สมัยฝูหรงเจียน

**ฝูหรงเจียน** () เป็นสมัยและหินสมัยที่สี่และสุดท้ายของยุคแคมเบรียน มีช่วงเวลาอยู่ระหว่าง  ถึง  ล้านปีก่อน สืบต่อมาจากหินสมัยเมียวลิงเจียนของยุคแคมเบรียน และอยู่ก่อนหินช่วงอายุเทรมาโดเชียนของหินสมัยออร์โดวิเชียนตอนต้น หินสมัยฝูหรงเจียนถูกแบ่งออกเป็นสามหินช่วงอายุ ได้แก่ ไผเบียน, เจียงซานเนียน และหินช่วงอายุแคมเบรียน 10 ซึ่งยังไม่มีชื่อ

## ประวัติและการตั้งชื่อ
ฝูหรงเจียนหรือที่รู้จักกันในนาม**หินสมัยแคมเบรียน 4** เป็นชื่อที่มาแทนที่คำว่า**หินสมัยแคมเบรียนตอนบน** (Upper Cambrian) ซึ่งมีความหมายเทียบเท่ากับคำท้องถิ่นว่า **หูหนานเนียน** (Hunanian) ชื่อนี้ได้รับการรับรองจากคณะกรรมการการลำดับชั้นหินสากลในปี 2547 คำว่า "ฝูหรง" ( ) ในภาษาจีนกลางหมายถึง 'ดอกบัว' ซึ่งสื่อถึงมณฑลหูหนานซึ่งรู้จักกันในนาม "มณฑลดอกบัว"

## นิยาม
ขอบเขตล่างถูกกำหนดในลักษณะเดียวกับจุดและส่วนชั้นหินแบบฉบับขอบเขตทั่วโลกของหินช่วงอายุไผเบียน โดยทั้งสองเริ่มต้นจากการปรากฏตัวครั้งแรกของไทรโลไบต์*[[กลิปตาโนสตุส เรติคูเลตุส]]* (*Glyptagnostus reticulatus*) ประมาณ  ล้านปีก่อน ขอบเขตบนคือขอบเขตล่างและขอบเขตล่างถูกกำหนดในลักษณะเดียวกับจุดและส่วนชั้นหินแบบฉบับขอบเขตทั่วโลกของหินช่วงอายุเทรมาโดเชียน ซึ่งเป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของโคโนดอนต์*[[ยาเปโตกนาทุส ฟลุกทีวากุส]]* (*Iapetognathus fluctivagus*) ประมาณ  ล้านปีก่อน

## การแบ่งย่อย
สมัย/หินสมัยฝูหรงเจียนแบ่งออกได้เป็นดังนี้

## การลำดับชั้นหินตามชีวภาพ
ฐานของสองจากสามหินช่วงอายุของฝูหรงเจียนถูกกำหนดจากการปรากฏตัวครั้งแรกของไทรโลไบต์ ฐานของหินช่วงอายุไผเบียนคือการปรากฏตัวครั้งแรกของ*[[กลิปตาโนสตุส เรติคูเลตุส]]* (*Glyptagnostus reticulatus*) และฐานของหินช่วงอายุเจียงชานเนียนเป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของแอกโนสโตโตส โอเรียนทัลลิิส (*Agnostotes orientalis*) ส่วนหินช่วงอายุแคมเบรียน 10 ซึ่งยังไม่มีชื่ออาจถูกกำหนดจากการปรากฏตัวครั้งแรกของ*[[โลทักโนสตุส อเมริกานุส]]* (*Lotagnostus americanus*) หรือโคโนดอนต์*[[อีโอโคโนดอนตุส โนชพีเคนซิส]]* (*Eoconodontus notchpeakensis*)

ฝูหรงเจียนสามารถแบ่งออกเป็นเขตไทรโลไบต์หลายเขต ดังนี้

## เหตุการณ์สำคัญ
ในช่วงต้นสมัยฝูหรงเจียน การสูญพันธุ์ในช่วงอายุกูจางเจียน-ไผเบียนสิ้นสุดลง ความหลากหลายของสปีชีส์ซึ่งลดลงไป 45% กลับคืนสู่ระดับเดิมในช่วงต้นของช่วงอายุเจียงชานเนียน การสูญพันธุ์ในช่วงอายุเจียงชานเนียนซึ่งลดความหลากหลายของสปีชีส์ลงไป 55.2% ตามมาด้วยช่วงเวลาที่มีการเปลี่ยนแปลงของความหลากหลายของสปีชีส์เพียงเล็กน้อย ซึ่งสิ้นสุดลงไม่นานหลังจากเริ่มต้นยุคออร์โดวิเชียน

การเปลี่ยนแปลงของไอโซโทปคาร์บอนเชิงบวกสเต็ปโตอีโออัน (SPICE) เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ใกล้เคียงกับขอบเขตของสมัยเมียวลิงเจียน-ฝูหรงเจียน (และขอบเขตของช่วงอายุกูจางเจียน-ไผเบียน ตามลำดับ) เหตุการณ์นี้ได้รับการบันทึกในทวีปโบราณแทบทุกแห่งในช่วงแคมเบรียน แต่สาเหตุที่แท้จริงยังไม่ได้รับการทำความเข้าใจอย่างครบถ้วน มีข้อสันนิษฐานว่าสามารถเชื่อมโยงกับซอกเมกะซีเควนซ์ (Sauk megasequence) ซึ่งสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงระดับน้ำทะเล การลดลงของออกซิเจน หรือการเกิดสภาพน้ำทะเลดำ (euxinia) หรือการหมุนเวียนของไทรโลไบต์ไบโอเมียร์

จากสมัยฝูหรงเจียนจนถึงยุคออร์โดวิเซียนตอนต้น ระหว่าง 495-470 ล้านปีก่อน เหตุการณ์การก่อตัวของพลัมจากเนื้อโลก (mantle plume) ซึ่งรู้จักกันในชื่อเหตุการณ์การก่อตัวของหินแมกมาโอลโล เดอ ซาโป (Ollo de Sapo) เกิดขึ้นในดินแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาทวีปกอนด์วานา ซึ่งปัจจุบันคือคาบสมุทรไอบีเรีย

## บรรพชีวินวิทยา
นักวิจัยได้สังเกตว่ามีสัตว์ที่มีลำตัวอ่อนและขนาดใหญ่ที่มีชีวิตอยู่ระหว่างการระเบิดของชีวิตในยุคแคมเบรียน (Cambrian Explosion) และเหตุการณ์ความหลากหลายทางชีวภาพในยุคออร์โดวิเดียน (Great Ordovician Biodiversification Event) ที่ยังไม่ได้รับการค้นพบ ในปี 2562 ช่วงเวลานี้ได้รับการตั้งชื่อว่า "ช่องว่างด้านความหลากหลายทางชีวภาพในสมัยฝูหรงเจียน" (Furongian Biodiversity Gap) โดยฮาร์เปอร์และคณะ ช่องว่างนี้ถูกระบุว่าอาจเกิดจากการขาดแคลนหิน เหตุการณ์ทางสิ่งแวดล้อม หรือบรรพภูมิศาสตร์ และสภาพภูมิอากาศที่รุนแรงในตอนท้ายของยุคแคมเบรียน อย่างไรก็ตาม การทบทวนวรรณกรรมและสถานที่ที่มีการค้นพบหินยุคแคมเบรียนแสดงให้เห็นว่า ช่องว่างนี้เกิดจากการขาดแคลนของการค้นพบหินสมัยฝูหรงเจียนในพื้นที่ที่ได้รับการศึกษาอย่างเพียงพอ รวมถึงการขาดความสนใจต่อซากดึกดำบรรพ์ในช่วงเวลานี้ การค้นพบหินสมัยฝูหรงเจียนในตอนใต้ของจีนในภายหลังได้ทำให้มีความเข้าใจที่ดีขึ้นเกี่ยวกับการลำดับชั้นหินตามชีวภาพ และความผันผวนในความหลากหลายของสปีชีส์ในสมัยนี้

มีการเก็บรวบรวมตัวอย่างของซากดึกดำบรรพ์ไทรโลไบต์และแอกโนสตอยจำนวน 8,502 ตัวอย่างจากหินสมัยฝูหรงเจียนของหมวดหินหินดินดานอลัม บนเกาะบอร์นโฮล์ม ประเทศเดนมาร์ก สกุลที่ได้รับการบรรยายนี้รวมถึง *[[เตโนไพจ]]* (*Ctenopyge*), *[[ยูรีคาร์]]* (*Eurycare*), *[[เลพทอพลาสตุส]]* (*Leptoplastus*), *[[โอเลนุส]]* (*Olenus*), *[[พาราโบลินา]]* (*Parabolina*), *[[เพลทูรา]]* (*Peltura*), *[[โพรโทเพลทูรา]]* (*Protopeltura*), *[[สฟาเอโรฟทาลมุส]]* (*Sphaerophthalmus*), *[[โลตักโนสตุส]]* (*Lotagnostus*) และ *[[ไทรแองกูโลจิฟ]]* (*Triangulopyge*) แกรพโตไลต์อยู่ก้นท้องน้ำรวมถึงสกุล *[[ราบโอพลูรา]]* (*Rhabdopleura*), *[[เดนโดรแกรพตุส]]* (*Dendrograptus*), *[[คาลโลแกรพตุส]]* (*Callograptus*) และ *[[ไซบีรีโอแกรพตุส]]* (*Siberiograptus*) ถูกพบในตะกอนสมัยฝูหรงเจียนในตอนใต้ของจีน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 


*04
หมวดหมู่:สมัยทางธรณีวิทยา