open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
วัดราโมเช

**วัดราโมเช** หรือ **ราโมเชเกินปา** (, [ràmot͡ɕʰe kø̃̀pa]) หรือ **เสี่ยวเจาซื่อ** () เป็นวัดแห่งหนึ่งที่อยู่ในเมืองลาซ่า ทิเบต มักจะถูกเรียกรวมกับวัดโชคังซึ่งมีอีกชื่อเรียกว่าต้าเจาซื่อ (大昭寺) ว่าเป็น "สองเจาแห่งลาซ่า" (拉萨二昭)

วัดราโมเชสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 641 (ปีวัวเหล็กตามปฏิทินทิเบต) ตามตำนานเล่าว่า วัดสร้างขึ้นโดยเจ้าหญิงเหวินเฉิง ในปี ค.ศ. 1962 ได้ขึ้นทะเบียนโดยหน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญในเขตปกครองตนเอง และในปี ค.ศ. 2001 ก็ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญแห่งชาติ

วัดแห่งนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นวัดที่สำคัญที่สุดในลาซ่ารองจากวัดโชคัง วัดราโมเชตั้งอยู่ทางเหนือของลาซ่า ทางตะวันออกของพระราชวังโปตาลา และทางเหนือของวัดโชคัง พื้นที่วัดรวมกว่า 4,000 ตารางเมตร

ถือกันว่าวัดราโมเชเป็นวัดพี่น้องของวัดโชคัง ทั้งสองวัดสร้างขึ้นในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน ตามธรรมเนียมเชื่อว่าราโมเชสร้างขึ้นเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปโชโพรินโปเชที่ซึ่งเป็นที่สักการะยิ่งของชาวทิเบต ต่อมาหลังย้ายพระพุทธรูปโชโพรินโปเชไปประดิษฐานที่วัดโชคังแล้ว ที่ราโมเชได้อัญเชิญพระพุทธรูป โชโพมีเกยอโตเจ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ ว่ากันว่าแสดงพระโคตมพุทธเจ้าขณะมีพระชนมายุ 8 พรรษา สร้างขึ้นโดยพระวิศวกรรม และอัญเชิญมายังทิเบตโดยราชินี Bhrikuti แห่งเนปาล อย่างไรก็ตาม พุทธประติมานี้เสียหายอย่างหนักหลังถูกยุวชนแดงเข้าโจมตีในสมัยการปฏิวัติวัฒนธรรม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พุทธารามในทิเบต
หมวดหมู่:วัดในทิเบต
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในลาซ่า
เลาดาโมชัน

**เลาดาโมชัน** () ดำเนินการในชื่อ **เลาดา** หรือชื่อเดิม **อมิราแอร์** เป็นสายการบินราคาประหยัดสัญชาติออสเตรีย โดยมีสำนักงานใหญ่ที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย โดยสายการบินเป็นหนึ่งในสมาชิกของไรอันแอร์โฮลดิ้งตั้งแต่ปีค.ศ. 2018 นิกิ เลาดา อดีตแชมป์โลกฟอร์มูลาร์วัน ได้ถือหุ้นส่วนหนึ่งของอมิราแอร์ ก่อนถูกซื้อในปีค.ศ. 2016  

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2018 เลาดาเข้าซื้อกิจการของนิกิซึ่งเป็นสายการบินที่ก่อตั้งโดยนิกิ เลาดา จากนั้นอมิราแอร์เปลี่ยนมาให้บริการเที่ยวบินประจำแทน โดยในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020 เลาดาแอร์ถูกทดแทนด้วยเลาด้ายุโรป สายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติมอลตา  

## ประวัติ
[thumb|แอร์บัส เอ321-200 ของเลาดา โดยมีลวดลายชั่วคราวของ[แอร์เบอร์ลินในชื่อเลาดาโมชัน]]
เลาดาโมชันก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 2004 ในชื่อ**อมิราแอร์** โดยนักลงทุน รอนนี เพคชิค โดยสายการบินเริ่มดำเนินเที่ยวบินแบบเช่าเหมาลำไปยังจุดหมายปลายทางในยุโรปและเที่ยวบินระหว่างประเทศ

ในปีค.ศ. 2016 นิกิ เลาดาได้เข้าซื้อกิจการของสายการบิน แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น**เลาดาโมชัน** เลาดาให้บริการเที่ยวบินแบบเช่าเหมาลำจนถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 แล้วจึงเปลี่ยนมาให้บริการเที่ยวบินประจำแทน

เมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 2018 นิกิได้ตกลงที่จะขายสายการบินให้แก่เลาดาโมชัน โดยเครื่องบินทกลำของนิกิที่ถูกโอนย้ายเข้าฝูงบินของเลาดา

ในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2018 ไรอันแอร์ได้เข้าถือหุ้นของเลาดาโมชัน 24.9% โดยไรอันแอร์ตั้งใจที่จะเข้ามาสร้างผลกำไรภายในปีที่สามของการดำเนินงานด้วยเครื่องบิน 30 ลำ

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 เลาดาโมชันเปลี่ยชื่อเป็น**เลาดา**

ในช่วงปีค.ศ. 2020 เลาดาได้เริ่มปิดทำการฐานหลัก ๆ ของสายการบินเช่น ท่าอากาศยานเวียนนา, ท่าอากาศยานนานาชาติดึสเซิลดอร์ฟเป็นต้น

ในวันที่ 31 เดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 เลาดาได้เลิกดำเนินงานไปในที่สุด และกิจการทั้งหมดถูกโอนย้ายไปยังเลาดายุโรป

## จุดหมายปลายทาง
เลาดาให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลาย 38 แห่งในยุโรป, เอเชีย, และแอฟริกา ณ เดือนมิถุนายน 2020 เที่ยวบินเลาดาทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นการเช่าเครื่องบินภายใต้หมายเลขเที่ยวบินของไรอันแอร์

## ฝูงบิน
### ฝูงบินสุดท้าย
thumb|แอร์บัส เอ320-200
ก่อนการเลิกดำเนินงาน เลาดาเคยมีเครื่องบินในฝูงบินดังนี้:

	


## อ้างอิง

หมวดหมู่:ไรอันแอร์
หมวดหมู่:สายการบินต้นทุนต่ำ
หมวดหมู่:สายการบินสัญชาติออสเตรีย
หมวดหมู่:บริษัทออสเตรียที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2547
เทินมี สัมโภฏะ

**เทินมี สัมโภฏะ** (; ป. ค.ศ. 619 - คริสต์ศตวรรษที่ 7) เป็นบุคคลที่ตามธรรมเนียมทิเบตระบุว่าเป็นผู้ประดิษฐ์อักษรทิเบตเป็นคนแรกหลังจากที่พระเจ้าซงแจ็นกัมโปส่งไปศึกษาที่อินเดีย โดยอิงจากอักษรคุปตะ เขายังได้รับการยกย่องว่ารับใช้กษัตริย์ในฐานะเสนาบดีและผู้คอยคุ้มกันเจ้าหญิงสองพระองค์จากเนปาลและจีนเมื่อเดินทางไปยังทิเบตเพื่อเป็นพระมเหสีของพระเจ้าซงแจ็นกัมโป ความถูกต้องแท้จริงของตำนานนี้ถูกตั้งคำถาม

## ข้อมูลตามธรรมเนียม
เทินมีเป็นชื่อตระกูล ส่วนสัมโภฏะหมายถึง 'นักวิชาการ' (สัม) จากทิเบต (โภฏะ)  เขาถูกส่งไปอินเดียพร้อมกับนักเรียนทิเบตอีก 16 คนเพื่อศึกษาศาสนาพุทธ, สันสกฤต และศิลปะแห่งการเขียน ในบรรดาความสำเร็จมากมายของเขา เขายังเป็นผู้เขียนบทความสำคัญเกี่ยวกับไวยากรณ์ทิเบตจำนวน 6 บทความ ซึ่ง 2 บทความรวมอยู่ใน Tengyur และมีชื่อว่า (ในแบบไวลี) *lung ston pa la rtsa  ba sum cu pa* และ *rtags kyi 'jug pa* โดยอาจได้รับการแก้ไขใหม่โดยผู้อื่นในภายหลัง บทความสองฉบับที่เชื่อกันว่าเป็นผลงานของเขาอาจมีอายุย้อนหลังไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ข้อมูลบางแหล่งระบุว่าเขาถูกส่งไปที่อารามนาลันทาโดยเฉพาะ

R. A. Stein นักวิชาการ ระบุว่า 
:"ตามรายงานธรรมเนียมทิเบต พระเจ้าซงแจ็นกัมโปส่งชายหนุ่มจากตระกูลเทินมีหรือทูมี นามว่าสัมโภฏะ บุตร Anu (หรือ Drithorek Anu) ไปยังอินเดียใน ค.ศ. 632 เพื่อเรียนรู้ตัวอักษรพร้อมกับชายหนุ่มคนอื่น ๆ  แบบแผนที่เลือกคืออักษรกัศมีร์ อย่างไรก็ตาม พงศาวดารโบราณตุนหฺวางบันทึกไว้ใน ค.ศ. 655 ว่า 'ข้อความในกฎหมายถูกเขียนขึ้น' เป็นเรื่องน่าตกใจที่ตระหนักว่าภายในเวลาไม่กี่ทศวรรษ ไม่เพียงแต่จะมีการประดิษฐ์อักษรทิเบตขึ้นเท่านั้น แต่อักษรดังกล่าวยังถูกดัดแปลงให้เข้ากับภาษาทิเบตด้วยอักขรวิธีที่ซับซ้อน และใช้ในการเขียนเอกสารต่าง ๆ ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่ามีการกล่าวกันในเวลาต่อมาว่า เทินมียังเป็นผู้ประพันธ์ไวยากรณ์อันทรงภูมิปัญญาเกี่ยวกับแบบแผนอินเดีย"

## ความถูกต้องทางประวัติศาสตร์
ที่มาของอักษรทิเบตแบบชัดเจนนั้นมีข้อมูลอยู่น้อย ซึ่งดูเหมือนจะมีการพัฒนามาเป็นเวลานาน แม้จะไม่ถึงกับเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ยังคงเป็นเรื่องยากที่จะพิสูจน์การมีอยู่ของเทินมี สัมโภฏะ หรือแม้แต่การประดิษฐ์ระบบการเขียนใด ๆ ของเขา ข้อมูลแรกสุดเกี่ยวกับทิเบตอย่างพงศาวดารทิเบตเก่า ไม่ได้กล่าวถึงเทินมี สัมโภฏะ บทความที่ได้รับการยกย่องจากธรรมเนียมพุทธในเวลาต่อมา น่าจะรวบรวมขึ้นในช่วงหลายทศวรรษหลังรัชสมัยพระเจ้าซงแจ็นกัมโป

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* *The Clear Mirror: A Traditional Account of Tibet's Golden Age*. Sakyapa Sonam Gyaltsen, translated by McComas Taylor and Lama Choedak Yuthok. 1996. Snow Lion Publications, Ithaca, New York. . "Chapter 10: Minister Tonmi brings the alphabet from India, and King Songsten Gampo creates the Laws of the Ten Virtues", pp.&nbsp;99–110.

* *Sacred Scripts: A Meditative Journey Through Tibetan Calligraphy*. Authors - Tashi Mannox & Robin Kyte-coles, endorsed by H.H Dalai Lama. 2016. Mandala Publications, San Rafael, CA. . "A brief history of the Tibetan Writing Systems: King Songsten Gampo turned to Minister Thönmi Sambhoṭa to renovate the Tibetan writing systems and grammar", pp.&nbsp;3–12.

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
*

*

หมวดหมู่:ผู้คิดค้นระบบการเขียน
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 7
หมวดหมู่:ชาวทิเบต
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ทิเบต
หมวดหมู่:อักษรทิเบต
หมวดหมู่:พระสงฆ์จากนาลันทา
ทะเลคูมาโนะ

**ทะเลคูมาโนะ** () เป็นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิก อยู่ตอนเหนือของทะเลฟิลิปปิน ตั้งอยู่นอกชายฝั่งภูมิภาคคูมาโนะในคาบสมุทรคิอิซึ่งตั้งอยู่ทางตอนกลางของญี่ปุ่น

## อ้างอิง

คูมาโนะ
ทะเลเอ็นชู

**ทะเลเอ็นชู**  เป็นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิก ตั้งอยู่ในคาบสมุทรอิโรซากิในจังหวัดชิซูโอกะไปจนถึงแหลมไดโอะ จังหวัดมิเอะ ทะเลแห่งนี้ยังรู้จักในชื่อ "ทะเลโทโตมิ"  หรือ "ทะเลเท็นรีว" 

## อ้างอิง

เอ็นชู
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์จังหวัดชิซูโอกะ
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์จังหวัดมิเอะ
เอ็นชู
แคว้นอินาบะ

**แคว้นอินาบะ** () เป็นแคว้นเก่าของประเทศญี่ปุ่นที่ปัจจุบันเป็นส่วนตะวันออกของจังหวัดทตโตริ บางครั้งมีชื่อเรียกว่า **อินชู** () แคว้นอินาบะติดกับแคว้นฮาริมะ, โฮกิ, มิมาซากะ และทาจิมะ

เมืองหลวงเก่าและปราสาทประจำเมืองตั้งอยู่ที่เมืองทตโตริ และอูเบะจินจะได้รับเลือกเป็นศาลเจ้าชินโตหลัก (*[[อิจิโนมิยะ]]*) ประจำแคว้น

## อำเภอในอดีต
* จังหวัดทตโตริ
** อำเภอชิซุ (智頭郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอฮัตโตและยากามิให้เป็นอำเภอยาซุ (八頭郡) ในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
** อำเภอฮัตโต (八東郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอชิซุและยากามิให้เป็นอำเภอยาซุในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
** อำเภอโฮมิ (法美郡) - ผนวกเข้ากับอำเภออิไวและโอมิให้เป็นอำเภออิวามิ (岩美郡) ในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
** อำเภออิไว (岩井郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอโฮมิและโอมิให้เป็นอำเภออิวามิในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
** อำเภอเคตะ (気多郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอทากากูซะให้เป็นอำเภอเคตากะ (気高郡) ในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
** อำเภอโอมิ (邑美郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอโฮมิและอิไวให้เป็นอำเภออิวามิในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
** อำเภอทากากูซะ (高草郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอเคตะให้เป็นอำ้เภอเคตากะในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
** อำเภอยากามิ (八上郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอชิซุและฮัตโตให้เป็นอำเภอยาซุในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005).  ''Japan encyclopedia.'' Cambridge: Harvard University Press. ;  OCLC 58053128

## แหล่งข้อมูลอื่น

* "Inaba Province" at JapaneseCastleExplorer.com
*  Murdoch's map of provinces, 1903

อินาบะ
ภาษาซังซุง

**ภาษาซังซุง** (, อักษรมาร์เชน: 𑲆𑱵𑲆𑲲𑱵) เป็นภาษาที่ใช้ในกลุ่มชนชาติซังซุงที่เคยเรืองอำนาจในแถบที่ราบสูงทิเบต ก่อนที่จักรวรรดิทิเบตจะเข้ามา

ภาษานี้เคยมีผู้พูดอยู่ทางแถบตะวันตกของทิเบตในช่วงคริสศตวรรษที่ 7-10 ปัจจุบันเป็นภาษาที่ตายไปนานแล้ว มีระบบการเขียนคืออักษรมาร์เชน ซึ่งพัฒนามาจากอักษรทิเบต

## อ้างอิง

ซังซุง
ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2565

**ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2565** คือช่วงของฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในซีกโลกเหนือของมหาสมุทรแอตแลนติก ฤดูกาลอย่างเป็นทางการนั้นเริ่มนับในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2565 และสิ้นสุดในวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 วันเหล่านี้เป็นขอบระยะเวลาตามประวัติศาสตร์ที่จะมีพายุก่อตัวขึ้นมากที่สุดในแอ่งแอตแลนติก (กว่าร้อยละ 97) ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (NHC) จะออกออกภาพรวมลมฟ้าอากาศเขตร้อนทั่วไปในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ซึ่งนับเป็นช่วงสองอาทิตย์ก่อนฤดูกาลจะเริ่มต้นขึ้น

__TOC__

## พายุ
### พายุโซนร้อนอเล็กซ์

### พายุโซนร้อนบอนนี

### พายุโซนร้อนคอลิน

### พายุโซนร้อนคอลิน

### พายุเฮอริเคนแดเนียลล์

### พายุเฮอริเคนเอิร์ล

### พายุเฮอริเคนฟีโอนา

### พายุโซนร้อนแกสตัน

### พายุเฮอริเคนเอียน

### พายุโซนร้อนเฮอร์มีน

### พายุดีเปรสชันเขตร้อนอีเลฟเวน

ช่วงตันของวันที่ 21 กันยายน ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติได้เริ่มติดตามคลื่นอากาศในเขตร้อน (tropical wave) ที่มีความเป็นไปได้ในการพัฒนาตัวซึ่งอยู่ทางด้านตะวันตกเฉียงใต้เฉตะวันตกของหมู่เกาะกาบูเวร์ดี ต่อมาคลื่นอากาศดังกล่าวได้ก่อตัวขึ้นเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำในวันเดียวกันนั้น แต่ความแปรปรวนนั้นยังคงจมตัวอยู่ภายในสภาพแวดล้อมที่มีอากาศแห้งประกอบกับลมระดับบนที่ไม่เอื้ออำนวย และมีการจัดระบบเล็กน้อยจนถึงไม่มีเลยในช่วงหลายวันต่อมา ขณะที่ระบบอยู่บริเวณมหาสมุทรแอตแลนติกตอนกลาง จนวันที่ 26 กันยายน การพาความร้อนรอบหย่อมความกดอากาศต่ำเริ่มค่อย ๆ แสดงสัญญาณของการจัดระบบขึ้น และในที่สุดก็ได้ก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนในวันที่ 28 กันยายน เวลา 15:00 UTC แต่แม้จะมีการพาความร้อนระดับลึกขึ้นในชั่วข้ามคืน แต่ตัวพายุดีเปรสชันเขตร้อนก็ยังคงมีการจัดระบบที่ย่ำแย่ในวันที่ 29 กันยายน และเริ่มที่จะเสื่อมกำลังลง ต่อมาในเวลา 21:00 UTC พายุได้สลายตัวเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำที่หลงเหลือนอกเขตร้อน

### พายุดีเปรสชันเขตร้อนทเวล์ฟ

### พายุเฮอริเคนจูเลีย

### พายุโซนร้อนคาร์ล

### พายุเฮอริเคนลีซา

### พายุเฮอริเคนมาร์ติน

### พายุเฮอริเคนนิโคล

## รายชื่อพายุ
ชุดรายชื่อต่อไปนี้ใช้เป็นชื่อสำหรับพายุที่ก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในปี พ.ศ. 2565 รายชื่อที่ไม่ถูกถอนจากรายการจะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล 2571 โดยรายการรายชื่อนี้เป็นรายการเดียวกันกับที่เคยใช้ไปในฤดูกาล 2559 เว้นแต่ *มาร์ติน* และ *โอเวน* ซึ่งเป็นชื่อที่ถูกนำมาทดแทน *แมตทิว* และ *ออตโต* ซึ่งถูกถอนไปตามลำดับ

## ดูเพิ่ม

*พายุหมุนเขตร้อนใน พ.ศ. 2565
*พายุเฮอริเคนแอตแลนติก
*ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2565
*ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2565
*ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2565
*ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้: 2564–2565, 2565–2566
*ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2564–2565, 2565–2566
*ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2564–2565, 2565–2566

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ 
* การคาดหมายลมฟ้าอากาศเขตร้อนเขตแอตแลนติกของศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ 
* แนวทางการวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของการก่อกำเนิดพายุหมุนเขตร้อน 

หมวดหมู่:ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก
หมวดหมู่:ภัยธรรมชาติในปี พ.ศ. 2565
ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2565

**ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2565** คือช่วงของฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก โดยฤดูกาลนี้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2565 ในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง และไปจบลงพร้อมกันในวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 โดยขอบเขตดังกล่าวเป็นระยะเวลาที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดในแอ่งแปซิฟิก อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้ที่พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวขึ้นได้ตลอดเวลา

__TOC__

## พายุ
### พายุเฮอริเคนแอกาทา

### พายุเฮอริเคนบลัส

### พายุโซนร้อนซีเลีย

### พายุเฮอริเคนบอนนี

### พายุเฮอริเคนดาร์บี

### พายุเฮอริเคนเอสเทลล์

### พายุเฮอริเคนแฟรงก์

### พายุโซนร้อนจอร์เจตต์

### พายุเฮอริเคนฮาวเวิร์ด

### พายุโซนร้อนอีเวตต์

### พายุโซนร้อนฆาบิเอร์

### พายุเฮอริเคนเคย์

### พายุโซนร้อนเลสเตอร์

### พายุโซนร้อนแมเดลิน

### พายุโซนร้อนนิวตัน

### พายุเฮอริเคนออร์ลีน

### พายุโซนร้อนเพน

### พายุโซนร้อนจูเลีย

### พายุเฮอริเคนรอสลิน

## รายชื่อพายุ

รายชื่อต่อไปนี้ ใช้สำหรับการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงเหนือในปี พ.ศ. 2565 ถ้ามีชื่อที่ถูกถอนจะได้รับการประกาศโดยองค์การอุตุนิยมวิทยาโลกในฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 2566 ชื่อที่ไม่ถูกปลดจะถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งในปีฤดูกาล พ.ศ. 2571 โดยรายการนี้เป็นรายการเดียวกันกับที่เคยใช้ในฤดูกาล 2559

สำหรับพายุที่ก่อตัวภายในพื้นที่รับผิดชอบของศูนย์เฮอริเคนแปซิฟิกกลาง ครอบคลุมพื้นที่ระหว่างเส้น 140 องศาตะวันตกถึงเส้นแบ่งวันสากล ชื่อที่จะใช้จะเป็นชื่อในชุดหมุนเวียนสี่ชุด 

## ดูเพิ่ม

*พายุหมุนเขตร้อนใน พ.ศ. 2565
*รายชื่อฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก
*ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2565
*ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2565
*ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2565
*ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้: 2564–2565, 2565–2566
*ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2564–2565, 2565–2566
*ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2564–2565, 2565–2566

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ 
*การคาดหมายลมฟ้าอากาศเขตร้อนเขตแปซิฟิกตะวันออกของศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ 
*เว็บไซต์ของศูนย์บริการอุตุนิยมวิทยาแห่งชาติเม็กซิโก  
*ศูนย์ร่วมเตือนไต้ฝุ่น  

หมวดหมู่:ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก
หมวดหมู่:ภัยธรรมชาติในปี พ.ศ. 2565
แขวงลำต้อยติ่ง

**ลำต้อยติ่ง** เป็นแขวงหนึ่งของเขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินทั้งหมดในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทประเภทชนบทและเกษตรกรรม

## ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงลำต้อยติ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเขตหนองจอก มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงและตำบลข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับแขวงลำผักชีและแขวงกระทุ่มราย มีคลองลำตาเฟื่อง คลองกระทุ่มล้ม คลองลำโขล่ (ลำโคล่) และคลองสองเป็นเส้นแบ่งเขต
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลคลองหลวงแพ่ง (อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา) มีคลองหลวงแพ่งเป็นเส้นแบ่งเขต
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลคลองหลวงแพ่ง (อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา) และแขวงขุมทอง (เขตลาดกระบัง) มีคลองหลวงแพ่ง คลองลำตาแฟง และคลองลำตาอินเป็นเส้นแบ่งเขต
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับแขวงขุมทอง แขวงทับยาว (เขตลาดกระบัง) และแขวงลำผักชี มีคลองลำตาอิน คลองกระทุ่มล้ม คลองลัดตาแย้ม คลองแป๊ะจ่างบน คลองลำตาต่าย คลองลำชะล่า และคลองลำมดตะนอยเป็นเส้นแบ่งเขต

## การคมนาคม
ถนนในพื้นที่แขวงลำต้อยติ่ง ได้แก่
* ถนนสุวินทวงศ์ ตั้งแต่คลองลำโขล่ (ลำโคล่) ถึงคลองสอง
* ถนนอยู่วิทยา ตั้งแต่คลองสองถึงคลองลำโขล่ (ลำโคล่)
* ถนนร่วมพัฒนา ตั้งแต่คลองลำมดตะนอยถึงคลองลำตาอิน
* ถนนวิบูลย์สาธุกิจ ตั้งแต่ถนนร่วมพัฒนาถึงสะพานข้ามคลองหลวงแพ่ง

## อ้างอิง

ลำต้อยติ่ง
แขวงลำผักชี

**ลำผักชี** เป็นแขวงหนึ่งของเขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินส่วนใหญ่ในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทประเภทชนบทและเกษตรกรรม ในขณะที่บางส่วนเป็นที่ดินประเภทอุตสาหกรรม (เขตประกอบการอุตสาหกรรมบึงโคล่)

## ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงลำผักชีตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเขตหนองจอก มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับแขวงโคกแฝดและแขวงกระทุ่มราย มีคลองลำอีรั้ว คลองลำต้นกล้วย คลองลำปลาทิว (คลองขุดใหม่) และคลองสองเป็นเส้นแบ่งเขต
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับแขวงลำต้อยติ่ง มีคลองลำโขล่ (ลำโคล่) คลองกระทุ่มล้ม คลองลำตาเฟื่อง และคลองลำมดตะนอยเป็นเส้นแบ่งเขต
* **ทิศใต้** ติดต่อกับแขวงลำต้อยติ่ง แขวงทับยาว และแขวงลำปลาทิว (เขตลาดกระบัง) มีคลองลำชะล่า คลองลำตาต่าย คลองแป๊ะจ่างบน คลองลัดตาแย้ม คลองกระทุ่มล้ม คลองลำพะอง คลองลำปลาทิว (คลองขุดใหม่) คลองลำมะขาม และคลองลำกอไผ่เป็นเส้นแบ่งเขต
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับแขวงลำปลาทิว (เขตลาดกระบัง) แขวงแสนแสบ (เขตมีนบุรี) และแขวงโคกแฝด มีคลองลำกอไผ่และคลองลำนกแขวกเป็นเส้นแบ่งเขต

## การคมนาคม
ถนนในพื้นที่แขวงลำผักชี ได้แก่
* ถนนสุวินทวงศ์ ตั้งแต่คลองลำนกแขวกถึงคลองลำโขล่
* ถนนเชื่อมสัมพันธ์ ตั้งแต่คลองลำต้นกล้วยถึงทางแยกลำผักชี
* ถนนฉลองกรุง ตั้งแต่ทางแยกลำผักชีถึงคลองลำมะขาม
* ถนนสังฆประชา ตั้งแต่ถนนฉลองกรุงถึงคลองลำพะอง
* ถนนอยู่วิทยา ตั้งแต่คลองลำโขล่ถึงทางแยกวัดใหม่กระทุ่มล้ม
* ถนนร่วมพัฒนา ตั้งแต่ทางแยกวัดใหม้กระทุ่มล้มถึงคลองลำมดตะนอย

## อ้างอิง

ลำผักชี
อ่าววากาซะ

**อ่าววากาซะ** () เป็นอ่าวในทะเลญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุของประเทศญี่ปุ่น ครอบคลุมชายฝั่งของจังหวัดเกียวโตและจังหวัดฟูกูอิ และยังเป็นที่ตั้งของท่าเรือสึรูงะกับฐานทัพเรือของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น

## ภูมิศาสตร์
อ่าววากาซะตั้งอยู่ทางทิศใต้ของคาบสมุทรเคียวงะ อยู่ทางทิศตะวันตกของคาบสมุทรเท็งโงะ มีพื้นที่ครอบคลุม 2,657 ตารางกิโลเมตร (1,026 ตารางไมล์)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์จังหวัดเกียวโต
หมวดหมู่:จังหวัดฟูกูอิ
วากาซะ
วากาซะ
อี มิน-จ็อง

**อี มิน-จ็อง** (; เกิด 16 กุมภาพันธ์ 1982) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้  เธอเริ่มต้นอาชีพการแสดงในละครเวทีของจางจิน และเธอได้ปรากฏตัวในบทสมทบในภาพยนตร์และโทรทัศน์ เธอกลายเป็นที่รู้จักหลังจากปรากฏตัวใน *[[รักฉบับใหม่หัวใจ 4 ดวง]]* (2009) และได้รับบทนำครั้งแรกในละครครอบครัวเรื่อง *Smile, You* (2009) อีกทั้งยังได้เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจากบทนำในภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี *Cyrano Agency* (2010) เธอยังแสดงใน *Wonderful Radio* (2012), *Big* (2012), *[[เล่ห์รักยัยตัวร้าย]]* (2014) และ *Come Back Mister* (2016) เธอเพิ่งแสดงในละครสุดสัปดาห์ของ เคบีเอส เรื่อง *Once Again*

## อาชีพ
เธอเริ่มต้นอาชีพจากการแสดงละครเวทีของ จาง จิน นักเขียนบทละครและผู้สร้างภาพยนตร์ จากนั้นก็ปรากฏตัวในภาพยนตร์อินดี้เรื่อง *Pruning the Grapevine* ที่มีธีมเกี่ยวกับศาสนาคริสต์ ขณะเดียวกันก็แสดงบทเล็กๆ น้อยๆ ในภาพยนตร์และโทรทัศน์ เธอกลายเป็นชื่อที่ถูกพูดถึงในปี ค.ศ. 2009 จากบทสมทบของเธอในซีรีส์ยอดนิยมเรื่อง *[[รักฉบับใหม่หัวใจ 4 ดวง]]* ซึ่งทำให้เธอได้รับบทนำในละครสุดสัปดาห์เรื่อง *Smile, You* ในปีเดียวกัน เธอได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจาก Korean Association of Film Critics Awards สำหรับการแสดงของเธอในภาพยนตร์ระทึกขวัญลึกลับเรื่อง *White Night*

บทบาทของเธอในภาพยนตร์ตลกโรแมนติกเรื่อง Cyrano Agency ในปี ค.ศ. 2010 ส่งผลให้เธอได้รางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจากเวทีต่าง ๆ

เธอได้รับฉายา "เทพธิดา" จากบรรดาสื่อมวลชน หลังจากเล่นเป็นคู่หมั้นในละคร Midas เธอได้กลับมาแสดงละครแนวโรแมนติกคอมเมดี้ในละครซีรีส์เรื่อง Big ที่เขียนโดย พี่น้องตระกูลฮง ในปี ค.ศ. 2013 เธอได้แสดงในซีรีส์รอมคอมเรื่อง All About My Romance เกี่ยวกับความสัมพันธ์ลับระหว่างนักการเมืองสองคนของสองพรรคการเมืองคู่แข่ง ตามมาด้วย เล่ห์รักยัยตัวร้าย ในปี ค.ศ. 2014 ซึ่งเธอเล่นเป็นตัวละครที่วางแผนจะเอาชนะอดีตสามีของเธอตอนที่เขาประสบความสำเร็จ
เธอได้กลับมาแสดงอีกครั้งในรอบ 3 ปี ในละคร Come Back Mister ทางช่อง เอสบีเอส กับ เรน ซีรีส์เริ่มออกอากาศในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ซึ่งเธอได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกในผลงานการแสดงของเธอ

ในปี ค.ศ. 2018 เธอกลับมาแสดงละครสุดสัปดาห์เรื่อง Fates & Furies ทางช่อง เอสบีเอส เธอได้กลับมาร่วมงานกับอดีตนักแสดงร่วม จู ซัง-อุค จากเรื่อง เล่ห์รักยัยตัวร้าย อีกครั้งในฐานะนักแสดงนำ ในปี ค.ศ. 2020 เธอได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในบทบาทของ ซง นา-ฮี  ร่วมกับนักแสดง อี ซัง-ย็อบ ในละครสุดสัปดาห์เรื่อง Once Again

## ชีวิตส่วนตัว
ตาของเธอคือ พัก โน-ซู  เป็นจิตรกรในยุคหลังจากที่ประเทศเกาหลีประกาศอิสรภาพจากการปกครองของญี่ปุ่น พักเสียชีวิตเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 เมื่ออายุ 86 ปี

เธอได้แต่งงานกับนักแสดง อี บย็อง-ฮ็อน เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2013 ที่ Grand Hyatt Seoul ทั้งคู่ออกเดทกัน ในปี ค.ศ. 2006 แล้วกลับมาคบกันในปี ค.ศ. 2012 เธอได้ให้กำเนิดลูกชายคนแรกของเธอคือ อี จุน-ฮู เมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2015

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักแสดงเกาหลีใต้
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงจากโซล
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2525
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยซ็องกยุงกวัน
ซังซุง

**ซังซุง** ( ) เป็นอาณาจักรโบราณในแถบทิเบต มีใจกลางอยู่ที่งารี ในบันทึกสมัยราชวงศ์ถังยังมีการใช้อีกชื่อเรียกว่า "หยางถง" (羊同)

อาณาจักรโบราณซังซุงก่อตั้งขึ้นในช่วงยุคเหล็ก ระหว่าง 1500 ปีก่อนคริสตกาลไปจนถึงศตวรรษที่ 1 และล่มสลายลงเพราะถูกพิชิตโดยจักรวรรดิทิเบตในปี ค.ศ. 644

## จุดกำเนิด
ตามตำนานของศาสนาเพินที่มีต้นกำเนิดในพื้นที่ซังซุงนั้น เดิมทีโลกนี้เป็นไข่ขนาดใหญ่ เปลือกไข่กลายเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์สีขาว ไข่ขาว กลายเป็นทะเล และไข่แดงกลายมาเป็นไข่ขนาดกลาง 18 ฟอง แล้วจึงกลายมาเป็นต้นกำเนิดของสัตว์ชนิดต่าง ตามตำนานในพุทธศาสนาแบบทิเบตได้บอกถึงที่มาของชนชาติทิเบตไว้ว่าเป็นลูกหลานของลิงแสมและรากษสที่แต่งงานกัน

## ประวัติศาสตร์
ชาวซังซุงนั้นเป็นต้นกำเนิดของศาสนาบอน และมีภาษาซังซุงที่มีอักษรมาร์เชนเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองตามตำนานเล่าว่าผู้นำเผ่าซังซุงคนแรกชื่อว่าเซ็นรับ () บ้างก็บอกว่าเซ็นรับเป็นพรรพบุรุษของชาวทิเบตประมาณ 200 ปี หรือสักห้ารุ่นก่อนนับจากยาชีแจ็นโปผู้เป็นต้นราชวงศ์ยาร์ลุงของชาวทิเบต ซึ่งก็คือช่วงประมาณ 4 ศตวรรษก่อนคริสตกาล

หลังจากการเรืองอำนาจของจักรวรรดิทิเบตชาวซังซุงก็ค่อย ๆ เสื่อมถอยลง กษัตริย์องค์สุดท้ายของซังซุงได้ขอแต่งงานกับน้องสาวของซงแจ็นกัมโปจึงทำให้กลายเป็นพันธมิตรกัน แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายกลับเลวร้ายลงเรื่อย ๆ สุดท้ายแล้วซงแจ็นกัมโปได้สั่งปราบซังซุงในปี 642 จนล่มสลายลงแล้วกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิทิเบต
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในทวีปเอเชีย

## อ้างอิง
งารี

**จังหวัดงารี** () หรือ **จังหวัดอาหลี่** () เป็นเขตการปกครองแห่งหนึ่งของเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ตอนเหนือของที่ราบสูงทิเบต เป็นพื้นที่หนึ่งของโลกที่มีประชากรเบาบางที่สุด มีพื้นที่ 337,174.95 ตร.กม. 

## ภูมิศาสตร์
มีพรมแดนติดกับประเทศเนปาลและกัศมีร์ของอินเดีย โดยมีแนวพรมแดนยาว 1,170 กิโลเมตร พื้นดินระดับความสูงเฉลี่ยราว ๆ 4500 เมตร รู้จักกันในนาม "หลังคาของโลก" เทือกเขาหิมาลัย เทือกเขาการาโกรัม และ เทือกเขาคุนหลุน นั้นได้มาบรรจบกันที่นี่แม่น้ำต่างๆในอินเดียหลายแห่งที่สำคัญเช่น แม่น้ำคงคา รวมถึงแม่น้ำยาร์ลุงจังโปภายในประเทศจีนล้วนมีต้นกำเนิดมาจากที่นี่ พื้นที่ผืนน้ำ 12,418 ตารางกิโลเมตร ความยาวแม่น้ำรวม 9,089 กิโลเมตร จึงอุดมไปด้วยทรัพยากรน้ำ

หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
ตำหรับสายเยาวภา

***ตำหรับสายเยาวภา*** เป็นตำราอาหารที่เป็นการรวบรวมตํารับอาหารส่วนพระองค์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2478 โดยสายปัญญาสมาคม เพื่อเป็นหนังสือแจกในงานพระราชทานเพลิงศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท

พระยาสีหศักดิ์สนิทวงศ์และหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ มีความประสงค์ที่จะจัดพิมพ์หนังสือแจกในงานพระราชทานเพลิงศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท จึงได้ชักชวนพระประยูรญาติและข้าหลวงในพระองค์ เลือกเฟ้นเขียนตำราปรุงอาหาร โดยมีหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ เป็นผู้รวบรวม และหม่อมหลวงติ๋ว ชลมารคพิจารณ์ กับคุณหญิงติ๊ สีหศักดิ์สนิทวงศ์ ช่วยหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ คัดแยกหมวดหมู่กับข้าว และช่วยเขียนคำอธิบายวิธีการฝีมือในการจัดปรุงอาหาร หม่อมราชวงศ์ดัน สนิทวงศ์ ช่วยเขียนคำอธิบายคุณสมบัติของวัตถุที่ประกอบอาหารทางเทคนิคโดยละเอียด

ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร พระอนุชา ได้ประทานลิขสิทธิ์ของตำราเล่มนี้แก่หม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ อาจารย์ใหญ่คนแรกของโรงเรียนสายปัญญา และเป็นธิดาของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ ภายหลังมีการตีพิมพ์ซ้ำเมื่อ พ.ศ. 2482, พ.ศ. 2494 จนถึง พ.ศ. 2514

เนื้อหาอาจแบ่งได้กว้าง ๆ เป็น 2 กลุ่ม คือ ตํารับอาหารของพระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท ที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารฝรั่งและอาหารจีน แต่ทรงดัดแปลงให้เป็นไทย เช่น ซูปผักโหมหรือซุปผักโขม ซุปสาคู และแกงจืดจากผลไม้ไทย เป็นต้น อีกกลุ่มเนื้อหา คือ ตํารับอาหารในสายราชสกุลสนิทวงศ์และผู้ใกล้ชิด สูตรอาหารเช่น อาหารฝรั่งที่มักมีวิธีการทำไม่ซับซ้อน และอาหารไทยบางตำรับที่ลดความซับซ้อนลง มีหลายตํารับที่คิดค้นหรือดัดแปลงขึ้นใหม่ รวมทั้งตั้งชื่อใหม่ด้วย เช่น "แกงตูมี้" และ "ไข่ฟูใจน้อย" เป็นต้น ตํารับในส่วนที่เป็นของสมาชิกในราชสกุลสนิทวงศ์นั้น มีทั้งที่เป็นตํารับของเจ้านายและราชสกุลฝ่ายชาย เช่น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ หม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ในขณะที่ตํารับอาหารส่วนใหญ่เป็นตํารับที่ตกทอดมายังสายของสะใภ้ในราชสกุล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วรรณกรรมไทย
หมวดหมู่:อาหารไทย
หมวดหมู่:ตำราอาหาร
คิโซซากิ

**คิโซซากิ** () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอคูวานะ จังหวัดมิเอะ มีขนาดเนื้อที่ทั้งหมด   เมืองนี้มีประชากรประมาณ 6,134 คน 2,518 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 390 คนต่อตารางกิโลเมตร

## ภูมิศาสตร์
right|thumb|250x250px|ภาพถ่ายทางอากาศเมืองคิโซซากิ
คิโซซากิตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดมิเอะ ติดกับอาณาเขตของจังหวัดไอจิ เมืองนี้ตั้งอยู่บนเกาะที่เป็นดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำสามสายคิโซะ ที่ไหลออกมายังอ่าวอิเซะ

### เทศบาลข้างเคียง
* จังหวัดมิเอะ
** คูวานะ
* จังหวัดไอจิ
** ยาโตมิ

### ภูมิอากาศ
คิโซซากิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน *Cfa*) ซึ่งมีลักษณะคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายและมีหิมะตกเบาบางไม่จนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคิโซซากิอยู่ที่ 14.9&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1656&nbsp;มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.6&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.5&nbsp;°C

## ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของคิโซซากิเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในทศวรรษ 1980

## ประวัติศาสตร์
หมู่บ้านคิโซซากิก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ และต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเมืองในปี 1989

## การเมืองการปกครอง
คิโซซากิมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภาเทศบาลเมืองที่เป็นสภาเดี่ยวและมีสมาชิก 8 คน เมืองคิโซซากิประกอบกับนครคูวานะ เป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดมิเอะ 4 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งจังหวัดมิเอะที่ 3 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น

## เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจในท้องถิ่นที่เด่น ๆ คือ การปลูกมะเขือเทศ และอุตสาหกรรมแปรรูปอาหาร

## การศึกษา
คิโซซากิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง 2 แห่ง ดังรายชื่อด้านล่าง และไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
* โรงเรียนประถมคิโซซากิ ()
* โรงเรียนมัธยมต้นคิโซซากิ ()

## การขนส่ง
### รถไฟ
คิโซซากิไม่มีรถไฟให้บริการ แต่สามารถเดินทางโดยใช้สถานีที่ใกล้ที่สุดคือ  หรือ  ในนครยาโตมิที่อยู่ใกล้เคียง

### ทางหลวง
* link=|alt=E1A|24x24px ทางด่วงอิเซวังงัง
* 

## สถานที่ท่องเที่ยว
*  ()
*  ()

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* เว็บไซต์ทางการเมืองคิโซซากิ 

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดมิเอะ
ฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก 2022

[thumb| [มักซ์ แฟร์สตัปเปิน เป็นแชมป์ฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก 2022]]
การแข่งขัน **เอฟไอเอ ฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก 2022** () เป็นการแข่งขันรถฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลกครั้งที่ 73 เป็นการแข่งขันชิงแชมป์โลกที่รับรองโดย สหพันธ์รถยนต์ระหว่างประเทศ (เอฟไอเอ) ซึ่งเป็นหน่วยงานกำกับดูแลการแข่งขันรถยนต์ระดับนานาชาติ ในฐานะการแข่งขันระดับสูงสุดของการแข่งรถประเภทล้อเปิด (open-wheel racing cars) โดยการแข่งขันชิงแชมป์โลกจะมีกำหนดการเข้าร่วมการแข่งขันหรือกรังด์ปรีซ์ที่จัดขึ้นทั่วโลก นักขับและทีมผู้ผลิตจะแข่งขันกันเพื่อชิงตำแหน่งผู้ชนะเลิศประเภทนักขับ และผู้ชนะเลิศประเภททีมผู้ผลิตตามลำดับ ในปีนี้จะมีการแข่งขัน 23 กรังด์ปรีซ์ ซึ่งจะจัดขึ้นทั่วโลก และมีกำหนดจะสิ้นสุดเร็วกว่าในปีอื่น ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้การแข่งขันทับซ้อนกับฟุตบอลโลก  นักขับและทีมผู้ผลิตจะแข่งขันกันเพื่อชิงตำแหน่งผู้ชนะเลิศประเภทนักขับ และผู้ชนะเลิศประเภททีมผู้ผลิตตามลำดับ

การแข่งขันชิงแชมป์โลกในปี 2022 จะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในกฎระเบียบทางเทคนิคของกีฬา การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้มีจุดมุ่งหมายที่จะนำมาใช้ในปี 2021 แต่ถูกเลื่อนออกไปจนถึงปี 2022 เนื่องจากการระบาดของโควิด-19

มักซ์ แฟร์สตัปเปิน นักแข่งของ เร็ดบุลเรซซิง เป็นผู้ชนะเลิศประเภทนักขับในฤดูกาลก่อนหน้า ในขณะที่ เมอร์เซเดส เป็นผู้ชนะเลิศประเภททีมผู้ผลิตในฤดูกาลก่อนหน้า

## ผู้เข้าแข่งขัน
ทีมและนักขับต่อไปนี้อยู่ภายใต้สัญญาที่จะเข้าร่วมการแข่งขันชิงแชมป์โลกปี 2022 โดยทุกทีมจะใช้ยางรถของพิเรลลี่  แต่ละทีมจะต้องมีนักขับอย่างน้อยสองคนสำหรับรถสองคัน

## ปฏิทินการแข่งขัน
การแข่งขันในปี 2022 ประกอบไปด้วยการแข่งขัน 23 รายการ 

## ผลการแข่งขันและตารางคะแนน
### กรังด์ปรีซ์

### ระบบคะแนน
คะแนนจะมอบให้กับนักขับ 10 อันดับแรกและนักขับที่ทำรอบเร็วที่สุด ซึ่งนักขับที่ทำรอบที่เร็วที่สุดจะต้องอยู่ใน 10 อันดับแรกเพื่อรับคะแนน และคะแนนรอบสปรินต์จะมอบให้กับนักขับ 8 อันดับแรก ในกรณีที่คะแนนเสมอกันระบบนับถอยหลังจะถูกใช้โดยที่นักขับที่มีผลการแข่งขันดีที่สุดจะได้รับการจัดอันดับสูงกว่า หากผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเหมือนกันจะตัดสินโดยผลลัพธ์ถัดไปที่ดีที่สุด คะแนนจะมอบให้สำหรับทุกการแข่งขันโดยใช้ระบบต่อไปนี้:

### ตารางคะแนนชิงแชมป์โลกประเภทนักขับ

**หมายเหตุ:**
* &nbsp;– นักขับที่ไม่จบการแข่งขัน แต่ถูกจัดอันดับเพราะแข่งขันมากกว่า 90% ของระยะทางการแข่งขัน

### ตารางคะแนนชิงแชมป์โลกประเภทผู้ผลิต


**หมายเหตุ:**
* &nbsp;– นักขับที่ไม่จบการแข่งขัน แต่ถูกจัดอันดับเพราะแข่งขันมากกว่า 90% ของระยะทางการแข่งขัน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง


## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:ฤดูกาลการฟอร์มูลาวัน
อำเภอคูวานะ

thumb|ที่ตั้งของอำเภอคูวานะ (เน้นสีเหลือง) ในจังหวัดมิเอะ
**อำเภอคูวานะ** () เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น

ประมาณการจำนวนประชากรปี ค.ศ. 2003 (ก่อนการควบรวมเทศบาลในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2004) อำเภอคูวานะมีประชากรประมาณ 7,091 คน และมีความหนาแน่น 451 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 15.72 ตารางกิโลเมตร

## เมือง
* คิโซซากิ

## การควบรวมเทศบาล
* วันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2004 เมืองนางาชิมะ และเมืองทาโด ได้ถูกผนวกเข้ากับนครคูวานะ

## อ้างอิง

คูวานะ
ชัมโต

**ชัมโต** ( ) หรือ**ชางตู** (昌都) เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งตั้งอยู่ตอนตะวันออกของเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในเขตคัมของทิเบตในอดีต

ชัมโตตั้งอยู่ในภาคตะวันออกของเขตปกครองตนเองทิเบต ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์มีความสำคัญมาก เพราะเป็นต้นน้ำของแม่น้ำหลานชางหรือแม่น้ำโขงในภาษาไทย เป็นประตูตะวันออกสู่เขตปกครองตนเองทิเบต แลมีแม่น้ำอีกสามสายอยู่ในพื้นที่ ได้แก่ แม่น้ำอ๋างชวี (昂曲, áng qū) แม่น้ำจ๋าชวี (扎曲, zhá qū) แม่น้ำเซ่อชวี (色曲, sè qū) ชื่อชัมโตในภาษาทิเบตนั้นหมายถึง "จุดที่น้ำมาบรรจบกัน"

## ภูมิศาสตร์

### ขอบเขตที่ตั้ง
ชัมโตตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 93°6′-99°2′ ตะวันออกและละติจูด 28°5′-32°6′ เหนือ ทางตะวันออกจรดมณฑลเสฉวน ทางเหนือจรดมณฑลชิงไห่ พื้นที่ทั้งหมด 110,000 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 8.9% ของพื้นที่ทั้งหมดของเขตปกครองตนเองทิเบต

หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
อวีจัง

**อวีจัง** () หรือ **เว่ย์จ้าง** (衛藏) เป็นหนึ่งในเขตทิเบตดั้งเดิมส่วนหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันนี้คือพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตปกครองตนเองทิเบต

อวีจังตั้งอยู่ในภาคกลางและตะวันตกของภูมิภาคทิเบต ซึ่งรวมพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำยาร์ลุงจังโปทางตะวันตกจรดเขาไกรลาส ทางเหนือจรดชังทัง และทางใต้จรดเทือกเขาหิมาลัย บางครั้งพื้นที่ชังทังและงารีก็รวมอยู่ในเขตอวีจังด้วย

## ประวัติศาสตร์
อวีจังเป็นชื่อเรียกรวมของสองภูมิภาคคือ "อวี" (དབུས) และ "จัง" (གཙང) โดยเขต "อวี" นั้นเดิมในภาษาจีนยังเรียกว่า "เฉียนจ้าง" (前藏) ตั้งอยู่แถวเมืองลาซา เมืองซานหนาน และส่วนตะวันตกของเมืองญิงจี ส่วนเขต "จัง" นั้นในภาษาจีนยังเรียกว่า "โฮ่วจ้าง" (后藏) ตั้งอยู่บริเวณเมืองซีกาเจ (ยกเว้นบางส่วนทางตอนเหนือ) ทั้งเฉียงจ้างและโฮ่วจ้างนี้เป็นเขตที่แบ่งในสมัยราชวงศ์ชิง ชาวทิเบตไม่ได้เรียกแบบนี้ไปด้วย

ในยุคแรกสุด "อวี" และ "จัง" ถูกปกครองโดยพุทธศาสนาทิเบตสองนิกายคือนิกายเกลุกใน "อวี" และ นิกายสักยะ  ใน"จัง" สมัยราชวงศ์ชิงแถบนี้ถูกเรียกว่า "เว่ย์จ้าง" (衛藏) และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ซีจ้าง" (西藏) ระหว่างปี 1906 และ 1913 และในปี 1950 ปันเชนลามะจะขอทวงคืนพื้นที่บริเวณโฮ่วจ้าง แต่ถูกทางรัฐบาลจีนปฏิเสธ  
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ทิเบต

## อ้างอิง
อิโนะ

**อิโนะ** () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออางาวะ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีชื่อเสียงด้านการผลิตกระดาษญี่ปุ่น หรือ *วาชิ* ()

เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2004 หมู่บ้านโกโฮกุ จากอำเภออางาวะ และหมู่บ้านฮงงาวะ จากอำเภอโทซะ ถูกควบรวมกลายเป็นเมืองอิโนะ ซึ่งมีขนาดพื้นที่เพิ่มขึ้นถึงเกือบห้าเท่า

เมืองอิโนะมีพื้นที่ทั้งหมด 470.71 ตารางกิโลเมตร ณ วันที่ 1 เมษายน 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 22,155 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 47 คนต่อตารางกิโลเมตร

## ดูเพิ่ม
*  ()

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
* เว็บไซต์ทางการเมืองอิโนะ 

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดโคจิ
ชานหนาน

**นครชานหนาน** (山南市) หรือ **โลคา** () เป็นนครระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองทิเบตของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในที่ราบลุ่มแม่น้ำยาร์ลุงจังโป ทางทิศเหนือติดกับนครลาซ่า ทางทิศตะวันตกติดกับนครซีกาเจ ทางทิศตะวันออกติดกับนครญิงจี ทางทิศใต้ติดกับอินเดียและภูฏาน และยังมีข้อพิพาทเรื่องดินแดนกับทั้งสองประเทศนี้อยู่ด้วย

## ประวัติศาสตร์
ตำนานของพื้นที่นี้เป็นข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนว่าพื้นที่ชานหนานนี้มีตำแหน่งที่แน่นอนในประวัติศาสตร์ของทิเบต ตามตำนานแล้วเผ่าพันธุ์มนุษย์ในแถบที่เต็มไปด้วยหิมะแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยการรวมตัวกันของลิงเทพและผู้หญิง 

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ได้ยุบเลิกจังหวัดชานหนานและอำเภอเนตง และก่อตั้งเมืองชานหนานเป็นนครระดับจังหวัด ส่วนเขตเนตงก็กลายเป็นเขตตัวเมืองของนครชานหนาน 

## ภูมิศาสตร์
เมืองชานหนาน ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 79,700 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 1 ใน 15 ของพื้นที่ทั้งหมดในเขตปกครองตนเองทิเบต ส่วนหนึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่เทือกเขาหิมาลัย มีพรมแดนติดกับ อินเดียและภูฏาน โดยมีความยาวพรมแดน 630 กิโลเมตร  
thumb| หยางจั๋วยงชั่ว

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
วิกเตอร์ เอ็มมานูเอล

**วิกเตอร์ เอ็มมานูเอล** สามารถหมายถึง
* พระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 1 แห่งซาร์ดิเนีย (1759–1824) - กษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย
* พระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 2 แห่งอิตาลี (1820–1878) - กษัตริย์แห่งซาร์ดิเนียและอิตาลี
* พระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 แห่งอิตาลี (1869–1947) - กษัตริย์แห่งอิตาลี

## ดูเพิ่ม
* พระราชาธิบดีวิกเตอร์ เอ็มมานูเอล
* เจ้าชายวิกเตอร์ เอ็มมานูเอล เจ้าชายแห่งเนเปิลส์
* อนุสาวรีย์วิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 2
* วิกเตอร์ (แก้ความกำกวม)
* ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ

หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อบุคคล
หมวดหมู่:ชื่อภาษาตะวันตก
หมวดหมู่:ชื่อตัว
ซีกาเจ

**ซีกาเจ** () หรือ **รื่อคาเจ๋อ** () เป็นนครระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองทิเบตแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน มีพื้นที่ 179,903 ตร.กม. สถานที่ทำการรัฐบาลตั้งอยู่ในเขตซัมจุบเจ นครซีกาเจนั้นเป็นทั้งศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การเมือง ศาสนา และวัฒนธรรม ของเขตโฮ่วจ้าง

## ประวัติศาสตร์
เดิมทีซีกาเจมีชื่อเรียกว่า "ญังชู" () แม้ว่าจะมีผู้อยู่อาศัยตั้งแต่นานมาแล้ว แต่ก็ยังถือเป็นเขตที่ค่อนข้างรกร้าง

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* Shigatse Annals

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
ญิงจี

**นครญิงจี** () หรือ **หลินจือ** (林芝市) เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งตั้งตอนตะวันออกเฉียงใต้ของเขตปกครองตนเองทิเบตในสาธารณรัฐประชาชนจีน

ทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้จรดลาซาและชานหนาน ทางตะวันออกและทิศเหนือจรดชัมโตและนักชู ทางตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับจังหวัดปกครองตนเองชนชาติทิเบต ตี๋ชิ่ง และจังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง ในมณฑลยูนนาน และทางใต้ติดกับประเทศอินเดียและพม่า

ทางใต้มีข้อพิพาทเรื่องดินแดนกับอินเดีย โดยทางจีนถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ทิเบต

## ประวัติศาสตร์
thumb|การเก็บเกี่ยวข้าวสาลีในญิงจี ค.ศ. 1962
"ญิงจี" (ཉིང་ཁྲི་) ในภาษาทิเบตหมายถึง "บัลลังก์แห่งดวงอาทิตย์" เมืองญิงจีตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเขตปกครองตนเองทิเบต ในตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำพรหมบุตร ระหว่างละติจูด 26°52'-30°40' เหนือ และลองจิจูด 92°09'-98°47' ตะวันออก

พื้นที่มีความกว้าง 646.7 กิโลเมตรในแนวตะวันออกและตะวันตก กว้าง 353.2 กิโลเมตรในแนวเหนือใต้ มีเส้นแบ่งเขตยาว 1006.5 กิโลเมตร และมีพื้นที่รวม 117,000 ตารางกิโลเมตร แต่อยู่ในการควบคุมจริง ๆ แค่ 76,000 ตารางกิโลเมตร

ที่ทำการตั้งอยู่ในเขตปาอี๋ (巴宜) ซึ่งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 3,000 เมตร และอยู่ห่างจากลาซา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของเขตปกครองนี้ไปมากกว่า 400 กิโลเมตร

## ภูมิอากาศ
right|thumb|เทือกเขาในโปโว
การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพินจัดให้เมืองนี้อยู่ในเขตภูมิอากาศแบบแห้งแล้งในฤดูหนาวอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร (Cwb)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Tibetinfor.com
* Nyingchi information and travel guides at Nyingchi.com

หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ

จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย (1830–1916) - เป็นจักรพรรดิแห่งออสเตรีย กษัตริย์แห่งฮังการี โครเอเชีย และ โบฮีเมีย

**ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ** หรือ **ฟรานซ์ โจเซฟ** สามารถหมายถึง

## ชื่อจริงของบุคคล
* เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ (1726–1781)
* เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ (1906–1989)
* ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ (ศิลปิน) (1914–1994)

## ชื่อต้นของบุคคล
* ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ไฮเดิน (1732–1809)
* ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ อ็อทโท ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค (1912–2011)
* ฟรันทซ์ โจเซฟ ชเตราสส์ (1915–1988)

## สถานที่
* ฟรานซ์โจเซฟแลนด์

## ดูเพิ่ม
* ฟรานซ์
* วิกเตอร์ เอ็มมานูเอล

หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อบุคคล
หมวดหมู่:ชื่อภาษาตะวันตก
หมวดหมู่:ชื่อตัว
หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัส

**เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัส** (, ) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์พลเรือนของสาธารณรัฐจีน สำหรับมอบให้แก่ประมุขแห่งรัฐเท่านั้น ประธานาธิบดีจะมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ให้แก่ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศที่เป็นพันธมิตรระหว่างประเทศ เครื่องอิสริยาภรณ์นี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1933 ดาราประดับด้วยหยกฝังด้วยทองคำและไข่มุก ตรงกลางดวงดารามีดวงอาทิตย์ล้อมรอบด้วยท้องฟ้าสีครามอันเป็นสัญลักษณ์ของประเทศ ก่อนหน้านี้ เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสแบ่งเป็นสองระดับ คือเครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสนี้กับเครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสที่มี 9 ชั้น

## ข้อโต้แย้งและข้อเสนอในการเปลี่ยนชื่ออิสริยาภรณ์
ชื่อในภาษาจีนของเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ตั้งตามชื่อมารดาของอดีตประธานาธิบดีเจียง ไคเช็ก ซึ่งทำให้พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าเสนอต่อสภานิติบัญญัติแห่งไต้หวันให้เปลี่ยนชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ใหม่เป็น "เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งไต้หวัน" แต่ไม่ผ่านการพิจารณาเนื่องจากก๊กมินตั๋งคัดค้าน

## สมาชิกแห่งอิสริยาภรณ์
*  พระเจ้าเลออปอลที่ 3 แห่งเบลเยียม
*  พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
*  สมเด็จพระราชาธิบดีฟัยศ็อล บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด
*  ฌอเวอแนล มออีซ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องอิสริยาภรณ์สาธารณรัฐจีน
นักชู

**นักชู** () หรือ **น่าชวี** () เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งตั้งอยู่ตอนเหนือของเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน

## ที่ตั้ง
นครนักชูตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทิเบต ในเขตชนบทของที่ราบสูงทิเบต เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำแยงซี แม่น้ำนู่เจียง แม่น้ำลาซ่า แม่น้ำอี้ก้ง และแม่น้ำสายสำคัญอื่น ๆ มีพรมแดนติดกับเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ และมณฑลชิงไห่ ติดกับนครชัมโต ทางตะวันออก ส่วนทางใต้ติดกับนครลาซา นครญิงจี และนครซีกาเจ ส่วนทางตะวันตกติดกับจังหวัดงารี ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์อยู่ที่ประมาณลองจิจูด 83°55′–95°5′ ตะวันออกและละติจูด 29°55′–36°30′ เหนือ

หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
แม่น้ำหวงกัง

**แม่น้ำหวงกัง** หรือ **แม่น้ำเฟิ่ง** ()  ตั้งอยู่ในอำเภอเหราผิง เมืองเฉาโจว มณฑลกวางตุ้ง เป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอนี้ และเป็นระบบลำน้ำที่ใหญ่เป็นอันดับสองในภูมิภาคเฉาช่าน (แต้ซัว) มีต้นกำเนิดจากที่ราบสูงต้าตง (大岽坪) เมืองช่างเหรา อำเภอเหราผิง และลำน้ำหลักไหลจากเหนือลงใต้ผ่าน 11 อำเภอและเมืองได้แก่ เหราผิง (饶平县上饶), เหราหยาง (饶洋)、ซินเฟิง (新丰)、ซานเหรา (三饶)、ทังซี (汤溪)、ฝูชาน (浮山)、ฝูปิน (浮滨)、จางซี (樟溪)、เกาถัง (高堂)、เหลียนเหรา (联饶) และหวงกัง (黄冈) ลงสู่ทะเลจีนใต้ที่ฉือเหมี่ยนโถว (石黾头) หมู่บ้านปี้โจว (碧洲村) เมืองหวงกัง มีความยาวรวม 87.2 กิโลเมตร (54.2 ไมล์) และพื้นที่ลุ่มน้ำ 1,621 ตารางกิโลเมตร (626 ตารางไมล์)

## ที่ราบลุ่มน้ำ

ความยาวของแม่น้ำหวงกัง 87.2 กิโลเมตร ความลาดชันเฉลี่ยของพื้นแม่น้ำคือร้อยละ 1.44 และพื้นรับน้ำฝนของลุ่มน้ำประมาณ 1317 ตารางกิโลเมตร แต่ไม่มีขอบเขตที่แน่นอนสำหรับการแบ่งสันปันน้ำของแม่น้ำ ที่ต้นน้ำมีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ มีพื้นที่ลุ่มน้ำมีเนื้อที่ประมาณ 1,621 ตารางกิโลเมตร ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเหราผิง เขตเฉาอัน ในกวางตุ้ง (เป็นเนื้อที่ประมาณ 1,588 ตารางกิโลเมตร) และบางส่วนเล็ก ๆ ของอำเภอเจ้าอาน ในจางโจว มณฑลฝูเจี้ยน

### แม่น้ำสาขา
แควของแม่น้ำหวงกังประกอบด้วยแม่น้ำสาขาหลัก 8 สายและสาขาย่อยอีกกว่า 10 สาย แม่น้ำเดิมมีทางคดเคี้ยวและน้ำท่วมบ่อยมาก ต่อมาแม่น้ำถูกปรับให้ตรง ทำให้ลดปัญหาน้ำท่วมให้หมดไปได้ นอกจากนี้ยังมีคลองชลประทานและคลองผันต่าง ๆ ตามแนวชายฝั่งมากมาย

### สามเหลี่ยมปากแม่น้ำ
แต่เดิมปากแม่น้ำออกสู่ทะเล ก่อนปี ค.ศ. 1958 ปลายน้ำตอนล่างของมันถูกแบ่งออกเป็นหกแคว ได้แก่ ห้วยซี (西溪), ห้วยจูเกอ (猪哥溪), ห้วยหฺยวีฉู (渔橱溪), ห้วยต้าอ้าว (大澳溪), ห้วยตง (东溪) และห้วยตงน้อย (东溪仔) ซึ่งก่อตัวเป็นสามเหลี่ยมปากแม่น้ำหวงกัง หลายหมู่บ้านและเมืองหวงกัง ตั้งขึ้นบนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำนี้ ในปี ค.ศ. 1958 เนื่องจากการถมทะเลของอำเภอเหราผิง และโครงการปรับปรุงแม่น้ำหวงกัง ลำน้ำกระแสหลักจึงเปลี่ยนไปที่ห้วยตงไหลออกสู่ทะเลเพียงสายเดียว แม้ยังมีห้วยที่เหลืออยู่แต่ไม่สามารถออกสู่ทะเลได้ จากการปรับขยานคลองชลประทาน ลำน้ำบางส่วนในเมืองไม่เหมาะสำหรับดื่มเนื่องจากมลพิษร้ายแรง

## อ่างเก็บน้ำ
อ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดคืออ่างเก็บน้ำห้วยทัง (汤溪水库) ซึ่งเป็นอ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลกวางตุ้งฝั่งตะวันออก หรือที่มักเรียกว่าทะเลสาบเหราผิงเหนือ (饶平北湖) อ่างเก็บน้ำอื่น ๆ ได้แก่ อ่างเก็บน้ำเชิ่งลี่ อ่างเก็บน้ำหนิวเจี่ยวหลง และอ่างเก็บน้ำต้าถาน

## ดูเพิ่ม
* ทะเลจีนใต้

## อ้างอิง

หวงกัง
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์มณฑลกวางตุ้ง
ชาวทะเล

[thumb|upright=1.5|รูปนูนบนกำแพงทิศเหนือของ[วิหารเมดิเน็ตฮาบู แสดงภาพชาวทะเลบนเรือกำลังสู้รบกับชาวอียิปต์ในยุทธการที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำ แม้จะมีการระบุฝ่ายตรงข้ามกับอียิปต์เพียงแค่ว่ามาจาก "ดินแดนทางเหนือ" แต่นักวิชาการพบความคล้ายคลึงของทรงผมและเครื่องประดับของฝ่ายนี้กับรูปนูนอื่น ๆ ที่มีการเรียกชื่อกลุ่มชน]]

**ชาวทะเล** หมายถึงกลุ่มคนเชื่อว่าเป็นสมาพันธรัฐชาวเรือที่โจมตีอียิปต์โบราณและภูมิภาคอื่น ๆ ในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกช่วงก่อนและระหว่างการล่มสลายปลายยุคสัมฤทธิ์ (1200–900 ปีก่อนคริสตกาล) แนวคิดเกี่ยวกับชาวทะเลเกิดขึ้นสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 และกลายเป็นหนึ่งในหัวข้อสำคัญในประวัติศาสตร์อียิปต์ ดังที่วิลเฮ็ล์ม มัคส์ มึลเลอร์ นักบูรพคดีศึกษาชาวเยอรมัน–อเมริกันกล่าวในค.ศ. 1888 ว่าชาวทะเลเป็น "คำถามสำคัญที่สุดในทางชาติพันธุ์วรรณนาและประวัติศาสตร์ยุคแรกเริ่มของชนชาติคลาสสิก" ไม่มีการบันทึกถึงที่มาของชาวทะเลและมีการเสนอแหล่งกำเนิดไว้หลายแห่ง เช่น อานาโตเลียตะวันตก ทะเลอีเจียน หมู่เกาะทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและยุโรปใต้ แม้ว่าหลักฐานทางโบราณคดีไม่ได้กล่าวถึงการอพยพ แต่คาดว่าชาวทะเลแล่นเรือไปรอบ ๆ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกและรุกรานอานาโตเลีย ซีเรีย ฟินิเชีย คานาอัน ไซปรัสและอียิปต์จนสิ้นยุคสัมฤทธิ์

แอมานุแอล เดอ รูเช นักอียิปต์วิทยาชาวฝรั่งเศสใช้คำว่า *peuples de la mer* (กลุ่มคนแห่งทะเล) เป็นครั้งแรกในค.ศ. 1855 เพื่อบรรยายถึงรูปนูนบนเสาที่สองของวิหารเมดิเน็ตฮาบูที่บันทึกปีที่ 8 ในรัชกาลฟาโรห์แรเมซีสที่ 3 ต่อมาปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 กัสตง มัสแปโร ผู้สืบทอดตำแหน่งเดอ รูเชที่กอแลเดอฟร็องส์ทำให้คำนี้เป็นที่นิยมและเชื่อมโยงเข้ากับทฤษฎีการอพยพ อย่างไรก็ตามนักวิชาการจำนวนหนึ่งตั้งคำถามถึงแนวคิดอพยพของมัสแปโรตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา

นักวิชาการสมัยใหม่ส่วนใหญ่ยังไม่สามารถระบุตัวตนชาวทะเลและสมมติฐานเกี่ยวกับที่มาของชนกลุ่มนี้ยังเป็นเพียงการคาดเดา มีการเสนออย่างหลากหลายว่าชาวทะเลเป็นชนเผ่าอีเจียน ผู้รุกรานจากยุโรปกลาง ทหารแตกทัพที่ผันตัวเป็นโจรสลัดหรือผู้ลี้ภัย โดยโยงเข้ากับภัยธรรมชาติอย่างแผ่นดินไหวและภูมิอากาศเปลี่ยนแปลง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มชนโบราณ
หมวดหมู่:อียิปต์โบราณ
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ภูมิภาคเมดิเตอเรเนียน
คามิโนกาวะ

**คามิโนกาวะ** () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอคาวาจิ จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด   มีประชากรประมาณ 31,243 คน 12,061 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 570 คนต่อตารางกิโลเมตร

## ภูมิศาสตร์
thumb|right|250px|นาข้าวในคามิโนกาวะ

คามิโนกาวะตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดโทจิงิ อยู่ทางเหนือของมหานครโตเกียวห่างไปประมาณ 90 กิโลเมตร พื้นที่ของเมืองประกอบด้วยพื้นที่ราบและแม่น้ำ ไม่มีภูเขา และตั้งอยู่ในส่วนที่ยื่นขึ้นไปทางทิศเหนือของที่ราบคันโต มีแม่น้ำคินูงาวะไหลผ่านเมือง เมืองนี้มีอาณาเขตติดกับนครอุสึโนมิยะทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัด

### เทศบาลข้างเคียง
* จังหวัดโทจิงิ
** อุตสึโนมิยะ
** โมโอกะ
** ชิมตสึเกะ

### ภูมิอากาศ
คามิโนกาวะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (Köppen *Cfa*) มีลักษณะคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และะฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคามิโนกาวะอยู่ที่ 13.8&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,378&nbsp;มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.1&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.4&nbsp;°C

## ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของคามิโนกาวะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา

## ประวัติศาสตร์
มีการก่อตั้งหมู่บ้านคามิโนกาวะ ฮงโงะ และทาโกะ เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2432 ซึ่งเป็นการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ ต่อมาวันที่ 26 ธันวาคม 1891 หมู่บ้านทาโกะได้เปลี่ยนชื่อเป็นหมู่บ้านเมจิ และยกฐานะหมู่บ้านคามิโนกาวะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1893 และในวันที่ 29 เมษายน 1955 เมืองคามิโนกาวะก็ได้ผนวกหมู่บ้านเมจิและฮงโงะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเมือง

## การเมืองการปกครอง
คามิโนกาวะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเทศบาลเมืองที่เป็นสภาเดี่ยวและมีสมาชิก 14 คน เมืองคามิโนกาวะกับนครอุตสึโนมิยะ ประกอบกับเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดโทจิงิจำนวน 13 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งโทจิงิที่ 1 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น

## เศรษฐกิจ
เมืองคามิโนกาวะเป็นที่ตั้งของโรงงานนิสสันโทจิงิ และเป็นผู้ว่าจ้างรายใหญ่ในท้องถิ่น

## การศึกษา
คามิโนกาวะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 7 แห่ง และโรงเรียมัธยมต้น 3 แห่ง และมีโรงเรียนมัธยมปลายที่ดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดโทจิงิ

## การขนส่ง
### รถไฟ
เมืองคามิโนกาวะไม่มีรถไฟโดยสารให้บริการ

### ทางหลวง
*  – ออกจากทางด่วน E4 ที่ชุมทางต่างระดับโทจิงิ-สึงะ แล้วมาตามทางด่วน E50 และออกที่ทางแยกต่างระดับอุตสึโนมิยะ-คามิโนกาวะ
* 
* 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* เว็บไซต์ทางการ 

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดโทจิงิ
คัตสึรางิ (จังหวัดวากายามะ)

**คัตสึรางิ** () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออิโตะ จังหวัดวากายามะ ประเทศญี่ปุ่น  เมืองนี้มีประชากรประมาณ 16,170 คน 7,137 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 110 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด  เมืองนี้ตั้งชื่อตามเทือกเขาคัตสึรางิ

## ภูมิศาสตร์
คัตสึรางิตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดวากายามะ มีรูปร่างยาวและแคบตั้งแต่เหนือจรดใต้ มีแม่น้ำคิโนกาวะไหลจากตะวันออกไปตะวันตกในเขตเมืองคัตสึรางิเดิม และมีแม่น้ำคิชิไหลจากตะวันออกไปตะวันตกในพื้นที่ชินชิโระที่ปลายทางใต้สุดของเมืองคัตสึรางิเดิม นอกจากนี้ ยังมีแม่น้ำอาริตะที่ไหลผ่านพื้นที่ที่เดิมเป็นหมู่บ้านฮานาโซโนะอีกด้วย ภูมิประเทศของคัตสึรางิถูกประกบด้วยเทือกเขาคิอิและเทือกเขาอิซูมิ ก่อตัวเป็นแอ่งระหว่างกลาง

### เทศบาลข้างเคียง
* จังหวัดวากายามะ
** ฮาชิโมโตะ
** คิโนกาวะ
** คูโดยามะ
** โคยะ
** คิมิโนะ
** อาริดางาวะ
* จังหวัดโอซากะ
** คาวาจินางาโนะ
** อิซูมิ
** คิชิวาดะ
* จังหวัดนาระ
** โนเซงาวะ

### ภูมิอากาศ
คัตสึรางิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen *Cfa*) ลักษณะคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายโดยมีหิมะตกน้อยไปจนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคัตสึรางิอยู่ที่ 13.7&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,771&nbsp;มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.4&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.3&nbsp;°C พื้นที่นี้อาจมีพายุไต้ฝุ่นในฤดูร้อน

## ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของคัตสึรางิลดลงอย่างต่อเนื่องในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา

## ประวัติศาสตร์
เมืองคัตสึรางิก่อตั้งขึ้นจากการควบรวมเมืองอิโตะ เมืองเมียวจิ และหมู่บ้านมิโยชิ (ทั้งหมดขึ้นกับอำเภออิโตะ) เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1958 ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2005 หมู่บ้านฮานาโซโนะ ซึ่งขึ้นกับอำเภออิโตะ ได้ผนวกรวมเข้ากับเมืองคัตสึรางิ

## การเมืองการปกครอง
right|thumb|260px|ศาลาว่าการเมืองคัตสึรางิ

คัตสึรางิมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภาเทศบาลเมืองที่เป็นสภาเดี่ยวและมีสมาชิก 14 คน คัตสึรางิกับเทศบาลอื่น ๆ ในอำเภออิโตะ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดวากายามะจำนวน 1 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งวากายามะที่ 2 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น

## เศรษฐกิจ
คัตสึรางิเป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในวากายามะ เศรษฐกิจในท้องถิ่นส่วนใหญ่จะเป็นเกษตรกรรม พืชสวน และการแปรรูปอาหาร

## การศึกษา
คัตสึรางิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 5 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 2 แห่ง เมืองนี้มีโรงเรียนมัธยมปลาย 2 แห่ง ซึ่งดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดวากายามะ

## การขนส่ง
### รถไฟ
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตก – สายวากายามะ
**  –  –  –  – 

### ทางหลวง
* 30px|link=|alt= ทางด่วนเคนาวะ
* 
* 
* 
* 

## สถานที่ท่องเที่ยว
* ศาลเจ้านิอุตสึฮิเมะ - โบราณสถานแห่งชาติและมรดกโลก
* โคยาซัง โชอิชิ-มิจิ - โบราณสถานแห่งชาติและมรดกโลก

## บุคคลที่มีชื่อเสียง
* ฮิโรฟูมิ ฮิราโนะ - นักการเมือง
* เน็นจิ โคบายาชิ - นักแสดง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
*เว็บไซต์ทางการเมืองคัตสึรางิ 

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดวากายามะ
อุมแบร์โตแห่งอิตาลี

**อุมแบร์โตแห่งอิตาลี** () อาจหมายถึง

* พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 1 แห่งอิตาลี (ค.ศ. 1844–ค.ศ. 1900)
* สมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลี (ค.ศ. 1904–ค.ศ. 1983)

## ดูเพิ่ม
* อุมแบร์โต
* นิโคลัสแห่งรัสเซีย

หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อบุคคล
เซนต์นิโคลัส (แก้ความกำกวม)

**เซนต์นิโคลัส** หรือ **นักบุญนิโคลัส** อาจหมายถึง:

* นักบุญนิโคลัส
* ซานตาคลอส
* ซินเตอร์คลาส
* เซนต์นิโคลัส (นิทานพื้นบ้านยุโรป)
* วันนักบุญนิโคลัส

## นักบุญอื่น
* นิโคลัสแห่งญี่ปุ่น
* จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย
* นีลส์แห่งออร์ฮูส

## สถานที่
* ยอดเขาเซนต์นิโคลัส
* โบสถ์เซนต์นิโคลัส โบสถ์คาทอลิกในเมืองพัทยา
* โรงเรียนเซนต์นิโกลาส พิษณุโลก โรงเรียนเอกชนในจังหวัดพิษณุโลก

หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
น
น
วัดดอนชัย (จังหวัดชุมพร)

**วัดดอนชัย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพ้อแดง อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 4 งาน

วัดดอนชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2369 เดิมชื่อว่า **วัดดอนยาง** ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดินวัด ได้รับการพัฒนาและบูรณะมาโดยตลอด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง กุฎิเจ้าอาวาสซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น หลังคาทรงปั้นหยาใต้ถุนสูง ฝาทำด้วยไม้ เจาะช่องหน้าต่าง บานหน้าต่างเป็นบานประกบ หน้าอาคารมีบันไดทางขึ้น ต่อกับส่วนระเบียงที่มีซี่กรงฉลุ เป็นช่อง เหนือซี่กรงระเบียง เป็นตารางโปร่งจนถึงส่วนหลังคา บริเวณมุขยื่น ส่วนหลังคามีช่องแสงทำด้วยไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ฌาปนสถาน หอระฆัง และโรงครัว ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ พระพุทธรูปอีก 8 องค์ แบ่งเป็นปางห้ามญาติ ปางรำพึง และปางอุ้มบาตร นอกจากนั้นยังมีเรือมะเขือยำอายุกว่า 100 ปี เมื่อคราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสหลังสวน เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2432 เรือนี้เป็นเรือนำเสด็จ

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระไพ
* พระหยด
* พระสมห์มี
* พระทอง
* พระเพชร
* พระครูธรรมรักจิตคุณ 
* พระอธิการไชยวัฒน์ พ.ศ. 2528–2534
* พระชนะ สุจิณฺโณ พ.ศ. 2534–
* พระสมุทัย 

## อ้างอิง

ดอนชัย
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดชุมพร
นิโคลัสแห่งรัสเซีย

**นิโคลัสแห่งรัสเซีย** () อาจหมายถึง

* จักรพรรดินิโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย (ค.ศ. 1796–ค.ศ. 1855)
* จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย (ค.ศ. 1868–ค.ศ. 1918)

## ดูเพิ่ม
* ซาร์นิโคลัส
* พระราชาธิบดีนิโคลัส
* อุมแบร์โตแห่งอิตาลี

หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อบุคคล
รายพระนามจักรพรรดิแห่งทิเบต

**แจ็นโป** () หรือ**จักรพรรดิแห่งถู่ปัว** (吐蕃君主) คือผู้ปกครองสูงสุดของจักรวรรดิทิเบต 
หมวดหมู่:จักรพรรดิทิเบต
ทะเลฮีวงะ

**ทะเลฮีวงะ**  () เป็นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิกตั้งอยู่นอกชายฝั่งทางทิศตะวันออกของเกาะคีวชู และตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะฮนชู ชื่อของทะเลฮีวงะถูกตั้งตามแคว้นฮีวงะซึ่งในปัจุบันคือจังหวัดมิยาซากิ ทะเลแห่งนี้เป็นสถาที่เกิดแผ่นดินไหวบ่อยครั้งเช่น แผ่นดินไหวฮีวงะ-นาดะ พ.ศ. 2511

## อ้างอิง

ฮีวงะ