ข้อบังคับและใบอนุญาตประกอบวิชาชีพด้านวิศวกรรม

**ข้อบังคับและใบอนุญาตประกอบวิชาชีพด้านวิศวกรรม** ได้รับการกำหนดขึ้นโดยเขตอำนาจต่าง ๆ ทั่วโลก เพื่อส่งเสริมชีวิต สวัสดิการประชาชน ความปลอดภัย ความอยู่เย็นเป็นสุข สิ่งแวดล้อม และผลประโยชน์อื่นของสาธารณชน รวมทั้งเพื่อกำหนดกระบวนการออกใบอนุญาตที่วิศวกรต้องผ่านเพื่อให้ได้รับการอนุญาตประกอบวิชาชีพด้านวิศวกรรม และสามารถให้สินค้าและบริการทางวิชาชีพต่อสาธารณชนได้

เช่นเดียวกับวิชาชีพและกิจกรรมอื่นอีกมาก วิชาชีพวิศวกรรมมักเป็นกิจกรรมที่มีข้อจำกัด ในทำนองเดียวกัน เขตอำนาจที่ออกใบอนุญาตตามสาขาวิศวกรรมเฉพาะมีการกำหนดขอบเขตของแต่ละสาขาไว้อย่างรอบคอบ เพื่อให้ผู้ประกอบวิชาชีพเข้าใจในสิ่งที่ตนมีความสามารถและความเชี่ยวชาญที่สามารถทำได้

วิศวกรที่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพได้รับความรับผิดชอบอย่างถูกกฎหมายต่อผลงาน หรือผลิตภัณฑ์ หรือโครงการทางวิศวกรรม (โดยทั่วไปผ่านการประทับตราหรือแสตมป์บนเอกสารการออกแบบที่เกี่ยวข้อง) ตามที่กฎหมายวิศวกรรมส่วนท้องถิ่นกำหนด ข้อบังคับกำหนดว่าเฉพาะวิศวกรที่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเท่านั้นที่สามารถลงนาม หรือประทับตราหรือแสตมป์บนเอกสารเทคนิค เช่น รายงาน แผนงาน ภาพวาดเส้นทางวิศวกรรม และการคำนวณเพื่อการศึกษาประมาณค่าหรือการประเมินมูลค่า รวมถึงการวิเคราะห์การออกแบบ การซ่อมบำรุง การให้บริการ การบำรุงรักษา หรือการควบคุมดูแลของผลงาน กระบวนการ หรือโครงการทางวิศวกรรม ซึ่งในกรณีที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยสาธารณะ ทรัพย์สิน หรือสวัสดิการประชาชน รัฐบาลและสาธารณชนเชื่อมั่นในวิศวกรที่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพว่าปฏิบัติหน้าที่ด้วยความสามารถอย่างเหมาะสม ในหลายพื้นที่ของโลก วิศวกรที่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพอาจใช้ตำแหน่งที่ได้รับการคุ้มครอง เช่น **วิศวกรมืออาชีพ** **วุฒิวิศวกร**หรือ**วิศวกรชาร์เตอร์** หรือเพียงแค่*วิศวกร*

## ในประเทศไทย
**ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุมใน[[ประเทศไทย]]** เป็นใบอนุญาตให้บุคคลประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม ออกโดยสภาวิศวกร เริ่มต้นในประเทศไทยครั้งแรกตามพระราชบัญญัติวิชาชีพวิศวกรรม พ.ศ. 2505 ปัจจุบันบังคับใช้ตามพระราชบัญญัติวิศวกร พ.ศ. 2542 ประกอบด้วยสาขาวิศวกรรมควบคุม ได้แก่ วิศวกรรมโยธา วิศวกรรมไฟฟ้ากำลัง วิศวกรรมไฟฟ้าสื่อสาร วิศวกรรมเครื่องกล วิศวกรรมอุตสาหการ วิศวกรรมเหมืองแร่ วิศวกรรมเคมี และวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม

### ประวัติ
ใน พ.ศ. 2505 ได้มีการประกาศบังคับใช้พระราชบัญญัติวิชาชีพวิศวกรรม พ.ศ. 2505 กำหนดให้ผู้ประกอบวิชาชีพวิศวกรรม ต้องมีใบอนุญาต แบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ ภาคีวิศวกร สามัญวิศวกร และวุฒิวิศวกร ซึ่งใบอนุญาตจะออกให้สำหรับผู้ที่มีอายุไม่น้อยกว่า 20 ปีบริบูรณ์ โดยมีคณะกรรมการควบคุมการประกอบวิชาชีพวิศวกรรม (ก.ว.) เป็นผู้พิจารณาออกใบอนุญาต สำหรับ ก.ว. จะมีสำนักงานภายใต้การกำกับดูแลของสำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย มีปลัดกระทรวงมหาดไทย เป็นประธาน ก.ว.

ในระยะแรกมีการกำหนดวิชาชีพวิศวกรรมควบคุมไว้ 5 สาขาวิชาคือ วิศวกรรมโยธา วิศวกรรมเครื่องกล วิศวกรรมไฟฟ้า วิศวกรรมอุตสาหการ และวิศวกรรมเหมืองแร่

ต่อมาใน พ.ศ. 2542 ได้มีการประกาศบังคับใช้พระราชบัญญัติวิศวกร พ.ศ. 2542 กำหนดให้การออกใบอนุญาตเป็นอำนาจหน้าที่ของสภาวิศวกร ซึ่งในปัจจุบันสาขาวิศวกรรมควบคุมประกอบไปด้วย 7 สาขาวิชา (ที่ต้องออกใบอนุญาต) ได้แก่
(1) วิศวกรรมโยธา
(2) วิศวกรรมเหมืองแร่
(3) วิศวกรรมเครื่องกล
(4) วิศวกรรมไฟฟ้า
(5) วิศวกรรมอุตสาหการ
(6) วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม
(7) วิศวกรรมเคมี

### ประเภท
ผู้ประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม แต่ละสาขาแบ่งเป็น 4 ระดับ คือ 
# วุฒิวิศวกร 
# สามัญวิศวกร
# ภาคีวิศวกร
# ภาคีวิศวกรพิเศษ

## เชิงอรรถและอ้างอิง

## ดูเพิ่มเติม
* ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ

## แหล่งข้อมูลอื่น
* พระราชบัญญัติวิศวกร พ.ศ. 2542 

วิศวกรรมควบคุม
หมวดหมู่:วิศวกรรมศาสตร์