open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
พีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์

**พีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์** (; ) เป็นอาคารที่อยู่อาศัยและเชิงพาณิชย์ในสิงคโปร์ ตั้งอยู่บนถนนพาร์ก ออกมาจากถนนยู ทอง เซน ในย่านเอาตราม ติดกับเอ็มอาร์ทีสถานีไชน่าทาวน์

ในปี 1967 หลังการแตกหักกับสถาปนิกมลายา วิลเลียม ลิม ตั้ง "ดีไซน์ พาร์ทเนอร์ชิพ" (Design Partnership) ที่ซึ่งต่อมาเป็นดีพีอาร์คิเท็กส์ ร่วมกับ Tay Kheng Soon และ Koh Seow Chuan ในปีแรกของการก่อตั้ง บริษัทประสบความสำเร็จในการยื่นโครงการออกแบบพีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์ สถาปัตยกรรมของโครงการเป็นแฟลตที่ใกล้เคียงกับอุดมคติของเลอกอร์บูซีเยร์ดังที่ปรากฏใน Unité d'Habitation ที่มาร์แซลส์ ทั้งในแง่ของแนวคิดและรูปแบบ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* Wong Yunn Chii (2005), *Singapore 1:1 City: A Gallery of Architecture & Urban Design*, Urban Redevelopment Authority, 
* Norman Edwards, Peter Keys (1996), *Singapore - A Guide to Buildings, Streets, Places*, Times Books International, 

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศสิงคโปร์
วิศวรูป

[thumb|วิศวรูป แสดงหลายศีรษะ หลายหัตถ์ และหลายบาท ราว ค.ศ. 1740, [Bilaspur, Himachal Pradesh|พิลาสปุระ]]

**วิศวรูป** (, IAST: ) เป็นรูปเชิงประติมานวิทยาและรูปอวตารเป็นมนุษย์ของเทพเจ้าในศาสนาฮินดู โดยเฉพาะพระวิษณุในฮินดูร่วมสมัย รูปปางอวตารเป็นวิศวรูปที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดพบใน *[[ภควัตคีตา]]* ซึ่งพระกฤษณะทรงอวตารมาในมหาภารตะระหว่างสงครามทุ่งกุรุเกษตร ถือกันว่าวิศวรูปเป็นปางสูงสุดของพระวิษณุ ที่ซึ่งมีจักรวาลทั้งหมดอยู่ภายในพระองค์

## ประติมานวิทยา
### ยุคแรก
แหล่งข้อมูเชิงวรรณกรรมหลายแหล่งระบุถึงวิศวรูปว่ามีศีรษะและแขน "หลาย" หรือ "พัน/ร้อย" หรือ "อนันต์" แต่ก็ไม่ได้ระบุจำนวนอวัยวะเฉพาะที่ปรากฏ ประติมากรรมยุคคุปตะและหลังคุปตะจึงต้องพยายามสร้างสรรค์ผลงานที่สามารถแสดงความอนันต์ของอวัยวะดังกล่าว การบรรยายลักษณะของวิศวรูปโดยอรชุนในภควัตคีตาทำให้มีความเป็นไปได้ในการสร้างสรรค์ประติมากรรมอยู่สองแบบ: วิศวรูปในฐานะเทพเจ้าหลายศีรษะและหลายแขน หรือเทพเจ้าที่ภายในร่างกายมีองค์ประกอบทั้งปวงของจักรวาลอยู่ภายใน วิศวรูปแบบฮินดูนิยมสร้างด้วยแบบแรก ส่วนพระพุทธเจ้าแห่งจักรวาล (พระไวโรจนพุทธะ) แสดงในรูปแบบหลัง เทวรูปองค์หนึ่งที่พบในปาเรล นครมุมไบ อายุราว ค.ศ. 600 แสดงเทพเจ้าเจ็ดองค์ที่เชื่อมต่อกันและกัน ซึ่งเป็นวิศวรูปของพระศิวะ อันถือเป็นปางที่พบได้ยาก

วิศวรูปกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของพระวิษณุในสมัยคุปตะ (คริสต์ศตวรรษที่ 6) เทวรูปวิศวรูปยุคคุปตะชิ้นแรก ๆ เป็นศิลปะมถุรา พบที่อำเภออันคฤห์ สร้างขึ้นราว ค.ศ. 430-60 โดยได้รูปแบบมาจากคำบรรยายที่ปรากฏในภควัตคีตา วิศวรูปนี้มีสามศีรษะ มนุษย์อยู่ตรงกลาง, สิงห์ (แทนนรสิงห์) และ หมูป่า (แทนวราหะ) และมีสี่แขน อีกหนึ่งเทวรูปยุคแรกพบที่ปัจจุบันประดิษฐานในจังงูนารายัณมนเทียร ประเทศเนปาล อายุราวศตวรรษที่ 5-6 แสดงเพทเจ้าสิบหัว สิบแขน และล้อมรอบด้วยสามพื้นที่ของจักรวาลวิทยาฮินดู ได้แก่สวรรค์, ปฤถวี (โลก) และ ปาตาล (ใต้โลก) ตามเทพเจ้า มนุษย์ และสัตว์ปาตาลอย่างนาค ตามลำดับ ทางขวาเป็นปิศาจ และทางซ้ายเป็นเทวะ แสดงให้เห็นถึงรูปที่เป็นสองขั้วในปาง เช่นเดียวกับที่พบในวราหะมนเทียร เทโอคฤห์

### ยุคใหม่
ในงานศิลปะสมัยนิยม นิยมแสดงภาพของวิศวรูปในรูปเทพเจ้ามีหลายศีรษะ แต่ละศีรษะอาจแทนเทพเจ้าแต่ละองค์หรือแต่ละปาง แสดงจนถึงปางดุร้ายของเทพเจ้าเป็นต้น ในมือถืออาวุธหลากชนิด และหลายครั้งมักพบอรชุนปรากฏอยู่ในฉากเคารพแก่องค์วิศวรูปด้วย ที่ชโยติสระ ซึ่งเชื่อกันว่าพระกฤษณะแสดงภควัตคีตาแก่อรชุน มีประดิษฐานเทวรูปพระกฤษณะขนาด 40 ฟุตในรูปวิศวรูป สร้างขึ้นจาก ''อัษฏธาตุ''

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* 

หมวดหมู่:ประติมานวิทยาฮินดู
หมวดหมู่:พระวิษณุ
หมวดหมู่:พระกฤษณะ
อัษฏธาตุ

**อัษฏธาตุ** (อักษรโรมัน: Ashtadhatu, ) เป็นโลหะอัลลอยที่นิยมใช้หล่อเทวรูปโลหะในเทวาลัยของศาสนาฮินดูและไชนะ ของอินเดีย องค์ประกอบของอัษฏธาตุมีระบุไว้ใน *[[Shilpa shastra|ศิลปศาสตร์]]* ซึ่งเป็นคัมภีร์โบราณที่บรรยายมาตรฐาน หลักการ และข้อกำหนดในการออกแบบงานศิลปะ งานหัตถกรรม และงานออกแบบอื่น อัษฏธาตุถือว่าเป็นสิ่งบริสุทธิ์สูงสุดหรือสัตตวในศาสนาฮินดูที่จะไม่สลายไป 

องค์ประกอบโดยธรรมเนียมของอัษฏธาตุประกอบด้วยทองคำ, เงิน, ทองแดง, ตะกั่ว, ซิงก์, ดีบุก, เหล็ก และ ปรอท ในปริมาณเท่ากัน

เทวรูปหลายองค์เชื่อว่าหล่อมาจากอัษฏธาตุ แม้จะไม่ทราบว่าหล่อมาจากอะไร เทวรูปอัษฏธาตุบริสุทธิ์หาได้ยากและหลายครั้งถูกจารกรรมไป

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประติมานวิทยาฮินดู
หมวดหมู่:โลหะเจือ
อาคารริปัน

**อาคารริปัน** () เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ขององค์การบริหารเจนไนและปริมณฑล ตั้งอยู่ในเจนไน รัฐทมิฬนาฑู ก่อสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิก

## ประวัติศาสตร์
อาคารสร้างขึ้นในปี 1909 เป็นผลงานออกแบบของ G.T.S. Harris และมี Earl of Minto ผู้แทนพระองค์ประจำอินเดียเป็นผู้วางศิลาฤกษ์เมื่อธันวาคม 1909 อาคารสร้างขึ้นโดยโลคนาถ มุทลิยาร์ (Loganatha Mudaliar) ใช้เวลาก่อสร้างแล้วเสร็จ 4 ปีด้วยค่าใช้จ่ายรวม 750,000 ชื่อของอาคารตั้งตามลอร์ดริปอน ผู้ว่กาารอินเดียและบิดาของคนในรัฐบาลท้องถิ่น

ในปี 2012 ได้ริเริ่มโครงการบูรณะอาคารครั้งใหญ่ภายใต้งบประมาณ 77 ล้านภายใต้ JNNURM ในระหว่างนี้ยังได้สร้างอาคารแยก (annexe building) ขนาด 12540 ตารางเมตรต่อเติมอยู่ข้าง ๆ ด้วยสถาปัตยกรรมแบบอินโดสาราเสน เพื่อรองรับเป็สสำนักงานหน่วยงานภายในอาคารริปัน รวมถึงจะมีการทุบทำลายสิ่งปลูกสร้างอื่นในเขตอาคารที่ไม่เกี่ยวข้องหรือไม่เข้ากันกับสุนทรีย์ของอาคารริปันในปี 2013 อาคารริปันถือเป็นอาคารแรกที่ได้รับเงินจาก JNNURM เพื่อบูรณะอาคาร

## อ้างอิง

* The First Corporation - ''The Hindu'', 2 April 2003
* Ripon Building - Chennai

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเจนไน
วัดพระเจ้าหลวง (จังหวัดเชียงราย)

**วัดพระเจ้าหลวง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เจดีย์ อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย อยู่บนยอดดอยม่อนพระเจ้า

วัดพระเจ้าหลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553  ภูมิประเทศเป็นยอดเขามีซากเจดีย์โบราณ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ เป็นจำนวนมาก ชางบ้านจึงเรียกเขาลูกนี้ว่า *พระธาตุม่อนพระเจ้าหลาย* ภายหลังมีการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ ประกอบพิธีผาติกรรม องค์พระธาตุเจดีย์ขึ้นใหม่ โดยสร้างครอบเจดีย์องค์เดิมไว้ลักษณะองค์เจดีย์แบบล้านนา ขนาดกว้าง 25 เมตร สูง 49 เมตร ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 31,315,073 บาท ได้กำหนดวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เป็นวันมหามงคลอุดมฤกษ์ ประกอบกับเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี

เจดีย์องค์นี้เป็นเจดีย์เก่าแก่สันนิษฐานว่าคงสร้างมานับพันปี ไม่ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่าใครเป็นคนสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2495 ท่านพระครูยติวัตรวิมล เจ้าคณะอำเอเวียงป่าเป้า ได้นำคณะพระสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุองค์เก่าที่พังทลาย เมื่อสำเร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้จัด ประเพณีบูชาพระธาตุในวันเพ็ญเดือน 7 เป็นประจำทุกปี  เมื่อวันที่ 13 กันยายน 2545 คณะสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ได้รับพระเมตตาคุณจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ได้ทรงประทานพระบรมสารีริกธาตุ จำนวน 9 องค์

ปัจจุบันเป็นพื้นที่ปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติ ด้านทิศตะวันตกขององค์ประธาตุจะมีพระประธานธรรมเฉลิมพระเกียรติ เป็นพุทธรูปปางสมาธิขนาดใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 69 เมตร สูง 109 เมตร

## อ้างอิง

พระเจ้าหลวง
เกาะโอกอย

**โอกอย** (; Ogoy จาก  - ไม่มีน้ำ) เป็นเกาะร้างและเกาะที่มีขนาดใหญ่สุดในช่องแคบมาโลเอโมเร ในทะเลสาบไบคาล เกาะมีรูปออกไปทางยาว มีความยาว 2.9 กม. (1.8 ไมล์) และกว้าง 0.6 กม. (0.37 ไมล์) 

ในปี ค.ศ. 2005 ที่จุดสูงสุดของเกาะ ได้มีการสร้างสถูปแห่งการตรัสรู้ ซึ่งบูชาฑากินี Tröma Nagmo สร้างขึ้นโดยศูนย์พุทธศาสน์มอสโก () ซึ่งกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวและจุดสนใจบนเกาะ นักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลเข้ามานี้ยังได้ส่งผลต่อความหลากหลายทางชีวภาพบนเกาะด้วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เกาะในทะเลสาบไบคาล
วัดศรีเกิด (จังหวัดลำปาง)

**วัดศรีเกิด**  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวเวียง อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง  ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา

วัดศรีเกิด มีหลักฐานปรากฏในคัมภีร์โบราณของวัดศรีเกิด ชื่อว่า *ธรรมมูลละกัณฑ์ไตร* จารึกไว้ว่าสามเณรตราวิละได้มาปฏิบัติครูบาวัดศรีเกิดเมื่อ พ.ศ. 2305 จึงสันนิษฐานว่าวัดศรีเกิดสร้างเมื่อประมาณก่อน พ.ศ. 2305  เดิมชื่อ **วัดศรีเกิดแก้วหัวเวียงจัย** แต่ชาวบ้านเรียกกันสั้น ๆ ว่า "วัดศรีเกิด" ต่อมาชื่อวัดก็เหลือแค่วัดศรีเกิดจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450	ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิ ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปสมัยเชียงแสนแบบสิงห์หนึ่ง ประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถที่สลักลวดลายสวยงาม ทางด้านซ้ายมีองค์พระสีวลี ทางด้านขวามีพระพิฆเนศ นอกจากนี้ในวิหารยังมีภาพวาดเกี่ยวกับอดีตชาติของพระพุทธเจ้าไว้บนกำแพงเป็นจำนวนมาก

## อ้างอิง

ศรีเกิด
ซัฟดัรจัง กา มักบะรา

**ซัฟดัรจัง กา มักบะรา** (, ) เป็นอนุสรณ์ไว้ศพที่สร้างจากหินทรายและหินอ่อน ตั้งอยู่ในเดลี ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1754 ด้วยสถาปัตยกรรมโมกุลยุคปลาย เพื่อไว้ศพของนาวับซัฟดัรจัง.  ผู้เป็นนาวับแห่งอูธ และนายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิโมกุล (ที่เรีกยว่า วาซีร์อุลมัมลกีฮินดูสตาน; *Wazir ul-Mamlak-i-Hindustan*) มักบะราตั้งอยู่ใกล้กับท่าอากาศยานซัฟดัรจัง บนวงเวียนที บนถนนโลธีและถนนเอาโรพินโทมรรค ในนิวเดลี ซัฟดัรจัง หรืออีกชื่อ มีรฌา มุฌิม อะบุล มันสูร ข่าน (Mirza Muqim Abul Mansur Khan) เป็นผู้ครองอวาธ เป็นผู้ที่มั่งคั่งและมีอำนาจมาก หลังจักรพรรดิมุฮัมมัดชาห์แห่งโมกุลสิ้นพระชนม์ ซัฟดัรจังได้ย้ายกลับไปเดลี และหลังจักรพรรดิโมฮัมเม็ด ชาห์ อะห์เมด ชาห์ (Mohammed Shah Ahmed Shah) ขึ้นสู่ราชบัลลังก์แห่งโมกุลในปี 1748 ซัฟดัรจังได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี (วาซีร์) แห่งจักรวรรดิโมกุ

ซัฟดัรจัง กา มักบะรา สร้างขึ้นด้วยรูปแบบคล้ายคลึงกับหุมายูง กา มักบะรา

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
*
*
*
*
*
โรงแรมแบลเวแดร์

**โรงแรมแบลเวแดร์** () เป็นโรงแรมที่ตั้งอยู่บนถนนในช่องเขาฟัวร์คา ใกล้กับธารน้ำแข็งโรนในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ถนนช่องเขาฟัวร์คาเปิดในปี 1866 ส่วนตัวโรงแรมเปิดในปี 1882 และมีการปรับปรุงใหญ่ในปี 1890 และในปี 1903 

โรงแรมนี้มีชื่อเสียงมากหลังจากการปรากฏในภาพยนตร์ชุด *[[เจมส์ บอนด์]]* เรื่อง *[[จอมมฤตยู 007]]* ในปี 1964 และได้ต้อนรับแขกคนสำคัญหลายคน รวมถึงสมเด็จพระสันตะปาปายอห์นที่ 23 ซึ่งเสด็จมาพำนักที่นี่ในหลายโอกาส

โรงแรมปิดให้บริการมาตั้งแต่ปี 2015 จนถึงปัจจุบัน

## อ้างอิง

แบลเวแดร์
อี กุซตี งูระฮ์ ไร

พันโท **อี กุซตี งูระฮ์ ไร** (; 30 มกราคม 1917 – 20 พฤศจิกายน 1946) เป็นวีรบุรุษแห่งชาติอินโดนีเซียผู้นำการทัพในบาหลีต่อต้านชาวดัตช์ในสงครามการประกาศเอกราชอินโดนีเซีย เขาเสียชีวิตในยุทธการที่มาร์การานา

## ชีวิตช่วงต้น
งูระฮ์ ไร เกิดในจารังซารี เขตผู้สำเร็จราชการบันดุง บาหลี เมื่อ 30 มกราคม 1917 จบการศึกษาจากโรงเรียนประถมดัตช์ชื่อ HIS เด็นปาซาร์ ตามด้วยโรงเรียนมัธยมต้น MULO ที่มาลังในชวาตะวันออก เขาได้รับการฝึกการยุทธ์จากกองทัพดัตช์ที่โรงเรียนกะเด็ตกองทัพในกียาญาร์ในบาหลี และที่มาเกอลังในชวากลาง หลังจบการศึกษา เขาเข้าร่วมกองทัพที่เนเธอร์แลนด์สนับสนุนในบาหลี

## อาชีพการงาน
หลังจากที่อินโดนีเซียประกาศเอกราช เขาตั้งกองทัพเพื่อความมั่นคงประชาชน () ซึ่งต่อมาคือกองทัพอินโดนีเซีย ประจำหมู่เกาะซุนดาน้อย เขาออกเดินทางจากยกยาการ์ตาไปยังบาหลีเพื่อต่อสู้กับกองทัพชาวดัตช์กว่า 2,000 นาย ที่ลงพื้นที่ในเดือนมีนาคม 1946

ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 1946 กองทัพดัตช์โจมตีพื้นที่มาร์กาด้วยความช่วยเหลือจากกองพันจากเกาะลมบก งูระฮ์ ไร ออกคำสั่งให้กระทำปาปูตันหรือคือการสู้จนถึงทหารคนสุดท้าย เขาเสียชีวิตในการศึกนี้ กองทัพดัตช์จึงยึดครองเกาะบาหลีได้ในเวลาต่อมา

## สิ่งสืบเนื่อง
ร่างของงูระฮ์ ไร ได้รับการฝังในมาร์กาเมื่อ 9 สิงหาคม 1975 เขาได้รับการยกย่องเป็นวีรบุรุษแห่งชาติของอินโดนีเซีย ท่าอากาศยานนานาชาติงูระฮ์ ไร ในบาหลี ตั้งชื่อตามเขา และหน้าของเขายังปรากฏบนธนบัตรมูลค่า 50,000 รูปียะฮ์ 

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
*
* Mutiara Sumber Widya (publisher) (1999) *Album Pahlawan Bangsa (Album of National Heroes)*, Jakarta (**Indonesian**)
* 
* Sudarmanto, Y.B. (1996) *Jejak-Jejak Pahlawan dari Sultan Agung hingga Syekh Yusuf (The Footsteps of Heroes from Sultan Agung to Syekh Yusuf*), Penerbit Grasindo, Jakarta  (**Indonesian**)
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 377ก

**มาตรา 377ก** () เป็นกฎหมายสิงคโปร์ที่เริ่มมีในสมัยอาณานิคมอังกฤษ กำหนดให้การร่วมประเวณีระหว่างผู้ใหญ่เพศชายสองคนด้วยความยินยอมซึ่งกันและกันเป็นความผิดอาญา มาตรานี้เพิ่มเข้าในประมวลกฎหมายอาญาเมื่อ ค.ศ. 1938 และยังคงอยู่ในประมวลกฎหมายอาญา แม้ว่าในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 จะได้มีการสังคายนากฎหมายอาญาและตัดบทบัญญัติอื่นเกือบทั้งหมดจากมาตรา 377 ก็ตาม

แม้ในทางนิตินัยจะยังคงกฎหมายข้อนี้ไว้ในประมวลกฎหมายอาญา แต่ในทางพฤตินัยกฎหมายนี้ไม่ได้รับการบังคับใช้ และนานหลายทศวรรษแล้วที่ไม่มีการตัดสินความผิดสำหรับการร่วมประเวณีระหว่างชายผู้ใหญ่สองคน เมื่อ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ศาลอุทธรณ์ในศาลสูงสิงคโปร์ยืนยันว่า ไม่อาจนำมาตรา 377ก นี้มาใช้ดำเนินคดีชายเพราะร่วมประเวณีแบบรักร่วมเพศได้ ในปีเดียวกัน ผลสำรวจของ *Ipsos* พบว่า ประชากรสิงคโปร์ร้อยละ 44 สนับสนุนการคงกฎหมายไว้ ร้อยละ 20 ต่อต้านกฎหมาย และอีกร้อยละ 36 ไม่แน่ใจ

วันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2022 ลี เซียนลุง นายกรัฐมนตรีสิงคโปร์ ประกาศในการชุมนุมวันชาติว่า รัฐบาลจะยกเลิกมาตรา 377ก เพื่อยุติการกำหนดความผิดอาญาฐานนี้ทั้งในทางนิตินัยและพฤตินัย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กฎหมายสิงคโปร์
หมวดหมู่:บุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศสิงคโปร์
หมวดหมู่:สิทธิบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
ยิวถือเหรียญ

**ยิวถือเหรียญ** (), **ยิวน้อย** () หรือ **ยิวนำโชค** () เป็นเครื่องรางในโปแลนด์ที่เชื่อกันว่าช่วยนำพาความโชคดีโดยเฉพาะโชคทางการเงินมาให้ ชาวโปลส่วนใหญ่มองว่ายิวถือเหรียญเป็นความเชื่อโชคลางที่ไม่เป็นภัยและเป็นภาพแทนในเชิงบวกและออกไปทางเห็นใจความเป็นยิว ปรากฏการเขียนถึงยิวถือเหรียญครั้งแรกในปี 2000 แต่เข้าใจว่ามีต้นกำเนิดย้อนกลับไปถึงต้นทศวรรษ 1990 ถึงแม้จะเป็นเครื่องรางที่เป็นที่รู้จักดีของโปแลนด์ แต่นี่ไม่ใช่เครื่องรางที่เป็นที่นิยมที่สุดในโปแลนด์ 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Lucky Jews  online site for 2013 *Souvenir, Talisman Toy* exhibition at Ethnographic Museum of Kraków, curated by Erica Lehrer
* Lucky Jews Jason Francisco, description of *Festivalt* performance at annual Jewish Culture Festival in Kraków.

หมวดหมู่:การต่อต้านยิว
หมวดหมู่:วัฒนธรรมโปแลนด์
หมวดหมู่:ศิลปะร่วมสมัย
หมวดหมู่:ศิลปะพื้นบ้าน
หมวดหมู่:ภาพชีวิตประจำวัน
หมวดหมู่:ความเชื่องมงาย
หมวดหมู่:เครื่องราง
หมวดหมู่:ศาสนายูดาห์
พิพิธภัณฑ์อินเดีย

**พิพิธภัณฑ์อินเดีย** () หรือ **พิพิธภัณฑ์ภารตีย** เป็นพิพิธภัณฑ์ในโกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก ชื่อเดิมในสมัยอาณานิคมคือ **พิพิธภัณฑ์อิมปีเรียลแอตกัลกัตตา** () ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดของอินเดีย ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งโบราณวัตถุ, เครื่องประดับ, ชุดเกราะ, ซากฟอสซิล, โครงกระดูกมนุษย์, มัมมี่มนุษย์ และจิตรกรรมโมกุล พิพิธภัณฑ์ตั้งขึ้นโดยสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอลในปี 1814 โดยนักพฤกษศาสตร์ชาวเดนมาร์ก นาตาเนียล วอลลิช

องค์การเป็นหน่วยงานอิสระภายใต้กระทรวงวัฒนธรรมของรัฐบาลอินเดีย ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์คนปัจจุบันคือศรี อารีชิต ทุตตา เจาธรี (Shri Arijit Dutta Choudhury) ซึ่งยังเป็นผู้บังคับการสภาพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ และหอสมุดแห่งชาติอินเดีย

## ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์อินเดียเริ่มต้นมาจากสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอล ตั้งขึ้นโดยวิลเลียม โจนส์ ในปี 1784 แนวคิดในการตั้งพิพิธภัณฑ์เริ่มมีในปี 1796 โดยสมาชิกของสมาคมเอเชียติก เพื่อที่จะเก็บรักษา ดูแล และจัดแสดงวัตถุโบราณและวัตถุจากธรรมชาติ โครงการเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในปี 1808 หลังรัฐบาลอินเดียเสนอพื้นที่ที่เหมาะสมต่อการก่อสร้างตรงบริเวณ จาวริงหี-ถนนปาร์ก (Chowringhee-Park Street)

ในปี 1814 นาตาเนียล วอลลิช นักพฤกษศาสตร์ชาวเดน เขียนจดหมายไปยังสมาคมเอเชียติกเพื่อขอการตั้งพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงของสะสมส่วนตัวของเขา และของสมาคมเอเชียติกแห่งกัลกัตตา รวมถึงอาสาเป็นภัณฑากรประจำพิพิธภัณฑ์ เขาเสนอให้แบ่งพิพิธภัณฑ์เป็นห้าส่วนงาน ได้แก่ส่วนโบราณคดี ชาติพันธุ์วรรณา เทคนิก ธรณีวิทยา และ สัตววิทยา สมาคมตอบกลับและพิพิธภัณฑ์ได้สร้างขึ้น

ส่วนงานสัตววิทยาและชาติพันธุ์วรรณาของพิพิธภัณฑ์นำไปสู่กรมสำรวจสัตววิทยาอินเดียในปี 1916 และกรมสำรวจโบราณคดีอินเดียในปี 1945

## ของสะสม
หนึ่งในของจัดแสดงและของสะสมของพิพิธภัณฑ์คือมัมมีอียิปต์ นอกจากนี้ยังมีของสะสมจากอินเดียยุคกลางและโบราณจำนวนมาก เช่น ซุ้มทางเข้าสถูปพุทธจากภารหุต, งานจำลองหัวเสาอโศกจากเสาอโศก (มาจากพิพิธภัณฑ์สารนาถ) ไปจนถึงซากฟอสซิลของสัตว์จากยุคก่อนประวัติศาสตร์ และซากอุกกาบาต

พิพิธภัณฑ์มีสี่แกลเลอรีที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ได้แก่ ส่วนพฤกษศาสตรฺ ส่วนแมลง ส่วนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม และส่วนสัตว์ปีก นอกจากนี้ยังมีของสะสมชิ้นสำคัญอย่างโครงกระดูกไดโนเสาร์ด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* History of Indian Museum
* Indian Museum Kolkata at Google Cultural Institute
* Don Bosco Museum
* [The Indian Museum Completes 200 Years](http://nopr.niscair.res.in/bitstream/123456789/29496/1/SR%2051(10)%2038-41.pdf) by Shakunt Pandey
* Publications of the Indian Museum
ฮัน จี-ฮย็อน

**ฮัน จี-ฮย็อน** (; เกิด 21 มีนาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักแสดง และนางแบบชาวเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นที่รู้จักจากบทบาทของเธอในละครชุดเกาหลีใต้ เรื่อง *[[เมื่อลมพัดผ่าน]]* (The Wind Blows; ค.ศ. 2019) และ *[[The Penthouse: เกมแค้นระฟ้า]]* (The Penthouse: War in Life; ค.ศ. 2020–2021)

## ประวัติ
ฮัน จี-ฮย็อน เกิดเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1996 มีน้องชายฝาแฝดชื่อว่า ฮัน ซึง-ซู ซึ่งเกิดหลังจากเธอ 2 นาที

ฮัน จี-ฮย็อน เข้าศึกษาที่ มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติเกาหลี ในสาขาวิชาศิลปะการแสดง ก่อนหน้านั้นเธอสามารถสอบผ่านเข้าศึกษาในสาขาวิชาศิลปะการแสดงที่มหาวิทยาลัยอื่น ๆ อีกหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยคอนกุก, มหาวิทยาลัยทงกุก, สถาบันศิลปะโซล, มหาวิทยาลัยซ็องกยุงกวัน, มหาวิทยาลัยเซจง และ มหาวิทยาลัยจุงอัง

## อาชีพ
ฮัน จี-ฮย็อน เริ่มต้นเป็นนางแบบตั้งแต่ขณะที่เธอกำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ก่อนที่จะเริ่มต้นเป็นนักแสดงใน ขณะที่เธอกำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย

ในปี ค.ศ. 2017 ฮัน จี-ฮย็อน เซ็นสัญญากับ SBD Entertainment ต่อมาในปี ค.ศ. 2019 ฮัน จี-ฮย็อน ได้รับคัดเลือกให้รับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง *I Bet Everything* ในบทบาท คัง ซ็อน-มี และในปีเดียวกัน ฮัน จี-ฮย็อน ยังได้รับคัดเลือกให้เป็นนักแสดงสมทบในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีของเจทีบีซี เรื่อง *[[เมื่อลมพัดผ่าน]]* (The Wind Blows; ค.ศ. 2019) ในบทบาท อี ซ็อน-กย็อง ซึ่งเป็นการรับบทในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีครั้งแรกของ ฮัน จี-ฮย็อน

ในปี ค.ศ. 2020 ฮัน จี-ฮย็อน ได้รับคัดเลือกให้เป็นนักแสดงสมทบในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีของเอสบีเอส เรื่อง *[[The Penthouse: เกมแค้นระฟ้า]]* (The Penthouse: War in Life; ค.ศ. 2020–2021) ในบทบาท ชู ซ็อก-กย็อง

ในปี ค.ศ. 2022 ฮัน จี-ฮย็อน ได้รับคัดเลือกให้เป็นนักแสดงหลักในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีเป็นครั้งแรก ในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีของเอสบีเอส เรื่อง *[[Cheer Up (South Korean TV series)|Cheer Up]]* ในบทบาท โท แฮ-อี

## ผลงานการแสดง

### ภาพยนตร์

### ละครชุดที่ออกอากาศทางโทรทัศน์

### ละครชุดออนไลน์

## รางวัล และการเสนอชื่อเข้าชิง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ 
* 
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2539
หมวดหมู่:บุคคลจากโซล
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้ในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงจากโซล
เท็นเอ

**เท็นเอ** () เป็นชื่อศักราชญี่ปุ่นหลังศักราช*[[เท็นนิน (ศักราช)|เท็นนิน]]* และอยู่ก่อนศักราช *[[เอกีว]]* ศักราชนี้อยู่ในช่วงเวลาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1110 ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1113  จักรพรรดิในรัชสมัยนี้คือจักรพรรดิโทบะ

## การเปลี่ยนศักราช
* **22 มกราคม ค.ศ. 1110** *เท็นเอ กันเน็ง* (): มีการสร้างศักราชใหม่ขึ้น โดยศักราชเก่าสิ้นสุดในปี*เท็นนิน*ที่ 4 วันที่ 16 เดือน 7 ค.ศ. 1110

## เหตุการณ์ในศักราช ''เท็นเอ''
* **ค.ศ. 1109** (ปี*เท็นเอที่ 1 เดือน 5*): จักรพรรดิโทบะเสด็จไปยังโฮโชจิ โดยพระองค์ทรงบริจาคหนังสือตัวเขียนทางศาสนาพุทธที่มีอักษรสีทองบนกระดาษสีน้ำเงิน
* **ค.ศ. 1110** (ปี*เท็นเอที่ 1 เดือน 6*): มิอิเดระจิถูกเพลิงไหม้ โดยวัดนี้ถูกไฟไหม้เป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1081

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).  ''Gukanshō: The Future and the Past.'' Berkeley: University of California Press. ;  OCLC 251325323
* Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005).  ''Japan encyclopedia.'' Cambridge: Harvard University Press. ;  OCLC 58053128
* Titsingh, Isaac. (1834). *[[Nihon Odai Ichiran]]*; ou,  ''Annales des empereurs du Japon.''  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
* Varley, H. Paul. (1980). *A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa.* New York: Columbia University Press.  ;  OCLC 6042764

## แหล่งข้อมูลอื่น
* National Diet Library, "The Japanese Calendar" -- historical overview plus illustrative images from library's collection
บะฮาดูราบาด

**บะฮาดูราบาด** (; Bahadurabad) เป็นย่านในเขตกุลชาน, การาจี ประเทศปากีสถาน เดิมทีประชากรส่วนใหญ่ของย่านเป็นผู้ลี้ภัยชาวมุสลิมไฮเดอราบาดีชนชั้นกลางที่ลี้ภัยมาจากรัฐเดกกันไฮเดอราบาด (ปัจจุบันคือไฮเดอราบาด รัฐเตลังคานา ประเทศอินเดีย) หลังการแบ่งอินเดียและปากีสถานเมื่อปี 1947 และอีกระลอกใหญ่หลังการผนวกไฮเดอราบาดเข้ากับอินเดียในปี 1948

บะฮาดูราบาดตั้งชื่อตามนักสู้เพื่อเอกราช บะฮาดูร์ ยาร์ จัง (1905 - 1944) ชาวไฮเดอราบาดเดกกัน ในปี 2007 ได้มีการก่อสร้างอนุสรณ์เลียนแบบจาร์มีนาร์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของไฮเดอราบาดมาตั้งไว้ที่วงเวียนใจกลางย่านบะฮาดูราบาด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Karachi Metropolitan Corporation official website
เอ็ม. จี. รามจันทรัน

**มรุตูร โกปาลัน รามัจจันติรัน** หรือ **มรุธูร โคปาลัน รามจันทรัน** (;  , 17 มกราคม 1917  24 ธันวาคม 1987) หรือรู้จักด้วยชื่อย่อ **เอ็ม. จี. อาร์** (M.G.R.) เป็นนักการเมือง, นักแสดง, ผู้ใจบุญ และนักสร้างภาพยนตร์ชาวอินเดีย ผู้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐทมิฬนาฑูจากปี 1977 จนเสียชีวิตในปี 1987 เอ็มจีอาร์เป็นผู้ก่อตั้งพรรค AIADMK และเป็นที่ปรึกษาของเจ. ชัยลลิตา ในปี 1988 เอ็มจีอาร์ได้รับภารัต รัตนะ เครื่องราชลำดับสูงสุดของพลเมืองอินเดีย หลังเขาเสียชีวิต

เอ็มจีอาร์ได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดแบบคานธีและเข้าร่วมครองเกรสแห่งชาติ เขาเข้าสู่วงการแสดงภาพยนตร์เชได้สองสามปีก็ทำชื่อเสียงเดบิวต์ในภาพยนตร์ปี 1936 เรื่อง *[[Sathi Leelavathi (1936 film)|Sathi Leelavathi]]* ในบทนักแสดงรอง และเริ่มไต่เต้าสู่บทบาทนักแสดงนำในทศวรรษ 1940s

เอ็มจีอาร์เข้าสู่พรรคทราวิฑมุนเนตรากฌคัม (DMK) และไต่เต้าไปจนถึงตำแหน่งสูง ๆ โดยใช้ความนิยมของตัวเองในฐานะนักแสดงภาพยนตร์ชื่อดังสร้างฐานเสียงทางการเมืองให้ตน ในปี 1972 เขาออกจากพรรค DMK เพื่อตั้งพรรคของตนเอง AIADMK ห้าปีถัดมา เขานำพรรค AIADMK และพันธมิตรร่วมชนะในการเลือกตั้งรัฐทมิฬนาฑูปี 1977 และกลายมาเป็นผู้ว่าการรัฐทมิฬนาฑู ถือเป็นนักแสดงภาพยนตร์คนแรกที่ได้เป็นผู้ว่าการรัฐของอินเดีย เขาดำรงตำแหน่งต่อเนื่องเป็นเวลาสิบปีจนเสียชีวิต เว้นแต่เพียงช่วงสั้น ๆ ในปี 1980 ที่รัฐบาลรัฐถูกยึดอำนาจโดยรัฐบาลกลางชั่วคราว ตลอดระยะเวลาที่เขาเป็นผู้ว่าการรัฐ เขานำพรรค AIADMK ชนะการเลือกตั้งในรัฐอีกสองครั้ง คือในปี 1980 และ 1984

ในเดือนตุลาคม 1984 เขาได้รับการวินิจฉัยว่ามีไตวายจากเบาหวาน เขาเสียชีวิตเมื่อ 24 ธันวาคม 1987 ในบ้านพักของเขาในมนปักกัม ตราบจนปัจจุบัน เอ็มจีอาร์เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของทมิฬนาฑูและยังเป็นนักแสดงที่มีอิทธิพลสูงมากที่สุดคนหนึ่งในวงการภาพยนตร์ภาษาทมิฬ อัตชีวประวัติส่วนบุคคลของเขาตีพมิพ์ในชื่อ *Naan Yaen Piranthaen* (*เหตุใดข้าพเจ้าจึงเกิดมา*) ตีพิมพ์ในปี 2003

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ชาวศรีลังกา
หมวดหมู่:ชาวทมิฬ
หมวดหมู่:นักการเมืองอินเดีย
สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน

**สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน** () เป็นศูนย์ดูแลผู้สูงอายุที่ต้องการการดูแลใกล้ชิด ให้บริการรักษาพยาบาลและดูแลสุขภาพผู้สูงอายุและผู้ป่วยทั่วไป ที่จำเป็นต้องได้รับการดูแลทางการพยาบาลอย่างใกล้ชิด ผู้ป่วยโรคเรื้อรังต่าง ๆ ผู้ป่วยที่ต้องพักฟื้นหลังการผ่าตัดหรือผู้ป่วยที่ต้องฟื้นฟูสภาพ เป็นหน่วยงานในสังกัดมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย ตั้งอยู่เลขที่ 68–69 หมู่ 8 ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ บนพื้นที่กว่า 300 ไร่ ที่เรียกว่า *บ้านเกาะกลาง*

## ประวัติ
เมื่อ พ.ศ. 2451 นายแพทย์เจมส์ แมคเคน ได้ทูลขอพื้นที่บ้านเกาะกลางซึ่งเดิมเป็นพื้นที่เลี้ยงช้าง จากเจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ เจ้าเมืองเชียงใหม่ สร้างนิคมผู้ป่วยโรคเรื้อน จนถึง พ.ศ. 2473 พื้นที่เกาะกลางได้รับการพัฒนาเรื่อยมา จนกลายมาเป็นสถานสงเคราะห์ผู้ป่วยโรคเรื้อนแมคเคน สถานพยาบาลโรคเรื้อนแห่งแรกในประเทศไทย และมีผู้ป่วยโรคเรื้อนอาศัยอยู่ที่นี่กว่าพันคน ศูนย์แห่งนี้ได้พัฒนาจนกลายเป็นชุมชนขนาดใหญ่ ประกอบด้วย ครัวเรือน 5 หมู่บ้าน โรงเรียน 2 โรง บ้านพักรับรอง คลินิก โรงพยาบาล ศูนย์ฝึกอาชีพ และคริสตจักร

สถานสงเคราะห์ผู้ป่วยโรคเรื้อนแมคเคน เปิดดำเนินการมาจนถึง พ.ศ. 2525 ก็ถึงการเปลี่ยนแปลงเป็นสถาบันแมคเคนเพื่อการฟื้นฟูสภาพในเวลาต่อมา

ต่อมาได้ทำการจดทะเบียนกับกระทรวงสาธารณสุข เปลี่ยน *โรงพยาบาลแมคเคน* เดิม เป็น *โรงพยาบาลผู้สูงอายุแมคเคน* รองรับผู้สูงอายุ กลุ่มป่วยเรื้อรัง กลุ่มติดเตียง และกลุ่มผู้ป่วยระยะประคับประคอง ปัจจุบันและได้เปลี่ยนชื่อเป็น *สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน* (McKean Senior Center) เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2560

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โรงพยาบาลในอำเภอเมืองเชียงใหม่
หมวดหมู่:โรงพยาบาลเอกชนในประเทศไทย
โรงพยาบาลแวนแซนต์วูร์ด

**โรงพยาบาลแวนแซนต์วูร์ด** () เป็นโรงพยาบาลทั่วไปขนาดเล็ก มีจำนวนเตียง 29 เตียง เป็นหน่วยงานในสังกัดมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย ตั้งอยู่เลขที่ 129 ถนนเจริญประเทศ ตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ริมแม่น้ำวัง

มีบันทึกไว้ว่าโรงพยาบาลเริ่มดำเนินการ เมื่อ พ.ศ. 2428 จากเงินพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยนายแพทย์ซามูเอล พีเพิลส์ เป็นผู้อำนวยการคนแรก ใช้ชื่อว่า **โรงพยาบาลอเมริกันมิชชั่น** มีการเปลี่ยนชื่อโรงพยาบาลหลายครั้งเช่น โรงพยาบาลสนาม โรงพยาบาลประจำถิ่น โรงพยาบาลวิชิตสงคราม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2

พ.ศ. 2493 สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เสด็จเยี่ยมโรงพยาบาลแวนแซนวูร์ดเป็นการส่วนพระองค์ พ.ศ. 2507 สมเด็จพระราชชนนีศรีสังวาลย์ ได้เสด็จเยี่ยมโรงพยาบาลแวนแซนวูร์ด

## บริการ
* ศูนย์ไตเทียม
* ตรวจโรคทั่วไป
* ศูนย์ฟื้นฟูสุขภาพโรงพยาบาลแวนแซนต์วูร์ด
* กายภาพบำบัด
* ศาสนกิจ
* ศูนย์สุขภาพความงามและการชะลอวัย 

## อ้างอิง

แวนแซนต์วูร์ด
หมวดหมู่:โรงพยาบาลเอกชนในประเทศไทย
โรงพยาบาลสิชล

**โรงพยาบาลสิชล** เป็นโรงพยาบาลทั่วไป ขนาด 300 เตียง ตั้งอยู่เลขที่ 189 หมู่ที่ 5 ถนนศุภโยคพัฒนา ตำบลสิชล อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครศรีธรรมราช

โรงพยาบาลสิชลพัฒนามาจาก *สุขศาลา* ซึ่งก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2481 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2507 พัฒนาเป็นสถานีอนามัยชั้น 2 และ ยกฐานะเป็นสถานีอนามัยชั้น 1 และมีแพทย์ประจำตั้งแต่ พ.ศ. 2513 จนเมื่อ พ.ศ. 2521 ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลอำเภอสิชล ขนาด 10 เตียง ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 30 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2526 ได้รับอนุมัติให้ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 60 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2536 และได้รับอนุมัติให้ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 120 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2541 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2565 สร้างอาคารแห่งใหม่ 1 หลังสำหรับการผ่าตัด มีจำนวน 6 ชั้น ประกอบด้วยห้องผ่าตัดระดับมาตรฐาน 6 ห้อง (รวมเป็น 13 ห้อง) และห้องสวนหัวใจและเอ็กซ์เรย์หลอดเลือดอีก 1 ห้อง

โรงพยาบาลให้บริการให้หลายกลุ่มโรค เช่น จักษุ ทันตกรรม รังสีวินิจฉัย เวชกรรมฟื้นฟู ไตเทียม แพทย์แผนไทยและแพทย์ทางเลือก

## อ้างอิง

สิชล
สิชล
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอสิชล
เขตของประเทศเบลเยียม

**เขต** (ดัตช์และ) เป็นหน่วยย่อยของจังหวัดในประเทศเบลเยียม เขตยังสามารถจำแนกได้เป็นสามประเภทได้แก่เขตบริหาร เขตตุลาการ และเขตเลือกตั้ง ซึ่งอาจจะมีเขตแดนเหมือนหรือต่างกันก็ได้

ประเทศเบลเยียมมีลักษณะเป็นสหพันธรัฐประกอบด้วยสามแคว้น สองในสามแคว้นได้แก่แคว้นเฟลมิชและแคว้นวอลลูนจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นแคว้นละห้าจังหวัด ในขณะที่แคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ไม่มีสถานะจังหวัดและไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดใด

## เขตบริหาร
320px|thumbnail|right|เขตบริหารในประเทศเบลเยียม

เขตบริหารเป็นหน่วยการบริหารระดับที่สามระหว่างจังหวัดและเทศบาลซึ่งมีทั้งหมด 43 เขต

## เขตตุลาการ
thumb|right|320px|เขตตุลาการในประเทศเบลเยียม

ในปัจจุบันประเทศเบลเยียมมีเขตตุลาการ 12 เขต ได้แก่

* **เขตตุลาการลีแยฌ** รับผิดชอบพื้นที่จังหวัดลีแยฌที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส
* **เขตตุลาการอ็อยเพิน** รับผิดชอบพื้นที่จังหวัดลีแยฌที่ใช้ภาษาเยอรมัน
* **เขตตุลาการบรัสเซลส์** รับผิดชอบพื้นที่แคว้นนครหลวงบรัสเซลส์และเขตฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอในจังหวัดเฟลมิชบราบันต์
* **เขตตุลาการเลอเฟิน** รับผิดชอบพื้นที่เขตเลอเฟินในจังหวัดเฟลมิชบราบันต์
* เขตตุลาการอื่น ๆ อีก 8 เขตซึ่งมีพื้นที่รับผิดชอบเช่นเดียวกับเขตจังหวัด

ในอดีตประเทศเบลเยียมเคยมีเขตตุลาการ 27 เขต แต่หลังจากการปฏิรูปเขตตุลาการซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ 1 เมษายน ค.ศ. 2014 เขตตุลาการดังกล่าวได้ลดฐานะลงเป็นแขวงตุลาการขึ้นกับเขตตุลาการ 12 เขตในปัจจุบัน

## เขตเลือกตั้ง

## ดูเพิ่ม
* เขตการปกครองของประเทศเบลเยียม

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศเบลเยียม
เบลเยียม
พอลิเอสเทอร์

thumb|หมู่เอสเทอร์ <span style="color:blue;">'''(สีน้ำเงิน)''' </span> ซึ่งกำหนดพอลิเอสเทอร์

**พอลิเอสเทอร์** หรือ **โพลีเอสเตอร์** () เป็นกลุ่มพอลิเมอร์ที่มีหมู่ฟังก์ชันเอสเทอร์ในทุกหน่วยซ้ำของโซ่หลัก โดยทั่วไปพอลิเอสเทอร์มักหมายถึงพอลิเอทิลีนเทเรฟทาเลตเมื่อใช้กล่าวถึงวัสดุเฉพาะ พอลิเอสเทอร์รวมถึงสารที่พบในธรรมชาติอย่างพืชและแมลง และสารสังเคราะห์อย่างพอลิบิวทิเรต พอลิเอสเทอร์ธรรมชาติและสังเคราะห์ส่วนน้อยสามารถย่อยสลายทางชีวภาพ แต่พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์ส่วนใหญ่ไม่สามารถย่อยสลายทางชีวภาพ พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์ใช้อย่างกว้างขวางในเครื่องแต่งกาย เฟอร์นิเจอร์และอุปกรณ์รถยนต์

บางครั้งมีการผสมเส้นใยพอลิเมอร์ร่วมกับเส้นใยธรรมชาติเพื่อให้ได้ผ้าที่มีคุณสมบัติที่หลากหลาย ผ้าฝ้ายผสมพอลิเอสเทอร์มีความแข็งแรง ทนการฉีกขาด รอยย่นและลดการหดตัว เส้นใยสังเคราะห์จากพอลิเอสเทอร์มีความทนน้ำ ลมและสภาพแวดล้อมสูงเมื่อเทียบกับเส้นใยจากพืช แต่ทนไฟน้อยกว่าและหลอมละลายเมื่อติดไฟ

พอลิเอสเทอร์ผลึกเหลวเป็นหนึ่งในพอลิเมอร์ผลึกเหลวแรกที่ใช้ในอุตสาหกรรม มีคุณสมบัติเชิงกลและทนความร้อน ซึ่งคุณสมบัตินี้ใช้ในการเคลือบป้องกันการเสียดสีในเครื่องยนต์ไอพ่น

## ความเป็นมา
ในปี ค.ศ. 1926 บริษัทดูปองท์เริ่มการวิจัยสารโมเลกุลขนาดใหญ่และเส้นใยสังเคราะห์ การวิจัยช่วงแรกนำโดยวอลเลซ แคโรเธอส์นำไปสู่การค้นพบไนลอนซึ่งเป็นเส้นใยสังเคราะห์ชนิดแรก แต่การวิจัยยังไม่สมบูรณ์และแคโรเธอส์ไม่ได้ศึกษาพอลิเอสเทอร์จากเอทิลีนไกลคอลกับกรดเทเรฟทาลิก งานของแคโรเธอส์ได้รับการต่อยอดโดยจอห์น เรกซ์ วินฟิลด์และเจมส์ เทนแนนต์ ดิกสัน นักวิทยาศาสตร์ชาวบริติชผู้จดสิทธิบัตรพอลิเอทิลีนเทเรฟทาเลต (PET) ในปี ค.ศ. 1941

## ชนิดของพอลิเอสเทอร์
พอลิเอสเทอร์เป็นหนึ่งในชั้นพอลิเมอร์ที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ ในปี ค.ศ. 2000 มีการผลิตพอลิเอสเทอร์ประมาณ 30 ล้านตันทั่วโลก พอลิเอสเทอร์มีความหลากหลายในด้านคุณสมบัติเนื่องจากหมู่ R ในโครงสร้าง

### พอลิเอสเทอร์ธรรมชาติ
พอลิเอสเทอร์ที่พบในธรรมชาติ ได้แก่ คิวทินซึ่งเป็นผิวเคลือบชั้นนอกสุดของใบพืช คิวทินประกอบด้วยกรดโอเมกาไฮดรอกซีและอนุพันธ์ที่เชื่อมด้วยพันธะเอสเทอร์ นอกจากนี้ผึ้งสามารถผลิตพอลิเอสเทอร์ โดยผึ้งสกุล *Colletes* จะหลั่งสารพอลิเอสเทอร์คล้ายกระดาษเซลโลเฟนเพื่อใช้เลี้ยงดูตัวอ่อนในรัง บางครั้งผึ้งสกุลนี้รู้จักในชื่อ ผึ้งพอลิเอสเทอร์

### พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์
พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์ประกอบด้วย
* พอลิเอสเทอร์อะลิฟาติกเส้นตรงมวลโมเลกุลสูง (*M<sub>n</sub>* >10,000) เป็นพอลิเมอร์กึ่งผลึก มีจุดหลอมเหลวต่ำ (40–80 °ซ) และคุณสมบัติเชิงกลต่ำ พอลิเอสเทอร์กลุ่มนี้สามารถย่อยสลายจึงเหมาะสำหรับสิ่งของที่อาจส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม เช่น บรรจุภัณฑ์ ผลิตภัณฑ์ใช้แล้วทิ้ง และวัสดุคลุมดิน
* พอลิเอสเทอร์อะลิฟาติกเส้นตรงมวลโมเลกุลต่ำ (*M<sub>n</sub>* < 10,000) เป็นพอลิเอสเทอร์ประเภท hydroxy-terminated ใช้ในการผลิตโพลียูรีเทน
* พอลิเอสเทอร์แบบ hyperbranched มีความหนืดต่ำและละลายได้ดี ใช้เป็นตัวดัดแปลงทางวิทยากระแส (rheology modifiers) ในเทอร์โมพลาสติก และตัวเชื่อมโยงข้ามในการเคลือบ
* พอลิเอสเทอร์อะลิฟาติก‐อะโรมาติก เป็นพอลิเอสเทอร์กึ่งผลึกที่มีจุดหลอมเหลวสูง (160–280 °ซ) ใช้ทำเทอร์โมพลาสติก เส้นใยและฟิล์มเชิงวิศวกรรม
* พอลิเอสเทอร์ร่วมอะโรมาติกเส้นตรงทั้งหมด (wholly aromatic linear copolyesters) ใช้ในงานสมรรถนะสูงเนื่องจากมีคุณสมบัติเชิงกลสูงและทนความร้อน
* พอลิเอสเทอร์ไม่อิ่มตัว เป็นพอลิเอสเทอร์ที่ผลิตจากแอลกอฮอล์อเนกประสงค์กับกรดไดเบสิก พอลิเอสเทอร์กลุ่มนี้ใช้เป็นวัสดุผสม วัสดุหล่อและสารเคลือบ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พลาสติก
หมวดหมู่:เรซินสังเคราะห์
หมวดหมู่:วัสดุบรรจุภัณฑ์
อำเภอของประเทศลักเซมเบิร์ก

**[[แคนทอน|อำเภอ]]** (ลักเซมเบิร์กและ; ) เป็นหน่วยการบริหารระดับแรกของราชรัฐลักเซมเบิร์กหลังจากที่เขต (ลักเซมเบิร์กและ; ) ถูกยกเลิกใน ค.ศ. 2015 อำเภอยังแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นเทศบาลจำนวน 102 แห่ง

## รายชื่อ
600px|thumb|center|แผนที่รัฐกิจแสดงเขตอำเภอต่าง ๆ ของประเทศลักเซมเบิร์ก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศลักเซมเบิร์ก
จุลยุทธการวงศ์

**จุลยุทธการวงศ์ ผูก 2 พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา** เป็นคัมภีร์ภาษามคธว่าด้วยพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา เหตุที่เรียกว่าผูก 2 เพราะเดิมมีจำนวน 2 ผูก แต่ต้นฉบับที่เหลือมีอยู่ผูกเดียวคือผูกที่ 2 เชื่อว่าผู้แต่งคือ สมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แปลเป็นภาษาไทยโดยพระญาณวิจิตร (สิทธิ โลจนานนท์) เมื่อ พ.ศ. 2462 พิมพ์ครั้งแรกในหนังสืองานพระราชทานเพลิงศพนายพลโท พระยาพหลโยธิน รามินทรภักดี (นพ พหลโยธิน) ปีวอก พ.ศ. 2463

การค้นพบต้นฉบับ เมื่อ พ.ศ. 2460 ที่วัดพระเชตุพน พบหนังสือพลัดติดตู้ตามกุฏิ พระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาละลักษมณ์) ได้เข้าไปตรวจดูว่ามีหนังสือใดที่แปลกแตกต่างจากหอพระสมุดบ้าง ในครั้งนี้ได้พบมหายุทธการวงส์มีจำนวน 4 ผูก รวมถึงได้พบจุลยุทธการวงศ์จำนวน 1 ผูก

เนื้อหาเกี่ยวกับราชตระกูลพระเจ้าอู่ทอง เช่นเรื่องเมืองไตรตรึงษ์ เมืองเทพนคร เรื่องท้าวแสนปม และพระราชกรณียกิจการเมืองของกษัตริย์แต่ละพระองค์อย่างสังเขปจนถึงสมัยของสมเด็จพระอินทราชา (พ.ศ. 1999)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา
เงารักลวงใจ

***เงารักลวงใจ*** เป็นละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2553 ที่สร้างจากบทประพันธ์ของพรดี ซึ่งเป็นนามปากกาของณัฐิยา ศิรกรวิไล นักเขียนบทละครโทรทัศน์ชื่อดัง บทละครโทรทัศน์โดย จิรัฏฐ์ นิรดา ดำเนินการผลิตโดยบริษัท เมคเกอร์วาย กรุ๊ป จำกัด โดย ยศสินี ณ นคร จากการกำกับของกฤษณ์ ศุกระมงคล นำแสดงโดยปริญ สุภารัตน์, ณัฐวรา วงศ์วาสนา, ณเดชน์ คูกิมิยะ และสุมณทิพย์ ชี ออกอากาศทางช่อง 3 เอชดีทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันศุกร์ที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2553 และออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันศุกร์ที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

ต่อมาในเดือนตุลาคม​ พ.ศ. 2565 ทางช่อง 3​ ได้นำละครเรื่อง เงารักลวงใจ มารีเมคใหม่พร้อมฟิตติ้งและเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น "**[[กลเกมรัก]]**" () เขียนบทโทรทัศน์โดย “ภัทรวลัย วงษ์สินธุ์วิเสส”ดำเนินการผลิตโดย​ บริษัท ฟูจิแมน จำกัด โดย พิฐชญาณ์ เดชอินทรนารักษ์จากการกำกับของ ศุทธสิทธิ์ เดชอินทรนารักษ์​ นำแสดงโดย ภาณุวัฒน์ เปรมมณีนันท์, รัญชน์รวี เอื้อกูลวราวัตร,​ กิตติภณ ทิพยทยารัตน์ และเดนิส เจลีลชา คัปปุน ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 และออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันศุกร์ที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2566  

## นักแสดง

## รางวัลและการเข้าชิง

### '''เงารักลวงใจ'''

### '''กลเกมรัก'''

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 3
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2553
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยเมคเกอร์วาย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2010
ข้อจำกัดวาระการดำรงตำแหน่ง

**ข้อจำกัดวาระการดำรงตำแหน่ง** เป็นข้อจำกัดทางกฎหมายที่จำกัดจำนวนวาระของบุคคลในการดำรงตำแหน่งบางตำแหน่ง โดยเฉพาะตำแหน่งที่มาจากการเลือกตั้ง โดยอาจเป็นการห้ามดำรงตำแหน่งเกินบางวาระติดต่อกัน หรือห้ามดำรงตำแหน่งซ้ำ

ข้อจำกัดเช่นนี้เป็นองค์ประกอบหนึ่งของแนวคิดแบบรัฐธรรมนูญนิยมที่มีไว้จำกัดผลลัพธ์ที่ไม่พึงประสงค์ของระบอบประชาธิปไตย เช่น เพื่อป้องกันความเป็นไปได้ที่จะเกิดการผูกขาดตำแหน่ง

ประธานาธิบดีหลายคนเคยพยายามอยู่เกินวาระที่จำกัดไว้โดยอาศัยหลายวิธี มีสถิติปรากฏว่า ในช่วง ค.ศ. 1960–2010 หนึ่งในสี่ของประธานาธิบดีที่มีวาระจำกัดได้ขยายหรือฝ่าฝืนวาระของตนเป็นผลสำเร็จ และการบังคับใช้ข้อจำกัดวาระเป็นหนึ่งในงานที่ท้าทายที่สุดในพัฒนาการทางประชาธิปไตย นอกจากนี้ ข้อจำกัดวาระยังเป็นกลไกทางประชาธิปไตยซึ่งเป็นที่รับรองทั้งระดับประเทศและระดับสากลมากกว่ากลไกอย่างอื่น และความพยายามฝ่าฝืนข้อจำกัดวาระมักพบกับการต่อต้านอย่างรุนแรงจากประชาชนในประเทศและจากเวทีโลกด้วย การฝ่าฝืนข้อจำกัดวาระยังสัมพันธ์กับความเสื่อมถอยของประชาธิปไตยและสิทธิมนุษยชน

ถึงแม้ในประเทศที่เป็นประชาธิปไตยน้อยจะพบการฝ่าฝืนข้อจำกัดวาระได้บ่อยกว่าประเทศที่เป็นประชาธิปไตยแข็งแรง แต่ในประเทศที่ไม่เป็นประชาธิปไตยก็ยังสามารถบังคับใช้ข้อจำกัดวาระได้โดยผ่านฝ่ายค้าน รัฐบาลต่างประเทศ และบรรดาพลเมืองเอง

ในทางประวัติศาสตร์ ข้อจำกัดวาระเช่นนี้สามารถย้อนหลังไปได้ถึงยุคกรีซโบราณ สาธารณรัฐโรมัน และสาธารณรัฐเวนิส ส่วนข้อจำกัดวาระที่ปรากฏในรัฐธรรมนูญแบบสมัยใหม่เป็นครั้งแรกนั้น คือ ข้อจำกัดที่เกิดขึ้นในรัฐธรรมนูญ ปี 3 (ค.ศ. 1795) สมัยสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ซึ่งกำหนดว่า ดีแร็กตัวร์ (ผู้บริหารสูงสุดของประเทศ) อยู่ในตำแหน่งได้เพียง 5 ปี และห้ามดำรงตำแหน่งซ้ำ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 

หมวดหมู่:กฎหมายรัฐธรรมนูญ
หมวดหมู่:การเลือกตั้ง
ท้าวแสนปม

**ท้าวแสนปม** เป็นตำนานพื้นบ้านจังหวัดกำแพงเพชร และแพร่กระจายออกไปจนทั่วภาคกลางตอนบน ปรากฏในพงศาวดารต่าง ๆ เช่น พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับสมเด็จพระปรมานุชิตชิโนรส พงศาวดารโยนก สิงหนวัติกุมาร และจุลยุทธการวงศ์ เป็นต้น 

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์เรื่องท้าวแสนปมนี้เป็นบทละครรำไว้เมื่อ พ.ศ. 2456 ต่อมาใน พ.ศ. 2468 ซึ่งเป็นปีสุดท้ายในรัชกาล ก็ได้ทรงพระราชนิพนธ์ในรูปแบบของบทละครดึกดำบรรพ์ออกมาอีกครั้ง ในบทพระราชนิพนธ์ยังได้มีการเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ในตำนานที่ดำเนินไปตามอิทธิฤทธิ์ การดลบันดาลของเทพ เทวดา ให้มีความสอดคล้องกับความเป็นจริง เป็นไปตามพระราชวินิจฉัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ทรงวิเคราะห์ประกอบกับการใช้ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ ตำนานระบุว่าท้าวแสนปมเป็นพระราชบิดาของพระเจ้าอู่ทองผู้สร้างกรุงศรีอยุธยา

## เนื้อเรื่องทั่วไป
เจ้าเมืองไตรตรึงษ์ มีพระธิดาผู้ทรงสิริโฉม ใกล้เมืองไตรตรึงษ์มีชายที่มีรูปร่างน่าเกลียดมีปุ่มปมขึ้นเต็มตัว ชาวบ้านจึงเรียกเขาว่า *แสนปม* มีอาชีพปลูกผัก วันหนึ่งเทวดาดลใจให้พระธิดานึกอยากเสวยมะเขือ นางข้าหลวงพบมะเขือในสวนของแสนปมจึงซื้อไปถวายพระราชธิดาแต่ไม่นานก็เกิดตั้งครรภ์ขึ้น ท้าวไตรตรึงษ์รู้สึกอับอายขายหน้าตรัสถามพระราชธิดาว่าใครเป็นพ่อของเด็กแต่พระราชธิดาก็ไม่ยอมบอก ครั้งพระกุมารเติบใหญ่พอรู้ความ ท้าวไตรตรึงษ์จึงประกาศให้ขุนนางและเหล่าราษฎรทั้งหลายนำของกินเข้ามาในวัง หากพระกุมารยอมกินของผู้ใดผู้นั้นจะได้เป็นเขยหลวง บรรดาชายหนุ่มก็พากันมาเสี่ยงทายแต่พระราชโอรสไม่คลานไปหาใคร เจ้าเมืองได้ให้เสนาตามแสนปมที่ไม่ได้เข้าเสี่ยงทาย โดยได้ถือก้อนข้าวเย็นมา 1 ก้อน เมื่อมาถึงจึงอธิษฐาน และยื่นก้อนข้าวเย็นให้ พระราชโอรสก็คลานเข้ามาหา ท้าวไตรตรึงษ์ทรงกริ้ว จึงขับไล่ทั้งคู่ออกจากวัง

แสนปมพาพระธิดากับพระกุมารเดินทางเข้าไปหาที่อยู่ใหม่ พระอินทร์ได้แปลงเป็นลิงนำกลองวิเศษมามอบให้ เป็นกลองสารพัดนึกว่าหากขออะไรจะได้ตามใจหวัง แสนปมอธิษฐานให้ปุ่มปมตามตัวหายไปแล้วตีกลองวิเศษ ร่างก็กลับเป็นชายรูปงาม จึงตีกลองขอบ้านเมืองขึ้นมาเมืองหนึ่ง ให้ชื่อว่าเมืองเทพนคร และสถาปนาตัวเองเป็นพระเจ้าแผ่นดิน ปกครองไพร่ฟ้าด้วยความสงบสุข ท้าวแสนปมใช้ทองคำมาทำเป็นอู่ (เปล) ให้พระโอรส และตั้งชื่อพระโอรสว่า *อู่ทอง* ในเวลาต่อมามาพระเจ้าอู่ทองได้มาสร้างกรุงศรีอยุธยา เรียกชื่อราชวงศ์อู่ทอง อีกชื่อว่าราชวงศ์เชียงราย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:คติชนไทย
หมวดหมู่:บุคคลในตำนานไทย
วัดประศาสน์โสภณ

**วัดประศาสน์โสภณ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบางปะกง ในตำบลท่าพลับ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม

วัดประศาสน์โสภณมีชื่อเดิมว่า **วัดบางกรูดวิสุทธาราม** แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า **วัดบางกรูด** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2555

อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่อุโบสถศิลปะอยุธยา ศาลาการเปรียญอาคารไม้สักยกพื้นสูง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 หอไตรอาคารไม้สัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 และมีวิหารหลวงพ่อเกตอุดมซึ่งเป็นอาคารปูนแปดชั้นที่ได้สร้างไว้เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2533 ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัยซึ่งประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ พระพุทธเกตอุดมปางสมาธิ ประดิษฐานในวิหารแปดชั้น พระพุทธไศยาสน์ ประดิษฐานในวิหารคด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2478 พระพุทธรูปทุกกริยา ประดิษฐานในวิหารแปดชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 และมีพระไตรปิฎก จำนวน 24 เล่ม  วัดยังได้สร้างหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 16.33 เมตร สูง 25.80 เมตร

## อ้างอิง

ประศาสน์โสภณ
วัดวังพระธาตุ

**วัดวังพระธาตุ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่นอกเมืองไตรตรึงษ์ ริมฝั่งแม่น้ำปิง ในตำบลไตรตรึงษ์ อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร

วัดวังพระธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1826 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2556  เหตุผลที่เรียกขานกันว่าวัดวังพระธาตุเพราะหน้าวัดเป็นห้วงน้ำใหญ่ เรียกกันโดยสามัญว่าวัง เมื่อมีพระธาตุตั้งอยู่จึงเรียกกันว่าวังพระธาตุ  แต่ก่อนวัดแห่งนี้ไม่มีพระจำพรรษาอยู่เลย จะเริ่มมีพระมาจำพรรษาอยู่ตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2493 

ในวัดมีพระมหาเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ขนาดใหญ่และสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทย บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ บริเวณวังน้ำหน้าวัดใกล้กับศาลท้าวแสนปม เดิมมีวังน้ำขนาดใหญ่ มีอุโมงค์เข้าไปถึงองค์พระเจดีย์ เมื่อน้ำปิงขึ้นสูง น้ำจะไหลเข้ามาตามอุโมงค์ จนมาถึงฐานพระมหาเจดีย์ มีแผ่นหินใหญ่ปิดไว้ แต่ปัจจุบันไม่มีหลักฐานให้เห็นนอก

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระมหาเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ศิลปะสุโขทัย ขนาดใหญ่มากที่สุดที่พบในจังหวัดกำแพงเพชร ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์แล้วจากกรมศิลปากร วิหารมีสภาพชำรุดแต่เดิมเห็นแค่เนินดินเท่านั้น สร้างด้วยอิฐเป็นฐานเสาเป็นศิลาแลง คงสร้างในสมัยเดียวกับเจดีย์ เป็นวิหารยกพื้นมีบันไดห้าขั้น ทางทิศเหนือและทิศใต้ สภาพได้รับการบูรณะแล้วบางส่วน เศียรหลวงพ่อโต เดิมเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนวิหาร เป็นพระที่สร้างขึ้นมาใหม่ อุโบสถได้รับการต่อเติมจากใหม่จากชาวบ้าน ภายในมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ชาวบ้านเรียกขานกันว่า *หลวงพ่อเพชร* ใต้ฐานอุโบสถ ได้ขุดลงไปทะลุไปทั้งสองด้าน

## อ้างอิง

วังพระธาตุ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดกำแพงเพชร
ตำบลลาดใหญ่ (อำเภอเมืองชัยภูมิ)

**ตำบลลาดใหญ่** เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ **เทศบาลตำบลลาดใหญ่** และ**องค์การบริหารส่วนตำบลลาดใหญ่**

## การปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค

* หมู่ที่ 1 โนนคูณ
* หมู่ที่ 2 ลาดน้อย
* หมู่ที่ 3 ลาดใหญ่
* หมู่ที่ 4 ดงบัง
* หมู่ที่ 5 โนนหว้านไพล
* หมู่ที่ 6 กุดเวียน
* หมู่ที่ 7 ดงบังน้อย
* หมู่ที่ 8 ลาดใหญ่
* หมู่ที่ 9 โนนก้านตง
* หมู่ที่ 10 ชัยเจริญ

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
พื้นที่ของตำบลลาดใหญ่ อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ

* *สถิติจำนวนประชากรและบ้านของตำบลลาดใหญ่ ข้อมูล ณ ธันวาคม 2564*

## สถานที่สำคัญ
: **การศึกษา**
* โรงเรียน
** โรงเรียนบ้านกุดเวียน
** โรงเรียนบ้านโนนคูณ
** โรงเรียนบ้านโนนหว้านไพล (คุรุราษฎร์สงเคราะห์)
** โรงเรียนบ้านลาดใหญ่
* โรงเรียนเอกชน
** โรงเรียนอนุบาลเขียนปัญญา

: **การศาสนา**
วัด/สำนักสงฆ์

* วัดชมพู 
* วัดโนนคูณ (อัมพวัน)
* วัดโนนหว้านไพล
* วัดบูรพา
* วัดพูลทรัพย์ลาดใหญ่
* วัดลาดน้อย
* วัดสามัคคีธรรมาราม  

## อ้างอิง

ลาดใหญ่
ตำบลกุดตุ้ม

**ตำบลกุดตุ้ม** เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ **เทศบาลตำบลลาดใหญ่** และ**องค์การบริหารส่วนตำบลกุดตุ้ม**

## การปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค

* หมู่ที่ 1 ผือ	
* หมู่ที่ 2 สระไข่น้ำ	
* หมู่ที่ 3 หนองคูขาด
* หมู่ที่ 4 กุดตุ้ม
* หมู่ที่ 5 หนองคอนไทย
* หมู่ที่ 6 หนองเขื่อง
* หมู่ที่ 7 บะก่าม
* หมู่ที่ 8 โนนโพธิ์
* หมู่ที่ 9 หนองแวง (ทต. ลาดใหญ่)
* หมู่ที่ 10 หนองไผ่ล้อม	
* หมู่ที่ 11 หนองไผ่น้อย
* หมู่ที่ 12 หนองคอนไทย
* หมู่ที่ 13 กุดตุ้ม
* หมู่ที่ 14 หนองคอนไทย
* หมู่ที่ 15 ผือ
* หมู่ที่ 16 หนองเขื่อง
* หมู่ที่ 17 ผือ
* หมู่ที่ 18 หนองคอนไทย
* หมู่ที่ 19 หนองคอนไทย

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
พื้นที่ของตำบลกุดตุ้ม อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ

* *สถิติจำนวนประชากรและบ้านของตำบลกุดตุ้ม ข้อมูล ณ ธันวาคม 2564*

## สถานที่สำคัญ
: **การศึกษา**
* โรงเรียน
** โรงเรียนกุดตุ้มสามัคคีวิทยา	
** โรงเรียนโนนโพธิ์บะก่ามวิทยา
** โรงเรียนบ้านผือวิทยายน
** โรงเรียนบ้านหนองเขื่อง
** โรงเรียนบ้านหนองคอนไทย (คุรุประชาสรรค์)
** โรงเรียนบ้านหนองไผ่ล้อม
** โรงเรียนสระไข่น้ำขุนีวิทยา
* โรงเรียนมัธยมศึกษา
** โรงเรียนกุดตุ้มวิทยา

: **การศาสนา**
วัด/สำนักสงฆ์

* วัดแจ้งสว่าง
* วัดบ้านผือ 
* วัดบ้านผือ 
* วัดโพธิ์ 
* วัดราชพฤกษ์ 
* วัดศรีสะอาด 
* วัดสุลาลัย 
* วัดแสงอุทัย 
* วัดหนองไผ่ล้อม 
* วัดอุดร  

## อ้างอิง

กุดตุ้ม
ตำบลหนองไผ่ (อำเภอเมืองชัยภูมิ)

**ตำบลหนองไผ่** เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 15 กิโลเมตร ปัจจุบันพื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ **องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่**

## อาณาเขต
* ทิศเหนือ ติดกับ  ตำบลบุ่งคล้าและตำบลกุดตุ้ม (อำเภอเมืองชัยภูมิ)
* ทิศใต้ ติดกับ ตำบลโนนสำราญและตำบลบ้านค่าย (อำเภอเมืองชัยภูมิ)
* ทิศตะวันออก ติดกับ อำเภอแก้งสนามนาง (จังหวัดนครราชสีมา)
* ทิศตะวันตก ติดกับ ตำบลหนองนาแซง (อำเภอเมืองชัยภูมิ)

## การปกครอง
ตำบลหนองไผ่ แบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน คือ

* หมู่ที่ 1 ศรีษะกระบือ
* หมู่ที่ 2 หนองแหน
* หมู่ที่ 3 กุดเชือก
* หมู่ที่ 4 หนองไผ่
* หมู่ที่ 5 ดอนกู่
* หมู่ที่ 6 ดอนหัน
* หมู่ที่ 7 โนนหญ้าคา
* หมู่ที่ 8 หนองไข่นุ่น
* หมู่ที่ 9 หนองกระทุ่ม
* หมู่ที่ 10 หนองสระ
* หมู่ที่ 11 โคกก่อง
* หมู่ที่ 12 หนองแหน
* หมู่ที่ 13 โนนสาทร
* หมู่ที่ 14 หนองไผ่

## สถานที่สำคัญ
### การศึกษา
* โรงเรียน
** โรงเรียนไตรราษฎร์สามัคคีวิทยา
** โรงเรียนโนนหญ้าคาหนองสระพิทยาคม
** โรงเรียนบ้านดอนหัน
** โรงเรียนบ้านหนองไผ่พัฒนา
** โรงเรียนบ้านหนองแหนดอนกู่

* โรงเรียนมัธยมศึกษา
** โรงเรียนหนองไผ่วิทยานุสรณ์

### การศาสนา
* วัด 
** วัดชัยพิบูลย์ 
** วัดดอนกู่ 
** วัดดอนหัน 
** วัดโนนหญ้าคา 
** วัดปทุมทอง (บ้านหนองแหน) 
** วัดศีรษะกระบือ 
** วัดหนองกระทุ่ม 
** วัดหนองไผ่

## อ้างอิง

หนองไผ่
หนองไผ่
สุวรรณเศียร

**สุวรรณเศียร** เป็นวรรณกรรมที่มีเนื้อเรื่องจากสุวรรณสิรสาชาดกในปัญญาสชาดกอันเป็นชาดกนอกนิบาตซึ่งแต่งโดยภิกษุชาวล้านนาภาคเหนือ

สุวรรณเศียรเป็นวรรณกรรมของทางภาคกลางของประเทศไทย ส่วนทางภาคเหนือเรียก **อ้อมล้อมต่อมคำ** ทางภาคอีสานรวมถึงในประเทศลาวเรียก **ท้าวหัว** หรือ **ท้าวหัวข้อหล้อ** ทั้งสามเรื่องมีโครงเรื่องเหมือนกันแต่มีรายละเอียดปลีกย่อย เช่น ตัวละคร ฉาก เหตุการณ์ ที่แตกต่างกันด้วยเหตุผลในด้านความน่าเชื่อถือให้สอดคล้องกับคำสอนและค่านิยมท้องถิ่น รวมถึงความสนุกสนาน สุวรรณเศียรแต่งในลักษณะคำประพันธ์ที่เรียกว่ากลอนอ่าน ส่วนอ้อมล้อมต่อมคำและท้าวหัวแต่งเลียนแบบชาดกในพระไตรปิฎก คือประกอบด้วยปัจจุบันวัตถุ อดีตวัตถุและสโมทาน โดยแต่งเป็นร้อยแก้วด้วยภาษาถิ่นสลับคาถาภาษาบาลี เนื้อเรื่องสุวรรณเศียรคล้ายกับสังข์ทองเพราะเนื้อหามาจากปัญญาสชาดกเช่นเดียวกัน สาระสำคัญคือแม้มีความบกพร่องทางร่างกายมีแต่ศีรษะ แต่ตัวเอกมีพฤติกรรมดีอยู่ในจริยธรรมอันดีงาม มีความกตัญญูต่อมารดา

ต้นฉบับเรื่องสุวรรณเศียรพบเป็นสมุดไทยขาวและไทยดำ เท่าที่มีข้อมูลต้นฉบับมี 4 ฉบับ เก็บไว้อยู่ที่หอสมุดแห่งชาติ ฉบับเก่าสุดมีอายุสมัยในรัชกาลที่ 3 ฉบับใหม่สุดในสมัยรัชกาลที่ 5 ทั้งหมดเขียนด้วยอักษรไทยสมัยรัตนโกสินทร์ ส่วนอ้อมล้อมต่อมคำ พบว่ามีการจารลงในใบลาน (หนังสือผูก) ด้วยอักษรธรรมล้านนา ปรากฏทั่วในภาคเหนือ สำหรับท้าวหัวแพร่หลายมากในภาคอีสาน พบเป็นหนังสือผูกจารด้วยอักษรธรรมอีสานในแทบทุกจังหวัด 

## โครงเรื่อง
พระโพธิสัตว์ซึ่งเกิดมามีแต่ศีรษะ ยังคงกระทำความดี มีความกตัญญูต่อมารดา โดยแอบช่วยงานบ้านและเลี้ยงโค ต่อมาได้ออกเดินทางด้วยเรือสำเภาไปเกาะแห่งหนึ่ง เมื่อธิดาพญานาค 2 ตน ออกมาเล่นน้ำก็เกิดทำลายพืชพันธุ์ที่พระโพธิสัตว์ปลูกไว้จนเสียหาย จึงได้นำทรัพย์สินมาชดใช้ จากนั้นพระโพธิสัตว์เดินทางกลับไปหามารดาพร้อมกับขอให้นางไปสู่ขอกับพระธิดาองค์สุดท้องของพระยาพรหมทัตแต่พระองค์ไม่ยินยอม จะยอมยกธิดาให้หากสร้างสะพานเงินสะพานทองมาถึงพระราชวัง พระอินทร์ได้ช่วยเหลือจนได้อภิเษกสมรส

ต่อมามีผู้ยุยงให้พระยาพรหมทัตฆ่าพระโพธิสัตว์เนื่องจากมีรูปร่างไม่เหมือนมนุษย์ พระอินทร์ได้เข้ามาช่วยเหลืออีกครั้งโดยตั้งคำถามกับพระยาพรหมทัต 4 ข้อ หากตอบไม่ได้จะฆ่าให้ตาย พระองค์ไม่สามารถตอบคำถามได้แต่พระโพธิสัตว์ช่วยตอบคำถามได้หมด ทั้งยังแสดงรูปกายที่แท้จริงซึ่งงดงามยิ่งนัก พระยาพรหมทัตจึงได้ยกเมืองให้พระโพธิสัตว์สืบครองเมือง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:คติชนไทย
หมวดหมู่:คติชนลาว
หมวดหมู่:บุคคลในตำนานไทย
กาเมนีตสวีเยต

***กาเมนีตสวีเยต*** () หรือ ***กาเมนีตสเวต*** (; ) เป็นอนุสรณ์สถานยุคยูโกสลาฟที่ระลึกถึงเหยื่อชาวเซิร์บที่ถูกอุสตาเชฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในยูโกสลาเวีย อนุสรณ์สถานนี้ตั้งอยู่ที่ยาเซนอวัตส์ ประเทศโครเอเชีย เป็นผลงานการออกแบบของบ็อกดาน บ็อกดานอวิช และสร้างเสร็จในปี 1966 และเป็นเหมือนเครื่องเตือนใจให้ระลึกถึงค่ายกักกันยาเซนอวัตส์

## อ้างอิง

*Official Site of the Jasenovac Memorial – includes history and profile of architect
*Official Site of the Jasenovac Memorial – Gallery
*Spomenik Database - Jasenovac

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศโครเอเชีย
หมวดหมู่:อนุสรณ์สถานสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:เทศมณฑลซีซัก-ม็อสลาวีนา
วเยาหาร รามมโนหร สิงหา

**วเยาหาร รามมโนหร สิงหา** (อักษรโรมัน: Beohar Rammanohar Sinha; 15 มิถุนายน 1929 – 25 ตุลาคม 2007) เป็นศิลปินชาวอินเดียที่เป็นที่รู้จักดีจากผลงานภาพประกอบในรัฐธรรมนูญอินเดียและส่วนคำปรารภแห่งรัฐธรรมนูญ ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในรัฐธรรมนูญที่งดงามที่สุดในโลก นอกจากนี้เขายังเป็นทูตวัฒนธรรมอินเดียที่เผยแพร่งานศิลปะแบบอินเดียไปยังตะวันออกไกลและยังนำเอาศิลปะแบบเอเชียตะวันออกกลับมายังอินเดียเช่นกัน ผลงานของเขาปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งในชองสะสมของทั้งหอศิลป์และของสะสมส่วนบุคคลระดับชั้นนำทั่วโลก อีกหนึ่งผลงานชิ้นสำคัญของเขาคือจิตรกรรมฝาผนังประดับชาฮีดสมารักในชพัลปุระ ซึ่งเขาสร้างสรรค์โดยใช้ศิลปะเบงกอลฟื้นฟู และสร้างสรรค์ในปี 1952–1953 แสดงภาพเหตุการณ์สำคัญการดิ้นรนเพื่อเอกราชของอินเดีย

รามมโนหรลงชื่อตนเองในงานศิลปะด้วยอักษรเทวนาครีแบบเคอร์ซีฟทั้งสั้น ๆ ว่า *ราม* หรือเต็ม ๆ ว่า *รามมโนหร* ในขณะที่งานเขียนในช่วงหลังของชีวิตเขามีลักษณะเด่นที่การะปรทับตาสีแดงเป็นคำว่า *สิงหา* ซึ่งคือนามสกุล ส่วนใหญ่ด้วยอักษรเทวนาครี แต่ก็มีบ้างที่ใช่อักษรพินอิน ควบคู่ไปกับลายมือ *ราม* ชื่อเป็นหมึก

## รัฐธรรมนูญอินเดีย
ผลงานชิ้นสำคัญที่สุดของรามมโนหรคืองานวาดภาพประกอบบนหน้าอักษรวิจิตรของรัฐธรรมนูญอินเดีย และหน้าคำปรารภแห่งรัฐธรรมนูญ ซึ่งได้รับการรับรองในปี 1949 โดยนันทลาล โพส โดยไม่ได้มีคำขอให้แก้ไขใด ๆ เพิ่มเติม

งานศิลปะของเขาบนรัญธรรมนูญอินเดียแสดงงานศิลปะแบบอินเดีย ระหว่างนั้นเขาได้เดินทางไปยังถ้ำอชันตา, ถ้ำเอลโลรา, บาฆ (ธาร), พทามี, สาญจี, สารนาถ และมมัลปุรัม เพื่อศึกษารูปแบบศิลปะ ในที่สุดเขาได้สรุปภาพออกมาเป็นการแสดงรูปปัทมะ, นนทิ, ไอรวตา, วยาคฤห์, อัศวะ, หงส์ และ มยุระ เป็นสัญลักษณะของรัฐธรรมนูญอินเดีย

รามมโนหรปฏิเสธที่จะลงชื่อตัวเองในผลงาน แต่นันทลาล โพส ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าจะให้รามมโนหรลงชื่อในอย่างน้อยก็บางหน้าของรัฐธรรมนูญอินเดียที่เขาวาดภาพประกอบเพื่อที่ "คนรุ่นหลังจะได้รับรู้ จดจำ และชื่นชมศิลปินผู้ซึ่งประดับตกแต่งรัฐธรรมนูญแห่งอินเดีย"

## รางวัล
* *KalaShri* (กาลาศรี) นิวเดลี อินเดีย, 2001
* *Award of Honor*, Lions International, 1997
* Veteran Artist Award, AIFACS, นิวเดลี อินเดีย, 1993
* *Shikhar Samman* โภปาล อินเดีย, 1991
* *Special Award*, AIFACS, นิวเดลี อินเดีย, 1953
* *Special Award*, บอมเบย์ บริติชอินเดีย, 1944

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศิลปินชาวอินเดีย
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐมัธยประเทศ
รัฐธรรมนูญอินเดีย

**รัฐธรรมนูญอินเดีย** (IAST: ) เป็นกฎหมายสูงสุดของอินเดีย ถือเป็นรัฐธรมนูญแห่งชาติที่เขียนมือที่ยาวที่สุดในโลก

รัฐธรรมนูญได้รับการรับรองโดยคณะร่างรัฐธรรมนูญเมื่อ 26 พฤศจิกายน 1949 และมีผลใช้ในวันที่ 26 มกราคม 1950 รัฐธรรมนูญนี้มาแทนรัฐบัญญัติรัฐบาลอินเดีย ปี 1935 เพื่อเป็นเอกสารพื้นฐานสำหรับแนวทางการดำเนินงานของรัฐบาลอินเดีย และเปลี่ยนผ่านให้เขตปกครองอินเดียของอังกฤษ เป็น สาธารณรัฐอินเดีย อินเดียเฉลิมฉลองรัฐธรรมนูญทุกวันที่ 26 มกราคม เนื่องในวันสาธารณรัฐ

รัฐธรรมนูญอินเดียประกาศให้อินเดียเป็นรัฐเอกราช, สังคมนิยม, รัฐฆราวาส และเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตย และยืนยันให้พลเมืองของอินเดียว่าจะได้รับความยุติธรรม, ความเท่าเทียม และ เสรีภาพ และสนับสนุนภราดรภาพ รัฐธรรมนูญดั้งเดิมจากปี 1950 ในปัจจุบันเก็บรักษาในกล่องบรรจุฮีเลียมภายในรัฐสภา ที่นิวเดลี ทั้งคำว่า "รัฐฆราวาส" และ "สังคมนิยม" เติมเข้ามาในรัฐธรรมนูญในภายหลัง ในการแปรญัติครั้งที่ 42 ในปี 1976 ท่ามกลางวิกฤตดิอีเมอร์เยนซี

รัฐธรรมนูญแรกร่างโดยคณะร่างรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นผู้ได้รับเลือกตั้งมรจากสมาชิกของสภาจังหวัด คณะร่างรัฐธรรมนูญจำนวน 389 คน (ต่อมา เหลือ 299 คนจากการแบ่งอินเดีย) ใช้เวลาเกือบสามปี และการประชุม 11 ครั้ง ระยะเวลา 165 วันในการร่าง

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* The Constitution of India, as on 9th December 2020
* Original as published in the Gazette of India
* Original Unamended version of the Constitution of India
* Ministry of Law and Justice of India&nbsp;– The Constitution of India Page
* Constitution of India as of 29 July 2008
* Constitutional predilections
* online copy
* Original text of the preamble

หมวดหมู่:กฎหมายอินเดีย
อินเดีย