จักรพรรดิเสียนเฟิง

thumb|250px|right|สมเด็จพระจักรพรรดิเสียนเฟิงขณะทรงแก้ไขพระราชกิจ

thumb|250px|right|สมเด็จพระจักรพรรดิเสียนเฟิงขณะทรงพักผ่อนพระอิริยาบถ

**จักรพรรดิเสียนเฟิง** () พงศาวดารไทยเรียก **สมเด็จพระเจ้าฮำหอง** เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 9 (นับจากจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ) แห่งราชวงศ์ชิง เป็นราชโอรสองศ์ที่ 4 ของจักรพรรดิเต้ากวัง มีนามเดิมว่า  *อ้ายซินเจว๋หลัว  อี้จู่* หรือองค์ชาย *อี้จู่*  ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2374 (ค.ศ. 1831) ขึ้นครองราชย์ได้ทั้ง ๆ ที่มิใช่รัชทายาทองค์เอกที่วางตัวไว้  แต่ว่าพระองค์สามารถเอาชนะใจพระราชบิดาได้ด้วยการออกล่าสัตว์ และพระองค์ไม่สังหารสัตว์ที่มีลูกอ่อน นอกจากนี้ยังมีคนกล่าวกันว่าพระวรกายของพระองค์อ่อนแอมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์แล้ว จึงมักประชวรบ่อย ๆ 

ขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2393 (ค.ศ. 1850) ทันทีที่จักรพรรดิเต้ากวงสวรรคต ด้วยพระชนมายุ 67 พรรษา ซึ่งในระหว่างที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ใหม่ ๆ พระราชประเพณีจีนห้ามจักรพรรดิองค์ใหม่มีมเหสีหรือพระสนม และต้องไว้ทุกข์เป็นเวลานานถึง 27 เดือน แต่ก่อนที่จักรพรรดิเต้ากวงจะสวรรคตมีพระมเหสีองค์แรกแล้ว คือ **[[สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี่ยวเต๋อ]]** ซึ่งสิ้นพระชนม์ก่อนที่จักรพรรดิกวังจะสวรรคต เมื่อจักรพรรดิเสียนเฟิงครองราชย์แล้วทรงสถาปนานางสะโกตะเป็น *สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี่ยวเต๋อเซียน*
เมื่อผ่านช่วงไว้ทุกข์ไปแล้ว จึงมีการเลือกพระสนม โดยองค์ประทาน คือ **[[จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเฉิง|พระนางคังฉือหวงกุ้ยไท่เฟย]] (康慈皇贵太妃)**  พระมเหสีองค์หนึ่งของสมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวง ที่ทรงดูพระราชวังหลัง

ซึ่งพระอัครมเหสีองค์แรกของสมเด็จพระจักรพรรดิเสียงเฟิง คือ **[[ซูอันไทเฮา|พระอัครมเหสีหนิวฮู่ลู่]]** หรือ ซูอันไทเฮา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก พระนางคังฉือหวงกุ้ยไท่เฟย

ในสมัยพระองค์เกิดสงครามฝิ่นครั้งที่ 2 ซึ่งส่งผลให้เกาะฮ่องกงตกเป็นของจักรวรรดิอังกฤษโดยสมบูรณ์ และมาเก๊าตกเป็นของโปรตุเกส และกบฏไท่ผิง โดย หง ซิ่วฉวน ซึ่งล้วนแต่ส่งผลต่อความมั่นคงของประเทศและราชวงศ์

จักรพรรดิเสียนเฟิง มีพระมเหสีองค์รองอีกหนึ่งพระองค์ ที่ต่อมามีบทบาทอย่างมากในประวัติศาสตร์ภายหลัง คือ **[[ซูสีไทเฮา|พระมเหสีเย่เฮ่อนาลา]]** หรือ ซูสีไทเฮา

พระองค์สวรรคตในปี พ.ศ. 2404 (ค.ศ. 1861) ด้วยพระชนมายุเพียง 30 พรรษา ด้วยพระโรคที่รุมเร้าจากทรงกลัดกลุ้มในปัญหาของบ้านเมือง  และจักรพรรดิองค์ใหม่ คือ องค์ชายไจ้ฉุน หรือพระนามตอนขึ้นครองราชย์ คือ จักรพรรดิถงจื้อ จักรพรรดิเสียนเฟิงถือเป็นจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายของจีนที่มีพระราชอำนาจปกครองบ้านเมืองด้วยพระองค์เองอย่างสมบูรณ์ เพราะในสมัยต่อมา ราชวงศ์ชิงอยู่ภายใต้การปกครองโดยพฤตินัยของผู้สำเร็จราชการมาตั้งแต่นั้น

## พระบรมวงศานุวงศ์
*พระราชบิดา: จักรพรรดิเต้ากวัง
*พระราชมารดา: จักรพรรดินีเซี่ยวเฉฺวียนเฉิง
*ฮองเฮา (皇后)
**จักรพรรดินีเซี่ยวเต๋อเสี่ยน (孝德显皇后)
**จักรพรรดินีเซี่ยวเจินเสี่ยน (孝貞顯皇后) จากสกุลหนิ่วฮู่ลู่ (鈕祜祿)
**จักรพรรดินีเซี่ยวชินเสี่ยน (孝欽顯皇后) (懿贵妃) จากสกุลเย่เฮ่อน่าลา (葉赫那拉) 
* หวงกุ้ยเฟย (皇貴妃)
**จวงจิ้งหวงกุ้ยเฟย (莊靜皇貴妃) จากสกุลทาทาลา (他他拉)
**ต้วนเค่อหวงกุ้ยเฟย (端恪皇貴妃) จากสกุลถงเจีย (佟佳)
* กุ้ยเฟย (贵妃)
**เหวินกุ้ยเฟย (玫貴妃) จากสกุลสูเจีย (徐佳)
**หวั่นกุ้ยเฟย (婉貴妃) จากสกุลสั่วชั่วลั่ว (索綽絡)
* พระอัครชายา (妃)
**ลู่เฟย (璷妃) จากสกุลน่าลา (那拉)
**สี่เฟย (禧妃) จากสกุลฉาฮาลา (察哈喇)
**จี๋เฟย (吉妃) จากสกุลหวัง (王)
**ชิ่งเฟย (慶妃) จากสกุลจาง (张)
* ผิน (嬪)
**หยุนผิน (雲嬪) จากสกุลอู่เจีย (武佳)
**หรงผิน (容嬪) จากสกุลอีเอ่อร์เกินเจวี๋ยหลัว (伊爾根覺羅)
**สูผิน (璹嬪) จากสกุลน่าลา (那拉)
**อวี้ผิน (玉嬪) จากสกุลน่าลา (那拉)
* พระสนมขั้นฉางไจ้ (常在)
**ผิงฉางไจ้ (玶常在) จากสกุลอีเอ่อร์เกินเจวี๋ยหลัว (伊爾根覺羅)
**ฉุนฉางไจ้  (瑃常在)
**ซินฉางไจ้ (鑫常在) 
* พระราชโอรส
** องค์ชายไจ้ฉุน (載淳, 1856–1875) ภายหลังเป็นจักรพรรดิ; พระโอรสในราชเทวีอี้ (พระจักรพรรดินีเสี้ยวชินเสี่ยน ในขณะนั้น)
** องค์ชายไม่ปรากฏพระนาม (1858) หมิ่นจวิ้นอ๋อง (悯郡王) สถาปนาหลังสิ้นพระชนม์; พระโอรสในพระนางเหวินกุ้ยเฟย
* พระราชธิดา
** องค์หญิงกู้หลุนหรงอันกงจวู่ (荣安固伦公主, 1855–1874) พระธิดาในพระมเหสีจวงจิ้ง 
* พระราชธิดาบุญธรรม
**องค์หญิงกู้หลุนหรงโซ่วกงจวู่ (荣寿固伦公主, 1854–1924) พระธิดาในองค์ชายอี้ซิน

## ราชตระกูล



เสียนเฟิง