open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
อาหารนาโงยะ

[right|thumb|250x250px| [อูดงตุ๋นมิโสะ]]
**อาหารนาโงยะ** หรือ **นาโงยะเมชิ** () เป็นคำที่ใช้เรียกอาหารอันมีเอกลักษณ์ของเมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งรวมของอร่อย อย่างไรก็ตามไม่ใช่ว่าทุกชนิดจะมีต้นกำเนิดจากเมืองนาโงยะ อาหารบางชนิดที่ไม่ได้มีต้นกำเนิดในเมืองนาโงยะหรือเขตมหานครชูเกียว แต่มีต้นกำเนิดจากภูมิภาคอื่น ๆ ก็ยังได้รับการจัดว่าเป็นอาหารนาโงยะด้วย

## ลักษณะเด่น
[right|thumb|250x250px| [ราเม็งไต้หวัน]]
[right|thumb|250x250px| [โองุระโทสต์]]
อาหารนาโงยะโดดเด่นด้วยอาหารที่สร้างสรรค์เพิ่มเติมให้กับเมนูที่เป็นที่รู้จักในระดับประเทศ และลักษณะเฉพาะ อันได้แก่ เครื่องปรุงรสที่เข้มข้นและเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่เข้มข้น รวมเมนูอาหารระดับ B มักใช้ มิโสะถั่ว และ โชยุทามาริ

เมื่อจำแนกอย่างเป็นระบบสามารถสรุปได้คร่าว ๆ เป็น 5 ประเภท ดังนี้

# อาหารแบบดั้งเดิมที่ทำจากมิโสะ: อูดงตุ๋นมิโสะ, มิโซโอเด็ง ฯลฯ
# อาหารที่ทำจากเนื้อไก่: ราเม็งราดไข่, ปีกไก่ทอด ฯลฯ
# อาหารจำพวกพาสตา: เท็ปปังยากินาโปริตัง, สปาเกตตีอินเดีย ฯลฯ
# อาหารจำพวกบะหมี่แบบเอเชีย: ราเม็งไต้หวัน ฮิยาชิชูกะใส่มายองเนส ฯลฯ
# อาหารตามร้านกาแฟ: โองุระโทสต์, เซ็นจิ ฯลฯ

## รวมภาพ


ไฟล์:AnkakeSpa1.jpg|link=ファイル:AnkakeSpa1.jpg|alt=あんかけスパゲッティ| อังกาเกะสปาเกตตี
ไฟล์:台湾まぜそば.jpg|link=ファイル:台湾まぜそば.jpg|alt=麺屋はなびの台湾まぜそば| มาเซโซบะไต้หวันของร้านเม็นยะฮานาบิ
ไฟล์:Yabaton's_misokatsu_（Nagoya_soul_food）.jpg|link=ファイル:Yabaton's_misokatsu_（Nagoya_soul_food）.jpg|alt=矢場とんの味噌カツ| มิโซกัตสึร้านยาบาตง
ไฟล์:Hitsumabushi1.jpg|link=ファイル:Hitsumabushi1.jpg|alt=あつた蓬莱軒のひつまぶし| ฮิตสึมาบุชิร้านอัตสึตะโฮไรเก็ง
ไฟล์:新京名古屋伏見店のベトコンラーメン(20210206).jpg|link=ファイル:新京名古屋伏見店のベトコンラーメン(20210206).jpg|alt=新京 名古屋伏見店のベトコンラーメン| ราเม็งเวียดกงร้านชิงเกียวนาโงยะฟุชิมิ
ไฟล์:Kishimen_in_Nagoya_station（名古屋駅のきしめん）.JPG|link=ファイル:Kishimen_in_Nagoya_station（名古屋駅のきしめん）.JPG|alt=きしめん| คิชิเม็ง
ไฟล์:Ten-Musu.JPG|link=ファイル:Ten-Musu.JPG|alt=千寿の天むす| เท็มมุสึร้านเซ็นจุ
ไฟล์:Italian_spaghetti,_at_Kissa_Yuki,_in_Nagoya,_Aichi_(2013.10.30)_1.jpg|link=ファイル:Italian_spaghetti,_at_Kissa_Yuki,_in_Nagoya,_Aichi_(2013.10.30)_1.jpg|alt=喫茶ユキのイタリアンスパゲッティ| สปาเกตตีอิตาลีของร้านคิสสะยุกิ


## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารญี่ปุ่น
อูดงแกงกะหรี่นาโงยะ

**อูดงแกงกะหรี่นาโงยะ** () เป็นเมนูอาหารจากเส้น (อูดงแกงกะหรี่) ท้องถิ่นประเภทหนึ่งจาก เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ

## ลักษณะเฉพาะ
กล่าวกันว่าอาหารอูดงแกงกะหรี่มีต้นกำเนิดในปี 1908 ในช่วงปลายยุคเมจิ ที่ร้านมิโจอันในวาเซดะ เขตชินจุกุ โตเกียว เช่นเดียวกับ ข้าวราดแกงกะหรี่ ที่แพร่หลายเป็นอาหารประจำชาติ อูดงแกงกะหรี่ก็ได้กลายเป็นหนึ่งในอาหารประเภทเส้นยอดนิยมที่สามารถรับประทานได้ที่ร้านอูดงและโซบะทั่วประเทศญี่ปุ่น

อย่างไรก็ตาม อูดงแกงกะหรี่ทั่วไปนั้นทำโดยการละลายผงกะหรี่และทำให้ข้นด้วยแป้งมันฝรั่ง โดยใช้ ดาชิที่ใช้สำหรับอูดงทุกประเภท เช่น คัตสึโอบูชิ และโดยมากมีความคล้ายคลึงกับอังกาเกะอูดง รสแกงกะหรี่

ในทางกลับกัน อูดงแกงกะหรี่นาโงยะที่จะอธิบายในบทความนี้มักถูกมองว่าเป็น อาหารนาโงยะ เนื่องจากจะมีลักษณะที่แตกต่างจากของทั่วประเทศตามที่กล่าวมา .

ซุปอูดงแกงกะหรี่นาโงยะมีพื้นฐานมาจากซุปไก่ ที่ใช้ในการทำราเม็ง ฯลฯ ทำจากส่วนผสมที่มีเอกลักษณ์ของเครื่องเทศต่าง ๆ คล้ายกับ แกงกะหรี่อินเดีย และมีความเผ็ดร้อน แกงกะหรี่ทำโดยดึงกลิ่นหอมออกมา แล้วเติมน้ำซุปจากอาหารทะเลแบบญี่ปุ่น การปรุงส่วนผสมและใช้ดาชิที่แตกต่างกันไปช่วยสร้างรสชาติที่หลากหลายแตกต่างกันไปในแต่ละร้าน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารนาโงยะ
หมวดหมู่:อูดง
หมวดหมู่:แกงกะหรี่ญี่ปุ่น
สปาเกตตีอินเดีย

[thumb|230x230px| สปาเกตตีอินเดีย ใน[เขตอัตสึตะ เมืองนาโงยะ]]
**สปาเกตตีอินเดีย** () เป็นอาหารนาโงยะชนิดหนึ่ง เป็นสปาเกตตีราดแกงกะหรี่ญี่ปุ่น ในบางภูมิภาค อาหารที่คล้ายกันนี้ยังเรียกว่า **สปาเกตตีแกงกะหรี่** (カレースパゲッティ) หรือ **[[พาสตา]]แกงกะหรี่** (カレーパスタ)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารนาโงยะ
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พาสตา
อูดงแกงกะหรี่

**อูดงแกงกะหรี่**  () เป็นอูดงราดด้วยแกงกะหรี่ เป็นหนึ่งในตัวอย่างอาหารผสมผสานระหว่างอาหารญี่ปุ่นและอาหารตะวันตกในยุคเมจิ ว่ากันว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการนำอาหารตะวันตกเข้ามารวมกับอูดงและโซบะ แกงกะหรี่ทำโดยการเติมผงกะหรี่ลงในดาชิ รูส์ที่ทาด้วยน้ำสต็อก หรือทำให้ข้นด้วยแป้งมันฝรั่ง ไม่มีส่วนผสมที่เฉพาะเจาะจง อาจใช้ เนื้อสัตว์ เช่น เนื้อวัว เนื้อหมู เนื้อไก่ และ ผัก เช่น แคร์รอต หอมใหญ่ และ มันฝรั่ง

ถ้าใช้เส้นโซบะแทนเส้นอูดงก็จะเรียกว่า **โซบะแกงกะหรี่** (カレーそば) หรือ **นัมบังแกงกะหรี่** (カレー南蛮)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อูดง
หมวดหมู่:แกงกะหรี่ญี่ปุ่น
ขนมปังปิ้งโองูระ

right|thumb|200x200px| ขนมปังปิ้งโองูระ
**ขนมปังปิ้งโองูระ** หรือ **โองูระโทสต์** () เป็นอาหารว่าง ประเภทหนึ่งที่พบได้ในร้านกาแฟ ในจังหวัดไอจิเป็นหลัก เป็นหนึ่งในอาหารนาโงยะ

## ภาพรวม
หลังจากปิ้งขนมปังที่หั่นเป็นชิ้นหนาแล้ว ก็ทาด้วยเนยเทียม หรือ เนย แล้วราดด้วยถั่วแดงกวน มักจะเสิร์ฟพร้อมกับถั่วแดงกวนบนขนมปังขาว แต่ก็สามารถเสิร์ฟพร้อมกับถั่วบดที่ประกบระหว่างขนมปัง หรือจะแยกขนมปังกับถั่วแดงก็ได้ โดยลูกค้าสามารถใส่ถั่วบดได้มากเท่าที่ต้องการ ตามความชอบ นอกจากนี้ยังมีบางร้านที่นำถั่วบดมาประกบระหว่างขนมปังชิ้นแรกแล้วทอดในน้ำมัน บางครั้งเรียกง่าย ๆ ว่าเป็น **อันโทสต์** (あんトースト)

กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดในร้านกาแฟชื่อ "มิตสึบะ" (満つ葉) ซึ่งอยู่ในย่านซากาเอะ เมืองนาโงยะ ประมาณปี 1921 มีการเพิ่มขนมปังปิ้งทาเนยลงในเมนูตามกระแสไฮการะในสมัยนั้น และลูกค้าที่เป็นนักเรียนก็ชอบจุ่มขนมปังปิ้งในเซ็นไซแล้วรับประทาน พอเจ้าของร้านเห็นแล้วก็เลยเกิดความคิดที่จะสร้างขนมปังปิ้งโองูระโดยให้ถั่วแดงกวนวางอยู่บนขนมปังปิ้งตั้งแต่แรก จากนั้นจึงได้แพร่หลายไปทั่วจังหวัดไอจิ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารนาโงยะ
หมวดหมู่:ขนมปังญี่ปุ่น
เอบิโอโรชิ

right|thumb| โซบะเอบิโอโรชิ
**เอบิโอโรชิ** () เป็นอาหารนาโงยะชนิดหนึ่ง

## ภาพรวม
ทำโดยการราดหัวไชเท้าขูด ลงบน โซบะ, คิชิเม็ง หรือ อูดง ที่ราดด้วยดาชิ แล้วราดหน้าด้วย เท็มปุระกุ้งฝอย อาจกินแบบร้อนหรือเย็นก็ได้ แต่โดยทั่วไปมักจะกินเป็นบะหมี่เย็น

มักเสิร์ฟในชามแบนที่มีก้นตื้น เพื่อจะได้วางกุ้งเทมปุระตัวใหญ่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารนาโงยะ
หมวดหมู่:อาหารทะเลของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:โซบะ
หมวดหมู่:อูดง
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นเย็น
โรงพิมพ์หมอสมิธ

**โรงพิมพ์หมอสมิธ** เป็นโรงพิมพ์ในสยามตั้งโดยหมอสอนศาสนาที่ชื่อ แซมมวล เจ. สมิธ เมื่อ พ.ศ. 2413 โรงพิมพ์ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงคุ้งน้ำบางคอแหลม ผู้คนรู้จักจนกลายเป็นชื่อถนน คือ *ถนนหมอสมิท* (ปัจจุบันคือซอยมไหสวรรย์ 6 หรือซอยมาตานุสรณ์ ย่านบางคอแหลม แถวถนนตก) 

โรงพิมพ์จัดพิมพ์นิราศ สุภาษิต เรื่องพงศาวดาร และนิทานจักร ๆ วงศ์ ๆ หนังสือนิทานกลอนในยุคแรกเช่น โคบุตร สิงหไกรภพ หรือพระอภัยมณีซึ่งเรื่องนี้ขายดีจนรายได้เรื่องเดียวก็สามารถสร้างตึกได้ ทั้งยังสั่งแท่นพิมพ์เข้ามาขายด้วย มีการพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับศาสนาคริสต์เพียง 2 รายการ คือ *พระคริษวงษตามมัดธายแลตามโยฮัน* กับ *บุดฉาแลวิสัชนาในสาสนาแท้จริง* โรงพิมพ์ยังรับจ้างพิมพ์ประกาศต่าง ๆ ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับการเผยแผ่ศาสนา มีการพิมพ์หนังสือจำหน่าย โดยอาศัยต้นฉบับเรื่องราวที่อยู่ในสมุดข่อย สมุดไทย หรือใบลาน ที่หมอสมิธได้มาจากชาวบ้าน พระสงฆ์ หรือขุนนางชั้นสูง เช่น สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ ยังออกหนังสือพิมพ์รายวันและรายสัปดาห์อีกด้วย คือหนังสือพิมพ์รายวันชื่อ *Siam Daily Advertiser*  และหลังจากนั้นได้ออกเป็นหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ชื่อว่า *The Siam Weekly Advertiser* ออกหนังสือราย 3 เดือนชื่อ *Siam Repository* อีกฉบับหนึ่ง 

จนหมอสมิทถูกฟ้องร้อง จากการที่หนังสือเรื่อง ขุนช้างขุนแผนตอนเข้าห้อง ซึ่งมีบทสังวาสเป็นหลัก จนถูกห้ามไม่ให้พิมพ์หนังสือแนวประโลมโลก เพราะไม่เกี่ยวอะไรกับการเผยแผ่ศาสนา จึงยุติการพิมพ์หนังสือแนวประโลมโลก

## อ้างอิง

หมอสมิธ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตบางคอแหลม
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2413
ฮากานะห์

**ฮากานะห์** ( , ) เป็นองค์การกำลังกึ่งทหารไซออนิสต์หลักที่ปฏิบัติการในยีชูฟ (นิคมชาวยิว) ในปาเลสไตน์ในอาณัติ ฮากานะห์ก่อตั้งใน ค.ศ. 1920 เพื่อปกป้องยีชูฟก่อนจะสลายตัวใน ค.ศ. 1948 เมื่อรวมเข้ากับกองกำลังป้องกันอิสราเอล ไม่นานหลังอิสราเอลประกาศอิสรภาพ

ฮากานะห์เป็นกองกำลังที่พัฒนาจากกำลังกึ่งทหารชาวยิวที่มีอยู่ก่อนแล้วอย่างบาร์-กีโอรา (בר גיורא, Bar-Giora) และฮาโชเมอร์ (השומר, Hashomer) บาร์-กีโอราเป็นกำลังกึ่งทหารสมัยอาลียะห์ครั้งที่สอง ซึ่งเป็นการอพยพของชาวยิวจากยุโรปตะวันออกเข้าสู่ปาเลสไตน์ของจักรวรรดิออตโตมันระหว่าง ค.ศ. 1904–1914 บาร์-กีโอรากลืนเข้ากับฮาโชเมอร์ใน ค.ศ. 1909 ฮาโชเมอร์เป็นความพยายามในการสร้างกองกำลังคุ้มครองชุมชนชาวยิวทั้งหมดในปาเลสไตน์ เป้าหมายเดิมของฮากานะห์ คือ การปกป้องนิคมชาวยิวจากการโจมตีของชาวอาหรับ อาทิ การจลาจลนบีมูซา ค.ศ. 1920, การจลาจลยัฟโฟ ค.ศ. 1921, การจลาจลปาเลสไตน์ ค.ศ. 1929, การจลาจลยัฟโฟ ค.ศ. 1936 และการก่อการกำเริบของชาวอาหรับในปาเลสไตน์ ค.ศ. 1936–1939 ฮากานะห์อยู่ใต้อำนาจขององค์กรตัวแทนชาวยิวเพื่ออิสราเอล (הסוכנות היהודית לארץ ישראל, HaSochnut HaYehudit L'Eretz Yisra'el) ซึ่งเป็นหน่วยงานกำกับดูแลชุมชนชาวยิวในปาเลสไตน์สมัยที่ปกครองโดยบริเตน ฮากานะห์ปฏิบัติการปานกลางในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองตามยุทธศาสตร์ "ฮัฟลากะห์" (הַהַבְלָגָה, ha-Havlagah, "การอดกลั้น") ส่งผลให้กลุ่มหัวรุนแรงอย่างอีร์กุนและเลคีแยกตัวออกไป ฮากานะห์ได้รับการสนับสนุนทางการทหารจากโปแลนด์อย่างลับ ๆ และร่วมมือกับสหราชอาณาจักรในการสกัดกั้นการบุกครองปาเลสไตน์ผ่านแอฟริกาเหนือของฝ่ายอักษะ นำไปสู่การก่อตั้งหน่วยรบพิเศษปัลมัค (פלמ"ח‎, Palmach) ใน ค.ศ. 1941

ช่วงท้ายสงครามโลกครั้งที่สอง บริเตนปฏิเสธที่จะยกเลิกการจำกัดการอพยพของชาวยิวตามที่ระบุในสมุดปกขาว ค.ศ. 1939 ฮากานะห์จึงก่อการกำเริบต่อบริเตนในปาเลสไตน์โดยใช้วิธีระเบิดสะพาน ทางรถไฟและเรือที่ใช้เนรเทศผู้อพยพชาวยิวที่ผิดกฎหมาย รวมถึงลักลอบนำชาวยิวพลัดถิ่นเข้ามาในปาเลสไตน์เพื่อขัดขืนนโยบายของบริเตน เมื่อสหประชาชาติรับข้อมติแผนแบ่งปาเลสไตน์ของสหประชาชาติใน ค.ศ. 1947 ฮากานะห์เป็นกำลังรบสำคัญของฝ่ายชาวยิวและบดขยี้ฝ่ายอาหรับในสงครามกลางเมืองปาเลสไตน์ ฮากานะห์สิ้นสุดลงเมื่อรวมกับกำลังกึ่งทหารอื่น ๆ จนกลายเป็นกองทัพอิสราเอล ก่อนสงครามอาหรับ–อิสราเอล ค.ศ. 1948 อุบัติขึ้น

## เชิงอรรถ
### หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ขบวนการไซออนิสต์
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์อิสราเอล
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาฮีบรู
หมวดหมู่:หน่วยและรูปขบวนทหารที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2464
วัดตงหลิน (เซี่ยงไฮ้)

**วัดจงหลิน** () เป็นวัดพุทธตั้งอยู่ในเขตจินชาน นครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน 

## ประวัติศาสตร์
วัดนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์หยวนในปี 1308 แต่ถูกทำลายหลายครั้ง ทั้งจากสงคราม ไฟ การถูกทิ้งร้าง และรื้อถอนเพื่อสร้างสิ่งปลูกสร้างอื่น อาคารเก่าแก่หลังเดียวที่ยังหลงเหลือในวัดได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานภายใต้การพิทักษ์ของนครในปี 1987 วัดหลังปัจจุบันเป็นผลงานสค้างและออกแบบใหม่ในระหว่างปี 2004-2007

## ลักษณะ
ณ ปี 2010 วัดมีขนาด 20 เฮกตาร์ ทางเข้าของวัดเป็นสะพานคู่ขนานสามสะพาน

ใจกลางของวัดเป็นลาน ที่ซึ่งประดิษฐานรูปปั้นสูง 5.4 เมตรของสุธนะ หรือ บุตรแห่งทรัพย์สิน () ประดับด้วยคลอยโซนเนเอนาเมล รายล้อมด้วยปลาทองแดงเปิดปากแปดตัว

ด้านหลังของลานดังกล่าวเป็นโถงหลัก ซึ่งคือวิหารเจ้าแม่กวนอิม ลักษณะภายนอกของวิหารสร้างเลียนแบบหน้าผาธรรมชาติ ประตูทางเข้าอาคารมีความสูง 20 เมตร กว้าง 10 เมตร ทำมาจากทองสำริด ประดับด้วยรูปนูนต่ำรูปพระพุทธเจ้า 999 องค์ วิหารมีขนาดกว้าง 31 เมตร ลึก 42 เมตร และสูง 31 เมตร ภายในประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิมพันมือประดับทอง สูง 27 เมตร บนฐานดอกบัวที่สูง 2 เมตร

## อ้างอิง
ช่องโซน

**ช่องโซน** (; ) เป็นเมืองบนเกาะบีลู่ รัฐมอญ ประเทศพม่า 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐมอญ
บี้ลี่น

**บี้ลี่น** (; ) เป็นเมืองในอำเภอบี้ลี่น จังหวัดไจโท รัฐมอญ ประเทศพม่า เป็นทางผ่านของทางหลวงสายย่างกุ้ง-มอละมไยน์ ใกล้เคียงมีแม่น้ำบี้ลี่นซึ่งไหลลงสู่อ่าวเมาะตะมะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Satellite map at Maplandia.com
* Map of Bilin, Myanmar, Asia - Collins Maps

หมวดหมู่:เมืองในรัฐมอญ
ปอง

**ปอง** (; ) เป็นเมืองในอำเภอปอง จังหวัดสะเทิม รัฐมอญ ประเทศพม่า

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Satellite map at Maplandia.com

หมวดหมู่:เมืองในรัฐมอญ
ตุวูนนะวดี

**ตุวูนนะวดี** () เป็นเมืองในอำเภอสะเทิม จังหวัดสะเทิม รัฐมอญ ประเทศพม่า เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นโดยการรวมหมู่บ้านสามแห่งที่อยู่ใกล้เคียง ได้แก่ ไจก่อ, เตนเซะ และ ตองจ้า

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐมอญ
ซุป'ตาร์กับหญ้าอ่อน

**ซุป'ตาร์กับหญ้าอ่อน** () เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนว สุขนาฏกรรมจินตนิยม ปี 2565

นำแสดงโดย ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์ และ รมิดา จีรนรภัทร สร้างนิยายแนว โรแมนติก - คอมเมดี้ เรื่อง ซุป'ตาร์กับหญ้าอ่อน ของ โรส

กำกับการแสดงโดย ผิน เกรียงไกรสกุล อำนวยการผลิตโดย จีเอ็มเอ็มทีวี เปิดตัวครั้งแรกในงาน GMMTV 2022: BORDERLESS ในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2564

โดยจะเริ่มออกอากาศทุกวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 20:30 น. ทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25 สามารถดูย้อนหลังฟรีที่แรกได้ทาง วิว เวลา 22:30 น. และทางช่อง ยูทูบ ของ จีเอ็มเอ็มทีวี (ตามเวลาประเทศไทย)

## เรื่องย่อ
เมื่อซุปตาร์ของเมืองไทยลมหายใจแห่งเอเชีย **ต้น-นฤเบศร์** (ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์) เผลอสานสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ **เค้ก** (รมิดา จีรนรภัทร) น้องนักศึกษาฝึกงานที่อายุห่างกันถึง 20 ปี เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นสาวไซด์ไลน์ที่เพื่อนสนิทส่งมาให้ แต่แท้จริงแล้ว **เค้ก** แค่อยากขอลายเซ็นให้กับ **กานดา** (นิโคล เทริโอ) แม่ของเธอที่เป็นแฟนคลับของ **ต้น** เพียงเท่านั้น หลังจากคืนที่สานสัมพันธ์กับ **เค้ก** กับ **ต้น** พยายามหาทางติดต่อเพื่อรับผิดชอบ จึงขอให้หลานชายพ่วงด้วยตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัว **ณดล** (ภูสิษฐ์ ดิษฐพิสิษฐ์) ช่วย แต่ **ณดล** กลับคิดว่า **เค้ก** เป็นเด็กใจแตกอยากเกาะดารากินจึงไม่ติดต่อไป

เรื่องวุ่นวายที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อ **นาว** (พรรษา วอสเบียน) เพื่อนสนิทของ **เค้ก** โกรธแทน ที่ **ต้น** ทำให้ **เค้ก** ท้องแต่ไม่รับผิดชอบอะไรเลย จึงโพสต์ลงโซเซียลแฉดาราชื่อดัง **ต.น.บ.** จ้องกินเด็กนักศึกษาแถมทำท้องแล้วชิ่ง จนกลายเป็นข่าวฉาวไปทั้งวงการ ทำให้ **ต้น** รีบติดต่อเพื่อรับผิดชอบ และอยากเริ่มต้นกับ **เค้ก** ใหม่อีกครั้งในฐานะคู่ชีวิต

## นักแสดง

* ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์ (ป้อง) รับบท นฤเบศร์ / ต้น
* รมิดา จีรนรภัทร (เจน) รับบท จอมนรี / เค้ก
* นิโคล เทริโอ (กี้) รับบท กานดา
* ภูสิษฐ์ ดิษฐพิสิษฐ์ (ฟลุ๊ค) รับบท ณดล
* กวิน แคสกี้ (ฟลุ๊ค) รับบท ดีเดย์
* พรรษา วอสเบียน (มิล์ค) รับบท นาว
* จุฑาพิชญ์ อินทร์จันทร์ (เจมี่) รับบท ตาล
* ธราธร จันทรวรกาญจน์ (บูม) รับบท ซันนี่
* พิมพ์ทอง วชิราคม (ดาว) รับบท แพท
* ธนบูลย์ วัลลภศิรินันท์ (นะ) รับบท เฉาเฉา

### นักแสดงรับเชิญ
* ณราวิชญ์ เลิศรัตน์โกสุมภ์ (ปอนด์) รับบท ทิม
* ชาลิสา ชาว​บ์​ (โน๊ต)​
* วาสนา สิทธิเวช รับบท แม่นม​
* นฤมล นิลวรรณ รับบท แม่ตุ้ม​

## เพลงประกอบ

* พิสูจน์ (Prove It) - ซิสซี่

## อ้างอิง


หมวดหมู่:ละครชุดทางโทรทัศน์
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยจีเอ็มเอ็มทีวี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องจีเอ็มเอ็ม 25
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย ผิน เกรียงไกรสกุล
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2020
ลั่วเฉิน

**ลั่วเฉิน** () เป็นเทพนารีผู้พิทักษ์และรักษาแม่น้ำลั่ว ซึ่งมีชื่อเสียงในวรรณคดีและนิทานพื้นบ้านของจีน นางเป็นเทพีที่มีชื่อเสียงอย่างมากจากบทกวี "" (Chinese: 洛神賦; pinyin: Luòshén fù, หมายถึง บทกวีแห่งเทพธิดาแม่น้ำลั่ว) ซึ่งประพันธ์โดยโจสิด กวีชื่อดังจากยุคสามก๊กของจีนโบราณ เทพปกรณัมเรื่องเทวสตรีแห่งแม่น้ำลั่วนี้ได้รับการดัดแปลงและเสริมจินตนาการในรูปแบบต่างๆต่างๆของศิลปะและวรรณกรรม ตามประวัติศาสตร์จีนเรื่อยมา และนางได้กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความงามและความรักที่ไม่อาจบรรลุได้สมประสงค์ในวัฒนธรรมจีน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:เทพแห่งน้ำ
หมวดหมู่:เทวีจีน
หมวดหมู่:วรรณคดีจีน
สะพานเวิลด์คัพ

**สะพานเวิลด์คัพ** () เป็นสะพานข้ามแม่น้ำฮันในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ เชื่อมต่อระหว่างเขตมาโพและเขตยองดึงโพ

การก่อสร้างสะพานเริ่มขึ้นในเดือนมีนาคม 2010 และเดิมมีกำหนดจะแล้วเสร็จภายในเดือนสิงหาคม 2015 แต่เนื่องจากมีการตัดลดงบประมาณทำให้การก่อสร้างล่าช้าลง ส่วนหลักของสะพานแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 1 กันยายน 2021 การก่อสร้างสะพานเสร็จสมบูรณ์ในวันที่ 29 ธันวาคม 2023 เมื่อทางลาดสองแห่งทางใต้ของสะพานได้เปิดใช้งานแล้ว 

สะพานเชื่อมทางด่วนซอบุกับเขตมาโพ

บีทีเอส วงเคป็อปชื่อดังร้องเพลง " Butter " บนสะพานในรายการ *The Tonight Show Starring Jimmy Fallon* ที่ออกอากาศเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2021

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สะพานในโซล
ว
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2566
ออโมล

**ออโมล** ( ; ) เป็นนครในอำเภอกลาง เทศมณฑลออโมล จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน ทำหน้าที่เป็นเมืองหลักของเทศมณฑลและอำเภอ

ออโมลตั้งอยู่ริมHaraz River ตั้งอยู่ทางใต้ของทะเลแคสเปียนน้อยกว่า  และทางเหนือของเทือกเขาแอลโบร์ซน้อยกว่า  นครนี้อยู่ห่างจากเตหะราน  และอยู่ทางตะวันตกของซอรี เมืองหลักของจังหวัดที่  

## เมืองพี่น้อง

## ดูเพิ่ม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Tourismo Amol
*chnpress.com
*lovelyiran.com
*itto.org
*parrpirar.org
*Yourwonder Amol
*Amol Chto
*Amol DataBase
*english.irib.ir


หมวดหมู่:นครในจังหวัดมอแซนแดรอน
หมวดหมู่:อดีตเมืองหลวงของประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:สถานที่ในชอฮ์นอเม
หมวดหมู่:เมืองพาร์เธีย
หมวดหมู่:เมืองซาเซเนียน
หมวดหมู่:สถานที่ฝีงศพของราชวงศ์อะละวี
หมวดหมู่:แมร์แอชียอน
เมลอนมิวสิกอะวอดส์ 2024

**[[เมลอนมิวสิกอะวอดส์]] 2024** () เป็นพิธีมอบรางวัลที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2024 จัดโดยเมลอนและกาเกาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ และออกอากาศผ่านเมลอนและ 1theK สำหรับผู้ชมทั่วโลก และ Unext ในญี่ปุ่น

เอสปา ไอยู และ ทูอัส คือศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดในงานประกาศรางวัลนี้ โดยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงถึง 7 สาขาด้วยกัน โดย 3 ใน 50 ศิลปินและ ไอเดิล ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขาหลักๆ ทั้งหมด ได้แก่ อัลบั้มแห่งปี ศิลปินแห่งปี และเพลงแห่งปี

## เกณฑ์
เพลงและอัลบั้มทั้งหมดที่มีสิทธิ์ได้รับการเสนอชื่อจะต้องวางจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 2 พฤศจิกายน 2023 ถึง 30 ตุลาคม 2024

## ผู้ชนะและผู้ได้รับการเสนอชื่อ
ประกาศรายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง Top 10 Artists เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2024 ผ่านทางเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เปิดให้โหวตตั้งแต่วันที่ 31 ตุลาคม ถึง 14 พฤศจิกายน 2024 หมวดหมู่ที่เหลือ ไม่รวมบันทึกแห่งปีและรางวัลฮอตเทรนด์ ประกาศเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน การโหวตเริ่มขึ้นในวันเดียวกันและสิ้นสุดในวันที่ 29 พฤศจิกายน

รายชื่อผู้ชนะและผู้ได้รับการเสนอชื่อจะเรียงตามลำดับตัวอักษรภาษาอังกฤษและตัวเลข โดยรายชื่อผู้ชนะจะอยู่ลำดับแรกและเน้นด้วย**ตัวหนา**

### รางวัลหลัก

### รางวัลความนิยม

### รางวัลพิเศษ

## หลายรางวัล
รายชื่อศิลปินที่ได้รับรางวัลตั้งแต่สามรางวัลขึ้นไป:

## นักแสดง
รายชื่อนักแสดงได้รับการประกาศตลอดเดือนพฤศจิกายน โดยรายชื่อสุดท้ายจะเปิดเผยในวันที่ 21 พฤศจิกายน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมลอนมิวสิกอะวอดส์
เมลอน
เมลอน
อิลฮัมทาวเวอร์

**อิลฮัมทาวเวอร์** () มีอีกชื่อว่า **อิลฮัมบารูทาวเวอร์** () และ **ไอบีทาวเวอร์** () เป็นตึกระฟ้าสูง 274 เมตร มี 58 ชั้น ในกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ถือเป็นตึกที่สูงเป็นอันดับ 7 ของประเทศ อิลฮัมทาวเวอร์เป็นผลจากกระบวนการค้นหารูปทรงที่ละเอียดถี่ถ้วนและรอบคอบ โครงภายนอกแบบเฉียงประกอบด้วยกรอบคอนกรีตสามเหลี่ยมและโครงถักภายนอก ชดเชยกับกระจกอันสง่างามภายในเกราะโครงสร้างของอาคาร

สถาปัตยกรรมของตึกระฟ้าที่มีเส้นและรูปทรงอันโดดเด่นนั้นถูกกำหนดให้เป็นที่กล่าวขวัญของนคร ประกอบด้วยห้องชุดสำนักงาน 33 ชั้น และอพาร์ตเมนต์พร้อมบริการ 22 ชั้น รวมกับพื้นที่อาคารรวมที่  อิลฮัมทาวเวอร์มีบริการที่จอดรถสำหรับพนักงานและผู้มาเยี่ยมเยียน

## การยึดโดยคณะกรรมการป้องกันการทุจริตแห่งมาเลเซีย (MACC)

## การเข้าถึง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Facts of Ilham Baru Tower - The Skyscraper Center

หมวดหมู่:อาคารสำนักงานที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2558
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศมาเลเซียในปี พ.ศ. 2558
หมวดหมู่:ตึกระฟ้าในกัวลาลัมเปอร์
หมวดหมู่:อาคารสำนักงานในประเทศมาเลเซีย
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่]] มีนาคม พ.ศ. 2535** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 9 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี และอำเภอดอยสะเก็ด

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย, กิ่งอำเภอเวียงแหง และกิ่งอำเภอไชยปราการ

### เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภอสะเมิง, อำเภอหางดง, อำเภออมก๋อย, อำเภอดอยเต่า และกิ่งอำเภอแม่วาง

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

## อ้างอิง

เชียงใหม่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเชียงใหม่
ตำบลพนางตุง

**พนางตุง** เป็นตำบลในอำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลพนางตุง มีพื้นที่ทางน้ำอยู่ในเขตทะเลน้อย ทะเลสาบสงขลา และเป็นที่ตั้งของสะพานเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา (สะพานเอกชัย) เชื่อมกับอำเภอระโนด จังหวัดสงขลา

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลพนางตุง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลทะเลน้อย
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลบ้านขาว และตำบลระโนด (อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลลำปำ และตำบลชัยบุรี (อำเภอเมืองพัทลุง)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลมะกอกเหนือ ตำบลปันแต และตำบลแหลมโตนด

## ประวัติ
พนางตุง เดิมเป็นที่ตั้งของอำเภอควนขนุน โดยมีที่ตั้งอยู่ริมทะเลน้อย**** ระยะแรกชื่อว่า อำเภอทะเลน้อย ต่อมาปี พ.ศ. 2459 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอทะเลน้อย มาตั้งที่ควนพนางตุง ทางจังหวัดพัทลุงจึงเปลี่ยนแปลงชื่อให้ตรงกับพื้นที่เป็น อำเภอพนางตุง ปี พ.ศ. 2466 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภออีกครั้ง โดยย้ายกลับไปตั้งที่เดิมคือที่บ้านควนขนุน และเปลี่ยนชื่ออำเภอพนางตุง เป็น อำเภอควนขนุน

คําเรียกขานพื้นที่ว่า พนางตุง นั้น มาจากคําบอกเล่าของปราชญ์พื้นบ้านที่บอกว่าลักษณะภูมิประเทศของควน วางเป็นแนวยาวเหมือนกําแพงขวางกั้นจึงได้ชื่อว่า *พนางตุง* มาจากคําว่า พนัง ซึ่งแปลว่าที่กั้น ดังนั้น พนางตุง จึงหมายถึงควนที่กั้นระหว่างพื้นที่ด้านตะวันออกและทิศตะวันตกของตําบล และอีกที่มาของชื่อมาจากคำว่า พนาง แปลว่า พระนาง และ ตุง แปลว่า ล้ม รวมกันแล้วจึงมีความหมายว่า เนินนางล้ม

ปี พ.ศ. 2501 นายพันธุ์ สายตระกูล ผู้ว่าราชการจังหวัดพัทลุง ประกาศแยกพื้นที่ด้านเหนือของตำบลพนางตุง ได้แก่ หมู่ 2 บ้านปลายตอก, หมู่ 3 บ้านบน, หมู่ 5 บ้านบนออก, หมู่ 6 บ้านธรรมเสถียร และหมู่ 10,13 บ้านทะเลน้อย รวม 6 หมู่บ้าน แยกตั้งออกเป็น ตำบลทะเลน้อย ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2531 ทางจังหวัดพัทลุงได้เปลี่ยนแปลงเขตตำบลทะเลน้อยกับตำบลพนางตุง โดยโอนพื้นที่หมู่ 6 บ้านธรรมเสถียร,บ้านใสตอ ของตำบลทะเลน้อย มาตั้งเป็นหมู่ 10 บ้านธรรมเสถียร,บ้านใสตอ ของตำบลพนางตุง 

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลพนางตุงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านทะเลน้อย
* **หมู่ที่ 2** บ้านทะเลน้อย
* **หมู่ที่ 3** บ้านควนพนางตุง
* **หมู่ที่ 4** บ้านชายคลอง
* **หมู่ที่ 5** บ้านท่าช้าง
* **หมู่ที่ 6** บ้านใสกลิ้ง
* **หมู่ที่ 7** บ้านค่าย
* **หมู่ที่ 8** บ้านหัวหรั่ง
* **หมู่ที่ 9** บ้านปากคลองเก่า
* **หมู่ที่ 10** บ้านธรรมเถียร
* **หมู่ที่ 11** บ้านไทรงาม
* **หมู่ที่ 12** บ้านปากห้วย
* **หมู่ที่ 13** บ้านทะเลน้อย

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลพนางตุงเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลพนางตุง ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลพนางตุงมี 13 หมู่บ้าน พื้นที่ 65.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,932 คน และ 1,324 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลพนางตุงอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลพนางตุง

ปี พ.ศ. 2550 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลพนางตุงมี 13 หมู่บ้าน พื้นที่ 65.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 9,763 คน และ 2,882 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมาตั้งแต่ 12.17 ล้านบาทรายจ่ายประจำ 6.61 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 62:38  เมื่อหักรายจ่ายประจำแล้วมีเงินเหลือประมาณ 7.58 ล้านบาท สมาชิกองค์การบริหารส่วนตำบลพนางตุงจะครบวาระในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 และประสงค์จัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลพนางตุงตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2551

## อ้างอิง

พนางตุง
พนางตุง
เจียวเอี๋ยน (เจี๋ยง เสี่ยน)

**เจียวเอี๋ยน** (เสียชีวิต ค.ศ. 264) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เจี๋ยง เสี่ยน** () เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน 

## ประวัติ
เจียวเอี๋ยนเป็นชาวอำเภอเซียงเซียง ( *เซียงเซียงเซี่ยน*) เมืองเลงเหลง ( *หลิงหลิงจฺวิ้น*) ซึ่งปัจจุบันคือนครเซียงเซียง มณฑลหูหนาน เป็นบุตรชายคนรองของเจียวอ้วนผู้เป็นขุนพล ขุนนาง และผู้สำเร็จราชการของรัฐจ๊กก๊ก เจียวเอี๋ยนเป็นน้องชายของเจียวปินขุนพลของจ๊กก๊ก เจียวเอี๋ยนเป็นผู้มีความรู้ความสามารถมาก ได้รับราชการในตำแหน่งข้าราชบริพารของรัชทายาท (太子僕 *ไท่จื่อผู*) รับใช้เล่ายอยผู้เป็นรัชทายาทแห่งจ๊กก๊กในรัชสมัยของเล่าเสี้ยน

ในปี ค.ศ. 263 ภายหลังจากเล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กยอมจำนนต่อเตงงายขุนพลของวุยก๊กที่เป็นรัฐอริของจ๊กก๊ก เจียวปินพี่ชายของเจียวเอี๋ยนซึ่งอยู่รักษาอำเภอฮั่นเสีย (漢城縣 *ฮั่นเฉิงเซี่ยน*; ปัจจุบันคืออำเภอเหมี่ยน มณฑลฉ่านซี) เดินทางไปยังอำเภอโปยเสีย (涪縣 *ฝูเซี่ยน*; ปัจจุบันคือนครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวน) เพื่อพบกับจงโฮยขุนพลวุยก๊กแล้วกลายเป็นมิตรกับจงโฮย เจียวเอี๋ยนก็ได้เป็นมิตรกับจงโฮยเช่นกัน ทั้งเจียวปินและเจียวเอี๋ยนสองพี่น้องถูกสังหารโดยทหารที่ก่อการกำเริบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 264 เมื่อจงโฮยเริ่มก่อกบฏในเซงโต๋ต่อต้านสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแห่งวุยก๊ก

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* ซือหม่า กวาง (1084). *[[จือจื้อทงเจี้ยน]]*.

หมวดหมู่:ขุนนางของจ๊กก๊ก
เจียวเอี๋ยน (เจี่ยง เหยียน)

**เจียวเอี๋ยน** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เจี่ยง เหยียน** () เป็นขุนนางของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน มีตำแหน่งเป็นขุนนางที่ปรึกษารับใช้ (中散大夫 *จงซ่านต้าฟู*) 

## ประวัติ
ในปี ค.ศ. 253 ภายหลังจูกัดเก๊กผู้สำเร็จราชการแห่งง่อก๊กเอาชนะวุยก๊กที่เป็นรัฐอริได้ในยุทธการที่ตังหิน จูกัดเก๊กต้องการโจมตีวุยก๊กกลับจึงส่งทูตไปพบเกียงอุยขุนพลของจ๊กก๊กที่เป็นรัฐพันธมิตรของง่อก๊กเพื่อร่วมกันเข้าโจมตีวุยก๊ก ขุนนางหลายคนทัดทานการโจมตีวุยก๊กเพราะเห็นว่าเป็นการลงแรงจนเกินไป แต่จูกัดเก๊กไม่ฟัง เจียวเอี๋ยนพยายามทัดทานอย่างหนักแน่นหลายครั้ง จูกัดเก๊กจึงสั่งปลดเจียวเอี๋ยนออกจากตำแหน่งลงเป็นสามัญชน

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).

หมวดหมู่:ขุนนางของง่อก๊ก
เจียวเอี๋ยน

**เจียวเอี๋ยน** เป็นบุคคลในยุคสามก๊ก อาจหมายถึง:

* เจียวเอี๋ยน (เจี่ยง เหยียน) (蔣延) ขุนนางของรัฐง่อก๊ก
* เจียวเอี๋ยน (เจี๋ยง เสี่ยน) (蔣顯; เสียชีวิต ค.ศ. 264) ขุนนางของรัฐจ๊กก๊ก เป็นบุตรชายคนรองของเจียวอ้วน
เธมโป้

**เธมโป้** () เป็นละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2567  นำแสดงโดย จักรภัทร แก้วพันธุ์พงษ์ และ ศุภ สง่าวรวงศ์ กำกับโดย อาทิชา ตันธนวิกรัย โดยเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มไอดอลอันดับหนึ่งอย่างวง MARS  

เธมโป้ ได้เปิดตัวอย่างครั้งแรกในงาน GMM 2024: Up&About Me part 2 เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2567 ออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2567 ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 20:30 น. ทางช่อง GMM25 และรับชมย้อนหลังที่ Netflix เวลา 21:30 น. (เวลามาตรฐานไทย)

## นักแสดง

### นักแสดงหลัก
* จักรภัทร แก้วพันธุ์พงษ์ (วิลเลี่ยม) รับบท เธม (สมาชิกวง MARS)
* ศุภ สง่าวรวงศ์ (เอส) รับบท โป้
* รพีพงศ์ ศุภธินีกิตติ์เดชา (เลโก้) รับบท นาโน (สมาชิกวง MARS)
* ธนัท ด่านเจษฎา (นัท) รับบท จุน (สมาชิกวง MARS)
* พิเชฐพงศ์ จิรเดชสกุลวงศ์ (ฮง) รับบท ดีแลน (สมาชิกวง MARS)
* ชยธร ไตรรัตนประดิษฐ์ (ตุ้ย) รับบท เปปเปอร์ (สมาชิกวง MARS)

### นักแสดงสมทบ

* กุลณัฐ กุลปรียาวัฒน์ (น้ำฝน) รับบท เปมิกา
* สัตบุตร แลดิกี (เดรก) รับบท เต้
* ซาแมนท่า เมลานี่ โค้ทส์ (แซมมี่) รับบท หมิง
* รัตท์ริชา ประภากิติ (ไซซี) รับบท ใบเฟิร์น
* เลโอ โซสเซย์ (เลโอ) รับบท มิค
* ยงวรี อนิลบล (ฟ้า) รับบท แก้ม
* ภานุโรจน์ เฉลิมกิจพรทวี (เปปเปอร์) รับบท เอิร์น

### นักแสดงรับเชิญ

* อาเชน ไอย์ดึน (จุง) รับบท ไอซ์
* พลอยนิรา หิรัญทวีศิลป์ (กระปุก) รับบท พิธีกร Music Max
* วีรยุทธ จันทร์สุข (อาร์ม) รับบท พิธีกร Pop Stage
* ภัชธร ธนวัฒน์ (พลอยภัช) รับบท พิธีกร Pop Stage
* รัฐนันท์ จรรยาจิรวงศ์ (เต๋อ) รับบท พิธีกร Wednesday Night Live
* ณ​ภัทร​ พัชร​ชวลิต (อั๋น) รับบท อั๋น
*

## เพลงประกอบซีรีส์

## คอนเสิร์ตและแฟนมีตติ้ง

## รางวัล

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของ GMMTV

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยจีเอ็มเอ็มทีวี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องจีเอ็มเอ็ม 25
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์วัยรุ่นไทย
หมวดหมู่:ละครชายรักชายไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวรักชีวิตไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยภาพดีทวีสุข
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยแนวชีวิตที่เกี่ยวข้องกับแอลจีบีทีในคริสต์ทศวรรษ 2020
ข้าวราดแกงกะหรี่

thumb|350x350px| ข้าวราดแกงกะหรี่ทำกินเองที่บ้านตามแบบฉบับของญี่ปุ่น
**ข้าวราดแกงกะหรี่** (; curry rice) เป็นอาหารที่รับประทานโดยการราดแกงกะหรี่ลงบนข้าวสวย

มีต้นกำเนิดในประเทศอังกฤษ โดยมีที่มาจากอาหารอินเดีย และได้รับการนำเข้ามาสู่ประเทศญี่ปุ่นในยุคเมจิ แล้วก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาอย่างเป็นเอกลักษณะเฉพาะในญี่ปุ่น เป็นอาหารจานหนึ่งที่ได้รับความนิยมมากจนได้รับการเรียกว่าเป็นอาหารประจำชาติญี่ปุ่นควบคู่ไปกับราเม็ง เป็นเมนูยอดนิยมในการจัดอันดับความนิยมของเมนูอาหารกลางวันในโรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
หมวดหมู่:แกงกะหรี่ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:แกง
หมวดหมู่:บทความที่มีลิงก์เสียตั้งแต่พฤษภาคม 2023
หมวดหมู่:อาหารจากข้าวของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:โยโชกุ
บาดาล

ตามคติศาสนาแบบอินเดีย **บาดาล** ( *ปาตาล*)  เป็นโลกใต้พิภพ เชื่อว่าสวยงามเหมือนสวรรค์ เต็มไปด้วยอัญมณีและทะเลสาบ เรียกอีกชื่อว่า**นาคพิภพ** เพราะเป็นที่อยู่ของนาค

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พญานาค
การผนวกทิเบตโดยสาธารณรัฐประชาชนจีน

ทิเบตถูกผนวกเข้าอยู่ภายใต้ปกครองของสาธารณรัฐประชาชนจีน (PRC) หลังรัฐบาลทิเบตลงนามในข้อตกลงสิบเจ็ดจุดซึ่งองค์ทะไลลามะที่ 14 ทรงลงสัตยาบันในวันที่ 24 ตุลาคม 1951 แต่ต่อมาพระองค์ได้ปฏิเสธโดยอ้างว่าได้พระองค์ถูกบังคับให้ต้องแสดงความเห็นชอบต่อข้อตกลงดังกล่าว เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นภายหลังรัฐบาลทิเบตพยายามจะได้รับการรับรองโดยนานาชาติ, ความพยายามปรับกองทัพทิเบตให้เป็นสมัยใหม่, การเจรจาระหว่าวรัฐบาลของทั้งสองรัฐ และ การสู้รบในชัมโตในคัมเมื่อเดือนตุลาคม 1950 บรรดาเหตุการณ์เหล่านี้เรียกรวมกันว่า "**การปลดแอกทิเบตโดยสันติ**" () โดยรัฐบาลจีน แม้ว่าจะมีรายงานว่ามีชาวทิเบตเสียชีวิตหลายพันรายระหว่างการบุกรุกโดยเจ้าหน้าที่กองทัพของจีนเอง หรือเรียกว่า "**การรุกรานทิเบตโดยจีน**" () โดยคณะกรรมการปกครองกลางทิเบต กับชาวทิเบตโพ้นทะเล

รัฐบาลทิเบตและโครงสร้างทางสังคมของทิเบตยังคงอยู่เป็นระบบภายใต้อำนาจปกครองของจีน กระทั่งเกิดการลุกฮือใหญ่ปี 1959 เมื่อองค์ทะไลลามะเสด็จลี้ภัยไปยังอินเดีย หลังจากนั้นมาโครงสร้างรัฐบาลและสังคมของทิเบตถูกยุบ

## อ้างอิง


หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ทิเบต
หมวดหมู่:การผนวก
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
Estola brunnea

***Estola brunnea*** เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Thomson ใน ค.ศ. 1868 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล

## อ้างอิง
Estola boliviana

***Estola boliviana*** เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากโบลิเวีย

## อ้างอิง
ดิลก

ในศาสนาฮินดู **ดิลก** (; *ติลัก*) หรือ **ติกะ** เป็นรอยแต้มบนหน้าผาก ตรงจุดอาชญาจักรหรือตาที่สาม แต่ก็อาจป้ายตามส่วนอื่นของร่างกาย เช่น คอ มือ อก หรือแขนเช่นกัน ดิลกอาจป้ายทุกวันเพื่อประดับ, ใช้เพื่อบ่งบอกนิกายหรือสำนัก หรือใช้ประกอบพิธีกรรมทางการศาสนาหรือป้ายตามโอกาส แตกต่างกันไปตามธรรมเนียมปฏิบัติของแต่ละที่ นอกจากนี้ยังอาจใช้เพื่อให้เกียรติอีกบุคคลหนึ่ง หรือเพื่อต้อนรับบุคคลอื่นเมื่อมาถึง

ดิลกมีลักษณะที่หลากหลาย รวมถึงทำมาจากวัสดุที่แตกต่างกันไป ตั้งแต่เถ้าธุลีจากไฟในยัญบูชา, ขี้วัว, ผงไม้จันทน์หอม, ขมิ้น, ดินเหนียว, ถ่าน ไปจนถึงผงโลหะสีแดง

ในแต่ละสำนักและนิกายของศาสนาฮินดูใช้วัสดุและรูปแบบดิลกที่แตกต่างกันไป

เช่น ในไวษณวนิกายตามธรรมเนียมแบบเคร่งครัดจะใช้การป้ายดิลกและสัญลักษณ์อื่นบนร่างกายสิบสองจุด ดิลกแบบไวษณวะมีชื่อเรียกว่า''อุรธวปุนทระ'' ประกอบด้วยเส้นขีดแนวตั้งสองหรือสามเส้นจากใต้ไรผมจนเกือบถึงปลายจมูก เชื่อมกันตรงกลาง มีลักษณะคล้ายอักษร U กระนั้นยังมีลักษณะเฉพาะของอุรธวปุนทระที่แตกต่างกันไปในแต่ละสำนักของไวษณวนิกาย และมีการใช้วัสดุตั้งแต่ไม้จันทน์หอมไปจนถึงวัสดุอื่น ๆ ส่วนในไศวนิกาย มีดิลกที่เรียกว่า ตริปุนทระ หรือรุทรดิลก นิยมเป็นพิเศษในผู้นับถือพระศิวะ ประกอบด้วยเส้นแนวนอนสามแถบพาดผ่านหน้าผาก ละเส้นนวตั้งหนึ่งเส้นหรือวงกลมอยู่ตรงกลาง ตามธรรมเนียมล้วจะทำมาจากเถ้าธุลีจากยัญบูชา หรือที่เรียกว่า *[[vibhuti|วิภูติ]]* ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการตัดขาดจากทางโลก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศาสนาฮินดู
หมวดหมู่:เครื่องสำอาง
อ็อลเดินบวร์ค

**อ็อลเดินบวร์ค** () เป็นนครในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันตกของนครเบรเมิน บนชายฝั่งแม่น้ำฮุนเทอ มีประชากรประมาณ 172,000 คน

อ็อลเดินบวร์คเดิมเป็นชุมชนและป้อมปราการขนาดเล็กริมแม่น้ำฮุนเทอ (Hunte) เมืองนี้ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในเอกสารปี ค.ศ. 1108 ในชื่อ Aldenburg ซึ่งหมายถึง "ปราสาทเก่า" อ็อลเดินบวร์คเติบโตขึ้นในฐานะเมืองสำคัญในยุคกลาง โดยมีบทบาทเป็นศูนย์กลางการค้าและการปกครอง ต่อมาในศตวรรษที่ 17 เมืองนี้กลายเป็นซึ่งเป็นรัฐอิสระในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และยังเป็นเมืองหลวงของรัฐเรื่อยมา 

ต่อมาในศตวรรษที่ 19 เมืองได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็วทั้งในด้านเศรษฐกิจและวัฒนธรรม อาคารสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิก เช่น ปราสาทอ็อลเดินบวร์ค และโรงละครอ็อลเดินบวร์ค สะท้อนถึงความรุ่งเรืองในยุคนั้น ปัจจุบัน เศรษฐกิจของอ็อลเดินบวร์คมุ่งเน้นอุตสาหกรรมพลังงาน การวิจัย และการพัฒนาเทคโนโลยีดิจิทัล โดยเฉพาะในด้านพลังงานหมุนเวียน อ็อลเดินบวร์คมีสถาบันอุดมศึกษาของรัฐจำนวนสองแห่ง

## อ้างอิง
111 ซัมเมอร์เซต

**111 ซัมเมอร์เซต** () เป็นอาคารสูงใช้งานเป็นอาคารพาณิชย์และห้างสรรพสินค้า ตั้งอยู่ในย่านออร์เชิร์ด ประเทศสิงคโปร์ มีชื่อเดิมเมื่อเริ่มเปิดตัวว่า **อาคารคณะกรรมการบริการสาธารณะ** (; PUB Building) จนถึงปี 1995 ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ **อาคารพลังงานสิงคโปร์** () จนถึงปี 2008 ซึ่งอาคารถูกซื้อโดยวายทีแอลคอร์เปอเรชั่น แปซิฟิกสตาร์ เคยใช้งานเป็นสำนักงานใหญ่ของเครือเอสพี ก่อนจะย้ายไปที่ปัจจุบันในกัลลัง

## ประวัติศาสตร์
อาคารตั้งอยู่ใกล้กับย่านการค้าถนนออร์เชิร์ด สร้างขึ้นเริ่มแรกเพื่อเป็นสำนักงานของแผนกต่าง ๆ ภายในคณะกรรมการบริการสาธารณะซึ่งขยายขนาดขึ้นมากจนต้องย้ายออกจากที่ทำการเดิมในศาลาว่าการนครสิงคโปร์

การออกแบบอาคารเป็นผลงานจากผู้ชนะการประกวดออกแบบสถาปัตยกรรมในปี 1971 จากผู้เข้าประกวด 23 ชื่อ คณะกรรมการซึ่งนำโดยประธานพียูบี ลิม คิม ซัน เลือกเอาสี่ชิ้นงาน โดยผลงานที่ชนะและถูกคัดเลือกมาสร้างจริงเป็นผลงานโดยบริษัทสถาปนิก กรุ๊ปทูอาร์คีเท็กส์ (Group 2 Architects; 1970–1978)

อาคารมีความสูง 100 เมตร ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1977 ด้วยเงิน 32 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นอาคารพลังงานสิงคโปร์ (Singapore Power Building) หลังฝ่ายบริการพลังงานไฟฟ้าแบะก๊าซธรรมชาติของพียูบีแปรสภาพเป็นองค์กรแยกออกมาในชื่อ พลังงานสิงคโปร์ (Singapore Power) ในวันที่ 1 ตุลาคม 1995 อาคารได้รับการปรับสภาพครั้งใหญ่ในปี 2006 โดยการปรับเฟอร์นิเจอร์ภายในและรีแคล็ดอาคารด้วยโลหะสีเงิน

ในวันที่ 29 มกราคม 2007 พียูบีย้ายออกจากอาคารไปยังสำนักงานใหม่ที่อาคารสิ่งแวดล้อม (Environment Building) บนถนนสก็อตส์ ซึ่งเป็นที่ทำการของกระทรวงสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรน้ำ กรมที่พียูบีสังกัดอยู่ วายทีแอล แปซิฟิกสตาร์ (YTL Pacific Star) เข้าซื้ออาคารในเดือนกุมภาพันธ์ 2008 และเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบัน รวมถึงเข้าแปรสภาพอาคารด้วยงบประมาณ 50 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์ แปรสภาพภายในจากพื้นที่ว่าง โถงรับรอง สำนักงาน และโรงอาหารเดิมมาเป็นพื้นที่ค้าขาย หอประชุม ไปจนถึงลานจอดรถ อาคารเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 2010 พร้อมซุปเปอร์มาร์เก็ตแฟร์ไพรส์ไฟนิสต์ (FairPrice Finest) ให้บริการ

## สถาปัตยกรรม
คณะกรรมการตัดสินการแข่งขันประกวดแบบอาคารบรรยายผลงานออกแบบนี้ว่าเป็น "รูปแบบตามธรรมชาติ และการใช้สอยที่ทำให้ได้มาซึ่งตัวตนและศักดิ์ศรี" ของอาคาร อาคารสูง 17 ชั้นนี้มีอิทธิพลอย่างชัดเจนจากศาลาว่าการนครบอสตัน ผลงานออกแบบโดยเกอร์ฮาร์ด เอ็ม. คอลแมนในปี 1962 ซึ่งได้อิทธิพลอีกทีมาจาก Sainte Marie de La Tourette (1957–1960) ผลงานออกแบบโดยเลอกอร์บูซีเบร์ พัฒนาการของโครงร่าง (development of form) ของอาคารมีลักษณะแมนเนอริสต์ แต่กระนั้นก็มีความขัดแย้งกับตรรกะในตัว (inherent logic) ที่ปรากฏชัดเจนทั้งใน La Tourette กับบางส่วนของศาลาว่าการนครบอสตัน

อาคารนี้ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ รูปแบบบรูทัลลิสต์

อาคารมีลักษณะแปลนเป็นรูปอักษร H โดยตรงกลางเป็นเซอร์วิสคอร์ และมีโถงต้อนรับที่มีอากาศถ่ายเทโดยธรรมชาติ ปีกสองปีกของอาคารซึ่งหันหน้าออกทิศเหนือกับใต้และขนานกันมีความสูงไม่เท่ากัน และเชื่อมต่อกันด้วยพื้นที่แนวตัดสูงสามชั้นที่มีขนาดกว้างกว่า 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศสิงคโปร์

หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศสิงคโปร์ในปี พ.ศ. 2520
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์
หน้ากากออกซิเจน

thumb|ผู้หญิงคนหนึ่งขณะสวมหน้ากากออกซิเจน

**หน้ากากออกซิเจน** () เป็นหน้ากากที่ให้วิธีการถ่ายโอนแก๊สออกซิเจนที่ใช้ในการหายใจจากถังเก็บไปยังปอด โดยหน้ากากออกซิเจนอาจจะครอบเฉพาะจมูกและปาก (หน้ากากทางปากและจมูก) หรือทั้งใบหน้า (หน้ากากเต็มหน้า) ซึ่งอาจทำจากพลาสติก, ซิลิโคน หรือยาง โดยในบางสถานการณ์ อาจส่งออกซิเจนผ่านทางสายให้ออกซิเจนทางจมูกแทนหน้ากากได้

## หน้ากากออกซิเจนพลาสติกทางการแพทย์

### ตัวอย่างหน้ากากออกซิเจนพลาสติกทางการแพทย์
หน้ากากออกซิเจนทางการแพทย์ส่วนใหญ่ใช้โดยผู้ให้บริการทางการแพทย์สำหรับการรักษาด้วยออกซิเจน เนื่องจากหน้ากากชนิดนี้เป็นแบบใช้แล้วทิ้งจึงช่วยลดต้นทุนการทำความสะอาดและความเสี่ยงต่อการติดเชื้อ การออกแบบหน้ากากสามารถระบุความแม่นยำของการส่งออกซิเจนในสถานการณ์ทางการแพทย์ต่าง ๆ หลากหลายที่ต้องได้รับการรักษาด้วยออกซิเจน

thumb|ภาพอุปกรณ์ดูแลระบบทางเดินหายใจ

โดยปกติแล้วออกซิเจนในอากาศห้องจะมีอยู่ประมาณ 21 เปอร์เซ็นต์ และเปอร์เซ็นต์ที่สูงกว่านั้นมักมีความจำเป็นในการรักษาทางการแพทย์ ออกซิเจนในเปอร์เซ็นต์ที่สูงนี้จัดเป็นยา โดยออกซิเจนมากเกินไปอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพของผู้ป่วย ส่งผลให้ผู้ป่วยต้องพึ่งออกซิเจนในระยะยาว และในกรณีร้ายแรง ผู้ป่วยอาจตาบอดได้ ด้วยเหตุผลเหล่านี้ การรักษาด้วยออกซิเจนจึงได้รับการตรวจสอบอย่างใกล้ชิด ทั้งนี้ หน้ากากมีน้ำหนักเบาและติดด้วยแถบคาดศีรษะหรือสายคล้องหูแบบยางยืด โดยหน้ากากออกซิเจนมีความโปร่งใสเพื่อให้มองเห็นใบหน้าเพื่อให้ผู้ให้บริการด้านการแพทย์ทำการประเมินผู้ป่วยได้ รวมทั้งลดความรู้สึกกลัวที่ปิดมิดชิดที่ผู้ป่วยบางรายมักประสบเมื่อสวมหน้ากากออกซิเจน ซึ่งผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดจะต้องสวมหน้ากากออกซิเจนในบางระยะ หรืออาจใช้สายให้ออกซิเจนทางจมูกแทนก็ได้ แต่การส่งออกซิเจนด้วยวิธีนี้จะมีความแม่นยำน้อยกว่าและมีความเข้มข้นที่จำกัด

ตามข้อมูลของแอลทัสมาร์เกตรีเสิร์ช ตลาดหน้ากากออกซิเจนแบบใช้แล้วทิ้งทั่วโลกมีศักยภาพที่จะเติบโตได้ 1.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐระหว่าง ค.ศ. 2019 ถึง ค.ศ. 2023 โดยอัตราการเติบโตของตลาดดังกล่าวจะมีความเร็วเพิ่มขึ้นตลอดช่วงเวลานี้เช่นกัน

## หน้ากากซิลิโคนและหน้ากากยาง
หน้ากากออกซิเจนซิลิโคนและยางมีน้ำหนักมากกว่าหน้ากากพลาสติก ซึ่งออกแบบมาเพื่อให้มีการปิดผนึกที่ดีในระหว่างการใช้งานเป็นเวลานานโดยนักบิน, บุคคลในการวิจัยทางการแพทย์ และห้องปรับแรงดันบรรยากาศสูง ตลอดจนผู้ป่วยอื่น ๆ ที่ต้องได้รับออกซิเจนบริสุทธิ์ เช่น ผู้ป่วยที่ได้รับภาวะเป็นพิษคาร์บอนมอนอกไซด์ และผู้ป่วยจากโรคลดความกด ทั้งนี้ นายแพทย์ อาเธอร์ เอช. บัลบูเลียน เป็นผู้ริเริ่มหน้ากากออกซิเจนที่สามารถใช้งานได้จริงรุ่นแรก ซึ่งนักบินในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองสวมใส่และใช้โดยโรงพยาบาล ส่วนวาล์วภายในหน้ากากที่กระชับพอดีเหล่านี้จะควบคุมการไหลของแก๊สเข้าและออกจากหน้ากาก เพื่อให้แก๊สที่หายใจออกมากลับหายใจเข้าไปอีกครั้งน้อยที่สุด

## ดูเพิ่ม

* 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รูปแบบเภสัชภัณฑ์
หมวดหมู่:อุปกรณ์นำส่งยา
หมวดหมู่:อุปกรณ์ความปลอดภัย
หมวดหมู่:การบำบัดการหายใจ
Mod wsgi

**mod_wsgi** เป็นมอดูลสำหรับการรันโปรแกรมภาษาไพธอน บน Apache HTTP Server โดยมี WSGI เป็นส่วนต่อประสาน พัฒนาโดย Graham Dumpleton และจัดจำหน่ายภายใต้ Apache License 2.0 รองรับทั้ง Python 2 และ 3

mod_wsgi นั้นง่ายกว่า เร็วกว่า และสามารถทำการตั้งค่าได้ละเอียดมากกว่า mod_python ซึ่งเป็นซอฟต์แวร์ที่ค่อนข้างเก่า รวมถึงการใช้ FastCGI

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาไพทอน
หมวดหมู่:เว็บเซิร์ฟเวอร์
Mod python

**mod_python** เป็นมอดูลสำหรับเชื่อมต่อApache HTTP Server โดยเรียกใช้สคริปต์ภาษาไพธอนบนเว็บเซิร์ฟเวอร์ มีวัตถุประสงค์เพื่อแทนที่ CGI  ลักษณะเด่นได้แก่การดำเนินการและการเก็บรักษาข้อมูลข้ามหลายเซสชันอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าปัจจุบันจะไม่ได้อยู่ระหว่างการพัฒนา แต่ก็ยังไม่มีการประกาศว่าการบำรุงรักษาจะสิ้นสุด เพียงแต่ว่า mod_python มีความเสถียรเพียงพอจนแทบไม่จำเป็นต้องมีการบำรุงแล้ว

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาไพทอน
หมวดหมู่:เว็บเซิร์ฟเวอร์
XPath

[thumb|300x300px| รูปภาพของการใช้นิพจน์ XPath กับเอกสาร [XML]]
thumb| ตำแหน่งของ XPath ในการแปลง XML
**XPath** (XML Path Language) คือไวยากรณ์ภาษาสำหรับการระบุส่วนเฉพาะของเอกสารที่สอดคล้องกับภาษามาร์กอัป XML มีไวยากรณ์ที่กระชับ โดยไม่ใช่ภาษามาร์กอัปที่ใช้ XML

XPath ได้รับการพัฒนาโดยองค์กรมาตรฐาน W3C (World Wide Web Consortium) โดย XPath 1.0 ได้รับการเผยแพร่เป็นคำแนะนำเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 1999 ในเวลาเดียวกันกับ XSL Transformations (XSLT) 1.0

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาสอบถาม
หมวดหมู่:มาตรฐานเวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียม
หมวดหมู่:เอกซ์เอ็มแอล
คูเกี๋ยน

**คูเกี๋ยน** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **ชิว เจี้ยน** () เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นคนสนิทของจงโฮยขุนพลวุยก๊ก

## ประวัติ
ในปี ค.ศ. 263 ในการรบที่วุยก๊กพิชิตรัฐจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริ คูเกี๋ยนมีตำแหน่งเป็นแม่ทัพในค่าย (帳下督 *จ้างเซี่ยตู*) ของจงโฮย และร่วมติดตามจงโฮยในการศึก เดิมคูเกี๋ยนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของขุนพลเฮาเหลก เฮาเหลกแนะนำคูเกี๋ยนให้กับสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊ก จงโฮยนับถือคูเกี๋ยนอย่างสูงจึงขอสุมาเจียวให้คูเกี๋ยนมาติดตามตน

ในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 264 จงโฮยตัดสินใจที่จะก่อกบฏในเซงโต๋ (成都 *เฉิงตู*) อดีตนครหลวงของจ๊กก๊ก จงโฮยสั่งให้ผู้ช่วยคนสนิทเข้าบัญชาการหน่วยทหารต่าง ๆ แล้วจึงสั่งให้กักบริเวณข้าราชการทั้งหมดในสำนักต่าง ๆ และปิดประตูแต่ละสำนัก รวมถึงสั่งให้ปิดประตูเมืองและวางกำลังเวรยามอย่างแน่นหนา เฮาเหลกอดีตผู้บังคับบัญชาของคูเกี๋ยนเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกกักบริเวณ คูเกี๋ยนเห็นใจเฮาเหลกที่ถูกกักบริเวณเพียงลำพังในห้อง จึงไปหาจงโฮยและกล่าวว่าข้าราชการที่ถูกกักบริเวณแต่ละคนควรมีทหารรับใช้ไว้ดูแลอำนวยความสะดวก จงโฮยเห็นด้วย

เฮาเหลกใช้โอกาสนี้ลวงทหารรับใช้ที่มาดูแลตนให้นำจดหมายไปส่งถึงเฮาเกียนบุตรชาย ในจดหมายมีความว่า "คูเกี๋ยนลอบแจ้งข่าวว่าจงโฮยให้สร้างหลุมขนาดใหญ่พร้อมด้วยกระบองขาวหลายพันท่อน คิดจะเรียกกำลังทหารภายนอกทั้งหมดเข้ามา จะให้หมวกสีขาวแก่ทหารแต่ละนาย ตั้งให้เป็นขุนพลกระจัดกระจาย (散將 *ซ่านเจี้ยง*) จากนั้นจะให้ถูกทุบจนตายในหลุม" ข่าวลือนี้ได้รั่วไหลและแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว นำไปสู่เหตุการณ์ที่กำลังทหารภายนอกเมืองยกบุกเข้าเซงโต๋ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 264 เป็นผลทำให้จงโฮย, เกียงอุย, เตียวเอ๊กและคนอื่น ๆ ถูกสังหาร

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).

หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
น่าน ฟ้า ชลาลัย

**น่าน ฟ้า ชลาลัย** เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวสุขนาฏกรรม ดรามา ปี 2567 จากการกำกับของ กรพจน์ สืบชมภู นำแสดงโดย เจมส์ มาร์, พีรวิชญ์ อรรถชิตสถาพร และณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์ ออกอากาศทางช่อง 3 เอชดี ทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 20.30 น. (เวลามาตรฐานไทย) ระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม ถึง 18 กันยายน พ.ศ. 2567 ซึ่งละครเรื่องนี้นับเป็นละครเรื่องสุดท้ายของ ณิชา ณัฏฐณิชา ในฐานะนักแสดงในสังกัดช่อง 3

## นักแสดง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 3 เอชดี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวรักชีวิตไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยเมคเกอร์กรุ๊ป
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย กรพจน์ สืบชมภู
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2020
เตนซก

**เตนซก** ( ค.ศ. 220–264) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เถียน ซฺวี่** () เป็นนายทหารของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

## ประวัติ
เตนซกเป็นชาวอำเภออู๋จง (無終縣 *อู๋จงเซี่ยน*) เมืองปักเป๋งขวาหรือโย่วเป่ย์ผิง (右北平郡 *โย่วเป่ย์ผิงจฺวิ้น*) ซึ่งอยู่ในเขตจี้โจว นครเทียนจินในปัจจุบัน เตนซกเป็นหลานปู่ของพี่ชายหรือน้องชายของเตียนติ๋ว (田疇 *เถียน โฉว*) ข้าราชการผู้รับใช้ขุนศึกโจโฉในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

ในปี ค.ศ. 220 หลังจากโจผี (บุตรชายและทายาทของโจโฉ) โค่นล้มราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและสถาปนารัฐวุยก๊กโดยสถาปนาตนขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรก พระองค์ทรงมีพระประสงค์จะเชิดชูเตียนติ๋วในเรื่องความเป็นผู้มีคุณธรรม แต่เตียนติ๋วและบุตรชายเสียชีวิตไปแล้ว โจผีจึงทรงตัดสินพระทัยตั้งให้เตนซกเป็นทายาทผู้สืบเชื้อสายของเตียนติ๋ว และทรงตั้งให้เตนซกมีบรรดาศักดิ์เป็นกวนไล่เหา (關內侯 *กวานเน่ย์โหว*)

ในปี ค.ศ. 263 เตนซกเข้าร่วมในการศึกที่รบกับจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊ก โดยเตนซกมีตำแหน่งเป็นผู้พิทักษ์ทัพโจมตีภาคตะวันตก (鎮西護軍 *เจิ้นซีฮู่จฺวิน*) ภายใต้สังกัดของเตงงายขุนพลวุยก๊กผู้ดำรงตำแหน่งขุนพลโจมตีภาคตะวันตก (征西將軍 *เจิงซีเจียงจฺวิน*) เมื่อจงโฮยขุนพลวุยก๊กอีกคนหนึ่งและเกียงอุยขุนพลจ๊กก๊กอยู่ในภาวะที่เอาชนะกันไม่ได้ที่เกียมโก๊ะ (劍閣 *เจี้ยนเก๋อ*) เตงงายตัดสินใจใช้ทางลัดจากอิมเป๋ง (陰平 *อินผิง*) ไปยังอิวกั๋ง (江油 *เจียงโหยว*) เพื่อเลี่ยงแนวป้องกันของเกียงอุย เตนซกไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเตงงายโดยการไม่ยอมยกพลไป เตงงายจึงต้องการจะสั่งประหารชีวิตเตนซก ต่อมา หลังจากเตงงายเอาชนะจูกัดเจี๋ยมขุนพลจ๊กก๊กที่กิมก๊ก (緜竹 *เหมียนจู๋*) เกียงอุยล่าถอยจากเกียมโก๊ะไปยังเมืองปากุ๋น (巴郡 *ปาจฺวิ้น*) ทัพวุยก๊กอีกทัพที่นำโดยจงโฮยเคลื่อนรุดหน้าไปยังอำเภอโปยเสีย (涪縣 *ฝูเซี่ยน*) จงโฮยสั่งให้เตนซก, เฮาเหลก, บังโฮย และคนอื่น ๆ ในนำพลไล่ตามตีทัพเกียงอุยที่ล่าถอย

ต่อมาในปีเดียวกัน หลังเล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กยอมจำนนและวุยก๊กพิชิตจ๊กก๊ได้สำเร็จ จงโฮยวางแผนจะก่อกบฏต่อรัฐวุยก๊ก จึงกล่าวหาว่าเตงงายวางแผนจะก่อกบฏแล้วให้จับกุมเตงงายส่งตัวกลับลกเอี๋ยง (洛陽 *ลั่วหยาง*) นครหลวงของวุยก๊ก จงโฮยก่อกบฏขึ้นในปี ค.ศ. 264 แต่ถูกปราบปรามและตัวจงโฮยก็ถูกสังหาร เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเตงงายต้องการไปพาตัวเตงงายกลับจากลกเอี๋ยง  อุยก๋วนขุนพลวุยก๊กอีกคนผู้เคยวางแผนร่วมกับจงโฮยในการจับกุมเตงงาย กลัวว่าเตงงายจะแก้แค้นตนหากเตงงายกลับมาได้ อุยก๋วนจึงยุให้เตนซกสังหารเตงงายโดยย้ำเตือนเรื่องที่เตงงายเคยอยากจะสั่งประหารชีวิตเตนซกในปีก่อนหน้า เตนซกนำทหารไปสกัดเตงงายที่หมู่บ้านซานเจ้า (三造亭 *ซานเจ้าถิง*) ในอำเภอกิมก๊ก เตนซกจัดการสังหารเตงงายและเตงต๋ง (鄧忠 *เติ้ง จง*) บุตรชาย

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*) เล่มที่ 11, 28.
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายสามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
* ฝาน เสฺวียนหลิง (648). *[[จิ้นชู]]* เล่มที่ 36.

หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
เฮาเกียน

**เฮาเกียน** (ค.ศ. 247 - 301) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **หู เยฺวียน** () ชื่อรอง **ชื่อ-ยฺเหวียน** () ชื่อในวัยเด็ก **เย่าชือ** () เป็นนายทหารของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ภายหลังเป็นขุนนางของราชวงศ์จิ้นตะวันตก

## ประวัติ
เฮาเกียนเป็นชาวอำเภอหลินจิง (臨涇縣 *หลินจิงเซี่ยน*) เมืองฮันเต๋ง (安定郡 *อานติ้งจฺวิ้น*) ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอเจิ้น-ยฺเหวียน มณฑลกานซู่ เฮาเหลกเป็นหลานปู่ของอ้าวจุ๋น (胡遵 *หู จุน*) ผู้เป็นขุนพลทหารม้าและรถรบ (車騎將軍 *เชอฉีเจียงจฺวิน*) ของรัฐวุยก๊ก เฮาเกียนเป็นบุตรชายของเฮาเหลก (胡烈 *หู เลี่ย*) ผู้เป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 *ชื่อฉื่อ*) ของมณฑลฉินโจว (秦州) ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันตก

ในปี ค.ศ. 264 หลังจ๊กก๊กถูกพิชิต จงโฮยเริ่มก่อกบฏต่อวุยก๊กที่เซงโต๋ (成都 *เฉิงตู*) อดีตนครหลวงของจ๊กก๊ก เฮาเหลกบิดาของเฮาเกียนส่งคนมาแจ้งเฮาเกียนว่าจงโฮยคิดการก่อกบฏ เฮาเกียนจึงร่วมกับอุยก๋วนในการก่อการกำเริบต่อต้านจงโฮยและสังหารจงโฮยได้สำเร็จ เวลานั้นเฮาเกียนมีอายุ 18 ปี

ในปี ค.ศ. 296 ในรัชสมัยของจักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้แห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก เฮาเกียนได้รับการแต่งตั้งให้มีตำแหน่งเจ้าเมือง (太守 *ไท่โฉ่ว*) ของเมืองอิเจี๋ยง (豫章郡 *ยฺวี่จางจฺวิ้น*; อยู่บริเวณนครหนานชาง มณฑลเจียงซีในปัจจุบัน) 

ต่อมาในช่วงสงครามแปดอ๋อง (ค.ศ. 291-306) เฮาเกียนได้รับมอบหมายจากซือหม่า หลุน (司馬倫) ผู้เป็นอ๋องแห่งเตียว (趙王 *เจ้าหวาง*) ให้เข้ารบกับซือหมา จฺย่ง (司馬冏) ผู้เป็นอ๋องแห่งเจ๋ (齊王 *ฉีหวาง*) ได้รับชัยชนะหลายครั้ง

ในปี ค.ศ. 301 เฮาเกียนพ่ายแพ้ต่อซือหมา อิ่ง (司馬穎) ผู้เป็นอ๋องแห่งเซงโต๋ (成都王 *เฉิงตูหวาง*) เฮาเกียนยอมจำนนและถูกประหารชีวิต

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ฝาน เสฺวียนหลิง (648). *[[จิ้นชู]]*.
* เถา จงอี๋ (คริสต์ศตวรรษที่ 14). *[[ชัวฝู]]*

หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการในยุคราชวงศ์จิ้น
หมวดหมู่:บุคคลในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันตก
ข้อตกลงสิบเจ็ดประเด็น

**ข้อตกลงสิบเจ็ดประเด็น** () หรือชื่อทางการว่า **ข้อตกลงระหว่างรัฐบาลกลางประชาชนและรัฐบาลท้องถิ่นของทิเบตว่าด้วยมาตรการเพื่อการปลดปล่อยทิเบตโดยสันติ** เป็นข้อตกลงของสาธารณรัฐประชาชนจีนกับทิเบต ลงนามโดยผู้แทนจากรัฐบาลกลางประชาชนและรัฐบาลทิเบตในวันที่ 23 พฤษภาคม 1951 ในเขตจงหนานไห่ กรุงปักกิ่ง องค์ทะไลลามะที่ 14 เป็นผู้ลงสัตยาบันทางโทรเลขในวันที่ 24 ตุลาคม 1951 ข้อตกลงดังกล่าวถูกปฏิเสธทางกฎหมายโดยทิเบตไม่ถึงแปดปีต่อมาในวันที่ 11 มีนาคม 1959 

ในวันที่ 18 มีนาคม หลังเสด็จลี้ภัยถึงอินเดียสำเร็จ ทะไลลามะที่ 14 เสริมการปฏิเสธข้อตกลงอีกครั้ง ผ่านการออกแถลงการณ์ว่าข้อตกลงนั้นถูกทำไปภายใต้การบีบบังคับ รัฐบาลกลางทิเบต ซึ่งตั้งขึ้นภายหลังในปี 1960 ถือว่าข้อตกลงนี้ไม่เป็นผล
 
งาโปยี งาวัง ชิกเม ผู้นำคณะผู้แทนทิเบตในการเจรจาข้อตกลง อ้างว่าไม่มีการบีบบังคับใด ๆ เกิดขึ้น

## ภูมิหลัง
หลังราชวงศ์ชิงล่มสลายในปี 1912 ทะไลลามะที่ 13 ทรงประกาศเอกราชของทิเบต เอกราชของทิเบตถูกตั้งคำถามหลายครั้งโดยรัฐบาลจีนในปักกิ่ง เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 1949 ปังเชนลามะที่ 10 เขียนโทรเลขแสดงความยินดีกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่สามารถจัดตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนได้สำเร็จ รวมถึงแสดงความตื่นเต้นที่จะมีการปลดแอกทิเบตในอนาคต กองทัพปลดแอกประชาชนข้ามแม่น้ำจินชาในเดือนตุลาคม 1950 และเอาชนะกองทัพทิเบตได้ไม่เกินวันที่ 19 ตุลาคม จีนทำการพักการรุกคืบทางการทหารและให้ทิเบตส่งผู้แทนมาเจรจาที่ปักกิ่ง ทาไลลามะเชื่อว่าร่างข้อตกลงดังกล่าวเขียนขึ้นโดยจีน และผู้แทนชาวทิเบตไม่ได้รับอนุญาตให้เสนอการเปลี่ยนแปลงใด ๆ รวมถึงจีนตัดไม่ให้ผู้แทนทิเบตสื่อสารกับรัฐบาลทิเบตในลาซาได้ คณะผู้แทนทิเบตไม่ได้รับอนุญาตจากลาซาให้ลงนาม แต่ท้ายที่สุดก็ยอมถูกกดดันจากจีนให้ลงนามด้วยการใช้ตราประทับที่ทำขึ้นเพื่อจุดประสงค์ดังกล่าวโดยเฉพาะ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
#### หนังสือ

* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  (PDF)
* 
* 
* 
* 
* 
* 

#### บทความ

* 
* 
* 

#### เอกสารของรัฐ

* 
* 
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:ข้อตกลงระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:การผนวกทิเบตโดยสาธารณรัฐประชาชนจีน
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่]] พ.ศ. 2529** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 9 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี และอำเภอดอยสะเก็ด

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย และกิ่งอำเภอเวียงแหง

### เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภอสะเมิง, อำเภอหางดง, อำเภออมก๋อย, และอำเภอดอยเต่า

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
* จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

เชียงใหม่
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเชียงใหม่
ไท่ฉื่อ

**ไท่ฉื่อ** () เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก (จิ้นอู่ตี้) ชื่อศักราชไท่ฉื่อใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 266 (ปีอี๋โหย่ว (乙酉) เดือน 12) ถึง ค.ศ. 271 รวมเวลา 10 ปี และถือเป็นชื่อศักราชแรกของราชวงศ์จิ้นตะวันตกด้วย

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชเสียนซีปีที่ 2 ของวุยก๊ก (ค.ศ. 265-266) — เดือน 12 วันที่ 17 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไท่ฉื่อปีที่ 1

* ศักราชไท่ฉื่อปีที่ 11 (ค.ศ. 275) — เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเสียนหนิงปีที่ 1

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ฝาง เสฺวียนหลิง (648). *[[จิ้นชู]]*.

หมวดหมู่:ศักราชของราชวงศ์จิ้นตะวันตก
เสียนหนิง

**เสียนหนิง** () เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก (จิ้นอู่ตี้) ชื่อศักราชเสียนหนิงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 275 ถึง ค.ศ. 280 เดือน 4 รวมเวลา 6 ปี 

ในเดือน 4 ของศักราชเสียนหนิงปีที่ 6 (ค.ศ. 280) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไท่คางปีที่ 1

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชไท่ฉื่อปีที่ 11 (ค.ศ. 275) —  เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเสียนหนิงปีที่ 1

* ศักราชเสียนหนิงปีที่ 6 (ค.ศ. 280) — เดือน 4 วันที่ 29 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไท่คางปีที่ 1

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ฝาง เสฺวียนหลิง (648). *[[จิ้นชู]]*.

หมวดหมู่:ศักราชของราชวงศ์จิ้นตะวันตก