พายุไต้ฝุ่นทุเรียน (พ.ศ. 2549)

**พายุไต้ฝุ่นทุเรียน** () หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า **พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นเรมิง** () เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงที่สุดในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกในช่วงปี พ.ศ. 2549 และเป็นภัยพิบัติพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมากในประเทศฟิลิปปินส์ พายุไต้ฝุ่นทุเรียนเป็นเหตุให้มีประชาชนหลายหมู่บ้านเสียชีวิตเป็นจำนวนมากจากโคลนถล่มที่ภูเขาไฟมายอน พายุได้สร้างความเสียหายให้กับบ้านเรือนประมาณ 200,000 หลัง บ้านเรือนอีกประมาณ 34,000 หลัง และโรงเรียนประมาณ 850 แห่ง ได้สร้างความเสียหายอย่างหนัก เรือประมาณ 800 ลำ ได้จมลงสู่ทะเล และมีความสูญเสียในการดำรงชีวิตอย่างมาก ซึ่งเห็นได้ชัดเจนที่สุดในจังหวัดบิ่ญถ่วน หวุงเต่า จังหวัดเบ๊นแจ และจังหวัดหวิญล็อง รวมถึงนครโฮจิมินห์ พายุได้คร่าชีวิตประชาชนไปประมาณ 1,399 ราย ในประเทศฟิลิปปินส์ พายุไต้ฝุ่นทุเรียนเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 24, พายุโซนร้อนลูกที่ 23 และพายุไต้ฝุ่นลูกที่ 14 ในฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2549 ก่อตัวขึ้นจากหย่อมความกดอากาศต่ำเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ใกล้ชุก พายุตั้งอยู่ทางตอนใต้ของสันเขาพายุติดตามทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือผ่านบริเวณที่มีลมเฉือนต่ำ และเสริมกำลังความรุนแรงของลมเกิดขึ้นในช่วงสองวันต่อมาในขณะที่พายุเข้าใกล้ประเทศฟิลิปปินส์ หลังจากเข้าสู่สถานะพายุไต้ฝุ่นเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว และปิดท้ายด้วยความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ความเร็วลมสูงสุด 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศที่ 900 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.58 นิ้วของปรอท) วันต่อมาพายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้กลายเป็นพายุโซนร้อนที่เคลื่อนตัวพัดไปทางตะวันตกเฉียงใต้ และเคลื่อนตัวพัดถล่มทางตอนใต้ของประเทศเวียดนามโดยเป็นพายุโซนร้อนก่อนที่จะอ่อนกำลังลงจนกลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน พายุได้เคลื่อนตัวหันไปทางทิศตะวันตกอีกครั้ง และข้ามคาบสมุทรมลายูไปในที่สุด นอกจากนี้ ยังเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุดในโลกผูกกับพายุไต้ฝุ่นยางิในปี พ.ศ. 2549 อีกด้วย 

ปลายเดือนตุลาคมพายุไต้ฝุ่นซีมารอนกลายเป็นพายุที่รุนแรงที่สุดลูกหนึ่งที่เคลื่อนตัวเข้าเกาะลูซอน อย่างไรก็ตาม ส่งผลกระทบต่อพื้นที่ที่มีประชากรเบาบาง และมีผู้บาดเจ็บ หรือเสียชีวิตค่อนข้างน้อย น้อยกว่าสามสัปดาห์ต่อมา พายุไต้ฝุ่นเชบีเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางที่คล้ายคลึงกันกับพายุไต้ฝุ่นซีมารอน แม้ว่าจะมีขนาดที่เล็กทำให้เกิดความเสียหายได้ค่อนข้างจำกัด พายุไต้ฝุ่นทุเรียนจะกลายเป็นพายุลูกที่ 4 ของพายุที่ส่งผลกระทบถึงประเทศฟิลิปปินส์ ในเดือนธันวาคมพายุไต้ฝุ่นอูตอร์ ซึ่งเป็นพายุที่อ่อนแอที่สุดในห้า และเดินตามทางตอนใต้มากกว่า  

พายุไต้ฝุ่นทุเรียนเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งครั้งแรกที่ประเทศฟิลิปปินส์มีลมแรง ฝนตกหนัก และคร่าชีวิตประชาชนไปอย่างน้อยประมาณ 720 ราย ในประเทศฟิลิปปินส์ ความเสียหายส่วนใหญ่เกิดขึ้นที่จังหวัดอัลไบ ซึ่งพายุได้สร้างโคลนถล่มจากขี้เถ้าภูเขาไฟ และก้อนหินจากภูเขาไฟมายอนที่บารังไก เลกัซปีได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองที่ปกคลุมไปด้วยโคลนจนถึงหลังคาบ้านเรือน พายุได้คร่าชีวิตประชาชนไปประมาณกว่า 200 ราย ในประเทศ และสร้างความเสียหายอยู่ที่ประมาณ 5.9 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ (150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) หลังจากนั้นก็เข้าสู่ทะเลจีนใต้ และอ่อนกำลังลงเล็กน้อย ก่อนที่จะทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง และขึ้นฝั่งที่ประเทศเวียดนามใกล้กับนครโฮจิมินห์ จึงทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยประมาณ 81 ราย และมีผู้สูญหายอีกประมาณ 16 ราย จากคลื่นลมแรง พายุไต้ฝุ่นทุเรียนเป็นเหตุให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 1,497 ราย และมีผู้สูญหายมากกว่าประมาณ 100 ราย มูลค่าความเสียหายโดยรวมอย่างน้อยประมาณ 580 ล้านดอลลาร์สหรัฐ 

## ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา

left|thumb|ภาพเคลื่อนไหวจากดาวเทียมของพายุไต้ฝุ่นทุเรียน
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยาของพายุไต้ฝุ่นทุเรียน
* **วันที่ 24 พฤศจิกายน** สภาพอากาศแปรปรวนเริ่มก่อตัวขึ้นในทางตะวันออกเฉียงใต้ของชูก ประเทศไมโครนีเชีย ลมเฉือนใกล้กับสภาพอากาศแปรปรวนลดลงในไม่ช้า จึงทำให้หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวได้เล็กน้อย

* **วันที่ 25 พฤศจิกายน** หย่อมความกดอากาศต่ำได้ถูกประกาศให้กลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนโดยสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และต่อมาในวันนั้น ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้เริ่มประกาศออกเตือนว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อนมีการเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเข้าสู่แยป พายุดีเปรสชั่นเขตร้อนได้ทวีความรุนแรงขึ้นเนื่องมาจากอุณหภูมิสูงบนพื้นผิวทะเล มีเมฆที่มีความกดอากาศสูง และมีการไหลออกของแอนไทไซโคลน
* **วันที่ 26 พฤศจิกายน** ตามรายงานของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ยกระดับพายุดีเปรสชันเขตร้อนให้กลายเป็นพายุโซนร้อนก่อตัวทางตะวันออกของแยป ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกวม พายุเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกในตอนบ่าย และได้ถูกตั้งชื่อว่า **ทุเรียน** 

* **วันที่ 27 พฤศจิกายน** การเคลื่อนตัวของพายุโซนร้อนทุเรียนจากทางทิศตะวันตกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ พายุโซนร้อนทุเรียนได้ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างช้า ๆ จนกลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง และในวันต่อมาพายุลูกนี้ได้ถูกตั้งชื่อ **เรมิง** โดยสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) เมื่อมันเคลื่อนตัวเข้าสู่ประเทศฟิลิปปินส์

* **วันที่ 28 พฤศจิกายน** สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ยกระดับพายุโซนร้อนกำลังแรงทุเรียนให้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นในขณะที่มันยังเคลื่อนตัวเข้าสู่ประเทศฟิลิปปินส์ และพายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4
* **วันที่ 29 พฤศจิกายน** พายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ทางสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) แจ้งว่าพายุไต้ฝุ่นมีความเร็วลมถึง 100 นอต ในระดับความรุนแรงของลม ด้วยความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ความเร็วลมสูงสุด 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศต่ำสุดกลางของ 900 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.58 นิ้วของปรอท) ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้จัดระดับโดยใช้เทคนิคดีโวรัก เทคนิคว่าอยู่ในระดับ 7.0 (140 นอต) จากดาวเทียม ใน 6 ชั่วโมง พายุไต้ฝุ่นทุเรียนทวีความรุนแรงจาก 90 นอต ถึง 140 นอต จากนั้นศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมคาดการณ์ว่าจะขึ้นฝั่งโดยตรงมากกว่าเมโทรมะนิลาในวันนั้นเองที่พายุได้ยกระดับพายุเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 พายุไต้ฝุ่นทุเรียนอ่อนตัวลงเล็กน้อยเมื่อเคลื่อนตัวขึ้นฝั่ง แต่ก็กลับทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วthumb|พายุไต้ฝุ่นทุเรียนขณะมีกำลังแรงสูงสุดอีกครั้งเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2549|244x244px

* **วันที่ 30 พฤศจิกายน** สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) รายงานว่าพายุไต้ฝุ่นทุเรียนขึ้นฝั่งในตอนเช้าทางตอนใต้ของจังหวัดคาตันดัวเนส โดยมีลมกระโชกแรงเป็นประวัติการณ์ที่ 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (200 ไมล์ต่อชั่วโมง) ถึงแม้ว่าสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ไม่ได้กล่าวถึงเหตุการณ์นี้ก็ตาม พายุไต้ฝุ่นทุเรียนยังเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งในที่อื่นอีกหลังพัดข้ามอ่าวลาโกนอยในทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดอัลไบ หลังจากนั้นพายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้อ่อนกำลังลง ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ลดระดับให้พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 กลับเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 อีกครั้ง พายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้เคลื่อนตัวไปทางตะวันตก ขึ้นแผ่นดินที่คาบสมุทรบอนดอคในจังหวัดเกซอน จังหวัดมารินดูเก และที่สุดท้ายที่จังหวัดโอเรียนตัลมินโดโรก่อนเคลื่อนตัวไปทางทะเลจีนใต้
* **วันที่ 1 ธันวาคม** พายุไต้ฝุ่นทุเรียนมีการอ่อนกำลังลงเล็กน้อยเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1 ก่อนที่พายุจะเคลื่อนตัวพัดขึ้นฝั่งในเขตบีโคล ปฏิสัมพันธ์ทางบกทำให้เกิดความเสื่อมโทรมของพายุ แม้ว่าจะยังคงมีสถานะเป็นพายุไต้ฝุ่นอยู่เหนือทะเลจีนใต้
* **วันที่ 3 ธันวาคม** จากการเผชิญหน้ากับอากาศแห้ง และลมเฉือนแนวดิ่ง ทำให้พายุไต้ฝุ่นทุเรียนอ่อนกำลังลงเล็กน้อยแต่ก็กลับทวีความรุนแรงอย่างช้า ๆ เป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 เมื่อเข้าใกล้ประเทศเวียดนาม พายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้เปลี่ยนทิศทางไปทางตะวันตกเฉียงใต้เล็กน้อยเข้าสู่ญาจาง และนครโฮจิมินห์ จนในที่สุดพายุไต้ฝุ่นทุเรียนก็อ่อนกำลังอีกครั้ง

* **วันที่ 4 ธันวาคม** สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ลดระดับลงเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง พายุยังคงความรุนแรงเคลื่อนที่เลียบชายฝั่งประเทศเวียดนามไปทางตะวันตกเฉียงใต้ และได้ลดระดับลงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1 โดยสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) เมื่อเวลาประมาณ 11:00 น. (04:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) หลังจากทวีความรุนแรงได้ชั่วครู่ พายุไต้ฝุ่นทุเรียนก็ขึ้นฝั่งครั้งสุดท้ายที่จังหวัดเบ๊นแจ
* **วันที่ 5 ธันวาคม** พายุโซนร้อนกำลังแรงทุเรียนก่อนจะอ่อนกำลังอย่างรวดเร็วสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ลดระดับลงเป็นพายุโซนร้อน สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นและศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานครั้งสุดท้ายว่าพายุโซนร้อนทุเรียนจะเข้าสู่อ่าวไทย และอ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชั่นเขตร้อนได้พัดข้ามภาคใต้ของประเทศไทยเคลื่อนตัวสู่อ่าวเบงกอล
* **วันที่ 6 ธันวาคม** สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้หยุดติดตามพายุเมื่อเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก แม้ว่าศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ยังคงติดตามพายุนี้ผ่านอ่าวเบงกอล พายุดีเปรสชั่นเขตร้อนกลายเป็นพายุหมุนหลังเขตร้อนก่อนที่จะสลายไปในที่สุดในอีกสองวันต่อมานอกชายฝั่งรัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย

## การเตรียมการ

### ประเทศฟิลิปปินส์
[left|thumb|พายุไต้ฝุ่นทุเรียนกำลังเคลื่อนตัวขึ้นฝั่ง[จังหวัดอัลไบจากภาพอินฟราเรดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549|230x230px]]
พายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้เคลื่อนตัวเข้าพัดเขตบีโคลครั้งแรกนั้น ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะลูซอน และได้รับผลกระทบจากพายุหมุนเขตร้อนเฉลี่ย 8.4 ลูกต่อปี ก่อนที่พายุไต้ฝุ่นทุเรียนจะสร้างความเสียหายให้กับแผ่นดินในประเทศฟิลิปปินส์ สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้ออกคำเตือนพายุหมุนเขตร้อนต่าง ๆ รวมถึงสัญญาณเตือนภัยพายุสาธารณะสำหรับจังหวัดคาตันดัวเนส จังหวัดอัลไบ จังหวัดคามารีเนสซูร์ และจังหวัดอีโลโคสนอร์เต นี่เป็นสัญญาณเตือนภัยสูงสุด ซึ่งคาดว่าจะมีความเร็วลมมากกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (60 ไมล์ต่อชั่วโมง) ปากาซาปิดเรดาร์ตรวจอากาศในบีรักเพื่อป้องกันความเสียหาย สภาประสานงานด้านภัยพิบัติแห่งชาติฟิลิปปินส์ออกแถลงการณ์และคำแนะนำเกี่ยวกับสภาพอากาศที่เลวร้าย และโดยรวม 25 จังหวัด ในหมู่เกาะได้รับการแจ้งเตือนพายุหมุนเขตร้อน ผู้ที่อยู่อาศัยในพื้นที่เตือนภัยได้รับคำแนะนำว่าอาจมีคลื่นพายุน้ำท่วมฉับพลันและดินถล่ม

พายุไต้ฝุ่นทุเรียนที่คุกคามอย่างรุนแรงทำให้ประชาชนประมาณกว่า 1.3 ล้านคน ต้องอพยพออกจากบ้าน ซึ่งหลายคนอยู่ในที่พักพิง 909 คน เจ้าหน้าที่แนะนำผู้ที่อยู่อาศัยในพื้นที่ต่ำให้แสวงหาพื้นที่ที่สูงขึ้น ชั้นเรียนของโรงเรียนในซอร์โซโกนซิตี และทางเหนือและตะวันออกของจังหวัดซามาร์ถูกระงับ และอาคารหลายหลังถูกเปิดขึ้นเพื่อเป็นที่หลบภัยของพายุไต้ฝุ่นทุเรียน ในเมืองนากาประชาชนประมาณ 1,500 คน ออกจากที่พักพิงฉุกเฉิน มีการอพยพ 1,000 คน ออกจากที่อื่นในภูมิภาค รวมทั้ง 120 คน ในเมืองหลวงของมะนิลาและอีกกว่า 800 คน ในเลกัซปี ภัยคุกคามจากพายุไต้ฝุ่นทุเรียนทำให้บริการเรือข้ามฟาก รถบัส สายการบินถูกยกเลิก และประชาชนหลายพันคนติดค้างอยู่หลายวัน การขนส่งทั้งหมดถูกระงับในเขตมีมาโรปา หน่วยยามฝั่งของประเทศฟิลิปปินส์สั่งกักบริเวณเรือทุกลำในน่านน้ำเปิด ผู้โดยสารเรือข้ามฟากประมาณ 4,000 คน อยู่ในจังหวัดเกซอน

### ประเทศเวียดนาม
[thumb|พายุไต้ฝุ่นทุเรียนเคลื่อนเข้าใกล้[มณฑลกวางตุ้ง|ประเทศเวียดนามจากภาพอินฟราเรดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2549|230x230px]]
เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ในขณะที่พายุไต้ฝุ่นทุเรียนพัดถล่มประเทศฟิลิปปินส์ คณะกรรมการกลางเพื่อควบคุมอุทกภัยจากพายุ คณะกรรมการค้นหา และกู้ภัยแห่งชาติ ได้ส่งโทรเลขเพื่อให้คำแนะนำเกี่ยวกับพายุไต้ฝุ่นดังกล่าวให้ทีมค้นหา และกู้ภัยประจำการตามชายฝั่งทั้งหมดของประเทศเวียดนาม จังหวัดกว๋างนิญ ก่าเมา และทุกจังหวัดตามแนวทะเลจีนใต้ได้รับคำแนะนำให้ช่วยเหลือเรือประมาณ 14,585 ลำ ในเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นทุเรียน เรือทั้งหมดถูกห้ามไม่ให้ออกจากท่าเรือในเวลาต่อมา ประเทศเวียดนามได้อพยพประชาชนหลายหมื่นคนในทั้งสองภูมิภาคในจังหวัดบิ่ญดิ่ญ และตอนกลาง ประชาชนมากกว่าประมาณ 6,400 คน ได้รับการอพยพไปยังพื้นที่ปลอดภัย โรงเรียนบางแห่งถูกปิด และยังได้ร้องขอไปยังประเทศเพื่อนบ้านเพื่ออนุญาตให้ชาวประมงเวียดนามลี้ภัยในท่าเรือของตน 

ได้ประกาศเตือนลมแรงถึงประชาชนระหว่างจังหวัดฟู้เอียน และจังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า ภายในวันที่ 2 ธันวาคม พื้นที่เหล่านี้ เช่นเดียวกับจังหวัดภายในประเทศ ได้แก่ จังหวัดดั๊กลัก จังหวัดเลิมด่ง และจังหวัดบิ่ญเฟื้อก ได้เปลี่ยนเส้นทางทั้งหมดให้มุ่งเน้นไปที่พายุไต้ฝุ่นทุเรียน และศักยภาพของน้ำท่วมฉับพลันที่คุกคามชีวิต คำสั่งอพยพสำหรับจังหวัดทางตอนใต้ออกในวันที่ 3 ธันวาคม โดยรองนายกรัฐมนตรี เหงียน ซิน หุ่ง กล่าวว่า "การอพยพจะต้องแล้วเสร็จภายในวันที่ 4 ธันวาคม" บ้านจำนวนมากไม่ใส่ใจคำเตือนเนื่องจากสภาพอากาศก่อนหน้าพายุสงบ ในจังหวัดนิญถ่วนประมาณ 6,800 คน ปฏิบัติตามคำสั่งอพยพ อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ได้ขอความช่วยเหลือจากกองทัพเวียดนามในการย้ายถิ่นฐานประมาณ 90,000 คน ภายหลังการเปลี่ยนแปลงทางตอนใต้อย่างไม่คาดคิดในเส้นทางของพายุไปยังดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ภายหลังได้กระตุ้นให้ผู้อยู่อาศัย และเจ้าหน้าที่เตรียมพร้อมสำหรับพายุเช่นนั้น "ทุกจังหวัดควรเตรียมพร้อมเพื่อที่เราจะไม่เหมือนพายุไต้ฝุ่นลินดาอีก"

## ผลกระทบ

### แยป
ในช่วงเริ่มต้นของพายุที่ทำให้เกิดลมพัดเบา ๆ บนแยปในหมู่เกาะแคโรไลน์โดยมีความเร็วลมอยู่ที่ กิโลเมตรต่อชั่วโมง (35 ไมล์ต่อชั่วโมง) รวมทั้งมีฝนตกเล็กน้อยรวมประมาณ 52 มิลลิเมตร (2.0 นิ้ว) ก่อนเกิดพายุ สำนักงานอุตุนิยมวิทยาแห่งชาติในกวม (NWS Guam) ได้ออกคำเตือนเกี่ยวกับพายุโซนร้อนสำหรับเกาะต่าง ๆ ในแยป

### ประเทศฟิลิปปินส์
[left|thumb|301x301px|พายุไต้ฝุ่นทุเรียนกำลังเคลื่อนตัวเข้า[จังหวัดอัลไบเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549]]
พายุไต้ฝุ่นทุเรียนส่งผลกระทบต่อประชาชนประมาณ 3.5 ล้านคน ในประเทศฟิลิปปินส์ และประชาชนประมาณ 120,000 คน ไร้ที่อยู่อาศัย บ้านเรือนประมาณ 588,037 หลัง ได้รับความเสียหายอย่างหนัก และบ้านเรือนที่สร้างจากไม้ได้รับความเสียหายไปประมาณ 228,436 หลัง โรงเรียนประมาณ 5,685 แห่ง ได้รับความเสียหาย และประเมินความเสียหายในเขตบีโคลคิดเป็น 79 เปอร์เซ็นต์ อยู่ที่ประมาณ 63.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ของโรงเรียนที่เสียหายส่งผลกระทบต่อเด็กประมาณ 357,400 คน และมูลค่าความเสียหายอยู่ประมาณประมาณ 5.45 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ (110 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มียอดผู้เสียชีวิตอยู่ที่ประมาณ 734 ราย และมีผู้สูญหายประมาณ 762 ราย ในวันที่ 27 ธันวาคม ฐานข้อมูลภัยพิบัติระหว่างประเทศระบุว่ามีผู้เสียชีวิตประมาณ 1,399 ราย ในประเทศฟิลิปปินส์ที่เกี่ยวข้องกับพายุไต้ฝุ่นทุเรียน จึงทำให้เป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติที่ร้ายแรงที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ในปี พ.ศ. 2549 หลังจากเกิดแผ่นดินไหวในยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย

ในขณะที่พายุกำลังเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งประเทศฟิลิปปินส์ทำให้เกิดลมแรง และฝนตกหนัก พายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้ลดปริมาณน้ำฝนไปประมาณ 466 มิลลิเมตร (18.3 นิ้ว) มีรายงานว่าเกิดน้ำท่วมที่เลกัซปี จังหวัดอัลไบ ใน 24 ชั่วโมง และเกิดโคลนถล่มที่ภูเขาไฟมายอน รวมปริมาณน้ำฝนทั้งหมดอยู่ที่ประมาณ 135 มิลลิเมตร (5.3 นิ้ว) ในเขตบีโคลรวม 24 ชั่วโมง และสูงที่สุดในรอบ 40 ปี ฝนตกหนักทำให้แม่น้ำ และคลองชลประทานล้นตลิ่ง ลำธารเล็ก ๆ จำนวนมากถูกน้ำท่วมในเขตบีโคล ลมกระโชกแรงสูงประมาณ 285 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (180 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในขณะที่พายุไต้ฝุ่นทุเรียนกำลังเคลื่อนตัวผ่านประเทศฟิลิปปินส์ จึงทำให้เกิดไฟฟ้าดับในจังหวัดอัลไบ จังหวัดซอร์โซโกน จังหวัดคามารีเนสซูร์ และจังหวัดคามารีเนสนอร์เต ซึ่งส่งผลกระทบต่อผู้อยู่อาศัยหลายหมื่นคน การสื่อสารที่หยุดชะงักได้ป้องกันรายละเอียดเกี่ยวกับความเสียหายในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบรุนแรงที่สุด ผลกระทบจากพายุที่เลวร้ายที่สุดอยู่ในจังหวัดอัลไบ จังหวัดคามารีเนสซูร์ จังหวัดคาตันดัวเนส มินโดโร และจังหวัดเกซอน

พายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้ทำให้บ้านเรือนได้รับความเสียหายอย่างหนักไปครึ่งหนึ่งในบีรัก จังหวัดคาตันดัวเนส ลมพายุได้พัดบ้านเรือน และต้นไม้ที่ถูกถอนรากถอนโคน ต้นไม้ทุกต้นในบารังไกได้โค่นล้มลง ซึ่งส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิตของชาวบ้านครึ่งหนึ่งทั่วประเทศ นาข้าวประมาณ 30,000 เฮกตาร์ ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ไร่ข้าวโพดคิดเป็น 65,481 ตัน และข้าวประมาณ 19,420 ตัน ได้รับความเสียหายเช่นกัน อย่างไรก็ตาม พืชผลได้รับการเก็บเกี่ยวแล้ว ดังนั้นผลกระทบทางการเกษตรของพายุ จึงมีน้อย พายุยังทำให้เรือประมงประมาณ 1,200 ลำ ได้รับความเสียหาย ซึ่งส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่ออุตสาหกรรมประมงในท้องถิ่น และมีปศุสัตว์จำนวนมากได้ตายลง ศูนย์บรรเทาภัยพิบัติแห่งชาติประเทศฟิลิปปินส์ได้สรุปความเสียหายออกมาว่ามีผู้เสียชีวิตประมาณ 1,086 ราย และไร้ที่อยู่อาศัยอีกประมาณ 1.14 ล้านคน ความเสียหายด้านทรัพย์สินคิดเป็นมูลค่าประมาณ 274 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (5.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

#### ภูเขาไฟมายอน
[thumb|230x230px|แผนที่[เลกัซปี (จังหวัดอัลไบ)|เลกัซปีภายในจังหวัดอัลไบสัมพันธ์กับภูเขาไฟมายอน]]พายุไต้ฝุ่นทุเรียนเคลื่อนตัวผ่านใกล้ภูเขาไฟมายอนในขณะที่กระทบเขตบีโคลในพื้นที่ภูเขากระบวนการยกตัว เนื่องจากลักษณะภูมิประเทศที่ทำให้เกิดปริมาณน้ำฝนที่หนักกว่าบริเวณใกล้ชายฝั่งโดยอาจสูงถึงประมาณ 600 มิลลิเมตร (24 นิ้ว) ในวันที่ 30 พฤศจิกายน ฝนตกหนักมาก และเป็นเวลานานทำให้ดินอิ่มตัว โคลนภูเขาไฟเป็นประเภทของดินถล่มที่เกิดจากขี้เถ้าภูเขาไฟทำให้ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วตามแนวขอบด้านใต้ และทางตะวันออกของภูเขาไฟมายอน ซึ่งทำให้เกิดชั้นขี้เถ้าในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 โคลนภูเขาไฟได้ทำให้เขื่อนได้รับความเสียหายอย่างหนัก และเขื่อนที่มีจุดประสงค์เพื่อกักเก็บเศษซากจากกระแสน้ำ ซึ่งไม่ได้ออกแบบมาเพื่อป้องกันดินถล่มครั้งใหญ่ และมีการออกคำเตือนสำหรับโคลนภูเขาไฟที่อาจเกิดขึ้น แต่มีการพัฒนาอย่างรวดเร็วของการไหลของเศษซาก และเกิดไฟฟ้าดับทำให้ประชาชนไม่ได้รับคำเตือนที่เพียงพอ โคลนภูเขาไฟถูกกักโดยทุ่งหญ้า แม้ว่าธรรมชาติที่ไม่เสถียรของดินภูเขาไฟจะทำให้พื้นที่ถล่มภายใน 21 นาที โคลนภูเขาไฟไหลลงมาจากภูเขาไฟมายอนได้ครอบคลุมชุมชนประมาณ 6 แห่ง อย่างรวดเร็ว หลังจากโคลนภูเขาไฟ และขี้เถ้าไหลลงสู่มหาสมุทรทางตอนเหนือของภูเขาไฟมายอน พื้นที่รอบภูเขาไฟถูกน้ำท่วมประมาณ 1.5 เมตร และยังมีรายงานว่าน้ำท่วมอย่างกว้างขวางในเลกัซปี

ทางตอนเหนือของเลกัซปีมีขี้เถ้าไหลปกคลุม หรือเสียหายบางส่วนของทางหลวงสายแพน-ฟิลิปปินส์ในบารังไก หรือเมืองเล็ก ๆ ของไมปอน กีโนบาตัน ลำธารที่อยู่ใกล้เคียงรวมกันเป็นหุบเขาที่เต็มไปด้วยน้ำโคลน ดินถล่มมาถึงอย่างรวดเร็ว จึงส่งผลให้บ้านเรือนถูกดินถล่มพัดพาไป และหลายรายเสียชีวิตในขณะที่พยายามข้ามไปยังที่สูง สภาพที่คล้ายคลึงกันส่งผลกระทบต่อดารากาที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งมีผู้เสียชีวิตอยู่ที่ประมาณ 149 ราย รอบ ๆ เมืองนั้น ดินถล่มได้ลึกถึง 2 เมตร และกว้าง 307 เมตร ซึ่งเพียงพอที่จะครอบคลุมอาคาร 3 ชั้น ในขณะที่น้ำท่วมได้ขยายแม่น้ำยาวาที่อยู่ใกล้เคียง 600 เปอร์เซ็นต์ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตประมาณกว่า 1,000 ราย และครอบครัวประมาณ 13,000 ครัวเรือน ต้องอพยพออกจากบ้าน เนื่องจากเหตุดินถล่ม ถนน และสะพานหลายแห่งถูกทำลายรอบภูเขาไฟ ซึ่งทำให้การขนส่งหยุดชะงักส่งผลกระทบต่องานบรรเทาทุกข์ และมีรายงานว่าพายุไต้ฝุ่นทุเรียนอาจคร่าชีวิตประชาชนไปแล้วประมาณกว่า 300 ราย และส่งผลกระทบต่อประชาชนราวประมาณ 22,000 คน ทั่วทางตอนเหนือ และตอนกลางของประเทศฟิลิปปินส์ จึงทำให้มีผู้ไร้ที่อยู่อาศัยประมาณ 11,000 คน เฉพาะในจังหวัดอัลไบเพียงแห่งเดียว มีผู้เสียชีวิตประมาณ 604 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บประมาณ 1,465 ราย ความเสียหายในจังหวัดรวมเป็นประมาณ 71 ล้านดอลลาร์สหรัฐ พายุไต้ฝุ่นทุเรียนยังสร้างความเสียหายให้กับโรงเรียนประมาณ 704 แห่ง ในจังหวัดอัลไบ

### ประเทศเวียดนาม
[thumb|230x230px|พายุไต้ฝุ่นทุเรียนกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้[มณฑลกวางตุ้ง|ประเทศเวียดนามเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2549|left]]พายุไต้ฝุ่นทุเรียนอยู่บริเวณชายฝั่งตอนกลางของประเทศเวียดนามมีความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (70 ไมล์ต่อชั่วโมง) และลมกระโชกแรงถึง 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (90 ไมล์ต่อชั่วโมง) เคลื่อนตัวไปยังชายฝั่งทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม และลมแรงพัดเรือล่มนอกชายฝั่งประเทศเวียดนามหลายลำ มีผู้เสียชีวิต 2 ราย และมีผู้สูญหาย 1 ราย ประชาชนหลายพันคนในจังหวัดทางตอนใต้ และตอนกลางของประเทศเวียดนามได้อพยพออกบ้าน และหาที่หลบภัยเพื่อรอพายุไต้ฝุ่นทุเรียน เรือประมาณ 820 ลำ ในจังหวัดบิ่ญถ่วนได้รับความเสียหาย จังหวัดตามชายฝั่ง 12 จังหวัด ในตอนกลาง และทางตอนใต้ของประเทศเวียดนามได้รับผลกระทบจนถึงในขณะนี้ มีรายงานผู้เสียชีวิตอย่างน้อยประมาณ 48 ราย มีผู้สูญหายประมาณ 49 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บประมาณ 433 ราย บ้านเรือนประมาณ 120,899 หลัง ได้รับความเสียหายอย่างหนัก และเรือประมงประมาณ 896 ลำ ได้รับความเสียหายทั่วประเทศ

ผู้อยู่อาศัยในภาคใต้ของประเทศเวียดนามยังคงได้รับผลกระทบจากพายุไต้ฝุ่นทุเรียน ซึ่งทำให้แผ่นดินถล่มในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม หลังคาบ้านเรือนประมาณ 170,000 หลัง ถูกลมแรงพัดไป คร่าชีวิตประชาชนประมาณ 67 ราย มีผู้สูญหายอีกประมาณ 50 ราย เรือขนาดใหญ่ และขนาดเล็กมีความเสียหายประมาณกว่า 22,000 ลำ พายุฝนฟ้าคะนองได้ทำให้โรงเรียนประมาณ 22 แห่ง และบ้านเรือนราษฎร 1,120 หลัง ได้รับความเสียหายอย่างหนักในจังหวัดบิ่ญถ่วน ลมแรงได้พัดหลังคาบ้านไปประมาณ 500 หลัง ในจังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า ทั่วประเทศ พายุไต้ฝุ่นทุเรียนได้ทำให้บ้านเรือนประมาณ 34,000 หลัง ได้รับความเสียหายอย่างหนัก และบ้านเรือนเสียหายอีกประมาณ 166,000 หลัง คร่าชีวิตประชาชนไปประมาณ 85 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บประมาณ 1,379 ราย ในประเทศเวียดนาม ยอดผู้เสียชีวิตจากพายุโซนร้อนทุเรียนในประเทศเวียดนามเพิ่มขึ้นเป็น 59 ราย เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ในขณะที่ทางการเริ่มทำความสะอาดชายฝั่งทางใต้ของประเทศเวียดนาม ซึ่งมีบ้านเรือนมากกว่าประมาณ 120,000 หลัง ถูกทำลาย ความเสียหายที่เลวร้ายที่สุด คือ จังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า ซึ่งมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยประมาณ 34 ราย และมีผู้บาดเจ็บอีกประมาณกว่า 450 ราย ส่วนใหญ่อยู่ในบ้านที่พังถล่ม มีความเสียหายโดยรวมประมาณ 7.23 ล้านล้านด่ง (450 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

## ผลที่ตามมา

### ประเทศฟิลิปปินส์
thumb|ปริมาณน้ำฝนโดยประมาณทั้งหมดจากพายุไต้ฝุ่นทุเรียนในช่วงวันที่ 24 พฤศจิกายน – 1 ธันวาคม พ.ศ. 2549|230x230px
เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ได้ประกาศภาวะภัยพิบัติระดับชาติอันเนื่องมาจากผลกระทบต่อเนื่องของพายุไต้ฝุ่นซ้างสาน พายุไต้ฝุ่นซีมารอน และพายุไต้ฝุ่นทุเรียน กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย สั่งให้บริจาคเงินประมาณ 1 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ (20.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในทันทีเพื่อบรรเทาทุกข์ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากพายุไต้ฝุ่นทุเรียน พายุไต้ฝุ่นซ้างสาน และพายุไต้ฝุ่นซีมารอน กองทุนบรรเทาทุกข์นี้เพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 3.6 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ (74.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) วันที่ 6 ธันวาคม รวมถึงอีก 150 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (3.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) สำหรับการซ่อมแซมโครงข่ายไฟฟ้า รัฐบาลใช้เงินกว่า 500 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (9.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) จากกองทุนเพื่อการพัฒนาชนบท ไม่นานหลังจากพายุไต้ฝุ่นทุเรียนเคลื่อนตัวผ่านประเทศฟิลิปปินส์ลงทะเลจีนใต้ คนงานเริ่มซ่อมแซมเสาไฟฟ้าที่หักโค่น หรือสายไฟขาด และกวาดล้างเศษซากต้นไม้ที่โค่นล้มออกจากถนน ซึ่งจำเป็นก่อนที่หน่วยงานบรรเทาทุกข์จะมาถึงพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด วันที่ 1 ธันวาคม ครอบครัวประมาณ 3,316 ครัวเรือน ได้อพยพออกจากบ้านไปยังที่พักพิงชั่วคราวหลังพายุไต้ฝุ่นทุเรียนเคลื่อนตัวผ่านไป ในขณะที่เจ้าหน้าที่ติดต่อกับพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบรุนแรงที่สุด มียอดผู้เสียชีวิตอย่างรวดเร็วเพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 190 ราย และ 720 ราย ในสองสัปดาห์ต่อมา
[thumb|235x235px|ปริมาณน้ำฝนในเขตร้อนชื้นจากพายุไต้ฝุ่นทุเรียน แสดงให้เห็น[ตา (พายุหมุน)|ตาพายุที่ชัดเจนของพายุ และเมฆที่ล้อมรอบมัน|left]]
เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม รัฐบาลประเทศฟิลิปปินส์ได้ยื่นอุทธรณ์จำนวน 46 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อสหประชาชาติเพื่อขอความช่วยเหลือทางการเงินในการจัดการกับพายุไต้ฝุ่นทุเรียน นี่เป็นหลังจากที่ประเทศได้หมดเงินฉุกเฉินประจำปีสำหรับภัยพิบัติแล้ว ในการตอบสนองหน่วยงานต่าง ๆ ขององค์การสหประชาชาติได้ให้เงินช่วยเหลือฉุกเฉินประมาณ 2.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และภายในปลายเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 14 ประเทศได้บริจาคเงินให้กับประเทศฟิลิปปินส์ ภายในสิ้นเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 มีเพียง 7.1 เปอร์เซ็นต์ ของการอุทธรณ์เท่านั้นที่ถูกยกขึ้น ภายในสิ้นเดือนเมษายน พ.ศ. 2550 4 ประเทศในทวีปเอเชีย ได้แก่ ประเทศจีน ประเทศอินโดนีเซีย ประเทศมาเลเซีย และประเทศสิงคโปร์ ได้บริจาคอุปกรณ์ฉุกเฉินมูลค่าประมาณ 54 ล้านยูโร (2.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เช่น เสื้อผ้า ยารักษาโรค และอาหาร เป็นต้น

องค์กรท้องถิ่นหลายแห่งบริจาคเงินเพื่อบรรเทาทุกข์ เช่น ยา อาหาร น้ำ อุปกรณ์ขนส่ง เสื้อผ้า และเงิน เป็นต้น องค์กรบริจาคเงินสด และสิ่งของจำนวน 1.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ การตอบสนองระหว่างประเทศมาหลังจากประกาศสถานะภัยพิบัติได้ไม่นาน เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ประเทศแคนาดาได้บริจาคเงินมูลค่าประมาณ 1 ล้านดอลลาร์แคนาดา (860,000 ดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อบรรเทาทุกข์ในท้องถิ่นผ่านสถานทูตในมะนิลา และผ่านขบวนการสภากาชาดระหว่างประเทศ กองทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติบริจาคหีบห่อที่ประกอบด้วยอาหาร ที่นอน และผ้าห่มจำนวน 4,000 ชิ้น และสำนักงานเพื่อการประสานงานด้านมนุษยธรรมแห่งสหประชาชาติบริจาคเงินมูลค่าประมาณ 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สำหรับสิ่งของบรรเทาทุกข์ ประเทศสเปนบริจาคเงินมูลค่าประมาณ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ ส่งทีมแพทย์ ยา อาหาร และเวชภัณฑ์ไปยังพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ สหรัฐได้บริจาคเงินมูลค่าประมาณ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ พร้อมทั้งเสบียงอาหารผ่านโครงการหน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐ และชุมชนชาวฟิลิปปินส์บนไซปันบริจาคเงิน อาหาร และเสบียง เป็นต้น ประเทศออสเตรเลียบริจาคเงิน 1 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย (792,000 ดอลลาร์สหรัฐ) ผ่านโครงการความช่วยเหลือจากออสเตรเลีย ประเทศอินโดนีเซียส่งเครื่องบินซี-130 เฮอร์คิวลิส จำนวน 2 ลำ ไปยังเลกัซปีโดยบรรทุกอาหาร ยารักษาโรค เสื้อผ้าจำนวน 25 ตัน และเงินมูลค่าประมาณ 1.17 พันล้านรูปียะฮ์ (129,000 ดอลลาร์สหรัฐ) ประเทศญี่ปุ่นได้ให้คำมั่นเกี่ยวกับเต็นท์ ผ้าห่ม เครื่องปั่นไฟ และอุปกรณ์การจัดการน้ำ ผ่านองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น ประเทศมาเลเซียบริจาคอาหาร และยา 20 ตัน ประเทศสิงคโปร์ส่งเสบียง 2 ชุด และเงินมูลค่าประมาณ 50,000 ดอลลาร์สิงคโปร์ (36,257 ดอลลาร์สหรัฐ) ผ่านสิงคโปร์แอร์ไลน์ ประเทศเกาหลีใต้ให้คำมั่นสัญญาเงิน 126.5 ล้านวอนเกาหลีใต้ (100,000 ดอลลาร์สหรัฐ) ในขณะที่ประเทศจีนให้คำมั่นสัญญาว่าจะบริจาคเงินประมาณ 1 ล้านหยวนจีน (200,000 ดอลลาร์สหรัฐ) และประเทศอิสราเอลบริจาคเงินมูลค่าประมาณ 24,775 นิวเชเกลอิสราเอล (7,500 ดอลลาร์สหรัฐ) ส่วนใหญ่จะเป็นยา และเวชภัณฑ์ เป็นต้น
[thumb|ไม้กางเขนอยู่ในความทรงจำของผู้เสียชีวิตจากโคลนถล่มใน[จังหวัดอัลไบ หลังจากพายุไต้ฝุ่นทุเรียนเคลื่อนตัวผ่านไป|307x307px]]
กาชาดซึ่งตอบสนองต่อพายุที่เกิดซ้ำในปี พ.ศ 2549 ได้เปิดตัวการอุทธรณ์ที่ระดมทุน 9.67 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สำหรับประเทศฟิลิปปินส์ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 หน่วยงานได้เสร็จสิ้นภารกิจในการตอบสนองต่อพายุในปี พ.ศ. 2549 และโอนเงินส่วนที่เหลือเพื่อช่วยซ่อมแซมจากพายุไต้ฝุ่นเฟิงเฉินในปี พ.ศ. 2551 องค์การระหว่างประเทศเพื่อการโยกย้ายถิ่นฐานได้พัฒนาระบบตรวจสอบการตอบสนองด้านมนุษยธรรมเพื่อตอบสนองต่อปัญหาในการจัดการ ผลพวงของพายุไต้ฝุ่นทุเรียน มูลนิธิฉือจี้ได้จัดตั้งค่ายแพทย์ชั่วคราวในทาบาโกเพื่อให้บริการดูแลสุขภาพฟรีแก่ผู้ประสบภัยจากพายุ องค์การแรงงานระหว่างประเทศได้สร้างศูนย์การดำรงชีวิตในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 เพื่อช่วยจัดหางานให้กับผู้ประสบภัยจากพายุ ธนาคารโลกร่วมกับเนชั่นแนล เพาเวอร์ คอร์ปอเรชั่น ให้ทุนสนับสนุนโครงการมูลค่าประมาณ 21.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อซ่อมแซมสายไฟที่เสียหายจากผลพวงของพายุไต้ฝุ่นทุเรียน หน่วยงานยังได้ซ่อมแซมเสาไฟฟ้าจำนวน 118 แห่ง ภายในปี พ.ศ. 2551 เพื่อรักษาเสถียรภาพของแหล่งจ่ายไฟระหว่างพายุลูกอื่น ๆ เป็นผลให้มีไฟฟ้าดับน้อยที่สุดระหว่างทางผ่านของพายุโซนร้อนฮีโกสในปี พ.ศ. 2551

เริ่มตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2550 องค์การอาหาร และการเกษตรแห่งสหประชาชาติได้ แจกจ่ายเมล็ดพันธุ์ผัก และเครื่องมือทำฟาร์มประมาณ 150 ห่อ ให้กับผู้พลัดถิ่นใน 3 จังหวัด เขตบีโคล ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการฟื้นฟูอย่างยั่งยืนที่วางแผนโดยรัฐบาลประเทศฟิลิปปินส์สำหรับผู้ประสบภัยจากพายุไต้ฝุ่นทุเรียน หนึ่งปีหลังจากพายุไต้ฝุ่นทุเรียน เกษตรกรปลูกข้าว และผักขึ้นใหม่ โดยใช้ระบบชลประทานที่สร้างขึ้นใหม่ โครงการอาหารโลกได้จัดหาวัสดุต่าง ๆ ให้กับชาวประมงเพื่อสร้างเรือที่เสียหาย ทำให้พวกเขากลับมาจับปลาได้ภายในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2550 หน่วยงานยังให้การปันส่วนอาหารรายเดือนแก่ผู้พลัดถิ่นในจังหวัดอัลไบ รวม 294 ตัน ของข้าวเป็นประมาณ 6,000 ครอบครัว อย่างไรก็ตาม โครงการจำหน่ายอาหารสิ้นสุดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 ทำให้ขาดแคลนอาหารในช่วงสองสามเดือนแรกของปี พ.ศ. 2551 ในหมู่ผู้พลัดถิ่น กองทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติบริจาคยาจำนวน 1,750 เม็ด พร้อมด้วยถังน้ำมัน และภาชนะบรรจุน้ำ เพื่อให้แน่ใจว่าสามารถเข้าถึงน้ำสะอาดได้[thumb|299x299px|ภาพล่างวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ก่อนพายุไต้ฝุ่นทุเรียนเคลื่อนตัวเข้า[ประเทศฟิลิปปินส์ และภาพบนวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2549 หลังพายุไต้ฝุ่นทุเรียนเคลื่อนตัวผ่านไป (น้ำท่วมเป็นแนวสีน้ำเงิน)|left]]หลังจากผลกระทบต่อเนื่องของพายุไต้ฝุ่นซ้างสาน และพายุไต้ฝุ่นทุเรียน ทำให้เกิดไฟฟ้าดับในวงกว้างเขตบีโคล สูญเสียผลผลิตทางเศรษฐกิจประมาณ 250 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อัตราการว่างงานในเขตบีโคล เพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์ และหลายคนที่ยังหางานทำอยู่ได้น้อยกว่าก่อนเกิดพายุ ผลพวงของพายุไต้ฝุ่นทุเรียน กิจกรรมบรรเทาทุกข์ทั้งหมดได้รับการประสานงานผ่านหน่วยงานด้านกรมอนามัย กรมสวัสดิการสังคม และการพัฒนาประเทศฟิลิปปินส์ กองเรือกว่า 200 ลำ ขนส่งเสบียงบรรเทาทุกข์ อาหาร วัสดุก่อสร้าง เสื้อผ้า และยา เป็นต้น ไปยังเขตบีโคล เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม กองทัพอากาศประเทศฟิลิปปินส์ได้ส่งเสบียง และทีมแพทย์ไปยังเขตบีโคล และนอกชายฝั่งจังหวัดคาตันดัวเนส โดยมีสภาประสานงานด้านภัยพิบัติแห่งชาติเป็นผู้จัดหาข้าว 17,350 กระสอบ ไปยังพื้นที่เหล่านั้น กรมอนามัย กรมสวัสดิการสังคม และการพัฒนาได้ส่งทีมช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากความเครียด และปลอบโยนครอบครัวของผู้เสียชีวิตโดยได้รับความช่วยเหลือจากแพทย์ 

กรมอนามัยยังแจกจ่ายเต็นท์ และถุงนอน จัดหาวัคซีนให้กับประชาชนในค่ายอพยพ และดูแลผู้บาดเจ็บจากพายุไต้ฝุ่นทุเรียน มีการระบาดเล็กน้อยของอาการท้องร่วงในค่ายอพยพ ซึ่งส่งผลกระทบต่อ 142 คน ในเลกัซปี และผู้อพยพคนอื่น ๆ ป่วยด้วยไข้หวัด ไอ และมีไข้ รัฐบาลท้องถิ่นในจังหวัดอัลไบทำงานเพื่อให้แน่ใจว่าพื้นที่ต่าง ๆ จะกักเก็บน้ำสะอาดโดยใช้สารฆ่าเชื้อ และส้วมชั่วคราวรัฐบาลประเทศฟิลิปปินส์ให้เงิน 119 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (2.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อสร้างโรงเรียน หรือปรับปรุงขึ้นมาใหม่ที่ได้รับความเสียหายในจังหวัดอัลไบ เพียง 23 เปอร์เซ็นต์ ของค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมโรงเรียนทั้งหมด รัฐบาลประเมินว่าประมาณ 35 เปอร์เซ็นต์ ของผู้ที่สูญเสียบ้านของพวกเขามีทรัพยากรที่จะสร้างใหม่โดยไม่ได้รับความช่วยเหลือ นี่หมายความว่าต้องสร้างบ้านใหม่ 144,692 หลัง เหยื่อของพายุไต้ฝุ่นทุเรียนจำนวนมากปล่อยให้คนอาศัยอยู่ในค่ายเต็นท์ โรงเรียน และที่พักพิงชั่วคราว จนกระทั่งมีการสร้างอาคารขึ้น สภากาชาดเป็นที่อยู่อาศัยประมาณ 60,000 คน ใน 10 จังหวัดในที่พักพิงชั่วคราว 
[thumb|234x234px|เศษซากของพายุที่เหลือน้อยกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้[รัฐทมิฬนาฑูเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2549]]รัฐบาลประเทศฟิลิปปินส์วางแผนที่จะสร้างบ้านถาวรขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะมีปัญหาในการรักษาความปลอดภัยที่ดิน และวัสดุสำหรับบ้านเรือน หรือที่อยู่อาศัยใหม่ ภายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 รัฐบาล และหน่วยงานระหว่างประเทศได้จัดหาบ้านที่จำเป็นเพียง 6.9 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งทำให้ประชาชนต้องอยู่ในที่พักอาศัยนานกว่าที่คาดไว้ หนึ่งปีหลังจากเกิดพายุ 10,000 ครอบครัว ยังคงอาศัยอยู่ในค่ายพักระหว่างทางในจังหวัดอัลไบ และจังหวัดคามารีเนสซูร์ องค์กรต่าง ๆ ได้ช่วยเหลือผู้ไร้ที่อยู่อาศัยให้อยู่ที่ปลอดภัย รัฐบาลประเทศอิตาลีให้ทุนสนับสนุนโครงการ 26 ล้านยูโร (525,000 ดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อสร้างบ้าน 180 หลัง ในจังหวัดอัลไบ รัฐบาลประเทศอิตาลียังได้ช่วยสร้างศูนย์ดำรงชีวิตแห่งใหม่เพื่อจัดหางาน จัดหาเรือลำใหม่ และบริจาคเมล็ดมะพร้าวประมาณ 80,000 เมล็ด เพื่อปลูกต้นไม้ทดแทน ในช่วงแปดเดือนหลังจากที่พายุไต้ฝุ่นทุเรียนถล่ม สภากาชาดแห่งชาติฟิลิปปินส์ ร่วมกับกาชาดสากล ได้ส่งมอบอุปกรณ์ซ่อมแซมบ้านให้ประมาณ 12,000 ครอบครัว เพื่อซ่อมแซมบ้าน หรือสร้างบ้านใหม่ องค์กรต่าง ๆ สนับสนุนให้ผู้อยู่อาศัยสร้างบ้านใหม่ห่างจากพื้นที่เสี่ยงภัย องค์การระหว่างประเทศเพื่อการโยกย้ายถิ่นฐาน ร่วมกับหน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐได้สร้างบ้าน 907 หลัง และศูนย์ชุมชนใหม่ รัฐบาลประเทศฟิลิปปินส์ออกกองทุน 76 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (1.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อสร้างบ้าน 1,089 หลัง กองทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติจัดหาเงินทุนฉุกเฉินเพื่อสร้างศูนย์รับเลี้ยงเด็ก 50 แห่ง ที่ได้รับความเสียหายจากพายุไต้ฝุ่นทุเรียน องค์การที่อยู่อาศัยเพื่อมนุษยชาติสากลช่วยซ่อมแซมบ้านเรือนประมาณ 1,200 หลัง และสร้างโรงเรียนขึ้นใหม่ 4 แห่ง ในจังหวัดซอร์โซโกน
### ประเทศเวียดนาม
ในประเทศเวียดนามเพิ่งได้รับผลกระทบจากพายุไต้ฝุ่นซ้างสาน รัฐบาลแห่งชาติได้ให้อาหารแก่ประชาชนเวียดนามมูลค่าประมาณ 150 พันล้านด่ง (9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) อาหาร และเสบียงให้กับครอบครัวในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ สหรัฐบริจาคเงินมูลค่าอยู่ที่ประมาณ 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ และองค์กรออกซ์แฟมได้บริจาคเงินประมาณ 200,000 ดอลลาร์สหรัฐ ให้กับจังหวัดที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด สภากาชาดระหว่างประเทศได้ยื่นอุทธรณ์ฉุกเฉินเป็นเงินประมาณ 2.47 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อสนับสนุนความพยายามของสภากาชาดเวียดนาม ซึ่งแจกจ่ายพัสดุประมาณกว่า 2,000 แพ็ค เช่น ข้าว ยารักษาโรค และเสื้อผ้ากว่า 2 ตัน เป็นต้น

## การถอนออกจากรายชื่อ

หลังจากที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้ถอนชื่อ **เรมิง** ออกจากรายชื่อพายุของฟิลิปปินส์ เนื่องจากพายุได้ก่อให้เกิดความเสียหาย และมีจำนวนผู้เสียชีวิตสูง ชื่อนี้ก็ถูกแทนที่ด้วยชื่อ **รูบี** ซึ่งภายหลังได้เลิกใช้ชื่อนี้ในปี พ.ศ. 2557 อีกด้วย และชื่อ **ทุเรียน** กับชื่ออื่น ๆ อีก 4 ชื่อ ได้ถูกถอนออกจากรายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกอย่างเป็นทางการในระหว่างการประชุมประจำปีครั้งที่ 39 ของคณะกรรมการไต้ฝุ่น คณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP) และองค์การอุตุนิยมวิทยาโลก (WMO) ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 และในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 คณะกรรมการไต้ฝุ่นได้เลือกชื่อ **มังคุด** มาเป็นชื่อแทนในรายชื่อพายุหมุนเขตร้อนเริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2551 และถูกถอนออกจากรายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกในภายหลังปี พ.ศ. 2561

## ดูเพิ่ม

* ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2549
* รายชื่อของพายุหมุนเขตร้อน
** รายชื่อของพายุทุเรียน
** รายชื่อของพายุเรมิง
* พายุหมุนเขตร้อนที่มีเส้นทางที่คล้ายกัน
** พายุโซนร้อนกำลังแรงลินดา พ.ศ. 2540
** พายุไต้ฝุ่นหมุ่ยฟ้า พ.ศ. 2547
** พายุไต้ฝุ่นโคนี พ.ศ. 2563

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* พายุหมุนเขตร้อนระบบดิจิทัล (Digital Typhoon) ข้อมูลของพายุไต้ฝุ่นทุเรียน (0621)
* สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นทุเรียน (0621)
* สำนักงานอุตุนิยมวิทยาไทย (TMD) ข้อมูลเส้นทางของพายุไต้ฝุ่นทุเรียน (0621)
* ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ข้อมูลเส้นทางของพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นทุเรียน (24W) 

หมวดหมู่:ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:พายุหมุนเขตร้อนระดับ 5
หมวดหมู่:พายุหมุนเขตร้อน
หมวดหมู่:พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น
หมวดหมู่:พายุไต้ฝุ่นรุนแรง
หมวดหมู่:พายุไต้ฝุ่น
หมวดหมู่:ภัยธรรมชาติในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:ประเทศไมโครนีเชียในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:แยปในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:ประเทศฟิลิปปินส์ในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:ประเทศเวียดนามในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:บทความพายุหมุนเขตร้อน
หมวดหมู่:พายุไต้ฝุ่นในประเทศไมโครนีเชีย
หมวดหมู่:พายุไต้ฝุ่นในแยป
หมวดหมู่:พายุไต้ฝุ่นในประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:พายุไต้ฝุ่นในประเทศเวียดนาม
หมวดหมู่:ภัยพิบัติในประเทศไมโครนีเชีย
หมวดหมู่:ภัยพิบัติในแยป
หมวดหมู่:ภัยพิบัติในประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:ภัยพิบัติในประเทศเวียดนาม