จักรพรรดิอิงเงียว

**จักรพรรดิอิงเงียว** () เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 19 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม ทั้ง *โคจิกิ* และ *นิฮงโชกิ* (เรียกรวมกันเป็น *คิกิ*) บันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงที่อ้างว่าพระองค์มีชีวิตอยู่ แม้ว่าไม่สามารถระบุวันที่แน่นอนเกี่ยวกับชีวิตหรือรัชสมัยของจักรพรรดิพระองค์นี้ได้ แต่โดยทั่วไปถือว่าจักรพรรดิครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 410 ถึง 453

## เรื่องราวยุคกึ่งก่อนประวัติศาสตร์
ข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์นำมาจาก*[[โคจิกิ]]*และ*[[นิฮงโชกิ]]* ซึ่งเรียกรวมกันเป็น *คิกิ* () หรือ *พงศาวดารญี่ปุ่น* โดยใน*คิกิ*บันทึกว่าอิงเงียวเสด็จพระราชสมภพจากเจ้าหญิงอิวะ () ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 373 ถึง 375 และได้รับพระราชทานนามว่า *โออาซาซูมะ วากูโงะ โนะ ซูกูเนะ* () พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ในจักรพรรดินินโตกุ ทำให้เป็นพระอนุชาของริจูและฮันเซ หลังฮันเซสวรรคตใน ค.ศ. 410 บรรดารัฐมนตรีเข้าพบโออาซาซูมาและลงมติเลือกพระองค์เป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปอย่างเป็นเอกฉันท์ โออาซาซูมาปฏิเสธข้อเสนอโดยระบุว่าพระเชษฐาของพระองค์ "ดูหมิ่นเขาดั่งคนโง่" แล้วยังเรียกตัวพระองค์เองเป็น "ผู้โชคร้าย" โดยอ้างว่าตนทรงพระประชวรด้วยอาการอัมพาตที่ไม่ได้กล่าวถึง

เมื่อเวลาผ่านไปกว่า 2 ปี โอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะ พระสนมองค์โปรด โน้มน้าวให้โออาซาซูมะขึ้นครองราชย์ได้สำเร็จ โออาซาซูมะได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดิอิงเงียวอย่างเป็นทางการ ส่วนพระสนมกลายเป็นโคโงองค์ถัดไป จากนั้นในช่วงต้น ค.ศ. 414 มีการส่งทูตไปที่ชิลลาเพื่อจัดหาแพทย์มารักษาจักรพรรดิผู้ประชวร แพทย์ได้ระบุว่าปัญหาเกิดจากพระเพลาของพระองค์ และสามารถรักษาได้ในเดือนสิงหาคมของปีนั้น

ต่อมาในช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 418 จักรพรรดินีโอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะได้แนะนำพระราชสวามีให้รู้จักกับพระกนิษฐภคินีของพระนางในงานเลี้ยงโดยไม่ได้ตั้งใจ จักรพรรดิอิงเงียวตกหลุมรักพระนางอย่างมากจึงส่งคนไปเรียกพระนางมาในภายหลัง พระองค์เรียนรู้ว่าพระนามของสตรีคนนั้นคือ "โอโตฮิเมะ" ("เจ้าหญิงผู้ทรงพระเยาว์ที่สุด") แต่คนท้องถิ่นขนานนามพระนางจากความงามเป็น "โซโตโฮริ อิรัตสึเมะ" ("พรหมจาริณีผ่านเครื่องแต่งกาย; clothing pass maiden") ในตอนแรกโอโตฮิเมะปฏิเสธที่จะทำตาม เพราะไม่ต้องการทำร้ายความรู้สึกของพระเชษฐ/กนิษฐภคินี ผู้ส่งสารที่ไม่อยากถูกลงโทษฐานไม่เชื่อฟังจึงอยู่กับโอโตฮิเมะจนกระทั่งพระนางตกลง โอชิซากะไม่พอพระทัยต่อสิ่งนี้และไม่ให้โอโตฮิเมะเข้าไปยังพระราชวัง อิงเงียวจึงสร้างที่พำนักใกล้เคียงให้แก่โอโตฮิเมะ โดยซึ่งพระองค์มักแอบไปอยู่ที่นั่น

จักรพรรดินีโอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะให้กำเนิดพระราชโอรสธิดารวม 9 พระองค์ (พระราชโอรส 5 พระองค์และพระราชธิดา 4 พระองค์) ใน ค.ศ. 434 อิงเงียวทรงเลือกคินาชิ โนะ คารุ พระราชโอรสองค์แรก เป็นมกุฎราชกุมาร นี่ถือเป็นทางเลือกที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งโดยไม่รู้ตัวหลังคินาชิถูกกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์ร่วมสายพระโลหิตกับเจ้าหญิงคารุ โนะ โออิรัตสึเมะ อิงเงียวไม่สามารถลงพระราชอาญาพระราชโอรสได้ เนื่องด้วยตำแหน่งที่พระองค์พระราชทานให้ ทำให้พระองค์เลือกใช้วิธีทางอ้อมด้วยการเนรเทศคารุ โนะ โออิรัตสึเมะไปที่อิโยะ เมื่อจักรพรรดิอิงเงียวสวรรคตในช่วง ค.ศ. 453 พระมหากษัตริย์ชิลลาทรงโศกศัลย์เป็นอย่างยิ่งจึงได้นำนักดนตรี 80 คนไปที่ญี่ปุ่นเพื่อปลอบประโลมดวงวิญญาณของอิงเงียว ขณะเดียวกัน คินาชิ โนะ คารุต้องเผชิญกับความท้าทายจากการที่อานาโฮะ พระอนุชา ได้รับการสนับสนุนให้เป็นรัชทายาท

## การประเมินทางประวัติศาสตร์

## พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา
### พระมเหสี/นางสนม

### พระราชโอรสธิดา

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* Aston, William George. (1896).  ''Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697.'' London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  
* Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).  ''Gukanshō: The Future and the Past.'' Berkeley: University of California Press. ;  
* Hammer, Joshua. (2006).  ''Yokohama Burning: The Deadly 1923 Earthquake and Fire that Helped Forge the Path to World War II.'' New York: Simon & Schuster.   (cloth)
* Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  ''The Imperial House of Japan.'' Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 
* Titsingh, Isaac. (1834). *[[Nihon Ōdai Ichiran]]*; ou,  ''Annales des empereurs du Japon.''  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  
* Varley, H. Paul. (1980).  ''Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns.'' New York: Columbia University Press. ;  

อิงเงียว
หมวดหมู่:บุคคลในยุคโคะฟุง