เอโดงาวะ รัมโปะ

เป็นที่รู้จักดีในนามปากกาว่า  เป็นนักเขียนนิยายชาวญี่ปุ่นและนักวิจารณ์ ที่มีส่วนในการพัฒนาวงการนิยายสืบสวนของญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก งานเขียนของเขาส่วนมากจะมีตัวเอกเป็นนักสืบที่ชื่อว่า โคโงโร อาเกจิ ผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าของกลุ่มนักสืบเด็กหนุ่มที่ใช้ชื่อว่า “ขบวนการนักสืบเยาวชน” *(少年探偵団, Shōnen tantei dan) *

รัมโปะ เป็นผู้ที่ชื่นชมนักเขียนนวนิยายสืบสวนของตะวันตก โดยเฉพาะ เอดการ์ แอลลัน โพ นามปากกาของเขาจึงเป็นการเล่นคำจากชื่อของโพ นักเขียนคนอื่นที่มีอิทธิพลต่อเขาได้แก่ เซอร์ อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ และ อกาธา คริสตี ซึ่งเป็นคนที่เขียนหนังสือที่เขาต้องแปลในสมัยที่เป็นนักศึกษาที่ มหาวิทยาลัยวาเซดะ

## ประวัติ

### ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2
ทาโร ฮิไร เกิดที่เมืองนาบาริ จังหวัดมิเอะ ในปี ค.ศ. 1894 ซึ่งเป็นที่ที่ปู่ของเขาเป็นซามูไร ที่รับใช้ แคว้นสึ ครอบครัวของเขาได้ย้ายไปที่ที่ในปัจจุบันคือ คาเมยามะ,มิเอะ และจากที่นั่นไป นาโงยะ เมื่อเขาอายุ 2 ปีเขาได้เริ่มศึกษาที่ มหาวิทยาลัยวาเซดะ ในปี ค.ศ. 1912 และเมื่อเขาสำเร็จการศึกษาในสาขาเศรษฐศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1916 เขาได้ทำงานหลายอย่างที่ต่างออกไป เช่น บรรณาธิการหนังสือพิมพ์, วาดการ์ตูนให้กับนิตยสาร, ขายโซบะ ในร้านข้างทาง และทำงานร้านหนังสือ

ในปี ค.ศ. 1923 เขาได้เขียนงานเรื่องแรกของเขา โดยเป็นเรื่องราวแนวสืบสวน “เหรียญทองแดง 2 เซน” *(二銭銅貨 Ni-sen dōka)* โดยใช้นามปากกา “เอโดงาวะ รัมโปะ” ซึ่งเป็นการเล่นคำที่ถ้าอ่านเร็วๆ จะกลายเป็น เอดการ์ แอลลัน โพ ที่เขาชื่นชม เรื่องนี้ได้ถูกตีพิมพ์ใน ชินเซย์เนน ที่เป็นนิตยสารที่ได้รับความนิยมในหมู่ผู้อ่านวัยรุ่น ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกของนิตยสารนี้ ที่ตีพิมพ์งานเขียนเรื่องลึกลับของนักเขียนญี่ปุ่น ซึ่งสิ่งที่ทำให้นักวิจารณ์สนใจในการเปิดตัวของรัมโปะนั้นก็คือเรื่อง “เหรียญทองแดง 2 เซน” ที่เน้นไปที่การใช้ตรรกะโต้เถียงกันเพื่อไขปริศนาด้วยเรื่องราวที่เกี่ยวโยงกับวัฒนธรรมญี่ปุ่น โดยเนื้อเรื่องได้มีการใส่รหัสที่แยบยลซึ่งมีที่มาจากลัทธิหนึ่งของพุทธศาสนาที่ชื่อว่า “เนมบุตสึ” และอักษรเบรลล์ของภาษาญี่ปุ่น

ในช่วงปี ค.ศ. 1930 - ค.ศ. 1939 รัมโปะได้เขียนงานที่มีความนิยมออกมาสู่สาธารณะอย่างมากมาย และเขาได้กลายเป็นผู้มีชื่อเสียงของวงการนวนิยายลึกลับของญี่ปุ่น นักสืบที่มีชื่อว่า โคโงโร อาเกจิ ผู้ปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องที่มีชื่อว่า “คดีฆาตกรรมบนเนินเขา D.” ได้กลายมาเป็นตัวละครหลักของเรื่องราวของเขา และตัวละครที่เป็นอาชญากรที่ขี้ขลาด รู้จักในชื่อ ปีศาจ 20 หน้า (怪人二十面相, Kaijin ni-jū mensō) ผู้ที่มีความสามารถในการปลอมแปลงตัวเองและปะปนกับคนในสังคมได้อย่างน่าทึ่ง นอกจากนั้นยังมีตัวละครที่เป็นคู่หูของโคโงโรที่มีชื่อว่า โคบายาชิ โยชิโอะ

### หลังสงครามโลกครั้งที่ 2
ในช่วงหลังสงคราม รัมโปะได้ทุ่มเทอย่างมากในการพัฒนานวนิยายลึกลับ ทั้งในด้านความเข้าใจเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของมัน และเป็นกำลังใจให้สร้างสรรค์ผลงานใหม่ๆ ในปี ค.ศ. 1964 เขาได้มีส่วนร่วมในการช่วยวารสารน้องใหม่ที่มีชื่อว่า โฮเซกิ *(宝石, Hōseki)* ที่ทุ่มเทให้กับงานเขียนแนวสืบสวน และในปี ค.ศ. 1947 เขาได้ก่อตั้ง ชมรมผู้เขียนเรื่องของนักสืบ *(探偵作家クラブ, Tantei sakka kurabu)* ที่ได้เปลี่ยนชื่อเป็น สมาคมผู้เขียนแนวลึกลับแห่งประเทศญี่ปุ่น *(日本推理作家協会, Nihon Suiri Sakka Kyōkai)* นอกจากนั้น เขาได้เขียนบทความมากมายเกี่ยวกับ ประวัติศาสตร์ของนวนิยายแนวสืบสวนของญี่ปุ่น, ยุโรป และอเมริกา และได้ถูกตีพิมพ์ในรูปแบบหนังสือ ซึ่งนอกจากบทความแล้ว งานเขียนส่วนใหญ่ของเขาในช่วงหลังสงคราม จะมีกลุ่มเป้าหมายเป็นนักอ่านรุ่นเยาว์โดยใช้ โคโงโรf อาเกจิ และขบวนการนักสืบเยาวชนเป็นตัวละครหลัก

ในช่วงปี ค.ศ. 1950 - ค.ศ. 1959 เขาและล่ามแปลภาษาได้ทำงานร่วมกันถึง 5 ปี เพื่อแปลงานเขียนของเขาเป็นภาษาอังกฤษ ในชื่อว่า Japanese Tales of Mystery and Imagination เนื่องจากล่มแปลภาษาสามารถพูดแต่ไม่สามารถอ่านภาษาญี่ปุ่นออก และรัมโปะสามารถพูดแต่ไม่สามารถเขียนภาษาอังกฤษ การแปลจึงมาจากการฟังรัมโปะที่ค่อยๆพูดทีละประโยคและเช็คการเขียนภาษาอังกฤษ

ความสนใจของเขาอีกอย่าง ในช่วงปลาย ทศวรรษที่ 40 และ 50 นั่นก็คืองานเขียนของเพื่อนรักของเขา จุนอิจิ อิวาตะ นักมนุษยวิทยา ที่ศึกษาเรื่องประวัติศาสตร์การรักร่วมเพศในญี่ปุ่น ในช่วง ทศวรรษที่ 30 รัมโปะ และจุนอิจิ ได้สัญญาที่จะแข่งกันเพื่อหาว่าใครจะเป็นคนหาหนังสือเกี่ยวกับอารมณ์ปรารถนาในความรักระหว่างชายและชายได้มากกว่ากัน รัมโปะหาหนังสือของตะวันตก และจุนอิจิ หาหนังสือของญี่ปุ่น จุนอิจิได้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1945 โดยที่งานของเขาสำเร็จเพียงส่วนเดียว รัมโปะจึงได้ทำงานที่เหลือของเขาต่อไป

หนังสือของรัมโปะจำนวนมากได้ถูกทำเป็นภาพยนตร์ ความสนใจในการใช้งานเขียนของรัมโปะเพื่อทำภาพยนตร์ยังคงมีต่อไปหลังจากการเสียชีวิตของเขา รัมโปะทรมาณจากอาการหลายอย่างโรคหลอดเลือดแดงแข็ง และพาร์กินสัน เสียชีวิตจากอาการเลือดออกในสมองใหญ่ ที่บ้านของเขาในปี ค.ศ. 1965 สุสานของเขาตั้งอยู่ที่ สุสานทามะ ในเขตฟุชู โตเกียว

รางวัลเอโดงาวะ รัมโปะ *(江戸川乱歩賞, Edogawa Ranpo Shō?)* ที่ตั้งชื่อตามเอโดงาวะ รัมโปะ เป็นรางวัลซึ่งจะมอบให้กับงานเขียนของญี่ปุ่นทุกปีโดย สมาคมผู้เขียนแนวลึกลับแห่งประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1955 โดยผู้ชนะจะได้เงินรางวัลมูลค่า 10 ล้านเยน และลิขสิทธิ์การตีพิมพ์จากสำนักพิมพ์โคดันฉะ

## รายชื่อนวนิยาย

* ฆาตกรรมบนเนิน D 
* ดวงดาวแห่งเงามืด 
* จอมโจรหน้ากากทองคำ  
* แก๊งมือดำ 
* ปริศนาชายแคระ 
* เหรียญทองแดงสองเซ็น  
* รหัสลับขุมทรัพย์ทองคำ
* คดีสุดท้ายของยอดนักสืบ
* ฆาตกรรมผลทับทิม 
* สวนสนุกมรณะ
* เดรัจฉานในเงา
* คดีฆาตกรรมรัมโป (อาชิเบะ ทาขุ เขียนภายหลัง)

## รายชื่อรวมเรื่องสั้นและความเรียง

* เก้าอี้คนเป็น (อยู่ในชุด รวมเรื่องสั้น วิปลาส)  
* เรื่องสั้น หลอน
* เรื่องสั้น หลอก

## อ้างอิง

## ข้อมูลทุติยภูมิ
* Leigh Blackmore "Edogawa Rampo and The Red Chamber". Essay (liner notes) in Edogawa Rampo, *The Red Chamber*, vinyl LP, Cadabra Records (2022).
* Angles, Jeffrey (2011), *Writing the Love of Boys: Origins of Bishōnen Culture in Modernist Japanese Literature.* Minneapolis: University of Minnesota Press. .
* Jacobowitz, Seth (2008), Introduction to *The Edogawa Rampo Reader.* Fukuoka: Kurodahan Press. .
* Kawana, Sari (2008), *Murder Most Modern: Detective Fiction and Japanese Culture.* Minneapolis: University of Minnesota Press.  .
* Silver, Mark (2008), *Purloined Letters: Cultural Borrowing and Japanese Crime Literature, 1868-1937.* Honolulu: University of Hawaiʻi Press. .

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Edogawa Ranpo ที่ The Encyclopedia of Science Fiction
*


หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2437
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2508
หมวดหมู่:นักเขียนชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยายชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากนาบาริ
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยวาเซดะ
หมวดหมู่:นามปากกา