แอร์ฟอร์ซวัน

**แอร์ฟอร์ซวัน** () คือรหัสเรียกอย่างเป็นทางการที่การควบคุมจราจรทางอากาศกำหนดขึ้นสำหรับอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารอยู่ ศัพท์นี้มักใช้เรียกอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐที่ได้รับการดัดแปลงและนำมาใช้ในการขนส่งประธานาธิบดี และใช้เป็นนามนัยสำหรับอากาศยานหลักของประธานาธิบดี VC-25 แม้ว่าแท้จริงแล้วจะสามารถใช้เรียกอากาศยานของกองทัพอากาศลำใดก็ตามที่ประธานาธิบดีโดยสารอยู่

แนวคิดในการกำหนดอากาศยานทหารสำหรับใช้เดินทางของประธานาธิบดีโดยเฉพาะเกิดขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อที่ปรึกษาทางทหารในกระทรวงการสงครามกังวลถึงความเสี่ยงของการใช้สายการบินพาณิชย์ในการเดินทางของประธานาธิบดี ใน ค.ศ. 1944 C-54 สกายมาสเตอร์ ถูกดัดแปลงเป็นอากาศยานประธานาธิบดีลำแรกที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะ อากาศยานลำนี้มีชื่อว่า *เซเคร็ดคาว* (*Sacred Cow*) และถูกควบคุมโดยกองทัพอากาศทหารบก โดยได้บรรทุกประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ ไปยังการประชุมยอลตาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 และถูกใช้งานต่อมาอีกสองปีโดยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน

รหัสเรียก "แอร์ฟอร์ซวัน" ถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1954 หลังจากล็อกฮีด คอนสเตลเลชันที่บรรทุกประธานาธิบดีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์บินเข้าไปในน่านฟ้าเดียวกับเที่ยวบินพาณิชย์ที่มีรหัสเที่ยวบินเดียวกัน ตั้งแต่การนำ *[[VC-137C แซม 26000|แซม 26000]]* มาใช้งานใน ค.ศ. 1962 อากาศยานหลักของประธานาธิบดีก็มีลวดลายที่โดดเด่นซึ่งออกแบบโดยเรย์มอนด์ โลวี

อากาศยานลำอื่นที่ได้รับการกำหนดให้เป็นแอร์ฟอร์ซวัน ได้แก่ล็อกฮีด คอนสเตลเลชันอีกหนึ่งลำชื่อ *โคลัมไบน์ III*, โบอิง 707 สามลำที่เริ่มใช้งานในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 และโบอิง VC-25A ในปัจจุบัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1990 ฝูงบินประธานาธิบดีประกอบด้วยโบอิง 747-200B (VC-25A) สองลำที่ได้รับการปรับแต่งเป็นพิเศษ กองทัพอากาศสหรัฐได้สั่งซื้อโบอิง 747-8 สองลำเพื่อใช้เป็นอากาศยานประจำตำแหน่งประธานาธิบดีลำถัดไป ซึ่งมีชื่อเรียก VC-25B และคาดว่าจะเริ่มให้บริการไม่เร็วกว่า ค.ศ. 2026

ในบางครั้ง ประธานาธิบดีก็เชิญผู้นำประเทศอื่นร่วมเดินทางไปกับพวกเขาบนแอร์ฟอร์ซวัน ใน ค.ศ. 1973 ประธานาธิบดีนิกสันได้เชิญเลขาธิการใหญ่โซเวียต เลโอนิด เบรจเนฟ บินไปกับเขาที่แคลิฟอร์เนียจากวอชิงตัน ดี.ซี. ใน ค.ศ. 1983 ประธานาธิบดีเรแกนและสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ได้เสด็จพระราชดำเนินเยือนชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐโดยอากาศยานลำนี้

## ประวัติศาสตร์
### ศตวรรษที่ 20

วันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1910 ทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ กลายเป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนแรกที่ได้โดยสารเครื่องบิน ซึ่งเป็นเครื่องบินไรต์ฟลายเออร์ (Wright Flyer) ที่สนามบินคินลอชใกล้เซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี ในตอนนั้นเขาไม่ได้ดำรงตำแหน่งแล้ว โดยมีวิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์ เป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง การสร้างสถิติครั้งนั้นเป็นเพียงการบินผ่านฝูงชนในงานประจำเทศมณฑลช่วงสั้น ๆ แต่ถึงกระนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางทางอากาศของประธานาธิบดี

#### เครื่องบินประธานาธิบดีลำแรก

แฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ เป็นประธานาธิบดีคนแรกที่เดินทางด้วยเครื่องบินขณะดำรงตำแหน่ง เครื่องบินลำแรกที่ได้รับมาโดยเฉพาะสำหรับการเดินทางของประธานาธิบดีคือเครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบกดักลาส ดอลฟินที่ได้รับการดัดแปลงให้มีเบาะหุ้มอย่างหรูหราสำหรับผู้โดยสารสี่คนและห้องนอนเล็กแยกต่างหาก กองทัพเรือสหรัฐกำหนดให้เครื่องบินลำนี้เป็นอาร์ดี-2 และส่งมอบใน ค.ศ. 1933 โดยประจำการอยู่ที่ฐานทัพเรือที่แอนาคอสเทียในวอชิงตัน ดี.ซี. เครื่องบินลำนี้ยังคงให้บริการในฐานะยานพาหนะของประธานาธิบดีตั้งแต่ ค.ศ. 1939

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เรือดำน้ำของเยอรมันที่ปฏิบัติการอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติกทำให้การเดินทางทางอากาศกลายเป็นวิธีการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่ได้รับความนิยมสำหรับบุคคลสำคัญ ใน ค.ศ. 1943 โรเซอเวลต์เดินทางไปการประชุมคาซาบลังกาในประเทศโมร็อกโกด้วย*ดิกซีคลิปเปอร์* (*Dixie Clipper*) ซึ่งเป็นโบอิง 314 แบบเรือบินที่ควบคุมโดยสายการบินแพนแอม ในเที่ยวบินที่ครอบคลุมระยะทาง 5,500 ไมล์ (8,890 กม.) โดยแบ่งเป็นสามช่วง

เจ้าหน้าที่กองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ ซึ่งเป็นหน่วยงานก่อนหน้ากองทัพอากาศสหรัฐ มีความกังวลเกี่ยวกับการพึ่งพาสายการบินพาณิชย์ในการขนส่งประธานาธิบดี จึงสั่งให้ดัดแปลงเครื่องบินทหารเพื่อรองรับความต้องการพิเศษของผู้บัญชาการทหารสูงสุด ใน ค.ศ. 1943 เครื่องบินลำเลียง C-87A หมายเลข 41-24159 ได้รับการดัดแปลงเพื่อใช้บรรทุกประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ในการเดินทางไปต่างประเทศ แต่หลังตรวจสอบประวัติความปลอดภัยที่เป็นที่ถกเถียงของ C-87 แล้ว กรมกิจลับได้ปฏิเสธที่จะอนุมัติให้ใช้เครื่องบินลำนี้สำหรับประธานาธิบดีอย่างสิ้นเชิง C-87 ซึ่งเป็นรุ่นดัดแปลงจากเครื่องบินทิ้งระเบิดคอนโซลิเดเต็ด บี-24 ลิเบอเรเตอร์ ก็มีความเกี่ยวข้องกับความเป็นทหารมากกว่าเครื่องบินที่ออกแบบมาสำหรับการขนส่ง เครื่องบินลำนี้ชื่อว่า*เกสแวร์ II* (*Guess Where II*) ถูกใช้เพื่อขนส่งสมาชิกอาวุโสของคณะบริหารของโรเซอเวลต์ในการเดินทางต่าง ๆ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1944 เครื่องบินลำนี้ได้บรรทุกเอลิเนอร์ โรเซอเวลต์เพื่อเดินทางไปทัศนกิจสัมพันธ์ในหลายประเทศในละตินอเมริกา C-87 ถูกแยกชิ้นส่วนใน ค.ศ. 1945

กรมกิจได้ดัดแปลงดักลาส C-54 สกายมาสเตอร์ สำหรับภารกิจการเดินทางของประธานาธิบดี เครื่องบิน VC-54C ซึ่งมีชื่อเล่นว่า *เซเคร็ดคาว* มีห้องนอน โทรศัพท์วิทยุ และลิฟต์ที่ใช้แบตเตอรี่ซึ่งสามารถพับเก็บได้เพื่อยกประธานาธิบดีโรเซอเวลต์ในรถเข็นของเขา VC-54C บินพาประธานาธิบดีโรเซอเวลต์เพียงครั้งเดียวเพื่อไปร่วมการประชุมยอลตาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945

รัฐบัญญัติความมั่นคงแห่งชาติ ค.ศ. 1947 ซึ่งเป็นกฎหมายที่จัดตั้งกองทัพอากาศสหรัฐ ได้รับการลงนามโดยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน บน VC-54C เขาแทนที่เปลี่ยน VC-54C ใน ค.ศ. 1947 ด้วยC-118 ลิฟต์มาสเตอร์ ที่ได้รับการดัดแปลง และตั้งชื่อว่า*อินดีเพนเดนซ์* (*Independence*) ตามชื่อบ้านเกิดของเขาในรัฐมิสซูรี เครื่องบินลำนี้มีรูปลักษณ์ภายนอกที่โดดเด่น โดยจมูกเครื่องบินถูกทาสีเหมือนหัวนกอินทรีหัวขาว เครื่องบินมีห้องรับรองในส่วนท้ายของลำตัวเครื่องและห้องโดยสารหลักที่สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 24 คน หรือสามารถทำเป็นที่นอนได้ 12 เตียง ปัจจุบันเครื่องบินลำนี้ถูกจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติกองทัพอากาศสหรัฐในเดย์ตัน รัฐโอไฮโอ

ไอเซนฮาวร์นำเครื่องบินใบพัดสี่ลำมาใช้ในภารกิจประธานาธิบดี กลุ่มนี้ประกอบด้วยเครื่องบินล็อกฮีด C-121 คอนสเตลเลชันสองลำ ได้แก่ *[[โคลัมไบน์ II]]* (VC-121A 48-610) และโคลัมไบน์ *III* (VC-121E 53-7885) เครื่องบินเหล่านี้ถูกตั้งชื่อโดยสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง มามี ไอเซนฮาวร์ ตามชื่อดอกโคลัมไบน์ ซึ่งเป็นดอกไม้ประจำรัฐโคโลราโด รัฐที่เธอรับเป็นบ้านเกิด นอกจากนี้ยังมีแอโรคอมมานเดอร์ (Aero Commander) อีกสองลำที่ถูกเพิ่มเข้ามาในฝูงบิน

*[[โคลัมไบน์ II]]* เป็นเครื่องบินลำแรกที่ใช้รหัสเรียกแอร์ฟอร์ซวัน เป็นล็อกฮีด คอนสเตลเลชันที่ได้รับการปรับแต่งสำหรับการเดินทางของบุคคลสำคัญ และมาแทนที่เครื่องคอนสเตลเลชันลำก่อนหน้าที่ชื่อว่า*โคลัมไบน์* การกำหนดรหัสเรียกนี้สำหรับเครื่องบินกองทัพอากาศสหรัฐที่บรรทุกประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งอยู่ได้ถูกกำหนดขึ้นหลังอุบัติการณ์ใน ค.ศ. 1954 ที่เที่ยวบินพาณิชย์ อีสเทิร์นแอร์ไลน์ 8610 บังเอิญบินตัดกับเที่ยวบินแอร์ฟอร์ซ 8610 ที่บรรทุกประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ รหัสเรียกนี้ถูกใช้แบบไม่เป็นทางการในตอนแรกและกลายเป็นรหัสเรียกอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1962

#### โบอิง 707 และการเข้าสู่ยุคเครื่องบินไอพ่น

ในช่วงปลายวาระที่สองของประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ รัฐมนตรีต่างประเทศ จอห์น ฟอสเตอร์ ดัลเลส ได้แสดงความเห็นว่านีกีตา ครุชชอฟ นายกรัฐมนตรีโซเวียตและเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสหภาพโซเวียตคนอื่น ๆ ได้เริ่มใช้ตูโปเลฟ ตู-114 ที่ล้ำสมัยสำหรับการเดินทาง และการที่ประธานาธิบดีจะบินด้วยเครื่องบินใบพัดนั้นไม่สง่างามอีกต่อไป เป็นเหตุให้กองทัพอากาศจัดหาเครื่องบินไอพ่นโบอิง 707-120 (VC-137A) สามลำในเบื้องต้น โดยกำหนดรหัสเป็น*แซม* (*สเปเชียลแอร์มิชชัน*) *970*, *971* และ *972*

เทคโนโลยีไอพ่นความเร็วสูงที่ติดตั้งในเครื่องบินเหล่านี้ทำให้ประธานาธิบดีตั้งแต่ไอเซนฮาวร์ไปจนถึงนิกสันสามารถเดินทางระยะไกลได้อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้นเพื่อพบปะกับผู้นำโลกแบบตัวต่อตัว รองประธานาธิบดีในขณะนั้น ริชาร์ด นิกสัน เป็นคนแรกที่ใช้ VC-137A ในการเดินทางเยือนรัสเซียในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1959 สำหรับ Kitchen Debates เดือนต่อมา ไอเซนฮาวร์ก็กลายเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่โดยสารด้วยเครื่องบินไอพ่นเมื่อเขาใช้*แซม 970* ซึ่งมีชื่อเล่นว่า "*ควีนี*" (*Queenie*) เพื่อไปพบกับค็อนราท อาเดอเนาเออร์ นายกรัฐมนตรีเยอรมนี  ระหว่างการเดินทางเพื่อความสัมพันธ์อันดี "เที่ยวบินสู่สันติภาพ" ของไอเซนฮาวร์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1959 เขาได้เดินทางเยือน 11 ประเทศในเอเชีย โดยบินเป็นระยะทาง 22,000 ไมล์ (35,000 กม.) ใน 19 วัน ซึ่งเร็วกว่าที่เขาจะเดินทางด้วย*โคลัมไบน์* ถึงสองเท่า

*แซม 970* ถึง*แซม 972* ถูกปลดจากบทบาทเครื่องบินสำหรับประธานาธิบดีเมื่อมีการนำ VC-137C ที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษในรหัส*แซม 26000* มาใช้ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 เครื่องบินรุ่นเก่าถูกทาสีใหม่ในลวดลายรองที่ออกแบบโดยโลวีสำหรับแอร์ฟอร์ซทูและเครื่องบิน VIP อื่นๆ ที่ไม่ใช่ประธานาธิบดี ปัจจุบัน *แซม 970* จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์การบินในซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน *แซม 971* ซึ่งเป็นที่จดจำมากที่สุดจากการนำชาวอเมริกันที่ถูกจับเป็นตัวประกันในวิกฤตตัวประกันอิหร่านกลับบ้านใน ค.ศ. 1981 จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์การบินและอวกาศพีมาในทูซอน รัฐแอริโซนา *แซม 972* ถูกนำไปแยกชิ้นส่วนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1996

#### การออกแบบลวดลายของโลวี

VC-137Cลำใหม่ยังไม่ได้รับการดัดแปลงสำหรับภารกิจประธานาธิบดีเมื่อจอห์น เอฟ. เคนเนดีเข้ารับตำแหน่งใน ค.ศ. 1961 ตามคำแนะนำของภริยา แจ็กเกอลีน เคนเนดี เขาได้ติดต่อเรย์มอนด์ โลวี นักออกแบบอุตสาหกรรมชาวอเมริกันเชื้อสายฝรั่งเศส เพื่อขอความช่วยเหลือในการออกแบบลวดลายและภายในใหม่สำหรับ VC-137C

วอน ฮาร์เดสตี นักประวัติศาสตร์แอร์ฟอร์ซวันและอดีตภัณฑารักษ์ของสถาบันสมิธโซเนียน บอกกับซีเอ็นเอ็นว่าโลวี ซึ่งเคยเห็น*แซม 970* ได้บ่นกับเพื่อนที่ทำเนียบขาวว่าเครื่องบินลำนั้น "มีจมูกสีส้มฉูดฉาดและดูเหมือนเครื่องบินทหารมากเกินไป" เขาจึงเสนอให้บริการให้คำปรึกษาด้านการออกแบบแก่เคนเนดีโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

เคนเนดีเลือกลวดลายสีแดงและทองจากภาพร่างแนวคิดเบื้องต้นของโลวี และขอให้เขาเปลี่ยนการออกแบบทั้งหมดเป็นสีน้ำเงิน โลวียังได้แรงบันดาลใจจากสำเนาฉบับพิมพ์ครั้งแรกของคำประกาศอิสรภาพสหรัฐ โดยเสนอให้ใช้ตัวอักษร "*United States of America*" ที่เว้นวรรคห่างกันและเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมดในแบบอักษรแคสลอน เขาเลือกที่จะปล่อยให้ลำตัวเครื่องส่วนล่างเป็นอะลูมิเนียมขัดเงา และใช้สีน้ำเงินสองเฉด ได้แก่ สีเทาอมฟ้า  ซึ่งเกี่ยวข้องกับสาธารณรัฐในยุคต้นและตำแหน่งประธานาธิบดีและสีฟ้าอมเขียว  ที่ร่วมสมัยมากขึ้น เพื่อแสดงถึงอเมริกาที่มีรากฐานในอดีตและกำลังก้าวไปสู่อนาคตอย่างไม่หยุดยั้ง ตราประธานาธิบดีถูกเพิ่มเข้าไปที่ด้านข้างของลำตัวเครื่องใกล้กับจมูก และมีการทาสีธงชาติอเมริกันขนาดใหญ่ที่หางเครื่อง ผลงานของโลวีได้รับการชื่นชมทันทีจากประธานาธิบดีและสื่อมวลชน ชีตไลน์ (cheatline) ให้ภาพลักษณ์ที่เรียบหรูและเป็นแนวนอน ซึ่งสะท้อนถึงทัศนคติเชิงบวกของสมัยไอพ่นและความมั่งคั่งของอเมริกาในยุคนั้น และในปัจจุบันก็เป็นสัญลักษณ์ของมรดกและประเพณี

ลวดลายของโลวีสำหรับ VC-137C ได้ถูกนำไปปรับใช้กับVC-25A ที่มีขนาดใหญ่กว่าเมื่อเริ่มให้บริการใน ค.ศ. 1990 และรุ่นรอง (ที่ไม่มีชีตไลน์สีเทาอมฟ้าและสีครอบห้องนักบิน) ยังคงถูกใช้กับเครื่องบินกองทัพอากาศสหรัฐC-40, C-37, C-32, และC-20 ในโครงแบบ VIP มาตรฐาน (ที่ไม่ใช่ภารกิจประธานาธิบดี) ลวดลายของประธานาธิบดียังสามารถเห็นได้บนรถจักรยูเนียนแปซิฟิก 4141 ซึ่งเป็นรถจักรที่ใช้ในขบวนรถไฟงานศพของจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช

#### แซม 26000

ภายใต้การบริหารของประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี การเดินทางทางอากาศของประธานาธิบดีได้เข้าสู่สมัยไอพ่น แม้ว่าเขาจะสามารถใช้เครื่องบินไอพ่นในสมัยไอเซนฮาวร์สำหรับการเดินทางไปแคนาดา ฝรั่งเศส ออสเตรีย และสหราชอาณาจักรได้ แต่เมื่อเขาเข้ารับตำแหน่ง เครื่องบินหลักที่ใช้เดินทางในประเทศยังคงเป็นเครื่องบินใบพัดดักลาส VC-118A ลิฟต์มาสเตอร์ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1962 โบอิง VC-137C สตราโตไลเนอร์ *[[แซม 26000]]* ซึ่งเป็นเครื่องบินพิสัยไกลที่ได้รับการดัดแปลงและมีลวดลายที่ออกแบบโดยโลวี ได้รับการส่งมอบและกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของภาพลักษณ์รัฐบาลเคนเนดีในทันที

*แซม 26000* ให้บริการตั้งแต่ ค.ศ. 1962 ถึง 1998 โดยรับใช้ประธานาธิบดีตั้งแต่เคนเนดีจนถึงคลินตัน ในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 *แซม 26000* ได้บรรทุกประธานาธิบดีเคนเนดีไปยังแดลลัส รัฐเท็กซัส ซึ่งเป็นฉากหลังขณะที่ครอบครัวเคนเนดีทักทายผู้คนจำนวนมากที่สนามบินเลิฟของแดลลัส ต่อมาในช่วงบ่ายวันเดียวกัน เคนเนดีถูกลอบสังหาร และรองประธานาธิบดีลินดอน จอห์นสันได้เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดี เขากล่าวคำสาบานตนเข้ารับตำแหน่งบน*แซม 26000* ก่อนออกเดินทางกลับไปยังวอชิงตัน ดี.ซี. ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1973 *แซม 26000* ได้บรรทุกร่างของจอห์นสันกลับบ้านเกิดที่รัฐเท็กซัสหลังรัฐพิธีศพในวอชิงตัน

จอห์นสันใช้*แซม 26000* เดินทางอย่างกว้างขวางทั้งในประเทศและเยี่ยมเยียนกองกำลังในเวียดนามใต้ในช่วงสงครามเวียดนาม *แซม 26000* ได้รับใช้ประธานาธิบดีนิกสันในการเดินทางต่างประเทศครั้งสำคัญหลายครั้ง รวมถึงการเยือนสาธารณรัฐประชาชนจีนอันโด่งดังในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1972 และการเดินทางไปสหภาพโซเวียตในปลายปีเดียวกัน ถือเป็นครั้งแรกสำหรับประธานาธิบดีอเมริกัน  นิกสันได้ตั้งชื่อเล่นให้เครื่องบินลำนี้ว่า "สปิริตออฟ '76" เพื่อเป็นเกียรติแก่การครบรอบสองร้อยปีของสหรัฐที่กำลังจะมาถึง โดยมีชื่อดังกล่าวถูกไว้เขียนไว้ที่ใกล้จมูกเครื่องบินทั้งสองด้าน

#### แซม 27000

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1972 แซม 26000 ถูกแทนที่ด้วย VC-137C อีกหนึ่ง*ลำ [[แซม 27000|สเปเชียลแอร์มิชชัน 27000]]* ถึงแม้แซม 26000 จะถูกลดฐานะเป็นเครื่องบินสำหรับบุคคลสำคัญที่ไม่ใช่ประธานาธิบดี (และถูกทาสีใหม่โดยไม่มีหมวกสีน้ำเงินเข้มและชีตไลน์) แต่ก็ยังคงทำหน้าที่เป็นเครื่องบินสำรองให้กับ*แซม 27000* กระทั่งปลดประจำการในที่สุดใน ค.ศ. 1998

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1974 ขณะที่ประธานาธิบดีนิกสันกำลังเดินทางไปยังจุดแวะพักที่กำหนดไว้ในซีเรีย เครื่องบินขับไล่ของซีเรียได้สกัดแอร์ฟอร์ซวันเพื่อทำหน้าที่คุ้มกัน ลูกเรือไม่ได้รับแจ้งล่วงหน้าจึงต้องทำการหลบหลีกฉุกเฉินซึ่งรวมถึงการดิ่งตัวลงด้วย

หลังประกาศเจตจำนงที่จะลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดี นิกสันได้ขึ้น*แซม 27000* (พร้อมรหัสเรียก "แอร์ฟอร์ซวัน") เพื่อเดินทางไปยังแคลิฟอร์เนีย พันเอก ราล์ฟ อัลเบอร์ตาซซี ซึ่งเป็นนักบินของแอร์ฟอร์ซวันในขณะนั้นเล่าว่าหลังเจอรัลด์ ฟอร์ดสาบานตนเป็นประธานาธิบดี เครื่องบินลำนี้จึงต้องถูกเปลี่ยนชื่อเป็น*แซม 27000* ซึ่งบ่งชี้ว่าไม่มีประธานาธิบดีอยู่บนเครื่องอีกต่อไป เหนือเจฟเฟอร์สันซิตี รัฐมิสซูรี อัลเบอร์ตาซซีได้วิทยุไปว่า: "แคนซัสซิตี นี่คือแอร์ฟอร์ซวัน ขอเปลี่ยนรหัสเรียกเป็นเซียร์ราอัลฟาไมก์ (SAM) 27000" และได้รับคำตอบกลับมาว่า: "โรเจอร์ เซียร์ราอัลฟาไมก์ 27000 ขอให้โชคดีกับท่านประธานาธิบดี"

#### โบอิง VC-25A

ถึงแม้ว่าในระหว่างที่โรนัลด์ เรแกนดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสองสมัยจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงสำคัญใด ๆ กับแอร์ฟอร์ซวัน แต่การผลิตเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีในรุ่น 747 ก็ได้เริ่มขึ้นในสมัยของเขา กองทัพอากาศสหรัฐออกเอกสารเชิญชวนยื่นข้อเสนอใน ค.ศ. 1985 สำหรับเครื่องบินลำตัวกว้างสองลำที่มีอย่างน้อยสามเครื่องยนต์ และมีพิสัยการบินโดยไม่ต้องเติมเชื้อเพลิง 6,000 ไมล์ (9,700 กิโลเมตร) โบอิงได้เสนอ 747 และแมคดอนเนลล์ดักลาสได้เสนอDC-10 และคณะบริหารเรแกนได้สั่งซื้อ 747 ที่เหมือนกันสองลำเพื่อใช้แทน 707 VC-137 ที่เริ่มเก่าแล้วซึ่งเขาเคยใช้ การออกแบบภายในที่ร่างโดยสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง แนนซี เรแกน ได้รับแรงบันดาลใจจากทางตะวันตกเฉียงใต้ของอเมริกา

### ศตวรรษที่ 21

เมื่อประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช พ้นจากตำแหน่งในเดือนมกราคม ค.ศ. 2009 เขาได้เดินทางกลับรัฐเท็กซัสด้วย VC-25 ทราใช้รหัสเรียกแซม 28000 เนื่องจากไม่ได้บรรทุกประธานาธิบดีคนปัจจุบันของสหรัฐในขณะนั้น โดยมีการจัดการในลักษณะเดียวกันสำหรับอดีตประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน, บิล คลินตัน และบารัก โอบามา ส่วนประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์เดินทางไปยังที่พักของเขาที่มาร์-อา-ลาโกด้วยแอร์ฟอร์ซวันในวันสุดท้ายของการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสมัยแรกในเดือนมกราคม ค.ศ. 2021

หลังอสัญกรรมของอดีตประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ดและโรนัลด์ เรแกน VC-25 ได้ใช้ในการลำเลียงร่างของทั้งสองกลับไปยังรัฐบ้านเกิด คือมิชิแกนและแคลิฟอร์เนียตามลำดับ

วันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2009 VC-25 ได้บินวนรอบนครนิวยอร์กในระดับต่ำเพื่อถ่ายภาพและฝึกซ้อม ทำให้ชาวนิวยอร์กจำนวนมากตื่นตกใจ

ระหว่างการเยือนยูเครนของโจ ไบเดินใน ค.ศ. 2023 C-32 ที่เขาใช้เดินทางไปยังโปแลนด์ไม่ได้ใช้รหัสเรียกแอร์ฟอร์ซวัน แต่เพื่อเพิ่มความลับ จึงได้ใช้รหัสเรียก*แซม060* แทน

#### การสนับสนุนด้านโลจิสติกส์

เมื่อเดินทางไปกับประธานาธิบดี แอร์ฟอร์ซวันแทบจะไม่เคยบินลำเดียว โดยมักจะมีฝูงบินที่ประกอบด้วย VC-25 ลำสำรอง เครื่องบินลำเลียงสินค้า และเครื่องบินเติมน้ำมันร่วมเดินทางไปด้วย ในกรณีเช่นนี้ เครื่องบินขนส่งสินค้าจำนวนไม่เกินครึ่งโหล เช่น โบอิง C-17 โกลบมาสเตอร์ III หรือล็อกฮีด C-5 กาแล็กซีจะบินล่วงหน้าไปก่อนแอร์ฟอร์ซวันประมาณสองวันหรือมากกว่านั้น เพื่อนำรถลีมูซีนของประธานาธิบดีและเฮลิคอปเตอร์ซิคอร์สกี วีเอช-60 แบล็กฮอว์กไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่กรมกิจลับและเจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุงหลายร้อยคน การเดินทางที่ไกลขึ้นจะมีการร่วมเดินทางของเครื่องบินเติมน้ำมัน เช่น แมคดอนเนลล์ดักลาส KC-10 เอ็กซ์เทนเดอร์ เพื่อจำกัดความจำเป็นในการแวะเติมเชื้อเพลิงและเพื่อให้มั่นใจว่าแอร์ฟอร์ซวันจะไม่รับเชื้อเพลิงจากแหล่งที่ไม่น่าเชื่อถือ

เครื่องบินสนับสนุนมักใช้สนามบินหลายแห่งในภูมิภาคเดียวกันเพื่อลดผลกระทบต่อสนามบินแห่งใดแห่งหนึ่ง และกรมกิจลับอาจจะจัดเตรียมเครื่องบินกัลฟ์สตรีม C-37B หรือโบอิง E-4ไว้ในภูมิภาคใกล้เคียงเพื่อเป็นเครื่องบินสำรอง

นอกเหนือจากประธานาธิบดี เจ้าหน้าที่ และลูกเรือแล้ว VC-25A ยังสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 102 คนในที่นั่งชั้นธุรกิจภายในประเทศทั่วไป VC-25 ลำสำรองมักมีลูกเรือ 14 คน ซึ่งประกอบด้วยนักบินสองคน ลูกเรือบนเครื่องหกคน พ่อครัวสองคน และพนักงานต้อนรับบนเครื่องสี่คน เมื่อขนส่งประธานาธิบดี VC-25A ลำหลักจะมีพ่อครัวสามคนและพนักงานต้อนรับบนเครื่อง 15 คน เจ้าหน้าที่กรมกิจลับ 20 คนหรือมากกว่า และสมาชิกกลุ่มสื่อมวลชนประจำตำแหน่งประธานาธิบดีอีกประมาณ 40 คน ในระหว่างการเยือนต่างประเทศอย่างเป็นทางการ อาจมีการเช่าเหมาลำเครื่องบินลำอื่นเพื่อรองรับนักข่าวและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีก 150 คนหรือมากกว่านั้น

#### วินาศกรรม 11 กันยายน

วันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ถูกขัดจังหวะขณะเข้าร่วมงานที่โรงเรียนประถมเอ็มมา อี. บุกเกอร์ในแซราโซตา รัฐฟลอริดา หลังจากมีเครื่องบินชนอาคารใต้ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในนครนิวยอร์ก เขาขึ้นเครื่อง VC-25 จากท่าอากาศยานนานาชาติแซราโซตา-เบรเดนตันโดยมีนักบินคือพันเอก มาร์ก ทิลล์แมน ซึ่งเป็นนักบินอาวุโสของแอร์ฟอร์ซวันในวันนั้น

ต่อมา เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศเตือนทิลล์แมนว่ามีเครื่องบินโดยสารอยู่ใกล้ ๆ และไม่ตอบสนองต่อการเรียกทางวิทยุ ทิลล์แมนเล่าว่า: "เมื่อเราบินไปเหนือเกนส์วิลล์ รัฐฟลอริดา เราได้รับแจ้งจากศูนย์แจ็กสันวิลล์ พวกเขาบอกว่า 'แอร์ฟอร์ซวัน คุณมีเครื่องบินอยู่ข้างหลังและอยู่เหนือคุณเล็กน้อยที่กำลังบินลงมาหาคุณ เราไม่สามารถติดต่อพวกเขาได้—พวกเขาปิดเครื่องรับส่งเรดาร์ แล้ว' และในตอนนั้นมันทำให้เราเชื่อว่าอาจมีใครบางคนกำลังจะมาหาเราที่แซราโซตา พวกเขาเห็นเราออกตัว พวกเขาแค่บินสูงและกำลังตามเรามาในตอนนี้ เราไม่รู้เลยว่ากลุ่มก่อการร้ายมีความสามารถอะไรบ้างในตอนนั้น" หลังจากนั้นทิลล์แมนได้นำแอร์ฟอร์ซวันบินเหนืออ่าวเม็กซิโก ตามที่เขากล่าวในภายหลัง เพื่อทดสอบว่าเครื่องบินลำอื่นจะบินตามมาหรือไม่ เครื่องบินลำอื่นยังคงบินต่อไปตามเส้นทางเดิม และทิลล์แมนกล่าวว่าภายหลังได้มีการอธิบายให้เขาฟังว่าเครื่องบินโดยสารลำนั้นได้สูญเสียเครื่องรับส่งเรดาร์ ซึ่งปกติแล้วจะส่งสัญญาณระบุตัวตนทางอิเล็กทรอนิกส์ และนักบินบนเครื่องละเลยที่จะเปลี่ยนไปใช้ความถี่วิทยุอื่น

ต่อมาทิลล์แมนได้รับแจ้งเตือนว่ากำลังจะมีการโจมตีแอร์ฟอร์ซวัน "เราได้รับแจ้งจากรองประธานาธิบดีและเจ้าหน้าที่ว่า 'แองเจิลจะเป็นเป้าหมายต่อไป' ซึ่งคำว่า 'แองเจิล' คือรหัสเรียกลับของแอร์ฟอร์ซวัน เมื่อเราไปถึงอ่าว [เม็กซิโก] และพวกเขาแจ้งเราว่า 'แองเจิลจะเป็นเป้าหมายต่อไป' ตอนนั้นผมได้ขอการสนับสนุนจากเครื่องบินรบ ถ้าเครื่องบินโดยสารเป็นส่วนหนึ่งของการโจมตี มันก็จะเป็นการดีที่จะมีเครื่องบินรบประกบปีกเพื่อจัดการกับเรา" ณ จุดนี้ ทิลล์แมนกล่าวว่าแผนการที่จะพาประธานาธิบดีบินกลับไปที่วอชิงตัน ดี.ซี. ถูกยกเลิกด้วยความกังวลว่าแอร์ฟอร์ซวันจะถูกโจมตีที่ฐานทัพอากาศแอนดรูส์ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ทิลล์แมนได้ลงจอดที่ฐานทัพอากาศบากส์เดล รัฐลุยเซียนา และฐานทัพอากาศออฟฟัตต์ รัฐเนแบรสกา ที่ซึ่งประธานาธิบดีได้กล่าวสุนทรพจน์ หลังการแวะเหล่านี้ ประธานาธิบดีก็ถูกนำตัวกลับไปที่วอชิงตัน ดี.ซี.

ในวันรุ่งขึ้น เจ้าหน้าที่ที่ทำเนียบขาวและกระทรวงยุติธรรมได้อธิบายว่าประธานาธิบดีบุชทำเช่นนี้เนื่องจากมี "ข้อมูลที่เฉพาะเจาะจงและน่าเชื่อถือว่าทำเนียบขาวและแอร์ฟอร์ซวันก็เป็นเป้าหมายเช่นกัน" ทำเนียบขาวไม่สามารถยืนยันหลักฐานของการข่มขู่แอร์ฟอร์ซวันได้ และการสอบสวนพบว่าข้อกล่าวหาเดิมเป็นผลมาจากการสื่อสารที่ผิดพลาด

## เครื่องบินทดแทน

## รหัสเรียกขานอื่นที่ใกล้เคียง
เช่น
* Army One รหัสเรียกขานของอากาศยานของกองทัพบกสหรัฐที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารอยู่บนอากาศยานลำนั้น
* Navy One รหัสเรียกขานของอากาศยานของกองทัพเรือสหรัฐที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร
* Marine One รหัสเรียกขานของอากาศยานของเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ (United States Marine Corps) ที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร
* Coast Guard One รหัสเรียกขานของอากาศยานของหน่วยยามฝั่งสหรัฐ (United States Coast Guard) ที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร
* Executive One อาจใช้เป็นรหัสเรียกขานของอากาศยานพลเรือน (เช่น เครื่องบินส่วนตัว, เครื่องบินของสายการบิน) ที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร หรือเมื่อประธานาธิบดีเพิ่งจะหมดวาระลงแต่ยังมีเหตุให้ต้องโดยสารอากาศยานของกองทัพสหรัฐก็อาจใช้รหัสนี้แทน
* Executive One Froxtrot หรือ EXEC1F รหัสเรียกขานอากาศยานที่มีสมาชิกในครอบครัวของประธานาธิบดีสหรัฐ (เช่น สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งสหรัฐ) โดยสาร แต่ไม่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารมาด้วย ซึ่งบางครั้งอาจเป็นเครื่องบินของกองทัพสหรัฐ หรืออาจใช้รหัสอื่นลงท้ายด้วย Foxtrot เช่น Air Force One Foxtrot สำหรับอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐ (Foxtrot เป็นการออกเสียงตัวอักษรของการสื่อสารวิทยุของอักษร F ที่ในที่นี้ย่อมาจาก Family)
* แอร์ฟอร์ซทู (Air Force Two) รหัสเรียกขานอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐลำที่มีรองประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร แต่ไม่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารมาด้วย แม้ว่าเครื่องบินลำนั้นเป็นเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ ที่มักถูกเรียกว่าแอร์ฟอร์ซวันก็ตาม ถ้าบนเครื่องบินมีรองประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารมา และไม่มีประธานาธิบดีโดยสารมาด้วย เครื่องบินนั้นก็จะถูกเรียกรหัสเรียกขานว่าแอร์ฟอร์ซทูเช่นกัน และในกรณีเดียวกันรหัสอื่นข้างต้นซึ่งใช้คำว่า One ก็จะเปลี่ยนเป็นคำว่า Two ด้วยเช่นกัน

## ดูเพิ่ม
* โคตัม 001
* อากาศยานประธานาธิบดีรัสเซีย
* ฝูงบินลำดับ 32 แห่งกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
* ค็อนราท อาเดอเนาเออร์ (อากาศยาน)
* แอร์ฟอร์ซวันญี่ปุ่น
* แอร์อินเดียวัน
* แอร์ฟอร์ซวันบราซิล
* อินควาซี

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:เครื่องบิน
หมวดหมู่:สำนักงานเลขานุการประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
หมวดหมู่:โบอิง 707
หมวดหมู่:โบอิง 747
หมวดหมู่:กองทัพอากาศสหรัฐ