แมกดอนเนลล์ดักลาส

**แมกดอนเนลล์ดักลาสคอร์ปอเรชัน** () เป็นบริษัทผู้ผลิตอากาศยานรายใหญ่และผู้รับเหมาด้านการป้องกันประเทศสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งขึ้นจากการรวมกิจการของแมกดอนเนลล์แอร์คราฟต์ (McDonnell Aircraft) และดักลาสแอร์คราฟต์คอมพานี (Douglas Aircraft Company) ใน ค.ศ. 1967 ระหว่างนั้นจนกระทั่งบริษัทได้รวมกิจการกับโบอิงใน ค.ศ. 1997 ได้ผลิตอากาศยานเชิงพาณิชย์และอากาศยานทางทหารที่มีชื่อเสียงมากมาย เช่น เครื่องบินโดยสาร DC-10 และ MD-80 รวมถึงเครื่องบินขับไล่ครองอากาศ F-15 อีเกิล และเครื่องบินขับไล่หลายบทบาท F/A-18 ฮอร์เน็ต

สำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเซนต์หลุยส์แลมเบิร์ต ใกล้เซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี

## ประวัติศาสตร์
### ภูมิหลัง

บริษัทแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นจากการรวมกันของบริษัทของเจมส์ สมิธ แมกดอนเนลล์และดอนัลด์ วิลส์ ดักลาสใน ค.ศ. 1967 ทั้งคู่มีเชื้อสายสกอตแลนด์ สำเร็จการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT) และเคยทำงานให้กับบริษัทผู้ผลิตอากาศยาน เกลนน์ แอล. มาร์ติน คอมพานี
(Glenn L. Martin Company)

ดักลาสเคยเป็นหัวหน้าวิศวกรที่มาร์ตินก่อนจะลาออกมาเพื่อก่อตั้งบริษัทเดวิส-ดักลาสในช่วงต้น ค.ศ. 1920 ที่ลอสแอนเจลิส และในปีต่อมา เขาก็ซื้อหุ้นของผู้สนับสนุนและเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็นดักลาสแอร์คราฟต์คอมพานี

แมกดอนเนลล์ก่อตั้งบริษัท เจ.เอส. แมกดอนเนลล์ แอนด์แอสโซซิเอต์ส์ ที่มิลวอกี รัฐวิสคอนซิน ใน ค.ศ. 1926 เพื่อผลิตเครื่องบินส่วนตัวสำหรับครอบครัว แต่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำใน ค.ศ. 1929 ทำให้ความคิดของเขาล้มเหลวและบริษัทต้องล้มละลาย เขาทำงานที่บริษัทอื่นอีกสามแห่ง โดยเข้าร่วมบริษัทเกลนน์ มาร์ตินใน ค.ศ. 1933 และลาออกจากมาร์ตินใน ค.ศ. 1938 เพื่อลองก่อตั้งบริษัทของตัวเองอีกครั้งในชื่อแมกดอนเนลล์แอร์คราฟต์คอร์ปอเรชัน ซึ่งตั้งอยู่ที่แลมเบิร์ตฟีลด์ นอกเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี

บริษัทดักลาสได้รับกำไรมหาศาลในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยผลิตเครื่องบิน C-47 ซึ่งเป็นรุ่นทางทหารของดักลาส DC-3 ได้ประมาณ 10,000 ลำตั้งแต่ ค.ศ. 1942 ถึง 1945 ทำให้จำนวนพนักงานเพิ่มขึ้นเป็น 160,000 คน

ทั้งสองบริษัทต้องเผชิญกับปัญหาเมื่อสงครามสิ้นสุดลง เนื่องจากคำสั่งซื้อจากรัฐบาลหมดไปและมีเครื่องบินเหลือใช้เป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ดี ดักลาสยังคงพัฒนาเครื่องบินใหม่ต่อไป เช่น DC-6 ใน ค.ศ. 1946 และ DC-7 ใน ค.ศ. 1953 ใน ค.ศ. 1953 บริษัทเริ่มก้าวเข้าสู่ยุคไอพ่น โดยผลิตเครื่องบิน F3D สกายไนต์ในปี 1948 และ F4D สกายเรย์ซึ่งมีความทันสมัยกว่าใน ค.ศ. 1951 ใน ค.ศ. 1955 ดักลาสได้เปิดตัวเครื่องบินโจมตีไอพ่นลำแรกของกองทัพเรือสหรัฐ A4D สกายฮอว์ก ออกแบบมาให้ปฏิบัติการจากดาดฟ้าเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเอสเซ็กซ์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เครื่องบินรุ่นนี้มีขนาดเล็ก เชื่อถือได้ และแข็งแกร่ง และรุ่นที่ปรับปรุงยังคงใช้งานในกองทัพเรือเกือบ 50 ปี โดยในที่สุดได้ถูกใช้งานจำนวนมากในฐานะเครื่องบินฝึกไอพ่นสองที่นั่ง

ดักลาสยังผลิตเครื่องบินไอพ่นเชิงพาณิชย์ด้วย โดยเปิดตัว DC-8 ใน ค.ศ. 1958 เพื่อแข่งขันกับโบอิง 707 แมกดอนเนลล์ก็กำลังพัฒนาเครื่องบินไอพ่นเช่นกัน แต่เนื่องจากมีขนาดเล็กกว่าจึงพร้อมจะทำสิ่งใหม่ ๆ ได้มากกว่า โดยต่อยอดจากความสำเร็จของ FH-1 แฟนทอมจนกลายเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ให้กับกองทัพเรือด้วย F2H แบนชีและ F3H ดีมอน รวมถึงผลิต F-101 วูดูให้กับกองทัพอากาศสหรัฐ (USAF) ในยุคสงครามเกาหลีและ F-4 แฟนทอม II ที่ผลิตในยุคสงครามเวียดนามช่วยผลักดันให้แมกดอนเนลล์กลายเป็นผู้จัดหาเครื่องบินขับไล่ทางทหารรายใหญ่ ดักลาสสร้างเครื่องบินไอพ่นความเร็วสูงรุ่นทดลองในตระกูลสกายร็อกเก็ต โดยสกายร็อกเก็ต DB-II เป็นเครื่องบินลำแรกที่เดินทางด้วยความเร็วสองเท่าของเสียงใน ค.ศ. 1953

ทั้งสองบริษัทต่างกระตือรือร้นที่จะเข้าสู่ธุรกิจมิสไซล์ โดยดักลาสเปลี่ยนจากการผลิตจรวดและมิสไซล์แบบอากาศสู่อากาศมาเป็นระบบมิสไซล์ทั้งหมดภายใต้โครงการไนกีใน ค.ศ. 1956 และกลายเป็นผู้รับเหมาหลักของโครงการสกายโบลต์เอแอลบีเอ็มและโครงการขีปนาวุธทอร์ แมกดอนเนลล์ผลิตมิสไซล์หลายชนิด รวมถึง ADM-20 เควลที่ไม่เหมือนใคร และยังทำการทดลองการบินด้วยความเร็วเหนือเสียง ซึ่งการวิจัยนี้ช่วยให้บริษัทได้รับส่วนแบ่งที่สำคัญจากโครงการเมอร์คิวรีและเจมินีของนาซา ในขณะที่ดักลาสก็ได้รับสัญญากับนาซาเช่นกัน โดยเฉพาะสำหรับบางส่วนของจรวดขนาดมหึมาอย่างแซตเทิร์น V

ทั้งสองบริษัทกลายเป็นนายจ้างรายใหญ่ แต่ต่างก็มีปัญหา แมกดอนเนลล์เป็นผู้รับเหมาด้านการทหารเป็นหลักโดยไม่มีธุรกิจพลเรือนที่สำคัญ และมักประสบปัญหาในช่วงที่การจัดซื้อของกองทัพลดลง ในขณะเดียวกัน ดักลาสก็ประสบปัญหาด้านต้นทุนของ DC-8 และ DC-9 ทั้งสองบริษัทจึงเริ่มพูดคุยเรื่องการควบรวมกิจการใน ค.ศ. 1963 ดักลาสเสนอการประมูลตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1966 และยอมรับข้อเสนอของแมกดอนเนลล์ ทั้งสองบริษัทได้รวมกิจการกันอย่างเป็นทางการในวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1967 ในชื่อแมกดอนเนลล์ดักลาสคอร์ปอเรชัน (MDC) ก่อนหน้านี้ แมกดอนเนลล์ได้ซื้อหุ้นของดักลาส 1.5 ล้านหุ้นเพื่อช่วยให้คู่ค้าของตนตอบสนอง "ความต้องการทางการเงินเร่งด่วน" ทั้งสองบริษัทดูเหมือนจะเข้ากันได้ดี สัญญาทางทหารของแมกดอนเนลล์ช่วยแก้ปัญหาทางการเงินของดักลาสได้ทันที ในขณะที่รายได้จากสัญญาพลเรือนของดักลาสก็เพียงพอที่จะทำให้แมกดอนเนลล์สามารถทนต่อการลดลงของการจัดซื้อในยามสงบ

### การก่อตัว

แมกดอนเนลล์ดักลาสยังคงใช้สำนักงานใหญ่ของแมกดอนเนลล์แอร์คราฟต์ ซึ่งตั้งอยู่ที่ท่าอากาศนานาชาติแลมเบิร์ต-เซนต์หลุยส์ ในเบิร์กลีย์ รัฐมิสซูรี ใกล้เซนต์หลุยส์ เจมส์ แมกดอนเนลล์ กลายเป็นประธานบริหารและซีอีโอของบริษัทที่ควบรวมกิจการ ส่วนดอลด์ ดักลาส ซีเนียร์ ดำรงตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์

ใน ค.ศ. 1967 เมื่อแมกดอนเนลล์และดักลาสแอร์คราฟต์ควบรวมกิจการกัน เดวิด เอส. ลูอิส ซึ่งขณะนั้นเป็นประธานของแมคดอนเนลล์แอร์คราฟต์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานของดักลาสแอร์คราฟต์ดิวิชันที่ลองบีช ในช่วงเวลาที่ควบรวมกิจการ ดักลาสแอร์คราฟต์คาดว่าจะล้มละลายภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี แม้จะมีคำสั่งซื้อเข้ามามากมาย แต่ DC-8 และ DC-9 กลับล่าช้ากว่ากำหนด 9 ถึง 18 เดือน ทำให้ต้องเสียค่าปรับจำนวนมากให้กับสายการบิน ลูอิสมีบทบาทอย่างมากในการขาย DC-10 ในการแข่งขันอย่างเข้มข้นกับ L-1011 ของล็อกฮีด ซึ่งเป็นเครื่องบินสามเครื่องยนต์คู่แข่ง ในเวลาสองปี ลูอิสก็สามารถทำให้การดำเนินงานกลับมาสู่เส้นทางเดิมและมีกระแสเงินสดเป็นบวก เขากลับมายังสำนักงานใหญ่ของบริษัทที่เซนต์หลุยส์ ซึ่งเขายังคงมุ่งเน้นความพยายามในการขาย  DC-10 และบริหารบริษัทโดยรวมในฐานะประธานและประธานเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการจนถึง ค.ศ. 1971

DC-10 เริ่มผลิตใน ค.ศ. 1968 และส่งมอบครั้งแรกใน ค.ศ. 1971

ในช่วงต้น ค.ศ. 1966 และอีกหลายทศวรรษหลังจากนั้น แมกดอนเนลล์ดักลาสได้พิจารณาสร้างเครื่องบินสองเครื่องยนต์ในชื่อ "DC-10 ทวิน" หรือ DC-X ซึ่งจะเป็นเครื่องบินไอพ่นคู่รุ่นแรก ๆ ที่คล้ายกับแอร์บัส A300 แต่โครงการนี้ไม่เคยพัฒนาไปถึงขั้นสร้างต้นแบบ เครื่องบินดังกล่าวอาจทำให้แมกดอนเนลล์ดักลาสเป็นผู้นำตลาดเครื่องบินไอพ่นคู่ขนาดใหญ่ที่พัฒนาขึ้นในทศวรรษ 1970 รวมถึงมีความคล้ายกับระบบต่าง ๆ ของ DC-10

### ค.ศ. 1970–1980

ใน ค.ศ. 1977 เครื่องบินรุ่นใหม่ในตระกูล DC-9 ซึ่งถูกเรียกว่าซีรีส์ "ซูเปอร์ 80" (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น MD-80) ได้เปิดตัว

ใน ค.ศ. 1977 KC-10 เอ็กซ์เทนเดอร์ กลายเป็นเครื่องบินลำเลียงลำที่สองของแมกดอนเนลล์ดักลาสที่กองทัพอากาศสหรัฐซื้อไปใช้งาน ถัดจาก C-9 ไนติงเกล/สกายเทรน II

ตลอดช่วงสงครามเย็น แมกดอนเนลล์ดักลาสได้เปิดตัวและผลิตเครื่องบินทางทหารที่ประสบความสำเร็จหลายสิบลำ รวมถึง F-15 อีเกิลใน ค.ศ. 1974 F/A-18 ฮอร์เน็ตใน ค.ศ. 1978 รวมถึงผลิตภัณฑ์อื่น ๆ เช่นมิสไซล์ฮาร์พูนและโทมาฮอว์ก

วิกฤตการณ์น้ำมันในทศวรรษ 1970 เป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่ออุตสาหกรรมการบินเชิงพาณิชย์ แมกดอนเนลล์ดักลาสได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจนี้และถูกบังคับให้ต้องลดขนาดบริษัทลงพร้อมกับต้องกระจายธุรกิจไปยังด้านอื่น ๆ เพื่อป้องกันความตกต่ำที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต

### ค.ศ. 1980–1989

ใน ค.ศ. 1984 แมกดอนเนลล์ดักลาสได้ขยายกิจการสู่ธุรกิจเฮลิคอปเตอร์ด้วยการซื้อบริษัทฮิวส์เฮลิคอปเตอส์ (Hughes Helicopters) จากซัมมาคอร์ปอเรชัน (Summa Corporation) ด้วยมูลค่า 470 ล้านดอลลาร์ ในช่วงแรกฮิวส์เฮลิคอปเตอส์ถูกจัดให้เป็นบริษัทสาขาและเปลี่ยนชื่อเป็นแมกดอนเนลล์ดักลาสเฮลิคอปเตอร์ซิสเต็มส์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1984 ผลิตภัณฑ์ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของแมกดอนเนลล์ดักลาสเฮลิคอปเตอส์คือเฮลิคอปเตอร์โจมตี AH-64 อาพาชี ซึ่งได้รับการออกแบบโดยฮิวส์

ใน ค.ศ. 1986 MD-11 ได้ถูกเปิดตัว ซึ่งเป็นรุ่นที่ได้รับการปรับปรุงและอัปเกรดจาก DC-10 MD-11 เป็นเครื่องบินสามเครื่องยนต์ที่ทันสมัยที่สุดเท่าที่เคยมีการพัฒนามา ตั้งแต่ ค.ศ. 1990 เครื่องบินรุ่นนี้ขายได้ 200 ลำ แต่ถูกยกเลิกการผลิตใน ค.ศ. 2001 หลังการควบรวมกิจการกับโบอิงเนื่องจากเป็นคู่แข่งกับโบอิง 777 การออกแบบเครื่องบินพาณิชย์ลำสุดท้ายของแมกดอนเนลล์ดักลาสเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1988 นั่นคือ MD-90 ซึ่งเป็นรุ่นที่ยืดลำตัวของ MD-80 โดยใช้เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนอินเตอร์เนชันแนลแอโรเอนจินส์ V2500 ซึ่งเป็นเครื่องยนต์ที่ติดตั้งท้ายลำตัวขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยใช้ในเครื่องบินไอพ่นเชิงพาณิชย์ และ MD-95 เครื่องบินโดยสารระดับภูมิภาคสมัยใหม่ที่มีลักษณะคล้ายกับ DC-9-30 เป็นเครื่องบินไอพ่นเชิงพาณิชย์รุ่นสุดท้ายที่ออกแบบโดยแมกดอนเนลล์ดักลาสที่ถูกผลิตขึ้น

วันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1988 แมกดอนเนลล์ดักลาสและเจเนรัลไดนามิกส์ (General Dynamics) ได้รับสัญญาสร้างเครื่องบินยุทธวิธีขั้นสูงของกองทัพเรือสหรัฐ (ATA) มูลค่า 4,830 ล้านดอลลาร์ สัญญานี้มีจุดประสงค์เพื่อพัฒนา A-12 อเวนเจอร์ II เครื่องบินโจมตีปีกบินล่องหนพิสัยไกลสำหรับใช้บนเรือบรรทุกเครื่องบินเพื่อมาทดแทน A-6 อินทรูเดอร์

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1989 รอเบิร์ต ฮูด จูเนียร์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานเพื่อนำแผนกดักลาส แอร์คราฟต์ แทนที่ประธานคนเก่าที่เกษียณอายุ จิม วอร์แชม จากนั้นแมกดอนเนลล์ดักลาสได้นำการปรับโครงสร้างองค์กรครั้งใหญ่มาใช้ในชื่อระบบจัดการคุณภาพโดยรวม (Total Quality Management System หรือ TQMS) TQMS ได้ยกเลิกการจัดสรรงานแบบเดิมที่วิศวกรซึ่งมีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางด้านอากาศพลศาสตร์ กลไกโครงสร้าง วัสดุ และด้านเทคนิคอื่น ๆ ต้องทำงานในเครื่องบินหลายแบบ และแทนที่ด้วยระบบที่เน้นผลิตภัณฑ์เป็นหลัก ซึ่งทำให้พวกเขาจะมุ่งเน้นไปที่เครื่องบินรุ่นใดรุ่นหนึ่งโดยเฉพาะ การปรับโครงสร้างนี้ทำให้มีการยุบตำแหน่งผู้จัดการและหัวหน้างาน 5,000 ตำแหน่งในแผนกดักลาส โดยอดีตผู้จัดการสามารถสมัครตำแหน่งที่สร้างขึ้นใหม่ได้ 2,800 ตำแหน่ง ส่วนอีก 2,200 คนที่เหลือจะสูญเสียหน้าที่ความรับผิดชอบในการบริหารจัดการ มีรายงานว่าการปรับโครงสร้างนี้ทำให้ขวัญกำลังใจในหมู่พนักงานตกต่ำอย่างมาก และ TQMS ถูกพนักงานตั้งชื่อเล่นว่า "ได้เวลาลาออกและย้ายไปซีแอตเทิล" หมายถึงโบอิงซึ่งเป็นคู่แข่งที่มีสำนักงานใหญ่ในซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน

### ค.ศ. 1990–1997

ปัญหาทางเทคนิค ต้นทุนการพัฒนาที่บานปลาย ค่าใช้จ่ายต่อหน่วยที่เพิ่มขึ้น และความล่าช้าส่งผลให้โครงการ A-12 อเวนเจอร์ II ถูกยกเลิกโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ดิก ชีนีย์ เมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1991 และมีการฟ้องร้องดำเนินคดีกันนานหลายปีเกี่ยวกับเรื่องการยกเลิกสัญญา โดยรัฐบาลอ้างว่าผู้รับเหมาทำผิดสัญญาและไม่มีสิทธิ์ได้รับเงินค่าจ้างงวดสุดท้าย ในขณะที่แมคกอนเนลล์ดักลาสและเจเนรัลไดนามิกส์เชื่อว่าสัญญานี้ถูกยกเลิกด้วยเหตุผลด้านความสะดวก จึงควรได้รับเงิน การต่อสู้คดีดำเนินไปจนมีการบรรลุข้อตกลงกันในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 ความวุ่นวายและความเครียดทางการเงินที่เกิดจากการล้มของโครงการ A-12 ส่งผลให้มีการปลดพนักงาน 5,600 คน บทบาทของเครื่องบินยุทธวิธีขั้นสูงที่ว่างลงจากความล้มเหลวของ A-12 ก็ถูกเติมเต็มด้วยโครงการอื่นของแมกดอนเนลล์ดักลาส นั่นคือ F/A-18E/F ซูเปอร์ฮอร์เน็ต

อย่างไรก็ดี การจัดซื้อเครื่องบินถูกลดลงอย่างรวดเร็วเมื่อสงครามเย็นสิ้นสุดลงอย่างกะทันหันในทศวรรษ 1990 การลดการจัดซื้อทางทหารนี้เมื่อรวมกับการสูญเสียสัญญาสองโครงการสำคัญ ได้แก่ เครื่องบินขับไล่ทางยุทธวิธีขั้นสูงและเครื่องบินขับไล่โจมตีร่วม ทำให้แมกดอนเนลล์ดักลาสได้รับความเสียหายอย่างหนัก แมกดอนเนลล์ดักลาสสร้างได้เพียงแค่แบบจำลองสำหรับทดสอบในอุโมงค์ลมขนาดเล็กเท่านั้น ในช่วงสูงสุดกลาง ค.ศ. 1990 แมกดอนเนลล์ดักลาสมีพนักงาน 132,500 คน แต่ลดลงเหลือเพียงประมาณ 87,400 คนภายในสิ้น ค.ศ. 1992

ใน ค.ศ. 1991 MD-11 ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร เนื่องจากการทดสอบที่กำลังดำเนินอยู่พบว่าประสิทธิภาพของเครื่องบินขาดหายไปอย่างมาก สิงคโปร์แอร์ไลน์ ลูกค้าในอนาคตที่สำคัญ ได้กำหนดคุณสมบัติว่าเครื่องบินจะต้องสามารถบินจากสิงคโปร์ไปปารีสได้พร้อมกับบรรทุกเต็มลำ โดยต้องฝ่าลมต้านในกลางฤดูหนาว ซึ่งในขณะนั้น MD-11 ยังไม่มีพิสัยเพียงพอ ด้วยเหตุนี้สิงคโปร์แอร์ไลน์จึงยกเลิกคำสั่งซื้อ MD-11 จำนวน 20 ลำ เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1991 และหันไปสั่งซื้อแอร์บัส A340-300 จำนวน 20 ลำแทน

ใน ค.ศ. 1992 แกคดอนเนลล์ดักลาสเปิดเผยการศึกษาเกี่ยวกับแนวคิดเครื่องบินขนาดจัมโบ้สองชั้นในชื่อ MD-12 แม้จะมีการถอนตัวจากตลาดไปช่วงสั้น ๆ การศึกษานี้ถูกมองว่าเป็นเพียงการประชาสัมพันธ์เพื่อปกปิดข้อเท็จจริงที่ว่าแมกดอนเนลล์ดักลาสกำลังเผชิญกับแรงกดดันอย่างหนักจากโบอิงและแอร์บัส เป็นที่ชัดเจนสำหรับคนส่วนใหญ่ในอุตสาหกรรมว่าแมกดอนเนลล์ดักลาสไม่มีทั้งทรัพยากรและเงินทุนที่จะพัฒนาเครื่องบินขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ และการศึกษานี้ก็จางหายไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีร่องรอย แนวคิดเครื่องบินสองชั้นที่คล้ายกันนี้ถูกนำมาใช้ในการศึกษาเครื่องบินขนาดใหญ่พิเศษของโบอิงในภายหลัง ซึ่งตั้งใจจะมาแทนที่ 747 แต่สุดท้ายแนวคิดเครื่องบินสองชั้นก็ไม่เป็นรูปเป็นร่างจนกระทั่งแอร์บัสเปิดตัว A380 ในทศวรรษ 2000

หลังการเข้าซื้อกิจการของแผนกนอร์ทอเมริกันของร็อกเวลล์ใน ค.ศ. 1996 แมกดอนเนลล์ดักลาสก็ควบรวมกิจการกับโบอิงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1997 ด้วยการแลกเปลี่ยนหุ้นมูลค่า 13,000 ล้านดอลลาร์ โดยมีโบอิงเป็นบริษัทที่คงอยู่ โบอิงได้นำอัตลักษณ์องค์กรใหม่มาใช้โดยอิงจากตราสัญลักษณ์ของแมกดอนเนลล์ดักลาส ซึ่งแสดงถึงโลกที่ถูกโอบล้อมเพื่อรำลึกถึงการบินรอบโลกครั้งแรกซึ่งสำเร็จใน ค.ศ. 1924 โดยเครื่องบินของดักลาส ตราสัญลักษณ์นี้ออกแบบโดยนักออกแบบกราฟิก ริก ไอเบอร์ ซึ่งเคยเป็นที่ปรึกษาด้านอัตลักษณ์องค์กรของโบอิงมานานกว่าสิบปี

ระหว่าง ค.ศ. 1993 และหลังควบรวมกิจการใน ค.ศ. 1997 แมกดอนเนลล์ดักลาสได้ทำการศึกษาความเป็นไปได้ของเครื่องบินไอพ่นสองเครื่องยนต์โดยใช้ส่วนประกอบของ MD-11 และท้ายที่สุดได้เสนอแนวคิดเครื่องบินไอพ่นดังกล่าวโดยใช้ปีกของโบอิง แต่ก็ไม่มีข้อเสนอใด ๆ ที่เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

ใน ค.ศ. 1999 โบอิงได้แยกสายการผลิตเฮลิคอปเตอร์พลเรือนออกไปเพื่อก่อตั้งเอ็มดีเฮลิคอปเตอส์ (MD Helicopters) ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของแมกดอนเนลล์ดักลาสเฮลิคอปเตอร์ซิสเต็มส์ 

ตั้งแต่วันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2006 โบอิงได้ปิดโรงงานลองบีชเนื่องจากคำสั่งซื้อ C-17 ได้สิ้นสุดลง

### มรดกจากแมคดอนเนลล์ออโตเมชันคอมพานี
มรดกที่ยั่งยืนบางส่วนของบริษัทไม่ได้เกี่ยวข้องกับการบินโดยตรง แต่คือระบบคอมพิวเตอร์และบริษัทที่พัฒนาขึ้นในบริษัทสาขาที่ชื่อแมกดอนเนลล์ออโตเมชันคอมพานี (McAuto) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในทศวรรษ 1950 และเริ่มแรกใช้สำหรับการควบคุมเชิงตัวเลขสำหรับการผลิตตั้งแต่ ค.ศ. 1958 และการออกแบบใช้คอมพิวเตอร์ช่วย (CAD) ตั้งแต่ ค.ศ. 1959 โปรแกรม CAD ของบริษัทที่ชื่อ MicroGDS ยังคงถูกใช้งานอยู่จนถึงทุกวันนี้ โดยเวอร์ชันล่าสุดอย่างเป็นทางการคือ 11.5.1 ที่ออกเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2023

ในช่วงทศวรรษ 1970 แมกออโตมีพนักงาน 3,500 คนและอุปกรณ์คอมพิวเตอร์มูลค่า 170 ล้านดอลลาร์ ทำให้กลายเป็นหนึ่งในบริษัทประมวลผลคอมพิวเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกในยุคนั้น

ใน ค.ศ. 1981 แมคออโตเข้าซื้อกิจการแบรดฟอร์ดซิสเต็มส์แอนด์แอดมินิสเตรทิฟเซอร์วิสเซส (Bradford Systems and Administrative Services) ด้วยมูลค่า 11.5 ล้านดอลลาร์ และเริ่มประมวลผลการเคลมค่ารักษาพยาบาล ใน ค.ศ. 1983 บุคคลสำคัญสองคนจากแบรดฟอร์ดที่เข้ามาทำงานที่แมคออโต ได้แก่ โจเซฟ ที. ลินอห์  และฮาเวิร์ด แอล. วอลต์แมน—ได้ร่วมกันก่อตั้งแซนัสคอร์ปอเรชัน (Sanus Corporation) องค์กรดูแลสุขภาพ (HMO) ที่เป็นบริษัทสาขาของแมกดอนเนลล์ดักลาสอย่างสมบูรณ์ ใน ค.ศ. 1986 หลังจากที่แมกดอนเนลล์ดักลาสลดการควบคุม แซนัสได้ประกาศความร่วมมือกับเครือข่ายร้านขายยาในเซนต์หลุยส์ เมดิแคร์-เกลเซอร์คอร์ป (Medicare-Glaser Corp.) เพื่อก่อตั้งเอ็กซ์เพรสสคริปส์ (Express Scripts) สำหรับการจัดหายาให้กับแซนัส

## ผลิตภัณฑ์

### เครื่องบินทหาร

*แมกดอนเนลล์ดักลาส A-4 สกายฮอว์ก (เริ่มต้นภายใต้ดักลาสแอร์คราฟต์ เคยใช้ในทีมบลูแองเจิลส์)
**แมกดอนเนลล์ดักลาส A-4G สกายฮอว์ก
**โครงการคาฮู
*แมกดอนเนลล์ดักลาส F-4 แฟนทอม II (เริ่มต้นภายใต้แมกดอนเนลล์แอร์คราฟต์ เคยใช้ในทีม บลูแองเจิลส์และทันเดอร์เบิดส์)
**รายชื่อรุ่นของแมคดอนเนลล์ดักลาส F-4 แฟนทอม II
*แมกดอนเนลล์ดักลาส C-9
*แมกดอนเนลล์ดักลาส F-15 อีเกิล
**แมกดอนเนลล์ดักลาส F-15E สไตรก์อีเกิล
**แมกดอนเนลล์ดักลาส F-15 STOL/MTD
*แมกดอนเนลล์ดักลาส AV-8B แฮร์ริเออร์ II (พัฒนาจากบริติชแอโรสเปซ แฮร์ริเออร์)
*แมกดอนเนลล์ดักลาส F/A-18 ฮอร์เน็ต (เคยใช้ในทีมบลูแองเจิลส์)
**แมกดอนเนลล์ดักลาส CF-18 ฮอร์เน็ต
**ยานวิจัยไฮแอลฟา
*แมกดอนเนลล์ดักลาสYC-15
*แมกดอนเนลล์ดักลาส T-45 กอสฮอว์ก (เครื่องบินฝึกไอพ่น พัฒนาจากบริติชแอโรสเปซ ฮอว์ก)
*แมกดอนเนลล์ดักลาส KC-10 เอ็กซ์เท็นเดอร์
*แมกดอนเนลล์ดักลาส C-17 โกลบมาสเตอร์ III (ออกแบบและการผลิตในระยะแรก)
*แมกดอนเนลล์ดักลาส A-12 อเวนเจอร์ II (ร่วมกับเจเนรัลไดนามิกส์)
*F/A-18E/F ซูเปอร์ฮอร์เน็ต (ออกแบบในระยะแรกและการผลิตในระยะแรก)

### เครื่องบินเชิงพาณิชย์
*แมกดอนเนลล์ดักลาส DC-8 (เริ่มต้นภายใต้ดักลาสแอร์คราฟต์)
*แมกดอนเนลล์ดักลาส DC-9 (เริ่มต้นภายใต้ดักลาสแอร์คราฟต์)
*แมกดอนเนลล์ดักลาส DC-10 (มีการอัปเกรดห้องนักบินในชื่อ MD-10)
**DC-10 แอร์แทงเกอร์
*แมกดอนเนลล์ดักลาส MD-11 (รุ่นขยายความยาวและปรับปรุงให้ทันสมัยของ DC-10)
*แมกดอนเนลล์ดักลาส MD-80 (รุ่นขยายความยาวและปรับปรุงให้ทันสมัยของ DC-9)
*แมกดอนเนลล์ดักลาส MD-90 (รุ่นขยายความยาวและปรับปรุงให้ทันสมัยของ MD-80)
*MD-95 (รุ่นพัฒนาล่าสุดของ DC-9 ถูกจำหน่ายในชื่อโบอิง 717)

### เครื่องบินทดลอง
*แมกดอนเนลล์ดักลาส X-36
*เบิร์ดออฟเพรย์

### เครื่องบินโดยสารที่เสนอ
*แมกดอนเนลล์ดักลาส DC-10 ทวิน
*แมกดอนเนลล์ดักลาส MD-12 เครื่องบินสองชั้นคล้ายกับแอร์บัส A380 และโบอิง NLA
*แมกดอนเนลล์ดักลาส MD-94X

### เฮลิคอปเตอร์
*AH-64 อาพาชี (เริ่มต้นภายใต้ฮิวส์เฮลิคอปเตอส์)
*MD 500 ซีรีส์ (เริ่มต้นภายใต้ฮิวส์เฮลิคอปเตอส์)
*MD 600
*MD 901/902/902 เอ็กซ์พลอเรอร์

### ยานอวกาศ
*บาบาเรียน
*บิกเจมินี
*สถานีอวกาศสกายแล็บ
*สกายแล็บ B

### ระบบคอมพิวเตอร์
แมกดอนเนลล์ดักลาสเข้าซื้อบริษัทไมโครดาตาคอร์ปอเรชัน (Microdata Corporation) ใน ค.ศ. 1983 แผนกนี้แยกตัวออกมาเป็นบริษัทอิสระชื่อแมกดอนเนลล์ดักลาสอินฟอร์เมชันซิสเต็มส์ (McDonnell Douglas Information Systems) ใน ค.ศ. 1993
*ซีเควล
*สปิริต
*เรียลลิตีโอเอส
*ซีรีส์ 18 โมเดล 6
*ซีรีส์ 18 โมเดล 9
*โซเวอเรน
*6200
*6400
*7000
*9000
*9200
*9400

บริษัทยังผลิตระบบตระกูลโซเวอเรน (ภายหลังคือ M7000) ในสหราชอาณาจักร ซึ่งใช้ระบบปฏิบัติการโซเวอเรนที่พัฒนาในสหราชอาณาจักรและไม่ได้อิงตามพิก (Pick) เหมือนกับตระกูล "เรียลลิตี" ที่กล่าวมาข้างต้น โซเวอเรน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นโซลูชันสำหรับการป้อนข้อมูล มีตลาดที่เหมาะสมในสหรัฐเพื่อสนับสนุนร้านค้าที่รับป้อนข้อมูล

### มิสไซล์และจรวด
*มิสไซล์ BGM-109 โทมาฮอว์ก
*มิสไซล์ฮาร์พูน
*LIM-49 สปาร์ตัน
*M47 ดรากอน
*จรวดเดลตา II
*ขั้นที่สองของแซตเทิร์น S-IV
*ขั้นที่สามของแซตเทิร์น S-IVB
*จรวดใช้ซ้ำได้ แมกดอนเนลล์ดักลาส DC-X

## การส่งมอบเชิงพาณิชย์

## ดูเพิ่ม
*มิโคยัน
*ซุคฮอย
*แอร์บัส
*นอร์ทธรอป กรัมแมน
*ล็อกฮีด มาร์ติน
*โบอิง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ผู้ผลิตเครื่องบิน
หมวดหมู่:บริษัทของสหรัฐ
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2510