การตีโฉบฉวยสนามเพลาะ

thumb|right|หน่วยหนึ่งกลับมาจากการตีโฉบฉวยสนามเพลาะของเยอรมัน ชายสองคนสวมชุดพิกเคิลเฮาเบ (Pickelhaube) ซึ่งเป็นถ้วยรางวัลจากการตีโฉบฉวย
**การตีโฉบฉวยสนามเพลาะ** หรือ **การตีโฉบฉวยคู** () เป็นรูปแบบหนึ่งของการสงครามสนามเพลาะ ซึ่งพัฒนาขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยเป็นการโจมตีตำแหน่งของศัตรูแบบกะทันหันในเวลากลางคืนในระดับเล็ก 

## ภาพรวม
โดยทั่วไป การตีโฉบฉวยจะดำเนินการโดยชุดปฏิบัติการเล็ก ๆ ที่จะทาหน้าด้วยจุกไม้ก๊อกที่เผาไหม้ก่อนจะข้ามลวดหนามและเศษซากอื่น ๆ ในดินแดนที่ว่างเปล่าจากทหาร (no man's land) เพื่อแทรกซึมเข้าไปในระบบสนามเพลาะของศัตรู ระยะห่างระหว่างแนวหน้าของฝ่ายเราและฝ่ายศัตรูนั้นแตกต่างกันไป แต่โดยทั่วไปแล้วจะอยู่ที่หลายร้อยเมตร ความพยายามใด ๆ ที่จะโจมตีสนามเพลาะในเวลากลางวันมักจะไร้ประโยชน์ เนื่องจากจะถูกตรวจพบได้อย่างรวดเร็ว ปืนกลและพลซุ่มยิงของศัตรูสามารถมองเห็นดินแดนที่ว่างเปล่าจากทหารได้อย่างชัดเจน และสามารถยิงใครก็ตามที่โผล่หัวขึ้นมาเหนือขอบสนามเพลาะได้อย่างง่ายดายthumb|right|มีดสนามเพลาะ M1917 "Knuckle Duster" ของสหรัฐอเมริกาและฝักหนังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

การปฏิบัติมาตรฐานคือ ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปหาทหารยามที่เฝ้าพื้นที่เล็ก ๆ ของแนวหน้าสนามเพลาะของศัตรู (มองหาแสงบุหรี่ในที่มืดหรือฟังบทสนทนา) จากนั้นจึงสังหารทหารเหล่านั้นอย่างเงียบที่สุด เมื่อยึดสนามเพลาะได้แล้ว หน่วยตีโฉบฉวย (raider) จะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด โดยควรให้เสร็จภายในไม่กี่นาที หน่วยตีโฉบฉวยทราบดีว่ายิ่งอยู่ในสนามเพลาะนานเท่าไร โอกาสที่กำลังเสริมของศัตรูจะมาถึงก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น ระเบิดมือจะถูกโยนเข้าไปในหลุมหลบภัยที่กองกำลังของศัตรูกำลังนอนหลับก่อนที่หน่วยตีโฉบฉวยจะออกจากแนวหน้าของศัตรูเพื่อกลับไปยังแนวของตนเอง

มีความเสี่ยงที่หน่วยตีโฉบฉวยที่กลับมาจะถูกยิงในเหตุการณ์ที่เรียกว่าการยิงของฝ่ายเดียวกัน (friendly fire) ดังนั้น จึงถือเป็นขั้นตอนปกติในการแจ้งให้ผู้เฝ้าระวังตามแนวรบทราบทุกครั้งที่มีการส่งหน่วยตีโฉบฉวยออกไป และใช้ระบบรหัสผ่านบางรูปแบบเพื่อให้หน่วยตีโฉบฉวยที่กลับมาสามารถระบุตัวตนได้เมื่อถูกท้าทายในความมืด
thumb | 220x124px | right

## วัตถุประสงค์
การตีโฉบฉวยสนามเพลาะ มีวัตถุประสงค์หลายประการ โดยทั่วไปแล้ว จุดประสงค์จะเป็นหนึ่งในสิ่งต่อไปนี้:

* จับ ทำร้าย หรือฆ่าทหารฝ่ายศัตรู
* ทำลาย ปิดใช้งาน หรือยึดอุปกรณ์ที่มีมูลค่าสูง เช่น ปืนกลอย่าง MG08
* รวบรวมข้อมูลข่าวกรองโดยยึดเอกสารสำคัญ (เช่น แผนที่) หรือนายทหารของศัตรูเพื่อทำการสอบสวน 
* การลาดตระเวนเพื่อเตรียมการโจมตีครั้งใหญ่ในช่วงเวลากลางวัน 
* ทำให้ศัตรูรู้สึกว่าถูกคุกคามในช่วงเวลาที่มืดมิด ส่งผลให้ประสิทธิภาพและขวัญกำลังใจของศัตรูลดลง
* รักษาความก้าวร้าวและจิตวิญญาณการต่อสู้ของกองกำลังโดยส่งพวกเขาไปปฏิบัติภารกิจดังกล่าว

## อาวุธ
แม้ว่าสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จะเป็นสงครามครั้งแรกที่ใช้เครื่องจักรในการต่อสู้ แต่การบุกโจมตีสนามเพลาะก็คล้ายกับสงครามในยุคกลางมาก ตรงที่ต้องเผชิญหน้ากันด้วยอาวุธหยาบ ๆ หน่วยตีโฉบฉวยสนามเพลาะมีอาวุธไม่มากนักสำหรับการเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีสิ่งกีดขวาง โดยปกติแล้ว หน่วยตีโฉบฉวยจะมีอาวุธเป็นกระบองบุกโจมตีสนามเพลาะที่ประดิษฐ์เอง มีดพร้า ดาบปลายปืน เครื่องมือขุดสนามเพลาะ ค้อน ขวาน ด้ามจอบ และกำปั้นเหล็ก การเลือกอาวุธนั้นเลือกด้วยความจงใจ หน่วยตีโฉบฉวยมีเจตนาที่จะสังหารหรือจับกุมผู้คนอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ดึงความสนใจไปที่ปฏิบัติการของพวกเขา และสิ่งนี้จะเป็นไปไม่ได้เลยหากพวกเขาใช้อาวุธปืนระหว่างการตีโฉบฉวย หน่วยตีโฉบฉวยสนามเพลาะยังติดอาวุธที่ทันสมัยกว่า เช่น ปืนพก ปืนลูกซอง ปืนกลมือ และระเบิดมือ ซึ่งอาวุธเหล่านี้จะถูกผลิตขึ้นเพื่อใช้ในกรณีฉุกเฉินเท่านั้น เช่น หากศัตรูตรวจพบปฏิบัติการของพวกเขาและแจ้งเตือน

## ดูเพิ่ม
* การต่อสู้มือเปล่า
* การแทรกซึมอย่างสงบ
* การสงครามสนามเพลาะ
* สตอร์มทรูปเปอร์ (จักรวรรดิเยอรมัน)

## บรรณานุกรม
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Detailed account of a trench raid in May 1916

## อ้างอิง

ตีโฉบฉวยสนามเพลาะ
ตีโฉบฉวย
หมวดหมู่:หน่วยและรูปขบวนลาดตระเวนทหารบก