ภาษาอาหรับคลาสสิก

**ภาษาอาหรับคลาสสิก** (; , **') หรือ**ภาษาอาหรับโกหร่าน** (Koranic Arabic) เป็นรูปแบบของ[[ภาษาอาหรับ]]ที่ใช้ในวรรณคดีจากสมัยอุมัยยัดและอับบาสิด (ประมาณพุทธศตวรรษ 12 – 14) มีพื้นฐานมาจากสำเนียงในยุคกลางของเผ่าอาหรับ [[ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่]] จะเป็นภาษาลูกหลานของภาษานี้  แม้ว่ารากศัพท์ และรูปแบบของภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่จะต่างจากภาษาอาหรับคลาสสิก  แต่โครงสร้างประโยคยังไม่เปลี่ยนแปลง ในขณะที่สำเนียงที่ใช้พูดได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว ในโลกของชาวอาหรับ มีความแตกต่างเพียงเล็กน้อยระหว่างภาษาอาหรับคลาสสิกและภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ และทั้งคู่ถูกเรียกว่าอัล-ฟุศฮาในภาษาอาหรับซึ่งหมายถึงภาษาพูดที่ชัดเจน เนื่องจากเป็นภาษาที่ใช้เขียนคัมภีร์อัลกุรอ่าน จึงถือเป็นภาษาศักดิ์สิทธิ์ของมุสลิม และใช้ในพิธีทางศาสนา
== ประวัติ ==
ภาษาอาหรับคลาสสิกมีจุดกำเนิดทางตอนกลางและตอนเหนือของ[[คาบสมุทรอาระเบีย]] และต่างจาก[[ภาษาอาระเบียใต้โบราณ]] ที่ใช้พูดทางใต้ของคาบสมุทร ซึ่งในปัจจุบันคือ[[เยเมน]]  ภาษาอาหรับคลาสสิกเป็นภาษาลูกหลานที่เหลืออยู่เพียงภาษาเดียวของ[[กลุ่มภาษาอาระเบียเหนือโบราณ]]  จารึกที่เก่าที่สุดของภาษาอาหรับคลาสสิกมีอายุราว พ.ศ. 871 เรียกว่าจารึกนมาเราะห์ เขียนด้วย[[อักษรนาทาบาเอียน]] และตั้งชื่อตามสถานที่ที่พบใน[[ซีเรีย]]ทางใต้เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2444 เมื่อ[[ศาสนาอิสลาม]]แพร่หลายออกไป ภาษานี้กลายเป็นภาษาที่มีความสำคัญทางวิชาการและศาสนา ความสัมพันธ์ระหว่างภาษาอาหรับคลาสสิกกับสำเนียงสมัยใหม่ เทียบได้กับความสัมพันธ์ระหว่างภาษาละตินกัลกลุ่มภาษาโรมานซ์ หรือภาษาจีนยุคกลางกับภาษาจีนในปัจจุบัน

== ลักษณะ ==
ภาษาอาหรับคลาสสิกเป็นภาษาใน[[กลุ่มภาษาเซมิติก]]ที่มีความคล้ายคลึงทั้งด้านการเชื่อมต่อและการออกเสียงกับ[[ภาษาฮีบรู]] [[ภาษาอัคคาเดียน]] [[ภาษาอราเมอิก]] และ[[ภาษาอัมฮาริก]] โดยมีรากศัพท์ประกอบด้วยพยัญชนะสามตัว ซึ่งบรรจุความหมายพื้นฐาน จากนั้นจะผันแปรไปตามกรรมหรือการกระทำที่เกี่ยวข้อง เช่น 
* kataba, เขาเขียน (อดีต)
* yaktubu, เขาเขียน (ปัจจุบัน) 
* maktūbun, คำที่ถูกเขียน 
* kitābun, หนังสือ 
* kutubun, หนังสือ (พหูพจน์) 
* kitābatun, การเขียน
* kitābātun, การเขียน (พหูพจน์เพศหญิง) 
* maktabun, โต๊ะ
* maktabatun, ห้องสมุด 
* kātibun, นักเขียน 
* kātibūna,นักเขียน (พหูพจน์เพศชาย) 
* kuttābun, นักเขียน (พหูพจน์) 
* miktābun, เครื่องจักรสำหรับเขียน

== ไวยากรณ์ ==
ไวยากรณ์ภาษาอาหรับ (قواعد‎, หมายถึงกฏ) พัฒนาขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 12 หนังสือเล่มแรกเกี่ยวกับไวยากรณ์ภาษาอาหรับเรียก ʻAbd Allāh ibn Abī Isḥāq ในปัจจุบันจะเรียกไวยากรณ์ของภาษานี้ว่าไวยากรณ์สำหรับภาษาโกหร่าน และใช้รูปประโยคแบบดั้งเดิม

**Dependency syntax tree for verse (67:1)*'
==หมายเหตุ==


==อ้างอิง==

*
*Holes, Clive (2004) *Modern Arabic: Structures, Functions, and Varieties* Georgetown University Press.  
*[[Kees Versteegh|Versteegh, Kees]] (2001) *The Arabic Language'' Edinburgh University Press  (Ch.5 available in link below)
*
*

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Classical Arabic Grammar Documentation – Visualization of Classical Quranic Grammar ()
*http://www.al-mawrid.org/index.php/learning/quranic-arabic-for-beginners/view/quranic-arabic-for-beginners-lesson-1 – Lectures on Quranic Arabic by Dr. Khalid Zaheer (CA)
* Institute of the Language of the Quran - Free Video lectures on basic and advanced Classical Arabic grammar
* https://web.archive.org/web/20210516000855/https://classicalarabic.org/ - A hub for learners of Classical Arabic.

หมวดหมู่:ภาษาอาหรับ
หมวดหมู่:ภาษาคลาสสิก
อาหรับคลาสสิก