เอมี ไวน์เฮาส์

**เอมี เจด ไวน์เฮาส์** (, เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2526 - เสียชีวิต 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2554) เป็นนักร้อง นักดนตรี และนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงจากน้ำเสียงคอนทราลโตที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ การเขียนเพลงที่สะท้อนประสบการณ์ส่วนตัวอย่างลึกซึ้ง และแนวทางดนตรีที่ผสมผสานระหว่างโซล อาร์แอนด์บี และแจ๊ส ผลงานของเธอได้รับการยกย่องทั้งในด้านศิลปะและความสำเร็จทางพาณิชย์ โดยมียอดจำหน่ายอัลบั้มทั่วโลกมากกว่า 30 ล้านชุด และได้รับรางวัลแกรมมีอวอร์ดทั้งหมด 6 รางวัล รวมถึงรางวัลอื่น ๆ อีกมากมายตลอดช่วงอาชีพทางดนตรีของเธอ

ไวน์เฮาส์เคยเป็นสมาชิกวงดนตรีแจ๊สเยาวชนแห่งชาติ ในช่วงวัยเยาว์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 เธอได้เซ็นสัญญากับบริษัทบริหารจัดการของไซมอน ฟุลเลอร์ (19 Management) และได้เริ่มบันทึกเสียงเพลงหลายเพลงก่อนจะเซ็นสัญญาจัดเพนแพร่ผลงานกับค่าย อีเอ็มไอ นอกจากนี้ เธอยังได้ทำงานร่วมกับโปรดิวเซอร์ ซาลาม เรมิ ผ่านค่ายเพลงดังกล่าวด้วย

ไวน์เฮาส์ออกอัลบั้มลำดับที่สองชื่อว่า *Back to Black* ในปี พ.ศ. 2549 ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างสูงในระดับโลก และกลายเป็นหนึ่งในอัลบั้มที่มียอดขายสูงที่สุดตลอดกาล และเป็นหนึ่งในอัลบั้มที่ขายดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของสหราชอาณาจักรด้วย

ในงานประกาศรางวัล *[[บริตอะวอดส์]]* ปี พ.ศ. 2550 อัลบั้ม *[[แบ็กทูแบล็ก]]* ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสาขาอัลบั้มแห่งปี  และไวน์เฮาส์ได้รับรางวัลศิลปินหญิงเดี่ยวยอดเยี่ยมแห่งปี โดยเพลง *รีแฮป* จากอัลบั้มดังกล่าวทำให้เธอได้รับรางวัล *ไอวอร์ โนเวลโล อะวอร์ด* เป็นครั้งที่สอง

ต่อมาในงานประกาศรางวัล *แกรมมี่ อวอร์ดส ครั้งที่ 50* เมื่อปี พ.ศ. 2551 ไวน์เฮาส์ได้รับรางวัลทั้งหมด 5 รางวัล จากการถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลจำนวน 6 รางวัล ซึ่งเทียบเท่าสถิติเดิมของศิลปินหญิงที่ได้รับรางวัลมากที่สุดในคืนเดียว และเธอยังกลายเป็นศิลปินหญิงชาวอังกฤษคนแรกที่ได้รับรางวัลแกรมมี่ถึง 5 รางวัล โดยรวมถึง 3 รางวัลใหญ่ในสาขาหลัก ได้แก่ *ศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม* *บันทึกเสียงแห่งปี*  และ *เพลงแห่งปี* สำหรับเพลง *รีแฮป* รวมถึงรางวัล*อัลบั้มป๊อปยอดเยี่ยม* 

ตลอดช่วงชีวิตของไวน์เฮาส์ เธอต้องเผชิญกับปัญหาการใช้สารเสพติด ความเจ็บปวดจากอาการทางจิต และการติดสุรา เธอเสียชีวิตที่บ้านพักในย่านแคมเดน กรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ด้วยอาการพิษสุรา ในวัยเพียง 27 ปี การเสียชีวิตของไวน์เฮาส์ทำให้สื่อมวลชนเชื่อมโยงเหตุการณ์นี้กับ *คลับ 27* ซึ่งหมายถึงกลุ่มศิลปินชื่อดังที่เสียชีวิตในวัยเดียวกัน พี่ชายของเธอเชื่อว่าโรคบูลิเมีย อาจเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของเธอ

หลังการเสียชีวิตของไวน์เฮาส์ อัลบั้ม *[[แบ็กทูแบล็ก]]* กลับขึ้นมาเป็นอัลบั้มที่มียอดขายสูงสุดในสหราชอาณาจักรแห่งศตวรรษที่ 21 ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ในเวลาต่อมา ชีวิตและเส้นทางอาชีพของไวน์เฮาส์ถูกนำเสนอในภาพยนตร์สารคดี *เอมี* (พ.ศ. 2558) และภาพยนตร์ชีวประวัติ *แบ็กทูแบล็ก* (พ.ศ. 2567)

ไวน์เฮาส์ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในนักร้องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ปรากฏอยู่ในรายชื่อ “100 อันดับศิลปินหญิงผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการเพลง” ของช่อง วีเอชวัน และ “200 อันดับนักร้องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล” ของนิตยสารโรลลิงสโตน ในปี พ.ศ. 2568 อัลบั้ม *[[แบ็กทูแบล็ก]]* ได้รับการบรรจุไว้ใน *สำนักทะเบียนการบันทึกแห่งชาติ* ของ หอสมุดรัฐสภาสหรัฐอเมริกา เพื่อการอนุรักษ์อย่างเป็นทางการอีกด้วย

## ชีวิตในวัยเยาว์
เอมี ไวน์เฮาส์ เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2526 ที่โรงพยาบาลเชสฟาร์ม เขตกอร์ดอนฮิลล์ เมืองเอนฟิลด์ กรุงลอนดอน ในครอบครัวเชื้อสายยิว เป็นลูกคนสุดท้องของมิทเชล “มิทช์” ไวน์เฮาส์ ผู้เป็นพ่อ ซึ่งมีอาชีพติดตั้งหน้าต่างและขับรถแท็กซี่ และแม่ แจนิส ไวน์เฮาส์ ผู้ประกอบอาชีพเภสัชกร โดยต้นตระกูลไวน์เฮาส์มีถิ่นกำเนิดจากกรุงมินสค์ ประเทศเบลารุส โดยคุณเทียด แฮริส ไวน์เฮาส์ ได้อพยพมายังกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เมื่อปี พ.ศ. 2434 เอมีมีพี่ชายหนึ่งคนชื่อ อเล็กซ์ (เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2522)  ครอบครัวไวน์เฮาส์อาศัยอยู่ในย่านเซาท์เกทของกรุงลอนดอน โดยเอมีเริ่มเข้าเรียนที่โรงเรียนประถมออสซิดจ์ ก่อนจะศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยมแอชมอล นอกจากนี้ เธอยังเข้าเรียนที่โรงเรียนสอนศาสนายิวทุกวันอาทิตย์ อย่างไรก็ตาม ภายหลังเมื่อเธอกลายเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จ เอมีได้ให้สัมภาษณ์ว่าเธอมักรู้สึกต่อต้านและไม่อยากไปเรียนศาสนา ถึงขั้นเคยขอร้องให้พ่อเลิกพาไป โดยให้เหตุผลว่า “ต่อให้ไปเรียนทุกวันอาทิตย์ ก็ไม่ได้ทำให้เธอเป็นชาวยิวที่ดีขึ้น” ในการให้สัมภาษณ์ครั้งเดียวกันนั้น เธอกล่าวเพิ่มเติมว่าเธอไปโบสถ์ยิวเพียงปีละครั้งเท่านั้น ในวัน “ยมคิปปูร์”

สมาชิกส่วนใหญ่ในครอบครัวไวน์เฮาส์ประกอบอาชีพด้านดนตรีแจ๊ส รวมถึงซินเทีย ยายของไวน์เฮาส์ ซึ่งเคยเป็นนักร้องเพลงแจ๊สและเคยมีความสัมพันธ์กับรอนนี่ สก็อตต์ นักแซกโซโฟนชื่อดัง ทั้งคุณยายและพ่อแม่ของเอมีต่างมีอิทธิพลต่อความสนใจของเอมีในดนตรีแจ๊ส พ่อของเธอมักร้องเพลงของ แฟรงก์ ซินาตรา ให้เธอฟังอยู่เสมอ และทุกครั้งที่เธอถูกตำหนิที่โรงเรียน เธอมักจะร้องเพลง *[[ฟลายมีทูเดอะมูน|Fly Me to the Moon]]* ก่อนจะเดินไปหาครูใหญ่เพื่อรับคำตักเตือน พ่อและแม่ของไวน์เฮาส์แยกทางกันเมื่อเอมีอายุได้เก้าขวบ หลังจากนั้นเอมีอาศัยอยู่กับมารดาในย่านเว็ตสโตนของกรุงลอนดอน ส่วนในวันหยุดสุดสัปดาห์ เธอจะไปอยู่กับบิดาและแฟนสาวคนใหม่ของเขาในย่านแฮตฟีลด์ ฮีธ เทศมณฑลเอสเซ็กซ์

ในปี พ.ศ. 2535 คุณยายซินเทียได้ส่งเอมีเข้าเรียนที่โรงเรียนสอนการแสดงซูซี่ เอิร์นชอว์ โดยเอมีมักไปเรียนพิเศษร้องเพลงและเต้นทุกวันเสาร์ ในช่วงสี่ปีนั้น เอมีได้ก่อตั้งวงดนตรีชื่อ *Sweet 'n' Sour* โดยมีจูเลียต แอชบี เพื่อนในวัยเด็กของเธอเป็นสมาชิก ก่อนที่เธอจะเข้าเรียนแบบจริงจังที่โรงเรียนสอนการแสดงซิลเวีย ยัง หลายปีต่อมา มีรายงานว่าไวน์เฮาส์ถูกไล่ออกจากโรงเรียนเมื่ออายุสิบสี่ปี เนื่องจากฝ่าฝืนกฎบ่อยครั้งและเจาะจมูก อย่างไรก็ตาม ซิลเวีย ยัง เจ้าของโรงเรียน ได้ปฏิเสธข่าวลือนี้ โดยชี้แจงว่าเอมีย้ายโรงเรียนเมื่ออายุสิบห้าเท่านั้น และเธอไม่เคยมีความคิดที่จะไล่เอมีออกตั้งแต่แรก รวมถึงพ่อของไวน์เฮาส์ก็ได้ปฏิเสธข่าวลือนี้เช่นเดียวกัน คุณครูผู้สอนที่โรงเรียนการแสดงซิลเวีย ยัง ให้สัมภาษณ์ว่าไวน์เฮาส์มีทักษะด้านการเขียนที่น่าทึ่ง และคาดว่าในอนาคตเธออาจทำอาชีพเป็นนักเขียนนิยายหรือนักข่าว หลังจากลาออกจากโรงเรียนเดิม เอมีได้เข้าเรียนที่บริต์สคูลในย่านเซลเฮิร์สต์ เมืองครอยดอน ก่อนที่จะตัดสินใจลาออกเมื่ออายุสิบหกปี

อีกหนึ่งแรงบันดาลใจที่ทำให้ไวน์เฮาส์ก้าวสู่การเป็นนักร้องมาจากการที่เธอได้เล่นกีตาร์ของพี่ชาย จนเมื่ออายุสิบสี่ปี เธอจึงตัดสินใจซื้อกีตาร์เป็นของตัวเอง และเริ่มแต่งเพลง หลังจากนั้น เธอเริ่มทำงานหาเลี้ยงชีพในฐานะนักข่าวบันเทิงให้กับ เวิลด์ เอนเตอร์เทนเมนต์ นิวส์ เน็ตเวิร์ก พร้อมทั้งร้องเพลงกับวงท้องถิ่นชื่อ เดอะ โบลชา แบนด์ เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2543 เอมี ไวน์เฮาส์ได้เป็นนักร้องให้กับวงดนตรีแจ๊สเยาวชนแห่งชาติ ขณะที่อยู่ที่บ้าน เธอมักเรียนและฝึกร้องเพลงของแฟรงก์ ซินาตรา ไดนา วอชิงตัน ซาร่า วอห์น และมินนี ริเพอร์ตัน โดยไวน์เฮาส์มักทำให้ตัวเองดื่มด่ำไปกับอารมณ์และความรู้สึกของเพลงเหล่านั้น พร้อมปรับแต่งการร้องให้เป็นรูปแบบตามที่เธอต้องการ แทนที่จะร้องให้ตรงกับต้นฉบับ 

## เส้นทางอาชีพนักร้อง
### การเข้าสู่วงการ
เอมีได้กีต้าร์เป็นของตัวเองครั้งแรกเมื่ออายุ 13 ปี เธอได้เริ่มแต่งเพลง และทำงานต่างๆ เช่น เป็นนักหนังสือพิมพ์ให้กับ เวิร์ด เอ็นเตอร์เทนเมนท์ นิวส์ เน็ตเวิร์ค (World Entertainment News Network) และร้องเพลงในวงดนตรีแจ๊ส เป็นต้น แฟนหนุ่มในขณะนั้นของเธอ ชื่อ ไทเลอร์ เจมส์ ซึ่งเป็นนักร้องเพลงโซลได้ส่งเทปเพลงตัวอย่างของเอมีไปให้ A&R ทำให้เธอได้เซ็นต์สัญญากับ ไอซ์แลนด์ เรคคอร์ด ยูนิเวอร์แซล (Island Records/Universal) ซึ่งอยู่ภายใต้การดำเนินงานของบริษัท 19 แมนเนจเมนท์ (19 Management) ของ ไซมอน ฟูลเลอร์ (Simon Fuller)  และกับ EMI เอมีได้ร่วมร้องเพลงและออกทัวร์กับ ชาร์รอน โจนส์ กับวงแดป-คิงส์ 

### ความสำเร็จก้าวแรก
thumb|ไวน์เฮาส์ขณะขึ้นร้องเพลงในเทศกาลนอร์ท ซี แจ๊ส เฟสติวัล พ.ศ. 2547
อัลบั้มชุดแรกของเธอคือ *Frank* วางจำหน่ายครั้งแรกวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2003 อัลบั้มชุดนี้ควบคุมดูแลโดย ซะลาม เรมิ เพลงส่วนใหญ่จะออกแนวแจ๊ส นอกจากนี้ยังมีเพลงที่เธอนำมาร้องใหม่ 2 เพลง เอมีมีส่วนร่วมในการแต่งเพลงทุกเพลงในอัลบั้มนี้ เธอได้รับบทวิจารณ์ในแง่ดีอย่างล้นหลาม  พร้อมทั้งได้รับคำชมเชยมากมายว่า เนื้อเพลงเยี่ยมและน่าจับตามอง  และได้มีการเทียบเคียงเสียงร้องของเธอกับ ซาราห์ วอห์น มาซี เกรย์ และนักร้องชื่อดังคนอื่นๆอีกด้วย

อัลบั้ม *Frank* ติดอันดับต้นๆของ ยูเค อัลบั้มส์ ชาร์ท ในปี ค.ศ. 2004 เมื่ออัลบั้มนี้ได้ถูกเสนอชื่อขึ้นชิงบริทอวอร์ดส ในสาขา British Female Solo Artist และ British Urban Act นอกจากนี้ยังได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวอีกด้วย ในปีเดียวกันนั้นเอง เธอได้รับ ไอวอร์ โนเวลโล อวอร์ด สาขาเพลงร่วมสมัยยอดเยี่ยม จากซิงเกิลเปิดตัว "Stronger Than Me" คู่กับโปรดิวเซอร์ของเธอ ซะลาม เรมิ ยิ่งไปกว่านั้น อัลบั้ม *Frank* ยังถูกเสนอชื่อขึ้นชิง เมอร์คิวรี มิวสิก ไพรซ์ อีกด้วย เอมีได้ไปร้องเพลงในเทศกาลเพลงแกลสตันบูรี และ วี เฟสติวอล ด้วย

เอมีกล่าวว่า เธอพอใจกับอัลบั้ม Frank เพียง 80% เท่านั้น เนื่องจากเพลงบางส่วนไม่ใช่ตัวเธอ  ในช่วงระหว่างการทำอัลบั้มที่ 2 เธอกล่าวว่า เธอไม่สามารถฟังเพลงในอัลบั้ม *Frank* ได้อีกต่อไป จริงๆคือเธอไม่เคยฟังมันได้เลย ถึงแม้เธอจะชอบร้องมัน แต่สำหรับการฟังนั้น มันคนละเรื่องเลย  เอมียังกล่าวอีกว่า เธอฟังเพลงในอัลบั้ม *Frank* ได้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แต่อย่างไรก็ตามเธอก็ภูมิใจกับมัน เอมีคิดว่ามันเป็นอัลบั้มที่ยอดเยี่ยมของเธอ ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบอัลบั้มนี้ แต่เธอต้องทำให้แตกต่างออกไป

### ความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่
ในอัลบั้มชุดที่ 2 เอมีเปลี่ยนจากแนวแจ๊สในอัลบั้ม *Frank* มาเป็นแนวของนักร้องวงผู้หญิงในยุค 50และ 60 เอมีกล่าวว่า หลังจากเสร็จสิ้นจากอัลบั้ม *Frank* เธอไม่สามารถแต่งเพลงได้เลยตลอดระยะเวลา 18 เดือน จนกระทั่งเอมีได้พบกับ มาร์ก รอนสัน ผู้เป็นแรงบันดาลใจให้เธอ เธอจึงแต่งเพลงได้ครบทั้งอัลบั้มภายใน 6 เดือน  หลังจากซิงเกิล "Fuck Me Pumps" ต้นปีค.ศ. 2006 เพลงจากอัลบั้มที่ 2 ของเอมี ได้แก่ เพลง "Wake Up Alone" และ เพลง "Rehab" ก็ได้กระจายเสียงผ่านทางคลื่นวิทยุ อีสต์ วิลเลจ เรดิโอ ในนิวยอร์ก ในรายการของมาร์ก รอนสัน ต่อมาเพลงทั้งสองนี้ได้ถูกรวมเข้าในอัลบั้มที่ 2 ของเธอด้วย และมีเพลงอื่นๆในอัลบั้มนี้เปิดในวิทยุเช่นเดียวกัน

อัลบั้มชุดที่ 2 ของเอมี มีชื่อว่า *Back to Black* มีจำนวนเพลงทั้งสิ้น 11 เพลง อัลบั้มนี้เริ่มโปรโมตในต้นเดือนตุลาคม ค.ศ. 2006 และวางจำหน่ายในสหราชอาณาจักรวันที่ 30 เดือนเดียวกัน โปรดิวเซอร์อัลบั้มนี้คือ ซะลาม เรมิ และ มาร์ก รอนสัน อัลบั้ม *Back to Black* ติดอันดับ 1 ของ ยูเค อัลบั้มส์ ชาร์ท เป็นเวลาหลายครั้ง และติดอันดับ 7 ของบิลบอร์ด 200 ในสหรัฐอเมริกา  อัลบั้ม *Back to Black* ขายได้ 5 รางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว และเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดในสหราชอาณาจักรและไอทูนส์ของสหราชอาณาจักร ประจำปีค.ศ. 2007 ด้วย

ปัจจุบันมีซิงเกิลหลายตัวจากอัลบั้ม *Back to Black* โดยซิงเกิลแรกของอัลบั้มนี้คือ "Rehab" โปรดิวซ์โดย มาร์ก รอนสัน และได้ออกอากาศในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2006 ซิงเกิลนี้ติดอันดับสูงสุดอันดับ 7 ของ ยูเค ซิงเกิลส ท็อป 75 และได้รับไอวอร์ โนเวลโล อวอร์ด สาขาเพลงร่วมสมัยยอดเยี่ยมอีกด้วย หลังจากที่เอมีได้ร้องเพลง "Rehab" ที่งานเอ็มทีวี มูวี่ อวอร์ดส ประจำปีค.ศ. 2007 ซิงเกิล "Rehab" ก็ติดอันดับสูงสุดอันดับ 9 ของ บิลบอร์ด ฮอท 100 ในสัปดาห์ที่ 26 ของปีค.ศ. 2007 (สัปดาห์ของวันที่ 21 มิถุนายน) อย่างรวดเร็ว นิตยสารไทม์ให้ "Rehab" เป็นอันดับ 1 ใน *1 ใน 10 เพลงยอดเยี่ยมประจำปีค.ศ. 2007* นักเขียนคอลัมน์ จอช ทีแรนจีล ได้ยกย่องเอมีเกี่ยวกับความมั่นใจในตัวเองของเธอและให้ความคิดเห็นว่า "จากลักษณะพูดพล่ามที่ติดตลกและยั่วยวน จนอาจถึงขั้นสติแตกนี่เองที่เป็นเสน่ห์ในแบบฉบับของหล่อนที่ยากเกินห้ามใจ และเมื่อได้ผสานกับฝีมือการสร้างชั้นยอดของ มาร์ก รอนสัน ที่ผลิตแต่ผลงานเพลงโซลขั้นเทพมาตลอดสี่ทศวรรษ เชื่อได้เลยว่าคุณจะไม่ผิดหวังที่ได้บทเพลงที่ดีที่สุดของปีค.ศ. 2007 จากเขาและเธอคนนี้"

ซิงเกิลที่สองของอัลบั้ม *Back to Black* คือ "You Know I'm No Good" วางจำหน่ายในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 2007 ในซิงเกิลนี้ประกอบด้วยรีมิกซ์ที่ให้เสียงร้องจังหวะแร็พโดย โกสต์เฟซ คิลลาห์  ซิงเกิล "You Know I'm No Good" ติดอันดับ 18 ของ ยูเค ซิงเกิล ชาร์ท  ต่อมาซิงเกิล "Back to Black" ซึ่งมีชื่อเดียวกันกับอัลบั้มก็ได้วางจำหน่ายที่สหรัฐอเมริกาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 และที่สหราชอาณาจักรในวันที่ 30 เมษายน ปีเดียวกัน  ซิงเกิล "Back to Black" ติดอันดับสูงสุดอันดับที่ 25  และในวันที่ 5 เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 อัลบั้ม *Back to Black* แบบพิเศษก็ได้วางจำหน่ายในสหราชอาณาจักร ในอัลบั้มนี้จะมีแผ่นซีดีเพิ่มอีกหนึ่งแผ่นซึ่งประกอบไปด้วย บี-ซายด์ส (B-sides) เพลงที่หาฟังยาก เพลงที่ร้องสด และอื่นๆ เช่นเพลง "Valerie" ซึ่งดีวีดีการแสดงของเอมี *I Told You I Was Trouble: Live in London* ก็ได้วางจำหน่ายในสหราชอาณาจักรในวันเดียวกันนั้นด้วย ส่วนในสหรัฐอเมริกาวางจำหน่ายวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ดีวีดีนี้ประกอบด้วยบันทึกการแสดงสดของเธอที่แชพเพิร์ดส บุช เอ็มไพร์ ณ กรุงลอนดอน และสารคดีความยาว 50 นาทีเกี่ยวกับการเข้าสู่วงการของเธอย้อนไป 4 ปี  ในวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 2007 ซิงเกิล "Love Is a Losing Game" ซึ่งเป็นซิงเกิลตัวสุดท้ายของอัลบั้ม *Back to Black* ก็ได้วางจำหน่ายที่สหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา

ด้วยกระแสความดังของอัลบั้ม *Back to Black * อัลบั้ม *Frank* จึงถูกนำกลับมาวางจำหน่ายอีกครั้งที่สหรัฐอเมริกาในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ติดอันดับ 61 ของบิลบอร์ด 200 ชาร์ท พร้อมได้รับบทวิจารณ์ในแง่ดีอีกเช่นเคย

ในส่วนอัลบั้มของเอมีเอง เธอก็ได้ร่วมมือกับศิลปินอื่นๆ ด้วย หนึ่งในนั้นคือเพลง "Valarie" ของมาร์ก รอนสัน ในอัลบั้มเดี่ยวของเขาชื่อ *Version* ซึ่งเอมีเป็นผู้ขับร้อง เพลงนี้ออกอากาศในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 ติดอันดับสูงสุดอันดับที่ 2 ในสหราชอาณาจักร "Valarie" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบริท สาขา "Best British Single" ประจำปีค.ศ. 2008 นอกจากนี้เอมียังได้ร่วมงานกับ มิวทยา บูนา อดีตสมาชิกวงชูการ์เบบ ในเพลง "B Boy Baby" ซึ่งเป็นเพลงในอัลบั้มที่สี่ของมิวทยาชื่อ *Real Girl*

## ทัวร์คอนเสิร์ต
thumb|250px|right|เอมี่ร้องเพลงที่เบาเวอร์รี่ บอลรูม นิวยอร์กซิตี้ ในปีค.ศ. 2007
หลังจากที่อัลบั้ม *Back to Black* วางจำหน่าย เอมีก็เริ่มเดินสายทัวร์คอนเสิร์ต เธอเริ่มออกทัวร์ในเดือนกันยายนและพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 หนึ่งในนั้นเป็นคอนเสิร์ตกุศลชื่อ *Little Noise Sessions* ที่โบสถ์ยูเนียนชาเปล ในอีสลิงตัน ลอนดอน นอกจากนี้เอมียังได้ร่วมรายการเพลงประจำปีของจูลส์ ฮอลแลนด์ ในรายการฮูทเท็นแอนนี่ ช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 เอมีได้ทัวร์คอนเสิร์ตเล็กๆ 14 แห่ง และระหว่างช่วงฤดูร้อนในปีค.ศ. 2007 เอมีได้ร่วมร้องเพลงในงานเทศกาลเพลงต่างๆ เช่น เทศกาลกลาสตันเบอร์รี่, เทศกาลลอลลาโปลูซา ในชิคาโก, ร็อก เวิร์ชเทอร์ และเวอร์จินมิวสิกเฟสติวอล ฯลฯ

อย่างไรก็ตามทัวร์คอนเสิร์ตของเอมีก็ไม่ได้ราบรื่นดีนัก เอมีได้ยกเลิกคอนเสิร์ตในฟินแลนด์ที่จะแสดงในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2007 เนื่องจากเจ็บคอ และในเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกัน คืนวันแรกของทัวร์คอนเสิร์ต 17 วัน ณ National Indoor Arena ในเบิร์มมิงแฮม นักวิจารณ์เพลงกล่าวได้กล่าวในหนังสือพิมพ์เบิร์มมิ่งแฮมเมล์ว่า "คอนเสิร์ตนี้เป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดตั้งแต่ฉันเกิดมา... ฉันเห็นศิลปินผู้มีพรสวรรค์ดูเหมือนร่างกายจะแตกเป็นชิ้นๆ เดินโซเซไปมาบนเวที และยังสบถใส่ผู้ชมอีกด้วย" ซึ่งคอนเสิร์ตครั้งอื่นๆ ก็เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ตลอด ในที่สุดวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 เอมีได้ประกาศยกเลิกทุกคอนเสิร์ตของปี 2007 โดยแพทย์แนะนำให้เอมีพักผ่อนระยะยาว Live Nation ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนคอนเสิร์ตของเอมีได้ออกมากล่าวถึงเหตุผลที่ต้องยกเลิกคอนเสิร์ตว่า "เอมีเคร่งเครียดจากการทัวร์คอนเสิร์ตมาตลอดหลายสัปดาห์ติดต่อกัน"

## เสียชีวิต
บอดีการ์ดของไวน์เฮาส์เปิดเผยว่าในช่วงเวลาสามวันก่อนการเสียชีวิต  เขารู้สึกได้ว่าไวน์เฮาส์เหมือนอยู่ในอาการมึนเมา สองวันต่อมา แม่ของเธอในภายหลังได้เปิดเผยว่าลูกของเธออยู่ในลักษณะอาการที่ไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว ในวันเดียวกันนั้นเอง ไวน์เฮาส์มีกำหนดการตรวจสุขภาพตามนัดจากแพทย์ประจำตัว เนื่องจากสภาพร่างกายของเธออยู่ในภาวะเปราะบาง อย่างไรก็ตาม แพทย์ไม่พบความผิดปกติใด ๆ โดยแพทย์ได้ให้ความเห็นว่าการฟื้นฟูจากอาการเสพติดสุราของไวน์เฮาส์นั้นดีขึ้นเป็นอย่างมาก และแพทย์เองก็ไม่มีข้อกังวลแต่อย่างใด หลังการตรวจสุขภาพดังกล่าว ไวน์เฮาส์ได้โทรศัพท์หาแพทย์ประจำตัวของเธอเพื่อสารภาพถึงความรู้สึกภายในใจ โดยกล่าวว่า “ฉันยังไม่อยากตาย” พร้อมทั้งพูดถึงความพยายามในการเลิกสุราแต่ไม่ประสบความสำเร็จ บอดีการ์ดของไวน์เฮาส์ได้เปิดเผยถึงคำพูดสุดท้ายที่เธอได้พูดกับเขา มีใจความว่า:

“ถ้าเป็นไปได้ ฉันขอแลกทุกสิ่งทุกอย่างเพียงแค่ให้ฉันได้เดินไปมาบนท้องถนนโดยที่ไม่มีสิ่งใดมาวุ่นวาย”

จากการให้ข้อมูลของบอดีการ์ดของไวน์เฮาส์ เขาเปิดเผยว่าไวน์เฮาส์ยังคงดื่มสุราอยู่บ้างในช่วงเวลาไม่กี่วันก่อนการเสียชีวิต เขาเห็นไวน์เฮาส์ หัวเราะขณะนั่งดูทีวีหรือฟังเพลงในช่วงเวลาตีสองของวันที่เธอเสียชีวิต มีแหล่งข่าวบางแหล่งรายงานว่าไวน์เฮาส์นั่งดูคลิปวิดีโอของเธอบนยูทูปพร้อมพูดรำลึกถึงช่วงเวลาที่เคยผ่านมา ในเวลาสิบนาฬิกาตามเวลาฤดูร้อนของอังกฤษ ของวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 บอดีการ์ดของเธอได้พยายามปลุกไวน์เฮาส์ให้ตื่นจากการหลับแต่ไม่มีการตอบสนอง แต่เพราะในคืนก่อนหน้าเขาเห็นไวน์เฮาส์นอนล่วงเวลามามากจึงไม่มีความสงสัยใดๆ แต่เมื่อเขากลับเข้ามาในห้องนอนของไวน์เฮาส์เมื่อเวลาสิบสี่นาฬิกา กลับพบว่าเธอยังคงนอนอยู่ในท่าทางเดิม เมื่อเขาพยายามจับชีพจรของไวน์เฮาส์กลับพบว่าเธอได้เสียชีวิตแล้ว เมื่อรถพยาบาลมาถึงในเวลาสิบห้านาฬิกาห้าสิบสี่นาที รถพยาบาลจำนวนสองคันได้มาถึงหน้าบ้านของไวน์เฮาส์ในย่านแคมเดน กรุงลอนดอน ไวน์เฮาส์ถูกวินิจฉัยว่าเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ เมื่อระยะเวลาผ่านไปไม่นาน ตำรวจนครบาลก็ได้ยืนยันถึงการเสียชีวิตของเอมี ไวน์เฮาส์

หลังการเสียชีวิตของไวน์เฮาส์ แพทย์นิติเวชได้เข้าตรวจสอบภายในบ้านของเธอและได้ค้นพบขวดวอดก้าจำนวนสองขวดใหญ่และหนึ่งขวดเล็กในห้องนอนที่เธอเสียชีวิต ภายหลังการเสียชีวิต ไวน์เฮาส์ได้ถูกบันทึกใน บันทึกสถิติโลกกินเนสส์ เป็นครั้งที่สอง จากการเป็น *ศิลปินหญิงที่มีเพลงติดชาร์ตซิงเกลของสหราชอาณาจักรพร้อมกันมากที่สุด* ถึงแปดเพลง

เนื่องจากการเสียชีวิตอย่างกระทันหันของไวน์เฮาส์ จึงมีการคาดการณ์สาเหตุการเสียชีวิตเบื้องต้นว่าเป็นการเสียชีวิตจากการเสพยาเกินขนาด อย่างไรก็ตาม มิตช์ ไวน์เฮาส์ พ่อของเอมี ได้ปฏิเสธข้อสันนิษฐานดังกล่าว โดยระบุว่าเอมีสามารถรักษาอาการติดยาเสพติดได้เป็นที่เรียบร้อยแล้วเมื่อสามปีก่อน (พ.ศ. 2551) และเธอก็ไม่ได้กลับไปใช้สารเสพติดอีกตั้งแต่นั้นมา ต่อมาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 ผลการชันสูตรพลิกศพระบุว่าไวน์เฮาส์เสียชีวิตจากภาวะแอลกอฮอล์เป็นพิษ โดยไม่พบสารเสพติดในร่างกายแต่อย่างใด เจ้าหน้าที่ชันสูตรพลิกศพระบุว่าพบปริมาณแอลกอฮอล์ในเลือดสูงถึง 416 มิลลิกรัมต่อ 100 มิลลิลิตร ซึ่งสูงกว่าปริมาณแอลกอฮอล์ในเลือดที่ถูกกำหนดไว้ขณะขับขี่ถึงห้าเท่า อย่างไรก็ตามในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ทางการของอังกฤษได้ตัดสินใจสอบสวนผลชันสูตรพลิกศพของไวน์เฮาส์อีกครั้ง โดยระบุว่าเจ้าหน้าที่ชันสูตรพลิกศพที่ทำหน้าที่ชันสูตรในครั้งแรกนั้นไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ ผลการสอบสวนผลชันสูตรพลิกศพครั้งที่สองได้ถูกเผยแพร่ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2556 ซึ่งได้ระบุสาเหตุการเสียชีวิตตรงกันหับผลชันสูตรครั้งแรก เจ้าหน้าที่ชันสูตรพลิกศพได้ระบุว่า ไวน์เฮาส์รับปริมาณแอลกอฮอล์เข้าไปเป็นจำนวนมากโดยตั้งใจ ซึ่งเป็นสาเหตุนำไปสู่การเสียชีวิตของเธอ

การเสียชีวิตของไวน์เฮาส์ในวัยเพียง 27 ปี ได้ถูกสื่อนำไปเชื่อมโยงกับตำนานเรื่องเล่าของศิลปินอีกมากมายซึ่งเสียชีวิตในวัย 27 ปีแบบเดียวกัน โดยเรื่องเล่าดังกล่าวก็คือตำนาน *คลับ 27*
[left|thumb|การแสดงคอนเสิร์ตรำลึกถึงการเสียชีวิตของเอมี ไวน์เฮาส์ ณ [บูคาเรสต์|กรุงบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2554]]
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2556 อเล็กซ์ ไวน์เฮาส์ พี่ชายของเอมี ได้ออกมาให้ความเห็นว่าภาวะการกินอาหารที่ผิดปกติป็นหนึ่งในสาเหตุหลักของการเสียชีวิต เขาระบุว่าเอมีมีอาการของโรคบูลิเมียอย่างรุนแรง ซึ่งอาจทำให้ร่างกายของเธออยู่ในสภาพที่อ่อนแอและเปราะบาง

พิธีงานศพของไวน์เฮาส์ถูกจัดขึ้นอย่างเป็นส่วนตัวในวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ณ สุสานเอดจ์แวร์เบอรีเลน ทางตอนเหนือของกรุงลอนดอน มีเพียงสมาชิกของครอบครัวไวน์เฮาส์ และเพื่อนฝูงขอเอมีเท่านั้นที่ถูกรับเชิญให้เข้าพิธี หนึ่งในบรรดาแขกร่วมพิธีงานศพได้แก่ *นิก กริมชอว์*, *เคลลี่ ออสบอร์น*, *มาร์ก รอนสัน* โปรดิวเซอร์, ลูกอุปถัมภ์ของเอมี *ดีออน บรอมฟีลด์* และ*เรจ แทรวิสส์* แฟนหนุ่มของเอมี ณ ขณะนั้น ร่างของไวน์เฮาส์ถูกฌาปนกิจที่ฌาปนสถานโกลเดอร์สกรีน และจะมีพิธีชิวา (พิธีการไว้อาลัยของชาวยิว) เป็นเวลาสองวัน ในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2555 เถ้ากระดูกของไวน์เฮาส์ได้ถูกฝังไว้เคียงข้าง *ซินเทีย ไวน์เฮาส์* ผู้เป็นยายของเอมี ณ สุสานเอดจ์แวร์เบอรีเลน

## สิ่งที่สืบทอด
[thumb|295x295px|หุ่นขี้ผึ้งขนาดเท่าตัวจริงของเอมี ไวน์เฮาส์ ณ [มาดามทุสโซ กรุงลอนดอน]]
ภายหลังการเสียชีวิตของไวน์เฮาส์ มีนักวิจารณ์มากมายได้พูดถึงไวน์เฮาส์ในเชิงรำลึก หนึ่งในนั้นได้แก่ *มอร่า จอห์นสตัน* จากสำนักพิมพ์*เดอะ วิลเลจ วอยซ์*  ได้กล่าวว่า "ไม่มีใครสามารถเทียบเคียงเอมีได้เมื่อเธอได้ขึ้นไปร้องบนเวที ถึงแม้ไวน์เฮาส์จะไม่ได้มีเทคนิคการร้องหรือเสียงร้องแบบนักร้องดีวารุ่นใหญ่ แต่เสียงร้องแบบคอนทราลโตของเธอนั้นกลับมีพลังและเฉียบคมอย่างมาก ทำให้แม้แต่การออกเสียงร้องอย่างเรียบง่ายกลับเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายและลึกซึ้ง" *ซาช่า เฟียร์-โจนส์* จากสำนักพิมพ์นิตยสาร*เดอะ นิวยอร์กเกอร์* ระบุว่า "ไม่มีใครสามารถเทียบโทนเสียงร้องอันป็นเอกลักษณ์หรือการเว้นวรรคคำที่แปลกประหลาดแบบไวน์เฮาส์ได้ ไวน์เฮาส์มีโทนเสียงที่เปรียบเสมือนนักร้องจาก*ยุค 60* ซึ่งยังไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆในการร้อง แต่การไร้กฎเกณฑ์นี้ได้จางหายไปเสียแล้ว ขณะที่นักร้องอเมริกันโซลอย่าง*เอริกา บาดู, จาเนล โมเน่* และ *จิลล์ สก็อต* ได้ก้าวเข้าสู่การเป็นนักร้องโซลยุคใหม่ แต่ไวน์เฮาส์จะยังคงเป็นนักร้องโซลที่อยู่ในอดีตตลอดไป"

ในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ไวน์เฮาส์ได้อยู่ในลำดับที่ 26 จาก 100 ลำดับของรายศิลปินหญิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ของรายการ *วีเอชวัน*  ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 นักร้องและนักดนตรี บ็อบ ดิลลัน ได้ระบุว่าเขาชื่นชอบการฟังเพลงในอัลบั้ม*[[แบ็กทูแบล็ก]]*อย่างมาก และได้ยกย่องว่าไวน์เฮาส์คือ "ปัจเจกชนคนสุดท้ายที่แท้จริง" ในปี พ.ศ. 2566 นิตยสารโรลลิงสโตนได้จัดอันดับให้ไวน์เฮาส์อยู่ในอันดับที่ 83 จาก 200 อันดับนักร้องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดการ ในปีพ.ศ. 2568 สำนักข่าวเดอะการ์เดียนได้บรรจุอัลบั้ม*[[แบ็กทูแบล็ก]]* ให้เป็นหนึ่งในมรดกสำคัญทางวัฒนธรรมป๊อปแห่งศตวรรษที่ 21

มีศิลปินมากมายที่ยกย่องให้ไวน์เฮาส์เป็นแรงบรรดาลใจที่สำคัญหรือเป็นผู้เบิกทางสู่เส้นทางการเป็นศิลปินของพวกเขา ได้แก่ *[[อะเดล]], [[ดัฟฟี (นักร้อง)|ดัฟฟี]], [[เลดีกากา]], ราฟาเอล ซาดิก, แอนโทนี แฮมิลตัน, [[จอห์น เลเจนด์]], [[บรูโน มาส์]], [[ทูเว ลู]], [[เจสซี เจ]], เอเมลี แซนเด, [[วิกตอเรีย จัสติซ]],[[พาโลมา เฟท]], [[ลานา เดล เรย์]], [[แซม สมิธ]], ฟลอเรนซ์ เวลช์, [[ฮาลซีย์]], [[อเลสเซีย คารา]], เอสเทล, ดายา, จอร์จา สมิธ, ลอเรน จอเรกุย, และ[[บิลลี ไอลิช|บิลลี]] [[บิลลี ไอลิช|ไอลิช]] นอกจากนี้ยังมีศิลปินที่แสดงความรำลึกถึงไวน์เฮาส์ เช่น [[นิกกี มินาจ]], [[เอ็ม.ไอ.เอ. (ศิลปิน)|เอ็ม.ไอ.เอ]], [[เลดีกากา]], เคลลี่ ออสบอร์น, [[รีแอนนา|รีฮานนา]],  [[จอร์จ ไมเคิล]], [[อะเดล]], ดิตา วอน ทีส, คอร์ตนีย์ เลิฟ, [[แพตตี สมิธ]] ซึ่งได้แต่งเพลง "This Is The Girl" เพื่อเป็นการเคารพ,  และ[[กรีนเดย์]] ซึ่งแต่งเพลง "Amy" เพื่อเป็นการรำลึกถึงไวน์เฮาส์*

พ่อและแม่ของเอมีต่างเขียนหนังสือชีวประวัติเกี่ยวกับเรื่องราวของเธอผ่านมุมมองของพวกเขา และนำเงินจากยอดขายหนังสือบริจาคให้ มูลนิธิเอมี ไวน์เฮาส์ หนังสือที่มิชต์ ไวน์เฮาส์เป็นผู้เป็นพ่อเขียน มีชื่อว่า "*Amy: My Daughter"* ซึ่งออกวางขายในปี พ.ศ. 2555 ขณะที่แจนิส ไวน์เฮาส์ผู้เป็นแม่ เขียนหนังสือชื่อว่า "*Loving Amy: A Mother's Story"* ซึ่งวางขายครั้งแรกในปี พ.ซ. 2557

ภาพยนต์สารคดีเรื่อง *Amy* (พ.ศ. 2558) กำกับโดย อาซิฟ คาปาเดีย และอำนวยการสร้างโดย เจมส์ เกย์-รีส เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ซึ่งกล่าวถึงชีวิตส่วนตัวของไวน์เฮาส์ ความสัมพันธ์ที่ไม่ราบรื่น การดิ้นรนต่อสู้กับปัญหาสารเสพติดทั้งก่อนและหลังจากมีชื่อเสียง การถูกฉาบฉวยผลประโยชน์จากสื่อหรือคนรอบข้าง และการเสียชีวิตของเธอ ในปี พ.ศ. 2561 ได้มีการเผยแพร่สารคดีชีวประวัติของไวน์เฮาส์ชื่อ *Amy Winehouse — Back to Black* ซึ่งตั้งชื่อตามอัลบั้ม*[[แบ็กทูแบล็ก]]*ของเธอ เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 สารคดีชีวประวัติของไวน์เฮาส์เรื่องใหม่ชื่อ Reclaiming Amy ได้ถูกออกอากาศทางช่องบีบีซีทู เนื่องในวาระครอบรอบสิบปีของการเสียชีวิต สารคดีดังกล่าวอ้างอิงจากมุมมองของแจนิส ผู้เป็นแม่ของเอมี และเรื่องราวที่ไม่เคยถูกเปิดเผยมาก่อนจากเพื่อนสนิทของเอมี ณ ช่วงบั้นปลายของชีวิต เช่น *นาโอมิ พาร์รี* (สไตลิสต์ส่วนตัวของไวน์เฮาส์), *แคทริโอนา กอร์เลย์* และ*แชนเทล ดูเซ็ตต์*

### มูลนิธิเอมี ไวน์เฮาส์
หลังการเสียชีวิตของไวน์เฮาส์เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 ครอบครัวไวน์เฮาส์ได้ก่อตั้งมูลนิธิเอมี ไวน์เฮาส์เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2554 (ซึ่งตรงกับวันเกิดปีที่ 28 ของไวน์เฮาส์) โดยมีเป้าหมายเพื่อช่วยเหลือเยาวชนที่ขาดตกบกพร่อง และร่วมมือกับมูลนิธิอื่นๆ เพื่อให้คำแนะนำแก่เยาวชน มูลนิธิมีสำนักงานตั้งอยู่ที่ทางตอนเหนือของกรุงลอนดอนและในนิวยอร์ค ทางมูลนิธิมีนักข่าวชาวอังกฤษ จอน สโนว์ เป็นผู้ให้การอุปถัมภ์ โดยก่อนปี พ.ศ. 2563 ทางมูลนิธิมีผู้ให้การอุปถัมภ์คือ บาร์บารา วินด์เซอร์ ซึ่งเสียชีวิตในปีดังกล่าว ส่วนทูตของมูลนิธิ ได้แก่ เจส์ส กลินน์, แพตซี พาล์เมอร์, เจสซี วอลเลซ, เคียรา แชปลิน และ ไมกา ปารีส ต่อมาในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 มาร์ก รอนสัน ได้เข้าร่วมเป็นผู้ให้การอุปถัมภ์อีกคนหนึ่ง ขณะที่อเล็กซ์ ไวน์เฮาส์ ผู้เป็นพี่ชายของเอมี ได้ทำงานเต็มเวลาให้กับมูลนิธิหลังจากลาออกจากอาชีพนักข่าวดนตรีออนไลน์

## รางวัลที่ได้รับ

### บริตอะวอดส์

### รางวัลอีโค มิวสิก

### รางวัลเอลล์ สไตล์

### รางวัลกาฟฟา (เดนมาร์ก)

### รางวัลแกรมมี่

### บันทึกสถิติโลกกินเนสส์

### รางวัลไอวอร์ โนเวลโล

### รางวัลเมอร์คิวรี ไพรซ์

### รางวัลมีเทียร์ มิวสิก

### รางวัล MOBO

### รางวัล MOJO

### รางวัลเอ็มทีวี ยูโรป มิวสิก

### รางวัลเอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิก

### รางวัลเอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิก บราซิล

### รางวัลเอ็มทีวีสำหรับนักเรียนและนักศึกษามหาวิทยาลัย

### ทำเนียบบันทึกเสียงแห่งชาติของสหรัฐอเมริกา

### รางวัล NME

### รางวัล NRJ มิวสิค

### รางวัลป็อปจัสติซ £20 มิวสิก ไพรซ์

### รางวัลพรีเมียส 40 ปรินซิปาเลส

### รางวัลคิวอวอร์ดส์

### รางวัลทีน ชอยซ์ อวอร์ดส์

### รางวัลโซล เทรน มิวสิก อวอร์ดส์

### รางวัลเออร์เบิน มิวสิก อวอร์ดส์

### รางวัล'''ไวบ์ อวอร์ดส์'''

### รางวัลเวอร์จิน มีเดีย มิวสิก อวอร์ดส์

### รางวัลโวดาโฟน ไลฟ์ มิวสิก อวอร์ดส์

### รางวัลเวิลด์ มิวสิก อวอร์ดส์

## ผลงานเพลง
* 2003: *[[Frank (Amy Winehouse album)|Frank]]*
* 2006: *[[Back to Black]]*

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* เว็บไซต์บนมายสเปซ

หมวดหมู่:นักร้องอังกฤษ
หมวดหมู่:นักร้องเสียงคอนทราลโต
หมวดหมู่:บุคคลจากลอนดอนโบโรเอนฟีลด์
หมวดหมู่:ชาวอังกฤษเชื้อสายยิว
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากการใช้ยา