open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
พระราชพิธีตรียัมปวาย

**พระราชพิธีตรียัมปวาย** () เป็นพิธีกรรมทางศาสนาฮินดู หนึ่งในพระราชพิธีสิบสองเดือน ปัจจุบันประกอบพิธีภายในเทวสถานโบสถ์พราหมณ์ กรุงเทพมหานคร พิธีนี้มีที่มาจากธรรมเนียมติรุเวมปาไวที่มีที่มาจากชาวทมิฬ 

ตรียัมปวาย เป็นรูปแบบชื่อที่ใช้ในพจนานุกรมไทยของสำนักราชบัณฑิตยสภา ส่วนการสะกดแบบอื่น ๆ ของชื่อพระราชพิธี ได้แก่ ตรียำปวาย ในมนเทียรบาล, ตรียำพวาย ในกฎหมายตราสามดวง, ตรียัมพวาย ในพระราชนิพนธ์พระราชพิธีสิบสองเดือน, ตรียัมภวาย ในหนังสือประกาศพระราชพิธี

## ประวัติศาสตร์
เป็นที่เข้าใจกันว่าติรุเวมปาไว (Thiruvembavai) เข้ามาสู่ประเทศไทยผ่านชาวทมิฬที่อพยพมายังสยามในศตววรษที่ 14 หลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่ปรากฏยืนยันว่าพิธีติรุเวมปาไวมีการปฏิบัติมาตั้งแต่สมัยอยุธยา, สุโขทัย และสวรรคโลก โดยเริ่มแรกเป็นพิธีไถ่บาปและอดอาหารจำพรตที่มีปฏิบัติในสวรรคโลกกับพิษณุโลก ก่อนที่ต่อมาจะได้รับสถานะเป็นพระราชพิธีและรวมกับพิธีโล้ชิงช้า

## พิธี

พระราชพิธีตรียัมปวายมีขึ้นเพื่อบูชาสรรเสริญพระศิวะซึ่งตามธรรมเนียมเชื่อว่าเสด็จมาเยือนประเทศไทยทุกสิ้นปีตามระบบการนับเดือนแบบไทยเดิม โดยจะมีการถวายบูชาข้าว ผลไม้ และผักแก่พระศิวะ ส่วนพิธีการโล้ชิงช้าที่เสาชิงช้ามีขึ้นเพื่อเป็นสร้างความบันเทิงแก่พระศิวะ ตำนานพื้นถิ่นในไทยจำนวนมากตีความความสัมพันธ์ระหส่างพระศิวะกับการโล้ชิงช้าผ่านคำอธิบายมากมาย พิธีมีชึ้นนานสิบวัน หลังจากนั้น เชื่อว่าพระนารายณ์หรือพระวิษณุจะเสด็จมาประทานพรแก่ประเทศไทยนานห้าวัน 

บทสวดบูชาของพระราชพิธีตรียัมปวายถอดมาจากติรุเวมปาไวของมาณิกกวาจกร์ โดย 11 บทแรกจะสวดต่อหน้าพระศิวะ และอีก 9 บทจะสวดต่อหน้าพระนารายณ์

## พิธีโล้ชิงช้า
พิธีโล้ชิงช้าเป็นที่จัดฉลองอย่างยิ่งใหญ่ในประเทศไทยเรื่อยมาจนกระทั่งรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว หลังจากนั้นมา รัฐบาลได้สั่งยกเลิกพิธีโล้ชิงช้าเนื่องด้วยสาเหตุคือตัวชิงช้ามีความเสื่อมสภาพ การบาดเจ็บของผู้โล้ชิงช้า และค่าใช้จ่ายสำหรับพิธีซึ่งสูงสำหรับรัฐบาลในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิธีกรรมในศาสนาฮินดู
ตรียัมพวาย ตรีปวาย
หมวดหมู่:พระศิวะ
หมวดหมู่:พระวิษณุ
รายชื่อจำนวน

## จำนวนธรรมชาติ
 

ในทฤษฎีเซตและวิทยาการคอมพิวเตอร์ 0 เป็นจำนวนธรรมชาติ

## ดูเพิ่ม
*-1
*501
*502
*555
*1011
*1234
*142857
*9814072356

หมวดหมู่:จำนวนเต็ม
วัดเสด็จ (จังหวัดปทุมธานี)

**วัดเสด็จ** เดิมชื่อ **วัดสร้อยทอง** ตั้งอยู่ที่ หมู่ 5 บ้านคลองกระแชง ตำบลสวนพริกไทย อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เป็นวัดราษฎร์และโบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี ส่วนใหญ่เป็นวัดในพระพุทธศาสนา ซึ่งตั้งกระจัดกระจายอยู่ตลอดพื้นที่สองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา 

ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้อพยพผู้คนที่นำมาจากเมืองปัตตานี มาตั้งบ้านเรือนอยู่ใต้วัดสร้อยทองบริเวณแม่น้ำอ้อม (ปัจจุบันเรียกว่า คลองน้ำอ้อม) เรียกกันว่า *บ้านแขก* มีอาชีพทำสวนพริกไทย 

ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2369 เจ้าอนุวงศ์เวียงจันทน์แห่งประเทศลาวเป็นกบฏ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยามหาโยธา (ทอเรียะ คชเสนี) ยกทัพไปปราบจนสงบราบคาบแล้ว จึงได้นำครอบครัวชาวลาวมากรุงเทพฯ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้ไปตั้งบ้านเรือนที่เมืองปทุมใกล้วัดสร้อยทองเรียกว่า *บ้านลาว*

พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จเยี่ยมเยียนผู้คนในย่านวัดสร้อยทอง และประทับอยู่ที่วัดสร้อยทอง ในเวลาต่อมาหลายปีท้องถิ่นนี้ กลายเป็นชุมชนหนาแน่นขึ้น ทางราชการจึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นตำบล ให้ชื่อว่าตำบลสวนพริกไทย และวัดสร้อยทองได้เปลี่ยนชื่อเป็น *วัดเสด็จ​ ปัจจุบัน​ มีท่าน​ พระครูปทุมวัชรกิจ (วัชรินทร์ ปญฺญาวฑฺฒโก) เจ้าคณะตำบลบ้านกลาง​ เป็นเจ้าอาวาส*​

## อ้างอิง

สเด็จ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
รายชื่อสำนักพิมพ์การ์ตูน

**สำนักพิมพ์การ์ตูน** เป็นสำนักพิมพ์ที่มีการผลิตหนังสือการ์ตูน หนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ และนิตยสารการ์ตูน ออกจัดจำหน่าย ในปัจจุบันสำนักพิมพ์จะเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ในการตีพิมพ์การ์ตูนเรื่องนั้น ๆ อย่างถูกต้องตามกฎหมาย

## สำนักพิมพ์การ์ตูนในอดีต
รายชื่อบางส่วนของสำนักพิมพ์ที่เคยผลิตหนังสือการ์ตูนในประเทศไทยเมื่อในอดีต แต่ปัจจุบันได้เลิกผลิตรึปิดตัวไปแล้ว โดยมีทั้งสำนักพิมพ์ที่ไม่ได้มีการขอลิขสิทธิ์อย่างถูกต้อง และ สำนักพิมพ์แบบลิขสิทธ์
* มิตรไมตรี
* หมึกจีน
* ยอดธิดา
* ศรีสยาม
* ธีรดา
* L.a.p
* Evolution X
* จัมโบ้
* เอกคอมิค
* อิมเมจมูฟ
* Love Book
* Ant Comic
* Negibose
* แอดวานซ์คอมมูนิเคชั่น
* Comic Quest
* Tomorrow Comix
* T.K.O
* B.Boyd.CG
* จิณนา สตูดิโอ
* Dango Manga

## สำนักพิมพ์การ์ตูนในไทยในปัจจุบัน
* ฟีนิกซ์
* รักพิมพ์
* zenshu
* วิบูลย์กิจ
* Bongkoch
* เนชั่นเอดดูเทนเมนท์
* สยามอินเตอร์คอมิกส์
* Let's Comics
* Dex Press
* Punica Publishing
* First Page Pro.
* สำนักพิมพ์บรรลือสาส์น
* Palo Publishing
* บูรพัฒน์
* FirstLove
* Animag
* Gift Book Publishing
* สำนักพิมพ์ ไก่3
* Lily House
* Amico

## สำนักพิมพ์การ์ตูนในต่างประเทศ
* สำนักพิมพ์โคดันฉะ เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่มีหนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์หลักเช่น นากาโยชิ อาฟเตอร์นูน และโชเน็นแม็กกาซีน
* สำนักพิมพ์ชูเอชะ เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่การ์ตูนเรื่องดัง
* สำนักพิมพ์โชงะกุกัง  เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่การ์ตูนเรื่องดังเช่น รันม่า 1/2 แฮมทาโร่ อินุยาฉะ และยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
* สำนักพิมพ์อากิตะโชเต็น เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่พิมพ์การ์ตูนแนวโชเน็นและ โชโจ มีผลงานที่คนไทยรู้จักดีได้แก่ จอมโหดกระทะเหล็ก, บากิ
* สำนักพิมพ์คะโดะกะวะสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่ในกรุงโตเกียวคาโดคาวะ งานพิมพ์เป็นหนังสือประเภทคอมมิค และนิตยสารการ์ตูน อาทิเช่น นิวไทป์
* Marvel Comics สำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่แห่งอเมริกา เจ้าของตัวละครและแบรนด์ อเมริกัน Super Hero ชื่อดัง เช่น Spider-Man,X-Men,The Avengers,Fantastic Four
* Dc Comics สำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่ของอเมริกา เจ้าของตัวละคร Superman,Batman,Wonder Women,Justice League
* Dark Horse Comics สำนักพิมพ์อิสระเจ้าใหญ่อีกเจ้าในสหรัฐฯ มีลิขสิทธ์งานดังๆในมืออย่างAliens,Predator,Terminator,Star Wars ในฉบับ Comics และ ตัวละครกับซีรี่ย์อย่าง Hell Boy,Sin City
* Image Comics สำนักพิมพ์การ์ตูนอินดี้ ที่มีกำเนิดจากอดีตนักวาดดังในสังกัด Marvel แยกตัวมาก่อตั้งสำนักพิมพ์เอง มีงานดังๆเช่น Spawn ,The Walking Dead,Invincible

หมวดหมู่:การ์ตูน
ย่านลิเภา

**ย่านลิเภา** หรือ **ลิเภา** เป็นเฟิร์นเถาชนิดหนึ่งในสกุล *Lygodium* เช่น *[[Lygodium flexuosum]]* (ลิเภาใหญ่) และ *[[Lygodium circinatum]]* (ลิเภาหางไก่) เป็นต้น พบได้มากทางภาคใต้ของไทย 

ย่านลิเภาเป็นวัสดุสำคัญสำหรับงานสาน เช่น กระเป๋าย่านลิเภา
## ตัวอย่างสปีชีส์
**[[Lygodium articulatum]]* – นิวซีแลนด์ (เกาะเหนือ).
**[[Lygodium circinatum]]* – เอเชียเขตร้อนและออสเตรเลีย 
**[[Lygodium conforme]]* – จีน
**[[Lygodium cubense]]* – คิวบา ฮิสปานิโอลา 
**[[Lygodium digitatum]]* –  จีน
**[[Lygodium flexuosum]]* – จีนตอนใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ อินเดียใต้
**[[Lygodium japonicum]]* – เอเชียตะวันออกไปจนถึงออสเตรเลีย  
**[[Lygodium microphyllum]]* (Cav.) R. Br. – แอฟริกา เอเชียใต้และออสเตรเลีย 
**[[Lygodium microstachyum]]* –  จีน
**[[Lygodium palmatum]]* (Bernh.) Swartz – สหรัฐอเมริกาตะวันออก (หายาก)
**[[Lygodium polystachyum]]* –  จีน
**[[Lygodium reticulatum]]* – ออสเตรเลีย โพลีเนเซีย
**[[Lygodium salicifolium]]* – จีนตอนใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ 
**[[Lygodium subareolatum]]* –  จีน
**[[Lygodium trifurcatum]]* – เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ 
**[[Lygodium volubile]]* – อเมริกาใต้ตอนเหนือ อเมริกากลาง แคริบเบียน 
**[[Lygodium versteeghii]]* – เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ 
**[[Lygodium yunnanense]]* –  จีนตอนใต้

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*ข้อมูลที่ fernsiam.com
*Flora of North America: ''Lygodium''
*C.Michael Hogan. 2010. ''Fern''. Encyclopedia of Earth. eds. Saikat Basu and C.Cleveland. National Council for Science and the Environment. Washington DC.
*Flora of China: ''Lygodium'' species list
* Species Profile- Japanese Climbing Fern (''Lygodium japonicum'') , National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library. Lists general information and resources for Japanese Climbing Fern.

หมวดหมู่:ศิลปะไทย
หมวดหมู่:ภาคใต้
หมวดหมู่:เฟิน
ภาษาหริยนวี

**ภาษาหริยนวี** (อักษรเทวนาครี: हरियाणवी)  (), (, หรือ हरयाणवी ) ชื่ออื่นๆคือ ภาษาชตุ ภาษาพังครุ เป็นภาษาถิ่นของภาษาฮินดี ใช้พูดทางตอนเหนือของรัฐหรยาณา และเดลฮี บางครั้งจะไม่นับภาษาหริยนวี เป็นภาษาใหม่ เพราะใกล้เคียงกับภาษาฮินดี และมีคำศัพท์จากภาษาอูรดูมาก วรรณคดีมีน้อย ส่วนมากเป็นเพลงพื้นบ้าน ภาษานี้มีหลากหลายสำเนียง ที่ต่างกันไปในระดับหมู่บ้าน แม้ว่าจะไม่ถูกแยกจากกันด้วยสิ่งกีดขวางทางภูมิศาสตร์
## การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์
ภาษาหริยณวีมีผู้พูดหลายตำบลในหรรยนะ ประชาชนในหลายตำบลของโสเนปัตและโรห์ตักพูดภาษานี้ด้วยสำเนียงที่เรียกโรตากี สำเนียงที่พูดในตำบลชินท์จัดเป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษานี้ แม้ว่านักภาษาศาสตร์บางคนจะจัดให้สำเนียงโรตากีเป็นสำเนียงมาตรฐาน ในตำบลฟาริดาบัดจะใช้ภาษานี้ควบคู่กับภาษาพรัช ในหมู่ผู้นับถือศาสนาอิสลามจะใช้ภาษาอูรดูควบคู่ไปด้วย มุสลิมบางส่วนอพยพไปปากีสถาน จึงมีผู้พูดภาษานี้ในปากีสถาน
## วรรณกรรม
เนื่องจากไม่มีระบบการเขียนสำหรับภาษาหริยณวี ดังนั้นผู้พูดภาษานี้จึงเขียนวรรณกรรมของตนด้วยภาษาฮินดี มีวรรณกรรมมุขปาฐะเป็นเพลงพื้นบ้าน และละครพื้นบ้านที่เรียกสาอัง และมีเรื่องเล่าที่เป็นเรื่องตลกจำนวนมาก
## ตัวอย่างประโยค

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เพลงพื้นบ้านภาษาหริยนวี 
หริยนวี
ภาษายาเอยามะ

**ภาษายาเอยามะ** (, *Yaimamuni*) เป็นภาษากลุ่มรีวกีวใต้ที่มีผู้พูดในหมู่เกาะยาเอยามะ กลุ่มเกาะที่มีผู้อยู่อาศัยตอนใต้สุดของประเทศญี่ปุ่นที่มีประชากรรวมประะมาณ 53,000 คน ยาเอยามะ (*Yaimamunii*) มีความใกล้ชิดกับภาษามิยาโกะมาก จำนวนผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่ยังไม่เป็นที่แน่จาก เนื่องด้วยผลจากระบบการศึกษาตามนโยบายภาษาญี่ปุ่นเรียกภาษานี้ว่า  ประชากรที่อายุต่ำกว่า 60 ปีมีแนวโน้มที่จะไม่ใช้ภาษานี้เว้นแต่จะใช้ในการร้องเพลงและทำพิธี และคนรุ่นหนุ่มสาวหันมาใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแม่ นอกจากนี้ กลุ่มภาษารีวกีวอื่น ๆ อย่างโอกินาวะและอามามิถูกเรียกเป็นภาษาย่อยของภาษาญี่ปุ่นด้วย มีการเปรียบเทียบภาษายาเอยามะในหมู่เกาะรีวกีวว่ามี "ความจำเป็นทางภาษา" ต่ำ

มีผู้พูดภาษายาเอยามะในเกาะอิชิงากิ, ทาเกโตมิ, โคฮามะ, คูโรชิมะ, ฮาโตมะ, อารางาซูกุ, อิริโอโมเตะ และฮาเตรูมะ ซึ่งมีความเข้าใจร่วมกันที่ซับซ้อน เนื่องจากภูมิศาสตร์ของหมู่เกาะ ภาษาบนเกาะโยนางูนิที่มีความเกี่ยวข้องกัน มักถือเป็นภาษาต่างหาก ภาษาย่อยทาเกโตมิอาจเป็นภาษารีวกีวเหนือที่พบในภาษาย่อยโอกินาวะ ก่อนที่จะผสมเข้ากับภาษาย่อยยาเอยามะอื่น ๆ

## อ้างอิง

* 

## อ่านเพิ่ม
* Shigehisa Karimata, 2008. *Phonological comparison of Yaeyama dialects*http://ir.lib.u-ryukyu.ac.jp/handle/123456789/8927 

## แหล่งข้อมูลอื่น

ยาเอยามะ
ภาษาตูลู

**ภาษาตูลู** เป็นภาษาตระกูลดราวิเดียน มีผู้พูดน้อยกว่า 2 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่ในทักษิณะ กันนาดา และอุทุปี ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของรัฐการณตกะ มีบางส่วนอยู่ใน กสารคท รัฐเกราลา อักษรเดิมที่ใช้เขียนภาษานี้ คล้ายอักษรมลยาฬัม แต่มีใช้น้อย ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรกันนาดา ยังเป็นข้อโต้แย้งอยู่ว่า อักษรตูลู เป็นต้นกำเนิดของอักษรมลยาฬัมหรือไม่ แต่หลักฐานจากจารึกของทั้งสองภาษา แสดงให้เห็นว่า ภาษาตูลูเก่ากว่า การเขียนภาษาตูลูด้วยอักษรกันนาดา ริเริ่มโดยมิชชันนารีชาวเยอรมันเมื่อราว พ.ศ. 2400

## การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาตูลูกระจายตัวอยู่คือ ทักษิณ กันณฑะ และตำบลอุทุปี กสรคทเหนือ 

## อักษร
ในพุทธศตวรรษที่ 24 มิชชันนารีใช้อักษรกันนาดาในการแปลภาษาตูลู ส่วนใหญ่แล้ว ภาษาตูลูเขียนด้วยอักษรกันนาดาเพราะคนส่วนใหญ่เรียนภาษากันนาดาในโรงเรียนในขณะเดียวกันมีความพยายามที่จะรื้อฟื้นอักษรโบราณของภาษาตูลูหรืออักษรตูลูซึ่งมีลักษณะคล้ายอักษรมลยาฬัมขึ้นใหม่ แต่การใช้อักษรดั้งเดิมพบได้น้อย  จารึกภาษาตูลูพบได้ในบริเวณรอบๆหมู่บ้านพัรกุร

## ลักษณะของภาษา
การสืบหาจุดกำเนิดของภาษานี้ค่อนข้างยาก นักวิชาการบางคนจัดให้ภาษาตูลูอยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียนและเป็นภาษาที่เก่าที่สุด โดยทั่วไป ภาษาตูลูมีสองสำเนียงคือ ศิวัลลีและสำเนียงทั่วไป แต่ในการวิเคราห์การออกเสียงจะแบ่งเป็นสี่สำเนียงคือ
* สำเนียงพราหมณ์หรือศิวัลลี พูดโดยพราหมณ์ชาวตูลู
* สำเนียงเชน พูดโดยผู้นับถือศาสนาเชน ทางเหนือของตูลู นาดู
* สำเนียงทั่วไป ใช้พูดในพ้นที่ส่วนใหญ่ของของตูลู นาดู เป็นสำเนียงที่ใช้ในการค้าและการละเล่น
* สำเนียงตริพัล ใช้พูดโดยชาวตริพัล ใกล้เคียงกับสำเนียงทั่วไป
ภาษาตูลูไม่มีการสอนในโรงเรียนและยังไม่ได้รับการยอมรับในฐานะภาษาราชการของอินเดีย จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย.

## อ้างอิง

ตูลู
ภาษากัจฉ์

**ภาษากัจฉ์** (, , ڪچّي) เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน ใช้พูดในบริเวณกัจฉ์ของรัฐคุชราต ประเทศอินเดีย และแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน มีผู้พูดราว 866,000 คน โดยเป็นภาษาที่ใช้พูดในหมู่ชาวมุสลิมในบริเวณดังกล่าว รวมทั้งชาวขวาชาห์ที่ใช้ในทางศาสนา

## ภาษาใกล้เคียง
ภาษากัจฉ์ใกล้เคียงกับภาษาสินธ์ที่ใช้พูดในแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน มักเข้าใจผิดกันว่าภาษากัจฉ์เป็นภาษาผสมระหว่างภาษาสินธ์ ภาษาคุชราต ภาษาปัญจาบ และภาษาราชสถาน ซึ่งอาจเป็นเพราะสัทวิทยาของภาษากัจฉ์ใกล้เคียงกับภาษาสินธ์ แต่คำศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาคุชราต ความใกล้เคียงของภาษาส่วนหนึ่งเกิดจากการอพยพระหว่างเขตสินธ์มาสู่โสวรัสตระและกัจฉ์ทางตะวันออก หรือราชสถานและปัญจาบทางเหนือ ผู้พูดภาษากัจฉ์ในอินเดียอาจพูดได้ 2 หรือ 3 ภาษา เพราะการใกล้ชิดกับภาษาใกล้เคียงเช่นภาษาคุชราตและภาษาฮินดี

## คำทั่วไป
มีความผันแปรของไวยากรณ์และความแตกต่างระหว่างสำเนียงในแต่ละถิ่น มีคำยืมจากภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซียเช่นเดียวกับภาษาในเอเชียอื่นๆ ที่อยู่ในเส้นทางการค้า ผู้พูดภาษากัจฉ์จำนวนมากพูดภาษาคุชราตได้ด้วย สำเนียงภาษาคุชราตของผู้พูดภาษากัจฉ์เป็นที่ยอมรับจากผู้พูดภาษาคุชราตสำเนียงมาตรฐานว่าสามารถเข้าใจกันได้ 

ตัวอย่างประโยคภาษากัจฉ์เทียบกับภาษาคุชราตได้แก่

## ระบบการเขียน
โดยทั่วไปภาษากัจฉ์เขียนด้วยอักษรคุชราตดัดแปลง มีการตีพิมพ์หนังสือและวารสารจำนวนมากด้วยอักษรนี้ มีการเขียนด้วยอักษรเทวนาครีเช่นกัน ในอดีต ภาษากัจฉ์เคยเขียนด้วยอักษรโขชกีที่เลิกใช้ไปแล้ว ดร. ราหุล ชาฮ์ หมออายุรเวท, นักจิตวิทยา และนักวิเคราะห์ลายมือได้สร้างอักษรสำหรับภาษานี้ขึ้น

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Kutchi Language Online

กัจฉ์
กลุ่มภาษาอามามิ

**กลุ่มภาษาอามามิ** เป็นชุดกระจุกภาษาย่อย (dialect cluster) ที่พูดกันทั่วหม่เกาะอามามิ จังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ภาษาย่อยทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภาษารีวกีว โดยเฉพาะสาขาเหนือ

## การจัดอันดับ
มีกระจุกภาษาย่อยในกลุ่มภาษาอามามิอยู่หลายภาษา ส่วนใหญ่มีรหัส ISO 639-3 เป็นของตนเอง:

*; กลุ่มภาษาอามามิ
** อามามิโอชิมะ
*** อามามิโอชิมะเหนือ
*** อามามิโอชิมะใต้
** คิไก
** โทกูโนชิมะ
** โอกิโนเอราบุ
** โยรง

กระจุกโอกิโนเอราบุและโยรงอาจจัดอยู่ในภาษาคูนิงามิ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มภาษารีวกีว
หมวดหมู่:หมู่เกาะอามามิ
อามามิ
ภาษามิยาโกะ

**ภาษามิยาโกะ** ( *Myākufutsu/Myākufutsї*  หริอ  *Sumafutsu/Sїmafutsї*; ) เป็นกลุ่มภาษาถิ่นอันหลากหลายในหมู่เกาะมิยาโกะที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะโอกินาวะ ประชากรบนเกาะโดยรวมมีประมาณ 52,000 คน (ณ ค.ศ. 2011) ภาษามิยาโกะเป็นภาษารีวกีวใต้ที่มีความใกล้ชิดกับภาษายาเอยามะมากที่สุด ณ ค.ศ. 2025 ยังไม่มีการระบุจำนวนเจ้าของภาษาที่สามารถพูดได้อย่างชัดเจน เนื่องด้วยผลจากนโยบายภาษาญี่ปุ่นของรัฐบาลญี่ปุ่น ซึ่งโดยทั่วไปจะเรียกภาษานี้ว่า  หรือเป็นเพียงสำเนียงของภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน โดยไม่มีการสอนและใช้ในโรงเรียน ทำให้คนส่วนใหญ่ที่เกิดหลัง ค.ศ. 1970 มักไม่ใช้ภาษานี้ ยกเว้นในบทเพลงและพิธีกรรม ส่วนคนรุ่นใหม่มักใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแรกเกือบทั้งหมด ยูเนสโกจัดให้ภาษามิยาโกะเป็น"ภาษาใกล้สูญอย่างแน่นอน" ไว้ใน*[[แผนที่ชุดภาษาใกล้สูญของโลก]]*เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 โครงการภาษาใกล้สูญปัจจุบันจัดให้ภาษานี้มีสถานะ "ใกล้สูญขั้นรุนแรง"

ภาษามิยาโกะต่างจากภาษากลุ่มญี่ปุ่นอื่น ๆ คือมีเสียงตัวสะกด

## อักขรวิธี

## อ้างอิง

* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Miyako dialect dictionary, Okinawa Center of Language Study 
* Aleksandra Jarosz, Nikolay Nevskiy's Miyakoan dictionary (PhD dissertation on Nikolai Nevsky's draft manuscript dictionary of Miyakoan)
* Aragusuku (Okinawa, Southern Ryukyuan), from "An Introduction to the Japonic Languages"
* The Digital Museum Project for the documentation of the culture and language of Nishihara, Miyakojima
* The sound of the Miyako language, Uruka dialect (numbers & vocabulary)
* Videos of Isamu Shimoji, a Miyako musician
** 
** 
** 

มิยาโกะ
เอดีโอดอตเน็ต

**เอดีโอดอตเน็ต** () คือชุดส่วนประกอบซอฟต์แวร์สำหรับโปรแกรมเมอร์เพื่อเข้าถึงแหล่งข้อมูลต่าง ๆ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก และ ดอตเน็ต แม้ว่าชื่อนั้นจะมาจากเทคโนโลยี ADO (ActiveX Data Object) แต่เนื่องจากว่ามีการเปลี่ยนแปลงจากเดิมไปมากจนสามารถเรียกได้เป็นคนละผลิตภัณฑ์เลยทีเดียว โดยปกติแล้วจะใช้ในการเชื่อมต่อกับฐานข้อมูล แต่การเชื่อมต่อเข้ากับ Excel ไฟล์ XML หรือไฟล์ข้อความธรรมดานั้นก็ทำได้เช่นกัน

## สถาปัตยกรรม
เอดีโอดอตเน็ตได้แบ่งเป็นสองส่วนหลัก:
* Data Provider
* DataSet

## ดูเพิ่ม
* ดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก
* ดอตเน็ต
* LINQ
* OLE DB (Object Linking and Embedding Database) 
* ODBC (Open Database Connectivity) 
* ODP.NET

หมวดหมู่:ฐานข้อมูล
หมวดหมู่:การเขียนโปรแกรม
หมวดหมู่:ดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก
โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น

**โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น** () เป็นโรงพยาบาลในสหรัฐ ตั้งอยู่ที่เมืองเคมบริดจ์ ในรัฐแมสซาชูเซตส์ โรงพยาบาลก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2409 (ค.ศ. 1866) เริ่มเปิดดำเนินการอีกครั้งในปี พ.ศ. 2429 (ค.ศ. 1886) เดิมมีชื่อว่า โรงพยาบาลเคมบริดจ์ (Cambridge Hospital) และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์นในภายหลัง  และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์นนี้เป็นหนึ่งในโรงพยาบาลที่ใช้สำหรับแพทย์ฝึกหัดจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และในปี พ.ศ. 2549 เมาต์ออเบิร์นได้รับเลือกเป็นหน่วยงานที่น่าทำงานจากทางหนังสือพิมพ์ของบอสตัน

พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จพระราชสมภพ ณ โรงพยาบาลนี้

อาคารพาร์ซันส์เป็นอาคารหลังแรกของโรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น ซึ่งสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2429 เป็นที่ตั้งของแผนกรังสีวิทยา ก่อตั้งโดย นพ.ริชาร์ด แชตซกี (Richard Schatzki) เขาเป็นคนแรกที่อธิบายสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของการกลืนลำบากซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ Schatzki ring แผนกมีการฝึกอบรมแพทย์ประจำบ้านรังสีวิทยา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

หมวดหมู่:โรงพยาบาลสอนในสหรัฐ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐแมสซาชูเซตส์
หมวดหมู่:โรงพยาบาลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2429
วิศวกรรมสารสนเทศ

**วิศวกรรมสารสนเทศ** () เป็นสาขาทางวิศวกรรมศาสตร์ ว่าด้วยการนำความรู้ทางวิศวกรรมศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในสาขาต่าง ๆ มาประยุกต์ใช้ในกระบวนการจัดการข้อมูลข่าวสาร ให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อความต้องการของมนุษย์

**การจัดการข้อมูลข่าวสาร** ในที่นี้นั้นหมายถึงการกระทำใด ๆ ต่อข้อมูล เช่น การจัดเก็บ การรับส่งข้อมูล การประมวลผลข้อมูล เป็นต้น

**สาขาวิชาวิศวกรรมสารสนเทศ** จะมุ่งเน้นการศึกษาและการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีในสาขาต่าง ๆ ได้แก่ คอมพิวเตอร์ อิเล็กทรอนิกส์และโทรคมนาคม ตลอดจนถึงสาขาทางวิศวกรรมไฟ้ฟ้าอื่น ๆ เช่น ระบบควบคุม เป็นต้น

ยกตัวอย่างเช่น การประมวลผลข้อมูลด้วยคอมพิวเตอร์แล้วส่งผ่านระบบโครงข่ายการสื่อสารแบบมีสายหรือแบบไร้สายไปยังปลายทาง ตลอดจนการจัดเก็บและการบริหารจัดการข้อมูลสารสนเทศให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด เป็นต้น

## วิศวกรรมสารสนเทศในประเทศไทย

วิศวกรรมสารสนเทศเป็นสาขาใหม่ของ ภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรมคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เมื่อ พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ได้โอนเข้าสังกัดทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อเริ่มแรกนั้นคณะวิศวกรรมศาสตร์มีภาควิชาเพียง 3 ภาค ได้แก่ ภาควิชาวิศวกรรมโทรคมนาคม ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า และภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรม

ภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรม เริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2517 เริ่มแรกภาควิชานี้ตั้งอยู่ที่ศูนย์นนทบุรี และตึกโทรคมนาคมที่ลาดกระบัง โดยเปิดสอนหลักสูตรปริญญาตรีอุตสาหกรรมศาสตรบัณฑิต (อส.บ) สาขาวิชาเทคโนโลยีโทรทัศน์เพียงสาขาเดียว โดย รับนักศึกษาที่จบ ป.ว.ส. สาขาไฟฟ้าโทรคมนาคม สาขาอิเล็กทรอนิกส์และสาขาวิทยุโทรทัศน์ ซึ่งมีการเรียนรอบค่ำเป็นระยะเวลา 3 ปี หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2539 ได้เปิดสอนสาขาเทคโนโลยีโทรคมนาคม และสาขาเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ เพิ่มขึ้นอีก และได้ย้ายภาควิชาจากตึกโทรคมนาคมมาอยู่ที่อาคาร 12 ชั้นคณะวิศวกรรมศาสตร์

ทางภาควิชาได้มีการทำวิจัยและได้รับทุนสนับสนุนทางด้าน Broadcasting จากรัฐบาลญี่ปุ่นมาตลอด ทางภาควิชาจึงได้ผลักดันหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ เข้าในแผน 8 ในปี พ.ศ. 2536 และต่อมาปี พ.ศ. 2539 ทางทบวงมหาวิทยาลัย ได้อนุมัติให้ทำการเปิดสอนหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ ได้ในปี พ.ศ. 2541 ซึ่งภาควิชานี้เป็นแห่งแรกในประเทศไทยที่เปิดทำการเรียนการสอนหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ

## มหาวิทยาลัยที่เปิดสอนสาขาวิศวกรรมสารสนเทศและการสื่อสารในประเทศไทย

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ประวัติความเป็นมาของภาควิชาวิศวกรรมสารสนเทศ 

สารสนเทศ
วงศ์ปลาหวีเกศ

**วงศ์ปลาหวีเกศ**  (วงศ์: Schilbeidae (/ชิล-ไบ-ดี/); ) เป็นปลาน้ำจืดกระดูกแข็ง อยู่ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) ซึ่งเป็นปลาไม่มีเกล็ด มีหนวด มีก้านครีบแข็งที่ครีบอกและครีบหลังและมีครีบไขมัน 

สำหรับปลาในวงศ์นี้มีลักษณะสำคัญคือ มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาสวาย (Pangasidae) ซึ่งเดิมเคยรวมเป็นวงศ์เดียวกันมาก่อน แต่มีลำตัวขนาดเล็กกว่ามาก มีหนวด 3-4 คู่ ที่มีร่องเก็บหนวดแต่ละเส้นที่จะงอยปากข้างแก้มและใต้คาง รูจมูกช่องหลังมักใหญ่กว่าช่องหน้าและอยู่ชิดกัน ครีบอกและครีบหลังมีก้านครีบแข็ง ครีบไขมันมีขนาดเล็ก ครีบก้นยาว ลำตัวมักแบนข้าง

มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง โดยพบตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, อินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเขตซุนดา มีทั้งสิ้น 14 สกุล  61 ชนิด  เฉพาะที่พบในประเทศไทยมี 4 สกุล  ใน 5 ชนิด  เช่น ปลาสังกะวาดขาว (*Laides hexanema*), ปลาหวีเกศ(*Platytropius siamensis*),  ปลาอิแกลาเอ๊ะ (*Pseudeutropius moolenburghae*) เป็นต้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Schilbeidae

หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:วงศ์ปลาหวีเกศ
ปลาสายยู

**ปลาสายยู** (; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด หัวเล็กมีสีแดงเรื่อ ๆ ปากเล็กอยู่ด้านล่าง มีหนวดสั้นเป็นติ่งขอใกล้จมูก คล้ายสายยูแม่กุญแจ อันเป็นที่มาของชื่อ  ตาเล็กมาก ลำตัวแบนข้างมีสีชมพูหรือสีนวล ครีบมีขอบสีคล้ำ ครีบก้นยาวมาก มีลำตัวประมาณ  พบใหญ่สุด 

มีพฤติกรรมกระดิกหนวดอย่างรวดเร็วขณะว่ายน้ำ โดยภายในเวลา 1 นาที สามารถกระดิกหนวดได้ถึง 125 ครั้ง สันนิษฐานว่าเป็นการส่งสัญญาณหาอาหารตามท้องน้ำ โดยอาหารได้แก่ สัตว์หน้าดินต่าง ๆ กุ้ง, แมลงน้ำ เป็นต้น

พบเพียงที่เดียวในโลกเท่านั้น คือ บริเวณลุ่มแม่น้ำบางปะกง ปัจจุบันมีสถานะเป็นปลาใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤตในธรรมชาติ แต่ก็เป็นที่เสาะแสวงหาของนักเลี้ยงปลาด้วย โดยเป็นปลาที่มีราคาสูงมาก 

มีชื่อเรียกอื่นว่า "เกด"  

อนึ่ง ชื่อสายยู นี้เป็นชื่อที่เรียกซ้ำซ้อนกับปลาในหลายชนิด  หลายสกุล  เช่น ปลาในสกุล (*Pangasius* spp.) ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) หรือปลาหวีเกศ (*Platytropius siamensis*) ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbedae) เป็นต้น

## ดูเพิ่ม
*ปลาดังแดง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

สายยู
สายยู
สายยู
สายยู
ปลาซิวแก้ว

**ปลาซิวแก้ว** (; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae) 

เป็นปลาขนาดเล็ก รูปร่างเพรียวยาว ตัวใส ที่ริมฝีปากมีขากรรไกรเป็นแผ่นแบน และมีเขี้ยวแหลมโค้งขนาดเล็กมาก เกล็ดบางมากและหลุดร่วงได้ง่าย ครีบก้นมี 2 ตอน ตอนท้ายเห็นเป็นติ่งเล็ก ๆ แยกออกมา ลำตัวใสสีอมเหลืองอ่อนมีแถบสีเงินคาดกลางลำตัว หัวมีสีคล้ำเล็กน้อยออกสีเขียวอ่อน มีขนาดลำตัวประมาณ 4 เซนติเมตร ใหญ่สุดพบประมาณ 6 เซนติเมตร 

พบเฉพาะในแม่น้ำโขงและลำน้ำสาขาเท่านั้น นอกจากนี้ยังพบมากที่อ่างเก็บน้ำเขื่อนอุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น, เขื่อนลำปาว จังหวัดกาฬสินธุ์, เขื่อนสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี และเขื่อนสิริกิติ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่มากบริเวณผิวน้ำและกลางน้ำในแหล่งน้ำนิ่งขนาดใหญ่

กินอาหารโดยได้แก่ แมลง โดยการกระโดดงับขึ้นเหนือน้ำ และแพลงก์ตอนสัตว์ มีวิธีจับด้วยการยกยอและใช้ไฟล่อในเวลากลางคืน นิยมใช้บริโภคและเป็นปลาเศรษฐกิจในท้องถิ่นภาคอีสาน โดยนำมาปรุงเป็นอาหารได้หลายชนิด เช่น ทำน้ำปลา, ปลาแห้ง, ปลาเจ่า เป็นต้น  และได้ถูกส่งไปปล่อยในอ่างเก็บน้ำของมาเลเซียและอินโดนีเซียจนกลายเป็นปลาเศรษฐกิจของทื่นั่นด้วย

ปลาซิวแก้ว มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า ปลาแก้ว, ปลาแตบแก้ว หรือ ปลาแปบควาย เป็นต้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* รูปและข้อมูลปลาซิวแก้ว
*สารคดีปลาซิวแก้ว โดยกรมประมง
ซิวแก้ว
ซิวแก้ว
ซิวแก้ว
ซิวแก้ว
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
ปลาหวีเกศ

**ปลาหวีเกศ** (; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbeidae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด มีรูปร่างคล้ายปลาสังกะวาดและปลาเนื้ออ่อนผสมรวมกัน  ตัวเรียวยาว มีครีบหลัง 2 ตอน ตอนหลังเป็นแผ่นเนื้อขนาดเล็กมาก มีลักษณะเด่นคือ มีหนวดยาว 4 คู่ แต่หนวดจะแบนไม่เป็นเส้น คล้ายกับเส้นผมของผู้หญิง จึงเป็นที่มาของชื่อ  พบอาศัยอยู่เฉพาะแม่น้ำเจ้าพระยาเท่านั้น กินแมลงเป็นอาหาร  ขนาดโตเต็มที่ราว 20 เซนติเมตร

เป็นปลาที่มีรายชื่ออยู่ในกาพย์แห่ชมปลาของเจ้าฟ้ากุ้งนับตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายที่ว่า

 
ปัจจุบันนี้ไม่มีรายงานพบในธรรมชาติมานานแล้ว จึงเชื่อว่าได้สูญพันธุ์ไปแล้ว   เหลือแต่เพียงซากที่ถูกดองเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยากรมประมงของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์  โดยฮิว แมคคอร์มิค สมิธ ที่เก็บตัวอย่างได้จากตลาดปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 และสถาบันสมิธโซเนียนเท่านั้น 

มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาสายยู" หรือ "ปลาเกด"

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ข้อมูลปลาหวีเกศ

หมวดหมู่:สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
วงศ์ปลาหวีเกศ
หวีเกศ
หวีเกศ
หมวดหมู่:สัตว์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วของประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่สูญพันธุ์ไปแล้วในทวีปเอเชีย
ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ

**ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ** หรือ **ปลาจิ้มฟันจระเข้ลำธาร** (; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathidae) วงศ์ย่อย Syngnathinae 

มีลักษณะคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ (*D. boaja*) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน  แต่มีลำตัวที่สั้นกว่า จะงอยปากสั้นกว่ามาก หัวเล็ก ลำตัวมีปล้อง 15–17 ปล้อง หางยาวกว่าลำตัวมาก ซึ่งแตกต่างจากปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ ลำตัวสีน้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลแดง และมีจุดดำเล็ก ๆ ระหว่างปล้อง ครีบใส ครีบหางสีน้ำตาลและขอบสีจาง มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ใหญ่สุด 15 เซนติเมตร

อาหารได้แก่ แพลงก์ตอนสัตว์ และสัตว์น้ำขนาดเล็ก อาศัยอยู่ตามลำธารหรือแม่น้ำในภาคตะวันออกและภาคใต้ของไทยไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซีย  พบมากในบางแหล่งน้ำ โดยมักหลบซ่อนอยู่ตามพื้นท้องน้ำใต้ใบไม้ที่ร่วง หากินโดยคืบคลานไปกับพื้นน้ำ ตัวผู้และตัวเมียต่างกันชัดเจนในขณะที่ปลาตัวเมียโตเต็มที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย และไม่มีถุงช่องหน้าท้องที่มีไว้เพื่อเก็บไข่และลูก ๆ

นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ข้อมูลปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ

จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
หมวดหมู่:วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ
ปลาเหล็กใน

*บทความนี้หมายถึงปลาน้ำจืดขนาดเล็ก สำหรับเหล็กในของแมลงหรือแมง ดูที่: [[เหล็กใน (พิษ)|เหล็กใน]]*

**ปลาเหล็กใน** หรือ **ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ** () เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  จัดอยู่ในวงศ์ปลาเหล็กใน (Indostomidae) มีรูปร่างคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ ซึ่งอดีตเคยรวมเป็นอันดับเดียวกัน  แต่มีขนาดเล็กกว่ามาก หัวและปากสั้นกว่า ตาโต หางเรียวเล็ก ครีบหลังเป็นก้านแข็งสั้น ๆ ที่ตอนหน้าของลำตัว และเป็นครีบอ่อนที่ตอนกลาง ครีบอก ครีบท้อง และครีบก้นเล็ก ครีบหางเป็นรูปพัด ลำตัวสีน้ำตาลอ่อนถึงคล้ำ และมีลายประสีคล้ำ มีขนาดลำตัวเพียง 2-3 เซนติเมตร เท่านั้นเอง

พบในป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส และมีรายงานว่าพบที่บึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค์ด้วย กินแพลงก์ตอนสัตว์ขนาดเล็กเป็นอาหาร วางไข่ติดกับพืชน้ำ โดยตัวผู้เป็นผู้ดูแลไข่ เป็นปลาที่พบน้อยในธรรมชาติ

พบมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเลี้ยงให้รอดได้ในตู้ไม้น้ำ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* รูปและข้อมูลปลาเหล็กในเพิ่มเติม 

หมวดหมู่:วงศ์ปลาเหล็กใน
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาป่าพรุ
วัตถุมงคล

**วัตถุมงคล** หมายถึง เครื่องรางของขลังที่เชื่อว่าจะนำความสุขความเจริญเป็นต้นมาให้ หรือป้องกันภัยอันตรายต่าง ๆ

วัตถุมงคล เป็นเรื่องของความเชื่อและศรัทธาในสิ่งของที่สร้างขึ้นมีความสัมพันธ์ทางด้านศาสนา ตามสมัยนิยมตั้งแต่โบราณกาลมีหลักฐานเป็นวัตถุมงคลที่สร้างขึ้นมีอายุเก่าแก่เกือบ 2,000 ปี วัตถุมงคลจะมีมากมายในสังคมไทย เช่น พระเครื่อง, พระกริ่ง, พระกริ่งปวเรศ, ปลัดขิก, ผ้ายันต์, ตะกรุด, มีดหมอ, องค์เทพที่เป็นทางศาสนาอื่น ๆ เช่น พระพรหม, พระตรีมูรติ, พระราหู

## ประวัติ
สำหรับ **เครื่องราง** เป็นสิ่งที่มีมาตั้งสมัยโบราณกาลนับพันปีมาแล้ว และประวัติเครื่องรางของขลังไม่ได้มีเฉพาะแต่ในเมืองไทยเท่านั้น ชนชาติอื่น ๆ ก็มีเครื่องรางใช้กันมานานแล้ว โดยเชื่อกันว่าของสิ่งนี้จะสามารถปกป้องคุ้มครองภัยอันตรายต่าง ๆ ให้ได้ รวมทั้งในเรื่องของโชคลาภ ความโชคดีทั้งหลายทั้งปวง

วัตถุมงคลและเครื่องรางของขลัง จึงนับเป็นเป็นศาสตร์อย่างหนึ่งที่มีอยู่คู่กับมนุษย์ตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์ จนถึงทุกวันนี้ วัตถุมงคล-เครื่องรางของขลัง ในยุคสมัยที่เทคโนโลยีเจริญก้าวหน้ายังเป็นที่นิยมและมีความเชื่อถือ

สำหรับความเชื่อในเรื่อง เครื่องราง ของคนไทย มีมาแต่ครั้งโบราณ ดังจะเห็นได้ในวรรณกรรมที่มีการกล่าวถึงอยู่เสมอ ๆ โดยเฉพาะ เครื่องราง ที่นักรบใช้ติดตัวในยามออกศึกสงคราม เพื่อเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจให้ห้าวหาญไม่เกรงคลัวข้าศึก โดยเชื่อกันว่า เครื่องราง ที่สร้างขึ้นด้วยวิชาไสยศาสตร์ชั้นสูง โดยพระเกจิอาจารย์ผู้มีวิชาอาคมอันเข้มขลัง จะสามารถช่วยคุ้มครองป้องกันภัยรอบตัวได้เป็นอย่างดี

การบูชาวัตถุมงคลควรเช่ามาบูชาด้วยเงินของตนเองจะขลังกว่ามีผู้ให้มา เพราะถ้ารับจากผู้อื่นมา ถือว่าบูชาแทนเขา บุญและความขลังจะน้อยกว่าเช่ามาบูชาเอง

## ประเภทวัตถุมงคลตามคติของศาสนาพุทธ (เเบบไทย)
**วัตถุมงคล** ในศาสนาพุทธแบบไทย ที่มีคติผสมผสานระหว่างศาสนาพื้นบ้านเเละพราหมณ์ เรียกกันโดยทั่วไปว่า พระเครื่องราง หรือ พระเครื่อง คือรูปสมมุติของพระพุทธเจ้าที่มีขนาดเล็ก สร้างเพื่อเป็นที่ระลึกถึงพระพุทธเจ้า และเพื่อสืบทอดพระศาสนา พระเครื่องอาจจะรวมถึงรูปสมมติของพระโพธิสัตว์, พระอริยสงฆ์และเทพเจ้าที่มีขนาดเล็กด้วย
วัตถุมงคล ทางพุทธศาสนานั้นประกอบด้วย 2 ประเภท
# วัตถุมงคล ภายนอก เช่น วัตถุที่สร้างมาจากดิน โลหะ ฯลฯ
# มงคลที่แท้จริงมาจากภายใน ตามพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า คือ มงคลชีวิต เป็นคำแนะนำในการดำเนินชีวิตเพื่อความสุข และความเจริญก้าวหน้าของชีวิต ที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้ 38 ข้อ ในมหามงคลสูตรหรือเรียกว่า มงคล 38 ประการ

## ประเภทและความเชื่อ
วัตถุมงคลแต่ละประเภท มีความเชื่อ และ สรรพคุณแตกต่างกันไป
***พระเครื่อง** เชื่อว่า สามารถช่วยเสริมดวงชะตา ช่วยให้ประสบความสำเร็จในชีวิต ปกป้องคุ้มครองจากสิ่งชั่วร้าย รักษาโรคภัยไข้เจ็บ และช่วยให้ร่ำรวย
***ตะกรุด** เชื่อว่า สามารถช่วยป้องกันภัยอันตรายต่าง ๆ ปกป้องคุ้มครองจากสิ่งชั่วร้าย และ ช่วยให้จิตใจสงบสุข
***ผ้ายันต์** เชื่อว่าสามารถช่วยป้องกันภัยอันตรายต่าง ๆ ปกป้องคุ้มครองจากสิ่งชั่วร้าย และ ช่วยให้จิตใจสงบสุข
***กำไล** เชื่อว่าสามารถช่วยเสริมดวงชะตา ช่วยให้ประสบความสำเร็จในชีวิต ปกป้องคุ้มครองจากสิ่งชั่วร้าย และช่วยให้ร่ำรวย
***แหวน** เชื่อว่าสามารถช่วยเสริมดวงชะตา ช่วยให้ประสบความสำเร็จในชีวิต ปกป้องคุ้มครองจากสิ่งชั่วร้าย และช่วยให้ร่ำรวย

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* วัตถุมงคลในศาสนาพุทธ
อำเภอพรหมคีรี

**พรหมคีรี** เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครศรีธรรมราช

## ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอพรหมคีรีตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับอำเภอนบพิตำและอำเภอท่าศาลา 
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับอำเภอท่าศาลาและอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช  
* **ทิศใต้** ติดต่อกับอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชและอำเภอลานสกา
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับอำเภอพิปูน

## ประวัติ
เดิมอำเภอพรหมคีรีอยู่ในการปกครองของอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2517 กระทรวงมหาดไทยประกาศให้ตำบลพรหมโลก ตำบลบ้านเกาะ ตำบลอินคีรี และตำบลทอนหงส์ตั้งเป็น **กิ่งอำเภอพรหมคีรี** และยกฐานะให้เป็น **อำเภอพรหมคีรี** เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2524

## การแบ่งเขตการปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอพรหมคีรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 39 หมู่บ้าน ได้แก่

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอพรหมคีรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
* **[[เทศบาลตำบลทอนหงส์]]** ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลทอนหงส์
* **[[เทศบาลตำบลพรหมโลก]]** ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลพรหมโลกและบางส่วนของตำบลบ้านเกาะ
* **[[เทศบาลตำบลพรหมคีรี]]** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพรหมโลก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพรหมโลก)
* **[[องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเกาะ (อำเภอพรหมคีรี)|องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเกาะ]]** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเกาะ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพรหมโลก)
* **องค์การบริหารส่วนตำบลอินคีรี** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอินคีรีทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลทอนหงส์** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทอนหงส์ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลทอนหงส์)
* **องค์การบริหารส่วนตำบลนาเรียง** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเรียงทั้งตำบล

## สถานศึกษา
# โรงเรียนพรหมคีรีพิทยาคม 
# โรงเรียนบ้านเกาะวิทยา
# วิทยาลัยการอาชีพพรหมคีรี (ปวช./ปวส.)
# วิทยาลัยช่างศิลป์นครศรีธรรมราช

## โรงพยาบาล
*โรงพยาบาลพรหมคีรี

## สถานที่สำคัญ
* พระตำหนักเมืองนคร
* วัดเขาขุนพนม เช่น ถ้ำตากฟ้า , อนุสาวรียสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
* วัดเขาปูน

## แหล่งท่องเที่ยว
*น้ำตกพรหมโลก
*น้ำตกอ้ายเขียว
*น้ำตกวังลุง (น้ำตกสองรัก)

## เทศกาลประจำอำเภอ
* งานวันชาวสวน เป็นงานที่จัดโดยอำเภอพรหมคีรี ร่วมกับส่วนราชการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ ชมรมไม้ผล ชมรมกำนันผู้ใหญ่บ้าน ภาคเอกชน และประชาชนชาวพรหมคีรี จัดงาน “วันชาวสวน” ขึ้นเพื่ออนุรักษ์ประเพณีการจัดงานวันชาวสวนพรหมคีรี สร้างเสริมสนับสนุนการประกอบอาชีพทางการเกษตรของประชาชนอำเภอพรหมคีรีที่ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำการเกษตร เพื่อให้เกษตรกรได้พัฒนาผลผลิตให้มีคุณภาพเพิ่มมูลค่าผลผลิตสร้างรายได้สร้างอาชีพที่มั่นคงยั่งยืนให้กับเกษตรกรตลอดจนอนุรักษ์วัฒนธรรมท้องถิ่น เผยแพร่ผลผลิตทางด้านการเกษตรของอำเภอพรหมคีรีให้เป็นที่ยอมรับและรู้จักอย่างแพร่หลายมากยิ่งขึ้น

พรหมคีรี
รายชื่อสถานีรถไฟ ย่านชานเมือง

รายชื่อสถานีรถไฟ ที่หยุดรถ และป้ายหยุดรถ ย่านชานเมือง เป็นกลุ่มสถานีในเขตใกล้กรุงเทพและปริมณฑล ซึ่งมีการเดินรถอย่างหนาแน่นในรัศมี 150 กิโลเมตร ประกอบด้วยส่วนทับซ้อนจากเส้นทางสายต่างๆ โดยจะมีรถชานเมืองหยุดรับ-ส่งทุกสถานี

## รายชื่อสถานีรถไฟย่านชานเมือง

### กรุงเทพ (หัวลำโพง)-ชุมทางบ้านภาชี (กท.-ภช.)

### เส้นทางรถไฟย่านชานเมืองในเส้นทางสายเหนือ ชุมทางบ้านภาชี - ลพบุรี (ภช.-ลบ.)

### ชุมทางบ้านภาชี-ชุมทางแก่งคอย (ภช.-กค.)

## เชิงอรรถ
### หมายเหตุ

* ที่หยุดรถ หมายถึง สถานีรถไฟที่ไม่มีอาคารสถานีและนายสถานีประจำ แต่อาจมีที่พักผู้โดยสารและที่ขายตั๋วแบบไม่ใช้คอมพิวเตอร์ ซึ่งอาจถูกยุบเลิกหรือตั้งใหม่ได้ ที่หยุดรถบางที่อาจไม่มีรถหยุดเลยแม้แต่รถธรรมดา สำหรับสถานีทุกแห่ง รถธรรมดาจะหยุดทุกสถานี'''
* รถเร็ว จะหยุดเป็นบางสถานี รถด่วนและด่วนพิเศษ จะหยุดห่างขึ้นตามศักดิ์ของขบวน
* ↑ รายชื่อสถานีรถไฟและที่หยุดรถ สายตะวันออกเฉียงเหนือ
* ↑ กระโดดขึ้นไป:2.0 2.1 รถไฟความเร็วสูงไทย - จีน ช่วงที่ 1 (กลางดง - ปางอโศก) คืบหน้า 28% คาดว่าแล้วเสร็จตุลาคมนี้ - จส.100

### อ้างอิง

* ฝ่ายการเดินรถ การรถไฟแห่งประเทศไทย. บัญชีรายชื่อสถานี/ที่หยุดรถ/ป้ายหยุดรถ/ระยะทาง/ชั้นสถานี/สังกัด. ม.ป.ท. (ไม่ปรากฏสถานที่พิมพ์), 2553 
* ประกาศยกเลิกที่หยุดรถแกรนด์ คาแนล ป้ายหยุดรถหลักหก และที่หยุดรถคลองรังสิต เป็นการถาวร ตั้งแต่วันที่ 15 กันยายน 2563 เป็นต้นไป

หมวดหมู่:สถานีรถไฟ สายเหนือ
หมวดหมู่:สถานีรถไฟ สายตะวันออกเฉียงเหนือ
วรลักษณ์ พับบรรจง

**รองศาสตราจารย์ วรลักษณ์ พับบรรจง** เป็นอาจารย์ประจำภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันออก  คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร และผู้สอนภาษาบาลีและสันสกฤตในภาษาไทย

## ประวัติการศึกษา
* อ.บ.(ภาษาไทย) คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
* อ.ม.(บาลีและสันสกฤต)  คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

## ผลงาน
* สํสฺกฤตวฺยากรณมฺ (พ.ศ. 2530) ตำราไวยากรณ์สันสกฤตสำหรับผู้เริ่มเรียน  

หมวดหมู่:รองศาสตราจารย์
หมวดหมู่: นักวิชาการชาวไทย
หมวดหมู่: อาจารย์คณะอักษรศาสตร์ - ศิลปศาสตร์ - มนุษยศาสตร์
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สาธารณรัฐโปรตุเกส

**สาธารณรัฐโปรตุเกส** () สามารถหมายถึง
* สาธารณรัฐโปรตุเกสที่หนึ่ง (1910–1926)
* สาธารณรัฐโปรตุเกสที่สอง (1933–1974)
* สาธารณรัฐโปรตุเกสที่สาม (1974–ปัจจุบัน)
องค์การ

ในทางเศรษฐศาสตร์ **องค์การ** หรือ **องค์กร** () หมายถึง บุคคลกลุ่มหนึ่งที่มารวมตัวกัน โดยมีวัตถุประสงค์หรือเป้าหมายอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างร่วมกัน และดำเนินกิจกรรมบางอย่างร่วมกันอย่างมีขั้นตอนเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์นั้น โดยมีทั้ง **องค์การที่แสวงผลกำไร** คือองค์การที่ดำเนินกิจกรรมเพื่อการแข่งขันทางเศรษฐกิจ เช่น บริษัท ห้างหุ้นส่วน ห้างสรรพสินค้า ร้านค้าต่าง ๆ และ **องค์การที่ไม่แสวงผลกำไร** คือองค์การที่ดำเนินกิจกรรมเพื่อสาธารณประโยชน์เป็นหลัก เช่น สมาคม สถาบัน มูลนิธิ เป็นต้น 

องค์การ หมายถึงการนำเอาส่วนต่าง ๆ ที่มีความเกี่ยวข้องกันมารวมกันอย่างมีระเบียบ หรือเป็นการรวมกลุ่มกันอย่างมีเหตุผลของบุคคลกลุ่มหนึ่ง เพื่อเป็นศูนย์อำนวยการให้การดำเนินงานลุล่วงไปตามเป้าหมายที่กำหนดไว้ โดยมีการใช้อำนาจการบริหารที่ชัดเจนมีการแบ่งงานและหน้าที่ มีลำดับขั้นของการบังคับบัญชาและความรับผิดชอบ

โดยเริ่มแรกนั้น คำว่า "องค์การ" เดิมเป็นศัพท์บัญญัติมาจากคำภาษาอังกฤษ organization ในขณะที่ คำว่า "องค์กร" เป็นศัพท์บัญญัติมาจากคำว่า organ โดยที่องค์กรหมายถึงหน่วยย่อยขององค์การ แต่ในปัจจุบันใช้ในความหมายเดียวกัน ดังที่กล่าวไว้แล้วข้างต้น

## อ้างอิง

* มนุษยสัมพันธ์ในการทำงาน โดย อนันท์ งามสะอาด
พรรดึก

**พรรดึก** (อ่านว่า พัน-ระ-ดึก) คือชื่อที่ใช้เรียกโรคทางแผนโบราณชนิดหนึ่งที่เกิดจากการที่มีอาหารคั่งค้างอยู่ภายในท้อง ทำให้เกิด อาการท้องผูกอย่างแรง ผู้ป่วยจะมีอุจจาระที่แข็งมาก และมีลักษณะเป็นเม็ดๆ คล้ายกันกับมูลแพะ

หมวดหมู่:โรคทางแผนโบราณ
ประดง

**ประดง** เป็นชื่อโรคชนิดหนึ่งทางแผนโบราณ ผู้ที่ป่วยเป็นโรคนี้มักมีอาการไข้ และมีเม็ดผื่นคันขึ้นตามผิวหนัง เป็นต้น ซึ่งมักเรียกว่าเกิดอาการไข้ประดงขึ้น โดยทั่วไปเมื่อมีไข้ประดงเกิดขึ้น ก็มักจะมีอาการตัวร้อนจัด ปวดศีรษะ ปวดเมื่อยไปตามเนื้อตัว มีอาการสะท้านร้อน สะท้านหนาว ปากแห้ง ลิ้นแห้ง กระหายน้ำ หอบและอาจมีอาการสะอึกร่วมด้วย โรคประดงนั้นยังแบ่งออกไปเป็นอีกหลายชนิดเช่น ประดงมด, ประดงช้าง, ประดงแกลบ, ประดงไฟ เป็นต้น

หมวดหมู่:โรคทางแผนโบราณ
สถานีอยุธยา

**สถานีรถไฟอยุธยา** เป็นสถานีรถไฟประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ที่อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในเส้นทางสายเหนือ ,สายตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนต่อขยายในอนาคตของรถไฟฟ้าชานเมือง สายธานีรัถยา ,HSR สายอีสาน และ HSR สายเหนือ

ตัวอาคารสถานีรถไฟเดิมสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นอาคารไม้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2464 จึงเปลี่ยนเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังจากเปลี่ยนชื่อจาก "สถานีกรุงเก่า" เป็น "สถานีอยุธยา" ตามพระบรมราชวินิจฉัยในพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2460

สถานีรถไฟอยุธยาตั้งอยู่นอกเกาะเมืองฝั่งตะวันออก ริมแม่น้ำป่าสัก เป็นสถานีระดับที่ 1 ขบวนรถไฟทุกขบวน จะจอดรับส่งที่สถานีนี้

## ตารางเวลาการเดินรถ
;เที่ยวขึ้น

;เที่ยวล่อง

## แกลลอรี่

ไฟล์:ATTUHAYA STATION THAILAND JAN 2012 (6984724707).jpg|รถจักรดีเซลไฟฟ้าฮิตาชิ หมายเลข 4522 ผ่านสถานีรถไฟอยุธยา เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2555
ไฟล์:Ayutthaya - Tuk tuk and train station.JPG|บริเวณด้านหน้าสถานีอยุธยา เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2558
ไฟล์:Ayutthaya railway station 1.jpg|รถจักรดีเซลไฟฟ้าอัสตรอม หมายเลข 4116 จอดที่สถานีอยุธยา เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557
ไฟล์:Ayutthaya railway station 202301-1.jpg|ป้ายสถานีด้านทิศใต้
ไฟล์:Ayutthaya railway station 202301-2.jpg|ที่พักผู้โดยสาร
ไฟล์:Ayutthaya railway station 202301-3.jpg|อาคารสถานี
ไฟล์:Ayutthaya railway station 202301-4.jpg|อาคารสถานี
ไฟล์:Ayutthaya railway station 202301-5.jpg|ป้ายสถานีด้านทิศเหนือ
ไฟล์:Ordinary train no.209 at Ayutthaya Station.jpg|ขบวนรถธรรมดาที่ 209 กรุงเทพ - บ้านตาคลี ที่สถานีรถไฟอยุธยา
ไฟล์:แปซิฟิค 287 1.jpg|รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 287 จอดที่สถานีอยุธยา ช่วงก่อนปี พ.ศ. 2500
ไฟล์:แปซิฟิค 287 2.jpg|รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 287 จอดที่สถานีอยุธยา ช่วงก่อนปี พ.ศ. 2500


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ฟอรั่ม "สถานีอยุธยากับความเปลี่ยนแปลง" จากเว็บไซต์ "รถไฟไทยดอตคอม"

อยุธยา
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอพระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในสยามที่เปิดทำการในปี พ.ศ. 2439
อุดมเดช ป.เปาอินทร์

**อุดมเดช ป.เปาอินทร์** สถิติการชก 20 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 14) แพ้ 1
## เกียรติประวัติ
* แชมป์ประเทศไทยรุ่นมินิฟลายเวท (2542)
** ชิง, 15 มีนาคม 2542 ชนะคะแนน ปราบปราม ป.ปรีชา
## อ้างอิง
* สถิติการชก 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นมินิมัมเวท
มานะศักดิ์ ยุทธกิจ

**มานะศักดิ์ ยุทธกิจ** สถิติการชก 18 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 7)แพ้  1 
## เกียรติประวัติ
* แชมป์ประเทศไทยรุ่นมินิฟลายเวท (2544 - 2545)
** ชิง, 7 พฤศจิกายน 2544 ชนะน็อค แกรนิต ป.ประสบผลยก 4 
** ป้องกันครั้งที่ 1, 12 ธันวาคม 2544 ชนะน็อค ยอดเก่ง สิงห์วังชา ยก 4 
** ป้องกันครั้งที่ 2, 13 กุมภาพันธ์ 2545 ชนะน็อค เพชรพเยาว์ เกียรติไพลิน ยก 6 
## อ้างอิง
*  สถิติการชก boxrec.com
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นมินิมัมเวท
ฟ้าคะนอง สิงห์ดงไทย

**ฟ้าคะนอง สิงห์ดงไทย** มีสถิติการชก (ถึงปี 2549) 8 ครั้ง ชนะ 3 (น็อค 2) แพ้ 5
## เกียรติประวัติ
* แชมป์ประเทศไทยรุ่นมินิฟลายเวท (2546)
** ชิง, 19 กันยายน 2546 ชนะคะแนน วีระศักดิ์ ชูวัฒนะ
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวท 12 มิถุนายน 2549 แพ้น็อค มูเน็ตซึกุ คาโยะ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่น
## อ้างอิง
* สถิติการชก boxrec.com 
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นมินิมัมเวท
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นไลท์ฟลายเวท
ปลาตาเหลือก

**ปลาตาเหลือก** หรือ **ปลาตาเหลือกสั้น** (ชื่อวิทยาศาสตร์: *Megalops cyprinoides*; ) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่งที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืดหรือน้ำกร่อยได้ อยู่ในวงศ์ปลาตาเหลือก (Megalopidae) มีรูปร่างป้อม ปากกว้าง ที่ใต้คางระหว่างกระดูกกรามล่างมีแผ่นกระดูกแข็ง 1 ชิ้น  และมีก้านครีบหลังอันสุดท้ายยื่นยาวเป็นเส้น เกล็ดเป็นสีเงินแวววาวตลอดทั้งลำตัว ตามีขนาดโต จึงเป็นที่มาของชื่อ  ขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 1.5 เมตร น้ำหนักเต็มที่ประมาณ 15 กิโลกรัม

อาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิก แถบทะเลแดง ชายฝั่งทวีปแอฟริกาและเอเชีย และยังสามารถปรับตัวให้อยู่น้ำจืดหรือน้ำกร่อยได้ด้วย โดยบางครั้งพบว่ายเข้ามาในลำคลองที่ติดกับทะเลหรือนากุ้ง นาเกลือของชาวบ้าน ปลาจะผสมพันธุ์ วางไข่ และลูกปลาวัยอ่อนจะเติบโตที่บริเวณปากแม่น้ำหรือป่าชายเลน 

เป็นปลากินเนื้อ อาหารได้แก่ ลูกปลา ลูกกุ้งขนาดเล็ก นิยมตกเป็นเกมกีฬา และเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

มีชื่อเรียกแตกต่างไปอีกเช่น "ข้าวเหนียวบูด" ภาษาใต้เรียก "เดือน" และภาษายาวีเรียก "บุหลัน" ซึ่งหมายถึง "ดวงจันทร์" เป็นต้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* รูปและข้อมูลปลาตาเหลือก

ตาเหลือก
ตาเหลือก
ตาเหลือก
ตาเหลือก
ตาเหลือก
ตาเหลือก
สถานีรถไฟกันตัง

**สถานีรถไฟกันตัง** เป็นสถานีปลายทางของทางรถไฟสายชุมทางทุ่งสง–กันตัง ตั้งอยู่ที่ถนนหน้าค่าย ตำบลกันตัง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 850.08 กิโลเมตร โดยกันตังเป็นสถานีรถไฟชั้น 3 ใช้สัญญาณแบบหลักเขตสถานี ตัวย่อของสถานีคือ กต.

## ประวัติ
สถานีรถไฟกันตัง เปิดใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2456 ในอดีตใช้เป็นที่รับส่งสินค้ากับต่างประเทศ ทั้งสิงคโปร์ มาเลเซีย และอินโดนีเซีย มีรางรถไฟต่อไปเป็นระยะทางประมาณ 500 เมตรจนถึงท่าเทียบเรือกันตัง

ตัวสถานีรถไฟกันตัง เป็นอาคารไม้ชั้นเดียวทรงปั้นหยา ทาสีเหลืองมัสตาร์ดสลับน้ำตาล ตัวอาคารแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนตัวอาคารและชานชาลา ด้านหน้าของอาคารมีมุขยื่น มีการตกแต่งประดับมุมเสาด้วยลวดลายไม้ฉลุคงเอกลักษณ์เดิมตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 6 ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากรแล้ว ส่วนตัวอาคารที่ทำเป็นห้องมีผนังไม้ตีตามตั้งโชว์แนวเคร่า พร้อมช่องลมระแนงไม้ตีทแยง บานประตูหน้าต่างไม้แบบเก่า ส่วนที่เป็นโถงมีรั้วลูกกรงไม้พร้อมบานประตูขนาดเล็กกั้นพื้นที่ให้เป็นสัดส่วน ส่วนด้านหลังอาคารเป็นชานชาลามีหลังคาจั่วคลุมแยกต่างหากโดยเสารับหลังคาชานชาลานี้มีค้ำยันไม้ฉลุตกแต่งให้กลมกลืนกับตัวอาคาร

ภายในสถานียังมีของใช้ในอดีตคงเหลืออยู่ โดยภาพรวมแล้ว สถานียังคงรักษาเอกลักษณ์เดิมตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 6 ไว้ได้เป็นอย่างดี เป็นผลทำให้ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของจังหวัดตรัง โดยกรมศิลปากร ตั้งแต่ พ.ศ. 2539


ไฟล์:Kantang railway 20061231 PB230140.JPG|สุดทางรถไฟฝั่งอันดามัน
ไฟล์:Kantang railway 20061231 PB230150.JPG|ตัวอาคารสถานีก่อนการปรับปรุง
ไฟล์:Kantang, Kantang District, Trang 92110, Thailand - panoramio (1).jpg|ชานชาลา สิงหาคม พ.ศ. 2558


## ตารางเวลาการเดินรถ
* ขบวนรถเร็วที่ 167/168 กรุงเทพอภิวัฒน์ – กันตัง – กรุงเทพอภิวัฒน์

## ดูเพิ่ม
* ทางรถไฟสายชุมทางทุ่งสง–กันตัง

## อ้างอิง

* 
* 
* 
* 
* 

กันตัง
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดตรัง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอกันตัง
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดตรัง
ปลาย่าดุก

**ปลาย่าดุก** () ปลาน้ำเค็มชนิดหนึ่ง ที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดได้ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Batrachomoeus trispinosus*  อยู่ในวงศ์ปลาคางคก (Batrachoididae) มีรูปร่างหัวโต ปากกว้าง มีติ่งเนื้อสั้น ๆ อยู่รอบมุมปาก ตาโต ครีบอกเป็นวงกลมและแผ่กางได้ ครีบหลังและครีบท้องยาวไปจรดหาง ครีบหางเป็นวงกลม ลำตัวอ่อนนุ่ม ไม่มีเกล็ด พื้นสีลำตัวสีน้ำตาลมีแถบดำเป็นลายเลอะพาดตลอดทั้งตัว ขนาดโตได้เต็มที่ราว 30 เซนติเมตร

พบอาศัยอยู่ตามชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก และยังพบในปากแม่น้ำ หรือในเขตน้ำกร่อยในภาคตะวันออก และภาคใต้ของประเทศไทย ในต่างประเทศพบตั้งแต่อินโด-แปซิฟิก, ปาปัวนิวกินี จนถึงออสเตรเลีย มีพฤติกรรมมักกบดานอยู่นิ่ง ๆ ตามพื้นน้ำเพื่อดักรอเหยื่อ โดยสีของลำตัวกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม สามารถกินปลาที่ใหญ่กว่าตัวได้  โดยปรกติปลาในวงศ์นี้จะมีพิษอยู่ที่เงี่ยงครีบหลังและครีบอก แต่ปลาย่าดุกทุกครีบเป็นครีบอ่อน ไม่มีพิษใดๆ เมื่อถูกจับพ้นน้ำจะส่งเสียงร้องว่า *"อุบ อุบ"*

เป็นปลาที่เมื่อกินเบ็ดแล้ว กินลึกลงถึงในคอ ในบางพื้นที่มีการบริโภค โดยเนื้อนุ่ม มีรสชาติอร่อย และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยต้องทำการปรับสภาพน้ำให้อยู่ในน้ำจืดให้ได้เสียก่อน 

มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น   "ปลาอุบ" หรือ "ปลาสิงโต" ในแวดวงปลาสวยงาม

## ดูเพิ่ม
*ปลาคางคก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Three-spined toadfish รูปและข้อมูลปลาย่าดุก 

วงศ์ปลาคางคก
ย่าดุก
ย่าดุก
ย่าดุก
ย่าดุก
ย่าดุก
หมวดหมู่:ปลามีพิษ
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศออสเตรเลีย
วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003

**วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003** (Windows Server 2003) เป็นระบบปฏิบัติการเซิร์ฟเวอร์จากไมโครซอฟท์ เป็นรุ่นที่ถัดจากวินโดวส์ 2000 เซิร์ฟเวอร์  วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 ได้ออกวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2547 ซึ่งนับเป็นหนึ่งผลิตภัณฑ์ของ Windows Server System

## ภาพรวม
วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์เป็นระบบปฏิบัติการแรกที่ออกมาหลังจากไมโครซอฟท์ประกาศแนวทาง Trustworthy Computing จึงเป็นผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเรื่องความปลอดภัย โดยเน้นความปลอดภัยเป็นหลัก  เช่นหลังจากการตั้งแต่ติดตั้งเสร็จนั้น ไม่มีส่วนประกอบเซิร์ฟเวอร์ที่เปิดการใช้งานเพื่อลดช่องทางโจมตีตั้งแต่แรกเริ่ม และได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากใน IIS 6.0 โดยเกือบเขียนขึ้นมาใหม่หมด เพื่อเพิ่มความปลอดภัยประสิทธิภาพการทำงาน

ในปีพ.ศ. 2548 ไมโครซอฟท์ได้ประกาศ วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ "ลองฮอร์น" ซึ่งจะเป็นรุ่นต่อจากวินโดวส์ เซิร์ฟเวอร์ 2003 โดยมีกำหนดการที่จะออกครึ่งปีแรกใน พ.ศ. 2550

วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ได้แบ่งเป็นรุ่นดังนี้:
* Windows Small Business Server 2003 
* Windows Server 2003 Web Edition 
* Windows Server 2003 Standard Edition 
* Windows Server 2003 Enterprise Edition 
* Windows Server 2003 Datacenter Edition 
* Windows Compute Cluster Server 2003

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์ในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:ไมโครซอฟท์ วินโดวส์
เรียล

**เรียล** หรีอ **ริอัล** สามารถหมายถึง

; สกุลเงิน 
* เรียลกัมพูชา สกุลเงินของประเทศกัมพูชา
* เรียลบราซิล สกุลเงินของประเทศบราซิล
* เรียลอิหร่าน สกุลเงินของประเทศอิหร่าน
* เรียลโอมาน สกุลเงินของประเทศโอมาน
* ริอัลซาอุดิอาระเบีย สกุลเงินของประเทศซาอุดิอาระเบีย
* ริอัลกาตาร์ สกุลเงินของประเทศกาตาร์
* ริอัลเยเมน สกุลเงินของประเทศเยเมน

;  อื่น ๆ 
* เรียล (การ์ตูนญี่ปุ่น) การ์ตูนญี่ปุ่นเกี่ยวกับบาสเกตบอล
จังหวัดนาระ

**จังหวัดนาระ** () เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่ในภาคคันไซ มีเมืองหลวงในชื่อเดียวกันคือนครนาระ ซึ่งในอดีตเป็นเมืองหลวงเก่าของประเทศญี่ปุ่นเมื่อ 1,300 ปีก่อน ในนครนาระมีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์มากมายอาทิ เช่น พระพุทธรูปไดบุตสึซึ่งเป็นพระพุทธหล่อองค์ใหญ่ที่สุดในโลก ถูกสร้างเมื่อ 1,200 ปีก่อน และยังมีวัดโฮรีว สิ่งก่อสร้างซึ่งทำด้วยไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก  และยังได้รับการบันทึกให้เป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ ค.ศ. 1993 สร้างขึ้นโดยเจ้าชายโชโตกุ

## ภูมิประเทศ
จังหวัดนาระตั้งอยู่ในภูมิภาคคันไซหรือคิงกิ ทิศเหนือติดกับจังหวัดเกียวโต ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดโอซากะ ทิศใต้ติดกับจังหวัดวากายามะ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดมิเอะ จังหวัดนาระมีความยาวจากเหนือถึงใต้ 103.6 กิโลเมตร ความกว้างจากตะวันออกถึงตะวันตก 78.5 กิโลเมตร

ลักษณะภูมิประเทศของจังหวัดนาระเป็นที่ราบสลับหุบเขา  มีเพียงที่สามารถใช้ทำประโยชน์ได้เพียง 851 ตารางกิโลเมตรหรือร้อยละ 23 นับว่าน้อยที่สุดในเขตการปกครองของญี่ปุ่น

## เขตการปกครอง
จังหวัดนาระประกอบด้วย 12 นคร, 7 อำเภอ, 15 เมือง และ 12 หมู่บ้าน ได้แก่
### นคร
* โกโจ ()
* โกเซะ ()
* คัตสึรางิ ()
* คาชิบะ ()
* คาชิฮาระ ()
* ซากูราอิ ()
* เท็นริ ()
* นาระ () (เมืองหลวง)
* ยามาโตโกริยามะ ()
* ยามาโตตากาดะ ()
* อิโกมะ ()
* อูดะ ()

### อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
* อำเภอคิตะกัตสึรางิ ()
** เมืองคัมมากิ ()
** เมืองคาวาอิ ()
** เมืองโคเรียว ()
** เมืองโอจิ ()
* อำเภอชิกิ ()
** เมืองคาวานิชิ ()
** เมืองทาวาราโมโตะ ()
** เมืองมิยาเกะ ()
* อำเภอทากาอิจิ ()
** เมืองทากาโตริ ()
** หมู่บ้านอาซูกะ ()
* อำเภอยามาเบะ ()
** หมู่บ้านยามาโซเอะ ()
* อำเภอโยชิโนะ ()
** เมืองชิโมอิจิ ()
** เมืองโยชิโนะ ()
** เมืองโอโยโดะ ()
** หมู่บ้านคามิกิตายามะ ()
** หมู่บ้านคาวากามิ ()
** หมู่บ้านคูโรตากิ ()
** หมู่บ้านชิโมะกิตายามะ ()
** หมู่บ้านทตสึกาวะ ()
** หมู่บ้านเท็งกาวะ ()
** หมู่บ้านโนเซงาวะ ()
** หมู่บ้านฮิงาชิโยชิโนะ ()
* อำเภออิโกมะ ()
** เมืองซังโง ()
** เมืองอันโดะ ()
** เมืองอิการูงะ ()
** เมืองเฮงูริ ()
* อำเภออูดะ ()
** หมู่บ้านโซนิ ()
** หมู่บ้านมิตสึเอะ ()

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการของจังหวัดนาระ
* Nara Prefecture All Rights Reserved
* okuyamato.pref.nara 
* Buddhist Monuments in the Horyu-ji Area (UNESCO)
* Historic Monuments of Ancient Nara (UNESCO)
* Sacred Sites and Pilgrimage Routes in the Kii Mountain Range (UNESCO)
* Map of Nara City
* Photos of Nara's temples & shrines
* Nara Tourist Information Center
* Commemorative Events of the 1300th Anniversary of Nara Heijo-kyo Capital
* Comprehensive Database of Archaeological Site Reports in Japan, Nara National Research Institute for Cultural Properties


นาระ
การแปรอักษร

[thumb|250px|ภาพการแปรอักษรในปี พ.ศ. 2496 โดย[โรงเรียนอัสสัมชัญเป็นอักษรย่อของโรงเรียน]]
[thumb|250px|การแปรอักษรในพิธีเปิด[งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 63]]

**การแปรอักษร** เป็นลำดับการปฏิบัติมีการวางแผนและประสานงานที่ผู้ชมแสดง โดยมีสมาชิกยกป้ายซึ่งเมื่อรวมกันแล้วสร้างเป็นภาพที่รับรู้ได้ ภาพที่สร้างนั้นมีได้หลากหลายและด้วยการวางแผนอย่างระวัง ป้ายเดียวกันสามารถสร้างภาพต่าง ๆ กันได้โดยเปลี่ยนวิธีการยกป้ายอย่างเป็นระบบ แม้ปัจจุบันมีการแสดงการแปรอักษรในหลายงานยตั้งแต่กีฬาไปจนการชุมนุมทางการเมือง การแปรอักษรมักสัมพันธ์ใกล้ชิดกับอเมริกันฟุตบอล โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟุตบอลวิทยาลัย ตลอดจนฟุตบอล ทว่า เทศกาลอารีรังของเกาหลีเหนือเป็นครั้งแรกที่ขยายการแปรอักษรเป็นรูปแบบศิลปะ โดยใช้ป้ายสมุดพลิกเพื่อสร้างลำดับแอนิเมชันมหึมานานนับชั่วโมง

การแปรอักษรในประเทศไทยมีขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2485 โดยเฉิด สุดาราแห่งโรงเรียนอัสสัมชัญ เป็น “บิดาแห่งการแปรอักษร” โดยได้ความคิดมาจากศิลปะ Mosaic โดยการแปรอักษรครั้งแรกนั้น ม.เฉิดได้ให้นักเรียนแต่งชุดและหมวกสีขาวมานั่งเรียงเป็นพื้นแล้วเว้นช่องว่างเอาไว้เป็นคำว่า อ ส ช แล้วให้ยุวชนทหารใส่ชุดสีกากีแกมเชียวมานั่งให้เต็มทำให้เกิดเป็นคำว่า อ ส ช อย่างชัดเจนและมีการพัฒนาเรื่อยมาในการแข่งขันฟุตบอลประเพณีจตุรมิตรสามัคคี ตลอดจนงานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์ ระยะแรกเป็นการแปรอักษรโดยใช้ผ้าสี มีการพัฒนาการแปรอักษรเป็นภาพเคลื่อนไหว โดยใช้ร่ม หรือการปรบมือซึ่งโรงเรียนอัสสัมชัญ เป็นผู้ริเริ่มรูปแบบนี้ขึ้น ประกอบการร้องเพลงเชียร์หรือการนับ

ส่วนการแปรอักษรเป็นภาพสี ในระยะแรกเป็นสมุดสีเย็บติดบนแผ่นไม้อัด ไม้อัดหนึ่งแผ่นมีสมุดสี 9 เล่มต่อด้าน เรียกว่า “เพลท 1:9” เวลาแปรอักษรจะใช้เพลทวางบนตักของผู้แปร ปัจจุบันเพลทแปรอักษรมักเป็นสมุดสีเย็บติดบนโครงลวด เพื่อให้มีน้ำหนักเบา เก็บรักษาและเคลื่อนย้ายสะดวก และมีช่องให้ผู้แปรสามารถมองเห็นกิจกรรมในสนามด้วย ความละเอียด 1:16 เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2528 เพลทแปรอักษรในปัจจุบันมักมีความละเอียด 1:16 มีขาตั้ง เพื่อความสะดวกสบายของผู้แปร และได้ภาพที่แปรเป็นระเบียบ พร้อมเพรียงกัน ทั้งนี้เพลทแปรอักษรในปัจจุบันสามารถเป็นได้ตั้งแต่ 1:1 ไปจนถึง 1:576

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* ภาพและประวัติการแปรอักษรครั้งแรกของประเทศไทย

หมวดหมู่:การเชียร์กีฬา