open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
เคียวโงกุ

**เคียวโงกุ** () เดิมเป็นชื่อเรียกย่านในส่วนปลายด้านตะวันออกและตะวันตกของเฮอังเกียว
* ตระกูลเคียวโงกุ - ตระกูลซามูไร ซึ่งอาศัยอยู่ที่ย่านเคียวโงกุ
** นัตสึฮิโกะ เคียวโงกุ - นักเขียนและนักวิจัยโยไก และผู้กำกับศิลปะ
** จุนอิจิ เคียวโงกุ - นักคิดทางการเมือง และศาสตราจารย์กิตติคุณ จากมหาวิทยาลัยโตเกียว
* เคียวโงกุอิง - โทอิง คิตสึชิ
* เคียวโงกุ (จังหวัดเกียวโต) - หมู่บ้านที่เคยมีอยู่ในจังหวัดเกียวโต
* เคียวโงกุ (จังหวัดฮกไกโด) - เมืองในจังหวัดฮกไกโด มีต้นกำเนิดจากการตั้งถิ่นฐานและพัฒนาขึ้นโดยตระกูลเคียวโงกุ

หมวดหมู่:นามสกุลญี่ปุ่น
โนริฮิโตะ

**โนริฮิโตะ** (憲仁) อาจหมายถึง
* จักรพรรดิทากากูระ (เจ้าชายโนริฮิโตะ) - จักรพรรดิองค์ที่ 80 พระราชโอรสองค์ที่ 7 ของ จักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ
* เจ้าชายโนริฮิโตะ ทากามาโดะโนะมิยะ
เขาชนไก่ (แก้ความกำกวม)

**เขาชนไก่** อาจหมายถึง 
* เขาชนไก่ ภูเขาในตำบลลาดหญ้า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
* ค่ายฝึกเขาชนไก่ สถานที่ฝึกภาคสนามของนักศึกษาวิชาทหาร
* เขาชนไก่ (ภาพยนตร์) ออกฉายเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
มิฮาย กาโรยี

เคานต์ **มิฮาย อาดาม เจิร์จ มิกโลช กาโรยี แด น็อจกาโรย** (; 4 มีนาคม ค.ศ. 1875 – 19 มีนาคม ค.ศ. 1955) เป็นนักการเมืองชาวฮังการี ผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีฮังการี ค.ศ. 1918-1919 และเป็นประธานาธิบดีฮังการีคนแรกหลังการล่มสลายของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีและการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงระบอบเป็นสาธารณรัฐประชาชน ในระหว่างการดำรงตำแหน่งของเขา ต้องเผชิญกับปัญหาทางการเมืองทั้งภายในและภายนอกประเทศจากผลที่ตามมาของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและการยึดครองดินแดนของประเทศเพื่อนบ้าน กาโรยีลงจากอำนาจหลังการยึดอำนาจของพรรคคอมมิวนิสต์ฮังการี ซึ่งนำไปสู่การจัดตั้งสาธารณรัฐโซเวียตฮังการีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1919 

กาโรยีเกิดเมื่อ ค.ศ. 1875 ในตระกูลขุนนางคาทอลิกที่มีชื่อเสียง เขาเติบโตและได้รับการเลี้ยงดูตามแบบขุนนางฮังการีโดยทั่วไป ต่อมาเขาเริ่มมีความสนใจทางด้านการเมืองมากขึ้น เขาจึงลงสมัครเลือกตั้งและได้รับเลือกเข้าสู่รัฐสภาในฐานะสมาชิกพรรคฝ่ายค้านใน ค.ศ. 1910 เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งดำเนินขึ้นใน ค.ศ. 1914 กาโรยีเป็นผู้นำขบวนการต่อต้านสงครามที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดในรัฐสภา และคัดค้านการเป็นพันธมิตรของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีกับจักรวรรดิเยอรมัน อีกทั้งยังเรียกร้องให้สิทธิเลือกตั้งแก่สตรีและทหารผ่านศึก ซึ่งการกระทำดังกล่าวได้สร้างความนิยมต่อตัวเขาเพิ่มมากขึ้น เป็นเหตุให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเขากับฝ่ายรัฐบาลของอิชต์วาน ติซอ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1914 เขาได้สมรสกับเคาน์เตส กาตินกา อ็อนดราชี บุตรสาวของตระกูลผู้ทรงอิทธิพลในฮังการี ใน ค.ศ. 1918 หลังการยอมจำนนของจักรวรรดิในมหาสงคราม กาโรยีได้ร่วมจัดตั้งสภาแห่งชาติฮังการีในฐานะฝ่ายต่อต้านระบอบทวิอำนาจกับออสเตรียและเข้ายึดอำนาจในเดือนพฤศจิกายนหรือที่รู้จักกันว่า "การปฏิวัติเบญจมาศ" ส่งผลให้ฮังการีประกาศแยกตัวออกจากออสเตรียและกลายสภาพเป็นสาธารณรัฐประชาชนแห่งใหม่

ในเวลาห้าเดือนของการดำรงตำแหน่ง รัฐบาลกาโรยียังคงไม่สามารถแก้ปัญหาที่ร้ายแรงของประเทศได้สำเร็จ เนื่องจากความล้มเหลวในการปรองดองกับชนกลุ่มน้อยในเขตแดนฮังการีซึ่งนำไปสู่การแบ่งแยกดินแดน วิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจยังดำเนินต่อไป รวมถึงการว่างงานและความยากเข็ญในเขตเมือง อัตราเงินเฟ้อที่สูงขึ้น ความปรารถนาที่จะปฏิรูปทางการเกษตรในชนบทยังไม่ได้ดําเนินการ และการถูกรุกรานจากประเทศเพื่อนบ้าน จนท้ายที่สุดในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1919 พันธมิตรประชาธิปไตยสังคมนิยม-คอมมิวนิสต์จึงขึ้นสู่อำนาจและส่งผลให้สาธารณรัฐประชาชนฮังการีภายใต้การปกครองของเขาต้องสิ้นสุดลง

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1919 เขาลี้ภัยไปยังฝรั่งเศส และเดินทางกลับฮังการีอีกครั้งหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเขาดำรงตำแหน่งระดับชาติในระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะลี้ภัยไปยังฝรั่งเศสอีกครั้งและถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1955

## หมายเหตุ

## บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* Deak, Istvan "The Decline and Fall of Habsburg Hungary, 1914-18" pages 10-30 from Hungary in Revolution edited by Ivan Volgyes Lincoln: University of Nebraska Press, 1971.
* Menczer, Bela "Bela Kun and the Hungarian Revolution of 1919" pages 299-309 from History Today Volume XIX, Issue #5, May 1969, History Today Inc: London
* 
*
*
* 
* Vermes, Gabor "The October Revolution In Hungary" pages 31-60 from Hungary in Revolution edited by Ivan Volgyes Lincoln: University of Nebraska Press, 1971.
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
* 

หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีฮังการี
หมวดหมู่:ประธานาธิบดีฮังการี
รัฐสมาชิกสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

thumb|500px|<span style="color:navy;">██</span> รัฐสมาชิกอาเซียน<br>
<span style="color:blue;">██</span> รัฐสังเกตการณ์อาเซียน<br>
<span style="color:aqua;">██</span> รัฐผู้สมัครอาเซียน<br>
<span style="color:navy;">█</span><span style="color:red;">█</span> อาเซียนบวกสาม <br>
<span style="color:navy;">█</span><span style="color:red;">█</span><span style="color:green;">█</span> การประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออก<br>
<span style="color:navy;">█</span><span style="color:blue;">█</span><span style="color:aqua;">█</span><span style="color:red;">█</span><span style="color:green;">█</span><span style="color:orange;">█</span> การประชุมอาเซียนว่าด้วยความร่วมมือด้านการเมืองและความมั่นคงในภูมิภาคเอเชีย–แปซิฟิก

ข้อมูลในปี พ.ศ. 2568 รัฐสมาชิกสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีจำนวน 11 ชาติ โดยทั้งหมดอยู่ในทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และมีรัฐสังเกตการณ์อีก 1 ชาติ

อาเซียนก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2510 โดยมีสมาชิกเริ่มต้น 5 ประเทศ ได้แก่ อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ และไทย มีสำนักงานใหญ่ในจาการ์ตา

## รายชื่อ
รายชื่อรัฐสมาชิกมีดังที่แสดงด้านล่างนี้ สมาชิกของอาเซียนบวกสามและการประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออกก็มีปรากฏในรายชื่อด้านล่างนี้ด้วย โดยทั้งสองฟอรัมนั้นนำโดยอาเซียนและจัดขึ้นหลังจากการประชุมสุดยอดอาเซียน

นอกจากนี้ ยังมีรายชื่อผู้เข้าร่วมการประชุมอาเซียนว่าด้วยความร่วมมือด้านการเมืองและความมั่นคงในภูมิภาคเอเชีย–แปซิฟิก (ARF) ซึ่งเป็นการประชุมองค์กรทั่วภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริมการเจรจาและการปรึกษาหารือ ส่งเสริมและช่วยเสริมสร้างความเชื่อมั่นและการทูตเชิงป้องกันในภูมิภาค

อาเซียนเป็นองค์การในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มุ่งเน้นในจุดประสงค์ด้านการเติบโตทางเศรษฐกิจ ความก้าวหน้าทางสังคม และการพัฒนาวัฒนธรรมในหมู่สมาชิก และเพื่อเสริมสร้างสันติภาพในภูมิภาค

## รัฐสมาชิกอาเซียน

## รัฐที่ไม่ใช่สมาชิก

### ผู้สมัคร/รัฐผู้สังเกตการณ์อาเซียน

### อาเซียนบวกสาม

สมาชิกปัจจุบันของอาเซียน พร้อมด้วย:

### การประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออก

ประกอบไปด้วยสมาชิกปัจจุบันของอาเซียนบวกสาม พร้อมด้วย:

### การประชุมอาเซียนว่าด้วยความร่วมมือด้านการเมืองและความมั่นคงในภูมิภาคเอเชีย–แปซิฟิก
ฟอรัมภูมิภาคอาเซียน คือเวทีในการเจรจาพหุภาคีแบบไม่เป็นทางการของสมาชิกทั้ง 28 ประเทศในการพยายามแก้ไขปัญหาความมั่นคงในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก

รายชื่อดังกล่าวรวมถึงสมาชิกของการประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออกด้วย:

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## ข้อมูลเพิ่มเติม
* ASEAN Secretariat


หมวดหมู่:รายชื่อเกี่ยวกับสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
องค์การระดับภูมิภาค

[350px|right|thumb|องค์การที่มีการจัดกลุ่มเกือบทุกประเทศในทวีปของตน หมายเหตุ [ตุรกีเป็นสมาชิกของทั้งสภายุโรป (CoE) และความร่วมมือเอเชีย (ACD) ดูเพิ่มเติมที่: องค์การระหว่างประเทศ]]
350px|right|thumb|แผนภาพแสดงองค์การระดับภูมิภาคขนาดเล็กหลายแห่งที่มีสมาชิกไม่ทับซ้อนกัน
350px|right|thumb|แผนภาพแสดงกลุ่มพันธมิตรขนาดใหญ่ที่ไม่ทับซ้อนกันหลายกลุ่ม สีพาสเทลบ่งบอกถึงประเทศของผู้สังเกตการณ์/ผู้ร่วมงาน หรือผู้สมัคร

**องค์การระดับภูมิภาค** () ถือเป็นองค์การระหว่างประเทศ (IO) ในมิติหนึ่ง เนื่องจากองค์การเหล่านี้เกิดมาจากการรวมสมาชิกภาพในระดับนานาชาติและครอบคลุมไปถึงหน่วยงานทางภูมิรัฐศาสตร์ที่ทำงานอยู่เหนือรัฐชาติรัฐใดรัฐหนึ่ง อย่างไรก็ตาม การเป็นสมาชิกขององค์การเหล่านี้มีคุณสมบัติและลักษณะที่บ่งบอกเขตหรือตามแนวการแบ่งเขตทางภูมิศาสตร์ที่ถูกกำหนดเอาไว้อย่างเด่นชัด เช่น ทวีป หรือภูมิรัฐศาสตร์ เช่น กลุ่มเศรษฐกิจ ซึ่งจัดตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมความร่วมมือและการบูรณาการทั้งในด้านของการเมืองและเศรษฐกิจ หรือการเจรจาระหว่างรัฐหรือหน่วยงานภายในขอบเขตทางภูมิศาสตร์หรือภูมิรัฐศาสตร์ 

ทั้งสองรูปแบบสะท้อนแสดงให้เห็นถึงรูปแบบของการพัฒนาและความเป็นมาในอดีตซึ่งได้รับการส่งเสริมมาตั้งแต่ช่วงหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ตลอดจนการแพร่กระจายของกลุ่มองค์การต่าง ๆในโลกยุคโลกาภิวัตน์ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมทำไมคุณสมบัติหรือลักษณะของสถาบันหรือองค์การจึงแตกต่างกัน ตั้งแต่ในระดับความร่วมมือแบบหลวม ๆ ไปจนถึงความร่วมมือในระดับภูมิภาคอย่างเป็นทางการ โดยองค์การระดับภูมิภาคส่วนใหญ่มักจะทำงานร่วมกับองค์การพหุภาคีที่มีชื่อเสียง เช่น สหประชาชาติ ซึ่งแม้ว่าในหลายกรณีองค์การระดับภูมิภาคจะถูกเรียกกันง่าย ๆ ว่าเป็นองค์การระหว่างประเทศ แต่ในหลายครั้งก็ควรจะใช้คำว่าองค์การระดับภูมิภาค เพื่อเน้นย้ำถึงขอบเขตที่ชัดเจนมากขึ้นของสมาชิกภายในกลุ่ม 

ตัวอย่างขององค์การระดับภูมิภาค ได้แก่ สหภาพแอฟริกา (AU), สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ASEAN), สันนิบาตอาหรับ (AL), สหภาพอาหรับมาเกร็บ (AMU), ประชาคมแคริบเบียน (CARICOM), สภายุโรป (CoE), สหภาพเศรษฐกิจยูเรเชีย (EAEU), สหภาพยุโรป (EU), สมาคมเอเชียใต้เพื่อความร่วมมือระดับภูมิภาค (SAARC), องค์การความร่วมมือเซี่ยงไฮ้ (SCO), องค์การที่ปรึกษากฎหมายแห่งเอเชียและแอฟริกา (AALCO), สหภาพเมดิเตอร์เรเนียน (UfM), สหภาพประชาชาติอเมริกาใต้ (USAN) 

## ดูเพิ่ม
* องค์การระหว่างประเทศ
* รายชื่อองค์การระดับภูมิภาคเรียงตามจำนวนประชากร
* การรวมกลุ่มระดับภูมิภาค
* สหภาพเหนือชาติ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* Tanja A. Börzel and Thomas Risse (2016), The Oxford Handbook of Comparative Regionalism. Oxford: Oxford University Press.
* Rodrigo Tavares (2009), *Regional Security: The Capacity of International Organizations*. London and New York: Routledge.

หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
องค์การ
อารามมะฮาอองมเยโบนซาน

**อารามมะฮาอองมเยโบนซาน** () หรือเรียกกันทั่วไปว่า **อารามอิฐแมนุ** () เป็นวัดพุทธเก่าแก่ในเมืองอังวะ ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า

อารามแห่งนี้สร้างขึ้นโดยพระนางแมนุ พระอัครมเหสี ใน พ.ศ. 2361 เพื่อใช้เป็นที่พำนักของญองกานซะยาดอ อูโป พระอุปัชฌาย์ทางศาสนา ต่อมาได้ถวายแด่ญองกานซะยาดอ อูบก พระอุปัชฌาย์องค์ที่สอง อารามได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวใน พ.ศ. 2381 แต่ได้รับการบูรณะใน พ.ศ. 2416 โดยพระนางอเลนันดอ พระราชธิดาของพระองค์ อารามแห่งนี้เป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของสถาปัตยกรรมพม่าสมัยโก้นบอง เป็นสถาปัตยกรรมการจำลองอารามไม้ที่มีหลังคาหลายหลังคา และห้องสวดมนต์ที่มีโครงสร้างส่วนบนเจ็ดชั้น

โครงสร้างอารามนี้ได้พังถล่มลงจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวใน พ.ศ. 2568

## คลังภาพ

ไฟล์:Mal Nu Oate Kyaung, Sagaing.jpg|บริเวณอารามจากมุมสูง
ไฟล์:Maha Aungmye Burma d09.jpg|บริเวณภายนอกอาราม
ไฟล์: Me Nu monastery.jpg|บริเวณภายนอกอาราม
ไฟล์:Inwa (Ava), Mandalay 27.jpg|บริเวณภายนอกอาราม
ไฟล์:Inwa -- MNOK interior hallway.JPG|โถงทางเดินภายในอาราม
ไฟล์:011 Basement, Maha Aung Mye Bon Zan, Inwa (8994183053).jpg|ชั้นใต้ดินอาราม


## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* 

มะฮาอองมเยโบนซาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในภาคมัณฑะเลย์
หมวดหมู่:โบราณสถานในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
ซูเปอร์มาริโอบราเธอร์ส วอนเดอร์

() เป็นวิดีโอเกมแนวแพลตฟอร์มที่พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยนินเท็นโด สำหรับนินเท็นโด สวิตช์ เป็นเกม *ซูเปอร์มาริโอ* แบบเลื่อนด้านข้างเกมแรกนับตั้งแต่ *[[นิวซูเปอร์มาริโอบราเธอส์ยู]]* (ค.ศ. 2012) ผู้เล่นจะควบคุม มาริโอ, ลุยจิ และเพื่อน ๆ ในขณะที่พวกเขาพยายามหยุดบาวเซอร์ซึ่งใช้เวทมนตร์วอนเดอร์ฟลาวเวอร์เพื่อแปลงร่างตัวเองให้กลายเป็นปราสาทและยึดครองดินแดนใหม่ที่เรียกว่าอาณาจักรดอกไม้

การพัฒนา *ซูเปอร์มาริโอบราเธอร์ส วอนเดอร์* เริ่มต้นใน ค.ศ. 2019 โดยผู้กำกับ Shiro Mouri ได้รับแรงบันดาลใจจากเกม *[[ซูเปอร์มาริโอบราเธอส์]]* ดั้งเดิม และโปรดิวเซอร์ Takashi Tezuka ที่ต้องการสร้างประสบการณ์มาริโอในรูปแบบสองมิติขึ้นมาใหม่ และแนะนำสถานที่ใหม่

ตัวเกมทำยอดขายได้ 4.3 ล้านชุดในสองสัปดาห์แรก ทำให้เป็นเกม *ซูเปอร์มาริโอ* ที่ขายเร็วที่สุด ตัวเกมยังได้รับคำวิจารณ์ชื่นชมอย่างล้นหลามในด้านการออกแบบเลเวล รูปแบบศิลปะ และรูปแบบการเล่นที่หลากหลาย

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:เกมสำหรับนินเท็นโดสวิตช์
หมวดหมู่:เกมสำหรับนินเท็นโดสวิตช์ 2
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่มีตัวละครเอกหญิง
เรเมคัง ศูนย์ข้อมูลประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดคาโงชิมะ

**เรเมคัง ศูนย์ข้อมูลประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดคาโงชิมะ** () เปิดทำการในนครคาโงชิมะ จังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2526 พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่บนพื้นที่ของปราสาทสึรูมารุ จัดแสดงข้อมูลที่เกี่ยวข้องประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของจังหวัดคาโงชิมะ

## ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดคาโงชิมะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2526
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2526
เตียวติด

**เตียวติด** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เจ้า จื๋อ** () เป็นโหราจารย์ของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เชี่ยวชาญด้านการตีความความฝัน

## ความฝันเกี่ยวกับต้นหม่อนที่เติบโต
วันหนึ่งขุนนางของจ๊กก๊กชื่อเหอ จือ (何祗) ฝันถึงต้นหม่อนที่เติบโตในบ่อน้ำบ้านของตน จึงขอให้เตียวติดช่วยตีความความฝัน เตียวติดกล่าวว่า "ต้นหม่อนไม่ใช่สิ่งที่เติบโตในบ่อน้ำ และอักษรของ 'หม่อน' (桑 *ซาง*; ในยุคโบราณเขียนว่า 桒) ประกอบด้วยอักษรย่อยคืออักษรเลข 'สิบ' (十 *ฉือ*) สี่ตัวกับอักษรเลข 'แปด' (八 *ปา*) หนึ่งตัว เกรงว่าอายุขัยของท่านจะไม่เกิน 48 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก)" เหอ จือยิ้มและพูดว่า "มีชีวิตอยู่ได้ 48 ปีก็เพียงพอแล้ว" เหอ จือเสียชีวิตในเวลาต่อมาเมื่ออายุได้ 48 ปีตามคำทำนายของเตียวติด

## เจียวอ้วนขอให้ตีความความฝัน
ก่อนที่เจียวอ้วนจะติดตามเล่าปี่ไปยังมณฑลเอ๊กจิ๋ว เคยรับราชการเป็นผู้ช่วยอาลักษณ์ (書佐 *ชูจั่ว*) หลังเล่าปี่ยึดได้มณฑลเอ๊กจิ๋วจากเล่าเจี้ยงในปี ค.ศ. 214 ได้แต่งตั้งให้เจียวอ้วนเป็นนายอำเภอของอำเภอกว่างตู (廣都縣 *กว่างตูเซี่ยน*; อยู่ทางตะวันออกเฉียงของเขตซฺวางหลิว นครเฉิงตู มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) แต่ระหว่างดำรงตำแหน่ง เจียวอ้วนเอาแต่เสพสุราและละเลยหน้าที่ในฐานะนายอำเภอ เล่าปี่คิดจะลงโทษสถานหนักกับเจียวอ้วน แต่จูกัดเหลียงทัดทานและพูดว่า "เจียวอ้วนเป็นเสาหลักสำคัญของบ้านเมือง ความสามารถของเขานั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าจะใช้ปกครองพื้นที่เพียง 100 *[[ลี้ (หน่วยวัด)|ลี้]]* รูปแบบการปกครองของเขาเน้นที่การนำสันติและความมั่นคงมาสู่ราษฎร เขาไม่ถือเอาเรื่องผิวเผินมาเป็นสาระสำคัญ ข้าพเจ้าเห็นว่านายท่านควรจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนมากขึ้น" เล่าปี่นับถือจูกัดเหลียงอย่างสูงมาโดยตลอด จึงตัดสินใจไม่ไต่สวนความผิดของเจียวอ้วนอีก แต่ให้ปลดเจียวอ้วนออกจากตำแหน่ง

หลังถูกปลดจากตำแหน่ง วันหนึ่งเจียวอ้วนฝันเห็นหัววัวแขวนที่อยู่ที่ประตูและมีเลือดไหลหยดลงมา เจียวอ้วนไม่สบายใจกับความฝันนี้จึงไปหาเตียวติดให้ช่วยตีความความฝัน เตียวติดบอกว่า "การเห็นเลือดหมายถึงมีชะตาที่กระจ่างแจ้ง เขาและจมูกของวัวมีลักษณะคล้ายตัวอักษร *กง* (公) ท่านจึงจะขึ้นมามีตำแหน่งชั้นก๋ง (公 *กง*) ในกาลภายหน้า นี่เป็นนิมิตมงคลยิ่ง" ภายหลังเจียวอ้วนขึ้นมามีตำแหน่งสูงสุดที่เสนาบดีกลาโหม (大司馬 *ต้าซือหม่า*) และมีบรรดาศักดิ์อานหยางถิงโหว (安陽亭侯)

## อุยเอี๋ยนฝันว่ามีเขางอก
ในปี ค.ศ. 234 ระหว่างการบุกขึ้นเหนือของจูกัดเหลียงครั้งที่ 5 อุยเอี๋ยนได้เป็นนายทัพหน้า คืนหนึ่งอุยเอี๋ยนฝันว่ามีเขางอกบนศีรษะ จึงขอให้เตียวติดช่วยตีความความฝัน เตียวติดกล่าวว่า "กิเลนก็มีเขาแต่ไม่ได้ใช้ เป็นนิมิตมงคลว่าข้าศึกจะแตกพ่ายไปเองโดยไม่ต้องรบ" หลังจากที่อุยเอี๋ยนออกไปแล้วเตียวติดก็พูดกับคนอื่น ๆ ว่า "อักษร 'เขา' (角 *เจี่ยว*) แยกย่อยได้เป็นอักษร 'ดาบ' (刀 *เตา*) และอักษร 'ใช้' (用 *ย่ง*) การใช้ดาบบนศีรษะถือเป็นลางร้ายอย่างมาก"  ผลปรากฏว่าระหว่างที่อุยเอี๋ยนต่อสู้แย่งชิงอำนาจกับเอียวหงี เอียวหงีได้ส่งม้าต้ายไล่ตามตีอุยเอี๋ยนและตัดศีรษะอุยเอี๋ยนกลับมา

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายสามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).

หมวดหมู่:ขุนนางของจ๊กก๊ก
การให้เหตุผลเป็นวง

thumb|
การให้เหตุผลเป็นวง
**การให้เหตุผลเป็นวง** (  แปลว่า วงกลมในการพิสูจน์)
เป็นการให้เหตุผลที่สมมุติว่าข้อสรุปที่ต้องการจะพิสูจน์เป็นจริง ดังนั้น แทนที่จะให้หลักฐาน กลับกล่าวข้อสรุปซ้ำเหมือนกับเป็นข้อตั้ง จึงเป็นเหตุผลวิบัติทางตรรกะ
แม้จะไม่ใช่เหตุผลวิบัติแบบรูปนัย แต่ก็เป็นการให้เหตุผลอย่างบกพร่องที่ข้อตั้งควรจะได้ข้อพิสูจน์หรือหลักฐานเท่าๆ กับข้อสรุป ผลลัพธ์ก็คือการให้เหตุผลนี้จะไม่น่าเชื่อถือ 
กล่าวได้อีกอย่างหนึ่งว่า ไม่มีเหตุผลอะไรที่ควรจะยอมรับข้อตั้งยกเว้นถ้าเชื่อข้อสรุปอยู่แล้วว่าเป็นจริง หรือกล่าวได้ด้วยว่า ข้อตั้งไม่ได้ให้หลักฐานที่เป็นอิสระจากข้อสรุป
การให้เหตุผลเป็นวงจะสัมพันธ์กับการทวนคำถาม (begging the question) โดยในปัจจุบันทั่วๆ ไป ทั้งสองจะหมายถึงปัญหาชนิดเดียวกัน

การให้เหตุผลเป็นวงมักจะมีรูปแบบเช่นนี้ "ก เป็นจริงเพราะ ข เป็นจริง และ ข เป็นจริงก็เพราะ ก เป็นจริง"
วงที่ว่านี้บางครั้งเห็นได้ยากถ้ามีประพจน์หลายพจน์ต่อๆ กันเป็นลูกโซ่
ตัวอย่างรวมทั้ง
* ได้เวลาไปนอนแล้ว เพราะนี่เป็นเวลานอนของเธอ
* คนที่เชื่อถือไม่ได้เท่านั้นจึงจะลงเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี ข้อพิสูจน์ก็คือนักการเมืองเป็นคนเชื่อถืออะไรไม่ได้ 
* พระเป็นเจ้าจะต้องมีเพราะกล่าวไว้อย่างนั้นในไบเบิล ไบเบิลเชื่อถือได้ก็เพราะเป็นคำของพระเป็นเจ้า 
* เศรษฐกิจกำลังถดถอยเพราะประชาชนกำลังย้ายออกจากถิ่นฐานของตน อุตสาหกรรมการก่อสร้างจึงแย่มากเพราะไม่สร้างบ้านใหม่ๆ ประชาชนกำลังออกจากถิ่นฐานของตนก็เพราะเศรษฐกิจแย่ ประชาชนไม่สามารถหางานทำได้เพราะเศรษฐกิจไม่ดี 

## ประวัติ
นักปรัชญาตะวันตกได้รู้จักปัญหาการให้เหตุผลเป็นวง อย่างช้าก็ตั้งแต่สมัยของนักปรัชญากรีกโบราณอะกริปปา โดยเป็นโหมดที่รวมอยู่ในโหมดของอะกริปปา 5อย่าง (Five Tropes of Agrippa)
นักปรัชญากรีกโบราณเซ็กซ์ทัส เอ็มพิริคัส เรียกปัญหาการให้เหตุผลเป็นวงว่า reciprocal trope คือ
reciprocal trope จะเกิดเมื่อสิ่งที่ควรจะเป็นตัวยืนยันของสิ่งที่กำลังตรวจสอบ กลับต้องทำให้น่าเชื่อถือด้วยสิ่งที่กำลังตรวจสอบ 
ดังนั้น เพราะไม่สามารถใช้สิ่งใดสิ่งหนึ่งในสองอย่างเพื่อยืนยันอีกสิ่งหนึ่ง เราจึงต้องระงับการตัดสินใจในสิ่งทั้งสอง

## ปัญหาการอุปนัย
นักปรัชญาชาวอเมริกันได้ให้ข้อสังเกตว่า "การใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์เพื่อตัดสินวิธีการทางวิทยาศาสตร์ เป็นการใช้เหตุผลเป็นวง"
ปกตินักวิทยาศาสตร์จะพยายามค้นหากฎธรรมชาติ แล้วพยากรณ์ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคตโดยอาศัยกฎธรรมชาตินั้น 
กฎธรรมชาติจะได้มาด้วยการให้เหตุผลแบบอุปนัย
นักปรัชญาชาวอังกฤษเดวิด ฮูมได้แสดงแล้วว่า จะต้องสมมุติว่ามีภาวะเอกรูปแห่งธรรมชาติ (uniformity of nature) เพื่อให้เหตุผลแก่ข้อสมมุติที่มีโดยปริยายว่า ทำไมกฎธรรมชาติที่เป็นจริงในอดีต ก็จะเป็นจริงในอนาคตด้วย 
แต่ภาวะเอกรูปแห่งธรรมชาติโดยตนเองก็เป็นหลักที่ได้มาจากการอุปนัย ดังนั้น การให้เหตุผลเกี่ยวกับการอุปนัยด้วยหลักการทางอุปนัย จึงเป็นวงโดยธรรมชาติ

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อความเอนเอียงทางประชาน
* ปฏิทรรศน์

## เชิงอรรถและอ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ปรัชญาตรรกศาสตร์
หมวดหมู่:เหตุผลวิบัติอรูปนัย
หมวดหมู่:วิมตินิยม
หมวดหมู่:วัฒนธรรมโรมัน
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์โบราณ
หมวดหมู่:กรีซโบราณ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมของรัฐสิ้นสภาพ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมตะวันตก
ศศรส สุวัฒนาพร

**ศศรส สุวัฒนาพร** (เกิด 5 มีนาคม 2545) ชื่อเล่น **ซานต้า** เป็นนักแสดงหญิงชาวไทยสังกัดสามเศียร ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ

## ประวัติ
ศศรส สุวัฒนาพร มีชื่อเล่นว่า ซานต้า เกิดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม 2545 ปัจจุบันกำลังศึกษาระดับปริญญาตรีอยู่ที่มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

## เข้าสู่วงการ
ศศรสเข้าสู่วงการจากการแสดงซีรีส์แนวยาโออิ เรื่อง With Love The Series รักต่อ...ไม่รอแล้วนะ เมื่อปี 2562 แสดงเป็น พาฝัน ตามด้วยละครจักร ๆ วงศ์ ๆ เรื่อง พระสุธน–มโนห์รา ในปี 2563 แสดงเป็น กินรีมณีกาญจน์ ต่อมาในปีเดียวกัน เธอได้แสดงละครสั้นสะท้อนสังคมชุดฟ้ามีตา ตอน แค่เมตตา แสดงเป็น นิด หญิงสาวน่าสงสาร ก่อนจะหายไปจากหน้าจอถึง 3 ปี

ในปี 2566 เธอได้เข้าร่วมออดิชั่นในรายการนางร้ายไทยเเลนด์ ของทางช่อง 8 โดยเธออยู่ในทีมของ โม อมีนา พินิจ (ในรายการเรียกว่า ควีนมาสเตอร์) เเละได้รางวัลรองอันดับ 2 เเละได้เซ็นสัญญาเป็นนักเเสดงสังกัดช่อง 8 

ปีต่อมาในปี 2567 เธอได้มีผลงานละครเรื่องเเรกกับทางช่อง8 เรื่อง หนี้รักเกียรติยศ ที่กำลังถ่ายทำอยู่ตอนนี้

## ผลงาน
### ละครโทรทัศน์

### ละครจักร ๆ วงศ์ ๆ

### ละครสั้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวไทย
อาเกโบโนะ

**อาเกโบโนะ** () หมายถึงยามย่ำรุ่งเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น และยังอาจหมายถึง

#### ชื่อบุคคล
* อาเกโบโนะ ทาโร - อดีตนักมวยปล้ำอาชีพ

#### ชื่อสถานที่
* อาเกโบโนะ (ซัปโปโระ) - จังหวัดฮกไกโด
* อาเกโบโนะ (คาชิวะ) - จังหวัดจิบะ
* อาเกโบโนะ (ฮิโรชิมะ) - จังหวัดฮิโรชิมะ
* อาเกโบโนะ (นาฮะ) - จังหวัดโอกินาวะ

#### อื่น ๆ
* อาเกโบโนะ (รถไฟ) - รถไฟตู้นอนบลูเทรนที่เคยให้บริการในอดีต

หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
นิฮงไก

**นิฮงไก** () อาจหมายถึง
* ทะเลญี่ปุ่น
* นิฮงไก (รถไฟ) - รถไฟตู้นอนที่เคยเปิดให้บริการ
รัดเกล้า สุวรรณคีรี

**รัดเกล้า สุวรรณคีรี**  (เกิด 28 ธันวาคม พ.ศ. 2525)  เป็นนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าตามภารกิจพรรคประชาธิปัตย์ อดีตที่ปรึกษาของรองนายกรัฐมนตรี (พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค) อดีตรองโฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ อดีตรองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลเศรษฐา ทวีสิน

## ประวัติ
รัดเกล้า เกิดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เป็นบุตร ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ไตรรงค์ สุวรรณคีรี อดีตรองนายกรัฐมนตรี และอดีตรัฐมนตรีหลายกระทรวง และนางนุช สุวรรณคีรี ด้านครอบครัวสมรสกับนายกฤษฏิ์ อินทวงศ์ มีบุตร 2 คน

หลังการสมรส รัดเกล้าได้นำชื่อสกุลของสามี (อินทวงศ์) มาเป็นชื่อกลาง แต่ตอนหาเสียงใช้ชื่อ "รัดเกล้า สุวรรณคีรี" เพื่อความกระชับและง่ายต่อการจดจำ

รัดเกล้า สำเร็จการศึกษามัธยมปลายจาก Geelong Gramma School ประเทศออสเตรเลีย ระดับปริญญาตรี ด้านศิลปศาสตร์และวิทยาการคอมพิวเตอร์แอนิเมชั่นและวิชวลเอฟเฟกต์ จาก Academy of Art University (USA) สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท ด้านการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษา จาก UCL Institute of Education (UK) และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท (ใบที่ 2) จากคณะรัฐศาสตร์ สาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ (CUIR รุ่นที่ 10) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2567 ได้เข้าศึกษาที่ วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร หลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักร สำหรับผู้บริหารแห่งอนาคต เพื่อนร่วมรุ่น อาทิ แพทองธาร ชินวัตร พชร นริพทะพันธุ์

## การทำงาน
รัดเกล้าเริ่มทำงานครั้งแรกในตำแหน่งนักพัฒนาซอฟต์แวร์เกม Lair และ The Sims ก่อนย้ายมายังสำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ, กลุ่ม ปตท., และดำรงตำแหน่งผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่าย ด้านสื่อสารองค์กร ธนาคารไทยพาณิชย์ ในปี พ.ศ. 2561 อีกสองปีต่อมาเธอย้ายมาเป็นผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการ ด้านการสร้างเครือข่ายและการสร้างภาพลักษณ์องค์กร เจริญโภคภัณฑ์อาหาร และผู้อำนวยการสายงานสื่อสาร ดีแทค ตามลำดับ

## งานการเมือง
รัดเกล้าเริ่มทำงานการเมืองครั้งแรกในปี พ.ศ. 2552 โดยได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ดร.ไตรรงค์ สุวรรณคีรี) ปีต่อมาเธอได้รับแต่งตั้งให้เป็นคณะทำงานรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ในรัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ

ในปี พ.ศ. 2566 เธอลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เขตเลือกตั้งที่ 33 สังกัดพรรครวมไทยสร้างชาติ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยได้รับคะแนนไป 18,628 คะแนน เดือนตุลาคมปีเดียวกันรัดเกล้าได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง "รองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี"

เดือนธันวาคมในปีเดียวกัน เธอได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมาธิการในคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาร่างพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (พ.ร.บ.สมรสเท่าเทียม) โดยได้รับเลือกให้เป็น "กรรมาธิการและโฆษกคณะกรรมาธิการ"

ในปี 2568 เธอได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ ตุลาคม 2568 เธอกลับมาพรรคประชาธิปัตย์

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
รัดเกล้า สุวรรณคีรี ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2569 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สกุลสุวรรณคีรี
หมวดหมู่:นักการเมืองสตรีชาวไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
หมวดหมู่:พรรครวมไทยสร้างชาติ
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พรรคแดง (ประเทศนอร์เวย์)

**แดง** (; ; ซามีเหนือ: ) เป็นพรรคการเมืองคอมมิวนิสต์ในนอร์เวย์ ก่อตั้งในเดือนมีนาคม 2007 เกิดจากการรวมกันระหว่างพันธมิตรเลือกตั้งแดงกับพรรคคอมมิวนิสต์แรงงาน มีจุดยืนระหว่างซ้ายถึงซ้ายจัด เป้าหมายที่สำคัญ คือ การสร้างสังคมที่ไร้ซึ่งการแบ่งแยกฐานะ พร้อมกล่าวว่า "สิ่งใดที่มาคส์ทำ สิ่งนั้นเรียกว่าคอมมิวนิสต์" ส่วนเป้าหมายอื่น ๆ ของพรรค ประกอบด้วยการแทนที่ระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมด้วยสังคมนิยม การขยายบริการสาธารณะการโอนกิจการใหญ่ที่สำคัญให้กลายเป็นของรัฐ การสร้างสภานิติบัญญัติใหม่โดยให้มีสัดส่วนของแรงงาน และการคัดค้านการเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปของนอร์เวย์

การเลือกตั้งรัฐสภา 2017 พวกเขาได้เข้าสภาครั้งแรกด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 2.4 ซึ่งนับเป็นครั้งล่าสุดที่พรรคการเมืองซ้ายจัดได้รับเลือกให้มีผู้แทนเข้าสภานับตั้งแต่อดีตพรรคอย่างพันธมิตรเลือกตั้งแดงซึ่งได้รับเลือกในปี 1993 ส่วนการเลือกตั้งครั้งล่าสุดในปี 2021 พวกเขาได้คะแนนเสียงร้อยละ 4.6 ครอง 8 ที่นั่งในรัฐสภานอร์เวย์

## ผลการเลือกตั้ง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พรรคการเมืองนอร์เวย์
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2550
ข้อยกเว้นอันท่วมท้น

**ข้อยกเว้นอันท่วมท้น** () เป็นเหตุผลวิบัติอรูปนัยด้านการวางนัยทั่วไป (generalization)
คือแม้จะเป็นการวางนัยทั่วไปที่ถูกต้อง แต่กลับมีข้อแม้ที่ยกเว้นกรณีเป็นจำนวนมาก จนกรณีที่เหลือก็จะน้อยจนเทียบกับที่คาดจากข้อความซึ่งวางนัยทั่วไปไม่ได้

## ตัวอย่าง
* "นโยบายการต่างประเทศของเรา ได้ช่วยประเทศอื่นๆ มาตลอด ยกเว้นแต่เมื่อมันขัดแย้งกับประโยชน์ประเทศชาติของเรา..."
::นัยทั่วไปที่เป็นเท็จก็คือ นโยบายต่างประเทศของพวกเขาได้ช่วยประเทศอื่นๆ มาตลอด

;สำนวนตลก
เหตุผลวิบัตินี้ สามารถนำมาเล่นสำนวนตลกได้ เช่น
* "ถูก แต่นอกเหนือจากการสุขาภิบาล แพทยศาสตร์ การศึกษา ไวน์ ความสงบเรียบร้อยของประชาชน ชลประทาน ถนน ระบบน้ำใช้ และสาธารณสุข *พวกชาวโรมันเคยได้ทำอะไรให้แก่พวกเราบ้าง!?*" จากภาพยนตร์ *Monty Python's Life of Brian*
::นัยทั่วไปอันเป็นเท็จที่ทำให้ตลกก็คือ พวกชาวโรมันไม่เคยทำอะไรให้ 
*"โอเค ผมสัญญาว่า คำตอบจะเป็นเยสตลอด ยกเว้นแต่เมื่อต้องเป็นโน" - จากภาพยนตร์ *[[มาดากัสการ์ 2 ป่วนป่าแอฟริกา]]*
*"ลูกค้าสามารถมีรถที่พ่นสีอะไรก็ได้ตามที่ต้องการ ตราบเท่าที่มันเป็นสีดำ" - จากหนังสือ *[[q:เฮนรี ฟอร์ด|My Life and Work]]* โดย เฮนรี ฟอร์ด

## ดูเพิ่ม
*Faulty generalization แสดงเหตุผลวิบัติอื่นๆ ของการวางนัยทั่วไป

## เชิงอรรถและอ้างอิง

หมวดหมู่:เหตุผลวิบัติโดยอุปนัย
อารามชเวน่านดอ

**อารามชเวน่านดอ** (, ; หมายถึง "อารามพระตำหนักทองคำ") เป็นวัดพุทธเก่าแก่ตั้งอยู่ใกล้เขามัณฑะเลย์ ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า

อารามชเวน่านดอสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2421 โดยพระเจ้าสีป่อ ซึ่งรื้อถอนและย้ายพระตำหนักของพระเจ้ามินดง พระราชบิดาซึ่งครอบครองก่อนสวรรคต โดยมีค่าใช้จ่าย 120,000 รูปี พระเจ้าสีป่อได้รื้อพระตำหนักออกเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2421 โดยเชื่อว่ามีวิญญาณของพระราชบิดาสิงอยู่ การบูรณะอารามเสร็จสิ้นวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2421 เพื่ออุทิศแด่พระราชบิดา บนพื้นที่ติดกับอารามอะตุมะชิ กล่าวกันว่าพระเจ้าสีป่อใช้เพื่อทำสมาธิ และพระราชอาสน์ที่พระองค์ทำสมาธิยังมองเห็นได้อยู่

เดิมพระตำหนักหลังนี้เป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังอมรปุระ ก่อนที่จะถูกย้ายไปยังมัณฑะเลย์ ซึ่งสร้างในพื้นที่ตอนเหนือของพระราชวังแก้ว และเป็นพระตำหนักประทับส่วนหนึ่งของกษัตริย์ ตัวอาคารปิดทองอย่างหนาแน่นและประดับด้วยงานโมเสกแก้ว

อารามแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องงานไม้สักแกะสลักเรื่องราวทางพุทธศาสนา ซึ่งประดับอยู่ที่ผนังและหลังคา อารามแห่งนี้สร้างขึ้นในสไตล์สถาปัตยกรรมพม่าแบบดั้งเดิม เป็นอาคารหลักของพระราชวังเดิมเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่ในปัจจุบัน

## คลังภาพ

ไฟล์:Kurt boeck indien nepal 050C.jpg|อารามสมัยอาณานิคม
ไฟล์:Golden Palace Monastery - Mandalay 20130211-140.jpg|งานแกะสลักไม้ผนังด้านนอก
ไฟล์:Golden Palace Monastery - Mandalay 20130211-007.jpg|งานแกะสลักไม้ชายคา
ไฟล์:Shwe Kyaung Inside.jpg|ด้านในอาราม
ไฟล์:Shwe Kyaung Inside Front.jpg|ด้านในอาราม
ไฟล์:Mandalay, Shwe Nan Daw 21.jpg|ฐานรากอาราม


## อ้างอิง

* 
* 

ชเวน่านดอ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมัณฑะเลย์
หมวดหมู่:โบราณสถานในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
แผนห้าปีฉบับที่หนึ่ง (สหภาพโซเวียต)

right|thumb|แผงโฆษณาชวนเชื่อที่อุทิศให้กับแผนห้าปีฉบับแรกในกรุงมอสโก ภาพถ่ายสี ค.ศ. 1931 โดยแบรนสัน เดอคู 

**แผนห้าปีฉบับที่หนึ่ง** (, ) ของสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (สหภาพโซเวียต) เป็นรายการเป้าหมายทางเศรษฐกิจ ดำเนินการโดยโจเซฟ สตาลิน เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ ตามนโยบายสังคมนิยมประเทศเดียว เลออน ทรอตสกีได้ส่งรายงานร่วมต่อการประชุมเต็มคณะประจำเดือนเมษายนของคณะกรรมการกลางใน ค.ศ. 1926 ซึ่งเสนอโครงการสำหรับการปรับให้เป็นอุตสาหกรรมระดับประเทศและการแทนที่แผนประจำปีด้วยแผนห้าปี ข้อเสนอของทรอตสกีถูกปฏิเสธโดยเสียงส่วนใหญ่ของคณะกรรมการกลางซึ่งถูกควบคุมโดยกลุ่มทรอยกาและถูกสตาลินดูถูกในเวลานั้น แผนห้าปีในฉบับของสตาลินถูกนำมาใช้ใน ค.ศ. 1928 และมีผลใช้บังคับจนถึง ค.ศ. 1932

สหภาพโซเวียตเข้าสู่แผนห้าปีหลายชุดซึ่งเริ่มใน ค.ศ. 1928 ภายใต้การปกครองของโจเซฟ สตาลิน สตาลินได้เริ่มสิ่งที่ต่อมาเรียกว่า "การปฏิวัติจากเบื้องบน" เพื่อปรับปรุงนโยบายภายในประเทศของสหภาพโซเวียต นโยบายมีศูนย์กลางอยู่ที่การพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วและการรวมกลุ่มการเกษตร สตาลินปรารถนาที่จะลบและแทนที่นโยบายใด ๆ ที่สร้างขึ้นภายใต้นโยบายเศรษฐกิจใหม่ นักวิชาการบางคนแย้งว่าโครงการพัฒนาอุตสาหกรรมมวลชนซึ่งสนับสนุนโดยทรอตสกีและฝ่ายค้านซ้ายได้รับเลือกร่วมกันเพื่อใช้เป็นพื้นฐานของแผนห้าปีแรกของสตาลิน

โดยรวมแล้ว แผนห้าปีนี้เป็นการเปลี่ยนสหภาพโซเวียตจากรัฐเกษตรกรรมที่อ่อนแอและควบคุมแย่ไปสู่มหาอำนาจทางอุตสาหกรรม แม้ว่าวิสัยทัศน์จะยิ่งใหญ่และอยู่ในอุดมคติ แต่การวางแผนกลับไม่มีประสิทธิภาพและไม่สมจริง เนื่องจากใช้เวลาเพียงไม่นานในการบรรลุเป้าหมายที่ต้องการ
## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Info on the first five-year plan from Infoplease

หมวดหมู่:เศรษฐกิจของสหภาพโซเวียต
กัวยานาเอเซกิบา

**กัวยานาเอเซกิบา** () บางครั้งเรียกว่า **เอเซกิโบ** () หรือ **เอสซิควีโบ** () เป็นดินแดนพิพาทที่ครอบคลุมพื้นที่ 159,500 ตารางกิโลเมตร (61,600 ตารางไมล์) ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเอสซิควีโบซึ่งประเทศกายอานาควบคุมและปกครอง แต่ประเทศเวเนซุเอลาอ้างสิทธิ์ครอบครอง ข้อพิพาทเรื่องเขตแดนนี้ตกทอดมาจากมหาอำนาจเจ้าอาณานิคม (สเปนในกรณีของเวเนซุเอลา กับเนเธอร์แลนด์และสหราชอาณาจักรในกรณีของกายอานา) และมีความซับซ้อนขึ้นหลังจากกายอานาเป็นเอกราชจากสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1966

สถานะของกัวยานาเอเซกิบาอยู่ภายใต้ความตกลงเจนีวาซึ่งสหราชอาณาจักร เวเนซุเอลา และบริติชกีอานาร่วมลงนามเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 สนธิสัญญาดังกล่าวกำหนดว่าทุกฝ่ายต้องตกลงที่จะหาแนวทางแก้ไขข้อพิพาทที่ปฏิบัติได้จริงโดยสันติและเป็นที่พอใจสำหรับทุกฝ่าย หากเกิดทางตันและจำเป็นต้องตัดสินใจ จะต้องส่งเรื่องไปให้ "องค์กรระหว่างประเทศที่เหมาะสม" พิจารณา หรือหากยังตกลงกันไม่ได้อีกก็ให้ส่งเรื่องต่อไปยังเลขาธิการสหประชาชาติ เลขาธิการสหประชาชาติได้ส่งเรื่องต่อไปยังศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ และเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2020 ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศรับคำร้องของกายอานาไว้พิจารณาเพื่อยุติข้อพิพาท

ในปัจจุบัน เวเนซุเอลาอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนทั้งหมดทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเอสซิควีโบซึ่งเวเนซุเอลาเรียกว่า "พื้นที่อ้างสิทธิ์" () ในอดีตพื้นที่อ้างสิทธิ์ของเวเนซุเอลาไม่ได้ครอบคลุมถึงลำน้ำสาขาของแม่น้ำแอมะซอนและพื้นที่ปีราราซึ่งเพิ่งจะมารวมกับบริติชกีอานาเมื่อ ค.ศ. 1904 จากการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทระหว่างสหราชอาณาจักรกับบราซิลเท่านั้น แนวพรมแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกัวยานาเอเซกิบาเป็นไปตามเขตแดน ค.ศ. 1905 ที่คณะกรรมาธิการเขตแดนร่วมผสมสหราชอาณาจักร–เวเนซุเอลาปักปันไว้ตาม *คำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ วันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1899* แต่หลังจากนั้นเวเนซุเอลาพยายามที่จะบอกเลิกเขตแดนดังกล่าวและยอมรับเฉพาะแนวพรมแดนที่ใช้แม่น้ำเอสซิควีโบเป็นเส้นแบ่งเท่านั้น

กายอานาแบ่งเขตการปกครองในกัวยานาเอเซกิบาออกเป็น 6 แคว้น ได้แก่ บารีมา-ไวนี, คูยูนี-แมซารูนี, โพเมอโรน-ซูเพอนาม, โพทาโร-ซิพารูนี, อัปเปอร์ทาคูทู-อัปเปอร์เอสซิควีโบ และเอสซิควีโบไอแลนดส์-เวสต์เดเมอรารา เวเนซุเอลามักแสดงดินแดนนี้เป็นพื้นที่ที่มีลายทางบนแผนที่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตกายอานา
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตเวเนซุเอลา
หมวดหมู่:เขตแดนกายอานา–เวเนซุเอลา
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์กายอานา
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์เวเนซุเอลา
หมวดหมู่:กรณีพิพาทระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:คดีศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:อุดมการณ์เรียกร้องดินแดนของชนชาติเดียวกัน
ปันเดซัล

**ปันเดซัล** (, ) เป็นขนมปังและอาหารหลักในประเทศฟิลิปปินส์ที่มักรับประทานเป็นอาหารเช้า ทำมาจากแป้ง ยีสต์ น้ำตาล น้ำมัน และเกลือ

## คำอธิบาย
ปันเดซัลเป็นขนมปังที่ทำฟูจากยีสต์ยอดนิยมในฟิลิปปินส์ เริ่มต้นด้วยการนวดแป้งเป็นแท่งยาว (*bastón*, คำภาษาสเปนที่แปลว่า "แท่ง") แล้วนำมานวดในเกล็ดขนมปังละเอียด จากนั้นจำทำการแบ่งส่วน พักให้ฟู และอบ

โดยทั่วไป ปันเดซัลจะเสิร์ฟในขณะร้อน และสามารถรับประทานเช่นนั้นโดยไม่เพิ่มเติมอะไร หรือจุ่มในกาแฟ ช็อคโกแลตร้อน หรือนม นอกจากนี้ยังสามารถเสริมด้วยการทาเนย มาการีน ชีส แยม เนยถั่ว ช็อกโกแลตทาขนมปัง หรือใส่ไส้อื่น ๆ เช่น ไข่ ปลาซาร์ดีน และเนื้อสัตว์

รสชาติและเนื้อสัมผัสปันเดซัลจะคล้าย ๆ กับ *pan de agua* ของปวยร์โตรีโก บาแก็ตของฝรั่งเศส และ *[[bolillos]]* ของเม็กซิโก ถึงแม้ชื่อจะหมายถึงขนมปังเกลือ แต่ในความจริงแล้วปันเดซัลมีรสหวานเล็กน้อย ร้านขนมปังส่วนใหญ่อบปันเดซัลในตอนเช้า เนื่องจากเป็นเวลาที่ผู้บริโภคส่วนใหญ่รับประทาน  อย่างไรก็ตามบางร้านก็อบปันเดซัลตลอดทั้งวัน

## ประวัติ
ก่อนหน้าปันเดซัลมีขนมปังที่คล้ายคลึงกันในฟิลิปปินส์ที่ชื่อว่า *[[pan de suelo]]* (ขนมปังพื้น) ซึ่งเป็นบาแก็ตฝรั่งเศสในรูปแบบของคนสเปน-ฟิลิปปินส์ในท้องที่ ทำด้วยแป้งสาลีและมีความแข็งและกรอบกว่าปันเดซัล ถูกอบโดยตรงบนพื้นของเตาอบใช้ไม้ที่เรียกว่า *pugón* เนื่องจากข้าวสาลีไม่ได้ปลูกในฟิลิปปินส์ คนทำขนมปังจึงเปลี่ยนมาใช้แป้งที่ที่ด้อยกว่าแต่มีราคาไม่แพง ส่งผลให้เนื้อแป้งมีความนุ่มและเหนียวมากขึ้น

ปันเดซัลเริ่มรับประทานมากขึ้นในยุคที่ฟิลิปปินส์เป็นอาณานิคมของอเมริกาในช่วงต้นทศวรรษ 1900 เมื่อผู้คนสามารถหาซื้อข้าวสาลีราคาถูกจากอเมริกาได้ ตั้งแต่นั้นมาปันเดซัลจึงกลายเป็นขนมปังอาหารเช้าหลักในฟิลิปปินส์

การอบปันเดซัลใน *pugón* ลดลงอย่างต่อเนื่องหลังจากการห้ามตัดต้นโกงกางเป็นเชื้อเพลิงทั่วประเทศ ผู้อบขนมปังจึงเปลี่ยนมาใช้เตาอบแก๊สแทน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ขนมปังฟิลิปปินส์
ที. เอส. เอเลียต

**ทอมัส สเตินส์ เอเลียต** (; 26 กันยายน ค.ศ. 18884 มกราคม ค.ศ. 1965) เป็นกวี นักเขียนเรียงความ ผู้จัดพิมพ์ นักเขียนบทละคร นักวิจารณ์และบรรณาธิการ เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษที่ 20 และเป็นบุคคลสำคัญในบทกวีสมัยใหม่ในภาษาอังกฤษ การทดลองด้านภาษา รูปแบบการเขียน และโครงสร้างบทกลอนของเขาทำให้กวีนิพนธ์ภาษาอังกฤษฟื้นพลังขึ้นมาอีกครั้ง เขายังมีชื่อเสียงจากบทความเชิงวิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งมักจะตีความใหม่ในเรื่องความเชื่อทางวัฒนธรรมที่มีมายาวนาน

เอเลียตเกิดในเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี เขาย้ายไปอังกฤษเมื่อปี 1914 ขณะอายุ 25 ปี และตั้งถิ่นฐาน ทำงาน และแต่งงานที่นั่น เขาเข้ารับราชการตามกฎหมายอังกฤษเมื่อ 1927 ขณะอายุ 39 ปี และได้สละสัญชาติอเมริกัน

ผลงานของเอเลียตที่ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางเป็นเรื่องแรกคือบทกวีเรื่อง "The Love Song of J. Alfred Prufrock" เผยแพร่ระหว่างปี 1914 ถึง 1915 ซึ่งเมื่อแรกที่เผยแพร่ถือว่าแปลกประหลาด ตามมาด้วยเรื่อง *[[The Waste Land]]* (1922), "The Hollow Men" (1925), "Ash Wednesday" (1930) และ *[[Four Quartets]]* (1943) เขายังเป็นที่รู้จักจากบทละครจำนวนเจ็ดเรื่อง โดยเฉพาะเรื่อง *[[Murder in the Cathedral]]* (1935) และ *[[The Cocktail Party]]* (1949) เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี 1948 "สำหรับผลงานที่โดดเด่นและเป็นผู้บุกเบิกในกวีนิพนธ์ในปัจจุบัน"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เสียชีวิตจากโรคถุงลมโป่งพอง
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลโทนี
หมวดหมู่:ผู้ได้รับพัวร์เลอเมรีท (ชั้นพลเรือน)
หมวดหมู่:ผู้ได้รับอิสริยาภรณ์เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
หมวดหมู่:ชาวสหราชอาณาจักรผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยปารีส
หมวดหมู่:สมัยใหม่นิยม
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2508
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2431
หมวดหมู่:บุคคลจากเซนต์หลุยส์
กราเซีย เดเลดดา

**กราเซีย มาเรีย โกซิมา ดาเมียนา เดเลดดา** (; ;  หรือ **Gràtzia Deledda** ; 27 กันยายน ค.ศ. 1871 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1936) เป็นนักเขียนชาวอิตาลี ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1926 "สำหรับงานเขียนในอุดมคติที่สร้างแรงบันดาลใจของเธอ ซึ่งแสดงรูปแบบที่ชัดเจนของภาพชีวิตบนเกาะบ้านเกิด (เช่น ซาร์ดิเนีย) และการจัดการกับปัญหาของมนุษย์โดยทั่วไปอย่างเห็นอกเห็นใจและลึกซึ้ง" เธอเป็นสตรีชาวอิตาลีคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้ และเป็นผู้หญิงคนที่สองที่ได้รับรางวัลนี้ถัดจากเซลมา ลาเกอร์ลอฟ ซึ่งได้รับรางวัลในปี 1909

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Werkverzeichnis
* Summary of works by Grazia Deledda and complete texts
* Martha King's English translation of  ''Cosima.''
* Martha King's English translation of  ''Canne al vento'' as  ''Reeds in the Wind.''
* BBC Radio 4's 10-part dramatisation of ''Reeds in the Wind'' 2012
* Il bilinguismo di Grazia Deledda - Il Manifesto Sardo (บทความเขียนในภาษาอิตาลี)
* Biography: Deledda, Grazia ที่ The Italian Women Writers project
* 

หมวดหมู่:ผู้หญิงผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ชาวอิตาลีผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2479
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2414
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยายชาวอิตาลี
วังปัทมนาปปุรัม

**วังปัทมนาปปุรัม** (; Padmanabhapuram Palace) หรือ **วังปัตมนาภปุรัม** () เป็นพระราชวังที่สร้างขึ้นในสมัยติรุวิตางกูร ตั้งงอยู่ที่ปัทมนาปปุรัม อำเภอกันยกุมารี รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ปัจจุบันวังเป็นสมบัติของ และอยู่ภายใต้การดูแลของรัฐบาลรัฐเกรละซึ่งอยู่ติดกัน วังนี้ตั้งอยู่ที่เชิงเขาเวฬิ ส่วนหนึ่งของเทือกเขาฆาฏตะวันตก ไม่ไกลจากแม่น้ำวัฬฬิ

ในวังประกอบด้วยสิ่งปลูกสร้างมากมาย วังส่วนที่เก่าที่สุดคือ วังทิศใต้ หรือ *ตาย กฏฏรัม* () ซึ่งเป็นสิ่งปลูกสร้างเก่าที่สุดในหมู่อาคารของวัง อายุมากกว่า 400 ปี ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ และ *อุปปิริกกะ มาฬิกะ* ( ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1745 โดยกษัตริย์อนิฬัม ตุรินัล มารตัณฑะ วรรมะ ชั้นล่างของอาคารใช้จัดแสดงสมบัติในพระคลังของติรุวิตางกูร ชั้นบนเป็นห้องบรรทมของกษัตริย์ ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของ *สปรมัญจะ กัฏฏิฬ* () แท่นบรรทมที่ว่ากันว่าทำมาจากไม้ซุง 64 ท่อนที่มีฤทธิ์เป็นยา ภายในห้องของกษัตริย์ยังมีบันไดซึ่งเชื่อมต่อเข้ากับโถงอดอาหาร (fasting chambers) สำหรับกษัตริย์พำนักระหว่างการจำพรตอดอาหาร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วังในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐทมิฬนาฑู
เจดีย์ซานดามุนิ

**เจดีย์ซานดามุนิ** (; จากชื่อเต็ม ) เป็นเจดีย์พุทธตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขามัณฑะเลย์ สร้างขึ้นโดยพระเจ้ามินดงใน พ.ศ. 2417 เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่เจ้าชายกะนองพระอนุชาของพระองค์ ซึ่งถูกลอบปลงพระชนม์พร้อมกับพระราชโอรสสามองค์ ในการกบฏของเจ้าชายมยิ่นกุน พ.ศ. 2409 เจดีย์ได้รับการสร้างขึ้น ณ ตำแหน่งชั่วคราวของพระราชวังน่าน-มเยโบนตา () 

เจดีย์แห่งนี้เป็นที่ฝังพระศพเจ้าชายคะนองพร้อมกับพระราชโอรส 3 องค์ นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปเหล็กซึ่งหล่อโดยพระเจ้าปดุงเมื่อ พ.ศ. 2345 และเคลื่อนย้ายออกจากเมืองอมรปุระโดยพระเจ้ามินดงใน พ.ศ. 2417 มีรายงานว่าพระพุทธรูปนี้มีน้ำหนัก  รอบเจดีย์หลักมีซุ้มเจดีย์จำนวนมาก ภายในประดิษฐานจารึกเกี่ยวกับพระไตรปิฎกจำนวน 
1,774 แผ่น

## คลังภาพ

ไฟล์:Sandamuni Pagoda.JPG|ทางเข้าเจดีย์
ไฟล์:Sandamuni Pagoda 08.jpg|รอบเจดีย์หลัก
ไฟล์:Sandar Mu Ni Pagoda-1.jpg|ซุ้มเจดีย์พระไตรปิฎก
ไฟล์:Sandamuni Pagoda 07.jpg|จารึกพระไตรปิฎก
ไฟล์:018 Atthakatha Slabs, Sandamuni (8918995256).jpg|จารึกพระไตรปิฎก
ไฟล์:Sandar Mu Ni Pagoda-5.jpg|พระพุทธรูปเจดีย์ซานดามุนิ


## อ้างอิง

* 
* 

ซานดามุนิ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมัณฑะเลย์
หมวดหมู่:โบราณสถานในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้

**พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้**เป็นพิพิธภัณฑ์สาธารณะระดับเทศบาลนคร จัดแสดงศิลปะจีนโชราณ ตั้งอยู่ในจัตุรัสประชาชนในอำเภอหวังผู่ นครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน อาคารพิพิธภัณฑ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นในปี 1996 

พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1952 และเปิดสู่สาธารณะครั้งแรกภายในอาคารสโมสรของลู่แข่งเซี่ยงไฮ้ (Shanghai Racecourse club house) ซึ่งตั้งอยู่บนถนนหนานจิง ของสะสมชุดแรกสุดส่วนใหญ่มาจากสามแหล่ง ได้แก่ กองพันคอมมิวนิสต์ภาคพื้นที่สาม ซึ่งได้โบราณวัตถุมาระหว่างสงครามกลางเมืองและจากการค้นพบโดยบังเอิญขณะยึดบ้านเรือนของผู้คนก่อนจะนำมายังเซี่ยงไฮ้เสื่อคอมมิวนิสต์ยึดนครได้, โบราณวัตถุที่ยึดได้โดยศุลกากร และโบราณวัตถุที่ถูกขายโดยนักสะสมเอกชนเนื่องจากแรงกดดันทางสังคม ก่อนที่จะถูกซื้อโดยรัฐบาล ต่อมายังมีการเพิ่มเติมของสะสมจากของสะสมขององค์กรต่าง ๆ ในเซี่ยงไฮ้ เช่น the ของสะสมจากอดีตพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ของสมาคมเอเชียติกหลวงในทศวรรษ 1950s ต่อมาในปี 1959 พิพิธภัณฑ์ย้ายไปเปิดบริการภายในอาคารจงฮุ่ย (Zhonghui Building) บนถนนเหอหนานใต้ ในระหว่างการก้าวไปข้างหน้าครั้งใหญ่ พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้มีส่วนในการช่วยกู้วัตถุทองสัมฤทธิ์ที่ถูกยึดมาและกำลังจะถูกส่งไปหลอมทิ้ง

ในการประกาศแผนพัฒนานครเซี่ยงไฮ้ระยะห้าปีเมื่อปี 1992 ซึ่งประกอบด้วยการก่อสร้างอาคารใหม่จำนวนมาก ไม่ปรากฏชื่อของพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้อยู่ในโครงการ แต่เนื่องด้วยของสะสมที่เพิ่มขึ้นอย่างมากของพิพิธภัณฑ์ทำให้พื้นที่จัดแสดงคับแคบลง ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ หม่า เฉิงหยวัน (อยู่ในตำแหน่งระหว่างปี 1985 - 1999) ได้ทำการล็อบบีนายกเทศมนตรีของเซี่ยงไฮ้ หวัง จู ให้มีการสร้างพิพิธภัณฑ์ใหม่สำหรับพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ หลัวนายกเทศมนตรีเดินทางเยือนพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ในอาคารจงฮุ่ย เขาได้อนุมัติพื้นที่บนจัตุรัสประชาชนเพื่อสร้างพิพิธภัณฑ์ใหม่ โดยมีข้อแม้ว่าพิพิธภัณฑ์จะต้องเป็นผู้ระดมทุนก่อสร้างเอง หม่า สามารถระดมทุนได้ 25 ล้านดอลล่าร์สหรัฐผ่านการปล่อยอาคารหลังเก่าให้แก่นักพัฒนาจากฮ่องกงเช่า รวมถึงยังเดินทางไปต่างประเทศหลายครั้งเพื่อเรี่ยไรทุนจากชาวเซี่ยงไฮ้ที่อพยพออกนอกประเทศจีนหลังการปฏิวัติคอมมิวนิสต์ ทำให้ระดมเงินได้เพิ่มอีก 10 ล้านดอลล่าร์ และเงินสมทบอีก 140 ล้านหยวนจากรัฐบาลนครเซี่ยงไฮ้ อาคารพิพิธภัณฑ์หลังใหม่เริ่มต้นก่อสร้างในปี 1993 และเปิดเป็นทางการในปี 1996 และได้รับการตอบรับอย่างดี อาคารความสูง 29.5 เมตร ห้าชั้น พื้นที่ 39,200 ตารางเมตร ยังคงเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้มาจนปัจจุบัน

อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิกชาวท้องถิ่น ซิง ทงเหอ (Xing Tonghe) โดยออกแบบเป็นทรงของหม้อประกอบอาหารยุคโบราณหรือ *[[ding (vessel)|ติ่ง]]* ว่ากันว่าได้รับแรงบันดาลใจเป็นพิเศษมาจากต่าเค่อติ่ง ซึ่งจัดแสดงอยู่ภายในพิพิธภัณฑ์ บนสุดของอาคารเป็นรูปวงกลม ส่วนฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ซึ่งสะท้อนคติจีนโบราณที่เชื่อว่า “ฟ้ากลม โลกเหลี่ยม” ()

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในเซี่ยงไฮ้
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2495
ยานนิส เซนาคิส

thumb|เซนาคิสราว ค.ศ. 1970
**ยานนิส เซนาคิส** (, ; 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1922 - 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001) เป็นนักประพันธ์เพลงกลุ่มล้ำยุค นักทฤษฎีดนตรี สถาปนิก ผู้กำกับการแสดง และวิศวกร ที่เป็นคอมมิวนิสต์ ซึ่งเกิดในโรมาเนีย ต่อมาเป็นชาวกรีก-ฝรั่งเศส

หลังจากปี 1947 เขาหนีออกจากประเทศกรีซ และเป็นพลเมืองสัญชาติฝรั่งเศส ในอีก 18 ปีต่อมา เซนาคิสเป็นผู้บุกเบิกการใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ในดนตรี เช่น การประยุกต์ ทฤษฎีเซต กระบวนการสโตแคสติกและ ทฤษฎีเกม และยังมีอิทธิพลสำคัญต่อการพัฒนา ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ และดนตรีคอมพิวเตอร์อีกด้วย เขาบูรณาการดนตรีเข้ากับสถาปัตยกรรม ออกแบบดนตรีสำหรับพื้นที่เป็นอยู่ก่อน และการออกแบบพื้นที่ที่จะบูรณาการสำหรับการประพันธ์เพลงและการแสดงนั้นโดยเฉพาะ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2465
หมวดหมู่:คีตกวีชาวกรีก
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวกรีก
หมวดหมู่:ผู้ถืออเทวนิยมชาวกรีก
หมวดหมู่:คีตกวีชาวฝรั่งเศส
ดาราจักรแมงกะพรุน

[right|thumb| แรงดันที่กระทำต่อวัตถุซึ่งดึงก๊าซออกจากดาราจักร [ESO 137-001]]
**ดาราจักรแมงกะพรุน** เป็น ดาราจักรประเภทหนึ่งที่พบใน กระจุกดาราจักร มีลักษณะพิเศษคือการดึงก๊าซออกจากดาราจักรที่ได้รับผลกระทบแรงดันที่กระทำต่อวัตถุที่เกิดจากตัวกลางในกระจุกดาราจักรซึ่งคือพลาสมาที่ร้อนจัดจึงทำให้เกิดปฏิกิริยาดาวกระจ่ายอย่างหนักตลอดทางของแก๊ส

ดาราจักรแมงกะพรุนมีการพบเห็นในกระจุกดาราจักรหลายแห่ง รวมทั้ง กระจุกดาราจักรไฮดรา, เอเบลล์ 2125 ( การเลื่อนค่าความแดง z=0.20; ACO 2125 C153);   เอเบลล์2667 (z=0.23; G234144−260358);   เอเบลล์ 2744 (z=0.31; ACO 2744 ;  HLS001427–30234 / ACO 2744 F0083 ;     GLX001426–30241 / ACO 2744 F0237 / ACO 2733 CN104 ;   MIP001417–302303 / ACO 2744 F1228 ;   HLS001428–302334 ;  GLX001354–302212  )

## ตัวอย่างเช่น

Example of a jellyfish galaxy JO204.jpg|ดาราจักรแมงกะพรุน  JO204 MUSE ของ ESO 
Of bent time and jellyfish SDSS J1110+6459.jpg|ดาราจักรแมงกะพรุน ใน SDSS J1110+6459, มองเห็นได้ข้างกระจุกดาราจักรโดยจะเป็นแก๊สหรือเนบิวลาสีฟ้า
Portrait of a galactic jellyfish (potw2312a).tiff| ภาพของกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลที่ถ่ายดาราจักร JW100 ที่มีทางก๊าซก่อตัวดาวฤกษ์ที่ถูกโยนออกมาจากจานของกาแล็กซีราวกับเส้นสีสด กิ่งก้านของก๊าซสว่างเหล่านี้เกิดจากการแยกตัวของแรงดัน และความคล้ายคลึงของหนวดที่ห้อยต่องแต่งทำให้นักดาราศาสตร์เรียกมันว่ากาแล็กซี "แมงกะพรุน"


## อ้างอิง
หมวดหมู่:ดาราจักร
การแลกเปลี่ยนตัวประกันและนักโทษระหว่างอิสราเอลกับปาเลสไตน์ พ.ศ. 2566

ระหว่างสงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566 มีการแลกเปลี่ยนหลายครั้งระหว่างอิสราเอลกับฮะมาสเพื่อแลกเปลี่ยนตัวประกันที่กลุ่มติดอาวุธจับกับนักโทษชาวปาเลสไตน์ การเจรจาดังกล่าวมีกาตาร์ อียิปต์ และสหรัฐเป็นตัวกลาง และเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงหยุดยิงชั่วคราว

## ปูมหลัง
มีประวัติของการแลกเปลี่ยนเชลยในความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์ที่โดดเด่นที่สุดคือการแลกเปลี่ยนนักโทษกิลัด ชาลิตในปี พ.ศ. 2554 ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 กลุ่มติดอาวุธปาเลสไตน์ได้ควบคุมตัวผู้คนประมาณ 250 คนจากอิสราเอล รวมทั้งชาวอิสราเอลและผู้ที่ไม่ใช่ชาวปาเลสไตน์ ระหว่างการโจมตีอิสราเอลที่นำโดยฮะมาส เจ้าหน้าที่ของฮะมาสจัดให้การปล่อยตัวชาวปาเลสไตน์จากเรือนจำอิสราเอลเป็นหนึ่งในแรงจูงใจหลักสำหรับการโจมตีในอิสราเอลเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ก่อนหน้านั้น อิสราเอลได้ควบคุมตัวชาวปาเลสไตน์ 5,200 คนที่ถูกจองจำก่อนสงคราม แต่ตามข้อมูลของเจ้าหน้าที่ชาวปาเลสไตน์ จำนวนดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 10,000 คน ท่ามกลางคลื่นของการกักขังจำนวนมาก หลังจากการเนรเทศคนงานชาวกาซาที่ถูกคุมขังหลายพันคน คณะกรรมการเพื่อผู้ถูกคุมขังและกิจการอดีตนักโทษชาวปาเลสไตน์ได้วางจำนวนไว้ที่ประมาณ 8,300 คน

## การเจรจา
ฮะมาสเสนอข้อตกลงที่เรียกว่า ทุกคนสำหรับทุกคน หรือ ทั้งหมดเพื่อทั้งหมด ซึ่งเป็นการปล่อยตัวประกันทั้งหมดที่ถูกจับในฉนวนกาซาเพื่อแลกกับการที่อิสราเอลปล่อยตัวชาวปาเลสไตน์หลายพันคนในเรือนจำของอิสราเอล 

เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน มีรายงานว่ากลุ่มฮะมาสบอกกับผู้ไกล่เกลี่ยของกาตาร์ว่ากลุ่มนี้เต็มใจที่จะปล่อยตัวประกันผู้หญิงและเด็กมากถึง 70 คนที่ถูกคุมขังในฉนวนกาซาเป็นเวลา 5 วัน และปล่อยตัวผู้หญิงและเด็ก 275 คนที่ถูกอิสราเอลควบคุมตัว

เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน มีการประกาศว่าอิสราเอลและฮะมาสบรรลุข้อตกลงเกี่ยวกับการหยุดยิงและปล่อยตัวตัวประกัน 50 คน เพื่อเป็นการตอบสนองรัฐบาลอิสราเอลจะปล่อยตัวนักโทษชาวปาเลสไตน์ 150 คน กลุ่มฮะมาสยอมรับว่าเด็ก ๆ จะเป็นองค์ประกอบหลักของตัวประกันที่ได้รับการปล่อยตัว

เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ไม่กี่วันหลังสิ้นสุดการหยุดยิงระหว่างอิสราเอลกับฮะมาส ศอเลียะห์ อัลอารูรี รองหัวหน้ากลุ่มฮะมาส กล่าวว่าจะไม่มีการแลกปลี่ยนนักโทษ/ตัวประกันกับอิสราเอลจนกว่าจะมีการหยุดยิงที่กาซา

## การปล่อยตัว
เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 รัฐบาลอิสราเอลยืนยันว่าตัวประกันชาวอิสราเอล 13 คนได้รับการปล่อยตัวแล้ว เศรษฐา ทวีสิน นายกรัฐมนตรีของไทย ยืนยันผ่านสื่อสังคมว่าตัวประกันชาวไทย 12 คนได้รับการปล่อยตัวจากฉนวนกาซาแล้ว ต่อมาในวันนั้น มีการรายงานว่าจากตัวประกัน 24 คนที่ปล่อยตัวครั้งแรก เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ในจำนวนนี้ประกอบด้วยพลเมืองอิสราเอล 13 คน (ซึ่งบางคนเป็นพลเมืองสองสัญชาติ) พลเมืองไทย 10 คน และพลเมืองฟิลิปปินส์หนึ่งคนโดยกระทรวงการต่างประเทศกาตาร์ มีรายงานว่าคนไทยจำนวนหนึ่งได้รับการปล่อยตัวนอกข้อตกลงพักรบ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน มีพลเมืองที่ได้รับการปล่อยตัว 105 คน ซึ่งรวมชาวอิสราเอล 81 คน ชาวไทย 23 คน และชาวฟิลิปปินส์คนเดียว

### สุขภาพร่างกายของตัวประกัน
ตัวประกันทั้งหมดได้รับรายงานว่ามีสุขภาพแข็งแรงดีคนหนึ่งเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลตัวประกันที่ได้รับการปล่อยตัวเพียงไม่กี่คนได้พูดถึงประสบการณ์ของพวกเขา แต่คนที่เล่าว่าถูกขังอยู่ในที่แออัดซึ่งมีไฟฟ้าเพียงเล็กน้อยและไม่มีที่นอน มีอาหารอยู่ไม่มาก แต่พวกเขาได้รับไก่และข้าว ขนมปัง ฮัมมัสกระป๋อง เนยแข็ง และชา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566
บาซิลิกาเดลซันโตนิญโญ

**มหาวิหารรองพระกุมารศักดิ์สิทธิ์** () หรือชื่อท้องถิ่น **บาซิลิกาเดลซันโตนิญโญเดเซบู** () หรือมักเรียกกันว่า **มหาวิหารซันตานิญโญ** เป็นมหาวิหารรองในนครเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งขึ้นในปี 1565 โดยคุณพ่อ อังเดรส เด อูร์ดาเนตา และคุณพ่อ ดิเอโก เด อาร์แรรา ถือเป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ สร้างขึ้นบนจุดที่ค้นพบรูปเคารพซันโตนิญโญเดเซบูระหว่างการออกเดินทางขอบมิกุเอล โลเปซ เด เลกัซปี รูปเคารพพระกุมารเยซูองค์นี้ เป็นองค์เดียวกับที่ แฟร์ดีนันด์ มาเจลลัน ถวายแด่ราชาฮูมาโบนเมื่อครั้นประกอบศีลจุ่มเข้าสู่โรมันคาทอลิกในปี 1521  พระสันตะปาปาปอลที่หก ยกสถานะที่นี่จากโบสถ์เป็นมหาวิหารในปี 1965 และประกาศให้ที่นี่เป็นสัญลักษณ์ของจุดกำเนิดและการเติบโตของศาสนาคริสต์ในประเทศฟิลิปปินส์

โบสถ์หลังปัจจุบันสร้างในปี 1740 และพระสันตะสำนักได้ประกาศให้ที่นี่เป็น "มารดาของโบสถ์ทั้งปวงในฟิลิปปินส์" (Mother and Head of all Churches in the Philippines) มหาวิหารอยู่ภายใต้เขตของสังฆมณฑลเซบู และแคว้นเอากัสตินซันโตนิญโญเดเซบู 

โบสถ์หลังแรกสร้างขึ้นโดยใช้ไม้และนีปา ก่อนที่จะมีการสร้างหลังใหม่ในปี 1605 แล้วเสร็จในปี 1626 กระนั้นโลสถ์หลังนี้ถูกเพลิงไหม้ในปี 1628 คุณพ่อ ฌวน เมดินา (Juan Medina, ) เริ่มการก่อสร้างโบสถ์หลังใหม่ขึ้นในปีเดียวกันโดยใช้หินกับอิฐ แต่หยุดการก่อสร้างไปเพราะพบว่าโครงสร้างมีปัญา ต่อมาในปี 1735 จึงเริ่มก่อสร้างโบสถ์หลังปัจจุบัน โดยเริ่มต้นที่ฐานทำจากหิน การก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1740 ต่อมาในปี 1789 มีการบูรณปฏิสังขรณ์โบสถ์ และอีกครั้งในปี 1889 โดยคุณพ่อ มาเตโอ ดิเอซ (Mateo Diez, ) โดยมีการเพิ่มเติมกน้าต่างเข้ามาในโครงสร้างเดิม มีการบูรณะครั้งใหญ่ในปี 1965 เนื่องมนโอกาสครบรอบสี่ศตวรรษในการเป็นคริสต์ของประเทศ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเซบู
ซุมดาชุน

**ซุมดาชุน** (อักษรโรมัน: Sumda Chun) เป็นวัดและอารามในศาสนาพุทธแบบทิเบตตั้งอยู่ในหมู่บ้านซุมดาชุน ทางตอนเหนือของเลห์ ในเทือกเขาหิมาลัยในลาดัก ประเทศอินเดีย

ซุมดาชุนอยู่ภายใต้การดูแลของอารามเฮมิส (Hemis Monastery) ซึ่งมอบหมายภิกษุให้ประกอบศาสนพิธีปนะจำวันและดูแลอารามซุมดาชุน ซุมดาชุนในอดีจเป็นส่วนหนึ่งของเกิมปาซึ่งสร้างขึ้นในสมัยของลตซาวา ริมเชน ซังโป (Lotsawa Rinchen Zangpo, 957-1055) และเชื่อกันว่าเป็นหนึ่งในสามวัดที่ท่านสร้างขึ้นภายในคืนเดียว อีกสองแห่งคืออารามอาจี และ มังยู ทั้งสามวัดยังคงเป็นเส้นทางจาริกแสวงบุญของพุทธศาสนิกชนซึ่งจะเดินทางสักการะทั้งสามวัดในวันเดียว หมู่บ้านซุมดาชุนตั้งอยู่ที่ความสูง 3500 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีการสร้างถนนเข้าสู่หมู่บ้านครั้งแรกในปี 2019 ส่วนไฟฟ้าเข้าถึงครั้งแรกในปี 2017 ซึ่งไฟฟ้านี้ติดตั้งโดยโครงการสำรวจหิมาลัยโลก หมู่บ้านมีประชากรราง 120 คน ซึ่งล้วนมีส่วนร่วมในการดูแลและถวายเครื่องสักการะในวัด

ในปี 2010 ได้มีการเริ่มต้นโครงการอยุรักษ์ทางสถาปัตยกรรมและโครงการอนุรักษ์ศิลปกรรมของอาราม ระยะเวลา 5 ปี โดยสถาบันวิจัยศิลปะวัฒนธรรมลาดัก นัมคยัล (Namgyal Institute for Research on Ladakhi Art and Culture) ภายใต้ทุนสนับสนุนโดยกองทุนอนุสรณ์โลก

สถูป (chorten) ซึ่งมีการทาสีอันมีลักษณะโดดเด่นเฉพาะตัวของวัด อายุราวศตวรรษที่ 13 ได้รับการอนุรักษ์โดย เอ็มเอส อาร์ตคอนเซอร์เวชั่นโซลูชั่นส์ (M/s. Art Conservation Solutions) ร่วมกับมูลนิธิมรดกวัฒนธรรมหิมาลัย (Himalayan Cultural Heritage Foundation) และได้รับทุนสนับสนุนจากกองทุนอนุสรณ์โลกอีกครั้งในปี 2013

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
*
*
*