open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
เปลือกโลกภาคพื้นทวีป

[thumb|350px|ความหนาของ[เปลือกดาว (ธรณีวิทยา)#เปลือกโลก|เปลือกโลก (กม.)]]

**เปลือกโลกภาคพื้นทวีป** เป็นชั้นของหินอัคนี หินตะกอน หินแปรที่ก่อตัวขึ้นเป็นทวีปและไหล่ทวีป บางครั้งชั้นนี้ว่าชั้นไซอัลเพราะประกอบด้วยซิลิกาและอะลูมิเนียมเป็นจำนวนมาก เปลือกโลกภาคพื้นทวีปมีความหนาแน่นต่ำกว่าเปลือกโลกภาคพื้นสมุทร ชั้นไม่ต่อเนื่องของคอนราดเป็นชั้นระหว่างเปลือกโลกภาคพื้นทวีป (เปลือกโลกชั้นบน) และ เปลือกโลกภาคพื้นสมุทร (เปลือกโลกชั้นล่าง)  ทำให้สามารถวัดความลึกของแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นทวีปโดยตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงความเร็วของคลื่นไหวสะเทือน

เปลือกโลกภาคพื้นทวีปแบ่งออกเป็นหลายชั้น ส่วนมากประกอบหินประเภทอินเทอมีเดียท (SiO2 wt% = 60.6) มีความหนาแน่นเฉลี่ยอยู่ที่ 2.83&nbsp;กรัม/ซม.3  หนาแน่นน้อยกว่าเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรที่มีความหนาแน่นประมาณ 2.9&nbsp;กรัม/ซม.3 และอัตราเมฟิกที่เป็นส่วนประกอบในเนื้อโลกที่มีความหนาแน่นประมาณ 3.3&nbsp;กรัม/ซม.3 เปลือกโลกภาคพื้นทวีปมีความหนาอยู่ที่ 25–70 กิโลเมตร หนากว่าเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรที่มีความหนาประมาณ 7–10 กิโลกเมตร ครอบคลุม 40% พื้นผิวโลก และมีปริมาตรคิดเป็น 70% ของเปลือกโลกทั้งหมด

เปลือกโลกภาคพื้นทวีปส่วนมากเป็นพื้นที่ดินเหนือระดับน้ำทะเล ยกเว้นแต่ทวีปซีแลนเดียที่จมอยู่ใต้มหาสมุทรแปซิฟิกกว่า 94% โดยนิวซีแลนด์เป็นพื้นที่ 93% ของพื้นที่ ๆ อยู่เหนือผิวน้ำ

## ความสำคัญ
เนื่องจากเปลือกโลกภาคพื้นทวีปทอดตัวเหนือระดับน้ำทะเล ทำให้สิ่งมีชีวิตบนบกวิวัฒนาการมาจากสิ่งมีชีวิตในทะเล การมีอยู่ของพื้นดินทำให้เกิดทะเลภายในและไหล่ทวีป ส่งผลให้สิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนเกิดขึ้นเป็นจำนวนมากในเหตุการ์ณแคมเบรียน เอ็กโพลชั่นช่วงมหายุคพาลีโอโซอิก

## กำเนิด
เปลือกโลกทั้งหมดเกิดจากการแข็งตัวของหินหลอมละลายในเนื้อโลกที่ผ่านการตกผลึกลำดับส่วนของหินบะซอลต์ กับการหลอมและขึ้นรูปใหม่ของเปลือกโลกที่มีอยู่เดิม การสร้างเปลือกโลก 2 กระบวนการนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่คาดกันว่าการตกผลึกลำดับส่วนน่าจะเป็นปัจจัยสำคัญ กระบวนการเหล่านี้มักเกินในบริเวณภูเขาไฟรูปโค้งที่เป็นเขตมุดตัวของเปลือกโลก

20% ของเปลือกโลกปัจจุบันก่อตัวขึ้นเมื่อ 3.0 พันล้านปีก่อน หลักฐานตัวอย่างของเปลือกโลกที่มีอายุมากกว่า 3.5 พันล้านปีมีน้อยมาก ช่วง 3.0 ถึง 2.5 พันล้านปีที่แล้วมีการก่อตัวอย่างรวดเร็วของหินฐานทวีป ทำให้ช่วงเวลานี้เกิดการก่อตัวเปลือกโลกเป็นปริมาตรประมาณ 60% ของปัจจุบัน ส่วนอีก 20% ก่อตัวขึ้นในช่วง 2.5 พันล้านปีที่แล้ว

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  (Diagram entitled "Model of growth of continental crust through time" by )
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Average composition of Continental Crust
*Crust 5.1
*Evolution of the Continental Crust

หมวดหมู่:เปลือกโลก
หมวดหมู่:โครงสร้างของโลก
หมวดหมู่:แผ่นเปลือกโลก
กลุ่มภาษาบัฮนัร

**กลุ่มภาษาบัฮนัร** () เป็นภาษาในกลุ่มมอญ-เขมร ตระกูลออสโตรเอเชียติก แบ่งเป็น 5 กลุ่มย่อย คือ
* กลุ่มย่อยเหนือ ได้แก่ ภาษาเซดัง ภาษาฮเร ภาษาฮะลัง ภาษาเจ็ฮ ภาษาระเงา
* กลุ่มย่อยใต้ ได้แก่ ภาษาเกอฮอ ภาษาจเรา ภาษามนอง ภาษาซเตียง
* กลุ่มย่อยตะวันตก ได้แก่ ภาษาละเว็น ภาษาญะเฮิญ ภาษาเจ็ง ภาษาโอย ภาษาบราว
* กลุ่มย่อยกลาง ได้แก่ ภาษาบัฮนัร ภาษาตำปวน ภาษาอะลัก
* กลุ่มย่อยตะวันออก ได้แก่ ภาษากัว ภาษาตะกัว
## อ้างอิง

* ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.

หมวดหมู่:ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง

**กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง** () เป็นสาขาของภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในหมู่เกาะซุนดาน้อยและหมู่เกาะโมลุกกะในทะเลบันดา ใกล้เคียงกับจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก จังหวัดมาลูกู ประเทศอินโดนีเซีย และประเทศติมอร์-เลสเต (ยกเว้นกลุ่มภาษาปาปัวของติมอร์และเกาะใกล้เคียง) โดยมีกลุ่มภาษาบีมาที่แพร่กระจายในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันตกและภาคตะวันออกของเกาะซุมบาวา และกลุ่มภาษาซูลาทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดมาลูกูตอนเหนือ เกาะหลัก ๆ ของบริเวณนี้ได้แก่ เกาะซุมบาวา เกาะซุมบา เกาะโฟลเร็ซ เกาะติมอร์ เกาะบูรู และเกาะเซรัม ภาษาที่สำคัญได้แก่ ภาษามัวฆาไรของเกาะโฟลเร็ซตะวันตกและภาษาเตตุนที่เป็นภาษาประจำชาติของติมอร์-เลสเต

การจัดแบ่งกลุ่มภาษานี้มีหลักฐานอ่อน โดยเฉพาะข้อด้อยที่ไม่มีลักษณะร่วมของภาษาในเขตภูมิศาสตร์เดียวกัน นักภาษาศาสตร์บางคนจัดให้กลุ่มนี้เป็นกลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียกลาง–ตะวันออกที่ต่างจากกลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียตะวันออก (Grimes, 1991) ภาษาจำนวนมากทางทางตะวันออกของเกาะโฟลเร็ซและเกาะใกล้เคียงโดยเฉพาะเกาะซาวู มีศัพท์พื้นฐานที่ไม่อยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียนมาก และอาจจะต้องพิสูจน์ต่อไปว่าเป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียนแน่นอนหรือไม่ (Würm, 1975)

## กลุ่มของภาษา
ภาษาที่จัดอยู่ในกลุ่มนี้ได้แก่
* กลุ่มภาษาบีมา-ซุมบา (ภาษาซุมบาวาและภาษาซุมบา)
* กลุ่มภาษาติมอร์
* กลุ่มภาษาดามัรตะวันตก
* กลุ่มภาษาบาบัร
* กลุ่มภาษามาลูกูตะวันตกเฉียงใต้
* กลุ่มภาษาอารู
* กลุ่มภาษาบอมเบไรเหนือ (ตามชายฝั่งของคาบสมุทรบอมเบไรในเกาะนิวกินี)
* กลุ่มภาษามาลูกูกลาง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน
การนมัสการ

**การนมัสการ** (โปรเตสแตนต์) หรือ **คารวกิจ** (โรมันคาทอลิก) เป็นการบูชาพระเป็นเจ้าของคริสต์ศาสนิกชน ภาษาอังกฤษใช้คำว่า “worship” มาจากภาษา Anglo-Saxon ว่า “worthscipe” หรือ “worthship” หมายถึง การตอบสนองภายในจิตใจด้วยการแสดงออกมา อันเนื่องมาจากการที่เห็นความสำคัญและคุณค่าของสิ่งนั้น หรือคนนั้น

หนังสือสดุดี บทที่ 96 ข้อ 8 กล่าวว่า “จงถวายพระสิริ ซึ่งควรแก่พระนามของพระองค์แด่พระเจ้า จงนำเครื่องบูชาและมายังบริเวณพระนิเวศของพระองค์” นั่นคือภาพในสมัยก่อนการเสด็จมากำเนิดของพระเยซูคริสต์ คนที่เห็นคุณค่าพระเจ้าจะนำเครื่องบูชามาถวายแด่พระเจ้าเป็นการนมัสการ

## นมัสการในภาษาฮีบรู
ถูกใช้ด้วยคำ 2 คำคือ
# **Shachah** (ชา-ช่า) แปลว่า ก้มกราบ หมอบราบลงกับพื้น
# **Abodah** (อะ-โบ-ด้า) แปลว่า การปรนนิบัติรับใช้ผู้ที่อยู่สูงกว่าตน แปลความว่าถ้าเรานำเอาสองคำนี้มารวมกัน คนที่นมัสการพระเจ้าก็คือ คนที่ยกชูพระเจ้าในชีวิต ให้เป็นเจ้าชีวิต มีสิทธิอำนาจสูงกว่าตนเอง และแสดงออกมาภายนอกด้วยการกราบไหว้บูชา พร้อมทั้งยอมปรนนิบัติรับใช้พระองค์

## นมัสการในภาษากรีก
มีคำหลักสองคำด้วยกันคือ
# **Proskuneo** (พอส-คูเน-โอ) แปลว่า เข้ามาอยู่ข้างหน้าเพื่อจูบที่มือ อันเป็นการแสดงถึงการยกย่องเทิดทูนบูชา
# **Latruo** (เลส-ทรู-โอ) แปลว่า ปรนนิบัติรับใช้เจ้านาย ในที่นี้จึงอาจมใช้กับพระเจ้าได้

## นมัสการของคริสตชน
มีความหมาย 2 นัยคือ
# เป็นท่าทีในจิตใจของเรา ที่มีความรักใคร่เทิดทูน เคารพยำเกรง
# เป็นการแสดงออกด้วยการรับใช้ปรนิบัติ

คริสต์ศาสนิกชนแสดงออกถึงการตอบสนองต่อพระเยซูด้วยการนมัสการ ซึ่งเป็นการแสดงความรักต่อพระองค์อย่างที่สุด

หมวดหมู่:พิธีกรรมในศาสนาคริสต์
ศาสนาประจำชาติ

**ศาสนาประจำรัฐ** หรือ **ศาสนาประจำชาติ** () บางทีเรียก **ศาสนาซึ่งเป็นที่ยอมรับ** (established religion) หรือ **ศาสนาทางการ** (official religion) เป็นคณะหรือลัทธิทางศาสนาที่รัฐอธิปไตยรัฐหนึ่ง ๆ อนุมัติอย่างเป็นทางการ รัฐที่มีศาสนาอย่างเป็นทางการนั้น แม้ไม่ใช่รัฐฆราวาส ก็ไม่จำต้องเป็นรัฐแบบเทวาธิปไตยเสมอไป เช่น รัฐที่ผู้ปกครองควบตำแหน่งทั้งทางโลกและทางสงฆ์ ส่วนศาสนาประจำรัฐนั้น แม้ได้รับอนุมัติจากรัฐ ก็ไม่จำเป็นที่รัฐจะอยู่ในความควบคุมของศาสนา หรือศาสนาจะอยู่ในความควบคุมของรัฐเสมอไป

ศาสนาประจำรัฐนั้นปรากฏโฉมอยู่ทั่วทุกวัฒนธรรมในประวัติศาสตร์ของมวลมนุษย์ ความสัมพันธ์ระหว่างลัทธิศาสนาและรัฐนั้นเป็นที่ถกเถียงกันมาแต่โบราณ เช่น ในงานของแวร์โร (Varro) ที่เรียกศาสนาประจำรัฐว่า ศาสนาของพลเมือง (theologia civilis) สำหรับศาสนาคริสต์นั้น คริสตจักรที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐเป็นแห่งแรก คือ คริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย (Armenian Apostolic Church) ซึ่งตั้งขึ้นใน ค.ศ. 301 และยังมีศัพท์ คริสตจักรประจำรัฐ (state church) ที่ใช้เรียกองค์การศาสนาคริสต์ที่รัฐอนุมัติ

ในตะวันออกกลาง รัฐที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นอิสลามยกเอาศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำรัฐ แต่ข้อจำกัดทางศาสนานั้นมากน้อยต่างกันไป เช่น ผู้ปกครองซาอุดีอาระเบียมีอำนาจทั้งทางฆราวาสและทางศาสนา ส่วนประธานาธิบดีแห่งอิหร่านซึ่งต้องเป็นฆราวาสนั้นต้องปฏิบัติตามคำตัดสินขององค์การศาสนานับแต่เกิดการปฏิวัติอิหร่านเมื่อ ค.ศ. 1979 เป็นต้นมา

ระดับการกำหนดให้พลเมืองต้องถือศาสนาตามรัฐในสังคมปัจจุบันนั้นก็ต่างกันไปในแต่ละท้องที่ เช่น มีระดับสูงในซาอุดีอาระเบีย และมีระดับน้อยถึงไม่มีเลยในกรีก เดนมาร์ก อังกฤษ และไอซ์แลนด์

## ศาสนาคริสต์
### ไม่สังกัดนิกาย
* 
* 

### นิกายโรมันคาทอลิก
ประเทศที่จัดตั้งให้เป็นศาสนาประจำชาติหรือรัฐ มีดังนี้:
* 
* 
* 
* 
* 

ประเทศที่ให้การยอมรับในรัฐธรรมนูญของตนในระดับต่าง ๆ แต่ไม่ระบุเป็นศาสนาประจำชาติ:
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### นิกายออร์ทอดอกซ์ตะวันออก
* 

ประเทศที่ให้การยอมรับในรัฐธรรมนูญของตนในระดับต่าง ๆ แต่ไม่ระบุเป็นศาสนาประจำชาติ:
* 
* 
* 

### นิกายโปรเตสแตนต์
ประเทศข้างล่างนี้ยอมรับให้นิกายโปรเตสแตนต์รูปแบบหนึ่งเป็นศาสนาประจำชาติหรือรัฐ:

### [[เครือจักรภพแห่งประชาชาติ]]
#### นิกายแองกลิคัน
* 
* 
* 
* 

#### ลัทธิคาลวิน
* 
* 

### กลุ่มนอร์ดิก
#### นิกายลูเทอแรน
* 
** 
**
* 
*

ประเทศที่ให้การยอมรับในรัฐธรรมนูญของตนในระดับต่าง ๆ แต่ไม่ระบุเป็นศาสนาประจำชาติ:
*

*

### อื่น ๆ /ผสม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## ศาสนาอิสลาม
ประเทศข้างล่างนี้จัดตั้งศาสนาอิสลาม หรือนิกายจำเพาะ เป็นศาสนาประจำชาติ
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

ในบางประเทศ ศาสนาอิสลามไม่ได้เป็นศาสนาประจำชาติ แต่ได้รับสถานะพิเศษ:
* 
* 
* 
* 
* 

## ศาสนาพุทธ
ประเทศที่ประกาศให้ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติ มีดังนี้:
* 
* 
* 
* 

ในบางประเทศ ศาสนาพุทธไม่ได้เป็นศาสนาประจำชาติ แต่มีสถานะพิเศษ:

* 
* 
* 

## ดูเพิ่ม

* เสรีภาพทางศาสนา
* รัฐฆราวาส

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศาสนากับการเมือง
หมวดหมู่:การแยกศาสนจักรกับอาณาจักร
หมวดหมู่:การเลือกปฏิบัติทางศาสนา
หมวดหมู่:นโยบายศาสนา
พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์

thumb|พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์
**พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์** เป็นพระตำหนักที่โดดเด่นที่สุดในหมู่พระตำหนักและพระที่นั่งในพระราชวังสนามจันทร์ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของสนามใหญ่ สร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2451 โดยมีหม่อมเจ้าอิทธิเทพสรรค์ กฤดากร เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบ เป็นพระตำหนัก 2 ชั้น หลังคามุงกระเบื้องสีแดง ชั้นบนมีเพียง 2 ห้อง ชั้นล่างมี 2 ห้อง มีระเบียงล้อมรอบ 3 ด้านของตัวพระตำหนักทั้ง 2 ชั้น จุดเด่นของพระตำหนักองค์นี้คือสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะคล้ายกับปราสาทซึ่งเป็นการผสมระหว่างศิลปะเรอแนซ็องส์ของประเทศฝรั่งเศส กับอาคารแบบฮาล์ฟ ทิมเบอร์ของประเทศอังกฤษ แต่ดัดแปลงให้เหมาะสมกับสภาพอากาศในประเทศไทย ผังอาคารเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบสมมาตร เป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องบันได อีกด้านหนึ่งเป็นห้องเสวยและห้องส่งเครื่อง ชั้นบนประกอบด้วยทางเดินกลางแบ่งอาคารเป็น 2 ข้าง แต่ละข้างมีห้องใหญ่เป็นห้องบรรทม และห้องเล็กเป็นห้องทรงพระอักษร ล้อมด้วยระเบียงสามด้านยกเว้นด้านหลัง ทางด้านตะวันออกและตะวันตกมีเฉลียงเป็นรูปครึ่งวงกลมประกอบด้วยเสาขนาดใหญ่ หลังคามุงด้วยกระเบื้องสีแดง จุดเด่นของพระตำหนักอยู่ที่ป้อมหรือหอคอยที่มุมอาคาร ยอดหลังคาเป็นกรวยแหลม นอกจากนี้ทางเข้ากลางด้านหน้ายังทำเป็นมุขแบบชนบท ลายซุ้มหน้าบันเหนือระเบียงมีลายแบบยุคกลางของยุโรป ด้านใต้มีประตูเปิดไปสู่ฉนวนซึ่งทอดยาวไปพระตำหนักมารีราชรัตบัลลังก์

ในปี พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามพระตำหนักว่า "พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์" และโปรดเกล้าฯ ให้จัดการพระราชพิธีขึ้นพระตำหนัก เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2460

แต่เดิมพระตำหนักหลังนี้ชื่อว่า "พระตำหนักเหล" ซึ่งตั้งตามนามของย่าเหล สุนัขทรงเลี้ยงในรัชกาล

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* พระราชวังสนามจันทร์
* มหาวิทยาลัยศิลปากร

## แหล่งข้อมูลอื่น
* พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์ จาก สำนักพระราชวัง
* พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์ จาก หามานานดอตคอม
* พระตำหนักชาลีมงคลอาสน์  จาก หอมรดกไทย

ชาลีมงคลอาสน์
ชาลีมงคลอาสน์
ทัศนมิติ

thumbnail|right|250px|ทัศนมิติแบบสองจุด

**ทัศนมิติ** () หรือทับศัพท์ว่า**เพอร์สเปกทีฟ** คือการเขียนภาพให้ปรากฏออกมาในลักษณะที่เหมือนการมองเห็นจริง โดยปรกติมักจะใช้เพื่อการนำเสนอภาพจำลองของแนวความคิดในการออกแบบผลงาน เช่นภาพงานอาคารในงานสถาปัตยกรรม ภาพการตกแต่งภายในสำหรับงานมัณฑนศิลป เป็นต้น

## ประเภทของทัศนมิติ
* ทัศนมิติแบบจุดเดียวจะมีจุดสุดสายตา (Vanishing point) จุดเดียว อาจอยู่ด้านซ้าย หรือขวา บนหรือล่าง หรืออยู่กึ่งกลางของภาพก็ได้
** จุดลับตาหรือจุดอันตธาน คือจุดรวมของเส้นฉายของภาพ
* ทัศนมิติแบบสองจุด จะมีจุดสุดสายตา สองจุด อยู่ทางด้านซ้ายและขวาของภาพ
* ทัศนมิติแบบสามจุด จะมีจุดสุดสายตา สองจุด อยู่ทางด้านซ้ายและขวาของภาพ อีกหนึ่งจุดอาจอยู่ด้านบนหรือด้านล่างของภาพก็ได้

## ระดับมุมมองของทัศนมิติ
* มองแบบนก (Bird’s eye view) เป็นภาพในลักษณะมองจากที่สูงลงมา
* มองในระดับสายตา (Human’s eye view) เป็นภาพการมองในลักษณะระดับสายตาของคนทั่วไป
* มองแบบหนอน (Worm’s eye view) เป็นภาพในลักษณะมองขึ้นไปที่สูง

## องค์ประกอบของทัศนมิติ
* จุดสุดสายตา (Vanishing Point) 
* เส้นระดับสายตา (Horizon Line)

## อ้างอิง

* ชวลิต ดาบแก้ว และ สุภาวดี เหมทานนท์ **การเขียนทัศนียภาพ.** ดีแอล เอส. พ.ศ. 2541.
* Gwen White. ** Perspective: A Guide for Artists, Architects and Designers ** B.T. Batsford Ltd. 1982. ISBN 978-0713-4341-25

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:สถาปัตยกรรม
ชินยะ ยะมะดะ

**ชินยะ ยามาดะ** () เกิดที่จังหวัดคานากาว่าประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2513 รู้จักกันในนาม **ชินยะ**มือกลองจากวงดนตรีวิชั่วร๊อค ลูน่า ซี(Luna Sea)

## ประวัติ
ชินยะ ยามาดะ เริ่มเข้าสู้วงการครั้งแรกด้วยการเป็นมือกลองให้กับวงดนตรีของโรงเรียนที่ชื่อ PINOCCHIO ทำให้เขาได้พบกับ สึกิโซะ ซึงตอนนั้นเป็นมือเบส หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็ออกจากวง PINOCCHIO และไปรวมตัวกับ เจ, อิโนรัน และ ริวอิจิ ตั้งวง LUNACY ขึ้นมา หลังจากนั้นทั้งห้าก็ได้เซ็นสัญญากับค่าย Extasy Records จากการชักชวนของ ฮิเดะ(จาก X Japan) และเปลี่ยนชื่อวงเป็น ลูน่า ซี (Luna Sea) โดยวงประสพความสำเร็จอย่างสูง และในปี ค.ศ. 2000 ลูน่า ซี ได้ประกาศยุบวงอย่างเป็นทางการ สมาชิกทุกคนต่างแยกไปทำงานของตัวเอง ยกเว้นแต่ชินยะเท่านั้นที่ออกจากวงการเพลง เขาได้แต่งงานกับ อายะ อิชิงูโระ อดีตนักร้องรุ่นก่อตั้งของกลุ่ม มอร์นิงมุซุเมะ และมีลูกด้วยกัน 2 คน

ปัจจุบันชินยะมีโปรเจตท์เล็กๆน้อยๆ โดยเขาตั้งวง 'Potbelly' โดยมีตัวเขาเองกับนังร้องวัย22ปีที่ชื่อ 'มิลกี้' โดยปลอยซิงเกิลแรกออกมาในวันที่ 22 สิงหาคม ปี ค.ศ. 2005 และยังเป็นเป็นคนตีกลองในเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง นานะ อีกด้วย

ชินยะเสียชีวิตในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2026 หลังตรวจพบเนื้องอกในสมอง, มะเร็งลำไส้ใหญ่ ส่งผลให้ต้องเข้ารับการผ่าตัดถึง 7 ครั้ง ก่อนจะอาการทรุดและเสียชีวิตลงในเวลาต่อมา

หมวดหมู่:นักดนตรีชาวญี่ปุ่น
โอโรเม

**โอโรเม** (Oromë) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน โดยเป็นหนึ่งในเทพวาลาร์ ชื่อในภาษาเควนยา มีความหมายว่า "ผู้เป่าแตรอันกึกก้อง" พระองค์มีแตรเขาสัตว์ประจำพระองค์ชื่อว่า *วาลาโรมา (Valaróma)* 

เทพโอโรเมเป็นเทพแห่งป่า ทรงมีชื่อในภาษาอื่นๆ และฉายามากมาย เช่น *อะราว* (*Araw* - ภาษาซินดาริน), *อัลดารอน (Aldaron), อะรัม (Arum), เบมา (Béma), เทารอน (Tauron), อาราเม (Arāmē)* พระองค์ได้รับสมัญญาว่าเป็น *นายพรานแห่งเหล่าวาลาร์, นักขี่ม้าผู้ยิ่งใหญ่* และ *เจ้าแห่งพนาไพร*  พระองค์เป็นเชษฐาของเทพีเนสซา และทรงอภิเษกกับเทพีวานา  

เทพโอโรเมมีม้าทรงสีขาวปลอดนามว่า *นาฮาร์ (Nahar)* ซึ่งเป็นชื่อที่พวกเอลฟ์เรียกตามเสียงร้องของมัน ในระหว่างยุคแห่งพฤกษาซึ่งเหล่าวาลาร์พากันไปประทับอยู่ที่วาลินอร์บนทวีปอามัน แต่เทพโอโรไมไม่ทรงละทิ้งมิดเดิ้ลเอิร์ธ พระองค์มักทรงม้าไปตามผืนแผ่นดินเพื่อกำราบเหล่ามาร พละกำลังของพระองค์เป็นรองเพียงแต่เทพทุลคัส แต่มีพระโทสะรุนแรงเหลือคณานับ

การที่พระองค์ยังคงเที่ยวท่องอยู่บนมิดเดิ้ลเอิร์ธ จึงทรงเป็นวาลาองค์แรกที่ได้พบพวกเอลฟ์ตื่นขึ้นที่ริมทะเลสาบคุยวิเอเนน และทรงตั้งชื่อให้แก่พวกนั้นว่า *เอลดาร์ (Eldar)* ซึ่งหมายถึง ผองชนแห่งแสงดาว (เพราะเวลานั้นบนท้องฟ้าของมิดเดิ้ลเอิร์ธมีแต่แสงดาวส่องสว่าง ส่วนดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ยังไม่ได้ถูกสร้างขึ้น) เมื่อโอโรเมทรงนำข่าวนี้กลับไปแจ้งเหล่าวาลาร์ ก็ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้เกลี้ยกล่อมพวกเอลฟ์ให้เดินทางไปยังทวีปอามัน ทรงเป็นผู้นำพาพวกเอลฟ์ในการเดินทางครั้งใหญ่ของพวกเขา

หมวดหมู่:ตัวละครในซิลมาริลลิออน
อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง

**อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง** () เป็นอุทยานแห่งชาติของประเทศเวียดนามที่ได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2546 ตั้งอยู่ในอำเภอโบ๊จักและอำเภอมิญฮว้า จังหวัดกว๋างบิ่ญ และติดชายแดนประเทศลาว ห่างจากกรุงฮานอยมาทางใต้ประมาณ 500 กิโลเมตร เป็นกลุ่มหินปูนมีขนาดพื้นที่ 857.54 ตารางกิโลเมตร หรือ 535,962.5 ไร่ อุทยานนี้มีชื่อเสียงในความสวยงามของถ้ำที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก และยังเป็นสถานที่ 1 ใน 2 ของโลกที่เป็นหินปูนที่มีลำธารใต้ดินขนาดใหญ่

อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่างได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 27 เมื่อปี พ.ศ. 2546 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

## อ้างอิง

อทยาน
อทยาน
หมวดหมู่:จังหวัดกว๋างบิ่ญ
หมวดหมู่:อุทยานแห่งชาติในประเทศเวียดนาม
หมวดหมู่:จังหวัดกว๋างจิ
มธุรส รุจิรวัฒน์

**ศาสตราจารย์ ดร. คุณหญิงมธุรส รุจิรวัฒน์** รองประธานสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ ฝ่ายวิจัย  และอาจารย์ประจำภาควิชาเภสัชวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ยังเป็นผู้ตามเสด็จสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ในโอกาสที่ทรงประกอบพระกรณียกิจในต่างประเทศอีกด้วย

## ประวัติ
**คุณหญิงมธุรส รุจิรวัฒน์**  เป็นธิดาคนโตของ ศาสตราจารย์ ดร.สตางค์ มงคลสุข ผู้ก่อตั้งคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ และคณบดีคนแรกของคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล 

คุณหญิงมธุรส รุจิรวัฒน์  สมรสกับ ศาสตราจารย์ ดร.สมศักดิ์ รุจิรวัฒน์ มีบุตรชาย 1 คน คือ นายอธิศ รุจิรวัฒน์ 

### การศึกษา
* พ.ศ. 2513 - ปริญญาตรี สาขา Life Sciences จากมหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ
* พ.ศ. 2518 - ปริญญาเอก สาขา Nutritional Biochemistry & Metabolism จากมหาวิทยาลัย Massachusetts Institute of Technology, Cambridge ประเทศสหรัฐอเมริกา
		
## ตำแหน่งในปัจจุบัน
* รองประธาน สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ ฝ่ายวิจัย 
* หัวหน้าห้องปฏิบัติการพิษวิทยาลิ่งแวดล้อม  สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ 
* อาจารย์ประจำภาควิชาเภสัชวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
* ผู้อำนวยการโครงการบัณฑิตศึกษา ฝึกอบรม และวิจัยด้านวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี และการบริหารจัดการสิ่งแวดล้อม (ESTM) ซึ่งเป็นความร่วมมือระหว่างสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเซีย มหาวิทยาลัยมหิดล และสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์  

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* http://www.sc.mahidol.ac.th/academics/staff/AC_m/Mathuros_R.htm 
* http://stang.sc.mahidol.ac.th/stang.htm 

หมวดหมู่:ศาสตราจารย์
หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์ชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
หมวดหมู่:คุณหญิง
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
หมวดหมู่:อาจารย์คณะวิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.จ. (ฝ่ายใน)
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล
เยส

**เยส** (Yes) เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2511 สมาชิกรุ่นก่อตั้งคือ จอน แอนเดอร์สัน และคริส สไควร์ มีชื่อเสียงเป็นวงดนตรีที่มีโครงสร้างดนตรีซับซ้อน โดยได้อิทธิพลมาจากดนตรีคลาสสิก และมีเสียงร้องที่เป็นเอกลักษณ์ของ จอน แอนเดอร์สัน

ในปี ค.ศ. 1983 ทางวงออกอัลบั้ม *90125* เปลี่ยนแนวทางดนตรีไปจากเดิม ไปเป็นดนตรีป๊อป เพลง *Owner Of A Lonely Heart* ซึ่งมีจังหวะดิสโก ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในสหรัฐอเมริกา จัดอันดับโดยนิตยสารบิลบอร์ด

หน้าปกอัลบั้มของวงเยส เป็นภาพกราฟิกที่มีความงดงาม ออกแบบโดย Roger Dean ตั้งแต่อัลบั้มที่ 4 *Fragile* เป็นต้นมา ยกเว้นอัลบัม Going for the One, 90125, Big Generator และ Talk

## ประวัติ

## ผลงาน
### สตูดิโออัลบั้ม
* *Yes* - July 25, 1969
* *Time and a Word* - June 1970 / UK #45
* *The Yes Album* - February 19, 1971 / UK #4; US #40
* *Fragile* - November 26, 1971 / UK #7; US #4
* *Close to the Edge* - September 15, 1972 / UK #4; US #3
* *Tales from Topographic Oceans* - December 14, 1973 / UK #1; US #6
* *Relayer* - December 13, 1974 / UK #4; US #5
* *Going for the One* - July 22, 1977 / UK #1; US #8
* *Tormato* - September 29, 1978 / UK #8; US #10
* *Drama* - August 22, 1980 / UK #2; US #18
* *90125* - November 14, 1983 / UK #16; US #5
* *Big Generator* - September 28, 1987 / UK #17; US #15
* *Union* - April 30, 1991 / UK #7; US #15
* *Talk* - March 21, 1994 / UK #20; US #33
* *Open Your Eyes* - November 24, 1997 / US #151
* *The Ladder* - September 20, 1999 / UK #36; US #99
* *Magnification* - September 10, 2001 / UK #71; US #186
* *Fly from Here* - June 22, 2011 / UK #30; US #36
* *Heaven & Earth* - 2014
* *The Quest* - 2021
* *Mirror to the Sky* - 2023

### บันทึกการแสดงสด
* *Yessongs* - May 18, 1973 / UK #7; US #12
* *Yesshows* - December 19, 1980 / UK #22; US #43
* *9012Live: The Solos* - November 7, 1985 / UK #44; US #81
* *Keys to Ascension* - October 28, 1996 / UK #48; US #99
* *Keys to Ascension 2* - November 3, 1997 / UK #62
* *House of Yes: Live from House of Blues* - September 25, 2000

### อัลบั้มรวมฮิต
* *Yesterdays* - February 28, 1975 /UK #27; US #17
* *Classic Yes* - November 30, 1981 / US #142
* *Yesstory* - September 15, 1992
* *Highlights: The Very Best of Yes* - September 20, 1993
* *Something's Coming: The BBC Recordings 1969-1970* - October 14, 1997
* *Keystudio* - May 21, 2001
* *The Ultimate Yes: 35th Anniversary Collection* - July 28, 2003 / UK #10; US #131

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Yesworld: The Official Yes site
* Yesfans: The Official Yes fan forum
* Forgotten Yesterdays: A Comprehensive Guide to Yes Shows
* http://www.oknation.net/blog/chandra/2007/06/02/entry-1

ย
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดอีเล็คตร้าเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแอตแลนติกเรเคิดส์
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511
หมวดหมู่:วงกลุ่มห้าสัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีจากลอนดอน
หมวดหมู่:นักดนตรีโพรเกรสซิฟร็อก
เดอะฮู

**เดอะฮู** () เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2507 ได้รับการยอมรับ และมีอิทธิพลต่อวงการดนตรี   มีชื่อเสียงในการแสดงสด  สมาชิกสำคัญในวงประกอบด้วย   พีท ทาวเซนด์ (กีตาร์), โรเจอร์ ดาลเทรย์ (ร้องนำ, ฮาร์โมนิกา), จอห์น เอนทวิสเทิล (เบส) และ คีธ มูน (กลอง)

## ประวัติ
ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ.1964 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เดิมตั้งชื่อวงว่า The Detours ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น The High Numbers วง เดอะฮู นี้ เป็นที่รู้จักกันดีด้วยมุขการทำลายเครื่องดนตรีบนเวทีแสดง โดยเฉพาะ พีท ทาวเซนด์ มือกีตาร์ของวง เป็นที่รู้จักกันดีในการฟาดกีตาร์ และ มือกลองอย่าง คีธ มูน ได้นำเอากระเดื่องกลองคู่มาใช้กับวงเป็นคนแรกๆ ในระยะแรกของวง มีภาพลักษณ์ตัวเองว่าเป็นพวกมอด โด่งดังมากจากเพลงสัญลักษณ์วัยรุ่นในยุคนั้น คือเพลง My Generation (1965) ต่อมาในปี ค.ศ.1978 คีธ มูน ก็เสียชีวิตเพราะเสพยาเสพติดเกินขนาด แล้วก็ได้มือกลองมาใหม่ ชื่อ เคนนี โจนส์ แต่ต่อมาอีก 3 ปีก็แยกวงกัน แล้วก็กลับมารวมตัวกัน และก็มาแยกวงกันอีก และก็กลับมารวมตัวกัน แล้วก็มาแยกวงกันอีก จนกระทั่ง ปี 2002 จอห์น เอนทวิสเทิล มือเบสของวงก็เสียชีวิตเพราะเสพโคเคนเกินขนาด พวกเขากลับมารวมตัวกันอีกครั้งในปี 2004 โดยออกตระเวนแสดงสดทั่วโลก และยังได้มือกลองอย่าง แซ๊ก สตาร์คกี้ มือกลองของวงoasis และเป็นลูกชายของ ริงโก้ สตารร์ อดีตมือกลองของวง เดอะ บีทเทิลส์ มาเป็นมือกลองให้กับเดอะฮู อีกด้วย จนกระทั่งปัจจุบัน

## ผลงาน
* *My Generation* (UK) / *The Who Sings My Generation* (US) - 3 December 1965 
* *A Quick One* (UK) / *Happy Jack* (US) - 9 December 1966 
* *The Who Sell Out* - 15 December 1967 
* *Tommy* - 23 May 1969 
* *Live at Leeds* - 16 May 1970 (Recorded 14 February 1970) 
* *Who's Next* - 31 July 1971 (US) / 25 August 1971 (UK) 
* *Quadrophenia* - 19 October 1973 
* *The Who by Numbers* - 18 October 1975 
* *Who Are You* - 18 August 1978 
* *Face Dances* - 16 March 1981 
* *It's Hard* - 4 September 1982 
* *Endless Wire* - 30 October 2006 
 
## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Pete Townshend's blog  official site
* The Who reference page
* The Who Location Guide  Guide to US & UK Who locations
* The Who Forum  Who discussion forum - features exclusive interview section
* Verboo Info Webpage about The Who at Verboo.
* The Who  at *Rolling Stone*

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเดคคาเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเอ็มซีเอเรเคิดส์
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2507
หมวดหมู่:วงกลุ่มสี่สัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:บุคคลจากลอนดอน
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีจากลอนดอน
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินผู้ประสบความสำเร็จตลอดช่วงชีวิต
เจเนซิส (วงดนตรี)

**เจเนซิส** () เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ  ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2510 โดยในระยะแรกเล่นในแนวป็อปร็อก ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1970 วงเริ่มเปลี่ยนแนวไปเป็น โปรเกรสซีฟร็อก  มีโครงสร้างทางดนตรีที่ซับซ้อนขึ้น เน้นการประสานเสียงทางดนตรีมากขึ้น

จนถึงปัจจุบัน เจเนซิส มียอดขายอัลบั้มรวมทั้งสิ้นประมาณ 150 ล้านชุด ติดอันดับ 1 ใน 30 ศิลปินที่มียอดขายสูงสุด

## ประวัติ

## ผลงาน
### อัลบั้ม
* *From Genesis to Revelation* - March 7, 1969 / US #170 
* *Trespass* - October 23, 1970 / UK #98  
* *Nursery Cryme* - November 12, 1971 / UK #39  
* *Foxtrot* - October 6, 1972 / UK #12  
* *Genesis Live* - August 3, 1973 / UK #9 US #105 
* *Selling England by the Pound* - October 12, 1973 / UK #3 (Silver) US #70 (Gold) 
* *The Lamb Lies Down on Broadway* - November 29, 1974 / UK #10 (Gold) US #41 (Gold) 
* *A Trick of the Tail* - February 20, 1976 / UK #3 (Gold) US #31 (Gold) 
* *Wind & Wuthering* - December 27, 1976 / UK #7 US #26 
* *Seconds Out* - October 21, 1977 / UK #4 (Gold) US #47 
* *...And Then There Were Three...* - April 7, 1978 / UK #3 (Gold) US #14 (Platinum) 
* *Duke* - March 28, 1980 / UK #1 (Platinum) US #11 (Platinum) 
* *Abacab* - September 18, 1981 / UK #1 (Gold) US #7 (2x Platinum) 
* *Three Sides Live* - June 1, 1982 / UK #2 US #10 (Gold) 
* *Genesis* - October 3, 1983 / UK #1 (2x Platinum) US #9 (4x Platinum) 
* *Invisible Touch* - June 9, 1986 / UK #1 (4x Platinum) US #3 (6x Platinum) 
* *We Can't Dance* - November 11, 1991 / UK #1 (5x Platinum) US #4 (4x Platinum) 
* *Live/The Way We Walk, Volume One: The Shorts* - November 16, 1992 / UK #3 US #35 
* *Live/The Way We Walk, Volume Two: The Longs* - January 11, 1993 / UK #1 US #20 
* *Calling All Stations* - September 1, 1997 / UK #2 (Gold) US #54

### อื่นๆ
* *And the Word Was.....* - January 1, 1987   
* *Genesis Archive 1967-75* - June 22, 1998 / UK #35  
* *Turn It On Again: The Hits* - October 25, 1999 / UK #4 US #65 
* *Genesis Archive 2: 1976-1992* - November 6, 2000   
* *Platinum Collection* - November 29, 2004 / UK #21 US #100

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Official Genesis Website
* Official Peter Gabriel Website
* Official Phil Collins Website
* Official Steve Hackett Website
* Offical Chester Thompson Website
* Official Anthony Phillips Website
* Offical Ray Wilson Website 

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดลอนดอนเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเวอร์จิ้นเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแอตแลนติกเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเดคคาเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเอบีซีเรเคิดส์
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดอิมพัลส์! เรเคิดส์
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2510
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีป็อปร็อกสัญชาติอังกฤษ
หมวดหมู่:นักดนตรีโพรเกรสซิฟร็อก
เซงิ โอเซกิ

**เซกิ โอเซกิ** (; เกิด 17 ธันวาคม พ.ศ. 2516) เป็นนักแสดงและนายแบบชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงในวงการบันเทิงไทย จากการแสดงละครเวทีเรื่อง *[[คู่กรรม]]* (2546) รับบทเป็บโกโบริ

## ประวัติ
เซกิเป็นชาวเมืองฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นบุตรคนเล็กจากทั้งหมดสามคน มีพี่สาวสองคน สำเร็จการศึกษาโทเกียวโชกางากูอิง (Tokyo Shokagakuin) สาขาแฟชั่นดีไซน์ เขาเข้าสู่วงการบันเทิงโดยบังเอิญ จากการที่มีแมวมองชวนเขาถ่ายแบบ และทำงานเป็นนายแบบในประเทศญี่ปุ่น ต่อมา พ.ศ. 2546 เขาได้งานโฆษณาเครื่องดื่มยี่ห้อหนึ่งในไทย ก็ถูกทาบทามให้แสดงละครเวทีเรื่อง *[[คู่กรรม|คู่กรรมเดอะมิวสิคัล]]* เพราะเขามีบุคลิกตรงกับโกโบริ ตัวเอกของเรื่อง หลังทดสอบการแสดง เขาต้องฝึกร้องและฟังเพลงที่จะต้องแสดงเป็นภาษาไทย โดยใช้เวลาเพียงสัปดาห์เดียวก็จำได้ จากนั้นเขาจึงมีผลงานการแสดงในไทยเรื่อยมา เช่น *[[คู่แรด]]*  (2550) รับบท เซกิ และ *[[ซามูไร อโยธยา]]* (2553) รับบท ยามาดะ นางามาซะและภาพยนต์เรื่อง''ช.พ.๑ สมรภูมิคืนชีพ'' รับบท ร้อยเอกนากามูระ

เซกิได้รับการแต่งตั้งเป็นทูตวัฒนธรรมไทยประจำ พ.ศ. 2554 จากกระทรวงวัฒนธรรม

## ผลงาน
### ภาพยนตร์

### ละครโทรทัศน์

### ละครเวที

### มิวสิกวิดีโอ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บแฟนคลับเซกิ โอเซกิ 
* บล็อกของเซกิ โอเซกิ
* หนังดี
* บทความละครเวทีคู่กรรม จากคอลัมน์รู้ไปโม้ด

ซเซกิ โอเซกิ

หมวดหมู่:บุคคลจากฟูกูชิมะ
หมวดหมู่:นักแสดงญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นายแบบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ชาวญี่ปุ่นในประเทศไทย
พญาผายู

**พญาผายู** () เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรล้านนา ปกครองในปี พ.ศ. 1879 - 1898 รวมการครองราชย์ 19 ปี ทรงเป็นพระราชโอรสในพญาคำฟู พระนามว่า *เจ้าผายู* ทรงสืบราชบัลลังจากพญาคำฟูซึ่งเป็นพระราชบิดา ภายหลังพญาคำฟูเสด็จสวรรคตจากการถูกเงือกหรือจระเข้กัด

ตามตำนานสิบห้าราชวงศ์ได้กล่าวถึงการขึ้นครองราชของพญาผายูไว้ว่า "เมื่อนั้นเจ้าพ่อท้าวผายูอายุได้ 28 ปี เสนาอามาตรย์ทังหลาย ก็หื้ออภิเษกหื้อเป็นพระญาในเมืองเชียงใหม่ ในปีดับเล้า ศักราชได้ 707 ตัว " เมื่อทรงครองราชย์แล้ว พระองค์ทรงย้ายราชธานีจากนครเชียงแสนที่พระราชบิดาย้ายไป กลับมายังนครเชียงใหม่อีกครั้ง

พญาผายูทรงเป็นกษัตริย์ที่ทรงอยู่ในทศพิธราชธรรม บ้านเมืองอยู่เย็นเป็นสุข พุทธศาสนารุ่งเรือง จนเสด็จสวรรคต พ.ศ. 1898 เมื่อพระชนมายุได้ 57 พรรษา เสนาอำมาตย์จึงพร้อมใจกันไปอัญเชิญเอาท้าวกือนา พระราชโอรสซึ่งไปครองเมืองเชียงแสนมาเป็นกษัตริย์สืบสันติวงศ์สืบต่อ

## ราชตระกูล



## อ้างอิง

หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ล้านนา
หมวดหมู่:ราชวงศ์มังราย
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 14
พญาแสนเมืองมา

**พญาแสนเมืองมา** () เป็นพญาในเมืองเชียงใหม่ ครองราชย์ในปี พ.ศ. 1928 จนถึง พ.ศ. 1944 รวม 16 ปี 

## พระราชประวัติ
พญาแสนเมืองมาเป็นพระราชโอรสของพญากือนากับพระนางยสุนทราเทวี เมื่อพระราชสมภพเมืองประเทศราชเอาเครื่องราชบรรณาการมาถวายจำนวนมาก พระราชบิดาจึงได้ขนานพระนามว่า**ท้าวแสนเมืองมาราชบุตร**

เมื่อพระราชบิดาสวรรคต ท้าวมหาพรหมพระปิตุลาของพระองค์ ซึ่งครองเมืองเชียงราย ได้ยกพลมาชิงบัลลังก์ แต่เจ้าแสนเมืองมาก็สามารถปกป้องราชบัลลังก์ได้สำเร็จ แล้วราชาภิเษกเป็นพญาในเมืองเชียงใหม่ขณะพระชนมายุได้ 14 พรรษา

ขณะที่มีพระชนมมายุ 39 ปี พระองค์โปรดให้สร้างเจดีย์หลวงกลางเวียงเชียงใหม่ แต่ยังไม่ทันแล้วเสร็จดีก็สวรรคต ขณะพระชนมายุได้ 39 พรรษา

## ราชตระกูล



## อ้างอิง
; เชิงอรรถ

; บรรณานุกรม

*
*
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* พญาแสนเมืองมา

หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ล้านนา
หมวดหมู่:ราชวงศ์มังราย
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 14
ต้าเหลียน

**ต้าเหลียน** เป็นเมืองศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การค้า การท่องเที่ยว ของมณฑลเหลียวหนิง และยังมีท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน จนได้รับการขนานนามเป็น ฮ่องกงแห่งจีนเหนือ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกยึดครองทั้งจากญี่ปุ่น และรัสเซียในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงศตวรรษที่ 20 จึงยังมีกลิ่นอายของบรรยากาศสถาปัตยกรรมแบบรัสเซียปะปนหลงเหลือให้เห็นอยู่บ้างภายในตัวเมือง 

ปัจจุบันต้าเหลียนมีสถานะเป็นเมืองเศรษฐกิจชายฝั่งทะเลที่สำคัญ และเจริญรุ่งเรืองมากของจีน จึงมีนักลงทุนจากต่างชาติเข้ามาลงทุนมากมาย โดยเฉพาะนักลงทุนชาวญี่ปุ่น 

เมืองต้าเหลียนตั้งอยู่ที่ปลายคาบสมุทรเหลียวหนิงล้อมรอบด้วยทะเลสามด้าน และเป็นเมืองตากอากาศที่สำคัญทางภาคเหนือ 

ทั้งยังเป็นเมืองที่มีความปลอดภัย และสภาพแวดล้อมดีเลิศจนได้รับการจัดลำดับจากสหประชาชาติให้เป็น 1 ใน 500 เมืองทั่วโลกที่มีสภาพแวดล้อมยอดเยี่ยมในปี 2001 และ จากการบริหารพัฒนาเมืองที่มีประสิทธิภาพ ต้าเหลียนจึงถูกยกฐานะเป็นเมืองต้นแบบในการพัฒนาให้กับเมืองต่าง ๆ ของจีน ตัวอย่างเช่น โรงงานอุตสาหกรรมต่าง ๆ ซึ่งได้ถูกทยอยย้ายออกไปอยู่นอกเมืองจนปัจจุบัน ต้าเหลียนจัดได้ว่าเป็นเมืองที่สะอาดและอากาศดีที่สุดในจีนเหนือ

## ภาพ

Dalian Aquarium 2005.jpg|ต้าเหลียน
Zhongshan Square, Dalian.jpg|จัตุรัสจงซานในต้าเหลียน
Friendship Square, Dalian.JPG|จัตุรัสมิตรภาพในต้าเหลียน


## อ้างอิง

หมวดหมู่:นครในมณฑลเหลียวหนิง
หมวดหมู่:เขตเศรษฐกิจพิเศษในประเทศจีน
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์จีน–สหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:ทะเลเหลือง
หมวดหมู่:สนธิสัญญาพอร์ตสมัท
หมีเซิน

**หมีเซิน** () เป็นโบราณสถานในจังหวัดกว๋างนาม ภาคกลางของประเทศเวียดนาม สร้างด้วยศิลปะจามโบราณในสมัยศตวรรษที่ 4 เพื่อใช้เป็นศาสนสถานสำหรับบูชาพระศิวะ ตามความเชื่อในศาสนาฮินดู ได้จัดให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก หมีเซินเคยเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ที่มีความสำคัญอันดับต้น ๆ ของอาณาจักรจามปาตั้งแต่ศตวรรษที่ 4–15 ด้วยระยะเวลาที่ยาวนานกว่า 900 ปี ทำให้โบราณสถานแห่งนี้เป็นที่รวบรวมลักษณะทางด้านศิลปกรรมที่หลากหลาย จัดเป็นกลุ่มโบราณสถานในศาสนาฮินดูที่เก่าแก่และสมบูรณ์ที่สุดในอินโดจีน กลุ่มปราสาทหมีเซินตั้งอยู่บริเวณที่ราบต่ำ มีภูเขาโอบล้อม เนื้อที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยปราสาททั้งหมด 73 หลัง แต่ในช่วงสงครามเวียดนาม ทหารเวียดนามได้ใช้ปราสาทหมีเซินเป็นกองบัญชาการ  ฝ่ายอเมริกันจึงได้นำเครื่องบินทิ้งระเบิดบริเวณนี้ โบราณสถานจำนวนมากถูกทำลาย ทำให้ปัจจุบันเหลือปราสาทเพียง 22 หลัง

## มรดกโลก
ปราสาทหมีเซินได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
* ** (ii) ** - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* ** (iii) ** - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว

## อ้างอิง
* เวียดนามพัฒนาแหล่งมรดกโลกหมีเซิน โดย โบราณคดีไทย 

หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 13
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศเวียดนาม
ม
หมวดหมู่:จังหวัดกว๋างนาม
มาย เฟือง ทวี้

thumb
**มาย เฟือง ทวี้** () เกิดวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1988 ที่ฮานอย  เธอเป็นนางงามเวียดนามคนที่ 10 ประจำปี 2006 ที่เคยเข้ารอบ 15 คนสุดท้ายในการประกวด Miss World 2006 ที่จัดประกวดในประเทศโปแลนด์

## อ้างอิง

* มิสเวียดนามที่ใคร ๆ ยังไม่เคยรู้ 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ข่าวภาษาอังกฤษ Mai Phuong Thuy is Miss Viet Nam
* http://maiphuongthuy.bravehost.com 

หมวดหมู่:นางแบบเวียดนาม
หมวดหมู่:บุคคลจากฮานอย
ISO 216

**ISO 216** เป็นมาตรฐานสากลว่าด้วยขนาดกระดาษซึ่งประเทศส่วนใหญ่ใช้กันในปัจจุบัน ยกเว้นแต่สหรัฐอเมริกาและแคนาดาเป็นหลัก มาตรฐานนี้กำหนดให้ขนาดของกระดาษเป็นชุด "เอ" และ "บี" รวมทั้งขนาดกระดาษที่สามัญที่สุดคือ เอ4 นอกจากนี้มาตรฐาน ISO 217 และ ISO 269 ได้กำหนดขนาดกระดาษที่สัมพันธ์เพิ่มเติม รวมไปถึงชุด "ซี" ที่แสดงรายการออกมาควบคู่กับสองชุดแรก

ขนาดกระดาษในมาตรฐานทั้งหมดที่กล่าวมา (ยกเว้น "ดีแอล") มีอัตราส่วนลักษณะ 1 : √2 อัตราส่วนนี้มีสมบัติเฉพาะคือ เมื่อตัดหรือพับครึ่งตามแนวกว้าง ขนาดกระดาษจะยังคงมีอัตราส่วนเช่นเดิม ขนาดกระดาษของแต่ละหมายเลขก็มีพื้นที่เป็นครึ่งหนึ่งของหมายเลขก่อนหน้า

## รูปแบบกระดาษชนิด A
รูปแบบกระดาษชนิด A มีอัตราส่วนสัมบูรณ์ 1 : √2 ซึ่งทอนทศนิยมให้ใกล้เคียงที่สุดในหน่วยมิลลิเมตร เริ่มตั้งแต่ A0 กำหนดไว้ว่ามีขนาด 1 ตารางเมตร ซึ่งทำให้เกิดขนาดกระดาษขนาดอื่นตามมา (A1, A2, A3, ฯลฯ) ซึ่งขนาดที่นิยมใช้มากที่สุดคือ A4 (210 × 297 มม.)

## ความแตกต่างระหว่างชนิด A, B, C

## อ้างอิง

* International standard paper sizes: เหตุผลและรายละเอียดของ ISO 216
* ISO 216 ที่ iso.org

216
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403

**ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 สายนครศรีธรรมราช–กันตัง** เป็นทางหลวงแผ่นดินสายรองไปยังภาคใต้ฝั่งอันดามัน เป็นทางหลวงแผ่นดินเลนถนนตลอด 4 เลน และมีความสำคัญ เนื่องจากเป็นเส้นทางที่ไม่มีทางขึ้น-ลงเขาทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403  สามารถแบ่งเส้นทางออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่

- ช่วงแรกเริ่มต้นจาก อ.เมืองนครศรีธรรมราช จากนั้นก็วิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ผ่าน อ.ร่อนพิบูลย์ ข้ามทางรถไฟสายใต้ และบรรจบกับ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก 

- ช่วงที่ 2 แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4301 บริเวณสามแยกทุ่งสง แล้ววิ่งไปทางตะวันตก ออกจากตัวเมืองทุ่งสง และเข้าสู่ทางแยกต่างระดับทุ่งสง แล้วมุ่งทางตะวันตก ผ่าน อ.รัษฎา อ.ห้วยยอด จังหวัดตรัง ผ่าน **[[ถนนเพชรเกษม]]**ที่สี่แยกอันดามัน แล้วไปบรรจบกับ ถนนวงแหวนรอบเมืองตรัง ที่แยกนาขา อ.เมืองตรัง จังหวัดตรัง 

- ช่วงที่ 3 แยกจากถนนใน อ.เมืองตรัง ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านถนนวงแหวนรอบเมืองตรัง ขนานไปกับแม่นํ้าตรัง สิ้นสุดเส้นทางที่ อ.เมืองตรัง

## รายละเอียดของเส้นทาง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมระหว่างจังหวัดนครศรีธรรมราชกับจังหวัดตรัง โดยมีเส้นทางช่วงแรกเริ่มจากสี่แยกหัวถนน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของ  ทล.408 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4013 ด้วย เส้นทางในช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางถนนคั่นกลาง วิ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ เส้นทางราบเรียบ ผ่านอำเภอพระพรหม อำเภอร่อนพิบูลย์ และสิ้นสุดโดยบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร

ช่วงที่ 2 เริ่มจากสามแยกบ้านจำปาแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ด้านทิศเหนือ วิ่งไปทางตะวันตกขนานกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ทางช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 2 ช่องจราจรเลียบไปตามไหล่เขาเตี้ย ๆ จากนั้นได้ขยายเป็น 4 ช่องจราจร เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นมุ่งลงใต้ ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 เข้าสู่จังหวัดตรัง และบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419  ระยะทางประมาณ 79 กิโลเมตร อยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 30 กิโลเมตร และอยู่ในจังหวัดตรังประมาณ 49 กิโลเมตร

ช่วงที่ 3 เริ่มจาก อ.เมืองตรัง มุ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ขนานไปกับแม่น้ำตรัง สิ้นสุดที่ อ.กันตัง ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร

เดิมที เส้นทางช่วงที่ 1 และช่วงที่ 2 เป็นเส้นทางเดียวกัน แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ช่วงจังหวัดสุราษฎร์ธานี-อำเภอทุ่งสง-จังหวัดพัทลุง ตัดผ่าน จึงได้ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงแยกสวนผัก ถึงแยกบ้านจำปา ซึ่งเป็นช่วงที่ข้ามภูเขา มาเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 แทน

## รายชื่อทางแยก

## ทางหลวงแผ่นดินสายเดิม
# ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงทุ่งสง–บ้านจำปา ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4305
# ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงอำเภอรัษฎา-อำเภอห้วยยอด ได้เปลี่ยนหมายเลขทางหลวงเป็น  ถนนเทศารัษฎา
# ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงทางเข้าศาลหลักเมืองตรัง ได้เปลี่ยนหมายเลขทางหลวงเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4306 ต่อมาได้โอนเป็นทางหลวงท้องถิ่นมารับผิดชอบดูแล

## อ้างอิง

* แผนที่จาก Google

403
3-403
403
403
จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา

thumb|right|250px|เสาห้าระบบ บันทึกไว้โดย วิกโนลา หรืออีกชื่อหนึ่งคือ ''Regole delle cinque ordini d'architettura''.
**จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา** ( , แปลได้เป็นว่า นายจาโกโม  บารอซซี จากเมืองวิญญอลา แต่ได้รับการเรียกขานจากคนโดยทั่วไปตามชื่อเมืองเกิดของเขาว่า *วิกโนลา* , 1 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1507 - 7 กันยายน, ค.ศ. 1573) เป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในยุคศตวรรษที่ 16 ของอิตาลี ในรูปแบบของ แมนเนอริสม์ ผลงานที่สำคัญที่สุดสองชิ้นของเขาได้แก่ วิลล่า ฟาร์เนซ (Villa Farnese) ที่เมือง คาปราโรลา และ วัดเจซู ที่ โรม นักเขียนสามคนที่ได้เผยแพร่เนื้อหาของ อิตาเลียน เรเนซองส์ ไป ทั่วทั้งยุโรปตะวันตกได้แก่ วิญญอลา (Vignola) , เซบาสติอาโน เซอริโอ (Sebastiano Serlio) อันเดรอา ปัลลาดิโอ (Andrea Palladio)

## อ้างอิง

* Giorgio Vasari, *Le Vite...* (1568 edition; Volume IV, 94-95).
* G. Loukmski, 1927. Remains a standard monograph.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ประวัติโดยย่อ (Brief biographical sketch)
* งานเขียนของ เปาโล เซาลี เกี่ยวกับ วิกโนลา จากมุมมองของชาวเมือง โบโลนยา (Paolo Zauli on Vignola from a Bolognese perspective) 
* อิทธิพลของแนวคิด จาก วิกโนลา ในการออกแบบสวน (Vignola's effect on garden design) 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2050
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา
แป้ง

**แป้ง ** 
.
* **อาหาร**
** แป้ง, สิ่งที่เป็นผงละเอียดได้จากเมล็ดพืช ผลไม้ และรากไม้ เป็นต้น ใช้เป็นอาหาร
** แป้ง (starch), กลุ่มอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรต
** แป้งประกอบอาหาร (flour)
*** แป้งสาลี, แป้งสาลี, แป้งมี่ หรือ แป้งหมี่, แป้งที่ได้จากการบดเมล็ดข้าวสาลี ใช้ทำขนมปังเป็นต้น
*** ลูกแป้ง, แป้งที่เป็นเชื้อสำหรับทำข้าวหมาก
*** แป้งญวน หรือ แป้งข้าวเจ้า, แป้งที่ทำมาจากข้าวเจ้า
*** แป้งเท้ายายม่อม, แป้งที่ทำจากหัวของต้นเท้ายายม่อม
*** แป้งทอด, แป้งสำหรับชุบอาหารแล้วทอดให้กรอบ
**** แป้งโกกิ, แป้งทอดยี่ห้อหนึ่ง
*** แป้งสด, แป้งที่ทำขึ้นใช้ได้ทันที ไม่ต้องหมักหรือตากแห้ง เช่น ขนมจีนแป้งสด ขนมบัวลอยแป้งสด, ตรงข้ามกับ แป้งหมัก
*** แป้งสิงคโปร์ หรือ แป้งมันสำปะหลัง, แป้งที่ทำจากมันสำปะหลัง
*** แป้งหมัก, แป้งขนมจีนที่ทำจากข้าวที่หมักไว้ก่อน, ตรงข้ามกับ แป้งสด
*** แป้งเหล้า, แป้งที่เป็นเชื้อสำหรับทำเหล้า
** แป้งจี่
*** แป้งจี่, ชื่อขนมอย่างหนึ่ง มักทำด้วยแป้งข้าวเหนียวดำ ผสมกับมะพร้าว เกลือ น้ำตาล แล้วทอดเป็นแผ่นเล็ก ๆ แบน ๆ ลงบนกระทะแบนที่ทาน้ำมันน้อย ๆ
*** แป้งจี่, แป้งขนมจีนที่ทำเป็นแผ่นแล้วเผาไฟ
** แป้งทอด, ขนมอย่างหนึ่ง ทำจากแป้งแล้วทอดเป็นแผ่น ปรุงรส หรือราดน้ำเชื่อมเป็นต้น
*** แพนเค้ก, ขนมฝรั่ง เป็นแป้งทอด ทอดด้วยกระทะ
** แป้งสิบ หรือ ปั้นสิบ, ของกินอย่างหนึ่ง ทำด้วยแป้งข้าวเจ้า ใช้แป้งห่อไส้ แล้วม้วนบิดริมแป้งตรงที่ประกบกันให้เป็นลายเกลียว นึ่งหรือทอด

* **เครื่องประทินผิว**
** แป้งกระแจะ, แป้งที่ผสมผงกระแจะ ใช้ละลายน้ำ สำหรับทาหรือเจิม
** แป้งแข็ง (puff powder), แป้งผัดหน้าที่อัดเป็นก้อนแน่นหรือเป็นแผ่น มักบรรจุในตลับ
** แป้งนวล, ผงสีขาวที่ทำด้วยหินปูนเป็นต้น แล้วทำเป็นเม็ด ๆ สำหรับผัดหน้า
** แป้งผัดหน้า, ผงขาว ๆ ที่ทำด้วยหินเป็นต้น สำหรับผัดหน้า
** แป้งฝุ่น, แป้งเป็นผงละเอียด ใช้ผัดหน้าหรือทาตัว
** แป้งร่ำ, แป้งที่ปรุงด้วยเครื่องหอม
** แป้งสารภี, แป้งที่เอาเกสรสารภีตำปนกับแป้ง สำหรับทาตัว

* **ของใช้**
** แป้งเปียก
***แป้งเปียก, แป้งใส่เกลือเล็กน้อยตั้งไฟกวนให้ข้น ใช้เป็นอาหาร
*** แป้งเปียก, แป้งที่ตั้งไฟกวนให้ข้นเหนียว ใช้แทนกาว.
** แป้งสด, น้ำอบกับแป้งร่ำน้ำดอกไม้เทศ ใช้ชุบผ้าห่อใบตอง สำหรับแจก

* **บุคคล**
** จินตนัดดา ลัมะกานนท์, นักดนตรีชาวไทย ชื่อเล่นว่า แป้ง หรือแป้งหอม และเป็นที่รู้จักในชื่อ แป้งโกะ
** เดือนเต็มดวง ณ เชียงใหม่, นักการเมืองไทย ชื่อเล่นว่า แป้ง
** นวลพรรณ ล่ำซำ, นักธุรกิจและนักการเมืองไทย ชื่อเล่นว่า แป้ง
** ภัทรีดา ประสานทอง, นักวาดภาพชาวไทย ชื่อเล่นว่า แป้ง
** อรจิรา แหลมวิไล, ดาราไทย ชื่อเล่นว่า แป้ง

* **สัตว์เดรัจฉาน**
** แป้งแช่ ในภาษาถิ่นพายัพ หรือ ทุงงะ ในภาษากลาง, ชื่อปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิด *Acrossocheilus dukai* ในวงศ์ Cyprinidae ลำตัวยาวเรียว แบนข้าง ปากเล็กอยู่ต่ำ บริเวณ หัวตอนหน้าหรือก่อนถึงตามีตุ่มเนื้อขนาดเล็กกระจายอยู่ เกล็ดใหญ่ มีจุดดำที่โคนครีบหาง พบอาศัยอยู่ตามเขตต้นน้ำลำธารบริเวณภูเขาทั่วประเทศ

หมวดหมู่:แป้ง
ฟาน วัน ขาย

**ฟาน วัน ขาย** () อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศเวียดนาม ได้รับการเลือกตั้งเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2540 เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เขาลาออกจากตำแหน่งและให้เหงียน เติ๊น สุง เป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อไป

หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีเวียดนาม
หมวดหมู่:บุคคลจากโฮจิมินห์ซิตี
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2476
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2561
ภาษาอาเจะฮ์

**ภาษาอาเจะฮ์** () เป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียนของชาวอาเจะฮ์ มีผู้พูดในอาเจะฮ์ เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และโบตา รัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย

## ภาษาถิ่น
ปรากฏภาษาอาเจะฮ์ถิ่นอย่างน้อย 10 ภาษา ได้แก่ Pasè, Peusangan, Matang, Pidië, Buëng, Banda, Daya, Meulabôh, Seunagan และ Tunong

## ภาพ

File:COLLECTIE TROPENMUSEUM Handgeschreven boek in Acehs schrift TMnr 2454-1.jpg|ฮีกายัตอัคบารุลการิม
File:COLLECTIE TROPENMUSEUM Handgeschreven boek in Acehs schrift TMnr 2454-2.jpg|ฮีกายัตบันตาบือรันซะฮ์


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Learning Acehnese in Indonesian 
* Learning Acehnese in English and Indonesian 
* Acehnese literature resources
* Acehnese at Omniglot
* 
* 

อาเจะฮ์
อาเจะฮ์
ภาษาด๊ากกัง

**ภาษาด๊ากกัง**อยู่ในภาษากลุ่มกะตู ใกล้เคียงกับภาษาตรีว มีคำยืมจากภาษาเตรียงที่อยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริกมาก ผู้พูดอยู่ในเมืองด๊ากจึง แขวงเซกอง ประเทศลาว พยัญชนะต้นมี 19 เสียง ตัวสะกดมี 17 เสียง สระมี 24 เสียง
## อ้างอิง

* ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง  ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.

หมวดหมู่:ภาษาในประเทศลาว
เขื่อนซานเสียต้าป้า

**เขื่อนซานเสียต้าป้า**, **เขื่อนสามหุบเขา**, **เขื่อนสามผา** หรือ **เขื่อนสามโตรก** (; ) เป็นเขื่อนอเนกประสงค์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก (พ.ศ. 2550) ของประเทศจีน ลักษณะของเขื่อนเป็นแบบเขื่อนคอนกรีตถ่วงน้ำหนัก (Concrete gravity dam) กั้นขวางแม่น้ำแยงซี 

เขื่อนซานเสียต้าป้า เป็นเขื่อนแรกของจีนที่มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษ ชื่อเต็มในภาษาอังกฤษของโครงการก่อสร้างเขื่อนนี้ คือ “Three Gorges multipurpose water control project” มีประวัติการก่อสร้างยาวนาน ตั้งแต่สมัย ดร.ซุน ยัตเซ็น ในปี พ.ศ. 2462 และเริ่มศึกษาโครงการฯ เมื่อปี พ.ศ. 2473 สภาประชาชน ลงมติให้ก่อสร้างได้ในปี พ.ศ. 2535 ในสมัยรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีหลี่เผิง 

วัตถุประสงค์ของการก่อสร้างเขื่อน ใช้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าเป็นหลักและป้องกันน้ำท่วม ซึ่งในขณะที่สร้างเขื่อนนั้น มีผู้อพยพจากน้ำท่วมบริเวณโดยรอบมีถึงประมาณ 1.35 ล้านคน

thumb|250px|เขื่อนซานเสียต้าป้า ด้านเหนือน้ำ
[thumb|right|250px|[แผนที่]]
thumb|right|250px|ภาพเปรียบเทียบหลังและก่อนสร้างเขื่อน

## ลักษณะของเขื่อน
* ชนิดของเขื่อน:   คอนกรีตถ่วงน้ำหนัก (Concrete gravity dam)
* ความสูงเขื่อน  185  เมตร
* ความกว้างสันเขื่อน   115 เมตร
* ความยาวสันเขื่อน  2,335  เมตร
* ความยาวสันระบายน้ำล้น  483  เมตร
* อาคารระบายน้ำล้น ระบายได้สูงสุด 1.16 แสน ลบ.ม.ต่อวินาที
* ท่อระบายน้ำล้นขนาด 7x9 เมตร   จำนวน 23 ท่อ
* พื้นที่รับน้ำ     กว่า 1 ล้าน ตารางกิโลเมตร
* ประตูเรือสัญจรกว้าง   34 เมตร
* ประตูเรือสัญจรยาว    280 เมตร
* เครื่องกำเนิดไฟฟ้า   32 เครื่อง
* ความสามารถในการผลิตกระแสไฟฟ้า 22,500 เมกะวัตต์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ข่าวประกาศจากรัฐบาลจีนเรื่องเขือนซานเสียต้าป้า 
* The Three Gorges Project Source #1 
*  Source #2
* Yangtze! Yangtze! 
* Damming The Three Gorges 

ซานเสียต้าป้า
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศจีนในปี พ.ศ. 2546
ซานเสียต้าป้า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมณฑลหูเป่ย์
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ในประเทศจีน
นายกรัฐมนตรีเวียดนาม

**นายกรัฐมนตรีเวียดนาม** หรือ **นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยม** เป็นหัวหน้ารัฐบาลของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ซึ่งเป็นประธานในการประชุมของรัฐบาลกลาง (เดิมคือคณะรัฐมนตรี) นายกรัฐมนตรีเป็นผู้บังคับบัญชาการทำงานของสมาชิกในรัฐบาล และอาจเสนอชื่อรองนายกรัฐมนตรีต่อรัฐสภา

โดยแต่ละสมัยจะมีการใช้การเรียกขานตำแหน่งแตกต่างกันไป

## รายนาม
### ยุคที่ 1
นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม
* โฮจิมินห์ (2 กันยายน พ.ศ. 2488 – 20 กันยายน พ.ศ. 2498) (ในขณะที่ดำรงตำแหน่งมีชื่อเรียกตำแหน่งเป็นทางการว่า ประธานสภารัฐบาลแห่งรัฐที่หนึ่ง)
* ฝั่ม วัน ดง (20 กันยายน พ.ศ. 2498 – 18 มิถุนายน พ.ศ. 2530) (ตำแหน่งเป็นทางการคือ นายกรัฐมนตรีแห่งสภารัฐบาลปี1955)

### ยุคที่ 2 (ปัจจุบัน)
นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
* ฝั่ม วัน ดง  (20 กันยายน พ.ศ. 2498 – 18 มิถุนายน พ.ศ. 2530) (นายกรัฐมนตรีแห่งรัฐบาล)
* ฝั่ม หุ่ง (18 มิถุนายน พ.ศ. 2530 – 10 มีนาคม พ.ศ. 2531) (ประธานสภารัฐมนตรีแห่งรัฐ)
* หวอ วัน เกียต (10 มีนาคม พ.ศ. 2531 – 22 มิถุนายน พ.ศ. 2531) (รักษาการประธานสภารัฐมนตรีแห่งรัฐ)
* โด๋ เหมื่อย (22 มิถุนายน พ.ศ. 2531 – 8 สิงหาคม พ.ศ. 2534) (ประธานสภารัฐมนตรีแห่งรัฐ)
* หวอ วัน เกียต (8 สิงหาคม พ.ศ. 2534 – 24 กันยายน พ.ศ. 2535) (ในฐานะประธานสภารัฐมนตรีแห่งรัฐ) 
* หวอ วัน เกียต (24 กันยายน พ.ศ. 2535 – 25 กันยายน พ.ศ. 2540) (ในฐานะนายกรัฐมนตรีรัฐบาลผลัดเปลี่ยน)

เมื่อหวอ วัน เกียตออกจากตำแหน่งแล้ว ผู้ตำแหน่งหลังจากนี้ คือ "นายกรัฐมนตรีเวียดนาม"
* ฟาน วัน ขาย (24 กันยายน พ.ศ. 2540 – 27 มิถุนายน พ.ศ. 2549) 
* เหงียน เติ๊น สุง (27 มิถุนายน พ.ศ. 2549 –  7 เมษายน พ.ศ. 2559)
* เหงียน ซวน ฟุก (7 เมษายน พ.ศ. 2559 – 2 เมษายน พ.ศ. 2564)
* ฝั่ม มิญ จิ๊ญ (5 เมษายน พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน)
กลุ่มภาษากะตู

**กลุ่มภาษากะตู** (Katuic languages) อยู่ในกลุ่มภาษามอญ-เขมร ตระกูลออสโตรเอเชียติก

## การจัดอันดับ
### Sidwell (2005)
การจัดอันดับย่อยของกลุ่มภาษากะตูเสนอโดย Sidwell (2005) นอกจากนี้ Sidwell (2009) ยังวิเคราะห์สายกะตูเป็นกลุ่มภาษาย่อยกะตูที่คงเดิมมากที่สุด

*สาขกะตูตะวันตก:
**กลุ่มภาษากูย:
***กูย, Souei
**กลุ่มภาษาบรู:
***บรู, โส้, เป็นต้น
*สายตะโอย:
**ตะโอย, Katang, Talan/Ong/Ir/Inh
**เกรียง/Ngeq
*สายกะตู:
**กะตู, เฟือง, กันตู, ตรีว, ด๊ากกัง
*สายปะโกะห์:
**ปาโกะห์

### Gehrmann (2019)
Gehrmann (2019) เสนอการจัดกลุ่มภาษานี้ไว้ดังนี้:
;กะตูดั้งเดิม
*กะตูตะวันตกดั้งเดิม
**กลุ่มภาษากูย
**กลุ่มภาษาบรู
*ปะโกะห์-ตะโอยดั้งเดิม
**กลุ่มภาษาตะโอย
**กลุ่มภาษาปาโกะห์
*กลุ่มภาษาเกรียง
*กลุ่มภาษากะตู

*เอทโนล็อก*ก็จัดภาษา Kassang (ภาษา Tariang) เข้าในนี้ด้วย แต่อยู่ในภาษาบะห์นาริก (Sidwell 2003). Lê, et al. (2014:294) รายงานถึงกลุ่มย่อยกะตูที่มีชื่อว่า *Ba-hi* อยู่ในพื้นที่ภูเขาของอำเภอ Phong Điền จังหวัดเถื่อเทียนเว้ ประเทศเวียดนาม แต่ Watson (1996:197) จัดให้ผู้พูด "Pacoh Pahi" ในวิธภาษาปาโกะห์

## อ้างอิง

* ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.

หมวดหมู่:ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก
ภาษาตะโอย

**ภาษาตะโอย**อยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดในเวียดนาม แขวงสาละวันและแขวงเซกอง ประเทศลาว เป็นภาษาที่ไม่มีวรรณยุกต์และลักษณะน้ำเสียง เป็นภาษาในกลุ่มกะตูที่มีการเปลี่ยนแปลงไปจากภาษากะตูโบราณมากกว่าภาษาอื่น พยัญชนะต้นมี 19 เสียง มีเสียงควบกล้ำที่เกิดจากพยัญชนะ 2 เสียง เช่น /pr-/, /mp-/ และ 3 เสียง เช่น /mpr/ ตัวสะกดมี 13 เสียง สระมี 20 เสียง มีสำเนียงย่อย 2 สำเนียงคือภาษาตะโอยบนและภาษาตะโอยล่าง

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
*Sidwell, Paul (2005). *[https://www.academia.edu/1540083/The_Katuic_Languages_classification_reconstruction_and_comparative_lexicon The Katuic languages: classification, reconstruction and comparative lexicon] *. LINCOM studies in Asian linguistics, 58. Muenchen: Lincom Europa. 
*Trần Nguyễn Khánh Phong. 2013. *Người Tà Ôi ở A Lưới*. Hà Nội: Nhà xuất bản văn hóa thông tin.
* 
*Gehrmann, Ryan. 2017. The Historical Phonology of Kriang, A Katuic Language. JSEALS Volume 10.1 (2017).
* ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง  ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.

ตะโอย
ตะโอย
สุริยัน ศักดิ์ไธสง

**สุริยัน ศักดิ์ไธสง** อดีตนักเขียนผู้ล่วงลับ มีผลงานโดดเด่นในนิยายแนวอาชญากรรม มาเฟียย้อนยุค บางครั้งถูกเรียกว่า **เปี๊ยก วิสุทธิกษัตริย์** ซึ่งเป็นชื่อที่สถานีโทรทัศน์ช่องหนึ่งเคยใช้เรียกตอนที่เขาไปออกรายการ

## ประวัติ
สุริยัน ศักดิ์ไธสง มีชื่อจริงว่า "ถาวร ภู่ประเสริฐ" เกิดเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2481 ที่ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี มีชื่อเล่นว่า "เปี๊ยก" โดยมีพ่อเป็นอดีตโจร ชื่อ เสือผาด เมื่อยังอยู่ในวัยเด็ก ผู้เป็นพ่อได้นำไปฝากไว้ให้อาศัยอยู่กับพระที่วัดราษฎร์ประคองธรรม จนกระทั่งเมื่ออายุได้ 7 ขวบ จึงรู้ตัวว่าพ่อแท้ ๆ ของตนนั้นเป็นโจร จึงมีความผิดหวัง เนื่องจากหวังมาตลอดว่าพ่อตัวเองเป็นขุนนางหรือข้าราชการ

ขณะศึกษาอยู่ที่ โรงเรียนช่างกลปทุมวัน ถึงปีที่ 2 ก็ถูกไล่ออกเพราะเป็นคนเกเร อีกทั้งเคยก่อเหตุอาชญากรรมไว้ต่าง ๆ มากมาย ทั้งลักจี้ชิงปล้น คุมบ่อนการพนันที่ย่านวิสุทธิกษัตริย์ รวมถึงเคยก่อเหตุฆาตกรรม จนวนเวียนเข้าสถานพินิจและเรือนจำอยู่สองครั้ง ในเก้าสถานที่ รวมเป็นระยะเวลาหนึ่งปีกับเจ็ดเดือน โดยแต่ละครั้งถูกขังเดี่ยวทั้งสิ้น เมื่อออกมาจึงกลับใจได้ และได้เปลี่ยนชีวิตตัวเองด้วยการเป็นนักเขียน จากการที่เป็นผู้ชื่นชอบการอ่านหนังสือ โดยเฉพาะนิยายกำลังภายในของโกวเล้งและกิมย้ง  เริ่มต้นชีวิตการเป็นนักเขียนจากการเป็นผู้เขียนจดหมายให้กับนักโทษในเรือนจำด้วยกัน หลังจากที่พ้นโทษแล้วได้ ราช เลอสรวง และ เสถียร จันทิมาธร ช่วยเหลือให้สร้างสรรค์ผลงาน

## ผลงานเขียน

*เส้นทางมาเฟีย (ถูกนำไปสร้างภาพยนตร์ 2499 อันธพาลครองเมือง)
*เสือบางขวาง
*เหล็กหุ้มใจ
*หัวใจหุ้มเหล็ก
*อนุทินนิรนาม เสือรุณ ตาแดง เจ้าพ่อเขาหวาย
*เสือแมน มือปืนร้อยศพ
*บันทึกเลือดจากลาดยาว
*ขังเดี่ยว
*บันทึกเถื่อน
*ล่าทรชน
*มือปืน
*ส่วยเถื่อน
*อินทรีบูรพา ตำนานทะเลสีเลือด
*โก๋หลังวัง วัยรุ่นประลัยกัลป์
*เจ้าพ่อ 
*ปล้นสะท้านเมือง  
*เจ้าพ่อไบคาน 
*ล่า
*เจ้าแม่มาเฟีย
*แอ๊ด เสือเผ่น
*ถนนนักเลง
*เหยี่ยวคาสิโน
*ชุมทางนักเลง
*รอย**สัก**นเรศวร 
*นักฆ่าหน้าหยก โอวตี่ แซ่โค้ว 
*ถนนสีดำ (ผลงานเรื่องสุดท้าย)
*ตี๋ใหญ่ นักฆ่ามหากาฬ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักเขียนชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากสถาบันเทคโนโลยีปทุมวัน
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากมะเร็งตับ
หมวดหมู่:อาชญากรชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอบางใหญ่