open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์

**ทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์** () เป็นบริษัทข้ามชาติด้านสื่อมวลชนสัญชาติอเมริกัน ตั้งอยู่ในมิดทาวน์แมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก สหรัฐ เป็น 1 ใน 2 บริษัทที่ก่อตั้งขึ้นจากสินทรัพย์สิ่งพิมพ์ของนิวส์คอร์ปอเรชัน ซึ่งก่อตั้งโดยรูเพิร์ต เมอร์ด็อค ในปี 1980 และได้แยกสินทรัพย์สิ่งพิมพ์ออกมาในปี 2013

ทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์เป็นผู้สืบทอดทางกฎหมายของนิวส์คอร์ปอเรชัน ซึ่งเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมภาพยนตร์และโทรทัศน์เป็นหลัก เป็นกลุ่มสื่อที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของสหรัฐ จนกระทั่งถูกเข้าซื้อกิจการโดยเดอะวอลต์ดิสนีย์ ส่วนอีกบริษัทหนึ่งคือนิวส์คอร์ปอเรชันในปัจจุบัน ถือครองสิ่งพิมพ์ของเมอร์ด็อค และทรัพย์สินด้านสื่ออื่น ๆ ในออสเตรเลีย (ทั้งที่เขาและครอบครัวเป็นเจ้าของโดยความไว้วางใจของครอบครัว โดยมีส่วนได้เสีย 39% ในแต่ละรายการ) โดยเมอร์ด็อคเป็นประธานกรรมการบริหารร่วม ในขณะที่ลาคแลน เมอร์ด็อค ลูกชาย และ เจมส์ เมอร์ด็อค เป็นประธานกรรมการบริหารร่วมและประธานเจ้าหน้าที่บริหารตามลำดับ

ทรัพย์สินของทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์รวมถึงกลุ่มฟ็อกซ์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ — เจ้าของสตูดิโอภาพยนตร์ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ (ชื่อบางส่วนของบริษัท), บริษัทแพร่สัญญาณฟ็อกซ์ และถือหุ้นใหญ่ในกิจการร่วมค้าพันธมิตรเนชั่นแนลจีโอกราฟฟิก — สื่อเชิงพาณิชย์ของสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก ตลอดจนสินทรัพย์อื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีกิจการต่างประเทศที่สำคัญ ได้แก่สตาร์อินเดีย ผู้ดำเนินการสถานีโทรทัศน์ที่มีชื่อเสียงของอินเดีย บริษัทอยู่ในอันดับที่ 109 ในรายชื่อ ฟอร์ชูน 500 บริษัทที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐโดยเรียงตามรายได้ทั้งหมดประจำปี 2018

เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม 2018 ผู้ถือหุ้นของทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์ตกลงขายทรัพย์สินส่วนใหญ่ให้กับเดอะวอลต์ดิสนีย์ในราคา 71.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ การขายครั้งนี้ครอบคลุมสินทรัพย์ด้านความบันเทิงส่วนใหญ่ของทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์ รวมถึงทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ เอฟเอ็กซ์ เน็ตเวิร์ค และพันธมิตรเนชั่นแนลจีโอกราฟฟิก เป็นต้น หลังทำสงครามการประมูลกับฟ็อกซ์ บริติช สกาย บรอดคาสติ้ง (กลุ่มสื่ออังกฤษที่ฟ็อกซ์ถือหุ้นอยู่) ถูกซื้อแยกต่างหากโดยคอมคาสต์ ในขณะที่เครือข่ายกีฬาภูมิภาคของฟ็อกซ์ถูกขายให้กับ ซินแคลร์ บรอดคาสต์ กรุ๊ป เพื่อให้สอดคล้องกับคำวินิจฉัยการต่อต้านการผูกขาด ส่วนที่เหลือประกอบด้วยฟ็อกซ์และมายเน็ตเวิร์คทีวีเป็นหลัก และบริษัทแพร่สัญญาณ สถานีโทรทัศน์ ทีมข่าว และการดำเนินงานส่วนกีฬา ถูกแยกออกเป็นบริษัทใหม่ ฟ็อกซ์ คอร์ปอเรชัน ซึ่งเริ่มทำการซื้อขายเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2019 จากนั้นในวันรุ่งขึ้น การเข้าซื้อกิจการทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์โดยดิสนีย์ก็เสร็จสิ้นสมบูรณ์ หลังจากนั้นบริษัทในเครือทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์ก็ถูกกระจายไปอยู่ในแผนกต่าง ๆ ของดิสนีย์ตามความเหมาะสม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*

หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แนสแด็ก
หมวดหมู่:บริษัทด้านสื่อของสหรัฐ
หมวดหมู่:บริษัทที่ตั้งอยู่ในนครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:การควบรวมและเข้าซื้อกิจการในปี พ.ศ. 2562
หมวดหมู่:บริษัทอเมริกันที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2556
แชมป์กีฬา 7HD

**แชมป์กีฬา 7HD** (ชื่อเดิม: แชมป์กีฬา 7 สี) เป็นโครงการจัดการแข่งขันกีฬาในประเทศไทยในระดับเยาวชนโดยช่อง 7HD เพื่อร่วมพัฒนาวงการกีฬาในประเทศไทย พร้อมทั้งสนับสนุนและส่งเสริมเยาวชนไทยในการเล่นกีฬาเพื่อการใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ โดยเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2527

## ภูมิหลัง
สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ริเริ่มจัดการแข่งขันกีฬาสำหรับเยาวชนขึ้นในชื่อโครงการ *แชมป์กีฬา 7 สี* ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2527 จนกระทั่งเกิดนักกีฬารุ่นใหม่ ที่ประสบความสำเร็จในระดับประเทศจำนวนมาก เช่น ศิริมงคล สิงห์วังชา อดีตแชมป์สภามวยโลก ในรุ่นแบนตั้มเวทและซูเปอร์เฟเธอร์เวท, เรวดี ศรีท้าว (วัฒนสิน) นักกรีฑา เจ้าของเหรียญทองซีเกมส์หลายสมัย, มนัสนันท์ แพงขะ - รัตนาภรณ์ อาลัยสุข นักกีฬาวอลเลย์บอลชายหาด เจ้าของเหรียญทองเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13, ศรสวรรค์ ภู่วิจิตร - มธุรดา คุโณปการ - ดุลยฤทธิ์ พวงทอง นักกีฬาว่ายน้ำ เจ้าของเหรียญทองซีเกมส์หลายสมัย

ต่อมาแชมป์กีฬา 7 สี ได้จัดการแข่งขันฟุตบอลนักเรียน 7 คน เป็นรายการแรกของประเทศไทย ภายใต้ชื่อ *แชมป์กีฬา 7 สี แชมเปี้ยน คัพ* ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 โดยได้รับความนิยมจากโรงเรียนต่าง ๆ โครงการจึงขยายออกไปจัดการแข่งขันฟุตบอลรายการนี้ภายในโรงเรียน

นอกจากนี้แชมป์กีฬา 7 สี ยังจัดการแข่งขันเทนนิส "แชมป์กีฬา 7 สี กรุงศรีฯ สานฝัน ตามรอยภราดร" และ การแข่งขันกอล์ฟ "แชมป์กีฬา 7 สี กรุงศรีฯ สานฝัน ตามรอยวิรดา"

## ฟุตบอล

## วอลเลย์บอล

## บาสเกตบอล 3×3

## เซปักตะกร้อ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
* ฟุตบอลแชมป์กีฬา 7HD 
* วอลเลย์บอลแชมป์กีฬา 7 สี
* แชมป์กีฬา 7 สี เจ้าสระ
* แชมป์กีฬา 7 สี 2025


หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ช่อง 7
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ช่อง 7 เอชดี
หมวดหมู่:กีฬาในประเทศไทย
วีก็อตยู

**วีก็อตยู** () เป็นการรณรงค์ทางสื่อเพื่อต่อต้านยาเสพติด ซึ่งได้รับทุนจากความร่วมมือเพื่อเด็กปลอดสารเสพติด (Partnership for Drug-Free Kids) มีความแปลกใหม่ตรงที่สื่อสารโดยใช้อีโมจิทางป้ายประกาศและสื่อสาธารณะอื่นเป็นหลัก เพื่อดึงความสนใจของเยาวชน โครงการนี้ผู้ริเริ่ม คือ ฮิลล์ ฮอลลิเดย์ (Hill Holliday) บริษัทโฆษณาสัญชาติอเมริกัน

## รางวัล
โครงการนี้ได้รางวัลคลีโอ (Clio Awards) สองครั้งใน พ.ศ. 2559 คือ รางวัลทองคำ สำหรับการรณรงค์แบบบูรณาการในสาขาสุขภาพและสวัสดิการ และรางวัลทองสัมฤทธ์ สำหรับการสร้างสรรค์ดิจิทัลหรือโมบายล์ในสาขาเดียวกัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:พ.ศ. 2558
หมวดหมู่:โครงการการต่อต้านยาเสพติด
หน่วยการเรียนทางไกล สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์

**ศูนย์การเรียนรู้ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์** () เป็นศูนย์การเรียนรู้ การศึกษาสังกัด สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ สำหรับนักศึกษาที่ต้องการเรียนใกล้ภูมิลำเนา สถาบันฯ ยังเปิดการเรียนการสอนในศูนย์การเรียนรู้ เป็นการเรียนผ่านระบบวิดีโอคอนเฟอเรนจ์ โดยรับส่งสัญญาณแบบเรียวไทม์ จากห้องเรียนในกรุงเทพมหานคร โดยมีการสื่อสารแบบสองทาง คือ นักเรียนและอาจารย์สามารถ ถามตอบกันได้เสมือนการเรียนในห้องเรียนปกติ 

## ประวัติศูนย์การเรียนรู้

## ที่ตั้งศูนย์การเรียนรู้

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์
* เว๊บไซต์ศูนย์การเรียนรู้ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์
กองพลยานเกราะที่ 2 แห่งเอ็สเอ็ส "ดัสไรช์"

**กองพลยานเกราะที่ 2 แห่งเอ็สเอ็ส "ดัสไรช์"** ()เป็นกองพลของนาซี หน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นหนึ่งในสามสิบแปดกองพลที่ก่อตั้งโดยหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส ดัสไรช์ได้ทำหน้าที่ในช่วงการบุกครองฝรั่งเศสและได้เข้ามามีส่วนร่วมในการต่อสู้ครั้งสำคัญหลายครั้งบนแนวรบด้านตะวันออก รวมทั้งในยุทธการที่โปรโฮรอฟกาได้ต่อกรกับกองทัพรถถังคุ้มกันที่ 5 (5th Guards Tank Army) ที่ยุทธการที่คูสค์ จากนั้นก็ได้ย้ายไปยังด้านตะวันตกและได้เข้ามามีส่วนร่วมในการต่อสู้ในนอร์มังดีและยุทธการตอกลิ่ม สงครามได้ยุติลงในฮังการีและออสเตรีย ดัส ไรช์ได้มีส่วนรับผิดชอบในการสังหารหมู่ออราดูร์-ซูร์-กลานและตูล (Tulle)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กองพลยานเกราะแห่งวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
กองพลยานเกราะที่ 3 แห่งเอ็สเอ็ส "โทเทินค็อพฟ์"

**กองพลยานเกราะที่ 3 แห่งเอ็สเอ็ส "โทเทินค็อพฟ์"** () เป็นหนึ่งในสามสิบแปดกองพลของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สแห่งนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนที่จะบรรลุในสถานะกองพล การก่อตั้งหน่วยที่ได้เป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า คัมพ์กรุพเพอ(Kampfgruppe-กลุ่มหน่วยรบ)"ไอค์เคอ" บุคลการส่วนใหญ่ของกองพลนั้นมาจากหน่วยเอ็สเอ็ส-โทเทินค็อพฟ์แฟร์เบ็นเดอ(การ์ดผู้คุมค่ายกักกัน), และอื่นๆที่เป็นสมาชิกของทหารอาสาเยอรมันที่ได้ก่ออาชญากรรมสงครามในประเทศโปแลนด์ เนื่องจากตามที่สัญลักษณ์ประจำและชื่อ ('โทเทินค็อพฟ์' = 'หัวกะโหลก' ในภาษาเยอรมัน), บางครั้งได้ถูกเรียกว่า "กองพลหัวกะโหลก"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กองพลยานเกราะแห่งวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
กองพลทหารราบยานเกราะที่ 17 แห่งเอ็สเอ็ส "เกิทซ์กำปั้นเหล็ก"

**กองพลทหารราบยานเกราะที่ 17 แห่งเอ็สเอ็ส "เกิทซ์กำปั้นเหล็ก"** () เป็นกองพลของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส ปฏิบัติการในแนวรบด้านตะวันตกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

## อ้างอิง
*US Tank Battles in France 1944-45 by Steven Zaloga
*Clarke, Jeffrey J. and Smith, Robert Ross - *Riviera to the Rhine*. Washington: GPO, 1993
*Cole, Hugh M. - *The Lorraine Campaign*. Washington: GPO, 1993
*Gunther, Helmut - *Das Auge der Division: Die Aufklärungsabteilung der SS-Panzergrenadier Division Götz Von Berlichingen*
*Jentz, Thomas L. - *Panzer Truppen*. Volume II. Atglen: Schiffer Military History, 1996
*Munoz, Antonio J. - *Iron Fist: A Combat History of the 17. SS-Panzergrenadier-Division "Götz von Berlichingen"
*Stöber, Hans - *Die Sturmflut und das Ende (3 Vol)*
*Stoves, Rolf - *Die gepanzerten und motorisierten deutschen Grossverbände 1935–45*. Wölfersheim-Berstadt: Podzun-Pallas, 1994
*Gordon Williamson, Stephen Andrew - *The วัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส (3) : 11. to 23. Divisions'' 

หมวดหมู่:กองพลทหารราบยานเกราะแห่งวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
ปฏิทรรศน์ของอ็อลเบิร์ส

**ปฏิทรรศน์ของอ็อลเบิร์ส** หรือ **ปฏิทรรศน์ว่าด้วยความมืดของท้องฟ้าเวลากลางคืน** เป็นแนวคิดทางฟิสิกส์ดาราศาสตร์และจักรวาลวิทยาเชิงกายภาพ ตั้งชื่อตามไฮน์ริช วิลเฮ็ล์ม อ็อลเบิร์ส นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน ซึ่งตั้งข้อสังเกตว่า หากการอนุมานที่ว่าเอกภพมีขนาดกว้างไกลไม่สิ้นสุด มีจำนวนดาวเป็นอนันต์กระจายสม่ำเสมอ และอยู่ในสภาวะสถิต ท้องฟ้าเวลากลางคืนก็ไม่ควรจะมืดมิดเช่นที่ปรากฎ จึงถือเป็นหลักฐานหนึ่งที่สนับสนุนว่าเอกภพนั้นไม่ได้อยู่ในสภาวะสถิต เช่น มีจุดกำเนิดและกำลังเปลี่ยนแปลง เช่นที่บรรยายไว้ในแบบจำลองแบบบิกแบง

ในกรณีที่เอกภพมีขนาดกว้างไกลไม่สิ้นสุด มีจำนวนดาวเป็นอนันต์ กระจายสม่ำเสมอ และอยู่ในสภาวะสถิต เส้นสายตาใดๆ ที่มองออกจากโลกย่อมต้องสิ้นสุดที่ดาวฤกษ์ดวงใดดวงหนึ่งเสมอ ดังนั้นท้องฟ้าเวลากลางคืนก็ควรจะสว่างไปทั่วด้วยแสงดาวฤกษ์ที่มีจำนวนอนันต์

## ปฏิทรรศน์
ปฏิทรรศน์นี้ขัดแย้งในเชิงสถิติ ที่ว่าหากเอกภพโบราณที่มีเนื้อที่เป็นอนันต์ มีดวงดาวเป็นจำนวนอนันต์ แสงของดวงดาวต่าง ๆ ควรจะส่องสว่างเต็มท้องฟ้ามากกว่าที่จะมืดมิด
thumb|มุมมองของผู้สังเกตการณ์บนชั้นดวงดาวที่มีศูนย์กลางร่วมกัน
เพื่อเป็นการพิสูจน์ จะสมมติให้เอกภพมีชั้นดวงดาวที่มีศูนย์กลางร่วมกันหนาเป็นชั้นละ 1 ปีแสง ต่อกันไปเรื่อย ๆ จำนวนดวงดาวในแต่ละชั้นจะอยู่ระหว่างความหนา 1,000,000,000 ถึง 1,000,000,001 ปีแสง หากเอกภพมีเนื้อสม่ำเสมอจริง ในชั้นที่สองจะมีดวงดาวจำนวนเป็นสี่เท่าของชั้นแรก ซึ่งอยู่ระหว่างระยะ 2,000,000,000 ถึง 2,000,000,001 ปีแสง แต่ทว่า ชั้นที่สองจะมีระยะห่างออกไปอีกเป็นสองเท่า ดังนั้นความสว่างของดวงดาวในชั้นที่สองจะมีค่าเป็น 1/4 ของชั้นแรก ดังนั้น แสงที่ส่องสว่างมากจากชั้นที่สองจะมีค่าเท่ากับแสงที่ส่องสว่างมาจากชั้นที่หนึ่ง

ไม่ว่าระยะจะห่างไปเท่าไหร่ แต่ความสว่างของแสงรวมจะยังคงมีค่าเท่าเดิมตามระยะทาง ซึ่งหมายความว่า แสงแต่ละชั้นจะมีการเพิ่มความสว่างขึ้นมาเรื่อย ๆ และยิ่งมีชั้นเป็นอนันต์ ท้องฟ้ายามค่ำคืนจึงควรที่จะสว่าง

หากเมฆดำบดบังแสง เมฆจะร้อนขึ้นจนส่องสว่างได้แบบดวงดาว และเปล่งแสงออกมาเป็นจำนวนเท่าเดิม

เค็พเพลอร์ได้ค้านทฤษฎีนี้ด้วยเรื่องเอกภพที่สังเกตได้จำกัด หรือมีจำนวนดวงดาวที่จำกัด และตามทฤษฎีสัมพันธภาพทั่วไปแล้ว จะจำกัดปฏิทรรศน์นี้ด้วยเอกภพจำกัด : ท้องฟ้านั้นจะไม่ได้มีค่าความสว่างเป็นอนันต์ ทุก ๆ จุดบนท้องฟ้าจะยังคงเหมือนพื้นผิวของดวงดาว

## อ้างอิง
หมวดหมู่:จักรวาลวิทยาเชิงกายภาพ
พีระมิดโจเซอร์

**พีระมิดโจเซอร์** (หรือ **เจเซอร์** และ **โซเซอร์**) บางครั้งเรียกเป็น **พีระมิดขั้นบันไดโจเซอร์** เป็นโบราณสถานที่ยังคงอยู่ในสุสานของเมืองซักกอเราะฮ์ ประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของซากเมมฟิส โครงสร้างสี่มุมหกชั้นเป็นอาคารหินมหึมาที่เก่าแก่ที่สุดในอียิปต์ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 27 ก่อนคริสตกาล ในช่วงราชวงศ์ที่ 3 เพื่อฝังพระศพของฟาโรห์โจเซอร์ ซึ่งมีผู้ออกแบบพีระมิดคือ อิมโฮเทป และมีเป็นจุดศูนย์กลางของอาคารที่ฝังศพกว้างใหญ่ในลานขนาดมหึมาล้อมรอบด้วยโครงสร้างพิธีและการตกแต่ง

พีระมิดนี้ผ่านการบูรณะและปรับปรุงใหม่หลายครั้ง เดิมพีระมิดขั้นบันได สูง  และฐานมีความยาวประมาณ  และถูกฉาบด้วยหินปูนสีขาว ใน ค.ศ. 1997 พีระมิดขั้นบันได (หรือพีระมิดดั้งเดิม) เคยถือเป็นสิ่งก่อสร้างหินตัดขนาดใหญ่ที่สร้างโดยมนุษย์

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 มีการเปิดพีระมิดนี้ให้แก่ผู้เข้าชมอีกครั้งหลังปิดฟื้นฟูเป็นเวลา 14 ปี

## อ้างอิง

## ข้อมูล

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:พีระมิดในอียิปต์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตผู้ว่าการกีซา
ประเทศในสหราชอาณาจักร

**[[สหราชอาณาจักร]]**ประกอบด้วย 4 **ประเทศ** (country) ได้แก่ อังกฤษ สกอตแลนด์ เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือ

ภายในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์เหนือ สกอตแลนด์ และเวลส์ ได้รับเอกราชในขั้นตอนการกระจายอำนาจทางนิติบัญญัติ จนมีสถานะเป็นรัฐอธิปไตยแบบเอกเทศ ทั้งนี้รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรและรัฐบาลอังกฤษยังมีอำนาจจัดการกับกิจการที่สงวนไว้ทั้งหมดสำหรับไอร์แลนด์เหนือ กับสกอตแลนด์ และในกิจการที่ไม่ได้ถ่ายโอนทั้งหมดสำหรับเวลส์ แต่ไม่ใช่กิจการทั่วไปซึ่งได้ถ่ายโอนอำนาจไปยังรัฐสภาไอร์แลนด์เหนือ รัฐสภาสกอตแลนด์และสมัชชาแห่งชาติเวลส์ นอกจากนี้การโอนอำนาจปกครองตนเองให้ไอร์แลนด์เหนือ เป็นเงื่อนไขในการร่วมมือระหว่างฝ่ายบริหารไอแลนด์เหนือและรัฐบาลไอร์แลนด์ และรัฐบาลอังกฤษให้คำปรึกษากับรัฐบาลไอร์แลนด์เพื่อบรรลุข้อตกลงในเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องการเงิน ไอร์แลนด์เหนือ อังกฤษประกอบไปด้วยประชากรส่วนใหญ่ และพื้นที่ของสหราชอาณาจักรยังคงเป็นความรับผิดชอบของสหราชอาณาจักรรัฐสภารวมศูนย์ในลอนดอน

หมู่เกาะช่องแคบ และเกาะไอล์ออฟแมน เป็นอาณานิคมของรัฐบาลอังกฤษ (Crown) และไม่ใช่ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร ในทำนองเดียวกับที่ดินแดนโพ้นทะเลของอังกฤษส่วนที่เหลือของจักรวรรดิอังกฤษไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร

ในอดีต นับแต่ปี ค.ศ. 1801 (หลังจากพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1800) จนกระทั่ง ปี 1921 เกาะไอร์แลนด์ทั้งหมดเป็นชาติหนึ่งภายในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์แบ่งออกเป็นสองเขตอำนาจศาลใน ปี 1921 ได้แก่ ไอร์แลนด์ใต้และไอร์แลนด์เหนือ ไอร์แลนด์ใต้ได้รับอิสรภาพจากสหราชอาณาจักร ภายใต้รัฐธรรมนูญของรัฐอิสระไอริช ค.ศ. 1922

## ข้อมูลพื้นฐาน

### ข้อมูลสถิติ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สหราชอาณาจักร
ดาห์ชูร์

**ดาห์ชูร์** ( ** ,  *Dahchur*) เป็นสถานที่ฝังพระศพของอียิปต์โบราณ ซึ่งที่ตั้งอยู่ในทะเลทรายของฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ประมาณ 40 กิโลเมตรทางใต้ของกรุงไคโร มันเป็นที่รู้จักมากที่สุดสำหรับพีระมิดมิดหลายแห่ง และมีอยู่สองแห่ง ซึ่งเป็นพีระมิดที่เก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุดและรักษาที่ดีที่สุดในอียิปต์สร้างเมื่อประมาณ 2613-2589 ปีก่อนคริสตกาล

## พีระมิด
thumb|left|พีระมิดหักงอของฟาโห์สเนเฟรู

การสร้างพีระมิดที่ดาห์ชูร์เป็นประสบการณ์การเรียนรู้ที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับชาวอียิปต์โบราณ มันให้พวกเขาด้วยความรู้และความรู้ที่จะเปลี่ยนจากพีระมิดขั้นบันไดไปเป็นพีระมิดที่มีลักษณะด้านราบเรียบ ในท้ายที่สุดความกว้างของประสบการณ์จะช่วยให้พวกเขาในการสร้างมหาพีระมิดแห่งกิซ่า ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกโบราณที่ยังคงสภาพอยู่จนถึงวันนี้

พีระมิดแห่งแรกในดาห์ชูร์ คือ พีระมิดหักงอ (สร้างเมื่อประมาณ 2613 - 2589 ก่อนคริสต์ศักราช) สร้างขึ้นภายใต้การปกครองของฟาโรห์สเนเฟรู เป็นการสร้างพีระมิดด้านเรียบ แต่ไม่ประสบการสำเร็จคือพีระมิดมีลักษณะงองุ้ม จึงใช้เป็นที่ฝังพระศพไม่ได้ หลังจากไม่ประสบความสำเร็จในการสร้างพีระมิดแห่งแรก จึงทำให้ฟาโรห์สเนเฟรูทรงให้สร้างพีระมิดในดาห์ชูร์อีกคือ พีระมิดแดง เมื่อสร้างเสร็จพีระมิดได้รับการพิจารณาจะประสบความสำเร็จเพราะมันเป็นพีระมิดที่มีลักษณะเรียบด้านและพีระมิดมีความสูงประมาณ 341 ฟุต (104 เมตร) ทำมุมประมาณ 43 องศา ชื่อพีระมิดแดงของฟาโรห์สเนเฟรูก่อสร้างจากหินปูนสีแดง และมีข้อสันนิษฐานว่าพีระมิดนี้ อาจจะเป็นที่ฝังพระศพของฟาโรห์สเนเฟรู

[thumb|left|[พีระมิดดำ]]
หลังจากสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์สเนเฟรู พระโอรสของพระองค์ ฟาโรห์คูฟูได้สร้างพีระมิดแห่งที่สามขึ้น ซึ่งฟาโรห์คูฟูต้องการที่จะสร้างพีระมิดตามที่พระราชบิดาของพระองค์ ในการออกแบบและการก่อสร้างพีระมิดแห่งที่สามใช้ระยะเวลาประมาณ 23 ปี (ระหว่าง 2589-2566 ปีก่อนคริสตกาลคริสต์ศักราช) โดยมีความสูงประมาณ 481 ฟุต (147 เมตร) และทำมุมประมาณ 52 องศา และหลังจากนั้นก็มีฟาโรห์หลายพระองค์จนถึงราชวงศ์ที่ 12 ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สองได้สร้างพีระมิดขาวขึ้นในดาห์ชูร์ และพระราชนัดดาของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สอง ฟาโรห์เซนุสเรตที่สามก็ได้สร้างพีระมิดสำหรับเป็นที่ฝังพระศพของพระองค์กับพระราชธิดาของพระองค์ ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สามได้ก่อสร้างพีระมิดดำในดาห์ชูร์

## ภูมิอากาศ
ดาห์ชูร์มีสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (BWh) ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:อียิปต์โบราณ
หมวดหมู่:สุสานในประเทศอียิปต์
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอียิปต์
อังค์ฮาฟ

**อังค์ฮาฟ** เป็นเจ้าชายชาวอียิปต์และทำหน้าที่เป็นหัวหน้าและผู้ควบคุมงานให้แก่ฟาโรห์คูฟู ผู้เป็นพระเชษฐาพระองค์หนึ่งของอังค์ฮาฟ พระองค์มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์ ราวประมาณ 2613 ถึง 2494 ปีก่อนคริสตกาล

## พระราชวงศ์
อังค์ฮาฟเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรูกับพระมเหสีไม่ทราบพระนาม หลุมฝังพระศพของอังค์ฮาฟอยู่ในมาสตาบาในกีซา อังค์ฮาฟได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเฮเตเฟเรส A ซึ่งพระราชธิดาพระองค์โตของฟาโรห์สเนฟรูกับพระนางเฮเตเฟอร์เรสที่ 1 และเป็นพระขนิษฐานต่างมารดาของอังค์ฮาฟ ทั้งสองพระองค์ก็มีพระราชธิดา ผู้เป็นพระมารดาของหลานชาย อังค์เฮเทฟ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์
หมวดหมู่:ฟาโรห์สเนฟรู
หมวดหมู่:ฟาโรห์คูฟู
เฮเทเฟเรสที่ 1

**เฮเทเฟเรสที่ 1** เป็นพระราชินีแห่งอียิปต์โบราณในช่วงราชวงศ์ที่สี่ของราชอาณาจักรอียิปต์ และเป็นพระมเหสีในฟาโรห์สเนฟรู

## พระราชประวัติ

ราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 พระนางอาจจะเป็นพระมเหสีของฟาโรห์สเนฟรู และเป็นพระมารดาของฟาโรห์คูฟู และเป็นไปได้ว่าราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 เป็นเพียงพระมเหสีรองของฟาโรห์สเนเฟรู และมีชื่อเสียงโด่งดังหลังจากที่พระโอรสของพระองค์ขึ้นครองราชย์ พระองค์เป็นพระอัยยิกา (ย่า) ของฟาโรห์เจดีเฟร ฟาโรห์คาเฟร และพระนางเฮเทเฟเรสที่สอง การอภิเษกสมรสของเฮเทปเฮเอสที่ 1กับฟาโรห์สเนเฟรู ทำให้ฟาโรห์สเนเฟรูมีสิทธิในการครองราชย์ต่อจากฟาโรห์ฮูนิ  เนื่องจากราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์ฮูนิ และให้กำเนิดพระรัชทายาทคือฟาโรห์คูฟู

## สุสาน
ราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 สิ้นพระชนม์ในรัชสมัยของฟาโรห์คูฟู

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
*Virtual tour of her tomb created by Harvard's Digital Giza Project

หมวดหมู่:ราชินีแห่งอียิปต์โบราณ
ภาษาสกอต

**ภาษาสกอต** เป็นภาษาในกลุ่มภาษาเจอร์แมนิก ที่ใช้พูดกันในแถบพื้นที่ราบของสกอตแลนด์ และในพื้นที่อัลสเตอร์ (ซึ่งเรียกสำเนียงท้องถิ่นว่าอัลสเตอร์สกอต ชาวสกอตมักเรียกภาษานี้ว่า *สกอตที่ราบต่ำ* เพื่อไม่ให้สับสนกับภาษาแกลิกสกอต และภาษาเคลต์ซึ่งถูกจำกัดพื้นที่การใช้ตามประวัติศาสตร์ในแถบพื้นที่ราบสูงของสกอตแลนด์ ภาษาสกอตถูกพัฒนาขึ้นในสมัยเดียวกับภาษาอังกฤษสมัยกลาง

นับแต่ต้นศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ภาษาอังกฤษที่ใช้ในสกอตแลนด์ได้มีวิวัฒนาการ จนกลายเป็นภาษาที่มีเอกลักษณ์แตกต่างจากภาษาอังกฤษและภาษาท้องถิ่นอื่น ๆ ที่พูดกันในอังกฤษ หากแต่ยังขาดชื่อเรียก แต่หลังจาก ปี ค.ศ. 1495 เป็นต้นมา คำว่า สกอตติช (Scottis) ถูกใช้มากขึ้นเพื่ออ้างถึงภาษาพูดในถิ่นที่ลุ่ม ในขณะที่คำว่า Erse ซึ่งแปลว่า *ไอริช* ถูกใช้เป็นชื่อเรียกภาษาแกลิค ฯ ยกตัวอย่างเช่น ในตอนปลายศตวรรษที่ 15 วิลเลียม ดันบาร์ กวีชาวสกอต ใช้คำว่า Erse เพื่ออ้างถึงภาษาแกลิคและในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 กาวิน ดักลาส เริ่มใช้คำว่า Scottis เพื่ออ้างอิงถึงภาษาถิ่นที่ราบลุ่ม ปัจจุบันภาษาแกลิกของสกอตแลนด์มักถูกเรียกว่า *ภาษาแกลิก-สกอต* หรือ *ภาษาแกลิกสกอตแลนด์*

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มภาษาเจอร์แมนิกตะวันตก
หมวดหมู่:ภาษาในสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:ภาษาประธาน–กริยา–กรรม
คาเนเฟอร์

**คาเนเฟอร์** ("ความงามของวิญญาณ") เป็นเจ้าชายแห่งอียิปต์โบราณ พระองค์มีชีวิตอยู่ในราชวงศ์ที่ 4 หรือต้นราชวงศ์ที่ 5 ของยุคราชอาณาจักรเก่า และเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรู

## อาชีพ
คาเนเฟอร์ดำรงตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดี นอกจากนี้พระองค์ยังเป็น "พระราชโอรสของฟาโรห์"

## สุสาน
คาเนเฟอร์ถูกฝังอยู่ในมาสตาบาหมายเลข **DAM 15** ที่ดาห์ชูร์ ในหลุมฝังศพของพระองค์พบเศษชิ้นส่วนที่หลุดจากประตูหิน

## อ้างอิง
โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์

**โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์**  เป็นทั้งนักมวยไทยและนักเล่นเกม*[[โปเกมอน]]*ชาวไทย ผู้สร้างผลงานชนะน็อกที่สนามมวยเวทีลุมพินีตั้งแต่อายุเพียง 16 ปี

## ประวัติ
โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์ เป็นนักมวยไทยจากอำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งมีชื่อชกเดิมคือ โปเกม่อน ทต.บุญทัน เขาเคยสร้างผลงานในศึกมรดกมวยไทย ทต.บ้านค้อ ที่จัดขึ้น ณ เวทีมวยชั่วคราวเทศบาลตำบลบ้านค้อ อำเภอโนนสัง จังหวัดหนองบัวลำภู ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2559 ด้วยการชนะน็อกวีระพลเล็ก อบต.นาหนองทุ่ม ในยกแรก

ส่วนในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2560 โปเกม่อนเป็นฝ่ายแพ้คะแนนคนเหล็กเพชร เกียรติบุญเกิน ในรายการมวยดัง มวยมัน วันอาทิตย์ ที่เวทีมวยนานาชาติรังสิต

จากนั้นในวันที่ 24 กันยายน ของปีเดียวกัน โปเกม่อนเข้าแข่งขันศึกมวยไทย ท่อน้ำไทย เดอะฮีโร่ ที่จัดขึ้น ณ เวทีมวยคมชัดลึก ตลาด อตก.3 จังหวัดนนทบุรี ซึ่งเขาเป็นฝ่ายชนะน็อกพลังทิพย์ เพชรตำหนัก ในยกที่ 3

และในวันที่ 25 พฤศจิกายน โปเกม่อนเข้าแข่งขันคู่เปิดรายการศึกมวยไทยลุมพินีทีเคโอ ที่สนามมวยเวทีลุมพินี ถนนรามอินทรา โดยปะทะกับเพชรรุ่ง เพชรเจริญ ซึ่งโปเกม่อนเป็นฝ่ายทำผลงานขึ้นนำช่วงสามยกแรก อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาที่เหลือ เพชรรุ่งกลับเป็นฝ่ายดักโจมตีได้มากกว่า ส่งผลให้โปเกม่อนเป็นฝ่ายแพ้คะแนนในการต่อสู้ครั้งนี้

เดือนเมษายน พ.ศ. 2561 โปเกม่อนมีคิวปะทะกับโพธิ์แก้วเล็ก โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว ในรายการศึกมวยไทยลุมพินีทีเคโอ

## ''โปเกมอน''
นายกอนงค์ การุณรัตน์ ซึ่งเป็นหัวหน้าคณะ ได้เปิดเผยถึงที่มาของชื่อโปเกม่อน กล่าวคือ โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์ เป็นผู้ที่ชอบเล่นเกม*[[โปเกมอน]]* ในช่วงว่างจากการฝึกซ้อมมวยไทย จึงนำมาตั้งเป็นชื่อชกดังกล่าว

## สถิติการแข่งขัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* สถิติการขึ้นชกมวยไทยของ โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์ - thboxing.com

หมวดหมู่:นักมวยไทยชาวไทย
หมวดหมู่:นักเล่นวิดีโอเกมโปเกมอน
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอเดชอุดม
หมวดหมู่:นักมวยจากจังหวัดอุบลราชธานี
เกีย มอเตอร์ส

**เกีย มอเตอร์ คอเปอเรชัน** ( , , หรือ "Kia automobile"; แสดงเป็น **KIΛ**) สำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงโซล เป็นผู้ผลิตรถยนต์สัญชาติเกาหลีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองรองจากบริษัทฮุนได มอเตอร์ มียอดขายมากกว่า 3.3 ล้านคันในปี 2015 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015 เกีย มอเตอร์ คอเปอเรชัน ได้ถูกฮุนไดซื้อหุ้นส่วน 33.88% เป็นมูลค่ามากกว่า 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

## รุ่นรถยนต์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เกีย
หมวดหมู่:ตราสินค้ารถยนต์
หมวดหมู่:บริษัทรถยนต์
หมวดหมู่:บริษัทของเกาหลีใต้
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์เกาหลี
รถยนต์นั่งขนาดกลาง

**รถยนต์นั่งขนาดกลาง** () เป็นการแบ่งประเภทของรถยนต์ตามทวีปอเมริกาเหนือและทวีปออสเตรเลียของกลุ่มรถยนต์ที่มีขนาดใหญ่กว่ารถยนต์นั่งขนาดเล็ก ส่วนในทวีปยุโรปรถประเภทนี้ถูกจัดอยู่ในกลุ่ม ดี-เซ็กเมนต์
## สหรัฐอเมริกา

รถยนต์ที่ได้จำกัดความเป็นรถยนต์นั่งขนาดกลางในสหรัฐอเมริกาคือแรมเบลอร์ ซิกซ์ เปิดตัวในปี ค.ศ. 1956 ถึงแม้ว่าจะถูกเรียกว่า "รถยนต์นั่งขนาดเล็ก" ในขณะนั้นก็ตาม รถยนต์นั่งขนาดกลางได้เริ่มได้รับความนิยมมากขึ้นกว่าขนาดเล็กในช่วงต้นยุค ตัวอย่างเช่น ฟอร์ด แฟร์เลน เปิดตัวใน ค.ศ. 1962 เป็นประเภท "รถยนต์นั่งขนาดเล็กค่อนข้างกลาง (compact intermediate)" เนื่องจากมีขนาดใหญ่กว่ารุ่นที่ใกล้เคียงอย่างฟอร์ด ฟอลคอน เจเนอรอล มอเตอร์สก็ได้ทำรถยนต์ประเภทนี้ด้วย เช่น โอลส์โมบิล เอฟ-85 พอนทิแอค เทมเพส และบูอิก สเปเชียล ซึ่งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับเชฟโรเลต คอร์แวร์ แต่ก็มีขนาดใกล้เคียงกัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประเภทของรถยนต์
รถโดยสารประจำทางในฮานอย

thumb|รถโดยสารสาย 9 วิ่งเป็นวงกลม|320x320px
ในปัจจุบัน **รถโดยสารประจำทาง** ยังคงเป็นระบบขนส่งหลักของฮานอย เมืองหลวงของประเทศเวียดนาม ปัจจุบันมีเส้นทางเดินรถกว่า 100 สาย ภายใต้การควบคุมของ Transerco และบริษัทเอกชนบางแห่ง รถโดยสารวิ่งให้บริการในเขตนครฮานอยและพื้นที่จังหวัดใกล้เคียง รถส่วนใหญ่มีสีหลักคือสีแดงและสีเหลือง แต่ในระยะหลัง ก็มีสีเขียว สีน้ำเงิน และสีส้มเพิ่มเข้ามา เวลาในการให้บริการ คือ 5 นาฬิกา ถึง 22 นาฬิกา 30 นาที รถโดยสารส่วนมากจะติดตั้งระบบเสียงไว้คอยประกาศ และยังมีไฟแอลอีดี เพื่อแสดงจุดจอด

## เส้นทางเดินรถ
### เส้นทางเงินสงเคราะห์
ปัจจุบันมีเส้นทางรถโดยสารที่ได้รับเงินสงเคราะห์จากรัฐบาล ประมาณ 100 สาย โดยสายหลัก จะมีตั้งแต่หมายเลข 01 ไปจนถึง 88 ส่วนสายกิ่ง จะเพิ่มตัวอักษรภาษาอังกฤษด้านหลังตัวเลข เช่น สาย 06B

สายที่เดินรถเป็นวงกลม ได้แก่
* สาย 09: เลียบทะเลสาบ Hoan Kiem
* สาย 18: มหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์แห่งชาติ
* สาย 23: Nguyen Cong Tru

### เส้นทางที่ไม่ใช่เงินสงเคราะห์

### เส้นทางที่เชื่อมต่อท่าอากาศยาน
สายที่สามารถเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย แบ่งเป็น สายเงินสงเคราห์ 3 สาย ได้แก่
* สาย 07: จากสถานีขนส่งผู้โดยสาร Cau Giay
* สาย 17: จากสถานีขนส่งผู้โดยสาร Long Bien
* สาย 90: จากสถานีขนส่งผู้โดยสาร Kim Ma

และสายที่ไม่ใช่เงินสงเคราะห์ 1 สาย คือ สาย 86 วิ่งจากสถานีรถไฟฮานอย

## ค่าโดยสาร
ค่าโดยสารเที่ยวเดี่ยว อยู่ระหว่าง 7,000-9,000 ด่อง ขึ้นกับระยะทางที่ใช้ สำหรับผู้ที่เดินทางจากชานเมืองเข้ามาทำงาน สามารถซื้อบัตรรายเดือนในราคา 100,000 ด่อง เพื่อขึ้นได้บางสาย หรือถ้าต้องการขึ้นทุกสาย สามารถซื้อบัตรเดือนได้ในราคา 200,000 ด่อง สำหรับนักเรียน คนทำงานเขตอุตสาหกรรม และผู้สูงอายุ ซื้อบัตรเดือนได้ในราคาครึ่งหนึ่งจากที่กล่าวมาข้างต้น

## แอพพลิเคชัน
ปัจจุบันมีแอพพลิเคชันเพื่อใช้ค้นหาและติดตามรถโดยสารประจำทาง ซึ่งสามารถดาวน์โหลดได้ในเวียดนามเท่านั้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การขนส่งในฮานอย
สงครามโกะซันเน็ง

**สงครามโกะซันเน็ง** () หรือที่รู้จักในชื่อว่า **สงครามสามปีช่วงหลัง** เกิดสงครามในช่วงปลายยุคค.ศ. 1080 ในประเทศญี่ปุ่น จังหวัดมุตซึบนเกาะฮนชู

## ประวัติ
สงครามโกะซันเน็งเป็นสงครามที่ค่อนข้างยาวนานซึ่งในขณะเวลานั้นถือเป็นการแสดงอำนาจของแต่ละคน

สงครามโกะซันเน็งเกิดจากการมีความบาดหมางกันในตระกูลคิโยฮาระ (บางครั้งถูกเรียกว่า "คิโยวาระ") การสงบศึกถือเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก มินาโมโตะ โยชิ ซึ่งเป็นผู้ปกครองจังหวัดมุตซึใน ค.ศ. 1083 พยายามทำให้การต่อสู้ระหว่าง คิโยฮาระ โนะ มาซาฮิระ, อิเอฮิระ และ นาริฮิระ สงบลง

มินะโมโตะ โยชิสงบศึกไม่สำเร็จจึงต้องใช้กองกำลังของตนเพื่อสงบศึก ได้รับความช่วยเหลือจาก ฟูจิวาระ โนะ คิโยฮาระ ท้ายที่สุด อิเอฮาระ และ นาริฮิระ ถูกฆาตกรรม

ระหว่าง**การบุกคานาซาวะ** (1086–1089) มินาโมโตะ โยชิ จะถูกลอบสังหารแต่โดยไหวพริบเขาเห็นนกแตกรังที่ต้นไม้ทำให้เขารู้ว่ามีคนอยู่

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
*  Turnbull, Stephen. (1998). 'The Samurai Sourcebook'. London: Cassell & Co.

หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ยุคเฮอัง
สะพานเหญิตเติน

**สะพานเหญิตเติน** () หรือ **สะพานมิตรภาพเวียดนาม–ญี่ปุ่น** เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำแดง ตั้งอยู่ที่ฮานอย ประเทศเวียดนาม เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2558 มี 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อฮานอยกับท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย ทุนโครงการมาจากเงินให้กู้ยืมเพื่อการพัฒนาขององค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น

สะพานเหญิตเตินมีความยาว  โดยเป็นตัวสะพาน  และเป็นช่วงขึง 5 ช่วง (แต่ละช่วงมีเคเบิล 11 คู่) ยาว  มีความกว้าง  มี 4 ช่องสำหรับพาหนะติดเครื่องยนต์, 2 ช่องสำหรับรถโดยสารประจำทาง และอีก 2 ช่องสำหรับพาหนะร่วมและคนเดิน

สะพานเหญิตเตินได้รับการออกแบบและสร้างให้เป็นสัญลักษณ์ใหม่ของฮานอย โดยหอคอยสะพาน 5 แห่ง หมายถึง ประตูเมืองโบราณ 5 แห่งของฮานอย ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2560 เทศบาลนครฮานอยได้ร่วมมือกับบริษัทฟิลิปส์จากเนเธอร์แลนด์ติดตั้งไฟส่องสว่างทั่วหอคอยสะพานตอนกลางคืน มีการอ้างว่าระบบที่ติดตั้งใหม่นี้สามารถฉายแสงสีได้ถึง 16.7 ล้านสี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

เหญิตเติน
เหญิตเติน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในฮานอย
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ญี่ปุ่น–เวียดนาม

เหญิตเติน
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเวียดนามในปี พ.ศ. 2558
สะพานบ๋ายจั๊ย

**สะพานบ๋ายจั๊ย** () เป็นสะพานขึงในจังหวัดกว๋างนิญ ประเทศเวียดนาม รองรับทางหลวงหมายเลข 18 เชื่อมต่อแขวงห่งกายกับแขวงบ๋ายจั๊ยของนครหะล็องโดยยกข้ามช่องแคบเกื๋อหลุกซึ่งแยกเขตอ่าวเกื๋อหลุกกับอ่าวหะล็องออกจากกัน สะพานนี้เป็นสะพานขึงที่มีเคเบิลกลางถนนแห่งแรกของเวียดนาม

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:Cầu Bãi Cháy2.JPG|การก่อสร้างสะพาน
ไฟล์:Cầu Bãi Cháy.jpg|สะพานมองจากมุมไกล
ไฟล์:Baichaybridge.jpg|สะพานในตอนกลางคืน


## ดูเพิ่ม
* สะพานขึง
* อ่าวหะล็อง
* การขนส่งในประเทศเวียดนาม

## อ้างอิง

บ
บ
หมวดหมู่:จังหวัดกว๋างนิญ
บ๋ายจั๊ย
สะพานสักเหมียว

**สะพานสักเหมียว** () เป็นสะพานขึงที่ข้ามแม่น้ำโขงในประเทศเวียดนาม เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดเกียนซางกับจังหวัดเบ๊นแจ สะพานเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2545 และสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2552 ซึ่งล่าช้าจากแผนเดิมที่กำหนดไว้ในปลายปี พ.ศ. 2550 สะพานนี้ยาว 8,331 เมตร (รวมช่วงทางขึ้น) แต่ตัวสะพานจริง ๆ ยาว 2,868 เมตร

สะพานสักเหมียวมีปัญหาด้านการจราจรติดขัดโดยเฉพาะในช่วงวันหยุดเทศกาล เพราะมีเพียง 2 ช่องจราจรเท่านั้น

## อ้างอิง

สักเหมียว
สักเหมียว
สักเหมียว
หมวดหมู่:จังหวัดเกียนซาง
หมวดหมู่:จังหวัดหวิญล็อง
หมวดหมู่:จังหวัดอานซาง
สะพานฟู้หมี

**สะพานฟู้หมี** () เป็นสะพานขึงที่สร้างข้ามแม่น้ำไซ่ง่อนในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ก่อสร้างตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 จนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2552 โดยบริษัทบอลเดอร์สโตน, บิลฟิงเกอร์เบอร์เกอร์, แฟรซีแนแอ็งแตร์นาซียอนาล และซีซี 620 สะพานได้รับการออกแบบโดยอาร์คาดิสและคาร์ดโน

สะพานฟู้หมียาว 705 เมตร มีช่วงหลักยาว 380 เมตร หอสะพานรูปตัวเอช สูง 145 เมตร กว้าง 27 เมตร สะพานมี 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อระหว่างเขต 2 และเขต 7 ของนครโฮจิมินห์ และเป็นส่วนหนึ่งของโครงการถนนวงแหวนที่กำลังก่อสร้างอีกด้วย

พิธีเปิดสะพานจัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2552 โดยนายกรัฐมนตรีเวียดนาม เหงียน เติ๊น สุง ร่วมกับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเวียดนามและรัฐบาลออสเตรเลีย

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ภาพสะพาน 
* BBBH consortium 
* Phú Mỹ Bridge at Structurae Database
* Phú Mỹ Bridge at Baulderstone webpage 

ฟู้หมี
ฟู้หมี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในนครโฮจิมินห์
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ออสเตรเลีย–เวียดนาม
สะพานบิ๊ญ

**สะพานบิ๊ญ** () เป็นสะพานขึงที่ข้ามแม่น้ำเกิ๊ม ตั้งอยู่ที่เมืองไฮฟอง ประเทศเวียดนาม มีความยาว 1,280 เมตร กว้าง 22.5 เมตร มี 4 ช่องสำหรับรถยนต์ และ 2 ช่องสำหรับคนเดิน หอสะพานมีความสูง 102 เมตร สร้างโดยใช้คอนกรีต สะพานเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2545 และสิ้นสุดเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ใช้งบประมาณจากญี่ปุ่น 7,426 ล้านเยน

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Binh Bridge at Structurae 
*Cầu Bính 
*Hải Phòng: "Xổng đà" ba tàu biển đâm hỏng cầu Bính  

บิ๊ญ
บิ๊ญ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในไฮฟอง
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ญี่ปุ่น–เวียดนาม
สะพานเกิ่นเทอ

**สะพานเกิ่นเทอ** () เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำเหิ่ว ซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำโขง ตั้งอยู่ที่เกิ่นเทอ ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม สะพานมีความยาว 2.75 กิโลเมตร หรือ 1.68 ไมล์ มีช่องจราจร 6 ช่อง กว้างทั้งหมด 23 เมตร (76 ฟุต) โดยมี 4 ช่องสำหรับรถขนาดใหญ่ และอีก 2 ช่อง สำหรับรถจักรยานและรถจักรยานยนต์ ช่องว่างใต้สะพานกว้าง 39 เมตร (128 ฟุต) ซึ่งเรือใหญ่สามารถลอดผ่านได้ สะพานเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2553

## การก่อสร้าง
นายกรัฐมนตรีฟาน วัน ขาย ทำพิธีเปิดการก่อสร้างสะพานเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2547 ซึ่งสะพานมีกำหนดแล้วเสร็จในปลายปี พ.ศ. 2551 การพังทลายของสะพานบางส่วนขณะกำลังก่อสร้างในปี พ.ศ. 2550 ทำให้การเปิดใช้งานล่าช้าออกไป สะพานนี้เป็นหนึ่งในสะพาน 17 แห่งที่วางแผนจะเชื่อมโยงพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงเข้ากับเครือข่ายถนนของเวียดนามภายในปี พ.ศ. 2563 สะพานแห่งนี้ใช้งานทดแทนเครือข่ายเรือข้ามฟากในเส้นทางทางหลวง 1เอ () ที่เชื่อมระหว่างจังหวัดหวิญล็อง () ทางฝั่งตะวันออกกับเมืองเกิ่นเทอทางฝั่งตะวันตก

การก่อสร้างสะพานอยู่ภายใต้การดูแลของกลุ่มที่ปรึกษา Nippon Koei-Chodai () และทำสัญญากับผู้รับเหมาชาวญี่ปุ่นหลายรายได้แก่ Taisei Corporation, Kajima Construction และ Nippon Steel ทุนสำหรับโครงการนี้ได้รับทุนจากองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (JICA) โดยมีเงินกู้ช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาอย่างเป็นทางการจากธนาคารเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (JBIC) และรัฐบาลเวียดนาม สะพานเกิ่นเทอได้รับการประกันโดย บริษัทประกันภัยร่วมทุนของ Petrolimex () และ บริษัทประกันภัยของ PetroVietnam () มูลค่า 3.2 ล้านล้านด่ง (200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

การก่อสร้างสะพานเกิ่นเทอแบ่งออกเป็นสามสัญญา โดยผู้รับเหมารายแรกเป็นผู้ดูแลการก่อสร้างทางลาดสะพานฝั่งหนึ่ง รายที่สองก่อสร้างสะพานหลัก และรายที่สามสร้างถนนทางทิศใต้เข้าสู่เมืองเกิ่นเทอ

## เหตุการณ์การพังทลาย
thumb|250px|ชิ้นส่วนที่เหลือของสะพานเกิ่นเทอวันที่ 10 หลังเหตุการณ์พังทลาย (ภาพวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2550)

ทางลาดความยาว 90 เมตรของสะพานเกิ่นเทอพังลงระหว่างการก่อสร้างในเช้าวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2550 ทรุดลงจากความสูง 30 เมตร ส่วนที่ยุบอยู่เหนือเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ในแนวสะพานฝั่งเมืองหวิญล็อง มีวิศวกรและคนงาน 250 คนกำลังทำงานอยู่ในช่วงเวลานั้น มีผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการ 54 ราย บาดเจ็บสาหัส 80 ราย เจิ่น จุ๋ง () หัวหน้าหน่วยงานควบคุมคุณภาพการก่อสร้างแห่งชาติภายใต้กระทรวงการก่อสร้าง ระบุว่านี่เป็นภัยพิบัติที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของอุตสาหกรรมการก่อสร้างของเวียดนาม

### ภายหลังเหตุการณ์
การไต่สวนสาเหตุของการพังทลายใช้เวลาสอบสวน 8 เดือน ในขั้นต้นพบว่าเสาชั่วคราวที่ใช้กระจายน้ำหนักนั้นมีขนาดต่ำกว่าที่กำหนดโดยประหยัดค่าใช้จ่ายด้วยการมีระยะเผื่อที่น้อย ส่วนสาเหตุที่แท้จริงคือการสร้างเสาชั่วคราวบางส่วนวางบนพื้นทรายอ่อนซึ่งทรุดตัวไม่สม่ำเสมอและทำให้เสาเอียง ในปี พ.ศ. 2552 รัฐบาลเวียดนามได้สั่งห้าม บริษัทก่อสร้าง Taisei และ Kajima จากการดำเนินงานในเวียดนามเป็นเวลาหนึ่งปี โดยกล่าวโทษบริษัทญี่ปุ่นทั้งสองแห่งว่า ไม่สามารถสร้างส่วนรองรับสะพานที่ปลอดภัยได้

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

เกิ่นเทอ
ก
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ญี่ปุ่น–เวียดนาม
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเกิ่นเทอ
สะพานหมีถ่วน

**สะพานหมีถ่วน** () เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำโขง เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดเตี่ยนซางกับจังหวัดหวิญล็องของประเทศเวียดนาม เป็นผลงานจากความร่วมมือของรัฐบาลเวียดนามและรัฐบาลออสเตรเลีย ใช้งบประมาณ 91 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย ก่อสร้างโดยบริษัทบิลฟิงเกอร์เบอร์เกอร์ เปิดใช้งานในปี พ.ศ. 2543
thumb|left|สะพานหมีถ่วน

## อ้างอิง

* ภาพสะพานหมีถ่วน 

หมีถ่วน
หมีถ่วน
หมีถ่วน
หมวดหมู่:จังหวัดเตี่ยนซาง
หมวดหมู่:จังหวัดหวิญล็อง
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ออสเตรเลีย–เวียดนาม
หมวดหมู่:จังหวัดด่งท้าป
กองพลทหารม้าที่ 8 แห่งเอ็สเอ็ส "โฟลรีอาน ไกเออร์"

**กองพลทหารม้าที่ 8 แห่งเอ็สเอ็ส "โฟลรีอาน ไกเออร์"** เป็นหน่วยทหารม้าเยอรมันของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1942 จากนายทหารฝ่ายเสนาธิการของกองพลน้อยทหารม้าเอ็สเอ็ส (SS Cavalry Brigade) ซึ่งได้มีส่วนเกี่ยวข้องในปฏบัติการ Bandenbekämpfung ("การต่อสู้กับพวกโจร") ที่อยู่หลังแนวหน้าและเป็นผู้รับผิดชอบต่อการสังหารประชาชนพลเรียนนับหมื่นคน ยังคงดำเนินการต่อไปกับสิ่งที่เรียกว่าปฏิบัติการทำให้สงบในดินแดนยึดครองสหภาพโซเวียต ได้นำไปสู่ความโหดร้ายทารุณมากยิ่งขึ้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รายชื่อของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
กองพลภูเขาที่ 6 แห่งเอ็สเอ็ส "นอร์ท"

**กองพลภูเขาเอ็สเอ็สที่ 6 "นอร์ด"** (6. SS-Gebirgs-Division "Nord")เป็นหน่วยทหารของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สแห่งนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อตั้งขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941 ในชื่อว่า เอ็สเอ็ส  คัมพ์กรุพเพอ นอร์ด (SS Battle Group North-กลุ่มหน่วยรบเอ็สเอ็สเหนือ)

กองพลนี้เป็นหน่วยเดียวของวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สที่ได้ต่อสู้ในวงกลมอาร์กติก เมื่อได้ถูกส่งไปประจำการที่ฟินแลนด์และทางตอนเหนือของรัสเซียในช่วงระหว่างเดือนมิถุนายนและเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1941 ได้ต่อสู้ในคาเรเลียจนกระทั่งการสงบศึกมอสโก (Moscow Armistice) ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 ซึ่งเมื่อถึงจุดนั้นจำเป็นต้องถอนกำลังออกจากฟินแลนด์ ได้เข้าต่อสู้ในปฏิบัติการนอร์ดวินด์ (Operation Nordwind) ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1945 ที่ได้ประสบกับความสูญเสียอย่างหนัก ในช่วงต้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 กองพลนี้ได้ถูกทำลายโดยกองทัพสหรัฐใกล้กับเมืองบรึดดินเงน (Büdingen) เยอรมนี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รายชื่อของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
กองพลทหารภูเขาอาสาที่ 7 แห่งเอ็สเอ็ส "พรินทซ์อ็อยเกน"

**กองพลทหารภูเขาอาสาที่ 7 แห่งเอ็สเอ็ส "พรินทซ์อ็อยเกน"** ()เป็นกองพลทหารราบภูเขาเยอรมันของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส กองกำลังปีกติดอาวุธของพรรคนาซีเยอรมันที่ได้ทำหน้าที่เทียบเท่า แต่ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเวร์มัคท์อย่างเป็นทางการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในยูโกสลาเวีย ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1941 จาก โฟล์คสดอยเชอร์ (ชนชาติเยอรมัน) กลุ่มทหารอาสาสมัครและทหารเกณฑ์จาก Banat, รัฐเอกราชโครเอเชีย (NDH), ฮังการีและโรมาเนีย ได้ต่อสู้ในการทัพปราบปรามการก่อกบฏซึ่งได้ต่อกรกับกลุ่มคอมมิวนิสต์ภายใต้การนำของพลพรรคยูโกสลาเวีย กองกำลังต่อต้านในเขตยึดครองเซอร์เบีย, NDH และมอนเตเนโกร การได้ให้สมญานามว่า พรินทซ์อ็อยเกน มาจากพระนามของเจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอย ผู้นำทางทหารที่โดดเด่นของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ปลดปล่อย Banat และกรุงเบลเกรดจากจักรวรรดิออตโตมันในสงครามออสเตรีย-ตุรกีในปี ค.ศ. 1716-18 มันเป็นชื่อแต่เดิมว่า SS-Freiwilligen-Division Prinz Eugen (กองพลทหารภูเขาอาสาเอ็สเอ็สที่ 7 พรินทซ์อ็อยเกน)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รายชื่อของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
เนเฟอร์มาอัตที่หนึ่ง

**เนเฟอร์มาอัตที่หนึ่ง** เป็นเจ้าชายชาวอียิปต์โบราณและพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรู พระองค์เป็นขุนนางชั้นสูงและเป็นนักบวชชองเทพีบาสเทต ชื่อของพระองค์หมายถึง "ความงามของเทพีมาอัต" หรือ "ด้วยความยุติธรรมอันสมบูรณ์แบบ"

## ประวัติ
เนเฟอร์มาอัตเป็นพระโอรสพระองค์โตของฟาโรห์สเนฟรู ซึ่งเป็นฟาโรห์และผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่สี่ของราชอาณาจักรอียิปต์โบราณ พระองค์เป็นพระเชษฐาของฟาโรห์คูฟู พระชายาของพระองค์คือ พระนางไอเทต เนเฟอร์มาอัต มีบุตรและธิดาทั้งสิ้นสิบห้าพระองค์ตามที่ปรากฏบนผนังแมสตาบาของพระองค์ ประกอบด้วยบุตรชายนามว่า เฮมิอูนู, ไอซู, เตตา, เคนติเมเรส และมีธิดานามว่า ดเจฟาตเซน และ ไอเซซู ปรากฏเป็นภาพที่เจริญวัยแล้ว ขณะที่ ไอติเซน, อินกาเอฟ, เซฟกา, เวเฮมกา, เชปเซสกา, กาเคนต์, อังค์ฮอร์เซเรเทฟ, อังค์ฮอร์เฟเนดเจฟ, บูเนฟ, เซปเซสเนบ, เนบเคเนต และพาเจติ ปรากฏเป็นภาพที่อยู่ในวัยเยาว์ ซึ่งมีข้อสันนิษฐานว่าบุตรชายคนหนึ่งนามว่า เฮมิอูนู อาจจะเป็นคนเดียวกับขุนนางชั้นสูงที่มีนามว่า เฮมิอูนู ซึ่งเชื่อว่าเป็นผู้ช่วยวางแผนการสร้างมหาปิรามิด

## สุสาน
thumb|250x250px|สุสานของเนเฟอร์มาอัตในเมดูม
พระศพของเนเฟอร์มาอัตถูกฝังอยู่ในแมสตาบาหมายเลข 16 ที่เมืองเมดูม เนเฟอร์มาอัตเป็นหนึ่งในบุตรหลายพระองค์ของฟาโรห์สเนฟรู ที่ถูกฝังอยู่ในเมดูม หลุมฝังพระศพเป็นที่รู้จักสำหรับเทคนิคพิเศษที่ใช้ในการวาดภาพ ประติมากรรมแกะสลักภาพที่เจาะลึกลงไป ซึ่งเต็มไปด้วยสีสัน การสร้างโดยวิธีนี้มีผลเสียคือทำให้ปูนปลาสเตอร์หลุดออกได้ง่าย แต่การก่อสร้างแบบนี้ทำให้เกิดภาพที่มีสีสดใส สุสานนี้เป็นที่เดียวที่ก่อสร้างแบบนี้ 

## ภาพห่านแห่งเมดูม

ไฟล์:Ägyptisches Museum Kairo 2016-03-29 Gänse von Meidum 01.jpg|
ไฟล์:Ägyptisches Museum Kairo 2016-03-29 Gänse von Meidum 02.jpg|
ไฟล์:Ägyptisches Museum Kairo 2016-03-29 Gänse von Meidum 03.jpg|
ไฟล์:Ägyptisches Museum Kairo 2016-03-29 Gänse von Meidum 04.jpg|


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:แมสตาบา
หมวดหมู่:ฟาโรห์สเนฟรู
สนามกีฬาห่างเด๋ย

**สนามกีฬาห่างเด๋ย** () หรือ **สนามกีฬาฮานอย** () เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในกรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม ใช้ในการแข่งขันฟุตบอล สนามมีความจุ 22,500 ที่นั่ง ในช่วงปี ค.ศ. 2000-2003 ชื่อของสนามคือสนามกีฬาฮานอย ต่อมาวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2003 ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ "ห่างเด๋ย"

สนามกีฬาห่างเด๋ยตั้งอยู่ใจกลางกรุงฮานอย เคยเป็นสนามเหย้าหลักของฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม ก่อนที่จะย้ายไปสนามกีฬาหมีดิ่ญ และเคยใช้แข่งขันไทเกอร์คัพ 1998 รอบชิงชนะเลิศ

นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 สนามนี้ได้กลายเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลในฮานอย 4 แห่ง ได้แก่ สโมสรฟุตบอลฮานอย, สโมสรฟุตบอลเถกง, สโมสรฟุตบอลฮหว่าฟ้าตห่าโหน่ย และสโมสรฟุตบอลฮานอย (ค.ศ. 1956)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*ข้อมูลสนามกีฬา 
*StadiumDB.com page

ห่างเด๋ย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในฮานอย
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลฮานอย
สนามกีฬาท้งเญิ้ต

**สนามกีฬาท้งเญิ้ต** (, "สนามกีฬาแห่งการรวมชาติ") เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่เลขที่ 138 ถนนด่าว ซวี ตื่อ แขวงที่ 6 เขตที่ 10 มักใช้ในการแข่งขันฟุตบอล เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์และสโมสรฟุตบอลไซ่ง่อนซึ่งแข่งขันในวี-ลีก สนามมีความจุ 25,000 ที่นั่ง

## ประวัติ
ก่อนปี ค.ศ. 1975 สนามเคยมีชื่อว่า **สนามกีฬาก่งฮหว่า** (, "สนามกีฬาแห่งสาธารณรัฐ") เคยมีสถิติผู้เข้าชมถึง 30,000 คน ในนัดที่เวียดนามใต้พบกับเกาหลีใต้ 
 
ในปี ค.ศ. 1966 เวียดนามใต้คว้าแชมป์เมอร์เดกาคัพ ด้วยการเอาชนะพม่า ถ้วยรางวัลได้ถูกเก็บที่สนามแห่งนี้ ก่อนที่จะหายสาบสูญไปหลังกรุงไซ่ง่อนแตก

ช่วงสงครามเวียดนาม สนามนี้เป็นเป้าหมายสำคัญของกลุ่มผู้ก่อการร้ายเวียดกง มีการวางระเบิดในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1965 มีผู้เสียชีวิต 11 ราย และบาดเจ็บ 42 ราย

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ภาพของสนามกีฬา

## อ้างอิง

ท้งเญิ้ต
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในนครโฮจิมินห์
หมวดหมู่:กีฬาในนครโฮจิมินห์
สนามฟุตบอลฮหว่าซวน

**สนามฟุตบอลฮหว่าซวน** () เป็นสนามฟุตบอลในเขตเกิ๋มเหละ () นครดานัง ประเทศเวียดนาม เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลดานัง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2016 สนามมีความจุ 20,500 ที่นั่ง เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2013 และเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 2016 งบประมาณการก่อสร้าง 281 พันล้านด่ง สร้างเพื่อแทนที่สนามกีฬาจีลัง

## อ้างอิง

ฮหว่าซวน
ฮหว่าซวน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในดานัง
สนามกีฬาเกิ่นเทอ

**สนามกีฬาเกิ่นเทอ** () เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในเกิ่นเทอ ประเทศเวียดนาม และเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม มีความจุ 44,398 ที่นั่ง ใช้ในการแข่งขันกีฬาฟุตบอลและแข่งรถจักรยานยนต์ เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเกิ่นเทอ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* http://uk.soccerway.com/teams/vietnam/hancofood-can-tho/10354/venue/

ก
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเกิ่นเทอ
เวียดนามคัพ

**เวียดนามคัพ** () หรือ **Su Thien Thanh เนชันแนล คัพ** เป็นการแข่งขันฟุตบอลถ้วยภายในประเทศเวียดนาม จัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1992 โดยสโมสรท่าเรือไซ่ง่อน เป็นสโมสรแรกที่ได้รับรางวัลชนะเลิศ

## รายชื่อทีมชนะเลิศ

## ดูเพิ่ม
* วี-ลีก (ประเทศเวียดนาม)
* ฟุตบอลในประเทศเวียดนาม
* เวียดนามซูเปอร์คัพ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:การแข่งขันฟุตบอลในประเทศเวียดนาม
สโมสรฟุตบอลฮานอย

**สโมสรฟุตบอลฮานอย** () หรือ **ฮานอย เอฟซี** เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในฮานอย ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 1 สโมสรมักถูกรู้จักในชื่อ **สโมสรฟุตบอลฮานอย ทีแอนด์ที** ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2006 สนามเหย้าคือ สนามกีฬาห่างเด๋ย

ในประเทศ ฮานอย เอฟซี เป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในเวียดนาม โดยคว้าแชมป์วี.ลีก ดิวิชัน 1 ได้ถึง 6 สมัย แชมป์เวียดนามคัพ 3 สมัย และแชมป์เวียดนามซูเปอร์คัพ 5 สมัย ซึ่งถือเป็นสถิติสูงสุด สำหรับฟุตบอลระดับนานาชาติ สโมสรแห่งนี้ได้เข้าร่วมการแข่งขันระดับเอเชียมาแล้ว 7 รายการ โดยรายการที่โดดเด่นที่สุดคือการเข้ารอบชิงชนะเลิศเอเอฟซี คัพ ในรอบเพลย์ออฟระหว่างโซนในปี 2019

## คู่แข่ง

### ฮหว่างอัญซาลาย
ในศตวรรษที่ 21 ฮหว่างอัญซาลายและฮานอยถือเป็นสองสโมสรที่มีผู้สนับสนุนมากที่สุดในเวียดนาม และการแข่งขันระหว่างสองทีมมักถูกเรียกว่า “ซูเปอร์ดาร์บี้แห่งเวียดนาม” ตั้งแต่ปี 2552 จนถึงสิ้นปี 2568 ทั้งสองทีมพบกันทั้งหมด 39 นัดในทุกรายการ โดยฮานอยเป็นฝ่ายได้เปรียบด้วยผลงานชนะ 19 นัด เสมอ 8 นัด และฮหว่างอัญซาลายชนะ 12 นัด

## เกียรติประวัติ
;ลีก
**[[วี.ลีก ดิวิชัน 1]]:**
:* **ชนะเลิศ (6)**: 2010, 2013, 2016, 2018, 2019, 2022
:* รองชนะเลิศ (7): 2011, 2012, 2014, 2015, 2020, 2023, 2024–25

**[[วี.ลีก ดิวิชัน 2]]:**
:* รองชนะเลิศ: 2008

**[[เวียดนามเนชันแนลฟุตบอลเซเคินลีก|เซเคินลีก]]**
:* รองชนะเลิศ: 2007

**[[เวียดนามเนชันแนลฟุตบอลเทิร์ดลีก|เทิร์ดลีก]]**
:* **ชนะเลิศ**: 2006

;ถ้วย
**[[เวียดนามคัพ]]:**
:*  **ชนะเลิศ** (3):&nbsp;2019,&nbsp;2020, 2022
:* รองชนะเลิศ (3): 2012, 2015, 2016

**[[เวียดนามซูเปอร์คัพ]]:**
:***ชนะเลิศ (4)**: 2010, 2018, 2019, 2020
:*รองชนะเลิศ (3): 2013, 2015, 2016

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ
* V.League profile 
* Soccerway profile


ฮ
หมวดหมู่:สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในฮานอย
พระนางอะตะปาเทวี

**อะตะปาเทวี** หรือ **อตปาเทวี** เป็นเจ้านายฝ่ายในพระองค์หนึ่งของอาณาจักรล้านนา ด้วยเป็นพระอัครมเหสีพระองค์หนึ่งของพญายอดเชียงราย พระองค์ทูลขอที่ดินจากพระราชสวามีสำหรับสร้างวัดร่ำเปิง (ตโปทาราม) ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

## พระประวัติ
พระประวัติตอนต้นของอะตะปาเทวีมีความเป็นมาอย่างไรนั้นไม่เป็นที่ปรากฏ ทราบแต่เพียงว่าเป็นพระอัครมเหสีพระองค์หนึ่งของพญายอดเชียงราย ส่วนพระนาม "อตปา" คือคำว่า "ตปะ" มีความหมายว่า "มหาเทวีผู้ทรงบำเพ็ญกัมมัฏฐาน" เชื่อว่าพระองค์น่าจะเป็นพระอัครมเหสีที่พระสวามีโปรดปรานมาก เพราะพบว่าพระนางสามารถทูลขอพระราชทานที่ดินที่เรียกว่า "ประเทศนี้" จากพญายอดเชียงรายมาสร้างวัดตโปทารามได้  โดยชื่อวัดมีความสอดคล้องกับพระนาม มาจากคำว่า ตปะ+อาราม แปลว่า "อารามแห่งการบำเพ็ญเพียรอันแรงกล้า" นอกจากนี้ยังเชื่อว่าพระนางยังได้สร้างวัดอรรคมเหสี ซึ่งตั้งอยู่ในเวียงกุมกาม ด้วยพึงสังเกตว่าเนื้อหาในศิลาจารึกของวัดร่ำเปิงกับวัดอรรคมเหสี มีเนื้อหาและลีลาการเขียนดุจกัน จึงสันนิษฐานว่าวัดทั้งสองแห่งคงได้รับการอุปถัมภ์จากเจ้านายพระองค์เดียวกัน

นักวิชาการประวัติศาสตร์ล้านนากระแสหลักอย่างเช่น เกริก อัครชิโนเรศ เชื่อว่าเจ้านายพระองค์นี้น่าจะเป็นพระองค์เดียวกับพระนางสิริยศวดีเทวี (นางโป่งน้อย) โดยสันนิษฐานว่าอาจเป็นพระนามหนึ่งของพระนางโป่งน้อยในการกัมมัฏฐาน เพราะนางโป่งน้อยเป็นมหาเทวีผู้มีพระนามอยู่มากนัก แต่บางส่วนก็ว่าทั้งสองเป็นคนละองค์กัน ในกรณีนี้สมฤทธิ์ ลือชัย สันนิษฐานว่าพระนางอะตะปาเทวีนี้เป็นชาวฮ่อ ส่วนเฉลิมวุฒิ ต๊ะคำมี ให้คำอธิบายไว้ว่า *"...อนึ่งสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าพระนางป่งน้อยหรือพระนางสิริยศวดีเป็นพระมเหสีคนละองค์กับพระนางอะตะปาเทวี และทั้งสองพระนางไม่น่าจะลงรอยกันนั้น สังเกตได้จากวัดที่ถูกสร้างขึ้นไม่ไกลจากวัดตะโปทาราม (ปัจจุบันคือวัดร่ำเปิง) มีชื่อว่าวัดป่งน้อย (ปัจจุบันเขียน โป่งน้อย) ซึ่งน่าจะเป็นวัดที่พระนางป่งน้อยหรือพระนางสิริยศวดีพระราชมารดาของพระเมืองแก้วสร้างขึ้นนั้นเอง"* อย่างไรก็ตาม เพ็ญสุภา สุขคตะ อธิบายว่า อะตะปาเทวี เป็นพระอัครมเหสีที่พญายอดเชียงรายมีจิตปฏิพัทธ์มากกว่าสิริยศวดีเทวี

บางแห่งก็ว่าพระนางอะตะปาเทวีอาจเป็นพระมารดาของเพลาสลัง (ภาษาถิ่นพายัพออกเสียงว่า เปาสะหล้าง) ซึ่งใน *พื้นเมืองเชียงใหม่* ระบุว่าเพลาสลังเป็นลูกฮ่อ หากเป็นเช่นนั้นจริงพระนางอะตะปาเทวีคงมีเชื้อสายมาจากจีนยูนนาน

## เชิงอรรถ
; หมายเหตุ 

 มหาเทวี มีความหมายกว้าง ๆ อาจหมายถึง "พระราชเทวี หรือนางกษัตริย์ ส่วนใหญ่หมายถึงพระบรมราชชนนีของพระมหากษัตริย์"

; อ้างอิง

หมวดหมู่:ราชวงศ์มังราย
หมวดหมู่:ราชินีแห่งล้านนา
สโมสรฟุตบอลเกิ่นเทอ

**สโมสรฟุตบอล เกิ่นเทอ คอนสตรักชัน ลอตเตอรี** () เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในเกิ่นเทอ ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 2

## ผลงานแบ่งตามฤดูกาล

## เกียรติประวัติ
* **[[วี.ลีก ดิวิชัน 2]]:**
: **อันดับที่ 3:**  2009, 2014
***[[เวียดนามเนชันแนลฟุตบอลเซเคินลีก|เซเคินลีก]]:**
: **ชนะเลิศ:**  2001

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

ก
ก
หมวดหมู่:เกิ่นเทอ
สโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์

**สโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์** () เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 1 หลังจากที่คว้าแชมป์วี.ลีก 2 จนได้เลื่อนชั้นในฤดูกาล 2016 สนามเหย้าของพวกเขาคือ สนามกีฬาท้งเญิ้ต

## ประวัติ
ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1975 โดยกลุ่มพนักงานของท่าเรือไซ่ง่อน และเป็นคู่ปรับกับสโมสรฟุตบอลศุลกากรไซ่ง่อน

* ประวัติการเปลี่ยนชื่อสโมสร
** ค.ศ. 1975-2000: สโมสรฟุตบอลพนักงานท่าเรือไซ่ง่อน
** ค.ศ. 2001-2003: สโมสรฟุตบอลท่าเรือไซ่ง่อน
** ค.ศ. 2004-2008: สโมสรฟุตบอลไซ่ง่อนเซาเทิร์นสตีล
** ค.ศ. 2009-ปัจจุบัน: สโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์

## เกียรติประวัติ
***[[วี.ลีก ดิวิชัน 1]]:**
: **ชนะเลิศ:** 1986, 1993-94, 1997, 2001–02
: **อันดับที่สาม:** 1985, 1990, 1995

***[[วี.ลีก 2]]:**
: **ชนะเลิศ:** 2004, 2016
: **อันดับที่สาม:** 2015

***[[เวียดนามคัพ]]:**
: **ชนะเลิศ:** 1992, 1999-00
: **รองชนะเลิศ:** 1994, 1996, 1997

***[[เวียดนามซูเปอร์คัพ]]:**
: **รองชนะเลิศ:** 2000, 2002

## แหล่งข้อมูลอื่น
*VPF page 


ฮ
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในนครโฮจิมินห์
หมวดหมู่:สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2518
สโมสรฟุตบอลไซ่ง่อน

**สโมสรฟุตบอลไซ่ง่อน** () เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม โดยมีบริษัทร่วมหุ้นพัฒนาฟุตบอลไซ่ง่อน เป็นเจ้าของ ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 2 และใช้สนามกีฬาท้งเญิ้ตเป็นสนามเหย้า สโมสรก่อตั้งในปี ค.ศ. 2011 ในชื่อ *สโมสรฟุตบอลฮานอย* ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 ได้เปลี่ยนชื่อและย้ายไปที่นครโฮจิมินห์

## เกียรติประวัติ
***[[วี.ลีก ดิวิชัน 1]]:**
: **อันดับที่สาม:** 2020

***[[วี.ลีก 2]]:**
: **ชนะเลิศ:** 2015
: **รองชนะเลิศ:** 2012

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ


ซ
หมวดหมู่:สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2554
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในนครโฮจิมินห์
สโมสรฟุตบอลไฮฟอง

**สโมสรฟุตบอลไฮฟอง** () เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในไฮฟอง ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 1 และใช้สนามกีฬาหลักจัยเป็นสนามเหย้า

## เกียรติประวัติ
***[[วี.ลีก ดิวิชัน 1]]:**
: **รองชนะเลิศ:**  1992, 2010, 2016
: **อันดับที่สาม:** 1982-83, 2008
***[[เวียดนามคัพ]]:**
: **ชนะเลิศ:**  1995, 2014
: **รองชนะเลิศ:** 2005
***[[เวียดนามซูเปอร์คัพ]]:**
: **ชนะเลิศ:**   2005
***[[วี.ลีก 2]]:**
: **ชนะเลิศ:**  2003
: **รองชนะเลิศ:** 2007

## แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ทางการ 

ฮ
ฮ
หมวดหมู่:สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2557
หมวดหมู่:ไฮฟอง
สโมสรฟุตบอลดานัง

**สโมสรฟุตบอล เอสเอชบี ดานัง** () หรือ **สโมสรฟุตบอลกว๋างนาม-ดานัง** () เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพของเมืองดานัง ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 1 ซึ่งเป็นลีกสูงสุดของประเทศ ในช่วงก่อนฤดูกาล 2007–08 สโมสรได้ถูกซื้อโดยธนาคารร่วมหุ้นพาณิชย์ไซ่ง่อน-ฮานอย สโมสรคว้าแชมป์ลีกสมัยแรกได้ในปี ค.ศ. 2009 และได้สิทธิ์แข่งขันเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2010 รอบคัดเลือก ในปีเดียวกันนี้ พวกเขายังคว้าแชมป์เวียดนามคัพ ส่วนทีมเยาวชน รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี ก็คว้าแชมป์ลีกเยาวชนได้เช่นกัน ดานังสามารถคว้าแชมป์ลีกได้อีก ใน 3 ปีถัดมา (ค.ศ. 2012)

## เกียรติประวัติ
***[[วี.ลีก ดิวิชัน 1]]:**
: **ชนะเลิศ(3):** 1992, 2009, 2012
: **รองชนะเลิศ:** 1987–88, 1990, 1991, 2005, 2013
: **อันดับที่สาม:** 2011, 2016
***[[เวียดนามซูเปอร์คัพ]]:**
: **ชนะเลิศ:** 2012
: **รองชนะเลิศ:**  2009
***[[เวียดนามคัพ]]:**
: **ชนะเลิศ:** 1993, 2009
: **รองชนะเลิศ:** 2013
***[[วี.ลีก 2]]:**
: **รองชนะเลิศ:** 2000–01
***[[บีทีวีคัพ]]:**
: **ชนะเลิศ:** 2008

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ 

ด
หมวดหมู่:สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519
หมวดหมู่:ดานัง
จำรูญ ไชยลังการณ์

**จำรูญ ไชยลังการณ์** (2 มิถุนายน พ.ศ. 2473 – 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2551)  อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และอดีตอาจารย์ใหญ่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย

## ประวัติ
ดร.จำรูญ ไชยลังการณ์ เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2473 เป็นบุตรของนายปั๋น กับนางขันแก้ว ไชยลังการณ์ จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย ระดับปริญญาตรีจากวิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตร ระดับปริญญาโทสาขามัธยมศึกษา จากมหาวิทยาลัยทัลชา รัฐโอคลาโฮมา  และสาขาบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยแสตนฟอร์ด รัฐแคลิฟอร์เนีย  และปริญญาเอกทางการศึกษา สาขาบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยทัลชา รัฐโอคลาโฮมา

สมรสกับนางทองศรี สิทธานนท์ มีบุตรชาย 2 คน คือ พ.ต.อ.ศุภรักษ์ และนายศุภวิชญ์ ไชยลังการณ์

ดร.จำรูญ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 เวลา 02.00 น. ด้วยโรคหอบหืด ตับอักเสบบี ติดเชื้อในกระแสเลือด และโรคพาร์กินสัน

## การทำงาน
### ด้านการศึกษา
ดร.จำรูญ ทำงานเป็นครูสอนประจำโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย และเป็นอาจารย์ใหญ่/ผู้อำนวยการ ในระหว่างปี พ.ศ. 2513 ถึงปี พ.ศ. 2534 เป็นกรรมการกองทุนสงเคราะห์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน ปี พ.ศ. 2523-2527 เป็นกรรมการการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ ปี พ.ศ. 2524-2527 เป็นกรรมการสภามหาวิทยาลัยพายัพ ปี พ.ศ. 2520

ดร.จำรูญ เป็นหนึ่งในกรรมการจัดตั้งวิทยาลัยพายัพ (มหาวิทยาลัยพายัพ ในปัจจุบัน) เมื่อปี พ.ศ. 2513

### ด้านการเมือง
ดร.จำรูญ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจังหวัดเชียงใหม่ (ส.จ.) รวม 2 สมัย คือ ปี พ.ศ. 2516-2517 และปี พ.ศ. 2518-2522 ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เขต 1 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ โดยการประสานงานของนายไกรสร ตันติพงศ์ ซึ่งจากการเลือกตั้งในครั้งนั้นถูกวิจารณ์ว่า ดร.จำรูญ เป็นม้ามืดที่สามารถชนะการเลือกตั้งได้ หลังจากนั้นเขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีก 3 ครั้ง แต่ไม่ได้รับเลือก จึงวางมือทางการเมืองในที่สุด

ดร.จำรูญ เคยได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย๋ ในปี พ.ศ. 2530

### ด้านอื่นๆ
ในปี พ.ศ. 2518 ถึงปี พ.ศ. 2520 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นผู้พิพากษาสมทบคดีเด็กและเยาวชนเชียงใหม่

## อนุสรณ์
โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย ได้ใช้ชื่อของจำรูญ ไชยลังการณ์ เป็นชื่ออาคารเรียน เพื่อรำลึกถึงอดีตอาจารย์ใหญ่และเป็นเกียรติประวัติ

อาคารดังกล่าวเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สูง 4 ชั้น ใต้ถุนอาคารเป็นลานโล่ง ใช้เป็นห้องเรียนสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง สถาปนิกผู้ออกแบบคือ ประดิษฐ์ ราชแพทยาคม

thumb|อาคารจำรูญ ไชยลังการณ์ โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* รายงานวิจัยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2529. กรมการปกครอง. 2529

หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอแม่ริม
หมวดหมู่:ครูชาวไทย
หมวดหมู่:นักการศึกษาจากจังหวัดเชียงใหม่
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดเชียงใหม่
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์
หมวดหมู่:พรรคพลังธรรม
หมวดหมู่:พรรคนำไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยพายัพ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากหอบหืด
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากโรคตับอักเสบ
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากโรคติดเชื้อ
ฟีกา

[thumb|ฟีกาสมัยใหม่ใน[ร้านกาแฟ โดยมีคัฟเฟลลัตเต คุกกี้ และน้ำชา]]
**ฟีกา** () คือ แนวคิดในวัฒนธรรมของประเทศสวีเดน เป็นการพักจากกิจกรรมเพื่อดื่มกาแฟ ชา หรือเครื่องดื่มอื่น ๆ เปล่า ๆ หรือกับของว่าง พร้อมกับเพื่อน ครอบครัว หรือคนรู้จัก 

ฟีกาอาจมีระยะเวลาเวลาตั้งแต่ 15 จนถึง 45 นาที โดยมักประกอบด้วยเครื่องดื่มและของหวานที่เรียกว่าขนมปังฟีกา เช่น ซินนามอนโรลหรือคุกกี้ ประเพณีการพักดื่มกาแฟกับขนมฝังอยู่ในวัฒนธรรมของสวีเดน โดยชาวสวีเดนเป็นหนึ่งในชนชาติที่ดื่มกาแฟมากที่สุดในโลก

ฟีกาอาจหมายถึงแซนด์วิชหรืออาหารอื่นที่ไม่ใช่ของหวาน และสามารถเกิดขึ้นได้ในร้านกาแฟหรือร้านขนม ที่ทำงาน หรือโบสถ์ ทั้งในร่มและข้างนอก

thumb|ฟีกาข้างนอกในช่วงก่อนหน้าร้อน
ในขณะเดียวกัน คำว่าฟีกาในภาษาสวีเดนอาจใช้แทนคำว่ากาแฟ เช่น ฟีกาหนึ่งแก้วอาจใช้แทนคำว่ากาแฟหนึ่งแก้ว

## อ้างอิง
 
หมวดหมู่:กาแฟ
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาสวีเดน