พอปลาร์

[link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Trembling_Aspen.jpg|thumb|(บน) แอสเพนใบพริ้ว (''Populus tremuloides'') ที่โตเต็มที่ และ (ล่าง) ต้นอ่อนแอสเพนใบพริ้วในแฟร์แบงก์ [รัฐอะแลสกา]]
**พอปลาร์** หรือ **สกุลพอพิวลัส** () เป็นสกุลของพืชดอกผลัดใบ 25–30 ชนิดในวงศ์สนุ่น (Salicaceae) ซึ่งมีถิ่นกำเนิดในซีกโลกเหนือเป็นส่วนใหญ่

ต้นพอปลาร์แคลิฟอร์เนีย หรือค็อตตอนวูดดำ (*[[:en:Populus_trichocarpa|P. trichocarpa]]*) หนึ่งในสกุลพอพิวลัส เป็นไม้ต้นที่ได้รับการระบุรหัสดีเอ็นเอที่สมบูรณ์ชนิดแรก ซึ่งโดยการจัดลำดับดีเอ็นเอในปี 2549

## อนุกรมวิธาน
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Four_Poplars_in_four_seasons.JPG|right|thumb|พอปลาร์บนเนินเขา ในช่วงเวลาที่ต่างกัน เช่นเดือนเมษายน กันยายน ตุลาคม กุมภาพันธ์ (ถ่ายที่เยอรมนี)
ชื่อภาษาอังกฤษที่ใช้เรียกชนิดต่าง ๆ ได้แก่ **พอปลาร์** (poplar ) **แอสเพน** (aspen) และ**ค็อตตอนวูด** (cottonwood) ในภาษาไทยบางครั้งอาจเรียก *ปอปลาร์* 

แต่เดิมสกุลพอปลาร์ถูกแบ่งออกเป็น 6 ชั้น ตามลักษณะของใบและดอก (ซึ่งจำแนกดังข้อมูลด้านล่าง) โดยในการศึกษาทางพันธุกรรมเมื่อไม่นานนี้ยังสนับสนุนข้อมูลส่วนใหญ่ของการจำแนกชั้นดังกล่าว โดยยืนยันว่าวิวัฒนาการชาติพันธุ์ของบางชนิดที่ต้องสงสัยก่อนหน้านี้ว่าน่าจะเกิดจากการผสมข้ามชนิดและระหว่างกลุ่ม จากการพบว่าบางชนิด (ซึ่งระบุไว้ด้านล่าง) มีความสัมพันธ์ของลำดับดีเอ็นเอที่แตกต่างกันซึ่งระบุโดยลำดับดีเอ็นเอในนิวเคลียส (สืบทอดทางต้นพ่อ) และลำดับดีเอ็นเอในคลอโรพลาสต์ (สืบทอดทางต้นแม่) ซึ่งเป็นข้อบ่งชี้ที่ชัดเจนของต้นกำเนิดลูกผสมข้ามชนิด การผสมพันธุ์ข้ามชนิดนี้เป็นเรื่องปกติในพืชสกุลนี้ โดยลูกผสมระหว่างชนิดเหล่านี้ยังได้รับการจำแนกในชั้นต่างกันอีกด้วย. ในปัจจุบันสกุลพอปลาร์ มี 57 ชนิดที่ได้รับการยอมรับ

### วิวัฒนาการชาติพันธุ์
ฟอสซิลที่เก่าแก่ที่สุดที่สามารถระบุชนิดได้ง่ายของสกุลพอปลาร์คือ *Poplus wilmattae* ซึ่งกำเนิดจากสมัยพาลีโอซีนตอนปลายในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อประมาณ 58 ล้านปีก่อน

### ชนิดที่สำคัญ
[link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:PopulusNigra3.jpg|thumb|''[:en:Populus_nigra|Populus nigra* ใน[[ฤดูใบไม้ร่วง]]]]
[[ไฟล์:Heinolan_tsaarinpoppeli.jpg|link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Heinolan_tsaarinpoppeli.jpg|thumb|*Populus × petrowskiana* ("พอปลาร์ซาร์" หรือ "Czar's Poplar") ในไฮเนอรา [[ประเทศฟินแลนด์]]]]

* ***Populus'' ชั้น ''Populus'' – แอสเพน และพอปลาร์ขาว** (โดยรอบแถบกึ่งอาร์กติก และบริเวณภูมิอากา่ศแบบหนาว รวมทั้งบนภูเขาในบริเวณทางใต้ในเขตอบอุ่น)
** *[[Populus adenopoda]]* – แอสเพนจีน (ในเอเชียตะวันออก)
** *[[Populus alba]]* – พอปลาร์ขาว (พบในยุโรปใต้ ถึงเอเชียกลาง)
*** ''Populus'' × ''canescens'' (*P. alba × P. tremula*) – พอปลาร์เทา
** *[[Populus davidiana]]* – แอสเพนเกาหลี (เอเชียตะวันออก)
** *[[Populus grandidentata]]* – แอสเพนฟันใหญ่ (ฝั่งตะวันออกของทวีปอเมริกาเหนือ)
** *[[Populus luziarum]]* – รัฐฮาลิสโก เม็กซิโก
** *[[Populus primaveralepensis]]* – รัฐฮาลิสโก เม็กซิโก
** *[[Populus sieboldii]]* – แอสเพนญี่ปุ่น (เอเชียตะวันออก)
** *[[Populus tremula]]* – แอสเพน, แอสเพนยูเรเชีย, แอสเพนยุโรป (ยุโรป และเอเชียเหนือ)
** *[[Populus tremuloides]]* – แอสเพนใบพริ้ว (ทวีปอเมริกาเหนือ)
* ***Populus'' ชั้น ''Aigeiros'' – พอปลาร์ดำ และค็อตตอนวูดบางชนิด''' (ทวีปอเมริกาเหนือ, ยุโรป และ[[เอเชียตะวันตก]]; เฉพาะในเขตอบอุ่น)
** ''[[Populus deltoides]]'' – ค็อตตอนวูดตะวันออก (ทางตะวันออกของทวีปอเมริกาเหนือ)
** ''[[Populus fremontii]]'' – ค็อตตอนวูดฟรีมอนท์ (ฝั่งตะวันตกของทวีปอเมริกาเหนือ)
** ''[[Populus nigra]]'' – พอปลาร์ดำ (ยุโรป,จากการศึกษา[[ลำดับดีเอ็นเอในนิวเคลียส]] จัดอยู่ในชั้น ''Aigeiros''; หากจัดโดย[[ลำดับดีเอ็นเอในคลอโรพลาสต์]] จะอยู่ในชั้น ''Populus'' (รวมทั้ง ''Populus afghanica''))
*** [[Populus × canadensis|''Populus'' × ''canadensis'']] (''P. deltoides'' × ''P. nigra'') – พอปลาร์ดำลูกผสม
*** [[Populus × inopina|''Populus'' × ''inopina'']] (''P. nigra'' × ''P. fremontii'') – พอปลาร์ดำลูกผสม

* ***Populus* ชั้น *Tacamahaca* – พอปลาร์หอม*' (ทวีปอเมริกาเหนือ, เอเชีย; เฉพาะในเขตหนาว)
** *[[Populus angustifolia]]* – พอปลาร์ใบแคบ (ตอนกลางของทวีปอเมริกาเหนือ)
** *[[Populus balsamifera]]* – พอปลาร์หอม (ทางเหนือของทวีปอเมริกาเหนือ) (= *P. candicans*, *P. tacamahaca*)
** *[[Populus cathayana]]* – (เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ)
** *[[Populus koreana]]* J.Rehnder – พอปลาร์เกาหลี (เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ)
** *[[Populus laurifolia]]* – พอปลาร์ใบกระวาน (เอเชียกลาง)
** *[[Populus maximowiczii]]* A.Henry – พอปลาร์แมกซิโมวิกซ์, พอปลาร์ญี่ปุ่น (เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ)
** *[[Populus simonii]]* – พอปลาร์ไซมอน (เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ)
** *[[Populus suaveolens]]* Fischer – พอปลาร์มองโกเลีย (เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ)
** *[[Populus szechuanica]]* – พอปลาร์เสฉวน (เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ), จากการศึกษาลำดับดีเอ็นเอในนิวเคลียส จัดอยู่ในชั้น *Tacamahaca*; หากจัดโดยลำดับดีเอ็นเอในคลอโรพลาสต์ จะอยู่ในชั้น *Aigeiros)*
** *[[Populus trichocarpa]]* – พอปลาร์หอมตะวันตก หรือค็อตตอนวูดดำ (ทางตะวันตกของทวีปอเมริกาเหนือ)
** *[[Populus tristis]]* (เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ), จากการศึกษาลำดับดีเอ็นเอในนิวเคลียส จัดอยู่ในชั้น *Tacamahaca*; หากจัดโดยลำดับดีเอ็นเอในคลอโรพลาสต์ จะอยู่ในชั้น *Aigeiros)*
** *[[Populus ussuriensis]]* – พอปลาร์อุซุรี (เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ)
** *[[Populus yunnanensis]]* – พอปลาร์ยูนนาน (เอเชียตะวันออก)
* ***Populus'' ชั้น ''Leucoides'' – พอปลาร์ใบใหญ่''' (ฝั่งตะวันออกของทวีปอเมริกาเหนือ, เอเชียตะวันออก;  เฉพาะในเขตอบอุ่น)
** ''[[Populus heterophylla]]'' – พอปลาร์ขนปุย (ทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปอเมริกาเหนือ)
** ''[[Populus lasiocarpa]]'' – พอปลาร์ระย้าจีน (เอเชียตะวันออก)
** ''[[Populus wilsonii]]'' – พอปลาร์วิลสัน (เอเชียตะวันออก)
* ***Populus* ชั้น *Turanga* – พอปลาร์เขตกึ่งร้อน*' (เอเชียตะวันตกเฉียงใต้, แอฟริกาตะวันออก; เฉพาะในเขตร้อนและกึ่งร้อน)
** *[[Populus euphratica]]* – พอปลาร์ยูเฟรติส (แอฟริกาเหนือ, เอเชียตะวันตกเฉียงใต้และเอเชียกลาง)
** *[[Populus ilicifolia]]* – พอปลาร์แม่น้ำทานา (แอฟริกาตะวันออก)
* **''Populus'' ชั้น ''Abaso'' – พอปลาร์เม็กซิโก** (เม็กซิโก; เฉพาะในเขตร้อนและกึ่งร้อน)
** *[[Populus guzmanantlensis]]* (เม็กซิโก)
** *[[Populus mexicana]]* – พอปลาร์เม็กซิโก (เม็กซิโก)
* **ลูกผสมข้ามชั้น**
** *[[Populus × acuminata]]* (*P. angustifolia × P. deltoides*) – ค็อตตอนวูดใบแหลม
** แอลบัสแปซิฟิก (ทวีปอเมริกาเหนือ)

[link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Populus_lasiocarpa_leaves_01_by_Line1.JPG|thumb|[ใบไม้|ใบของ *[[:en:Populus_lasiocarpa|Populus lasiocarpa]]*]]

## ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
link=https://de.wikipedia.org/wiki/Datei:Illustration_Populus_nigra0.jpg|thumb|ภาพประกอบของพอปลาร์ดำ (''Populus nigra'')
[link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Populier_mannelijke_bloeiwijze_(Populus_canadensis_male_inflorescences).jpg|left|thumb|ช่อดอกเพศผู้ของ [:en:Populus_×_canadensis|''Populus'' × ''canadensis'']]
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Populus_(Populier_zaadpluis_en_zaden)1.jpg|right|thumb|เมล็ดของต้นพอปลาร์นั้นปลิวไปตามลมได้ง่าย เนื่องจากมีขนปุยละเอียดอยู่โดยรอบ

### ลักษณะทั่วไป
พืชในสกุลพอปลาร์เป็นไม้ต้นที่มีความหลากหลายทางพันธุกรรมอย่างมาก และสามารถเติบโตได้สูงตั้งแต่  โดยมีลำต้นที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่เกิน 2.5 ม. (8 ฟุต) มักจะตั้งตรง

### เปลือกและเนื้อไม้
เปลือกของต้นอ่อนของพอปลาร์เรียบ สีขาวถึงเขียวหรือเทาเข้ม และมักมีเลนทิเซลที่เห็นได้ชัดเจน ต้นพอปลาร์ที่มีอายุมากบางชนิดเปลือกต้นยังคงเรียบ แต่บางชนิดเปลี่ยนเป็นผิวหยาบและแตกเป็นร่องลึก โคนต้นอวบใหญ่ (ไม่เหมือนต้นหลิวที่เกี่ยวข้อง) มีปุ่มตายอดที่ปลายกิ่ง (ต่างจากพืชสกุลหลิวที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน) 
link=https://de.wikipedia.org/wiki/Datei:Populus_tremula_crosssection.jpg|thumb|ภาพตัดขวางของลำต้นของแอสเพน
เนื้อไม้ของพอปลาร์ทุกชนิดจากภาพตัดขวางค่อนข้างคล้ายกัน ลักษณะความแตกต่างที่อาจพบเกิดจากปัจจัยสภาพแวดล้อมมากกว่าความแตกต่างระหว่างชนิด มีปริมาณเซลลูโลสสูงมาก ซึ่งทำให้มีความยืดหยุ่น ความหนาแน่นของเนื้อไม้ที่ความชื้นร้อยละ 15 อยู่ที่ 0.45 g/cm³ โดยเฉลี่ย และมีค่าระหว่าง 0.41 ถึง 0.60 g/cm³ ค่าหนาแน่นของเนื้อไม้พอปลาร์อยู่ในช่วงใกล้เคียงกับไม้สน ได้แก่ สปรูซนอร์เวย์ และสนขาว เนื้อไม้ของต้นพอปลาร์มีรูพรุนกระจาย แก่นไม้เริ่มสร้างขึ้นในปีที่ห้า สีของเนื้อไม้ (แก่นไม้) ของพอปลาร์ทุกชนิดไม่สามารถแยกได้อย่างชัดเจน 

### ราก
link=https://de.wikipedia.org/wiki/Datei:Pappel_Volkspark_Wittenau2.jpg|thumb|ระบบรากของพอปลาร์
ไม่พบรากแก้ว แต่เป็นระบบรากในแนวราบที่แข็งแรงและแตกแขนงลง รากค่อนข้างยาว มีรากแขนงน้อยและบาง รากของพอปลาร์สร้างทั้ง เอคโตไมคอร์ไรซา (ectomycorrhizae) และเอนโดไมคอร์ไรซาทั้งที่สร้างอาบัสคูลและเวสิเคิล (vesicular-arbuscular mycorrhizae) รากที่ใช้ค้ำยันเหล่านี้ยังสามารถงอกบนพื้นผิวที่เปียกหรือมีการถ่ายเทอากาศที่ไม่ดีได้

### ใบ
thumb|การแปรสัณฐานของใบพอปลาร์ (ซ้าย)ใบในฤดูหนาว (ขวา)ใบในฤดูร้อน

ใบออกเรียงเป็นเกลียวและมีรูปร่างแตกต่างกันไปตั้งแต่รูปสามเหลี่ยมจนถึงรูปวงกลม หรือเป็นแฉกเล็กน้อย ขอบหยักถี่ มีก้านใบยาว พอปลาร์ในชั้น *Populus* และ *Aigeiros* ก้านใบจะแบนข้าง ซึ่งมักพบว่าใบไม้แกว่งไปมาได้ง่ายเมื่อลมพัด และทำให้ต้นไม้ทั้งต้นมีลักษณะ "วิบวับ" สะท้อนแสงในสายลม ขนาดของใบแม้บนต้นเดียวก็สามารถมีขนาดที่ไม่แน่นอนอย่างมาก โดยทั่วไปจะมีใบเล็กที่ยอดกิ่งแขนงด้านข้าง และมีใบใหญ่มากบนยอดกิ่งหลักที่เติบโตแข็งแรง สีของใบพอปลาร์มักจะเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามหรือสีเหลืองก่อนที่จะทิ้งใบร่วงในช่วงฤดูใบไม้ร่วง

### ดอกและผล
[link=https://de.wikipedia.org/wiki/Datei:Pappelschnee_1.png|thumb|เมล็ดพอปลาร์ลอยไปได้ไกลเพราะมีขนปุยเบา บางครั้งอาจพบเห็นขนสีขาวนี้แผ่เรียงรายบนทางเดินคล้าย[หิมะ]]

พืชส่วนใหญ่ในสกุลมีดอกแยกเพศอยู่ต่างต้น (dioecious) จำนวนน้อยชนิดที่เป็นดอกแยกเพศอยู่ร่วมต้น (monoecious)  มักออกดอกในต้นฤดูใบไม้ผลิก่อนออกใบ ช่อดอกที่มีแกนช่อยาวดอกย่อยมีจำนวนมากมีเพศเดียว แกนช่อมักงอกชี้ขึ้นและห้อยปลายลู่ลง (ช่อดอกที่ค่อนข้างสั้น ปลายช่ออาจไม่ห้อยลง) ช่อดอกทรงยาวเรียวแบบหางกระรอก (catkin) แทงยอดดอกจากตาที่เกิดขึ้นในซอกใบของปีก่อนหน้า ดอกย่อยทรงถ้วยแบน ก้านดอกย่อยสั้นหรือไม่มีเลย ดอกย่อยเรียงติดกัน ดอกย่อยงอกออกจากผิวของแกนช่อ เมื่อดอกตูมช่อดอกมีลักษณะคล้ายเกล็ด ใบประดับหลุดออกไประหว่างดอกบาน ดอกเพศผู้และดอกเพศเมียไม่มีกลีบเลี้ยงหรือกลีบดอก    

ดอกเพศผู้มีเกสรตัวผู้ 4–60 อัน เส้นใยสั้นและมีสีเหลืองอ่อน อับเรณูเป็นรูปขอบขนาน สีม่วงหรือแดง ดอกเพศเมียประกอบด้วยรังไข่เดียวที่เรียงตัวเป็นแผ่นรูปถ้วย ลักษณะสั้น มีเปลือกหุ้มสองถึงสี่แฉก และออวุลจำนวนมาก    

ผสมเกสรด้วยลม โดยช่อดอกเพศเมียจะยาวขึ้นอย่างมากระหว่างการผสมเกสรและออกผล    

ผลเป็นทรงรียาว หุ้มด้วยเปลือกสองถึงสี่แฉก สีเขียวถึงน้ำตาลแดง สุกในกลางฤดูร้อน ภายในบรรจุเมล็ดสีน้ำตาลอ่อนจำนวนมาก ล้อมรอบด้วยกระจุกขนยาวสีขาวนุ่มและน้ำหนักของเมล็ดที่เบามากที่ช่วยในการลอยตามลม ต้นไม้หนึ่งต้นสามารถผลิตเมล็ดได้มากกว่า 25 ล้านเมล็ดต่อปี เมล็ดกระจายพันธุ์ไปตามลม   

### สารสำคัญ
สารสำคัญที่พบในพอปลาร์ คือ ฟีนอล ซึ่งเป็นสารทุติยภูมิที่ผลิตขึ้นจากกระบวนการเผาผลาญอาหาร (secondary metabolite) ฟีนอลที่สำคัญที่สุดในเชิงปริมาณ ได้แก่ ฟีนอลไกลโคไซด์ ฟลาโวนอยด์ และแทนนิน    

ฟีนอลไกลโคไซด์ ได้แก่ ซาลิซิน ซาลิคอร์ติน เทรมูลอยด์ และเทรมูลาซิน พบมากเป็นพิเศษในใบ กิ่ง และเปลือกของพอปลาร์ ใบของพอปลาร์มักเป็นอาหารของสัตว์ซึ่งมันปล่อยสารบางชนิดที่ลดการเจริญเติบโตของแมลงหลายชนิด 

ในฤดูใบไม้ร่วง น้ำตาลซูโครส ราฟฟิโนส และสตาชีโอสจะเกิดขึ้นที่ลำต้นจากแป้งที่เก็บไว้ แม้ว่าแป้งจะพบในปริมาณเล็กน้อยในฤดูหนาว แต่ราฟฟิโนสและสตาชีโอสสามารถสร้างวัตถุแห้งในลำต้นได้ร้อยละ 6 ถึง 7 ยังพบไขมันถูกเก็บไว้ในลำต้นและเปลือก 

## นิเวศวิทยา
ต้นพอปลาร์ในชั้น*ค็อตตอนวูด* (ชั้น *Aigeiros)* มักเป็นพืชในพื้นที่ชุ่มน้ำหรือไม้ต้นริมฝั่ง ส่วนพอปลาร์ในชั้น*แอสเพน* (ชั้น *Populus)* เป็นหนึ่งในไม้ต้นใบกว้างที่สำคัญที่สุดของป่าซีกโลกเหนือในเขตหนาว

ต้นพอปลาร์และแอสเพนเป็นพืชอาหารที่สำคัญสำหรับตัวอ่อนของผีเสื้อจำนวนมาก

เห็ดนางรมแอสเพน (*Pleurotus populinus*) พบเฉพาะบนซากไม้พอปลาร์ในทวีปอเมริกาเหนือ

พอปลาร์หลายชนิดในสหราชอาณาจักรและประเทศต่าง ๆ ในยุโรปประสบปัญหาอาการตายจากยอด (dieback) อย่างหนัก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะหนอน *Sesia apiformis* ซึ่งเจาะเข้าไปและพักตัวระยะดักแด้ในลำต้นของพอปลาร์

## การปลูก
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Populus_nigra-bekes.jpg|thumb|พอปลาร์ดำที่สูงตรง เป็นพันธุ์ปลูกหนึ่งในกลุ่ม ''Plantierensis'' ที่ประเทศฮังการี
[link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Poplars_of_Khorog_City_Park.JPG|thumb|พอปลาร์ไม้หลักในสวนโคเรอ (Khorog City Park) ที่[ประเทศทาจิกิสถาน]]
นิยมปลูกพอปลาร์เป็นไม้ประดับ จากข้อได้เปรียบของการโตเร็ว ต้นพอปลาร์เกือบทุกชนิดหยั่งรากได้ง่ายจากการปักชำหรือจากกิ่งที่หักหล่นบนพื้นดิน (เนื่องจากมีความสามารถในการแทงหน่ออย่างรวดเร็ว และสามารถสร้างอาณานิคมขนาดใหญ่จากต้นเดิมเพียงต้นเดียว เช่น ที่ป่าแพนโด)

การปลูกต้นพอปลาร์อย่างถี่ชิด (เพียงให้แย่งอาหารกัน) จะตั้งตรงและเรียงเป็นแถว เป็นที่นิยมปลูกกันอย่างแพร่หลายทั่วยุโรปและเอเชียตะวันตกเฉียงใต้

อย่างไรก็ตาม ต้นพอปลาร์มีระบบรากที่แข็งแรงและรุกราน ซึ่งยืดออกได้ถึง  จากลำต้น ดังนั้นการปลูกใกล้บ้านอาจทำให้ฐานรากหรือท่อน้ำเสียหาย และผลทางอ้อมจากการซีมของความชื้นบนผิวผนังและท่อที่ร้าว

## การใช้ประโยชน์
แม้ว่าโดยความเข้าใจตามปกติไม้จากสกุลพอพิวลัส (*Populus*) มักได้รับการเรียกว่า *ไม้พอปลาร์* แต่ชื่อ "ไม้พอปลาร์" ที่เป็นไม้เนื้อแข็งคุณภาพสูงที่ใช้โดยทั่วไปและมีเนื้อไม้สีออกเขียวนั้นแท้จริงแล้วมาจากสกุล *Liriodendron* ที่ไม่เกี่ยวข้องกันเป็นญาติกัน ไม้จากสกุลพอพิวลัสเป็นวัสดุที่เบาและมีรูพรุนมากกว่า

ความยืดหยุ่นและเกรนละเอียดของเนิ้อไม้สกุลพอพิวลัส ทำให้เหมาะสำหรับการใช้งานหลายประเภทซึ่งกับไม้สกุลหลิว ชาวกรีกและชาวอิทรัสคันสร้างโล่จากพอปลาร์ และพลินีผู้อาวุโสยังกล่าวถึงต้นพอปลาร์เพื่อจุดประสงค์เดียวกันนี้ด้วย ต้นพอปลาร์ยังคงใช้ในการสร้างโล่ตลอดสมัยกลาง และได้รับการยอมรับในด้านความทนทานคล้ายกับไม้โอ๊ก แต่มีน้ำหนักเบากว่ามาก

### อาหาร
ใบไม้และส่วนอื่น ๆ ของพืชสกุลพอปลาร์เป็นอาหารของสัตว์ ชั้นน้ำเลี้ยงใต้เปลือกไม้ชั้นนอก (กระพี้) นั้นมนุษย์สามารถกินได้ทั้งดิบและสุก

### การผลิต

* ในหลายพื้นที่มีการปลูกต้นพอปลาร์ลูกผสมโตเร็วเพื่อทำเยื่อไม้ ซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลายในการผลิตกระดาษ

* ขายเป็นไม้เนื้อแข็งใช้สำหรับพาเลทและไม้อัดราคาถูก และในการใช้งานเฉพาะทางเช่น ไม้ขีดไฟและกล่องไม้ขีด และกล่องสำหรับชีสกาม็องแบร์

* ช้กันอย่างแพร่หลายในอุตสาหกรรมสโนว์บอร์ดเพื่อใช้เป็นแกนสโนว์บอร์ด เนื่องจากมีความยืดหยุ่นเป็นพิเศษ และบางครั้งใช้ในลำตัวของกีตาร์ไฟฟ้าและกลอง

* ไม้พอปลาร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ผ่านการอบรมควันเหมาะเป็นฐานสำหรับสว่านคันชัก

* เปลือกไม้พอปลาร์โมีปริมาณกรดแทนนิกสูง จึงถูกนำมาใช้ในการฟอกหนัง

* ใช้ทำตะเกียบหรือรองเท้าไม้

* แม่พิมพ์อบจากไม้พอปลาร์ สามารถใช้ได้ทั้งในตู้แช่แข็ง เตาอบ หรือเตาอบไมโครเวฟ
* ในปากีสถาน เกษตรกรปลูกต้นพอปลาร์ในระดับการค้าในจังหวัดปัญจาบ สินธ์ และไคเบอร์ปัคตุนควา อย่างไรก็ตามพอปลาร์มีความทนทานต่อปลวกทุกชนิดที่ต่ำมาก ทำให้เกิดความเสียหายจากปลวกจำนวนมากเป็นประจำทุกปี จากคุณสมบัติด้อยนี้บางครั้งเกษตรกรใช้ท่อนพอปลาร์มาใช้เป็นเหยื่อล่อปลวกให้ติดกับเพื่อเป็นวิธีการควบคุมปลวกในพืชผลด้วยชีววิธีอย่างหนึ่ง

### พลังงาน
มีความสนใจในการใช้ต้นพอปลาร์เป็นพืชพลังงานสำหรับมวลชีวภาพ ในระบบสวนป่าพลังงานโดยเฉพาะอย่างยิ่งในแง่ของอัตราส่วนพลังงานเข้าต่อพลังงานออกที่สูง ซึ่งมีศักยภาพในการลดคาร์บอนจำนวนมาก และการเติบโตอย่างรวดเร็ว

ในสหราชอาณาจักร ต้นพอปลาร์ (รวมทั้งพืชพลังงานอื่น ๆ เช่นต้นวิลโลว์) มักปลูกในระบบไม้โตเร็วหมุนเวียน เป็นเวลาสองถึงห้าปี (มีลำต้นเดี่ยวหรือหลายต้น) จากนั้นจึงเก็บเกี่ยวและเผา ผลผลิตของบางพันธุ์อาจสูงถึง 12 ตันอบแห้งต่อเฮกตาร์ต่อปี ในพื้นที่ที่ร้อนกว่าเช่น อิตาลี ต้นพอปลาร์สามารถผลิตมวลชีวภาพได้มากถึง 13.8, 16.4 ตันอบแห้งต่อเฮกตาร์ต่อปี (สำหรับรอบการตัดสองปีและสามปี) นอกจากนี้ยังแสดงความสมดุลของพลังงานในเชิงบวกและประสิทธิภาพพลังงานที่สูง
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Rotor_poplar_and_willow_cuttings_planter,_planting_a_new_nursery_of_poplar_for_biomass_with_short_rotation..JPG|thumb|รถปักชำต้นกล้าพอปลาร์สำหรับมวลชีวภาพแบบไม้โตเร็วหมุนเวียนรอบสั้น

### เชื้อเพลิง
ใช้เป็นเชื้อเพลิงชีวภาพของการผลิตพลังงานชีวมวล ในสหรัฐนักวิทยาศาสตร์ได้ศึกษาการแปลงทางชีวเคมีจากพอปลาร์ให้เป็นน้ำตาลในการสังเคราะห์เอทานอลในการผลิตเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาจากราคาที่ค่อนข้างถูกของไม้พอปลาร์เมื่อปลูกแบบไม้โตเร็ว (short rotation coppice; SRC) เพื่อใช้สำหรับเป็นเชื้อเพลิงชีวมวลสามารถทำได้ในเชิงเศรษฐกิจ แม้ว่าผลผลิตของการแปลงจากไม้โตเร็วเหล่านี้เป็นเชื้อเพลิงชีวภาพจะต่ำกว่าไม้ที่ปลูกให้โตแบบทั่วไปก็ตาม

นอกจากการแปลงทางชีวเคมีแล้ว ยังมีการศึกษาการแปลงทางเทอร์โมเคมี (เช่น ไพโรไลซิสแบบเร็ว) พบว่าพอปลาร์ปลูกแบบไม้โตเร็วสามารถให้พลังงานแบบกลับมาใช้ใหม่ได้สูงกว่าการแปลงทางชีวภาพ

### ศิลปะ
พอปลาร์มีเนื้อไม้โดยทั่วไปจะมีสีขาวออกเหลืองเล็กน้อย เป็นไม้ที่ใช้กันมากที่สุดในอิตาลีสำหรับเป็นวัสดูในจิตรกรรมแผง ได้แก่ ภาพโมนาลิซาและภาพวาดในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลีตอนต้นที่มีชื่อเสียงที่สุดหลายชิ้น

เครื่องสายบางชนิดมีแผ่นหลังทำด้วยไม้พอปลาร์ชิ้นเดียว วิโอลาที่ทำในลักษณะนี้ได้รับการกล่าวว่า ให้มีโทนเสียงที่กังวานเป็นพิเศษ ในทำนองเดียวกันแม้ว่าโดยทั่วไปจะถือว่าพอปลาร์มีเนื้อไม้ที่มีคุณภาพน้อยกว่าไม้สปรูซซิตกาแบบดั้งเดิม แต่ในปัจจุบันไม้พอปลาร์เริ่มเป็นที่ต้องการของช่างทำฮาร์ปบางคนในฐานะที่เป็นทางเลือกที่ยั่งยืนในการทำเป็นไม้หน้า (sound board) และบางครั้งยังอาจให้คุณภาพเสียงที่เหนือกว่า ซึ่งบางครั้งอาจใช้แผ่นไม้อัดไม้เนื้อแข็งแบบอื่น ไปจนถึงฐานของพอปลาร์ที่ก้องกังวานทั้งด้วยเหตุผลด้านความสวยงามและควรปรับแต่งคุณสมบัติทางเสียงอย่างละเอียด

### การจัดการที่ดิน
ต้นพอปลาร์ดำ (*Populus nigra*) มักใช้ปลูกเป็นแนวต้นไม้สำหรับกันลมในไร่นา เพื่อป้องกันการกร่อนดินโดยลม

### การเกษตร
ไม้ซุ่งจากต้นพอปลาร์เหมาะกับการใช้เป็นวัสดุเพาะของเห็ดหอม

### การบำบัดโดยพืช
พอปลาร์เป็นหนึ่งในพืชที่เหมาะสมสำหรับเทคโนโลยีการบำบัดโดยพืช โดยเฉพาะในการใช้ในเป้าหมายการบำบัดมลพิษหลายประเภท ได้แก่ จุลธาตุ (TEs) ในดินและกากตะกอนน้ำเสีย, โพลีคลอริเนตเต็ดไบฟีนิล (สารพีซีบี), ไตรคลอโรเอทิลีน (TCE), โพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอน (PAH)

## ในวัฒนธรรม
บทกวีภาษาอังกฤษที่มีชื่อเสียงสองชิ้น คร่ำครวญถึงการตัดต้นพอปลาร์ คือ "*สวนพอปลาร์*" (*The Poplar Field*) ของวิลเลียม คาวเพอร์ (William Cowper) และ "พอปลาร์ที่บินซีย์" (*Binsey Poplars*) ของเจอราร์ด แมนลีย์ ฮอปกินส์ (Gerard Manley Hopkins) ในปี 1879

ในเพลง "*ผลไม้ประหลาด*" (*Strange Fruit*) ของบิลลี ฮอลลิเดย์ (Billie Holiday) ในท่อน "*ร่างสีดำแกว่งไปมาในสายลมใต้/ผลไม้ประหลาดที่ห้อยลงมาจากต้นพอปลาร์...*"

มีไฮ เอมีเนสกู (Mihai Eminescu) ค้นหาแรงบันดาลใจในผลงานบทกวี "*ณ ตรงที่ต้นพอปลาร์โดดเดี่ยวเติบโต*" (*Down Where the Lonely Poplars Grow*) หนึ่งในสถานที่เหล่านั้นคือ*ตรอกพอปลาร์ประหลาด* ในเมืองยัชประเทศโรมาเนีย ต่อมาในปี 1973 ต้นพอปลาร์ขาว 15 ต้นที่เหลือรอด (มีอายุระหว่าง 233 ถึง 371 ปี) ได้รับการประกาศให้เป็นอนุสรณ์สถานทางธรรมชาติ

## อ้างอิง

* 

*