อองหุย

**อองหุย** (ค.ศ. 223 - 4 กันยายน ค.ศ. 297) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **หวาง หุน** () ชื่อรอง **เสฺวียนชง** () เป็นขุนพลและขุนนางชาวจีนของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก และของราชวงศ์จิ้นตะวันตก อองหุยรับราชการช่วงต้นบริเวณชายแดนระหว่างราชวงศ์จิ้นและรัฐง่อก๊กที่ซึ่งอองหุยได้ทำศึกกับง่อก๊กเป็นครั้งคราว อองหุยมีชื่อเสียงจากบทบาทในการพิชิตง่อก๊กระหว่าง ค.ศ. 279 และ ค.ศ. 280 ซึ่งในช่วงเวลานั้นอองหุยได้ตีทัพหลักของง่อก๊กที่นำโดยเตี๋ยวเค้าจนแตกพ่าย และยังเป็นที่รู้จักจากเรื่องราวในภายหลังที่อองหุยมีข้อพิพาทกับองโยยที่ถูกอองหุยกล่าวหาว่าฝ่าฝืนคำสั่งโดยการยึดเกี๋ยนเงียบด้วยตนเองและตัดหน้าอองหุยในการสร้างความดีความชอบ แม้มีคำโต้แย้งเกิดขึ้นรอบตัวอองหุยหลังการพิชิตง่อก๊ก แต่อองหุยก็ยังเป็นบุคคลที่ประสบความสำเร็จและเป็นที่เคารพนับถือในรัฐของราชวงศ์จิ้น 

## ประวัติและการรับราชการช่วงต้น
### การรับราชการช่วงต้นในวุยก๊ก
อองหุยเป็นบุตรชายของอองซอง (王昶 *หวาง ฉ่าง*) ขุนพลวุยก๊กผู้มาจากตระกูลออง (王 *หวาง*) แห่งอำเภอจิ้นหยาง (晉陽; ปัจจุบันคือนครไท่หยวน มณฑลชานซี) ในเมืองไท่หยวน อองหุยเริ่มรับราชการในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาของมหาขุนพลโจซอง (曹爽 *เฉา ฉฺว่าง*) 

เมื่อ ค.ศ. 249 สุมาอี้ (司馬懿 *ซือหม่า อี้*) ก่อรัฐประหารในอุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง (高平陵 *เกาผิงหลิง*) ประหารชีวิตโจซองและพรรคพวกหลายคน ส่วนอองหุยเพียงถูกปลดออกจากตำแหน่ง ต่อมาไม่นานก็ได้กลับเข้ารับราชการ ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ รวมถึงการเป็นที่ปรึกษาการทหารของสุมาเจียว

### การรับราชการในมณฑลชีจิ๋ว อิจิ๋ว และยังจิ๋ว
ภายหลังวุยก๊กล่มสลายและราชวงศ์จิ้นได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 266 อองหุยได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนพลเชิดชูความดุดัน (揚烈將軍 *หยางเลี่ยเจียงจฺวิน*) และข้าหลวงมณฑลของมณฑลชีจิ๋ว (徐州 *สฺวีโจว*) ในช่วงเวลาที่อองหุยดำรงตำแหน่งในมณฑลชีจิ๋ว ได้เกิดทุพภิกขภัยขึ้น อองหุยจึงสั่งให้เปิดยุ้งฉางและคลังเสบียงเพื่อแจกจ่ายให้ผู้คน ทำให้ราษฎรในท้องถิ่นเคารพนับถืออองหุยอย่างสูง ภายหลังอองหุยได้รับมอบหมายให้ป้องกันสฺวี่ชาง (許昌) หรือฮูโต๋ และกำกับดูแลราชการทหารในภูมิภาคหฺวายเป่ย์ (淮北)

ในที่สุดอองหุยก็ถูกย้ายไปมณฑลอิจิ๋ว (豫州 *ยฺวี่โจว*) ที่ซึ่งอองหุยได้รับมอบหมายให้บัญชาการทหารทั่วทั้งมณฑลและรักษาการตำแหน่งข้าหลวงมณฑล เนื่องจากอิจิ๋วมีชายแดนติดกับง่อก๊กที่เป็นรัฐอริของราชวงศ์จิ้น อองหุยจึงเริ่มป่าวประกาศชื่อเสียงของราชวงศ์จิ้นเพื่อดึงดูดผู้อพยพจำนวนมากจากง่อก๊ก ในเวลานั้นมีการอ้างว่าขุนพลง่อก๊ก 2 คนคือเซฺว อิ๋ง (薛瑩) และหลู่ ชู (魯淑) มีทหารทั้งหมด 100,000 นายอยู่ภายใต้การบังคับบัญชา เมื่อ ค.ศ. 273 ขุนพลทั้งสองโจมตีเขตแดนของราชวงศ์จิ้นที่อี้หยาง (弋陽) และซินซี (新息; อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอซี มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน) ในระหว่างที่ทหารราชวงศ์จิ้นส่วนใหญ่กำลังเดินทางกลับไปพักและมีเพียงกองพลเดียวที่อยู่รักษาพื้นที่ แม้ว่าเป็นเช่นนั้น อองหุยก็นำกองพลเดียวนี้ลอบข้ามแม่น้ำห้วย (淮河 *หฺวายเหอ*)  เซฺว อิ๋งและหลู่ ชูไม่คาดคิดว่าทหารราชวงศ์จิ้นจะโจมตี อองหุยจึงเอาชนะกำลังทหารของง่อก๊กได้

ต่อมาอองหุยถูกย้ายอีกครั้งไปยังมณฑลยังจิ๋ว (揚州 *หยางโจว*) ซึ่งอองหุยดำรงตำแหน่งเป็นขุนพลสงบภาคตะวันออก (安東將軍 *อานตงเจียงจฺวิน*) และแม่ทัพของมณฑลยังจิ๋ว ทำหน้าที่รักษาฉิวฉุน (壽春 *โช่วชุ่น*) ง่อก๊กดำเนินการเพาะปลูกจำนวนมากในอ้วนเซีย (宛城 *หว่านเฉิง*; อยู่ในนครหนานหยาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน) เพื่อเตรียมการโจมตี อองหุยสั่งให้อิง ชั่ว (應綽) ข้าหลวงมณฑลยังจิ๋วบุกจู่โจมพื้นที่เพาะปลูกในอ้วนเซีย เผาเมล็ดข้าว ต้นกล้าข้าว และเรือของง่อก๊กจำนวนมากก่อนจะถอยทัพ ภายหลังอองหุยจัดวางกำลัทหารที่ชายแดนด้านตะวันออก สำรวจภูมิประเทศและเมืองของข้าศึกเพื่อเตรียมแผนบุกง่อก๊กในอนาคต

### มิตรภาพกับหลิว เยฺวียน
อองหุยเป็นสหายของขุนนางชนเผ่าซฺยงหนู (匈奴) ชื่อหลิว เยฺวียน (劉淵) ผู้ซึ่งภายหลังเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ก่อตั้งรัฐฮั่นเจ้า (漢趙) หนึ่งในรัฐสำคัญในยุคสิบหกรัฐ ในช่วงเวลานี้หลิว เยฺวียนยังคงเป็นขุนนางของราชวงศ์จิ้น อองหุยและหวาง จี้ (王濟) บุตรชายมักเป็นตัวแทนให้หลิว เยฺวียนในการทูลต่อจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน หลิว เยฺวียนเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน แต่เหล่าที่ปรึกษาของสุมาเอี๋ยนไม่ชอบหลิว เยฺวียน เมื่อ ค.ศ. 279 หลิว เยฺวียนได้รับการเสนอชื่อ 2 ครั้งให้เป็นผู้บัญชาการกำลังทหาร ครั้งแรกในการรบกับง่อก๊ก และครั้งหลังในการรบกับทูฟ่า ชู่จีเหนิง (禿髮樹機能) กบฏชนเผ่าเซียนเปย์ (鮮卑) แต่จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงได้รับตำแนะนำไม่ให้ตั้งหลิว เยฺวียนเป็นผู้บัญชาการกำลังทหารในทั้งสองครั้ง

หลิว เยฺวียนรู้สึกหดหู่กับปฏิบัติที่ไม่ดีต่อตน สุมาฮิว (司馬攸 *ซือหม่า โยว*) พระอนุชาของสุมาเอี๋ยนทรงสังเกตถึงเรื่องนี้จึงทรงเกรงว่าหลิว เยฺวียนอาจก่อกบฏ สุมาฮิวจึงทูลพระเชษฐาว่าควรกำจัดหลิว เยฺวียนทันที แต่อองหุยทูลคัดค้านว่าการประหารชีวิตบุคคลที่จักรพรรดิทรงไม่สงสัยนั้นเป็นทั้งความอยุติธรรมและไม่เป็นผลดีต่อรัฐ สุมาเอี๋ยนทรงเห็นด้วยกับอองหุย หลิว เยฺวียนจึงได้รับการไว้ชีวิต

## การพิชิตง่อก๊ก

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 279 จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงเปิดฉากการบุกง่อก๊กครั้งใหญ่เพื่อรวบรวมแผ่นดินจีนเป็นหนึ่งเดียว ก่อนจะเริ่มการบุก อองหุยส่งฎีกามาทูลเตือนว่าซุนโฮ (孫皓 *ซุน เฮ่า*) จักรพรรดิง่อก๊กกำลังวางแผนจะยกทัพบุกเหนือ ราชสำนักมีความเห็นว่าซุนโฮไม่มีแผนเช่นนั้น แต่ราชสำนักก็ดำเนินการเสริมกำลังป้องกันเพื่อให้การพิชิตง่อก๊กง่ายขึ้น เมื่อการบุกเริ่มต้นขึ้น เหล่าขุนพลราชวงศ์จิ้นได้รับมอบหมายให้แบ่งกำลังและเดินทัพไปยังจุดยุทธศาสตร์ต่าง ๆ โดยอองหุยได้รับมอบหมายให้ยกพลไปอัวกั๋ง (橫江 *เหิงเจียง*; อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอเหอ มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน)

ระหว่างทางอองหุยยึดได้ชิมเอี๋ยง (尋陽 *สฺวินหยาง*; อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอหฺวางเหมย์ มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน), เกาว่าง (高望; อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอผู่ 浦縣 *ผู่เซี่ยน*) และไล่เซียง (賴鄉) รวมถึงจับตัวโจว ซิง (周興) ขุนพลง่อก๊กได้ อองหุยยังรับการยอมจำนนของเฉิน ไต้ (陳代) และจู หมิง (朱明) ซุนโฮทรงทราบข่าวการรุดหน้าของอองหุย จึงทรงมีรับสั่งให้อัครมหาเสนาบดีเตี๋ยวเค้า (張悌 *จาง ที่*) พร้อมด้วยจูกัดเจ้ง (諸葛靚 *จูเก่อ จิ้ง*), ซุน เจิ้น (孫震) และสิมเอ๋ง (沈瑩 *เฉิ่น อิ๋ง*) นำทหาร 30,000 นายยกข้ามแม่น้ำแยงซีไปต้านขุนพลราชวงศ์จิ้น เตี๋ยวเค้าได้รับชัยชนะในช่วงต้น จับตัวจาง เฉียว (張喬) นายทหารใต้บังคับบัญชาของอองหุยได้ แต่ก็เผชิญกับความยากลำบากในการรบครั้งต่อมากับโจว จฺวิ้น (周浚) ที่เป็นนายทหารใต้บังคับบัญชาของอองหุยอีกคนหนึ่ง ในที่สุดโจว จฺวิ้นประสานกับจาง เฉียวที่ก่อการขึ้นภายในทัพง่อก๊ก ทำให้เอาชนะทัพง่อก๊กได้สำเร็จ เตี๋ยวเค้า, ซุน เจิ้น และสิมเอ๋งถูกสังหารพร้อมกับทหาร 7,800 นาย จูกัดเจ้งหลบหนีไปได้ในขณะที่ทหารที่รอดชีวิตคนอื่น ๆ ก็แตกหนีกระจัดกระจายไป

การเสียชีวิตของเตี๋ยวเค้าสร้างความสั่นสะเทือนต่อง่อก๊ก การพ่ายแพ้ของทัพเตี๋ยวเค้าก็มีความหมายว่ากำลังทหารส่วนใหญ่ของง่อก๊กถูกทำลาย แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่อองหุยก็ไม่ใช้ประโยชน์จากชัยชนะของตนโดยยังคงระมัดระวังในการเคลื่อนทัพต่อไป ขณะเดียวกันนั้น องโยย (王濬 *หวาง จฺวิ้น*) ขุนพลอีกคนของราชวงศ์จิ้นเริ่มเตรียมการเข้าประชิดเกี๋ยนเงียบ (建業 *เจี้ยนเย่*; ปัจจุบันคือนครหนานจิง มณฑลเจียงซู) นครหลวงของง่อก๊ก เหอ ยฺวิ่น (何惲) นายทหารใต้บังคับบัญชาของอองหุยเตือนอองหุยในเรื่องนี้ แต่อองหุยไม่ฟังเพราะตนเห็นว่าควรรอคำสั่งเพิ่มเติม อองหุยยังคิดด้วยว่าองโยยจะไม่ฝ่าฝืนคำสั่ง เนื่องจากมีการวางแผนไว้ว่าองโยยจะอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของอองหุยเมื่อองโยยไปถึงเกี๋ยนเงียบ

ไม่นานหลังจากนั้น อองหุยรับการยอมจำนนของเหอ จื๋อ (何植) เสนาบดีมหาดไทย (司徒 *ซือถู*) ของง่อก๊ก และซุน เยี่ยน (孫晏) ขุนพลของง่อก๊ก อองหุย, องโยย และสุมาเตี้ยม (司馬伷 *ซือหม่า โจ้ว*) ได้รับทูตจากซุนโฮจักรพรรดิง่อก๊กซึ่งแจ้งว่าซุนโฮทรงพร้อมจะยอมจำนนต่อขุนพลราชวงศ์จิ้นคนใดคนหนึ่ง ในวันที่ 1 พฤษภาคม องโยยนำทัพเรือล่องไปยังเกี๋ยนเงียบอย่างรวดเร็วเพื่อพบกับซุนโฮ อองหุยส่งหนังสือไปสั่งองโยยให้หยุดเคลื่อนพลและมาหารือกันก่อน แต่องโยยเพิกเฉยต่อคำสั่ง ท้ายที่สุดองโยยมาถึงเกี๋ยนเงียบและรับการยอมจำนนของซุนโฮ ทำให้ยุคสามก๊กสิ้นสุดลงและแผ่นดินจีนรวมเป็นเอกภาพ

### ขัดแย้งกับองโยย
อองหุยข้ามแม่น้ำแยงซีมาเมื่อหนึ่งวันหลังองโยยเข้าเกี๋ยนเงียบ หลังอองหุยได้ยินเรื่องการยอมจำนนของซุนโฮ อองหุยก็รู้สึกผิดหวังและขุ่นเคืองต่อองโยย อองหุยเกือบจะเข้าโจมตีองโยย แต่ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองก็สงบลงชั่วคราวหลังองโยยส่งตัวซุนโฮมาให้อองหุยเพื่อประนีประนอม ไม่นานหลังจากนั้น อองหุยถวายฎีกากล่าวโทษองโยยฐานฝ่าฝืนคำสั่งและกระทำความผิด อองหุยมีเพื่อนที่มีอำนาจในราชสำนัก และหวาง จี้บุตรชายของอองหุยก็สมรสกับพระเชษฐภคินีของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน ดังนั้นราชสำนักจึงเข้าข้างอองหุยอย่างมาก เหล่าขุนนางทูลเสนอให้เรียกตัวองโยยกลับมาลกเอี๋ยง (洛陽 *ลั่วหยาง*) โดยให้คุมตัวมาในรถนักโทษ แต่สุมาเอี๋ยนทรงปฏิเสธ แม้ว่าพระองค์ทรงยอมรับว่าองโยยกระทำความผิดระหว่างการพิชิตง่อก๊ก ภายหลังอองหุยและผู้สนับสนุนเริ่มรื้อฟื้นข้อกล่าวหาต่อองโยย รวมถึงอ้างว่าองโยยและทหารใต้บังคับบัญชาเข้าร่วมในการปล้นทรัพย์สินและเผาพระราชวังของง่อก๊ก แต่องโยยก็สามารถแก้ต่างเพื่อปกป้องตนเองได้

สุมาเอี๋ยนทรงมีรับสั่งให้เสนาบดีหลิว ซ่ง (劉頌) ตัดสินผลสุดท้าย หลิว ซ่งตัดสินว่าออองหุยมีควาามดีความชอบระดับสูง ส่วนองโยยมีความดีความชอบระดับกลาง สุมาเอี๋ยนทรงไม่พอพระทัยคำตัดสินของหลิว ซ่งและมีพระประสงค์จะพระราชทานรางวัลอย่างงามแก่องโยยในภายหลัง แม้ว่าสถานการณ์คลี่คลายลงแล้ว แต่อองหุยและองโยยยังคงแสดงท่าทางดูถูกแก่กันและกัน ในราชสำนัก อองหุยมักอวดเรื่องความดีความชอบของตนในการพิชิตง่อก๊ก และออกไปด้วยความโกรธเมื่อตนรู้สึกไม่สบายใจที่ไม่สามารถอ้างชัยชนะได้ ขณะเดียวกันนั้น องโยยก็เพิ่มความระมัดระวังตนมากขึ้นด้วยความกลัวว่าอองหุยจะสังหารตนในสักวันหนึ่ง ระหว่างที่อองหุยมาเยี่ยม องโยยจะให้องครักษ์ผู้ฝึกฝนเป็นอย่างดีให้อยู่ล้อมรอบตนก่อนที่จะให้อองหุยเข้ามา

## ประวัติและการรับราชการช่วงปลาย
ไม่นานหลังการพิชิตง่อก๊ก สุมาเอี๋ยนก็ทรงยกย่องอองหุยในเรื่องความดีความชอบในการศึกและเลื่อนให้อองหุยมีบรรดาศักดิ์เป็นจิงหลิงกง (京陵公) มีศักดินา 8,000 ครัวเรือน เมื่อ ค.ศ. 280 อองหุยได้รับการแต่งตั้งเป็นมหาขุนพลโจมตีภาคตะวันออก (征東大將軍 *เจิงตงต้าเจียงจฺวิน*) และถูกส่งกลับไปรักษาฉิวฉุน เนื่องจากราชวงศ์จิ้นเพิ่งพิชิตง่อก๊กได้ อองหุยจึงหลีกเลี่ยงการลงโทษที่มากเกินไปหรือการดำเนินการตามกฎหมายอย่างเด็ดขาด อดีตราษฎรของง่อก๊กในภูมิภาคกังตั๋ง (江東 *เจียงตง*) ที่เดิมหวาดกลัวการปกครองใหม่ภายใต้ราชวงศ์จิ้นในตอนแรกก็สงบลงด้วยการปกครองของอองหุยและเริ่มนับถืออองหุย

เมื่อ ค.ศ. 282 สุมาเอี๋ยนทรงส่งสุมาฮิวออกจากนครหลวงกลับไปยังเขตศักดินาของพระองค์ตามคำแนะนำของซุนโจย (荀勗 *สฺวิน ซฺวี่*) และเฝิง ต่าน (馮紞) การตัดสินพระทัยให้ส่งสุมาฮิวออกไปนี้ก่อให้เกิดการโต้เถียงกันอย่างดุเดือดระหว่างเหล่าขุนนาง อองหุยเขียนฎีกาต่อต้านการส่งสุมาฮิวออกจากนครหลวง โดยให้ความเห็นว่าสุมาฮิวควรประทับอยู่ในนครหลวงต่อไปและให้ทรงมีส่วนร่วมทางการเมืองมากขึ้น แต่ฎีกาของอองหุยถูกปฏิเสธ  

เมือ ค.ศ. 285 อองหุยได้รับการแต่งตั้งเป็นรองราชเลขาธิการฝ่ายซ้าย (尚書左僕射 *ช่างชูจั่วผูเย่*) อองหุยถูกกล่าวหาว่าไม่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ ดังนั้นส่วนใหญ่อองหุยจึงปรึกษากับหวาง จี้บุตรชายที่มีความสามารถมากกว่าตน 

ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 290 อองหุยได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาบดีมหาดไทย (司徒 *ซือถู*)

สุมาเอี๋ยนสวรรคตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 290 จักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้พระโอรสผู้มีภาวะบกพร่องทางพัฒนาการขึ้นสืบราชบัลลังก์ อองหุยได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 *ชื่อจง*) และมีข้าราชการทหารเป็นของตนเอง 

เมื่อ ค.ศ. 291 จักรพรรดินีเจี่ย หนานเฟิง (賈南風) และซือหมา เหว่ย์ (司馬瑋) ผู้เป็นอ๋องแห่งฌ้อ (楚王 *ฉู่หวาง*) วางแผนจะปลดผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของจักรพรดิ คือซือหม่า เลี่ยง (司馬亮) ผู้เป็นอ๋องแห่งยีหลำ (汝南王 *หรู่หนานหวาง*) และอุยก๋วน (衛瓘 *เว่ย์ กว้าน*) ซือหมา เหว่ย์ทรงพยายามโน้มน้าวอองหุยให้ร่วมมือกับพระองค์ แต่อองหุยปฏิเสธโดยแสร้งทำเป็นป่วนและขังตัวเองอยู่ในบ้านกับองครักษ์พันกว่าคน ซือหมา เหว่ย์ทรงไม่กล้าบังคับให้อองหุยออกมาจึงทรงดำเนินแผนต่อไปโดยไม่มีอองหุย หลังสังหารซือหม่า เลี่ยงและอุยก๋วนได้สำเร็จ จักรพรรดินีเจี่ย หนานเฟิงกลับมีรับสั่งให้จับกุมซือหมา เหว่ย์มาประหารชีวิต อองหุยนำกำลังทหารเข้าวังและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการกิจการของสำนักราชเลขาธิการ (錄尚書事 *ลู่ช่างชูชื่อ*) ในช่วงที่เกิดการรัฐประหารนั้น เผย์ ข่าย (裴楷) บุตรเขยของอองหุยไปหลบภัยที่บ้านของอองหุย เนื่องจากเผย์ ข่ายมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติผ่านการสมรสกับทั้งซือหม่า เลี่ยงและอุยก๋วน เผย์ ข่ายยังพาซือหม่า ย่าง (司馬羕) พระโอรสของซือหม่า เลี่ยงมาด้วย ทั้งเผย์ ข่ายและซือหม่า ย่างรอดชีวิตจากการกวาดล้างมาได้ด้วยความช่วยเหลือของอองหุย

หลังอองหุยได้ขึ้นเป็นเสนาบดีมหาดไทย ชื่อเสียงของอองหุยก็ค่อย ๆ ลดลง อองหุยเสียชีวิตขณะอายุ 75 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) เมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 297 และได้รับสมัญญานามว่า "จิงหลิง-ยฺเหวียนกง" (京陵元公) บุตรชายคนโตของอองหุยคือหวาง ช่าง (王尚) เสียชีวิตตั้งแต่อยู่ในวัยเยาว์ ดังนั้นหวาง จี้ (王濟) จึงได้รับการตั้งให้เป็นทายาทของอองหุย แต่หวาง จี้เสียชีวิตก่อรบิดา บรรดาศักดิ์ของอองหุยจึงตกเป็นของหลานชายคือหวาง จั๋ว (王卓) แทน

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ชุย หง (501-522). *[[ฉื่อลิ่วกั๋วชุนชิว]]*.
* ฝาง เสฺวียนหลิง (บก.) (648). *[[จิ้นชู]]*.
* ซือหม่า กวาง (1084). *[[จือจื้อทงเจี้ยน]]*.

หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ขุนพลในยุคราชวงศ์จิ้น
หมวดหมู่:ข้าราชการในยุคราชวงศ์จิ้น