หอจดหมายเหตุแห่งชาติสาธารณรัฐจีน

thumb|อาคารหอจดหมายเหตุแห่งชาติ<br />(18 สิงหาคม พ.ศ. 2568)
**หอจดหมายเหตุแห่งชาติสาธารณรัฐจีน** () เป็นหอจดหมายเหตุแห่งชาติของไต้หวัน ตั้งอยู่ในเขตหลินโข่ว () นครซินเป่ย์ ไต้หวัน อยู่ภายใต้กำกับของสำนักงานบริหารจดหมายเหตุแห่งสภาพัฒนาแห่งชาติ และยังเป็นสำนักงานใหญ่ของสำนักงานอีกด้วย เริ่มทดลองดำเนินการในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2568 และเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 22 พฤศจิกายน เป็นอาคารที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและเป็นอาคารอัจฉริยะ สูง 10 ชั้น และมีชั้นใต้ดินอีก 2 ชั้น ออกแบบโดยคำนึงถึงการอนุรักษ์ระบบนิเวศภูมิทัศน์โดยรอบ หอจดหมายเหตุมีหน้าที่รวบรวมจดหมายเหตุของชาติ (การอนุรักษ์ การจัดระเบียบ และการบูรณะ) การส่งเสริมการใช้งานจดหมายเหตุ (การอ่าน การจัดแสดง การวิจัย และการตีพิมพ์) บริการด้านเทคนิคของจดหมายเหตุ (การวิจัยสื่อ การอนุรักษ์ระยะยาว) สำนักงานบริหาร และการศึกษาและการพักผ่อนหย่อนใจ หอจดหมายเหตุแห่งนี้วางแผนสร้างคลังเก็บเอกสารและระบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบ และสามารถรองรับเอกสารในพื้นที่โดยรอบในระยะเชิงเส้น 100 กิโลเมตร ซึ่งตรงตามข้อกำหนดด้านพื้นที่ที่สามารถจัดเก็บได้ประมาณ 20 ปี เป้าหมายต้องการที่จะมอบสภาพแวดล้อมการอ่านและการฟังที่สะดวกสบายให้กับสาธารณชน พื้นที่จัดแสดงประสบการณ์เชิงโต้ตอบและสถานที่เรียนรู้ พื้นที่พิพิธภัณฑ์ที่ตรวจสอบได้และเปิดกว้าง และบริการที่เพิ่มมูลค่าทางวัฒนธรรมและความคิดสร้างสรรค์แบบสหวิทยาการ

หลังจากอาคารหอจดหมายเหตุแห่งชาติสร้างเสร็จและเปิดให้บริการแล้ว สำนักงานใหญ่ คลังเก็บเอกสาร และพื้นที่ให้บริการภายนอกของสำนักงานหอจดหมายเหตุแห่งชาติจะย้ายมาอยู่ที่นี่ โดยสงวนพื้นที่ไว้สำหรับการขยายพื้นที่ในอนาคต ส่วนสำนักงานใหญ่สองแห่งของสำนักงานหอจดหมายเหตุแห่งชาติ ซึ่งเดิมตั้งอยู่ที่ถนนอีทง () ในนครไทเป และในอาคารสำนักงานร่วมในเขตซินจวง () นครซินเป่ย์ จะถูกโอนและส่งมอบให้กับสำนักงานบริหารทรัพย์สินแห่งชาติเพื่อบริหารจัดการ

## ความเป็นมาของโครงการ
พระราชบัญญัติจดหมายเหตุได้รับการประกาศใช้ในปี พ.ศ. 2542 และมีผลบังคับใช้ในปี พ.ศ. 2545 เพื่อตอบสนองต่อบทบัญญัติของพระราชบัญญัติ สำนักบริหารจดหมายเหตุในฐานะหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ด้านจดหมายเหตุ ได้จัดตั้งสำนักงานเตรียมการขึ้นในปี พ.ศ. 2543 และได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 การสร้างหอจดหมายเหตุของไต้หวันเริ่มต้นอย่างช้า&thinsp;ๆ ก่อนการบังคับใช้พระราชบัญญัตินี้ หน่วยงานรัฐบาลทุกระดับได้สะสมจดหมายเหตุไว้เป็นเวลาหลายปีแล้ว และแต่ละหน่วยงานก็มีการบริหารจัดการจดหมายเหตุของตนเองอย่างเป็นอิสระ ตัวอย่างเช่น กระทรวงการต่างประเทศและกระทรวงเศรษฐกิจได้เก็บรักษาจดหมายเหตุยุคแรก&thinsp;ๆ ของตนไว้ที่สถาบันประวัติศาสตร์สมัยใหม่ () ของสถาบันวิชาการซินิกา (, ) พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติได้รวบรวมจดหมายเหตุของอดีตประธานาธิบดีและจดหมายเหตุยุคแรกของหน่วยงานรัฐบาลทุกระดับ พิพิธภัณฑ์จดหมายเหตุไต้หวันของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติได้รวบรวมจดหมายเหตุของรัฐบาลตั้งแต่ยุคอาณานิคมของญี่ปุ่น และจดหมายเหตุของรัฐบาลระดับมณฑล เขตปกครอง และเทศบาล รวมถึงรัฐวิสาหกิจหลังสงครามโลกครั้งที่สอง พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ สถาบันประวัติศาสตร์และภาษาศาสตร์ () ของสถาบันวิชาการซินิกา และหอสมุดมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน ได้รวบรวมจดหมายเหตุของรัฐบาลจากสมัยราชวงศ์ชิง ส่งผลให้มีการจัดเก็บจดหมายเหตุทางประวัติศาสตร์ภายในประเทศและจดหมายเหตุของหน่วยงานรัฐบาลยุคแรก&thinsp;ๆ อย่างกระจัดกระจาย ส่วนหอจดหมายเหตุของสถาบันประวัติศาสตร์ไต้หวัน () ของสถาบันวิชาการซินิกา ซึ่งรับผิดชอบการรวบรวมและรักษาเอกสารสำคัญในไต้หวันนั้น ก่อตั้งขึ้นในภายหลัง และยังรวบรวมจดหมายเหตุจากสถาบันทั้งภาครัฐและเอกชนด้วย โดยส่วนใหญ่จัดเก็บภาพดิจิทัลของเอกสารเหล่านี้ผ่านโครงการดิจิทัลร่วมกับสถาบันต่าง&thinsp;ๆ นอกจากนี้ หอจดหมายเหตุของหน่วยงานรัฐบาลกลางและท้องถิ่นต่าง&thinsp;ๆ เช่น พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำเขตและหอจดหมายเหตุเมืองไทเป () ก็มีจดหมายเหตุของรัฐบาลเช่นกัน หลังจากการจัดตั้งสำนักงานบริหารจดหมายเหตุ หอจดหมายเหตุของรัฐบาลบางส่วนจึงถูกโอนไปยังสำนักงานบริหารจดหมายเหตุ เนื่องจากสถาบันทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ส่วนกลางและท้องถิ่น เช่น พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ ก็เก็บรักษาจดหมายเหตุแห่งชาติเช่นกัน จึงมีความสัมพันธ์เชิงแข่งขันหรือความร่วมมือระหว่างสถาบันเหล่านี้กับสำนักงานบริหารจดหมายเหตุ

เนื่องจากระบบจดหมายเหตุแห่งชาติของไต้หวันยังไม่ครอบคลุม สำนักบริหารจดหมายเหตุจึงเริ่มวางแผนจัดตั้งหอจดหมายเหตุแห่งชาติในปี พ.ศ. 2546 เพื่อเป็นสถาบันสำคัญในการรวบรวมและบริหารจัดการจดหมายเหตุแห่งชาติ ก่อนหน้านี้ ร่างพระราชบัญญัติจดหมายเหตุ  ที่เสนอโดยจู ฮุ่ยเซิน () อดีตผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ ได้สนับสนุนการจัดตั้งหอจดหมายเหตุแห่งชาติภายใต้สภาบริหาร () และหอจดหมายเหตุท้องถิ่นในท้องถิ่น พระราชบัญญัติจดหมายเหตุฉบับสภาบริหารยังมีแผนจัดตั้งหอจดหมายเหตุแห่งชาติและหอจดหมายเหตุระดับภูมิภาค แต่บทบัญญัติเหล่านี้ยังไม่ได้รับการอนุมัติจากสภานิติบัญญัติ ()

หลังจากความพยายามมานานกว่าทศวรรษ ในที่สุดสภาบริหารก็ได้อนุมัติแผนก่อตั้งหอจัดเก็บและให้บริการจดหมายเหตุแห่งชาติ ที่เสนอโดยสำนักงานบริหารจดหมายเหตุในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2560 แผนดังกล่าวซึ่งเริ่มในปี พ.ศ. 2561 จะดำเนินการภายในระยะเวลาหกปี แผนระบุว่าพื้นที่จัดเก็บจดหมายเหตุแห่งชาติที่มีอยู่ในปัจจุบันไม่เพียงพอต่อการพัฒนาในระยะยาว และการขาดแคลนศูนย์จดหมายเหตุระดับชาติทำให้เทคโนโลยีการจัดการจดหมายเหตุ ทรัพยากรบริการจดหมายเหตุ และมูลค่าเพิ่มของจดหมายเหตุมีจำกัด ดังนั้น การก่อสร้างศูนย์จดหมายเหตุแห่งชาติจึงมีความจำเป็นอย่างเร่งด่วน โครงการนี้ตั้งอยู่ในเขตหลินโข่ว เมืองซินเป่ย์ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 2.6 เฮกตาร์ ได้รับการออกแบบให้เป็นพื้นที่เฉพาะสำหรับการจัดเก็บและให้บริการจดหมายเหตุแห่งชาติ โดยมีเป้าหมายเพื่ออนุรักษ์บันทึกของรัฐบาลอย่างยั่งยืน และส่งเสริมความเปิดกว้างและการใช้ประโยชน์จากจดหมายเหตุ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 และราคาก่อสร้างที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว กำหนดการ ขนาด เงินทุน และแผนการประมูลของโครงการจึงได้รับการปรับเปลี่ยน การก่อสร้างมีกำหนดเริ่มในปี พ.ศ. 2564 และเปิดดำเนินการในปี พ.ศ. 2568 ทีมงานก่อสร้างประกอบด้วยบริษัทเฟิงยู่ คอนสตรักชัน () และบริษัทเทโก อิเล็กทริก (TECO 東元電機) โดยมีบริษัทไบโอ-อาร์คิเทคเจอร์ ฟอร์โมซานา () เป็นผู้ควบคุมการออกแบบและก่อสร้าง งบประมาณการก่อสร้างศูนย์จดหมายเหตุแห่งชาติอยู่ที่ประมาณ 2.9 พันล้านดอลลาร์ไต้หวัน

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2567 การก่อสร้างหอจดหมายเหตุแห่งชาติแล้วเสร็จ ในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2568 ฝ่ายบริหารหอจดหมายเหตุได้ย้ายไปยังหอจดหมายเหตุ และหอจดหมายเหตุเริ่มทดลองเปิดดำเนินการในวันที่ 2 กันยายน ศูนย์การอ่านของหอจดหมายเหตุแห่งชาติได้ย้ายไปที่ชั้นสามของหอจดหมายเหตุในวันเดียวกัน

## ที่ตั้ง
หอจดหมายเหตุแห่งชาติตั้งอยู่เลขที่ 1 ถนนต้างอ้านกว่าน () เขตหลินโข่ว เมืองซินเป่ย์ ทางใต้ของลานกีฬาชุมชนหลินโข่ว ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ถูกล้อมรอบด้วย ถนนเหวินหัวที่ 1 () ถนนกงหยวน () ถนนต้างอ้านกว่าน และถนนจี้ฮว่าเต้า () อยู่ห่างจากทางแยกต่างระดับหลินโข่วของทางด่วนจงซานไปทางเหนือประมาณ 0.9 กิโลเมตร และห่างจากสถานีหลินโข่วของรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนสายท่าอากาศเถา-ยฺเหวียน 1.5 กิโลเมตร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
;หน่วยงาน
* 
* 

;แหล่งสืบค้น
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:สภาพัฒนาแห่งชาติสาธารณรัฐจีน
ไต้หวัน

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:ก่อตั้งในไต้หวันในปี พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในซินเป่ย์