open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป

**ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป** () หรือที่เรียกว่า **ภาษาโปรตุเกสแบบโปรตุเกส** (), **ภาษาโปรตุเกสคาบสมุทร** () และ **ภาษาโปรตุเกสแบบไอบีเรีย** () เป็นชื่อเรียกโดยรวมของวิธภาษาต่าง ๆ ของภาษาโปรตุเกสที่ใช้ในประเทศโปรตุเกส

ตามกฎหมายของสหภาพยุโรป ภาษาโปรตุเกสเป็นหนึ่งในภาษาทางการของสหภาพ (เป็นภาษาทำงานของรัฐสภายุโรป แต่ไม่ใช่ภาษาทำงานของคณะกรรมาธิการยุโรป) ดังนั้นในเอกสารระหว่างประเทศรวมทั้งในเว็บไซต์ทางการต่าง ๆ ของสหภาพจึงใช้ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป นอกจากนี้ยังมีการสอนภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปในประเทศสเปน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแคว้นเอซเตรมาดูรา) และทั่วโลกผ่านทางสถาบันกามอยช์ ประเทศและดินแดนอื่น ๆ ที่พูดภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาหลัก (ยกเว้นประเทศบราซิล) ยังรับมาตรฐานภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปไปใช้ด้วยเนื่องจากยังไม่มีมาตรฐานทางภาษาเป็นของตนเอง

สิ่งที่เรียกว่า "วิธภาษามาตรฐาน" ของภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปนั้นแตกต่างกันไปตามความเห็นของนักวิชาการ บางคนถือว่าวิธภาษามาตรฐานของภาษานี้คือวิธภาษาภาคกลาง-ใต้ของผู้พูดที่มีการศึกษาในลิสบอน ในขณะที่บางคนถือว่าวิธภาษามาตรฐานของภาษานี้มาจาก "กลุ่มวิธภาษาของผู้มีการศึกษาในภูมิภาคลิสบอน–กูอิงบรา" อย่างไรก็ตาม "ภูมิภาคลิสบอน-กูอิงบรา" ไม่เคยมีปรากฏไม่ว่าจะเป็นในแง่ภูมิศาสตร์ ประชากรศาสตร์ สังคมวิทยา ภาษาศาสตร์ หรืออื่น ๆ บางคนจึงเห็นว่าการให้สถานะพิเศษแก่กูอิงบราในการเผยแพร่มาตรฐานทางภาษามาจากการที่เมืองดังกล่าวเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสำคัญเท่านั้น ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 อานีแซตู ดุช ไรช์ กงซัลวึช วียานา นักภาษาศาสตร์และผู้บุกเบิกวงการสัทศาสตร์โปรตุเกส แม้จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของ "มาตรฐานกลาง" ใน "ภาคกลางของราชอาณาจักร ระหว่างกูอิงบรากับลิสบอน" แต่ก็เขียนตำราอธิบาย "การออกเสียงเชิงบรรทัดฐาน" ของภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปโดยอิงจากวิธภาษาที่ใช้ในลิสบอน

ปัจจุบัน หน่วยงานที่มีหน้าที่วางกฎเกณฑ์ต่าง ๆ เกี่ยวกับการใช้ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปคือ แผนกอักษรศาสตร์แห่งบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์ลิสบอน ()

## อ้างอิง

ยุโรป
โปรตุเกสแบบยุโรป
ภาษาอัสตูเรียส-เลออน

**ภาษาอัสตูเรียส-เลออน** (; ) เป็นภาษาโรมานซ์ที่พูดกันเป็นหลักในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปน กล่าวคือ แคว้นอัสตูเรียส แคว้นกัสติยาและเลออนทางตะวันตกเฉียงเหนือ และแคว้นกันตาเบรีย ชื่อภาษา *อัสตูเรียส-เลออน* ไม่เป็นที่นิยมเรียกในหมู่เจ้าของภาษาเนื่องจากภาษานี้ประกอบขึ้นจากแนวต่อเนื่องของภาษาถิ่นหรือวิธภาษาต่าง ๆ ที่เข้าใจซึ่งกันและกันได้ ดังนั้นจึงมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามภูมิภาคต่าง ๆ เช่น *[[ภาษาถิ่นกันตาเบรีย|กันตาเบรีย]]*, *[[ภาษาถิ่นเลออน|เลออน]]*, *[[ภาษาอัสตูเรียส|อัสตูเรียส]]* หรือ *[[ภาษามีรังดา|มีรังดา]]* (ในประเทศโปรตุเกส) บางครั้งก็มีผู้นับว่าภาษาเอซเตรมาดูราอยู่ในแนวต่อเนื่องนี้ด้วยเช่นกัน

ภาษาอัสตูเรียส-เลออนเป็นภาษาหนึ่งในสาขาไอบีเรียตะวันตกที่ค่อย ๆ พัฒนามาจากภาษาละตินสามัญที่ใช้กันในราชอาณาจักรเลออน กลุ่มภาษาอัสตูเรียส-เลออนแบ่งออกเป็นวิธภาษาหลักสามวิธภาษา (ตะวันตก กลาง และตะวันออก) ซึ่งรวมกันเป็นภูมิภาคทางภาษาอัสตูเรียส-เลออนในแนวตั้งจากแคว้นอัสตูเรียส ผ่านภูมิภาคเลออน ไปจนถึงภาคเหนือของประเทศโปรตุเกสและแคว้นเอซเตรมาดูรา ภาษาถิ่นกันตาเบรียทางทิศตะวันออกและภาษาเอซเตรมาดูราทางทิศใต้เป็นรูปแปรของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่มีร่องรอยการเปลี่ยนผ่านทางภาษาไปสู่แวดวงภาษากัสติยา

*ภาษาเลออน* (มักใช้ชื่อนี้ปนกันกับชื่อ *อัสตูเรียส-เลออน*) เคยถูกมองว่าเป็นภาษาถิ่นไม่ทางการ (มูลภาษณ์) ที่มีวิวัฒนาการมาจากภาษากัสติยา แต่ใน ค.ศ. 1906 รามอน เมเนนเดซ ปิดัล นักนิรุกติศาสตร์สเปน ได้แสดงให้เห็นว่าภาษานี้มีวิวัฒนาการมาจากภาษาละตินอย่างเป็นเอกเทศโดยมีรูปแบบเด่นจำแนกแรกเริ่มสุดในสมัยราชอาณาจักรเลออน อิเนส เฟร์นันเดซ-ออร์ดอญเญซ นักวิชาการชาวสเปนให้ข้อสังเกตว่า เมเนนเดซ ปิดัล ยืนหยัดอยู่เสมอว่าภาษาสเปน (หรือ *ภาษาสเปนร่วม* ตามที่เขาเรียกในบางครั้ง) มีวิวัฒนาการมาจากฐานภาษากัสติยาซึ่งต่อมาจะซึมซับหรือผสานเข้ากับภาษาเลออนและภาษาอารากอน ในผลงาน *อิสโตเรียเดลาเลงกัวเอสปัญโญลา* ("ประวัติศาสตร์ภาษาสเปน") และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง *เอลเอสปัญโญลเอนซุสปริเมโรสติเอมโปส* ("ภาษาสเปนในยุคแรก") เมเนนเดซ ปิดัล อธิบายขั้นตอนต่าง ๆ ของกระบวนการนี้โดยคำนึงถึงอิทธิพลที่ภาษาเลออนและภาษาอารากอนมีต่อการเริ่มต้นของภาษาสเปนถิ่นกัสติยาสมัยใหม่

ภาษาอัสตูเรียส-เลออนได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากแคว้นกัสติยาและเลออนใน พ.ศ. 2549 ส่วนในแคว้นอัสตูเรียส ภาษานี้ได้รับการคุ้มครองภายใต้ธรรมนูญการปกครองตนเองของแคว้น ภาษานี้ยังเป็นวิชาเลือกวิชาหนึ่งในโรงเรียนที่ซึ่งมีการเรียนการสอนกันอย่างแพร่หลาย

ในโปรตุเกส ภาษามีรังดาซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับภาษาอัสตูเรียส-เลออนได้รับการรับรองจากรัฐสภาโปรตุเกสให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาโปรตุเกสสำหรับกิจการท้องถิ่น และมีการเรียนการสอนในโรงเรียนรัฐบาลในพื้นที่ที่ใช้ภาษามีรังดาเป็นภาษาแม่ แต่เดิมเชื่อกันว่าภาษามีรังดาเป็นภาษาถิ่นไม่ทางการภาษาหนึ่งของภาษาโปรตุเกส แต่ฌูแซ ไลตึ ดึ วัชกงแซลุช นักชาติพันธุ์วรรณนาชาวโปรตุเกส ได้ศึกษาภาษานี้และสรุปว่าเป็นคนละภาษากัน

## อ้างอิง


อัสตูเรียส-เลออน
อัสตูเรียส-เลออน
ภาษามีรังดา

**ภาษามีรังดา** () เป็นภาษาหรือวิธภาษาหนึ่งของกลุ่มภาษาอัสตูเรียส-เลออน ใช้พูดกันอย่างประปรายในเขตเทศบาลมีรังดาดูโดรู, มูกาโดรู และวีมีโยซูทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส รัฐสภาโปรตุเกสรับรองภาษานี้ควบคู่ไปกับภาษาโปรตุเกสในกิจการท้องถิ่นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2541 ตามกฎหมายเลขที่ 7/99 ลงวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2542 ใน พ.ศ. 2544 ภาษามีรังดาได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากสำนักงานภาษาที่มีผู้ใช้น้อยแห่งยุโรป (European Bureau for Lesser-Used Languages) ซึ่งมีจุดมุ่งหมายที่จะส่งเสริมการอยู่รอดของบรรดาภาษายุโรปที่มีผู้พูดน้อยที่สุด

ภาษามีรังดาสืบเชื้อสายมาจากวิธภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดกันในอดีตราชอาณาจักรเลออนทางตอนเหนือของคาบสมุทรไอบีเรีย แต่มีระบบเสียง ระบบหน่วยคำ และวากยสัมพันธ์เป็นเอกเทศ และยังมีทั้งคำโบราณและคำใหม่ที่ทำให้ภาษานี้แตกต่างจากบรรดาวิธภาษาสมัยใหม่ของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดในประเทศสเปน เนื่องจากความแตกต่างดังกล่าวและความโดดเดี่ยวทางการเมืองจากดินแดนอื่น ๆ ที่พูดภาษาอัสตูเรียส-เลออน ภาษามีรังดาจึงมีบรรทัดฐานการสะกดที่แตกต่างจากบรรทัดฐานสำหรับภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่ใช้ในสเปน

## อ้างอิง


มีรังดา
มีรังดา
ภาษาลีกูเรีย

**ภาษาลีกูเรีย** () หรือ **ภาษาเจนัว** () เป็นภาษากลุ่มแกลโล-อิตาลิกภาษาหนึ่งที่ใช้กันเป็นหลักในดินแดนของสาธารณรัฐเจนัวในอดีต ซึ่งปัจจุบันประกอบด้วยแคว้นลีกูเรียทางภาคเหนือของประเทศอิตาลี, บางส่วนของพื้นที่ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของประเทศฝรั่งเศส, ประเทศโมนาโก (ซึ่งเรียกว่า ภาษาถิ่นโมนาโก), หมู่บ้านบอนีฟาซีโยบนเกาะคอร์ซิกา รวมทั้งในหมู่บ้านคาร์โลฟอร์เตบนเกาะซันปีเยโตรและหมู่บ้านคาลาเซตตาบนเกาะซันตันตีโยโคนอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะซาร์ดิเนีย ภาษาลีกูเรียเป็นส่วนหนึ่งของแนวต่อเนื่องภาษาถิ่นแกลโล-อิตาลิกและโรมานซ์ตะวันตก แม้ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มแกลโล-อิตาลิก แต่ก็มีลักษณะหลายประการของภาษาในกลุ่มอิตาลี-แดลเมเชียทางภาคกลางและภาคใต้ของประเทศอิตาลี ภาษาลีกูเรียถิ่นเจนัวซึ่งพูดกันในเจนัว เมืองหลักของแคว้นลีกูเรีย เป็นภาษาถิ่นที่มีเกียรติภูมิและมาตรฐานทางภาษามีพื้นฐานมาจากภาษาถิ่นนี้

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น


ลีกูเรีย
ลีกูเรีย
ลีกูเรีย
ภาษาลาดิน

**ภาษาลาดิน** () เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งในกลุ่มโรมานซ์ไรติอา ส่วนใหญ่ใช้พูดกันในหมู่ชาวลาดินซึ่งอาศัยอยู่บริเวณทิวเขาโดโลไมต์ในจังหวัดทีโรลใต้, จังหวัดเตรนโต และจังหวัดเบลลูโนทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ภาษานี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับภาษารูมันช์ในสวิตเซอร์แลนด์และภาษาฟรียูลี

ขอบเขตพื้นที่ที่มีการพูดภาษาลาดินเป็นประเด็นในการถกเถียงทางวิชาการ นิยามที่แคบกว่านับเฉพาะบรรดาภาษาถิ่นแถบหุบเขารอบ ๆ หมู่เขาสูงเซลลา ในขณะที่นิยามที่กว้างกว่ายังรวมบรรดาภาษาถิ่นแถบหุบเขาที่อยู่ติดกันในจังหวัดเบลลูโนและแม้กระทั่งบรรดาภาษาถิ่นที่พูดกันทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดเตรนโตอีกด้วย

วิธภาษาเขียนลาดินมาตรฐานวิธภาษาหนึ่ง () ได้รับการพัฒนาโดยสำนักงานวางแผนภาษาลาดินเพื่อให้เป็นเครื่องมือสื่อสารกลางในภูมิภาคที่พูดภาษาลาดิน แต่ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้พูดภาษานี้

ภาษาลาดินเป็นคนละภาษากับภาษาลาดิโน (ซึ่งมีอีกชื่อหนึ่งว่าภาษายิว-สเปน) ซึ่งแม้ว่าจะเป็นภาษากลุ่มโรมานซ์เหมือนกัน แต่ภาษาลาดิโนมีวิวัฒนาการมาจากภาษาสเปนเก่า

## อ้างอิง


ลาดิน
ภาษารูมันช์

**ภาษารูมันช์** () เป็นภาษา (หรือกลุ่มของภาษา) โรมานซ์ที่ใช้พูดกันอย่างแพร่หลายในรัฐเกราบึนเดินทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ภาษารูมันช์ได้รับการรับรองให้เป็นภาษาประจำชาติของสวิตเซอร์แลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1938 และเป็นภาษาทางการในการติดต่อกับประชาชนที่พูดภาษารูมันช์ตั้งแต่ ค.ศ. 1996 ร่วมกับภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาลี นอกจากนี้ยังมีสถานะทางการร่วมกับภาษาเยอรมันและภาษาอิตาลีในรัฐเกราบึนเดิน และใช้เป็นสื่อการเรียนการสอนในโรงเรียนในพื้นที่ที่พูดภาษารูมันช์

ภาษารูมันช์เป็นหนึ่งในภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาละตินสามัญของจักรวรรดิโรมันซึ่งเมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5 ได้เข้ามาแทนที่ภาษากลุ่มเคลต์และไรติอาที่ใช้พูดกันก่อนหน้านี้ในพื้นที่ ภาษารูมันช์ยังคงรักษาคำศัพท์จำนวนไม่มากนักจากภาษาเหล่านี้ โดยได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาเยอรมันในด้านวงศัพท์และไวยากรณ์ งานเขียนที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้รับการระบุว่าเป็นภาษารูมันช์มีอายุย้อนไปได้ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11 แต่งานชิ้นสำคัญยังไม่ปรากฏจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อวิธภาษาเขียนระดับภูมิภาคต่าง ๆ เริ่มพัฒนาขึ้น อย่างไรก็ตาม ขอบเขตการใช้ภาษารูมันช์ค่อย ๆ ถอยร่นสู่พื้นที่ปัจจุบันตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา โดยถูกแทนที่ด้วยภาษาถิ่นกลุ่มอะเลมันนีและไบเอิร์นในพื้นที่อื่น

จากสำมะโนประชากรของสวิตเซอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2000 มีชาวสวิส 35,095 คน (27,038 คนในจำนวนนี้อาศัยอยู่ในรัฐเกราบึนเดิน) ระบุว่าภาษารูมันช์เป็นภาษาที่ตนเอง "ใช้การได้ดีที่สุด" และมีชาวสวิส 61,815 คนระบุว่าภาษารูมันช์เป็นภาษาที่ตนเอง "พูดเป็นประจำ" ใน ค.ศ. 2010 สวิตเซอร์แลนด์เปลี่ยนมาใช้ระบบการประเมินรายปีซึ่งนำทะเบียนราษฎรรายเทศบาลมารวมกับการสำรวจในจำนวนจำกัด ณ ค.ศ. 2017 มีผู้พูดภาษารูมันช์จำนวน 44,354 คนในสวิตเซอร์แลนด์ หรือร้อยละ 0.85 ของประชากรสวิสทั้งหมด และมีผู้พูดภาษานี้จำนวน 28,698 คนในรัฐเกราบึนเดิน หรือร้อยละ 14.7 ของประชากรรัฐเกราบึนเดินทั้งหมด

ภาษารูมันช์ประกอบด้วยภาษาถิ่นหลัก 5 ภาษา ได้แก่ ซูร์เซลวา, ซุตซิลวัน, ซูร์เมย์รา, ปูเตร์ และวาลาแดร์ แต่ละภาษาถิ่นมีภาษาเขียนที่ได้รับการวางมาตรฐานเป็นของตัวเอง นอกจากนี้ยังมีการเสนอภาษาเขียนเพื่อให้เป็นมาตรฐานกลางที่มีชื่อว่า *ภาษารูมันช์แบบเกราบึนเดิน* () ใน ค.ศ. 1982 แต่ไม่เป็นที่ยอมรับเท่าไรนักในหมู่ผู้พูดภาษารูมันช์

## อ้างอิง


รูมันช์
ภาษาเวเนโต

**ภาษาเวเนโต** (; ) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่ใช้พูดกันเป็นภาษาแม่ในหมู่ชาวเวเนโตเกือบสี่ล้านคนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลี ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในแคว้นเวเนโตที่ซึ่งประชากรส่วนใหญ่เข้าใจภาษานี้ โดยมีศูนย์กลางอยู่ทั้งในและรอบ ๆ เมืองเวนิสซึ่งใช้ภาษาถิ่นที่มีเกียรติภูมิของภาษาเวเนโต บางครั้งยังมีการสื่อสารด้วยภาษานี้นอกแคว้นเวเนโต กล่าวคือ ในจังหวัดเตรนตีโน ภูมิภาคฟรียูลี ภูมิภาคเวเน็ตเซียจูเลีย คาบสมุทรอิสเตรีย และบางเมืองของสโลวีเนียและแดลเมเชีย (โครเอเชีย) โดยชาวเวเนโตพื้นเพดั้งเดิมที่ยังมีชีวิตอยู่ และในบราซิล อาร์เจนตินา และเม็กซิโกโดยชาวเวเนโตพลัดถิ่น

แม้ว่าผู้พูดภาษาเวเนโตบางคนและผู้พูดภาษาอื่น ๆ ในอิตาลีมักมองว่าภาษานี้เป็นเพียงภาษาถิ่นภาษาหนึ่งของภาษาอิตาลี แต่ภาษาเวเนโตก็เป็นภาษาต่างหากที่มีวิธภาษาท้องถิ่นหลายวิธภาษา ตำแหน่งที่แน่ชัดของภาษาเวเนโตภายในกลุ่มภาษาโรมานซ์ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ อย่างไรก็ตาม ทั้งเอ็ทนอล็อกและกลอตโตล็อกต่างจัดให้ภาษานี้อยู่ในสาขาแกลโล-อิตาลิก

## อ้างอิง


เวเนโต
เวเนโต
เวเนโต
ภาษาคอร์ซิกา

**ภาษาคอร์ซิกา** (; ) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งจากสาขาอิตาลี-แดลเมเชียที่ใช้พูดกันเป็นหลักบนเกาะคอร์ซิกาในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ภาษาคอร์ซิกามีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับวิธภาษาตอสคานาต่าง ๆ จากคาบสมุทรอิตาลี ดังนั้นจึงมีความเกี่ยวข้องกับภาษาอิตาลีมาตรฐานซึ่งมีพื้นฐานมาจากภาษาถิ่นฟลอเรนซ์

ภายใต้อิทธิพลอันยาวนานเหนือเกาะคอร์ซิกาของสาธารณรัฐปิซาและสาธารณรัฐเจนัว ภาษาคอร์ซิกาเคยมีบทบาทเป็นภาษาท้องถิ่นร่วมกับภาษาอิตาลีซึ่งเป็นภาษาราชการของเกาะ เมื่อ ค.ศ. 1859 ภาษาอิตาลีถูกแทนที่ด้วยภาษาฝรั่งเศสเนื่องจากฝรั่งเศสเข้าครอบครองสาธารณรัฐเจนัวเมื่อ ค.ศ. 1768 ในอีกสองศตวรรษต่อมา การใช้ภาษาฝรั่งเศสแทนภาษาอิตาลีเพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่ชาวเกาะทั้งหมดมีความรู้ภาษาฝรั่งเศสในระดับทำงานเมื่อฝรั่งเศสได้รับการปลดปล่อยเมื่อ ค.ศ. 1945 ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวเกาะได้เปลี่ยนแนวทางการใช้ภาษาจนกระทั่งไม่เหลือผู้รู้ภาษาคอร์ซิกาเพียงภาษาเดียวเมื่อถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อถึง ค.ศ. 1995 ชาวเกาะประมาณร้อยละ 65 มีความเชี่ยวชาญในภาษาคอร์ซิกาในระดับหนึ่ง และส่วนน้อยประมาณร้อยละ 10 ใช้ภาษาคอร์ซิกาเป็นภาษาที่หนึ่ง

บนเกาะซาร์ดิเนียของอิตาลียังมีการพูดและการเขียนภาษาบางภาษาที่มีต้นกำเนิดจากภาษาคอร์ซิกา แต่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาซาร์ดิเนียและในปัจจุบันถือว่าเป็นภาษาต่างหาก

## อ้างอิง


คอร์ซิกา
คอร์ซิกา
ภาษาซาร์ดิเนีย

**ภาษาซาร์ดิเนีย** (; ) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่ชาวซาร์ดิเนียใช้พูดบนเกาะซาร์ดิเนียในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตก

นักภาษาศาสตร์ภาษากลุ่มโรมานซ์หลายคนเห็นว่าภาษาซาร์ดิเนีย (และภาษาอิตาลี) เป็นภาษาที่มีความใกล้ชิดกับภาษาละตินมากที่สุดในบรรดาภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาละติน อย่างไรก็ตาม ภาษานี้ยังได้รับอิทธิพลจากภาษาพื้นเดิม (substratum) ก่อนภาษาละตินอย่างภาษาซาร์ดิเนียดั้งเดิมและภาษาพิวนิก รวมทั้งจากภาษาเหนือกว่า (superstratum) อย่างภาษากรีกไบแซนไทน์ ภาษากาตาลา ภาษาสเปน และภาษาอิตาลี องค์ประกอบจากภาษาเหล่านี้เป็นผลมาจากประวัติศาสตร์การเมืองของเกาะซาร์ดิเนีย กล่าวคือ เกาะนี้อยู่ภายใต้การครอบครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์อยู่ช่วงหนึ่งก่อนสมัยกลาง ต่อมาหลังจากพ้นสมัยแห่งการปกครองตนเองก็ตกอยู่ในเขตอิทธิพลของอาณาจักรจากคาบสมุทรไอบีเรียในสมัยกลางตอนปลาย และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมาก็อยู่ภายใต้การปกครองของอิตาลี

ใน พ.ศ. 2540 ภาษาซาร์ดิเนียและภาษาอื่น ๆ ที่มีผู้พูดบนเกาะซาร์ดิเนียได้รับการรับรองจากกฎหมายระดับแคว้นว่าเป็นภาษาทางการของแคว้นซาร์ดิเนีย และใน พ.ศ. 2542 ภาษาซาร์ดิเนียและภาษาชนกลุ่มน้อยทางประวัติศาสตร์ () อีกสิบเอ็ดภาษาได้รับการยอมรับในทำนองเดียวกันจากกฎหมายระดับประเทศ (กล่าวคือ กฎหมายเลขที่ 482/1999) ในบรรดาภาษาเหล่านี้ ภาษาซาร์ดิเนียมีความโดดเด่นเนื่องจากมีจำนวนผู้พูดมากที่สุด

อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้พูดภาษาซาร์ดิเนียเป็นภาษาแม่ได้ลดลงอย่างต่อเนื่อง ถือเป็นการคุกคามความมีชีวิตชีวาของประชาคมผู้พูดภาษาซาร์ดิเนีย แม้จะมีการประมาณใน พ.ศ. 2550 ว่าประชากรซาร์ดิเนียร้อยละ 68.4 สามารถพูดสื่อสารเป็นภาษาซาร์ดิเนียได้ดี แต่ผู้พูดเหล่านั้นส่วนใหญ่มีอายุพ้นวัยเกษียณแล้ว มีรายงานว่ามีผู้พูดวัยเด็กเพียงร้อยละ 13 ที่รู้ภาษาซาร์ดิเนียถึงระดับดังกล่าว โดยภาษาซาร์ดิเนียได้กลายเป็นภาษามรดก ยูเนสโกได้จัดให้ภาษาซาร์ดิเนียอยู่ในกลุ่มภาษาใกล้สูญอย่างแน่นอน (definitely endangered)

## อ้างอิง


ซาร์ดิเนีย
ภาษาเอซเตรมาดูรา

**ภาษาเอซเตรมาดูรา** (; ) คือกลุ่มของภาษาโรมานซ์ท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับภาษาอัสตูเรียส-เลออน พูดกันในแคว้นเอซเตรมาดูราและพื้นที่ติดต่อกันในจังหวัดซาลามังกาของแคว้นกัสติยาและเลออน ประเทศสเปน

เป็นการยากที่จะกำหนดขอบเขตที่แน่นอนระหว่างภาษาเอซเตรมาดูรากับวิธภาษาสเปนที่พูดกันในพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นเอซเตรมาดูรา วิธภาษาของภาษาเอซเตรมาดูรามักได้รับการจัดอยู่ในสามสาขาหลัก ได้แก่ เอซเตรมาดูราสูง () เอซเตรมาดูรากลาง () และเอซเตรมาดูราต่ำ () โดยทั่วไปถือว่าวิธภาษาสูงซึ่งใช้ในภาคเหนือของแคว้นเอซเตรมาดูราและในจังหวัดซาลามังกาเป็นภาษาเอซเตรมาดูราแท้ ส่วนวิธภาษากลางและวิธภาษาต่ำซึ่งใช้ในพื้นที่ส่วนอื่นของแคว้นเอซเตรมาดูรานั้นไม่มีลักษณะแตกต่างจากภาษาสเปนมาตรฐานมากพอที่จะถือว่าเป็นอะไรอย่างอื่นนอกจากภาษาถิ่นของภาษาสเปน อย่างน้อยก็ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา

## อ้างอิง


เอซเตรมาดูรา
เอซเตรมาดูรา
สโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโนในฤดูกาล 2020–21

**ฤดูกาล 2020–21** เป็นฤดูกาลที่ 113 ของ **[[สโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน|อินเตอร์ มิลาน]]** ในประวัติศาสตร์ของสโมสรและเป็นฤดูกาลที่ 105 ติดต่อกันในระดับสูงสุดของ ฟุตบอลอิตาลี. อินเตอร์ มิลานเข้าร่วมการแข่งขันใน เซเรียอา, โกปปาอีตาเลีย, และ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก. ฤดูกาลนี้ครอบคลุมช่วงระยะเวลาตั้งแต่วันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 2020 ถึง 30 มิถุนายน ค.ศ. 2021.

## ผู้เล่น

### ข้อมูลผู้เล่น

***หมายเหตุ: **Serie A imposes a cap on the first team squad at 25 players, with additional requirements on homegrown players (marked as ***HG***) and club-trained players (marked as ***CT***). However, league rules allow for unlimited club-trained players that are under-21 (marked as ***U21***).

## การแข่งขัน
### ภาพรวม

### เซเรียอา

#### ตารางคะแนน

#### ผลงานในลีกโดยรวม

#### ผลงานในลีกในแต่ละนัด

#### แมตช์
โปรแกรมการแข่งขันลีกได้ประกาศไว้เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2020.

### โกปปาอีตาเลีย

### ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก

#### รอบแบ่งกลุ่ม

การจับสลากรอบแบ่งกลุ่มได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2020.

## สถิติ

### ผู้ทำประตู

### คลีนชีตส์

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*

หมวดหมู่:ฤดูกาลของสโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน
อินเตอร์ มิลาน
เหตุแผ่นดินถล่มในแยร์ดรึม พ.ศ. 2563

**เหตุแผ่นดินถล่มที่แยร์ดรึม พ.ศ. 2563** เป็นเหตุแผ่นดินถล่มจากโคลนอย่างฉับพลัน เกิดขึ้นในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 30 ธันวาคม 2020 ที่อัสค์ ศูนย์กลางการปกครองของเทศบาลแยร์ดรึม (Gjerdrum) ประเทศนอร์เวย์ กินพื้นที่  ส่งผลให้อาคารจำนวนมากพังเสียหาย ส่วนใหญ่เป็นที่อยู่อาศัยและคอนโดมีเนียม ข้อมูลจากวันที่ 3 มกราคม 2021 ยืนยันผู้เสียชีวิต 7 ราย และมีอีก 3 รายที่ยังสูญหาย

รายงานแผ่นดินถล่มชุดแรกมีรายงานเมื่อเวลา 3:51 นาฬิกาตอนเช้า เวลาท้องถิ่น วันที่ 30 ธันวาคม 2020 มีผู้ได้รับบาดเจ็บสิบราย และมีผู้สูญหายแรกเริ่มยี่สิบหกราย ก่อนที่จะลดจำนวนลงเหลือเพียงสิบราย

## ปฏิบัติการกู้ภัย
ในวันขึ้นปีใหม่ รัฐบาลได้ขอความช่วยเหลือจากประเทศสวีเดน และได้รับเจ้าหน้าที่ 14 รายเพื่อการค้นหาและกู้ชีพ จากสวีเดน พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่สมทบจากนอร์เวย์เองอักจำนวนหนึ่งที่มาสมทบในช่วงเย็น

ในวันที่ 1 มกราคม 2021 ตำรวจได้เผยแพร่ข้อมูลของผู้สูญหายสิบราย และมีรายงานผู้เสียชีวิตรายแรกในวันเดียวกัน ในเช้าวันที่ 2 มกราคม 2021 พบร่างผู้เสียชีวิตรายที่สอง และในวันเดียวกันก็พบร่างผู้เสียชีวิตเพิ่มอีกสองร่าง ในวันที่ 3 มกราคม พบร่างผู้เสียชีวิตอีกสามร่าง ยอดผู้เสียชีวิตรวมอยู่ที่เจ็ดราย สูญหายสามราย การค้นหายังคงดำเนินไปอยู่

## ดูเพิ่ม
*รายชื่อเหตุโคลนถล่ม
*เหตุแผ่นดินถล่มที่ทัฟฟียอร์ด

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประเทศนอร์เวย์
หมวดหมู่:ภัยพิบัติในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:แผ่นดินถล่ม
ภาษาถิ่นพรอว็องส์

**ภาษาถิ่นพรอว็องส์** (; พรอว็องส์: ) คือวิธภาษาหนึ่งของภาษาอุตซิตาที่พูดโดยชนกลุ่มน้อยในภาคใต้ของประเทศฝรั่งเศส ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในภูมิภาคพรอว็องส์ ในอดีต *พรอว็องส์* เป็นชื่อที่ใช้เรียกภาษาอุตซิตาทั้งมวล แต่ในปัจจุบันถือว่าเป็นการเหมาะสมกว่าที่จะนำชื่อนี้มาใช้เรียกเฉพาะวิธภาษาของภาษาอุตซิตาที่พูดในพรอว็องส์

*พรอว็องส์* ยังเป็นชื่อตามธรรมเนียมเดิมที่ใช้เรียกภาษาอุตซิตารูปแบบเก่าที่ใช้โดยบรรดานักขับลำตรูบาดูในสมัยกลางในขณะที่ภาษาฝรั่งเศสเก่าหรือ *ล็องก์ดอยล์* ยังมีขอบเขตการใช้จำกัดอยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส ดังนั้นรหัสไอเอสโอ 639-3 สำหรับภาษาอุตซิตาเก่าจึงเป็น [pro]

ใน พ.ศ. 2550 รหัสไอเอสโอ 639-3 สำหรับภาษาอุตซิตาถิ่นทั้งหมด (รวมถึง [prv] สำหรับภาษาถิ่นพรอว็องส์) ได้ถูกยกเลิกและรวมเข้ากับ [oci] ภาษาอุตซิตา รหัสเก่า ([prv], [auv], [gsc], [lms], [lnc]) ไม่มีการใช้งานอีกต่อไป แต่ยังคงความหมายตามที่เคยได้รับการกำหนดไว้ในมาตรฐานไอเอสโอ

## อ้างอิง


หมวดหมู่:ภาษาอุตซิตา
พรอว็องส์
พรอว็องส์
ภาษากัสกอญ

**ภาษากัสกอญ** (ฝรั่งเศสและกัสกอญ: ) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่พูดกันในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส แม้ว่าภาษากัสกอญมักถูกจัดให้เป็นภาษาถิ่นภาษาหนึ่งของภาษาอุตซิตา แต่นักวิชาการหลายคนก็ถือว่าภาษานี้เป็นภาษาแยกต่างหากโดยสิ้นเชิง

ภาษากัสกอญส่วนใหญ่ใช้พูดกันในภูมิภาคกัสกอญและเบอาร์นทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส (สอดคล้องกับพื้นที่บางส่วนของจังหวัดปีเรเน-อัตล็องติก, ล็องด์, ฌีรงด์, ลอเตการอน, แฌร์, โอต-ปีเรเน, โอต-การอน และอาเรียฌ) และในหุบเขาอารันทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสเปน

ภาษาถิ่นอารันซึ่งเป็นวิธภาษาตะวันออกเฉียงใต้ของภาษากัสกอญมีผู้พูดในแคว้นกาตาลุญญาของสเปนและได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษากาตาลาและภาษาสเปนในสมัยหลังมานี้ อิทธิพลจากภาษาทั้งสองมีแนวโน้มที่จะทำให้ภาษาถิ่นอารันแตกต่างจากภาษากัสกอญถิ่นอื่น ๆ ที่พูดกันในฝรั่งเศสมากขึ้นเรื่อย ๆ นับตั้งแต่ที่แคว้นกาตาลุญญาใช้ธรรมนูญปกครองตนเองฉบับใหม่ใน พ.ศ. 2549 ภาษาถิ่นอารันก็มีฐานะเป็นภาษาทางการร่วมกับภาษากาตาลาและภาษาสเปนในแคว้นนี้ (ก่อนหน้านี้ฐานะนี้มีผลสมบูรณ์เฉพาะในหุบเขาอารันเท่านั้น)

## อ้างอิง

### ข้อมูล
* 
* 

### แหล่งข้อมูลอื่น


หมวดหมู่:ภาษาอุตซิตา
กัสกอญ
กัสกอญ
หมวดหมู่:กัสกอญ
วัดเกตการาม (จังหวัดสมุทรสงคราม)

**วัดเกตการาม** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดเกต ตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

## ประวัติ
วัดเกตุการามสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา แต่ต่อมาถูกทิ้งร้างไป เล่ากันสืบต่อมาว่าเศรษฐีเป็นผู้สร้างไว้ ประมาณปี พ.ศ. 2433 นายนุช นางตะ ต้นสกุล บุญนุช จึงได้นิมนต์พระจากวัดบางคนทีนอกมาบูรณปฏิสังขรณ์ เดิมมีชื่อว่า **วัดเกต** สันนิษฐานกันว่าชื่อตามต้นเกดใหญ่ (พ.ศ. 2474 ขุดพบแก่นไม้เกดยาว 5 วา 2 นิ้ว จมดินลึก 2 ศอก 1 คืบ 3 นิ้ว) ต่อมาพระมหาสมณวงศ์ได้ต่อเติมนามวัดเป็น "วัดเกตราชยตนาราม" ในปี พ.ศ. 2456 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จมาประทับแรมที่วัดนี้ ทรงปรารภว่าชื่อวัดยาวและเรียกยากจึงเปลี่ยนเป็น "วัดเกตการาม" กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 113 ตอนพิเศษ 50 ง วันที่ 18 ธันวาคม 2539 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 5 ไร่ 3 งาน 2.54 ตารางวา 

## อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
พระอุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ลดชั้น มีช่อฟ้าใบระกา ปูนปั้นประดับกระจก พระอุโบสถนี้เป็นพระอุโบสถหลังที่ 3 สร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2473 สมัยรัชกาลที่ 7 วิหารของวัดประดิษฐานพระพุทธรูปหินทรายแดงที่นำมาจากวัดร้างที่ตั้งอยู่เชิงสะพานท่าข้ามบางนกแขวกซึ่งปัจจุบันเป็นวัดคริสต์ หมู่กุฏิสงฆ์ทำด้วยไม้สัก เป็นอาคารไม้ใต้ถุนสูงมีระเบียงโดยรอบ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ฝาไม้ลูกปะกนทึบ เป็นอาคารที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5–6

ปูชนียวัตถุของวัด *หลวงพ่อพระศรีสัพพัญญู* เป็นพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถหลังปัจจุบัน แต่เดิมพระพุทธรูปองค์นี้อยู่กลางแจ้งนานเท่าไรไม่มีใครทราบได้ มีต้นไม้ปกคลุมองค์ท่านเป็นป่ารก คาดว่าเป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ที่ได้สร้างมาพร้อมกับวัดโบราณ ต่อมาประชาชนใกล้วัดได้ช่วยกันถางต้นไม้ออก แล้วเอาปูนขาวพอกหุ้มองค์ท่านไว้ คนสมัยนั้นจึงเรียกท่านว่า *หลวงพ่อเผือก* นอกจากนี้ยังมีพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานในอุโบสถ หลวงพ่อเกสมงคลพุทธพรหมบดี และพระพุทธนรสีห์ชินินทรมหามุนีศรีสมุทร

## อ้างอิง

เกตการาม
เกตการาม
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสงคราม
วัดปากน้ำ (จังหวัดนนทบุรี)

**วัดปากน้ำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

วัดปากน้ำสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2125 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 

อุโบสถหลังเก่ามีลักษณะเป็นทรงไทยสมัยอยุธยาก่ออิฐตันที่สวยงาม ต่อมาปี พ.ศ. 2483 อุโบสถได้รับการบูรณะโดยเปลี่ยนลวดลายหน้าบันจากลายดอกไม้เป็นรูปธรรมจักร และเทปูนที่พื้นในอุโบสถแทนกระเบื้องดินเผา มีบันทึกไว้ที่หน้าบันว่าบูรณะโดยคณะสามัคคีธรรม ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการทิ้งระเบิดบริเวณสะพานพระราม 6 ทำให้อุโบสถร้าว จึงได้รับการปฏิสังขรณ์อีกครั้งในปี พ.ศ. 2496

อุโบสถหลังเก่ามีขนาดกว้างประมาณ 10.2 เมตร ยาว 23.4 เมตร มีซุ้มประตูทางเข้าออกด้านหน้า 2 ประตู ด้านหลัง 2 ซุ้มเป็นซุ้มหน้าต่าง ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงบันแถลง ส่วนหลังคาเป็นทรงจั่วแบบกระเท่เซคลุมตัวอาคารหลัก มีปีกหลังคาขนาดเล็กรอบและมีพาไลหน้าคลุมเฉลียง หลังคามี 2 ตับ ส่วนหน้าบันเป็นแบบไทยประเพณียุคหลังการเปลี่ยนการปกครอง และเครื่องบนเป็นแบบป้านลม

วัดมีพระเครื่อง เครื่องรางของขลัง และวัตถุมงคลชื่อดังของหลวงปู่เก๋ ถาวโร เช่น พระสมเด็จเนื้องาแกะ ใต้ฐานตะกรุด 3 ดอก, เหรียญชุดสร้างศาลาการเปรียญปี 2518, เหรียญข้างกระหนกปี 2518 เนื้อเงินและนวโลหะ, พระรูปเหมือนซุ้มระฆัง เป็นต้น มีวัตถุมงคลอีกหลายรุ่น เช่น บาตรน้ำมนต์, พระปิดตา, ตะกรุด, พระรูปหล่อตั้งหน้ารถครึ่งนิ้ว, พระรูปหล่อตั้งหน้ารถ 1.5 นิ้ว, พระบูชา 5 นิ้ว, พระบูชา 9 นิ้ว, ผ้ายันต์ เป็นต้น

## อ้างอิง

ปากน้ำ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดนนทบุรี
วัดวิสุทธาราม

**วัดวิสุทธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ในหมู่ที่ 4 บ้านบางสีคต ตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่จำนวน 18 ไร่  55 ตารางวา 

วัดวิสุทธารามสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2320 มีมะปากำนันสามีเม้ยโหนดเป็นผู้มอบที่ดินและริเริ่มสร้างวัด ที่ตั้งเดิมติดกับคลองสุนัขหอนตรงคุ้งน้ำ ทำให้น้ำเซาะตลิ่งพังลง ไม่สามารถตั้งวัดอยู่ได้ สมัยกรุงธนบุรี นางแพ ไม่ทราบนามสกุล ได้ย้ายวัดมาสร้างใหม่ ใช้ชื่อวัดว่า **วัดบางสีคต** และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดวิสุทธาราม" ในปี พ.ศ. 2410 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2480 มีพระครูใบฎีกาสุเทพ วรเทโว เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน

ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระพุทธรูปในอุโบสถและพระพุทธรูปโสธรจำลองมาจากวัดโสธรวรารามวรวิหาร ประดิษฐานอยู่ที่วิหาร ต่อมาได้สร้างพระสีวลีขึ้น โดยมีความสูง 1.99 เมตร และได้รับความเมตตาจากหลวงปู่ทิม อตฺตสนฺโต วัดพระขาว จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อธิษฐานจิตพุทธาภิเษก วัดจึงได้นำพระสีวลีมาประดิษฐานหน้าวัดเพื่อให้สาธุชนได้สักการะบูชา กระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2550 พระครูใบฎีกาสุเทพ วรเทโว ได้ดำเนินการสร้างพระสีวลีองค์ใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมขึ้นมาโดยมีความสูง 9 ศอก องค์พระทองเหลืองทั้งองค์ แทนองค์เดิมที่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม

## อ้างอิง

วิสุทธาราม
วิสุทธาราม
วัดซองพลู

**วัดซองพลู** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดซองพลู ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี  

วัดซองพลูสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2275 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2275 มีเจ้าอาวาสคือ พระครูวิสิฐกิตติญาณ (กิตฺติญาโณ จุฬาวัล แสงใส) 

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 มีฐานปัทม์บัวลูกแก้วอกไก่ เฉลียงเป็นฐานบัวคว่ำอันเป็นชุดเดียวกับส่วนฐานบัวคว่ำของอาคารหลัก ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงบันแถลง หลังคาเป็นทรงจั่วซ้อนกัน 2 ชั้น แบบมีไขรา ซ้อน 2 ตับ โดยตับล่างสุดมีคันทวยรับคลุมอาคารหลักและมีพาไลคลุมเฉลียงหน้าหลัง ส่วนหน้าบันด้านหน้าเป็นไม้แกะสลักรูปนารายณ์ทรงครุฑล้อมกรอบด้วยลายกระหนกก้านขดและที่หน้าบันชั้นลดมีการเจาะช่องบัญชร 1 ช่อง หน้าบันด้านหลังเป็นรูปเทพนม ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาการเปรียญประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการแย้ม
* พระอธิการเชย
* พระอธิการแต่ง
* พระอธิการสา
* พระอธิการเป้า พ.ศ. 2462–2471
* พระครูสังฆวิทิต ฉ่ำ พุทฺธสโร พ.ศ. 2472–2522
* พระอธิการนิพนธ์ พ.ศ. 2522–2527
* พระครูวิสิฐกิตติญาณ พ.ศ. 2527–ปัจจุบัน

## อ้างอิง

ซองพลู
วัดสว่างอารมณ์ (จังหวัดสมุทรปราการ)

**วัดสว่างอารมณ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านคลองด่านปากอ่าว ตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ

ประชาชนมักเรียกวัดสว่างอารมณ์ว่า **วัดล่าง** และ **วัดบ้านล่าง** เพราะตั้งอยู่บริเวณป่าชายเลนตรงสุดปากอ่าว สร้างสมัยพระครูพิพัฒนิโรธกิจ (ปาน) พระเกจิอาจารย์ชื่อดังจากวัดบางเหี้ยนอก (วัดมงคลโคธาวาสในปัจจุบัน) ได้มาปักกลดเป็นประจำ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประกาศตั้งวัดเมื่อ 25 มกราคม พ.ศ. 2452 วัดมีสภาพทรุดโทรมระยะหนึ่ง จนได้ซ่อมสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดเมื่อ พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509

อุโบสถหลังที่หลวงพ่อปานสร้างไว้ถูกปล่อยร้างจากน้ำทะเลหนุนท่วมสูง ต้นแสมและต้นโกงกางปกคลุมแทบมองไม่เห็นตัวโบสถ์ สภาพพื้นล่างเต็มไปด้วยโคลนทะเล ตัวโบสถ์ที่สร้างนั้นพื้นต่ำกว่าปัจจุบันนี้ จวบจนปี พ.ศ. 2552 ทางวัดได้มีการจัดเตรียมงานสมโภชฉลองวาระที่วัดมีอายุครบ 100 ปี ได้ปรับภูมิทัศน์โบสถ์หลวงพ่อปาน ขุดลอกโคลนเลนและตัดต้นไม้ที่งอกพันดึงโบสถ์ให้ล้มลงเอาออกเสีย แล้วเทปูนหุ้มโคนเสาใช้เหล็กยึดตัวโบสถ์ถึงหลังคาช่อฟ้า และได้สร้างกุฏิจำลองไว้หน้าโบสถ์ ทั้งหล่อรูปเหมือนหลวงพ่อปาน

วัดได้ขุดพบเสือหินแกะโบราณซึ่งมีความเชื่อกันว่าน่าจะเป็นเสือต้นแบบของหลวงพ่อปาน ทางวัดจึงได้นำเสือหินที่พบมาวางบนหลังเสือ (ปูนปั้น) แล้วนำเสือหล่อโลหะที่สูง 100 นิ้ว ยกวางครอบเสือหิน เป็นอนุสาวรีย์เสือหลวงพ่อปานบางเหี้ย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วัดไทยในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
หมวดหมู่:วัดในอำเภอบางบ่อ
มีดโกน (ปรัชญา)

ในสาขาปรัชญา **มีดโกน** () เป็นหลักการช่วยให้คัด (โกน) เอาคำอธิบายปรากฏการณ์ที่ไม่น่าจะใช่ออก
ซึ่งอาจรวม
* **[[มีดโกนออกคัม]]** - เมื่อมีสมมติฐานที่สามารถอธิบายปรากฏการณ์ได้หลายอย่าง ให้เลือกที่มีข้อสมมุติน้อยสุด ไม่ควรตั้ง/สร้าง/สมมุติอะไรโดยไม่จำเป็น
* **[[มีดโกนของไกรซ์]]** เป็นหลักเลือกเอาความหมายที่คู่สนทนาบอกเป็นนัยหรือพูดพาดพิงแต่ไม่ได้กล่าวตรงๆ แทนที่จะเอาความหมายจากบทโดยตรง
* **[[มีดโกนของฮานลอน]]** - ไม่ควรระบุว่าเป็นการมุ่งร้ายถ้าสามารถอธิบายได้ว่าเป็นความเขลา
* **[[มีดโกนของฮิวม์]]** - "ถ้าเหตุที่ยกเพื่อมุ่งอธิบายผลไม่พอก่อผล เราก็จะต้องปฏิเสธเหตุนั้น หรือเติมอะไรบางอย่างที่จะก่อผลนั้นได้อย่างสมสัดส่วน"
* **[[มีดโกนของฮิตเชนส์]]** - "สิ่งที่อ้างโดยไร้หลักฐานก็สามารถทิ้งไปได้โดยไร้หลักฐาน"
* **[[มีดโกนของอัลเดอร์]]** หรือ **Newton's flaming laser sword** - ถ้าประเด็นไม่สามารถยุติได้โดยทำการทดลองหรือสังเกตการณ์ ก็ไม่มีค่าพอที่จะเอามาโต้แย้งกัน
* **[[การพิสูจน์ว่าเป็นเท็จ]]** - ทฤษฎีจะเป็นวิทยาศาสตร์ได้ก็ต่อเมื่อพิสูจน์ว่าเป็นเท็จได้

## เชิงอรรถและอ้างอิง

หมวดหมู่:มีดโกน (ปรัชญา)
หมวดหมู่:อาร์กิวเมนต์
หมวดหมู่:การอ้างเหตุผล
หมวดหมู่:เทคนิกวาทศิลป์
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 3

**[[รถไฟใต้ดินหนานจิง]] สาย 3** （อักษรจีนตัวเต็ม：南京地鐵三號線、อักษรจีนตัวย่อ：南京地铁三号线、ภาษาอังกฤษ：Nanjing Metro Line 3）เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 1เมษายน พ.ศ. 2558 มีระยะทาง 44.9 กิโลเมตร จำนวน 29 สถานี

## รายชื่อสถานี

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:Nanjing Metro Line 3 033034.jpg|รถไฟฟ้า
ไฟล์:Electronic signage in train of Nanjing Metro Line 3.jpg|ภายในรถ
ไฟล์:201704 L3 Jimingsi Station.jpg|จีหมิงซื่อ(雞鳴寺站)
ไฟล์:南京地铁3号线大行宫站金陵十二钗.jpg|ต้าซิงก๋ง(大行宮站)
ไฟล์:Wudingmen station.jpg|อู่ติงเหมิน(武定門站)
ไฟล์:Jimingsi Station Nanjing.jpg|จีหมิงซื่อ(雞鳴寺站)


## อ้างอิง

หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินหนานจิง
ห
สมุดข่อย

[thumb|upright=1.2|ตัวอย่าง ''สมุดไทยดำ'' ที่[วัดคุ้งตะเภา จังหวัดอุตรดิตถ์]]

**สมุดข่อย** หรือ **สมุดไทย** เป็นสมุดเอกสารตัวเขียนแบบพับที่เคยนิยมใช้ในวัฒนธรรมพุทธ ได้แก่ ประเทศไทย, ประเทศกัมพูชา, ประเทศลาว, ประเทศพม่า และประเทศศรีลังกา เทคนิคในการผลิตน่าจะมาจากราชอาณาจักรซีลอนโบราณ (ปัจจุบันคือประเทศศรีลังกา) ส่วนใหญ่ทำมาจากข่อย โดยไม่เย็บเล่มเหมือนหนังสือตะวันตก แต่จะพับรวมกันแบบรอยพับ สมุดข่อยอาจทำมาจากกระดาษสีดำ (*สมุดไทยดำ*) หรือกระดาษขาว (*สมุดไทยขาว*) การใช้สมุดข่อยในประเทศไทยสามารถสืบไปได้ถึงสมัยสุโขทัย ส่วนใหญ่มักใช้เขียนตำราทางโลก เช่น พระราชพงศาวดาร เอกสารทางกฎหมาย และงานวรรณกรรม ในขณะที่เอกสารตัวเขียนใบลานมักใช้กับตำราทางศาสนา นอกจากนี้ สมุดนี้มีชื่อเรียกหลายแบบ เช่น ***ปะระไบ*** ในภาษาพม่า, ***สะหมุดข่อย*** ในภาษาลาว, ***พับสา*** ในภาษาไทยถิ่นเหนือและลาว และ ***ไกรง์*** ในภาษาเขมร

## ไทย
การใช้ *สมุดข่อย* ในประเทศไทยสามารถสืบได้ถึงสมัยอาณาจักรอยุธยา โดยใช้ในเอกสารฆราวาสเช่นพระราชพงศาวดาร, เอกสารทางกฎหมาย และผลงานวรรณกรรม เช่นเดียวกันกับคัมภีร์ศาสนาพุทธ ถึงแม้ว่าเอกสารทางศาสนาโดยทั่วไปจะใช้เอกสารตัวเขียนใบลานมากกว่า

## พม่า
กระดาษที่ทำจากใบไผ่และใบลาน *ปะระไบ* เคยเป็นสื่อหลักในการเขียนและการวาดรูปในของพม่าสมัยใหม่ตอนต้น

มีปะระไบอยู่สองประเภท: ในอดีต **ปะระไบดำ** () เคยใช้ในการเขียน ในขณะที่ **ปะระไบขาว** () เคยใช้ในการวาดรูป นอกจากนี้ ปะระไบดำมักใช้กับผลงานที่มีความสำคัญทางวิทยาศาสตร์และทางเทคนิค เช่น แพทยศาสตร์, คณิตศาสตร์, ดาราศาสตร์, โหราศาสตร์, ประวัติศาสตร์, สังคมและเศรษฐศาสตร์วิเคราะห์, ดนตรี, ลำนำประวัติศาสตร์, นิยาย, กวีนิพนธ์ เป็นต้น ส่วน **ปะระไบขาว** มักมีภาพสีของกิจกรรม, เรื่องราว, ประเพณีและมารยาททางสังคม, บ้าน, เครื่องแต่งกาย, ทรงผม, เครื่องประดับ เป็นต้น ของกษัตริย์และข้าราชสำนัก พงศาวดารพม่าส่วนใหญ่ได้รับการบันทึกลงไปในปะระไบ

[720px|thumb|center| ''ปะระไบ'' แสดงภาพชีวประวัติของ[พระพุทธเจ้า]]

## กัมพูชา
กระดาษที่ทำสมุดเขมร มีชื่อว่า *ไกรง์* (kraing) ที่ทำมาจากเปลือกไม้ของต้นหม่อน เก็บไว้ในเจดีย์ทั่วประเทศ ในช่วงสงครามกลางเมืองกัมพูชาและต่อมาในสมัยของเขมรแดงในคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970 เจดีย์กัมพูชารวมถึงห้องสมุดมากถึงร้อยละ 80 ถูกเผาทำลาย ในประเทศกัมพูชา มี *ไกรง์* ตั้งแต่สมัยจักรวรรดิเขมรจำนวนน้อยมากที่ยังคงอยู่

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* .
* 
* 

หมวดหมู่:ประเภทหนังสือ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมไทย
หมวดหมู่:วรรณกรรมไทย
มัวะห์กัมและมุตะชาบิฮ์

***มัวะห์กัม'' และ ''มุตะชาบิฮ์*** () เป็นคำศัพท์ภาษาอาหรับที่ใช้ในอัลกุรอาน โดย *มัวะห์กัม* หมายถึง "" และ *มุตะชาบิฮ์* คือ ""

## โองการอัลกุรอาน
::"พระองค์คือผู้ทรงประทานคัมภีร์ลงมาแก่เจ้า โดยที่ส่วนหนึ่งจากคัมภีร์นั้นมีบรรดาโองการที่มีข้อความรัดกุมชัดเจน (**มัวะห์กัม**) ซึ่งโองการเหล่านั้น คือรากฐานของคัมภีร์ และมีโองการอื่นๆ อีกที่มีข้อความเป็นนัย (**มุตะชาบิฮ์**) ส่วนบรรดาผู้ที่ในหัวใจของพวกเขามีการเอนเอียงออกจากความจริงนั้น เขาจะติดตามโองการที่มีข้อความเป็นนัยจากคัมภีร์ ทั้งนี้ เพื่อแสวงหาความวุ่นวาย และเพื่อแสวงหาการตีความในโองการนั้น แลไม่มีใครรู้ในการตีความโองการนั้นได้นอกจากอัลลอฮฺ และบรรดาผู้ที่มั่นคงในความรู้เท่านั้น โดยที่พวกเขาจะกล่าวว่า พวกเราศรัทธาต่อโองการนั้น ทั้งหมดนั้นมาจากที่ที่พระผู้เป็นเจ้าของเราทั้งสิ้น และไม่มีใครที่จะรับคำตักเตือนนอกจากบรรดาผู้ที่มีสติปัญญาเท่านั้น"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:คำและประโยคภาษาอาหรับ
นีโอ (เดอะ เมทริกซ์)

**นีโอ** (; เกิดในชื่อ **โทมัส เอ. แอนเดอร์สัน** (Thomas A. Anderson) หรือที่รู้จักกันในนาม **The One**, คำที่เกิดจากการสลับคำของ Neo) เป็นตัวละครและตัวเอกของแฟรนไชส์เมทริกซ์ เขาได้รับบทโดยคีอานู รีฟส์ ซึ่งเป็นอาชญากรไซเบอร์และโปรแกรมเมอร์คอมพิวเตอร์ใน *The Matrix Trilogy* รวมถึงมีผลงานแสดงในภาพยนตร์สั้นของเด็กเรื่อง *The Animatrix*  Andrew Bowen ให้เสียงของนีโอใน *[[The Matrix: Path of Neo]]* ในปี ค.ศ. 2008 นีโอได้รับเลือกจาก*[[Empire (magazine)|เอ็มไพร์]]*ให้เป็นตัวละครภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลลำดับที่ 68  นีโอยังเป็นแอนนาแกรมของ "one" ซึ่งเป็นการอ้างอิงถึงชะตากรรมของเขาในฐานะ *The One* ซึ่งเป็นผู้ที่จะนำสันติสุขมาให้  มีการอ้างว่าไนต์คลับแห่งหนึ่งในชิคาโกสร้างแรงบันดาลใจให้กับชื่อของตัวละคร  นีโอถือได้ว่าเป็นซูเปอร์ฮีโร่ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เดอะ เมทริกซ์
หมวดหมู่:ตัวละครที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ในภาพยนตร์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นไซบอร์ก
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นอาชญากรชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นวิศวกรซอฟต์แวร์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นแฮกเกอร์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักกังฟูเส้าหลิน
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักเจี๋ยฉวนเต้า
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักหย่งชุน
หมวดหมู่:ตัวละครที่ตาบอด
หมวดหมู่:ตัวละครที่ถูกทำให้เสียโฉม
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักล่าเครื่องจักร
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นผู้ทำตัวเป็นศาลเตี้ย
หมวดหมู่:ตัวละครในบันเทิงคดีที่มีพลังเหนือมนุษย์
แบล็กอายด์พิลซึง

**แบล็กอายด์พิลซึง** (; ) หรือรู้จักในชื่อ **แบล็กอายด์วิกทรี** เป็นโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลง ประกอบด้วยสมาชิก 2 คน คือ **ลาโด** (ซง จู-ย็อง) และ **ชเว คยู-ซึง** พวกเขาได้แต่งเพลงฮิตหลายเพลงให้กับกลุ่มวงดนตรีทั้งเกิร์ลกรุปและบอยแบนด์ เช่น ซิสตาร์, มิสเอ, ทีนท็อป, ทไวซ์, เอพิงก์ เป็นต้น และในปี ค.ศ. 2017 แบล็กอายด์พิลซึงร่วมมือกับบริษัทซีเจ อีแอนด์เอ็มก่อตั้งค่ายเพลงไฮอัปเอนเตอร์เทนเมนต์เปิดบริษัทอย่างเป็นทางการในปีค.ศ. 2018 และปีค.ศ. 2020 ทางค่ายได้เปิดตัวเกิร์ลกรุปวงแรกของค่ายในชื่อกลุ่ม สเตย์ซี

## ประวัติ
ก่อนหน้านี้ ลาโด และ ชเว คยู-ซึง ได้ร่วมมือกับนักแต่งเพลง ชินซาดง ไทเกอร์ โดยลาโดแต่งเพลงฮิตให้กับกลุ่มดนตรี อาทิ โฟร์มินิต เพลง "วอลลุม อัพ" , เอพิงก์ เพลง "มาย มาย" และ "ฮัช" , ทรับเบิลเมกเกอร์ เพลง "ทรับเบิลเมกเกอร์" และ "นาว" ในขณะที่ ชเว คยู-ซึง แต่งเพลงฮิตให้กับกลุ่มดนตรี อาทิ ที-อารา เพลง "โลรี-โพรี" , คิม ฮย็อน-อา เพลง "บับเบิล ป็อป" , บีสต์ เพลง "ฟิกชัน"

### สมาชิก

* **ซง จู-ย็อง** (; ) หรือรู้จักในชื่อ **ลาโด** (; ) เกิดเมื่อวันที่  ที่จังหวัดช็อลลา ประเทศเกาหลีใต้ ก่อนที่ลาโดจะมาเป็นโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลงเขาได้เป็นสมาชิกของกลุ่มบอยแบนด์ Someday (썸데이) ในปีค.ศ. 2009 นอกจากนี้ลาโดยังเป็นที่รู้จักจากการร่วมงานกับแร็ปเปอร์อย่าง ดอกกี ในเอ็กซ์เทนเดด เพลย์ 2010 "อิทซ์ วี" และเพลง "เกิร์ล เกิร์ล" (ร่วมกับ เดอะไควเอ็ทท์ จาก *Thunderground Mixtape Vol.2*) และ "เบบี้ เลทซ์ โก" (ร่วมกับ เดอะไควเอ็ทท์ และ บี-ฟรี จาก *Rapsolute Mixtape Vol.1*) ในปีค.ศ. 2011 "เบรค บีทซ์" (ร่วมกับ ดับเบิล เค จาก *Flow 2 Flow*) "แดทซ์ มี" (จาก *Hustle Real Hard* ) และ "คัม โคลเซอร์ / โฟลว์2ไนท์" (ร่วมกับ เดอะไควเอ็ทท์ จาก *Hustle Real Hard*) และเพลงปีค.ศ. 2012 "เลิฟ & ไลฟ์" (จาก *Love & Life, The Album*)
* **ชเว คยู-ซึง** (; ) เกิดเมื่อวันที่  ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้

## ผลงานการแต่งเพลง
### ค.ศ. 2014

### ค.ศ. 2015

### ค.ศ. 2016

### ค.ศ. 2017

### ค.ศ. 2018

### ค.ศ. 2019

### ค.ศ. 2020

## รางวัล

### Gaon Chart K-Pop Awards

|-
| 2015
| rowspan="3"| Black Eyed Pilseung
| rowspan="3"| Composer of the Year
| 
|-
| 2016
| 
|-
|2019
| 

### [[Mnet Asian Music Awards]]

|-
| 2016
| Black Eyed Pilseung
| Best Producer of the Year
| 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*

หมวดหมู่:โปรดิวเซอร์เพลงชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ผู้ชนะมามาอะวอดส์
พระกำพูฉัตร

**พระกำพูฉัตร** เป็นเทพยดาผู้รักษานพปฎลมหาเศวตฉัตร คอยอภิบาลรักษาพระมหากษัตริย์ และราชบัลลังก์ เชื่อว่าสิงสถิตอยู่ในกำพู ซึ่งเป็นส่วนที่ใช้ร้อยซี่ค้ำฉัตรรวมเป็นกำสู่คันของนพปฎลมหาเศวตฉัตร เดิมไม่มีรูปเคารพ แต่ต้นรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริสร้างรูปเทพยดารับกำพูพระนพปฎลมหาเศวตฉัตรติดไว้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

## ประวัติ
คติการนับถือเทพยดาประจำนพปฎลมหาเศวตฉัตร คอยอภิบาลพระมหากษัตริย์ และราชบัลลังก์ คาดว่าได้รับมาจากคติอินเดีย คือเชื่อว่าฉัตรเป็นของศักดิ์สิทธิ์ ตกทอดมาแต่ศาสนาพระเวทจนถึงศาสนาพุทธสำหรับบูชาศาสนสถานหรือศาสนวัตถุ หรืออาจมาจากการนับถือพระศรีหรือพระลักษมี เทพีแห่งความมั่งคั่งและโชคลาภ ซึ่งทรงสถิตอยู่ในเศวตฉัตร ใน *[[ชาดก|อรรถกถาเตมียชาดก]]* กล่าวถึงเทพธิดาประจำเศวตฉัตร ซึ่งเป็นมารดาของพระเตมีย์ในชาติก่อน เป็นผู้นำให้พระเตมีย์แสร้งเป็นง่อย หูหนวก และเป็นใบ้ ในพงศาวดาร *[[มหาวงศ์]]* ของลังกา ระบุว่า พระเจ้าทุฏฐคามณีอภัยมีพระราชประสงค์จะสร้างเจดีย์เป็นพุทธบูชา แต่ไม่มีโอกาส เพราะบ้านเมืองทุกข์เข็ญจากการถูกชาวทมิฬรุกราน ครั้นเทพธิดาประจำเศวตฉัตรทราบเข้า จึงไปบอกกับเทวดาอื่น ๆ จนไปถึงสักกเทวราช สักกเทวราชจึงให้พระวิศวกรรมเนรมิตอิฐ หิน ทองแดง สำหรับก่อสร้างแก่พระเจ้าทุฏฐคามณีอภัย

เดิมพระกำพูฉัตรไม่มีรูปเคารพใด ๆ จนกระทั่ง พ.ศ. 2396 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปรับปรุงนพปฎลมหาเศวตฉัตรใหม่ และจากคติการนับถือว่ามีเทวดาสิงสถิตประจำอยู่ในเศวตฉัตร พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงมีพระราชดำริสร้างรูปเทวดารับกำพูลักษณะเป็นเจว็ด มีรูปลักษณ์เป็นเทวดาในท่าเหาะ ทำจากทองคำลงยาราชาวดีประดับอัญมณี พระหัตถ์ข้างหนึ่งถือพระขรรค์ พระหัตถ์อีกข้างยกขึ้นเสมอพระเศียรกำก้านโลหะที่สอดตรึงไว้กับคันฉัตรใต้กำพู ในคราวเดียวกันนั้นทรงสร้างเทพยดาอีกสององค์คือ พระราชบันฦๅธารเชิญพระแสงขรรค์พิธี และพระราชมุทธาธรเชิญหีบพระราชมุทธา

ปัจจุบันรูปพระกำพูฉัตรยังถูกตรึงไว้ใต้นพปฎลมหาเศวตฉัตรในพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัยองค์หนึ่ง และพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทองค์หนึ่งตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว องค์หนึ่งตรึงไว้พระที่นั่งจักรีมหาปราสาทในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และอีกองค์หนึ่งเคยตรึงไว้ที่พระราชวังบวรสถานมงคล แต่ปัจจุบันถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร

## ความเชื่อ
ตามธรรมเนียมราชสำนักไทย พระมหากษัตริย์จะต้องหลั่งน้ำขอพรจากเทพยดาประจำเศวตฉัตรตามแบบแผน หากประกอบเรื่องอื้อฉาวในพระบรมมหาราชวังก็จะถือเป็นการล่วงเกินเทวดารักษาเศวตฉัตรด้วย อย่างกรณีที่พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงมีความสัมพันธ์กับสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีจนตั้งพระครรภ์ ซึ่งถือเป็นดูถูกเทวดาในวังหลวงทำให้ประสูติการยาก ต้องแก้ไขด้วยการทำน้ำมนต์ที่จุ่มด้วยพระอังคุฐของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชในขันทองให้สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีดื่ม จึงประสูติการพระราชบุตรในที่สุด แต่พระราชโอรสพระองค์นั้นมีพระชนม์ชีพเพียงวันเดียวก็สิ้นพระชนม์

นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงพระกำพูฉัตรในนามเทพยบุตรเจ้าซึ่งรักษาเศวตฉัตรในการสบถสาบานของข้าราชการ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทวดาตามความเชื่อของไทย
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา

**โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา** เป็นโรงพยาบาลในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

## ประวัติ
ศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา เดิมเป็นศูนย์การแพทย์ ในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 มหาวิทยาลัยพะเยาได้มีโครงการก่อสร้างศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา บนพื้นที่หน้ามหาวิทยาลัยพะเยา โดยได้รับงบประมาณก่อสร้างจำนวน 1,200 ล้านบาท และในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2557 เวลา 14.21 น. สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงวางศิลาฤกษ์อาคารศูนย์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการจัดการเรียนการสอนและการฝึกปฏิบัติงานวิชาชีพของนิสิตหลักสูตรสาขาวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ รวมทั้งเป็นศูนย์บริการด้านสุขภาพและการรักษาพยาบาลบุคลากร นิสิตและประชาชนจังหวัดพะเยา ตลอดจนพื้นที่ใกล้เคียง ประกอบด้วย โรงพยาบาลขนาด 60 เตียง, โรงพยาบาลทันตกรรม, อาคารเรียน, อาคารที่พักแพทย์และหอพักนิสิต และแล้วเสร็จในปี 2560

ต่อมาในคราวประชุมสภามหาวิทยาลัยพะเยา ครั้งที่ 3/2558 เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2558 ได้มีการอนุมัติให้ดำเนินการจัดตั้งศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยาขึ้น เป็นส่วนงานอื่นของมหาวิทยาลัยและประกาศลงในราชกิจานุเบกษา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 มีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เป็นต้นไป และในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2561 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้ทรงพระกรุนาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคารศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา

ต่อมา มติสภามหาวิทยาลัยพะเยา ในคราวประชุมครั้งที่ ๗/๒๕๖๓ เมื่อวันที่ ๓๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๖๓ จึงออกประกาศไว้ดังนี้ ให้รวมยุบศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยากับคณะแพทยศาสตร์ โดยให้ศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา เป็นหน่วยงานที่อยู่ภายใต้คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา และเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา"  

## หน่วยงานภายใน
* สำนักงานผู้อำนวยการ 
* สำนักงานสนับสนุนการบริการทางการแพทย์ 
* สำนักงานสารสนเทศและระบบปฏิบัติการ 
* ฝ่ายการแพทย์แผนตะวันออก 
* ฝ่ายการแพทย์ 
* ฝ่ายการพยาบาล 
* ฝ่ายการบริการเภสัชกรรม 
* ฝ่ายสหเวชกรรม 
* โรงพยาบาลทันตกรรม
* สถาบันวิจัยและพัฒนาทางการแพทย์
* พิพิธภัณฑ์ทางการแพทย์
* ศูนย์ส่งเสริมสุขภาพและฟื้นฟูผู้สูงอายุ (เชียงราย)

## ทำเนียบผู้อำนวยการ

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* มหาวิทยาลัยพะเยา
* รายชื่อคณะและวิทยาลัยแพทยศาสตร์ในประเทศไทย
* การแพทย์แผนไทย

## แหล่งข้อมูลอื่น
* คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

มหาวิทยาลัยพะเยา
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2561
หมวดหมู่:หน่วยงานในมหาวิทยาลัยพะเยา
มหาวิทยาลัยพะเยา
พะเยา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองพะเยา
ชวาลาจี

**ชวาลาจี** (หิมาจัล: **जवाला जी**, , ) หรือ **ชวาลา** เป็นเทวีในศาสนาฮินดู การแสดงออกในรูปกายภาพ (physical manifestation) ของชวาลาจีจะแสดงออกในรูปของกลุ่มเปลวเพลิงที่เผาไหม้นิรันดร์ คำว่า *ชวาลา* แปลว่า เปลวเพลิง ในภาษาสันสกฤต (ตรงกับภาษาโปรโต-อินโด-ยูโรเปียน *guelh*, อังกฤษ: *glow*, ลิธัวเนีย: *zvilti*) ส่วน *[[-ji|จี]]* เป็นคำลงท้ายเพื่อสรรเสริญยกย่อง ใช้ทั่วไปในแถบอนุทวีปอินเดีย

## ศาสนสถาน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Jwalaji/Jawalaji Website jawalajitemple.com 
*How to reach, about the region and more information about plan a yatran https://jawalajitemple.com/how-to-reach/ 
*Auspicious Nine Holy Flames at the Maa Jwalaji Temple http://jawalaji.in/holy-flames/
*https://templeknowledge.com/about-jawala-ji-temple-kangra/
*Nearby Temples in Jwalaji/Jawalaji https://jawalajitemple.com/nearby-temples/ 
*Jwalaji/Jawalaji Temple contact https://jawalajitemple.com/contact/ 
*All about Jwalaji https://templeknowledge.com/about-jawala-ji-temple-kangra/

หมวดหมู่:ไฟในวัฒนธรรม
หมวดหมู่:เทวีในศาสนาฮินดู
โอมพันนา

**โอมพันนา** (Om Banna) หรือ **บาบากระสุน** (Bullet Baba) เป็นศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ในอำเภอปาลีใกล้กับเมืองโชธปุระ ประเทศอินเดีย เพื่อบูชาเทพเจ้าชื่อเดียวกันที่อยู่ในรูปของรถจักรยานยนต์ ตัวศาลเจ้าตั้งอยู่ห่างไป  จากตัวเมืองปาลี และ  จากเมืองโชธปุระ รถจักรยานยนต์คันดังกล่าวเป็นรถรุ่น รอยัลเอนฟีลด์บุลเลท RNJ 7773 ขนาด 350 ซีซี

เชื่อกันว่าโอมพันนาจะช่วยคุ้มครองเรื่องการเดินทางให้เป็นไปโดยราบรื่นและปลอดภัย

## ประวัติ
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 1988 โอม พันนา ชายหนุ่มผู้มีชื่อเดิมคือ โอม สิงห์ รฐูร (Om Singh Rathore) (คำว่า *banna* เป็นคำเรียกเยาวชนวรรณะราชปุตในทางให้เกียรติ) เดินทางจากเมืองบังคที (Bangdi) ใกล้ สันเทราว (Sanderao) ในปาลีมุ่งหน้าโจติลา (Chotila) ด้วยรถจักรยานยนต์ ก่อนจะสูญเสียการควบคุมรถและชนเข้ากับต้นไม้ริมทาง และเสียชีวิตคาที่ เช้าวันถัดมา เจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำรถจักรยานยนต์ไปไว้ที่สถานีตำรวจท้องถิ่น ก่อนที่ในเช้าวันถัดมาจะพบว่ารถจักรยานยนต์สูญหายไปจากสถานีตำรวจ แต่กลับมาตั้งอยู่ตรงจุดที่เกิดอุบัติเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงรุดไปยังที่เกิดเหตุ นำรถจักรยานยนต์กลับมาตั้งที่สถานีตำรวจพร้อมทั้งเทน้ำมันเครื่องทิ้งจนหมด และล็อกรถยนต์ไว้ด้วยกุญแจ ก่อนที่ในเช้าวันถัดมาจะพบว่าจักรยานยนต์ไลคันดังกล่าวหายไปจากสถานีตำรวจ และกลับมาตั้งอยู่ที่จุดเกิดเหตุเหมือนเดิม

## การบูชา
ชาวบ้านที่สัญจรผ่านบริเวณศาลจะโค้งคำนับหรือทำความเคารพองค์โอมพันนา บ้างมีการถวายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ขวดเล็ก ๆ และมีการร้องเพลงสรรเสริญ
ของถวายบูชามีทั้งธูป, ดอกไม้, มะพร้าว, สุรา, ด้ายแดงและขนมหวาน รวมถึงมีการจุดเพลิงนิรันดร์ที่ศาลเจ้าด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Listen and Download Om Banna Bhajans and Songs 
*Om Banna, Chotila
*Listen to AUDIO "Om Banna Ri Katha" at Saavn.com

หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐราชสถาน
วัคซีนเชื้อตาย

**วัคซีนเชื้อตาย** () เป็นวัคซีนประเภทหนึ่งที่ประกอบจากตัวไวรัส แบคทีเรีย หรือจุลชีพก่อโรคที่เพาะขึ้นแล้วทำให้ตายหรือไม่สามารถเพิ่มจำนวนได้ จึงไม่สามารถก่อโรคได้ 
เทียบกับวัคซีนเป็นๆ (live vaccine) ที่ใช้จุลชีพก่อโรคที่ยังเป็นๆ ถึงแม้แทบทั้งหมดก็จะเป็นวัคซีนที่ลดฤทธิ์เชื้อแล้ว (attenuated vaccine)
จุลชีพก่อโรคของวัคซีนที่ฆ่าเชื้อจะเพาะในภาวะที่ควบคุมแล้วฆ่าเพื่อลดศักยภาพก่อโรคและป้องกันไม่ให้ติดโรคจากวัคซีน
ไวรัสอาจฆ่าด้วยวิธีต่างๆ เช่น ด้วยความร้อนหรือฟอร์มาลดีไฮด์

วัคซีนเชื้อตายยังสามารถแบ่งประเภทได้อีกตามวิธีที่ใช้ฆ่าเชื้อ 
* **วัคซีนชนิดเต็ม** (whole virus vaccine) ใช้ไวรัสทั้งตัวแต่ฆ่าด้วยความร้อน สารเคมี หรือการฉายรังสี 
* **วัคซีนแยกส่วน** (split virus vaccine) ผลิตโดยใช้สารซักฟอกเพื่อแยกตัวไวรัส 
* **วัคซีนหน่วยย่อย** (subunit vaccine) ผลิตโดยแยกเอาแอนติเจนของไวรัสที่กระตุ้นภูมิคุ้มกันได้ดีที่สุด และกำจัดองค์ประกอบอื่นๆ ที่จำเป็นในการรอดชีวิตและการแพร่พันธุ์ของไวรัส และที่อาจก่อผลที่ไม่พึงประสงค์
เพราะไวรัสฆ่าเชื้อมักทำให้ภูมิคุ้มกันตอบสนองอ่อนกว่าเทียบกับเมื่อใช้ไวรัสเป็นๆ การใส่ตัวเสริมภูมิคุ้มกัน (immunologic adjuvant)
หรือการฉีดยาหลายครั้งอาจจำเป็นเพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกันที่มีประสิทธิภาพ
วัคซีนที่ลดฤทธิ์มักเลือกใช้กับคนสุขภาพดีเพราะการใช้วัคซีนเพียงโดสเดียวก็มักจะปลอดภัยและมีประสิทธิภาพดีมาก
แต่บางคนก็ไม่สามารถรับวัคซีนลดฤทธิ์ได้เพราะเสี่ยงเกิน (เช่น คนชรา หรือคนที่ภูมิคุ้มกันบกพร่อง)
สำหรับคนเหล่านั้น วัคซีนฆ่าเชื้อแล้วก็จะช่วยป้องกันโรคได้

## ตัวอย่าง
ตัวอย่างของวัคซีนเชื้อตาย เช่น:
* วัคซีน**[[ไวรัส]]**:
** วัคซีนโรคโปลิโอแบบฉีด 
** วัคซีนไวรัสตับอักเสบเอ
** วัคซีนโรคพิษสุนัขบ้า 
** วัคซีนไข้หวัดใหญ่โดยมาก
** วัคซีนไข้สมองอักเสบจากเห็บ
* วัคซีน**[[แบคทีเรีย]]**: 
** วัคซีนไข้รากสาดน้อยแบบฉีด
** วัคซีนอหิวาตกโรค
** วัคซีนกาฬโรค
** วัคซีนป้องกันโรคไอกรน

## กลไก
เมื่อทำลายอนุภาคจุลชีพก่อโรคแล้ว จุลชีพก็จะไม่สามารถแพร่พันธุ์ แต่ยังคงสภาพบางอย่างที่ระบบภูมิคุ้มกันสามารถระบุแล้วตอบสนองด้วยกลไกแบบปรับตัวได้
เมื่อผลิตอย่างถูกต้อง วัคซีนย่อมไม่สามารถแพร่โรค แต่การฆ่าจุลชีพก่อโรคอย่างไม่ถูกต้องอาจทำให้ติดโรคได้
เพราะจุลชีพก่อโรคที่ฆ่าแล้วมักจะทำให้ภูมิคุ้มกันตอบสนองอ่อนกว่าจุลชีพเป็นๆ การผสมใส่ตัวเสริมภูมิคุ้มกัน (immunologic adjuvant) หรือการฉีดยาหลายครั้งอาจจำเป็นเพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกันที่มีประสิทธิภาพ

## เชิงอรรถ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วัคซีน
หมวดหมู่:Inactivated vaccines
หมวดหมู่:วัคซีนฆ่าเชื้อแล้ว
ไข้สมองอักเสบเจอี

**ไข้สมองอักเสบเจอี** () เป็นโรคติดเชื้อชนิดหนึ่งเกิดกับสมอง มีเชื้อก่อโรคคือไวรัสไข้สมองอักเสบเจอี (Japanese encephalitis virus, JEV) ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่มีอาการหรือมีอาการเพียงเล็กน้อย แต่ผู้ป่วยบางรายจะมีสมองอักเสบร่วมด้วย ในรายที่มีสมองอักเสบจะมีอาการปวดศีรษะ อาเจียน มีไข้ สับสน หรือชักได้ ระยะฟักตัวของโรคอยู่ที่ 5-15 วัน

การป้องกันโรคทำได้โดยการรับวัคซีนโรคไข้สมองอักเสบเจอีซึ่งมีความปลอดภัยและป้องกันโรคได้ วิธีอื่นๆ ได้แก่การป้องกันไม่ให้ยุงกัด เมื่อติดเชื้อแล้วยังไม่มีการรักษาจำเพาะ รักษาได้ด้วยการรักษาตามอาการเท่านั้น ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ผู้ป่วยราวครึ่งหนึ่งจะมีภาวะแทรกซ้อนหลังหายจากโรค
## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:โรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีน
อำเภอนากะ (จังหวัดคานางาวะ)

[right|thumb|400px|แผนที่อำเภอนากะ พื้นที่ในยุคเมจิแสดงด้วยสีเหลือง พื้นที่ในปัจจุบันแสดงด้วยสีเขียว<br><br>1. - [โออิโซะ, 2. - นิโนมิยะ]]

**อำเภอนากะ** () เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันประกอบด้วยเมือง 2 เมือง ได้แก่ โออิโซะ และนิโนมิยะ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครฮาดาโนะ และพื้นที่ทั้งหมดของนครฮิรัตสึกะและอิเซฮาระ เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนากะมาก่อน

ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 62,522 คน ความหนาแน่น 2,380 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 26.26 ตารางกิโลเมตร

## เมืองและหมู่บ้าน
* เมืองนิโนมิยะ
* เมืองโออิโซะ

## ประวัติศาสตร์
upright=2.5|thumb|แผนที่อำเภอนากะในอดีต
อำเภอนากะเป็นหนึ่งในสี่เขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ซึ่งก่อตั้งโดยตระกูลโฮโจยุคหลังแห่งโอดาวาระในยุคเซ็งโงกุ ต่อมาในยุคเอโดะ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระ แต่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นดินแดน*เท็นเรียว*ที่ปกครองโดย*[[โชกุน]]*ในเอโดะ โดยผ่านทหาร*[[ฮาตาโมโตะ]]*ต่าง ๆ 

### ลำดับเวลา
หลังจากการฟื้นฟูเมจิและการจัดตั้งระบบอำเภอในปี 1878 ดินแดนนี้ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของอำเภอโอซูมิ () และอำเภอยูรูงิ () ต่อมาวันที่ 26 มีนาคม 1896 ทั้งสองอำเภอได้รวมกันเป็นอำเภอนากะ ซึ่งในตอนแรกประกอบด้วยเมือง 5 เมือง และ 23 หมู่บ้าน ฮิรัตสึกะได้รับการยกฐานะเป็นนครในปี 1932 ตามด้วยฮาดาโนะในปี 1955 และอิเซฮาระในปี 1971

นากะ
โรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีน

**โรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีน**หมายถึงโรคติดเชื้อที่มีวัคซีนที่ใช้ป้องกันได้แล้ว หากมีผู้ป่วยโรคเหล่านี้เสียชีวิตจะถูกนับเป็น**การเสียชีวิตที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีน**

โรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีนที่สำคัญและถูกติดตามโดยองค์การอนามัยโลกได้แก่ โรคคอตีบ โรคติดเชื้อฮีโมฟิลุสชนิดบี ตับอักเสบบี โรคหัด เยื่อหุ้มสมองอักเสบ คางทูม ไอกรน โปลิโอ หัดเยอรมัน บาดทะยัก วัณโรค และไข้เหลือง
## อ้างอิง
พรหมามนเทียร (ปุษกร)

**ชคัตปิตาพรหมามนเทียร** (Jagatpita Brahma Mandir) เป็นโบสถ์พราหมณ์ในเมืองปุษกร รัฐราชสถาน ใกล้กับทะเลสาบปุษกร ที่นี่เป็นหนึ่งในโบสถ์พระพรหมไม่กี่แห่งที่ยังหลงเหลือในประเทศอินเดีย และเป็นที่ที่มีความสำคัญมากที่สุดในบรรดาที่เหลืออยู่ *[[International Business Times|อินเตอร์เนชั่นนัลบิสสิเนสไตมส์]]* ระบุว่าที่นี่และทะเลสาบปุษกรเป็นหนึ่งในห้าสถานที่แสวงบุญศักดิ์สิทธิ์ของประเทศอินเดีย

สิ่งปลูกสร้างหลังปัจจุบันของมนเทียรสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 14 มีศิขระสีแดงขนาดใหญ่เป็นเอกลักษณ์ประดับด้วยภาพสลักนูนต่ำของ *[[hamsa (bird)|หงส์]]* ภายในครรภคฤห์ประดิษฐานจตุรพักตร์พรหม (พระพรหมสี่พักตร์) และพระแม่คายตรี ผู้ดูแลมนเทียรคือนักบวชกลุ่มสันยาสี

## อ้างอิง

*

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Read Details about Pushkar temples

หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐราชสถาน
หมวดหมู่:โบสถ์พระพรหม