open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
กลุ่มภาษาโกฮิสถาน

**กลุ่มภาษาโกฮิสถาน** เป็นกลุ่มภาษาอินโด-อารยันส่วนหนึ่งในกลุ่มดาร์ดิกที่พูดกันในภูมิภาคโกฮิสถานของประเทศปากีสถาน และพื้นที่โดยรอบ ภาษาส่วนใหญ่ใในนี้อยู่ในสถานะเสี่ยงต่อการสูญหายอย่างมากหรือเกือบสูญหาย ส่วน Indus Kohistani, Gawri และ Torwali เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว มีผู้พูดแพร่หลายกว่า

## รากศัพท์
คำว่าโกฮิสถานเป็นศัพท์จากภาษาเปอร์เซียที่หมายถึง "ของภูเขา" ในอดีต คำนี้ใช้เรียกคนนอก โดยเฉพาะในสมัยโมกุลและหลังการขยายของชาวปาทานในคริสต์ทศวรรษที่ 16 เพื่อเรียกประชากรที่อาศัยอยู่ในภูมิประเทศที่เป็นภูเขาเป็นการทั่วไป ในพื้นที่ซึ่งปัจจุบันคือภาคเหนือของปากีสถานและพื้นที่ใกล้เคียง ชื่อนี้ยังถูกนำมาใช้โดยชาวปาทานในระหว่างการรุกรานภูมิภาคนี้เพื่อเรียก "ชาวมุสลิมอื่น ๆ ทั้งหมดที่มีเชื้อสายอินเดียในหุบเขาฮินดูกูช"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาในประเทศปากีสถาน
วัดสัตหีบ

**วัดสัตหีบ** หรือ **วัดหลวงปู่อี๋** ตั้งอยู่เลขที่ 333 หมู่ 1 ถนนชายทะเล ตำบลสัตหีบ อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ด้านหลังวัดติดทะเล พระครูวรเวทมุนี (อี๋ พุทฺธสโร) สร้างวัดนี้ขึ้นเมื่อ พ.ศ 2442 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยนายขำและนางเอียง ทองขำ โยมบิดาและโยมมารดาของหลวงปู่ฯ ได้ขอพระราชทานที่ดินว่างเปล่าเป็นป่าไม้ที่ไม่มีเจ้าของ พระองค์ทรงอนุญาตให้สร้างวัดได้ ด้านเหนือติดทางเกวียน ด้านใต้ติดทะเลและด้านตะวันตกติดป่า ด้านตะวันออกติดที่ดินบ้านสัตหีบ โดยในปัจจุบันวัดนี้มีเนื้อที่จำนวน 30 ไร่ 28 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาอุโบสถหลังแรกเมื่อวันที่ 21 กันยายน ร.ศ. 138 พ.ศ. 2463 เนื้อที่ได้รับพระราชทาน กว้าง 2 เส้น ยาว 3 เส้น ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2557 ได้รับการยกสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ

## รายนามเจ้าอาวาสวัดสัตหีบตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วัดในอำเภอสัตหีบ
หมวดหมู่:วัดไทยในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
หมวดหมู่:พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
ภาษาซรี

**ภาษาซรี** เป็นสำเนียงหนึ่งใน 9 สำเนียงของภาษาโกโฮ ที่พูดในเมืองซิ ลิญ ประเทศเวียดนาม เป็นภาษาพื้นเมืองที่พูดโดยชาวเดวาร์หรือโมนตักนาร์ด อยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริกใต้

ซรี
ภาษาเตรกามี

**ภาษาเตรกามี**  (Trigami)  หรือ *Katar Gambiri* เป็นภาษาของชาวเตรกามีในหมู่บ้านกัมบีร์ กาตาร์ และ Devoz ในหุบเขาเตรกัมริมแม่น้ำเพชตอนล่าง จังหวัดกุนาร์ ประเทศอัฟกานิสถาน อยู่ในสาขาอินโด-อิเรเนียน กลุ่มนูริสถาน มีผู้พูดประมาณ 3,500 คน (2011) ส่วนใหญ่สามารถพูดภาษาปาทาน้เป็นภาษารอง รากศัพท์ใกล้เคียงกับภาษากาลาซาอซาถึง 76% - 80% 

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* 

* The Tregâmi. Retrieved July 04, 2006, from *Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush* http://users.sedona.net/~strand/Nuristani/Tregami/tregami.html .
* Tregami. Retrieved June 13, 2006, from *[[Ethnologue]]: Languages of the World*, fifteenth edition. SIL International. Online version

ตเรกามี
แกลมพังก์

**แกลมพังก์** () หรือ **ม็อกร็อก** (mock rock) เป็นแนวดนตรีที่รวมองค์ประกอบของแกลมร็อกเข้ากับโพรโตพังก์หรือพังก์ร็อก บางครั้งจะรวมการาจพังก์เข้าไปด้วย

อิทธิพลส่วนใหญ่ของแกลมพังค์มาจากวงนิวยอร์กดอลส์ ที่มีภาพพจน์วงแบบสองเพศ และดูดิบ เถื่อน เพลงที่ดูปลดปล่อย เป็นต้นแบบให้กับเพลงแนวพวกนี้ วงที่อธิบายได้ถึงแกลมพังค์เช่นวง ฮานอยร็อก,แมนิค สตรีท พรีชเชอร์ส และ ดี เจเนอเรชัน เป็นต้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* GlamPunk.org

หมวดหมู่:ดนตรีร็อก
รักอุตลุด

**รักอุตลุด** เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2520 กำกับโดยเปี๊ยก โปสเตอร์ เขียนบทโดย บุญญรักษ์ นิลวงศ์  สร้างเป็นภาคต่อ หลังจากความสำเร็จของเรื่อง วัยอลวน ภาพยนตร์ภาคนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี ทำรายได้ถึง 9 ล้านบาท 

ในขณะที่ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉาย ดนตรีจังหวะดิสโกกำลังเป็นที่นิยม โดยเฉพาะท่าเต้น "บั๊มพ์" เอาสะโพกกระแทกกัน (เพลงฮิตในขณะนั้นคือเพลง Lady Bump ของ Penny McLean) ฉากหนึ่งในเรื่องนี้ซึ่งเป็นที่จดจำ คือฉากตั้มและโอ๋ ใส่ชุดสีทองเต้นบั๊มพ์ประกอบเพลง "อุตลุดบั๊มพ์"

## เรื่องย่อ
ในภาคนี้ ตั้ม (ไพโรจน์ สังวริบุตร) กับ โอ๋ (ลลนา สุลาวัลย์) เป็นแฟนกันแล้ว เรื่องวุ่น ๆ เกิดขึ้นเมื่อตั้ม แอบปันใจไปชอบนักร้องสาวชื่อ นิด (พจนีย์ อินทรมานนท์)  ตามประสาชายหนุ่มจอมกะล่อน เมื่อโอ๋รู้เรื่องความรักสามเส้าเข้า ก็ตามไปอาละวาดจนแทบบ้านแตก

## เพลงประกอบ
เพลงประกอบที่มีชื่อเสียงของเรื่องนี้ ได้แก่
* เธอที่รัก ขับร้องโดย ชัยรัตน์ เทียบเทียม แต่งโดย ชัยรัตน์ เทียบเทียม มีเนื้อร้องท่อนหนึ่งว่า ชูวับ ชูวับ  บางคนจึงเรียกชื่อเพลงนี้ว่า ชูวับ ชูวับ
* รักหนอรัก ขับร้องโดย สุภาภรณ์ เทียบเทียม (ส่วนมากคนมักเข้าใจว่า พจนีย์ อินทรมานนท์ เป็นผู้ร้องเพลงนี้เอง)   แต่งโดย ชัยรัตน์ เทียบเทียม
* ระทมรัก ขับร้องโดย สุภาภรณ์ เทียบเทียม แต่งโดย ชัยรัตน์ เทียบเทียม
* อุตลุดบั๊มพ์ ขับร้องโดย สุนทร สุจริตฉันท์ 
* สระเอ มอ สระอา (ขี้เมา)

## อ้างอิง

* ตั้ม กับ โอ๋ วัยรุ่นไทย ยุคปี 2519 จาก OKNation
* รำลึก...วัย(เคย)อลวน
* เสียงบรรยาย โดยผู้กำกับเปี๊ยก โปสเตอร์ และฤทัยวรรณ วงศ์สิรสวัสดิ์ และคำบรรยายจากดีวีดี วัยอลวน 4

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2520
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย เปี๊ยก โปสเตอร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาคต่อไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่อำนวยการสร้างโดย เกียรติ เอี่ยมพึ่งพร
พระยาจุฬาราชมนตรี (น้อย)

**พระยาจุฬาราชมนตรี** นามเดิม **น้อย** มีศาสนนามว่า **มูหะหมัดบาเกร** เป็นบุตรของพระยาจุฬาราชมนตรี (อากายี) มารดาชื่อคุณหญิงสะ เกิดเมื่อปีใดไม่ปรากฏ  เริ่มรับราชการในกรมท่าขวา สมัยรัชกาลที่ 4 ได้เป็นหลวงศรีเนาวรัตน์ และได้เป็นจุฬาราชมนตรีเมื่อพระยาจุฬาราชมนตรี (นาม) ถึงแก่อนิจกรรม ท่านเป็นจุฬาราชมนตรีจนถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2410 ศพของท่านฝังอยู่ที่มัสยิดต้นสน

## อ้างอิง

* 

หมวดหมู่:จุฬาราชมนตรี
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายเปอร์เซีย
จุฬาราชมนตรี (น้อย)
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร‎‎
พระยาจุฬาราชมนตรี (อากายี)

**พระยาจุฬาราชมนตรี** นามเดิม **อากายี** หรือ **อากาหยี่** มีศาสนนามว่า **อามีรระชามุฮัมมัดการีม** เป็นบุตรของพระยาจุฬาราชมนตรี (เซน) และเป็นน้องชายของพระยาจุฬาราชมนตรี (ก้อนแก้ว) ได้เป็นจุฬาราชมนตรีต่อจากพี่ชายจนกระทั่งถึงแก่อนิจกรรมในสมัยรัชกาลที่ 2 มีบุตรธิดารวม 15 คน บุตรของท่านคนหนึ่งชื่อ กลิ่น ได้เป็นหลวงโกชาอิศหากในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ส่วนบุตรอีกคนชื่อน้อย ได้เป็นจุฬาราชมนตรี ศพของท่านฝังอยู่ที่มัสยิดต้นสน

## อ้างอิง
* เอกราช มูเก็ม. จุฬาราชมนตรี ประวัติผู้นำไทยมุสลิมจากสมัยอยุธยาถึงยุคทักษิณ. กทม. ร่วมด้วยช่วยกัน. 2549.

อากายี
อากายี
อ
จุฬาราชมนตรี (อากายี)
โพรโตพังก์

**โพรโตพังก์** () เป็นคำที่ถูกใช้อธิบายถึงแนวเพลงที่มาก่อนพังก์ร็อก และที่มีอิทธิพลต่อวงพังค์ร็อก โดยทั่วไปวงโพรโตพังก์ไม่ถูกเรียกว่าพังก์

วงโปรโตพังก์ คือวงร็อกแอนด์โรลในช่วงทศวรรษที่ 60 ถึงต้นทศวรรษที่ 70 ถึงแม้วงแรก ๆ จะถูกอ้างถึงการาจร็อกบ้าง แต่ต่อมาก็ถูกอ้างว่าได้เป็นอิทธิพลและพัฒนาของพังค์ร็อก วงการาจร็อกหลายวงมีส่วนหนึ่งเป็นวงจากสหราชอาณาจักร ซึ่งบางครั้งก็ถูกเรียกรวมกับแนวแกลมร็อกและยูเค ผับ ร็อก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ดนตรีร็อก
เลโอนอร์ เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส

**เจ้าหญิงเลโอนอร์ เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส** (; พระราชสมภพ : 31 ตุลาคม พ.ศ. 2548) เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน และสมเด็จพระราชินีเลติเซียแห่งสเปน ทรงอยู่ในอันดับแรกของลำดับการสืบราชบัลลังก์สเปน แรกพระราชสมภพมีพระอิสริยยศเป็นอินฟันตาแห่งสเปน (Infanta of Spain) ภายหลังพระราชบิดาขึ้นครองราชสมบัติต่อจากสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 ได้สถาปนาพระอิสริยยศขึ้นเป็น *[[เจ้าชายแห่งอัสตูเรียส|เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส]]* (; ) และมีพระขนิษฐาคือ **[[อินฟันตาโซฟิอาแห่งสเปน]]** 

## พระราชประวัติ
เจ้าหญิงเลโอนอร์เสด็จพระราชสมภพเมื่อเวลา 01:46 นาฬิกา ของวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ณ คลินิกรูเบร์อินเตร์นาซิโอนัลในกรุงมาดริด ด้วยการผ่าคลอด ทรงมีน้ำหนักแรกประสูติกาล 3.5 กิโลกรัม ความยาวพระองค์ 47 เซนติเมตร พระราชวงศ์ได้ประกาศประสูติกาลของเจ้าหญิงผ่านบริการสารสั้น พระองค์ทรงออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับพระชนกและพระชนนีเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายนปีเดียวกัน

เจ้าหญิงทรงเข้ารับศีลล้างบาปเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2549 ณ พระราชวังซาร์ซูเอลา จากพระคาร์ดินัลอันโตนิโอ โรว์โก บาเรลา อาร์ชบิชอปแห่งมาดริด ด้วยน้ำจากแม่น้ำจอร์แดน อันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของพระราชวงศ์สเปน เช่นเดียวกับพระบิดาเมื่อ พ.ศ. 2511 พระองค์ทรงได้รับพระนามเพิ่มว่า *เด โตโดส โลส ซานโตส* (ซึ่งแปลว่า "แห่งนักบุญทั้งหลาย") ซึ่งเป็นธรรมเนียมประเพณีของราชวงศ์บูร์บงของสเปน โดยมีพระบิดาและพระมารดาทูนหัวคือ สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน และสมเด็จพระราชินีโซเฟีย พระอัยกาและพระอัยยิกา
[thumb|สมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน พระราชทาน[เครื่องราชอิสริยาภรณ์ขนแกะทองคำแก่เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส เมื่อปี 2018]]
การประสูติของเจ้าหญิงได้กลายเป็นหัวข้อถกเถียงเกี่ยวกับการปรับปรุงรัฐธรรมนูญสเปนแห่ง พ.ศ. 2521 ที่จะล้มเลิกการให้สิทธิการสืบราชสมบัติแก่รัชทายาทชายก่อนพระเชษฐภคินี ในกรณีดังนี้เจ้าหญิงจะทรงเป็นรัชทายาทโดยพฤตินัยเมื่อพระบิดาเสวยราชสมบัติเป็นกษัตริย์ มิเช่นนั้นพระองค์จะทรงเป็นรัชทายาทโดยนิตินัยจนกว่าพระบิดาและพระมารดาจะมีพระโอรส ถ้าเจ้าหญิงได้เสวยราชสมบัติเป็นสมเด็จพระราชินีนาถ ก็จะเป็นพระราชินีนาถพระองค์แรกที่มีพระนามว่า เลโอนอร์ ของประเทศสเปนที่รวมเป็นราชอาณาจักรแล้ว (ก่อนหน้านี้แคว้นนาวาร์ได้มีสมเด็จพระราชินีนาถเลโอนอร์มาแล้วในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15)

เมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน พระอัยกา สละราชสมบัติแก่พระราชบิดาในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2557 เจ้าหญิงก็ทรงได้รับการสถาปนาพระอิสริยยศขึ้นเป็น *เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส*

## พระอิสริยยศ
* *ซูอัลเตซาเรอัล* อินฟันตาดอญญาเลโอนอร์แห่งสเปน (31 ตุลาคม พ.ศ. 2548 – 18 มิถุนายน พ.ศ. 2557)
* *ซูอัลเตซาเรอัล* เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส (19 มิถุนายน พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน)
** *อดีตราชบัลลังก์อารากอน*: *ซูอัลเตซาเรอัล* เจ้าหญิงแห่งฌิโรนา (19 มิถุนายน พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน)
** *อดีตราชอาณาจักรนาวาร์*: *ซูอัลเตซาเรอัล* เจ้าหญิงแห่งเบียนา (19 มิถุนายน พ.ศ. 2557 – ปัจจุบัน)
และทรงดำรงพระอิสริยยศ *ซูอัลเตซาเรอัล* ดัชเชสแห่งม็องต์บลัง, เคาน์เตสแห่งซาร์แบรา และ เลดีแห่งบาลาเก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:เจ้าหญิงสเปน
หมวดหมู่:เจ้าชายแห่งอัสตูเรียส
หมวดหมู่:เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส
หมวดหมู่:บุคคลจากมาดริด
หมวดหมู่:ราชวงศ์บูร์บง (สเปน)
หมวดหมู่:พระราชวงศ์ที่ทรงพระเยาว์
หมวดหมู่:ชาวสเปนเชื้อสายกรีก
หมวดหมู่:ชาวสเปนเชื้อสายรัสเซีย
หมวดหมู่:ชาวสเปนเชื้อสายเยอรมัน
หมวดหมู่:ชาวสเปนเชื้อสายเดนมาร์ก
ไทยเชื้อสายจาม

**ชาวไทยเชื้อสายจาม** เป็นชื่อเรียกกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มหนึ่งในตระกูลมาลาโย-โพลินีเชียนหรือชนชาติมลายู อาณาจักรจามอยู่ระหว่าง ญวนกับเขมร ส่วนใหญ่นับถือ ศาสนาอิสลามเรียกกันว่าแขกจาม มีภาษาพูดที่สื่อสารกันคือ ภาษามลายู เป็นกลุ่มภาษาออสโตรนีเชียน เข้ามาในประเทศไทยด้วยสาเหตุต่าง ๆ ในช่วงหลังจากเสียกรุงวิชัย เมืองหลวงของจามปาให้แก่เวียดนาม  คือ 
#ชาวจามกลุ่มแรก มีหลักฐานปรากฏช่วงตอนต้นกรุงศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 1991 จากการอพยพมาจากตอนเหนือของลาวและเวียดนาม หรือ อาจจะมาจากเกาะบอร์เนียว เข้าอยู่เมืองชุมพร ก่อนปี พ.ศ. 1997 ในแผ่นดินสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ชาวจาม เป็นทหารชั้นดี ราชสำนักอยุธยาใช้ในการรบ การเดินเรือ และการค้าทางน้ำทางทะเล หรือการขยายพระราชอาณาเขตของอาณาจักรอยุธยาลงทางใต้ ชาวจามเข้าตีเมืองชุมพร จากราชอาณาจักรนครศรีธรรมราชได้ จึงได้ปกครองดินแดนแทบนี้ เมืองชุมพร และเมืองไชยา ([คอคอดกระ]) (ปัจจุบันเป็นหนึ่งในพื้นที่ของจังหวัดสุราษฎร์ธานี) และกวาดต้อนชาวเมืองพงสาลี และชาวเมืองแถง (เดียนเบียนฟู) เป็นพลเมือง ประกอบอาชีพเกษตรกรรม และเป็นเมืองท่าค้าขายสำคัญตั้งแต่นั้นมา
#ในช่วงรัชกาลที่ 3 ระหว่าง พ.ศ. 2376-2390 (โดยอ้างอิงศักราชมาจากช่วงเวลาที่ไทยทำสงครามกับเวียดนาม)ชาวจามหรือแขกจามที่นับถือศาสนาอิสลามได้ถูกกวาดต้อนออกมาจากกัมพูชา(ขณะนั้นเป็นดินแดนประเทศราชของสยาม) เข้ามาในสยาม ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 3) ช่วงที่ญวนทำสงครามกับเขมร เข้ามาอยู่ครั้งแรกที่ ตำบลน้ำเชี่ยว แห่งเดียว   
#ในช่วงรัชกาลที่ 5  ได้อพยพหนีการบีบบังคับทางด้านศาสนาและการปกครองของฝรั่งเศสที่ยึดเมืองเขมรในขณะนั้น  ในสมัยต้นพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) เรียกตัวเองว่า แขกจาม หรือ จามปา แขกจามกลุ่มนี้เดินทางด้วยเรือมาเป็นกลุ่ม  ต่อมาแยกไปตั้งถิ่นฐานเป็นสามแห่ง  
* กลุ่มที่หนึ่ง เดินทางลัดเลาะชายฝั่งจนถึงบริเวณปากอ่าวลำคลองท่าตะเภาและปากอ่าวคลองน้ำเชี่ยว แยกเข้าสู่คลองน้ำเชี่ยว ได้แก่ชาวไทยมุสลิม ตำบลน้ำเชี่ยว อำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราดในปัจจุบัน
* กลุ่มที่สอง เดินทางไปจนถึงปากน้ำและขึ้นสู่แผ่นดินที่จังหวัดระยอง 
* กลุ่มที่สาม ล่องเรือไปถึงกรุงเทพฯ กลุ่มนี้  รัชกาลที่ 5 ทรงทราบ โปรดให้จัดที่พระราชทานให้อยู่ที่บ้านครัวโดยรวมกับชาวจามที่มีอยู่แล้ว เรียกว่า กลุ่มบ้านครัว หรือ แขกบ้านครัว ในปัจจุบันนี้ โดยมีชุมชนเป็นหลักเป็นแหล่งอยู่ที่ชุมชนบ้านครัว เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร

ชาวมุสลิมที่เข้ามาตามลำคลองน้ำเชี่ยว ได้มาตั้งบ้านเรือนอยู่บริเวณป่าชายเลน ซึ่งมีชาวไทยอาศัยอยู่ก่อนแล้ว ได้สร้างบ้านเรือนขึ้นง่าย ๆ เมื่อสร้างที่พักแล้วได้ร่วมกันสร้างสุเหร่าเพื่อใช้ประกอบพิธีทางศาสนา โดยใช้ไม้โกงกาง  มาปักเป็นเขต 4 ต้น  หลังคามุงด้วยใบปรงนำมาสานเป็นตับเหมือนตับจาก  มุงกันแดดกันฝน ต่อมาเมื่อตั้งหลักแหล่งแน่นอนแล้วได้ต่อเติมสุเหร่าให้มีสภาพดีขึ้นจนถึงปัจจุบัน โดยมิได้เคลื่อนย้ายจากที่ตั้งเดิมแต่อย่างใด ส่วนมุสลิมที่บ้านเนินตาแมว บ้านปลายคลอง อำเภอเมือง จังหวัดตราด นั้น  เป็นมุสลิมที่เกิดจากการแต่งงานกับคนไทยและได้มีการย้ายข้ามศาสนากลายเป็นกลุ่มมุสลิมที่ใหญ่ขึ้น

## ชาวไทยเชื้อสายจามที่มีชื่อเสียงและเป็นแม่ทัพเรือ
* หลวงปรีชาชาญสมุทร (ซอ โสตะจินดา) - อดีตผู้บังคับการเรือรบหลวงมกุฎราชกุมาร
* พระพลสิทธิ์ธวาณัฐ (แอ ไอศะนาวิน) - ต้นตระกูลไอศะนาวิน
* หลวงสาครยุทธวิชัย (หมัด หัสตานนท์) - ต้นตระกูลหัสตานนท์
* หลวงสมบูรณ์ยุทธวิชา

## อ้างอิง
* คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุ, 2542:24-25

## แหล่งข้อมูลอื่น
*รายการแสงเดือนเสี้ยว ตอน มุสลิมไทยเชื้อสาย เขมร กองอาสาจาม บ้านครัว

ทไยเชื่อสายจาม
จิตเวชศาสตร์

[thumb|แผ่นโลหะบรอนซ์จารึกยันตระเกี่ยวกับ[อายุรเวทของอินเดียโบราณ อายุรเวทถือเป็นแขนงความรู้แรกที่มีการบันทึกเกี่ยวกับจิตเวชศาสตร์]]
**จิตเวชศาสตร์** มาจากคำว่า จิต ที่แปลว่าจิตใจ รวมกับ เวชศาสตร์ ที่แปลว่า ศาสตร์ด้านการแพทย์ เมื่อรวมกันจึงหมายถึง การศึกษาทางด้านการแพทย์ที่เกี่ยวข้องกับอาการบกพร่องทางจิต ต่างกับ คำว่า จิตวิทยา ตรงที่ว่า จิต ที่แปลว่าจิตใจ รวมกับคำว่า วิทยา ที่มาจากวิทยาศาสตร์แทน ดังนั้น จิตวิทยาจึงเน้นเกี่ยวกับทฤษฎีทางจิตใจที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับทางด้านการแพทย์ บางคนอาจจะมีอาการทางจิตที่ผิดปกติชัดเจน เช่น อาการหูแว่ว หวาดระแวง พฤติกรรมเปลี่ยนแปลงไป หรือมีอาการวิตกกังวล ซึมเศร้าท้อแท้ จนรบกวนต่อการใช้ชีวิต ขณะที่บางคน อาจมีภาวะเครียด นอนไม่หลับ หรือต้องการคำปรึกษาเกี่ยวกับปัญหาในชีวิตบางอย่าง  

อาการบกพร่องทางจิต มีความหมายตามแนวความคิดที่มีอยู่ในขณะนี้ว่า เป็นอาการที่เกิดจากความบกพร่องจากการทำงานของระบบประสาทของสมองมนุษย์ โดยมีสาเหตุมาจากกระบวนการพัฒนาสมองที่ถูกกำหนดจากยีน และสภาพแวดล้อม

## ประวัติ
ในสมัยโบราณ ประมาณ 2,500 ปีที่แล้ว อาการบกพร่องทางจิตหรือประสาท ถูกมองว่าเกิดจากปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ คำอธิบายลักษณะนี้เกิดขึ้นในกรีกโบราณและอาณาจักรโรมัน และอาจรวมถึงในวัฒนธรรมต่าง ๆ ทั่วโลก งานเขียนชิ้นแรก ๆ ที่มีการบันทึกเกี่ยวกับอาการบกพร่องทางจิต ถูกเขียนเมื่อประมาณศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช โดย ฮิปโปเครติส ได้อธิบายไว้ว่าอาการบกพร่องทางจิตอาจมีสาเหตุมาจากความผิดปกติระบบการทำงานต่าง ๆ ของร่างกาย ส่วนในทางศาสนามีคำอธิบายว่าเป็นการทำงานของสิ่งชั่วร้ายที่อยู่ภายในจิตใจของผู้มีอาการบกพร่องทางจิต

## สาขาทางจิตเวชศาสตร์
# จิตเวชศาสตร์ทั่วไป คือ ศึกษาเกี่ยวกับ โรคทางจิตเวชที่พบในผู้ใหญ่ เช่น โรคสมองเสื่อม โรคซึมเศร้า โรคจิต
# จิตเวชศาสตร์เด็กและวัยรุ่น ศึกษาเกี่ยวกับ โรคทางจิตเวชในเด็ก และ วัยรุ่น เช่น โรคสมาธิสั้น โรคออทิสติก

## การศึกษาสาขาทางจิตเวชศาสตร์
# จิตเวชศาสตร์ทั่วไป ต้องศึกษาให้จบปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 6 ปีเสียก่อน จากนั้น จึงค่อยศึกษาต่อเฉพาะทางด้านจิตเวชศาสตร์ทั่วไปอีก 3 ปี
# จิตเวชศาสตร์เด็ก และ วัยรุ่น ต้องศึกษาให้จบปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 6 ปีเสียก่อน จากนั้น จึงค่อยศึกษาต่อเฉพาะทางด้านจิตเวชศาสตร์เด็ก และ วัยรุ่น  อีก 4 ปี

## การรักษาทางจิตเวชศาสตร์

# การรักษาด้วยยา ซึ่งมีหลายชนิด และยังมีการพัฒนาองค์ความรู้ในส่วนนี้อย่างต่อเนื่อง 
# การทำจิตบำบัด (psychotherapy) ซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่สำคัญที่สุดในการเป็นจิตแพทย์ คือ กระบวนการพูดคุยเพื่อช่วยให้ผู้ป่วยทำความเข้าใจถึงตัวตน ปัญหาและที่มา ซึ่งจะช่วยนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงตามหนทางที่ผู้ป่วยต้องการ

## จริยศาสตร์

หมวดหมู่:ประสาทวิทยาศาสตร์

หมวดหมู่:การแพทย์เฉพาะทาง
ไดเตะ โฮลด์ออนมี!

**ไดเตะ โฮลด์ออนมี!** (; ) เป็นเพลงซิงเกิลลำดับที่
3 มอร์นิงมูซูเมะ ออกวางจำหน่ายวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2541 ในรูปแบบของซีดีขนาด 8 เซนติเมตร

ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ซิงเกิลนี้ได้รวมเอาไว้ในชุดรวมอัลบั้ม "เออร์ลีซิงเกิลบอกซ์" และในปี พ.ศ. 2548 ได้วางจำหน่ายในรูปแบบของซีดีขนาด 12 เซนติเมตร 

"ไดเตะ โฮลด์ออนมี" ได้เป็นเพลงซิงเกิลแรกของมอร์นิงมูซูเมะที่สามารถขึ้นอันดับ 1 ของโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์

## รายชื่อเพลง
:*เพลงทั้งหมดในซิงเกิลนี้ประพันธ์โดย[[สึงกุ]]*

### ซีดี 8 เซนติเมตร
# ไดเตะ โฮลด์ออนมี! – 4:26 นาที
# ทาโตเอบะ (例えば) – 4:07 นาที
# ไดเตะ โฮลด์ออนมี! (Instrumental) – 4:22 นาที

### ซีดี 12 เซนติเมตร
# ไดเตะ โฮลด์ออนมี! – 4:26 นาที
# ทาโตเอบะ (例えば) – 4:07 นาที
# ไดเตะ โฮลด์ออนมี! (Instrumental) – 4:22 นาที
# ไดเตะ โฮลด์ออนมี! (Morning Cop Version)

## สมาชิก
**รุ่นที่ 1**
* ยูโกะ นากาซาวะ
* อายะ อิชิงูโระ
* คาโอริ อีดะ
* นัตสึมิ อาเบะ
* อาซูกะ ฟูกูดะ

**รุ่นที่ 2**
* เค ยาซูดะ 
* มาริ ยางูจิ 
* ซายากะ อิจิอิ

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อผลงานของมอร์นิงมูซูเมะ

หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2541
หมวดหมู่:เพลงภาษาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:มอร์นิงมูซูเมะ
หมวดหมู่:เพลงของมอร์นิงมูซูเมะ
หินอ่อน

thumb|right|หินอ่อนในธรรมชาติ 
**หินอ่อน** เกิดจากแคลเซียมคาร์บอเนต (หินปูน) ที่สะสมอยู่ในท้องทะเลหรือมหาสมุทรมาก่อน กระทั่งเกิดการเคลื่อนไหวขึ้นในบริเวณดังกล่าว คือที่ซึ่งเคยเป็นทะเลหรือมหาสมุทรกลับกลายเป็นภูเขาขึ้นมา และที่ซึ่งเคยเป็นบกเป็นภูเขากลับกลายเป็นทะเล รวมถึงผ่านกระบวนการทางธรณี 

หมวดหมู่:หิน
อำเภอพนมดงรัก

**พนมดงรัก** เป็นอำเภอในจังหวัดสุรินทร์ เป็นที่ตั้งของเขตประวัติศาสตร์ที่สำคัญของจังหวัด ได้แก่ อุทยานประวัติศาสตร์กลุ่มปราสาทตาเมือน ซึ่งมีปราสาทตาเมือน ปราสาทตาเมือนธม ปราสาทตาเมือนโต๊ด รวมทั้งเป็นที่ตั้งของปราสาทตาควาย และปราสาทหนองคันนา

[thumb|275x275px|[ปราสาทตาเมือน]]

## ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอพนมดงรัก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับอำเภอปราสาท
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับอำเภอกาบเชิง
* **ทิศใต้** ติดต่อกับจังหวัดอุดรมีชัย (ประเทศกัมพูชา)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับอำเภอบ้านกรวด (จังหวัดบุรีรัมย์)
[thumb|275x275px|[ปราสาทตาเมือนธม]]

## ประวัติ
ท้องที่อำเภอพนมดงรักเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลบักได อำเภอเมืองสุรินทร์ ในปี พ.ศ. 2480 กรมการปกครองได้ประกาศจัดตั้งอำเภอปราสาท ออกจากอำเภอเมืองสุรินทร์ มีพื้นที่การปกครองทั้งหมด 7 ตำบล ได้แก่ ตำบลกังแอน ตำบลบักได ตำบลตาเบา ตำบลปรือ ตำบลทุ่งมน ตำบลไพล และตำบลทมอ พื้นที่จึงอยู่ในเขตอำเภอปราสาท ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 กรมการปกครองได้ประกาศจัดตั้งกิ่งอำเภอกาบเชิง ออกจากอำเภอปราสาท มีพื้นที่การปกครองทั้งหมด 2 ตำบล ได้แก่ ตำบลกาบเชิง ตำบลบักได พื้นที่จึงย้ายมาอยู่ในเขตอำเภอกาบเชิงแทน

พ.ศ. 2519 ได้แยก 7 หมู่บ้านในเขตตำบลบักไดตั้งเป็น ตำบลโคกกลาง และตั้งตำบลแนงมุด แยกออกจากตำบลบักไดในปี พ.ศ. 2524 และในปี พ.ศ. 2530 ได้แยกหมู่ 3 บ้านตาเมียงรวมกับ 5 หมู่บ้าน ในเขตตำบลบักได ตั้งเป็นตำบลตาเมียง ต่อมาแยกหมู่ 6 บ้านจีกแดกรวมกับ 8 หมู่บ้านของตำบลโคกกลางตั้งเป็น ตำบลจีกแดก

ในปี พ.ศ. 2536 ทางราชการพิจารณาว่าด้านทิศตะวันตกของอำเภอกาบเชิง เป็นพื้นที่ทุรกันดาร ห่างไกลคมนาคม เจ้าหน้าที่ของรัฐออกตรวจตราและเยี่ยมเยียนราษฎรไม่ทั่วถึง เพราะเป็นพื้นที่ชายแดนมีอาณาเขตติดต่อกับ ประเทศกัมพูชา ยากต่อการปราบปราม ทางราชการจึงได้แบ่งพื้นที่การปกครองตำบลบักได ตำบลโคกกลาง ตำบลตาเมียง และตำบลจีกแดก ออกมาตั้งเป็น **กิ่งอำเภอพนมดงรัก** ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน 

โดยชื่อ "พนมดงรัก" มาจากเทือกเขาพนมดงรัก ซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติกั้นระหว่างไทยกับกัมพูชาและลาว โดยคำว่า "พนมดงรัก" มาจากภาษาเขมรคำว่า "พนมดองแร็ก" (ជួរភ្នំដងរែក) แปลว่า "ภูเขาไม้คาน" และต่อมาเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น **อำเภอพนมดงรัก** โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน เป็นอำเภอลำดับที่ 14 ของจังหวัดสุรินทร์ พร้อมกับอีก 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอศรีณรงค์ อำเภอเขวาสินรินทร์ และอำเภอโนนนารายณ์
[thumb|275x275px|[ปราสาทตาเมือนโต๊ด]]

## การแบ่งเขตการปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอพนมดงรักแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 55 หมู่บ้าน ได้แก่

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอพนมดงรักประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
* **องค์การบริหารส่วนตำบลบักได** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบักไดทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลโคกกลาง** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกกลางทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลจีกแดก** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจีกแดกทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลตาเมียง** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาเมียงทั้งตำบล

## อ้างอิง


พนมดงรัก
หมวดหมู่:เขตแดนกัมพูชา–ไทย
อำเภอเขวาสินรินทร์

**เขวาสินรินทร์** [เขฺวา-สิน-ริน] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุรินทร์

## ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอเขวาสินรินทร์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับอำเภอจอมพระ
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับอำเภอศีขรภูมิ 
* **ทิศใต้** ติดต่อกับอำเภอเมืองสุรินทร์
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับอำเภอเมืองสุรินทร์

## ประวัติ
ท้องที่อำเภอเขวาสินรินทร์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลบึง ตำบลตากูก อำเภอท่าตูม และตำบลเขวาสินรินทร์ อำเภอเมืองสุรินทร์ ในปี พ.ศ. 2482 ทางราชการได้โอนพื้นที่ตำบลบึง (ยกเว้นพื้นที่หมู่ที่ 16) ตำบลตากูก ของอำเภอท่าตูม มาขึ้นกับอำเภอเมืองสุรินทร์ เนื่องจากประชาชนได้แจ้งแก่ทางราชการว่าพื้นที่ตำบลบึง และตำบลตากูก ไปติดต่อราชการกับอำเภอเมืองสุรินทร์ สะดวกกว่าไปติดต่อกับอำเภอท่าตูม ยกเว้นพื้นที่หมู่ 16 (ในขณะนั้น) ของตำบลบึง ที่ยังสะดวกในการติดต่อราชการกับอำเภอท่าตูม

ปี พ.ศ. 2530 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จฯ เยือนชุมชนเขวาสินรินทร์เพื่อทอดพระเนตรผ้าไหม ถือเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่ทำให้ผ้าไหมของชุมชนเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย มีนักท่องเที่ยวไทยและต่างชาติเข้ามาท่องเที่ยวเพื่อดูวิธีการและซื้อผ้าไหม ต่อมาชุมชนได้เข้าร่วมโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OTOP) ทำให้คนในชุมชนมีรายได้จากการขายผ้าทอมากขึ้น เนื่องจากสภาพพื้นที่ห่างไกลคมนาคม เจ้าหน้าที่ของรัฐออกตรวจตราและเยี่ยมเยียนราษฎรไม่ทั่วถึง จึงมีโครงการที่จัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้นในพื้นที่ จึงตั้งตำบลเพิ่มเพื่อให้เข้าเงื่อนไข โดยแยกพื้นที่หมู่ 4 บ้านแร่ รวมกับอีก 7 หมู่บ้านในเขตตำบลเขวาสินรินทร์ ตั้งเป็น ตำบลบ้านแร่ ในปีพ.ศ. 2532 และแยก 13 หมู่บ้านในเขตตำบลตากูก ตั้งเป็น ตำบลปราสาททองในปี พ.ศ. 2533

ปี พ.ศ. 2539 ทางราชการได้เห็นว่าพื้นที่ทั้ง 5 ตำบล ได้แก่ ตำบลบึง ตำบลตากูก ตำบลเขวาสินรินทร์ ตำบลบ้านแร่ และตำบลปราสาททอง ของอำเภอเมืองสุรินทร์ มี 52 หมู่บ้านและมีประชากรถึง 35,480 คน สามารถแบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็นกิ่งอำเภอได้ จึงตั้งเป็น **กิ่งอำเภอเขวาสินรินทร์** ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน 

โดยมีชื่อกิ่งอำเภอมาจากท่านขุนสินรินทร์บำรุง หรือ ดิน สุทธิกลับ ผู้ซึ่งมีชื่อต่อท้ายชื่ออำเภอเขวาสินรินทร์ ที่เป็นการรวมชื่อระหว่าง "*เขวา*" ที่เป็นชื่อต้นไม้ และ "*สินรินทร์*" ที่เป็นชื่อของขุนสินรินทร์บำรุง ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น **อำเภอเขวาสินรินทร์** โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน เป็นอำเภอลำดับที่ 16 ของจังหวัดสุรินทร์ พร้อมกับอีก 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอศรีณรงค์ อำเภอพนมดงรัก และอำเภอโนนนารายณ์

## การแบ่งเขตการปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอเขวาสินรินทร์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 55 หมู่บ้าน ได้แก่

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอเขวาสินรินทร์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
* **เทศบาลตำบลเขวาสินรินทร์** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขวาสินรินทร์ทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลบึง** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลตากูก** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตากูกทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลปราสาททอง** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปราสาททองทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแร่** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแร่ทั้งตำบล

## อ้างอิง

ขเวาสินรินทร์
อำเภอศรีณรงค์

**ศรีณรงค์** เป็นอำเภอในจังหวัดสุรินทร์

## ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอศรีณรงค์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับอำเภอศีขรภูมิ
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับอำเภอปรางค์กู่และอำเภอขุขันธ์ (จังหวัดศรีสะเกษ)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับอำเภอสังขะ
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับอำเภอลำดวนและอำเภอศีขรภูมิ
## ประวัติ
ท้องที่อำเภอศรีณรงค์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลแจนแวน อำเภอสังขะ ต่อมาเมื่อเห็นว่าพื้นที่ตำบลแจนแวนมีความกว้างขวาง จึงแบ่งหมู่บ้านตั้งขึ้นเป็น ตำบลตรวจ พร้อมกับ 3 ตำบล คือ ตำบลด่าน ตำบลดม และตำบลสะเดา และในปี พ.ศ. 2512 ตำบลตรวจมีมากกว่า 20 หมู่บ้าน จึงแยก 10 หมู่บ้านออกมาตั้งเป็น ตำบลณรงค์ ในปี พ.ศ. 2521 หมู่ที่ 7 ของตำบลณรงค์ ได้ไปรวมกับอีก 7 หมู่บ้านในเขตตำบลสังขะ แยกเป็น ตำบลทับทัน

หมู่ที่ 7 (ใหม่) บ้านศรีสุข ของตำบลณรงค์ ได้รวมพื้นที่กับ 8 หมู่บ้านในเขตตำบลเดียวกัน แยกเป็น ตำบลศรีสุข ในปี พ.ศ. 2528 และในปี พ.ศ. 2534 พื้นที่หมู่ 2 (ในขณะนั้น) บ้านหนองแวง ของตำบลแจนแวน ได้รวมพื้นที่กับ 7 หมู่บ้านในเขตตำบลเดียวกัน แยกเป็น ตำบลหนองแวง ต่อมาทางราชการสภาพพื้นที่ทางด้านเหนือของอำเภอสังขะห่างไกลคมนาคม เจ้าหน้าที่ของรัฐออกตรวจตราและเยี่ยมเยียนราษฎรไม่ทั่วถึง และมีพื้นที่ถึง 5 ตำบล 54 หมู่บ้าน ประชากร 43,809 คน ซึ่งตรงตามเงื่อนไขการจัดตั้งกิ่งอำเภอ

ทางราชการจึงแบ่งพื้นที่การปกครองตำบลแจนแวน ตำบลตรวจ ตำบลณรงค์ ตำบลศรีสุข และตำบลหนองแวง ออกจากอำเภอสังขะ ตั้งเป็น **กิ่งอำเภอศรีณรงค์** ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน โดยชื่อ "*ศรีณรงค์*" ซึ่ง *ศรี* มาจากชื่อของตำบลศรีสุข และคำว่า *ณรงค์* มาจากชื่อของบ้านณรงค์ซึ่งเป็นพื้นที่ตั้งของกิ่งอำเภอ เห็นได้ว่าชื่อกิ่งอำเภอนั้นมีความหมายทีเป็นศิริมงคลและพ้องกับชื่อของ เจ้าพระยาสุรินทร์ภักดีศรีณรงค์จางวาง ซึ่งถือเป็นความภูมิใจของชาวกิ่งอำเภอศรีณรงค์เป็นอย่างยิ่ง

ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น **อำเภอศรีณรงค์** โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน เป็นอำเภอลำดับที่ 15 ของจังหวัดสุรินทร์ พร้อมกับอีก 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอพนมดงรัก อำเภอเขวาสินรินทร์ และอำเภอโนนนารายณ์

## การแบ่งเขตการปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอศรีณรงค์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 61 หมู่บ้าน ได้แก่

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอศรีณรงค์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
* **เทศบาลตำบลศรีสุข** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีสุขทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลศรีณรงค์** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีณรงค์ทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลแจนแวน** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแจนแวนทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลตรวจ** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตรวจทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแวงทั้งตำบล

## อ้างอิง

ศรีณรงค์
อำเภอกู่แก้ว

**กู่แก้ว** เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี ในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหนองหาน อำเภอกู่แก้วมีประวัติศาสตร์ยาวนานใกล้เคียงกับอำเภอหนองหาน โดยที่มาของชื่ออำเภอได้มาจากปราสาทในสมัยขอม กู่แก้ว เป็นอำเภอที่มีประชากรน้อยที่สุดในจังหวัดอุดรธานี

## ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอกู่แก้วตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับอำเภอประจักษ์ศิลปาคมและอำเภอหนองหาน
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับอำเภอไชยวาน
* **ทิศใต้** ติดต่อกับอำเภอศรีธาตุ
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับอำเภอกุมภวาปี

## ประวัติ
กู่แก้ว ในอดีตพื้นที่บริเวณนี้เป็นจุดกึ่งกลางระหว่าง 3เมืองใหญ่สมัยทวารวดี คือเมืองหนองหาน เมืองกุมภวาปี และจังหวัดสกลนครในปัจจุบัน ต่อมาในยุคขอมเรืองอำนาจ พ.ศ. 1700 -1800 อาณาจักรขอมได้มีอำนาจเหนือบริเวณอีสานตอนบน และได้สร้างปราสาทหินแบบขอมให้กับเมืองประเทศราชสร้างอโรคยาศาล สถานรักษาพยาบาลขนาดใหญ่นอกเขตเมือง รวมทั้งสร้างศาลาไฟ จุดพักค้างคืนระหว่างเดินทาง ซึ่งเป็นปราสาทหินขนาดเล็กมากมาย ต่อมาอาณาจักรขอมเสื่อมอำนาจลง บริเวณแห่งนี้ได้ถูกทิ้งร้าง จนกระทั่งปี พ.ศ 2450 ชาวอำเภอหนองหานและชาวอำเภอกุมภวาปี ได้ย้ายถิ่นฐานมาจับจองพื้นที่ทำกินในบริเวณนี้ โดยส่วนใหญ่เลือกตั้งบ้านเรือนอยู่หมู่บ้านใหญ่ในเวลานั้นคือบ้านจีต และบ้านคอนสาย ต่อมาหมู่บ้านในแถบนี้ก็ได้ขยายใหญ่และเจริญขึ้นตามลำดับ
* วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2506 ตำบลพังงู แยกออกจากตำบลบ้านจีด
* วันที่ 6 ตุลาคม 2513 ตั้งตำบลคอนสาย แยกออกจากตำบลบ้านจีด 
* วันที่ 12 ธันวาคม 2529 ตั้งตำบลค้อใหญ่ แยกออกจากตำบลพังงู
* วันที่ 4 ธันวาคม 2533 ตั้งตำบลโนนทองอินทร์ แยกออกจากตำบลบ้านจีต
* วันที่ 26 พฤษภาคม 2537 แยกพื้นที่ตำบลบ้านจีต ตำบลโนนทองอินทร์ ตำบลค้อใหญ่ และตำบลคอนสาย อำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น **กิ่งอำเภอกู่แก้ว** ขึ้นกับอำเภอหนองหาน
* วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอกู่แก้ว อำเภอหนองหาน เป็น **อำเภอกู่แก้ว**

## ที่มาของชื่ออำเภอ
ในครั้งแรกนั้นทางจังหวัดอุดรธานีจะใช้ชื่อว่า **อำเภอเฉลิมพระเกียรติ** เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ60ปี โดยได้ทำการประชาพิจารณ์ต่อคนในพื้นที่ ซึ่งคนในพื้นที่ได้เสนอให้ใช้ชื่ออำเภอกู่แก้ว เนื่องจากว่าเป็นชื่อเดียวกันกับปรางค์กู่แก้วซึ่งเป็นโบราณสถานสำคัญของอำเภอและของจังหวัดอุดรธานี 
โดยทางจังหวัดเห็นว่าเป็นสถานที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของคนในพื้นที่จึงได้ใช้ชื่อตามที่ประชาชนเสนอมาคือ **อำเภอกู่แก้ว** จังหวัดอุดรธานีเป็นชื่ออย่างเป็นทางการของอำเภอกู่แก้ว

## การแบ่งเขตการปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอกู่แก้วแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอกู่แก้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
* **[[เทศบาลตำบลกู่แก้ว]]** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านจีตทั้งตำบล
* **เทศบาลตำบลคอนสาย** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคอนสายทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลโนนทองอินทร์** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนทองอินทร์ทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลค้อใหญ่** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลค้อใหญ่ทั้งตำบล

## อ้างอิง


กู่แก้ว
ชื่นชุลมุน

**ชื่นชุลมุน** เป็นภาพยนตร์ภาคที่สามในชุดวัยอลวน ที่กำกับโดย เปี๊ยก โปสเตอร์ หลังจากความสำเร็จของ วัยอลวน (2519) และ รักอุตลุด (2520)

ภาพยนตร์ภาคนี้ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร เนื่องจากกล่าวถึงชีวิตในวัยผู้ใหญ่กว่า 2 ภาคแรก แต่มีเพลงประกอบที่เป็นเพลงฮิต คือเพลง "ยับ" ขับร้องโดย ชัยรัตน์ เทียบเทียม แต่งเนื้อร้องโดย อุดม สัตโกวิท  โดยใช้ทำนองเพลง Puff, the Magic Dragon เพลงดังของวง Peter, Paul and Mary  

## เรื่องย่อ
ในภาคนี้ ตั้ม เรียนจบและเริ่มทำงานเป็นทนายความ และแต่งงานใช้ชีวิตคู่กับ โอ๋ แล้ว เรื่องราวในภาคนี้กล่าวถึงการใช้ชีวิตคู่ของทั้งสองคน

สมใจซึ่งเป็นคนงานของ ตั้มและโอ๋ ถูกหมาของเสี่ยประชากัดเข้าที่หน้า เสี่ยประชาไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหายให้ ตั้มฟ้องร้องเพื่อเรียกค่าเสียหายจากเสี่ย แต่เสี่ยก็มีเลห์กลที่จะหลบหลีกได้ตลอด วันตัดสินคดีตั้มแก้เผ็ดเสี่ยโดยพาเมียน้อยเสี่ยมาที่ศาล เสี่ยจึงยอมชดใช้ให้ ตั้มชนะคดี และนำเงินที่ได้มาให้สมใจไปรักษาตัว

## เกร็ดจากภาพยนตร์
* ในภาคนี้มีการใช้การ์ตูนแอนิเมชันเปิดเรื่อง เพื่อเล่าเรื่องราวก่อนหน้าปูพื้น ซึ่งเทคนิคนี้ได้นำมาใช้อีกครั้งใน วัยอลวน 4

## อ้างอิง

* ตั้ม กับ โอ๋ วัยรุ่นไทย ยุคปี 2519 จาก OKNation
* รำลึก...วัย(เคย)อลวน
* ชื่นชุลมุน : แต่งแล้วไปไหน 
* เสียงบรรยาย โดยผู้กำกับเปี๊ยก โปสเตอร์ และฤทัยวรรณ วงศ์สิรสวัสดิ์ และคำบรรยายจากดีวีดี วัยอลวน 4

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2521
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย เปี๊ยก โปสเตอร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาคต่อไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่อำนวยการสร้างโดย เกียรติ เอี่ยมพึ่งพร
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
อำเภอศรีนครินทร์

**ศรีนครินทร์** เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง

## ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอศรีนครินทร์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับอำเภอศรีบรรพตและอำเภอควนขนุน
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับอำเภอเมืองพัทลุง
* **ทิศใต้** ติดต่อกับอำเภอกงหรา
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับอำเภอย่านตาขาวและอำเภอนาโยง (จังหวัดตรัง)

## ประวัติ
ท้องที่อำเภอศรีนครินทร์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองพัทลุง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น **กิ่งอำเภอชุมพล** ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน จนกระทั่งเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ปีเดียวกัน ได้เปลี่ยนชื่อเป็น **กิ่งอำเภอศรีนครินทร์**

ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 จึงมีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น **อำเภอศรีนครินทร์** โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

## การแบ่งเขตการปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอศรีนครินทร์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอศรีนครินทร์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
* **เทศบาลตำบลชุมพล** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชุมพลทั้งตำบล
* **[[เทศบาลตำบลบ้านนา (จังหวัดพัทลุง)|เทศบาลตำบลบ้านนา]]** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านนาทั้งตำบล
* **เทศบาลตำบลลำสินธุ์** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำสินธุ์ทั้งตำบล
* **เทศบาลตำบลอ่างทอง** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอ่างทองทั้งตำบล

## อ้างอิง

ศรีนครินทร์
หมวดหมู่:สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
ฟังก์ชันแกมมาส่วนกลับ

thumb|250px|กราฟของ ''y'' = 1/Γ(''x'') บนระนาบจำนวนจริง
ในทางคณิตศาสตร์ **ฟังก์ชันแกมมาส่วนกลับ** (reciprocal Gamma function) หมายถึงฟังก์ชัน
::f(z) = \frac{1}{\Gamma(z)}
เมื่อ Γ(*z*) คือฟังก์ชันแกมมา เนื่องด้วยฟังก์ชันแกมมาเป็นฟังก์ชันมีโรมอร์ฟิก (meromorphic function) และไม่มีค่าเป็นศูนย์ที่ตำแหน่งใด ๆ บนระนาบจำนวนเชิงซ้อน ดังนั้นส่วนกลับของฟังก์ชันแกมมาจึงเป็นฟังก์ชันทั่ว (entire function) บางครั้งฟังก์ชันนี้ใช้เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับการวิเคราะห์เชิงตัวเลขของฟังก์ชันแกมมาเอง และไลบรารีซอฟต์แวร์ส่วนหนึ่งก็ได้แยกไลบรารีสำหรับการคำนวณฟังก์ชันส่วนกลับออกจากฟังก์ชันแกมมาปกติ

คาร์ล ไวเออร์ชตรัสส์ (Karl Weierstrass) เรียกฟังก์ชันแกมมาส่วนกลับนี้ว่า "แฟกทอรีเอลล์" (factorielle) ซึ่งในภาษาฝรั่งเศสหมายถึงแฟกทอเรียล ในการพัฒนาทฤษฎีบทการแยกตัวประกอบของไวเออร์ชตรัสส์ (Weierstrass factorization theorem)

## อนุกรมเทย์เลอร์
การกระจายอนุกรมเทย์เลอร์รอบค่า 0 ของฟังก์ชันแกมมาส่วนกลับมีดังนี้
::\frac{1}{\Gamma(z)} = z + \gamma z^2 + \left(\frac{\gamma^2}{2} - \frac{\pi^2}{12}\right)z^3 + \ldots
เมื่อ γ คือ ค่าคงที่ออยเลอร์-แมสเชโรนี สำหรับพจน์ที่ *k* มากกว่า 2 ขึ้นไป สัมประสิทธิ์ *a<sub>k</sub>* ที่อยู่หน้าพจน์ *z<sup>k</sup>* สามารถคำนวณแบบเวียนเกิดได้จาก
::a_k = k a_1 a_k - a_2 a_{k-1} + \sum_{j=2}^k (-1)^j \, \zeta(j) \, a_{k-j}
เมื่อ ζ(*s*) คือ ฟังก์ชันซีตาของรีมันน์ (Riemann zeta function)

หมวดหมู่:ฟังก์ชันแกมมาและฟังก์ชันอื่นที่เกี่ยวข้อง
สูตรการสะท้อน

ในทางคณิตศาสตร์ **สูตรการสะท้อน** หรือ **ความสัมพันธ์การสะท้อน** (reflection formula/relation) สำหรับฟังก์ชัน *f* คือสมการที่แสดงความสัมพันธ์ระหว่าง *f*(*x*) กับ *f*(*a*−*x*) ซึ่งเป็นกรณีพิเศษกรณีหนึ่งของสมการเชิงฟังก์ชัน (functional equation) สูตรการสะท้อนมีประโยชน์ในการวิเคราะห์เชิงตัวเลขสำหรับฟังก์ชันพิเศษอื่น ๆ

## สูตรที่เป็นที่รู้จัก
ฟังก์ชันคู่และฟังก์ชันคี่มีความสัมพันธ์สะท้อนเมื่อ *a* = 0 นั่นคือ สำหรับทุกฟังก์ชันคู่ จะได้ *f*(−*x*) = *f*(*x*) และสำหรับทุกฟังก์ชันคี่ จะได้ *f*(−*x*) = −*f*(*x*)

ความสัมพันธ์อันหนึ่งที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ **สูตรการสะท้อนของออยเลอร์** (Euler's reflection formula)
::\Gamma(z)\Gamma(1-z) = \frac{\pi}{\sin{\pi z}}
สำหรับฟังก์ชันแกมมาที่นิยามโดยเลออนฮาร์ด ออยเลอร์

นอกจากนี้ยังมีสูตรการสะท้อนสำหรับฟังก์ชันโพลีแกมมา (polygamma function) อันดับที่ *n* ในสัญกรณ์ ψ*n*(*z*) ดังนี้
::\psi^n(1-z)+(-1)^{n+1}\psi^n(z) = (-1)^n \pi \frac{d^n}{d z^n} \cot{\pi z}

ในฟังก์ชันซีตาของรีมันน์ (Riemann zeta function) ก็มีความสัมพันธ์การสะท้อน
::\zeta(1-z) = 2(2\pi)^{-z} \cos\left(\frac{\pi z}{2}\right)\Gamma(z)\zeta(z)

และในฟังก์ชันไซ (xi function) ในสัญกรณ์ ξ(*z*) ก็มีเช่นกัน คือ
::\xi(z) = \xi(1-z) \!

## อ้างอิง
* 
* 

หมวดหมู่:แคลคูลัส
การลู่เข้าสัมบูรณ์

ในทางคณิตศาสตร์ **การลู่เข้าสัมบูรณ์** () ของอนุกรมหรือปริพันธ์ใด ๆ จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อ ผลลัพธ์ของค่าสัมบูรณ์ของตัวบวกหรือปริพันธ์ (integrand) นั้นมีค่าอยู่ในเซตจำกัด คุณสมบัติของการลู่เข้าสัมบูรณ์เป็นสิ่งหนึ่งที่สำคัญ เนื่องจากเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับการจัดเรียงใหม่ของผลคูณของผลบวก

หากจะระบุให้เจาะจงกว่านี้ กำหนดให้อนุกรม \sum_{n=0}^\infty a_n จะเรียกได้ว่าลู่เข้าสัมบูรณ์ก็ต่อเมื่อ \sum_{n=0}^\infty \left|a_n\right| 

ในกรณีเดียวกัน กำหนดให้ปริพันธ์ \int_A f (x) \,dx จะเรียกได้ว่าลู่เข้าสัมบูรณ์ก็ต่อเมื่อ \int_A \left|f (x) \right|\,dx 

## อ้างอิง

* Walter Rudin, *Principles of Mathematical Analysis* (McGraw-Hill: New York, 1964).

หมวดหมู่:อนุกรมคณิตศาสตร์
หมวดหมู่:แคลคูลัสเชิงปริพันธ์
หมวดหมู่:คณิตวิเคราะห์
พระยาจุฬาราชมนตรี (นาม)

**พระยาจุฬาราชมนตรี** นามเดิม **นาม** มีศาสนนามว่า **มุฮัมหมัดตะกี** เป็นบุตรของพระยาจุฬาราชมนตรี (เถื่อน) มารดาคือคุณหญิงนก เกิดในสมัยรัชกาลที่ 2 แต่ไม่ทราบปี เข้ารับราชการในกรมท่าขวาในสมัยรัชกาลที่ 3เป็นพระราชเศรษฐี  ได้ว่าการคลังวิเศษในกรมท่าหลวง และกำกับชำระตั๋วเฮียชำระฝิ่นและได้เลื่อนเป็นจางวางคลังวิเศษกำกับราชการกรมพระคลังนอก คลังพิเศษ คลังในซ้าย พระคลังใน คลังคำนวณ กำกับภาษีร้อยชักสาม ในสมัยรัชกาลที่ 4 นอกจากนั้น ท่านยังมีส่วนร่วมในการปราบจลาจลภาคใต้ และวางระเบียบปกครองหัวเมืองฝ่ายใต้ และเป็นข้าหลวงตรวจการภาคใต้จนเหตุการณ์สงบ จนกระทั่งพระยาจุฬาราชมนตรี (น้อย) ถึงแก่อนิจกรรมใน พ.ศ. 2410 ท่านจึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นจุฬาราชมนตรีสืบแทนจนถึงแก่อนิจกรรมใน พ.ศ. 2432 ศพของท่านฝังอยู่ที่มัสยิดต้นสน

*ราชินิกูลในรัชชกาลที่ ๓* ระบุว่า พระยาจุฬาราชมนตรี (นาม) มีภรรยา 4 คน และมีบุตร-ธิดาจำนวนหนึ่งเท่าที่ปรากฏนาม ดังรายนาม ดังนี้
# ม่วง มีธิดาคนเดียว คือ
#* พู่
# ฟักทอง มีบุตรคนเดียว คือ
#* พระราชเศรษฐี (ด้วง)
# จั่น มีธิดาคนเดียว คือ
#* นาก
# กลิ่น มีบุตรคนเดียว คือ
#* พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา)

## อ้างอิง

* ภัทระ คาน.สุสานประวัติศาสตร์ 3 สมัย ในมุสลิมมัสยิดต้นสนกับบรรพชนสามสมัย. กทม. จิรรัชการพิมพ์.2544
* เอกราช มูเก็ม. จุฬาราชมนตรี ประวัติศาสตร์ผู้นำไทยมุสลิมจากสมัยอยุธยาถึงยุคทักษิณ. กทม. ร่วมด้วยช่วยกัน. 2549. หน้า 32-33

นาม
นาม
น
จุฬาราชมนตรี (นาม)
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
สะพานข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปี I-35W

thumb|สะพานข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปี I-35W

**สะพานข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปี I-35W** () เป็นสะพานที่ทอดข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปีส่วนหนึ่งของทางหลวงอินเตอร์สเตต 35 ตั้งอยู่ในรัฐมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา เปิดใช้ใน พ.ศ. 2510 เป็นถนนแบบ 8 ช่องทางจราจร มีความยาว 579 เมตร (1900 ฟุต) สะพานแห่งนี้มีการจราจรคับคั่งมากเป็นอันดับ 2 ในรัฐมินนิโซตา โดยมียานพาหนะที่ใช้สะพานนี้เฉลี่ยวันละ 141,000 คัน

## เหตุการณ์สะพานถล่ม
thumb|ภาพจากกล้องวงจรปิด ขณะสะพานถล่ม
ในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2550 เวลาประมาณ 18.05 นาฬิกา (เวลาท้องถิ่น) สะพานแห่งนี้ได้ถล่มลงสู่แม่น้ำ มียานพาหนะกว่า 50 คันตกลงไปในแม่น้ำ ขณะเกิดเหตุเป็นชั่วโมงเร่งด่วน เจ้าหน้าที่ได้เปิดใช้งานสะพานเพียงบางเลน เพื่อทำการบำรุงรักษา

เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม Federal Highway Administration ของสหรัฐ ประกาศว่าสาเหตุเบื้องต้นของการถล่ม อาจจะเกิดจากความผิดพลาดในการออกแบบจุดเชื่อมต่อของโครงสร้างสะพาน  และอาจเกิดจากน้ำหนักของเครื่องจักรที่นำมาใช้ในการซ่อมบำรุงสะพาน 

จากข้อมูลในวันที่ 10 สิงหาคม 2550 มีผู้เสียชีวิต 8 คน และบาดเจ็บอีกกว่า 100 คน

## อ้างอิง

ข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปี I-35W
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐมินนิโซตา
ข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปี I-35W
ปูเสฉวน

**ปูเสฉวน** เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ในไฟลัมอาร์โธรพอด ในไฟลัมย่อยครัสเตเชียน ในอันดับฐานปูปลอม (Anomura) ในวงศ์ใหญ่ Paguroidea ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็นวงศ์ต่าง ๆ ได้อีก 7 วงศ์ (ดูในตาราง)

โดยรวมแล้ว ปูเสฉวนเป็นสัตว์ที่มีขนาดเล็ก ประมาณ 1-6 เซนติเมตร มีขาทั้งหมด 10 ขา ไม่มีเปลือกแข็งแบบปูหรือกุ้ง จึงต้องอาศัยในเปลือกหอยเปล่า โผล่เฉพาะหัวและขา 2 คู่ออกจากเปลือก ส่วนขาอีก 2 คู่ใช้ยึดกับเปลือกหอย กินซากพืช ซากสัตว์เป็นอาหาร มักอาศัยอยู่ตามหาดทรายชายทะเล บางชนิดอาจอาศัยอยู่ในน้ำลึก มีประมาณ 1,100 ชนิด บางสกุลอาศัยอยู่แต่เฉพาะบนบก ได้แก่ *[[Coenobita]]*

ปูเสฉวนมีพฤติกรรมการขยายพันธุ์ ด้วยการที่ตัวผู้จะต่อสู้กันด้วยก้ามเพื่อแย่งชิงตัวเมีย เหมือนกุ้ง หรือปูทั่วไป เมื่อตัวผู้ที่ชนะแล้วจะจับตัวเมียไว้ เมื่อตัวเมียลอกคราบ ตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อเข้าผสมบริเวณขาว่ายส่วนท้อง เกิดเมื่อการปฏิสนธิแล้ว ตัวเมียจะปล่อยไข่ไปในทะเลเพื่อปล่อยไข่ให้ล่องลอยไปในทะเล ซึ่งลูกขนาดเล็กจะยังมีลักษณะไม่เหมือนตัวเต็มวัย จะต้องลอกคราบและมีพัฒนาการต่อไปเรื่อย ๆ ในปูเสฉวนบกก็มีพฤติกรรมเช่นเดียวกัน แต่กระทำกันบกบก และตัวเมียจะลงไปปล่อยในทะเล ก่อนที่ลูกเมื่อแรกเกิดจะกลับมาเติบโตและใช้ชีวิตอยู่บนบก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:สัตว์น้ำ
หมวดหมู่:กุ้ง-กั้ง-ปู
หมวดหมู่:ปูเสฉวน
พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา)

**พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา)** เป็นบุตรพระยาจุฬาราชมนตรี (นาม) กับคุณหญิงกลิ่น ธิดาพระยารามัญวงศ์ (มะโดด) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2391 บิดานำเข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็กตั้งแต่อายุ 18 ปี เข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กเวรศักดิ์ มียศเป็นนายฉลองไนยนารถ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านย้ายมาเป็นขุนนางกรมท่าซ้าย และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงราชเศรษฐี ระหว่างนี้ก็ศึกษากฎหมายด้วย

ครั้นถึงรชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระราชเศรษฐี และเมื่อบิดาถึงแก่กรรมจึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระยาจุฬาราชมนตรี เจ้ากรมท่าซ้าย เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2432 นอกจากนั้นยังเป็นผู้พิพากษาศาลคดีต่างประเทศในกระทรวงยุติธรรมอีกตำแหน่งหนึ่ง ท่านเป็นข้าราชการที่สนิทชิดเชิ้อกับรัชกาลที่ 5 เป็นพิเศษ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์และพานทองเทียบชั้นเจ้าพระยาพานทอง เมื่อท่านเจ็บป่วยก็โปรดเกล้าฯ ให้แพทย์หลวงมาดูแลรักษา 

พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน) ป่วยเป็นฝีที่แก้มและที่ชายโครง ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2453 รวมอายุ 65 ปี โปรดให้มีการแห่ศพทางน้ำอย่างสมเกียรติ พระราชทานไม้นิซ่านปักที่หลุมศพของท่านและทรงเป็นประธานในพิธีฝังศพด้วยพระองค์เองที่มัสยิดต้นสน

## ครอบครัว
พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน) สมรสกับคุณหญิงแพ มีบุตร 4 คน คือ
# พระยาจุฬาราชมนตรี (สัน อหะหมัดจุฬา) 
# ป๋ง (ถึงแก่กรรมแต่ยังเยาว์)
# เจ้าจอมลม้าย ในรัชกาลที่ 5
# ลมุล อหะหมัดจุฬา หัวหน้าพนักงานภูษามาลา
นอกจากนี้ท่านยังมีภรรยาอีก 2 คน คือ นางพิน มีบุตร 1 คน คือ ขุนวรวาที (เล็ก อหะหมัดจุฬา) และนางแดง มีบุตร 6 คน คือ
# แม้น อหะหมัดจุฬา
# พระจุฬาราชมนตรี (เกษม อหะหมัดจุฬา)
# พระราชเศรษฐี (สุทธิ์ อหะหมัดจุฬา)
# สายหยุด อหะหมัดจุฬา มหาดเล็กหลวง
# หยด อหะหมัดจุฬา
# ย้อย อหะหมัดจุฬา

และมีธิดาอีกคนหนึ่งชื่อแป๊ด ภายหลังเธอออกจากครอบครัวเพราะรักกับชายชื่อปลื้ม จนเกิดคดีความเมื่อ พ.ศ. 2442

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง
* ภัทระ คาน. สุสานประวัติศาสตร์ 3 สมัย ใน มุสลิมมัสยิดต้นสนกับบรรพชนสามสมัย. กทม. จิรรัชการพิมพ์. 2544
* เอกราช มูเก็ม. จุฬาราชมนตรี ประวัติศาสตร์ผู้นำไทยมุสลิมจากสมัยอยุธยาถึงยุคทักษิณ. กทม. ร่วมด้วยช่วยกัน. 2549 

หมวดหมู่:จุฬาราชมนตรี
หมวดหมู่:บรรดาศักดิ์ชั้นพระยา
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ ม.ป.ร.4
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:สกุลอหะหมัดจุฬา
หมวดหมู่:สกุลจุฬารัตน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์

**พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์** (4 พฤษภาคม พ.ศ. 2358 – 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2404) มีพระนามเดิมว่า **หม่อมเจ้าโกเมน** เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 11 ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นลำดับที่ 2 ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเฟือง เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 6 แรม 11 ค่ำ ปีกุน สับตศก จุลศักราช 1177 ตรงกับวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2358 

ในปี พ.ศ. 2394 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนา **พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโกเมน** ขึ้นเป็น **พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์**

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันอาทิตย์ เดือน 3 แรม 2 ค่ำ ปีระกา ตรีศก จุลศักราช 1223 ตรงกับวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2404 (แบบสากล คือ พ.ศ. 2405) สิริพระชันษา 46 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์ เป็นต้นราชสกุล **โกเมน** โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามราชสกุลแก่หม่อมหลวงวงศ์ ผู้ขอ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2459 เป็นสกุลอันดับที่ 3202 ตามประกาศวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2459

## พระโอรสและพระธิดา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์ มีพระโอรสและพระธิดา 9 องค์ ได้แก่
# หม่อมเจ้าหญิงนารี โกเมน (ประสูติ พ.ศ. 2382)
# หม่อมเจ้าหญิงถัด โกเมน
# หม่อมเจ้าหญิงอ่าง โกเมน (10 กรกฎาคม พ.ศ. 2383 – 6 มีนาคม พ.ศ. 2459; พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2465) ประสูติแด่หม่อมราชวงศ์หญิงเอี่ยม โกเมน (ราชสกุลเดิม: ปาลกะวงศ์)
# หม่อมเจ้า (ไม่ปรากฏพระนาม)
# หม่อมเจ้า (ไม่ปรากฏพระนาม)
# หม่อมเจ้า (ไม่ปรากฏพระนาม)
# หม่อมเจ้าหญิงวณิดา (พ.ศ. 2388 – 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2435; พระราชทานเพลิง ณ วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2438)
# หม่อมเจ้าชายศักดิ์ศรี (พ.ศ. 2394 – 19 สิงหาคม พ.ศ. 2433)
# หม่อมเจ้าหญิงสถิตย (พ.ศ. 2395 – 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2418)

## พระอิสริยยศ

* 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2358 – 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 : หม่อมเจ้าโกเมน
* 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 – 2 เมษายน พ.ศ. 2394 : พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าโกเมน
* 2 เมษายน พ.ศ. 2394 – 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2394 : พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโกเมน
* 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2394 – 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2404 : พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์
* 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 : พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์

## พงศาวลี



## อ้างอิง

* ราชสกุลในรัชกาลที่ ๓ 
* พระราชประวัติพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระราชสกุล (กระทู้ในพันทิป.คอม)

หมวดหมู่:พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 3
หมวดหมู่:พระองค์เจ้าชาย
หมวดหมู่:กรมหมื่น
แม่น้ำอามูดาร์ยา

**อามูดาร์ยา** ในอดีตมีชื่อเรียกในภาษาละตินว่า **ออกซุส** (; ) เป็นแม่น้ำสายหลักในเอเชียกลางและอัฟกานิสถาน เกิดจากธารน้ำแข็งบนเทือกเขาปามีร์ทางตอนเหนือของฮินดูกูช ในบริเวณที่แม่น้ำ Vakhsh กับปันจ์บรรจบกันในเขตสงวนธรรมชาติ Tigrovaya Balka บนชายแดนระหว่างอัฟกานิสถานกับทาจิกิสถาน และไหลไปทางตะวันตกเฉียงเหนือไปยังส่วนหลงเหลือของทะเลอารัลตอนใต้ ส่วนแม่น้ำสายเหนือเป็นชายแดนทางตอนเหนือของอัฟกานิสถานกับทาจิกิสถาน อุซเบกิสถาน และเติร์กเมนิสถาน ในประวัติศาสตร์สมัยโบราณ แม่น้ำนี้ถือเป็นของเขตของเกรตเตอร์อิหร่านกับ "Turan" ซึ่งเทียบได้กับเอเชียกลางในปัจจุบัน อามูดาร์ยามีน้ำไหลเฉลี่ยประมาณ 70 ลูกบาศก์กิโลเมตรต่อปี

## ชื่อ

ในสมัยคลาสสิก แม่น้ำนี้มีชื่อเรียกในภาษาละตินว่า  และในภาษากรีกโบราณว่า  () ซึ่งมีที่มาจากชื่อ Vakhsh ลำน้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำนี้ ข้อมูลภาษาเปอร์เซียสมัยกลางจากสมัยซาเซเนียนเรียกแม่น้ำนี้ว่า  () 

ชื่อ *Amu* กล่าวกันว่ามาจากนครสมัยกลาง *Āmul* (ภายหลังกลายเป็น Chahar Joy/Charjunow และปัจจุบันคือตืร์กเมนาบัต) ในบริเวณที่ปัจจุบันคือเติร์กเมนิสถาน ส่วน *Darya* แปลว่า "ทะเลสาบ" ในภาษาเปอร์เซีย ข้อมูลภาษาอาหรับและอิสลามสมัยกลางเรียกแม่น้ำนี้ว่า *ญัยฮูน* () ซึ่งมาจากคำว่า *[[กิโฮน]]* หนึ่งใน 4 แม่น้ำของสวนเอเดนจากคัมภีร์ไบเบิล แม่น้ำอามูดาร์ยาไหลผ่านหนึ่งในทะเลทรายที่สูงที่สุดในโลก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* Curzon, George Nathaniel. 1896. *The Pamirs and the Source of the Oxus*. Royal Geographical Society, London. Reprint: Elibron Classics Series, Adamant Media Corporation. 2005.  (pbk;  (hbk).
* Gordon, T. E. 1876. *The Roof of the World: Being the Narrative of a Journey over the high plateau of Tibet to the Russian Frontier and the Oxus sources on Pamir*. Edinburgh. Edmonston and Douglas. Reprint by Ch'eng Wen Publishing Company. Taipei. 1971.
* Toynbee, Arnold J. 1961. *Between Oxus and Jumna*. London. Oxford University Press.
* Wood, John, 1872. *A Journey to the Source of the River Oxus*. With an essay on the Geography of the Valley of the Oxus by Colonel Henry Yule. London: John Murray.

## แหล่งข้อมูลอื่น

อามูดาร์ยา
อามูดาร์ยา
อามูดาร์ยา
อามูดาร์ยา
อามูดาร์ยา
อลองก์ ดีนอย

**อลองก์ ดีนอย** นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2526 ที่ Candijay ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 32 ครั้ง ชนะ 21 (น็อก 11) เสมอ 3 แพ้ 7
## ประวัติ
ดีนอยด์ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ชนะน็อก ลีโอนาร์โด ฟาเรเรน ยก 2 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ รวมทั้งชนะน็อก โรเบิร์ต คอสเตโล ยก 5 ต่อมา ได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นฟลายเวทเมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2547 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนฟ้าเพชรน้อย ส.จิตรพัฒนาไม่ได้แชมป์ ดีนอยด์ได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 โดยขึ้นชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิกรุ่นฟลายเวท ดีนอยด์เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไก่ชน ส.วรพินไป จากนั้นดีนอยด์ขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์อย่างต่อเนื่องรวมทั้งชนะคะแนนนีโน ซูอีโล ชนะน็อก จูน อีราแฮม ยก 6 ชนะน็อกโรเบิร์ต รูบิลล่า ยก 4 จากนั้น จึงได้ชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิกรุ่นฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งคราวนี้ ดีนอยด์เป็นฝ่ายชนะน็อกไก่ชน ส.วรพิน คู่ปรับเก่ายก 5 ได้แชมป์มาครอง หลังจากนั้น ดีนอยด์ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนซอนนี่ บอยจาโร ไม่ได้แชมป์

จากนั้น ดีนอยด์ยังขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้ง รวมทั้งชนะน็อก เชอร์วิน มานาทัด เสมอกับ ดอนดอน จีเมนา ดีนอยด์ได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2553 โดยชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวท แพ้น็อก เทพฤทธิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 7 ดีนอยด์ยังคงขึ้นชกที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้งและขึ้นชกครั้งล่าสุดคือ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 แพ้น็อก จาสัน กานอย ยก 8 แล้วไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก

## เกียรติประวัติ
* แชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิก รุ่นฟลายเวท (2550)
** ชิง, 13 ก.ค. 2550 ชนะน็อก ไก่ชน ส.วรพิน ยก 5 ที่ จ.ราชบุรี
** สละแชมป์
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์เยาวชนรุ่นฟลายเวท WBC 27 ส.ค. 2547 แพ้น็อก ฟ้าเพชรน้อย ส.จิตรพัฒนา ยก 8 ที่ จ.ศรีสะเกษ
** ชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิก รุ่นฟลายเวท 8 ก.ค. 2548 แพ้คะแนน ไก่ชน ส.วรพิน ที่ จ.อุตรดิตถ์
** ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 20 มิถุนายน 2551 แพ้คะแนน ซอนนี่ บอย จาโร ที่ ฟิลิปปินส์
** ชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 24 ตุลาคม 2553 แพ้น็อก เทพฤทธิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 7

## อ้างอิง
* สถิติการชก boxrec.com  

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท
หมวดหมู่:แชมป์ WBO เอเชีย
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดโบโฮล
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดอากูซันเดลซูร์
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเซบู
จังหวัดคาบูล

**คาบูล** (ปาทาน/ดารี: ) เป็นจังหวัดทางตะวันออกของประเทศอัฟกานิสถาน เมืองหลักคือคาบูล ซึ่งมีสถานะเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศด้วย จังหวัดคาบูลมีประชากรราว 5 ล้านคน ในจำนวนนี้ 85% อาศัยในตัวเมือง ผู้ว่าราชการจังหวัดคนปัจจุบันคือ Muhammad Yaqub Haidari

## อ้างอิง

คาบูล
ยางไซไคลซ์

**ยางไซไคลซ์** () เป็นยางที่มีโครงสร้างทางเคมีเป็นวง ซึ่งสามารถเตรียมได้จากทั้งน้ำยางสดและยางแห้ง ในกรณีของการใช้น้ำยางทำได้โดยการนำน้ำยางมาปรับสภาพให้มีความเสถียรต่อกรดโดยการใส่สารประเภทพอลิเอทธิลีนออกไซด์ ที่ช่วยเพิ่มความเสถียรต่อประจุบวก แล้วจึงเติมกรดอ่อนลงไป หลังจากนั้นเติมกรดเข้มข้นลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อปรับสภาพโครงสร้างของยางแล้วให้ความร้อนเพื่อทำให้ปฏิกิริยาเกิดสมบูรณ์ สุดท้ายจึงแยกยางออกมาโดยการเทลงในน้ำเดือด จะได้ยางที่มีลักษณะเป็นผงสีน้ำตาลอ่อน 

ส่วนในกรณีที่ใช้ยางแห้งมาเตรียมยางไซไคลซ์ สามารถทำได้โดยการนำยางธรรมชาติมาบดด้วยเครื่องบดยางสองลูกกลิ้ง ผสมสารตัวเติมและสารอินทรีย์อื่น ๆ ที่ให้ประจุบวก 10 phr แล้วนำยางที่ผสมเสร็จมาทำให้ร้อนที่อุณหภูมิ 125-145°C เป็นเวลา 1-4 ชั่วโมง ได้ยางไซไคลซ์ที่มีลักษณะแข็ง หรือ อาจใส่สารจำพวกเกลือแฮไลด์แอมโฟเตอริก (SnCl2) เติมลงไปที่อุณหภูมิห้อง จะได้สารประกอบที่ไม่มีสี ทำให้เป็นผงโดยการเติมน้ำหรือแอลกอฮอลล์ ด้วยการเตรียมยางทั้งสองวิธีนี้ทำให้ได้ยางที่มีการปรับโครงสร้างโมเลกุล โดยโมเลกุลของยางธรรมชาติเกิดการเชื่อมโยงกันเอง ซึ่งทำให้สัดส่วนพันธะที่ไม่อิ่มตัวในโครงสร้างของยางลดลง ทำให้สมบัติยางเปลี่ยนไปและยางมีความแข็งแรงขึ้น 

ซึ่งการใช้งานโดยทั่วไปของยางไซไคลซ์ส่วนใหญ่จะนำไปผสมกับยางอื่น เนื่องจากมีน้ำหนักโมเลกุลต่ำ มีความแข็งแรงมากกว่ายางธรรมชาติ เมื่อผสมกับยางชนิดอื่นทำให้ยางมีความแข็งแรง การใช้งานด้านอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ใช้ในอุตสาหกรรมยางพื้นรองเท้า 

## อ้างอิง

ซ