สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์

**สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์** () หรือพระนามเต็ม **ยูเลียนา หลุยส์ เอ็มมา มารี วิลเฮลมินา ฟาน ออรันเย-นัสเซา** (, ; 30 เมษายน ค.ศ. 1909 - 20 มีนาคม ค.ศ. 2004) เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ตั้งแต่ค.ศ. 1948 จนกระทั่งสละราชบัลลังก์ ค.ศ. 1980

สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาเป็นพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวในสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์กับดยุกเฮนดริกแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน พระนางได้รับการศึกษาส่วนพระองค์และศึกษาเกี่ยวกับกฎหมายระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยไลเดิน ในค.ศ. 1937 ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ และทรงมีพระราชธิดาสี่พระองค์ ได้แก่ สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์, เจ้าหญิงไอรีน, เจ้าหญิงมาร์ครีต และเจ้าหญิงคริสตีนา ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อกองทัพเยอรมันบุกในยุทธการที่เนเธอร์แลนด์ พระราชวงศ์เสด็จลี้ภัยไปยังสหราชอาณาจักร เจ้าหญิงยูเลียนาทรงย้ายไปประทับที่แคนาดาพร้อมพระราชธิดา ในขณะที่สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ทยังคงประทับอยู่ในอังกฤษ พระราชวงศ์ได้เสด็จกลับเนเธอร์แลนด์หลังประเทศได้รับการปลดปล่อยในค.ศ. 1945

ในช่วงที่สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาทรงพระประชวร เจ้าหญิงยูเลียนาทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจแทนพระองค์ชั่วคราวในค.ศ. 1947 และ 1948 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1948 สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาสละราชสมบัติ และพระนางยูเลียนาได้สืบราชบัลลังก์ดัตช์ต่อจากพระราชชนนี รัชสมัยของพระนางต้องเผชิญกับการให้เอกราชแก่ประเทศอาณานิคม ได้แก่ หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์และซูรินาม แม้ว่าจะมีเรื่องอื้อฉาวในพระราชวงศ์มากมาย แต่สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนายังคงเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ที่ได้รับความนิยมในหมู่ชาวดัตช์

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1980 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาสละราชสมบัติให้แก่ เจ้าหญิงเบียทริกซ์ พระราชธิดาองค์ใหญ่ พระนางเสด็จสวรรคตในค.ศ. 2004 ขณะทรงมีพระชนมายุ 94 พรรษา ทำให้พระนางทรงเป็นอดีตพระมหากษัตริย์ที่ทรงมีพระชนมายุยืนยาวที่สุดในโลก

## ช่วงต้นพระชนม์ชีพ
### ปัญหาการสืบราชสันตติวงศ์
[thumb|left|[สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์|สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาและดยุคเฮนดริก อภิเษกสมรสตั้งแต่ค.ศ. 1901 แต่ยังไม่ทรงมีทายาท]]
ปลาย ค.ศ. 1908 ประธานกรรมการรัฐมนตรี ธีโอ ฮีมส์เคิร์ก ออกแถลงการณ์ว่า สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ทรงพระครรภ์ ฝ่ายออรังกิสต์รู้สึกโล่งใจอย่างมาก เพราะพระนางอภิเษกสมรสตั้งแต่ค.ศ. 1901 แต่ยังทรงไร้ทายาท หลังจากสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาทรงแท้งพระบุตรในปี 1901 ตามมาด้วยทรงพระประชวรด้วยพระโรคร้ายแรงในปี 1902 อีกทั้งแท้งพระบุตรอีกหนึ่งครั้ง และทรงแท้งครั้งที่สามอีกในปี 1906 ก็มีความกังวลอย่างมากว่าจะไม่มีรัชทายาทสืบราชบัลลังก์ 

ในกรณีนั้นราชบัลลังก์จะสืบไปยังทายาทของเจ้าหญิงโซฟีแห่งเนเธอร์แลนด์ พระปิตุจฉา (น้า) ของสมเด็จพระราชินีนาถ ทายาทที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุดคือ วิลเฮล์ม แอนสท์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค ซึ่งเป็นพระโอรสในคาร์ล เอากุสท์ แกรนด์ดยุกรัชทายาท (พระโอรสในเจ้าหญิงโซฟี) พระญาติของพระนางวิลเฮลมินา ซึ่งกลายเป็นทายาทโดยสันนิษฐานของราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์ อย่างไรก็ตาม รัฐธรรมนูญของประเทศเนเธอร์แลนด์ห้ามอย่างชัดแจ้งไม่ให้พระประมุขมาจากราชวงศ์ต่างชาติซึ่งมาถือครองตำแหน่งอื่นใดในประเทศ ถึงกระนั้นแกรนด์ดยุควิลเฮล์ม แอนสท์ทรงแจ้งให้รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ทราบมากกว่าหนึ่งครั้งว่าพระองค์ทรงเลือกปกครองดัชชีของพระองค์เองมากกว่าที่จะสืบทอดราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์ เนื่องจากการสืบทอดราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์จะต้องอุทิศงานและเวลาเป็นอย่างมาก ดังนั้นหากแกรนด์ดยุควิลเฮล์มทรงสละสิทธิในบัลลังก์ สิทธิในการขึ้นครองราชย์นั้นจะสืบต่อไปแก่เจ้าหญิงมารี อเล็คซันดรีนแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค สมเด็จอาของพระองค์ และพระโอรสของเจ้าหญิงมารี อเล็คซันดรีน คือ ไฮน์ริชที่ 32 เจ้าชายรอยส์แห่งเคิสทริทซ์ อยู่ในลำดับถัดไปของการสืบราชสันตติวงศ์ 

อย่างไรก็ตามเจ้าหญิงมารีทรงพระชราและตกพุ่มหม้าย และรายงานข่าวหลายฉบับระบุว่าเจ้าหญิงอาจจะสละสิทธิ์ในการครองบัลลังก์เพื่อให้พระโอรสองค์ใหญ่ของพระนางได้ครองราชบัลลังก์แทน แม้ว่าเจ้าชายไฮน์ริชจะทรงได้รับความนิยมในหมู่ชาวดัตช์ในช่วงแรกๆ แต่สายสัมพันธ์ที่สนิทสนมของพระองค์กับฝ่ายเยอรมันทำให้เป็นที่น่าสงสัย ชาวดัตช์ยังคงมีความหวังอย่างแรงกล้าว่าจะมีทายาทของสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาประสูติขึ้น ดังจะเห็นได้จากหนังสือพิมพ์ในสมัยนั้น ชาวดัตช์ให้ความสำคัญกับความเป็นกลางเมื่อเผชิญกับสงคราม และจึงกลัวการรุกรานของเยอรมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะเจ้าชาบไฮน์ริชเองก็เคยรับราชการในกองทัพเรือจักรวรรดิ และมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น สิ่งพิมพ์ฉบับหนึ่งแสดงความเสียใจว่าหากสมเด็จพระราชินีนาถยังคงไม่มีโอรสธิดา ราชบัลลังก์ของเนเธอร์แลนด์ "ย่อมตกไปอยู่ในความครอบครองของเจ้าชายเยอรมัน ซึ่งเกิด ได้รับการอบรมเลี้ยงดู และความสัมพันธ์ของพระองค์กับเยอรมันจะนำไปสู่การนำเนเธอร์แลนด์มาอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิเยอรมัน โดยแลกกับเอกราชของเนเธอร์แลนด์ทั้งในระดับชาติและเศรษฐกิจ"

ในปี ค.ศ. 1905 รัฐบาลได้นำร่างกฎหมายเข้าสู่สภาผู้แทนราษฎรเนเธอร์แลนด์ เพื่อแก้ไขรัฐธรรมนูญ  จุดประสงค์คือเพื่อแก้ไขกฎหมายการสืบราชสันตติวงศ์ และเปิดโอกาสให้สภาสามัญมีสิทธิเลือกผู้ปกครองเอง หากสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาสิ้นพระชนม์โดยไม่มีรัชทายาท ในเวลาเดียวกัน มีข้อเสนอให้ประกาศให้เจ้าชายไฮน์ริชที่ 32 เป็นมกุฎราชกุมารแห่งเนเธอร์แลนด์ ย้ายไปประทับที่กรุงเฮก และทำความคุ้นเคยกับชาวดัตช์มากขึ้น หากฝ่ายต่าง ๆ ไม่เห็นชอบกับข้อเสนอนี้ ก็มีแนวคิดที่จะเดินหน้าผลักดันร่างกฎหมายและแก้ไขการสืบราชสันตติวงศ์ เพื่อให้สามารถเลือกผู้สมัครที่เป็นที่ยอมรับมากกว่า ซึ่งประชาชนชาวดัตช์ส่วนใหญ่ก็เห็นด้วยกับแนวทางหลังนี้

ในปี ค.ศ. 1907 เกิดความกังวลว่าสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาอาจจะสละราชสมบัติให้แก่พระญาติราชวงศ์ซัคเซิน-ไวมาร์ เนื่องจากในร่างกฎหมายที่เสนอเข้าสู่รัฐสภาเนเธอร์แลนด์ล่าสุด มีข้อหนึ่งระบุว่าบุตรที่เกิดหลังการสละราชสมบัติของพระมหากษัตริย์จะถูกตัดสิทธิ์ออกจากการสืบราชสันตติวงศ์ อย่างไรก็ตาม ความกังวลดังกล่าวไม่เป็นความจริง เพราะในเวลาต่อมา สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาทรงอธิบายว่าพระองค์มิได้มีพระประสงค์จะสละราชสมบัติ และร่างกฎหมายดังกล่าวแท้จริงแล้วมุ่งไปที่กรณีของวิลเฮล์ม แอนสท์ แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค ซึ่งในขณะนั้นทรงเป็นหม้ายและไร้รัชทายาท โดยเป็นที่รู้กันว่าแกรนด์ดยุกกำลังพิจารณาจะสละสิทธิ์การสืบราชสันตติวงศ์ และอาจเสกสมรสใหม่ หากพระองค์ทรงสละสิทธิ์ให้แก่เจ้าหญิงมารี อเล็คซันดรีน สมเด็จอาของพระองค์แล้วภายหลังทรงมีพระบุตรขึ้นมา ย่อมก่อให้เกิดความสับสนอย่างมาก สุดท้ายความกังวลทั้งหมดก็สิ้นสุดเมื่อสมเด็จพระราชินีนาถทรงพระครรภ์ และเมื่อมีพระประสูติกาล เจ้าหญิงยูเลียนา ทั้งแกรนด์ดยุควิลเฮล์มและเจ้าชายไฮน์ริช ก็พลาดหวังในการสืบราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์

### พระราชสมภพ
thumb|200px|เจ้าหญิงยูเลียนาเมื่อทรงพระเยาว์
เจ้าหญิงยูเลียนาเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1909 ณ พระราชวังนูร์เด็นเด กรุงเฮก พระองค์เป็นพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวในสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา และ ดยุกเฮนดริกแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน  ในช่วงครึ่งหลังของเดือนเมษายน ค.ศ. 1909 มีข่าวลือเท็จหลายครั้งว่าพระบุตรได้ประสูติแล้ว เนื่องจากคาดว่าพระบุตรจะประสูติในช่วงกลางเดือนเมษายน ท้ายที่สุดแล้ว พระกุมารได้ประสูติในวันที่ 30 เมษายน เจ้าหญิงทรงเป็นทารกราชวงศ์ดัตช์พระองค์แรกนับตั้งแต่พระนางวิลเฮลมินาเสด็จพระราชสมภาพในค.ศ. 1880 การประกาศต่อสื่อมวลชนเป็นภาษาฝรั่งเศสอย่างเคร่งขรึมโดยขุนนางท่านหนึ่ง วันรุ่งขึ้น พระราชบิดาได้ยื่นแจ้งเกิดที่พระราชวังนูร์เด็นเด

หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์ พระนามของเจ้าหญิงก็ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ:
* **ยูเลียนา** ตั้งพระนามตามยูเลียนาแห่งสตอลแบร์ก มารดาในวิลเลิมแห่งออเรนจ์
* **หลุยส์** ตั้งพระนามตามหลุยส์ เดอ กอลีญี ชายาในวิลเลิมแห่งออเรนจ์
* **เอ็มมา** ตั้งพระนามตามสมเด็จพระราชชนนีเอ็มมา พระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี
* **มารี** ตั้งพระนามตามเจ้าหญิงมารีแห่งชวาร์ซบวร์ค-รูดอลชตัดท์ พระอัยยิกาฝ่ายพระชนก
* **วิลเฮลมินา** ตั้งพระนามตามพระราชชนนี

พระนามลำลองทางการของพระนางคือ *ยูเลียนา* ในขณะที่พระราชชนนีมักจะเรียกเจ้าหญิงว่า *จูเนียร์* และทรงมีพระนามลำลองอย่างไม่เป็นทางการว่า *ยูลา*

วันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1909 เจ้าหญิงยูเลียนาทรงรับการพิธีบัพติศมาในวิลเลิมสเคิก กรุงเฮก ก่อนหน้าพิธีมีเหตุการณ์เล็กน้อยคือ รถม้าพระที่นั่งของสมเด็จพระราชชนนีเอ็มมา ได้ชนเข้ากับรถม้าพระที่นั่งของสมเด็จพระราชินีนาถและพระราชสวามีซึ่งทรงอุ้มเจ้าหญิงยูเลียนาอยู่ เจ้าหญิงยูเลียนาสวมฉลองพระองค์รับศีลจุ่มที่พระราชชนนีทรงเคยสวมในพิธีรับศีลจุ่มของพระนางเอง พระราชพิธีดำเนินการโดยอนุศาสนาจารย์ ยัน เฮนดริค เกอเรตเซน เขาได้เทศนาพระวรสารนักบุญลูกา 7:15 "และพระองค์ทรงมอบเขาคืนให้แก่มารดาของเขา" ผู้เข้าร่วมบางคนรู้สึกตกใจ ในขณะที่คนอื่นๆ เช่น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอาณานิคม อเล็กซานเดอร์ อิเดินเบิร์ก มองว่าเป็นคำเทศนาเป็นที่ยอดเยี่ยม มีศิลปะ และแปลกใหม่ สาเหตุของความตื่นเต้นนั้นเป็นเพราะประโยคที่ว่า “เราจะฝังเจ้าหญิงของเรา” เกอเรตเซนหมายถึงการฝังชีวิตฝ่ายโลก การสลัดตัวตนเก่าออกเสียตั้งแต่ในชีวิตนี้ ซึ่งสิ่งนี้เกิดขึ้นเชิงสัญลักษณ์ในพิธีบัพติศมา เขากล่าวทั้งหมดนี้ท่ามกลางฉากหลังของข้อความที่เขาเลือก คือ ‘การฟื้นคืนชีพของชายหนุ่มที่เมืองนาอิน’

บทเพลงปิดท้ายของพระราชพิธีคือสดุดี 105:24 โดยเริ่มด้วยบทเพลงโดยมีวรรคแรกว่า: ‘พระคุณนั้น พระเจ้าได้ทรงโปรดแก่ประชากรของพระองค์ เพื่อว่าพวกเขาจะยำเกรงพระองค์เป็นนิตย์’ พระบิดามารดาอุปถัมภ์ทั้ง 8 พระองค์ของเจ้าหญิงคือ เหล่าพระอัยยิกาได้แก่ สมเด็จพระราชชนนีเอ็มมา, เจ้าหญิงมารีแห่งชวาร์ซบวร์ค-รูดอลชตัดท์ พระอัยยิกาทั้งสอง, เจ้าหญิงมาทิลด์แห่งชอนบวร์ค-วัลเดินบวร์ค สมเด็จพระปัยยิกาฝ่ายพระชนก, เจ้าหญิงมารีแห่งเนเธอร์แลนด์, เจ้าหญิงลูอีเซอแห่งปรัสเซีย, เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ พระขนิษฐาในพระอัยยิกาเอ็มมา, ดยุคโยฮัน อัลเบร็ชท์แห่งเมคเลินบวร์คและดยุคอดอล์ฟ ฟรีดรีชแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน สมเด็จพระปิตุลา

### ความพยายามก่อการปฏิวัติ

[300px|thumb|สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาและเจ้าหญิงยูเลียนาที่ทุ่ง[มาลีเวลด์ กรุงเฮก เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 ท่ามกลางฝูงชนที่สนับสนุนสถาบันกษัตริย์ และต่อต้านการปฏิวัติ]]
ในปี ค.ศ. 1918 เกิดความพยายามก่อการปฏิวัติในเนเธอร์แลนด์ซึ่งสั่นคลอนราชบัลลังก์ของสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา และเจ้าหญิงยูเลียนาได้กลายเป็นประจักษ์พยานในเหตุการณ์นี้ด้วย เนเธอร์แลนด์วางตัวเป็นกลางในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งด้วยวิธีการทางการทูตที่รอบคอบ แม้จะมีความเป็นกลางเช่นนี้ ก็ยังมีการระดมพลทหารเกณฑ์ อาหารถูกปันส่วนเนื่องจากขาดแคลน ซึ่งบางครั้งก่อให้เกิดความไม่สงบ เช่น เหตุการณ์จลาจลมันฝรั่งในอัมสเตอร์ดัมในปี 1917 อัตราการว่างงานของชาวดัตช์อยู่ในระดับสูง และประเทศได้รับผลกระทบจากการระบาดใหญ่ของไข้หวัดใหญ่สเปนซึ่งระบาดทั่วโลก 

ความไม่พอใจเกิดขึ้นพร้อมๆ กับการเคลื่อนไหวของขบวนการสังคมนิยมในเนเธอร์แลนด์ เหตุการณ์นี้ถูกเรียกว่า "สัปดาห์แดง" เป็นช่วงระหว่างวันที่ 9 ถึง 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 ซึ่งเป็นช่วงที่คาดว่าจะเกิดการปฏิวัติสังคมนิยมในเนเธอร์แลนด์ มีต้นตอมาจากการปฏิวัติในที่อื่นๆ ในยุโรป และการเรียกร้องให้เกิดการปฏิวัติโดยกลุ่มสังคมนิยมบางกลุ่ม 

ปีเตอร์ เย็ลเลิส ตรุลสตรา นักกฎหมายและนักสื่อสารมวลชนชาวดัตช์ ผู้นำพรรคกรรมกรประชาธิปไตยสังคมนิยม (ดัตช์: Sociaal-Democratische Arbeiderspartij หรือย่อเป็น SDAP) เป็นแกนนำเรียกร้องการปฏิวัติสังคมนิยม ได้รับแรงบันดาลใจจากการปฏิวัติรัสเซียและการปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1918–1919 ตรุลสตราเชื่อว่าการปฏิวัติสังคมนิยมสามารถเกิดขึ้นได้ในเนเธอร์แลนด์เช่นกัน ท่ามกลางความไม่สงบทางการเมืองที่รุนแรง เขาคิดผิด แม้ว่าจะมีความวุ่นวายเกิดขึ้นแต่เรื่องนี้ไม่ได้นำไปสู่วิกฤตรัฐธรรมนูญ เนื่องจากฝ่ายซ้ายขาดการจัดระเบียบ และการเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วของขบวนการต่อต้านซึ่งนิยมสถาบันกษัตริย์ที่มีการจัดการอย่างดี รวมถึงความนิยมในสถาบันกษัตริย์ยังคงมีสูงในสังคมดัตช์ ความพยายามในการปฏิวัติจึงล้มเหลว และการประชุมพรรค SDAP ก็ไม่ได้พูดถึงประเด็นการปฏิวัติในที่ประชุม 

ในการประชุมพรรค SDAP วันสุดท้ายที่เมืองรอตเทอร์ดาม สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาเสด็จพระราชดำเนินไปประกอบพิธีทางศาสนาที่โบสถ์วิลเลิมแคร์ก กรุงเฮก ประชาชนผู้ร่วมพิธีได้พร้อมใจกันร้องเพลงวิลเฮลมึส หลังเสร็จสิ้นพิธีซึ่งไม่มีในกำหนดการมาก่อน และเมื่อเสด็จพระราชดำเนินมาถึงพระราชวังนูร์เด็นเด พระนางและพระบรมวงศานุวงศ์ก็ทรงได้รับการสรรเสริญ ในช่วงบ่าย มีผู้เข้าร่วมมากกว่า 40,000 คน ที่สนามกีฬาฮูทรุส ซึ่งจัดโดยองค์กรคาทอลิกที่ต่อต้านการปฏิวัติ 

วันถัดมาถูกเรียกว่า "วันจันทร์สีส้ม" () เห็นได้ชัดว่าจะไม่มีการปฏิวัติเกิดขึ้น การเดินขบวนถูกจัดขึ้นโดยกลุ่มทหารผู้ภักดีต่อพระราชวงศ์ ที่ทุ่งมาลีเวลด์ กรุงเฮก ไม่เพียงแต่เฉลิมฉลองความล้มเหลวของการปฏิวัติเท่านั้น แต่ยังรวมถึงจุดจบของสงครามด้วย ประชาชนจำนวนมากได้ร่วมเดินขบวนกับขบวนการฝ่ายขวานี้ สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา เสด็จพระราชดำเนินพร้อมเจ้าหญิงยูเลียนา รัชทายาทโดยสันนิษฐาน เสด็จพระราชดำเนินเยือนกรุงเฮกด้วยรถม้าหลวง เมื่อเสด็จมาถึงทุ่งมาลีเวลด์ ม้าก็ถูกปลดออกแทนที่ด้วยฝูงชนซึ่งลากรถม้าพระที่นั่งให้แทน ผ่านประชาชนจำนวนมาก  ในสัปดาห์ต่อมา สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาได้เสด็จพระราชดำเนินไปตามชนบทและทรงได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากพสกนิกร แสดงให้เห็นถึงความนิยมในสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา รวมถึงสถาบันกษัตริย์

### การศึกษา
300px|thumb|left|ชั้นเรียนของเจ้าหญิงยูเลียนา ในปีค.ศ. 1922 เจ้าหญิงประทับทางขวาด้านหลัง ร่วมกับพระสหายร่วมชั้น เบนทิงค์ ฮาร์เดนโบรค และย็องเงอ
พระองค์ทรงเจริญพระชนม์ในพระราชวังเฮทลู เมืองอาเพลดูร์น กับ พระราชวังนูร์เด็นเด และ พระราชวังฮุยส์เต็นบอสช์ กรุงเฮก เจ้าหญิงยูเลียนาทรงศึกษาเล่าเรียนในพระราชวังนูร์เด็นเด ถวายการสอนโดยยาน ลิคท์ฮาร์ท นักศึกษาศาสตร์ ดังนั้นตั้งแต่พระชนมายุ 6 พรรษา พระองค์จึงทรงได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐานพร้อมกับเด็กในรุ่นราวคราวเดียวกัน คือ บารอนเนส เอลีเซอ เบนทิงค์ บารอนเนส เอลิซาเบธ ฟาน ฮาร์เดนโบรค และ ยองฟลาวเวอ (เลดี้) เมียค เดอ ย็องเงอ ต่อมาเจ้าหญิงยูเลียนาทรงได้รับการศึกษาแบบส่วนพระองค์ ซึ่งกำหนดตารางสอนโดย เย. บี เกินนิง ข้าราชการครู หลักสูตรประกอบด้วยหลักสูตรมาตรฐานการศึกษา เสริมด้วยบทเรียนการวาดภาพ ไวโอลิน และการร้องเพลง รวมถึงวิชาอื่นๆ ที่ถือว่าสำคัญสำหรับเธอในฐานะประมุขแห่งรัฐในอนาคต เช่น ภูมิศาสตร์และชาติพันธุ์วิทยาของหมู่เกาะอินเดียตะวันออก ไม่มีการสอบไล่อย่างเป็นทางการ และหลักสูตรจึงไม่ตรงตามข้อกำหนดสำหรับการสมัครเข้ามหาวิทยาลัย อาจารย์ของเธอประกอบด้วยนักประวัติศาสตร์ นิโคลัส ยาปิกเซอ และผู้เชี่ยวชาญหมู่เกาะอินเดียตะวันออก โยฮัน ฟาน เอียร์เดอ

สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาทรงเห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญที่เจ้าหญิงยูเลียนา ต้องมีความพร้อมเพียงพอเมื่อพระชนมายุได้สิบแปดพรรษาเพื่อขึ้นครองราชย์ได้ทันทีหากจำเป็น สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาทรงบันทึกว่า "ข้าพเจ้าตัดสินใจว่าเจ้าหญิงจะต้องสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาในเวลาที่น้อยกว่าปกติ เพราะรัฐธรรมนูญกำหนดไว้ว่าเมื่อเจ้าหญิงอายุครบ 18 ปี เธอจะต้องทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ หากข้าพเจ้าไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ และหากข้าพเจ้าตาย เจ้าหญิงจะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง นั่นหมายความว่าเมื่อเธอมีอายุได้เพียงเท่านี้ก็จะสำเร็จการศึกษา รวมถึงการศึกษาในระดับสูงด้วย และต้องได้รับความรู้ทั้งหมดที่จำเป็นสำหรับตำแหน่งประมุข" 

เนื่องจากรัฐธรรมนูญดัตช์กำหนดให้เจ้าหญิงยูเลียนาควรพร้อมในการสืบราชสมบัติเมื่อพระชนมายุ 18 พรรษา การศึกษาของพระองค์จึงดำเนินไปอย่างรวดเร็วมากกว่าของเด็กทั่วไป หลังการศึกษาขั้นพื้นฐานเป็นเวลาห้าปี พระองค์ทรงได้รับการศึกษาระดับประถมศึกษา (จนถึงระดับเตรียมอุดมศึกษา) จากพระอาจารย์ส่วนพระองค์ ไม่น่าแปลกใจที่พระนางยูเลียนาเลียนาไม่โปรดการให้การศึกษาของพระราชชนนี และทรงปฏิญาณว่าพระราชธิดาของพระนางจะทรงได้รับการศึกษาจากรัฐตามปกติ

ในปีค.ศ. 1921 เจ้าหญิงยูเลียนาทรงก่อตั้ง "สมาคมละครชั่วคราวอัชมาจีม" (Tijdelijke Toneelvereeniging Achmajeem) ขึ้น ชื่อนี้มาจากอักษรย่อของสมาชิกทั้งเก้าคน ซึ่งเป็นผู้หญิงทั้งหมด มีการซ้อมละครทุกสัปดาห์ บทละครที่แสดงนั้นเป็นผลงานที่เขียนขึ้นเอง โดยมีชื่อเรื่องเช่น "ภรรยาของชาวนาที่โรงเรียนประจำ" หรือ "รองเท้าทองคำ" แต่สมาคมยังดึงเอาผลงานที่รู้จักกันดีเช่น "เจ้าหญิงกับเม็ดถั่ว" ของ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน มาด้วย ทั้งหมดแสดงให้ครอบครัวและคนรู้จักคนอื่นๆ ได้รับชม

ในค.ศ. 1922 ได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมการสืบราชสันตติวงศ์ โดยกำหนดให้เจ้าหญิงยูเลียนาเป็นทายาทเพียงพระองค์เดียวของสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา ตั้งแต่พระชนมายุได้ 18 พรรษา เจ้าหญิงยูเลียนาได้ทรงรับเงินอุดหนุนประจำปีจากรัฐ 200,000 กิลเดอร์ และสิทธิ์การใช้พระราชวังนอยเทอร์ไดค์ อย่างไรก็ตาม พระนางยังคงประทับอยู่กับพระราชชนนี

เจ้าหญิงยูเลียนาเองก็ทรงปรารถนาที่จะศึกษาต่อหลังจากสำเร็จการศึกษามัธยมปลาย ทรงย้ายไปประทับที่วิลลาอินท์ไวเลอ ในกัตไวก์ เพื่อศึกษาหลักสูตรระยะสั้นที่มหาวิทยาลัยไลเดิน แม้ว่าจะไม่ทรงสำเร็จการศึกษาสมบูรณ์ตามหลักสูตรปกติก็ตาม หลักสูตรนี้ได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับพระราชภารกิจที่รอพระนางอยู่ เจ้าหญิงทรงเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ราชวงศ์ออเรนจืพระองค์แรกที่เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยไลเดิน การที่เจ้าหญิงยุเลียนาอยู่ในมหาวิทยาลัยนั้น เป็นช่วงเวลา "ความเท่าเทียมกันทั้งสองฝ่าย" และพระนางทรงอนุญาตให้เพื่อนนักศึกษาเรียกพระนางอย่างไม่เป็นทางการว่า "ยูลา" รวมถึงเป็นไปตามความประสงค์ของพระราชชนกและพระราชชนนีด้วย

ในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1927 เจ้าหญิงยูเลียนาทรงเจริญพระชนมายุครบรอบ 18 พรรษา ตามรัฐธรรมนูญแล้ว พระองค์ทรงเจริญพระชนม์เต็มวัยอย่างเป็นทางการและมีสิทธิ์ในการถือครองพระราชอภิสิทธิ์เมื่อจำเป็น อีกสองวันต่อมา พระราชมารดาทรงแต่งตั้งเจ้าหญิงใน "ศาลรัฐมนตรีสภา" (Council of State หรือ "Raad van State" ในภาษาดัตช์) 
thumb|300px|พระบรมวงศานุวงศ์ดัตช์ ค.ศ. 1929 จากซ้าย:สมเด็จพระราชชนนีเอ็มมา, เจ้าหญิงยูเลียนา, ดยุคเฮนดริก เจ้าชายพระราชสวามี และสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1927 เจ้าหญิงยูเลียนาทรงสมัครเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเลเดิน ทรงลงทะเบียนในคณะนิติศาสตร์ ช่วงระหว่างปีแรกๆ ในมหาวิทยาลัย พระองค์ทรงศึกษาในวิชาสังคมวิทยา หลักนิติศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ ประวัติศาสตร์ศาสนา ประวัติศาสตร์รัฐสภาและ กฎหมายรัฐธรรมนูญ ในวิชาเรียน พระองค์ทรงเข้าฟังการบรรยายเรื่องวัฒนธรรมของประเทศซูรินามและเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส กฎบัตรแห่งราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ การต่างประเทศ กฎหมายระหว่างประเทศ ประวัติศาสตร์ และ กฎหมายสหภาพยุโรป เจ้าหญิงยูเลียนาได้เข้าร่วมสมาคมนักศึกษาหญิงแห่งไลเดิน (VVSL) ซึ่งที่นั่นทรงถูกเฮซซิง (การรับน้องประเภทหนึ่งที่รุนแรง) ทรงก่อตั้งชมรมร่วมกับนักเรียนหญิงอีก 14 คน เรียกว่า "ชมรม Sixty-Piece" ตามสมาชิก 15 คนและแขนขาทั้ง 4 ของทั้ง 15 คน รวมเป็น 60 ตามชื่อชมรม คนหนึ่งคือ คีกี เลนส์มานส์ ต่อมาเป็นกวีที่มีชื่อเสียงคือ เอ็ม. ฟาซาลิส ชมรมร่วมกันเขียนนิทานเรื่องเคราน้ำเงินขึ้นเป็นบทละครใหม่ ชมรมยังคงประชุมกันเป็นประจำหลังจากเจ้าหญิงสำเร็จการศึกษาที่เมืองไลเดิน โดยมักจะเป็นตามคำเชิญของเจ้าหญิงยุเลียนา และมักจะจัดที่พระราชวังของพระนางในเมืองบาร์น เดิมทีเจ้าหญิงยูเลียนาประสงค์จะศึกษาที่ไลเดนเป็นเวลาหนึ่งปี แต่พระนางได้รับการต่อเวลาอีกหนึ่งปีเต็มและไม่กี่เดือน ทำให้ทรงสามารถเข้าร่วมงานฉลองครบรอบ 30 ปีของสมาคมนักศึกษาหญิงแห่งไลเดินได้

นักเรียนประมาณหนึ่งร้อยสามสิบคนแต่งเพลงประจำปีในปีแรกของการศึกษา และเพลงของเจ้าหญิงยูเลียนาได้รับเลือกให้เป็นเพลงที่ดีที่สุด เพลงทั้งหมดที่ส่งเข้าประกวดทรงใช้นามแฝงว่า "โนฟริติติ" เพลงนี้ขับร้องตามทำนองเพลงสรรเสริญพระบารมีจากปี 1898 ซึ่งเป็นปีที่พระราชชนนีของพระนางทรงประกอบพิธีขึ้นเป็นสมเด็จพระราชินีนาถ

เจ้าหญิงยูเลียนาทรงไม่ได้รับอนุญาตให้สอบ แต่ทรงได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมสอบปากเปล่าในฐานะ "ผู้เข้าฟัง" หนึ่งในการสอบเหล่านี้ดำเนินการโดยอัลเบิร์ต เวอร์เวย์ กวีและศาสตราจารย์ด้านวรรณคดีดัตช์ ทรงได้รับปริญญาสามใบ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกกิตติมศักดิ์เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1930 โดยไม่ต้องมีวุฒิการศึกษาก่อนหน้า และมีปริญญาตรีด้านกฎหมายระหว่างประเทศ นักมนุษยนิยมและนักประวัติศาสตร์วัฒนธรรม โยฮัน เฮาซิงกา ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าที่ปรึกษาของเธอในการมอบปริญญาเอกกิตติมศักดิ์ ครั้งหนึ่งสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงตรัสกับเจ้าชายแบร์นฮาร์ท พระราชสวามีว่า "ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองคู่ควรกับมันเลย เหมือนเป็นการหลอกลวง"

เจ้าหญิงยูเลียนาทรงมีพระชนมายุ 21 พรรษา ซึ่งรัฐธรรมนูญกำหนดให้เจ้าหญิงยูเลียนาเป็นทายาทเพียงพระองค์เดียวของสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาตั้งแต่พระชนมายุ 18 พรรษา แต่ในด้านการเสด็จเยือนประเทศอาณานิคมของดัตช์ พระนางไม่ทรงเคยเสด็จเยือนหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ซึ่งรัชทายาทของราชบัลลังก์ในสมัยนั้นมักจะเสด็จเยือนประเทศอาณานิคม เช่น มกุฎราชกุมารเลออปอลแห่งเบลเยียมที่เสด็จเยือนเบลเจียนคองโก หรือ เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ที่เสด็จเยือนอาณานิคมของจักรวรรดิอังกฤษ สำนักข่าวในสมัยนั้นได้รายงานว่า ราชสำนักดัตช์ไม่ต้องการให้รัชทายาทเพียงหนึ่งเดียวทำเช่นนั้น เจ้าหญิงยูเลียนาทรงผ่านวโรกาสวันคล้ายวันประสูติ 21 พรรษา ผ่านไปโดยไม่มีพิธีรีตองอย่างเป็นทางการ ตามพระราชประสงค์ของสมเด็จพระราชินีนาถ เจ้าหญิงทรงดูแลการขนย้ายสัมภาระส่วนตัวขึ้นรถม้าที่หรูหราขนย้ายด้วยพระองค์เอง และทรงขับรถอันโอ่อ่าไล่ตามไปยังพระราชวังเฮยส์ เต็น บอส อันเป็นสวนสาธารณะอันกว้างใหญ่และสง่างามชานกรุงเฮก “บ้านในป่า” แห่งนี้ และทรงเก็บรักษาสมบัติล้ำค่าที่ราชวงศ์ดัตช์ให้ความสำคัญมากที่สุด นั่นคือ "ความเป็นส่วนตัว"

สมเด็จพระราชชนนีเอ็มมา พระพันปีหลวง ซึ่งเป็นสมเด็จพระอัยยิกาของเจ้าหญิงยูเลียนาสวรรคตในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1934 สิริพระชนมายุ 75 พรรษา ด้วยพระโรคปอดอักเสบ ในปีเดียวกันวันที่ 3 กรกฎาคม เจ้าชายเฮนดริกแห่งเนเธอร์แลนด์ พระราชสวามี ซึ่งเป็นพระราชชนกของเจ้าหญิงยูเลียนาได้สิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคไขข้ออักเสบและโรคพระหทัยที่เป็นมาเรื้อรัง สิริพระชนมายุ 58 พรรษา เจ้าหญิงยูเลียนาทรงสละสิทธิในพระมรดกของพระราชชนก เพราะหนี้สินของเจ้าชายสูงกว่าทรัพย์สินที่มี อย่างไรก็ตาม เจ้าหญิงยูเลียนาทรงเข้ารับตำแหน่งประธานสภากาชาดดัตช์แทนเจ้าชาย เจ้าหญิงยูเลียนามีพระราชอนุชาต่างพระราชมารดา 1 คน คือ พิม ลีเออร์ ซึ่งเกิดจากการที่ดยุคเฮนดริก พระราชสวามี ทรงไปมีความสัมพันธ์นอกสมรสกับมีน อับโบ-เวนเนเกอร์ หญิงทำงานในโรงแรมและรับนวดให้เจ้าชายเฮนดริก พิม ลีเออร์ได้รับการยอมรับจากพระบรมวงศ์ว่าเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ดัตช์

## อภิเษกสมรส
### การแสวงหาคู่อภิเษกสมรส


เพื่อความมั่นคงของการสืบราชบัลลังก์ จึงมีความจำเป็นต้องแสวงหาคู่อภิเษกสมรสให้เจ้าหญิงยูเลียนา โดยตัวเลือกต้องเป็นโปรเตสแตนต์ เป็นชาวต่างชาติ อีเบนเบอทิกไคท์ (ผู้มีสถานะเท่าเทียมกัน) และเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ที่ครองราชย์มาอย่างน้อยจนถึงปี ค.ศ. 1918 สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาทรงใช้หนังสือ *[[อัลมานาเดอโกทา]]* หนังสือที่ตีพิมพ์เป็นประจำทุกปีซึ่งรวบรวมรายชื่อตระกูลขุนนางและสมาชิกราชวงศ์ยุโรปทั้งหมด ในการสืบหาผู้เหมาะสม แม้ว่าเจ้าหญิงยูเลียนาจะเป็นรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์ดัตช์ แต่ไม่มีเจ้าชายพระองค์ใดสนพระทัยในพระนาง และพระนางเองก็แทบไม่สนพระทัยที่จะเสกสมรสกับเหล่าเจ้าชายเลย ดังนั้น สมเด็จพระราชินีวิลเฮลมินาจึงเป็นผู้นำในการหาสวามีให้เจ้าหญิงยูเลียนา และยังเกี่ยวข้องกับรัฐบาลด้วย คณะกรรมการพิเศษจึงค้นหาผู้ที่เหมาะสมที่จะเป็นพระสวามีจากทั่วยุโรป เจ้าหญิงอลิซแห่งออลบานี พระญาติของพระนางวิลเฮลมินาซึ่งประทับในลอนดอน ทรงช่วยเหลือในการแสวงหาคู่อภิเษกให้เจ้าหญิงยูเลียนา เจ้าหญิงอลิซทรงพยายามช่วยเจ้าหญิงยูเลียนาแสวงหาคู่ครองที่เหมาะสมผ่านงานเต้นรำในเมืองหลวงของอังกฤษ แต่เจ้าหญิงยูเลียนาต้องยุติการเสด็จลอนดอนอย่างกะทันหันเนื่องจากพระราชชนกสิ้นพระชนม์

ประชาชนชาวดัตช์ต่างกังขาว่าใครจะเป็นคู่อภิเษกสมรสของเจ้าหญิงยูเลียนา ซึ่งนักหนังสือพิมพ์ในสมัยนั้นได้สอบถามเหล่าสุภาพบุรุษชาวดัตช์ โดยคาดการณ์ว่า คู่อภิเษกสมรสจะเป็นเจ้าชายวิลเฮล์ม แอนสท์แห่งแอร์บาค-เชินแบร์ก พระญาติในสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา เจ้าชายเป็นพระโอรสในอเล็กซานเดอร์ เจ้าชายแห่งแอร์บาค-เชินแบร์กกับเจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ ซึ่งมีพระชนมายุมากกว่าเจ้าหญิงเพียง 5 พรรษา เจ้าชายวิลเฮล์มเคยเป็นตัวเลือกของสมเด็จพระราชชนนีเอ็มมา พระอัยยิกาของเจ้าหญิง พระนางต้องการจะทรงให้พระราชนัดดาของพระนางแต่งงานกับพระโอรสของพระขนิษฐา (เจ้าหญิงเอลิซาเบธเป็นพระขนิษฐาในสมเด็จพระราชชนนีเอ็มมา) แต่แล้วแผนการนี้ก็ไม่เกิดขึ้นจนสมเด็จพระราชชนนีเอ็มมา พระพันปีหลวง สวรรคตในค.ศ. 1934 

หลังจากปีที่ทั้งพระราชอัยยิกาและพระราชชนกสิ้นพระชนม์ เจ้าหญิงยูเลียนาทรงได้พบปะกับเจ้าชายคาร์ลแห่งสวีเดน พระโอรสในเจ้าชายคาร์ล ดยุกแห่งเวสเตร์เกิตลันด์กับเจ้าหญิงอิงเงอปอร์แห่งเดนมาร์ก โดยการพบปะกันเกิดจากการจัดแจงของฝ่ายต่างๆ แอนดรีส์ คอร์เนลิส ดีร์ก เดอ กราฟ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ได้เขียนถึงเอกอัครราชทูตเนเธอร์แลนด์ประจำกรุงเบอร์ลินว่า "เจ้าหญิงทรงฉลองพระองค์แย่มาก มีการทะเลาะอย่างเปิดเผยและมีปากเสียงรุนแรงกับเจ้าหญิงอลิซ ผู้ซึ่งทรงต้องการถอนตัวไม่ข้องเกี่ยวกับเจ้าหญิงอีกต่อไป เจ้าหญิงเสด็จมาสายเสมอ (...), ทรงมีกิริยาท่าทางและการวางตัวต่ำกว่ามาตรฐาน เป็นต้น ๆ (...) เจ้าชายคาร์ลทรงมองทูลกระหม่อมหญิง —ตามที่รายงานมา— ราวกับว่าทรงต้องกลืนกินน้ำมันละหุ่งหนึ่งช้อนเข้าไป" เจ้าชายคาร์ลจึงทรงถอนตัวหลังการพบกันครั้งนี้ สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาทรงตรัสถามที่ปรึกษาในพระองค์ว่า "ท่านเห็นด้วยกับเราหรือไม่ว่า การให้ทำความรู้จักกับเจ้าชายเยอรมันตอนนี้เป็นสิ่งที่ไม่พึงประสงค์" ที่ปรึกษาทรงตอบกลับสมเด็จพระราชินีนาถอย่างโหดร้ายและตรงไปตรงมาว่า "พวกคนขอทานย่อมไม่อาจเลือกได้" หมายความว่า หากเจ้าชายเยอรมันไม่พอพระทัยในพฤติกรรมของเจ้าหญิงยูเลียนาเพียงไรก็ไม่อาจปฏิเสธพระนางได้

ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1936 รัฐไบเอิร์น เจ้าหญิงยูเลียนาทรงพบกับเจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ พระโอรสในเจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอกับอาร์มการ์ท ฟ็อน ครัม เจ้าชายหนุ่มชาวเยอรมันเป็นพระญาติชั้นที่ 7 ของเจ้าหญิงยูเลียนา ซึ่งทั้งสองพระองค์สืบเชื้อสายมาจากเลเบรชท์ เจ้าชายแห่งอันฮัลท์-ไซทซ์-ฮอยม์ ทรงพบปะครั้งแรกวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1936 ที่หมู่บ้านอีเกิลส์ อินส์บรุค เจ้าชายแบร์นฮาร์ทมีเชื้อสายสูงศักดิ์แต่ยากจน ทรงมีความตั้งมั่นของพระองค์เองและเสด็จไปที่นั่นด้วยวัตถุประสงค์เพื่อเกี้ยวพาเจ้าหญิงยูเลียนา ต่อมาทั้งสองพระองค์ทรงพบปะกันอีกในวันอีสเตอร์และเทศกาลเพนเทคอสต์ที่พระราชวังเฮตลู ทรงพบกันอีกครั้งในวันที่ 11 กรกฎาคม ที่อาเพลโดร์น ซึ่งเจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงขอเจ้าหญิงยูเลียนาเสกสมรส แต่ทรงปฏิเสธ เจ้าหญิงยูเลียนาทรงให้เหตุผลในการปฏิเสธว่าทั้งคู่รู้จักกันไม่นานพอ แต่พระนางก็แสดงความสนใจในเจ้าชาย และหนึ่งเดือนต่อมาก็มีการนัดพบกันที่สวิตเซอร์แลนด์เพื่อหารือเรื่องสัญญาการแต่งงาน เจ้าหญิงยูเลียนาทรงชอบพอเจ้าชายแบร์นฮาร์ทอย่างหัวปักหัวปำ และสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาก็ทรงจัดแจงการอภิเษกสมรสให้แก่เจ้าหญิง เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงอธิบายถึงพระนางในอนาคตอันใกล้ว่าเป็น "หญิงสาวผู้เปี่ยมไปด้วยความรัก ขี้อายอย่างที่สุด และฉลาดหลักแหลมอย่างยิ่ง อยู่ภายใต้อิทธิพลของมารดาอย่างสุดซึ้ง เธอมีความไร้เดียงสาอันน่าประทับใจ ซึ่งมีเพียงหญิงสาวผู้ซึ่งเคยอาศัยอยู่ในหอคอยงาช้างอันเป็นที่ประทับของราชวงศ์มาโดยตลอด เธอเปิดเผยต่อสายตาของผู้คนทั่วโลก แต่กลับมองไม่เห็นโลกภายนอกอย่างชัดเจน ความรู้เกี่ยวกับวิถีและขนบธรรมเนียมของโลกสมัยใหม่ของเธอยังน้อยกว่าเด็กสาวที่อายุน้อยกว่ามากหลายคน" ด้วยเจ้าหญิงยูเลียนาทรงมีพระชนมายุสูงขึ้น ทรงมีพระชนมายุ 27 พรรษา และเจ้าหญิงไม่ทรงเป็นที่ดึงดูดพระทัยแก่เจ้าชายพระองค์อื่นๆ สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาจึงรู้สึกว่าสถานการณ์นี้ทำให้มีทางเลือกน้อยมาก การแสวงหาคู่อภิเษกกินเวลานานเกือบเจ็ดปีแล้ว และได้ทำลายความมั่นใจในตนเองของเจ้าหญิงยูเลียนา สมเด็จพระราชินีนาถทรงให้ทนายความจัดทำสัญญาก่อนสมรส ซึ่งระบุอย่างชัดเจนว่าเจ้าชายผู้เกิดในเยอรมนีทรงสามารถทำอะไรและทำอะไรไม่ได้ และจะได้รับเงินเท่าใดจากราชสมบัติ วันที่ 15 สิงหาคม ทันทีหลังจากมีการเจรจาสัญญาการเสกสมรสสำเร็จ เจ้าหญิงยูเลียนาทรงตกลงที่จะยอมรับการขอหมั้นที่ดินแดนแถบเทือกเขาแอลป์ เจ้าหญิงยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงคบหากันเป็นเวลาสองสัปดาห์ ซึ่งทรงพบกันจำนวนห้าครั้ง
300px|thumb|เนื่องในโอกาสการหมั้นหมาย เจ้าหญิงยูเลียนากับเจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ เสด็จเยือนอัมสเตอร์ดัมด้วยรถโค้ชและโบกพระหัตถ์ให้กับประชาชน กันยายน ค.ศ. 1936
การหมั้นยังคงเป็นความลับ ตกลงกันว่าเจ้าชายแบร์นฮาร์ทต้องเสด็จมาเนเธอร์แลนด์ก่อนเพื่อเรียนรู้ภาษาดัตช์และทำความรู้จักกับวัฒนธรรมเป็นเวลาสามเดือน จากนั้นเจ้าหญิงยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ทจะมีโอกาสมากมายที่จะทำความรู้จักกันให้ดียิ่งขึ้น หากทั้งคู่ยังทรงต้องการอยู่ด้วยกัน การหมั้นหมายจะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะในช่วงปลายปีนั้น อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 20 สิงหาคม หนังสือพิมพ์ดัตช์หลายฉบับได้ลงข่าวเกี่ยวกับ *เจ้าชาย ฟ็อน เชาม์บวร์ค-ลิพเพอ* ชาวเยอรมัน ซึ่งเป็นหนึ่งในคณะของเจ้าหญิง มีภาพถ่ายของเจ้าหญิงยูเลียนาพร้อมด้วยบุคคลหลายคน รวมถึงเจ้าชายแบร์นฮาร์ท ปรากฏอยู่ในคำบรรยายภาพ อย่างไรก็ตาม ไม่มีการระบุชื่อบุคคลใดโดยเฉพาะเจาะจงในคำบรรยายภาพ สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาทรฃรู้สึกว่าจำเป็นต้องผลักดันการประกาศการหมั้นหมายอย่างมีนัยสำคัญ และการประกาศดังกล่าวเกิดขึ้นในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1936 การหมั้นหมายครั้งนี้จุดประกายให้เกิดกระแสแห่งความสุขในเนเธอร์แลนด์ ซึ่งกำลังเผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจ ภายในหนึ่งสัปดาห์หลังการหมั้น ถนนสายหนึ่งในเมืองฟลาร์ดิงเงน-อัมบัคท์ก็ได้รับการตั้งชื่อตามเจ้าชาย วันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936 ก่อนออกเดินทางครั้งสุดท้ายไปยังเนเธอร์แลนด์ เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงได้เข้าเยี่ยมคารวะอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เป็นเวลาสั้นๆ โดยมีเอกอัครราชทูตดัตช์ประจำเยอรมนีตามเสด็จด้วย

การประกาศการอภิเษกสมรสครั้งนี้สร้างความแตกแยกในประเทศซึ่งประชาชนบางส่วนไม่ไว้วางใจเยอรมนีในสมัยอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ วันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936 เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงได้รับสัญชาติดัตช์ และทรงเปลี่ยนนามสกุลจากภาษาเยอรมันเป็นดัตช์

### พระราชพิธีอภิเษกสมรส
thumb|left|การสร้างสรรค์ฉลองพระองค์เสกสมรสของเจ้าหญิงยูเลียนา ปลายปี 1936
วันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1937 เจ้าหญิงยูเลียนาอภิเษกสมรสกับเจ้าชายแบร์นฮาร์ท ที่กรุงเฮก พระราชพิธีทางรัฐพิธีจัดขึ้นศาลาว่าการกรุงเฮก ส่วนพิธีทางศาสนาจัดขึ้นที่โบสถ์ใหญ่หรือโบสถ์เซนต์เจมส์ (กรุงเฮก) และทำพิธีโดยอนุศาสนาจารย์ แฮร์มัน ธีโอโดรัส ออบบิงค์ วันที่จัดพระราชพิธีเป็นวันคล้ายวันอภิเษกสมรสครบรอบ 58 ปีของพระเจ้าวิลเลิมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์กับสมเด็จพระราชินีเอ็มมา พระอัยกาและอัยยิกาของเจ้าหญิง เจ้าหญิงยูเลียนาทรงเลือกเพื่อนเจ้าสาวจากพระญาติหรือพระสหาย ได้แก่ ดัชเชสวอยสลาวา เฟโอโดราแห่งเมคเลินบวร์ค (พระญาติชั้นหนึ่ง), ดัชเชสทูราแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน (พระญาติชั้นสอง), แกรนด์ดัชเชสคิรา คิริลลอฟนาแห่งรัสเซีย (พระญาติ [ธิดาของลูกพี่ลูกน้อง], เจ้าหญิงโซฟีแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค (1911–1988) (พระญาติชั้นสอง) และพระญาติของเจ้าชายแบร์นฮาร์ท 2 พระองค์ ได้แก่ เจ้าหญิงซีกลินเดอแห่งลิพเพอและเจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งลิพเพอ ผู้ที่มาร่วมเป็นพยานได้แก่ อดีตดามดูปาเลส์ (ท่านผู้หญิง) กิตติมศักดิ์ ลูอีส ฟาน เดอ โพล, ดยุคอดอล์ฟ ฟรีดริชแห่งเมคเลินบวร์ค พระปิตุลาของเจ้าหญิง, โยฮัน เฮาซิงกา และรองประธานรัฐสภา ฟรานส์ บีเลิร์ตส์ ฟาน บลอกลันด์ รัฐพิธีดำเนินการโดยนายกเทศมนตรีเมืองเฮก ซาโลมอน ฌ็อง เรอเน เดอ มงชี เด็กๆ ทุกคนในโรงเรียนประถมและมัธยมได้รับภาพวาดที่มีบทกวีในวันนั้น ซึ่งเป็นบทกวีของปีเตอร์ คอร์เนลิส เบาเทนส์ ภาพประกอบวาดโดยอังเดร ฟาน เดอร์ ฟอสเซน ในชื่อว่า "*[[ฤดูใบไม้ผลิใหม่บนผืนแผ่นดินเนเธอร์แลนด์]]*"

รายงานข่าวได้ระบุว่า พิธีอภิเษกสมรสระหว่างเจ้าหญิงยูเลียนากับเจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ เมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1937 นำมาซึ่งความยินดีอย่างล้นหลามแก่เนเธอร์แลนด์ ก่อนหน้านั้น ราชวงศ์ได้ทรงประสบกับเหตุการณ์สวรรคตของสมเด็จพระราชินีเอ็มมา (มีนาคม ค.ศ. 1934) และเจ้าชายเฮนดริก (กรกฎาคม ค.ศ. 1934) ยิ่งไปกว่านั้น วิกฤตการณ์โลกในช่วงทศวรรษ 1930 ได้ส่งผลกระทบต่อผู้คนจำนวนมากในเนเธอร์แลนด์ แต่บัดนี้ประชาชนสามารถเฉลิมฉลองได้อีกครั้ง ข้อความของหนังสือพิมพ์ *นิวทิลเบิร์กคูแรนท์* ได้รายงานว่า
thumb|เจ้าหญิงยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงฉายพระรูปในพระราชพิธี ค.ศ. 1937 ด้านซ้ายคือ เจ้าหญิงอาร์มการ์ท พระชนนีในเจ้าชาย และด้านขวาคือ สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา

หลังพระราชพิธีทั้งสองพระองค์ประทับที่พระราชวังซุสต์ไดก์ เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงทำให้เกิดจุดเปลี่ยนในพระชนม์ชีพของเจ้าหญิงยูเลียนาหลายด้าน พระองค์ทำให้เจ้าหญิงยูเลียนาตัดสินพระทัยเปลี่ยนวิถีชีวิตแบบชนชั้นกลางเล็กๆ ที่ทรงเจริญพระชันษามาอย่างสิ้นเชิง เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงเริ่มการฮันนีมูนในสถานที่ต่างๆ เช่น เมืองครีนิกา-ซโดรยในโปแลนด์ (ที่*โรงแรมปาเทรีย* ซึ่งมียัน คีปูรา นักร้องโอเปราชาวโปแลนด์เป็นเจ้าของ) และเมืองซาโคปาเนของโปแลนด์ เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงพาเจ้าหญิงยูเลียนาประพาสตามเมืองใหญ่ๆ ของยุโรปเป็นครั้งแรก "ป้า" ของเจ้าชายแบร์นฮาร์ท (พระสหายของพระชนนี) คือ แอลลีน ทิว และผู้อุปถัมภ์เจ้าชาย เป็นสตรีอเมริกันผู้มั่งคั่ง ทิวเป็นผู้แนะนำให้เจ้าหญิงทรงรู้จักกับแฟชั่นและสไตล์การแต่งหน้าสมัยใหม่ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ แนะนำให้เจ้าหญิงทรงรู้จักกับพระชนม์ชีพในโลกภายนอกเนเธอร์แลนด์ที่ไม่ซับซ้อนและค่อนข้างไม่เป็นพิธีรีตองหรือล้าหลังเหมือนเนเธอร์แลนด์ ยิ่งไปกว่านั้น ทิวยังช่วยให้เจ้าหญิงยูเลียนาทรงลดน้ำหนักได้ถึงสิบกิโลกรัม เจ้าชายแบร์นฮาร์ทยังช่วยดึงดูดพระสหาย นักเดินทางจากทั่วยุโรปให้มาพักกับทั้งสองพระองค์ ทรงจัดงานเลี้ยง และล่าสัตว์อย่างต่อเนื่อง แต่ถึงกระนั้นก็มีการบันทึกว่า การเดินทางฮันนีมูนของทั้งสองพระองค์นั้นจัดแจงโดยเจ้าชายแบร์นฮาร์ทที่ได้เชิญพระสหายมามากมาย การเสด็จฯ ครั้งนี้ไม่ได้รับการตอบรับที่ดีนักจากชาวดัตช์ที่กำลังเผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจในขณะนั้น

### พระราชธิดา
thumb|เจ้าหญิงยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ท กับเจ้าหญิงเบียทริกซ์ พระราชธิดาองค์ใหญ่ ค.ศ. 1938
สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ทมีพระราชธิดารวม 4 พระองค์ ดังนี้ 

* **[[สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์|เจ้าหญิงเบียทริกซ์]] อดีตสมเด็จพระราชินีนาถแห่งเนเธอร์แลนด์** (เบียทริกซ์ วิลเฮลมินา อาร์มการ์ด; *ประสูติ* 31 มกราคม ค.ศ. 1938)
** เสวยราชสมบัติเป็น **สมเด็จพระราชินีนาถแห่งเนเธอร์แลนด์** เมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1980 ภายหลังจากการสละราชสมบัติของพระราชชนนี
** ทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1966 ณ วิหารเวสเตอร์ อัมสเตอร์ดัม กับ เคลาส์ ฟอน อัมส์แบร์ก (6 กันยายน ค.ศ. 1926 - 6 ตุลาคม ค.ศ. 2002)
* **[[เจ้าหญิงไอรีนแห่งเนเธอร์แลนด์]]** (ไอรีน เอ็มมา เอลิซาเบธ; *ประสูติ* 5 สิงหาคม ค.ศ. 1939)
** ทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1964 ณ โรม แต่ทรงหย่าร้างเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1981 กับ เจ้าชายชาร์ลส์ ฮิวจ์ ซาเวียร์ มารี ซิกส์ หลุยส์ โรแบรต์ ฌ็อง จอร์จ เบอร์นัวต์ มิเชลแห่งบูร์บง-ปาร์มา (*ประสูติ* 8 เมษายน ค.ศ. 1933)
* **[[เจ้าหญิงมาร์ครีตแห่งเนเธอร์แลนด์]]** (มาร์เกรียต ฟรานซิสกา; *ประสูติ* 19 มกราคม ค.ศ. 1943)
** ทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1967 ณ โบสถ์เซ็นต์ยาค็อบ กรุงเฮก กับ ปีเตอร์ ฟ็น โฟลเลินโฮเฟิน (*เกิด* 30 เมษายน ค.ศ. 1939)
* **[[เจ้าหญิงคริสตีนาแห่งเนเธอร์แลนด์]]** (มาเรีย คริสตินา หรือ **เจ้าหญิงมาเร็ค**; *ประสูติ* 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947 - สิ้นพระชนม์ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2019)
** ทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1975 ณ เมืองยูเทรกต์ แต่ทรงหย่าร้างในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1995 กับ จอร์จ กิลเลอร์โม (*เกิด* 1 สิงหาคม ค.ศ. 1946)
เป็นเวลาแปดปีหลังจากที่เจ้าหญิงเบียทริกซ์ประสูติ เหล่าพระราชธิดาทรฃได้รับการเลี้ยงดูโดยโซเฟีย คริสตีนา ไฟธ์ พระอภิบาลเป็นหลัก นอกจากนี้ ไฟธ์ยังร่วมเดินทางกับพระราชวงศ์ในการเสด็จแปรพระราชฐานด้วย

ตามกฎหมายดัตช์ในขณะนั้น พระราชโอรสมีสิทธิเหนือพระราชธิดาในการสืบราชบัลลังก์ จนกระทั่งเมื่อเจ้าหญิงยูเลียนาไม่มีพระโอรสอีกต่อไป เนเธอร์แลนด์จึงตระหนักว่ารัชทายาทที่จะขึ้นครองราชย์ในที่สุดจะเป็นพระราชธิดา

## สงครามโลกครั้งที่สอง
### การบุกครองเนเธอร์แลนด์
thumb|left|เจ้าหญิงยูเลียนาและเจ้าหญิงไอรีน พระราชธิดา ในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1940 ที่กรุงเฮก ไม่กี่วันก่อนที่นาซีเยอรมนีจะเข้าโจมตีเนเธอร์แลนด์
วันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1939 อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้สั่งให้วางแผนการรุกรานเนเธอร์แลนด์ เพื่อใช้เป็นฐานทัพต่อต้านอังกฤษ และเพื่อป้องกันการโจมตีที่คล้ายกันจากกองกำลังพันธมิตร ซึ่งอาจคุกคามพื้นที่รัวร์ซึ่งเป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์สำคัญ ข้อเสนอสันติภาพร่วมกันระหว่างเนเธอร์แลนด์และเบลเยียมระหว่างทั้งสองฝ่ายถูกเยอรมนีปฏิเสธเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ไม่เคยกำหนดนโยบายอย่างเป็นทางการว่าจะต้องดำเนินการอย่างไรในกรณีที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขั้น รัฐมนตรีส่วนใหญ่เลือกที่จะต่อต้านการโจมตี ในขณะที่เสียงข้างน้อยและสมเด็จพระราชินีวิลเฮลมินาทรงปฏิเสธที่จะเป็นพันธมิตรกับเยอรมนีไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไรก็ตาม รัฐบาลดัตช์พยายามหลายครั้งที่จะทำหน้าที่เป็นคนกลางในการบรรลุข้อตกลงสันติภาพที่เจรจากันระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรและเยอรมนี

นายกรัฐมนตรีเฮนดริคุส โคแลน ซึ่งเป็นรัฐบาลระหว่างค.ศ. 1933-1939 มั่นใจโดยส่วนตัวว่าเยอรมนีจะไม่ละเมิดความเป็นกลางของเนเธอร์แลนด์ เจ้าหน้าที่อาวุโสไม่ได้พยายามระดมความคิดเห็นของประชาชนเพื่อสนับสนุนการปรับปรุงการป้องกันทางทหาร แต่พอหลังจากนาซีเยอรมนีบุกครองราชอาณาจักรเดนมาร์กและราชอาณาจักรนอร์เวย์ในปฏิบัติการเวเซอร์อือบุง ทำให้มีการมองว่าจะมีการโจมตีราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์แน่นอน กองทัพเนเธอร์แลนด์ตระหนักชัดเจนว่าการวางเฉยจากความขัดแย้งอาจเป็นไปไม่ได้ พวกเขาจึงเริ่มเตรียมพร้อมสำหรับสงครามอย่างเต็มที่ ทั้งทางร่างกายและจิตใจ กองกำลังชายแดนของเนเธอร์แลนด์จึงได้รับการเตรียมพร้อมมากขึ้น นายกรัฐมนตรีคนใหม่ ดีร์ก ยาน เดอ เกร์ ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินในวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1940 อย่างไรก็ตาม พลเรือนส่วนใหญ่ยังคงหลงคิดว่าประเทศของตนอาจได้รับการยกเว้น ซึ่งทัศนคติดังกล่าวถูกอธิบายว่าเป็นภาวะของการปฏิเสธไม่ยอมรับความจริง

วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 นาซีเยอรมนีได้บุกเนเธอร์แลนด์ และเนเธอร์แลนด์ก็เข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง แม้ว่ารัฐบาลจะมีนโยบายวางตัวเป็นกลางก็ตาม สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาประณามการบุกโจมตีของเยอรมันอย่างรุนแรง เวลา 3:30 น. ของวันที่ 10 พฤษภาคม สมเด็จพระราชินีวิลเฮลมินาทรงได้รับคำเตือนถึงการโจมตีของเยอรมันที่กำลังจะเกิดขึ้น เวลา 6:00 น. พระองค์จึงได้ทรงปรึกษาหารือกับคณะรัฐมนตรีเกี่ยวกับประกาศที่ร่างขึ้นในพระนามของพระองค์โดยนายกรัฐมนตรีเดอ เกร์ ส่วนหนึ่งของแผนการโจมตีของเยอรมนีคือการโจมตีทางอากาศรอบกรุงเฮก เพื่อจับกุมสมเด็จพระราชินีนาถและคณะรัฐมนตรี ซึ่งทำให้สมเด็จพระราชินีนาถ เจ้าหญิงยูเลียนาและพระราชวงศ์ต้องเสด็จตแปรพระราชฐานจากพระราชวังเฮยส์ เต็น บอสไปยังพระราชวังนูร์เด็นเดในเวลาประมาณเก้าโมงเช้า พระราชวังเฮยส์ เต็น บอสตั้งอยู่ห่างไปทางตอนเหนือของกรุงเฮก จึงเสี่ยงต่อการถูกโจมตีจากเยอรมนี

แม้ว่าแผนการจับกุมพระราชวงศ์และคณะรัฐมนตรีจะล้มเหลว แต่สถานการณ์กลับตึงเครียดมากยิ่งขึ้น เจ้าหญิงยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ท พระสวามี ทรงประกาศวันที่ 8 พฤษภาคมว่าจะไม่ทรงออกจากเนเธอร์แลนด์ นักข่าวได้รับโทรเลขจากเจ้าหยิงยูเลียนาและลงในหนังสือพิมพ์ว่า เจ้าหญิงจะไม่เสด็จออกจากเนเธอร์แลนด์ ทรงตรัสในฐานะที่เป็นชาวดัตช์โดยกำเนิด และทรงยืนยันว่าในประวัติศาสตร์ดัตช์ ราชวงศ์ออเรนจ์ไม่เคยหลบหนีจากภัยอันตรายใดๆ นับตั้งแต่ห้าศตวรรษที่ผ่านมา ทรงตรัสว่า "ที่ของข้าพเจ้าอยู่ตรงนี้ที่เนเธอร์แลนด์" และทรงเสริมว่า "ไม่ว่าจะมีอันตรายคุกคามหรือไม่ ข้าพเจ้าจะไม่มีวันละทิ้งภาระหน้าที่ของข้าพเจ้า"

ถึงแม่ว่าเจ้าหญิงยูเลียนาจะมีประประสงค์เช่นนั้น แต่มีการตกลงกันในรัฐบาลมาอย่างนานแล้วว่า หากเกิดสงครามกับเยอรมนี เจ้าหญิงยูเลียนาจะต้องเสด็จลี้ภัยไปอังกฤษพร้อมกับพระราชธิดาทั้งสองพระองค์ การให้เสด็จลี้ภัยดำเนินการโดยเครื่องบินที่จัดแจงโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ อีลโค ฟาน เคลฟเฟนส์ ซึ่งได้เดินทางไปลอนดอนแล้ว เขายังมีส่วนร่วมและรับผิดชอบในการจัดการเที่ยวบินนี้ด้วย มีการเตรียมการไว้แล้วในฤดูใบไม้ร่วงปี 1939 ฟาน เคลฟเฟนส์ ได้ขอให้รัฐบาลอังกฤษอนุญาตให้สมเด็จพระราชินีนาถ คณะรัฐมนตรีดัตช์ และอดีตจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี ที่ทรงพระชราและยังลี้ภัยในเนเธอร์แลนด์ให้เสด็จลี้ภัยไปอังกฤษด้วยกรณีที่เยอรมนีรุกราน ซึ่งรัฐบาลอังกฤษตอบรับอย่างดี
[thumb|รถหุ้มเกราะของ[ธนาคารกลางเนเธอร์แลนด์ (DNB) ซึ่งเจ้าหญิงยูเลียนาและพระราชวงศ์ทรงใช้ประทับหลบหนี ปัจจุบันรถคันนี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์สงครามโอเวอร์ลูนตั้งแต่ ค.ศ. 1962]]
ไม่กี่วันก่อนเที่ยวบิน เจ้าชายแบร์นฮาร์ทได้ตรวจสอบเส้นทางหลบหนีหลายเส้นทางจากกรุงเฮก และได้มีการโอนพระราชทรัพย์จากเนเธอร์แลนด์ไปยังอังกฤษในเดือนเมษายน ค.ศ. 1940 มีการติดต่อกับทางลอนดอนเกี่ยวกับการเสด็จลี้ภัยของเจ้าหญิงยูเลียนาและพระราชวงศ์ แม้ว่าเรือของราชนาวีอังกฤษจะถูกส่งไปที่เมืองท่าไอย์เมาเดิน แต่การออกเดินทางในวันที่ 10 พฤษภาคมนั้นเป็นไปไม่ได้เนื่องจากกองกำลังทางอากาศของเยอรมันอยู่ในบริเวณใกล้เคียงสนามบินฟัลเคินเบิร์ก ราชวงศ์ใช้เวลาช่วงกลางคืนวันที่ 10-11 พฤษภาคมในหลุมหลบภัยทางอากาศขนาดเล็กที่พระราชวังนูร์เดนเด ความพยายามออกเดินทางครั้งที่สองเกิดในวันที่ 11 พฤษภาคม แต่ก็ล้มเหลวโดยกองกำลังทางอากาศของเยอรมันเข้าควบคุมน่านฟ้า วันที่ 11 พฤษภาคม คณะรัฐมนตรีได้หารือถึงความเหมาะสมในการย้ายคณะรัฐมนตรีไปประจำต่างประเทศ และได้แนะนำให้สมเด็จพระราชินีนาถเสด็จลี้ภัยออกนอกประเทศด้วย ได้มีการหารือถึงประเด็นรัฐธรรมนูญ ในรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1938 มาตรา 21 บัญญัติไว้ว่า “ไม่ว่ากรณีใด ๆ ห้ามมิให้ย้ายที่ตั้งของรัฐบาลออกนอกราชอาณาจักร” อย่างไรก็ตาม ไม่มีบทบัญญัติทางรัฐธรรมนูญที่คณะรัฐมนตรีต้องรับโทษจำคุก เนื่องจากสมเด็จพระราชินีนาถทรงเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลตามรัฐธรรมนูญ การเสด็จออกจากประเทศพร้อมรัฐบาลของพระองค์จึงทำให้คณะรัฐมนตรีต้องตัดสินใจว่าจะให้ทรงลี้ภัยหรือทรงประทับที่เนเธอร์แลนด์ต่อ หลังจากการหารืออย่างดุเดือดตามปัญหารัฐธรรมนูญข้างต้น จึงมีมติให้เสด็จลี้ภัยเช่นกัน

ราชวงศ์ทั้งหมดได้หลบหนีไปยังลอนดอนในอีกไม่กี่วันต่อมา คือวันที่ 12 พฤษภาคม เจ้าหญิงยูเลียนา เจ้าชายแบร์นฮาร์ท และพระราชธิดา ทรงสามารถเดินทางไปถึงเมืองไอย์เมาเดิน และทรงสามารถประทับรถหุ้มเกราะของธนาคารกลางแห่งเนเธอร์แลนด์ ขึ้นเรือรบเอชเอ็มเอชเอส โคดริงตัน และเสด็จลี้ภัยไปยังฮาร์วิช อังกฤษได้โดยปลอดภัย สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาก็ทรงเสด็จลี้ภัยตามคำแนะนำของนายพลเฮนรี วินเคลมันเช่นกัน การสู้รบดำเนินไปตั้งแต่วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 จนกระทั่งกองกำลังหลักของเนเธอร์แลนด์ยอมแพ้ในวันที่ 14 พฤษภาคม กองทัพเนเธอร์แลนด์ในจังหวัดซีแลนด์ยังคงต่อต้านกองทัพเวร์มัคท์จนถึงวันที่ 17 พฤษภาคม เมื่อเยอรมนียึดครองประเทศได้สำเร็จ

### พระชนม์ชีพช่วงเสด็จลี้ภัย
[left|280px|thumb|เจ้าหญิงยูเลียนา พร้อมพระราชสวามีและพระราชธิดา [จากซ้าย:เจ้าหญิงไอรีนและเจ้าหญิงเบียทริกซ์ ในอ้อมพระหัตถ์:เจ้าหญิงมาร์ครีต] ที่ออตตาวา แคนาดา ค.ศ. 1943](https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B9%84%E0%B8%9F%E0%B8%A5%E0%B9%8C:Koninklijk_familie_in_Canada._Vlnr._prinses_Irene%2C_prinses_Juliana%2C_prinses_Marg%2C_Bestanddeelnr_934-8351.jpg)
สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาเสด็จลี้ภัยมายังอังกฤษด้วยเรือรบของอังกฤษ พระนางทรงได้รับการต้อนรับจากพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร อดีตนายกรัฐมนตรีเฮนดริคุส โคแลน และคนอื่นๆ ได้วิพากษ์วิจารณ์ถึงการเสด็จออกจากเนเธอร์แลนด์ของสมเด็จพระราชินีและรัฐบาลเดอ เกร์ ในหนังสือพิมพ์เดอ สแตนดาร์ด (เนเธอร์แลนด์) ประจำวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 โดยระบุว่าการที่รัฐบาลหนีจะทำให้รัฐบาลสูญเสียความเชื่อมั่นของประชาชนนักการเมืองเหล่านี้เรียกการเสด็จลี้ภัยของสมเด็จพระราชินีนาถว่าขัดต่อรัฐธรรมนูญและทำลายขวัญกำลังใจของประชากรที่เหลืออยู่ อดีตนายกรัฐมนตรีโคแลนเชื่อว่า รัฐบาลควรให้ความร่วมมือกับกองกำลังยึดครองอย่างแข็งขัน แต่ต่อมาเขาเปลี่ยนมุมมองมาต่อต้านเยอรมนี เพราะนาซีเยอรมันสั่งแบนพรรคต่อต้านการปฏิวัติ (ARP) ของเขาและพรรคการเมืองอื่นๆ การเสด็จลี้ภัยของสมเด็จพระราชินีนาถและรัฐบาลนำไปสู่การจัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นเนเธอร์แลนด์ที่กรุงลอนดอน

เจ้าหญิงยูเลียนาและพระราชธิดายังคงประทับอยู่ที่ลอนดอนเป็นเวลาหนึ่งเดือน เพื่อปกป้องการสืบราชบัลลังก์ เจ้าหญิงยูเลียนา พร้อมด้วยพระราชวงศ์ส่วนหนึ่ง ทรงถูกส่งไปไกลถึงแคนาดา ซึ่งเป็นทรงใช้พระชนม์ชีพช่วงสงครามอยู่ที่นั่น เจ้าหญิงและพระราชธิดาเสด็จไปแคนาดาทางทะเลในวันที่ 2 มิถุนายน และไปยังเมืองออตตาวา เมืองหลวงของแคนาดา ทรงประทับที่บ้านสตอร์โนเวย์ในเขตชานเมืองร็อคคลิฟฟ์พาร์ค ในขณะที่เจ้าชายแบร์นฮาร์ท ยังทรงประทับอยู่กับสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาพร้อมคณะรัฐบาลพลัดถิ่น เจ้าหญิงยูเลียนาทรงเขียนถึงพระสหายเกี่ยวกับการเสด็จลี้ภัยว่า "ฉันคิดว่ามันวิเศษมากที่เราได้ทรยศฮิตเลอร์และหนีรอดมาได้"

การที่ทั้งสองพระองค์แยกห่างกันส่งผลให้ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหญิงยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ทย่ำแย่ลง เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงมีความสัมพันธ์นอกสมรสกับสตรีหลายคน เคส ฟาสเซอร์ นักประวัติศาสตร์ได้ระบุว่า เจ้าชายทรงคบหากับสตรีชั้นสูงชาวอังกฤษ ได้แก่ เลดี แอน ออร์-ลูอิส และเลดี เพเนโลพี ไอต์เคน และมีการเชื่อว่าโจนาทาน ไอต์เคน บุตรชายของเลดีไอต์เคนที่เกิดในปี 1942 มีบิดาแท้จริงคือ เจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งเนเธอร์แลนด์ ซึ่งมีความสัมพันธ์กันในช่วงสงคราม มีรายงานว่าเจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงพระเกษมสำราญในช่วงสงครามจากการคบหาสตรีหลายคนที่มาจากแวดวงสังคมของลอนดอน โดยความสัมพันธ์กับเลดี แอน ออร์-ลูอิส เป็นสิ่งที่เจ้าชายไม่ทรงคิดจะปิดบัง ซึ่งเจ้าหญิงยูเลียนาทรงทราบเรื่องขณะประทับอยู่ที่แคนาดา พระนางไม่ทรงพอพระทัยอย่างยิ่งกับเรื่องความสัมพันธ์นอกสมรสนี้ ในปี 1941 หนังสือพิมพ์แท็บลอยด์ของอังกฤษลงข่าวว่ามีคนพบเห็นเจ้าชายแบร์นฮาร์ทในสถานเต้นรำแห่งหนึ่ง เจ้าชายทรงปฏิเสธและเรียกร้องให้หนังสือพิมพ์แก้ไข นอกจากนี้ในปี 1944 เจ้าชายยังถูกพบว่ามีความสัมพันธ์กับโรส บิงแฮม อดีตเคาน์เตสแห่งวอริก ซึ่งกลายเป็นข่าวเพราะทรงถูกตำรวจทหารอเมริกันจับกุมในข้อหาเดินทางโดยไม่ได้รับอนุญาตอย่างถูกต้องตามแนวรบในเนเธอร์แลนด์ด้วยรถจิ๊ป พร้อมสตรีสองคน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ อดีตเคาท์เตสแห่งวอริก ซึ่งหย่าขาดจากสามีก่อนหน้านั้น การจับกุมทำให้เป็นข่าวอื้อฉาวในหนังสือพิมพ์ขณะนั้นเคส ฟาสเซอร์ ได้บรรยายอีกว่า การประทับแยกห่างจากกันทำให้เจ้าหญิงยูเลียนาทรงไม่พอพระทัยที่ว่า ทรงรับรู้เรื่องราวชีวิตของพระสวามีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ฟาสเซอร์อ้างตามหลํกฐานลายพระหัตถ์ที่เจ้าหญิงทรงมีไปถึงพระสวามีว่า "คุณรู้ไหมว่าฉันรู้จักคุณน้อยแค่ไหน? ฉันไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้อะไรเลย!"ปัญหาเรื่องอื้อฉาวของพระสวามีนี้ทำให้ความสัมพันธ์ของเจ้าหญิงยูเลียนาและพระสวามีย่ำแย่ลงอย่างมากในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและจะทวีความขัดแย้งต่อเนื่องในสมัยที่ทรงครองราชสมบัติในเวลาต่อมา
[thumb|เจ้าหญิงยูเลียนาทรงพบปะกับ[เคส ฟาน อีนเดนเบิร์ก นักบินกองบินที่ 322 (เนเธอร์แลนด์) อาร์เอเอฟ ที่อังกฤษ ค.ศ. 1944]]
เจ้าหญิงมาร์ครีต พระราชธิดาองค์ที่สามประสูติวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1943 ที่โรงพยาบาลออตตาวาซีวิค กรุงออตตาวา อเล็กซานเดอร์ แคมบริดจ์ เอิร์ลที่ 1 แห่งแอธโลน ผู้สำเร็จราชการแคนาดาได้รับพระบรมราชานุญาตจากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร และรัฐบาลแคนาดา นายกรัฐมนตรีวิลเลียม ไลอัน แมกเคนซี คิง ประกาศให้แผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลเป็นสภาพนอกอาณาเขตเป็นการชั่วคราว เพื่อให้ทารกมีสัญชาติดัตช์โดยเฉพาะ ไม่ใช่คนสองสัญชาติ หากไม่มีการดำเนินการเช่นนี้ เจ้าหญิงมาร์ครีตจะไม่ทรงอยู่ในลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ของราชบัลลังก์ดัตช์ รัฐบาลแคนาดาได้ชักธงไตรรงค์ของเนเธอร์แลนด์ขึ้นบนหอสันติภาพของรัฐสภา ขณะที่เสียงระฆังของหอระฆังก็ดังก้องไปด้วยดนตรีดัตช์เมื่อทราบข่าวการประสูติของเจ้าหญิงมาร์ครีต เจ้าชายแบร์นฮาร์ทประทับอยู่ในลอนดอนเพื่อช่วยเหลือสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาและรัฐบาลพลัดถิ่น ทรงสามารถเสด็จไปเยี่ยมพระราชวงศ์ของพระองค์เพื่อฉลองการประสูติของพระราชธิดาได้ เจ้าหญิงยูเลียนาทรงได้รับความประทับใจและความอบอุ่นจากประชาชนแคนาดา ซึ่งสร้างความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนกับพระนาง และเสริมความสัมพันธ์นี้เมื่อทหารแคนาดานับพันคนได้ต่อสู้และเสียชีวิตเพื่อปลดปล่อยราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ในค.ศ. 1944 และ 1945 จากการยึดครองของนาซี การประทับที่แคนาดาสร้างพระเกษมสำราญในพระชนม์ชีพที่อิสระของเจ้าหญิงยูเลียนา ครั้งหนึ่งพระนางทรงเคยสารภาพกับนักข่าวในช่วงหลังสงครามว่า พระนางไม่ทรงเคยรู้สึกผ่อนคลายมากเท่าที่ประทับอยู่แคนาดา และเพื่อนบ้านชาวแคนาดาของพระนาง ก็ไม่รู้สึกว่าเจ้าหญิงยูเลียนาเป็นคนที่โอ้อวดแม้ว่าจะเป็นพวกเชื้อพระวงศ์ พระนางทรงเลี้ยงดูพระราชธิดา และทรงต่อแถวซื้อของอย่างเงียบๆ ในร้านค้าที่ออตตาวา ทรงทอดพระเนตรภาพยนตร์จากแผงขายในโรงภาพยนตร์ท้องถิ่น และดื่มกาแฟที่เคาน์เตอร์วูลเวิร์ธ

เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1943 เจ้าหญิงยูเลียนาเสด็จเยือนซูรินามและเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส พระนางเสด็จเยือนเกาะเซนต์มาร์ตินและทรงเป็นประธานเปิดสนามบินนานาชาติเจ้าหญิงยูเลียนา ซึ่งตั้งตามพระนามของเจ้าหญิง ปีต่อมาทรงเข้าพบประธานาธิบดีสหรัฐแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์และเอลิเนอร์ โรเซอเวลต์ สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง ทรงเขัาพบอย่างน้อยแปดครั้ง และได้กล่าวสุนทรพจน์ถึงหกสิบครั้งเกี่ยวกับการต่อสู้กับเยอรมนีของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ หรือที่เรียกว่าเป็น "การพูดปลุกใจ" โรเซอเวลต์รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งกับคำปราศรัยเหล่านี้ของเจ้าหญิง เนื่องจากช่วยสนับสนุนความพยายามของเขาในการชนะใจรัฐสภาสหรัฐฯ ให้สนับสนุนการแทรกแซงของอเมริกาในยุโรปเพื่อหยุดยั้งอิทธิพลของฮิตเลอร์ พระนางเสด็จเยือนกองพันทหารดัตช์ที่สตรัทฟอร์ด, ออนแทรีโอถึง 6 ครั้ง ทรงได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์สามใบจากมหาวิทยาลัยอเมริกัน
[280px|left|thumb|สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา และเจ้าหญิงยูเลียนา รัชทายาท เสด็จกลับสู่มาตุภูมิไปยังพื้นที่ที่ได้รับการปลดปล่อยของเนเธอร์แลนด์ เมือง[เบรดา วันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 เพื่อจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาล ท่ามกลางการเฝ้ารับเสด็จของประชาชนอย่างเนืองแน่น]]
หลังจากปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ดและฝ่ายสัมพันธมิตรประสบความสำเร็จในการโจมตีนอร์ม็องดี คาดว่าสงครามจะสิ้นสุดลงในเร็วๆ นี้ และในช่วงต้นเดือนกันยายน เจ้าหญิงยูเลียนาจึงเสด็จกลับลอนดอนตามคำขอของพระราชชนนี อย่างไรก็ตามเยอรมันไม่ยอมแพ้ และในเดือนมกราคม ค.ศ. 1945 เจ้าหญิงจึงเสด็จไปแคนาดาอีกครั้ง แต่ในที่สุดเจ้าหญิงยูเลียนาพร้อมสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาเสด็จโดยเครื่องบินขนส่งทางทหารสู่พื้นที่ที่ได้รับการปลดปล่อยของเนเธอร์แลนด์เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 โดยสมเด็จพระราชินีนาถและเจ้าหญิงทรงรีบเสด็จไปที่เมืองเบรดาเพื่อจัดตั้งรัฐบาลเนเธอร์แลนด์เฉพาะกาล เมื่อเสด็จกลับสู่มาตุภูมิ เจ้าหญิงทรงแสดงความขอบคุณประเทศแคนาดาด้วยการส่งหัวทิวลิปจำนวน 100,000 หัวให้กับเมืองออตตาวา เจ้าหญิงยูเลียนาทรงสร้างแท่นปราศรัยไม้และแผ่นโลหะทองเหลืองซึ่งสร้างขึ้นเพื่อเป็นการขอบคุณโบสถ์เพรสไบทีเรียนเซนต์แอนดรูว์ (ออตตาวา) สำหรับการช่วยเหลือระหว่างที่ทรงพำนักอยู่ในออตตาวา

เจ้าหญิงยูเลียนาและพระราชชนนีทรงประทับที่ตำหนักอันเนอวิลล์ ทางใต้ของเมืองเบรดา วันที่ 5 พฤษภาคม เนเธอร์แลนด์ได้รับการปลดปล่อยอย่างเป็นทางการ เจ้าหญิงยูเลียนาทรงประกอบพระกรณียกิจบรรเทาทุกข์หลังสงครามเพื่อช่วยเหลือผู้คนในภาคเหนือของประเทศซึ่งเผชิญวิกฤติความอดอยากในเหตุการณ์ทุพภิกขภัยในเนเธอร์แลนด์ ปี 1944-1945 ซึ่งทำให้ประชาชนเสียชีวิตจำนวนมาก แพร่กระจายทั้งจากในเมืองไปยังชนบทใกล้เคียง เจ้าหญิงยูเลียนาทรงเป็นประธานสภากาชาดดัตช์ และทรงทำงานอย่างใกล้ชิดกับองค์กรฟื้นฟูแห่งชาติ กิริยามารยาทที่เป็นกันเองของพระองค์ทำให้ประชาชนของพระองค์เป็นที่รักยิ่ง จนกระทั่งชาวดัตช์ส่วนใหญ่ปรารถนาให้สมเด็จพระราชินีวิลเฮลมินาสละราชสมบัติเพื่อพระราชธิดาของพระองค์สืบราชสมบัติ

มีรายงานว่าในช่วงที่ทรงมีพระชนม์ชีพอย่างอิสระที่ประเทศแคนาดา ห่างไกลจากสมเด็จพระราชชนนีและพระราชสวามี ทำให้เจ้าหญิงทรงเปลี่ยนแปลงพระองค์ โดยช่วงก่อน ค.ศ. 1940 เจ้าหญิงยูเลียนาทรงผูกพันและพึ่งพาสมเด็จพระราชชนนีและพระราชสวามีมาก เจ้าชายแบร์นฮาร์ทรงมีความเห็นในช่วงบั้นปลายพระชนม์ว่า ยูเลียนาเป็นผู้หญิงที่พึ่งพาตัวเองได้มากขึ้นหลังจากกลับจากแคนาดา เธอกลายเป็นแม่ที่มากประสบการณ์ เป็นผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเอง กล้าที่จะยืนหยัดด้วยตนเอง และเหนือสิ่งอื่นใด เธอได้ก้าวออกมาจากเงาของสมเด็จพระราชชนนี

## รัชกาล
### สมัยสำเร็จราชการและช่วงต้นรัชสมัย
thumb|300px|left|เจ้าหญิงยูเลียนาสาบานพระองค์ ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1947
ระหว่างที่เจ้าหญิงยูเลียนาทรงพระครรภ์เจ้าหญิงมาไรจ์เคอ คริสตีนา เจ้าหญิงยูเลียนาทรงพระประชวรด้วยโรคหัดเยอรมัน เมื่อทรงมีพระประสูติกาลในปี 1947 เจ้าหญิงมาไรจ์เคอ คริสตีนาทรงพระประชวรด้วยโรคต้อกระจกในพระเนตรทั้งสองข้าง ต่อมาทรงได้รับการวินิจฉัยว่าพระเนตรบอดสนิทข้างหนึ่ง และอีกข้างหนึ่งมีข้อจำกัดทางการมองเห็นอย่างรุนแรง แม้จะทรงพระเนตรบอด เจ้าหญิงทรงใช้พระนามว่า เจ้าหญิงคริสตีนา แทน ทรงมีความสุข และมีพรสวรรค์ มีพรสวรรค์ด้านภาษาและดนตรี เมื่อเวลาผ่านไป ประกอบกับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีทางการแพทย์ สายพระเนตรของเจ้าหญิงก็ดีขึ้น แม้แต่การสวมฉลองพระเนตรหนาๆ ก็สามารถเสด็จไปโรงเรียนและทรงจักรยานได้

เนเธอร์แลนด์หลังสงครามโลกครั้งที่สอง สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาต้องเผชิญความผิดหวังในการเลือกตั้งทั่วไปในเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1946 เนื่องจากพวกกลุ่มพรรคการเมืองเก่าและเสาหลักทางการเมืองก่อนสงครามได้กลับมาอีกครั้ง ทรงมองว่าการได้รับชัยชนะของพรรคประชาชนคาทอลิก อาจขัดขวางแนวทางการปฏิรูปที่สมเด็จพระราชินีนาถทรงหวังให้ประเทศเปลี่ยนแปลง การเลือกตั้งครั้งนี้ถูกมองว่าเป็นความผิดพลาดทางการเมืองของสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา เพราะชี้ให้เห็นว่าชาวดัตช์ไม่ต้องการแนวทางปฏิรูปการเมือง ตามที่ทรงใช้อิทธิพลผ่านคณะรัฐบาลชุดก่อนที่เป็นรัฐบาลพระราชทาน (คณะรัฐมนตรีสแคมเมอฮอร์น-เดรส) ความผิดหวังนี้ประกอบกับพระอาการประชวรนับตั้งแต่เสด็จนิวัติเนเธอร์แลนด์ปีก่อน ซึ่งทำให้พระพลานามัยทรุดโทรม จึงทำให้การประกาศแต่งตั้งเจ้าหญิงจูเลียนาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งเนเธอร์แลนด์ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจในสังคมดัตช์
[thumb|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาสาบานพระองค์ใน[พิธีขึ้นครองราชย์ของพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์ ณ โบสถ์นิวเวอร์แคร์ก กรุงอัมสเตอร์ดัม ค.ศ. 1948]]
เจ้าหญิงยูเลียนาทรงประกอบพระราชกรณียกิจทางการเมืองครั้งแรกในฐานะเจ้าหญิงผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ให้กับสมเด็จพระราชชนนี โดยสมเด็จพระราชินีนาถทรงสละพระราชอำนาจชั่วคราว (14 ตุลาคม 1947 - 1 ธันวาคม 1947 และ 14 พฤษภาคม 1948 - 30 สิงหาคม 1948) เจ้าหญิงผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ทรงเข้าไปมีอิทธิพลทางการเมืองในการจัดตั้งรัฐบาล ค.ศ. 1948 ซึ่งเกิดขั้นหลังการเลือกตั้งทั่วไปในเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1948 พรรคประชาชนคาทอลิกยังสามารถครองเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎร เจ้าหญิงยูเลียนาทรงแต่งตั้งให้หลุยส์ เบล นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น เป็นผู้จัดตั้งรัฐบาลในวันที่ 13 กรกฎาคม เขาอาจจะได้เป็นนายกรัฐมนตรีอีกครั้ง แต่เขาล้มเหลวในการจัดตั้งพรรคร่วมระหว่างพรรคสังคมนิยม พรรคคาทอลิก และพรรคเสรีนิยม ซึ่งเขาเห็นว่าจำเป็นต่อการแก้ไขรัฐธรรมนูญ โยเซฟ ฟาน ไซค์ นักการเมืองจากพรรคประชาชนคาทอลิกเช่นเดียวกับเขา ประสบความสำเร็จมากกว่าเบล เนื่องจากเขามีฐานเสียงที่กว้างขวางกว่าได้เข้ามามีบทบาทจัดตั้งรัฐบาลแทนที่เบล เมื่อทรงเห็นว่านายกรัฐมนตรีเบลไม่ได้รับความเห็นชอบจากหลายฝ่ายการเมือง เจ้าหญิงยูเลียนาจึงทรงปรึกษาหารือกับวิลเลิม เดรส จากพรรคแรงงาน (เนเธอร์แลนด์) ซึ่งเป็นฝ่ายสังคมนิยม พระนางจึงทรงแต่งตั้งให้ฟาน ไซค์เป็นผู้จัดตั้งรัฐบาลแทนเบล ฟาน ไซค์มองว่า พรรคแรงงานซึ่งชนะเป็นลำดับสอง วางแผนการที่ไปไกลเกินกว่าการให้เบลและพรรคคาทอลิกเป็นนายกรัฐมนตรี แต่ฟาน ไซค์หวังว่า เขาจะได้รับเสียงสนับสนุนมากขึ้นโดยใช้วิธีการที่ต่างจากแนวทางเดิม คือ การจับมือกับฝ่ายซ้าย โดยเสนอต่อเจ้าหญิงยูเลียนาให้ทรงแต่งตั้งวิลเลิม เดรส ฝ่ายสังคมนิยมให้เป็นนายกรัฐมนตรี โดยฟาน ไซค์พอใจที่จะรับตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี จึงเกิดการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีเดรส-ฟาน ไซค์ขึ้น ซึ่งถูกเรียกว่าเป็น "แนวร่วมคาทอลิก-แดง" ฟรานซ์ ดันสเต นักการเมืองคนหนึ่งของพรรคประชาชนคาทอลิกได้ให้ความเห็นว่า "ข้อเสนอของฟาน ไซค์ยังไม่เผยแพร่ต่อสาธารณชนเลย แต่แผนการยกเดรสขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีโผล่ขึ้นมา ใครเป็นผู้เริ่มแผนการนี้ เป็นแผนการของเจ้าหญิงยูเลียนาหรือไม่ เราก็ไม่อาจทราบได้" ซึ่งฝ่ายการเมืองมองว่า เจ้าหญิงยูเลียนาอาจจะมีบทบาทสำคัญในการผลักดันวิลเลิม เดรสขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีใน ค.ศ. 1948 แต่ต่อมาในการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีชุดที่ 2 และ 3 ของเดรส ในครั้งหลังไม่มีการกล่าวถึงอิทธิพลของพระนางยูเลียนาในการจัดตั้งรัฐบาล

การประกาศเอกราชของอินโดนีเซีย ซึ่งมีทหารดัตช์มากกว่า 150,000 นายประจำการอยู่ที่นั่นเพื่อจัดการกับอาณานิคม ความคิดเห็นของนานาชาติเกี่ยวกับการปฏิบัติการทางทหารของเนเธอร์แลนด์เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ซึ่งทั้งในสหประชาชาติและสหรัฐอเมริกา ขู่ว่าจะระงับโครงการช่วยเหลือทางเศรษฐกิจทั้งหมดแก่เนเธอร์แลนด์ เว้นแต่เนเธอร์แลนด์จะถอนตัวออกจากอินโดนีเซียทันทีและถ่ายโอนอำนาจอธิปไตยทั้งหมดให้แก่อินโดนีเซีย การสูญเสียอินโดนีเซียถือเป็นหายนะทางเศรษฐกิจของเนเธอร์แลนด์ ด้วยการสูญเสียอาณานิคมทำให้สมเด็จพระราชินีนาถตั้งพระทัยที่จะสละราชบัลลังก์ วันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1948 สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาทรงประกาศจะสละราชบัลลังก์ผ่านทางวิทยุ ทรงครองราชสมบัติมาเป็นระยะเวลา 57 ปี โดยทรงสละราชบัลลังก์ในวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1948 2 วันต่อมาก็มีการจัดพระราชพิธีขึ้นครองราชย์ของพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์ของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาอย่างเป็นทางการในระหว่างการประชุมร่วมของสภาสามัญแห่งเนเธอร์แลนด์ในพิธีที่จัดขึ้นที่โบสถ์นิวเวอร์แคร์ก กรุงอัมสเตอร์ดัม พระนางกลายเป็นพระประมุขจากราชวงศ์ออเรนจ์พระองค์ที่ 12 ที่ปกครองเนเธอร์แลนด์
[thumb|left|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงลงพระปรมาภิไธยในเอกสารถ่ายโอนอำนาจอธิปไตยแก่อินโดนีเซีย ณ พระราชวังหลวงอัมสเตอร์ดัม ค.ศ. 1949 [โมฮัมมัด ฮัตตา รองประธานาธิบดีอินโดนีเซียอยู่ทางซ้ายของสมเด็จพระราชินีนาถ]]
วันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1949 ที่พระราชวังหลวงอัมสเตอร์ดัม สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงลงพระปรมาภิไธยในเอกสารยอมรับอำนาจอธิปไตยของอินโดนีเซียแทนที่หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ซึ่งสิ้นสุดลง พระนางทรงดำรงเป็น "*ฮอฟเดออูนี*" (*Hoofd der Unie*) หรือ ประธานสหภาพ ของสหภาพเนเธอร์แลนด์-อินโดนีเซีย (1949-1956) ในทางทฤษฎี สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงเป็นประมุขแห่งรัฐร่วมของทั้งเนเธอร์แลนด์และอินโดนีเซีย เช่นเดียวกับเครือจักรภพ แต่ประเทศอินโดนีเซียเน้นย้ำถึงอำนาจอธิปไตยและลักษณะการปกครองแบบสาธารณรัฐ ซึ่งซูการ์โนได้สถาปนาตนเองเป็นประธานาธิบดีอินโดนีเซียในค.ศ. 1949 ภายในสหรัฐอินโดนีเซีย สหรัฐอินโดนีเซียถูกล้มเลิกอย่างเป็นทางการโดยประธานาธิบดีซูการ์โนในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1950 ซึ่งเป็นปีที่ 5 ของการประกาศเอกราช และได้เปลี่ยนแปลงเป็นรัฐเดี่ยวแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย เดือนกันยายน ค.ศ. 1955 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงประกาศด้วยพระราชดำรัสจากพระราชบัลลังก์ถึงการสิ้นสุดสหภาพระหว่างเนเธอร์แลนด์กับอินโดนีเซีย รัฐบาลเนเธอร์แลนด์โดยนายกรัฐมนตรีเดรส (คณะรัฐมนตรีเดรส 2) ตกลงที่จะยุบสหภาพโดยขึ้นอยู่กับการยุติปัญหาทางเศรษฐกิจและการเงินบางประการ เช่น ปัญหาหนี้สิน และการคุ้มครองการลงทุนอย่างต่อเนื่องสำหรับบริษัทดัตช์ จากนั้นรัฐสภาอินโดนีเซียได้ประกาศอย่างเป็นทางการให้ยุติสหภาพและการสิ้นสุดข้อตกลงทวิภาคีทั้งหมดกับเนเธอร์แลนด์เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1956 ข้อตกลงที่ยังคงดำรงไว้ซึ่งสหภาพจึงถือเป็นโมฆะ ทำให้เกิดปัญหาหนี้สินที่อินโดนีเซียต้องชำระคืนเนเธอร์แลนด์ แต่ไม่ได้มีการชำระ ทำให้มีการตั้งศาลอนุญาโตตุลาการขึ้นเพื่อตัดสินข้อพิพาทระหว่างเนเธอร์แลนด์และอินโดนีเซีย สุดท้ายอินโดนีเซียก็แยกตัวออกจากเนเธอร์แลนด์โดยสมบูรณ์

เมื่อดี.เอฟ. มาลาน นายกรัฐมนตรีแอฟริกาใต้ เดินทางเยือนเนเธอร์แลนด์อย่างเป็นทางการในค.ศ. 1949 เขาได้รับการต้อนรับด้วยความเคารพอย่างสูงจากคณะรัฐมนตรีเดรส-ฟาน ไซค์ ในกรุงเฮก สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงโปรดเกล้าฯ ให้เขาเข้าเฝ้าฯ ที่พระราชวังซุสต์ไดก์ แต่พระนางทรงชี้แจงให้เขาทราบอย่างชัดเจนว่า พระนางไม่สามารถเสด็จเยือนประเทศของเขาได้ตราบใดที่ยังมีนโยบายการถือผิวบังคับใช้อย่างเป็นทางการในประเทศแอฟริกาใต้ ในเรื่องนี้ทำให้ทรงถูกมองว่ามีพระราชดำริล้ำหน้ากว่าคนในยุคสมัยนั้นมาก ส่วนเจ้าชายแบร์นฮาร์ทไม่ทรงมีข้อกังขาใดๆ พระองค์เสด็จเยือนแอฟริกาใต้เป็นการส่วนพระองค์หลายครั้ง เช่น เพื่อล่าสัตว์

ในวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1954 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงประกาศว่า ชาติในภูมิภาคแคริบเบียนได้แก่ เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสและประเทศซูรินาม จะได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่เป็นประเทศที่เป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ทำให้ทั้งสองมีอำนาจอธิปไตยเท่าเทียมกับแผ่นดินใหญ่

หลังจากที่สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาขึ้นครองราชย์ พระนางได้ทรงแสดงให้เห็นถึงรัชสมัยที่แตกต่างไปจากอดีต พระนางยูเลียนาไม่ได้ทรงคัดค้านการถูกเรียกว่า "มาดาม" แทนคำว่า "ฝ่าพระบาท" อันที่จริงพระองค์กลับชอบให้เรียกว่า "มาดาม" หรือ "ท่านผู้หญิง" มากกว่า แสดงให้เห็นว่าพระนางมีรูปแบบการครองราชย์ที่ผ่อนคลายกว่า ช่วยลดความห่างเหินระหว่างราชวงศ์และประชาชน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเหตุนี้ ทำให้พระนางจึงยังคงได้รับความนิยมอย่างมากจนกระทั่งสวรรคต

### ราชวงศ์กับอุทกภัยทะเลเหนือ ค.ศ. 1953

คืนวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1953 ประเทศเนเธอร์แลนด์ต้องเผชิญกับพายุที่รุนแรงที่สุดในรอบกว่าห้าร้อยปี เรียกว่า อุทกภัยทะเลเหนือ ค.ศ. 1953 เนินทรายและเขื่อนกั้นน้ำพังถล่มถึง 30 แห่ง และเมืองหลายแห่งถูกคลื่นพายุซัดหายไปถึง 12 ฟุต จากระดับน้ำสูงขึ้นโดยพายุ มีผู้เสียชีวิตจากการจมน้ำมากกว่า 1,800 คน และมีผู้ติดประสบภัยน้ำท่วมนับหมื่นคนประเทศเพื่อนบ้านหลายประเทศส่งทหารไปช่วยค้นหาศพและช่วยเหลือผู้คน กองทัพบกสหรัฐฯ ส่งเฮลิคอปเตอร์จากเยอรมนีไปช่วยเหลือผู้คนจากหลังคาบ้าน สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา เสด็จพระราชดำเนินพร้อมเจ้าหญิงเบียทริกซ์ พระราชธิดาองค์ใหญ่ ทรงฉลองพระองค์ด้วยรองเท้าบูทและเสื้อคลุมเก่า ทรงลุยน้ำและทรงลุยโคลนลึกไปทั่วพื้นที่ประสบภัยเพื่อนำอาหารและเสื้อผ้ามามอบให้ประชาชนผู้ประสบภัย พระองค์ทรงแสดงความเมตตาและความห่วงใย เพื่อสร้างความมั่นใจแก่ประชาชน ความพยายามอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของพระองค์ ทำให้ทรงได้รับความนิยมในหมู่ประชาชนชาวดัตช์ ในขณะที่เจ้าชายแบร์นฮาร์ทและเจ้าหญิงวิลเฮลมินา อดีตสมเด็จพระราชินีนาถ ก็เสด็จเยี่ยมเยือนพสกนิกรด้วยเช่นกัน

วันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1953 ได้มีการไว้อาลัยแก่ประชาชนเนเธอร์แลนด์ทั่วประเทศ และสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาได้ทรงมีพระราชดำรัสถึงพสกนิกรผ่านทางวิทยุ ในพระราชดำรัส พระนางยูเลียนาทรงยกย่องความช่วยเหลือที่ได้รับจากทั้งภายในและภายนอกประเทศหลังเหตุการณ์น้ำท่วม พระนางไม่ทรงเคยเห็นความรู้สึกเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเช่นนี้มาก่อนนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง

### คดีเบรดาโฟร์

thumb|300px|left|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายพระราชสวามี ทรงเปิดสมัยการประชุมสภา ค.ศ. 1952
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 โทษประหารชีวิตถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งในเนเธอร์แลนด์ มีผู้ถูกตัดสินประหารชีวิตทั้งหมด 39 คน ซึ่ง 18 คนในจำนวนนี้ถูกประหารชีวิตในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา

**กลุ่มเบรดาโฟร์** เป็นกลุ่มอาชญากรสงครามชาวเยอรมัน 4 กลุ่มสุดท้ายที่ถูกคุมขังอย่างต่อเนื่องในเนเธอร์แลนด์หลังสงครามโลกครั้งที่สอง กลุ่มนี้ประกอบด้วย วิลลี ลาเกส, โยเซ็ฟ โคทัลลา, แฟร์ดีนันท์ เอาส์ เดอ ฟืนเทน และฟรันทซ์ ฟิชเชอร์ ตั้งแต่ค.ศ. 1952 คนกลุ่มนี้ถูกจำคุกที่เมืองเบรดา จึงเป็นที่มาของกลุ่มเบรดาโฟร์

ลาเกส, เอาส์ เดอ ฟืนเทน และฟิชเชอร์ มีบทบาทสำคัญในการขับไล่ชาวยิวในเนเธอร์แลนด์ ขณะที่โคทัลลาดำรงตำแหน่งรองหัวหน้ากองบัญชาการแคมป์อัมเมอร์สฟอร์ต นับตั้งแต่ครองราชย์ ค.ศ. 1948 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงคัดค้านโทษประหารชีวิตโดยทรงอ้างหลักมโนธรรม และพระนางไม่ทรงยอมปฏิเสธคำขออภัยโทษบางกรณี (จึงไม่ให้โทษประหารชีวิต) เทิน สเตราเคน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม จากพรรคคาทอลิก ได้บรรลุข้อตกลงโดยประนีประนอมกับสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา ว่าโทษประหารชีวิตจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อทั้งการพิจารณาคดีเบื้องต้นและคำพิพากษาฎีกามีผลให้เป็นโทษประหารชีวิต ด้วยเหตุนี้เอาส์ เดอ ฟืนเทน และฟิชเชอร์ จึงได้รับการลดหย่อนเหลือจำคุกตลอดชีวิตในเดือนมกราคม ค.ศ. 1951 โดยให้ประหารชีวิตยูเลียส เฮดมันน์แทน  ซึ่งเป็นหนึ่งในคนที่มีบทบาทสำคัญในการเปิดทางให้เยอรมนีเข้ามามีอำนาจในเนเธอร์แลนด์ คำร้องในการขอพระราชทานอภัยโทษของเฮดมันน์ยังคงค้างอยู่ในการพิจารณาของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนามาเป็นระยะเวลานาน ซึ่งสเตราเคนได้เปิดเผยว่า สมเด็จพระราชินีนาถทรงมีข้อกังขาถึงโทษประหารชีวิตด้วยเช่นกัน แต่สุดท้ายก็มีการปฏิเสธที่จะอภัยโทษแก่เฮดมันน์ เขาถูกประหารชีวิตใน ค.ศ. 1951

การลดโทษดังกล่าวก่อให้เกิดความไม่พอใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่กลุ่มต่อต้านชาวดัตช์และองค์กรชาวยิว หลังจากการพิจารณาคดีของโคทัลลา ได้มีการประเมินทางจิตเวชเพิ่มเติม ซึ่งวินิจฉัยว่าเขาเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ และในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1951 มีการลดโทษของโคทัลลาเป็นจำคุกตลอดชีวิต ดังนั้นโทษประหารชีวิตของจำเลยทั้งสามคนไม่ถูกนำมาปฏิบัติ ท่ามกลางความไม่พอใจของประชาชน ซึ่งสมเด็จพระราชินีนาถทรงคัดค้านโทษประหาร
[thumb|300px|การประท้วงวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1952 ณ [นิวมาร์ท กรุงอัมสเตอร์ดัม เพื่อต่อต้านการอภัยโทษแก่ลาเกส]]
ในกรณีของวิลลี ลาเกสถูกตัดสินโทษในศาลฎีกาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1950 หลังจากนั้นเขาได้ยื่นขอพระราชทานอภัยโทษและลดหย่อนโทษ ศาลฎีกาพิเศษต้องใช้เวลาถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1951 จึงได้ข้อสรุปนี้ ความล่าช้านี้เกิดจากหัวหน้าอัยการที่ล่าช้าในการดำเนินการตามคำร้อง และเขาใช้ลาเกสในการช่วยสืบสวนกรณีการละเมิดสิทธิมนุษยชนในค่ายกักกันผู้ต้องขังทางการเมือง สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงคัดค้านการประหารชีวิตเขา เฮนดริก มุลเดอไรเยอ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมคนถัดจากสเตราเคน เขามาจากพรรคสหภาพประวัติศาสตร์คริสเตียน ปฏิเสธที่จะอนุมัติการขอพระราชทานอภัยโทษ โดยเขาขู่ว่าจะลาออก โดยทั้งสมเด็จพระราชินีนาถและรัฐมนตรีมุลเดอไรเยอต่างไม่ยอมกัน การตัดสินใจจึงถูกเลื่อนไปเป็นหลังการเลือกตั้งทั่วไปเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1952 ซึ่งคณะรัฐมนตรีเดรส 2 มีเลน ดองเกอร์ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมคนใหม่ จากพรรคแรงงาน ได้ลดโทษลาเกสเป็นจำคุกตลอดชีวิต โดยเหตุที่ว่าเข้าถูกจำคุกมาเป็นระยะเวลานาน และข้อถกเถียงในการประหารชีวิตที่กินระยะเวลานาน จึงเป็นเหตุให้ลดโทษในวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1952 การตัดสินใจลดโทษลาเกส ก่อให้เกิดความไม่สงบในสังคม โดยมีการประท้วงในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1952 ในอัมสเตอร์ดัม ซึ่งมีผู้ประท้วงประมาณ 15,000 ถึง 20,000 คน ต่อต้านการลดโทษ 

ซึ่งในกรณีนี้นายกรัฐมนตรีวิลเลิม เดรส พยายามยืนยันให้สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงลงพระนามในโทษประหารชีวิตลาเกส เขาพยายามชี้ให้เห็นว่าความเห็นของพระนางเป็นการดำเนินการที่ไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ ซึ่งตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญที่แก้ไข ค.ศ. 1848 ระบุว่า รัฐมนตรีมีความรับผิดชอบทางการเมือง และประมุขของรัฐต้องปฏิบัติตามคำตัดสินของพวกเขา หากสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนายังทรงยืนยันในจุดยืนของพระนางเอง เดรสพยายามโต้แย้งสมเด็จพระราชินีนาถโดยมีการสนทนากันอย่างยาวนาน เขาขู่ว่าคณะรัฐมนตรีทั้งหมดจะลาออกจากตำแหน่ง ยิ่งไปกว่านั้นนายกรัฐมนตรีเดรสยังเตือนว่า พระนางจะต้องทรงลงพระปรมาภิไธยในคำตัดสินประหารชีวิตหลายฉบับนับตั้งแต่ทรงครองราชย์ ค.ศ. 1948 แต่สุดท้ายความพยายามของเดรสก็ไร้ผล เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงขู่กลับคณะรัฐมนตรีว่าจะทรงสละราชบัลลังก์ และคณะรัฐมนตรีจะต้องเผชิญกับความยุ่งยากที่ตามมา ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เดรสต้องการ จึงทำให้สุดท้ายรัฐมนตรีดองเกอร์จึงมีคำสั่งให้ลดโทษลาเกส ทั้งนี้อาจเนื่องมาจากอิทธิพลแนวคิดสันตินิยมของกรีท ฮอฟแมนส์ คนสนิทของสมเด็จพระราชินีนาถเข้ามามีบทบาทในการตัดสินพระทัยของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนามากขึ้น

### กรณีอื้อฉาวกรีท ฮอฟแมนส์ และความขัดแย้งกับเจ้าชายแบร์นฮาร์ท
[thumb|left|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ทขณะเสด็จพระราชดำเนินเยือนสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 1952 ต้อนรับโดยประธานาธิบดี[แฮร์รี เอส. ทรูแมนและสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งเบสส์ ทรูแมน]]
ด้วยความทุกข์จากการที่พระราชธิดาองค์เล็กคือ เจ้าหญิงมาไรจ์เคอ คริสตีนา ทรงประสบปัญหาพระเนตรบอดเมื่อแรกประสูติ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงพึ่งพิงความหวังในการรักษา และทรงตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของกรีท ฮอฟแมนส์ ซึ่งเป็นผู้รักษาความเชื่อซึ่งมีความเชื่อนอกรีต โดยอ้างว่าสามารถรักษาพระราชธิดาได้ แต่ถึงกระนั้น ผู้คนไม่เห็นด้วยกับแนวทางของเธอจำนวนมาก และมองว่าเธอเป็นพวกหลอกหลวง กรีท ฮอฟแมนส์เดิมชื่อ มาร์กาเรธา ฮอฟแมนส์ เธอได้ก้าวเข้ามาในราชสำนักพระราชวังซุสต์ไดก์ ภายใต้พระดำริของเจ้าชายแบร์นฮาร์ท พระราชสวามี ในปีค.ศ. 1948 เพื่อรักษาโรคทางพระเนตรของเจ้าหญิงคริสตีนาโดยใช้วิธีการสวดอธิษฐาน แต่ผู้รักษาความเชื่อนี้ไม่ได้ช่วยเหลืออะไรแก่พระอาการของพระราชธิดาเลย แต่เธอก็ได้รับความไว้วางใจจากสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาอย่างลึกซึ้ง ซึ่งพระนางเป็นสตรีผู้เคร่งศาสนาอย่างยิ่ง และความสัมพันธ์ใกล้ชิดนี้ไปจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 1950

ฮอฟแมนส์มีแนวคิดแบบสันตินิยม และเริ่มเข้ามามีอิทธิพลทางการเมืองเหนือสมเด็จพระราชินีนาถ ตามรายงานของสื่อต่างประเทศ ผู้รักษาความเชื่อคนนี้มีอิทธิพลอันชั่วร้ายเหนือจูเลียนา และก่อให้เกิดความแตกแยกกันในพระราชวงศ์ บางคนกล่าวว่าคำสอนสันติวิธีของฮอฟแมนส์ทำให้สมเด็จพระราชินีนาถไม่เห็นด้วยกับแนวทางของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์เกี่ยวกับการเสริมกำลังทหารในช่วงสงครามเย็น และจุดยืนของเนโท เดือนเมษายน ค.ศ. 1952 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ท พระราชสวามีเสด็จพระราชดำเนินเยือนสหรัฐอเมริกาอย่างเป็นทางการ พระนางทรงมีพระราชดำรัสในรัฐสภาสหรัฐฯ ในวันที่ 3 เมษายน ซึ่งทรงร่างขึ้นมาเอง ทรงยกย่องสหรัฐอเมริกาในความเป็นผู้นำในยุคหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และทรงเรียกร้องให้เกิดความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อสันติภาพ ทรงตรัสว่า “เราไม่อาจหวังถึงยุคสมัยที่ดีกว่าได้ เว้นแต่มนุษยชาติทั้งหมดจะสลัดโซ่ตรวนของตนออกไป — โซ่ตรวนทุกชนิด — ไม่เพียงแต่โซ่ตรวนแห่งการกดขี่และเผด็จการเท่านั้น แต่ยังรวมถึงโซ่ตรวนแห่งความเห็นแก่ตัว อคติ การขาดความเข้าใจ และการขาดความมั่นใจด้วย” พระราชดำรัสแนวสันติวิธี เป็นเจตนาของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาที่ทรงมุ่งหวังถึงสันติภาพโลกและการปลดอาวุธ ซึ่งพระนางทรงแสดงจุดยืนที่ขัดแย้งกับรัฐบาลเนเธอร์แลนด์อย่างมาก นายกรัฐมนตรีเดรสและคณะรัฐมนตรีไม่เต็มใจที่จะยอมรับพระราชดำรัสที่สมเด็จพระราชินีนาถมีพระราชประสงค์เสนอต่อประชาคมโลก ดีร์ก สติกเกอร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ จากพรรคประชาชนเพื่อเสรีภาพและประชาธิปไตย คัดค้านอย่างหนัก เขาและนายกรัฐมนตรีเดรส พยายามกดดันพระนางให้ทรงแก้ไขพระราชดำรัส แต่สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงขู่ที่จะสละราชบัลลังก์อีกครั้ง

สมเด็จพระราชินีนาถทรงถ่ายทอดประเด็นของพระองค์ได้อย่างชัดเจน พระนางทรงมีพระราชดำรัสที่แทบไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงจากต้นฉบับ และประสบความสำเร็จอย่างยิ่งกับสุนทรพจน์นั้น ผู้ฟังชาวอเมริกันซึ่งรู้สึกยินดีที่ได้ต้อนรับสมเด็จพระราชินีนาถต่างปรบมือเสียงดังและไม่ตั้งคำถามเชิงวิพากษ์ใด ๆ แม้ว่าคำพูดของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาจะมีส่วนที่แตกต่างจากนโยบายการต่างประเทศของสหรัฐฯ อยู่บ้างก็ตาม แม้แต่ในสื่อมวลชนดัตช์ ซึ่งในเวลานั้นเกือบทั้งหมดอยู่ภายใต้อิทธิพลของรัฐบาล ก็ไม่มีสิ่งพิมพ์ใดที่แสดงความคัดค้านหรือไม่เห็นด้วยออกมาเลย
[thumb|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและ[จักรพรรดินีนาม เฟืองแห่งรัฐเวียดนาม เดือนมกราคม ค.ศ. 1953]]
ในปีค.ศ. 1956 อิทธิพลของฮอฟแมนส์ส่งผลต่อทัศนคติทางการเมืองของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา เกือบทำให้สถาบันพระมหากษัตริย์เผชิญวิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญ ส่งผลให้ราชสำนักแตกออกเป็นสองกลุ่มการเมืองซึ่งเป็น "กลุ่มยูเลียนา" และ "กลุ่มแบร์นฮาร์ท" มีการวิจารณ์ว่า เจ้าชายแบร์นฮาร์ทและข้าราชสำนักฝ่ายพระองค์ ตั้งใจที่จะปลดสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาออกจากราชบัลลังก์เพราะทรงเป็นพวกคลั่งศาสนาและเป็นภัยคุกคามต่อองค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ หรือ เนโท และเพื่อทำการขับไล่ข้าราชบริพารของสมเด็จพระราชินีนาถที่มีแนวคิดสันติวิธีและเคร่งศาสนาออกไปจากราชสำนัก เหตุการณ์นี้ถูกเรียกว่า "เหตุอื้อฉาวกรีท ฮอฟแมนส์" จากสิ่งพิมพ์เยอรมัน คือ นิตยสาร *Der Spiegel* วันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1956 ซึ่งตีแผ่ถึงอิทธิพลทางความเชื่อของฮอฟแมนส์ที่เหนือพระนางยูเลียนา นักประวัติศาสตร์ยังเรียกเหตุการณ์นี้ว่า "เหตุอื้อฉาวซุสต์ไดก์" เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ทที่เสื่อมถอยลงในช่วงที่เกิดเรื่อง

หนังสือพิมพ์ดังกล่าวได้แหล่งข่าวที่อ้างว่าเป็นของเจ้าชายแบร์นฮาร์ทเอง เกี่ยวกับผู้รักษาความเชื่อที่ประจำอยู่ในราชสำนักเนเธอร์แลนด์ ว่ากันว่าเธอทำตัวเหมือนกรีโกรี รัสปูติน ซึ่งมีอิทธิพลเหนือสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาปลูกฝังแนวคิดสันตินิยมสุดโต่ง ซึ่งเป็นแนวคิดที่ก่อให้เกิดข้อถกเถียงในช่วงสงครามเย็น มีการกล่าวหาว่า ในฤดูร้อน ค.ศ. 1951 ฮอฟแมนส์ขยายกิจกรรมที่นอกเหนือจากการรักษาพระราชธิดา โดยร่วมจัดการประชุมที่เรียกว่า “การประชุมโอย์เดอโลว์” (Oude Loo Conferences) ซึ่งเป็นการรวมตัวกันที่ตำหนักโอย์เดอโลว์ เพื่ออภิปรายประเด็นศาสนาระหว่างนิกาย ผู้เข้าร่วมหลายสิบคนได้ฟังคำบรรยายจากผู้บรรยายที่มีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ และได้ถกเถียงกันถึงแนวคิดในการสร้างศาสนาสากล สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงรู้สึกประทับใจต่อแนวคิดสันตินิยมที่เกี่ยวข้องกับการประชุมเหล่านี้มากขึ้นเรื่อย ๆ และทรงแสดงออกถึงแนวคิดเหล่านั้นต่อสาธารณชนมากขึ้นด้วย เจ้าชายแบร์นฮาร์ทเริ่มวิตกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ เกี่ยวกับกระแสแนวคิดสันตินิยมที่พระมเหสีของพระองค์ได้รับ ความสัมพันธ์ระหว่างสองพระองค์เสื่อมถอยลงอย่างรวดเร็ว จนตลอดปี ค.ศ. 1955 ทั้งสองพระองค์เริ่มห่างเหินกันมากขึ้นเรื่อยๆ เกิดกระแสว่าทั้งสองพระองค์กำลังจะหย่าร้าง โดยสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงเริ่มเสนอที่จะขอหย่ากับเจ้าชายแบร์นฮาร์ท

นัยสำคัญของความขัดแย้งอีกประการหนึ่งระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถและพระราชสวามีคือ การที่เจ้าหญิงอาร์มการ์ท พระชนนีของเจ้าชายแบร์นฮาร์ท มีพระประสงค์ที่จะเสด็จย้ายจากเยอรมนีเข้ามาประทับในเนเธอร์แลนด์ เจ้าหญิงอาร์มการ์ท หรือ อาร์มการ์ท ฟ็อน ครัม ทรงเป็นบุคคลที่มีประเด็นถกเถียงในสังคมชั้นสูงของเยอรมนี ทรงเป็นสามัญชนที่มีการแต่งงานต่างฐานันดรกับพระบิดาของเจ้าชายแบร์นฮาร์ท และนอกจากนี้ทรงมีความสัมพันธ์อื้อฉาวอย่างเปิดเผยกับอเล็กเซย์ ปันชูลิดเซฟ ขุนนางชาวรัสเซียผู้ลี้ภัย อีกทั้งเคยมีการกล่าวหาว่าเจ้าหญิงทรงเคยสนับสนุนนาซีเยอรมนี และสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาไม่โปรดพระสัสสุ ทรงพยายามไม่ให้พระราชธิดาใกล้ชิดกับพระอัยยิกาฝ่ายพระบิดา จึงเกิดการตั้งคำถามว่า เจ้าหญิงอาร์มการ์ท พระสัสสุของสมเด็จพระราชินีนาถจะสามารถเข้ามาประทับในเนเธอร์แลนด์ได้หรือไม่ ภายหลังจากการมีการตั้งคณะกรรมการของอดีตนายกรัฐมนตรีเบล สมเด็จพระราชินีนาถทรงแสดงความไม่สบายพระทัยต่อคณะกรรมการถึงกรณีเจ้าชายแบร์นฮาร์ทกับเจ้าหญิงอาร์มการ์ท พระชนนี โดยทรงยืนยันต่อคณะกรรมการว่า เจ้าชายพระราชสวามี "แน่นอนว่าอาจมีพันธะ แต่ต้องไม่มีการผูกมัด" (ลักษณะที่ว่าแน่นอนต้องมีพันธะระหว่างแม่และลูก แต่ไม่มีการผูกมัดไม่ว่าเรื่องอะไรต่างๆ ที่ส่งผลต่อชีวิตและหน้าที่) เจ้าหญิงอาร์มการ์ทและเจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงสงสัยว่า ฮอฟแมนส์มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเช่นนี้ของสมเด็จพระราชินีนาถ เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงเคยกล่าวว่าทรงพิโรธฮอฟแมนส์อย่างมาก เนื่องจากเธอไปกราบทูลสมเด็จพระราชินีนาถใส่ความพระองค์ว่าขโมยพระราชทรัพย์ไปใช้จ่าย แต่สุดท้ายนายกรัฐมนตรีก็เข้ามาไกล่เกลี่ยโดยพระนางยินยอมให้เจ้าหญิงเข้ามาประทับในเนเธอร์แลนด์ได้  แต่ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1955 ความขัดแย้งเกิดขึ้นอีกเมื่อ เจ้าชายแบร์นฮาร์ทเสด็จเยือนอังกฤษ พร้อมเหล่าพระราชธิดา และเจ้าหญิงอาร์มการ์ท โดยสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาไม่ได้เสด็จด้วย สมเด็จพระราชินีนาถทรงมีลายพระหัตถ์ถึงเจ้าชายเพื่อขอหย่าร้างในช่วงที่เจ้าชายทรงไปประทับพักร้อนที่เกาะมาจอร์กา สเปน เพราะสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงทราบว่าเจ้าชายไปประทับอยู่กับเลขานุการสาวส่วนพระองค์ คุกกี้ จิลส์ ซึ่งพระนัดดาของเจ้าชายเปิดเผยในภายหลังในปีค.ศ. 2003 ว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์กัน และด้วยก่อนหน้านั้นเจ้าหญิงอาร์มการ์ททรงเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก เจ้าหญิงและพระโอรสได้เสด็จไปเข้าเฝ้าสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 วันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1955 เป็นการส่วนพระองค์เพื่อให้ทรงใช้อิทธิพลช่วยเหลือ โดยที่พระนางยูเลียนาไม่ทรงทราบ

thumb|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาเสด็จออกสีหบัญชรพระราชวังพร้อมเจ้าชายแบร์นฮาร์ท และเจ้าหญิงเบียทริกซ์ พระราชธิดา ค.ศ. 1956
นายกรัฐมนตรีวิลเลิม เดรส ได้พยายามเข้ามาแก้ไขวิกฤตนี้โดยสั่งแบนนิตยสาร Der Spiegel และในวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1956 มีการแต่งตั้งคณะกรรมการสอบสวนซึ่งประกอบด้วยอดีตนายกรัฐมนตรี ได้แก่ ปีเตอร์ ชอร์ดส์ เกอร์บรันดีและหลุยส์ เบล และอดีตผู้สำเร็จราชการหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ คือ อลิดิอุส จาร์ดา ฟาน สตาร์เคินบอร์ก สตาเคาเวอร์ ซึ่งถูกเรียกว่าคณะกรรมการเบล เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงติดต่อกับนายกรัฐมนตรีเดรส ว่า ไม่ควรให้มีการหย่าร้างเด็ดขาด เกราร์ด อัลเดอร์ส นักประวัติศาสตร์ได้ให้ความเห็นว่า "การหย่าร้างจะสร้างหายนะแก่เจ้าชายแบร์นฮาร์ทอย่างสิ้นเชิง สถานภาพ สิทธิพิเศษ การเสด็จเพื่อพักผ่อน พระราชวัง และรถยนต์ความเร็วสูงของพระองค์ก็หายไปด้วย เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงโยนความผิดทุกอย่างให้ฮอฟแมนส์ และแน่นอนว่าพระองค์ยังคงปกปิดความประพฤติมิชอบของพระองค์เอาไว้" เคส ฟาสเซอร์ นักประวัติศาสตร์อีกคนหนึ่ง นักเขียนชีวประวัติ ในหนังสือ *"Juliana en Bernhard. Het verhaal van een huwelijk 1936-1956"* (ยูเลียนาและแบร์นฮาร์ท: เรื่องราวของชีวิตสมรส 1936-1956) ได้เขียนโดยอ้างอิงจากลายพระหัตถ์และบันทึกส่วนพระองค์ของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ท จากการที่เขาค้นคว่าที่หอจดหมายเหตุราชวงศ์ ระบุว่า "เจ้าชายแบร์นฮาร์ทถึงกับทรงขอร้องพระนางยูเลียนาไม่ให้หย่าร้าง"  คณะกรรมการ 3 คน มีหน้าที่เพื่อแก้ไขสถานการณ์นี้ ทั้งการระงับเผยแพร่นิตยสาร Der Spiegel ชั่วขณะหนึ่ง

วันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1956 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ท ทรงประกาศต่อสาธารณะถึง "ความผิดหวังและเสียใจ" ต่อสิ่งพิมพ์เกี่ยวกับชีวิตส่วนพระองค์และมีพระราชประสงค์ที่จะสืบสวนหาสาเหตุและภูมิหลังของข่าวลือ คณะกรรมการซึ่งมีอดีตนายกรัฐมนตรีเบลเป็นประธานจะดำเนินการสืบสวน รายงานของคณะกรรมการซึ่งคำแนะนำได้รับการเปิดเผยต่อสาธารณะเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1956 ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบุคลากรและปรับโครงสร้างราชสำนักครั้งใหญ่ในที่พระราชวังซุสต์ไดก์ ผลที่ตามมาคือมีการยุติการติดต่อระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถกับฮอฟแมนส์ โดยจะไม่มีเธอปรากฏตัวในการประชุมโอย์เดอโลว์อีกต่อไป เบลอธิบายว่าจำเป็นต้องใช้มาตรการที่รุนแรงกับราชสำนัก เพราะแนวคิดสันติวิธีนั้นอันตรายมากต่อเสถียรภาพของประเทศ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนายังคงรักษาราชบัลลังก์ และไม่มีการพูดถึงประเด็นสละราชสมบัติอีกสำหรับกรณีนี้ ในส่วนของเจ้าหญิงอาร์มการ์ททรงยินยอมดำรงพระชนม์ชีพอย่างเรียบง่ายในเนเธอร์แลนด์ในบั้นปลายพระชนม์ชีพ และทรงปรากฏพระองค์พร้อมพระราชวงศ์ดัตช์ในบางโอกาส

การที่นายกรัฐมนตรีวิลเลิม เดรส เข้ามาแก้ไขสถานการณ์และการที่ทรงงานร่วมกับเขา ทำให้เขาเป็นนักการเมืองที่ทรงโปรด สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงตระหนักว่า พระนางและเดรสมีแนวคิดทางสังคมที่คล้ายคลึงกัน เดรสริเริ่มระบบบำนาญของรัฐสำหรับทุกคน พระนางทรงเคยกล่าวกับเขาว่า "แน่นอน คุณแบกรับความรับผิดชอบทางการเมือง แต่ข้าพเจ้าแบกรับความรับผิดชอบทางศีลธรรม"

### คริสต์ทศวรรษที่ 1950 และต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1960
[thumb|300px|left|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา (ซ้ายสุด) และเจ้าชายแบร์นฮาร์ท ทรงต้อนรับ[สมเด็จพระจักรพรรดิฮัยเลอ ซึลลาเซที่ 1 แห่งเอธิโอเปียขณะเสด็จเยือนเนเธอร์แลนด์ พร้อมเจ้าชายมากอนเนน ดยุคแห่งฮารารและเจ้าหญิงซารา ดัชเชสแห่งฮาราร วันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954]]
ก่อนกรณีอื้อฉาวกรีท ฮอฟแมนส์ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงเข้าไปเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ "การล่องเรือของเหล่ากษัตริย์" ในปีค.ศ. 1954 หรือ ที่ถูกเรียกว่า "การล่องเรือของพวกเลือดสีน้ำเงิน" เป็นการล่องเรือเที่ยวในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ในฤดูร้อน ค.ศ. 1954 ซึ่งจัดการโดยสมเด็จพระราชินีฟรีแดรีกีแห่งกรีซ หรือ เฟรเดอริกาแห่งฮาโนเวอร์ และสมเด็จพระเจ้าปัฟโลสแห่งกรีซ การล่องเรือครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในประเทศกรีซ โดยมีสสมเด็จพระราชินีฟรีแดรีกีเป็นผู้ริเริ่ม การล่องเรือเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 23 สิงหาคม ถึง 3 กันยายน ค.ศ. 1954 บนเรือ *อะกาเมมนอน* มีเชื้อพระวงศ์จากราชวงศ์ที่ยังครองราชย์อยู่และที่เคยครองราชย์กว่า 25 ราชวงศ์เข้าร่วม รวมถึงมีสมาชิกราชวงศ์กว่า 100 พระองค์ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาได้เสด็จพร้อมเจ้าหญิงเบียทริกซ์และเจ้าหญิงไอรีน พระราชธิดา เจ้าชายฟรันซ์แห่งบาวาเรีย หนึ่งในผู้เข้าร่วม ทรงเล่าในบันทึกความทรงจำของพระองค์เองว่า พระราชินีแห่งกรีซ พระราชินีเนเธอร์แลนด์ และมารี-โจเซ อดีตพระราชินีอิตาลี เสด็จขึ้นฝั่งที่ท่าเรือท่ามกลางเหล่าพระราชนัดดาหลายพระองค์ และนักข่าวที่รออยู่ตะโกนทูลถามว่า "จุดประสงค์ของการเดินทางครั้งนี้คืออะไร?" สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงตรัสตอบด้วยแย้มพระสรวลว่า "อ๋อ คุณก็รู้ นี่เป็นการเที่ยวพักผ่อนของหมู่คณะของเรา" แม้ว่าสมเด็จพระราชินีฟรีแดรีกีจะมีจุดประสงค์ให้การเดินทางครั้งนี้เป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวกรีซ แต่การล่องเรือครั้งนี้ได้รับการตอบรับที่หลากหลาย ชาวกรีกจำนวนมากไม่พอใจกับสิ่งที่พวกเขามองว่าเป็นงานฉลองก่อนเสกสมรสที่ฟุ่มเฟือยสำหรับพระราชวงศ์ของพระราชินี ซึ่งทำให้รัฐบาลกรีกที่ขาดแคลนเงินทุนต้องเสียค่าใช้จ่ายถึง 140,000 ดอลลาร์สหรัฐ ความนิยมของสมเด็จพระราชินีฟรีแดรีกีจึงลดลงและเริ่มตกต่ำลงนับจากนั้นเป็นต้นมา
[thumb|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงรับเสด็จฯ [พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในคราวที่ทั้งสองพระองค์เสด็จเยือนเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1960]]
แม้ว่าสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาจะไม่ทรงเข้าไปมีอิทธิพลในการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีชุดที่ 2 และ 3 ของวิลเลิม เดรส แต่ทรงกลับเข้าไปเกี่ยวข้องในการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีเดรส 4 ซึ่งเกิดขึ้นหลังการเลือกตั้งทั่วไปในเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1956 เป็นอีกครั้งที่ประกอบด้วยพรรคแรงงาน (เนเธอร์แลนด์) (PvdA), พรรคประชาชนคาทอลิก (KVP), พรรคต่อต้านการปฏิวัติ (ARP) และสหภาพประวัติศาสตร์คริสเตียน (CHU) สมเด็จพระราชินีนาถทรงพยายามให้วิลเลิม เดรส อดีตนายกรัฐมนตรีจากพรรคแรงงาน จัดตั้งรัฐบาลเป็นคนแรก แต่ล้มเหลวในการได้รับเสียงสนับสนุน ต่อมาทรงแต่งตั้งคาร์ล รอมเมอ จากพรรคประชาชนคาทอลิกแต่ก็ล้มเหลวเช่นกัน ยาป เบอร์เกอร์จากพรรคแรงงาน และรอมเมอจึงกราบทูลเสนอให้พระนางแต่งตั้งเยลเลอ แซลส์ตราจากพรรคต่อต้านการปฏิวัติแทน เพื่อให้เป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล เซลสตราได้เสนอให้แต่งตั้งเบอร์เกอร์ หรือ โค ซูร์ฮอฟฟ์ จากพรรคแรงงานทั้งคู่ในคณะรัฐมนตรี แต่สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนากลับทรงแต่งตั้งพีต เลฟติงก์จากพรรคแรงงานให้เป็นรัฐมนตรีแทน โดยไม่ฟังคำแนะนำของเซลสตรา ซึ่งมีการวิจารณ์ว่าเจตนาของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาเป็นการตัดสินพระทัยที่แปลกประหลาด แต่สุดท้ายเลฟติงก์ก็ล้มเหลวในการหาเสียงสนับสนุน สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาจึงต้องเรียกปรึกษาหารือเป็นครั้งที่สี่ ฟรานซ์ ดันสเต นักการเมืองจากพรรคคาทอลิกได้ให้ความเห็นว่า รอมเมอกับเบอร์เกอร์ "น่าจะ" กราบทูล (อีกครั้ง) ให้ทรงแต่งตั้งผู้จัดตั้งรัฐบาลจากพรรคต่อต้านการปฏิวัติ ในขณะที่ผู้นำพรรคต่อต้านการปฏิวัติ กับสหภาพประวัติศาสตร์คริสเตียน กราบทูลให้ทรงแต่งตั้งคนจากพรรคคาทอลิก แต่สมเด็จพระราชินีนาถกลับทรงเพิกเฉยต่อคำแนะนำและทรงมอบหมายให้เลฟติงก์แทน ดันสเตเขียนว่า "การมอบหมายครั้งนี้ทรงถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกลุ่มต่างๆ และในหนังสือพิมพ์ต่างๆ เนื่องจากสมเด็จพระราชินีนาถทรงสนใจต่อคำแนะนำของผู้นำกลุ่มต่างๆในเรื่องนี้น้อยเกินไป" 

ดังนั้น ซิลเวิร์ต บรุน สลอตจากพรรคต่อต้านการปฏิวัติ และรอมเมอ จึงพยายามขัดขวางการจัดตั้งรัฐบาลของเลฟติงก์ ที่สมเด็จพระราชินีนาถทรงพยายามหาทางออกให้สถานการณ์ชะงักงันนี้ ดันสเตกล่าวว่า สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาได้ทรงออกแถลงการณ์ที่สร้างความตกตะลึงเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1956 โดยลงโทษให้รอมเมอนั่ง "ที่นั่งสำรอง" เปรียบเปรยเหมือนเป็นการลงโทษทางอ้อม ในแถลงการณ์ที่ดุดันระบุว่า “สมเด็จพระราชินีนาถทรงขอให้ศาสตราจารย์รอมเมอรับภารกิจในการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีที่คาดว่าจะได้รับความไว้วางใจจากรัฐสภา แต่ศาสตราจารย์รอมเมอได้กราบทูลขอปฏิเสธที่จะรับภารกิจดังกล่าว และเมื่อพระราชินีทรงมีพระราชดำรัสถามเพิ่มเติม เขาก็ได้ตอบยืนยันว่าตนไม่พร้อมที่จะจัดตั้งคณะรัฐมนตรีไม่ว่าในรูปแบบใดที่จะสามารถได้รับความไว้วางใจจากรัฐสภาได้” การที่รอมเมอปฏิเสธพระราชินีนาถกลับทำให้กระแสทางการเมืองตีกลับไปที่รอมเมอว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ เมื่อคราวที่ทรงให้เขาเป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล รอมเมอก็ปฏิเสธพระนางถึงสองครั้ง และพรรคคาทอลิกถูกประชาชนมองว่าเป็นตัวก่อปัญหา เพราะการที่รอมเมอออกมาต่อต้านเลฟติงก์ทำให้สถานการณ์หยุดชะงักจนหาทางออกไม่ได้ นักวิชาการให้ความเห็นว่าการลงโทษรอมเมอครั้งนี้เป็นการที่สถาบันพระมหากษัตริย์ตบหน้ารอมเมอในทางการเมืองอย่างรุนแรง แต่สุดท้ายสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาก็ไม่ทรงส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อทิศทางการจัดตั้งรัฐบาลในครั้งนั้น และได้มีการตีความในเวลาต่อมาว่า สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงมีพระราชวินิจฉัยโดยทรงทำผิดพลาดทางรัฐธรรมนูญเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ไม่ได้พยายามชี้นำไปยังแนวทางการจัดตั้งรัฐบาลฝ่ายอื่นที่นอกเหนือจากสี่พรรคนี้  นักประวัติศาสตร์ ปีเตอร์ มาส ได้อธิบายว่า การจัดตั้งรัฐบาลในค.ศ. 1956 ของเนเธอร์แลนด์นั้น "การเข้ามามีส่วนร่วมทางการเมืองของสมเด็จพระราชินีนาถนั้นมีมากกว่าเพียงแค่การดำเนินการตามขั้นตอนทางกฎหมายรัฐธรรมนูญ ซึ่งเกิดจากคำแนะนำที่แตกแยกกันของเหล่าผู้นำพรรคการเมืองและ (รอง) ประธานองค์กรอิสระระดับสูงของรัฐเอง" และเขาเสริมว่า "สิ่งที่มีน้ำหนักมากเป็นพิเศษ (...) คือองค์พระประมุขจะทรงไว้วางพระทัยต่อตัวผู้สมัครรับเลือกตั้งที่จะเป็นนายกรัฐมนตรีหรือไม่ต่างหาก" สุดท้ายการจัดตั้งคณะรัฐมนตรี นำโดยนายกรัฐมนตรีวิลเลิม เดรส เป็นการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีเดรส 4 ความตึงเครียดเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งความร่วมมือระหว่างฝ่ายคาทอลิกและฝ่ายสังคมนิยม ได้มาถึงจุดสิ้นสุด ในปีค.ศ. 1958 บรรดาคณะรัฐมนตรีพรรคแรงงานพากันลาออก รวมถึงนายกรัฐมนตรีเดรสได้ลาออกและเกษียณตัวเองออกจากการเมือง จึงมีการตั้งคณะรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีหลุยส์ เบล ขึ้นมารักษาการแทน ซึ่งประกอบด้วยพรรคคาทอลิก พรรคต่อต้านการปฏิวัติ และสหภาพประวัติศาสตร์คริสเตียน โดยภารกิจหลักคือการยุบสภา เพื่อเลือกตั้งใหม่ในค.ศ. 1959
thumb|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา พร้อมพระราชวงศ์ดัตช์ในพระราชพิธีพระบรมศพสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา 8 ธันวาคม ค.ศ. 1962
พระนางไม่ทรงมีพระราชวินิจฉัยในการจัดตั้งรัฐบาลต่อมา จนกระทั่งในการจัดตั้งรัฐบาลผสม หลังการเลือกตั้งทั่วไปในเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1963 นักประวัติศาสตร์ มาสได้ตั้งข้อสังเกตอีกว่ามีประเด็นคล้ายคลึงกันกับค.ศ. 1956 เกี่ยวกับความพอพระทัยส่วนพระองค์ของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา โดยวิม เดอ คอร์ท หัวหน้าพรรคประชาชนคาทอลิกได้รับคะแนนเสียงลำดับหนึ่งในการเลือกตั้ง ควรจะได้เป็นผู้ที่จัดตั้งรัฐบาลก่อน แล้วควรได้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในลำดับต่อไป แต่สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนากลับทรงมีพระราชวินิจฉัย ว่าทรงเห็นในศักยภาพของฟิกตอร์ มาไรเนิน  สมาชิกพรรคคาทอลิก มากกว่าเดอ คอร์ท ซึ่งมาไรเนินได้เป็นนายกรัฐมนตรีในที่สุด มาสเห็นว่ามีการวางอุบายทางการเมืองบางอย่างเพื่อขับไล่เดอ คอร์ท ยกตัวอย่างเช่น สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงแต่งตั้งให้เดอ คอร์ท จัดตั้งรัฐบาลผสม (แต่สุดท้ายเขาล้มเหลวในการหาเสียงสนับสนุน) พระนางทรงเสริมในทันทีว่า นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะได้เป็นนายกรัฐมนตรี แม้ว่าตามรัฐธรรมนูญพระนางจะไม่ได้เป็นผู้ตัดสินใจ จึงเป็นการยากที่พระราชินีนาถจะทรงผลักดันวาระทางการเมืองของพระนางเอง จึงมีกลไกภายในพรรคคาทอลิกเอง เหล่าผู้นำพรรคอย่าง อดีตนายกรัฐมนตรีเบล อดีตนายกรัฐมนตรียัน เดอ คีย์ และอดีตหัวหน้าพรรครอมเมอ ก็ชื่นชอบมาไรเนิน มากกว่าเดอ คอร์ทเช่นกัน

สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา พระราชชนนีเสด็จสวรรคตในวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962 ขณะมีพระชนมายุ 82 พรรษา

### เรื่องอื้อฉาวการเสกสมรสของพระราชธิดา
[thumb|left|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ในวัน[โกนิงส์ดัค|โกนิงงินเนอดัค ค.ศ. 1964]]
สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงเผชิญวิกฤตท่ามกลางพลเมืองผู้นับถือนิกายโปรแตสแตนต์ เกี่ยวกับการเสกสมรสของพระราชธิดาที่เต็มไปด้วยเรื่องอื้อฉาว ในปีค.ศ. 1963 เจ้าหญิงไอรีนแห่งเนเธอร์แลนด์ พระราชธิดาองค์ที่สองขณะกำลังศึกษาภาษาสเปนที่กรุงมาดริด พระองค์ได้พบกับเจ้าชายคาลอส ฮิวโก้ ดยุกแห่งปาร์มา พระโอรสองค์ใหญ่ในผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์สเปนสายการ์ลิสต์ คือ เจ้าชายซาเวียแห่งบูร์บง-ปาร์มาและเป็นประมุขราชวงศ์บูร์บง-ปาร์มา ในฤดูร้อน ค.ศ. 1963 เจ้าหญิงไอรีนทรงลอบเปลี่ยนศาสนาจากโปรแตสแตนต์เป็นโรมันคาทอลิก สาธารณชนหรือพระราชวงศ์ทราบครั้งแรกเกี่ยวกับการลอบเปลี่ยนศาสนา คือ มีรูปถ่ายปรากฏบนหน้าแรกของหนังสือพิมพ์อัมสเตอร์ดัมซึ่งแสดงให้เห็นภาพเจ้าหญิงทรงคุกเข่าเพื่อรับศีลมหาสนิทในพิธีมิสซาที่โบสถ์โรมันคาทอลิกแห่งฮิโรนิไมต์ (โบสถ์นักบุญเจอโรมเอลเรอัล) ในกรุงมาดริด การเปลี่ยนศาสนาของเจ้าหญิงไอรีนเกิดขึ้นหนึ่งปีก่อนประกาศหมั้นหมายของพระนาง แต่ราชวงศ์ไม่ได้มีการประกาศข่าวนี้อย่างเป็นทางการจนถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1964 เมื่อมีข่าวว่าจะทรงหมั้นกับเจ้าชายคาลอส ทำให้เกิดการประท้วงจากกลุ่มโปรเตสแตนต์และเกิดวิกฤตการณ์ทางรัฐธรรมนูญ

แม้ว่ากฎหมายเนเธอร์แลนด์จะไม่ห้ามให้ผู้นับถือนิกายคาทอลิกเป็นประมุข แต่การสืบราชสันตติวงศ์จากสายโปรแตสแตนต์เป็นราชประเพณี การเกิดสงครามแปดสิบปีในศตวรรษที่ 16 และการลอบสังหารวิลเลิมแห่งออเรนจ์โดยผู้สนับสนุนของพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน ซึ่งมีการเชื่อว่าวิลเลิมทรยศต่อทั้งพระมหากษัตริย์สเปนและคริสตจักรนิกายโรมันคาทอลิก บริบททางประวัติศาสตร์ทำให้ชาวดัตช์ต่อต้านสเปน พวกการ์ลิสต์สนับสนุนจอมพลฟรันซิสโก ฟรังโก ทำให้เกิดวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ขึ้น เนื่องจากสมาชิกราชวงศ์เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และการเสกสมรสโดยไม่ผ่านความเห็นชอบของรัฐสภาดัตช์ ไม่เพียงแต่การที่รัชทายาทลำดับที่สองของราชบัลลังก์เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเท่านั้น แต่ยังเสกสมรสกับรัชทายาทของสายการ์ลิสต์ ก่อให้เกิดความตกตะลึงและความตื่นตระหนกในเนเธอร์แลนด์ เจ้าหญิงไอรีนทรงถูกข่มขู่ลอบปลงพระชนม์ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงขัดขวางการอภิเษกสมรส พระนางทรงส่งเจ้าหน้าที่ไปยังมาดริดเพื่อโน้มน้าวไม่ให้พระราชธิดาเสกสมรส โดยชี้ว่าจะเป็นหายนะทางการเมืองของสถาบันพระมหากษัตริย์ในเนเธอร์แลนด์ ในขั้นแรกดูเหมือนจะประสบความสำเร็จ สมเด็จพระราชินีนาถทรงออกประกาศทางวิทยุว่า เจ้าหญิงไอรีนทรงตกลงที่จะยกเลิกการหมั้นหมายและจะเสด็จกลับเนเธอร์แลนด์ แต่เมื่อเครื่องบินพระที่นั่งมาถึงท่าอากาศยานสคิปโฮลอัมสเตอร์ดัม เจ้าหญิงกลับไม่ทรงอยู่บนเครื่องบินนั้น สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ทจึงเสด็จด้วยเครื่องบินทหารไปยังสเปนเพื่อรับพระราชธิดากลับมา อย่างไรก็ตามมีข้อความจากรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ นายกรัฐมนตรีฟิกตอร์ มาไรเนิน เตือนว่ารัฐบาลจะลาออกพร้อมกันหากพระองค์เสด็จเยือนสเปน มีการคาดเดาว่า เจ้าหญิงไอรีนทรงเป็นหุ่นเชิดของจอมพลฟรังโก ผู้ซึ่งพยายามใช้โอกาสนี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด พระนางยูเลียนาถูกมองว่าทรงขาดความระมัดระวังทางรัฐธรรมนูญเพียงเพื่อต้องการหยุดยั้งการเสกสมรสของพระราชธิดา การเตือนของรัฐบาลทำให้เครื่องบินของพระนางที่แวะพักที่ปารีส และเสด็จกลับมาเนเธอร์แลนด์ ซึ่งไม่มีพระมหากษัตริย์พระองค์ใดในราชวงศ์ออเรนจ์ที่เสด็จเยือนสเปนมาก่อน สมเด็จพระราชินีนาถจึงไม่มีทางเลือกต้องเสด็จกลับ เจ้าชายแบร์นฮาร์ทจึงเสด็จไปเพียงพระองค์เดียวและพบกับเจ้าหญิงไอรีน พร้อมพระคู่หมั้น และเจ้าชายทรงพาทั้งสองพระองค์กลับเนเธอร์แลนด์ ทั้งหมดมีการเข้าเฝ้าฯ ทันทีต่อสมเด็จพระราชินีนาถ โดยนายกรัฐมนตรีมาไรเนินซึ่งเป็นโรมันคาทอลิกและรัฐมนตรีระดับสูงสามคนร่วมด้วย การประชุมกันสิ้นสุดลงในช่วงเช้ามืดของวันอาทิตย์ที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1964 วิทยุของเนเธอร์แลนด์ได้ทำลายธรรมเนียมการงดออกอากาศในวันสะบาโต โดยประกาศว่าเจ้าหญิงไอรีนจะสละสิทธิในการสืบราชบัลลังก์เพื่อที่จะได้อภิเษกสมรสกับเจ้าชายคาลอส ฮิวโก้ เจ้าหญิงยังทรงตรัสอีกว่าพระองค์ไม่ต้องการให้รัฐบาลออกกฎหมายเพื่อรับรองการเสกสมรสของพระองค์ 
thumb|การอภิเษกสมรสของเจ้าหญิงไอรีนแห่งเนเธอร์แลนด์และเจ้าชายคาลอส ฮิวโก้ ดยุกแห่งปาร์มา ค.ศ. 1964 ที่กรุงโรม ไม่มีสมาชิกราชวงศ์หรือตัวแทนรัฐบาลของเนเธอร์แลนด์เข้าร่วม
เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดความคิดเห็นสาธารณชนแตกแยก เนื่องจากประชากรในประเทศที่ปกครองโดยราชวงศ์ออเรนจ์ซึ่งเป็นนิกายโปรเตสแตนต์มีชาวคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเพียงไม่ถึงร้อยละ 40 เหตุการณ์ที่นำไปสู่การอภิเษกสมรสถูกนำเสนอในหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ และกระแสความเกลียดชังก็ปะทุขึ้นต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ที่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องร้ายแรงถึงขั้นที่เรียกร้องให้สมเด็จพระราชินีนาถสละราชบัลลังก์ หลายสัปดาห์ต่อมาสถานการณ์เลวร้ายมากยิ่งขึ้นเมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 ทรงประทานอนุญาตให้เจ้าหญิงและพระคู่หมั้นเข้าเฝ้าฯ ตามประสงค์ที่กรุงโรม ทางวาติกันเชื่อว่าการขอเข้าเฝ้าฯ ครั้งนี้ได้รับการอนุญาตจากราชวงศ์ดัตช์แล้ว สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงปฏิเสธในตอนแรกว่าไม่มีการขอเข้าเฝ้าฯ วาติกันเกิดขึ้น แต่ภายหลังทรงยอมรับว่าเกิดเหตุการณ์นี้จริง เนื่องจากรัฐธรรมนูญของเนเธอร์แลนด์ได้ห้ามพระบรมวงศานุวงศ์เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเมืองระหว่างประเทศ แต่เจ้าหญิงไอรีนกลับทรงสร้างความห่างเหินกับประชาชนชาวดัตช์ เนื่องจากพระองค์ทรงเข้าร่วมงานชุมนุมของกลุ่มการ์ลิสต์ในสเปน ปรากฏภาพถ่ายในหนังสือพิมพ์อันแสดงว่าเจ้าหญิงสนับสนุนเป้าประสงค์ทางการเมืองของพระคู่หมั้น การเรียกร้องให้สละราชบัลลังก์เกิดเป็นกระแสมากขึ้น แต่อย่างไรก็ตาม พระนางทรงรอดมาได้ด้วยการอุทิศพระองค์เพื่อประเทศชาติที่ทรงสั่งสมมาตลอดหลายปี รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1964 ว่าจะไม่รับผิดชอบต่อคำพูดหรือการกระทำของเจ้าหญิงไอรีน โดยประกาศดังกล่าวเกิดขึ้นเพื่อตอบสนองต่อคำประกาศของเจ้าหญิงไอรีนที่จะทรงร่วมกิจกรรมทางการเมืองของเจ้าชายคาลอส ฮิวโก้ที่พยายามทวงคืนราชบัลลังก์สเปนของสายการ์ลิสต์เมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1964

ในวันเสกสมรสวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1964 ไม่มีพระบรมวงศานุวงศ์ดัตช์พระองค์ใด หรือตัวแทนทางการทูตของดัตช์คนใดๆ เข้าร่วมพิธีเสกสมรสของเจ้าหญิงไอรีนกับเจ้าชายคาลอส ฮิวโก้ที่โบสถ์บอร์กีสในมหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเรในกรุงโรม ประเทศอิตาลี ในขณะเดียวกันไม่มีตัวแทนของรัฐบาลฟรังโกของสเปนเข้าร่วมพิธีนี้ด้วย ทั้งคู่เลือกกรุงโรมเป็นสถานที่จัดงานแต่งงานเพื่อให้เกิดความเป็นกลาง โทรทัศน์ในเนเธอร์แลนด์รายงานข่าวการเสกสมรส สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและพระราชวงศ์ได้รับชมพิธีผ่านโทรทัศน์ แม้ว่าจะเกิดไฟดับช่วงท้ายของพิธี แต่ราชวงศ์ดัตช์ได้รวมตัวกันที่ที่ประทับของเจ้าหญิงอาร์มการ์ท พระชนนีของเจ้าชายแบร์นฮาร์ท เจ้าหญิงอาร์มการ์ทก็เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเช่นเดียวกับพระราชนัดดาของพระองค์ แต่ทรงตัดสินใจไม่เข้าร่วมพิธีเสกสมรส สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงตรัสกับเจ้าหญิงไอรีน พระราชธิดาผ่านทางโทรศัพท์ก่อนที่เจ้าหญิงจะเสด็จไปมหาวิหาร รัฐบาลกังวลว่าการที่ราชวงศ์ดัตช์เข้าร่วมพิธีเสกสมรสอาจถูกตีความว่าเป็นการเห็นชอบกับนโยบายของสเปน ทำให้ราชวงศ์ไม่สามารถทำอะไรอย่างอื่นได้ เนื่องจากเจ้าหญิงทรงเสกสมรสโดยไม่ผ่านความเห็นชอบจากรัฐสภา เจ้าหญิงไอรีนจึงสูญเสียสิทธิสืบราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์ และทรงตัดสินพระทัยประทับนอกประเทศ
thumb|300px|left|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา, เจ้าชายแบร์นฮาร์ท พร้อมเจ้าหญิงเบียทริกซ์ และเคลาส์ ฟ็อน อัมส์แบร์ค ในวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1965
ปัญหาการอภิเษกสมรสของพระราชธิดาอีกพระองค์หนึ่งคือ เจ้าหญิงเบียทริกซ์ ซึ่งเป็นรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์ได้เป็นประเด็นถกเถียงในหมู่สาธารณชนในวงกว้างเช่นกัน จนกลายเป็นวิกฤตการณ์ทางการเมืองเมื่อมีการประกาศข่าวการหมั้นหมายระหว่างเจ้าหญิงเบียทริกซ์กับเคลาส์ ฟ็อน อัมส์แบร์ค นักการทูตชาวเยอรมัน ในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1965 โดยสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ท ทรงเป็นผู้ประกาศต่อสาธารณชน หลังจากมีการประกาศ เจ้าหญืงเบียทริกซ์และเคลาส์ทรงประทานการสัมภาษณ์กับสื่อต่างๆ ที่สวนของพระราชวังซุสต์ไดก์ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและรัฐสภาเนเธอร์แลนด์ให้ความเห็นชอบต่อการหมั้นหมายครั้งนี้ และช่วงหลังค.ศ. 1965 เจ้าชายเคลาส์ทรงเปลี่ยนมาใช้พระนามแบบดัตช์แทนที่พระนามแบบเยอรมัน โดยทรงได้รับสัญชาติดัตช์

การที่เคลาส์ทรงเป็นชาวเยอรมัน ก่อให้เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ และยิ่งเลวร้ายมากขึ้นเมื่อสาธารณชนทราบว่าทรงเคยเป็นสมาชิกยุวชนฮิตเลอร์และกองกำลังแวร์มัคท์ ซึ่งขณะนั้นเป็นเวลายี่สิบปีนับตั้งแต่การยึดครองเนเธอร์แลนด์ในสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้เรื่องนี้ยังเป็นประเด็นอ่อนไหวอยู่ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1965 มีการแขวนใบปลิวโฆษณาชวนเชื่อของนาซีที่สถานีรถไฟเดอะเฮกในเมืองเดอะเฮก มีข้อความข้างล่างเขียนว่า "เคลาส์ กลับบ้านเกิดของแกไป" นอกจากนี้มีการวาดรูปเครื่องหมายสวัสติกะสีส้ม พร้อมด้วยตัวอักษร B บนกำแพงทั่วทั้งเมือง ในกรุงอัมสเตอร์ดัมก็มีโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่หอคอยมุนโทเรน และยังปรากฏตามที่อื่นๆ ในเมือง เขียนว่า "Claus, 'raus!" (เคลาส์ ออกไป!) ด้วยสีขาวบนกำแพงและรั้ว ความวุ่นวายทั้งหมดนี้ทำให้เจ้าหญิงเบียทริกซ์และเคลาส์ต้องทรงตัดสินพระทัยอย่างเร่งรีบ ซึ่งการประกาศของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาในวันที่ 28 มิถุนายน ผ่านทางโทรทัศน์ ทำให้สภาผู้แทนราษฎรได้อภิปรายเรื่องการสมรสที่เสนอขึ้นนี้อย่างยาวนานและดุเดือด และความขัดแย้งของสาธารณชนเกิดขึ้นในวงกว้างเมื่อสภาตัดสินใจให้ความเห็นชอบเรื่องนี้ เมื่อเจ้าหญิงเบีนทริกซ์และเคลาส์เสด็จเยือนยาเบอส์ในยูเทรกต์ วันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1965 มีการโปรยกระดาษจำนวนมาก และมีการขว้างปาหินใส่เจ้าหญิงเบียทริกซ์และเคลาส์ มีการปาไข่ดิบใส่กระโปรงรถพระที่นั่ง กระดาษที่ถูกปามาเขียนข้อความว่า "เคลาส์ ออกไป!" ประชาชนชาวดัตช์จำนวนมากแสดงความไม่พอใจบนท้องถนน และจัดการชุมนุมและเดินขบวนต่อต้านเรื่องอื้อฉาว "การทรยศ" ในครั้งนี้ไม่มีการเรียกร้องให้สมเด็จพระราชินีนาถสละราชสมบัติ—เพราะเป้าหมายที่แท้จริงของความโกรธแค้นของประชาชนคือเจ้าหญิงเบียทริกซ์ ซึ่งจะขึ้นครองราชย์สืบต่อ—แต่ประชาชนก็เริ่มตั้งคำถามถึงคุณค่าของการมีสถาบันพระมหากษัตริย์

หลังจากประชาชนพยายามขอให้ยกเลิกการอภิเษกสมรส สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงเลือกที่จะวางเฉย และพิธีอภิเษกสมรสก็เกิดขึ้นท่ามกลางกระแสต่อต้านอย่างต่อเนื่อง มีการก่อการจลาจลในพระราชพิธีอภิเษกสมรสนำโดยขบวนการโปรโว และเรียกร้องให้มีการขับไล่เจ้าชายเคลาส์ ตลอดจนเรียกร้องการปฏิวัติ ตำรวจเข้าสลายการชุมนุมและปราบปรามการจลาจล ทั่วประเทศมีความรู้สึกเกือบจะแน่นอนว่าเจ้าหญิงเบียทริกซ์อาจเป็นสมาชิกคนสุดท้ายของราชวงศ์ออเรนจ์ที่จะได้ครองราชย์ในเนเธอร์แลนด์ อย่างไรก็ตาม แม้จะมีอุปสรรคมากมาย ความนิยมในสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาลดลงเพียงชั่วคราวเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป เจ้าชายเคลาส์ทรงได้รับการยอมรับจากประชาชนมากขึ้น จนกระทั่งในช่วงสุดท้ายของพระชนม์ชีพ พระองค์ได้รับการยกย่องจากประชาชนว่าเป็นสมาชิกราชวงศ์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด
thumb|300px|พระราชวงศ์ดัตช์ พบปะประชาชน เนื่องในวันโกนิงงินเนอดัค หรือ วันพระราชินีนาถ ในปีค.ศ. 1967
เจ้าหญิงมาร์ครีตแห่งเนเธอร์แลนด์ พระราชธิดาองค์ที่สาม เสกสมรสกับปีเตอร์ ฟัน โฟลเลินโฮเฟิน ค.ศ. 1967 ฟัน โฟลเลินโฮเฟินเป็นสามัญชนคนแรกที่ได้เป็นสมาชิกราชวงศ์ผ่านการเสกสมรส ซึ่งการเสกสมรสครั้งนี้ก็ได้รับการต่อต้านอย่างมากเช่นกัน เพราะฟัน โฟลเลินโฮเฟินไม่ได้มีสถานะขุนนาง อีกทั้งไม่ได้เป็นขุนนางผ่านการเสกสมรสทางใดทางหนึ่ง แต่สุดท้ายได้รับการอนุมัติจากรัฐบาล ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการแทรกแซงของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา ที่ทรงคัดค้านแนวคิดที่คู่สมรสต้องดำรงสถานะขุนนาง และเจ้าหญิงมาร์ครีต จะทรงได้รับนามว่า นางฟัน โฟลเลินโฮเฟิน และปีเตอร์จะไม่ได้รับพระยศ "เจ้าชาย" ตามหนังสือชีวประวัติชื่อ *"Mooie Barend"* ที่เผยแพร่วันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 เกี่ยวกับนักการเมืองบาเรินด์ บีเชอเวล ผู้เขียนชีวประวัติคือ วิลเฟรด โชลเทน ได้อ้างจากบันทึกของบีเชอเวล ระบุว่า ปีเตอร์ ฟัน โฟลเลินโฮเฟิน ได้ขอเข้าพบบีเชอเวล รองนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น เวลา 16:30 น. ของวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1966 เขาประท้วงการที่เขาไม่ได้รับพระยศ "เจ้าชาย" ในพระราชพิธีเสกสมรสกับเจ้าหญิงมาร์ครีต บีเชอเวลอธิบายว่า เขา (ปีเตอร์) คิดว่าเป็นการเลือกปฏิบัติหากเขาไม่ได้รับตำแหน่งนั้นในขณะที่เคลาส์ได้รับตำแหน่ง ส่วนฟัน โฟลเลินโฮเฟิน เมื่อทราบข้อความของหนังสือนั้น เขากล่าวว่า เขาจำเหตุการณ์นั้นไม่ได้และไม่คิดว่าเป็นไปได้ที่เหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้น และสุดท้ายราชวงศ์และรัฐบาลก็ไม่ได้มอบตำแหน่งเจ้าชายให้เขา แต่แล้วการเสกสมรสครั้งนี้ได้รับความนิยมเพราะทรงเป็นเจ้าหญิงดัตช์พระองค์แรกที่เสกสมรสกับประชาชนชาวดัตช์เอง สร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวระหว่างราชวงศ์กับประชาชน

สำหรับเจ้าหญิงคริสตีนาแห่งเนเธอร์แลนด์ พระราชธิดาองค์สุดท้อง ทรงพบกับฮอร์เฮ กิเยร์โม ชาวคิวบาในนิวยอร์กที่ลี้ภัยคอมมิวนิสต์จากการปฏิวัติคิวบา และทั้งสองทรงคบหากัน แต่เจ้าหญิงทรงอยู่ในสถานการณ์ที่ดีกว่าพระเชษฐภคินีมาก เพราะในช่วงทศวรรษที่ 1970 ทัศนคติทางสังคมเริ่มเปลี่ยนแปลงไป แต่ด้วยกิเยร์โมเป็นคาทอลิก จึงมีความหวาดหวั่นว่า เจ้าหญิงจะทรงตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับเจ้าหญิงไอรีน พระเชษฐภคินี ด้วยเหตุนี้เจ้าหญิงคริสตีนาซึ่งทรงอยู่ในลำดับที่ 9 การของการสืบราชสันตติวงศ์ต่อจากเหล่าพระราชนัดดา จึงทรงสละสิทธิ์ในราชบัลลังก์ของพระองค์และทายาทของพระองค์ที่จะมีในอนาคตก่อนที่จะทรงประกาศการหมั้นหมายอย่างเป็นทางการในวันวาเลนไทน์ ค.ศ. 1975 เจ้าหญิงทรงเปลี่ยนมานับถือโรมันคาทอลิก ค.ศ. 1992 เจ้าหญิงคริสตีนาและกิเยร์โม เสกสมรสในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1975 และหลังจากนั้นทรงย้ายไปประทับที่นิวยอร์ก ซึ่งการเสกสมรสครั้งนี้ไม่ได้ผ่านความเห็นชอบจากรัฐสภาดัตช์ เจ้าหญิงจึงสูญเสียสิทธิ์ในราชบัลลังก์ไปโดยปริยายตามที่ได้ทรงประกาศแล้ว แม้ว่าจะทรงได้รับความเห็นชอบจากสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา แต่การที่ไม่ทรงขอความเห็นชอบจากรัฐสภาก่อนเป็นเพราะเจ้าหญิงมีพระประสงค์ต้องการหลีกเลี่ยงความยุ่งยากทางรัฐธรรมนูญ

### การฟื้นฟูความนิยมและราชาธิปไตยจักรยาน

[thumb|left|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงจักรยานที่[เทิสเชลลิง ค.ศ. 1967 เป็นภาพจำของคำนิยาม "ราชาธิปไตยจักรยาน"]]
แม้จะทรงเผชิญกับวิกฤตการณ์ต่างๆ แต่สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงเป็นที่รู้จักว่าทรงมีพระราชจริยาวัตรอัธยาศัยดีและทรงพระเมตตา เช่น ในค.ศ. 1959 จอร์จ อดัมสกี นักยูเอฟโอวิทยา ชาวอเมริกันเชื้อสายโปแลนด์ ได้รับจดหมายจากจากเรย์ ดาควิลลา หัวหน้าสมาคมวัตถุบินไม่ทราบชนิดแห่งเนเธอร์แลนด์ แจ้งให้อดัมสกีทราบวา เธอได้รับการติดต่อจากพระราชวังของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา และ "สมเด็จพระราชินีนาถมีพระราชประสงค์ที่จะต้อนรับคุณ" อดัมสกี้แจ้งเรื่องคำเชิญดังกล่าวให้หนังสือพิมพ์ในลอนดอนทราบ ซึ่งทำให้ราชสำนักและคณะรัฐมนตรีร้องขอให้พระราชินีนาถทรงยกเลิกการพบปะกับอดัมสกี้ แต่พระราชินีนาถก็ยังประสงค์พบปะเขาต่อไป โดยตรัสว่า "เจ้าภาพไม่สามารถปิดประตูใส่หน้าแขกของตนได้"  หลังจากทรงพบปะกับเขา คอร์เนลิส โคลฟฟ์ ประธานสมาคมการบินแห่งเนเธอร์แลนด์ กล่าวว่า "สมเด็จพระราชินีนาถทรงแสดงความสนพระทัยอย่างเป็นพิเศษในเรื่องเหล่านี้ทั้งหมด" สื่อดัตช์นำเสนอเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมามากกว่าที่อื่น นิตยสาร*[[ไทม์]]*รายงานว่า หนังสือพิมพ์*[[เดอโฟล์คสแครนท์]]* เขียนว่า "สื่อมวลชนเนเธอร์แลนด์คงไม่สามารถถูกตำหนิได้ว่าปิดบังข้อเท็จจริงในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา เมื่อความลุ่มหลงในเรื่องเหนือธรรมชาติของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา ได้ทำให้พระองค์กลายเป็นข่าวพาดหัวอีกครั้ง หลังจากที่พระองค์ทรงเชิญ 'คนเพี้ยน' จากแคลิฟอร์เนียผู้หนึ่งมายังพระราชวัง ซึ่งชายผู้นี้อ้างว่ามีเพื่อนฝูงเป็นชาวดาวอังคาร ดาวศุกร์ และดาวเพื่อนบ้านอื่นๆ ในระบบสุริยะ"
thumb|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าหญิงเบียทริกซ์ทรงเสิร์ฟโกโก้ร้อนและขนมปังแก่เหล่าข้าราชการ ในโอกาสวันคริสต์มาสต์ ค.ศ. 1960
แม้ว่าความอัธยาศัยดีของพระนางยังคงทำให้ทรงถูกกระแซะจากสื่อ แต่พระราชจริยาวัตรที่ทรงโปรดการทรงจักรยานและสูดอากาศบริสุทธิ์โดยรอบ เป็นการสร้างความนิยมให้แก่ราชวงศ์ การทรงจักรยานและพระจริยาวัตรที่เรียบง่ายจะบ่งบอกถึงวิถีชีวิตที่ไม่ซับซ้อน แต่ราชสำนักดัตช์ในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960 ยังคงเต็มไปด้วยความหรูหราฟุ่มเฟือย มีข้าราชบริพารในเครื่องแบบอันงดงาม รถม้าหลวงประดับประดาด้วยทองคำ การเสด็จเยือนเมืองต่างๆ ด้วยรถม้าเปิดประทุน และการจัดงานเลี้ยงอย่างยิ่งใหญ่ในพระราชวังอันโอ่อ่า ในขณะเดียวกัน พระราชินีนาถทรงเริ่มเสด็จเยี่ยมประชาชนในเมืองใกล้เคียง และเสด็จไปเยี่ยมชมองค์กรทางสังคมและโรงเรียนโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ทรงทำเช่นเดียวกับพระราชชนนีของพระองค์ โดยทรงยืนกรานที่จะเห็นโลกความเป็นจริงมากกว่าการแสดงที่จัดเตรียมไว้ ในเวทีระหว่างประเทศ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงให้ความสนใจในปัญหาของประเทศกำลังพัฒนา ปัญหาผู้ลี้ภัย และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสวัสดิภาพเด็กในประเทศกำลังพัฒนา การทรงจักรยานไปรอบๆ เป็นสิ่งแสดงถึงภาพความติดดินของพระราชวงศ์ที่ใกล้ชิดพสกนิกร ซึ่งถูกเรียกว่า "ราชาธิปไตยจักรยาน" มีข้อกล่าวอ้างที่ขัดแย้งกันสองประการเกี่ยวกับที่มาของฉายานี้: ข้อหนึ่งมาจากราชวงศ์ดัตช์ และอีกข้อหนึ่งมาจากราชวงศ์เดนมาร์ก คำนี้ถูกนำมาใช้โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยผู้ที่ต่อต้านด้านพิธีการที่หรูหราของราชวงศ์ แต่ไม่ได้ต้องการล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์

ราชาธิปไตยจักรยาน ไม่ได้มาจากความยากจนหรือการขาดอำนาจตามรัฐธรรมนูญของพระมหากษัตริย์ อย่างไรก็ตาม พระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีนาถเนเธอร์แลนด์ ซึ่งเป็นผู้ที่ถูกกล่าวถึงบ่อยที่สุดด้วยคำนี้ ยังคงมีอำนาจพระราชอำนาจเต็ม และมีทรัพย์สินส่วนพระองค์มูลค่าถึง 250 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ทั้งหมดคือการฟื้นฟูความนิยมด้วยพระจริยาวัตรโดยธรรมชาติของพระราชวงศ์ดัตช์ จึงเป็นที่รักในหมู่ประชาชน

สถาบันพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์ได้รับการฟื้นฟูความนิยมเพิ่มขึ้นอีก โดยในเดือนเมษายน ค.ศ. 1967 ซึ่งได้รับแรงหนุนจากเศรษฐกิจของเนเธอร์แลนด์ที่กำลังฟื้นตัว นำมาซึ่งการฟื้นฟูความนิยมในราชวงศ์ในเพียงชั่วข้ามคืน หลังจากประสบความตกต่ำจากเรื่องอื้อฉาวการเสกสมรสของเหล่าพระราชธิดามาหลายปี เจ้าหญิงเบียทริกซ์ทรงมีพระสูติกาลเจ้าชายวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ ทายาทชายพระองค์แรกของราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์ในรอบ 116 ปี หลังจากมีเพียงแต่พระราชธิดานับตั้งแต่สมัยพระเจ้าวิลเลิมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ ที่สมเด็จพระราชินีโซฟีมีพระประสูติกาลเจ้าชายอเล็กซานเดอร์ เจ้าชายแห่งออเรนจ์ในค.ศ. 1851 ทำให้เกิดการแสดงออกของประชาชนบนท้องถนนเต็มไปด้วยความรักและความกระตือรือร้นยินดีต่อพระราชวงศ์
thumb|left|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนากับเจ้าชายวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ พระราชนัดดา ค.ศ. 1967
สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงเป็นสมาชิกของสมาคมสตรี Gooische en Stichtse Schonen (GSS) ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อปีแรกๆ นั้น มีสมาชิกประมาณ 20 คน ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1948 ในช่วงแรก สมาคมจะประชุมกันทุกสามสัปดาห์ และต่อมาก็ประชุมกันทุกบ่ายวันพฤหัสบดี ในชมรมจะอภิปรายวรรณกรรม บรรยาย และจัดกิจกรรมต่างๆ เช่น ทัศนศึกษา ชมภาพยนตร์ และฟังดนตรี หัวข้อที่กล่าวถึง ได้แก่ การดูแลผู้พิการทางจิต จิตวิทยาของผู้หญิงร่วมสมัย รวมถึงประเพณีคริสต์มาส การทำลูกไม้ และหัวดอกไม้ พระนางยูเลียนาเองก็ทรงบรรยายเป็นครั้งคราว เกี่ยวกับการเดินทางไปหมู่เกาะแอนทิลลีสในค.ศ. 1983 เรื่องจานบิน และเรื่องเกี่ยวกับไรซา กอร์บาโชวา ภริยาประธานาธิบดีมีฮาอิล กอร์บาชอฟของสหภาพโซเวียต และพูดถึงสถานะของผู้หญิงในสหภาพโซเวียตในขณะนั้น สมาคมนี้ดำรงอยู่เป็นเวลา 51 ปี และมีการประชุมครั้งที่ 823 เป็นครั้งสุดท้ายในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1999

ในโอกาสฉลองครบรอบ 25 ปีแห่งการครองราชย์ ในค.ศ. 1973 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงบริจาคเงินทั้งหมดที่คณะกรรมการฉลองครบรอบ 25 ปีแห่งชาติระดมทุนได้ ให้แก่องค์กรช่วยเหลือเด็กยากไร้ทั่วโลก สมเด็จพระราชินีนาถทรงพระราชทานพระนามแก่ มูลนิธิควีนยูเลียนา ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น กองทุนสวัสดิการยูเลียนา กองทุนนี้ซึ่งได้ควบรวมกับกองทุนออเรนจ์เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 2002 มีเป้าหมายเพื่อพัฒนาสวัสดิการสังคมและส่งเสริมความสามัคคีในสังคม เพื่อเป็นการยกย่องคุณูปการต่อสังคม สมเด็จพระราชินีจูเลียนาทรงได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์สาขาสังคมศาสตร์จากมหาวิทยาลัยโกรนิงเงินในค.ศ. 1964

สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงติดตามความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และศิลปะอย่างใกล้ชิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านทัศนศิลป์ ละคร และวรรณกรรม พระนางทรงให้ความสนใจเป็นพิเศษกับการจัดสรรรางวัลพระราชทานประจำปีสำหรับจิตรกรรม พระนางทรงเสด็จพระราชดำเนินไปชมนิทรรศการและละครทั้งในและต่างประเทศอยู่บ่อยครั้ง วันคล้ายวันประสูติของพระราชินีนาถ ซึ่งตรงกับวันที่ 30 เมษายน จะมีการจัดงานเฉลิมฉลองด้วยขบวนแห่ดอกไม้ที่พระราชวังซุสต์ไดก์ทุกปี

### คริสต์ทศวรรษที่ 1970
[thumb|การต้อนรับสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาขณะเสด็จเยือน[จังหวัดบาหลี กันยายน ค.ศ. 1971 ทางซ้ายคือนางเชลเทมา ภริยาเอกอัครราชทูต ตรงกลางคือนายทหารหญิง หลุยส์ เอลิซาเบธ โคลเดนฮอฟฟ์แห่งกองทัพเรืออินโดนีเซีย]]
การเปลี่ยนแปลงในปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1960 จนถึง 1970 เมื่อปีต เดอ โยง นายกรัฐมนตรีจากพรรคคาทอลิก กราบทูลเสนอให้มีการปรึกษาหารือรายสัปดาห์ระหว่างประมุขแห่งรัฐและนายกรัฐมนตรี ซึ่งสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงเห็นชอบตามคำกราบทูลเสนอ ซึ่งได้มีการเปิดเผยว่า สมเด็จพระราชินีนาถทรงให้ความสนพระทัยด้านประเด็นทางสังคมมากกว่าเรื่องการเงิน เศรษฐกิจ และการป้องกันประเทศ พระนางยูเลียนาทรงเคยให้สัมภาษณ์ทางโทรทัศน์ในหกปีหลังจากสละราชสมบัติ ทรงยอมรับว่าหากพระนางประสูติในครอบครัวพลเรือน พระนางคงจะประกอบอาชีพด้านสังคมสงเคราะห์ พระนางทรงโปรดการทำงานกับเดอ โยง มาตั้งแต่เขายังไม่ได้เป็นนายกรัฐมนตรี ทรงเคยตรัสกับนายกรัฐมนตรีโย กัลส์ ในค.ศ. 1965 ว่า เดอ โยง เป็น "ชายผู้มีอัธยาศัยดีและเป็นคนตรงไปตรงมาอย่างน่าทึ่ง" หลังจากบาเรินด์ บีเชอเวลจากพรรคต่อต้านการปฏิวัติ ล้มเหลวในการจัดตั้งรัฐบาลผสม สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาจึงทรงแต่งตั้งเดอ โยงเป็นผู้จัดตั้งรัฐบาลในค.ศ. 1967

รัฐบาลผสมของเดอ โยงดำเนินมาจนครบวาระ ผลการเลือกตั้งทั่วไปในเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1971 ทำให้ฝักฝ่ายการเมืองแตกแยกอีกครั้ง พรรคคาทอลิกตัดสินใจไม่เสนอชื่อเดอ โยง เป็นผู้จัดตั้งรัฐบาลอีก แต่เขายังคงสามารถถูกเสนอเป็นนายกรัฐมนตรีอีกครั้งได้ (ในเนเธอร์แลนด์ผู้นำการจัดตั้งรัฐบาลอาจจะไม่ได้เป็นนายกรัฐมนตรีก็ได้) แต่ปรากฏว่าพรรคแรงงานกลับประกาศเจตนารมณ์ที่จะไม่ร่วมรัฐบาลกับเขาอีก ด้วยพรรคคาทอลิกเองไม่ต้องการเสียแรงสนับสนุนจากฝ่ายสังคมนิยม ดังนั้นทางพรรคคาทอลิกจึงต้องยอมเสียสละกำจัดเดอ โยงออกไปจากฉากหน้า ในระหว่างดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เดอ โยงถูกสื่อกล่าวหาว่าลังเลใจเกินไปและมักถูกมองว่าเป็นคนหัวโบราณ แต่ปัจจุบัน เดอ โยงได้รับการยกย่องอย่างสูง แต่ในขณะนั้นเขาถูกมองว่าเขาประสบความล้มเหลวบางส่วน สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงรอการตัดสินใจจากรัฐสภา กระบวนการจัดตั้งรัฐบาลก็กลับมาดำเนินต่อตามขนบธรรมเนียมและประเพณีดั้งเดิม สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงปรึกษาหารือกับผู้นำกลุ่มพรรคการเมืองในสภาผู้แทนราษฎรและที่ปรึกษาประจำพระองค์ จากนั้นจึงทรงแต่งตั้งปีต สเตนกัมป์ จากพรรคคาทอลิกเป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล สเตนกัมป์ถูกกดดันให้ตัดตั้งรัฐบาลผสมฝ่ายซ้ายกลางก่อน แต่ในไม่ช้าก็เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถทำได้ สุดท้ายปัญหาก็คลี่คลายได้เมื่อพระนางทรงแต่งตั้งบาเรินด์ บีเชอเวล จากพรรคต่อต้านการปฏิวัติ เป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล และเขาประสบความสำเร็จจนได้เป็นนายกรัฐมนตรี แต่เขาก็ไม่สามารถดำรงตำแหน่งจนครบวาระได้ 

กระบวนการจัดตั้งรัฐบาลได้เกิดขึ้นอีกครั้งหลังรัฐบาลผสมของบีเชอเวลล้มลง โยป เดน เอาล์จากพรรคแรงงานได้ที่นั่งมากที่สุดในการเลือกตั้งทั่วไปในเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1972 ได้มีการกล่าวถึงว่า สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาได้ทรงส่งเสริมการมีส่วนร่วมของพรรคแรงงานในรัฐบาลอย่างแข็งขัน มีรายงานว่าพระนางทรงหวังว่าสิ่งนี้จะช่วยลดความแตกแยกทางการเมืองได้ โดยทรงแต่งตั้งยาป เบอร์เกอร์ จากพรรคแรงงานเป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล นักประวัติศาสตร์ มาสได้ตั้งข้อสังเกตว่า เป็นการยากในการจัดตั้งรัฐบาลถ้าไม่มีการรวมพรรคแรงงาน เนื่องจากดุลอำนาจในขณะนั้นพรรคแรงงานมีที่นั่งมากที่สุด ประกอบกับพรรคคาทอลิกกำลังแตกแยก และมาสเองไม่กล้ารับรองว่า สมเด็จพระราชินีนาถจะทรงมีความเป็นกลางทางการเมืองมากพอในการจัดตั้งรัฐบาลครั้งนี้ แฮร์รี ฟาน ไวน์เนน นักข่าวรัฐสภา ชี้ให้เห็นว่าทั้งนักวิจารณ์สื่อและนักการเมืองต่างสรุปว่า สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงจงใจผลักดันให้มีการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีเดน เอาล์ เขาอ้างคำพูดของ "บุคคลสำคัญ" ที่มีส่วนร่วมในการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีในปี 1973 ซึ่งมีความรู้สึกอย่างแรงกล้าเสมอว่าพระราชินีนาถทรงพยายามผลักดันเรื่องนี้ "แต่ไม่สามารถพิสูจน์ได้" แหล่งข่าวกล่าว ฟาน ไวน์เนนยังอ้างคำพูดของ "ที่ปรึกษาคนหนึ่งของพระราชินี" ด้วย
[thumb|300px|left|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงจักรยาน เสด็จเปิดการแข่งขันจักรยานสี่วันใน[จังหวัดเดรนเทอ ค.ศ. 1975]]
สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ท พระราชสวามีเสด็จเยือนอินโดนีเซียอย่างเป็นทางการในค.ศ. 1971 ทำให้ทรงเป็นพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์พระองค์แรกที่เสด็จเยือนอินโดนีเซีย และเป็นประเทศอดีตอาณานิคม ซึ่งประธานาธิบดีอินโดนีเซีย ซูฮาร์โตและซิตี ฮาร์ตีนะห์ ภริยา เดินทางเยือนเนเธอร์แลนด์ปีก่อนหน้า การต้อนรับในจาการ์ตาเป็นไปอย่างอบอุ่นและน่าประทับใจ สมเด็จพระราชินีนาถและพระราชสวามีทรงสนิทสนมกับซูฮาร์โต และภริยา ซึ่งพระนางทรงบรรยายถึงการเสด็จเยือนที่น่าจดจำครั้งนี้ 

ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1975 สมาชิกกลุ่มเยาวชนโมลุกกะใต้ถูกจับได้ขณะสมคบคิดกันขโมยรถบรรทุกขนาดใหญ่และพุ่งชนประตูพระราชวังซุสต์ไดก์ เพื่อลักพาองค์สมเด็จพระราชินีนาถ สมาชิก 10 คนของกลุ่มพร้อมอาวุธปืนเต็มคันรถถูกจับกุม มีการกล่าวหาว่าเป้าหมายของพวกเขาคือการบีบให้รัฐบาลนายกรัฐมนตรีโยป เดน เอาล์ ยอมรับสาธารณรัฐมาลูกูใต้ในฐานะรัฐเอกราช และพยายามบีบให้รัฐบาลอินโดนีเซียยอมรับเช่นเดียวกัน ในขณะนั้นสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาเสด็จไปประทับพักผ่อนที่อิตาลีจึงไม่ประสบอันตราย และยังเกิดเหตุการณ์ก่อการร้ายสืบต่อกันหลายเหตุการณ์ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1970 เช่น การจี้รถไฟเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1975 มีตัวประกันถูกสังหาร 3 คน, วิกฤตการณ์ตัวประกันสถานกงสุลอินโดนีเซีย ค.ศ. 1975, การจี้รถไฟเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1977 ซึ่งมีผู้ก่อการ 6 คนและตัวประกัน 2 คนถูกสังหารในการต่อสู้, วิกฤตการณ์ตัวประกันโรงเรียนเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1977 และวิกฤตการณ์ตัวประกันศาลากลางจังหวัด ค.ศ. 1978 ที่เมืองอาสเซิน จังหวัดเดรนเทอ ซึ่งครั้งหลังสุดผู้ก่อการร้ายได้แสดงให้เห็นถึงความจริงจังในการก่อการ โดยมีการประหารชีวิตนักผังเมืองของจังหวัดต่อหน้าผู้คนที่หน้าต่างศาลาว่าการ และทิเนเกอ ชิลท์เฮาส์ ผู้แทนพระองค์สตรีประจำจังหวัดของสมเด็จพระราชินีนาถต้องหลบหนีด้วยการกระโดดออกมาทางหน้าต่าง

วันที่ 25 พฤศจิกายน 1975 ซูรินามได้แยกตัวออกจากราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์และได้รับเอกราช ในพิธีประกาศเอกราชที่กรุงปารามาริโบ เมืองหลวงของซูรินาม เจ้าหญิงเบียทริกซ์ รัชทายาท และเจ้าชายเคลาส์ พระสวามีของพระองค์ ได้เสด็จไปเป็นผู้แทนพระองค์ของสมเด็จพระราชินีนาถ

สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงเข้าไปเกี่ยวข้องกับการจัดตั้งรัฐบาล หลังผลการเลือกตั้งทั่วไปในเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1977 พรรคแรงงาน (PvdA) ของอดีตนายกรัฐมนตรีโยป เดน เอาล์ ยังคงได้รับคะแนนมากที่สุดในรัฐสภา ตามมาด้วยพรรคเรียกร้องประชาธิปไตยคริสเตียนซึ่งจัดตั้งจากการรวมตัวกัน 3 พรรค ได้แก่ พรรคประชาชนคาทอลิก พรรคต่อต้านการปฏิวัติ และสหภาพประวัติศาสตร์คริสเตียน ภายใต้การนำของดรีส ฟัน อัคต์ ซึ่งได้รับที่นั่งในสภาไม่ต่างกันมาก โยฮัน ฟาน เมอร์ริเอนโบเออร์ได้วิเคราะห์ว่า หลังสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงปรึกษาหารือกับที่ปรึกษาและผู้นำรัฐสภา เดน เอาล์ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล ซึ่งกลุ่มสมาชิกรัฐสภาของพรรคแรงงานแนะนำให้แต่งตั้งเดน เอาล์ แต่สมาชิกสภาบางคนเรียกร้องให้พระนางทรงใช้ความระมัดระวัง ฟัน อัคต์ เองก็ยังแนะนำให้พระนางแต่งตั้งเดน เอาล์ เป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล เพราะท่าทีในรัฐสภาเริ่มแข็งกร้าว ในพรรคเรียกร้องประชาธิปไตยคริสเตียน (CDA) ก็แสดงความกังวลว่าคณะรัฐมนตรีชุดเก่าล่มสลายไปเพราะพรรคแรงงานร่วมกับพรรคคริสเตียน และมีการแนะนำให้พรรคคริสเตียนรวมตัวกับพรรคประชาชนเพื่อเสรีภาพและประชาธิปไตย (VVD) เพื่อให้ได้เสียงข้างมากเหนือพรรคแรงงาน ในที่สุด สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงมอบหมายให้เดน เอาล์ ทำหน้าที่ "จัดตั้งคณะรัฐมนตรีที่คาดว่าจะได้รับความไว้วางใจจากรัฐสภา" เดน เอาล์ กล่าวว่าเขามุ่งหวังที่จะจัดตั้งคณะรัฐมนตรีเสียงข้างมากที่ประกอบด้วยพรรคแรงงาน พรรคคริสเตียนและพรรคประชาธิปัตย์ 66 โดยมีลักษณะก้าวหน้า ทำให้สมาชิกส่วนใหญ่ของพรรคคริสเตียนที่เป็นสายกลางขวาในรัฐสภาแสดงปฏิกิริยาเชิงลบต่อการตีความที่ว่าคณะรัฐมนตรีต้องมี "ลักษณะก้าวหน้า" แนวทางของเดน เอาล์นี้ติดขัดถึงสี่ครั้งเพราะแนวนโยบายแต่ละพรรคไม่ตรงกัน และ"ผู้สำรวจข้อมูล" (Informateur-คือตำแหน่งสำคัญในระบบการเมืองเนเธอร์แลนด์ โดยเป็นผู้ทรงคุณวุฒิที่พระมหากษัตริย์แต่งตั้งหลังการเลือกตั้งทั่วไป เพื่อสำรวจความเป็นไปได้ในการจัดตั้งรัฐบาลผสม พูดคุยกับผู้นำพรรคการเมือง และรายงานแนวทางพันธมิตรที่มีโอกาสเป็นไปได้มากที่สุด) ถูกขอให้ช่วยไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองฝ่ายกลับมาคืนดีกันอีกครั้ง หลังจากครั้งที่สี่ แต่ละฝ่ายก็แตกหักกันอย่างถาวร เมื่อไม่สามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ 15 กรกฎาคม เดน เอาล์จึงกราบทูลคืนตำแหน่งต่อสมเด็จพระราชินีนาถ ระบุว่าเขา "ผิดหวังอย่างมาก" จึงทำให้สถานการณ์ชะงักงันอีกครั้ง จนฟัน อัคต์ พยายามลดข้อเรียกร้องของพรรคคริสเตียน เพราะเขามองว่าพรรคคริสเตียนและพรรคแรงงานต้องพึ่งพาซึ่งกันและกัน แต่ก็ไม่ได้ทำให้พรรคแรงงานกลับมาได้เปรียบ

ในช่วงนี้บทบาทของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนากลายเป็นข้อถกเถียง ในเดือนเดียวกัน พระนางทรงขอให้ฟัน อัคต์ เป็นผู้จัดตั้งคณะรัฐมนตรี วันที่ 18 กรกฎาคม ซึ่งฟัน อัคต์ ปฏิเสธพระนาง ซึ่งพระราชินีนาถก็ทรงยินยอม สมาชิกพรรคคริสเตียนเองก็ไม่พอใจที่สมเด็จพระราชินีนาถ ทรงขอให้ผู้นำของพวกเขาดำรงตำแหน่งในช่วงที่ขัดแย้งรุนแรงนี้ แม้ว่าพระนางยูเลียนาจะปฏิบัติตามคำแนะนำส่วนใหญ่ที่ทรงได้รับ แต่ในบรรดาที่ปรึกษาของพระนางก็มีผู้ที่ต่อต้านฟัน อัคต์และอยากเห็นเขาประสบความล้มเหลวอยู่ด้วย เจ้าหน้าที่รัฐสภาคนหนึ่งที่สังกัดพรรคคริสเตียน ได้เขียนว่า "เช่นเดียวกับในเดือนเมษายน ปี 1973 (สมเด็จพระราชินีนาถ) ทรงสมรู้ร่วมคิดกับเดน เอาล์ เพื่อต่อต้านพวกเรา ก่อนหน้านั้นในวันศุกร์พระองค์ทรงยอมรับการกลับมาของเดน เอาล์ในการจัดตั้งรัฐบาลผสมโดยไม่มีการต่อต้าน จากนั้นพระองค์ทรงปฏิบัติตามคำแนะนำของพรรคแรงงาน (PvdA) และพรรคประชาชนเพื่อเสรีภาพและประชาธิปไตย (VVD) ในการมอบอำนาจการจัดตั้งรัฐบาลผสมให้แก่ฟัน อัคต์ แม้ว่าพระองค์จะทรงทราบดีว่าคำแนะนำจากพรรคแรงงานนั้นมีจุดประสงค์เพียงเพื่อทำให้ฟัน อัคต์ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง"
[thumb|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและ[คณะรัฐมนตรีฟัน อัคต์ 1 วันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1977 ณ พระราชวังซุสต์ไดก์]]
สมเด็จพระราชินีนาถทรงรับฟังคำแนะนำของฟัน อัคต์ และเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ได้ทรงแต่งตั้งเจอราร์ด เวริงกา สมาชิกสภาและอดีตผู้นำพรรคคาทอลิกเป็นผู้สำรวจข้อมูล และเขามีความกระตือรืนร้นต่อหน้าที่ที่ได้รับแต่งตั้ง แต่สมเด็จพระราชินีนาถกลับทรงแต่งตั้งเดน เอาล์ ผู้นำพรรคแรงงาน มาเป็นผู้สำรวจข้อมูลร่วม เดน เอาล์ต้องการเช่นนี้ "เพื่อที่เขาจะได้ยังมีส่วนในการตัดสินใจ" ฟัน อัคต์ไม่ต้องการให้เวริงกาและเดน เอาล์ทำงานร่วมกัน เพราะการตัดสินใจใดๆ ก็ตาม ทางพรรคคริสเตียนไม่สามารถปฏิเสธได้ เนื่องจากมีผู้ให้ข้อมูลของพรรคของเขาร่วมด้วย ฟัน อัคต์ต้องการกำจัดพรรคแรงงานออกจากอำนาจต่อรอง เมื่อการจัดตั้งรัฐบาลผสมหยุดชะงักอีกครั้งในช่วงต้นเดือนตุลาคม สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงปรึกษาหารือกับหลายฝ่ายอีกครั้ง พระนางทรงขอความเห็นจากยาน เตอเลาว์จากพรรคประชาธิปัตย์ 66 รวมถึงฟัน อัคต์ และเอ็ด ฟัน ไทน์จากพรรคแรงงาน แต่ไม่ทรงขอความเห็นจากฮันส์ วีเกลจากพรรคประชาชนเพื่อเสรีภาพและประชาธิปไตย สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงตัดรายชื่อผู้สมัครฝ่ายขวาที่ฟัน อัคต์แนะนำให้เป็นผู้สำรวจข้อมูล พระนางทรงแต่งตั้งผู้แทนของพระองค์จากจังหวัดยูเทรกต์ และจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ ให้เป็นผู้สำรวจข้อมูลสองคน การกระทำนี้ก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรง สมาชิกพรรคประชาชนเพื่อเสรีภาพและประชาธิปไตย ฮาร์ม ฟาน รีเอล เรียกการกระทำของสมเด็จพระราชินีนาถว่า "อาจไม่เหมาะสมนักจากมุมมองทางรัฐธรรมนูญ" และ "การเลือกของพระราชินีนาถแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพระองค์ยังคงมองหาคณะรัฐมนตรีชุดที่สองของเดน เอาล์อยู่" จึงทำให้ทรงถูกมองว่า พระนางพยายามกีดกันพรรค VVD แทนที่จะเป็นพรรคแรงงาน ซึ่งเป็นการกล่าวหาว่า สมเด็จพระราชินีนาถทรงฝักใฝ่พรรคแรงงานมาอย่างต่อเนื่อง

สุดท้ายเพื่อคลี่คลายสถานการณ์จึงมีการแนะนำให้ตั้งฟัน อัคต์ เป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล เมื่อฟัน อัคต์ได้รับมอบหมายให้ดำรงตำแหน่งผู้จัดตั้งรัฐบาลในวันที่ 8 ธันวาคม สมเด็จพระราชินีนาถทรง "ไม่สบายพระทัยอย่างเห็นได้ชัด" ตามคำบอกเล่าของเขา เพราะพระนางทรงเกรงว่ารัฐบาลของเขาจะไม่มั่นคงและอยู่ไม่นาน และในที่สุดฟัน อัคต์ ได้เป็นนายกรัฐมนตรี กระบวนการจัดตั้งคณะรัฐบาลยาวนาน 208 วัน ถือเป็นการจัดตั้งรัฐบาลที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์เนเธอร์แลนด์ขณะนั้น ก่อนที่การจัดตั้งรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ ค.ศ.2021-2022 ที่กินระยะเวลา 299 วัน จะทำลายสถิติลงได้ และการจัดตั้งรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ ค.ศ.1977 เป็นการจัดตั้งรัฐบาลครั้งสุดท้ายในรัชกาลของพระนาง

### บทบาทสมเด็จพระราชินีนาถในเรื่องอื้อฉาวการติดสินบนล็อกฮีดของเจ้าชายแบร์นฮาร์ท

thumb|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ท เสด็จกลับจากอิตาลีเนื่องจากเรื่องอื้อฉาวการติดสินบนล็อกฮีดทวีความตึงเครียดมากขึ้น เมื่อนายกรัฐมนตรีอ่านแถลงรายงานของคณะกรรมการทั้งสามต่อสภา สมเด็จพระราชินีนาถประทับที่เบาะหลังพร้อมซารา สุนัขทรงเลี้ยง วันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1976
เกิดเรื่องอื้อฉาวสั่นสะเทือนราชสำนักอีกครั้ง ในค.ศ. 1976 เมื่อมีการเปิดเผยว่าเจ้าชายแบร์นฮาร์ท พระราชสวามีในสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา ทรงรับสินบน 1.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากบริษัทผู้ผลิตเครื่องบินล็อกฮีดของสหรัฐฯ เพื่อสร้างอิทธิพลในการจัดซื้อเครื่องบินรบของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ เหตุการณ์นี้ถูกเรียกว่า "เรื่องอื้อฉาวการติดสินบนล็อกฮีด"  

ความเกี่ยวข้องระหว่างล็อกฮีดกับเจ้าชายแบร์นฮาร์ทเกิดขึ้นระหว่างการพิจารณาของวุฒิสภาสหรัฐฯ เอ.ซี. คอตเชียน ประธานบริษัทล็อกฮีด กล่าวว่า ในช่วงปลายปี 1959 หรือต้นปี 1960 แนวคิดที่จะมอบเครื่องบินล็อกฮีด เจ็ทสตาร์ ให้แก่เจ้าชายแบร์นฮาร์ท แนวคิดนี้เกิดขึ้นภายในฝ่ายบริหารระดับสูงของล็อกฮีด ส่วนหนึ่งเพื่อปรับปรุงบรรยากาศในเนเธอร์แลนด์ที่มีต่อล็อกฮีด และอีกส่วนหนึ่งเพราะล็อกฮีดคาดการณ์ว่าการที่เจ้าชายดัตช์ทรงประทับเครื่องบินล็อกฮีดจะส่งผลดีต่อยอดขาย ในท้ายที่สุด ล็อกฮีดได้ล้มเลิกแผนดังกล่าวด้วยเหตุผลทางปฏิบัติ เพราะไม่สามารถโอนกรรมสิทธิ์เครื่องบินให้แก่เจ้าชายแบร์นฮาร์ทโดยปราศจากค่าตอบแทนได้ จึงเสนอที่จะจ่ายเงินให้เจ้าชายแบร์นฮาร์ทเป็นจำนวน 1.1 ล้านดอลลาร์แทน พบว่ามีการแบ่งจ่ายเงินเป็นงวดผ่านรายละเอียดดังนี้ 300,000 ดอลลาร์ในเดือนตุลาคม ปี 1960, อีก 300,000 ดอลลาร์ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1961, 200,000 ดอลลาร์ในเดือนมีนาคม ปี 1962, 115,000 ดอลลาร์ในเดือนกรกฎาคม ปี 1962 และ 85,000 ดอลลาร์ในเดือนตุลาคม ปี 1962 ผ่านบัญชีของอเล็กเซย์ ปันชูลิเซฟ คู่รักของเจ้าหญิงอาร์มการ์ท พระชนนีในเจ้าชายแบร์นฮาร์ท คอตเชียนระบุภายหลังว่าเท่าที่เขาทราบ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าแบร์นฮาร์ทได้รับเงินหรือไม่ 

นายกรัฐมนตรีโยป เดน เอาล์จากพรรคแรงงาน สั่งให้มีการสอบสวนเรื่องนี้ ในขณะที่เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงปฏิเสธที่จะตอบคำถามของนักข่าว โดยทรงตรัสว่า "ข้าพเจ้าอยู่เหนือเรื่องพวกนี้" มีแหล่งข่าวแหล่งหนึ่งระบุว่า สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงตรัสกับนายกรัฐมนตรีโยป เดน เอาล์ ว่า ตราบใดที่การสอบสวนไม่พบหลักฐานการรับสินบน การที่รัฐบาลวิพากษ์วิจารณ์เจ้าชายก็จะไม่เป็นธรรมต่อพระองค์ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงให้การสนับสนุนพระสวามีอย่างแน่วแน่ และทรงหารือเกี่ยวกับรายงานการสอบสวนดังกล่าวในการประชุมลับหลายครั้งกับนายกรัฐมนตรี ในวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1976 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและพระสวามีเสด็จกลับจากเมืองปอร์โต แอร์โคเล ในอิตาลี มายังเนเธอร์แลนด์ภายใน 18 ชั่วโมง เพื่อให้นายกรัฐมนตรีและคณะกรรมการทั้งสามเข้าเฝ้าฯ รายงาน 

ผลการสอบสวนของคณะกรรมการและรัฐบาลเดน เอาล์ได้ข้อสรุป และมีการอ่านแถลงการณ์โดยนายกรัฐมนตรีโยป เดน เอาล์ ในสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1976 การประกาศดังกล่าวถูกถ่ายทอดสดทางวิทยุและโทรทัศน์ เขาสรุปข้อสรุปของคณะกรรมการเกี่ยวกับเจ้าชายแบร์นฮาร์ทดังนี้:

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1976 ซึ่งรายงานมีการเปิดเผยการรับสินบนว่า เป้าประสงค์ของล็อกฮีดที่จ่ายสินบนแก่เจ้าชายแบร์นฮาร์ท คือ เพื่อให้มั่นใจว่าเครื่องบินรบ F-104 ของล็อกฮีดจะได้รับเลือกในการจัดซื้อจัดจ้างเหนือเครื่องบินรบดาโซมีราฌ 5 ของบริษัทดัสโซลต์ เอวิเอชั่น พระองค์เคยดำรงตำแหน่งในคณะกรรมการหรือคณะทำงานของบริษัทต่างๆ มากกว่า 300 แห่งทั่วโลก และได้รับการยกย่องในเนเธอร์แลนด์สำหรับความพยายามในการส่งเสริมความเป็นอยู่ที่ดีทางเศรษฐกิจของประเทศ
[thumb|left|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงมีพระราชดำรัสบนราชบัลลังก์ใน[วันเจ้าชาย ซึ่งเจ้าชายแบร์นฮาร์ทโดยเสด็จด้วย เดือนกันยายน ค.ศ. 1976 ซึ่งเป็นช่วงคุกรุ่นของเรื่องอื้อฉาว]]
ผลของรายงานนำไปสู่วิกฤตรัฐธรรมนูญ มีการรายงานในผลรายงานฉบับสุดท้ายว่า สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา ทรงขู่ว่าจะสละราชสมบัติหากเจ้าชายถูกดำเนินคดี และพระราชธิดาของพระนาง เจ้าหญิงเบียทริกซ์ ทรงแสดงเจตจำนงว่าจะไม่สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากพระราชชนนี แต่ในกรณีดังกล่าว แต่นักสังคมวิทยาและนักเขียนชีวประวัติ คือ โจลันด์ วิธูอิส กลับไม่พบหลักฐานใด ๆ สนับสนุนข้อกล่าวหานี้ในปี 2016 หลังจากการศึกษาชีวิตของสมเด็จพระราชินียูเลียนาเป็นเวลาหกปี อย่างไรก็ตาม บันทึกของเลขาธิการคณะรัฐมนตรี เจ. มิดเดลเบิร์ก ชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า เดน เอาล์ เกรงว่าพรรคแรงงานของเขาจะเสียที่นั่งในสภาหากคณะรัฐมนตรีถูกบีบให้ลาออกเนื่องจากการต้องดำเนินคดีอาญาต่อเจ้าชายแบร์นฮาร์ท และจำเป็นต้องมีการเลือกตั้งใหม่ เกอราร์ด เอลเดอร์ส นักเขียนได้เขียนว่า วิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นกับสถาบันพระมหากษัตริย์จะส่งผลเสียอย่างร้ายแรงต่อพรรคแรงงานซึ่งเป็นพรรคของโยป เดน เอาล์ ด้วยเช่นกัน ด้วยเหตุนี้ส่วนหนึ่ง เดน เอาล์ จึงไม่ต้องการให้มีการสอบสวนทางอาญา ฮันส์ กรูยเตอร์ส รัฐมนตรีจากพรรคประชาธิปัตย์ 66 แสดงความ "รังเกียจ" ต่อรายงานฉบับนี้ และกล่าวว่าหากเป็นเขาเองเขาคงลาออก เป็นการกระทบกระเทียบให้ผู้เกี่ยวข้องลาออก หรือปลดเจ้าชายจากตำแหน่ง พรรคเรียกร้องประชาธิปไตยคริสเตียนมีปฏิกิริยาที่ละมุนละม่อมกว่า แม้ว่าพวกเขาจะแสดงให้เห็นว่ารู้สึกประหลาดใจกับเนื้อหาของรายงานก็ตาม ตามความเห็นของพวกเขา เจ้าชายแบร์นฮาร์ทควรได้รับการลงโทษ แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องป้องกันไม่ให้พระราชินีนาถสละราชสมบัติด้วย ยาป โบเอิร์สมา รัฐมนตรีจากพรรคต่อต้านการปฏิวัติ แสดงความรู้สึกว่า เจ้าชายแบร์นฮาร์ทไม่ควรประทับเคียงข้างสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาซึ่งจะทรงมีพระราชดำรัสบนราชบัลลังก์ในวันเจ้าชายอีกต่อไป เขากล่าวว่า "พระองค์สามารถเสด็จไปเที่ยวซาฟารีได้" แต่นายกรัฐมนตรีเดน เอาล์ไม่เห็นด้วย เขากล่าวว่า "เจ้าชายไม่ควรถูกซ่อนพระองค์" รัฐมนตรีพรรคแรงงานสนับสนุนเดน เอาล์ แต่เฮงค์ เฟรเดอลิงเป็นเพียงคนเดียวในพรรคแรงงานที่แสดงความไม่พอใจ กล่าวว่า “หลักนิติธรรมกำลังตกอยู่ในอันตราย หากพระองค์ต้องพ้นจากตำแหน่งในกองทัพ คำถามคือสิ่งนั้นควรจะเป็นการให้ออกอย่างสมเกียรติหรือไม่” เนื่องจากคณะรัฐมนตรีปฏิเสธที่จะร้องขอให้มีการสอบสวนทางอาญาต่อเจ้าชายแบร์นฮาร์ท จึงทำให้คณะรัฐมนตรีถูกโจมตีว่าจงใจละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ เสียงเรียกร้องให้ดำเนินคดีกับเจ้าชายก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น ซึ่งรัฐบาลจะต้องหลีกเลี่ยงให้ได้ทุกวิถีทาง

ในสภาผู้แทนราษฎร เดน เอาล์ กล่าวว่าเหตุผลที่ไม่ดำเนินคดีกับเจ้าชายแบร์นฮาร์ทนั้นเป็นเพราะความผิดบางข้อของพระองค์นั้นหมดอายุความไปแล้ว การสืบสวนทางอาญาจะใช้เวลา "นานมาก" และการดำเนินคดีในที่สุดก็ "ไม่แน่นอนมาก" รวมทั้งเจ้าชาย "จะทรงได้รับผลกระทบร้ายแรงจากการกระทำของพระองค์เองอยู่แล้ว" จากข้อสรุปของรัฐบาลที่อิงตามรายงาน สุดท้าย เดน เอาล์ ระบุว่าการสืบสวนทางอาญา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการดำเนินคดีกับเจ้าชายแบร์นฮาร์ท "อาจส่งผลกระทบร้ายแรงต่อตำแหน่งประมุขของรัฐ" ซึ่งสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาจะทรงได้รับผลกระทบไปด้วย เดน เอาล์ โต้แย้งว่าผลกระทบนี้จะต้องยอมรับ เนื่องจากคณะรัฐมนตรีไม่ต้องการรับผิดชอบในเรื่องนี้ จึงตัดสินใจไม่ดำเนินการทางกฎหมาย นิตยสารไทม์ได้รายงานว่า สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงต่อสู้ดุจราชสีห์กับนายกรัฐมนตรีโยป เดน เอาล์ ในขณะนั้น โดยทรงขู่ว่าจะสละราชสมบัติทันทีหากพระราชสวามีของพระนางต้องเผชิญกับความอัปยศอดสูจากการถูกไต่สวนต่อหน้าสาธารณชน หลังจากมีการสอบสวนอย่างเป็นทางการ เดน เอาล์ ตกลงที่จะยุติเรื่องนี้โดยมีเงื่อนไขว่าเจ้าชายแบร์นฮาร์ทต้องทรงลาออกจากตำแหน่งทางราชการทั้งหมด

เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงรอดพ้นจากคดีความ แต่ต้องทรงลาออกจากตำแหน่งราชการหลายตำแหน่ง และทรงถูกห้ามไม่ให้ทรงฉลองพระองค์เครื่องแบบทหารอีกต่อไป เอลเดอร์ส เขียนว่ามีการเปิดเผยในเวลาต่อมาว่าไม่เพียงแต่ล็อกฮีดที่จ่ายสินบนให้พระองค์ แต่ยังมีบริษัทนอร์ธรอปกรัมแมน ผู้ผลิตเครื่องบินสัญชาติสหรัฐฯ อีกราย ก็จ่ายสินบนให้พระองค์ด้วยเช่นกัน แต่เดน เอาล์ เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ เพราะเกรงว่าจะทำให้การดำเนินคดีทางกฎหมายต่อพระสวามีของพระราชินีนาถไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

### ปลายรัชสมัยและการสละราชบัลลังก์
thumb|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงมีพระราชดำรัสสละราชสมบัติแก่เจ้าหญิงเบียทริกซ์ พระราชธิดา ค.ศ. 1980
การเผชิญปัญหาและวิกฤตการณ์ในรัชกาลที่เกิดขึ้น ทำให้สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาไม่ทรงโปรดสื่ออย่างยิ่ง เช่นเดียวกับเจ้าหญิงเบียทริกซ์ รัชทายาทซึ่งไม่โปรดสื่อด้วยเช่นกัน และในปลายรัชสมัยมีการพูดถึงของสาธารณชนในเรื่องการสละราชบัลลังก์ของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา นิตยสารไทม์ยังรายงานว่า เจ้าหญิงเบียทริกซ์ทรงแตกต่างจากพระนางยูเลียนา พระราชชนนีมาก ดังที่เจ้าหญิงเบียทริกซ์เองทรงเคยยอมรับว่า “พระราชชนนีของข้าพเจ้าพระทัยเย็นมาก แต่ข้าพเจ้าไม่เป็นอย่างนั้น” ความสัมพันธ์ระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถและพระราชธิดาตึงเครียดขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา (ด้วยพระอุปนิสัยที่ต่างกัน พระราชินีนาถทรงเรียบง่าย แต่พระราชธิดานั้นทรงเข้มงวด) และสมเด็จพระราชินีนาถเคยแสดงความหวังว่าการรวมตัวของยุโรปอาจทำให้ไม่จำเป็นต้องมีสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ (สะท้อนว่าในตอนนั้น สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงมองว่าหากยุโรปรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียวในอนาคต บทบาทของสถาบันกษัตริย์ในแต่ละประเทศอาจลดความสำคัญลงจนไม่จำเป็นต้องมีผู้สืบทอดราชบัลลังก์คนต่อไป) ที่จริงแล้วสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงเคยปล่อยให้โอกาสที่เหมาะสมในการสละราชสมบัติให้แก่พระราชธิดาผ่านพ้นไปถึงสองครั้ง (กรณีฮอฟแมนน์ และล็อกฮีท) ฟรอยเลอ วืตเทอวาลล์ ฟาน สตอยเวเกน พระสหายเก่าแก่ของราชวงศ์ กล่าวว่า “เจ้าหญิงเบียทริกซ์มีความเสี่ยงที่จะทรงทำอะไรเร็วเกินไปหน่อย แต่พระองค์ก็จะทรงเรียนรู้ที่จะปรับเปลี่ยนความคุ้นชินนั้นเอง” 

ทั้งนี้ความตึงเครียดระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าหญิงเบียทริกซ์ เกิดขึ้นหลังกรณีเรื่องอื้อฉาวล็อกฮีด เจ้าหญิงเบียทริกซ์และเจ้าชายเคลาส์ พระสวามี เริ่มเข้าไปตรวจสอบกิจการภายในราชวงศ์และวางแผนที่จะปรับปรุงแก้ไข นอกจากนี้ ทั้งสองพระองค์ยังทรงขอให้ที่ปรึกษาเตรียมการสำหรับการครองราชย์ของเจ้าหญิงเบียทริกซ์ จึงทำให้เกิดความไม่พอพระทัยเล็กน้อยโดยสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาที่ทรงแสดงความเห็นว่า การรวมตัวของสหภาพยุโรปอาจไม่ต้องมีพระประมุของค์ถัดไป เจ้าหญิงเบียทริกซ์และเจ้าชายเคลาส์ทรงเคยถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าทรงมีแนวคิดทางการเมืองเอียงซ้าย นิตยสารไทม์ได้อ้างว่า ชาวดัตช์บางส่วนมีความกังวลว่า มีความพยายามร่วมกันของกลุ่มฝ่ายซ้ายที่จะเปลี่ยน "ราชวงศ์ออเรนจ์" (House of Orange) ให้กลายเป็น "ราชวงศ์สีชมพู" (House of Pink) ในทางการเมืองยุโรป สีแดงคือ "คอมมิวนิสต์" ส่วน สีชมพู ถูกใช้เรียกกลุ่ม "สังคมนิยม" หรือพวกฝ่ายซ้ายสายกลาง การใช้คำนี้จึงเป็นการเปรียบเปรยว่า ราชวงศ์กำลังถูกย้อมสีให้กลายเป็นพวกเอียงซ้าย

เจ้าชายเคลาส์ และ เจ้าหญิงเบียทริกซ์ ทั้งสองพระองค์มีความสนิทสนมเป็นพิเศษกับ อนาโตลี โรมานอฟ เอกอัครราชทูตสหภาพโซเวียต นับตั้งแต่ที่ทั้งสองพระองค์เสด็จเยือนสหภาพโซเวียตในค.ศ. 1972 เจ้าชายเคลาส์ซึ่งประสูติในเยอรมนีและเคยรับราชการในกองทัพของฮิตเลอร์ ทรงถูกกลุ่มอนุรักษนิยมและกลุ่มผู้สนับสนุนเจ้าชายแบร์นฮาร์ทตั้งฉายาให้ว่าเป็น "จ่าแดง" (Red Feldwebel) การที่เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงถูกข้อกล่าวหาล็อกฮีท หลายคนเชื่อว่า เกิดกระบวนการต่อต้านเจ้าชายแบร์นฮาร์ท ซึ่งเป็นฝ่ายขวา เป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่วางไว้อย่างดีเพื่อโน้มน้าวความคิดเห็นของประชาชนให้สนับสนุนการสละราชสมบัติ เจ้าหน้าที่ชาวดัตช์คนหนึ่งกล่าวว่า “ถ้าไม่ใช่เคจีบีที่อยู่เบื้องหลังแผนการนี้ อย่างน้อยพวกเขาก็คงกำลังนั่งยิ้มดีใจกันอยู่ที่กรุงมอสโก” เนเธอร์แลนด์เป็นสมาชิกเนโท และอยู่ฝ่ายเสรีนิยม แต่เจ้าหญิงเบียทริกซ์และเจ้าชายเคลาส์กลับทรงแสดงท่าทีเป็นมิตรกับสหภาพโซเวียต ซึ่งขัดกับภาพลักษณ์ของเจ้าชายแบร์นฮาร์ท พระราชบิดา ที่ทรงเป็นสายอนุรักษนิยมและนิยมอเมริกัน จึงทำให้เกิดการพิจารณาว่าหนทางหนึ่งที่จะหลีกเลี่ยงปัญหาเฉพาะหน้าได้คือ การที่สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงปฏิเสธที่จะสละราชสมบัติ ซึ่งตามรัฐธรรมนูญแล้วไม่มีใครสามารถบังคับให้พระองค์พ้นจากตำแหน่งได้ เนื่องด้วยระบอบราชาธิปไตยในเนเธอร์แลนด์ไม่มีอำนาจการบริหารอย่างเป็นทางการ จึงไม่อาจรับรองได้ว่า การสละราชบัลลังก์จะทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลง ซึ่งเริ่มมีกระแสต่อต้านเนโทภายในพรรคแรงงานซึ่งเป็นแกนนำรัฐบาลผสม ดังที่เจ้าหน้าที่เนเธอร์แลนด์รายหนึ่งกล่าวไว้ว่า "ราชวงศ์ออเรนจ์ที่เป็นสีชมพู (เอนเอียงไปทางฝ่ายซ้าย) ย่อมจะเข้าทางกลุ่มล็อบบี้ที่ต่อต้านพันธมิตรแอตแลนติกในรัฐบาลและรัฐสภาเนเธอร์แลนด์อย่างสมบูรณ์แบบ"
thumb|300px|left|เจ้าหญิงยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ในพิธีครองราชย์ของสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ ค.ศ. 1980
แต่ถึงกระนั้น ในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1980 ซึ่งเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของเจ้าหญิงเบียทริกซ์ สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงประกาศในระหว่างมีพระราชดำรัสทางโทรทัศน์ว่าพระนางมีพระประสงค์จะสละราชสมบัติในวันที่ 30 เมษายน เพื่อให้เจ้าหญิงเบียทริกซ์ พระราชธิดาของพระนางขึ้นครองราชย์แทน โดยทรงมีพระราชดำรัสว่า

พระนางทรงแจ้งพระประสงค์ต่อนายกรัฐมนตรีดรีส ฟัน อัคต์ แล้วเมื่อวันที่ 4 มกราคม โดยทรงให้เหตุผลว่าด้วยพระพลานามัยเสื่อมถอยลง และทรงกล่าวอีกว่า หลังจากสละราชสมบัติ จะไม่มีการขานพระนามว่า สมเด็จพระราชินีนาถ อีกต่อไป แต่จะให้ทรงเรียกว่า "เจ้าหญิงยูเลียนา" 

ในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1980 ซึ่งเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 71 พรรษา สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาได้ทรงลงพระปรมาภิไธยในพระราชบัญญัติการสละราชสมบัติและพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ทรงสืบราชสมบัติต่อมาเป็น สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ หลังจากนั้น สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ เจ้าชายเคลาส์ พระราชสวามี เจ้าหญิงยูเลียนา และเจ้าชายแบร์นฮาร์ท ปรากฏพระองค์บนระเบียงพระราชวัง สมเด็จพระราชินีนาถพระองค์ก่อนและพระองค์ใหม่ต่างมีพระราชดำรัส เจ้าหญิงยูเลียนา และเจ้าชายแบร์นฮาร์ทเสด็จออกจากระเบียง เพื่อเปิดทางให้พระราชโอรสทั้งสามพระองค์ของสมเด็จพระราชินีองค์ใหม่ คือ เจ้าชายวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ เจ้าชายฟริโซ และเจ้าชายคอนสตันติน เสด็จขึ้นสู่ระเบียงเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนผ่านราชวงศ์ ในวันพิธีราชาภิเษก เกิดการจลาจลครั้งใหญ่โดยกลุ่มผู้เรียกร้องสิทธิของผู้บุกรุกที่ดิน ผู้ประท้วงตะโกนคำขวัญว่า "ไม่มีบ้าน ไม่มีพิธีราชาภิเษก" (Geen woning, geen kroning) เรียกว่า "การจลาจลพิธีราชาภิเษกกรุงอัมสเตอร์ดัม" มีเจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารประมาณ 10,000 นายอยู่ในอัมสเตอร์ดัมเพื่อร่วมพระราชพิธี ทำให้เหตุการณ์จลาจลกลายเป็นการปะทะครั้งใหญ่ มีผู้บาดเจ็บ 600 คน และเนื่องจากราชวงศ์ได้รับการสนับสนุนจากประชาชนอย่างมาก เหตุการณ์จลาจลจึงส่งผลให้ความคิดเห็นของประชาชนส่วนใหญ่เปลี่ยนไปต่อต้านพวกผู้จับจอง หรือ ผู้บุกรุกที่ดิน จากที่เคยสนับสนุน

## หลังสละราชสมบัติ การประชวรและสวรรคต
### พระชนม์ชีพหลังสละราชสมบัติ
[thumb|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา เจ้าชายแบร์นฮาร์ท เจ้าหญิงเบียทริกซ์และเจ้าชายเคลาส์ขณะทรงพักตากอากาศที่เมือง[ปอร์โตแอร์โคเล ค.ศ. 1965]]
หลังสละราชสมบัติแล้ว เจ้าหญิงยูเลียนายังคงปรากฏพระองค์ต่อสาธารณชนประจำ พระนางทรงโปรดเสวยอาหารที่ภัตตาคารหรูหรา โดยร้านทรงโปรดร้าน *โอแบร์จ เดอ ลีล* (Auberge de l'Ill) ที่เมืองอีลเยอแซร์น แคว้นอาลซัส พระนางทรงผูกพันกับพระตำหนักตากอากาศในเมืองปอร์โตแอร์โคเล แคว้นตอสคานา อิตาลี และทรงโปรดทิวทัศน์ที่มอนเต อาร์เจนตาริโอ แคว้นตอสคานา เป็นอย่างมาก ซึ่งเป็นสถานที่โปรดปรานของราชวงศ์ดัตช์สำหรับประทับพักผ่อนในฤดูร้อนมาอย่างยาวนานกว่า 40 ปี

ในค.ศ. 1981 พระนางทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของคณะกรรมการแห่งชาติประจำปีสากลแห่งผู้พิการ และยังคงเสด็จเยี่ยมสถานดูแลผู้พิการอย่างสม่ำเสมอ ในค.ศ. 1983 เจ้าหญิงยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ทเสด็จเยือนเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสเพื่อเยี่ยมชมโครงการต่างๆ ที่ได้รับเงินทุนสนับสนุนจากเงินที่มอบให้แก่เจ้าหญิงเป็นของขวัญในวันคล้ายวันประสูติครบ 70 พรรษา

ในปี 1988 เจ้าชายแบร์นฮาร์ทและเจ้าหญิงยูเลียนาทรงขายภาพวาดสองภาพจากคอลเลกชันส่วนพระองค์เพื่อระดมทุนให้กับองค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล (WWF) ภาพวาดทั้งสองภาพขายได้ในราคา 700,000 ปอนด์ ซึ่งถูกฝากเข้าบัญชีธนาคารของ WWF ในสวิตเซอร์แลนด์ อย่างไรก็ตาม ในค.ศ. 1989 ชาร์ล เดอ เฮส ผู้อำนวยการใหญ่ของ WWF ได้โอนเงิน 500,000 ปอนด์คืนให้กับเจ้าชายแบร์นฮาร์ท โดยเดอ เฮสระบุว่าเป็นโครงการส่วนตัว ในปี 1991 หนังสือพิมพ์รายงานว่า WWF ทำหน้าที่เป็นฉากบังหน้าสำหรับการปฏิบัติการที่เกี่ยวข้องกับบุคคลที่มีพื้นฐานทางทหารและหน่วยข่าวกรอง และอยู่ภายใต้การนำหรือการประสานงานของเจ้าชายแบร์นฮาร์ท ซึ่งได้ว่าจ้าง เคเอเอส อินเตอร์เนชันแนล หรือ เคเอเอส เอ็นเทอร์ไพรซ์ (KAS International or KAS Enterprises) ซึ่งเป็นผู้รับเหมาเอกชนมีเซอร์เดวิด สเตอร์ลิง ผู้ก่อตั้งหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศเป็นเจ้าของ ให้ใช้ทหารรับจ้าง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวอังกฤษ ในการต่อสู้กับผู้ลักลอบล่าสัตว์ในเขตป่าสงวน กลุ่มติดอาวุธดังกล่าวถูกกล่าวหาว่าแทรกซึมเข้าไปในองค์กรที่หากินจากการค้าขายงาช้างผิดกฎหมายเพื่อจับกุมพวกเขา การมีส่วนร่วมขององค์กรอนุรักษ์ในการทำให้อุทยานแห่งชาติกลายเป็นพื้นที่ทางทหารในที่สุด ปฏิบัติการนี้ถูกเรียกว่า "โปรเจ็คล็อก" ซึ่งล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง ทหารรับจ้างที่ถูกจ้างมาไม่เพียงแต่แทรกซึมเข้าไปในธุรกิจผิดกฎหมายเท่านั้น แต่พวกเขายังมีส่วนร่วมและได้รับผลประโยชน์ทางการเงินด้วย และที่แย่กว่านั้นคือ พวกเขาใช้โครงการ WWF ทั้งหมดเป็นฉากบังหน้าเพื่อดำเนินการปฏิบัติการทางทหารลับในหลายประเทศในแอฟริกา โดยใช้เงินที่ได้จากการค้าที่ผิดกฎหมายดังกล่าวเพื่อสนับสนุนระบอบการปกครองแบบแบ่งแยกสีผิวในแอฟริกาใต้ ปฏิบัติการนี้ถูกเปิดโปงในช่วงที่ สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ครองราชย์ เจ้าหญิงยูเลียนาในฐานะพระราชชนนีต้องทรงแบกรับความอับอายที่พระราชสวามีก่อเรื่องทิ้งไว้จนกระทบต่อเสถียรภาพในราชบัลลังก์ของพระราชธิดา ซึ่งเป็นภาระทางอารมณ์ที่หนักหน่วงที่สุดในช่วงบั้นปลายพระชนม์ชีพ
thumb|left|300px|อดีตสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ท พระราชสวามี ณ พระราชวังซุสต์ไดก์ วันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1980
ก่อนหน้าที่จะมีการเปิดโปงการพัวพันของเจ้าชายแบร์นฮาร์ทกับ WWF อดีตสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาได้ทรงสร้างความอับอายแก่พระราชวงศ์ในค.ศ. 1987 เมื่อพระนางและพระราชสวามีให้สัมภาษณ์ทางโทรทัศน์เนื่องในโอกาสครบรอบพระราชพิธีอภิเษกสมรส พระนางทรงทำพฤติกรรมแปลกๆ ทรงทำท่าทางกระเซ้าเย้าแหย่อย่างไม่สำรวม ในขณะที่การสัมภาษณ์ควรเป็นไปอย่างสมเกียรติ เจ้าหญิงยูเลียนากลับทรงเล่นมุกตลกท่าทางประกอบการขยิบตา (wink-wink) และการสะกิด (nudge-nudge) ซึ่งเป็นสไตล์ตลกแบบคณะตลกมอนตีไพทอน พระนางทรงคะยั้นคะยอให้เจ้าชายแบร์นฮาร์ทเผยความจริงกลางรายการว่า "บอกหน่อยสิว่าคุณเกิดไอเดียบ้าๆ อะไรขึ้นมาถึงมาขอฉันแต่งงาน?" ซึ่งเป็นการสะท้อนถึงข่าวลือเรื่องชีวิตสมรสที่ไม่ได้เกิดจากความรักแต่เป็นเรื่องผลประโยชน์หรือการเมือง ทำให้ทั้งเจ้าชายแบร์นฮาร์ทและผู้ชมรู้สึกอึดอัด ในวันเดียวกันนั้น พระนางยังเสด็จออกมาที่ระเบียงพระราชวังเพื่อโบกพระหัตถ์ให้ฝูงชน และโบกพระหัตถ์อย่างต่อเนื่องจนแทบจะต้องมีคนนำพระนางออกไป คลิปวิดีโอนี้ไม่ใช่เพียงการบันทึกภาพงานฉลองทั่วไป แต่ถูกจารึกไว้ในฐานะ "เหตุการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนใจที่สุดครั้งหนึ่งของราชวงศ์เนเธอร์แลนด์" เนื่องจากพฤติกรรมที่ผิดวิสัยของเจ้าหญิงยูเลียนาที่แสดงออกต่อหน้าสาธารณชนผ่านสถานีโทรทัศน์ NOS เดอะการ์เดี้ยนเปิดเผยสิ่งที่เจ้าหญิงยูเลียนาต้องทรงพบมาตลอด ทั้งเรื่องพระโอรสนอกสมรสและเงินสินบนของพระราชสวามี ซึ่งช่วยอธิบายว่าทำไมในบทสัมภาษณ์ปี 1987 พระองค์จึงมีท่าที "ประชดประชัน" หรือทรงพยายามถามหาความจริง นักวิเคราะห์มองว่านี่ไม่ใช่แค่ความร่าเริง แต่คือการ "ฉีกหน้ากาก" ความศักดิ์สิทธิ์ของราชวงศ์เพื่อระบายความอึดอัดที่ต้องเสแสร้งว่ามีความสุขเดอะการ์เดี้ยนวิเคราะห์ว่า เจ้าชายแบร์นฮาร์ททรงพยายามตัดบทหรือตอบแบบเลี่ยงบาลี เพื่อรักษาภาพลักษณ์ "สุภาพบุรุษผู้สูงศักดิ์" เอาไว้
นักวิจารณ์มองว่าเจ้าชายทรงตกพระทัยที่พระมเหสีผู้เคยยอมพระองค์มาตลอด กลับใช้พื้นที่สื่อระดับชาติมาล้อเลียนความสัมพันธ์ที่ล้มเหลวของทั้งคู่ 
300px|thumb|สม้เด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์และเจ้าหญิงยูเลียนาขณะเสด็จร่วมการประชุมสวัสดิการแห่งชาติ ค.ศ. 1988
ดิอินดีเพ็นเดนต์เจาะลึกว่า ชีวิตคู่ของพระนางไม่ได้มีความสุขเหมือนภาพที่สร้างขึ้น และมีการระบุถึงความพระทัยกว้างที่ต้องอดทนต่อพฤติกรรมนอกใจของเจ้าชายแบร์นฮาร์ทมาตลอดพระชนม์ชีพ การที่พระนางทรงทำท่าทางกระเซ้าเย้าแหย่ และถามว่า "บอกหน่อยสิว่าคุณเกิดไอเดียบ้าๆ อะไรขึ้นมาถึงมาขอฉันแต่งงาน?" ถูกมองว่าไม่ใช่แค่เรื่องตลก แต่เป็น "ความในใจที่ระเบิดออกมา" ในวันที่พระนางเริ่มสูญเสียการควบคุมตัวเองจากโรคสมองเสื่อม นักวิเคราะห์มองว่าพระนางทรงทราบดีว่าการเสกสมรสครั้งนี้มีเรื่องการเมือง การสืบราชบัลลังก์ และการแสวงหาโอกาสของเจ้าชายแบร์นฮาร์ทเมื่อยังทรงวัยหนุ่มเข้ามาเกี่ยวข้อง และพระนางพยายามใช้โอกาสนี้เรียกร้อง "ความจริง" หรือ "ความรัก" จากพระโอษฐ์ของพระราชสวามีในที่สาธารณะ มีช่วงหนึ่งที่เจ้าชายแบร์นฮาร์ทพยายามนิยามความรักหรือชีวิตคู่ให้ดูราบรื่น แต่เจ้าหญิงยูเลียนาทรงขัดขึ้นมาในทำนองว่า "มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป" ซึ่งสะท้อนว่าชีวิตแต่งงานของทั้งคู่ผ่านวิกฤตและความขัดแย้งมาไม่น้อย เจ้าหญิงยูเลียนาทรงเกิดอารมณ์ฉุนเฉียวเมื่อพูดถึงเรื่องที่สื่อมวลชนมักเขียนถึงพระองค์ว่าเป็นคนที่ "ล้าหลัง" (ouderwets) พระองค์ทรงโต้กลับอย่างรุนแรงว่า "ฉันไม่เคยเป็นพวกอนุรักษ์นิยม! ฉันทำดีที่สุดมาตลอดชีวิตเพื่อที่จะไม่เป็นคนล้าหลัง!" ในขณะที่พูดประโยคดังกล่าว พระองค์ทรง ใช้กำปั้นทุบลงบนโต๊ะ อย่างแรงเพื่อเน้นย้ำความรู้สึก ซึ่งตาม วิดีโอต้นฉบับของ NOS แสดงให้เห็นถึงความอัดอั้นใจที่สะสมมานานต่อการถูกสังคมตัดสินผิด ๆ การทุบโต๊ะนี้ไม่ได้เป็นเพียงการโกรธสื่อ แต่ยังสะท้อนถึงการต่อต้าน หรือกฎระเบียบในราชสำนักที่พระองค์ทรงมองว่าไร้สาระและทำให้พระองค์ดูเหินห่างจากประชาชน ในขณะที่เจ้าหญิงทุบโต๊ะและพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน เจ้าชายแบร์นฮาร์ทซึ่งประทับอยู่ข้าง ๆ ทรงมีท่าที "ส่ายพระเศียร" เล็กน้อยและนิ่งเงียบ ซึ่งนักวิเคราะห์มองว่าเป็นการแสดงออกถึงความระอาหรือความเห็นที่ไม่ตรงกันอย่างชัดเจน  ในบางจังหวะที่เจ้าหญิงทรงพูดถึงความต้องการ "เป็นคนธรรมดา" เจ้าชายแบร์นฮาร์ทจะทรงมองด้วยสายตาที่ดูไม่เชื่อถือเพราะเจ้าชายทรงเป็นผู้ที่ยึดติดกับอภิสิทธิ์และฐานะทางสังคมมากกว่า และดิอินดีเพ็นเดนต์ได้บรรยายในมุมของเจ้าชายแบรน์ฮาร์ทว่า ความรู้สึกของเจ้าชายจึงเป็นส่วนผสมระหว่าง "ความกตัญญูที่ปนด้วยความรำคาญ" ต่อพฤติกรรมที่เริ่มควบคุมไม่ได้ของพระมเหสี ตามการวิเคราะห์ทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการและความเห็นผู้เชี่ยวชาญ ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหญิงยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ทในช่วงปลายพระชนม์ชีพเป็นเพียงการรักษาภาพลักษณ์ทางสังคม โดยทั้งสองพระองค์แยกประทับคนละส่วนภายในพระราชวังเดียวกัน การต้องแสดงออกถึงความสุข โดยเฉพาะในพิธีวันคล้ายวันราชิภิเษกสมรสครบ 50 ปี ถือเป็นภาระทางอารมณ์ที่หนักหน่วงต่ออดีตสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา เคส ฟาสเซอร์ นักประวัติศาสตร์ได้ระบุว่า ในหนังสือชีวประวัติว่า ลึกๆ แล้วเจ้าหญิงยูเลียนาทรง "รักเจ้าชายแบร์นฮาร์ทอย่างมาก" ฟาสเซอร์เป็นคนแรกที่ได้รับอนุญาตให้ดูจดหมายส่วนพระองค์ และระบุว่าเจ้าชายแบร์นฮาร์ทรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณพระนางยูเลียนาที่ช่วยให้พระองค์ไม่ต้องโดนต้องคดีจากเรื่องสินบนล็อกฮีท แต่เจ้าชายก็มีพฤติกรรมที่แสดงออกถึงความเบื่อหน่ายต่อชีวิตคู่ที่เงียบเหงาในพระราชวังซุสต์ไดก์ ซึ่งเป็นเหตุหนึ่งที่เจ้าชายทรงมีความสัมพันธ์อื้อฉาวนอกสมรส แต่ที่พระนางยูเลียนาทรงแสดงออกมาอย่างไม่มีการยับยั้งชั่งใจในการสัมภาษณ์ทางโทรทัศน์คือสัญญาณของพระอาการโรคสมองเสื่อมที่เริ่มรุนแรงมากขึ้น

### พระอาการประชวร
thumb|300px|พระนางยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ท เสด็จไปในงานวันพบปะผู้บริจาคขององค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988
ในกลาง ค.ศ. 1990 พระนางยูเลียนาประชวรด้วยพระโรคสมองเสื่อมอย่างเป็นทางการ ทำให้ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจได้น้อยลง และปรากฏพระองค์ต่อสาธารณชนน้อยลง ซึ่งแพทย์ประจำพระองค์ได้ถวายคำแนะนำให้รักษาพระอาการประชวรนี้ให้หายดีเสียก่อน หลังจากค.ศ. 1995 พระพลานามัยของพระนางเริ่มเสื่อมถอยลง การปรากฏตัวต่อสาธารณะของพระนางก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1998 ทรงประสบอุบัติเหตุสะโพกหักขณะทรงถ่ายภาพที่สวนเคอเคินฮอฟ และเนื่องจากพระราชธิดาทั้ง 4 ทรงเป็นห่วงด้วยเนื่องจากพระองค์ทรงมีพระชนมพรรษามากแล้ว ซึ่งพระองค์ต้องถูกแพทย์เฝ้าติดตามพระอาการตลอดเวลา เจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ ทรงพระราชทานสัมภาษณ์ผ่านทางโทรทัศน์ว่าสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาเริ่มทรงจำผู้ใดได้น้อยลง เนื่องจากเป็นอาการของโรคนี้

อดีตสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาปรากฏพระองค์ครั้งสุดท้ายต่อสาธารณะในวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 ในพิธีเสกสมรสของพระนัดดา เจ้าชายเมาริทส์แห่งออเรนจ์-นัสเซา ฟัน โฟลเลินโฮเฟิน กับมารี-เอแลน เอเจล่า มาริแลนน์ แวน เดอ เบริก สำนักงานประชาสัมพันธ์ของรัฐบาลได้ประกาศล่วงหน้าว่าเจ้าหญิงทรงมีอาการสับสนเฉียบพลันเป็นครั้งคราวหลังจากการผ่าตัดสะโพกที่จำเป็น เกิดข้อถกเถียงขึ้นว่า พระนางทรงรับศีลมหาสนิทซึ่งเป็นพิธีคาทอลิก แต่พระนางทรงเป็นโปรเตสแตนต์ในพิธีเสกสมรสของเจ้าชายเมาริทส์ในโบสถ์ การที่พระนางเสด็จไปรับแผ่นศีลจากบาทหลวง ถูกมองว่าเป็นการกระทำที่เกิดจาก ความหลงลืมหรือความไม่รู้ เนื่องจากภาวะสุขภาพทางสมองของพระนางในขณะนั้น ต่อมาบาทหลวงผู้ทำพิธีเสกศีลถูกพระคาร์ดินัลเอดริยานุส โยฮันเนส ซิโมนิสเรียกมาสอบสวน เนื่องจากประกอบพิธีฐานละเมิดกฎศาสนจักร และถือเป็นสัญญาณสุดท้ายที่บ่งบอกว่าพระองค์ไม่สามารถควบคุมการตัดสินใจในที่สาธารณะได้อีกต่อไป

เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 มีการออกแถลงการณ์ระบุว่า พระชนมายุของพระนางที่มากขึ้นทำให้พระนางไม่สามารถประกอบพระราชกรณียกิจอย่างเป็นทางการได้

ในบทสัมภาษณ์เนื่องในโอกาสวันคล้ายวันประสูติครบ 90 ชันษาของเจ้าชายแบร์นฮาร์ทในปี 2001 เจ้าชายทรงตรัสถึงพระมเหสี (เจ้าหญิงยูเลียนา) ว่า ในบางครั้งพระนางทรงจำใครไม่ได้อีกต่อไปแล้ว โดยทรงระบุว่า "อาจกล่าวได้ว่าความทรงจำของพระนางนั้นเป็นศูนย์" นอกจากนี้ ยังมีการเปิดเผยว่าบางครั้งพระนางจะเสด็จออกจากบริเวณพระราชวังซุสต์ไดก์ โดยรถตู้เพื่อเที่ยวชมพื้นที่รอบๆ และไม่กี่ปีก่อนสิ้นพระชนม์ พระนางทรงถูกแอบถ่ายโดยช่างภาพจากนิตยสารกอสซิปชื่อ Weekend ซึ่งภาพดังกล่าวกลายเป็น ภาพถ่ายในที่สาธารณะภาพสุดท้าย ของเจ้าหญิงยูเลียนา"

หลังจากการประสูติของเจ้าหญิงกาตารีนา-อามาลียาเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2003 ทำให้เนเธอร์แลนด์มีราชวงศ์ถึงสี่รุ่นที่ยังมีชีวิตอยู่พร้อมกันเป็นครั้งแรกในรอบ 163 ปี

หลังจากทรงประทับพักรักษาตัวอยู่บนพระแท่นบรรทมหลายสัปดาห์เนื่องจากพระปัปผาสะอักเสบ พระพลานามัยของพระนางก็ทรุดโทรมลงอย่างมากในวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2004 เช้าวันรุ่งขึ้นไม่นานก่อนหกโมงเช้า พระนางสวรรคตในขณะบรรทม โดยมีพระราชธิดาสามพระองค์แรกประทับอยู่เคียงข้าง สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2004 ด้วยพระชนมพรรษา 94 พรรษา ซึ่งสวรรคตลงวันเดียวกับ เอ็มมาแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ พระราชอัยยิกา ตามพระราชประสงค์ของพระนาง พระบรมศพประดิษฐานไว้ในห้องพระอักษรเดิมของพระนางที่ด้านหลังของพระราชวังซุสต์ไดก์ พระปนัดดาองค์ที่สองของพระนาง เคลาส์-คาร์ซีมีร์ ประสูติในวันถัดจากวันที่พระนางสวรรคต

### พระราชพิธีฝังพระบรมศพ
[right|thumb|พระราชรถอัญเชิญพระบรมศพสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาไปยังโบสถ์[นิวเวอร์แคร์ก เมืองเดลฟท์ ค.ศ. 2004]]
right|thumb|พระราชพิธีฝังพระบรมศพสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา
right|thumb|วีดีโอการเคลื่อนพระบรมศพ
ตั้งแต่วันที่ 25 ถึง 28 มีนาคม พสกนิกรดัตช์มีโอกาสได้เข้าเฝ้าฯ ถวายอาลัย สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาเป็นครั้งสุดท้าย โดยมีผู้คนเกือบ 50,000 คนร่วมเดินขบวนผ่านพระบรมศพของพระนาง พิธีฝังพระบรมศพจัดขึ้นเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2004 ณ สุสานราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา โบสถ์นิวเวอร์แคร์ก ทหารเก้าพันนายเดินขบวนหรือยืนเรียงรายตามเส้นทางยาวสิบสี่กิโลเมตรระหว่างพระราชวังนูร์เดนเดและโบสถ์นิวเวอร์แคร์ก เมืองเดลฟท์ ตามพระราชประสงค์ของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาโดยตรง พระราชพิธีนี้จึงไม่มีผู้ชายเป็นผู้นำ ศาสนจารย์สายเรมอนสแตรนต์ เวลเม็ต ฮูดิก-เซเมจน์ส เดอ ฟริส ฟาน โดสเบิร์ก ผู้เป็นที่ปรึกษาด้านศาสนศาสตร์ของพระนางในระหว่างที่ทรงยังมีชีวิตอยู่ ได้รับเลือกให้เป็นผู้ประกอบพิธี ตามพระราชประสงค์ของพระนาง ทรงให้เจ้าหญิงคริสตินา พระราชธิดาองค์เล็กทรงขับร้องเพลง *It's a gift to be simple* ท่ามกลางเสียงเพลง "มอร์นิงมูด" ของเอ็ดวัด กริกก์โลงพระศพที่บรรจุพระบรมศพเสด็จเคลื่อนลงบันไดไปยังสถานที่พักผ่อนสุดท้ายของพระนาง

นับตั้งแต่พิธีฝังพระบรมศพ เจ้าหญิงยูเลียนาจึงได้รับการเรียกขานอย่างเป็นทางการอีกครั้งว่า 'สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา'

หลังจากทราบข่าวการสวรรคต ลีโอ โวรแมน ได้เขียนบทกวีว่า

**ความสูงส่ง**

"แด่ผู้ที่ไม่เคยถือพระองค์ว่าสูงส่ง
ผู้คนจึงรักพระองค์ตลอดชั่วพระชนม์ชีพ
และในยามนี้ มิใช่เพียงหลังม่านเมฆ
หรือประตูทองคำ
แต่พระองค์ยังทรงสถิตอยู่
ในดวงใจของทวยราษฎร์สืบไป
โอ้... การได้ปกครองโดยปราศจากอำนาจ
เพื่อเป็นดั่งปราการคุ้มกันแก่ผู้ที่ไม่อาจปกป้องตนเอง
ช่างเป็นความสง่างามที่เปี่ยมด้วยความเป็นมนุษย์และอ่อนโยนถึงเพียงนี้
หากตัวข้าพเจ้าเองจะเรียนรู้สิ่งนี้ได้บ้าง!"

สื่อถึงบุคลิกของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาที่ทรงไม่นิยมพิธีรีตองและทรงใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ทำให้เข้าถึงหัวใจประชาชนได้มากกว่าการใช้อำนาจปกครอง ทรงครองใจคนด้วยความดีและความเมตตา แทนที่จะใช้พระราชอำนาจทางการเมืองหรือการบังคับ และทรงความสง่างามที่เกิดจากความติดดินของพระนาง

เจ้าชายแบร์นฮาร์ท พระสวามีของพระนางยูเลียนา สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุ 93 พรรษา ในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2004 พระศพของพระองค์ถูกฝังไว้เคียงข้างพระศพของพระนางยูเลียนา

สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนามักทรงใช้พระนามแฝงว่า "ฟัน บือเริน" ในการจองร้านอาหาร

ในค.ศ. 2009 ได้มีการจัดนิทรรศการพระบรมสาทิสลักษณ์ของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและสิ่งของในพระชนม์ชีพ ณ พระราชวังเฮตลู เพื่อรำลึกถึงวันครบรอบ 100 ปีวันคล้ายวันพระราชสมภพ

## รายได้และพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์
thumb|เจ้าหญิงยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ ในค.ศ. 1937
ตั้งแต่พระชนมายุ 18 พรรษา พระนางยูเลียนาทรงได้รับรายได้ประจำปีจากรัฐปีละ 200,000 กิลเดอร์ ในสมัยระหว่างสงครามยามที่ประเทศประสบความยากลำบาก พระนางยูเลียนาได้ทรงสละเงินปีส่วนหนึ่งในสิบของรายได้ตามรัฐธรรมนูญหลายครั้ง ซึ่งต่อมาเงินส่วนนั้นได้ถูกเก็บไว้เพื่อกิจการรัฐเนเธอร์แลนด์ ครั้งแรกทรงสละราชทรัพย์ในค.ศ. 1927 ตามคำกล่าวของเบอร์นาร์ด โวลเดอริงค์ อดีตหัวหน้าหอจดหมายเหตุแห่งราชวงศ์ พระนางแทบไม่ได้ทรงสะสมทรัพย์สินใดๆ เลยก่อนวันคล้ายวันพระราชสมภพครบรอบ 18 พรรษาของพระนาง

พระนางยูเลียนาได้ทรงบริจาคพระราชทรัพย์จำนวนมากให้กับคณะกรรมการวิกฤตแห่งชาติ ซึ่งทรงเป็นประธานกิตติมศักดิ์ ในค.ศ. 1932 พระนางทรงได้ทรงบริจาคพระราชทรัพย์ 60,000 กิลเดอร์ ในปีต่อมาทรงบริจาค 50,000 กิลเดอร์ และในค.ศ. 1933 ทรงบริจาค 150,000 กิลเดอร์ ในค.ศ. 1934 เจ้าหญิงยูเลียนาได้ทรงสละสิทธิ์ในมรดกของพระบิดาซึ่งสิ้นพระชนม์ในปีนั้น เนื่องจากทำให้หนี้สินของพระนางมีมากกว่าราชทรัพย์ที่ทรงมีอยู่ เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1937 การถือครองกลุ่มสินทรัพย์ทางการเงินของพระนางมีมูลค่าประมาณ 350,000 กิลเดอร์

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1938 มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญระบุว่า เจ้าหญิงยูเลียนาจะทรงได้รับรายได้ประจำปีจากรัฐ ปีละ 200,000 กิลเดอร์ จนกว่าพระนางจะขึ้นครองราชย์ ส่วนเจ้าชายแบร์นฮาร์ท พระสวามี ก็จะทรงได้รับเงินปีจำนวนเดียวกัน หากพระนางตกพุ่มหม้าย พระนางจะมีสิทธิ์ได้รับเพียงเงินส่วนของพระสวามีจนกว่าพระนางจะขึ้นครองราชย์เท่านั้น

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1941 ทรัพย์สินของพระนางในดินแดนที่เยอรมันยึดครองถูกยึดโดยผู้ยึดครองชาวเยอรมัน หลังสงคราม พระราชทรัพย์ประมาณ 450,000 กิลเดอร์ถูกกู้คืนจากทรัพย์สินของพระนางยูเลียนาและเจ้าชายแบร์นฮาร์ทที่ถูกเยอรมันยึดไป โดยส่วนใหญ่ถูกจ่ายคืนให้กับพระนางยูเลียนา
thumb|left|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ในพิธีครองราชย์ ค.ศ. 1948
สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงเป็นทายาทเพียงหนึ่งเดียวหลังพระราชชนนีสวรรคต ค.ศ. 1962 สามปีต่อมา เงินบำนาญของเจ้าหน้าที่ราชสำนักที่เกษียณอายุแล้วได้รับการเพิ่มขึ้น 15% เนื่องจากการซื้อหุ้นคืนจากกองทุนส่วนพระองค์ของพระนางยูเลียนา รายได้ของพระนางจากเขตพระราชฐาน Kroondomein I ในช่วงปี 1960-1966 นั้นอยู่ที่ 750,000 ถึง 900,000 กิลเดอร์ต่อปี ในปี 1966 ค่าใช้จ่ายด้านบุคลากรของพระนางมีจำนวน 3.7 ล้านกิลเดอร์ ในปีนั้นมีบุคลากรในราชสำนัก 279 คน ประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ราชสำนัก 13 คน และเจ้าหน้าที่อื่นๆ อีก 266 คน ซึ่งในจำนวนนี้ 46 คนเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายบำรุงรักษา

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1966 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงบริจาคศาลาคูเปิล ฟาน ฟาเคิล ให้แก่รัฐบาลเนเธอร์แลนด์โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ ข้อดีคือ รัฐบาลเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการบูรณะครั้งใหญ่ของอาคารสวนเดิม ในขณะที่พระนางยูเลียนายังคงมีสิทธิ์ในการใช้งานอาคารดังกล่าว

เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 รายการโทรทัศน์เกี่ยวกับราชวงศ์ออเรนจ์ ซึ่งออกอากาศทางช่อง NBC ของอเมริกา อ้างว่าสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาเป็นสตรีที่ร่ำรวยที่สุดในโลก หนังสือพิมพ์ *[[เดอเทเลกราฟ]]* รายงานวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1967 ว่าทรัพย์สินของพระนางยูเลียนามีมูลค่าเกินสองพันล้านกิลเดอร์ อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1968 ฝ่ายบัญชีของพระนางยูเลียนาแจ้งต่อคณะกรรมการของรัฐบาลว่าทรัพย์สินของพระนางมีมูลค่า "เพียง" แปดสิบล้านกิลเดอร์เท่านั้น การลงทุนส่วนใหญ่ขาดทุนหรือไม่ทำกำไร ส่วนพอร์ตการลงทุนในหลักทรัพย์สร้างรายได้ประมาณ 1.5 ล้านกิลเดอร์ต่อปีในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา อสังหาริมทรัพย์ประกอบด้วยพระราชวังซุสต์ไดก์ พระราชวังลองฟอร์เฮาท์ ตำหนักหลายแห่งใกล้ซุสต์ไดก์และในกรุงเฮก (รวมถึงอาคารที่ นูร์เดนเด 66) ที่ดินลันต์คุต เดอ ฮอร์สเติน และที่ดินหลายแห่งในเวลูเว อย่างไรก็ตาม เนื่องจากค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาสูง พระนางยูเลียนาจึงทรงใช้ทรัพย์สินส่วนพระองค์ไปประมาณ 2.5 ล้านกิลเดอร์ต่อปีเป็นเวลาหลายปี ระหว่างปี 1961 ถึง 1966 มีการกล่าวอ้างว่าพระนางยูเลียนาได้บริจาคราชทรัพย์จากคอลเลกชันส่วนพระองค์มากกว่าสิบล้านกิลเดอร์ ตัวอย่างเช่น พระนางยูเลียนาทรงได้ริเริ่มปรับขึ้นเงินเดือนช้าราชสำนักของพระนางให้เทียบเท่ากับข้าราชการพลเรือน ส่งผลให้มีการบริจาคเงินประจำปีไปจำนวน 1.4 ล้านกิลเดอร์
thumb|เครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งเนเธอร์แลนด์
เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1966 คณะรัฐมนตรีได้เสนอร่างกฎหมายเพื่อเพิ่มรายได้ประจำปีสำหรับประมุขแห่งรัฐจาก 2.5 ล้านกิลเดอร์เป็น 5.2 ล้านกิลเดอร์ ตามที่คณะรัฐมนตรีระบุ พระนางยูเลียนาทรงต้องการรายได้จริง ๆ ถึง 6 ล้านกิลเดอร์ แต่รัฐมนตรีเชื่อว่าพระนางสามารถจ่ายได้เฉลี่ย 800,000 กิลเดอร์จากรายได้จากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ จำนวนเงินที่เสนอรวมถึง 450,000 กิลเดอร์ สำหรับการบำรุงรักษาและค่าจ้างพนักงานของพระราชวังซุสต์ไดก์ ซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ส่วนตัวของพระนางยูเลียนา ข้อสันนิษฐานที่ผิดพลาดคือ จำนวนเงินเหล่านี้หมายถึงเฉพาะรายได้ส่วนพระองค์ของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาเท่านั้น ข้อเสนอดังกล่าวได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักในสื่อของเนเธอร์แลนด์ ซึ่งชี้ให้เห็นถึงรายงานจากต่างประเทศที่ระบุว่าพระนางยูเลียนาเป็นหนึ่งในสตรีที่ร่ำรวยที่สุดในโลก สุดท้ายแล้ว การตัดสินใจถูกเลื่อนออกไป

ในช่วงทศวรรษ 1960 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาได้ทรงก่อตั้งมูลนิธิหลายแห่งที่เข้าซื้อทรัพย์สินที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ต่างๆ ของพระนาง มูลนิธิเรกาเลีย ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1968 ได้รับเครื่องราชกกุธภัณฑ์ (ลูกโลกประดับกางเขน คทา มงกุฎ) และเครื่องประดับของผู้เสวยราชย์มาไว้ในครอบครอง มูลนิธิหอจดหมายเหตุได้เข้าครอบครองแหล่งข้อมูลที่เก็บรักษาไว้ในหอจดหมายเหตุของราชวงศ์ มูลนิธิอนุรักษ์สิ่งของทางประวัติศาสตร์แห่งราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1972 ได้รับมอบสิ่งของสะสมในพิพิธภัณฑ์ภายในพระราชวังและหอจดหมายเหตุของราชวงศ์ ในค.ศ. 1992 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาได้ทรงบริจาคอาคารหอจดหมายเหตุและห้องสมุดของราชวงศ์ให้แก่มูลนิธิดังกล่าว นอกจากนี้ พระนางยังทรงบริจาคราชทรัพย์จำนวนหนึ่งซึ่งทำให้สามารถเริ่มการบูรณะอาคารหลังนี้ในช่วงทศวรรษ 1990 ซึ่งสร้างขึ้นตั้งแต่ปลายศตวรรษที่สิบเก้า 
thumb|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาและเจ้าหญิงเบียทริกซ์ กรุงอัมสเตอร์ดัม ค.ศ. 1968
ตามกฎหมายเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1968 สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาทรงได้รับเงินรายปีจำนวน 4,750,000 กิลเดอร์ย้อนหลังตั้งแต่ปี ค.ศ. 1966 สำหรับตัวพระนางเองและเจ้าหน้าที่ในราชสำนัก ตามกฎหมายเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1970 การจัดสรรเงินทุนได้เปลี่ยนแปลงไป และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1971 เป็นต้นไป พระนางยูเลียนาทรงได้รับเงิน 750,000 กิลเดอร์ต่อปีสำหรับพระนางเอง ตามระเบียบการเงิน ค.ศ. 1972 พระราชบัญญัติทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ค.ศ. 1963 ถูกยกเลิก ซึ่งหมายความว่าสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาไม่ทรงได้รับทรัพย์ส่วนเกินใด ๆ จากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์อีกต่อไป อย่างไรก็ตาม พระนางได้เก็บรักษาราชทรัพย์ส่วนเกินจากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ที่จัดตั้งขึ้นในค.ศ. 1959 ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์" ตั้งแต่ ค.ศ. 1973 แต่พระนางก็ต้องทรงแบบรับผลที่ตามมาหากธุรกิจประสบความล้มเหลว และกำไรถือเป็นส่วนหนึ่งของรายได้พระนางต้องเสียภาษีด้วย

ในช่วงปลายค.ศ. 1970 พระนางยูเลียนาได้ขายพระราชวังซุสต์ไดก์และที่ดินโดยรอบให้แก่รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ในราคา 4.2 ล้านกิลเดอร์พอดี สาเหตุเป็นเพราะค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาประจำปีจะสร้างภาระหนักเกินไปต่อทรัพย์สินของพระนางยูเลียนา พระนางจึงทรงจัดการให้พระนางเองและพระสวามีสามารถประทับในพระราชวังต่อไปได้จนกว่าจะสิ้นพระชนม์โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ในค.ศ. 1971 พระนางทรงขายสตัดเฮาเดอร์ลิกโฮฟในเลวาร์เดิน ไปจำนวน 285,000 กิลเดอร์ ในค.ศ. 1983 พระนางทรงขายอาคารนูร์เดนเด 66 ในกรุงเฮก ให้กับเจ้าชายวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ พระราชนัดดา ในราคา 750,000 กิลเดอร์ ในช่วงทศวรรษ 1980 รัฐบาลเนเธอร์แลนด์จ่ายเงินให้พระนางยูเลียนาประมาณ 20 ล้านกิลเดอร์ เพื่อซื้อทรัพย์สินภายในพระราชวังสามแห่ง (เฮต ลู, นอร์เดนเดอ และฮุยส์ เทน บอช) ในช่วงต้นปี 1990 พระนางทรงขายพระราชวังลองฟอร์เฮาท์ ให้แก่เทศบาลนครเฮกในราคา 4.5 ล้านกิลเดอร์

ยังไม่มีการเปิดเผยจำนวนทรัพย์สินที่พระนางยูเลียนาทรงเหลือไว้หลังสวรรคต แต่จากข้อมูลของรายการโทรทัศน์ เซมบลา ระบุว่า พระราชธิดาองค์เล็กทั้งสามพระองค์ของพระนางจะทรงประหยัดภาษีมรดกได้รวมกันอย่างน้อย 8.8 ล้านยูโร หากทรงบริจาคผลงานศิลปะและเฟอร์นิเจอร์ของพระนางยูเลียนาให้แก่รัฐบาลเนเธอร์แลนด์

## พระอิสริยยศ

พระนางยูเลียนาทรงมีพระอิสริยยศเต็มก่อนอภิเษกสมรส คือ *เฮอร์รอยัลไฮเนส* เจ้าหญิงยูเลียนา หลุยส์ เอ็มมา มารี วิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์-นัสเซา ดัชเชสแห่งเมคเลินบวร์ค ฯลฯ

ในรัชสมัยของพระนางยูเลียนา พระนางทรงดำรงตำแหน่งต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับความเป็นพระมหากษัตริย์ ดังต่อไปนี้:
* ดัชเชสแห่งเมคเลินบวร์ค
* มาร์เชอเนสแห่งเวียร์
* มาร์เชอเนสแห่งฟลิสซิงเงิน
* เคานท์เตสแห่งคัทเซนเอลโบเกิน, เวียนเดิน, ดีซ, ชปีเกลแบร์ก, บือเริน, เลียร์ดัมและคูเลิมบอร์ค
* ไวส์เคานท์เตสแห่งแอนต์เวิร์ป
* บารอนเนสแห่งเบรดา, ดีสต์, ไบล์สไตน์, เมืองคราฟ, ลันท์ ฟัน เคาว์ก, ไอเซิลสไตน์, คราเนินด็องก์, ไอนด์โฮเฟิน, ลีสเฟลท์, เฮอร์สตัล, วาสเทิน, อาร์เลย์ และโนเซอรัว
* เลดีแห่งอาเมิลลันท์
* เลดีแห่งบอร์คูโล, ลิคเตินฟอร์เดอ, เฮิตเอาเดอโล, เคร์เทราเดินแบร์ก, คลึนเดิร์ท, เซเฟินแบร์เคิน, โฮเคอ เอน ลาเคอ สวาเลอเวอ, นาลด์ไวก์, เฮาท์ไรก์ เอน โพลาเนิน, ซินต์-มาร์เตินส์ไดก์, ซูสต์, บาร์น, เอมบรัคเคอ, วิลเลิมสตัด, สเตนแบร์เคิน, อัมต์ มอนต์ฟอร์ต, แซ็งต์วิต, บึทเคินบาค, ดาสบวร์ค, เทิร์นเฮาท์และเบอซ็องซง

สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา พระราชชนนีของพระนาง ได้ออกพระราชกฤษฎีกาอนุญาตให้เจ้าหญิงทรงสามารถรับเอาตำแหน่งเจ้าชายของพระสวามี (พระบิดาของยูเลียนา) ตามธรรมเนียม แต่มีเงื่อนไขว่า 'ต้องใส่ชื่อยศเดิม' ของพระนาง (ในฐานะเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์เมคเลินบวร์ค) ไว้ข้างหน้าก่อนเสมอ พระราชกฤษฎีกามีผลบังคับใช้เมื่อเจ้าหญิงทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรส และทรงเปลี่ยนพระยศและฐานะเต็มรูปแบบเป็น *เฮอร์รอยัลไฮเนส* เจ้าหญิงยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์-นัสเซา ดัชเชสแห่งเมคเลินบวร์ค เจ้าหญิงแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ ฯลฯ

หลังจากขึ้นครองราชย์ พระอิสริยยศอย่างเป็นทางการของพระนางยูเลียนาคือ "เฮอร์มาเจสตี ยูเลียนา สมเด็จพระราชินีนาถแห่งเนเธอร์แลนด์ เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์-นัสเซา ดัชเชสแห่งเมคเลินบวร์ค เจ้าหญิงแห่งลิพเพอ-บีสเทอร์เฟ็ลท์ ฯลฯ ฯลฯ ฯลฯ" เมื่อทรงสละราชสมบัติ พระองค์ก็ทรงกลับมาใช้พระยศและฐานะเดิมก่อนทรงครองราชย์

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์
### เครื่องราชอิสริยาภรณ์เนเธอร์แลนด์
thumb|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ และเจ้าชายแบร์นฮาร์ทในวันเจ้าชาย ค.ศ. 1973 ทรงเครื่องราชอิสริยาภรณ์สิงโตเนเธอร์แลนด์
* 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์สิงโตเนเธอร์แลนด์ (ค.ศ. 1927)
* 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์สุวรรณราชสีห์แห่งราชวงศ์นัสเซา 
* 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งราชวงศ์ออเรนจ์ 
* 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญจอห์นแห่งเนเธอร์แลนด์ 
* 80px เหรียญเกียรติคุณกาชาดแห่งเนเธอร์แลนด์ 
* 80px เหรียญที่ระลึกเนื่องในโอกาสครบรอบวันราชิภิเษกสมรสปีที่ 25 ในปี ค.ศ. 1926
* 80px เหรียญที่ระลึกพระราชพิธีอภิเษกสมรส ค.ศ. 1937 
* 80px เหรียญที่ระลึกพระราชพิธีขึ้นครองราชย์ ค.ศ. 1948 
* 80px เหรียญที่ระลึกเนื่องในโอกาสครบรอบวันราชิภิเษกสมรสปีที่ 25 ค.ศ. 1962
* 80px เหรียญที่ระลึกพระราชพิธีอภิเษกสมรส ค.ศ. 1966 
* 80px เหรียญที่ระลึกพระราชพิธีขึ้นครองราชย์ ค.ศ. 1980 
### เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ
[thumb|300px|สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ และเจ้าชายแบร์นฮาร์ท ทรงต้อนรับประธานาธิบดี[เยอรมนีตะวันตก กุสทัฟ ไฮเนอมัน และภริยา ซึ่งเดินทางเยือนเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1969 สมเด็จพระราชินีนาถทรงเครื่องอิสริยาภรณ์เกียรติคุณแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ส่วนไฮเนอมันประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์สิงโตเนเธอร์แลนด์]]
* 25px เมคเลินบวร์ค :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎเวนด์ 
*  :
** 80px ลีเจียนออฟเมอริต 
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์นายพลซาน มาร์ติน ผู้ปลดปล่อย 
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์เลออปอล 
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ดาวกางเขนใต้ 
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์เมฆมงคล 
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์เกียรติคุณแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี 
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไอยรา 
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งดัวร์เต, ซานเชซ และเมยา 
* 25px จักรวรรดิเอธิโอเปีย  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์โซโลมอน 
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์กุหลาบขาวแห่งฟินแลนด์ 
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ 
* 25px ราชอาณาจักรกรีซ  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์ผู้ไถ่บาป 
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เทอร์ 
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์รอยัลวิกตอเรียนเชน 
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ฟรังซิสโก โมราซัน
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย
* 25px จักรวรรดิอิหร่าน  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชวงศ์ปาห์ลาวี 
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสาธารณรัฐอิตาลี
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งไอวอรีโคสต์
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนมงกุฎ
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ดารายูโกสลาฟ
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งความกล้าหาญ
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแอฟริกา
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ผู้บุกเบิกแห่งไลบีเรีย
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎโอ๊ก
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์นกอินทรีแอซเท็ก
* 25px ราชอาณาจักรเนปาล  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์เนปาล ประตาป ภาสกระ 
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันรุ่งโรจน์ โอจาสวี ราชญาญ 
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์รูเบน ดาริโอ
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญโอลาฟ
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณแห่งสาธารณรัฐออสเตรีย
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์มานูเอล อามาดอร์ เกร์เรโร
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ดวงอาทิตย์แห่งเปรู
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์อินทรีขาว
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งโรมาเนีย
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์พระเจ้าการ์โลสที่ 3
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ดารา
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์ (ร.ม.ภ.) (ประเทศไทย)
** 80px เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ฝ่ายใน (ม.จ.ก.)  (ประเทศไทย)
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์อิสรภาพ (ตูนีเซีย)
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งผู้ปลดปล่อย
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์เซราฟีม

## ราชตระกูล





## อ้างอิง
### หมายเหตุ

### เชิงอรรถ

### ชีวประวัติและหนังสืออ้างอิง
*
* Cees Fasseur, *Juliana & Bernhard. Verhaal van een huwelijk. De jaren 1936-1956*, Amsterdam, 2008
* 
* 
* Dik van der Meulen, *Ter Herinnering, Juliana & Bernhard*. Amsterdam, 2014
*
* 
* 
* 
* Jolande Withuis, *Juliana's vergeten oorlog*. Amsterdam, 2014
* Jolande Withuis, *Juliana. Vorstin in een mannenwereld*, Amsterdam, 2016
* 
* Oostindie, G. and Klinkers, I. (2001) *Het Koninkrijk inde Caraïben: een korte geschiedenis van het Nederlandse dekolonisatiebeleid 1940–2000*. Amsterdam: Amsterdam University Press.
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## เว็บไซต์อ้างอิง

*Queen Juliana (1909-2004) at the Dutch Royal House website
*Netherlands Coronation (1948), newsreel on the British Pathé YouTube Channel
* 

หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
หมวดหมู่:รัชทายาทเนเธอร์แลนด์โดยสันนิษฐาน
หมวดหมู่:สมเด็จพระราชินีนาถ
หมวดหมู่:บุคคลจากเดอะเฮก
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ร.ม.ภ.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.จ.ก. (ฝ่ายใน)
หมวดหมู่:ราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา
หมวดหมู่:ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่เป็นสตรี
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากโรคปอดบวม
หมวดหมู่:ตระกูลเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ผู้ทรงสละราชสมบัติ
หมวดหมู่:เลดีออฟเดอะการ์เตอร์
หมวดหมู่:เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์
หมวดหมู่:การให้เอกราช
หมวดหมู่:พระราชธิดาในสมเด็จพระราชินีนาถ