AIM-7 สแปร์โรว์

**AIM-7 สแปร์โรว์** (AIM-7 Sparrow) เป็นอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศพิสัยกลางที่ใช้โดยกองทัพอากาศ กองทัพเรือ และกองนาวิกโยธินของสหรัฐฯ เช่นเดียวกับกองทัพอากาศของพันธมิตรอื่นๆ สแปร์โรว์และแบบต่างๆ ของมันเป็นอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศที่มีมาตั้งแต่ปลายพ.ศ. 2493 จนถึงพ.ศ. 2533 มันยังคงอยู่ในประจำการถึงแม้ว่ามันกำลังจะถูกเลิกใช้เนื่องมาจากอาวุธใหม่อย่างAIM-120 แอมแรม กองกำลังติดอาวุธของญี่ปุ่นใช้มิสไซล์สแปร์โรว์ถึงแ้ม้ว่ากำลังจะถูกเลิกใช้และแทนที่ด้วยมิตซูบิชิ AAM-4 นักบินของนาโต้ใช้รหัสว่า**ฟ็อกซ์ วัน** (*Fox One*) ทางวิทยุสื่อสารเพื่อเป็นสัญญาณในการบอกการยิงมิสไซล์แบบกึ่งติดตามด้วยเรดาร์อย่างเช่นสแปร์โรว์ 

สแปร์โรว์ถูกใช้ในฐานะอาวุธปล่อยผิวพื้นสู่อากาศแบบพื้นฐาน อาร์ไอM-7 ซีสแปร์โรว์ถูกใช้โดยกองทัพเรือสหรัฐ เพื่อป้องกันการโจมตีทางอากาศ

## การพัฒนา
### สแปร์โรว์ 1
thumb|left|สแปร์โรว์ 1 กำลังถูกทดสอบกับเครื่องเอฟ3ดี สกายไนท์ พ.ศ. 2493

สแปร์โรว์ปรากฏตัวตั้งแต่ปี 2483 ในโครงการของกองทัพเรือสหรัฐฯ เพื่อทำการพัฒนาอาวุธจรวดนำวิถีสำหรับการใช้งานทางอากาศ ในปีพ.ศ. 2490 กองทัพเรือได้ทำสัญญากับบริษัทสเปอร์รีเพื่อสร้างจรวดทางอากาศเอชวีเออาร์แบบไม่นำวิถีภายใ้ต้โครงการฮ็อทช็อท (Project Hotshot) อาวุธดังกล่าวถูกเรียกว่า**เคเอเอส-1** จากนั้นก็เป็น**AAM-2** และตั้งแต่ปี 2491 เป็นต้นมาก็ถูกเรียกว่า**AAM-N-2** โครงสร้างนั้นถูกสร้างขึ้นโดยบริษัทอากาศยานดักลาส เส้นผ่าศูนย์กลางของเอชวีเออาร์ไม่มากพอสำหรับอุปกรณ์อิเลคทรอนิกส์ มันทำให้ดักลาสต้องขยายโครงสร้างของมิสไซล์ให้มีเส้นผ่าศูนย์กลางเป็น 2 นิ้ว  ต้นแบบได้ทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2495

หลังจากการพัฒนาที่ยืดเยื้อ**AAM-N-2 ''สแปร์โรว์***ก็เริ่มเข้าประจำการในปีพ.ศ. 2499 ซึ่งใช้กับเครื่องบิน F3H-2M ดีมอน และ F7U คัทลาส เมื่อเทียบกับรุ่นปัจจุบันแล้วสแปร์โรว์ 1 มีความเพรียวลมมากกว่าและมีโครงสร้างที่คล้ายกระสุนโดยที่ส่วนปลายนั้นเรียวยาว

สแปร์โรว์ 1 มีขีดจำกัดมากกว่าจะเป็นอาวุธพื้นฐาน ด้วยการนำวิถีที่จำกัดทำให้มันยิงได้แต่ในระยะที่สามารถมองเห็นได้เท่านั้นและทำให้มันไร้ค่าเมื่อต้องจัดการกับเป้าหมายที่เคลื่อนที่ สแปร์โรว์รุ่นนี้มีผลิตออกมาเพียง 2,000 ลูกเท่านั้น

===สแปร์โรว์ 2===
เมื่อถึงปีพ.ศ. 2493 ดักลาสทำการทดสอบอุปกรณ์ของสแปร์โรว์ด้วยเรดาร์ค้นหา โดยมีชื่อในทีแรกว่า*'XAAM-N-2A *สแปร์โรว์ 2*** ตอนหลังก็มีชื่อว่า**สแปร์โรว์ 2** ในปีพ.ศ. 2495 มันได้รหัสใหม่ว่า**AAM-N-3** 

เมื่อถึงปี 2498 ดักลาสเสนอการพัฒนาต่อโดยตั้งใจที่ให้มันเป็นอาวุธหลักให้กับ F5D สกายแลนเซอร์และสิบปีต่อมาเรดาร์ที่คล้ายคลึงกันได้ติดตั้งกับ[[AIM-120 แอมแรม]] อย่างไรก็ตามลำตัวส่วนหน้าที่มีขนาดเล็กและเรดาร์แบบ K-Band AN/APQ-64 มีการทำงานที่จำกัด และมันก็ไม่เคยได้ทำการทดสอบ

โครงการถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2501 และถึงแม้ว่าจะมีการหารือเรื่องที่บริษัทคานาแดร์จะเข้ามาทำงานแทน แต่เมื่อมันถูกยกเลิกงานทุกอย่างก็ถือว่าเป็นการยุติ 

===สแปร์โรว์ 2ดี===
เมื่อสแปร์โรว์ 2 ควบคู่กับระบบการยิงแบบอาร์ว๊เอ-วิคเตอร์ แอสทราที่ถูกเลือกเข้าโครงการเอฟโร แอร์โรว์ หลังจากที่กองทัพเรือสหรัฐฯ ยกเลิกโครงการสแปร์โรว์ 2 เมื่อปีพ.ศ. 2499 งานทั้งหมดก็ยกให้กับคานาแดร์ โครงการแอสทราและสแปร์โรว์ 2 ถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2501 โครงการสแปร์โรว์ 2ดีอดทนจนถึงปีพ.ศ. 2493 เป้าหมายของมันล้มเหลวจนกระทั่งมิสไซล์แอมแรมเปิดตัวในปี พ.ศ. 2523

===สแปร์โรว์ เอ็กซ์===
รุ่นรองของสแปร์โรว์ 2ดีที่มีหัวรบนิวเคลียร์เหมือนกันคือ MD-2 จีไนแต่ถูกยกเลิก

===สแปร์โรว์ 3===

ด้วยความเห็นพ้องต้องกันในปี 2494 เรธีออนได้เริ่มทำการพัฒนามิสไซล์ตระกูลสแปร์โรว์แบบกึ่งเรดาร์โดยมีชื่อว่า**AAM-N-6 *สแปร์โรว์3*** อาวุธแรกๆ เหล่านี้ได้เข้าประจำการในกองทัพเรือสหรัฐฯ เมื่อปีพ.ศ. 2501

**AAM-N-6** คล้ายคลึงกันกับ -6 แต่ใช้เชื้อเพลิงเหลวให้กับเครื่องยนต์เพื่อให้มันทำงานได้ดีขึ้น มันยังเปลี่ยนเป็นระบบนำวิถีอิเลคทรอนิกส์เพื่อทำให้มันมีประสิทธิภาพด้านความเร็วที่เพิ่มขึ้น -6เอยังได้รับเลือกให้เป็นอาวุธของ**F-110A *สเปกเทอร์*** ([[เอฟ-4 แฟนทอม]]) เมื่อปีพ.ศ. 2505 โดยมีชื่อเรียกว่า**AIM-101** มันได้เข้าสู่การผลิตในปีพ.ศ. 2502 ในที่สุดก็ถูกสร้างขึ้นประมาณ 7,500 ลูก 

อีกการพัฒนาหนึ่งคือการกลับไปใช้เชื้อเพลิงแข็งให้กับ**AAM-N-6บี**ซึ่งเริ่มผลิตในปีพ.ศ. 2506 มอเตอร์ใหม่นี้เพิ่มระยะทำการขึ้นอย่างมีประสิทธิภาพซึ่งมากขึ้นเป็น 35 กิโลเมตร  

ในช่วงปีนี้เองกองทัพเรือและกองทัพอากาศได้ตกลงในการตั้งชื่อของมิสไซล์และสแปร์โรว์ก็กลายมาเป็นซีรี่ยส์AIM-7 สแปร์โรว์ 1 ดั้งเดิมและสแปร์โรว์ 2 ที่ถูกยกเลิกกลายมาเป็น**AIM-7A**และ**AIM-7B** ถึงกระนั้นทั้งสองแบบก็ถูกนำออกจากคลังแสง -6 และ -6B กลายมาเป็น**AIM-7C** **AIM-7D** และ**AIM-7E**ตามลำดับ

AIM-7E จำนวน 25,000 ลูกถูกผลิตขึ้นและถูกใช้อย่างมากใน[[สงครามเวียดนาม]]ที่ซึ่งการทำงานของมันนั้นถูกมองว่าน่าผิดหวัง เหตุผลก็มีหลายอย่างทั้งปัญหาในความน่าเชื่อถือ นักบินที่ไม่ได้รับการฝึกเพียงพอ และกฎของการเข้าปะทะที่เข้มงวดซึ่งไม่อนุญาตให้ทำการยิงหากเป้าหมายไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตา อัตราการสังหารของAIM-7อีนั้นต่ำกว่า 10% นักบินรบของสหรัฐฯ ยิงเครื่องบินตก 55 ลำด้วยสแปร์โรว์

ในปีพ.ศ. 2512 รุ่นที่รับการพัฒนาคืออี-2 ถูกนำมาใช้ด้วยปีกแบบใหม่และการเชื่อมต่อแบบใหม่ AIM-7E-2 ถูกคาดว่าจะถูกใช้ในระยะที่สั้นกว่าซึ่งมิสไซล์จะยังคงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงทำให้มันมีประโยชน์มากกว่าในข้อจำกัดในการปะทะ ถึงกระนั้นอัตราการสังหารของมันก็มีเพียง 13% มันจึงนำไปสู่การยิงแบบที่เดียวสี่นัดเพื่อเพิ่มโอกาสในการสังหาร แนวโน้มที่แย่กว่าก็คือการที่มันจุดชนวนก่อนกำหนด โดยประมาณหนึ่งพันฟุตห่างจากอากาศยานที่ยิงมันออกมา แต่มันยังมีปัญหามากมายที่มีทั้งมอเตอร์ล้มเหลว การบินที่ไม่แน่นอน และปัญหาในการเชื่อมต่อ รุ่น E-3 นั้นมีทั้งการเปลี่ยนการเชื่อมต่อและ E-4 ก็ใช้กับ [[เอฟ-14 ทอมแคท]]

รุ่นที่พัฒนาของAIM-7 ถูกพัฒนาในช่วงปีพ.ศ. 2513 ด้วยความพยายามที่จะกำจัดข้อจำกัดของอาวุธ **AIM-7F**ซึ่งได้เข้าประจำการเมื่อปีพ.ศ. 2519 เป็นจรวดที่มีสองตอนเพื่อเพิ่มพิสัย ระบบอิเลคทรอนิกส์ที่เพิ่มความเชื่อถือ และหัวรบที่ใหญ่ขึ้น แม้ว่ารุ่นนี้จะมีช่องว่างให้กับการพัฒนาทางอังกฤษและอิตาลีได้พัฒนารุ่นที่ดีกว่าของสแปร์โรว์ด้วยการทำงานและระบบอิเลคทรอนิกส์ที่ดีขึ้น

สแปร์โรว์ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในปัจจุบันคือ**AIM-7M**ซึ่งได้เข้าประจำการเมื่อปีพ.ศ. 2525 และมีจุดเด่นเป็นตัวหาเป้าแบบใหม่ เรดาร์ การควบคุมแบบดิจิทัล การต่อต้านเป้าล่อ และทำงานในระดับต่ำได้ดีขึ้น มันถูกใช้ใน[[สงครามอ่าว]]ที่ซึ่งมันทำคะแนนด้วยการฆ่าแบบอากาศสู่อากาศอย่างมากให้กับกองทัพอากาศสหรัฐฯ อย่างไรก็ตามอัตราการสังหารของมันทั้งหมดแล้วก็น้อยกว่า 40%  

**AIM-7พี**คล้ายคลึงกับรุ่น M แทบจะในทุกๆ ด้านและอยู่ในโครงการสำหรับมิสไซล์ M ซีรี่ยส์ การเปลี่ยนเปลงหลักก็คือซอฟต์แวร์และการทำงานในระดับต่ำที่ดีขึ้น การพัฒนาบล็อก 2 ที่ตามมาในภายหลังได้เพิ่มตัวรับที่ด้านหลังเพื่อรับข้อมูลที่ถูกต้องจากอากาศยานที่ยิงปล่อยมัน มีแผนที่จะพัฒนารุ่น M แต่ในปัจจุบันรุ่นพีถูกใช้เพื่อแทนที่รุ่น M ที่ถูกนำออกจากคลังแสง 

รุ่นสุดท้ายของมิสไซล์คือ**AIM-7อาร์'''ซึ่งได้เพิ่มตัวหาอินฟราเรด  ทุนที่ต่ำลงทำให้มันถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2540

ปัจจุบันสแปร์โรว์กำลังถูกเลิกใช้โดยมีAIM-120 แอมแรมเข้ามาแทนที่ แต่ดูเหมือนว่ามันยังคงถูกใช้ต่อไปอีกหลายปี 


Image:F-4C 154 FIS AIM-7E AIM-9P 1980.JPEG|AIM-7อีกำลังถูกติดตั้งกับเอNจี เอฟ-4ซีที่ฮาวายในปีพ.ศ. 2523
Image:F-4G 37FW AIM-7F AGM-65A AGM-88 1988.JPEG|AIM-7เอฟบนเครื่องเอฟ-4จีเมื่อพ.ศ. 2531
Image:AIM-7 wing install.jpg|AIM-7 กำลังถูกติดตั้ง 
Image:Loading AIM-7.jpg|AIM-7Mกำลังถูกติดตั้ง 


## ดูเพิ่ม
* AIM-120 แอมแรม
* AIM-9 ไซด์ไวน์เดอร์
* AIM-54 ฟีนิกซ์

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Aero Arrow Recovery Canada 
*GlobalSecurity.org
*Designation-Systems.Net

หมวดหมู่:อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ
หมวดหมู่:มิสไซล์พิสัยใกล้
หมวดหมู่:มิสไซล์ของสหรัฐอเมริกา