สถานีเติมเชื้อเพลิง

thumb|โรงงานถ่านหินบนทางรถไฟ พ.ศ. 2447
**สถานีเติมเชื้อเพลิง** () หรือที่เรียกอีกอย่างว่า **สถานีเติมถ่านหิน** () คือคลังเก็บเชื้อเพลิง (ในช่วงแรกเป็นถ่านหิน และต่อมาเป็นน้ำมัน) ที่ใช้สำหรับเรือพาณิชย์และเรือนาวี 

## ประวัติ
เดิมทีสถานีเติม *[[ถ่านหิน]]* ได้รับการตั้งชื่อว่าสถานีเติมถ่านหินเนื่องจากใช้ถ่านหินในการผลิตไอน้ำ สถานีเติมเชื้อเพลิงถูกสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์ในการเติมถ่านหินสำหรับเรือหรือหัวรถจักรรถไฟ คำนี้มักเกี่ยวข้องกับท่าเรือในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่เกี่ยวข้องกับบลู-วอเตอร์เนวี ซึ่งใช้สถานีเติมถ่านหินเป็นวิธีการขยายขอบเขตการทำงานของเรือรบ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เรือกลไฟที่ขับเคลื่อนด้วยถ่านหินเริ่มเข้ามาแทนที่เรือใบในฐานะวิธีการขับเคลื่อนหลักสำหรับการขนส่งทางทะเล สถานีเติมเชื้อเพลิงเปลี่ยนมาใช้น้ำมันเนื่องจากหม้อไอน้ำเปลี่ยนจากการใช้ถ่านหินเป็นเชื้อเพลิงน้ำมันหรือไฮบริดน้ำมันและถ่านหิน โดยต่อมาถ่านหินถูกแทนที่ทั้งหมดเนื่องจากเครื่องยนต์ไอน้ำถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์สันดาปภายใน และโรงไฟฟ้ากังหันก๊าซ

ความต้องการสถานีเติมเชื้อเพลิงทางทะเลเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดอาณานิคมในโอเชียเนีย ข้อพิพาทระหว่างอเมริกาและเยอรมนีเกี่ยวกับสถานีเติมถ่านหิน ปาโกปาโก เป็นปัจจัยสำคัญที่อยู่เบื้องหลังวิกฤตการณ์ซามัวในปี พ.ศ. 2430-2432 เกาะนิวแคลิโดเนียในเมลานีเชียซึ่งมีเหมืองถ่านหินในท้องถิ่นทำให้สามารถขนส่งทางทะเลภายในจักรวรรดิอาณานิคมแห่งที่สองของฝรั่งเศสได้ และกระตุ้นให้เกิดการแข่งขันกับผลประโยชน์ทางกองทัพเรือของญี่ปุ่นและออสเตรเลีย

## สถานีเติมเชื้อเพลิงทหารเรือ
[thumb|The coaling station at [Joint Base Pearl Harbor–Hickam|Pearl Harbor with fuel tanks in the foreground, in 1919.]]
ประเทศที่มีกำลังทหารเรือขนาดใหญ่ต้องรักษาแหล่งเชื้อเพลิงสำหรับทัพเรือของตนในยามสงคราม เพื่อจุดประสงค์นี้ สถานีเติมเชื้อเพลิงจึงได้รับการตั้งขึ้นรอบ ๆ พื้นที่ปฏิบัติการ ตัวอย่างของสถานีเติมเชื้อเพลิงดังกล่าว ได้แก่ ท่าเรือหลักเกือบทั้งหมดในบริติชไอลส์ แคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ แอฟริกาของอังกฤษ หรืออินเดีย นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับเรือบรรทุกถ่านหินที่เซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ ที่จาเมกาและเบอร์มิวดาในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ที่ยิบรอลตาร์ มอลตา และพอร์ตซาอิดในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ที่เอเดน บนอ่าวเอเดน ที่โคลัมโบในศรีลังกา ที่สิงคโปร์ และที่ลาบวนในทะเลจีน ที่ฮ่องกงบนชายฝั่งจีน ที่ชากอส เซเชลส์ หรือมอริเชียสในมหาสมุทรอินเดีย ที่เกาะเธิร์สเดย์และซูวา ฟีจี ในแปซิฟิกใต้ (อังกฤษ) และที่โฮโนลูลู ปาโกปาโก และมะนิลาในแปซิฟิกสำหรับสหรัฐอเมริกา แม้ว่าการป้องกันสถานีเชื้อเพลิงทหารเรือมักเน้นไปที่การโจมตีโดยมหาอำนาจทางทะเลอื่น ๆ แต่เหตุการณ์ระเบิดของเรือ เรือยูเอสเอส โคล ที่ท่าเรือเอเดนของเยเมนในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2543 ได้ดึงความสนใจไปที่ความสำคัญของการป้องกันเรือในระหว่างปฏิบัติการเติมน้ำมันแม้แต่ในสถานีเติมเชื้อเพลิงของฝ่ายพันธมิตร

## สถานีเติมเชื้อเพลิงเชิงพาณิชย์
เนื่องจากการค้าระหว่างประเทศมีเส้นทางเดินเรือที่แน่นอนเพิ่มขึ้น จึงมีการจัดตั้งเส้นทางเดินเรือขึ้น โดยมีสถานีเติมเชื้อเพลิงปรากฏอยู่ตามจุดยุทธศาสตร์ต่าง ๆ ตลอดเส้นทางเหล่านี้ เนื่องจากสถานีเติมเชื้อเพลิงส่วนใหญ่ไม่มีทรัพยากรธรรมชาติ เช่น ถ่านหินหรือน้ำมัน "การเติมน้ำมัน" เชิงพาณิชย์เพื่อขนส่งถ่านหินและน้ำมันไปยังสถานีเติมน้ำมันจึงใช้ปริมาณการขนส่งทางเรือไปเป็นจำนวนมาก เมื่อการต่อเรือพัฒนาไปสู่เรือที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ความจุในการจัดเก็บเชื้อเพลิงเพิ่มเติมจึงถูกผนวกเข้ากับการออกแบบเรือ ซึ่งทำให้มีระยะทางระหว่างจุดเติมน้ำมันที่มากขึ้น ปัจจุบัน เรือเดินทะเลส่วนใหญ่มีความสามารถในการเติมน้ำมันเพื่อข้ามมหาสมุทรอย่างไม่สะดุดที่ปลายทางก่อนออกสู่ทะเล

## ดูเพิ่ม
* เรือพาณิชย์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การบริหารจัดการเรือ