จักรพรรดิฮิงาชิยามะ

**อาซาฮิโตะ** () ได้รับการเลื่อนพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น **จักรพรรดิฮิงาชิยามะ** (; 21 ตุลาคม ค.ศ. 1675 – 16 มกราคม ค.ศ. 1710) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 113 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1687 จนกระทั่งสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1709 ตรงกับศักราชเก็นโรกุในยุคเอโดะ

## เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของฮิงาชิยามะ
ในปี เท็นนะ ที่ 2 ตรงกับ ค.ศ. 1682 เจ้าชายอะซะฮิโตะขณะมีพระชนมายุเพียง 7 พรรษาได้รับการสถาปนาจากจักรพรรดิเรเง็งผู้เป็นพระราชบิดาให้ขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์โดยได้มีการจัดงานเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่หลังจากเว้นว่างไปกว่า 300 ปี

จักรพรรดิเรเง็งได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายอะซะฮิโตะพระชนมายุเพียง 11 พรรษาขึ้นเป็น จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ เมื่อวันที่ 21 เดือน 3 ปี โจเคียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 โดยได้จัดพิธีราชาภิเษกในอีก 4 วันต่อมาคือวันที่ 25 เดือน 3 ปี โจเคียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 หลังจากสละราชบัลลังก์แล้วอดีตจักรพรรดิเรเง็งได้เสด็จไปประทับที่ พระราชวังหลวงเซนโต

ซึ่งพระนามของพระองค์มีที่มาจากชื่อเขต ๆ หนึ่งใน นครเคียวโตะ คือ เขตฮิงะชิยะมะ โดยในรัชสมัยนี้ความสัมพันธ์ของราชสำนักกับบะคุฟุเริ่มดีขึ้น

หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 22 ปีจักรพรรดิฮิงะชิยะมะได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายยะซุฮิโตะพระราชโอรสองค์ที่ 5 ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดินะกะมิกะโดะ เมื่อวันที่ 21 เดือน 6 ปี โฮเอะ ที่ 6 ตรงกับวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1709 โดยอดีตจักรพรรดิฮิงะชิยะมะได้กุมพระราชอำนาจเหนือพระราชโอรสพร้อมกับอดีตจักรพรรดิเรเง็ง

หลังจากอดีตจักรพรรดิฮิงะชิยะมะเป็น ไดโจเท็นโน (มหาธรรมราชา) ได้ไม่กี่เดือนก็ประชวรและเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 17 เดือน 12 ปี โฮเอะ ที่ 6 ตรงกับวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1710 ขณะมีพระชนมายุเพียง 34 พรรษา

## พระบรมวงศานุวงศ์
ฮิงาชิยามะมีพระราชโอรสธิดาอย่างน้อย 11 พระองค์

### พระมเหสี

})(ภายหลัง: โชชูมนอิง - 承秋門院)  || align="center"| 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1680 || align="center"| 18 มีนาคม ค.ศ. 1720 || อาริซูงาวะ-โนะ-มิยะ ยูกิฮิโตะ ||  พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงอากิโกะ
|}

### พระสนม

### พระราชโอรสธิดา

## พระราชพงศาวลี

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* Hammer, Joshua. (2006).  ''Yokohama Burning: the Deadly 1923 Earthquake and Fire that Helped Forge the Path to World War II.''  New York: Simon & Schuster. ; 
* Meyer, Eva-Maria. (1999).  ''Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867.''  Münster: LIT Verlag. 	; 
* Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1956). *Kyoto: The Old Capital of Japan, 794–1869.* Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 
* __________. (1959). *The Imperial House of Japan.* Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 
* Screech, Timon. (2006). ''Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822.'' London: RoutledgeCurzon. ; 
* Smith, Robert and Richard K. Beardsley.  (2004). *Japanese Culture: Its Development And Characteristics.* Chicago, Aldine Publishing. 
* Titsingh, Isaac. (1834). *[[Nihon Ōdai Ichiran]]*; ou,  ''Annales des empereurs du Japon.''  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. 
* Traganeou, Jilly. (2004). *The Tokaido Road: Traveling and Representation in Edo and Meiji Japan.* New York: RoutledgeCurzon. ; 
* Varley, H. Paul. (1980). ''Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns.'' New York: Columbia University Press. ; 

ฮิงาชิยามะ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคเอโดะ
หมวดหมู่:โคไตชิ
ฮิงาชิยามะ