open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยแครนฟีลด์

**มหาวิทยาลัยแครนฟีลด์** () เป็นบัณฑิตวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยฐานการวิจัยของสหราชอาณาจักรซึ่งมีสองวิทยาเขต โดยวิทยาเขตหลักตั้งอยู่ที่แครนฟีลด์ เบดฟอร์ดเชอร์ และวิทยาเขตที่สองคือวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักรแห่งสหราชอาณาจักรที่ชรีเวนแฮม ออกซฟอร์ดเชอร์ วิทยาเขตหลักถือได้ว่ามีความเป็นเอกลักษณ์ในสหราชอาณาจักรสำหรับการที่มีการดำเนินงานด้านสนามบิน (สนามบินแครนฟีลด์) ซึ่งอยู่ข้าง ๆ กับวิทยาเขตหลัก สิ่งอำนวยความสะดวกที่สนามบินใช้สำหรับเครื่องบินของตัวเองประจำมหาวิทยาลัยแครนฟีลด์ ในหลักสูตรของการเรียนการสอนและการวิจัยการบินและอวกาศ มหาวิทยาลัยแห่งนี้มีการประสานงานกับประเทศอินเดียและออสเตรเลีย

## ดูเพิ่ม
* Cranfield University Integrated Vehicle Health Management Centre

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

### เว็บไซต์หลัก
*Cranfield University website

### แผนที่ทิศทางและมหาวิทยาลัย

#### มหาวิทยาลัยแครนฟีลด์
*Cranfield campus location map 
*[Cranfield campus detailed building map](http://www.cranfield.ac.uk/locations/cranfield/campus_v13%20(2).pdf) 

#### มหาวิทยาลัยชรีเวนแฮม
*Shrivenham campus location map
*For security reasons a detailed map of Shrivenham campus is not available on-line

### แหล่งข้อมูลอื่น ๆ
*The Cranfield Trust Offers free management advice for charities
*Cranfield Technology Park
*Cranfield Impact Centre 
*Cranfield Students Association
*Link to Google satellite view of main runway and Cranfield village to the east; at May 2009 view shown is  ''ca''.0600, March 2007. Work on the new Cranfield Health building (south side) and Halls of Residence (north side) are visible but ground clearance for the new Sports Hall (north west) had only just begun and Cranfield Health not yet started.
*Link to Bing Bird's Eye view of Cranfield University and Cranfield Village;  Work on the new Cranfield Health building (south side) and Halls of Residence (north side) also visible is the sports hall.
* LandIS, the ''Land Information System''  A substantial environmental information system operated by Cranfield. Has soil and related information for England and Wales including mapping, soil property and agro-climatological data. It is the largest system of its kind in Europe and recognised by government as the definitive source of national soils information.
* C4D, the Centre for Creative Competitive Design 


หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2489
หมวดหมู่:สถาบันอุดมศึกษาในสหราชอาณาจักร
องุ่นบราซิล

**องุ่นบราซิล**, **องุ่นต้น** หรือ **ฌาบูชีกาบา** (; ) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ชมพู่ (Myrtaceae) เป็นไม้โตช้า ไม่ผลัดใบ เปลือกต้นสีน้ำตาลเทา ใบเดี่ยว ใบอ่อนเป็นสีแดง แก่แล้วเป็นสีเขียว ดอกเป็นดอกช่อ สีขาว ผลมีลักษณะคล้ายองุ่น กลมรี ออกเป็นกระจุกแน่นตามลำต้น และกิ่งก้าน ผลอ่อนสีเขียว ผลแก่เป็นสีม่วงเกือบดำ ลักษณะคล้ายผลตะขบไทย มีเมล็ดอยู่ข้างใน  

ผลสุกใช้แปรรูปเป็นน้ำผลไม้ วิสกี้ ไวน์ และแชมเปญ และรับประทานสดเป็นผลไม้ในตลาดบราซิล นิยมรับประทานสด ใช้ทำแยม ทาร์ต พบสารต้านอนุมูลอิสระ ต้านการอักเสบ และต้านมะเร็งในผล

## วัฒนธรรม
ชื่อของผลไม้นี้ในบราซิล ฌาบูชีกาบา มาจากภาษาตูปี jabuti (tortoise) + caba (สถานที่) ชื่อในภาษากัวรานีคือ yvapurũ โดย yva หมายถึงผลไม้ purũ หมายถึงเสียงของผลไม้เมื่อถูกกัด ต้นองุ่นบราซิลเป็นตราของกอนตาเกม มินัส เกราอิส บราซิล ในไต้หวันและบางส่วนของภูมิภาคแคริบเบียนนิยมทำเป็นบอนไซ ในบราซิล ชื่อของผลไม้ชนิดนี้ ฌาบูชีกาบายังมีความหมายถึงสิ่งที่แปลกของประเทศ

## รูปภาพ

## อ้างอิง
* เศรษฐมันต์ กาญจนกุล. *องุ่นบราซิล* ใน ผลไม้ในเมืองไทย. กทม. เศรษฐศิลป์. 2555
 

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Jaboticaba  California Rare Fruit Growers.
*Jaboticaba Features and growing conditions.

หมวดหมู่:ผลไม้
หมวดหมู่:วงศ์ชมพู่
หมวดหมู่:พืชที่มีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ
หญ้าตะกรับ

**หญ้าตะกรับ** () เป็นพืชวงศ์กกและเป็นพืชหลายฤดู ขึ้นเป็นกอ มีไหล สูง 50–150 เซนติเมตร ใบเป็นเส้นตรง สั้นกว่ากอ ดอกเป็นดอกช่อแบบซี่ร่ม ช่อดอกย่อยยาว 1–3 เซนติเมตร สีน้ำตาลหรือแดง มีดอกย่อย 10–30 ดอก ขยายพันธุ์ด้วยไหลหรือเมล็ด ชอบขึ้นในดินชื้น พบทั่วไปบริเวณท้องนาและที่ที่มีน้ำท่วมขัง

## อ้างอิง
* Noda, K., Teerawatsakul, M., Prakongvongs, C., Chaiwiratnukul, L.1994. Major weed in Thailand. Ministry of Agriculture and cooperative

หมวดหมู่:สกุลกก
ซากุนโต

**ซากุนโต** () หรือ **ซากุนต์** () เป็นเมืองโบราณทางตะวันออกของประเทศสเปน ในจังหวัดบาเลนเซีย ใกล้ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อยู่ใกล้กับโกสตาเดลอาซาอาร์ ในอดีตรู้จักในชื่อ *Saguntum* (ละติน), และต่อมาในชื่อ *Morvedre* ()

หมวดหมู่:เมืองในแคว้นบาเลนเซีย
หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศสเปน
กเวรู

**กเวรู** (Gweru) เป็นเมืองใกล้กับศูนย์กลางของประเทศซิมบับเว ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด  เมืองมีประชากรราว 146,073 คน (ค.ศ. 2009) เป็นเมืองใหญ่อันดับ 5 ของประเทศ กเวรูเป็นเมืองหลวงของจังหวัดมิดแลนส์ เมืองก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1894 โดย ดร. ลีนเดอร์ สตาร์ เจมส์สัน ธนาคารแห่งแรกในกเวรูเปิดในปี ค.ศ. 1896 และตลาดหุ้นเปิดในปี ค.ศ. 1898 ทางรถไฟมาถึงในปี ค.ศ. 1902 ได้รับสถานะเป็นเทศบาลในปี ค.ศ. 1914 และเป็นนครในปี ค.ศ. 1971 ได้เปลี่ยนชื่อจาก กเวโล (Gwelo) มาเป็นกเวรูในปี ค.ศ. 1982

หมวดหมู่:เมืองในประเทศซิมบับเว
ซินเดอร์

**ซินเดอร์** (Zinder) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศไนเจอร์ มีประชากร 170,574 คน (ค.ศ. 2001) และมีประชากรมากกว่า 200,000 คนในปี ค.ศ. 2005 เมืองตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงของประเทศ กรุงนีอาเม ทางทิศตะวันออกราว 861 กม.

เดิมเป็นเมืองหลวงของรัฐชาวมุสลิมซึ่งขึ้นอยู่กับอาณาจักรบอร์นูจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองเมื่อ ค.ศ. 1899 เป็นเมืองหลวงของอาณานิคมเฟรนช์ไนเจอร์ระหว่าง ค.ศ. 1922-1926

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในประเทศไนเจอร์
ลินเชอปิง

**ลินเชอปิง** () เป็นเมืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสวีเดน ใกล้ฝั่งด้านใต้ของทะเลสาบร็อกเซน มีประชากร 104,232 คน มีมหาวิหารที่สร้างชื่อ เป็นศูนย์กลางเมืองเก่าของท้องถิ่น เฉลิมฉลองครบรอบ 700 ปี ในปี ค.ศ. 1987 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยลินเชอปิง ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง ทางด้านอุตสาหกรรมเทคโนโลยีชั้นสูง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในประเทศสวีเดน
ซูเทอร์เมร์

**ซูเทอร์เมร์** () เป็นเมืองทางตะวันตกของประเทศเนเธอร์แลนด์ ในจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ เทศบาลครอบคลุมเนื้อที่ 37.06 ตารางกิโลเมตร (พื้นที่น้ำ 2.15 ตารางกิโลเมตร) เดิมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีประชากร 6,392 คนในปี ค.ศ. 1950 ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2013 มีประชากรเพิ่มเป็น 123,328 คน จึงเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของจังหวัด รองจากรอตเทอร์ดามและเดอะเฮก

ชื่อของเมือง "Zoetermeer" (มีความหมายว่า "ทะเลสาบหวาน") ซึ่งหมายถึงทะเลสาบที่เคยตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองแต่ได้มีการถมไปในปี ค.ศ. 1614

## ประวัติ
ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ซูเทอร์เมร์เป็นเพียงหมู่บ้านชาวนาและชาวประมงเล็ก ๆ ต่อมาหมู่บ้านขยายใหญ่ขึ้นในศตวรรษที่ 13 กระทั่งมีการผันน้ำออกเพื่อสร้างเป็นผืนดินในศตวรรษที่ 17

ซูเทอร์เมร์ค่อยๆเติบโตขึ้นเมื่อมีการสร้างสถานีรถไฟแห่งแรกในปี 1868 จากนั้นปลายศตวรรษที่ 19 มีการตั้งโรงงานของบริษัทนูมิโค ผู้ผลิตนมผงสำหรับทารก (ปัจจุบันอยู่ในเครือบริษัทดานอน)

ซูเทอร์เมร์ขยายตัวอย่างรวดเร็วตั้งแต่ปี 1966 เมื่อมีการย้ายถิ่นฐานมาอยู่ในเมืองเดอะเฮกเป็นจำนวนมาก ความต้องการที่อยู่อาศัยทำให้เกิดโครงการพัฒนาเมืองรอบ ๆ เดอะเฮก รวมถึงซูเทอร์เมร์ด้วย หมู่บ้านเล็ก ๆ จึงค่อย ๆ กลายเป็นเมืองที่ใหญ่ขึ้น แต่ร่องรอยของอดีตยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง เช่น โบสถ์เก่าในสมัยกลาง บ้านเรือนเก่าแก่ ที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองเก่าที่แบ่งแยกกับเมืองใหม่โดยมีทะเลสาบดอบเบอคั่น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์
สโมสรฟุตบอลเจียงซูซูหนิง

**สโมสรฟุตบอลเจียงซูซูหนิง** (; ) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศจีน ตั้งอยู่ที่เมืองนานกิง โดยเข้าแข่งขันในซูเปอร์ลีกจีน มีสนามเหย้าที่ สนามกีฬาโอลิมปิกนานกิง ก่อตั้งสโมสรเมื่อ พ.ศ. 2501ในฐานะทีมประจำมณฑลเจียงซู และจดทะเบียนเป็นสโมสรอชีพเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2537 และยังเป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งในการแข่งขันฟุตบอลอาชีพ ลีกเจียเอในจีน

## เกียรติประวัติ
***[[ไชนีสซูเปอร์ลีก]]**
** **ชนะเลิศ:** 2020
***[[ไชนีสเอฟเอคัพ]]**
** **ชนะเลิศ:** 2015
***[[ไชนีสซุปเปอร์คัพ]]**
** **ชนะเลิศ:** 2013

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Official website  
*Stats on Sohu 
*Stats on Sina 
*Soccerway profile

จ
หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศจีน
หมวดหมู่:สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2501
จ
เอ็นจีซี 4236

**เอ็นจีซี 4236** () เป็นดาราจักรชนิดก้นหอยมีคาน ที่อยู่ในกลุ่มดาวมังกร อยู่ห่างจากโลกประมาณ 11.7 ล้านปีแสง (3.6 เมกะพาร์เซก)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:กลุ่มดาวมังกร
หมวดหมู่:วัตถุท้องฟ้าของเอ็นจีซี
หมวดหมู่:วัตถุท้องฟ้าของยูจีซี
หมวดหมู่:วัตถุท้องฟ้าของพีจีซี
หมวดหมู่:วัตถุท้องฟ้าของคอลด์เวลล์
หมวดหมู่:ดาราจักรชนิดก้นหอยมีคาน
ATM SafetyPIN software

**ATM SafetyPIN software** เป็นโปรแกรมประยุกต์ที่มีกลไกให้ผู้ที่ถูกข่มขู่ให้ถอนเงินจากเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติ สามารถแจ้งตำรวจได้โดยใส่รหัสประจำตัวย้อนหลัง ระบบโปรแกรมประยุกต์นี้ได้คิดค้นและจดสิทธิบัตรโดยทนายรัฐอิลลินอย ชื่อ Joseph Zingher () แม้ว่าจะมีเรื่องหลอกลวงแพร่สะพัดว่าหากถูกข่มขู่ให้ถอนเงินแล้วก็ให้ใช้วิธีนี้เพื่อเรียกตำรวจมา แต่อันที่จริงแล้ว ระบบนี้ไม่ได้นำมาใช้งานจริงโดยเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติใดเลยในปัจจุบัน

## ประวัติ
แนวคิดของระบบรหัสประจำตัวฉุกเฉิน หรือรหัสบ่งบอกการถูกข่มขู่สำหรับเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติ เท่าที่ทราบได้มีการกล่าวถึงตั้งแต่วันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 ซึ่งได้เสนอโดยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกาที่เคยเป็นตำรวจมาก่อนชื่อ Mario Biaggi ข้อเสนอนี้ได้บันทึกไว้ในบันทึกคองเกรซ pp. 18232 et seq ต่อมา Biaggi ก็ได้เสนอมติสภาหมายเลข 785 (H.R. 785) ใน พ.ศ. 2530 ว่าให้สำนักงานสอบสวนกลางแห่งสหรัฐอเมริกาสามารถติดตามปัญหาการลักพาตัวแบบด่วน (หมายถึงการลักพาตัวโดยที่ครอบครัวเหยื่อสามารถหาเงินมาจ่ายได้ง่าย รวมถึงกรณีการข่มขู่ให้กดเงินจากเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติด้วย) และให้ประเมินถึงการนำระบบรหัสประจำตัวฉุกเฉินมาใช้ อย่างไรก็ตาม มติสภานี้ได้จบลงโดยยังไม่ได้อภิปรายกันเลย

ถึงแม้ Joseph Zingher ซึ่งได้จดสิทธิบัตรเรื่องนี้ไว้จะไม่ประสบความสำเร็จในการขายระบบดังกล่าว แต่ตำรวจในรัฐนิวยอร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ รัฐโอไฮโอ และรัฐอิลลินอยต่างสนับสนุนแนวคิดรหัสประจำตัวฉุกเฉินโดยการใส่รหัสย้อนหลัง รัฐอิลลินอยเคยผ่านกฎหมายให้ธนาคารต้องออกแบบให้เครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติรองรับความสามารถนี้ แต่ภายหลังออกกฎหมายเพิ่มเติมโดยแก้จาก "ต้องออกแบบเช่นนั้น" ไปเป็น "อาจจะออกแบบเช่นนั้น"

ใน พ.ศ. 2549 มีเรื่องหลอกลวงในอีเมลลูกโซ่แพร่กระจายโดยกล่าวไว้ว่าระบบการกรอกรหัสประจำตัวย้อนหลังเพื่อแจ้งการถูกข่มขู่ได้ติดตั้งอยู่ในเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติทั่วโลก หนังสือด้านธุรกิจชื่อ *[[American Banker]]* ได้รายงานในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2550 ว่าไม่มีการใช้ระบบที่กล่าวอ้างในจดหมายลูกโซ่ในเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติใดในขณะนั้นเลย

เรื่องหลอกลวงยังคงแพร่สะพัดต่อไปในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551 ที่ออสเตรเลีย โดยปรากฏข้อความว่า

ปัจจุบัน อีเมลลูกโซ่นี้ก็ยังคงแพร่สะพัดอยู่ตามประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก

ถ้ามีการออกแบบให้เครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติรองรับความสามารถในการรับรหัสผ่านย้อนหลังดังกล่าวนี้จริง รหัสผ่านที่เป็นเลขพาลินโดรม เช่น 5555 หรือ 2112 ก็จะไม่สามารถใช้ได้ เพราะจะทำให้การกดรหัสประจำตัวที่ถูกต้องกลายเป็นการกดรหัสฉุกเฉินไปด้วย นอกจากนี้ ผู้ใช้ก็ควรจะหลีกเลี่ยงการตั้งรหัสผ่านที่เกือบจะเป็นเลขพาลินโดรม เช่น 5255 หรือ 1241 เพราะการกดรหัสประจำตัวตามปกติอาจพลาดไปเป็นการกดรหัสฉุกเฉินได้โดยอุบัติเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:Banking terms
หมวดหมู่:Banking technology
หมวดหมู่:การป้องกันอาชญากรรม
หมวดหมู่:Password authentication
อาสนวิหารปัวตีเย

**อาสนวิหารปัวตีเย** () เรียกชื่อเต็มว่า **อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งปัวตีเย** () เป็นทั้งอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกและไมเนอร์บาซิลิกา (minor basilica) ในสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 10 (ตั้งแต่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1912) เป็นที่ตั้งของอัครมุขนายกประจำอัครมุขมณฑลปัวตีเย ตั้งอยู่ที่เมืองปัวตีเย จังหวัดเวียน แคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร

อาสนวิหารแห่งนี้เป็นที่น่ารู้จักน้อยกว่าโบสถ์แม่พระองค์ใหญ่แห่งปัวตีเย () อย่างไรก็ตาม ยังคงเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำจากหินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองและสามารถมองเห็นได้จากในเมืองโดยรอบ 

สร้างโดยความสนับสนุนจากอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ และพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1160 และเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารเมื่อ ค.ศ. 1379 โดยสร้างในแบบสถาปัตยกรรมกอทิกอ็องฌ์แว็ง (ลักษณะเฉพาะคือ เพดานโค้งเกือบครึ่งวงกลม) และภายในมีลักษณะเป็นแบบโบสถ์โถง กล่าวคือ มีการแบ่งทางเดินกลางและทางเดินข้าง ในความสูงเท่า ๆ กัน บริเวณหน้าบันหลักถูกขนาบด้วยหอคู่ซึ่งยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ ซึ่งการออกแบบใช้องค์ประกอบที่มีลักษณะท้องถิ่นของภาคเหนือของฝรั่งเศส   

ภายในอาสนวิหาร มีที่นั่งร้องเพลงสวดที่เป็นงานไม้แกะสลักสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 และงานกระจกสีสมัยตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 และ 13 ซึ่งหนึ่งในงานที่สวยที่สุด และถือว่าเป็นจุดสูงสุดของศิลปะกระจกสีของยุคกลาง ได้แก่ งานกระจกสีการตรึงพระเยซูที่กางเขน
 
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1875

## ลักษณะทางสถาปัตยกรรม
ลักษณะทางสถาปัตยกรรมโดยทั่วไปเป็นแบบกอทิกอ็องฌ์แว็ง บริเวณหน้าบันหลักประกอบด้วยหน้าต่างกุหลาบและซุ้มประตูทรงหน้าจั่วจำนวน 3 ซุ้ม ซึ่งเป็นเอกลัษณ์ของสถาปัตยกรรมกอทิกของฝรั่งเศสตอนเหนือ หน้าบันประตูมีงานประติมากรรมแบบนูนสูงเกี่ยวกับเรื่องราวของการพิพากษาครั้งสุดท้าย  

บริเวณร้องเพลงสวดประกอบด้วยผนังตรง ๆ เรียบ ๆ และไม่มีครีบยันลอย ตามแบบกอทิกอ็องฌ์แว็ง ซึ่งเป็นหนึ่งในแบบที่หายากในฝรั่งเศส โดยคล้ายคลึงกับที่อาสนวิหารล็อง อาสนวิหารดอล-เดอ-เบรอตาญ และอาสนวิหารลูว์ซง

เหนือแท่นบูชาขึ้นไปเป็นที่ตั้งของงานกระจกสีที่เก่าแก่ที่สุดในคริสต์ศาสนา ได้แก่ งานกระจกสีการตรึงพระเยซูที่กางเขน ซึ่งเป็นงานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 ด้านตรงข้ามของแท่นบูชาฝั่งขวามือจะพบกับลายวงกตซึ่งวาดลงบนหินขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตร สูงระดับตัวคน ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นแบบของลายวงกตที่เคยอยู่บริเวณพื้นชั้นล่าง และได้สูญหายไปในภายหลัง

หลังคาของอาสนวิหารเป็นหลังคาขนาดใหญ่ทรงจั่ว 2 ด้าน มุงด้วยกระเบื้องหินชนวน ซึ่งกินเนื้อที่ทั้งสิ้นกว่า 5,500 ตารางเมตร  ส่วนบริเวณหน้าบันหลักของอาสนวิหารเพิ่งผ่านการบูรณะมาเมื่อเร็ว ๆ นี้

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:Portail-cathedrale SP Poitiers.jpg|หน้าบันฝั่งทิศตะวันตก
ไฟล์:Vitrail de la crucifixion. Poitiers. Cathédrale Saint-Pierre.jpg|งานกระจกสี *[[การตรึงพระเยซูที่กางเขน]]*
ไฟล์:Cathédrale Saint-Pierre Poitiers nef.jpg|วิวพาโนรามาด้านใน
ไฟล์:Plan.cathedrale.Poitiers.png|ผังของอาสนวิหาร
ไฟล์:Travee.cathedrale.Poitiers.png|ภาพวาดตัดขวางของบริเวณกลางโบสถ์
ไฟล์:Coupe.cathedrale.Poitiers.png|ภาพตัดขวางแสดงให้เห็นถึงเพดานโค้งแบบเกือบครึ่งวงกลม (อ็องฌ์แว็ง)


## อ้างอิง

ปัวตีเย
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนสถานแบบกอทิก
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดเวียน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12
หมวดหมู่:อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
ไฮโดรเจนเหลว

**ไฮโดรเจนเหลว** (; LH2 หรือ LH2) คือสถานะของเหลวของธาตุไฮโดรเจนตามธรรมชาติ อยู่ในรูปแบบของโมเลกุล H2 การที่ไฮโดรเจนจะอยู่ในสภาพของเหลวได้นั้น ตัวโมเลกุลไฮโดรเจนต้องมีอุณหภูมิต่ำกว่าจุดวิกฤต 33 K อย่างไรก็ตาม สำหรับกรณีที่จะให้ไฮโดรเจนอยู่ในสภาพของเหลวโดยสมบูรณ์โดยไม่ระเหยในอุณหภูมิห้องต้องมีอุณหภูมิต่ำกว่า 20.28 K (−423.17 °F/−252.87°C). หนึ่งในวิธีการที่พบบ่อยของการใช้งานของไฮโดรเจนเหลวเกี่ยวข้องกับตัวคอมเพรสเซอร์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับเครื่องยนต์ไอพ่นทั้งรูปร่างหน้าตาและหลักการทางทฤษฎี ไฮโดรเจนเหลวโดยปกติจะใช้การจัดเก็บไฮโดรเจนในรูปแบบที่มีความเข้มข้น ในขณะที่ก๊าซใด ๆ การจัดเก็บเป็นของเหลวจะใช้พื้นที่น้อยกว่าการจัดเก็บเป็นก๊าซที่อุณหภูมิและความดันปกติ อย่างไรก็ตาม, ความหนาแน่นของของเหลวไฮโดรเจนนี้อยู่ในระดับต่ำมากเมื่อเทียบกับเชื้อเพลิงอื่น ๆ ทั่วไป เมื่อทำให้เป็นของเหลวมันสามารถเก็บรักษาให้เป็นของเหลวในภาชนะที่มีแรงดันและฉนวนกันความร้อนได้

ไฮโดรเจนเหลวประกอบไปด้วย parahydrogen 99.79%, orthohydrogen 0.21%

## ประวัติ

ในปี 1885 ซิกเมนต์ ฟลอเรนที เว็บบลิวสกี (Zygmunt Florenty Wroblewski) ได้ตีพิมพ์เผยแพร่ว่าไฮโดรเจนมีอุณหภูมิวิกฤตเป็น 33 K; ความดันวิกฤตที่  13.3  เท่าของความดันบรรยากาศ; และจุดเดือดที่  23 K แก๊สไฮโดรเจนถูกทำให้เป็นของเหลวได้โดยเจมส์ ดิววอร์ (James Dewar) ในปี 1898 โดยใช้การระบายความร้อนที่เกิดซ้ำ (regenerative cooling) และโดยการใช้สิ่งประดิษฐ์ของเขา, คือ กระติกสุญญากาศ (vacuum flask) การสังเคราะห์ครั้งแรกของรูปแบบไอโซเมอร์ที่มีเสถียรภาพของไฮโดรเจนเหลว, parahydrogen ประสบความสำเร็จโดยพอล ฮาร์เท็ค (Paul Harteck) และคาร์ล ฟรีดริช บานโฮฟเฟอร์ (Karl Friedrich Bonhoeffer) ในปี 1929

## สปินไอโซเมอร์ของไฮโดรเจน

ไฮโดรเจนที่อุณหภูมิห้องส่วนใหญ่ประกอบด้วยรูปแบบของ orthohydrogen หลังจากการผลิต, ไฮโดรเจนเหลวจะอยู่ในสภาวะกึ่งเสถียรและจะต้องถูกแปลงให้อยู่ในรูปแบบของพาราไฮโดรเจน ไอโซเมอร์ (parahydrogen isomer) เพื่อหลีกเลี่ยงปฏิกิริยาคายความร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงที่อุณหภูมิต่ำ, นี้มักจะดำเนินการโดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาเช่นเหล็ก (III) ออกไซด์, ถ่านกัมมันต์, ใยหินแพลทติไนซ์, (platinized asbestos), โลหะหายาก, สารประกอบยูเรเนียม, โครเมียม (III) ออกไซด์, หรือสารประกอบนิกเกิลบางอย่าง 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ไฮโดรเจน
สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สอง

**สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สอง** (; , ; 5 เมษายน พ.ศ. 2395 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2395) เป็นสงครามสืบเนื่องจากการที่อังกฤษต้องการได้มณฑลพะโคหรือหงสาวดี หลังจากที่พระเจ้าแสรกแมงหรือพระเจ้าสารวดีขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าจักกายแมง พระองค์ไม่ยอมรับสนธิสัญญายันดาโบ แต่ไม่กล้าทำผิดสัญญา ความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับเฮนรี เบอร์นี ผู้แทนอังกฤษประจำพม่าเลวร้ายลงจนเบอร์นีย์ต้องออกจากพม่าไปใน พ.ศ. 2380 ผู้แทนอังกฤษคนใหม่ก็มาอยู่ได้ถึงแค่ พ.ศ. 2382 ก็ต้องออกไปอีก พ่อค้าชาวอังกฤษเรียกร้องให้อังกฤษทำสงครามกับพม่า แต่ในขณะนั้น อังกฤษติดทำสงครามกับอัฟกานิสถานอยู่
จน พ.ศ. 2385 ซึ่งในช่วงนั้น การรบระหว่างอังกฤษกับอัฟกานิสถานยังไม่สิ้นสุด พระเจ้าแสรกแมงได้นำกำลังทหารจำนวน 15,000 คนลงไปยังเมืองย่างกุ้งเพื่อบูชาพระเกศธาตุและเรียกร้องในอังกฤษคืนยะไข่และตะนาวศรีให้พม่า เมื่อข้อเรียกร้องไม่มีผล พระองค์ก็เสด็จกลับอมรปุระ ในปีเดียวกันนั้น พระองค์ก็เริ่มมีอาการสติฟั่นเฟือน เจ้าชายพุกามมินหรือพุกามแมง พระโอรสจึงยึดอำนาจ และจับพระราชบิดาขังคุกไว้ใน พ.ศ. 2388 จนกระทั่งพระเจ้าแสรกแมงสวรรคตใน พ.ศ. 2389

ความขัดแย้งระหว่างพ่อค้าอังกฤษกับขุนนางพม่าเกิดขึ้นเสมอในพะโค ต่อมา ใน พ.ศ. 2394 เมาโอ๊กเมียนหวุ่นประจำพะโคได้กล่าวหาได้กล่าวหากัปตันและลูกเรือชาวอังกฤษ 2 คนว่าทำผิดระเบียบเมืองท่าของพม่าและเป็นฆาตกร จึงนำตัวขึ้นศาลและสั่งปรับเป็นเงิน 1,000 รูปี ฝ่ายอังกฤษเห็นว่าเป็นการลบหลู่เกียรติจึงประท้วง เมื่อการเจรจาไม่ได้ผล อังกฤษจึงประกาศปิดอ่าวเมาะตะมะในเดือนมกราคม พ.ศ. 2394 และเข้ายึดเรือของกษัตริย์พม่าในวันที่ 22 มกราคม และทำลายเรือรบพม่าหลายลำ

อังกฤษเรียกร้องให้พม่าจ่ายค่าเสียหายให้อังกฤษและทำหนังสือขอโทษภายในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2395 เมื่อพม่าไม่ทำตาม อังกฤษจึงเข้าโจมตีพม่า ยึดเมาะตะมะ ย่างกุ้ง พะสิม แปร พะโค ไปตามลำดับ อังกฤษประกาศผนวกมณฑลพะโคในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2395 ในครั้งแรก อังกฤษเตรียมวางแผนจะโจมตีต่อไปถึงเมืองอมรปุระ แต่ทางพม่าได้เกิดกบฏขึ้น เจ้าชายมินดง พระอนุชาของพระเจ้าพุกามแมงซึ่งไม่เห็นด้วยกับการทำสงครามกับอังกฤษตั้งแต่ต้น ได้ก่อกบฏขึ้น และได้เป็นกษัตริย์องค์ต่อมา ระหว่างนั้น อังกฤษถือโอกาสรุกคืบขึ้ยไปถึงเมืองมายเด พระเจ้ามินดงได้ส่งบาทหลวงชาวอิตาลีมาขอสงบศึกกับอังกฤษ อังกฤษก็ส่งผู้แทนขึ้นไปยังราชสำนักพม่าเพื่อขอให้พม่ารับรองการผนวกพะโค แต่พระเจ้ามินดงปฏิเสธที่จะทำสนธิสัญญาใดๆกับอังกฤษ สงครามจึงยุติลงโดยไม่ได้ทำสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างกัน แต่ในเขตที่อังกฤษยึดครองมีกองโจรพม่าออกมาต่อต้านอังกฤษ ซึ่งอังกฤษต้องปราบปรามจนถึง พ.ศ. 2413

## อ้างอิง
* วิไลเลขา ถาวรธนสาร. สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่ 2 ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 163 - 166

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Stephen Luscombe (photos) Burma: The Second War
* George Dibley The Burma War of 1851 

## ดูเพิ่ม
* สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่หนึ่ง (พ.ศ. 2367) 
* สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สาม (พ.ศ. 2428)

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์พม่า
หมวดหมู่:สงครามในคริสต์ทศวรรษ 1850
หมวดหมู่:สงครามในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับทวีปเอเชีย
2
ภาษาไปเต

**ภาษาไปเต** (Paite language) มีผู้พูดทั้งหมด 91,800 คน พบในอินเดีย 78,800 คน (พ.ศ. 2548) ในรัฐอัสสัม มณีปุระ ตรีปุระ มิโซรัม พบในพม่า 13,000 คน (พ.ศ. 2550) ในเทือกเขาชีน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขา กูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน ผู้พูดภาษานี้ในอินเดียจะพูดภาษามีโซได้ด้วย เขียนด้วยอักษรละติน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา

## อ้างอิง
* Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.

ปไเต
ปไเต
ภาษาอาโซ

**ภาษาอาโซ** (Asho language) มีผู้พูดทั้งหมด 12,340 คน พบในพม่า10,000 คน (พ.ศ. 2534) ในบริเวณลุ่มแม่น้ำอิรวดี พบในบังกลาเทศ 2,340 คน (พ.ศ. 2534) ในจิตตะกอง บันดาร์บัน และรังกามาตี จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขา กูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน ผู้พุดภาษานี้ในพม่าจะพูดภาษาพม่าได้ด้วย เขียนด้วยอักษรพม่า เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
## อ้างอิง
* Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
 อาโซ
อาโซ
มหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย

thumb|อาคารมหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย
**มหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย** (; ) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนตั้งอยู่ในปริมณฑลของนครโกลกาตา เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่จัดตั้งขึ้นภายใต้กฎหมายของรัฐเบงกอลตะวันตกเป็นแห่งแรก วิทยาเขตตั้งอยู่ในเมืองพิธานนคร () วิทยาเขตที่สองอยู่ระหว่างการก่อสร้างที่เมืองโชกาย () มมตา บาเนอร์จี () มุขยมนตรีของรัฐเบงกอลตะวันตก ทำพิธีเปิดมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2555

มหาวิทยาลัยนี้มีเจ้าของคือกลุ่มเทคโนอินเดียแห่งโกลกาตา ซึ่งเป็นกลุ่มการจัดการสถาบันการศึกษาชั้นนำในภาคตะวันออกของอินเดีย กลุ่มนี้มีมหาวิทยาลัยอีกแห่งในเมืองศิลัม () คือมหาวิทยาลัยเทคโนโกลบอล ()

## ดูเพิ่ม
* การศึกษาในประเทศอินเดีย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ  

หมวดหมู่:สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
หมวดหมู่:สถาบันอุดมศึกษาในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในโกลกาตา
เอชทีซี เฟิสต์

**เอชทีซี เฟิสต์** () เป็นสมาร์ตโฟน ที่ใช้ระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ จะถูกวางขายโดยเอชทีซี ในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2556 ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2556 โดยงานถูกจัดขึ้นโดยเฟซบุ๊ก ซึ่งเฟิสต์เป็นสมาร์ตโฟนแอนดรอยด์เครื่องแรกที่มาพร้อมกับส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ เฟซบุ๊กโฮม

## อ้างอิง

อ
อ
อ
อ
เนบิวลาทะเลสาบ

**เนบิวลาทะเลสาบ** หรือ **เนบิวลาลากูน** () หรือรู้จักกันดีในชื่อ **เมซีเย 8** หรือ **M8**, และ **NGC 6523** เป็นวัตถุท้องฟ้าที่อยู่ในกลุ่มดาวคนยิงธนู เป็นเนบิวลาประเภทปล่อยก๊าซและบริเวณเอช 2 ค้นพบโดย กีโยม เลอ ฌ็องตี ในปี 1747 และเป็นหนึ่งในสองของการก่อกำเนิดดาวฤกษ์ที่อยู่ในเนบิวลาจาง ๆ ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจากละติจูดกลางทางตอนเหนือ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Breaking Waves in the Stellar Lagoon  — ESA/Hubble Photo Release
* Messier 8, SEDS Messier pages
* NightSkyInfo.com - M8, the Lagoon Nebula 
* Messier 8, Pete's Astrophotography Gallery 
* Astronomy Picture of the Day (APOD): Lagoon Nebula http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/ap050803.html
* The Scale of the Universe (Astronomy Picture of the Day 2012 March 12)
* 

หมวดหมู่:วัตถุท้องฟ้าของชาร์ปเลส
หมวดหมู่:วัตถุท้องฟ้าของเมซีเย
หมวดหมู่:บริเวณเอช 2
หมวดหมู่:วัตถุท้องฟ้าของเอ็นจีซี
หมวดหมู่:กลุ่มดาวคนยิงธนู
โอเปิล เวคตร้า

**โอเปิล เวคตร้า** () เป็นรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-Size Car) ผลิตโดยโอเปิล ผู้ผลิตรถยนต์จากเยอรมนีซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ General Motors เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยมาทดแทนรุ่นเก่าอย่างโอเปิล แอสโคนา () และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2552 โดยมีรุ่นใหม่มาแทน คือ โอเปิล อินซิกเนีย () โอเปิล เวคตร้า มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 3 รุ่น ดังนี้

## รุ่นที่ 1 ([[พ.ศ. 2531]]-[[พ.ศ. 2538|2538]])
250px|thumbnail|left|โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 1
โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2531 ใช้ชื่อว่า Vectra A และมีการส่งออกรถรุ่นนี้ภายใต้ยี่ห้อ เชฟโรเลต และ วอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู ใช้เครื่องยนต์เบนซิน 1.4 ,1.6 ,1.8 ,2.0 และ 2.5 ลิตร มีทั้งแบบ SOHC และ DOHC รวมทั้งมีเครื่องยนต์ Turbo และเครื่องยนต์ดีเซล 1.7 ลิตร ซึ่งผลิตโดยอีซูซุ ระบบเกียร์มีทั้งเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนี ,บราซิล ,เวเนซุเอลาและอียิปต์

ในประเทศไทย โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 1 บริษัท พระนครยนตรการ จำกัด เคยสั่งนำเข้ามาขายในประเทศไทย ในช่วงปี พ.ศ. 2536-2539

## รุ่นที่ 2 ([[พ.ศ. 2538]]-[[พ.ศ. 2545|2545]])
250px|thumbnail|right|โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 2
โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2538 ใช้ชื่อว่า Vectra B มีการส่งออกภายใต้แบรนด์เชฟโรเลต โฮลเดนและวอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตูและสเตชันวากอน 5 ประตู เครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์เบนซิน 1.6 ,1.8 ,2.0 ,2.2 และ 2.5 ลิตร โดยมี V6 ในรุ่น 2.5 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.7 ,2.0 และ 2.2 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนี ,เบลเยียม ,อียิปต์ ,ออสเตรเลีย ,บราซิลและตุรกี

ในประเทศไทย โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 2 เปิดตัวในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2539 โดยบริษัท พระนครยนตรการ จำกัด ก่อนจะค่อยๆเงียบหายไปจากตลาดเมื่อช่วงปี พ.ศ. 2542 เนื่องจากหมดสัญญาการทำตลาดกับเจเนรัลมอเตอร์ (GM) ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของโอเปิลในขณะนั้น ก่อนที่จะหมดสัญญาการทำตลาดรถยนต์ฮุนได กับ Hyundai Motors เมื่อปี พ.ศ. 2545 ก่อนหน้านี้ พระนครยนตรการเคยหมดสัญญาการทำตลาดรถยนต์ไดฮัทสุ กับ Daihatsu Motor เมื่อปี พ.ศ. 2540 มาแล้ว

## รุ่นที่ 3 ([[พ.ศ. 2545]]-[[พ.ศ. 2552|2552]])
250px|thumbnail|right|โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 3
โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 3 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2545 ใช้ชื่อว่า Vectra C มีการส่งออกภายใต้แบรนด์เชฟโรเลต โฮลเดนและวอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตูและสเตชันวากอน 5 ประตู มีเครื่องยนต์ 1.8 ,1.9 ,2.0 ,2.2 ,2.8 ,3.0 และ 3.2 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด นอกจากนี้ ยังมีเกียร์แบบ Easytronic และ CVTronic มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนีและอียิปต์ ใช้แพลตฟอร์มร่วมกับโอเปิล ซิกนัม รถแฮทช์แบคขนาดกลางอีกรุ่นหนึ่งของโอเปิล จนเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2552 โดยมีโอเปิล อินซิกเนียมาทดแทน ถือเป็นการยุบรถรุ่นเวคตร้าและซิกนัม ซึ่งเป็นรถขนาดกลาง และโอเมก้า ซึ่งเป็นรถขนาดใหญ่เข้าด้วยกัน

วเวคตร้า
หมวดหมู่:ยานพาหนะที่ได้รับการแนะนำในปี พ.ศ. 2531
หมวดหมู่:ยานพาหนะตำรวจ
นอร์ม็องดี

**นอร์ม็องดี** อาจหมายถึง
* แคว้นโอต-นอร์ม็องดี แคว้นในประเทศฝรั่งเศส
* แคว้นบัส-นอร์ม็องดี แคว้นในประเทศฝรั่งเศส
* ดัชชีนอร์ม็องดี
* แอ็สแอ็ส นอร์ม็องดี เรือเดินสมุทรสัญชาติฝรั่งเศส
อาสนวิหารอานซี

**อาสนวิหารอานซี** () เรียกชื่อเต็มว่า **อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งอานซี** () เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกและที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลอานซี ตั้งอยู่ที่เมืองอานซีในจังหวัดโอต-ซาวัว แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร

อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906 

## ประวัติ
ผลงานการสร้างโดยฌัก รอแซล ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 เพื่อเป็นชาเปลสำหรับสวดมนต์ของคอนแวนต์ในคณะฟรันซิสกัน และมีฟร็องซัว เดอ ซาล เป็นหนึ่งในมุขนายกคนสำคัญในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16

อาสนวิหารแห่งนี้ยังเคยถูกเปลี่ยนเป็นโบสถ์แห่งสมาคมลัทธิแห่งความเป็นเลิศ () ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส และภายหลังได้ยกฐานะขึ้นเป็นอาสนวิหารในปีค.ศ. 1822

## สถาปัตยกรรม
thumb|left|หอระฆัง ถ่ายเมื่อปีค.ศ. 1883 โดยเซราแฟ็ง-เมเดริก มีเยิซม็อง

ลักษณะทางสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาที่เห็นได้ชัดได้แก่ เสาแบบทัสกันและยอดหน้าบันแบบสามเหลี่ยม

ออร์แกนภายในสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1840–1842 และบูรณะครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1994 และยังได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุเมื่อปีค.ศ. 1972 อีกด้วย

## อ้างอิง

อานซี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดโอต-ซาวัว
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนสถานแบบเรอแนซ็องส์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
ฐาเณ

**ฐาเณ** (ฮินดีและ) เป็นเมืองในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เมืองมีพื้นที่ 147 ตร.กม. มีประชากร 1.8 ล้านคน (ค.ศ. 2011) ชาวโปรตุเกสเข้ามา ตั้งถิ่นฐานในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมาถูกชาวมราฐาขับไล่ในตอนต้นศตวรรษที่ 18 ตกอยู่ใต้การปกครองของอังกฤษใน ค.ศ. 1776

หมวดหมู่:เมืองในรัฐมหาราษฏระ
เตาบาแต

**เตาบาแต** () เป็นเมืองขนาดกลางในรัฐเซาเปาลู ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบราซิล ตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ โดยอยู่ระหว่างเมืองสำคัญของบราซิล 2 เมืองคือ เซาเปาลู (123 กม.) กับรีโอเดจาเนโร (280 กม.) เมืองมีประชากรอยู่ราว 3 แสนคน และได้กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรม มีสาขาย่อยของบริษัทมาตั้งอยู่หลายบริษัท เช่น โฟล์กสวาเกน อัลส์ทอม ฟอร์ดมอเตอร์ แอลจี ฯลฯ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐเซาเปาลู
ดันเฟิร์มลิน

thumb|ดันเฟิร์มลิน

**ดันเฟิร์มลิน** (, , ) เป็นเมืองในไฟฟ์ สกอตแลนด์ บนที่สูงห่างจากชายฝั่งทางทิศเหนือเฟิร์ทออฟฟอร์ท ราว 3 ไมล์ (4.8 กม.) จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 48,240 คน เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ในไฟฟ์

สถานที่ตั้งบริเวณเมืองดันเฟิร์มลิน เคยมีการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกตั้งแต่ยุคหินใหม่ แต่ไม่ได้เป็นที่จดจำนัก จนกระทั่งในยุคโลหะจึงเป็นสถานที่ที่มีความสำคัญ ได้มีการบันทึกเมืองแห่งนี้ครั้งแรกในศตวรรษที่ 11 เป็นสถานที่อภิเษกสมรสของพระเจ้าแมลคัมที่ 3 และพระราชินีเซนต์มากาเรต

หมวดหมู่:เมืองในสกอตแลนด์
วงศ์ก่อ

**วงศ์ก่อ** (ชื่อวิทยาศาสตร์: Fagaceae) เป็นวงศ์ของไม้ยืนต้นและไม้พุ่มราว 900 สปีชีส์ มีใบเดี่ยว เรียงสลับ ดอกแยกเพศ ผลมีลักษณะคล้ายนัท มีเปลือกแข็ง ผลไม่มีเอนโดสเปิร์ม ตัวอย่างของพืชในวงศ์นี้ที่รู้จักกันดีคือ โอ๊ก ในสกุล *Quercus* ซึ่งผลมีเปลือกแข็งแบบนัทและมีเมล็ดเดียว

## สกุล
[thumb|left|''[Castanea sativa*]]

[[ไฟล์:Lithocarpus edulis2.jpg|thumb|left|*Lithocarpus edulis*]]

**Castanea* (เกาลัด) – มี 8 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออก เอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ อเมริกาเหนือฝั่งตะวันออก

**Castanopsis* – 125–130 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

**Chrysolepis* – 2 สปีชีส์ พบทางตะวันตกของสหรัฐ 

**Colombobalanus* – 1 สปีชีส์ *C. excelsa* พบทางเหนือของอเมริกาใต้ มักรวมอยู่ในสกุล *Trigonobalanus*

**Fagus* – 10 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออก เอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ยุโรป อเมริกาเหนือฝั่งตะวันออก   

**Formanodendron* – 1 สปีชีส์ *F. doichangensis* พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มักรวมอยู่ในสกุล*Trigonobalanus*

**Lithocarpus* –  330–340 สปีชีส์ พบทางเขตร้อนของเอเชีย 

**Notholithocarpus* – 1 สปีชีส์ (เคยใช้ชื่อว่า *Lithocarpus densiflorus*) เป็นพืชเฉพาะถิ่นของ [[แคลิฟอร์เนีย]] และ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของ[[โอเรกอน]]

**Quercus* (โอ๊ก) – 500 สปีชีส์ พบทางซีกโลกเหนือจนถึงเส้นศูนย์สูตรในอินโดนีเซีย 

**Trigonobalanus* – มีเพียง 1 สปีชีส์ คือ *T. verticillata* พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (นับเป็น 3 สปีชีส์ถ้ารวมสกุล *Colombobalanus* และ *Formanodendron*)

สกุล *Quercus* สกุลย่อย *Cyclobalanopsis* ได้แยกขึ้นมาเป็นสกุลต่างหากใน [http://flora.huh.harvard.edu:8080/flora/browse.do?flora_id=2&taxon_id=108828 *Flora of China*]  แต่นักวิชาการส่วนใหญ่ยังให้เป็นสกุลย่อย 

สกุล *Nothofagus'' ( 35 สปีชีส์ในซีกโลกใต้) เคยอยู่ในวงศ์ก่อ ปัจจุบันแยกไปอยู่วงศ์ Nothofagaceae

## อ้างอิง

*Flora of China: Fagaceae
*Flora of North America: Fagaceae

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Fagaceae in Topwalks
*Family Fagaceae Diagnostic photos of many species at The Morton Arboretum
อาสนวิหารดี

**อาสนวิหารดี**  () เรียกชื่อเต็มว่า **อาสนวิหารแม่พระแห่งดี** () ปัจจุบันมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตแพริช นิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งในอดีตเคยมีฐานะเป็นอาสนวิหารประจำอดีตมุขมณฑลดี ซึ่งต่อมาได้ถูกยุบรวมเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลวาล็องส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1801 เป็นต้นมา (ตามความตกลง ค.ศ. 1801) ตั้งอยู่ที่เมืองดี จังหวัดโดรม แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส

อาสนวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 เพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี ต่อมาได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1840 

## ประวัติ
thumb|250px|left|<center>ภายในอาสนวิหาร
อาสนวิหารแห่งนี้ยังเก็บอยู่ในสภาพที่ดีอย่างดั้งเดิม สร้างราวปี ค.ศ. 1130–1250 ประกอบด้วยหอนาฬิกาอันสวยงามและสมบูรณ์ มุขทางเข้าแบบโรมาเนสก์ และกำแพงแบบภาคใต้

ต่อมาได้สร้างขึ้นใหม่เกือบทั้งหมดในรูปแบบเดิมในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 เนื่องจากเหตุการณ์ไม่สงบในช่วงของการปฏิรูปศาสนา

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* Henri Desaye, La cathédrale Notre-Dame de Die, présenté à Congrès archéologique de France - Moyenne vallée du Rhône, 150ème session. 1992, pp. 117-141, Société Française d'Archéologie, Paris, 1995

ดี
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนสถานแบบโรมาเนสก์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดโดรม
หมวดหมู่:อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
2 จี

**2 จี** () เป็นชื่อย่อของ มาตรฐานโทรศัพท์เคลื่อนที่ยุคที่ 2 โดยเป็นเทคโนโลยีที่ใช้งานบนจีเอสเอ็ม ซึ่งถูกใช้งานโดย เรดิโอลินจา ของประเทศฟินแลนด์ (ปัจจุบันคือ อีลีซา) ในปี พ.ศ. 2534 โดยสามารถสื่อสารด้วยระบบดิจิทัลในยุคใหม่ได้ ซึ่ง 2 จีเป็นกลไลสำคัญในการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีการสื่อสารโทรคมนาคมในยุคใหม่ โดยสามารถส่งบริการข้อความสั้น และเข้าถึงอินเทอร์เน็ตด้วยจีพีอาร์เอส ได้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทคโนโลยีอุปกรณ์เคลื่อนที่
โมบายล์เวิลด์คองเกรส

จีเอสเอ็มเอ **โมบายล์เวิลด์คองเกรส** เป็นการจัดงานแสดงโทรศัพท์มือถือ ที่ใหญ่ที่สุดในโลก รวมไปถึงการประชุมระดับสูงของผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือจากทั่วโลก และการนำเสนอแเทคโนโลยีใหม่จากทั่วโลก โดยงานนี้เคยมีชื่อว่า "จีเอสเอ็ม โมบายล์เวิลด์คองเกรส" (GSM World Congress) และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "3 จีเอสเอ็ม โมบายล์เวิลด์คองเกรส" (3GSM World Congress) จนเปลี่ยนมาเป็นชื่อปัจจุบัน ซึ่งบางคนมักจะยังเรียกว่างาน "3 จีเอสเอ็ม" หรือ "3 จีเอสเอ็ม เวิลด์" อยู่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การสื่อสารไร้สาย
อาสนวิหารแซ็งเตเตียน

**อาสนวิหารแซ็งเตเตียน** () เรียกชื่อเต็มว่า **อาสนวิหารนักบุญคาร์โล บอร์โรเมโอ แห่งแซ็งเตเตียน** () มีฐานะเป็นอาสนวิหารนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลแซ็งเตเตียนตั้งแต่การก่อตั้งมุขมณฑลเมื่อ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1970 สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1912–ค.ศ. 1923 ตั้งอยู่ที่เมืองแซ็งเตเตียน จังหวัดลัวร์ แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญคาร์โล บอร์โรเมโอ

## ประวัติ
ในช่วงปี ค.ศ. 1830 ได้มีโครงการก่อสร้างโบสถ์ขนาดใหญ่ซึ่งออกแบบโดยคณะของบอซ็อง (ผู้ออกแบบบาซิลิกาแห่งลียง หรือ Basilique Notre-Dame de Fourvière) โดยตั้งใจสร้างเพื่ออุทิศให้แก่พระเจ้าชาร์ลที่ 10

โบสถ์แห่งนี้โดยแรกตั้งใจสร้างเพื่อรับรองการขยายตัวของเขตตัวเมืองในขณะนั้น แต่ด้วยเหตุผลทางการเมือง แผนการก่อสร้างได้ล่าช้าโดยเริ่มเมื่อปี ค.ศ. 1912 กอปรกับความขัดแย้งระหว่างรัฐกับคริสตจักร รวมทั้งต่อมาสงครามโลก ทำให้ประสบปัญหาขาดแคลนแรงงานฝีมือในการก่อสร้าง ปัญหาเรื่องเงินเฟ้อ และเศรษฐกิจโดยรวม เป็นผลให้สภาพของอาสนวิหารในปัจจุบันห่างไกลจากแผนการตอนแรก ซึ่งโบสถ์จะมีหอระฆัง 3 หอ โดม และงานฝีมือประดับประดาทั้งภายนอกและภายใน
 
ในปี ค.ศ. 1971 ได้มีการยกฐานะขึ้นเป็นอาสนวิหารอย่างเป็นทางการพร้อมกับการยกฐานะขึ้นเป็นมุขมณฑลแห่งใหม่

## สถาปัตยกรรม
อาสนวิหารมีความยาว 80 เมตร และกว้าง 30 เมตร สร้างในแบบนีโอกอทิก (ฟื้นฟูกอทิก)แบบดั้งเดิมในทรงกางเขนแบบละติน พร้อมบริเวณกลางโบสถ์และแขนกางเขน ภายในมีลักษณะโปร่ง ประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์จำนวน 5 ช่วง สูงถึง 17 เมตร พร้อมกับเพดานโค้งแบบประทุนซ้อน (groin vault) บริเวณร้องเพลงสวดสร้างเสร็จภายหลังในช่วงประมาณปี ค.ศ. 1930

## อ้างอิง

แซ็งเตเตียน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแซ็งเตเตียน
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนสถานแบบฟื้นฟูกอทิก
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 20
วงศ์พลับพลึง

**วงศ์พลับพลึง** (ชื่อวิทยาศาสตร์: Amaryllidaceae) เป็นวงศ์ของพืชล้มลุก หลายฤดู มีลำต้นใต้ดินแบบหัวหอม จัดเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว อยู่ในอันดับ Asparagales ชื่อวงศ์มาจากสกุล  *[[Amaryllis]]*

ขอบเขตของวงศ์นี้มีความแตกต่างกัน ดารจัดจำแนกล่าสุดของ APG (APG III) จัดให้วงศ์นี้ครอบคลุมอย่างกว้างโดยมีถึง 3 วงศ์ย่อยคือ 

*:En:Agapanthoideae (เดิมเป็นวงศ์ Agapanthaceae) 
*:En:Allioideae (เดิมเป็นวงศ์ Alliaceae) 
*:En:Amaryllidoideae (วงศ์ Amaryllidaceae เดิม). ซึ่งด้วยมุมมองนี้ ทำให้วงศ์พลับพลึงมี 75 สกุลและ 1,600 สปีชีส์

พืชในวงศ์นี้มีใบเขียวสด ยาว ดอกเป็นดอกช่อแบบซี่ร่ม เกิดบนก้านที่ไม่มีใบ วงศ์ย่อย Agapanthoideae มีรังไข่อยู่เหนือวงศ์ชั้นของกลีบดอก เช่นเดียวกับวงศ์ย่อย Allioideae ซึ่งเป็นวงศ์ย่อยของหัวหอม วงศ์ย่อยนี้จะผลิตสารประกอบ allyl sulfide ซึ่งให้กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของหัวหอม ส่วนวงศ์ย่อย Amaryllidoideae มีรังไข่อยู่ใต้วงชั้นของกลีบดอก

## อ้างอิง


หมวดหมู่:พืชหัว
ซูงาโมะ

thumb||ถนนจิโซะ

**ซูงาโมะ** () เป็นย่านหนึ่งในเขตโทะชิมะ กรุงโตเกียว มีถนนจิโซะอันเป็นแหล่งการค้าของผู้มีอายุ มีอีกฉายาหนึ่งว่า "ฮาราจูกุของสตรีสูงอายุ" ตั้งอยู่ระหว่างจุดตัดของเส้นทางรถไฟสายยามาโนเตะกับถนนทางหลวงหมายเลข 17

ส
ยตสึไกโด

**ยตสึไกโด** () เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 เมืองนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 95,266 คน อาศัยอยู่ใน 43,191 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 2,800 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดของเมืองคือ 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Official Website 

ยตสึไกโด
จิมโบโจ

thumb|จิมโบโจ ในปี ค.ศ. 2004

**จิมโบโจ** () เป็นย่านหนึ่งในเขตชิโยดะ กรุงโตเกียว เป็นแหล่งจำหน่ายหนังสือมือสอง สิ่งพิมพ์ และวัตถุโบราณ ศูนย์กลางของย่านจิมโบโจคือบริเวณจุดตัดระหว่างถนนยาซูกูนิ และถนนฮากูซัน เหนือสถานีรถไฟจิมโบโจ

## แหล่งข้อมูลอื่น
* จิมโบโจ: บุคทาวน์

จิมโบโจ
อาสนวิหารวีวีเย

**อาสนวิหารวีวีเย** () เรียกชื่อเต็มว่า **อาสนวิหารนักบุญบิเซนเตแห่งวีวีเย** () เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลวีวีเยตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 เป็นต้นมา ตั้งอยู่ที่เมืองวีวีเย จังหวัดอาร์แด็ช แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญบิเซนเตแห่งอูเอสกา

อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906 

## ประวัติ
ตั้งอยู่บนบริเวณโบสถ์เก่าตั้งแต่สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 (เสกเมื่อปี ค.ศ. 1119) ซึ่งบนสถานที่นี้เคยเป็นที่ตั้งของอารามที่เก่ากว่านี้อีก ได้ผ่านการบูรณะซ่อมแซมต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 ทำให้อาสนวิหารแห่งนี้มีทั้งองค์ประกอบในการป้องกันตนเอง บริเวณกลางโบสถ์แบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ และบริเวณร้องเพลงสวดแบบกอทิกวิจิตร 
 
มุขนายกโกลด เดอ ตูร์นง เป็นผู้ปรับปรุงบูรณะอาสนวิหาร รวมทั้งเปลี่ยนบริเวณร้องเพลงสวดให้เป็นแบบกอทิกวิจิตรระหว่างปี ค.ศ. 1516–1521


ไฟล์:Cathedrale de Viviers - voute 2e travee.jpg|เพดานโค้งแบบประทุนซ้อน ผลงานของฟร็องก์
ไฟล์:Cathedrale de Viviers - voute abside.jpg|เพดานโค้งของบริเวณร้องเพลงสวด


บริเวณร้องเพลงสวดมีความโอ่อ่าและงดงามทางสถาปัตยกรรม ตรงข้ามกับบริเวณกลางโบสถ์ที่มีขนาดเล็กและเรียบง่าย ซึ่งประกอบด้วยที่นั่งไม้จำนวน 2 แถว ตกแต่งโดยรอบด้วยพรมแขวนผนังจากสำนักกอแบล็ง ตรงกลางมีแท่นบูชาแบบสถาปัตยกรรมบาโรกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่ทำจากโมเสกหินอ่อนย้อมสี

บริเวณกำแพงโดยรอบของบริเวณร้องเพลงสวดถูกทำลายลงระหว่างสงครามศาสนาของฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1567 ซึ่งต่อมาได้ถูกสร้างครอบด้วยไม้ทดแทน และบริเวณเพดานก็บูรณะกลับเป็นหินในปี ค.ศ. 1757–1759 โดยฌ็อง-บาติสต์ ฟร็องก์ สถาปนิกชาวอาวีญง

ไฟล์:Siège de l'évêque.jpg|บริเวณร้องเพลงสวด : บัลลังก์มุขนายก, ที่นั่งร้องเพลงสวด, พรมแขวนผนัง 
ไฟล์:Viviers-Cath-autel.jpg|แท่นบูชาและพรมแขวนผนัง
ไฟล์:Viviers-Cath-Tomb.jpg|แผ่นปิดที่ตั้งหลุมฝังศพของอดีตมุขนายก
ไฟล์:Viviers-Cath-vouteChap.jpg|เพดานโค้งของชาเปลข้าง


หอระฆัง ("หอแซ็ง-มีแชล") สร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 เชื่อมกับบริเวณกลางโบสถ์โดยมุขทางเข้า บริเวณฐานเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสตกแต่งด้วยลายหน้าต่างโค้งตัน (Lombard band) เคยเป็นที่ตั้งของหอล้างบาป ซึ่งในปัจจุบันถูกปิดตายด้วยกำแพงอิฐ ด้านบนของหอเป็นที่ตั้งของชาเปลซึ่งอุทิศแด่นักบุญมีคาเอล (อัครทูตสวรรค์มีคาเอล) ชั้นบนถัดไปเป็นบริเวณหอระฆังที่ไม่เคยสร้างเสร็จ (สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12) อีกชั้นซึ่งเป็นทรงแปดเหลี่ยมได้รับการต่อเติมในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เพื่อเพิ่มความสูงเป็น 40 เมตร ภายในหอระฆังมีระฆังทั้งหมด 4 ลูก 


ไฟล์:Viviers-Cath-tourStMichel.jpg|หอระฆัง
ไฟล์:Viviers-Cath-porche.jpg|มุขทางเข้า


## อ้างอิง

### ข้อมูล
* www.culture.gouv.fr: Cathédrales - Viviers: historical photographs 
* Patrimoine de France  
* Catholic Hierarchy: Diocese of Viviers
* 

## บรรณานุกรม
* Yves Esquieu, La cathédrale Saint-Vincent de Viviers, pp. 317-331, dans Congrès archéologique de France. 150e session. Moyenne vallée du Rhône. 1992, Société Française d'Archéologie, Paris, 1995
* Yves Esquieu, Rollins Guild, Le campanile de la cathédrale de Viviers, pp. 333-350, dans Congrès archéologique de France. 150e session. Moyenne vallée du Rhône. 1992, Société Française d'Archéologie, Paris, 1995

วีวีเย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดอาร์แด็ช
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนสถานแบบโรมาเนสก์
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนสถานแบบกอทิก
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 11
หมวดหมู่:อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
สถานีรถไฟฮาโกเนะ-ยูโมโตะ

**สถานีรถไฟฮาโกเนะ-ยูโมโตะ** () เป็นสถานีรถไฟในเส้นทางสายฮาโกเนะโทซัน ตั้งอยู่ที่เมืองฮาโกเนะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น อาคารสถานีในปัจจุบันสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2009

## รูปแบบชานชาลา

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ

ฮาโกเนะยูโมโตะ
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในประเทศญี่ปุ่นที่เปิดทำการในปี พ.ศ. 2462
ร้อยแก้ว

**ร้อยแก้ว** เป็นภาษารูปแบบหนึ่งซึ่งใช้โครงสร้างไวยากรณ์ปกติและการไหลของถ้อยคำอย่างเป็นธรรมชาติ แทนที่จะใช้โครงสร้างเป็นจังหวะดังในกวีนิพนธ์ แม้จะมีการถกเถียงเชิงวิจารณ์ต่อการสร้างร้อยแก้ว แต่ด้วยความเรียบง่ายและโครงสร้างที่นิยามอย่างหลวม ทำให้ร้อยแก้วถูกนำมาใช้ในบทสนทนาเป็นส่วนใหญ่ วจนิพนธ์ข้อเท็จจริง ตลอดจนการเขียนเฉพาะเรื่องและบันเทิงคดี ร้อยแก้วเป็นรูปแบบภาษาที่ใช้กันสามัญ เช่น ในวรรณกรรม หนังสือพิมพ์ นิตยสาร สารานุกรม การแพร่สัญญาณทางสื่อต่าง ๆ หนังสือทางประวัติศาสตร์และปรัชญา กฎหมาย และการสื่อสารอีกหลายรูปแบบ

## แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม

* สมิทธ์ ถนอมศาสนะ. (2558, เม.ย.-มิ.ย.). กำเนิด “เรื่องอ่านเล่นร้อยแก้วสมัยใหม่”: ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบและบริบททางความคิด. *สงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์*, *21*(2), 133-190.


หมวดหมู่:วรรณกรรม
อาสนวิหารอาวร็องช์

**อาสนวิหารอาวร็องช์** () เรียกชื่อเต็มว่า **อาสนวิหารนักบุญอันดรูว์แห่งอาวร็องช์** () ก่อนถูกทำลายลงในเดือนเมษายน ค.ศ. 1794 เคยมีฐานะเป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลอาวร็องช์ซึ่งได้ถูกยุบรวมกับมุขมณฑลกูต็องส์ในปี ค.ศ. 1790 และลดฐานะเป็นเพียงโบสถ์ประจำเขตแพริชจนกระทั่งถูกทำลายในที่สุด ตั้งอยู่บริเวณยอดเนินเขาบริเวณทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเขตเมืองเก่าอาวร็องช์ จังหวัดม็องช์ แคว้นนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญอันดรูว์

## สถาปัตยกรรม
อาสนวิหารแห่งนี้สร้างในแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ ซึ่งต่อมาได้มีการบูรณะปรับปรุงหลายครั้ง ครั้งที่สำคัญ ๆ ได้แก่คริสต์ศตวรรษที่ 13, ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 วัตถุดิบที่ใช้ส่วนใหญ่เป็นหินแกรนิต

องค์ประกอบหลัก ๆ เป็นแบบโรมาเนสก์แบบดั้งเดิม ได้แก่ บริเวณกลางโบสถ์และหอคอยคู่ซึ่งขนาบข้างซุ้มประตูทางเข้าที่ตกแต่งอย่างสวยงาม สันนิษฐานว่าเป็นงานในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 บริเวณกลางโบสถ์ จรมุข ชาเปล และหอนาฬิกาซึ่งมียอดแหลม เสร็จสิ้นราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12

ต่อมาในสมัยกอทิกช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ได้มีการเพิ่มซุ้มประตูกอทิกแบบ 2 บาน รวมถึงช่องโค้งและหน้าต่างบริเวณกลางโบสถ์ ส่วนชาเปลข้าง แขนกางเขน และหอประชุมนักบวชเป็นส่วนที่เพิ่มเติมในภายหลังช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16

## การทำลาย
สืบเนื่องจากการยุบมุขมณฑลอาวร็องช์ตามสนธิสัญญาเมื่อปี ค.ศ. 1790 ซึ่งทำให้ฐานะของอาสนวิหารเป็นเพียงแค่โบสถ์ประจำเขตแพริช ต่อมาบาทหลวงรียูล เดอ มงแบร ได้เริ่มการบูรณะซึ่งอันตรายมาก โดยได้มีการทำลายฉากกางเขนซึ่งทำด้วยหิน และลดขนาดของพื้นเสาเพื่อให้ชาวเมืองสามารถมองเห็นด้านในโบสถ์ได้ดีขึ้น ในขณะนั้นบริเวณร้องเพลงสวดอยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรม จึงได้มีการสมทบทุนเพื่อการบูรณะซ่อมแซมถึง 60,000 ปอนด์ ซึ่งปราศจากฉากกางเขนซึ่งมีส่วนช่วยในการรับน้ำหนักของอาคาร ทำให้เกิดช่องว่างขึ้นและในที่สุดเพดานโค้งด้านบนของบริเวณร้องเพลงสวดก็ทรุดและถล่มลงในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1796  ถึงแม้ว่าจะมีความพยายามอย่างเต็มที่ของทางการในการดูแลส่วนที่เหลือในขณะนั้น แต่ก็ได้มีกฎหมายเกี่ยวกับสาธารณสมบัติที่ให้ถอดเอาตะกั่วบริเวณหลังคาออก ทำให้มีการรั่วซึมของน้ำภายในอาสนวิหาร ซากปรักหักพังที่เหลืออยู่ของอาสนวิหารได้ตั้งอยู่จนจบการปฏิวัติฝรั่งเศส

ในระหว่างที่รอเงินกองทุนจากส่วนกลางในการบูรณะและซ่อมแซม บริเวณกลางโบสถ์ก็ค่อย ๆ ถล่มลง ทำให้ต่อมาคณะที่ปรึกษาเทศบาลได้มีความเห็นเมื่อ 20 เมษายน ค.ศ. 1802 ให้ทำลายกำแพงที่เหลือของบริเวณกลางโบสถ์และหอนาฬิกาลง ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย

หอคู่ทั้งสองยังคงอยู่จนกระทั่งปี ค.ศ. 1810 แม้จะอยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรม ด้วยความช่วยเหลือของนายกเทศมนตรีแต็สเนียร์ เดอ เบรแม็สนีล ซึ่งพยายามขอร้องให้รัฐบาลช่วยอนุเคราะห์การบูรณะของอาสนวิหารแห่งนี้ โชคดีที่ต่อมามีการขอติดตั้งโทรเลขแบบไร้สายโดยโกลด ชัป บนหอทิศเหนือ ทำให้รอดต่อการถูกทำลายได้ไปอีกหลายปี ต่อมาเทศบาลได้ตัดสินใจสั่งทำลายหอทั้งคู่ที่เหลืออยู่ลงในปี ค.ศ. 1812 ซึ่งถือเป็นการปิดฉากอาสนวิหารอาวร็องช์ลงอย่างเป็นทางการ ซากของเสาวิหารยังหลงเหลืออยู่หนึ่งต้นจนกระทั่งถูกทำลายลงในปี ค.ศ. 1835

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* Daniel Levalet, « La cathédrale Saint-André et les origines chrétiennes d'Avranches » dans Archéologie Médiévale, volume 12, 1982, p. 107-153
* Ch.-A. de Beaurepaire, L'ancienne cathédrale d'Avranches, Bayeux, R.-P. Colas, 1936, 14 p.

อาวร็องช์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดม็องช์
หมวดหมู่:อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
รายชื่อผลงานของวรกาญจน์ โรจนวัชร

## ผลงานอัลบั้ม
### อัลบั้มที่ 1 : [[ผู้หญิงตาดำๆ]]
วางแผง กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548

### อัลบั้มที่ 2 : [[ผู้หญิงกลางสายฝน]]
วางแผง 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549

### อัลบั้มพิเศษ : วันพิเศษ
วางแผง 29 สิงหาคม พ.ศ. 2549

### อัลบั้มที่ 3 : [[นักร้องเปื้อนฝุ่น]]
วางแผง 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550

### อัลบั้มที่ 4 : [[วูแมนสตอรี|Woman Story]]
วางแผง 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551

### อัลบั้มพิเศษ : พั้นช์ เพลงรัก
วางแผง 9 กันยายน พ.ศ. 2551

### อัลบั้มที่ 5 : [[ปรากฏการณ์ธรรมชาติ]]
วางแผง 11 ธันวาคม พ.ศ. 2552

### อัลบั้มที่ 6 [[คนสนิท]]
วางแผง 31 มีนาคม  พ.ศ. 2554

### อัลบั้มที่ 7 [[พั้นช์ บทที่ 7|บทที่ 7]]
วางแผน 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556

## ผลงานอื่น ๆ

**อัลบั้ม The Left & Right By ดี้ นิติพงษ์**

-ยินยอม

-แพ้ใจ

**อัลบั้ม วันฟ้าใหม่**

-คนไทยโชคดี (กับศิลปินอื่น ๆ ในโปรเจกต์)

-นับหนึ่งด้วยกันไหม

-อ้วนดำ

**อัลบั้ม พั้นช์&พลพล**

-แม่ของเรา

**อัลบั้ม 10 ปี แกรมมี่โกลด์**

-ทำใจให้ชิน

**อัลบั้ม พลพล คนกันเอง**

-ตาแดงๆ

**โครงการเมาไม่ขับ Anti Alcohol**

-ไม่อยากมีแฟนแบบนี้

**เพลงพิเศษคณะการปกครองในระบอบประชาธิปไตย**

-พรุ่งนี้ต้องดีกว่า

**อัลบั้มพิเศษ**

-พั้นช์ พลพล

-พั้นช์ เพลงรัก

**ซิงเกิ้ล**

- เก็บซ่อน (พ.ศ. 2562)

- สัมผัส (พ.ศ. 2564)

- ช้ำแล้วช้ำเล่า (พ.ศ. 2564)

- มีใครแล้วใช่ไหม (พ.ศ. 2565)

### เพลงประกอบละคร/ภาพยนตร์

## การถ่ายโฆษณา

* โฆษณา รถจักรยานยนตร์ Fino สไตล์การแต่งแบบ Touring (2550) ร่วมกับ กอล์ฟ-ไมค์, ชิน-ชินวุฒ อินทรคูสิน, เต้ย-จรินทร์พร จุนเกียรติ
* โฆษณาทรูมิวสิกซิม ฟรีค่าบริการเสียงรอสาย (2550)
* โฆษณากาแฟกระป๋อง เบอร์ดี้ (ประมาณปี 2551) ร่วมกับ พลพล พลกองเส็ง
* โฆษณา To be number 1

## ผลงานละครโทรทัศน์

## ผลงานการแสดงภาพยนตร์
* ภาพยนตร์ โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต  รับบทเป็น...ส้ม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของพั้นช์ วรกาญจน์ 
* เว็บไซต์แฟนคลับของพั้นช์ วรกาญจน์ 

หมวดหมู่:ผลงานของศิลปินไทย
ผู้หญิงกลางสายฝน

**ผู้หญิงกลางสายฝน** สตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของ "พั้นช์ - วรกาญจน์ โรจนวัชร" ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 แนวดนตรีมีความหนักแน่น ด้วยเนื้อหาของบทเพลงมากขึ้น กับเพลง "ยิ่งกว่าเสียใจ" ซึ่งสามารถครองอันดับหนึ่งในคลื่น seed chart top 20 ได้ถึง 9 สัปดาห์เลยทีเดียว พร้อมทั้งยังมีเพลงฮิตติดชาร์ทอย่าง "เปลืองหัวใจ" ,"วางมือบนบ่า น้ำตาก็ไหล", "เดี๋ยวเหอะ" และ "คนไร้ค่าที่มาก่อน"

ซึ่งอัลบั้มชุดนี้มียอดขายถึง 900,000 ตลับ นับเป็นอัลบั้มที่สร้างชื่อเสียงให้กับพั้นช์เป็นอย่างมาก ทำให้เธอกวาดรางวัลมาแล้วหลายเวที

## ข้อมูลอัลบั้ม
### เพลงที่มีชื่อเสียง
* **ยิ่งกว่าเสียใจ**
* **เปลืองหัวใจ**
* **วางมือบนบ่า น้ำตาก็ไหล**
* **เดี๋ยวเหอะ (Radio Airplay)**
* **คนไร้ค่าที่มาก่อน (Radio Airplay)**

### รายชื่อเพลงในอัลบั้ม
# เปลืองหัวใจ
# หัวใจกับรอยเท้า
# วางมือบนบ่า น้ำตาก็ไหล
# ไม่รักอย่าหลอก
# ยิ่งกว่าเสียใจ
# คอยไม่มา มาไม่คอย
# ผู้ชายแสนงอน
# แค่นี้ก็ดีเหลือเกิน
# คนไร้ค่าที่มาก่อน
# เดี๋ยวเหอะ
# ยิ่งกว่าเสียใจ (Minus 1)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงของค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
Accessory nail of the fifth toe

thumb|right|An accessory toenail on a right foot
**เล็บเท้าที่หก** คือลักษณะเฉพาะด้านกายภาพของนิ้วก้อยเท้าที่มี "เล็บเท้าที่หก" ขนาดเล็กปรากฏอยู่ที่มุมด้านนอกของเล็บตรงนิ้วก้อยเท้า  ซึ่งรับรู้โดยทั่วกันว่าปรากฏอยู่โดยเฉพาะในหมู่ชาวจีนฮั่น;  อย่างไรก็ตาม นี่เป็นตำนานส่วนหนึ่ง และไม่ได้รับการพิสูจน์ทางการแพทย์โดยสิ้นเชิง
## Trait
ลักษณะเฉพาะนี้สามารถสังเกตเห็นได้บนเท้าข้างใดข้างหนึ่งหรือทั้งสองข้าง ซึ่งมีการแยกของเล็บเท้าบนนิ้วก้อย ส่วนที่แยกออกของเล็บสร้าง "เล็บที่หก" ขนาดเล็กกว่าตรงมุมของส่วนที่ใหญ่กว่าหรือส่วนหลักของเล็บเท้า บนส่วนด้านนอกสุดของเท้าซึ่งจะยื่นออกไปด้านนอกจากมุมของเล็บที่ใหญ่กว่า เล็บที่เพิ่มขึ้นมานี้สามารถตัดออกได้ด้วยกรรไกรตัดเล็บเช่นเดียวกับเล็บอื่นๆ

## Perception
ลักษณะเฉพาะนี้รับรู้โดยทั่วกันว่าปรากฏในหมู่ชาวจีนฮั่นทั่วๆไป แม้ว่านี่จะยังไม่ได้รับการพิสูจน์ทางการแพทย์ มันยังปรากฏอยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆด้วย เช่นคอเคซอยด์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์
อาสนวิหารซีมีเย

**อาสนวิหารซีมีเย** () เรียกชื่อเต็มว่า **อาสนวิหารนักบุญมารีย์แห่งซีมีเย** () เป็นอดีตอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกประจำอดีตมุขมณฑลซีมีเย มุขมณฑลในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 5 เป็นต้นมาจนกระทั่งถูกยุบรวมเข้ากับมุขมณฑลนิสเมื่อปี ค.ศ. 1590 ตั้งอยู่บนเนินเขาปราสาทเก่าของเมืองนิส (Château de Nice) จังหวัดอาลป์-มารีตีม แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี ในปัจจุบันหลงเหลือเพียงฐานรากและซากปรักหักพัง

## ประวัติ
thumb|left|แผนผังจากการศึกษาทางโครงสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1875
อาสนวิหารแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งแห่งแรกของมุขมณฑลซีมีเย ซึ่งตั้งอยู่ในเขตเมืองเกเมเนลุม (Cemenelum) ซึ่งเป็นเมืองท่าในสมัยโรมโบราณ และต่อมาได้รวมกับมุขมณฑลนิสในปี ค.ศ. 465 ซึ่งอาสนวิหารแห่งนี้ได้กลายเป็นที่ตั้งของของมุขนายกแห่งนิส (Bishop of Nice) 

อาสนวิหารแห่งแรกตั้งอยู่บนเนินเขา สร้างในแบบสถาปัตยกรรมก่อนโรมาเนสก์ (Pre-Romanesque style) ในสมัยช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 บริเวณแท่นบูชาได้รับการเสกในปี ค.ศ. 1049 อาคารประกอบด้วยทางเดินกลาง 3 แถว กับบริเวณร้องเพลงสวดเชื่อมกับมุขโค้งด้านสกัดจำนวน 3 มุข และไม่พบแขนกางเขน 

ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อาสนวิหารแห่งนี้อยู่ในสภาพทรุดโทรมลงมาก จึงมีการบูรณะซ่อมแซมและต่อเติมบนแผนผังเดิม และขยายอาคารออกทางทิศตะวันออก ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีการก่อสร้างชาเปลเพิ่มเติ่มหลายแห่ง จากการยืนยันโดยสารตราพระสันตะปาปาของสมเด็จพระสันตะปาปามาร์ตินที่ 5 ในปีค.ศ. 1429
 
ภายหลังต่อมาความสำคัญของอาสนวิหารต่อการปกครองของมุขมณฑลค่อย ๆ ลดความสำคัญลง โดยย้ายไปตั้งอยู่ที่โบสถ์นักบุญเรปารัต (ต่อมาเป็นอาสนวิหารแม่พระและนักบุญเรปารัตแห่งนิส) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยมีผลอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1590 

อดีตอาสนวิหารแห่งนี้ได้ถูกทำลายลงเป็นผลของการบุกปิดล้อมเมืองนิส โดยพระบัญชาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 นำโดยนีกอลา กาตีนา ในปี ค.ศ. 1691 และต่อมาได้ถูกรื้อถอนลงในปี ค.ศ. 1706

## อ้างอิง

ซีมีเย
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนสถานแบบก่อนโรมาเนสก์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในนิส
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 10
หมวดหมู่:อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
อัครมุขมณฑลกรากุฟ

[thumb|right|250px|ภายใน[มหาวิหารวาเวล]]
**อัครมุขมณฑลกรากุฟ** (; ) เป็นอัครมุขมณฑลโรมันคาทอลิกตั้งอยู่ภายในกรุงกรากุฟ ประเทศโปแลนด์ 

อัครมุขมณฑลนี้เดิมมีสถานะเป็น "มุขมณฑลกรากุฟ" ซึ่งก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ต่อมาวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1925 สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 จึงให้ยกสถานะขึ้นเป็นอัครมุขมณฑลโดยมีเจ้าชายอาดัม สเตฟาน ซาปีเอคา เป็นอัครมุขนายกองค์แรก ต่อมาในปี ค.ศ. 1992 อัครมุขมณฑลได้เสียพื้นที่บางส่วนออกไปตั้งเป็นมุขมณฑลบีเอลสกอ-ชีวีเอซและมุขมณฑลซอซนอวีเอซ

ปัจจุบันอัครมุขมณฑลกรากุฟมีพื้นที่ 5,730 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็น 439 เขตแพริช มีคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกอาศัยอยู่ราว 1,556,000 คน (สถิติปี ค.ศ. 2010) อาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลคือมหาวิหารนักบุญสตานิสลาฟและนักบุญวาสลาฟ ประมุของค์ปัจจุบันคือพระคาร์ดินัลสตานิสลาฟ ซีวิซ ซึ่งดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน 2005

นักบุญสำคัญที่มาจากมุขมณฑลนี้ได้แก่นักบุญสตานิสลาฟแห่งเชปานุฟ บุญราศีสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 เป็นต้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:มุขมณฑลโรมันคาทอลิกในประเทศโปแลนด์
หมวดหมู่:กรากุฟ
หมวดหมู่:ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 10
ดร็องซี

**ดร็องซี** () เป็นเทศบาลในชานเมืองทิศตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงปารีส ในจังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนี ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ห่างจากศูนย์กลางของกรุงปารีส 10.8 กม. (6.7 ไมล์) ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นที่ตั้งค่ายกักกันของกองทัพเยอรมัน

หมวดหมู่:ปารีส