช้ถวายพระอักษรพระเจ้าลูกเธอตามรับสั่ง

ต้นฉบับมีทั้งสมุดไทยขาวและสมุดไทยดำ ซึ่งเก็บรักษาไว้ที่กลุ่มหนังสือตัวเขียนและจารึก สำนักหอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร มีอยู่ 4 ฉบับ

*เสือโค ก กา* หรือ *ทศมูลเสือโค* ได้รับการตีพิมพ์สองครั้ง ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2474 ครั้งที่สองพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2521

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หนังสือเรียนภาษาไทย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน

**พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน** (; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในกรุงดูชานเบ เมืองหลวงของทาจิกิสถาน

พิพิธภัณฑ์ถูกจัดตั้งในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2477 ตามคำสั่งกฤษฎีการ่วมของคณะกรรมการบริหารกลางและคณะกรรมการราษฎรแห่งสหภาพโซเวียต คณะกรรมการราษฎรแห่งสาธารณรัฐทาจิกออกคำสั่งจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งชื่อตาม Kamāl ud-Dīn Behzād ในกรุงดูชานเบ ใน พ.ศ. 2502 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ ตำนานท้องถิ่น และวิจิตรศิลป์แห่งสาธารณรัฐ พิพิธภัณฑ์ได้รับสถานะพิพิธภัณฑ์แห่งชาติเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ตามกฤษฎีกาของรัฐบาลทาจิกิสถาน 

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 มีการเปิดอาคารใหม่ของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน

## พื้นที่และส่วนต่าง ๆ
พิพิธภัณฑ์มีพื้นที่ทั้งหมด 24,000 ตารางเมตร2 โดยในจำนวนนี้เป็นห้องนิทรรศการมากกว่า 15,000 ตารางเมตร ประกอบด้วยส่วนนิทรรศการ 4 ส่วน ได้แก่ ส่วนประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ส่วนประวัติศาสตร์โบราณและยุคกลาง ส่วนประวัติศาสตร์สมัยใหม่และร่วมสมัย และส่วนวิจิตรศิลป์และศิลปะประยุกต์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศทาจิกิสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในดูชานเบ
สถานีแจ้งวัฒนะ 14

**สถานีแจ้งวัฒนะ 14** (; รหัส: PK11) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนแจ้งวัฒนะในพื้นที่เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร และเป็นสถานีแรกของสายสีชมพูที่อยู่ในเขตการปกครองของกรุงเทพมหานคร

## ที่ตั้ง
สถานีแจ้งวัฒนะ 14 ตั้งอยู่เหนือถนนแจ้งวัฒนะ ระหว่างซอยหมู่บ้านเบฟเวอรีฮิลล์กับซอยแจ้งวัฒนะ 15/2 ในพื้นที่แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร

## รายละเอียด
### สีสัญลักษณ์
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

### รูปแบบ
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง


MRT Pink Line Chaeng Watthana 14 Station 20231125-2.jpg|ทางออก 1
MRT Pink Line Chaeng Watthana 14 Station 20231125-4.jpg|เครื่องตรวจตั๋วอัตโนมัติ
MRT Pink Line Chaeng Watthana 14 Station 20231125-6.jpg|ชานชาลาสถานี
MRT Pink Line Chaeng Watthana 14 Station 20231125-7.jpg|ป้ายชานชาลา 1
แจ้งวัฒนะ14.jpg|ป้ายสถานีบริเวณชานชาลา 1


### ทางเข้า–ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
* **1** บิ๊กซี แจ้งวัฒนะ 1, Chan (ชาน) แจ้งวัฒนะ
* **2** ซอยแจ้งวัฒนะ 14 (เมืองทอง 1)
* **3** ซอยแจ้งวัฒนะ 15/2, ธนาคารกรุงไทย สาขาแจ้งวัฒนะ
* **4** ซอยหมู่บ้านเบฟเวอรีฮิลล์

### แผนผัง

### เวลาให้บริการ

## สถานที่ใกล้เคียง
* มณฑลทหารบกที่ 11
* ตลาดเมืองทอง 1
* โรงพยาบาลสัตว์บ้านหมอรักหมา
* โลตัส แจ้งวัฒนะ
* บิ๊กซี แจ้งวัฒนะ 1
* Chan ชาน แอท ดิ อเวนิว แจ้งวัฒนะ 14
* โรงแรม ทีเค พาเลซ แอนด์ คอนเวนชั่น

## อ้างอิง

แจ้งวัฒนะ 14
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
แจ้งวัฒนะ 14
พิพิธภัณฑ์พรมเติร์กเมน

**พิพิธภัณฑ์พรมเติร์กเมน** () หรือ **พิพิธภัณฑ์พรมแห่งชาติ** เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ตั้งอยู่เลขที่ 5 ถนนโกร็อกลี ในกรุงอาชกาบัต ประเทศเติร์กเมนิสถาน

พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2537 มีคอลเลกชันพรมเติร์กเมนที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาพิพิธภัณฑ์ โดยมีคอลเลกชันพรมเติร์กเมนตั้งแต่ยุคกลางจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 รวมถึงพรมมากกว่า 1,000 ผืนจากคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 นอกเหนือจากคอลเลกชันพรมโบราณมากมายแล้ว ยังมีส่วนที่เกี่ยวกับพรมชูวาล คูร์จุน ทอร์บา และอืน ๆ

บริเวณชั้น 1 ของพิพิธภัณฑ์มีพรมเตกเกและสาริก พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ขึ้นชื่อจากพรมเตกเกขนาดใหญ่ พรมเตกเกหนึ่งผืนมีขนาด 193 ตารางเมตร² และหนัก 1 ตัน ผลิตโดยคนประมาณ 40 คนใน พ.ศ. 2484 เพื่อใช้ปูม่านให้กับโรงละครบอลชอยในกรุงมอสโก พรมอีกผืนหนึ่งสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2544 โดยมีขนาดใหญ่กว่า โดยมีขนาด 301 ตารางเมตร² และยาว 14 คูณ 21.2 เมตร โดยสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึง 10 ปีเอกราชของเติร์กเมนิสถานจากสหภาพโซเวียต พรมได้รับการบันทึกว่าเป็นพรมทอมือที่ใหญ่ที่สุดในโลกจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ พรมผืนหนึ่งซึ่งผลิตใน พ.ศ. 2511 เป็นตัวแทนของชนเผ่าทั้งหมดในเติร์กเมนิสถาน โดยผสมผสานสไตล์ต่าง ๆ เข้าด้วยกันเพื่อแสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียว พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีพรมที่อุทิศให้กับประธานาธิบดีซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ พรมบางผืนที่จัดแสดงเป็นแบบสองด้าน ซึ่งมักจะมีการออกแบบที่แตกต่างกันในแต่ละด้าน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศเติร์กเมนิสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอาชกาบัต
สถานีโทรคมนาคมแห่งชาติ

**สถานีโทรคมนาคมแห่งชาติ** (; รหัส: PK13) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนแจ้งวัฒนะในพื้นที่เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร

## ที่ตั้ง
สถานีโทรคมนาคมแห่งชาติตั้งอยู่เหนือถนนแจ้งวัฒนะ บริเวณด้านหน้าบริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน) ในพื้นที่แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร

ก่อนหน้านี้สถานีแห่งนี้ใช้ชื่อโครงการและชื่อในระหว่างการก่อสร้างว่า "สถานีทีโอที" แต่เนื่องมาจากคณะรัฐมนตรีมีมติให้ทีโอทีควบรวมกิจการกับ กสท โทรคมนาคม เป็นโทรคมนาคมแห่งชาติ เอ็นบีเอ็มจึงเสนอให้มีการเปลี่ยนชื่อสถานีถึงสองครั้ง โดยครั้งแรกใช้ชื่อสถานีว่า "สถานีสำนักงานเขตหลักสี่" แต่ต่อมา รฟม. ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สถานีโทรคมนาคมแห่งชาติ" ในที่สุด

## รายละเอียด
### สีสัญลักษณ์
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

### รูปแบบ
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง


MRT Pink Line National Telecom Station 20231125-2.jpg|ชานชาลาสถานี
MRT Pink Line National Telecom Station 20231125-3.jpg|ป้ายชานชาลา 1


### ทางเข้า–ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
* **1** ซอยแจ้งวัฒนะ 10, ศรีสวัสดิ์ สำนักงานใหญ่
* **2** อาคาร ณ นคร, ซอยแจ้งวัฒนะ 10 
* **3** บริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน) ประตู 1, ศูนย์กีฬา บมจ. โทรคมนาคมแห่งชาติ, เอ็นทีสเตเดียม
* **4** บริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน) ประตู 2, บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด

### แผนผัง

### เวลาให้บริการ

## สถานที่ใกล้เคียง
* บริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน)
* บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด
** ศูนย์ไปรษณีย์ด่วนพิเศษกรุงเทพ
** โรงเรียนการไปรษณีย์
** ที่ทำการไปรษณีย์หลักสี่
* อาคาร ณ นคร
* บริษัท ศรีสวัสดิ์ คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) สำนักงานใหญ่

## รถโดยสารประจำทาง
*  เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
#### รถเอกชน

#### รถชานเมืองและรถหมวด 4

## อ้างอิง

โทรคมนาคมแห่งชาติ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2566
โทรคมนาคมฯ
สโมสรวอลเลย์บอลหญิงนครราชสีมา ในฤดูกาล 2023–24

การแข่งขันวอลเลย์บอลของ**[[สโมสรวอลเลย์บอลหญิงนครราชสีมา]]** หรือ **นครราชสีมา ฮุ่ยหวาง คิวมินซี วีซี** ตามชื่อผู้สนับสนุน ประจำปี พ.ศ. 2566–พ.ศ. 2567

## รายชื่อผู้เล่น

### ผู้เล่นต่างชาติ

* ที่มา : รายชื่อกีฬาสโมสรวอลเลย์บอลหญิงนครราชสีมา ในฤดูกาล 2023–24 เพจเฟสบุ๊ก Volleyball Thailand League

## การแข่งขันไทยแลนด์ลีก
### เลกแรก
** ตารางคะแนน **

#### ผลการแข่งขัน

### เลกสอง
** ตารางคะแนน **

#### ผลการแข่งขัน

### รอบไฟนอล 4
#### ผลการแข่งขัน

### รอบรองชนะเลิศ

### รอบชิงชนะเลิศ

## ผลการแข่งขันประจำฤดูกาล

### รางวัลบุคคล

***ผู้เล่นทรงคุณค่า**
:  โคโตเอะ อิโนอูเอะ
***ผู้เล่นทำคะแนนสูงสุด**
:  ศศิภาพร จันทวิสูตร 
***ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม**
:  ศศิภาพร จันทวิสูตร 
***ตัวเซตยอดเยี่ยม**
:  สิริมา มานะกิจ 
***เสิร์ฟยอดเยี่ยม**
:  ศศิภาพร จันทวิสูตร 
***ตัวรับอิสระยอดเยี่ยม**
:   โคโตเอะ อิโนอูเอะ 

## ดูเพิ่ม
* สโมสรวอลเลย์บอลชายนครราชสีมา ในฤดูกาล 2023–24

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ฤดูกาลแข่งขันของสโมสรวอลเลย์บอลนครราชสีมา
หมวดหมู่:วอลเลย์บอลในประเทศไทย
นครราชสีมา
นครราชสีมา
พาร์เฟต์ทงกัตสึ

[right|thumb|300x300px| พาร์เฟ่ต์ทงกัตสึจากร้านคิโยมารุสาขา[โตเกียวมีเทรีย กล่องบุหรี่ด้านซ้ายขนาด 88 x 55 มม. มีไว้เทียบขนาด]]
**พาร์เฟต์ทงกัตสึ** (とんかつパフェ) เป็นเครื่องหมายการค้าของไอศกรีมจดทะเบียนของร้านทงกัตสึ คิโยมารุ มีสำนักงานใหญ่ในเมืองมัตสึยามะ จังหวัดเอฮิเมะ โดยเป็นพาร์เฟต์ที่ผสมทงกัตสึและผลไม้ เช่น แอปเปิล ส้มเช้ง และ กีวี ไอศกรีม ครีมสด ฯลฯ พร้อมโรยหน้า

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารจากเนื้อหมูของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ไอศกรีม
หมวดหมู่:เกล็ดขนมปัง
หมวดหมู่:จังหวัดเอฮิเมะ
ซุนเล้

**ซุนเล้** หรือ **ซุนเล** (เสียชีวิตธันวาคม ค.ศ. 250 หรือมกราคม ค.ศ. 251) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **ซุน หลี่** () ชื่อรอง **เต๋อต๋า** () เป็นขุนพลและขุนนางชาวจีนของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นชาวอำเภอหรงเฉิง เมืองตุ้นก้วน ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอหรงเฉิง มณฑลเหอเป่ย์ มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ใจกว้าง ซื่อสัตย์ และกล้าหาญ 

ต่อมาโจซองผู้สำเร็จราชการแห่งวุยก๊กแต่งตั้งให้ซุนเล้มียศเป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 *ชื่อฉื่อ*) ของมณฑลยังจิ๋ว (揚州 *หยางโจว*) ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของมณฑลอานฮุยและมณฑลเจียงซูในปัจจุบัน ซุนเล้ยังได้รับตำแหน่งเป็นขุนพลผู้สงบคลื่น (伏波將軍 *ฝูปัวเจียงจฺวิน*) และบรรดาศักดิ์ระดับกวนไล่เหา (關內侯 *กวานเน่ย์โหว*)

ในปี ค.ศ. 241 จวนจ๋อง (全琮 *เฉฺวียน ฉง*) ขุนพลวุยก๊กยกทัพบุกอาณาเขตของวุยก๊ก ซุนเล้จึงถูกส่งไปป้องกันพื้นที่และได้เผชิญหน้ากับจวนจ๋องในยุทธการที่เชฺว่เปย์ (芍陂) ซุนเล้ขับไล่จวนจ๋องไปได้สำเร็จ จึงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาบดีเจ้ากรมมหาดเล็ก (少府 *เฉาฝู่*) และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้ามณฑล (牧 *มู่*) ของมณฑลกิจิ๋ว (冀州 *จี้โจว*) ซึ่งอยู่ในมณฑลชานซีในปัจจุบัน

ภายหลังอุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลงในปี ค.ศ. 249 ทีจบลงด้วยการประหารชีวิตโจซอง สุมาอี้ได้แต่งตั้งซุนเล้เป็นผู้กำกับการมณฑลนครหลวง และมอบตำแหน่งเสนาบดีโยธาธิการ (司空 *ซือคง*) กับบรรดาศักดิ์ต้าลี่ถิงโหว (大利亭侯)

หลังจากซุนเล้เสียชีวิต ได้รับสมัญญานามว่าจิ่งโหว (景侯)

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *[[จดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).

หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองในมณฑลชานตง
หมวดหมู่:ขุนพลของโจโฉ
คูโบต้า

**คูโบต้า คอร์ปอเรชัน** () เป็นบริษัทข้ามชาติของญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ในโอซากะ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ.1890 บริษัทผลิตผลิตภัณฑ์หลายชนิด เช่นรถแทรกเตอร์ เครื่องจักรกลการเกษตร อุปกรณ์ก่อสร้าง เครื่องยนต์ เครื่องจำหน่ายสินค้าอัตโนมัติ ท่อ วาล์ว โลหะหล่อ เครื่องสูบน้ำ และอุปกรณ์สำหรับการทำน้ำให้บริสุทธิ์ บำบัดน้ำเสีย และเครื่องปรับอากาศ

เครื่องยนต์คูโบต้ามีทั้งแบบดีเซลและเบนซินหรือแบบจุดระเบิดตั้งแต่เครื่องยนต์ขนาดเล็ก 0.276 ลิตรไปจนถึงเครื่องยนต์ 6.1 ลิตร ในรูปแบบระบายความร้อนด้วยอากาศและระบายความร้อนด้วยของเหลว

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มบริษัทของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โอซากะ
หมวดหมู่:บริษัทญี่ปุ่นที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2433
พิพิธภัณฑ์แกงกะหรี่โยโกฮามะ

**พิพิธภัณฑ์แกงกะหรี่โยโกฮามะ** ()  เป็นภัตตาคารและพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ของแกงกะหรี่ในเขตอิเซซากิโจของเมืองท่าโยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการระหว่างปี พ.ศ. 2544 ถึง พ.ศ. 2550 ภัตตาคารของพิพิธภัณฑ์มีแกงกระหรี่ชนิดต่าง ๆ มีให้เลือกหลายรายการ ตั้งแต่อาหารมื้อใหญ่ไปจนถึงตัวเลือกแบบจานด่วน

พิพิธภัณฑ์มีการจำลองท่าเรือโยโกฮามะในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ไว้ด้วย การจัดแสดงเรียงรายตามผนังและส่วนหนึ่งของพื้นที่ส่วนกลางที่สร้างขึ้นเป็นรูปเรือที่ท่าเรือ บนชั้น 8 มีห้องในเรือที่สร้างขึ้นใหม่พร้อมอุปกรณ์วิทยุรหัสมอร์ส

พิพิธภัณฑ์ดำเนินการโดยบริษัท มาตาฮาริ จำกัด เปิดทำการเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2544 และปิดทำการในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2550 เมื่อสิ้นเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 มีผู้เยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ทั้งหมด 8.7 ล้านคน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูล
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ  
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของบริษัท มาตาฮาริ จำกัด 

แกงกะหรี่
หมวดหมู่:ภัตตาคารในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:แกง
แกงกะหรี่
ลัทธิบะอษ์

**ลัทธิบะอษ์** () เป็นอุดมการณ์ชาตินิยมอาหรับที่ส่งเสริมการสร้างและพัฒนารัฐอาหรับเดียวผ่านการนำโดยพรรคแนวหน้าของรัฐบาลสังคมนิยมปฏิวัติ อุดมการณ์นี้อิงจากทฤษฎีของมีชีล อัฟลัก (พรรคบะอษ์อิรัก), ซะกี อัลอัรซูซี (พรรคบะอษ์ซีเรีย) และเศาะลาห์ อัดดีน อัลบีฏอร ซึ่งทั้งสามเป็นปัญญาชนชาวซีเรีย ผู้นำบะอษ์สมัยใหม่คนสำคัญ ได้แก่ ซัดดัม ฮุสเซน อดีตประธานาธิบดีอิรัก, ฮาฟิซ อัลอะซัด และบัชชาร อัลอะซัด อดีตประธานาธิบดีซีเรีย

ลัทธิบะอษ์สนับสนุน "ยุคเรืองปัญญาของชาวอาหรับ" รวมถึงการฟื้นฟูวัฒนธรรม คุณค่าและสังคม บะอษ์ยังส่งเสริมการจัดตั้งรัฐพรรคการเมืองเดียวและปฏิเสธแนวคิดพหุนิยมทางการเมืองโดยไม่ระบุช่วงเวลา ซึ่งพรรคบะอษ์จะใช้ช่วงเวลาที่ไม่ระบุนี้ในการพัฒนาสังคมอาหรับที่ "รุ่งเรือง" ลัทธิบะอษ์อิงจากหลักโลกิยนิยม ชาตินิยมอาหรับ อุดมการณ์รวมกลุ่มอาหรับและสังคมนิยมอาหรับ ลัทธิบะอษ์มีมุมมองคล้ายกับลัทธิมากซ์ที่มองศาสนาเป็นเครื่องมือของชนชั้นนำดั้งเดิมในการกดขี่ผู้ที่อ่อนแอกว่าในสังคมและรักษาระเบียบทางสังคมของพวกตน

ลัทธิบะอษ์สนับสนุนนโยบายเศรษฐกิจแบบสังคมนิยม เช่น รัฐมีอำนาจควบคุมทรัพยากรธรรมชาติ จำกัดการนำเข้าจากประเทศอื่น กระจายการถือครองที่ดินให้ชาวไร่ชาวนาและนิยมระบบเศรษฐกิจแบบวางแผน นักคิดบะอษ์ยุคแรกปฏิเสธการต่อสู้ระหว่างชนชั้นแม้จะได้รับอิทธิพลส่วนใหญ่จากกลุ่มสังคมนิยมตะวันตกก็ตาม โดยแย้งว่ามันขัดขวางเอกภาพของชาวอาหรับ พวกเขายืนกรานว่าสังคมนิยมเป็นหนทางเดียวในการพัฒนาสังคมอาหรับให้เป็นหนึ่งเดียว

ชื่อลัทธิบะอษ์มาจากวลีภาษาอาหรับว่า *อัลบะอ์ษียะฮ์* () ซึ่งมาจากคำว่า *บะอษ์* () หมายถึง "การเกิดใหม่" หรือ "การคืนชีพ" รัฐที่พรรคบะอษ์ปกครองในอดีต (อิรักและซีเรีย) กีดกันการวิจารณ์อุดมการณ์พรรคผ่านการปกครองแบบอำนาจนิยม ซิเปรียน บลาไมเอิร์ส วิจารณ์ลัทธิบะอษ์ว่าเป็น "ลัทธิฟาสซิสต์สายพันธุ์ตะวันออกกลาง" เนื่องจากมีลักษณะหลายอย่างร่วมกับลัทธิฟาสซิสต์ในยุโรป เช่น ความพยายามในการผสาน "ชาตินิยมมูลวิวัติแบบไม่เสรี สังคมนิยมที่ไม่ใช่มากซ์และวิสัยทัศน์แบบนักปฏิวัติของชนชั้นนำ เพื่อสร้าง 'สิ่งใหม่' และ 'รื้อฟื้นความยิ่งใหญ่ในอดีต'" ขณะที่อับราฮัม เบน-ซูร์ ขนานนามพรรคบะอษ์ที่เถลิงอำนาจในซีเรียหลังรัฐประหารใน ค.ศ. 1963 ว่าเป็น "ลัทธิบะอษ์ใหม่" เนื่องจากไปไกลกว่าอุดมการณ์รวมกลุ่มอาหรับและเน้นย้ำความสำคัญทางทหาร ซึ่งแตกต่างจากแนวคิดเดิมของอัฟลักและอัลบีฏอร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:อุดมการณ์ทางการเมือง
หมวดหมู่:สังคมนิยมอาหรับ
หมวดหมู่:ชาตินิยมอาหรับ
หมวดหมู่:ชาตินิยมฝ่ายซ้าย
หมวดหมู่:ขบวนการเคลื่อนไหวทางการเมืองเชิงผสาน
ศูนย์สถาปัตยกรรมและการออกแบบสวีเดน

**ศูนย์สถาปัตยกรรมและการออกแบบสวีเดน** (; Swedish Centre for Architecture and Design) หรือ **อาร์คเดส** (*ArkDes*) หรือชื่อเดิม พิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรม (*Arkitekturmuseet*) เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของสวีเดนด้านการออกแบบและสถาปัตยกรรม ตั้งอยู่บนเกาะสเค็ปส์ฮ็อลเมนในนครสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน โดยตั้งอยู่เป็นส่วนหนึ่งของหมู่อาคารเดียวกับมอเดอร์นามูเซต พิพิธภัณฑ์นี้จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม, หารวางผังเมือง และการออกแบบ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์คนปัจุจุบันคือ คีราน ลอง และอยู่ภายใต้การบริหารงานของกระทรวงวัฒนธรรม

## ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรมก่อตั้งขึ้นในปี 1962 ภายใต้การนำของสมาคมแห่งชาติสถาปนิกสวีเดน (National Association of Swedish Architects; (*Sveriges Arkitekters Riksförbund*) โดยตั้งขึ้นเป็นมูลนิธิเอกชน ก่อนที่จะถูกแปรเป็นของรัฐในปี 1978 ณ เวลานั้น พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในอาคารของกรมแผนที่ทะเลบนเกาะสเค็ปส์ฮ็อลเมน อาคารหลังใหม่ออกแบบโดยเจ้าของรางวัลพริทซ์เคอร์ ราฟาเอล โมเนโอ เปิดในปี 1998

ในปี 2013 รัฐบาลสวีเดนออกระเบียบใหม่และเปลี่ยนชื่อศูนย์เป็นชื่อในปัจจุบัน และนับตั้งแต่ทศวรรษ 1990s กระทรวงวัฒนธรรมของสวีเดนเป็นผู้บริหารงาน

## อาคาร
อาร์คเดสตั้งอยู่ในสองอาคาร ได้แก่อดีตโถงฝึกซ้อมของกองทัพเรือ *[[Exercishuset|เอ็กเซอร์ซีสฮูเซท]]* และอาคารหลังใหม่ที่ออกแบบโดยสถาปนิกชาวสเปน ราฟาเอล โมเนโอ สร้างขึ้นในปี 1994 ถึง 1997 นิทรรศการทั้งถาวรและชั่วคราวมีจัดแสดงในอาคารเก่าแก่ที่ออกแบบโดยเฟรดริค บล็อม และอาคารหลังใหม่ที่ออกแบบด้วยรูปแบบอัตถประโยชน์นิยม อาคารหลังที่โมเนโอออกแบบได้รับรางวัลคัสเพอร์ ซาลีน ในปี 1998 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในสต็อกโฮล์ม
หมวดหมู่:ศิลปะสต็อกโฮล์ม
หฺวางหลง (ง่อก๊ก)

**หฺวางหลง**  () เป็นเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิซุนกวนแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชหฺวางหลงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 229 ถึง ค.ศ. 231 รวมเวลา 3 ปี

ในเดือน 4 ของศักราชหฺวางอู่ปีที่ 8 (ค.ศ. 229) ซุนกวนขึ้นเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งง่อก๊ก เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นหฺวางหลงปีที่ 1

ซุนกวนใช้หฺวางหลงเป็นชื่อศักราชเพื่อประกาศความชอบธรรมในการสถาปนารัฐง่อก๊กของตน

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชหฺวางอู่ปีที่ 8 (ค.ศ. 229) —— เดือน 4 วันที่ 13 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นหฺวางหลงปีที่ 1
* ศักราชหฺวางหลงปีที่ 4 (ค.ศ. 232) —— เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียเหอปีที่ 1

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
*
*

หมวดหมู่:ศักราชของง่อก๊ก
พิพิธภัณฑ์ซูโม่

**พิพิธภัณฑ์ซูโม่**  () เป็นสถาบันที่ตั้งอยู่ในอะรีนาเรียวโงกุ โคกูงิกังในเขตซูมิดะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์บริหารงานโดยสมาคมซูโม่ญี่ปุ่น

พิพิธภัณฑ์เปิดทำงานในเดือนกันยายน พ.ศ. 2497 เมื่ออะรีนาคูรามาเอะ โคกูงิกังสร้างเสร็จ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มาจากสิ่งของที่ทาดามาซะ ซากาอิผู้ชื่นชอบกีฬาซูโม่ที่มีชื่อเสียงและผู้อำนวยการคนแรกของพิพิธภัณฑ์สะสมมาเป็นเวลาหลายปี พันธกิจของพิพิธภัณฑ์คือการป้องกันการสูญหายของสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับซูโม่ด้วยการรวบรวมและจัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2528 เมื่ออะรีนาเรียวโงกุ โคกูงิกังเปิดทำการ จึงมีการย้ายพิพิธภัณฑ์มาในตำแหน่งปัจจุบัน

## คลังภาพ

## ดูเพิ่ม
* ซูโม่

## แหล่งข้อมูลอื่น
*List of Sumo Museum past exhibits 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในโตเกียว
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์กีฬาในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2497
พิพิธภัณฑ์ซูโม่
มิลเลิสกัวเดิน

**มิลเลิสกัวเดิน** () เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะและสวนประติมากรรม ตั้งอยู่บนเกาะลีดิงเงอ สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ตั้งอยู่บนพื้นที่ของอดีตบ้านพักของสถาปนิกคอล มิลเลิส (ค.ศ. 1875–1955) และศิลปินผู้เป็นภรรยา อ็อลกา มิลเลิส (ค.ศ. 1874–1967) มิลเลิสกัวเดินประกอบด้วยสามส่วนหลัก คือ บ้านหลังเดิมของศิลปิน, หอศิลป์ และอุทยานประติมากรรม

## ประวัติศาสตร์
ใน ค.ศ. 1906 คอลและอ็อลกา มิลเลิส คู่สามีภรรยา ได้ซื้อที่ดินแปลงหนึ่งบนเกาะลีดิงเงอ ตัวบ้านสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1908 เป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิกคอล เอ็ม. เบ็งต์ซ็อน (; ค.ศ. 1878–1935) ต่อมามีการปรับสภาพและต่อเติมตามมาผ่านความร่วมมือกับเอียเว็ต มิลเลิส (; ค.ศ. 1885–1960) สถาปนิกผู้เป็นน้องชายของมิลเลิส ผลงานส่วนใหญ่ในมิลเลิสกัวเดินเป็นผลงานของคอล นอกจากนี้ภายในยังมีโรงช่างประติมากรรมลิลลา อาเตอลีเยน () คอลและอ็อลกาอาศัยอยู่ที่นี่เป็นหลักจนกระทั่ง ค.ศ. 1931 ใน ค.ศ. 1936 มิลเลิสกอร์เดนได้แปรสภาพเป็นมูลนิธิและมอบเป็นของขวัญแก่สาธารณะ

ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 ได้มีการตั้งโบสถ์น้อยสร้างจากไม้หลักหนึ่งขึ้นตรงจุดที่เป็นที่ฝังร่างของคอลและอ็อลกา ตามด้วยในคริสต์ทศวรรษ 1950 มีการสร้างบ้านของอันเนอ () ซึ่งสร้างขึ้นตามภาพเขียนของเอียเว็ต มิลเลิส ซึ่งออกแบบมาให้แก่อันเนอ เฮียดมาร์ก (; ค.ศ. 1899–1993) ผู้ที่ต่อมาเป็นเลขานุการและภัณฑารักษ์ของบ้านใน ค.ศ. 1950 เธออาศัยอยู่ที่นี่จนถึง ค.ศ. 1986

อาคารหลังใหม่สุดในพื้นที่คือหอศิลป์ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกยูฮัน เซ็ลซิง () เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1999

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Anders Bergström (2004) *Millesgården - Arkitektur och trädgård* (Stockholm: Atlantis) 
* Millesgården website (in English and Swedish)
เทรูโอะ อาเบะ

**เทรูโอะ อาเบะ** () เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ซึ่งทำหน้าที่ให้แก่ทีมชาติญี่ปุ่น

## อาชีพสโมสร
อาเบะทำหน้าที่ให้แก่สโมสรกังกากุที่ประกอบด้วยนักฟุตบอลเก่าและผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยกังเซกากูอิงที่เขาเคยศึกษามา เขาได้ทำหน้าที่ร่วมกับนักฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นหลายคน ทั้งยูกิโอะ โกโต, ฮิเดโอะ ซากาอิ และอื่น ๆ

## อาชีพทีมชาติ
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1934 อาเบะได้รับเลือกให้เข้าร่วมทีมชาติญี่ปุ่นในการแข่งกีฬาตะวันออกไกล 1934 ที่มะนิลา ซึ่งในการแข่งครั้งนี้ เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม เขาได้รับการเปิดตัวเพื่อปะทะกับทีมดัตช์อีสต์อินดีส์ และวันที่ 15 พฤษภาคม เขายังได้ปะทะกับทีมชาติฟิลิปปินส์ โดยเขาทำหน้าที่ 2 เกมให้แก่ญี่ปุ่นในปีดังกล่าว

## สถิติทีมชาติ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายทีมชาติญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กองหลังฟุตบอลชาย
สกันเซิน

**สกันเซิน** (, ; "ป้อมเล็ก ๆ") เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งและสวนสัตว์ ตั้งอยู่บนเกาะยือร์กัวเดิน สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม 1891 โดยอัตตือร์ ฮาเซียลิอุส (1833–1901) เพื่อแสดงวิถีชีวิตในต่างจังหวัดของสวีเดนส่วนต่าง ๆ ก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรม เริ่มแรกพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยบ้านเรือนกว่า 150 หลัง ที่ฮาเซียลิอุสเดินทางไปซื้อมาจากทั่วประเทศ และมีหนึ่งหลังที่มาจากเทเลอมาร์กในประเทศนอร์เวย์) ในพิพิธภัณฑ์มีเพียงสามอาคารเท่านั้นที่ไม่ใช่อาคารหลังต้นฉบับ แต่มาจากการสร้างขึ้นเลียนแบบให้สมจริงที่สุด

ยอดเข้าชมของสกันเซินอยู่ที่มากกว่า 1.3 ล้านคนต่อปี สกันเซินมีขนาดพื้นที่ 75 เอเคอร์ (300,000 ตารางเมตร) ภายในจัดแสดงบ้านเรือนและอาคารที่จำลองวิถีชีวิตในศตวรรษที่ 19 ในอาคารยังมีการจำลองวิถีชีวิตของช่างสาขาต่าง ๆ ในชุดแบบดั้งเดิม เช่น ช่างขัดหนัง ช่างทำรองเท้า ช่างเงิน ช่างเป่าแก้ว คนอบขนมปัง ภายในยังมีแปลงปลูกใบยาสูบขนาดเล็กสำหรับใช้ทำบุหรี่ รวมถึงยังมีสวนสัตว์ที่มีสัตว์สแกนดิเนเวียจำนวนมาก เช่น หมีสีน้ำตาล, กวางมูส, แมวน้ำเทา, ลิงซ์ยูเรเชีย,  หมาป่า, หมาจิ้งจอกแดง, นาก, กวางเรนเดียร์, แมวน้ำอ่าว, นกเค้าใหญ่ยูเรเชีย, นกฮูกเทาใหญ่ และวุลเวอรีน นับตั้งแต่ปี 1903 มีการจัดตลาดนัดคริสต์มาสในต้นเดือนธันวาคมที่จัตุรัสกลาง "บ็อลเนิส" ()

นับตั้งแต่ปี 1897 สกันเซินให้บริการโดยสกันเซินส์แบร์ยบานา รถไฟจิ๋วความยาวรางระยะทาง 196.4 เมตร และไต่ไปถึงความสูง 34.57 เมตร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
* Skansen-akvariet
* Panoramic virtual tour of brown bear enclosure at Skansen