แบทแมน บีกินส์

***แบทแมน บีกินส์*** () เป็นภาพยนตร์แนวซูเปอร์ฮีโร ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2005 กำกับโดย คริสโตเฟอร์ โนแลน เขียนบทโดย โนแลนและเดวิด เอส. โกเยอร์ สร้างจากตัวละคร แบทแมน ของ ดีซีคอมิกส์ แสดงนำโดย คริสเตียน เบล เป็น บรูซ เวย์น / แบทแมน ร่วมกับ ไมเคิล เคน, เลียม นีสัน, แคที โฮล์มส์, แกรี โอลด์แมน, คิลเลียน เมอร์ฟี, ทอม วิลกินสัน, รุทเทอร์ ฮาวเวอร์, เคน วาตานาเบะและมอร์แกน ฟรีแมน ในบทบาทสมทบ ภาพยนตร์เป็นการรีบูตภาพยนตร์ชุด ''แบทแมน'' โดยเล่าเรื่องราวต้นกำเนิดของ บรูซ เวย์น ตั้งแต่การเสียชีวิตของพ่อแม่ของเขาจนถึงการเดินทางสู่การเป็นแบทแมน และต่อสู้เพื่อหยุดยั้ง ราส์ อัล กูลและสแกร์โครว เพื่อไม่ให้เมืองกอตแทมเข้าสู่ความโกลาหล

โนแลนและโกเยอร์เริ่มพัฒนาภาพยนตร์ในช่วงต้นปี ค.ศ. 2003 เป้าหมายหลักสำหรับวิสัยทัศน์ของพวกเขาคือ การมีอารมณ์ร่วมของผู้ชมในตัวตนของแบทแมนและบรูซ เวย์น ในฐานะตัวละครหลัก และต้องการให้โทนของภาพยนตร์นั้นมืดมนกว่าและสมจริงกว่าภาพยนตร์แบทแมนก่อนหน้านี้ ภาพยนตร์ถ่ายทำที่สหราชอาณาจักร, ไอซ์แลนด์และชิคาโก ภาพยนตร์ใช้การแสดงโลดโผนแบบดั้งเดิมและเอฟเฟกต์ย่อส่วนอย่างมาก โดยใช้ภาพที่สร้างด้วยคอมพิวเตอร์ในปริมาณที่น้อยที่สุดเมื่อเทียบกับภาพยนตร์โลดโผนอื่น ๆ เนื้อเรื่องของภาพยนตร์ได้รับแรงบันดาลใจจากเนื้อเรื่องในหนังสือการ์ตูน เช่น *[[เดอะแมนฮูฟอลส์]]*, *[[แบทแมน: เยียร์วัน]]* และ *[[แบทแมน: เดอะลองฮาโลวีน]]*

*แบทแมน บีกินส์* เปิดตัวในโรงภาพยนตร์สหรัฐจำนวน 3,858 โรง เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2005 ทำเงินมากกว่า 48 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในวันเปิดวันหยุดสุดสัปดาห์ในอเมริกาเหนือ ภาพยนตร์ทำเงินทั่วโลกมากกว่า 373 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ได้รับการตอบรับที่ดีมากจากนักวิจารณ์ โดยชมในเรื่องของโทน, ฉากโลดโผน, ดนตรีประกอบ, การกำกับและน้ำหนักทางอารมณ์เมื่อเทียบกับภาพยนตร์แบทแมนเรื่องก่อน ๆ *แบทแมน บีกินส์* ได้รับการเสนอชื่อในรางวัลออสการ์ สาขากำกับภาพยอดเยี่ยม และมักได้รับอ้างอิงว่าเป็นภาพยนตร์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดเรื่องหนึ่งในทศวรรษ 2000 ภาพยนตร์ตามมาด้วยภาคต่อ *[[แบทแมน อัศวินรัตติกาล]]* (2008) และ *[[แบทแมน อัศวินรัตติกาลผงาด]]* (2012) ทั้งสามภาครวมกันเป็น ''อัศวินรัตติกาลไตรภาค''

## โครงเรื่อง
เมื่ออายุ 8 ขวบ **[[บรูซ เวย์น]]** (กัส เลวิส) ได้พลัดตกลงไปในถ้ำใต้ดินแห่งหนึ่งบริเวณคฤหาสน์ที่เขาอาศัย ณ ที่นั้น เขาได้เผชิญหน้ากับฝูงค้างคาวขนาดใหญ่ พวกมันได้ฝังความกลัวค้างคาวในใจของเขาตั้งแต่นั้นมา วันหนึ่ง พ่อและแม่ของเขาได้พาเขาไปชมละครเวที ในละครเรื่องนั้นประกอบไปด้วยตัวละครที่มีลักษณะคล้ายค้างคาว เมื่อพวกมันปรากฏตัว เวย์นก็เกิดความกลัวและเร่งเร้าให้พ่อและแม่พาเขากลับบ้าน หลังจากที่เดินออกจากโรงละครแห่งนั้น พ่อและแม่ของเวย์นก็ถูกสังหารโดยโจรจี้ปล้นที่ชื่อ **[[โจ ชิลล์]]** (ริชาร์ด เบรก) ซึ่งถูกจับกุมอย่างรวดเร็วหลังจากนั้นไม่นาน จากเหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้เวย์นเฝ้าโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้พ่อและแม่ของเขาเสียชีวิต

หลายปีต่อมา หลังจากสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยปรินซ์ตัน บรูซ เวย์น (คริสเตียน เบล) ก็เดินทางกลับมายังเมืองกอตแทม บ้านเกิดของเขาอีกครั้งเพื่อมาฆ่าชิลล์ ที่ขณะนั้นถูกศาลเลื่อนการตัดสินคดีฆาตกรรมพ่อและแม่ของเขาไป เพื่อใช้เป็นพยานให้การในคดีความของผู้ทรงอิทธิพลที่ชื่อ **[[คาร์ไมน์ ฟัลโคนี]]** (ทอม วิลคินสัน) แต่ก่อนที่เวย์นจะลงมือ หนึ่งในลูกน้องของฟัลโคนีก็ชิงสังหารชิลล์ไปเสียก่อน เวย์นได้เล่าแผนการที่ล้มเหลวของเขาให้ **[[แรเชล ดอวส์]]** (แคที โฮล์มส์) เพื่อนสนิทหญิงตั้งแต่วัยเด็กฟัง เมื่อได้รับรู้แผนการดังกล่าว เธอก็แสดงความรังเกียจต่อแผนการแก้แค้นอันหน้ามืดตามัวและไม่ตระหนักถึงความยุติธรรมของเขา 

ครั้งหนึ่ง เวย์นได้ไปเผชิญหน้ากับฟัลโคนี ผู้ซึ่งกล่าวกับเขาว่า ตัวเขานั้นไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับธรรมชาติของอาชญากรรมเลย จากคำพูดดังกล่าว เวย์นได้ตัดสินใจที่จะเดินทางไปในมุมต่าง ๆ ของโลก เพื่อทำความเข้าใจจิตวิญญาณของการเป็นอาชญากร ประมาณ 7 ปีหลังจากนั้น เวย์นก็ถูกจับกุมที่ประเทศจีนโทษฐานที่เป็นขโมยและถูกคุมขังอยู่ที่เรือนจำของชาวภูฏาน ณ ที่แห่งนั้น เขาได้พบกับ **[[เฮนรี ดูคาร์ด]]** (เลียม นีสัน) ผู้ซึ่งเชิญให้เขาไปเข้าร่วมกับกลุ่มศาลเตี้ยชั้นนำที่ชื่อ *[[สหพันธ์แห่งเงา]]* (*League of Shadows*) ที่นำโดยหัวหน้ากลุ่มที่ชื่อ **[[ราส์ อัลกูห์น]]** (เคน วะตะนะเบะ) เวย์นได้เดินทางไปเข้าร่วมกับกลุ่มตามคำเชิญ เขาได้รับการต้อนรับ เลี้ยงอาหาร และฝึกวิชาการสู้รบร่วมกับกลุ่มทุกรูปแบบ โดยมีดูคาร์ดเป็นอาจารย์ผู้ฝึกสอน จนเขาสามารถขจัดความกลัวในวัยเด็กของเขาได้ แต่เมื่อเขาได้รู้ว่า กลุ่มตั้งใจจะใช้เขาเพื่อเป็นเครื่องมือทำลายเมืองกอตแทม เขาจึงปฏิเสธความตั้งใจนั้นด้วยการทำลายฐานบัญชาการของกลุ่มและสังหารราส์ อัลกูล ขณะที่ฐานบัญชาการถล่มจนเป็นซากหักพัง เวย์นได้ช่วยชีวิตดูคาร์ดที่กำลังหมดสติเอาไว้ และนำเขาไปพักรักษาตัวในหมู่บ้านแถบนั้น

บรูซ เวย์น กลับมาสู่เมืองกอตแทมอีกครั้ง ขณะนั้น เมืองเกือบทั้งเมืองกำลังตกอยู่ใต้อิทธิพลของฟัลโคนี เวย์นจึงวางแผนที่จะทำสงครามกับระบบฉ้อฉลของฟัลโคนีด้วยตัวคนเดียว เขาได้แลกเปลี่ยนความช่วยเหลือกับดอวส์ ที่กำลังดำรงตำแหน่งผู้ช่วยอัยการเขต และจ่า **[[เจมส์ กอร์ดอน (หนังสือการ์ตูน)|จิม กอร์ดอน]]** (แกรี โอลด์แมน) นายตำรวจที่เคยปลอบขวัญเขาหลังจากที่พ่อและแม่ของเขาถูกฆ่า และหลังจากที่เวย์นสามารถฟื้นฟูความสัมพันธ์กับบริษัท เวย์นเอนเตอร์ไพรซส์ ซึ่งขณะนั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของ **[[วิลเลียม เออรล์]]** (Rutger Hauer) เขาก็ได้รับความช่วยเหลือด้านยุทโธปกรณ์ ไม่ว่าจะเป็นรถหุ้มเกราะ ชุดเกราะ รวมไปถึงนวัตกรรมจากอดีตกรรมการของบริษัทที่ชื่อ **[[ลูเซียส ฟอกซ์]]** (มอร์แกน ฟรีแมน) เพื่อนำมาใช้สร้างชุดเครื่องแบบแบทแมน 

ภายใต้เครื่องแบบใหม่และความสามารถของอุปกรณ์ช่วยเหลือที่ได้เปรียบ เวย์นได้ลอบทำลายกระบวนการขนส่งยาเสพติดทางเรือของฟัลโคนี และจับตัวฟัลโคนีไปมัดไว้กับไฟฉายดวงใหญ่บนยอดอาคารสูง และช่วยเหลือดอวส์จากการถูกลอบสังหารโดยคนของฟัลโคนี และได้ทิ้งหลักฐานที่จะใช้เอาผิดเกี่ยวกับบัญชีเงินเดือนของฟัลโคนีให้เธอ  

วันหนึ่ง ขณะที่บรูซ เวย์น ในคราบแบทแมนกำลังออกสืบสวนหายาที่ "ผิดปกติ" อยู่นั้น เขาก็ถูกพ่นสารเคมีหลอนประสาทที่มีฤทธิ์รุนแรงใส่ โดยนักจิตเภสัชวิทยาที่ชื่อ **[[ดร. โจนาทาน เครน]]** (ซิลเลียน เมอร์ฟี) ฤทธิ์ยาทำให้เขาประสาทหลอน แต่ก็ได้รับการช่วยเหลือจาก **[[อัลเฟรด เพนนีเวิร์ท]]** (ไมเคิล เคน) หัวหน้าคนรับใช้ประจำตระกูล ด้วยยาแก้พิษที่พัฒนาโดยฟอกซ์

ต่อมา หลังจากที่ดอวส์ออกสืบหาหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับฟัลโคนีจนไปพบแผนการของ ดร. เครน ที่จะละลายสารพิษไปตามระบบประปาของเมืองกอตแทม เธอก็ถูกสารเคมีหลอนประสาทจากเครน แต่แบทแมนก็เข้ามาช่วยเธอไว้ได้ทัน และจัดการกับเครนด้วยสารเคมีของเขาเอง ตำรวจเข้ามาจับกุมเคนไว้ได้ ขณะที่แบทแมนพาดอวส์รบหนีไปที่ถ้ำค้างคาว หลังจากที่แบทแมนฉีดยาถอนพิษให้แก่ดอวส์แล้ว เขาก็ฝากยาถอนพิษอีก 2 ขวดให้เธอนำไปให้จ่ากอร์ดอน โดยขวดหนึ่งฉีดเข้าตัวของจ่ากอร์ดอนเอง ส่วนอีกขวดให้นำไปผลิตเพื่อแจกจ่ายแก่ประชาชน

ขณะที่เวย์นจัดงานฉลองวันเกิดของเขาที่คฤหาสน์เวย์น เขาได้เผชิญหน้ากับดูคาร์ดและกลุ่มนินจาจากสหพันธ์แห่งเงา ดูคาร์ดได้เปิดเผยว่าตัวเขาเองคือราส์ อัลกูล ส่วนคนที่เวย์นฆ่านั้นเป็นตัวปลอม ราส์ได้กล่าวถึงแผนการที่จะล้างเมืองกอตแทมให้ปลอดจากมลทินและความฉ้อฉล ด้วยการแพร่สารพิษของเครนลงสู่ระบบประปาของเมือง และทำให้มันละเหยเป็นไอด้วยเครื่องยิงคลื่นไมโครเวฟที่ขโมยมาจากเวย์นเอนเตอร์ไพรซส์ เมื่อได้ยินดังนั้น เวย์นจึงล่อให้แขกในงานทั้งหมดออกไปจากคฤหาสน์โดยการทำทีว่าเมาและกล่าวคำไม่สุภาพ หลังจากนั้น เขาจึงต่อสู้กับราส์ในขณะที่คฤหาสน์ถูกวางเพลิงโดยกลุ่มสหพันธ์แห่งเงา เวย์นเสียท่าแก่ราส์และคฤหาสน์ก็เริ่มพังทลาย แต่ด้วยความช่วยเหลือของอัลเฟรดทำให้เขารอดชีวิตมาได้ 

หลังจากเปลี่ยนตัวตนเป็นแบทแมน เขาได้เดินทางไปในเขตแออัดของเมืองเพื่อช่วยเหลือตำรวจในการปะทะกับกลุ่มคนไข้วิกลจริตจากสถานพักฟื้นอาร์กแฮม ซึ่งได้รับการปล่อยตัวโดยสหพันธ์แห่งเงา เครน (ซึ่งตอนนี้เรียกตนเองว่า **หุ่นไล่กา** หรือ **สแกร์โครว์**) ซึ่งเป็นหนึ่งในคนไข้เหล่านั้นได้เข้าทำร้ายดอวส์ที่เดินทางมามอบยาถอนพิษให้กับกอร์ดอน แต่ดอวส์สามารถป้องกันตัวไว้ได้ แต่เมื่อคนไข้คนอื่น ๆ เริ่มติดตามเธอเข้ามา แบทแมนก็มารับตัวเธอไปอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยและเปิดเผยอัตลักษณ์ที่แท้จริงของเขาให้เธอทราบ 

แบทแมนได้มอบหมายให้กอร์ดอนนำรถแบทโมบิลของเขาไปหยุดการเดินทางของรถไฟฟ้าที่บรรทุกเครื่องยิงคลื่นไมโครเวฟไปสู่จุดศูนย์กลางระบบประปาของเมือง บนรถไฟฟ้า แบทแมนได้ขึ้นไปต่อสู้กับราส์อีกครั้ง เมื่อราส์เสียท่า แบทแมนจึงได้หลบหนีออกจากรถไฟ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่กอร์ดอนใช้มิสไซล์จากแบทโมไบล์ยิงโค่นเสาค้ำรางรถไฟฟ้าพอดี ส่งผลให้ราส์และรถไฟฟ้าขบวนนั้นตกลงมายังพื้นและระเบิดไปพร้อมเครื่องยิงคลื่นไมโครเวฟในที่สุด

หลังเหตุการณ์ดังกล่าวผ่านพ้นไป แบทแมนก็กลายเป็นวีรบุรุษของสาธารณะ เวย์นได้ซื้อหุ้นของเวย์นเอนเตอร์ไพรซส์คืนมาจนสามารถควบคุมองค์กรทั้งหมดได้และแต่งตั้งฟอกซ์ให้ดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหารแทนเออรล์ แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่สามารถจะปรองดองความรักกับดอวส์ได้อย่างสนิทใจ เนื่องจากชีวิตสองด้านของเขาระหว่างความเป็นเวย์นและความเป็นแบทแมน 

ท้ายเรื่อง กอร์ดอน ที่ขณะนี้ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นร้อยตำรวจโท ได้เรียกแบทแมนมารับทราบเกี่ยวกับอาชญากรคนใหม่ โดยมีหลักฐานในที่เกิดเหตุเป็นไพ่โจกเกอร์ กอร์ดอนกล่าวว่า อาชญากรผู้นี้ "หลงใหลมายา" เหมือนกับแบทแมน เมื่อรับทราบข้อมูลทั้งหมด แบทแมนก็สัญญาว่าจะสืบสวนหาตัวอาชญากรผู้นี้ให้ กอร์ดอนกล่าวทิ้งท้ายว่าเขายังไม่ได้ขอบคุณในสิ่งที่แบทแมนทำลงไป ซึ่งแบทแมนได้กล่าวตอบว่า "คุณไม่ต้องทำเช่นนั้น" ก่อนที่เขาจะบินออกไปสู่ความมืดมิด

## นักแสดง
* **[[แบทแมน|บรูซ เวย์น/แบทแมน]]** (Bruce Wayne/Batman) แสดงโดย **[[คริสเตียน เบล]]** และ **[[กัส เลวิส]]** (แสดงเป็นบรูซ เวย์น ตอนอายุ 8 ปี) ดอม เหตระกูล พากย์เป็น * **[[แบทแมน|บรูซ เวย์น/แบทแมน]]** (Bruce Wayne/Batman) ในเสียงไทย
thumb|left|แบทแมน (คริสเตียน เบล)

"เราจะใส่ความเป็นมนุษย์เข้าไปในตัวแบทแมน เขามีพละกำลังก็เพราะวิดพื้น แล้วเขาเอาอาวุธทั้งหมดนั่นมาจากไหนน่ะเหรอ? ก็เพราะเขาเป็นเศรษฐีพันล้าน แล้วทำไมต้องใส่ชุดบ้านั่นน่ะเรอะ? ก็จะได้หลอกให้คนกลัวไง เพราะจริง ๆ แล้วเขาไม่ได้อยากสู้กับใครสักเท่าไรหรอก"- คริสโตเฟอร์ โนแลน ผู้กำกับภาพยนตร์ *แบทแมน บีกินส์*


มหาเศรษฐีพันล้านแห่งเมืองกอตแทม ผู้ซึ่งเสียบิดามารดาไปจากการถูกสังหารโดยโจรจี้ปล้นตั้งแต่อายุแปดขวบ  เขาออกท่องเที่ยวไปในโลกกล้วเป็นเวลาหลายปีเพื่อค้นหาวิธีที่จะต่อสู้กับความอยุติธรรม เมื่อเขากลับมาสู่เมืองกอตแทม ในยามค่ำคืน เขาได้กลายเป็นแบทแมน ผู้ที่คอยปกป้องเมืองอย่างลับ ๆ จากเหล่าร้ายต่าง ๆ 

ในการคัดเลือกผู้แสดงเป็นแบทแมนภาคนี้ ผู้กำกับคริสโตเฟอร์ โนแลน ได้วางตัวนักแสดงเอาไว้จำนวนหนึ่ง เช่น บิลลี ครูดับ, เจค จิลเลนฮาล, ฮิวจ์ แดนซี, โจชัว แจ็กสัน, เอียน ไบลีย์ และซิลเลียน เมอร์ฟี เป็นต้น แต่ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ที่ได้รับการคัดเลือกที่แท้จริง คือ คริสเตียน เบล โดยได้รับเลือกเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2546 เบลแสดงความสนใจที่จะเล่นบทนี้ตั้งแต่ช่วงที่ผู้กำกับภาพยนตร์ ดาร์เรน อาโรนอฟสกี วางแผนว่าจะสร้างภาพยนตร์แบทแมนตามฉบับของเขาขึ้นมา เบลรู้สึกว่าภาพยนตร์แบทแมนเรื่องก่อนหน้านั้นสนใจตัวละครแบทแมนน้อยเกินไป แต่กลับทุ่มเทความสำคัญให้กับตัวละครวายร้ายเสียมากกว่า  

โนแลนกล่าวถึงเบลว่า "เขาเป็นคนที่มีความสมดุลระหว่างด้านมืดกับด้านสว่างที่เด่นชัดอย่างที่เรากำลังตามหาอยู่" ส่วนเดวิด เอส. โกเยอร์ ผู้เขียนบทภาพยนตร์กล่าวว่า ขณะที่นักแสดงบางคนสามารถแสดงเป็นบูรซ เวย์น หรือแบทแมนที่ยิ่งใหญ่ (ด้านเดียว) ได้ เบลสามารถแสดงเป็นแบทแมนที่มี 2 บุคลิกที่แตกต่างกันอย่างสุดโต่งได้ โดยเบลได้อธิบายว่า ในเรื่องนี้เขาต้องแสดงเป็นบรูซ เวย์น ถึง 4 อารมณ์ด้วยกัน ได้แก่ 1) เป็นคนหนุ่มที่เต็มไปด้วยความแค้น 2) สวมบทบาทเป็นแบทแมนที่เกรี้ยวกราดเดือดดาล 3) แสร้งทำเป็นหนุ่มเจ้าสำราญที่โง่เง่าเพื่อปกปิดตัวตน และ 4) เป็นผู้ใหญ่ที่ค้นพบจุดมุ่งหมายของชีวิต ความไม่ชอบชุดแบทแมนของเบลที่ใส่แล้วร้อนเป็นประจำ ยิ่งทำให้เบลเข้าถึงอารมณ์ความรู้สึกทั้งสี่ได้ดีขึ้น โดยเขาได้กล่าวว่า "ชุดแบทแมนสื่อความหมายถึงความน่ากลัว และ (เวลาคุณใส่มัน) คุณจะกลายเป็นสัตว์ร้ายในชุดนั้น อย่างที่แบทแมนควรจะเป็น ไม่ใช่แค่คนที่ใส่ชุดอยู่ แต่ (ต้องกลายเป็น) สัตว์ประหลาดอีกชนิดหนึ่งไปเลย"  

เนื่องจากเบลได้ลดน้ำหนักไปเป็นจำนวนมากเพื่อเตรียมแสดงภาพยนตร์เรื่อง *[[หลอน...ไม่หลับ]]* (*The Machinist*) ก่อนหน้าการถ่ายภาพยนตร์เรื่องนี้ เขาจึงไปจ้างผู้ฝึกสอนด้านฟิตเนสส่วนตัวมาช่วยเพิ่มน้ำหนักให้แก่เขาเป็นจำนวนหนึ่งร้อยปอนด์ ภายในเวลา 2 เดือน เพื่อให้ร่างกายพร้อมในการรับบทบาทแบทแมน  ในช่วงแรก การเพิ่มนำหนักของเขาเป็นไปด้วยดี แต่หลังจากที่เขาตระหนักว่าการมีเรือนร่างที่ใหญ่โตไม่น่าจะเหมาะสมกับการเป็นแบทแมนที่อาศัยความเร็วและการวางกลยุทธ์เป็นหลัก เขาจึงตัดสินใจลดกล้ามเนื้อบางส่วนที่มีขนาดใหญ่เกินความจำเป็นลง ส่วนเรื่องของการวางท่าทางต่าง ๆ ในภาพยนตร์ เบลได้ศึกษาจากภาพวาดและการ์ตูนแบทแมนเพื่อนำมาเป็นต้นแบบ

นอกจากคริสเตียน เบล ที่มารับบทบาทของบรูซ เวย์น วัยหนุ่มแล้ว ก็ยังมีกัส เลวิส ที่มารับบทบาทของบรูซ เวย์น วัยเด็กเมื่อมีอายุ 8 ปี อีกด้วย 

* **[[อัลเฟรด เพนนีเวิร์ท]]** (Alfred Pennyworth) แสดงโดย **[[ไมเคิล เคน]]**
หัวหน้าคนรับใช้ประจำตระกูลเวย์นตั้งแต่รุ่นบิดามารดาของบรูซ เวย์น ซึ่งหลังจากที่พวกเขาเสียชีวิตไปแล้ว อัลเฟรดก็ได้แสดงความภักดีด้วยการเลี้ยงดูบรูซ เวย์น ต่อ เขาคือคนที่บรูซสนิทสนมและไว้วางใจมากที่สุด โนแลนได้มอบบทบาทนี้ให้กับไมเคิล เคน เนื่องจากเขารู้สึกว่าเคนมีองค์ประกอบที่สามารถแสดงเป็นพ่อเลี้ยงได้ 

แม้ว่าในภาพยนตร์จะพรรรนาถึงปูมหลังของครอบครัวของอัลเพรดไว้ว่า ทำหน้าที่รับใช้ตระกูลเวย์นมาหลายรุ่นหลายสมัย เคนก็ยังสร้างปูมหลังเพิ่มเติม โดยก่อนที่อัลเฟรดจะมารับหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้รับใช้ เขาได้ทำงานให้กับหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศมาก่อน ซึ่งหลังจากที่ได้รับบาดเจ็บจากการปฏิบัติหน้าที่  โทมัส เวย์น ก็ได้เชิญเขามาทำงานด้วย เพราะ "เขาต้องการหัวหน้าคนรับใช้ แต่ต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าหัวหน้าคนรับใช้ทั่วไป..."

* **[[เฮนรี ดูคาร์ด]]/[[ราส์ อัลกูล]]** (Henri Ducard/Ra's Al Ghul) แสดงโดย **[[เลียม นีสัน]]**
แม้ว่าจะเรียกตัวเองว่า "เฮนรี ดูคาร์ด" แต่แท้จริงแล้วเขาคือ "ราส์ อัลกูล" ตัวร้ายของเรื่อง เขาคือผู้นำกลุ่มสหพันธ์แห่งเงาและผู้ฝึกสอนบรูซ เวย์น ให้รู้จักศิลปะป้องกันตัวแบบนินจิสึ 

โกเยอร์แสดงความรู้สึกต่อตัวละครตัวนี้ว่า เขามีความซับซ้อนมากที่สุดในบรรดาตัวละครตัวร้ายทั้งหมดของการ์ตูนชุดแบทแมน โดยเขาได้นำราส์ อัลกูล ไปเปรียบกับอุซามะห์ บิน ลาดิน แล้วกล่าวว่า "เขาไม่ได้บ้าหรือหมกมุ่นอยู่กับความแค้นเหมือนกับตัวร้ายตัวอื่นในเรื่องแบทแมน ที่จริงแล้วเขาพยายามจะเยียวยาโลกใบนี้ แต่วิธีการที่เขาเลือกใช้ ดันเป็นวิธีที่หยาบกระด้างและอันตรายมากเท่านั้นเอง" 

ในด้านของเลียม นีสัน ผู้ที่สวมบทบาทนี้ ในตอนแรกเขาได้รับเลือกให้มารับบทเป็นผู้ฝึกสอนของบรูซ เวย์น เท่านั้น แต่หลังจากที่มีการเปิดเผยข่าวว่า เขาจะต้องแสดงเป็นตัวร้ายของเรื่องด้วย ก็ทำให้เกิดความประหลาดใจในหมู่นักวิจารณ์และผู้ชมภาพยนตร์อย่างมาก

* **[[แรเชล ดอวส์]]** (Rachel Dawes) แสดงโดย **[[แคที โฮล์มส์]]
เธอเป็นเพื่อนของบรูซ เวย์น ตั้งแต่เด็ก ดำรงตำแหน่งผู้ช่วย[[พนักงานอัยการ|อัยการ]]เขตของเมืองกอตแทม และคอยต่อสู้กับการคอร์รัปชั่นในเมือง ในตอนแรก โกเยอร์ตั้งใจจะใส่ตัวละคร [[ฮาร์วีย์ เดนต์]] ลงไปแทนแรเชล แต่ทางทีมงานก็เปลี่ยนใจเสียก่อน โดยได้กล่าวว่า "เราไม่สามารถทำให้ฮาร์วีย์ (หรืออีกชื่อหนึ่งคือ ''ทูเฟส'' ตัวร้ายอีกตัวในการ์ตูนแบทแมน) เป็นความยุติธรรมได้" 

โนแลนกล่าวถึงโฮล์มส์ว่า เขาค้นพบ "ความอบอุ่นอันมหาศาลและแรงดึงดูดทางอารมณ์อันยิ่งใหญ่" ในตัวเธอ และยังรู้สึกว่า "เธอมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่า[[อายุ]]ของเธอเอง...ซึ่งสิ่งนี้ถือเป็นแก่นที่นำไปสู่ความคิดที่ว่า แรเชลคือบางสื่งที่เป็นตัวแทนของสำนึกผิดชอบชั่วดีของบรูซ" 

* **ดร. โจนาทาน เครน/เดอะสแกร์โครว์** (Dr. Jonathan Crane/The Scarecrow) แสดงโดย **ซิลเลียน เมอร์ฟี**  
นัก[[จิตเภสัชวิทยา]]ที่ทำงานให้กับ[[สถานพักฟื้นอาร์กแฮม]] เขามักใช้สารพิษชนิดหนึ่งที่มีฤทธิ์หลอนประสาทให้เกิดความกลัว และหน้ากากหุ่นไล่กาของเขา เพื่อข่มขู่คนอื่น ๆ และเพื่อศึกษาความกลัวและโรคที่เกี่ยวกับความกลัวต่าง ๆ 

ในการเตรียมตัว ซิลเลียน เมอร์ฟี ผู้แสดง ได้หา[[หนังสือการ์ตูน]]ที่มีตัวละครสแกร์โครว์มาอ่านหลายเล่ม และนำไปถกเถียงกับโนแลนเพื่อที่จะสร้างภาพลักษณ์ให้กับตัวละครสแกร์โครว์ในภาพยนตร์ เมอร์ฟีได้อธิบายว่า "ผมไม่ต้องการภาพลักษณ์ของ[[หุ่นไล่กา]]แบบในเรื่อง[[วอร์เซล กัมมิดจ์]] ([[นิยาย]]เด็กของ[[อังกฤษ]]ที่เล่าถึงหุ่นไล่กาที่พูดได้และเดินได้) เพราะสแกร์โครว์ในแบทแมนไม่เก่งในด้านการใช้กำลังเอาเปรียบ เขามีความสนใจในการควบคุมจิตใจและอะไรที่สามารถทำได้นอกจากนั้นมากกว่า"  

* **จ่า เจมส์ กอร์ดอน** (Sgt. James Gordon) แสดงโดย **แกรี โอลด์แมน**
หนึ่งในเจ้าหน้าที่[[ตำรวจ]]ไม่ฉ้อฉลที่เหลืออยู่ไม่กี่คนในเมืองกอตแทม เขามีสายใยพิเศษกับบรูซ/แบทแมน เพราะเขาเคยปฏิบัติหน้าที่และดูแลบรูซในคืนที่พ่อและแม่ของบรูซถูกฆาตกรรม 

แต่เดิมนั้น [[คริส คูเปอร์]] ได้รับเลือกให้มาแสดงในบทบาทนี้ แต่ก็ถูกปฏิเสธไปเพราะเขาต้องการจะใช้เวลากับครอบครัวมากกว่า ส่วนโอลด์แมนนั้น ในช่วงแรก ทางโนแลนต้องการให้เขาแสดงเป็นตัวละครตัวร้าย แต่ต่อมาก็เปลี่ยนใจให้มาแสดงเป็นตัวละครฝ่ายดีในบทนี้แทน โดยโอลด์แมนถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ในประเทศอังกฤษเป็นส่วนใหญ่

โอลด์แมนกล่าวถึงการมาแสดงในบทจิม กอร์ดอน ว่า "ผมได้รวบรวมหลักต่าง ๆ ของ[[ภาพยนตร์]]เรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นคุณค่าของครอบครัว ความกล้าหาญและความเห็นใจ และความตระหนักในเรื่องถูกและผิด ดีและเลว และความยุติธรรม เข้าด้วยกัน และทำมันให้กลายเป็นรูปธรรม" ส่วนโกเยอร์กล่าวถึงโอลด์แมนว่า เขามีส่วนคล้ายกับกอร์ดอนที่วาดโดย [[เดวิด มัซซุกเกลลี]] ในหนังสือการ์ตูน[[แบทแมน : เยียร์วัน]] อย่างมาก

* **ลูเซียส ฟอกซ์** (Lucius Fox) แสดงโดย **มอร์แกน ฟรีแมน**
พนักงานระดับสูงของ[[เวย์นเอนเตอร์ไพรซส์]]ที่ถูกลดชั้นมาทำงานในแผนก[[วิทยาศาสตร์]]ประยุกต์ ที่ซึ่งเขาได้ศึกษาวิจัยทางด้าน[[วิศวกรรมเครื่องกล]]และ[[ชีวเคมี]] ฟอกซ์ให้ความช่วยเหลือด้านอาวุธยุทโธปกรณืต่าง ๆ แก่บรูซเพื่อให้สำเร็จภารกิจต่าง ๆ ของแบทแมน หลังจากที่บรูซกลับมาเป็นเจ้าของเวย์นเอนเตอร์ไพรซส์ ฟอกซ์ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็น[[ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร]]ของ[[บริษัท]]

สำหรับมอร์แกน ฟรีแมน นั้น โกเยอร์ถือว่าเขาเป็นตัวเลือกแรกที่จะให้มารับบทบาทนี้

* **คาร์ไมน์ ฟัลโคนี** (Carmine Falcone) แสดงโดย **ทอม วิลคินสัน**
เจ้าพ่ออาชญากรไร้ความปราณี ผู้ควบคุมสังคมของคนนอก[[กฎหมาย]]และผู้มีอำนาจหลาย ๆ คนในเมืองกอตแทม

* **วิลเลียม เออรล์** (William Earle) แสดงโดย **Rutger Hauer** 
ประธานเจ้าหน้าที่บริหารไร้ศีลธรรม ผู้ดูแลกิจการของเวย์นเอนเตอร์ไพรซส์ช่วงที่บรูซหายตัวไป

* **ราส์ อัลกูล (ตัวปลอม)** แสดงโดย **เคน วะตะนะเบะ**
ผู้ที่ถูกเฮนรี ดูคาร์ด ว่าจ้างให้แสดงเป็นราส์ อัลกูล แทนเขา เพื่อปกปิดอัตลักษณ์ที่แท้จริงเอาไว้

* **นักสืบอาร์โนลด์ แฟรสส์** (Detective Arnold Flass) แสดงโดย **มาร์ก บูน จูเนียร์**
ตำรวจฉ้อฉลผู้เป็นคู่หูของกอร์ดอนใน[[กรมตำรวจ]]เมืองกอตแทม เขาทำงานให้ฟัลโคนีในการคุ้มกันการลักลอบขนถ่าย[[ยาเสพติด]] 

* **โทมัส เวย์น** (Thomas Wayne) และ **มาร์ทา เวย์น** (Martha Wayne) แสดงโดย **ลินัส รอช** และ **ซารา สจวต**
บิดามารดาที่แสนดีของบรูซ เวย์น ที่ถูกสังหารโดยโจ ชิลล์ เมื่อบรูซอายุได้ 8 ปี

* **โจ ชิลล์** (Joe Chill) แสดงโดย **ริชาร์ด เบรก**
[[อาชญากร]]ผู้สังหารบิดามารดาของบรูซ

* **คนไร้บ้าน** แสดงโดย **Rade Šerbedžija**
ชาวเมืองกอตแทมคนสุดท้ายที่พบบรูซก่อนที่เขาจะหนีออกจากเมืองไป และเป็นคนแรกที่ได้เห็นการปรากฏตัวของแบทแมน

== การผลิต ==
=== การพัฒนา ===
''แบทแมน บีกินส์'' ผลิตโดย[[บริษัท]][[วอร์เนอร์บราเธอร์ส]] ด้วยงบประมาณการสร้าง 150,000,000 [[ดอลลาร์สหรัฐ]] กำกับโดย[[คริสโตเฟอร์ โนแลนด์]] และประพันธ์[[บทภาพยนตร์]]ร่วมโดยโนแลนและ[[เดวิด เอส. โกเยอร์]] 

โนแลนด์กล่าวถึงการทำงานครั้งนี้ว่า เขาตั้งใจที่จะนำเสนอภาพยนตร์แบทแมนในรูปแบบใหม่ โดย "จะสร้างเรื่องราวที่เป็นต้นกำเนิดของตัวละคร ที่ไม่เคยถูกเล่าที่ไหนมาก่อน" (ซึ่งเขาได้รับแรงบันดาลใจในส่วนนี้มาจากภาพยนตร์เรื่อง ''[[ซูเปอร์แมน (ภาพยนตร์)|ซูเปอร์แมน]]'' (''Superman'', [[พ.ศ. 2521]]) ของ [[ริชาร์ด ดอนเนอร์]] ที่เน้นการเล่าเรื่องถึงการเติบโตของตัวละครเป็นหลัก) และยังจะนำความเป็น[[มนุษย์]]และความเหมือนจริงมาใช้เป็นพื้นฐานอีกด้วย ตามที่เขาได้กล่าวว่า "โลกของแบทแมนจะต้องมีพื้นฐานมาจากความเป็นจริงที่สามารถรับรู้ได้ ร่วมสมัย และฝืนจินตนาการความเป็นวีรบุรุษเกินจริง" ส่วนโกเยอร์กล่าวว่า เป้าประสงค์ของภาพยนตร์เรื่องนี้คือการทำให้ผู้ชมสนใจทั้งตัวแบทแมนและบรูซ เวย์น อย่างเท่าเทียมกัน 

เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก[[หนังสือการ์ตูน]]แบทแมนตอนต่าง ๆ ได้แก่ ''[[แบทแมน : เดอะแมนฮูฟอลส์]]'' เรื่องสั้นที่เล่าถึงการเดินทางทั่วโลกของบรูซ เวย์น ที่เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดฉากที่บรูซในวัยเด็กพลัดตกลงไปในบ่อน้ำ ในช่วงแรก ๆ ของภาพยนตร์ เนื้อเรื่องของ ''[[แบทแมน : เดอะลองฮัลโลวีน]]'' ประพันธ์โดย [[เจฟ โลบ]] และวาดโดย [[ทิม เซล]] ก็ส่งอิทธิพลต่อโกเยอร์ในการประพันธ์บทภาพยนตร์ และการออกแบบตัวละคร [[คาร์ไมน์ ฟัลโคนี]] ส่วน ''[[แบทแมน : ดาร์กวิคทอรี]]'' (''Batman : Dark Victory'') ภาคต่อของภาค ''เดอะลองฮัลโลวีน'' ก็ส่งอิทธิพลมาถึงภาพยนตร์ไม่แพ้กัน นอกจากนั้น โกเยอร์ยังได้นำรายละเอียดหลาย ๆ ส่วนจาก ''[[แบทแมน : เยียร์วัน]]'' ของ [[แฟรงก์ มิลเลอร์]] ทั้งโครงเรื่องที่เกี่ยวกับปัญหา[[ตำรวจ]][[คอร์รัปชัน]]ที่บีบบังคับให้จ่า [[จิม กอร์ดอน]] และ[[เมืองกอตแทม]]ต้องการคนอย่างแบทแมนมาช่วยเหลือ, เนื้อเรื่องตอนที่บรูซหายตัวไปจากเมืองกอตแทมอย่างขาดสติ, รวมไปถึงรายละเอียดของตัวละครจิม กอร์ดอน มาใส่ไว้ในบทภาพยนตร์ด้วย

=== การถ่ายทำและสถานที่ถ่ายทำ ===
ในการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ โนแลนต้องการที่จะดึงดูดใจผู้ชมได้ทุกรุ่นทุกวัยโดยการที่เขาตัดสินใจไม่ถ่ายทำฉากโชกเลือดใด ๆ เพื่อให้เหมาะสำหรับเยาวชน โดยเขาได้กล่าวว่า "ผมคิดว่าหนังของพวกเรามีเนื้อหาค่อนข้างเข้มข้นรุนแรงไปสำหรับเด็ก ๆ อยู่ไม่น้อย แต่ผมก็ไม่อยากที่จะกันเด็กอายุ 10-12 ปี ไม่ให้มาดูหนังเรื่องนี้ เพราะตอนผมเด็ก ผมก็รักที่จะดูหนังประเภทที่ผมทำเหมือนกัน"

การถ่ายทำภาพยนตร์เริ่มต้นเมื่อเดือน[[มีนาคม]] [[พ.ศ. 2547]] ที่[[ภูเขาน้ำแข็ง]][[วัตนาโจคุล]]ใน[[ประเทศไอซ์แลนด์]] เพื่อถ่ายทำฉากของ[[ภูเขา]][[หิมะ]]ใน[[ประเทศภูฏาน]] ที่นี่ ทีมงานต้องสร้างฉากหมู่บ้าน ถนนเดินเท้า และประตูหน้าของ[[วัด]]ของ[[ราส์ อัลกูล]]เพิ่ม อุปสรรคในการถ่ายทำฉากนี้อยู่ที่สภาพ[[อากาศ]]ที่มีทั้ง[[ลม]]ความเร็ว 121 [[กิโลเมตร]]/[[ชั่วโมง]] (75 [[ไมล์]]/ชั่วโมง) [[ฝน]] รวมถึง[[หิมะ]]ที่มีปริมาณน้อยกว่าความต้องการ วิธีการถ่ายทำในฉากนี้ [[วัลลี พิฟ์สเตอร์]] ผู้กำกับภาพ ได้ใช้[[เครน]]และกล้องมือถือในการถ่ายทำ

สถานที่ถ่ายทำส่วนใหญ่ของภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ที่[[อังกฤษ]] โดยเฉพาะที่[[สตูดิโอเชปเพอร์ตัน]] ฉากที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อถ่ายทำที่นี่คือฉาก[[ถ้ำค้างคาว]] ซึ่งมีความยาว 76 [[เมตร]] (250 [[ฟุต]]) กว้าง 37 เมตร (120 ฟุต) และสูง 12 เมตร (40 ฟุต) พร้อมด้วยโขด[[หิน]]ที่หล่อมาจาก[[ถ้ำ]]จริง ๆ และ[[เครื่องสูบน้ำ]] 12 เครื่องที่แนทาน โครวลีย์ [[ผู้ออกแบบงานสร้าง]] ติดตั้งเอาไปเพื่อใช้สร้าง[[น้ำตก]] 12,000 [[แกลลอน]] 

นอกจากที่สตูดิโอแห่งนี้แล้ว ยังมีสถานที่อื่น ๆ ในอังกฤษที่ใช้เป็นฉากในการถ่ายทำด้วย ได้แก่ โรงเก็บ[[เครื่องบิน]]ที่[[คาร์ดิงตัน]] [[เบดฟอร์ดไชร์]] ใช้ถ่ายทำฉาก[[รถไฟฟ้า]]ใน[[เมืองกอตแทม]] โดยทางกองถ่ายได้สร้างรางรถไฟรางเดี่ยวบนฉากยาว 270 เมตร (900 ฟุต) ขึ้นที่นี่, [[หอคอยเมนต์มอร์]] ใช้ถ่ายทำฉาก[[คฤหาสน์เวย์น]] โดยโนแลนและโครวลีย์เปิดเผยว่าที่เลือกที่นี่เพราะชอบพื้น[[สีขาว]]ของมัน ที่ทำให้รู้สึกถึงความเป็นอนุสรณ์สถานสำหรับบิดามารดาของบรูซ, ส่วนอาคารที่ถูกเลือกเป็นฉาก[[สถานพักฟื้นอาร์กแฮม]]คืออาคารของสถาบันแห่งชาติเพื่อการวิจัยทางการแพทย์ ใน[[มิลล์ฮิลล์]] บริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของ[[กรุงลอนดอน]], [[สถานีรถไฟเซนต์แพนครัส]]กับ[[สถานีจ่ายน้ำแอบบีย์มิลล์ส]]ก็ถูกใช้เป็นฉากภายในอาคารของอาร์กแฮม, ส่วนฉากห้องพิจารณาคดีนั้น ทีมงานได้ใช้[[มหาวิทยาลัยลอนดอน]]เป็นสถานที่ในการถ่ายทำ 

ในบางฉาก เช่นฉากขับ[[รถ]]ไล่ล่า ทางทีมงานก็ใช้สถานที่ถ่ายทำในเมือง[[ชิคาโก]] [[รัฐอิลลินอย]] [[สหรัฐอเมริกา]] ไม่ว่าจะเป็นที่[[ถนนแวคเกอร์ไดรฟ์]]และอาคาร [[35 อีสต์แวคเกอร์]] นอกจากนั้น ทางการของชิคาโกยังอนุญาตให้ยก[[สะพานถนนแฟรงคลิน]]เพื่อถ่ายทำฉากเส้นทางที่เข้าสู่เขตแออัดของเมืองกอตแทมด้วย

=== งานออกแบบ ===
==== ภาพยนตร์ ====
สำหรับงานออกแบบของ ''แบทแมน บีกินส์'' โนแลนได้รับแรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์[[ไซไฟ]][[คัลต์]]เรื่อง ''[[เบลดรันเนอร์]]'' (''Blade Runner'', [[พ.ศ. 2525]]) ซึ่งเขาได้กล่าวถือโลกในภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า "เป็นบทเรียนอันน่าสนใจแห่งการเสาะแสวงหาและอธิบาย[[จักรวาล]]ที่เชื่อถือได้และไร้ขอบเขต" โนแลนได้ถ่ายทอด ''เบรดรันเนอร์'' ให้[[วัลลี พิฟ์สเตอร์]] และผู้กำกับภาพอีก 2 คนได้ชม เพื่อแสดงให้พวกเขาได้เห็นและเข้าใจทัศนคติและรูปแบบที่เขาต้องการจากภาพยนตร์เรื่องนี้

==== เมืองกอตแทม ====
[[ไฟล์:กอตแทม-แบทแมน บีกินส์001.jpg|thumb|right|ฉากเมืองกอตแทมใน ''แบทแมน บีกินส์'']]
ในการออกแบบเมืองกอตแทม โนแลนและ[[แนทาน โครว์ลีย์]] ได้ร่วมกันคิดหาภาพลักษณ์ของเมืองกอตแทมสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ขึ้นมา โดยพิจารณาจาก[[การสร้างแบบจำลองสามมิติ|แบบจำลอง]]ของเมืองที่โครว์ลีย์สร้างไว้ในโรงจอดรถของโนแลน ทั้งสองออกแบบเมืองกอตแทมโดยเน้นที่ความใหญ่และทันสมัย สามารถสะท้อน[[สถาปัตยกรรม]]หลากหลายรูปแบบที่เมืองนี้ได้รับอิทธิพล ส่วนประกอบต่าง ๆ ของเมือง ก็ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเมืองต่าง ๆ ของโลก ไม่ว่าจะเป็น[[เมืองนิวยอร์ก]] [[ชิคาโก]] และ[[กรุงโตเกียว]] โดยเมืองหลังสุดนั้น ถือเป็นต้นแบบของการออกแบบฉาก[[รถไฟฟ้า]]รางเดี่ยวที่อยู่ในเมือง นอกจากนั้น พวกเขายังนำภาพความแออัดของ[[เมืองกำแพงเกาลูน]] ใน[[เขตบริหารพิเศษฮ่องกง]] ที่ถูกรื้อถอนไปแล้วเมื่อ [[พ.ศ. 2536]] มาใช้ออกแบบฉากชุมชนแออัดในเมืองกอตแทมอีกด้วย

==== รถค้างคาว ====
[[ไฟล์:Warner Brothers Studios VIP Tour - Hollywood, California - Batmobile The Tumbler (10709068926).jpg|left|thumb|รถค้างคาว "ทัมเบลอ" ]]
[[รถค้างคาว]] (Batmobile) ใน[[ภาพยนตร์ชุดแบทแมน]]ภาคนี้มีชื่อว่า ''[[รถค้างคาว (แบทแมน บีกินส์)|ทัมเบลอ]]'' (''Tumbler'') เป็นรถที่มีที่มีลักษณะภายนอกเหมือนกับ[[รถถัง]]หุ้มเกราะของ[[ทหาร]] ซึ่งถือว่าแตกต่างไปจากรถค้างคาวใน[[ภาพยนตร์]]ภาคอื่น แต่ใกล้เคียงกับรถค้างคาวใน[[หนังสือการ์ตูน]]เรื่อง ''[[แบทแมน : เดอะดาร์กไนท์รีเทิร์นส์]]'' (''Batman: The Dark Knight Returns'') ของ [[แฟรงก์ มิลเลอร์]] มากที่สุด 

[[แนทาน โครว์ลีย์]] เริ่มต้นการออกแบบรถคันนี้ด้วยการทดลองสร้างแบบจำลองออกมา 6 คัน ในอัตราส่วน 1:12 โดยใช้เวลาในการสร้าง 4 [[เดือน]] ต่อจากนั้นจึงนำแบบจำลองมาใช้เป็นต้นแบบในการสร้างสเกลโมเดล โดยใช้[[โฟมสไตโร]]ขนาดใหญ่เป็นวัตถุดิบ และใช้เวลาแกะสลัก 2 เดือนโดยทีมงาน 30 คน ซึ่งในจำนวนนั้นได้รวมถึงโครว์ลีย์ และคริส คัลเวิร์ต กับแอนนี สมิท ผู้เป็น[[วิศวกร]] ด้วย ต่อมา แบบจำลองสเกลโมเดลดังกล่าว ก็ถูกนำไปสร้างเป็นรถ[[เหล็กกล้า]]เพื่อใช้ทดลองขับ ผลการทดลองปรากฏว่ารถมีความเร็ว 160 [[กิโลเมตร]]/[[ชั่วโมง]] (100 [[ไมล์]]/ชั่วโมง) โดยสามารถเร่งความเร็วจาก 0 ถึง 97 กิโลเมตร/ชั่วโมง (60 ไมล์/ชั่วโมง) ได้ภายใน 5 นาที และสามารถควบคุมรถให้เลี้ยวโค้งแบบหักศอกได้ ซึ่งผลเหล่านี้ถือว่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน แต่เมื่อถึงขั้นการทดสอบการกระโดดของรถ ปรากฏว่าส่วนหน้าของรถก็เกิดพังขึ้นมาในการทดสอบครั้งแรก เป็นผลให้ต้องมีการสร้างรถขึ้นมาใหม่ทั้งหมด

องค์ประกอบพื้นฐานของรถทัมเบลอที่ถูกออกแบบใหม่ ประกอบด้วย[[เครื่องยนต์ วี8]] เชวี 5.7 [[ลิตร]] [[เพลา]]ของรถบรรทุกที่ติดตั้งไว้เป็นเพลาล้อหลัง ยางล้อหน้าจากฮูซิเออร์ ยางล้อหลังจากอินเตอร์โค. และระบบวางลอยของรถบรรทุกแข่งบาจา กระบวนการออกแบบและพัฒนาทั้งหมดใช้เวลา 9 เดือน และค่าใช้จ่ายหลายล้าน[[ดอลลาร์สหรัฐ]] เมื่อสิ้นสุดการออกแบบ รถทัมเบลอพร้อมขับ 4 คันก็ถูกสร้างขึ้น โดยแต่ละคันจะประกอบด้วยหน้าปัด[[คาร์บอนไฟเบอร์]] 65 อัน จอภาพที่เชื่อมต่อกับ[[กล้องวิดีโอ|กล้อง]]บนตัวรถเพื่อให้ผู้ขับใช้มองเส้นทาง (เนื่องจากการมองดูเส้นทางจากภายในรถโดยตรงนั้นทำได้ยาก) และค่าใช้จ่ายในการสร้าง 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ รถ 2 จาก 4 คันนี้ได้รับการเพิ่มคุณสมบัติพิเศษบางประการเข้าไป คันหนึ่งติดตั้งระบบ[[ไฮโดรลิค]]และปีกซ่อน เพื่อให้ดูเหมือนรถมีความสามารถในการลอยตัวอยู่กลาง[[อากาศ]]เวลาที่ถ่ายทำฉากรถกระโดดระยะใกล้ ส่วนอีกคันติดตั้งเครื่อง[[ไอพ่น]]ที่ใช้ได้จริง โดยเครื่องนี้ใช้[[แก๊ส]][[โพรเพน]] 6 ถังด้วยกัน ผู้ที่ทำหน้าที่เป็นผู้ขับทัมเบลอในภาพยนตร์ คือนักขับรถมืออาชีพ ซึ่งได้รับการฝึกฝนในการขับมาแล้ว 6 เดือนด้วยกัน นอกจากนั้น ยังมีการสร้าง[[รถบังคับวิทยุ]]ทัมเบลออัตราส่วน 1:5 เพื่อใช้ในการถ่ายทำฉากที่รถบินข้าม[[หุบเขา]]และ[[อาคาร]]ด้วย  

ส่วนภายในของรถที่ปรากฏอยู่ในภาพยนตร์นั้น เป็นฉากที่ถูกสร้างขึ้นในโรงถ่ายที่ได้รับการออกแบบใหม่ให้ต่างจากส่วนภายในของรถทัมเบลอที่ขับได้จริง โดยมีขนาดกว้างกว่าของจริงเพื่อที่จะนำกล้องเข้าไปถ่ายทำภายในได้

==== ชุดค้างคาว ====
[[ไฟล์:ชุดค้างคาว-แบทแมน บีกินส์.jpg|thumb|right|บางส่วนของชุดค้างคาวในภาพยนตร์ ''แบทแมน บีกินส์'']]
ชุดค้างคาวของ[[แบทแมน]]ในภาคนี้ เน้นการออกแบบให้ผู้สวมใส่สะดวกในการเคลื่อนที่ ทำท่าทางในการต่อสู้ต่าง ๆ รวมถึงการก้มตัว ซึ่งต่างจากภาคก่อนหน้าที่ชุดไม่ยืดหยุ่น โค้งงอลำบาก และที่สำคัญคือ มักจะจำกัดการเคลื่อนไหวของส่วนหัวของผู้ใส่ การออกแบบชุดในภาคนี้ เป็นหน้าที่ของ [[ลินดี เฮมมิง]] และทีมงานฝ่ายออกแบบเครื่องแต่งกายของเธอ พวกเธอออกแบบชุดค้างคาวในสถานที่ทำงานที่มีรหัสว่า "เคปทาวน์" โดยตั้งอยู่ใน[[สตูดิโอเชปเพอร์ตัน]] [[กรุงลอนดอน]] ในขั้นแรกนั้น ชุดแบทแมนถูกสร้างขึ้นมาโดยใช้[[ยางเทียม]]เป็นวัตถุดิบ และนำไปขึ้นรูปโดยการหล่อแบบครีม[[ลาเทกซ์]] โดยทีมงานได้ไปหล่อแบบจากร่างกายของ[[คริสเตียน เบล]] โดยตรง เมื่อขึ้นรูปชุดแล้วจึงมาแกะสลักร่วมกับ[[ดินน้ำมัน]]และนำ[[แพลสทิลีน]]มาเกลี่ยพื้นผิวให้เรียบ นอกจากนั้นแล้ว ทีมงานยังได้ทดลองผสม[[โฟม]]ที่แตกต่างกันเข้าด้วยกัน เพื่อหาส่วนผสมที่มีความยืดหยุ่น เบา ทนทาน และมี[[สีดำ]]ที่สุด เพื่อนำมาสร้างชุด แต่การทดลองนั้นก็เกิดปัญหา เมื่อส่วนผสมที่ทำให้โฟมเป็นสีดำกลับไปลดความทนทานของมัน ส่วนผ้าคลุมที่ติดอยู่กับชุดนั้น ผู้กำกับภาพยนตร์ [[คริสโตเฟอร์ โนแลน]] ต้องการให้มันสามารถ "พริ้วไหวได้เหมือนภาพในหนังสือการ์ตูนแบทแมนชั้นเยี่ยมหลาย ๆ เรื่อง" โดยทางเฮมมิงได้เลือกใช้เส้นใย[[ไนลอน]]ที่ใช้ทำ[[ร่มชูชีพ]] สามารถหดตัวได้เมื่อเกิด[[ไฟฟ้าสถิตย์]] และมีโอกาสถูกตรวจจับในที่มืดได้น้อย มาเป็นวัตถุดิบในการสร้าง ซึ่งในขั้นตอนการสร้างนั้น ทางทีมงานได้รับความร่วมมือจากทาง[[กระทรวงกลาโหมอังกฤษ]]ด้วย

ส่วนบนของผ้าคลุมได้ถูกเชื่อมต่อกับหน้ากากค้างคาวที่ครอบทั้ง[[ศีรษะ]]ของผู้สวมใส่ ซึ่งได้รับการออกแบบร่วมกันโดยโนแลน เฮมมิง และแกรแฮม เชิร์ชยาร์ด ผู้เชี่ยวชาญเอฟฟเฟคต์เครื่องแต่งกาย หน้ากากนี้ถูกสร้างให้มีความบางเพื่อความสะดวกในการเคลื่อนไหวศีรษะ แต่ก็หนาพอที่จะกันการฉีกขาด นอกจากนั้น ยังสามารถแสดงอารมณ์ ความรู้สึก และคาแรคเตอร์ของแบทแมนได้ชัดเจน

=== สเปเชียลเอฟเฟคต์ ===
สำหรับสเปเชียลเอฟเฟคต์ที่ใช้สร้างฉากต่าง ๆ ใน ''แบทแมน บีกินส์'' ทางทีมงานได้ใช้ทั้งเทคนิคการถ่ายภาพจากสเกลโมเดล เช่น ฉากเขตแออัดใน[[เมืองกอตแทม]] และ[[วัด]]ของ[[ราส์ อัลกูล]] และการสร้างภาพ[[คอมพิวเตอร์กราฟิก]] (ซีจีไอ) และ[[ดิจิตอล]] อย่างฉากสิ่งปลูกสร้างใน[[เมือง]]ที่มี[[ท้องฟ้า]]เป็นฉากหลัง ฉากที่แสดงให้เห็นด้านนอกของ[[รถไฟฟ้า]]และอาคารเวย์นเอนเตอร์ไพรซส์ และฉากฝูง[[ค้างคาว]]ที่ตัวค้างคาวได้รับการสแกนต้นแบบมาจากซากค้างคาวจริง เป็นต้น นอกจากนั้น บางฉากยังใช้เทคนิคที่ผสมผสานทั้งการแสดงสด การถ่ายทำแบบจำลอง และการสร้างภาพด้วยซีจีไอเข้าไว้ด้วยกันด้วย เช่น ฉากการต่อสู้ระหว่าง[[แบทแมน]]กับราส์ อัลกูล บนรถไฟฟ้าช่วงท้ายเรื่อง ส่วนฉากอื่น ๆ ที่เป็นฉากต่อสู้นั้น [[คริสโตเฟอร์ โนแลน]] มุ่งเน้นที่จะใช้การแสดงผาดโผนแบบดั้งเดิมมากกว่าการสร้างการเคลื่อนไหวของตัวละครด้วยซีจีไอ

=== ดนตรีประกอบภาพยนตร์ ===
ผู้ที่มีหน้าที่ประพันธ์[[ดนตรีประกอบภาพยนตร์]]เรื่องนี้ ได้แก่ [[แฮนส์ ซิมเมอร์]] และ [[เจมส์ นิวตัน โฮเวิร์ด]] ทั้งสองเริ่มต้นงานนี้ครั้งแรกในนคร[[ลอสแอนเจลิส]]ก่อนที่จะย้ายสถานที่ทำงานไปอยู่ใน[[กรุงลอนดอน]]เป็นเวลา 12 สัปดาห์ พวกเขาสร้าง[[ดนตรี]]ประกอบความยาวร่วม 2 [[ชั่วโมง]] 20 [[นาที]]ขึ้นมา โดยค้นหาแรงบันดาลใจจากการไปเยี่ยมชมกองถ่ายของ[[ภาพยนตร์]]เรื่องนี้ ทั้งคู่แบ่งงานในการประพันธ์ออกเป็น 2 ส่วน โดยซิมเมอร์ได้รับหน้าที่ประพันธ์เพลงประกอบฉากแอคชัน ส่วนโฮเวิร์ดประพันธ์เพลงในส่วนที่เน้นความเป็น[[ดรามา]] นอกจากนั้น ยังมีการแบ่งให้คนหนึ่งประพันธ์เพลงที่สื่อถึงตัว[[บรูซ เวย์น]] และอีกคนหนึ่งประพันธ์เพลงที่สื่อถึงบรูซเวลาอยู่ภายใต้หน้ากากแบทแมนด้วย  

ในส่วนของซิมเมอร์นั้น ในตอนแรกโนแลนตั้งใจจะเชิญเขาให้มาร่วมงานด้วยเพียงผู้เดียว แต่หลังจากที่ซิมเมอร์ได้เสนอว่าควรจะเชิญโฮเวิร์ดมาด้วย โนแลนก็ตอบตกลง สำหรับดนตรีประกอบของภาพยนตร์เรื่องนี้ ซิมเมอร์ตั้งใจที่จะผสมเสียงเพลงแบบ[[ออเคสตรา]]ให้เข้ากับเสียง[[เครื่องดนตรีไฟฟ้า]]เพื่อเป็นการสร้างแนวดนตรีที่ต่างจากแบบเดิม ๆ วงออเคสตราที่เขาใช้ในการทำงานนั้นประกอบด้วยเครื่องดนตรี 90 ชิ้นด้วยกัน โดยพิเศษตรงที่มี[[เชลโล]]มากกว่าที่ใช้กันตามวงออเคสตราทั่วไป ส่วนสมาชิกในวงนั้นก็ได้รับเลือกจากวงออเคสตราที่อยู่กรุงลอนดอนหลาย ๆ วง นอกจากนั้น ยังมีนักร้องเด็กผู้ชายเสียง[[โซปราโน]]ที่ซิมเมอร์เกณฑ์มาช่วย เพื่อให้มาสะท้อนอารมณ์เพลงในฉากที่แสดงถึงความทรงจำที่บรูซมีต่อโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับบิดามารดาของเขาด้วย

== ประเด็นในภาพยนตร์ ==
[[ไฟล์:แบทแมน บีกินส์ 001.jpg|right|thumb|สแกร์โครว์ใช้สารพิษกับราเชล ดอวส์ เพื่อให้เธอเกิดความกลัวจากภาพหลอนประสาท]]
แดนนี ฟิงเกอรอท [[นักประพันธ์]]และ[[นักวาดการ์ตูน]]ชาวอเมริกัน กล่าวว่า ประเด็นหลักของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ "[[ความกลัว]]" ซึ่งถูกกล่าวเป็นนัยให้เห็นตลอดเรื่อง บทบาทสำคัญของความกลัวในภาพยนตร์เรื่องนี้คือการเป็นตัวแปลสำคัญที่ทำให้ตัวละคร[[บรูซ เวย์น]] กลายเป็นวีรบุรุษอย่างแบทแมน โดยคริสโตเฟอร์ โนแลน ได้กล่าวว่า แนวคิดที่อยู่เบื้องหลังความเป็นแบทแมนในภาคนี้ก็คือ "บุคคลผู้หนึ่ง (บรูซ) ที่พยายามเผชิญหน้ากับความกลัวที่อยู่ในส่วนลึกที่สุดในตัวเขา และพยายามที่จะกลายเป็นความกลัวเสียเอง" นอกจากนั้น แนวคิดเรื่องความกลัวจนถึงขีดสุดยังถูกทำให้เป็นรูปธรรมผ่านทางตัวละครตัวร้ายอย่าง [[สแกร์โครว์]] ผู้ที่ใช้สารพิษหลอน[[ประสาท]]เพื่อทำให้เกิด[[ภาพลวงตา]]ที่น่ากลัว

ฟิงเกอรอทยังกล่าวว่า การค้นหาตัวแทนบิดาของบรูซ เวย์น ที่เสียชีวิตไป ก็ถือเป็นอีกประเด็นหนึ่งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้นำมาอธิบาย โดยตัวละครที่เสมือนเป็นตัวแทนของบิดาของเขานั้น ได้แก่ [[อัลเฟรด เพนนีเวิร์ท]], [[เฮนรี ดูคาร์ด]] และ[[ลูเซียส ฟอกซ์]] ซึ่งในที่นี้ ฟิงเกอรอทได้ให้ความเห็นว่า อัลเฟรดเหมาะสมที่จะเป็นบิดาที่บรูซสามารถพึ่งพาอาศัยได้มากที่สุด ลูเซียสก็ถือเป็นหลักอันมั่นคงของชีวิตบรูซได้ เพราะความสุขุมนิ่งเงียบของเขา ส่วนเฮนรีนั้น หากเป็นบิดา ก็เป็นบิดาที่เข้มงวดและไร้ความเห็นใจ ทางด้าน มาร์ก ฟิชเชอร์ [[อาจารย์]]ประจำ[[มหาวิทยาลัยฟลอริดา]] ก็ได้กล่าวถึงฐานคติการหาตัวแทนของบิดาในภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า มีสาเหตุมาจากความพยายามที่จะค้นหาความ[[ยุติธรรม]]ของบรูซเอง ที่ทำให้เขาต้องแสวงหาเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ จากตัวแทนบิดาของเขา ซึ่งในที่นี้ ฟิชเชอร์ให้น้ำหนักตัวแทนบิดาของบรูซไปที่เฮนรี ดูคาร์ด โดยมีตัวเปรียบเทียบเป็นโทมัส เวย์น บิดาที่แท้จริงของบรูซเอง ส่วนอัลเฟรดนั้น ฟิชเชอร์ให้ความเห็นต่างจากฟิงเกอรอทว่า เป็นตัวละครที่เหมาะกับการเป็นตัวแทนของมารดาที่ให้ความรักต่อบรูซอย่างไม่มีเงื่อนไขมากกว่า

== ปฏิกิริยาตอบรับ ==
=== คะแนนจากเว็บไซต์ ===
[[ภาพยนตร์]]เรื่องนี้ได้รับคะแนนความนิยมจาก[[เว็บไซต์]][[รอตเทนโทเมโทส์]]คิดเป็นร้อยละ 84 ซึ่งจัดอยู่ในระดับ "เฟรช" และได้รับคะแนนความนิยมเชิงบวกจากบทวิจารณ์ 40 เรื่องของ[[นักวิจารณ์ภาพยนตร์]]ผู้มีชื่อเสียงใน[[หนังสือพิมพ์]] เว็บไซต์ [[รายการโทรทัศน์]] และ[[รายการวิทยุ]]ต่าง ๆ ที่รวบรวมโดยเว็บไซต์นี้เช่นกัน คิดเป็นคะแนนร้อยละ 62 ส่วนเว็บไซต์[[เมทาคริติก]]ได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ 70 คะแนน โดยการคำนวณคะแนนเฉลี่ยจากรีวิว 41 ชิ้น สำหรับคำวิจารณ์โดยทั่วไปจากเว็บไซต์ทั้งสองนั้น ได้ให้ความสำคัญกับความเป็น[[ลัทธิสัจนิยม|สัจนิยม]]ที่อยู่เบื้องหลังตัวละครต่าง ๆ รวมไปถึงความสามารถของ[[คริสโตเฟอร์ โนแลน]] ในการสร้างสรรค์ตัวละครที่มีความซับซ้อน และความสามารถของ[[คริสเตียน เบล]] ในการแสดงเป็น[[แบทแมน]]

=== รีวิวและบทวิจารณ์ภาพยนตร์ ===
==== ภาพรวมของภาพยนตร์ ====
[[เจมส์ เบราร์ดิเนลลี]] [[นักวิจารณ์ภาพยนตร์]][[ชาวอเมริกัน]] ยกย่องผลงานชิ้นนี้ว่า เป็น[[ภาพยนตร์แบทแมน]]ที่ทำให้ผู้ชมเกิดความเข้าใจในตัว[[แบทแมน]]ได้มากขึ้นว่า "เขาคือใครและอะไรที่จูงใจให้เขาเป็นเช่นนั้น" ซึ่งเบราร์ดิเนลลีรู้สึกว่านี่คือส่วนที่ภาพยนตร์แบทแมนที่กำกับโดย[[ทิม เบอร์ตัน]] (''[[แบทแมน (ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2532)|แบทแมน]]'', [[พ.ศ. 2532]] และ ''[[แบทแมนรีเทิร์น]]'', [[พ.ศ. 2535]]) ยังขาดอยู่ ทางด้านไมเคิล วิลมิงตัน จากหนังสือพิมพ์[[ชิคาโกทริบูน]] ก็มีความเห็นว่า[[คริสโตเฟอร์ โนแลน]] และ[[แฟรงก์ มิลเลอร์]] สามารถสร้างส่วนผสมระหว่างเนื้อหาแนวชีวิตอันทรมานและบรรทัดฐานความแค้นให้เข้ากับลูกเล่นอันชื่นมื่นและการพาดพิงถึง[[หนังสือการ์ตูน]]ได้อย่างพอเหมาะพอดี และยังเป็นการนำภาพยนตร์แบทแมนออกจากความเป็นภาพยนตร์แนว[[ฮอลลีวูด]]ที่เต็มไปด้วยความดุเดือนรุนแรงอันสะเพร่า อย่างที่หนังแบทแมนภาคก่อน ๆ ได้หลงเข้าไป อีกด้วย ส่วน[[เคนเนท ทูแรน]] นักวิจารณ์ภาพยนตร์จาก[[หนังสือพิมพ์]][[ลอสเองเจลิสไทมส์]] ก็กล่าวว่า การดำเนินเรื่องตอนต้นอย่างช้า ๆ ด้วย "เนื้อเรื่อง [[จิตวิทยา]] และความเป็นจริง โดยไม่ใช้[[สเปเชียลเอฟเฟกต์]]" ช่วยให้ความมืดที่อยู่เบื้องหลังความคิดของแบทแมนโดดเด่นขึ้น

สำหรับทรรศนะที่ต่างออกไปนั้น เจ. อาร์. โจนส์ จากหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์[[ชิคาโกรีดเดอร์]] ได้วิจารณ์[[บทภาพยนตร์]]ของโนแลนกับโกเยอร์ว่าไม่ทำให้เกิดความสอดคล้องในเรื่อง "การสำรวจความเสียหายทางจิตใจของแบทแมน" ทางด้านเดวิด เดนบี นักวิจารณ์ภาพยนตร์ชาวอเมริกันประจำ[[นิตยสาร]][[เดอะนิวยอร์กเกอร์]] ก็กล่าวต่างจากเบราร์ดิเนลลีและทูแรนว่า เขาไม่พอใจภาพยนตร์เรื่องนี้เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับภาพยนตร์แบทแมนของเบอร์ตัน การแสดงของ[[คริสเตียน เบล]] ในเรื่องนี้ก็ถูกขัดขวางโดย "บทภาพยนตร์ที่จริงจังแบบโง่ ๆ" และ[[ไคลแมกซ์]]ของเรื่องก็ "ต่ำชั้นและไม่ตื่นเต้น"

แต่อย่างไรก็ดี [[ทิม เบอร์ตัน]] เอง กลับรู้สึกว่าโนแลนสามารถจับจิตวิญญาณที่แท้จริงที่ภาพยนตร์ประเภทนี้ควรจะมีในปัจจุบัน โดยเบอร์ตันได้อ้างถึงผลงานแบทแมนของตัวเองว่า "ตอนที่ผมสร้างหนังแบทแมนเมื่อ 20 ปีที่แล้ว...เป็นช่วงเวลาที่ภาพยนตร์ที่มาจากหนังสือการ์ตูนมีความแตกต่างจากตอนนี้ คือคุณจะไม่สามารถดึงด้านมืดของหนังสือการ์ตูนมาอยู่ในหนังได้เลย แต่เมื่อสองสามปีที่ผ่านมา ด้านมืดของหนังสือการ์ตูนก็ได้รับการยอมรับมากขึ้น และโนแลนก็สามารถเข้าถึงรากของหนังสือการ์ตูนแบทแมนได้เป็นอย่างดี"

==== ตัวละครและนักแสดง ====
[[ไฟล์:แบทแมน-เบล003.jpg|thumb|right|คริสเตียน เบล นักแสดงนำที่ได้รับการตอบรับอย่างกว้างขวางในการรับบทบาทเป็นบรูซ เวย์น/แบทแมน ในภาพยนตร์เรื่องนี้]]
ในภาพรวม ปฏิกิริยาที่มีต่อตัวละครและนักแสดงของ[[ภาพยนตร์]]เรื่องนี้ได้รับการตอบรับที่ถือว่าดี อย่างที่[[นิตยสาร]][[โททัลฟิล์ม]]ของ[[สหราชอาณาจักร]]กล่าวไว้ว่า โนแลนสามารถสร้างตัวละครและเนื้อเรื่องได้อย่างแข็งแรง เช่นเดียวกับ[[เดนนิส โอนิล]] ผู้คัดลอกและ[[บรรณาธิการ]][[หนังสือการ์ตูน]][[ชาวอเมริกัน]] ที่กล่าวว่า ผู้สร้าง[[ภาพยนตร์]]เรื่องนี้เข้าใจและสามารถแปลความหมายของตัวละครได้จริง และยกย่องภาพยนตร์เรื่องนี้ว่าเป็น[[ภาพยนตร์แบทแมน]]ในรูปแบบคนแสดงที่ดีที่สุด แต่สำหรับในระดับผู้แสดงแต่ละคนนั้น นักวิจารณ์ต่างมีทรรศนะที่แตกต่างกันไป โดยทูรันได้กล่าวว่า [[เลียม นีสัน]] กับ[[แคที โฮล์มส์]] ยังไม่เหมาะกับบทบาทที่ได้รับ ทั้งที่ "เป็นต้นแบบในหนังสือการ์ตูนและที่เป็นคนจริง ๆ" ไม่เหมือน[[คริสเตียน เบล]] ที่มีความสามารถสวมบท[[แบทแมน]]ได้เข้าถึงกระดูกดำ ส่วนไมค์ คลาร์ก จาก[[หนังสือพิมพ์]][[ยูเอสเอทูเดย์]] ก็คิดว่าเบลสามารถแสดงบทแบทแมนได้ดีเท่ากับบทแพทริก เบตแมน ที่เขาแสดงเอาไว้ในเรื่อง ''[[อเมริกัน ไซโค]]'' (''American Psycho'', [[พ.ศ. 2543]]) ในทางกลับกัน สเตฟานี แซชาเรก จาก[[เว็บไซต์]][[ซาลอนดอตคอม]] กลับรู้สึกว่าโนแลนไม่ได้ส่งความรู้สึกว่าแบทแมนคือ "[[ยอดมนุษย์]]ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกและความทรมานมากที่สุด" ในเชิงลึก และเธอยังคิดว่าเบลล้มเหลวในการเชื่อมต่อบรูซ เวย์น เวลาอยู่ใต้หน้ากากแบทแมนกับผู้ชม ต่างจาก[[แกรี โอลด์แมน]] ที่ดูเหมือนจะประสบความสำเร็จในการแสดง "อารมณ์ความรู้สึกที่ซับซ้อน"

สำหรับบท[[โรแมนติค]]ระหว่างเบลกับโฮล์มส์นั้น เบราร์ดิเนลลีกล่าวถึงประเด็นนี้ว่ายังดูด้อยอยู่ เนื่องจาก[[นักแสดง]]ทั้งสองยังขาดสิ่งที่เรียกว่าวิถีทางที่ทำให้เกิดความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล (chemistry) ในแบบที่[[คริสโตเฟอร์ รีฟ]] กับ[[มาร์กอต คิดเดอร์]] ในภาพยนตร์ ''[[ซูเปอร์แมน (ภาพยนตร์)|ซูเปอร์แมน]]'' หรือ [[โทบีย์ แม็คไกวร์]] กับ[[เคิร์สเทน ดันสต์]] ในภาพยนตร์ ''[[ไอ้แมงมุม (ภาพยนตร์)|ไอ้แมงมุม]]'' (''Spider-man'', [[พ.ศ. 2545]]) มี ทางด้านคลาร์กก็กล่าวว่าความสัมพันธ์ระหว่างบรูซ เวย์น กับราเชล ดอวส์ "ด้อยพัฒนาอย่างน่าท้อแท้" ส่วนนิตยสารโททัลฟิล์มกล่าวถึงด้านบวกของประเด็นนี้ว่า โครงเรื่องเกี่ยวกับ[[ความรัก]]ระหว่างเบลและโฮล์มส์ดูไม่ครวญคราง หากเทียบกับคู่ของ[[ไอ้แมงมุม|ปีเตอร์ ปาร์กเกอร์]] กับ[[แมรี เจน]] ใน ''ไอ้แมงมุม''

=== การเข้าฉายและรายได้ ===
''แบทแมน บีกินส์'' เข้าฉายครั้งแรกใน[[สหรัฐอเมริกา]]และ[[แคนาดา]]เมื่อวันที่ [[15 มิถุนายน]] [[พ.ศ. 2548]] โดยมีจำนวนโรงฉาย 3,858 โรง และเข้าฉายใน[[โรงภาพยนตร์]]ระบบ[[ไอแมกซ์]] 55 โรง สามารถสร้างรายได้เป็นอันดับหนึ่งประจำ[[สัปดาห์]]แรกที่เข้าฉาย โดยมีรายได้รวมทั้งหมด 205,343,774 [[ดอลลาร์สหรัฐ]] ซึ่งถือเป็นรายได้ที่สูงเป็นอันดับ 8 สำหรับ[[ภาพยนตร์]]ที่เข้าฉายในสหรัฐอเมริกา ประจำปี พ.ศ. 2548 โดยคิดเป็นรายได้รวม 5 วันแรกเท่ากับ 72.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นจำนวนที่สูงที่สุดในบรรดา[[ภาพยนตร์ชุดแบทแมน]]ทุกเรื่อง โดยทำลายสถิติของภาค ''[[แบทแมน ฟอร์เอฟเวอร์ ศึกจอมโจรอมตะ]]'' (''Batman Forever'') เมื่อปี [[พ.ศ. 2538]] นอกจากนั้นยังทำลายสถิติรายได้รวม 5 วันแรกสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ไอแมกซ์ ด้วยจำนวนเงิน 3.16 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อีกด้วย 

สำหรับผลงานในระดับนานาชาติ รายได้รวมทั่ว[[โลก]]ของภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ที่ประมาณ 371,853,783 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งถือเป็นอันดับสามของภาพยนตร์ชุดแบทแมนทั้งหมด โดยเป็นรองเรื่อง ''[[แบทแมน (ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2532)|แบทแมน]]'' (411,348,924 ดอลลาร์สหรัฐ) และ ''[[แบทแมน อัศวินรัตติกาล]]'' (984,599,547 ดอลลาร์สหรัฐ) แต่หากเปรียบเทียบรายได้เฉลี่ยต่อโรงฉาย ซึ่งอยู่ที่ 12,634 ดอลลาร์สหรัฐ/โรงฉาย แล้ว ถือเป็นสถิติที่น้อยที่สุด เหตุเพราะเป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายหลายโรง แต่จำหน่ายตั๋วภาพยนตร์ได้น้อยกว่าภาพยนตร์แบทแมนเรื่องอื่น (โดยไม่นับรวมสถิติของเรื่อง ''[[แบทแมนแอนด์โรบิน]]'')

ใน[[ประเทศไทย]] ''แบทแมน บีกินส์'' เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2548 สามารถเปิดตัวสัปดาห์แรกด้วยรายได้สูงสุดประจำสัปดาห์ที่ 952,400 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 39,098,877 [[บาท (สกุลเงิน)|บาท]] และยังครองอันดับหนึ่งมาอีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนที่จะตกไปอยู่อันดับที่สามในสัปดาห์ที่ 3 ที่เข้าฉาย

=== รางวัลที่ได้รับ ===
ในปี [[พ.ศ. 2548]] ถึง [[พ.ศ. 2549|2549]] ''แบทแมน บีกินส์'' ได้รับการเสนอชื่อรับรางวัลภาพยนตร์สาขาต่าง ๆ หลายรายการ ทั้งในและนอก[[สหรัฐอเมริกา]] โดยมีรางวัลและสาขาที่ได้รับทั้งหมดดังต่อไปนี้
* **รางวัลแซทเทิร์น** ของ[[สถาบันภาพยนตร์วิทยาศาสตร์ แฟนตาซี และสยองขวัญ]]
** สาขาภาพยนตร์แฟนตาซียอดเยี่ยม
** สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (คริสเตียน เบล)
** สาขาประพันธ์บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ([[คริสโตเฟอร์ โนแลน]] และ[[เดวิด โกเยอร์]])
* **รางวัลภาพยนตร์เอ็มทีวี** สาขาวีรบุรุษยอดเยี่ยม (Best Hero) ([[คริสเตียน เบล]])
* **รางวัลฮอลลีวูดฟิล์ม** จาก[[เทศกาลภาพยนตร์ฮอลลีวูด]] สาขาเสียงแห่งปี ([[เดวิด เอวานส์]])
* **รางวัลแอสแคป*' ของ[[สมาคมนักประพันธ์เพลง นักประพันธ์ และผู้ผลิตสื่อสิ่งพิมพ์อเมริกัน]] สาขาผู้สร้าง[[เพลงประกอบภาพยนตร์]]ให้กับภาพยนตร์ทำรายได้สูง ประจำปี พ.ศ. 2548 ([[เจมส์ นิวตัน โฮเวิร์ด]], [[แฮนส์ ซิมเมอร์]] และ [[Ramin Djawadi]])

สำหรับรางวัลภาพยนตร์รายการที่มีชื่อเสียงนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ได้รับการเสนอชื่อด้วย ซึ่งได้แก่ [[รางวัลอคาเดมี]] ครั้งที่ 78 สาขากำกับภาพยอดเยี่ยม และ[[รางวัลบาฟตา]] ครั้งที่ 59 สาขาสเปเชียลวิชวลเอฟเฟคต์ยอดเยี่ยม สาขาออกแบบการสร้างยอดเยี่ยม และสาขาเสียงยอดเยี่ยม นอกจากรางวัลยอดเยี่ยมดังที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้ารับรางวัลภาพยนตร์ประเภทยอดแย่ด้วย นั่นคือ [[รางวัลแรสป์เบอร์รีทองคำ]] สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดแย่ ของ[[แคที โฮล์มส์]]
 
ในส่วนของรางวัลและเกียรติยศที่ได้รับจากการลงคะแนนเสียงจากผู้ชมนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็มีส่วนเกี่ยวข้องอยู่ 2 รายการด้วยกัน ได้แก่ ได้รับรางวัล[[โททัลฟิล์ม]]รีดเดอร์ส  สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากการลงคะแนนของผู้อ่าน[[นิตยสาร]]โททัลฟิล์ม และได้รับการลงคะแนนจากผู้อ่านนิตยสาร[[เอมไพร์ (นิตยสาร)|เอมไพร์]]ให้เป็นตำแหน่งภาพยนตร์ยอดเยี่ยมตลอดกาลอันดับที่ 36

== สินค้าจากภาพยนตร์ ==
[[ไฟล์:กล่องบลูเรย์กิฟต์เซ็ตแบทแมน บีกินส์.jpg|thumb|right|160px|กล่องบลูเรย์กิฟต์เซ็ตของภาพยนตร์ *แบทแมน บีกินส์*]]
=== ดีวีดีและบลูเรย์ ===
*แบทแมน บีกินส์* ออกวางจำหน่ายในรูปแบบของ[[ดีวีดี]]เมื่อวันที่ [[18 ตุลาคม]] [[พ.ศ. 2548]] โดยแบ่งจำหน่ายเป็นแบบธรรมดา ที่ประกอบด้วยดีวีดี[[ภาพยนตร์]]แผ่นเดียว และแบบเดอลุกซ์ ที่ประกอบด้วยดีวีดี 2 แผ่นและของแถมอื่น ๆ เช่น หนังสือปกอ่อนเล่มเล็ก การ์ตูนแบทตอนแรกสุดที่ตีพิมพ์ลงในหนังสือการ์ตูน[[ดีเทคทีฟคอมมิคส์]] ฉบับที่ 27 หนังสือการ์ตูน *แบทแมน : เดอะแมนฮูฟอลส์* และบางส่วนจากหนังสือการ์ตูน *แบทแมน : เดอะลองฮัลโลวีน* เป็นต้น ยอดจำหน่ายและยอดการเช่าของดีวีดีภาพยนตร์เรื่องนี้สามารถทำสถิติเป็นอันดับ 1 ประจำเดือน[[ตุลาคม]] พ.ศ. 2548 และมากที่สุดในช่วงสามเดือนสุดท้ายของปี พ.ศ. 2548 ใน[[สหรัฐอเมริกา]] โดยมีรายรับรวมจากการเช่า 11.36 ล้าน[[ดอลลาร์สหรัฐ]] 

วันที่ [[10 ตุลาคม]] [[พ.ศ. 2549]] ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้วางจำหน่ายอีกครั้งในรูปแบบ[[เอชดีดีวีดี]] และต่อมา ในวันที่ [[8 กรกฎาคม]] [[พ.ศ. 2551]] ก็มีการวางจำหน่ายดีวีดีและ[[บลูเรย์]]ของภาพยนตร์เรื่องนี้ในรูปแบบกิฟต์เซ็ต เพื่อเป็นการต้อนรับ *แบทแมน อัศวินรัตติกาล* ภาพยนตร์ภาคต่อที่ออกฉายในวันที่ [[18 กรกฎาคม]] ของปีเดียวกัน

=== ซีดีเพลงประกอบภาพยนตร์ ===
[[ซีดี]][[เพลงประกอบภาพยนตร์]]เรื่องนี้ ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ [[15 มิถุนายน]] [[พ.ศ. 2548]] โดยภายในได้บรรจุ[[เพลง]]ที่บรรเลงในภาพยนตร์ ที่ประพันธ์โดย[[แฮนส์ ซิมเมอร์]] [[เจมส์ นิวตัน โฮเวิร์ด]] รวมถึง [[Ramin Djawadi]] และเมล เวสสัน เอาไว้จำนวน 12 เพลง ซึ่งชื่อของแต่ละเพลงนั้นถูกตั้งเป็น[[ภาษาละติน]]และมีความหมายเกี่ยวข้องกับ[[ค้างคาว]]ทั้งหมด โดยมีเพลงแรกที่ใช้ชื่อว่า "Vespertilio" ที่แปลว่า ค้างคาว และเพลงที่เหลือตั้งตามชื่อของค้างคาวสายพันธุ์ต่าง ๆ เช่น เพลงที่ 2 "Eptesicus" ([[ค้างคาวท้องสีน้ำตาล]]) หรือเพลงที่ 3 "Myotis" ([[ค้างคาวหูหนู]]) เป็นต้น

[[ไฟล์:ปกซีดีซาวด์แทร็กแบทแมน บีกินส์.jpg|thumb|right|240px|หน้าปกซีดีเพลงประกอบภาพยนตร์ *แบทแมน บีกินส์*]]
รายชื่อเพลงทั้งหมดในอัลบั้มมีดังต่อไปนี้
# "[[Vespertilio]]" – เพลงเปิด/[[บรูซ เวย์น]] ในวัยเด็ก (2.52 [[นาที]])
# "[[Eptesicus]]" – บรูซระลึกถึงบิดาและมารดา และเริ่มการฝึกฝน (4.20 นาที)
# "[[Myotis]]" – บรูซทำลาย[[วัด]]ของ[[ราส์ อัลกูล]] (5.46 นาที)
# "[[Barbastella]]" – บรูซวัยผู้ใหญ่เดินทางเข้าสู่ถ้ำค้างคาว (4.45 นาที)
# "[[Artibeus]]" – เพลงประกอบเพลงหลักของ[[สแกร์โครว์]] (4.19 นาที)
# "[[Tadarida]]" – สแกร์โครว์จู่โจมแบทแมน (5.05 นาที)
# "[[Macrotus]]" – (เริ่มเพลงด้วยงานเพลงของโฮเวิร์ด และต่อด้วยงานเพลงของซิมเมอร์) (7.35 นาที)
# "[[Antrozous]]" – แบทแมนเปิดเผยตัวต่อ[[แรเชล ดอวส์]]/บินไปหาเฮนรี ดูคาร์ด (3.59)  
# "[[Nycteris]]" – บรูซพบ[[ลูเซียส ฟอกซ์]] (4.25 นาที)
# "[[Molossus]]" – [[ทัมเบลอ]]หนีการไล่ล่าเข้าสู่[[ถ้ำค้างคาว]] (4.49 นาที)
# "[[Corynorhinus]]" – บทสรุปของภาพยนตร์ (5.04 นาที)
# "[[Lasiurus]]" – แบทแมนมองดู[[เมืองกอตแทม]]หลังเอาชนะ[[คาไมน์ ฟัลโคนี]] (7.27 นาที)
*หมายเหตุ : ตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวแรกของชื่อเพลงที่ 4 ถึง 9 นำมาเรียงกันจะได้คำว่า แบทแมน (BATMAN)*

=== วิดีโอเกม ===
[[วิดีโอเกม]]จากภาพยนตร์เรื่องนี้ ใช้ชื่อว่า *แบทแมน บีกินส์* เช่นเดียวกับภาพยนตร์ ตัวเกมได้รับการพัฒนาโดย[[บริษัท]] [[ยูโรคอม]] และจัดจำหน่ายโดยบริษัท[[อีเลคทรอนิคอาร์ตส์]] ร่วมกับบริษัท [[วอร์เนอร์บราเธอร์ส]], [[อินเตอร์แอคทีฟเอนเตอร์เทนเมนต์]] และ[[ดีซีคอมมิคส์]] โดยออกวางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ [[14 มิถุนายน]] [[พ.ศ. 2548]] (ก่อนหน้าที่ภาพยนตร์จะเข้าฉายใน[[สหรัฐอเมริกา]] 1 วัน) ในระบบ[[เอกซ์บอกซ์]] [[เพลย์สเตชัน 2]] [[เกมคิวบ์]] และ[[เกมบอยแอดวานซ์]]

เกมนี้จัดอยู่ในตระกูลเกมแอคชั่นแอดเวนเจอร์ ผสมกับเกมประเภทลอบกระทำ (stealth) ที่ประกอบด้วยการสอดแนมและการลอบทำร้ายศัตรูจากด้านหลังเหมือนในเกมชุด *สปลินเตอร์เซลล์* (*Splinter Cell*) ระบบการเล่นที่ถือว่าโดดเด่นของเกมนี้ คือระบบการขู่ให้ศัตรูในเกมเกิดความกลัว ด้วยการใช้ประโยชน์ต่าง ๆ จากสิ่งแวดล้อมและฉากของเกม และอุปกรณ์ต่าง ๆ เช่น [[ระเบิดควัน]] [[ระเบิดแสง]] และเครื่องรับส่ง[[เรดาร์]]เอชเอฟ ที่สามารถเรียก[[ค้างคาว]]ให้มารวมตัวกันและขัดขวางการทำงานของศัตรู เป็นต้น 

เนื้อเรื่องในเกมนั้น ยึดตามการดำเนินเรื่องในภาพยนตร์เป็นส่วนใหญ่ โดยมีการปรับเปลี่ยนเนื้อเรื่องบางส่วนให้ต่างจากเดิม และเข้าไปเจาะลึกในรายละเอียดของบางฉากในภาพยนตร์มากขึ้น ภายในเกมนั้น ยังประกอบไปด้วย[[คลิปวิดีโอ]]จากภาพยนตร์มากกว่า 20 คลิปที่มาให้บริบทของเรื่องราวในเกม และตัวละครบางตัวที่ได้ทีมงานจากภาพยนตร์มาแสดงแบบรับเชิญด้วย ซึ่งได้แก่ [[วัลลี พิฟ์สเตอร์]] ผู้กำกับภาพ และ[[เอมมา ทอมสัน]] ผู้อำนวยการสร้างและภรรยาของ[[คริสโตเฟอร์ โนแลน]]

== อ้างอิง ==


== ดูเพิ่ม ==
* [[แบทแมน]]
* [[ยอดมนุษย์]]
* [[ความกลัว]]

== แหล่งข้อมูลอื่น ==
*
*
*
*[https://web.archive.org/web/20150909231537/http://www.cinemareview.com/production.asp?prodid=3001 *Batman Begins'' Production Notes, page 1] and pages 2–6. Warner Bros. via CinemaReview.com. Archived from the original  on September 9, 2015.

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แบทแมน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โลดโผน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์นีโอ-นัวร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย คริสโตเฟอร์ โนแลน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ระดับพีจี-13
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ปฐมบท
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในชิคาโก
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในประเทศไอซ์แลนด์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เริ่มต้นใหม่
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับสงครามและอาวุธเคมี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกี่ยวกับการทุจริต
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ประพันธ์ดนตรีโดยฮันส์ ซิมเมอร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยเลเจนดารีพิกเจอส์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากบนเกาะสมมติ