วัฒนธรรมเกาหลีเหนือ

**วัฒนธรรมร่วมสมัยของเกาหลีเหนือ** มีพื้นฐานมาจากวัฒนธรรมเกาหลีดั้งเดิม แต่ได้พัฒนาขึ้นนับตั้งแต่การแบ่งแยกเกาหลีในปี ค.ศ. 1945 ชูเช หรือชื่อทางการคือแนวคิดชูเช เป็นอุดมการณ์ของรัฐเกาหลีเหนือ ชูเชแสดงให้เห็นถึงความโดดเด่นทางวัฒนธรรมของเกาหลีเหนือเนื่องจากเป็นต้นกำเนิดและผู้รับอุดมการณ์นี้แต่เพียงผู้เดียว

ศิลปะในเกาหลีเหนือมีลักษณะชี้นำเป็นหลัก โดยที่การแสดงออกทางวัฒนธรรมทำหน้าที่เป็นเครื่องมือในการปลูกฝังอุดมการณ์ชูเชและความจำเป็นในการต่อสู้เพื่อการปฏิวัติและการรวมชาติของคาบสมุทรเกาหลี รัฐบาลและพลเมืองต่างชาติ โดยเฉพาะชาวอเมริกัน ถูกพรรณนาในเชิงลบว่าเป็นจักรวรรดินิยม ขณะที่วีรบุรุษและวีรสตรีแห่งการปฏิวัติถูกมองว่าเป็นบุคคลศักดิ์สิทธิ์ซึ่งกระทำการด้วยแรงจูงใจบริสุทธิ์ สามหัวข้อที่ปรากฏอย่างสม่ำเสมอที่สุดคือการเสียสละชีวิตในช่วงการต่อสู้เพื่อการปฏิวัติ (ปรากฏในวรรณกรรม เช่น *The Sea of Blood*) ความสุขของสังคมในปัจจุบัน และอัจฉริยภาพของผู้นำ

คิม อิล-ซ็องได้รับการบรรยายว่าเป็นนักเขียน "ผลงานชิ้นเอกระดับคลาสสิก" ในช่วงการต่อสู้ต่อต้านญี่ปุ่น นวนิยายที่สร้างขึ้นภายใต้การกำกับของเขา ได้แก่ *The Flower Girl*, *The Sea of Blood*, *The Fate of a Self-Defense Corps Man* และ *The Song of Korea* สิ่งเหล่านี้ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ต้นแบบและแบบจำลองของวรรณกรรมและศิลปะชูเช" รายงานข่าวใน ค.ศ. 1992 บรรยายถึงคิมในช่วงกึ่งเกษียณว่ากำลังเขียนบันทึกความทรงจำตนเอง ซึ่งเป็น "มหากาพย์อันกล้าหาญที่อุทิศให้แก่อิสรภาพและความสุขของประชาชน"

ด้วยลัทธิแยกอยู่โดดเดี่ยวของเกาหลีเหนือ ประชากรทั่วไปจึงมีการสัมผัสกับอิทธิพลทางวัฒนธรรมต่างชาติน้อยมากหรือแทบไม่มีเลย นอกเหนือจากการแสดงของกลุ่มนักร้องนักเต้นและนักแสดงอื่น ๆ ที่นำเข้ามาเป็นครั้งคราวสำหรับผู้ชมจำนวนจำกัด การแสดงเหล่านี้ เช่น เทศกาลศิลปะมิตรภาพฤดูใบไม้ผลิที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในเดือนเมษายน มีจุดประสงค์เพื่อแสดงให้เห็นว่าผู้คนทั่วโลก เช่นเดียวกับชาวเกาหลีเหนือเอง รักและเคารพผู้นำของประเทศ ในช่วงทศวรรษ 1980 และต้นทศวรรษ 1990 สื่อของเกาหลีเหนือยกย่องคิม จ็อง-อิลที่ทำให้ประเทศกลายเป็น "อาณาจักรแห่งศิลปะ" สื่อของเกาหลีเหนืออ้างว่าคิม จ็อง-อิลเป็นผู้รับผิดชอบนโยบายด้านวัฒนธรรม

เปียงยางและเมืองใหญ่อื่น ๆ นำเสนอทางเลือกหลากหลายที่สุดสำหรับการแสดงออกทางวัฒนธรรม "หน่วยโฆษณาชวนเชื่อทางศิลปะ" เดินทางไปยังสถานที่ผลิตในจังหวัดต่าง ๆ เพื่อแสดงการอ่านบทกวี ละครสั้น และเพลงเพื่อ "แสดงความยินดีกับแรงงานในความสำเร็จของพวกเขา" และ "สร้างแรงบันดาลใจให้พวกเขาสู่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ขึ้นผ่านการปลุกระดมทางศิลปะของพวกเขา" หน่วยงานดังกล่าวมีความโดดเด่นในชนบทในช่วงฤดูเก็บเกี่ยวและเมื่อใดก็ตามที่มี "การต่อสู้ด้วยความเร็ว" เพื่อเพิ่มผลผลิต

สังคมและวัฒนธรรมเกาหลีเหนือผ่านมุมมองของละคร ภาพยนตร์ และการแสดงในชีวิตประจำวันก่อร่างสร้างบ่อเกิดที่หล่อหลอมอุดมการณ์ ซึ่งไม่เพียงแต่ให้ความบันเทิงเท่านั้น แต่ยังจัดระเบียบและระดมสังคมอีกด้วย วัฒนธรรมมีอิทธิพลอย่างมากต่อชีวิตประจำวันของผู้คนในเกาหลีเหนือ

## การชี้นำและควบคุม
รัฐและพรรคแรงงานเกาหลี (KWP) ควบคุมการผลิตวรรณกรรมและศิลปะ ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ไม่มีหลักฐานของการเคลื่อนไหวทางวรรณกรรมหรือวัฒนธรรมใต้ดินต่อต้านระบอบเช่นเดียวกับซามิสดาตในสหภาพโซเวียตหรือกลุ่มที่มีอยู่ในสาธารณรัฐประชาชนจีน พรรคฯ ใช้อำนาจควบคุมวัฒนธรรมผ่านกรมโฆษณาชวนเชื่อและปลุกปั่นและกรมวัฒนธรรมและศิลปะของคณะกรรมาธิการกลางพรรคแรงงานเกาหลี สหพันธ์วรรณกรรมและศิลปะเกาหลี องค์กรแม่ขององค์กรวรรณกรรมและศิลปะทั้งหมด ก็เป็นผู้กำกับกิจกรรมทางวัฒนธรรมด้วย ด้วยการควบคุมสื่ออย่างกว้างขวาง นักวิเคราะห์บางคนจึงให้คำจำกัดความชาวเกาหลีเหนือว่าเป็นผู้ถูกตรวจพิจารณา สื่อเหล่านี้ไม่ว่าจะเป็นจิตรกรรม เพลง ภาพยนตร์ และการแสดงหมู่ (Mass Games) ต่างบอกเล่าเรื่องราวของคิม อิล-ซ็องในฐานะบิดาของชาติและให้คำชี้นำเกี่ยวกับวิธีการปฏิบัติตนเป็น "พลเมืองตัวอย่าง" ของเกาหลีเหนือ

## การแสดงออกทางวัฒนธรรม
หัวข้อหลักของการแสดงออกทางวัฒนธรรมคือการนำเอาสิ่งที่ดีที่สุดจากอดีตมาใช้ขณะที่ละทิ้งองค์ประกอบแบบทุนนิยม รูปแบบและแนวคิดที่เป็นที่นิยมและเป็นภาษาท้องถิ่นในวรรณกรรม ศิลปะ ดนตรี และนาฏศิลป์ได้รับการยกย่องเนื่องจากถูกมองว่าเป็นการแสดงออกถึงจิตวิญญาณอันเป็นเอกลักษณ์ของชาติเกาหลี นักชาติพันธุ์วรรณนาทำการฟื้นฟูและนำเสนอรูปแบบทางวัฒนธรรมที่มีจิตวิญญาณของชนกรรมาชีพหรือพื้นบ้านและส่งเสริมการพัฒนาจิตสำนึกร่วมกัน มีการเน้นย้ำการแสดงออกทางดนตรีและการเต้นที่มีชีวิตชีวาและมองโลกในแง่ดี นาฏศิลป์พื้นบ้านแบบกลุ่มและการร้องเพลงประสานเสียงมีการปฏิบัติกันตามประเพณีในบางส่วนของเกาหลี แต่ไม่ใช่ทั้งหมด และได้รับการส่งเสริมทั่วเกาหลีเหนือในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ในหมู่นักเรียนและนักศึกษามหาวิทยาลัย

## วรรณกรรม ดนตรี และภาพยนตร์

วรรณกรรมถูกครอบงำด้วยหัวข้อทางการเมือง นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ชุดหนึ่งชื่อ *พุลมย็องอุยย็อกซา* (*[[ประวัติศาสตร์อมตะ|Immortal History]]*) พรรณนาถึงความกล้าหาญและโศกนาฏกรรมในสมัยก่อนการปลดปล่อย สงครามเกาหลีเป็นหัวข้อสำคัญของ *[[Korea Fights]]* และ *[[The Burning Island]]* ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1970 ละครปฏิวัติยิ่งใหญ่ห้าเรื่องได้รับการส่งเสริมให้เป็นแบบอย่างวรรณกรรมของพรรค ได้แก่ *[[The Shrine for a Tutelary Deity]]* ซึ่งเป็นการนำเสนอละครของ *The Flower Girl*, ''Three Men'', One Party, *[[A Letter from a Daughter]]* และ *ฮย็อลบุนมังกุกฮเว* (*[[Resentment at the World Conference]]*)

อุปรากรปฏิวัติเกาหลี ซึ่งพัฒนามาจากอุปรากรเกาหลีดั้งเดิมที่เรียกว่า *ชังกุก* มักเป็นการดัดแปลงมาจากเพลงพื้นเมืองเกาหลี นิทานพื้นบ้านเก่าแก่ก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงเนื้อหาให้สอดคล้องกับแนวคิดปฏิวัติด้วยเช่นกัน ในฐานะส่วนหนึ่งของนโยบายพรรคในการอนุรักษ์สิ่งที่ดีที่สุดจากอดีตของเกาหลี งานเขียนภาษาท้องถิ่นก่อนสมัยใหม่ เช่น *ซาซงคีบง* (*[[Encounter of Four Persons]]*) และ *ซังช็อนคีบง* (*[[Encounter at the Two Rivers]]*) ได้รับการตีพิมพ์ซ้ำโดยมีการแก้ไขเพื่อให้เหมาะสมกับจุดประสงค์นั้นด้วย

บทเพลงที่แต่งขึ้นนั้นรวมถึง "บทเพลงนายพลคิม อิล-ซ็อง", "ขอให้ท่านผู้นำอายุอายุมั่นขวัญยืน", และ "เราร้องเพลงถึงความรักอันเมตตาของท่าน" เพลงสดุดีที่ยกย่องผู้นำของชาติ ตามที่นักเขียนชาวเกาหลีเหนือคนหนึ่งกล่าวไว้ "นักดนตรีของเราได้ดำเนินตามนโยบายของพรรคในการประพันธ์ดนตรีออร์เคสตราโดยอิงจากเพลงที่มีชื่อเสียงและเพลงพื้นเมืองที่ได้รับความนิยมในหมู่ประชาชนของเราและสร้างสรรค์บทเพลงบรรเลงประเภทใหม่ ๆ มากมาย" ดนตรีนี้รวมถึงซิมโฟนีที่อิงจากเนื้อเรื่องของ *The Sea of Blood* ซึ่งได้รับการนำไปสร้างเป็นอุปรากรปฏิวัติด้วยเช่นกัน

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 วงนิวยอร์กฟิลฮาร์มอนิกออร์เคสตรา กลายเป็นวงดุริยางค์แรกของสหรัฐที่แสดงในเกาหลีเหนือ แม้ว่าเป็นการแสดงสำหรับ "ผู้ชมที่ได้รับเชิญ" ที่ถูกคัดเลือกมาแล้ว คอนเสิร์ตดังกล่าวได้รับการถ่ายทอดทางโทรทัศน์แห่งชาติ วงคริสเตียนร็อก แคสติงคราวส์ (Casting Crowns) เล่นในงานเทศกาลศิลปะมิตรภาพฤดูใบไม้ผลิประจำปีในเดือนเมษายน ค.ศ. 2007 ซึ่งจัดขึ้นในเปียงยาง

ภาพยนตร์ได้รับการยอมรับว่าเป็น "สื่อที่มีพลังมากที่สุดในการให้การศึกษาแก่ประชาชน" และมีบทบาทสำคัญในการให้การศึกษาทางสังคม จากแหล่งข่าวของเกาหลีเหนือระบุว่า "ภาพยนตร์สำหรับเด็กมีส่วนช่วยในการสร้างคนรุ่นใหม่ โดยมีเป้าหมายที่จะสร้างมนุษย์รูปแบบใหม่ ที่พัฒนาอย่างสมดุลและเพียบพร้อมด้วยความรู้ที่มั่นคงและจิตใจที่เข้มแข็งในร่างกายที่แข็งแรง" หนึ่งในภาพยนตร์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดคือ *[[An Jung-geun Shoots Ito Hirobumi]]* ซึ่งเล่าเรื่องราวของมือสังหารที่สังหารผู้สำเร็จราชการชาวญี่ปุ่นในเกาหลีเมื่อ ค.ศ. 1909 ตัวเอกถูกนำเสนอในฐานะผู้รักชาติที่กล้าหาญ แต่ความพยายามของเขาในการปลดปล่อยเกาหลีต้องล้มเหลวเนื่องจากประชาชนยังไม่ได้รวมกันภายใต้ "ผู้นำที่โดดเด่นซึ่งประกาศแนวทางความคิดที่ถูกต้องและกลยุทธ์และยุทธวิธีทางวิทยาศาสตร์" นิทานพื้นบ้าน เช่น "The Tale of Chun Hyang" เกี่ยวกับขุนนางที่แต่งงานกับสาวใช้ และ "The Tale of On Dal" ก็ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ด้วยเช่นกัน

คิม จ็อง-อิลแสดงความสนใจหรือบางทีอาจถึงขั้นหมกมุ่นในเรื่องภาพยนตร์ ผู้นำเกาหลีเหนือรายนี้มีรายงานว่ามีห้องสมุดขนาดใหญ่ที่เก็บภาพยนตร์ตะวันตกและเอเชีย ในช่วงทศวรรษ 1980 เขาถึงขั้นสั่งลักพาตัวผู้สร้างภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้สองคนและบังคับให้พวกเขาทำภาพยนตร์ให้กับรัฐเกาหลีเหนือ

แอนนา บรอยโนว์สกี ผู้สร้างภาพยนตร์ชาวออสเตรเลีย เข้าถึงอุตสาหกรรมภาพยนตร์เกาหลีเหนือผ่านทางนิก บอนเนอร์ ผู้สร้างภาพยนตร์ชาวบริตช ซึ่งเป็นผู้ประสานงานการประชุมระหว่างบรอยโนว์สกีกับผู้สร้างภาพยนตร์คนสำคัญของเกาหลีเหนือเพื่อช่วยเหลือบรอยโนว์สกีในการผลิต *[[Aim High in Creation!]]* โครงการภาพยนตร์ที่อิงจากแถลงการณ์ของคิม จ็อง-อิล บรอยโนว์สกีอธิบายในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 ก่อนการฉายภาพยนตร์เรื่องนี้ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเมลเบิร์นว่า:


เพื่อนคนหนึ่งให้คู่มือของคิม จ็อง-อิลว่าด้วยการสร้าง 'ภาพยนตร์สังคมนิยมสมบูรณ์แบบ' ชื่อว่า "The Cinema and Directing (1987)" แก่ฉัน ฉันรู้สึกทึ่งในทันทีกับกฎเกณฑ์การสร้างภาพยนตร์ของเขาที่มักจะขัดกับสัญชาตญาณ (อย่างน้อยก็สำหรับชาวตะวันตก) และฉันก็เริ่มครุ่นคิดว่าภาพยนตร์ที่สร้างโดยชาวตะวันตก โดยปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของคิม จ็อง-อิลอย่างเคร่งครัดจะมีลักษณะเป็นเช่นไร มันจะมีพลังโน้มน้าวผู้ชมชาวตะวันตกได้เหมือนกับที่ภาพยนตร์เกาหลีเหนือมีอิทธิพลต่อประชาชน 23 ล้านคนของคิม จ็อง-อิลหรือไม่&nbsp;... ฉันต้องการทำให้ชาวเกาหลีเหนือมีความเป็นมนุษย์มากขึ้นในความคิดของผู้ชมที่ถูกสื่อกระแสหลักของตะวันตกนำเสนอภาพลักษณ์ของชาวเกาหลีเหนือว่าเป็นเหยื่อ เป็นคนที่ถูกล้างสมอง และเป็นเหมือนหุ่นยนต์อยู่ตลอดเวลา

ผลงานของบรอยโนว์สกีในรูปแบบหนึ่งเคยถูกฉายในเปียงยาง แต่ผู้กำกับเชื่อว่าภาพยนตร์สารคดีฉบับเต็มจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในประเทศ

ผลการศึกษาที่ได้รับการว่าจ้างจากกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐแสดงให้เห็นว่า แม้จะมีกฎระเบียบที่เข้มงวดอย่างยิ่งและการลงโทษที่รุนแรง ชาวเกาหลีเหนือ โดยเฉพาะกลุ่มชนชั้นนำ สามารถเข้าถึงข่าวสารและสื่ออื่น ๆ ที่อยู่นอกเหนือสื่อที่ควบคุมโดยรัฐซึ่งได้รับอนุญาตจากรัฐบาลได้มากขึ้น ขณะที่การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตถูกควบคุมอย่างเข้มงวด การฟังวิทยุและการดูดีวีดีกำลังเพิ่มขึ้น และการรับสัญญาณโทรทัศน์จากรัฐเพื่อนบ้านก็เป็นไปได้ในพื้นที่ชายแดน ศาสตราจารย์ชาวเกาหลีใต้คนหนึ่งกล่าวอ้างว่าการแพร่หลายของ "โทรทัศน์พกพา" (เครื่องเล่นอีวีดี) ราคาถูกที่ผลิตในจีนในเกาหลีเหนือกำลังทำให้ทางการยากที่จะปราบปรามประชาชนที่รับชมวิดีโอที่ผลิตในเกาหลีใต้ *[[อูรีมินจกกีรี]]* (*Uriminzokkiri*) เป็นเว็บไซต์ข่าวเกาหลีที่โพสต์โฆษณาชวนเชื่ออยู่บ่อยครั้งรวมถึงวิดีโอการโจมตีของสหรัฐที่เผยแพร่ใน ค.ศ. 2013

## ทัศนศิลป์
ตามประวัติศาสตร์ การออกแบบกราฟิกในเกาหลีเหนือได้รับอิทธิพลจากกลุ่มโซเวียตและจากประเพณีเกาหลี โดยมีแนวโน้มที่จะใช้ "จานสีเกาหลี" ที่มีสีสันสดใส ประมาณ ค.ศ. 2005 การออกแบบดิจิทัลเข้ามาแทนที่กราฟิกที่วาดด้วยมือ และอิทธิพลตะวันตกก็แข็งแกร่งขึ้น

## สถาปัตยกรรมและการวางผังเมือง

รูปแบบการแสดงออกทางวัฒนธรรมร่วมสมัยที่โดดเด่นและน่าประทับใจที่สุดในเกาหลีเหนือคือสถาปัตยกรรมและการวางผังเมือง เปียงยาง ซึ่งถูกทำลายเกือบทั้งหมดโดยสหรัฐในช่วงสงครามเกาหลี ได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในขนาดใหญ่ อาคารใหม่จำนวนมากถูกสร้างขึ้นในช่วงทศวรรษ 1980 และ 1990 เพื่อเสริมสร้างสถานะของเปียงยางในฐานะเมืองหลวง

โครงสร้างหลักทางสถาปัตยกรรมแบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ อนุสาวรีย์ อาคารที่ผสมผสานลวดลายสถาปัตยกรรมเกาหลีดั้งเดิมเข้ากับการก่อสร้างสมัยใหม่ และตึกระฟ้าที่มีการออกแบบสมัยใหม่ ตัวอย่างของประเภทแรก ได้แก่ อนุสาวรีย์ช็อลลีมา รูปปั้นสัมฤทธิ์สูง 20 เมตรของคิม อิล-ซ็อง ตั้งอยู่ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์การปฏิวัติเกาหลี (ซึ่งมีขนาด 240,000 ตารางเมตร และเป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่สุดในโลก) ประตูชัย (คล้ายประตูชัยในปารีส แต่สูงกว่าถึง 10 เมตร) และหอคอยชูเช สูง 170 เมตร สร้างขึ้นเนื่องในโอกาสครบรอบวันเกิดปีที่ 70 ของคิม อิล-ซ็องใน ค.ศ. 1982

สถาปัตยกรรมประเภทที่สองมีการใช้การออกแบบหลังคากระเบื้องแบบดั้งเดิมเป็นพิเศษและรวมถึงวังวัฒนธรรมประชาชนและหอศึกษาใหญ่ประชาชน ทั้งสองแห่งอยู่ในเปียงยาง และหอนิทรรศการสันถวไมตรีนานาชาติที่ภูเขามโยฮยัง อาคารหลังนี้จัดแสดงของขวัญที่มอบให้แก่คิม อิล-ซ็องโดยบุคคลสำคัญจากต่างประเทศ เมื่อพิจารณาถึงความสัมพันธ์อันใกล้ชิดในปัจจุบันของเกาหลีเหนือกับจีน และในช่วงสมัยโชซ็อน เป็นที่น่าสังเกตว่าส่วนของโถงที่จัดแสดงของขวัญจากจีนมีขนาดใหญ่ที่สุด
File:Grand People's Study House.jpg|หอศึกษาใหญ่ประชาชน
File:Okryu Restaurant in Pyongyang.jpg|อกรยูกวัน
File:International Friendship Exhibition 2014.jpg|นิทรรศการสันถวไมตรีนานาชาติ

สถาปัตยกรรมประเภทที่สามประกอบด้วยกลุ่มอาคารอพาร์ตเมนต์สูงระฟ้า ซึ่งรวมถึงบ้านฮาร์โมนีคา และโรงแรมต่าง ๆ ในเมืองหลวง สิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มนี้คือโรงแรมรยูกย็อง ซึ่งยังสร้างไม่เสร็จในปัจจุบัน (โดยมีการระงับการก่อสร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1992 ถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 2008) โรงแรมแห่งนี้ได้รับการบรรยายว่าเป็นหนึ่งในโรงแรมที่สูงที่สุดในโลกด้วยจำนวน 105 ชั้น รูปทรงสามเหลี่ยมของมันเด่นตระหง่านอยู่เหนือพื้นที่ทางตอนเหนือตอนกลางของเปียงยาง โรงแรมโครยอเป็นอาคารคู่ทรงสูงทันสมัยสุดล้ำจำนวน 45 ชั้น

มีการก่อสร้างจำนวนมากเกิดขึ้นก่อนการเฉลิมฉลองครบรอบ 80 ปีของคิม อิล-ซ็อง รวมถึงการสร้างกลุ่มอาคารอพาร์ตเมนต์ขนาดใหญ่และทางหลวงรวมชาติ ถนนสี่ช่องจราจรที่เชื่อมต่อเมืองหลวงกับเขตปลอดทหาร ตามที่นักข่าวเขียนในนิตยสาร *[[ฟาร์อีสเทิร์นอีโคโนมิกรีวิว]]* (*Far Eastern Economic Review*) ทางหลวงนี้เป็น "งานวิศวกรรมที่น่าประทับใจ" ซึ่ง "ตัดตรงผ่านภูมิประเทศที่เป็นภูเขา โดยมีอุโมงค์ 21 แห่งและสะพาน 23 แห่งบนเส้นทาง 168 กิโลเมตรไปยังพันมุนจ็อม" เช่นเดียวกับโครงการก่อสร้างอื่น ๆ อีกมากมาย ทหารเป็นผู้จัดหาแรงงาน เกาหลีเหนือได้แสดงความหวังว่าเมื่อมีการรวมชาติในที่สุด ทางหลวงนี้จะรองรับการจราจรไปมา

## การแสดงหมู่

เกาหลีเหนือมีชื่อเสียงในด้าน "การแสดงหมู่" (mass games) ซึ่งเป็นการเฉลิมฉลองประจำปีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เนื่องในวันคล้ายวันเกิดของผู้นำรัฐและพิธีกรรมรำลึกถึงการก่อตั้งรัฐในวันคล้ายวันเกิดของคิม อิล-ซ็อง (15 เมษายน) ผู้ก่อตั้งเกาหลีเหนือ และคิม จ็อง-อิล (16 กุมภาพันธ์) อดีตผู้นำรัฐ งานเหล่านี้เป็นการแสดงที่ชาวเกาหลีเหนือนับพันคนทำการเต้นรำที่ออกแบบและกำกับท่ามาอย่างประณีต โดยเฉพาะการเต้นรำพื้นเมือง และยิมนาสติก ซึ่งมักมีการเคลื่อนไหวที่เป็นจังหวะพร้อมเพรียงกัน ผู้แสดงจะร้องเพลงและเปล่งเสียงแสดงความจงรักภักดีต่อคิม อิล-ซ็อง พรรคแรงงานเกาหลี และต่อหลักการชูเช

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อพิพิธภัณฑ์ในประเทศเกาหลีเหนือ
* รายชื่อโรงละครในประเทศเกาหลีเหนือ
* รายชื่ออุปรากรของเกาหลีเหนือ
* รายชื่อละครชุดทางโทรทัศน์ของเกาหลีเหนือ
* วัฒนธรรมเกาหลี - ครอบคลุมวัฒนธรรมดั้งเดิมของทั้งประเทศเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
* พิธีชงชาเกาหลี
* วัฒนธรรมร่วมสมัยของเกาหลีใต้
* ลัทธิหมอผีเกาหลี
* ลัทธิขงจื๊อแบบเกาหลี
* ศาสนาพุทธในเกาหลี
* อาหารเกาหลี
* คณะศิลปะมันซูแด
* การโฆษณาชวนเชื่อในประเทศเกาหลีเหนือ
* *[[The Flower Girl]]* - อุปรากรและภาพยนตร์เกาหลีเหนือที่โด่งดังที่สุด
* เข็มกลัดคิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิล

## อ้างอิง

## หนังสืออ่านเพิ่ม
*
*
*

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Macintyre, Donald & Yooseung, Kim (June 21, 2004). "A Literary Thaw in Korea". *[[Time (magazine)|Time]]*
* Young-min, Kwon "In North Korean Literature Kim Il-sung is Everything"
* Professional photo series of the 2009 "Arirang" Massgames in North Korea