เขตบริหารพิเศษชินอึยจู

**เขตบริหารพิเศษชินอึยจู** () เป็นเขตบริหารพิเศษ (SAR) ที่ถูกวางแผนไว้ของประเทศเกาหลีเหนือโดยมีที่ตั้งอยู่ในนครชินอึยจู เขตบริหารพิเศษนี้ได้รับการประกาศจัดตั้งใน ค.ศ. 2002 โดยถูกวาดหวังให้เป็นพื้นที่ที่ปกครองโดยตรง หลังถูกแยกออกมาจากจังหวัดพย็องอันเหนือ เช่นเดียวกับกรณี "นครปกครองโดยตรง" แต่จนถึงปัจจุบันยังไม่มีการดำเนินงานในทางปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรม

ข้อเสนอสำหรับเขตเศรษฐกิจพิเศษในชินอึยจูเพื่อนำระบบเศรษฐกิจแบบตลาดเข้ามาใช้ถูกนำเสนอเป็นครั้งแรกต่อหยาง ปิน นักธุรกิจชาวจีน-เนเธอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2001 ซึ่งเขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้อำนวยการของเขตดังกล่าว ต่อมาหยางตอบรับข้อเสนอภายใต้เงื่อนไขหลายประการ โดยประการที่สำคัญที่สุดคือพื้นที่ที่เสนอนั้นต้องกลายเป็นเขตบริหารพิเศษแทนการเป็นเพียงเขตเศรษฐกิจพิเศษ (SEZ) เพื่อเลียนแบบเขตบริหารพิเศษของจีนอย่างฮ่องกงและมาเก๊า ภายใต้ข้อเสนอนี้ เขตบริหารพิเศษชินอึยจูจะมี "กฎหมายพื้นฐาน" (  ) หนังสือเดินทาง ธง และตราเป็นของตนเอง และมีอำนาจปกครองตนเองระดับสูงในทุกด้าน ยกเว้นด้านนโยบายต่างประเทศและการป้องกันประเทศ แม้ทางการเกาหลีเหนือจะมีความลังเล แต่ในที่สุดก็ยอมจำนนต่อข้อเสนอของหยาง

ใน ค.ศ. 2002 คณะผู้บริหารสูงสุดสมัชชาประชาชนสูงสุดประกาศใช้กฎหมายพื้นฐานของเขตบริหารพิเศษชินอึยจูและแต่งตั้งหยาง ปินเป็นผู้ว่าการ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่หยางจะเข้ารับตำแหน่ง เขาถูกทางการจีนจับกุมและตัดสินจำคุกเป็นเวลา 18 ปีในข้อหาเลี่ยงภาษีและอาชญากรรมทางเศรษฐกิจอื่น ๆ หลังจากนั้น เกาหลีเหนือก็ละทิ้งโครงการนี้ไปโดยปริยาย

## ประวัติศาสตร์
ใน ค.ศ. 2001 คิม จ็อง-อิล ผู้นำเกาหลีเหนือ ได้เดินทางเยือนเซี่ยงไฮ้ ที่ซึ่งเจ้าหน้าที่ของจีนพยายามทำให้เขาประทับใจด้วยการปฏิรูปและเปิดประเทศของจีน คิมรู้สึกประทับใจและกล่าวกับเจียง เจ๋อหมิน ผู้นำจีนว่า "นับตั้งแต่เวลาที่จีนเริ่มดำเนินนโยบายเปิดประเทศและปฏิรูป จีนประสบความสำเร็จอย่างมหาศาล โดยเฉพาะในเซี่ยงไฮ้ ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่านโยบายของพรรคคอมมิวนิสต์จีนนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้อง" เขาให้ความสนใจในเรื่องเรือนกระจกและพิจารณาสิ่งนี้ว่าเป็นทางออกที่เป็นไปได้สำหรับปัญหาการขาดแคลนอาหารของเกาหลีเหนือ เขาเรียนรู้ชื่อของผู้พัฒนาเรือนกระจกเหล่านั้นคือหยาง ปิน นักธุรกิจชาวจีน-เนเธอร์แลนด์ และบอกให้ผู้ใต้บังคับบัญชาสร้างการติดต่อกับหยาง

หยางมีความเต็มใจที่จะทำธุรกิจแบบเดียวกันในเกาหลีเหนือ เขาและคณะได้เดินทางไปยังเปียงยางและสร้างเรืนกระจกปลูกพืชตัวอย่าง คิม ตง-กยู สมาชิกคณะกรรมการกลางพรรคแรงงานเกาหลีและเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบการเจรจากับหยาง เสนอต่อหยางเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 2001 เกี่ยวกับความร่วมมือในโครงการที่ใหญ่ขึ้น เขาบอกหยางเกี่ยวกับความล้มเหลวของเขตเศรษฐกิจพิเศษในราซ็อนในทศวรรษ 1980 และกล่าวว่าเกาหลีเหนือกำลังพิจารณาสร้างเขตใหม่ขนาด 27 ตารางกิโลเมตรในชินอึยจู พร้อมทั้งถามหยางว่าเขาต้องการจะเป็นผู้อำนวยการเขตหรือไม่ หยางบอกคิมว่าเขาไม่สามารถตัดสินใจได้ทันที และคิมตอบว่าพวกเขาไม่ได้รีบร้อน

ในการเยือนเปียงยางครั้งถัดมา หยางกล่าวว่าเขาตกลงในหลักการแต่มีเงื่อนไขหลายประการ เขาขอให้ขยายขนาดเขตจาก 27 เป็น 82 ตารางกิโลเมตร หมายความว่าสะพานที่เชื่อมต่อจีนกับชินอึยจูจะถูกรวมเข้าไว้ในพื้นที่ด้วย เขายังกล่าวว่ามันไม่ควรเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษ แต่ควรจะเป็นเขตบริหารพิเศษ เขาอธิบายความแตกต่างว่าเขตเศรษฐกิจพิเศษ (SEZ) มีเพียงระบอบเศรษฐกิจพิเศษ ในขณะที่เขตบริหารพิเศษ (SAR) มีอำนาจปกครองตนเองเกือบทุกด้านยกเว้นการป้องกันประเทศและการต่างประเทศ เขากล่าวว่าจีนมีเขตบริหารพิเศษสองแห่งคือฮ่องกงและมาเก๊า ซึ่งในขณะนั้นเพิ่งได้รับการจัดตั้งขึ้นเพียงไม่กี่ปีและเป็นนครที่ประสบความสำเร็จทางเศรษฐกิจมากที่สุดในจีน

เจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือมีความลังเล แต่หยางยืนยันโดยกล่าวว่านักลงทุนต่างชาติคุ้นเคยกับระบบเขตบริหารพิเศษอยู่แล้ว เจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือถามว่า "แต่เราสามารถสร้างเขตบริหารพิเศษแต่เรียกว่าเขตเศรษฐกิจพิเศษได้หรือไม่?" หยางตอบว่าชื่อเป็นสัญญาณที่สำคัญต่อชาวต่างชาติ เจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือตกลง และหยางยังได้เจรจาว่าเขตบริหารพิเศษแห่งใหม่จะมีกฎหมายพื้นฐานของตนเองซึ่งตีพิมพ์ในแหล่งข้อมูลเปิด มีหนังสือเดินทาง ธง และตราเป็นของตนเอง กฎหมายพื้นฐานถูกจำลองอย่างหนักจากของฮ่องกง โดยร่างโดยนักกฎหมายที่มีชื่อเสียงจากฮ่องกงและมาเก๊า และระบุว่าเขตบริหารพิเศษจะมีอายุ 50 ปีและจะมีระบบกฎหมายของตนเอง

ใน ค.ศ. 2002 คณะผู้บริหารสูงสุดสมัชชาประชาชนสูงสุดได้ประกาศใช้กฎหมายพื้นฐานของเขตบริหารพิเศษชินอึยจูและแต่งตั้งหยาง ปินเป็นผู้ว่าการ โดยประกาศว่าวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2002 เป็นวันที่กฎหมายจะมีผลบังคับใช้ หยางเรียกประชุมแถลงข่าวเพื่อพูดถึงแผนการของเขา เขาประกาศว่าประชาชนประมาณ 300,000 ถึง 500,000 คนในเมืองจะต้องย้ายไปอยู่ทางตอนใต้ของชินอึยจูซึ่งไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเขตบริหารพิเศษ ในขณะที่ส่วนที่เหลือจะพำนักอยู่ต่อและกลายเป็นผู้อยู่อาศัยในเขตบริหารพิเศษ ด้วยแผนที่จะรื้อถอนเมืองส่วนใหญ่ หยางวาดภาพการสร้างเมืองที่คล้ายกับเชินเจิ้น โดยมีเขตอุตสาหกรรม พื้นที่พาณิชย์ พื้นที่ท่องเที่ยว และพื้นที่บันเทิง เขาประกาศว่าดอลลาร์สหรัฐจะกลายเป็นสกุลเงินของเขตบริหารพิเศษ และชาวต่างชาติทุกคนจะได้รับอนุญาตให้เข้าเมืองโดยไม่ต้องใช้วีซ่า รวมถึงชาวเกาหลีใต้ด้วย เขายังประกาศแผนที่จะแต่งตั้งชาวเกาหลีใต้หนึ่งถึงสองคนในสภานิติบัญญัติของเขตบริหารพิเศษ

อย่างไรก็ตาม เขตบริหารพิเศษหรือการปฏิรูปที่เสนอไม่ได้มีผลบังคับใช้ภายในวันที่ 30 กันยายน หยางกล่าวว่าเป็นเพราะเกาหลีเหนือไม่พอใจกับการอนุญาตให้ชาวเกาหลีใต้เข้าชินอึยจูได้อย่างเสรี ซึ่งเขากล่าวว่าเรื่องนี้จะได้รับการแก้ไขโดยการสร้าง "เอกสารร่วมชาติ" ซึ่งคล้ายกับใบอนุญาตเดินทางเข้าแผ่นดินใหญ่สำหรับผู้อยู่อาศัยในไต้หวัน เขากล่าวว่าเกาหลีเหนือยังสร้างรั้วที่จะแยกเขตบริหารพิเศษออกจากส่วนที่เหลือของประเทศไม่เสร็จสิ้น ซึ่งเขาบอกว่าเป็นอีกเหตุผลหนึ่งของความล่าช้า หยางวางแผนจะย้ายไปอยู่ในเขตบริหารพิเศษเป็นการถาวรภายในปลายเดือนตุลาคม ก่อนที่เขาจะเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ เขาถูกทางการจีนจับกุมเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม และถูกตัดสินจำคุก 18 ปี ในข้อหาเลี่ยงภาษีและอาชญากรรมทางเศรษฐกิจอื่น ๆ แม้ทางการเกาหลีเหนือจะประกาศในเวลาต่อมาว่าการพัฒนาเขตบริหารพิเศษชินอึยจูจะดำเนินต่อไปและเขตบริหารพิเศษได้ถูกส่งมอบให้อยู่ภายใต้การบริหารของคณะกรรมาธิการส่งเสริมความร่วมมือทางเศรษฐกิจต่างประเทศ แต่แผนการสำหรับเขตบริหารพิเศษก็ได้ถูกละทิ้งไปโดยปริยาย

ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2008 การปฏิรูปเขตบริหารพิเศษยังไม่มีผลบังคับใช้ และเป็นไปได้ว่าเกาหลีเหนือได้ละทิ้งโครงการนี้ไปหลังหยางถูกจับกุม ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2004 จูลี ซา () พ่อค้าชาวจีน-อเมริกัน มีรายงานว่าเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้ว่าการที่เป็นไปได้ ระหว่าง ค.ศ. 2013 และ 2018 เขตเศรษฐกิจระหว่างประเทศชินอึยจูที่มีขนาดเล็กลงได้รับการพัฒนาขึ้น โดยได้รับการสนับสนุนจากบรรษัทพัฒนาเขตชินอึยจูของรัฐ ซึ่งคาดหวังที่จะพัฒนาโครงการที่มีมูลค่าสูง เช่น การพัฒนาซอฟต์แวร์ การผลิตคอมพิวเตอร์ และบริการที่เกี่ยวข้องกับการค้า

## พื้นที่ที่รวมอยู่ในเขตบริหารพิเศษ
ลำดับด้านล่างนี้เป็นไปตามลำดับที่ระบุไว้ในรัฐกฤษฎีกาต้นฉบับ

### [[ชินอึยจู|นครชินอึยจู]]
* ย่านควันมุน ()
* ย่านพ็อนบู ()
* ย่านชินว็อน ()
* ย่านย็อกช็อน ()
* ย่านช็องซง ()
* ย่านคึนฮวา ()
* ย่านแพ็กซา ()
* ย่านแพ็กอุน ()
* ย่านแชฮา ()
* ย่านโออิล (; หรือ "ย่าน 1 พฤษภาคม")
* ย่านอับกัง ()
* ย่านนัมซัง ()
* ย่านนัมซอ ()
* ย่านนัมจัง ()
* ย่านนัมฮา ()
* ย่านแคฮย็อก ()
* ย่านแฮบัง ()
* ย่านพย็องฮวา ()
* ย่านมินโพ ()
* ย่านนัมซง ()
* ย่านชินนัม ()
* ย่านชินโพ ()
* ย่านซูมุน ()
* ย่านนัมมิน ()
* ย่านทงฮา ()
* ย่านทงจัง ()
* ย่านทงซัง ()
* ย่านชินซ็อน 1 (1洞)
* ย่านชินซ็อน 2 (2洞)
* ย่านพังจิก ()
* ย่านมาจ็อน ()
* หมู่บ้านฮาดัน ()
* หมู่บ้านซังดัน ()
* หมู่บ้านทาจี ()
* หมู่บ้านซ็องซอ ()
* บางส่วนของย่านซ็อนซัง ()
* บางส่วนของย่านย็อนฮา ()
* บางส่วนของย่านซงฮัน ()
* บางส่วนของย่านรยูซัง 1 (1洞)
* บางส่วนของย่านรย็อนซัง (1洞)
* บางส่วนของย่านแพ็กตู ()
* บางส่วนของหมู่บ้านโทซ็อง ()
* บางส่วนของหมู่บ้านรยูโช ()

### [[อำเภออึยจู]]
* หมู่บ้านซอโฮ ()
* บางส่วนของหมู่บ้านฮงนัม ()
* บางส่วนของหมู่บ้านแทซัน ()

### [[อำเภอย็อมจู]]
* เขตแรงงานทาซา ()
* บางส่วนของหมู่บ้านซอคัม ()

### [[อำเภอช็อลซัน]]
* บางส่วนของหมู่บ้านรีฮวา ()
* บางส่วนของหมู่บ้านคึมซัน ()

ด้วยพื้นที่ที่รวมอยู่ในเขตบริหารพิเศษนั้นมีลักษณะเป็นจุด ๆ จึงไม่ได้เป็นภูมิภาคเดียวต่อเนื่องกันในเชิงภูมิศาสตร์ เพราะการที่จะเดินทางจากนครชินอึยจูไปยังอำเภอย็อมจูได้นั้น ต้องเดินทางผ่านอำเภออื่นที่อยู่นอกพื้นที่เขตบริหารพิเศษก่อน

## การขนส่ง
เขตบริหารพิเศษนี้ได้รับบริการด้านการขนส่งทางรางที่สถานีรถไฟชินอึยจูช็องนย็อน สถานีแห่งนี้เป็นสถานีปลายทางสำหรับรถไฟจากเปียงยาง เมืองหลวงของเกาหลีเหนือ การจราจรทางรางจากสถานีจะมุ่งหน้าต่อไปข้ามสะพานมิตรภาพจีน–เกาหลีเหนือแม่น้ำยาลู่เพื่อเข้าสู่ประเทศจีน ส่วนการขนส่งสาธารณะภายในเขตประกอบด้วยรถไฟฟ้าล้อยาง

## เศรษฐกิจ
มีโรงงานและอู่ต่อเรือเพียงไม่กี่แห่งตั้งอยู่ในชินอึยจู บางส่วนทำการผลิตสินค้าเพื่อการบริโภคเพื่อใช้ในท้องถิ่น

## ดูเพิ่ม
* เขตเศรษฐกิจพิเศษราซ็อน
* เขตอุตสาหกรรมแคซ็อง
* เขตเศรษฐกิจพิเศษของประเทศจีน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*กฎหมายพื้นฐานเขตบริหารพิเศษชินอึยจู (แคช)

หมวดหมู่:ชินอึยจู
หมวดหมู่:นครปกครองโดยตรงและเขตบริหารพิเศษของประเทศเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเกาหลีเหนือในปี พ.ศ. 2545