เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก

**เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก** () คือกลุ่มเรือเดินสมุทรแฝดสามสัญชาติบริติชที่ถูกสร้างขึ้นโดยอู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟให้กับสายการเดินเรือไวต์สตาร์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โดยมีชื่อว่าอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก (ค.ศ. 1911), ไททานิก (ค.ศ. 1912) และเอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก (ค.ศ. 1915) ทั้งสามลำถูกกำหนดให้เป็นเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ที่สุดและหรูหราที่สุดในยุคนั้นโดยมีจุดประสงค์เพื่อให้ไวต์สตาร์ได้เปรียบในด้านขนาดและความหรูหราในธุรกิจขนส่งผู้โดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก

ขณะที่โอลิมปิก ซึ่งเป็นเรือลำแรก ให้บริการมา 24 ปีก่อนจะถูกปลดระวางและแยกชิ้นส่วนใน ค.ศ. 1935 แต่น้องของเธอไม่ประสบความสำเร็จเช่นนั้น: ไททานิกชนภูเขาน้ำแข็งและอับปางในการเดินทางเที่ยวแรก ส่วนบริแทนนิกก็อับปางขณะทำหน้าที่เป็นเรือพยาบาลในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งหลังชนทุ่นระเบิดนอกชายฝั่งเกาะเคียในทะเลอีเจียน โดยเกิดขึ้นไม่ถึงหนึ่งปีหลังเริ่มให้บริการและไม่เคยได้ทำหน้าที่เรือโดยสาร

แม้ทั้งเรือสองลำจะไม่ได้ทิ้งมรดกที่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร แต่ก็เป็นหนึ่งในเรือเดินสมุทรที่มีชื่อเสียงที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา ทั้งโอลิมปิกและไททานิกต่างได้รับเกียรติในการเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยโอลิมปิกเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดที่สร้างโดยอังกฤษนานกว่า 20 ปีกระทั่งควีนแมรีถูกปล่อยลงน้ำใน ค.ศ. 1936 เรื่องราวของไททานิกถูกนำไปดัดแปลงเป็นหนังสือ ภาพยนตร์ และรายการโทรทัศน์มากมาย ขณะที่บริแทนนิกเป็นแรงบันดาลใจของภาพยนตร์ชื่อเดียวกันใน ค.ศ. 2000

## ต้นกำเนิดและการสร้าง

ชั้นโอลิมปิกมีจุดเริ่มต้นมาจากการแข่งขันอย่างเข้มข้นระหว่างสหราชอาณาจักรและเยอรมนีในการสร้างเรือ นอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์และแฮมเบิร์กอเมริกาไลน์ (ฮาพัค) สองบริษัทขนาดใหญ่ที่สุดของเยอรมนี เข้าร่วมการแข่งขันด้านความเร็วและขนาดในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดยเรือลำแรกที่ให้บริการของนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์คือไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอ ซึ่งได้รับบลูริบบันด์ใน ค.ศ. 1897 ก่อนจะถูกโค่นแชมป์โดยด็อยทช์ลันท์ของฮาพัคใน ค.ศ. 1900

จากนั้นตามมาด้วยเรือสามพี่น้องของไคเซอร์วิลเฮ็ล์ม แดร์โกรเซอ ได้แก่ โครนพรินซ์วิลเฮ็ล์ม, ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มที่ 2 และโครนพรินเซสซินเซซีลี ทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของเรือ "ชั้นไคเซอร์" เพื่อตอบโต้เรื่องนี้ คูนาร์ดไลน์ของอังกฤษได้สั่งต่อเรือสองลำซึ่งความเร็วของมันทำให้ได้รับฉายาว่า "เกรย์ฮาวด์แห่งท้องทะเล" ได้แก่ ลูซิเทเนียและมอริเทเนีย โดยลำหลังนี้ครองบลูริบบันด์เป็นเวลากว่ายี่สิบปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1909 ถึง 1929

ไวต์สตาร์ไลน์รู้ดีว่าบิกโฟร์ กลุ่มเรือสี่ลำที่สร้างขึ้นเพื่อความยิ่งใหญ่และความหรูหรา ไม่สามารถเทียบกับเรือลำใหม่ของคูนาร์ดในเรื่องของความเร็วได้เลย ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1907 ระหว่างการพูดคุยกันที่บ้านพักของคนหลังในย่านเบลเกรเวียเกี่ยวกับการเดินทางเที่ยวแรกของลูซิเทเนียของคูนาร์ดที่ใกล้จะมาถึงในอีกสองเดือนข้างหน้า เจ. บรูซ อิสเมย์ ประธานไวต์สตาร์ และวิลเลียม เจ. พีร์รี กรรมการผู้จัดการของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ได้กล่าวถึงเรื่องความเร็วของเรือลำนั้น อิสเมย์แสดงความกังวลกับพีร์รีเกี่ยวกับการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่ทำลายสถิติของลูซิเทเนีย แม้ไวต์สตาร์จะมีชื่อเสียงในด้านความสง่างามและความหรูหรา แต่ชื่อเสียงของคูนาร์ดในด้านความตรงต่อเวลาและความเร็วก็เป็นภัยคุกคามต่อบริษัทของพวกเขาทั้งสองอย่างมาก พีร์รีจึงมีแนวคิดในการสร้างเรือขนาดใหญ่ที่มีสามปล่องขึ้นมาเพื่อชดเชยการขึ้นนำของลูซิเทเนีย โดยเน้นที่ความมีหน้ามีตาและความโดดเด่นของการออกแบบ ยิ่งไปกว่านั้น แนวคิดนี้จะพัฒนาไปสู่เรือชั้นใหม่ซึ่งประกอบด้วยเรือที่ใหญ่และหรูหราที่สุดสามลำที่จะถูกสร้างขึ้นเพื่อมาแข่งขันกับมอริเทเนียและลูซิเทเนียของคูนาร์ด โดยจะมีการเพิ่มเรืออีกหนึ่งลำเพื่อนำหน้าคูนาร์ด

นี่คือรากฐานเบื้องต้นสำหรับเรือแฝดสามอันโด่งดังที่สร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1908 ถึง 1914 หลังการร่างแบบเบื้องต้นโดยอเล็กซานเดอร์ คาร์ไลล์ สถาปนิกผู้มีประสบการณ์ของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ และทอมัส แอนดรูส์ หลานชายของพีร์รี ก็มีการเพิ่มอีกปล่องหนึ่งเข้าไปในพิมพ์เขียว ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ออกแบบมาเพื่อเสริมรูปลักษณ์ของเรือ ทำให้ข้อเสนอเดิมกลายเป็นเรือสี่ปล่อง มีการทำสัญญาเห็นชอบในข้อตกลงระหว่างไวต์สตาร์ไลน์และฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในหนึ่งปีต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1908 โดยมีพีร์รีและอิสเมย์เป็นผู้จัดการและลงนามอนุมัติ ทั้งสามลำได้รับการออกแบบโดยแอนดรูส์และคาร์ไลล์ ซึ่งคนหลังเป็นสถาปนิกหลักสำหรับเรือในตอนแรกจนกระทั่งเขาเกษียณใน ค.ศ. 1910 ทำให้แอนดรูส์เป็นผู้ดูแลการสร้างแต่เพียงผู้เดียว โดยมีโรเดอริก ชิสโฮล์มคอยช่วยเหลือ

การสร้างโอลิมปิกเริ่มขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1908 และไททานิกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1909 ทั้งสองลำถูกสร้างขึ้นเคียงข้างกัน ก่อนที่การสร้างโอลิมปิกจะเริ่มขึ้น ลาดปล่อยเรือทั้งหมดสามแห่งถูกรื้อถอนลงจนหมด เพื่อเปิดทางให้แก่แคร่ที่รองรับทั้งเรือสองลำได้วางกระดูกงูลง ด้วยความหนาแน่นนี้ จึงต้องการพื้นที่ขนาดใหญ่ มีการสร้างโครงเหล็กยกสูงขนาด 6,000 ตันที่สูงกว่า 200 ฟุต พร้อมปั้นจั่นเคลื่อนที่เหนือศีรษะ เพื่อรองรับกระดูกงู การสร้างบริแทนนิกเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1911 หลังโอลิมปิกขึ้นระวางและไททานิกถูกปล่อยลงน้ำ หลังไททานิกอับปาง เรือที่เหลืออีกสองลำได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงด้านมาตรการความปลอดภัยมากมาย
File:Olympic Titanic Belfast.jpg|alt=Photograph of a huge gantry with two openings in it, one of which is filled with the bows of a large ship that has been painted in light and dark colours.|ไททานิกและโอลิมปิกอยู่ระหว่างการสร้างในเบลฟาสต์  1910
File:RMS Titanic ready for launch, 1911.jpg|ไททานิกก่อนปล่อยลงน้ำ, 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1911
File:Britannic under construction.jpg|บริแทนนิกในปั้นจั่นสนามแอร์รอลที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ พร้อมสำหรับการปล่อยลงน้ำ, กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1914
File:RMS Titanic- Fascinating Engineering Facts.webm|บิล แฮมแมก กล่าวถึงการสร้างและการให้บริการเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก


## ข้อมูลจำเพาะ

เรือชั้นโอลิมปิกทั้งสามมีทั้งหมดเก้าชั้น โดยเจ็ดชั้นสำหรับผู้โดยสาร เรียงจากบนลงล่าง ชั้นต่าง ๆ ได้แก่:

* **ดาดฟ้าเรือ** หรือ **Boat Deck** ส่วนบนสุดของเรือซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องดาดฟ้า เรือชูชีพ และปล่องไฟ สะพานเดินเรือและห้องถือท้ายตั้งอยู่ที่ส่วนหัว หน้าห้องพักกัปตันและเจ้าหน้าที่ สะพานเดินเรือขนาบข้างด้วยแท่นสังเกตการณ์สองแห่งทั้งกราบขวาและซ้าย เพื่อให้สามารถบังคับเรือได้อย่างละเอียดอ่อนยิ่งขึ้นขณะเข้าเทียบท่า ห้องถือท้ายตั้งอยู่ภายในสะพานเดินเรือ ทางเข้าสู่บันไดใหญ่ชั้นหนึ่งและห้องออกกำลังกายตั้งอยู่กลางลำเรือพร้อมกับหลังคายกสูงของห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง ขณะที่ส่วนท้ายของดาดฟ้าเป็นหลังคาห้องสูบบุหรี่ชั้นหนึ่ง ห้องดาดฟ้าสำหรับวิศวกรเรือ และทางเข้าชั้นสองที่ไม่ใหญ่โตนัก ดาดฟ้าที่ปูด้วยไม้ถูกแบ่งออกเป็นทางเดินสี่ส่วนแยกจากกัน ได้แก่ สำหรับเจ้าหน้าที่ ผู้โดยสารชั้นหนึ่ง วิศวกร และผู้โดยสารชั้นสองตามลำดับ เรือชูชีพเรียงรายอยู่ด้านข้างของดาดฟ้าทั้งสองข้าง ยกเว้นในพื้นที่ชั้นหนึ่ง ซึ่งมีช่องว่างเพื่อไม่ให้บดบังทัศนียภาพ

* **ดาดฟ้า A** หรือ **Promenade Deck** ทอดตลอดความยาว  ของโครงสร้างส่วนบน สงวนไว้สำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง โดยเป็นที่ตั้งของห้องพักชั้นหนึ่งส่วนหน้าสุด ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง ห้องสูบบุหรี่ ห้องอ่านและเขียน และสวนปาล์ม ทางเดินเล่นบนโอลิมปิกไม่ได้ถูกกั้นตลอดความยาว แต่บนไททานิกและบริแทนนิก ครึ่งหน้าถูกกั้นด้วยฉากเหล็กพร้อมหน้าต่างบานเลื่อน
* **ดาดฟ้า B** หรือ **Bridge Deck** เกือบทั้งหมดถูกใช้เป็นห้องชุดชั้นหนึ่ง ห้องชุดที่ดีที่สุดอยู่บนชั้นนี้ โดยเฉพาะห้อง "ดีลักซ์" Parlour Suites สองห้องที่มีทางเดินเล่นส่วนตัวยาว  ทั้งสามลำมีร้านอาหารตามสั่งอยู่ทางท้ายบนดาดฟ้า B รวมถึงห้องสูบบุหรี่และทางเข้าชั้นสอง โอลิมปิกถูกสร้างขึ้นโดยมีทางเดินเล่นชั้นหนึ่งที่ล้อมรอบ ซึ่งในไม่ช้าก็พิสูจน์แล้วว่าไม่จำเป็นเพราะมีพื้นที่ทางเดินเล่นเพียงพอแล้วบนดาดฟ้า A ไททานิกจึงเพิ่มห้องพักขนาดใหญ่เพื่อใช้พื้นที่ส่วนนั้น และสร้างคาเฟ่ปารีเซียงเพิ่มเติมเป็นส่วนต่อขยายของร้านอาหารที่ขยายใหญ่ขึ้น การจัดวางแบบนี้ได้รับความนิยมอย่างมากจนโอลิมปิกก็นำไปปรับใช้เช่นกันในระหว่างการปรับปรุงเรือใน ค.ศ. 1913 จากภายนอกของแต่ละลำ ดาดฟ้า B จะสังเกตได้จากหน้าต่างบานเลื่อนสี่เหลี่ยม
* **ดาดฟ้า C** หรือ **Shelter Deck** เป็นชั้นบนสุดที่ทอดยาวตลอดทั้งลำตั้งแต่หัวจรดท้ายเรือโดยไม่มีสิ่งใดคั่น ซึ่งประกอบด้วยดาดฟ้าบ่อสองส่วนที่ใช้เป็นพื้นที่เดินเล่นชั้นสาม และดาดฟ้าบ่อแต่ละส่วนก็มีปั้นจั่นขนาดใหญ่สำหรับใช้บรรทุกสัมภาระเข้าไปในห้องเก็บภายในเรือด้วย ส่วนห้องพักลูกเรือจะอยู่ใต้ดาดฟ้ายกหัวเรือและห้องส่วนกลางชั้นสามจะอยู่ใต้ดาดฟ้ายกท้ายเรือ สำหรับโครงสร้างส่วนบนเหนือดาดฟ้า C ระหว่างหัวและท้ายเรือนั้นส่วนใหญ่เป็นที่พักชั้นหนึ่ง แต่ก็มีห้องสมุดชั้นสองอยู่ด้วยซึ่งอยู่ค่อนไปทางท้ายเรือ และอยู่ใต้ห้องสูบบุหรี่ชั้นสองโดยตรง 

* **ดาดฟ้า D** หรือ **Saloon Deck**, ส่วนใหญ่ประกอบด้วยห้องส่วนกลางขนาดใหญ่สามห้อง ได้แก่ ห้องรับรองชั้นหนึ่ง ห้องอาหารชั้นหนึ่งและห้องอาหารชั้นสอง พื้นที่เปิดโล่งสำหรับผู้โดยสารชั้นสามถูกจัดไว้ที่บริเวณใต้หัวเรือ ผู้โดยสารชั้นสองและสามมีห้องพักอยู่บนชั้นนี้ ขณะที่เตียงนอนสำหรับคนงานคุมเตาเผาอยู่บริเวณหัวเรือ เดิมทีชั้นนี้เป็นชั้นสูงสุดที่ผนังกันน้ำของเรือสามารถขึ้นไปถึง (แม้เป็นเพียง 8 จากทั้งหมด 15 แนว) ซึ่งต่อมามีการเปลี่ยนแปลงในโอลิมปิกในการปรับปรุงใหม่ใน ค.ศ. 1913 หลังการสูญเสียไททานิก ส่วนบริแทนนิกถูกออกแบบให้มีผนังกันน้ำที่ขยายไปถึงชั้นหลัก
* **ดาดฟ้า E** หรือ **Upper Deck** ส่วนใหญ่เป็นที่พักสำหรับผู้โดยสารทั้งสามชั้นรวมถึงเป็นที่พักสำหรับพ่อครัว กะลาสี บริกร และคนงานควบคุมสมดุลเรือ นอกจากนี้ยังมีห้องพักชั้นสามพร้อมทางเดินยาวที่ลูกเรือเรียกว่า "ถนนสกอตแลนด์" ซึ่งตั้งชื่อตามถนนที่มีชื่อเสียงในเมืองลิเวอร์พูล
* **ดาดฟ้า F** หรือ **Middle Deck** เป็นชั้นสุดท้ายที่เป็นสมบูรณ์และส่วนใหญ่เป็นที่พักผู้โดยสารชั้นสาม นอกจากนี้ยังมีห้องพักชั้นสองและสามรวมถึงที่พักลูกเรือ ห้องอาหารชั้นสามตั้งอยู่ที่ชั้นนี้ เช่นเดียวกับสระว่ายน้ำและโรงอาบน้ำแบบตุรกีสมียวิกตอเรีย ซึ่งเป็นส่วนเดียวสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง
* **ดาดฟ้า G** หรือ **Lower Deck** เป็นชั้นที่อยู่ต่ำที่สุดซึ่งใช้รองรับผู้โดยสาร และมีช่องหน้าต่างอยู่ต่ำที่สุด เหนือแนวน้ำเล็กน้อย มีสนามสควอชตั้งอยู่ที่ชั้นนี้ พร้อมกับที่ทำการไปรษณีย์เคลื่อนที่ซึ่งพนักงานจะคัดแยกจดหมายและพัสดุเพื่อให้พร้อมสำหรับการจัดส่งเมื่อเรือเทียบท่า อาหารก็ถูกเก็บไว้ที่นี่เช่นกัน ชั้นนี้ถูกแบ่งออกเป็นช่วง ๆ ด้วยชั้นท้องเรือ (บางส่วน) ที่อยู่เหนือห้องหม้อไอน้ำ เครื่องยนต์และกังหัน
* **ชั้นท้องเรือ** และ **ท้องเรือชั้นใน** อยู่ชั้นล่างสุดของเรือ ใต้แนวน้ำ ชั้นท้องเรือใช้เป็นพื้นที่บรรทุกสินค้า ส่วนท้องเรือชั้นใน ซึ่งเป็นท้องเรือด้านใน ทำหน้าที่เป็นฐานวางหม้อไอน้ำ เครื่องยนต์ กังหันและเครื่องกำเนิดไฟฟ้าของเรือ บริเวณนี้ของเรือส่วนใหญ่เป็นห้องเครื่องและห้องหม้อไอน้ำ ซึ่งโดยปกติแล้วผู้โดยสารจะไม่มีวันได้เห็นเลย ห้องเหล่านี้เชื่อมต่อกับชั้นที่สูงขึ้นไปของเรือด้วยบันไดหลายช่วง บันไดเวียนคู่ใกล้หัวเรือเป็นทางขึ้นไปถึงดาดฟ้า D
การขับเคลื่อนเรือทำได้โดยใช้ใบจักรสามใบ ได้แก่ ใบจักรปีกหรือด้านนอกสองใบมีสามพวง ส่วนใบจักรกลางมีสี่พวงสำหรับโอลิมปิกและบริแทนนิก ส่วนไททานิกติดตั้งใบจักรกลางแบบสามพวงเพื่อทดสอบประสิทธิภาพเมื่อเทียบกับใบจักรกลางแบบสี่แฉกของโอลิมปิกลำซึ่งเป็นพี่สาว ใบจักรข้างทั้งสองขับด้วยเครื่องจักรไอน้ำแบบลูกสูบสามเท่าขยาย ขณะที่เพลากลางขับด้วยกังหันไอน้ำ พลังงานทั้งหมดบนเรือได้มาจากหม้อไอน้ำที่ใช้ถ่านหินทั้งหมด 29 ลูกในหกห้อง อย่างไรก็ตาม หม้อไอน้ำของโอลิมปิกถูกเปลี่ยนไปใช้การเผาไหม้ด้วยน้ำมันเตาเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งช่วยลดจำนวนลูกเรือในห้องเครื่องที่ต้องใช้จาก 350 เหลือ 60 คน

เรือชั้นโอลิมปิกมีความยาว  มีระวางขับน้ำปกติ  (โดยมีกินน้ำลึกที่ระวางขับน้ำนี้ ), และมีระวางบรรทุกรวมจดทะเบียนประมาณ 45–46,000 ตัน โอลิมปิกกลายเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดในโลกเมื่อสร้างเสร็จในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1911 ก่อนจะเสียตำแหน่งนี้ให้กับไททานิกซึ่งเป็นน้องสาวเมื่อสร้างเสร็จในเดือนเมษายน ค.ศ. 1912 ภายหลังการอับปางของไททานิก บริแทนนิกซึ่งเป็นเรือลำที่สามได้ครองตำแหน่งเรือที่สร้างโดยอังกฤษซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุด กระทั่งอับปางในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1916 หลังจากนั้น โอลิมปิกก็กลับมาครองตำแหน่งเดิมเป็นเวลา 20 ปีกระทั่งอาร์เอ็มเอส ควีนแมรีขึ้นระวางใน ค.ศ. 1936

ทั้งสามลำมีสี่ปล่อง โดยปล่องที่สี่เป็นปล่องปลอมที่ใช้เพื่อการระบายอากาศและสุนทรียศาสตร์ ควันจากครัวและเตาผิงในห้องสูบบุหรี่ รวมถึงควันจากห้องเครื่องยนต์จะถูกระบายออกทางปล่องควันในส่วนหน้าของปล่องนี้ แม้จะเป็นของตกแต่งเพื่อสร้างความสมมาตรให้กับรูปลักษณ์ของเรือ แต่ก็ทำหน้าที่เป็นช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ ซึ่งเข้ามาแทนที่ปล่องระบายอากาศจำนวนมากบนดาดฟ้า ดังเช่นที่เห็นบนลูซิเทเนียและมอริเทนียของคูนาร์ด

## ความปลอดภัย

ทั้งสามลำได้นำการพัฒนาที่ทันสมัยด้านมาตรการความปลอดภัยมาใช้ในการออกแบบ เพื่อลดความเสี่ยงจากน้ำท่วมและกำจัดโอกาสที่เรือจะจมแทบทั้งหมด เรือแต่ละลำมีเปลือกชั้นใน ซึ่งเป็นเหล็กชั้นที่สองหนา  อยู่เหนือกระดูกงู ทำให้เกิดกล่องกันน้ำที่เรียกว่าท้องเรือสองชั้นตามแนวตัวเรือ ผนังกันเหล็กตามขวางจำนวน 15 แผ่น ที่สูงขึ้นไป  ถึงดาดฟ้า E (หรือดาดฟ้า D สำหรับสองผนังกันที่อยู่ด้านหน้าสุด) แบ่งตัวเรือแต่ละลำออกเป็น 16 ห้องกันน้ำ แต่ละห้องมีปั๊มไฟฟ้าสำหรับระบายน้ำท่วม ในกรณีเกิดการชนตามทฤษฎี ห้องเหล่านี้จะถูกปิดด้วยประตูอัตโนมัติจากสะพานเดินเรือ ซึ่งจะช่วยแยกน้ำออกจากส่วนอื่น ๆ ของเรือ หากสวิตช์บนสะพานเดินเรือเสีย คนงานเติมถ่านหินและวิศวกรสามารถปิดประตูด้วยตนเองได้โดยใช้คันโยกที่อยู่ด้านล่าง ด้วยการออกแบบนี้ ทำให้โอลิมปิกและไททานิกสามารถลอยอยู่ได้แม้จะมีห้องถูกน้ำท่วมถึงสี่ห้อง เรือชั้นโอลิมปิกยังได้ยกเลิกผนังกันตามยาว ดังเช่นที่ใช้ในลูซิเทเนียและมอริเทเนีย ซึ่งกั้นระหว่างห้องเก็บถ่านหินตามแนวข้างตัวเรือกับห้องเครื่องยนต์และห้องหม้อไอน้ำที่อยู่ตรงกลางเรือ การจัดวางแบบนี้เชื่อกันว่าเพิ่มความเสี่ยงที่เรือจะพลิกคว่ำโดยการขังน้ำตามแนวยาวของเรือและทำให้เรือเอียงมากขึ้น

การอับปางของไททานิกทำให้ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟและไวต์สตาร์ตัดสินใจปรับปรุงเรือในรุ่นเดียวกัน โดยต้องมีการเพิ่มความปลอดภัยครั้งใหญ่ให้กับโอลิมปิกในช่วงปลาย ค.ศ. 1912 พร้อมกับการปรับเปลี่ยนการออกแบบครั้งสำคัญของบริแทนนิก ที่เพิ่งวางกระดูกงูไปได้ไม่กี่เดือนก่อนหน้านั้น ห้องกันน้ำหกห้องหน้าจากสิบหกห้องของไททานิกอยู่เหนือกระดูกงูแต่ต่ำกว่าแนวน้ำ ทำให้ทะลุผ่านท้องเรือสองชั้นไปได้ทั้งหมด ความสูงที่ต่ำของผนังกันก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เรือจม เพราะเปิดโอกาสให้น้ำท่วมเข้ามาได้อย่างไม่มีทางป้องกันหลังน้ำในห้องที่ทะลักเข้ามาขึ้นไปถึงดาดฟ้า E การปรับปรุงโอลิมปิกได้เพิ่มความสูงของผนังกันห้าห้องตรงกลางให้สูงถึงดาดฟ้า B ส่วนผนังกันที่เหลือก็ถูกเพิ่มให้สูงถึงดาดฟ้า D และยังมีการขยายท้องเรือสองชั้นตามแนวกระดูกงูขึ้นไปถึงดาดฟ้า G  การปรับปรุงเหล่านี้ถูกนำไปใช้ในการออกแบบบริแทนนิก พร้อมกับเพิ่มผนังกันน้ำอีกสองแผ่น การปรับปรุงเหล่านี้ทำให้ทั้งโอลิมปิกและบริแทนนิกสามารถเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์ที่ทำให้น้องคนกลางของพวกเธอล่มได้ ทั้งสามลำติดตั้งหวีดไอน้ำแบบสามเสียงสามห้องที่ปล่องทั้งสี่ อย่างไรดี มีเพียงหวีดบนปล่องที่หนึ่งและสองเท่านั้นที่ใช้งานได้ เนื่องจากหวีดบนปล่องที่สามและสี่เป็นเพียงของตกแต่งเพื่อความสวยงาม ไม่มีลิ้นหรือเครื่องสูบลม

## เรือชูชีพ

แต่ละลำสามารถรองรับเรือชูชีพได้สูงสุด 64 ลำ อย่างไรก็ตาม มีการติดตั้งเรือเพียง 20 ลำบนโอลิมปิกและไททานิกในระหว่างการสร้างเพื่อเลี่ยงความแออัดบนดาดฟ้าและเพื่อให้มีพื้นที่สำหรับผู้โดยสารมากขึ้น ช่างต่อเรือในยุคนั้นมองว่าตัวเรือเดินสมุทรเองเป็นเรือชูชีพขั้นสูงสุดและจินตนาการว่าจุดประสงค์ของเรือชูชีพคือการเป็นเรือข้ามฟากระหว่างเรือที่กำลังจมกับเรือกู้ภัย แม้จะมีเรือชูชีพจำนวนน้อย แต่ทั้งโอลิมปิกและไททานิกก็มีจำนวนเกินกว่าข้อบังคับของคณะกรรมการการค้าในขณะนั้น หลังการอับปางของไททานิก ก็มีการเพิ่มเรือชูชีพบนโอลิมปิก ขณะที่บริแทนนิกติดตั้งปั้นจั่นเดวิตยักษ์แปดตัว หกตัวอยู่ตามดาดฟ้าเรือและสองตัวอยู่บนดาดฟ้ายกท้ายเรือ แต่ละตัวจุเรือชูชีพหกลำและแต่ละตัวขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์ไฟฟ้าพร้อมไฟส่องสว่างในเวลากลางคืน ในกรณีเรือเอียงและทำให้การปล่อยเรือช่วยชีวิตเป็นไปไม่ได้ในด้านใดด้านหนึ่ง ปั่นจั่นสามารถบังคับให้ยกเรือชูชีพจากอีกด้านหนึ่งของดาดฟ้าได้

## ภายใน


File:Olympic First Class Staircase.jpg|บันไดใหญ่บนโอลิมปิก
File:Swimming pool of the RMS Olympic.jpg|สระว่ายน้ำชั้นหนึ่งของโอลิมปิก
File:Titanic's first class gymnasium.jpg|ห้องออกกำลังกายบนไททานิก
File:1st Class Á la Carte Restaurant.jpg|ภาพถ่ายของร้านอาหารตามสั่งของโอลิมปิกใน ค.ศ. 1911
File:1st Class Verandah Café of the Olympic.jpg|เวแรนดาคาเฟ่ฝั่งกราบขวาของโอลิมปิก
File:RMS Olympic Turkish bath cooling-room.jpg|ห้องเย็นในโรงอาบน้ำแบบตุรกีของโอลิมปิก


ทั้งสามลำมีพื้นที่สำหรับผู้โดยสารทั้งหมด 8 ชั้น โดยมีความแตกต่างกันเล็กน้อยในแต่ละลำ อย่างไรก็ตาม ไม่มีผู้โดยสารชั้นใดถูกละเลย ผู้โดยสารชั้นหนึ่งได้เพลิดเพลินกับห้องพักที่หรูหรา ซึ่งหลายห้องมีห้องน้ำส่วนตัว ถือเป็นเรื่องใหม่ในสมัยนั้น ห้องชุดหรูหราที่สุดสองห้องมีทางเดินเล่นส่วนตัว ห้องนั่งเล่น ตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอินสองห้อง ห้องนอนสองห้อง ห้องอาบน้ำส่วนตัว และห้องสุขา แต่ละชั้นมีห้องอาหารขนาดใหญ่เป็นของตัวเอง ขณะที่ชั้นหนึ่งยังมีบันไดใหญ่ที่หรูหรา ซึ่งทอดยาวลงมาเจ็ดชั้นผ่านตัวเรือ (และมีบันไดใหญ่อีกแห่งที่เล็กกว่าซึ่งทอดลงมาเพียงสามชั้น), ห้องสูบบุหรี่สไตล์จอร์เจียน เวแรนดาคาเฟ่ที่ตกแต่งด้วยต้นปาล์ม สระว่ายน้ำ โรงอาบน้ำแบบตุรกี ห้องออกกำลังกาย และสถานที่อื่น ๆ สำหรับการรับประทานอาหารและความบันเทิง เรือชั้นโอลิมปิกเป็นเรืออังกฤษลำแรกที่มีร้านอาหารแยกต่างหากจากห้องอาหารหลัก ซึ่งเป็นการเลียนแบบธรรมเนียมที่ตั้งไว้โดยเรือเดินสมุทรเยอรมันของแฮมเบิร์ก-อเมริกา อเมริกา (ค.ศ. 1905) ซึ่งมีร้านอาหารที่ให้บริการอาหารฝรั่งเศสชั้นสูงโดยมีผู้ประกอบการโรงแรมชื่อดัง เซซาร์ ริตซ์ เป็นผู้บริหาร โอลิมปิกและไททานิกมีร้านอาหารตามสั่งที่ท้ายเรือบนดาดฟ้า B บริหารโดยเจ้าของร้านอาหารชาวลอนดอน ลุยจิ กัตติ และพนักงานของเขา ทั้งหมดเสียชีวิตในการอับปางของไททานิก

ชั้นสองยังมีห้องสูบบุหรี่ ห้องสมุด ห้องอาหารกว้างขวาง และลิฟต์ สำหรับบริแทนนิก ชั้นสองยังมีห้องออกกำลังกาย

ในที่สุด ผู้โดยสารชั้นสามก็สามารถเพลิดเพลินกับที่พักที่สมเหตุสมผลเมื่อเทียบกับเรือลำอื่น ๆ แทนที่จะเป็นห้องนอนรวมขนาดใหญ่เหมือนที่เรือส่วนใหญ่ในสมัยนั้นจัดให้ ผู้โดยสารชั้นสามของเรือชั้นโอลิมปิกได้พักในห้องโดยสารที่มีเตียงสองชั้นสองถึงสิบเตียง นอกจากนี้ ชั้นนี้ยังมีห้องสูบบุหรี่ พื้นที่ส่วนกลาง และห้องอาหาร บริแทนนิกมีแผนที่จะมอบความสะดวกสบายให้แก่ผู้โดยสารชั้นสามมากกว่าเรือพี่ทั้งสอง

## อาชีพการงาน

1:  สำหรับเรือโดยสาร คำว่า "ขึ้นระวาง" หมายถึงวันที่ออกเดินทางเที่ยวแรก

### โอลิมปิก

[thumb|[อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ระหว่างการทดลองเดินเรือ]]
โอลิมปิกเป็นเรือลำแรกของชั้นโอลิมปิก ปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1910 และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1911 เธอออกเดินทางครั้งแรกในวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1911 ภายใต้บังคับบัญชาของกัปตันเอ็ดเวิร์ด เจ. สมิธ ต่อมาในวันที่ 20 กันยายนของปีเดียวกัน ขณะอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าหน้าที่นำร่องท่าเรือ เธอก็ประสบอุบัติเหตุชนกับเรือลาดตระเวน เรือหลวงฮอว์ก (HMS *Hawke*) ที่ท่าเรือเซาแทมป์ตัน ทำให้ต้องกลับไปซ่อมแซมที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟและทำให้การสร้างไททานิกล่าช้าออกไป ขณะที่น้องสาวของเธอกำลังจม โอลิมปิกกำลังเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในทิศทางตรงกันข้าม เธอสามารถรับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไททานิกได้ แต่ก็อยู่ไกลเกินกว่าจะไปถึงทันก่อนเรือจะจมลง หลังการอับปางของไททานิก โอลิมปิกถูกนำเข้าอู่แห้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1912 ซึ่งมีการปรับปรุงหลายอย่างเพื่อเพิ่มความปลอดภัยก่อนจะกลับมาให้บริการเชิงพาณิชย์อีกครั้ง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เรือทำหน้าที่เป็นเรือลำเลียงพล วันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1918 เธอพุ่งชนและจมเรือดำน้ำ U-103 ของเยอรมัน หลังกลับมาให้บริการในเชิงพาณิชย์ใน ค.ศ. 1920 เธอก็ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในฐานะหนึ่งในสามเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ของไวต์สตาร์ โดยอีกสองลำที่เหลือถูกยึดมาจากเยอรมนีเพื่อเป็นค่าปฏิกรรมสงคราม ได้แก่ บิสมาร์กที่ยังสร้างไม่เสร็จของฮาพัคซึ่งถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมาเจสติก และโคลัมบัสของ NDL ซึ่งกลายเป็นโฮเมริก ในช่วงทศวรรษ 1920 โอลิมปิกได้รับความนิยมอย่างมากในเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก จนได้รับฉายาว่า "เรือที่งดงาม" (The Ship Magnificent) เธอมักบรรทุกบุคคลที่มีชื่อเสียงในยุคนั้นอยู่บ่อยครั้ง รวมถึงนักแสดง ชาร์ลี แชปลิน และเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ในขณะนั้น ใน ค.ศ. 1934 เธอชนกับเรือประภาคารแทนทักเกต LV-117 โดยไม่ได้ตั้งใจจนจมลง เป็นเหตุให้ลูกเรือ 7 จาก 11 คนของเรือประภาคารเสียชีวิต

แม้จะได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ในภายหลัง แต่โอลิมปิกก็ล้าสมัยเมื่อเทียบกับเรือรุ่นใหม่กว่า หลังไวต์สตาร์ไลน์และคูนาร์ดไลน์ควบรวมกิจการกันใน ค.ศ. 1934 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1935 ด้วยเรือในกองเรือใหม่มีจำนวนมากเกินไป โอลิมปิกจึงถูกถอนจากบริการ ขายเพื่อทำลาย และถูกลากไปที่แจร์โรว์เพื่อแยกชิ้นส่วน

### ไททานิก

ไททานิก เป็นเรือลำที่สองในชั้นโอลิมปิก ปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1911 และการขึ้นระวางของเธอล่าช้าออกไปเล็กน้อยจากการซ่อมแซมโอลิมปิกที่ยังดำเนินอยู่ เรือออกจากท่าเรือเซาแทมป์ตันเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912 เพื่อเริ่มต้นการเดินทางเที่ยวแรก โดยเฉียดฉิวจากการชนกับเอสเอส นิวยอร์ก เรือที่จอดเทียบท่าอยู่ในท่าเรือที่ถูกใบจักรของไททานิกดึงเข้าไป หลังแวะจอดที่แชร์บูร์ ประเทศฝรั่งเศส และอีกแห่งที่ควีนส์ทาวน์ ประเทศไอร์แลนด์ เธอก็มุ่งหน้าสู่มหาสมุทรแอตแลนติกพร้อมผู้โดยสารและลูกเรือ 2,200 คน ภายใต้บังคับบัญชาของกัปตันเอ็ดเวิร์ด เจ. สมิธ โดยมีปลายทางที่นครนิวยอร์ก การเดินทางข้ามมหาสมุทรเป็นไปโดยไม่มีเหตุการณ์ใด ๆ กระทั่งวันที่ 14 เมษายน เวลา 23:40 น.

ไททานิกชนภูเขาน้ำแข็งที่พิกัด  ขณะที่กำลังแล่นอยู่ห่างจากแกรนด์แบงส์ของนิวฟันด์แลนด์ไปทางทิศใต้ประมาณ  เมื่อเวลา 23:40 น. ตามเวลาเรือ การชนและแรงกระแทกทำให้หมุดย้ำขาด ส่งผลให้เกิดรอยฉีกหลายแห่งที่ตัวเรือใต้แนวน้ำ ทำให้ห้าห้องกันน้ำแรกถูกน้ำท่วม ส่วนห้องที่หกถูกควบคุมด้วยปั๊ม เรือลำนี้ได้รับการออกแบบมาให้สามารถลอยอยู่ได้แม้มีห้องกันน้ำท่วมสูงสุดเพียงสี่ช่อง ไททานิกจมลงใน 2 ชั่วโมง 40 นาทีหลังการชน มีเรือชูชีพไม่เพียงพอสำหรับผู้โดยสารทั้งหมด และเรือที่เข้ามาช่วยเหลือที่อยู่ใกล้ที่สุด อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย ซึ่งอยู่ไกลเกินไป ทำให้ผู้ที่อยู่บนเรือ 1,514 คนจากทั้งหมด 2,224 คนเสียชีวิต นับเป็นหนึ่งในภัยพิบัติทางทะเลในยามสงบที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์

### บริแทนนิก

บริแทนนิก เป็นเรือลำที่สามในชั้นโอลิมปิก สั่งต่อใน ค.ศ. 1911 และปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1914 ที่อู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในเบลฟาสต์ และเริ่มการติดตั้งอุปกรณ์ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 ก่อนที่บริแทนนิกจะสามารถเริ่มให้บริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกระหว่างนิวยอร์กและเซาแทมป์ตัน สงครามโลกครั้งที่หนึ่งก็อุบัติขึ้นทันที อู่ต่อเรือทั้งหมดที่ทำสัญญากับกระทรวงทหารเรือได้รับสิทธิพิเศษสูงสุดในการใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ สัญญางานพลเรือนทั้งหมด รวมถึงการติดตั้งอุปกรณ์ของบริแทนนิกจึงต้องชะลอตัวลง

วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1915 บริแทนนิกถูกเรียกเกณฑ์เป็นเรือพยาบาลจากที่จอดที่เบลฟาสต์ ได้รับการทาสีใหม่เป็นสีขาวและจากหัวจรดท้ายเรือมีกากบาทสีแดงขนาดใหญ่และแถบสีเขียวแนวนอน เธอถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเอชเอ็มเอชเอส (เรือพยาบาลหลวง) บริแทนนิก
เมื่อเวลา 08:12 น. ของวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิกได้ชนกับทุ่นระเบิด ที่พิกัด  และจมลง มีผู้รอดชีวิต 1,036 คน และมีผู้เสียชีวิต 30 คนจากภัยพิบัติครั้งนี้ ผู้รอดชีวิตคนหนึ่งคือพยาบาลชื่อไวโอเลต เจสซอป เป็นที่น่าสังเกตว่าเธอเคยรอดชีวิตจากการอับปางของไททานิกใน ค.ศ. 1912 มาแล้ว และยังเคยอยู่บนโอลิมปิกในตอนที่ชนกับเรือหลวงฮอว์กใน ค.ศ. 1911 บริแทนนิกเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดที่อับปางในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่การจมของเธอไม่ได้รับความสนใจเท่ากับการจมของเรือพี่ของเธอ หรือการจมของลูซิเทเนียของคูนาร์ด ซึ่งถูกตอร์ปิโดในทะเลไอริช

## มรดก
### ซากเรือและการสำรวจ
เมื่อไททานิกอับปางใน ค.ศ. 1912 และบริแทนนิกอับปางใน ค.ศ. 1916 การจมของบริแทนนิกไม่ได้รับความสนใจเท่ากับไททานิก ด้วยจำนวนผู้เสียชีวิต (1,517 คนบนไททานิกและ 30 คนบนบริแทนนิก) และอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งที่กำลังดำเนินอยู่ เนื่องจากทราบตำแหน่งที่บริแทนนิกล่มอย่างชัดเจนและจุดที่จมนั้นตื้น จึงสามารถค้นพบซากเรือได้ค่อนข้างง่ายใน ค.ศ. 1975 อย่างไรก็ตาม ไททานิกได้รับความสนใจจากทุกคนใน ค.ศ. 1912 หลังการพยายามหลายครั้ง ซากเรือก็ถูกค้นพบโดยฌ็อง-หลุยส์ มิเชล จาก Ifremer และรอเบิร์ต บัลลาร์ด หลังปฏิบัติภารกิจลับสุดยอดของกองทัพเรือสหรัฐเพื่อตรวจสอบซากเรือยูเอสเอส เทรเชอร์และยูเอสเอส สกอร์เปียน เรือดำน้ำนิวเคลียร์สองลำที่จมลงในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในช่วงทศวรรษ 1960 การค้นพบซากเรือเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1985 ห่างจากตำแหน่งที่ระบุว่าเรือจมไป 25 กิโลเมตร ซากเรืออยู่ที่ความลึกประมาณ 4,000 เมตร และขาดออกจากกันเป็นสองท่อน หัวเรือยังคงสภาพค่อนข้างดี แต่ท้ายเรือยุบตัวลงบางส่วน และส่วนใหญ่แตกสลายระหว่างการจมและกระแทกกับพื้นทะเล

ซากเรือบริแทนนิกถูกค้นพบใน ค.ศ. 1975 โดยฌักส์ กุสโต เรือมีรอยฉีกขนาดใหญ่ที่ส่วนหัวซึ่งเกิดจากหัวเรือกระแทกกับพื้นทะเล ก่อนที่ส่วนที่เหลือของเรือจะจมลง เนื่องจากความยาวของเรือมากกว่าความลึกของน้ำ หลังการค้นพบ บริแทนนิกก็ถูกสำรวจอย่างสม่ำเสมอโดยคณะสำรวจอีกหลายคณะ ตรงกันข้ามกับไททานิกที่จมอยู่ก้นมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือและถูกแบคทีเรียกินเหล็กกัดกร่อน บริแทนนิกยังคงอยู่ในสภาพดีอย่างน่าทึ่ง และสามารถเข้าถึงได้ง่ายกว่าเรือพี่ที่มีชื่อเสียงของมัน โครงสร้างภายนอกหลายส่วนยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ รวมถึงใบจักร และส่วนบนของโครงสร้างส่วนบนกับตัวเรือจำนวนมาก

### มรดกทางวัฒนธรรม

พิพิธภัณฑ์และนิทรรศการต่าง ๆ ได้จัดแสดงเพื่อรำลึกถึงเรือเหล่านี้ และโศกนาฏกรรมทั้งสองครั้งก็ได้เป็นแรงบันดาลใจให้กับภาพยนตร์ นวนิยาย ละครเพลง และแม้แต่วิดีโอเกมมากมาย

เมื่อโอลิมปิกซึ่งเป็นเรือลำเดียวในชั้นที่รอดชีวิตปลดระวางใน ค.ศ. 1935 เดิมทีมีแผนจะดัดแปลงเป็นโรงแรมลอยน้ำ แต่โครงการดังกล่าวก็ถูกยกเลิก อย่างไรก็ดี ชิ้นส่วนตกแต่งต่าง ๆ ของเรือถูกนำออกประมูล โดยห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งและส่วนหนึ่งของบันไดใหญ่ด้านท้ายปัจจุบันอยู่ที่โรงแรมไวต์สวอนในแอนิก นอร์ทัมเบอร์แลนด์ ประเทศอังกฤษ ส่วนแผ่นไม้บุผนังของร้านอาหาตามสั่งของเรือได้รับการบูรณะและติดตั้งบนเรือสำราญเซเลบริตีมิลเลนเนียม

### เรือจำลอง

ด้วยประวัติศาสตร์และเรื่องราวเบื้องหลังการอับปางของไททานิก จึงมีความพยายามหลายครั้งตลอดหลายปีที่ผ่านมาที่จะสร้างเรือลำนี้ขึ้นมาใหม่ ไม่ว่าจะบางส่วนหรือทั้งหมด ตั้งแต่การสร้างเรือจำลองที่ลอยน้ำได้ การสร้างขึ้นใหม่บนบก ไปจนถึงการจินตนาการเรือลำใหม่ขึ้นมาจริง ๆ

## อ้างอิง

## หนังสืออ่านเพิ่ม

* 
* 
* 

หมวดหมู่:ชั้นเรือ

หมวดหมู่:เรือเดินสมุทรสี่ปล่อง
หมวดหมู่:ชั้นเรือเดินสมุทร
หมวดหมู่:เรือที่ใช้หม้อไอน้ำ Scotch Marine