open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ประเทศมาดากัสการ์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

**[[ประเทศมาดากัสการ์]]**เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ ปักกิ่ง ประเทศจีน โดยมีคณะกรรมการโอลิมปิกมาดากัสการ์เป็นผู้แทนประเทศ

นักกีฬาทั้งหมด 6 คน ประกอบด้วยนักกีฬาชาย 4 คน และนักกีฬาหญิง 2 คน เป็นตัวแทนประเทศมาดากัสการ์เข้าร่วมการแข่งขันใน 4 ชนิดกีฬา ได้แก่ กรีฑา มวยสากลสมัครเล่น ยูโด และว่ายน้ำ

## นักกีฬา
นักกีฬาทั้งหมด 6 คน เป็นตัวแทนประเทศมาดากัสการ์เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ ปักกิ่ง ประเทศจีน ใน 4 ชนิดกีฬา

## กรีฑา

นักกีฬามาดากัสการ์ทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันกรีฑา ได้แก่ นิรินาฮาริฟิดี รามิลิจะโอนา ในการแข่งขันวิ่ง 100 เมตร หญิง และ โจเซฟ-แบร์ลิออซ ร็องดรียามีฮาจา ในการแข่งขันวิ่งข้ามรั้ว 110 เมตร ชาย

การแข่งขันรอบคัดเลือกวิ่งข้ามรั้ว 110 เมตร ชาย จัดขึ้นเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2008 ร็องดรียามีฮาจาเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 5 ในฮีตของตน ด้วยเวลา 13.91 วินาที และไม่ผ่านเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศ

การแข่งขันรอบคัดเลือกวิ่ง 100 เมตร หญิง จัดขึ้นเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2008 รามิลิจะโอนาเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 7 ในฮีตของตน ด้วยเวลา 12.07 วินาที และไม่ผ่านเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศ

## อ้างอิง

ประเทศมาดากัสการ์
2008
ประเทศมาลาวีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

**[[ประเทศมาลาวี]]**เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ ปักกิ่ง ประเทศจีน โดยมีสมาคมโอลิมปิกและเครือจักรภพแห่งมาลาวีเป็นผู้แทนประเทศ

นักกีฬาทั้งหมด 4 คน ประกอบด้วยนักกีฬาชาย 2 คน และนักกีฬาหญิง 2 คน เป็นตัวแทนประเทศมาลาวีเข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา ได้แก่ กรีฑา และว่ายน้ำ

## นักกีฬา
นักกีฬาทั้งหมด 4 คน เป็นตัวแทนประเทศมาลาวีเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ ปักกิ่ง ประเทศจีน ใน 2 ชนิดกีฬา

## กรีฑา

นักกีฬามาลาวีทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันกรีฑา ได้แก่ ลูเซีย ชันดามาเล ในการแข่งขันวิ่ง 5,000 เมตร หญิง และ ชอนซี มาสเตอร์ ในการแข่งขันวิ่ง 1,500 เมตร ชาย

การแข่งขันกรีฑาจัดขึ้น ณ สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง ในเขตเฉาหยาง กรุงปักกิ่ง ระหว่างวันที่ 15 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 2008

การแข่งขันรอบคัดเลือกวิ่ง 1,500 เมตร ชาย จัดขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2008 มาสเตอร์เข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 10 ในฮีตของตน ด้วยเวลา 3 นาที 44.96 วินาที และไม่ผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ

การแข่งขันรอบคัดเลือกวิ่ง 5,000 เมตร หญิง จัดขึ้นเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 2008 ชันดามาเลเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 15 ในฮีตของตน ด้วยเวลา 16 นาที 44.09 วินาที และไม่ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ

## ว่ายน้ำ

นักกีฬามาลาวีทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันว่ายน้ำ ได้แก่ ชาร์ลตัน นิเรนดา ในการแข่งขันฟรีสไตล์ 50 เมตร ชาย และ ซาฮ์รา พินโต ในการแข่งขันฟรีสไตล์ 50 เมตร หญิง

การแข่งขันว่ายน้ำจัดขึ้น ณ วอเตอร์คิวบ์ ในเขตเฉาหยาง กรุงปักกิ่ง ระหว่างวันที่ 9 – 17 สิงหาคม ค.ศ. 2008

การแข่งขันรอบคัดเลือกฟรีสไตล์ 50 เมตร ชาย จัดขึ้นเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2008 นิเรนดาเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 80 ด้วยเวลา 27.46 วินาที ซึ่งไม่เพียงพอสำหรับการผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ

การแข่งขันรอบคัดเลือกฟรีสไตล์ 50 เมตร หญิง จัดขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2008 พินโตเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 82 ด้วยเวลา 32.53 วินาที ซึ่งไม่เพียงพอสำหรับการผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ

## อ้างอิง

ประเทศมาลาวี
2008
ประเทศมาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

**[[ประเทศมาลี]]** ส่งคณะนักกีฬา 17 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 4 กีฬา ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ ปักกิ่ง ประเทศจีน ผู้เข้าร่วมแข่งขันที่โดดเด่นที่สุดของมาลี ได้แก่ นักกีฬาจำนวน 12 คนจาก ทีมบาสเกตบอลหญิงทีมชาติมาลี ซึ่งเป็นแชมป์บาสเกตบอลหญิงชิงแชมป์แอฟริกา 2007 และ ดาบา โมดิโบ เกอิตา แชมป์เทควันโดชิงแชมป์โลก 2007 นักกีฬาที่เหลืออีก 4 คน ได้แก่ โมฮาเหม็ด คูลีบาลี และ มาเรียม พอลีน เกอิตา ในกีฬาว่ายน้ำ และ อิบราฮิมา ไมกา กับ คาเดียตู กามารา ในการแข่งขันกรีฑา

## กรีฑา

;ชาย

;หญิง

;คำอธิบาย
***หมายเหตุ** – อันดับที่แสดงสำหรับการแข่งขันลู่เป็นอันดับภายในฮีตของนักกีฬาเท่านั้น
***Q** = ผ่านเข้าสู่รอบถัดไป
***q** = ผ่านเข้าสู่รอบถัดไปในฐานะผู้แพ้เวลาที่ดีที่สุด *หรือ* ในการแข่งขันประเภทลาน โดยผ่านตามอันดับโดยไม่ถึงเกณฑ์คัดเลือก
***NR** = สถิติระดับชาติ
*N/A = ไม่มีรอบการแข่งขันสำหรับรายการนั้น
*Bye = นักกีฬาไม่จำเป็นต้องลงแข่งขันในรอบนั้น

## อ้างอิง

ประเทศมาลี
2008
ประเทศมัลดีฟส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

**[[ประเทศมัลดีฟส์]]** เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ซึ่งจัดขึ้นที่ปักกิ่ง ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 8 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 2008 การเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกที่ปักกิ่งครั้งนี้นับเป็นการเข้าร่วมโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 7 ของประเทศ นับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรกในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 คณะนักกีฬาประกอบด้วยนักกีฬาทั้งหมด 4 คน โดยแบ่งเป็นกรีฑา 2 คน ได้แก่ อาลี ชารีฟ และ ไอชาธ รีชา และว่ายน้ำ 2 คนที่แตกต่างกัน อิบราฮิม ชามีล และ อามินาธ รูยา ฮุสเซน ซึ่งลงแข่งขันรวมทั้งหมด 4 รายการ นักกีฬาทั้ง 4 คนของมัลดีฟส์ไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบถัดไปในทุกรายการที่เข้าร่วมได้ อามินาธ รูยา ฮุสเซน ทำหน้าที่เป็นผู้เชิญธงชาติในพิธีเปิดการแข่งขันขบวนพาเหรดนักกีฬา ขณะที่นักวิ่ง อาลี ชารีฟ ทำหน้าที่เป็นผู้เชิญธงชาติในพิธีปิดการแข่งขันพิธีปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ประเทศมัลดีฟส์ไม่สามารถคว้าเหรียญรางวัลใด ๆ จากการแข่งขันครั้งนี้ได้ และจนถึงปัจจุบันยังไม่เคยคว้าเหรียญรางวัลโอลิมปิกได้เลย

## กรีฑา

[right|thumb|250px|[สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ที่อาลีชาริฟ และ ไอชาธรีชา ลงแข่งขันรายการกรีฑา|alt=สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่งในเวลากลางคืน]]

มัลดีฟส์ ส่งนักกีฬาชายและหญิงอย่างละ 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันกรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ได้แก่ อาลี ชาริฟ และ ไอชา ธรีชา โดยอาลีชาริฟมีอายุ 29 ปี นับเป็นนักกีฬาที่มีอายุมากที่สุดของประเทศในการแข่งขันครั้งนี้ และเป็นการเข้าร่วมโอลิมปิกครั้งแรกของเขา เขาลงแข่งขันเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2008 ที่ปักกิ่ง และเข้าเส้นชัยอันดับที่ 7 จาก 8 คน ในฮีตที่ 6 ด้วยเวลา 11.11 วินาที ซึ่งทำให้อยู่ในอันดับที่ 69 จากนักกีฬาทั้งหมด 80 คน เวลาที่เร็วที่สุดเป็นของ ไทรอน เอ็ดการ์ ที่ทำเวลาได้ 10.13 วินาที ขณะที่นักกีฬาที่ช้าที่สุดซึ่งผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศคือ อูเชนนา เอเมโดลู ด้วยเวลา 10.46 วินาที อาลี ชาริฟซึ่งช้ากว่าเอเมโดลู 0.65 วินาที ไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศได้

ไอชา ธรีชา เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกเป็นครั้งแรกเช่นกัน และเป็นนักกีฬาหญิงเพียงคนเดียวของมัลดีฟส์ที่ลงแข่งขันกรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เธอลงแข่งขันรายการ 800 เมตร เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2008 และถูกจัดให้อยู่ในฮีตที่ 5 เธอทำเวลาส่วนตัวดีที่สุดที่ 2 นาที 30.14 วินาที และเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 7 และอันดับสุดท้ายของฮีต โดยช้ากว่าผู้ชนะอย่าง ซูเลีย กาลาตายุด เกือบ 30 วินาที เมื่อพิจารณาผลรวมทั้งหมด เธออยู่ในอันดับสุดท้ายจากนักกีฬาทั้งหมด 39 คน โดยช้ากว่านักกีฬาที่เร็วที่สุดอย่าง มาเรีย มูโตลา 31.23 วินาที และช้ากว่านักกีฬาที่ช้าที่สุดซึ่งผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศอย่าง เอลอดี กือแกง 26.29 วินาที ส่งผลให้ไอชาธรีชาไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศได้

;ชาย

;หญิง

## อ้างอิง

ประเทศมัลดีฟส์
2008
ประเทศมอลตาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

**[[ประเทศมอลตา]]** เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ ปักกิ่ง ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 8 ถึง 24 สิงหาคม ค.ศ. 2008 การเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้นับเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 14 ของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน นับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1928 คณะผู้แทนที่ส่งโดย คณะกรรมการโอลิมปิกมอลตา ประกอบด้วยนักกีฬา 6 คน ได้แก่ นักวิ่งระยะสั้น นิโคไล พอร์เทลลี และ ชาร์ลีน แอ็ตทาร์ด นักยูโดรุ่นไลต์มิดเดิลเวต มาร์คอน เบซซินา นักยิงปืนประเภทดับเบิลแทร็ป วิลเลียม เชตคูตี และนักว่ายน้ำระยะสั้น ไรอัน แกมบิน กับ มาดเลน สแชร์รี

นักกีฬาจำนวน 5 จาก 6 คน ได้สิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันด้วยโควตา ไวลด์การ์ด ขณะที่แกมบินเป็นเพียงคนเดียวที่ผ่านการคัดเลือกในกีฬาของตนด้วยการทำเวลาได้ตามเกณฑ์ที่กำหนดในการแข่งขัน กีฬาทางน้ำชิงแชมป์ยุโรป 2008 นักกีฬาทั้ง 6 คนไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบถัดไปของการแข่งขันในแต่ละรายการได้ อย่างไรก็ตาม เชตคูตีสามารถแข่งขันจนถึงรอบคัดเลือกที่ต้องดวลยิงกับนักกีฬาอีก 3 คน ก่อนจะพ่ายแพ้และตกรอบ

## กรีฑา

[thumb|[สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง ซึ่งพอร์เทลลีและแอ็ตทาร์ดลงแข่งขันรายการกรีฑา]]

นิโคไล พอร์เทลลี เป็นนักกีฬาที่มีอายุมากที่สุดของมอลตาที่เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกที่ปักกิ่ง โดยมีอายุ 26 ปี และไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกมาก่อน เขาได้สิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันด้วยโควตา ไวลด์การ์ด เนื่องจากสถิติส่วนตัวดีที่สุดของเขาที่เวลา 22.11 วินาที ช้ากว่ามาตรฐานคัดเลือก “บี” ของการแข่งขัน วิ่ง 200 เมตร ชาย อยู่ 1.36 วินาที ก่อนการแข่งขัน พอร์เทลลีกล่าวว่าการได้เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกเป็นความฝันส่วนตัวของเขา และตั้งใจจะใช้โอกาสนี้อย่างเต็มที่ รวมถึงทำผลงานให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาถูกจัดให้อยู่ในการแข่งขันฮีตที่ 4 เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม และเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 8 (และอันดับสุดท้าย) ด้วยเวลา 22.31 วินาที พอร์เทลลีจบการแข่งขันในอันดับที่ 60 ร่วมกับ โอเล็ก จูราฟลยอฟ จาก อุซเบกิสถาน จากนักวิ่งทั้งหมด 62 คน เขาไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบที่สองได้ เนื่องจากเวลาของเขาช้ากว่านักกีฬาที่ช้าที่สุดซึ่งผ่านเข้าสู่รอบถัดไปอยู่ 1.44 วินาที

ชาร์ลีน แอ็ตทาร์ด ซึ่งลงแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนเป็นครั้งแรกเมื่ออายุ 21 ปี เป็นนักกีฬาหญิงเพียงคนเดียวของมอลตาในกีฬากรีฑา เธอได้สิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันด้วยโควตาไวลด์การ์ด เนื่องจากสถิติที่ดีที่สุดของเธอที่เวลา 11.93 วินาที ช้ากว่ามาตรฐานคัดเลือก “บี” ของการแข่งขัน วิ่ง 100 เมตร หญิง อยู่ 0.51 วินาที ในการให้สัมภาษณ์กับ *[[Times of Malta]]* ก่อนการแข่งขัน แอ็ตทาร์ดกล่าวว่าเธอตั้งตารอการเปิดตัวในโอลิมปิก และการเตรียมตัวเป็นไปด้วยดี พร้อมตั้งเป้าที่จะทำลายสถิติระดับชาติในระยะ 100 เมตร แอ็ตทาร์ดลงแข่งขันในฮีตที่ 10 เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม โดยเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 6 จากผู้เข้าแข่งขัน 9 คน ด้วยเวลา 12.20 วินาที โดยรวมแล้วเธออยู่ในอันดับที่ 57 จากผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 85 คน และไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบถัดไปได้ หลังจากทำเวลาได้ช้ากว่านักวิ่งที่ช้าที่สุดในฮีตของเธอซึ่งผ่านเข้าสู่รอบต่อไปอยู่ 0.79 วินาที

;ชาย

;หญิง

## อ้างอิง

ประเทศมอลตา
2008
ตำบลทุ่งบุหลัง

**ทุ่งบุหลัง** เป็นตำบลในอำเภอทุ่งหว้า จังหวัดสตูล แรกมีฐานะเป็นสภาตำบลทุ่งบุหลัง ปัจจุบันอยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งบุหลังตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลทุ่งบุหลัง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับทะเลอันดามัน
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลนาทอน
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลขอนคลาน
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับทะเลอันดามัน

## ประวัติ
ทุ่งบุหลัง เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 6 ของตำบลขอนคลาน อำเภอทุ่งหว้า ต่อมา พ.ศ. 2516 ได้ย้ายมาเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอทุ่งหว้า ก่อนที่ปี พ.ศ. 2524 พื้นที่หมู่ 1 บ้านมะหงัง, หมู่ 2 บ้านทุ่งสะโบะ, หมู่ 4 บ้านทุ่งทะนาน, หมู่ 5 บ้านท่านา และหมู่ 6 บ้านทุ่งบุหลัง รวม 5 หมู่บ้านในตำบลขอนคลาน ขอแยกตั้งเป็นตำบล ชื่อว่า ตำบลทุ่งบุหลัง 

โดยชื่อ "ทุ่งบุหลัง" เรียกจากต้นไม้ชนิดหนึ่งซึ่งขึ้นอยู่มากในบริเวณพื้นที่นี้ คือ "ต้นบุหลัง" ชาวบ้านจึงเรียกชื่อหมู่บ้านนี้ว่า ทุ่งบุหลัง

## การแบ่งเขตการปกครอง

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลทุ่งบุหลังแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านมะหงัง
* **หมู่ที่ 2** บ้านทุ่งสะโบ๊ะ
* **หมู่ที่ 3** บ้านทุ่งทะนาน
* **หมู่ที่ 4** บ้านท่านา
* **หมู่ที่ 5** บ้านทุ่งบุหลัง

## อ้างอิง

ทุ่งบุหลัง
ทุ่งบุหลัง
หมวดหมู่:อำเภอทุ่งหว้า
พัก จิน-ฮย็อก

**พัก จิน-ฮย็อก** () เป็นโปรแกรมเมอร์ และแฮ็กเกอร์ ชาวเกาหลีเหนือ เขาเป็นที่รู้จักจากการมีส่วนเกี่ยวข้องในการบุกรุกคอมพิวเตอร์ที่มีค่าใช้จ่ายสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ พักอยู่ในรายชื่อผู้ต้องหาของ FBI เกาหลีเหนือปฏิเสธการมีอยู่ของเขา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีคิม แช็ก
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:แฮกเกอร์
หมวดหมู่:มัลแวร์เรียกค่าไถ่
จังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ

**จังหวัด** () เป็นเขตปกครองระดับแรกของประเทศเกาหลีเหนือ ประกอบด้วยเก้าจังหวัด ได้แก่ ชากัง ฮัมกย็องเหนือ ฮัมกย็องใต้ ฮวังแฮเหนือ ฮวังแฮใต้ คังว็อน พย็องอันเหนือ พย็องอันใต้ และรยังกัง&#x5B; *[[วิกิพีเดีย:การอ้างอิงแหล่งที่มา|<span title="A complete citation is needed. (November 2024)">ต้องการแหล่งอ้างอิงฉบับเต็ม</span>]]* &#x5D;

## ประวัติศาสตร์

แม้ว่ารายละเอียดของการบริหารส่วนท้องถิ่นจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและรุนแรงตามกาลเวลา แต่โครงร่างพื้นฐานของระบบสามระดับในปัจจุบันได้รับการนำมาใช้ในรัชสมัยพระเจ้าโคจงเมื่อ ค.ศ. 1895 ระบบที่คล้ายกันนี้ยังคงมีการใช้งานอยู่ในประเทศเกาหลีใต้เช่นกัน

จังหวัด () เป็นเขตการปกครองลำดับสูงสุดในเกาหลีเหนือ มีฐานะเทียบเท่านครพิเศษ

## รายชื่อจังหวัด

จำนวนประชากรที่ระบุไว้สำหรับแต่ละจังหวัดนำมาจากสำมะโนเกาหลีเหนือ ค.ศ. 2008 จากสำมะโนนี้ มีประชาชนเพิ่มเติมอีก 702,372 คนที่อาศัยอยู่ในค่ายทหาร

## จังหวัดอ้างสิทธิ์
เกาหลีเหนืออ้างสิทธิ์ในเจ็ดจังหวัดบนดินแดนที่ควบคุมโดยเกาหลีใต้ จังหวัดเหล่านี้ยึดตามการแบ่งเขตในสมัยอาณานิคมญี่ปุ่น แต่มีความสอดคล้องในระดับหนึ่งกับจังหวัดและนครพิเศษของเกาหลีใต้ในปัจจุบันที่ถูกแบ่งแยกออกมา ด้วยความเปลี่ยนแปลงในการแบ่งเขตจังหวัดของเกาหลีใต้นั้นมีความเป็นอนุรักษนิยมมากกว่าเมื่อเทียบกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในเกาหลีเหนือ แม้จะมีการเลือกตั้งคณะกรรมการประชาชนสำหรับจังหวัดที่กล่าวอ้างเหล่านี้ใน ค.ศ. 1950 ระหว่างสงครามเกาหลี แต่จนถึงปัจจุบันยังไม่มีรัฐบาลพลัดถิ่นสำหรับจังหวัดเหล่านี้เกิดขึ้น ต่างจากคู่ขนานในฝั่งเกาหลีใต้

ในฐานะส่วนหนึ่งของการประกาศโดยผู้นำ คิม จ็อง-อึน ที่พิจารณาว่าการรวมชาติอย่างสันติกับเกาหลีใต้นั้นไม่สามารถทำได้อีกต่อไป รัฐธรรมนูญเกาหลีเหนือจึงได้รับการแก้ไขใน ค.ศ. 2024 เพื่อกำหนดนิยามใหม่ของสาธารณรัฐเกาหลี — โดยในขณะนี้ยอมรับในการดำรงอยู่ของสาธารณรัฐเกาหลี แต่ไม่มีการสถาปนาความสัมพันธ์ทวิภาคี — ในฐานะ 'รัฐปรปักษ์หลัก' () เป็นการละทิ้งการอ้างสิทธิ์เหนือพื้นที่ดังกล่าว แต่ในขณะเดียวกันก็ได้ให้คำมั่นว่าจะยึดคืนพื้นที่ทางใต้ผ่าน "กองกำลังนิวเคลียร์" อย่างไรก็ตาม รัฐธรรมนูญฉบับปรับปรุงฉบับเต็มซึ่งอาจรวมถึงมาตราที่แน่ชัดหรือการแก้ไขที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงทางดินแดน ยังไม่มีการเผยแพร่สู่สาธารณะในระดับสากลเพื่อยืนยันการกระทำล่าสุดของเกาหลีเหนือเพิ่มเติม

## ดูเพิ่ม
* เขตการปกครองของประเทศเกาหลีเหนือ
* จังหวัดของประเทศเกาหลีใต้
* นครพิเศษของประเทศเกาหลีเหนือ

## อ้างอิง


จังหวัด เกาหลีเหนือ
ฮวย เมียส

**ฮวย เมียส** (, *หวย มาส*, ; 6 มกราคม ค.ศ. 1946 &ndash; ป. ค.ศ. 1975) เป็นนักร้องและผู้ประกาศในวิทยุเมื่อคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970

## ชีวิตช่วงต้น
ฮวย เมียสเกิดในตำบลสวายเปา, อำเภอสังแก, จังหวัดพระตะบอง, กัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส โดยเกิดจาก Buth Chin กับ Huoy Yoth โดยเป็นลูกสาวคนเดียวและคนสุดท้องจากพี่น้องสามคน พี่ชายคนโตชื่อ Huoy Siyoeurn และพี่ชายคนรองคือ Huoy Saiyo (คาดว่า Saiyo สอนที่โรงเรียนประถม Kork Banteay จังหวัดกำปงฉนัง)

เมียสเข้าเรียนที่โรงเรียนประถม Sor Heu (ปัจจุบันคือโรงเรียนมัธยม Sor Heu) ในช่วงเทศกาลที่โรงเรียนหรือวัด เธอมักสร้างความบันเทิงให้กับฝูงชนด้วยการสโมต เล่าเรื่อง และร้องเพลงเป็นประจำ จากนั้นเธอเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยม Net Yang ซึ่งเป็นโรงเรียนหญิงล้วน เมียสเป็นที่รู้จักกันดีว่าทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ให้กับการเรียนและสนุกกับการเรียนรู้ ที่นั่นเธอได้เป็นเพื่อนกับนักร้องในอนาคตอย่างแปน รอน เพื่อนร่วมชั้นของเธอ และ Im Song Soeum รุ่นพี่จากโรงเรียนใกล้เคียง ตามคำบอกเล่าของ Keo Chanbo ซึ่งพ่อของเขาเป็นอาจารย์ของเมียส เธอเป็นนักเรียนที่อาจารย์ Bun Thorng รักมากที่สุด เธอถึงกับเรียนพิเศษที่บ้านของอาจารย์ เช่น ภาษาฝรั่งเศสและจริยธรรม

ความรักในดนตรีของเธอเริ่มปรากฏขึ้นในช่วงพิธีระดับจังหวัด 3 วัน ซึ่งอาจารย์ของเธอได้ลงทะเบียนให้เธอเข้าร่วมการประกวดร้องเพลงที่เรียกว่า Sakmach Cheat ระหว่างการประกวด เธอร้องเพลง “រាត្រីនៅសូមួរ” (ราตรีในโซ-มวร) ของ Mao Sareth และได้รับรางวัลชนะเลิศ โดยได้รับการสนับสนุนและชื่นชมจากครอบครัว อาจารย์ และเพื่อนร่วมชั้นเรียน การชนะการประกวด ทำให้เธอเป็นที่รู้จักและได้รับความนิยมในเมืองพระตะบอง

## อาชีพและชีวิตส่วนตัว
ในช่วงกลาง ค.ศ. ​​1965 เมียสสอบในการสอบระดับชาติไม่ผ่าน และเนื่องจากความมุ่งมั่นตั้งใจเรียน เธอจึงผิดหวังเกินกว่าที่จะสอบใหม่ จึงเลิกเรียนและเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน อย่างไรก็ตาม Im Song Soeum ได้มาเยี่ยมเธอและให้กำลังใจเธอให้คิดในแง่ดี พร้อมทั้งชวนเธอเข้าร่วมวงขับร้องกับเขาและแปน รอนในบาร์ Steung Khiev ที่พระตะบอง (Ros Serey Sothea จะเข้าร่วมวงในภายหลัง)

## สาบสูญและเสียชีวิต
เมียวเสียชีวิตในช่วงการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุชาวเขมรใน ค.ศ. 1975-1979 หนึ่งในปฏิบัติการแรก ๆ ของเขมรแดงหลังเข้าควบคุมกัมพูชาคือการยึดสถานีวิทยุแห่งชาติที่เมียสทำงานอยู่ Kesaro สามีของเธอ สันนิษฐานว่าถูกสังหารหลังจากถูก "เรียกตัว" ไปต้อนรับการกลับมาของสีหนุสู่กัมพูชาโดยเขมรแดงหลังจากการล่มสลาย เช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่รัฐบาลคนอื่น ๆ อีกหลายคน เชื่อกันว่าเธอเป็นหนึ่งในผู้อยู่อาศัยหลายล้านคนในพนมเปญที่ได้รับคำสั่งให้อพยพออกจากเมืองและย้ายไปอยู่ชนบทเพื่อประกอบอาชีพเกษตรกรรม เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเธอได้ย้ายไปอยู่ที่พระตะบองกับลูกชายสองคนของเธอ ตามคำให้การลูกชายคนหนึ่งของเธอ มีการคาดการณ์ว่าในวันครบรอบ 2 ปีของกัมพูชาประชาธิปไตยเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1977 ตัวตนของเมียสถูกเปิดเผยและถูกทหารบังคับให้ร้องเพลงเป็นครั้งสุดท้าย ต่อมาในคืนนั้น เมียสสันนิษฐานว่าถูกพาตัวออกจากบ้านของเธอ Srey Channthys กล่าวในการสัมภาษณ์ว่า ฮวย เมียสถูกทหารเขมรแดงหลายคนข่มขืนแล้วฆ่าทิ้ง แม้ว่าชะตากรรมที่แท้จริงของเธอจะไม่เคยได้รับการยืนยันก็ตาม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  – "Houy Meas was the most popular radio DJ in Cambodia before the Khmer Rouge takeover in  1975. This is a clip from her show, *Meas Mathrey*"
วังผาเดือด

**วังผาเดือด** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโลดโผน ขนาด 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม ปี พ.ศ. 2525 สร้างโดยจงรักษ์ฟิล์ม กำกับโดยพยุง พยกุล นำแสดงโดยสรพงศ์ ชาตรี, หม่อมหลวงสุรีย์วัล สุริยง, สมบัติ เมทะนี และพอเจตน์ แก่นเพชร เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525

## เนื้อเรื่อง
*วังผาเดือด* เล่าเรื่องของ ปลัดเชิด ชูพงศ์ (สรพงศ์ ชาตรี) ปลัดหนุ่มผู้เดินทางมารับตำแหน่งใหม่ที่อำเภอวังผา แต่กลับถูกลอบทำร้ายอย่างไม่ทราบสาเหตุ เนื่องจากใบหน้าของเขาดันไปเหมือนกับ ชิต ดอนชัย (สรพงศ์ ชาตรี) นักเลงชื่อดังที่ถูกฆ่าตายไปเมื่อห้าปีก่อน

โชคดีที่ปลัดเชิดรอดชีวิตมาได้ด้วยความช่วยเหลือของ น้าชอบ (สมบัติ เมทะนี) และ จำเรียง (ชนิดา เปี่ยมสุวรรณ) น้องสาวของชิต เพื่อสืบหาความจริง เขาจึงตัดสินใจสวมรอยเป็น ชิต ดอนชัย

การสืบหาความจริงทำให้ปลัดเชิดได้รู้ความจริงว่าผู้บงการสั่งฆ่าตัวเองคือ จ่าเวก (ฤทธิ์ ลือชา) และ เสี่ยซิว (บู๊ วิบูลย์นันท์) ที่ร่วมกันค้าฝิ่นและเฮโรอีน โดยทั้งสองเป็นผู้บงการให้ฆ่าชิตในอดีต เพราะหวั่นเกรงว่าชิตจะเป็นอุปสรรคต่อธุรกิจมืดของพวกเขา

ในการกวาดล้างขบวนการค้าฝิ่นและเฮโรอีนของ จ่าเวก และ เสี่ยซิว ซึ่งร่วมมือกับ พ่อเลี้ยงวงศ์ (เมือง อพอลโล) ผู้ยอมหักหลังชิตเพื่อผลประโยชน์นั้น ชิต หรือ ปลัดเชิด ได้รับความช่วยเหลือจากหลายฝ่าย ได้แก่ น้าชอบ, เอมอร (หม่อมหลวงสุรีย์วัล สุริยง), พรต (พอเจตน์ แก่นเพชร) คนขับแท็กซี่ผู้สนิทสนมกับปลัดเชิด, ศักดิ์ สามตอ เพื่อนสนิทของชิต และ หยกฟ้า (วิยะดา อุมารินทร์) หญิงสาวที่ถูกจ่าเวกกักขังไว้ในบ้าน

## นักแสดง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2525
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โลดโผนไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย พยุง พยกุล
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1980
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทยในคริสต์ทศวรรษ 1980
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำใน 35 มม.
ปรมวีร จักร

**ปรมวีร จักร** (; ) หรือ **บรมวีรจักร** เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทางทหารสูงสุดของอินเดีย มอบให้แก่ผู้ที่แสดงวีรกรรมอันโดดเด่นในช่วงสงคราม ปรมวีร จักร แปลได้คร่าว ๆ ว่า "กงล้อแห่งความกล้าหาญสูงสุด" และมอบให้แก่ผู้ที่ "แสดงความกล้าหาญอย่างโดดเด่นที่สุดต่อหน้าศัตรู" ณ เดือนมกราคม พ.ศ. 2561 มีการมอบเหรียญนี้ไปแล้ว 21 ครั้ง โดย 14 ครั้งมอบให้หลังการถึงแก่กรรม และ 16 ครั้งมอบให้แก่ผู้ที่รบในสงครามอินเดีย-ปากีสถาน จากผู้ได้รับรางวัลทั้ง 21 คน มี 20 คนมาจากกองทัพบกอินเดีย และ 1 คนมาจากกองทัพอากาศอินเดีย โดยพันตรีโสมนาถ ศรรมา เป็นผู้ได้รับรางวัลคนแรก รัฐบาลของหลายรัฐในอินเดีย รวมถึงกระทรวงต่าง ๆ ของรัฐบาลกลาง ได้มอบเงินช่วยเหลือและรางวัลแก่ผู้ได้รับเหรียญนี้ (หรือสมาชิกในครอบครัวในกรณีที่ผู้ได้รับรางวัลเสียชีวิต)

ประวัติความเป็นมาของเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งความกล้าหาญของอินเดียในปัจจุบันสามารถสืบย้อนไปได้ถึงสมัยการปกครองของบริษัทอินเดียตะวันออก โดยรางวัลอย่างเป็นทางการครั้งแรกถูกริเริ่มโดยลอร์ดวิลเลียม เบนทิงค์ ในปี ค.ศ. 1834 ในชื่อเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งคุณธรรม (Order of Merit) ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งคุณธรรมของอินเดีย (Indian Order of Merit) ในปี ค.ศ. 1902 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ระบบการมอบรางวัลของอังกฤษถูกนำมาใช้และต่อเนื่องมาจนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง หลังได้รับเอกราช ปรมวีร จักร ถูกริเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1950 โดยมีผลย้อนหลังตั้งแต่วันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1947 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ปรมวีร จักร เทียบเท่ากับวิกตอเรียครอสในสหราชอาณาจักรและมีเดล ออฟ ฮอนเนอร์ในสหรัฐอเมริกา

## หมายเหตุ
### เชิงอรรถ

### อ้างอิง

## หนังสืออ้างอิง

* 
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:เครื่องอิสริยาภรณ์อินเดีย
จังหวัดฮวังแฮเหนือ

**ฮวังแฮเหนือ** (; ; แปลตรงตัว: "จังหวัดทะเลเหลืองเหนือ") เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเกาหลีเหนือ ถูกจัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1954 เมื่ออดีตจังหวัดฮวังแฮถูกแบ่งออกเป็นจังหวัดฮวังแฮเหนือและใต้ เมืองเอกของจังหวัดคือซารีว็อน จังหวัดนี้มีอาณาเขตติดต่อกับเปียงยางและจังหวัดพย็องอันใต้ทางทิศเหนือ ติดกับจังหวัดคังว็อนทางทิศตะวันออก ติดกับเขตอุตสาหกรรมแคซ็องและจังหวัดคย็องกีของประเทศเกาหลีใต้ทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดฮวังแฮใต้ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ใน ค.ศ. 2003 นครปกครองโดยตรงแคซ็องกลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดฮวังแฮเหนือในฐานะอำเภอแคพุง ต่อมาใน ค.ศ. 2019 ได้รับการยกฐานะเป็นนครพิเศษ ด้วยเหตุนี้จึงถูกแยกออกจากจังหวัดฮวังแฮเหนือ

## การแบ่งเขตการปกครอง
ฮวังแฮเหนือแบ่งออกเป็น 2 นคร ("ซี") และ 18 อำเภอ ("คุน") โดยสามในบรรดาอำเภอเหล่านี้ (ชุงฮวา คังนัม และซังว็อน) ถูกรวมเข้ามาในจังหวัดใน ค.ศ. 2010 หลังถูกแยกออกมาจากเปียงยาง อย่างไรก็ตาม คังนัมถูกโอนกลับไปเป็นของเปียงยางใน ค.ศ. 2011

### นคร
* ซารีว็อน (เมืองเอก)  사리원시/
* ซงริม  송림시/

### อำเภอ

* อำเภอชุงฮวา 중화군/
* อำเภอฮวังจู 황주군/
* อำเภอคกซัน 곡산군/
* อำเภอคึมช็อน 금천군/
* อำเภอพงซัน 봉산군/
* อำเภอพย็องซัน 평산군/
* อำเภอรินซัน 린산군/인산군/
* อำเภอซังว็อน 상원군/
* อำเภอชินกเย  신계군/
* อำเภอชินพย็อง 신평군/
* อำเภอซอฮึง  서흥군/
* อำเภอซูอัน 수안군/
* อำเภอซึงโฮ  승호군 / 勝湖郡
*อำเภอโทซัน 토산군/
* อำเภออึนพา 은파군/
* อำเภอย็อนซัน 연산군/
* อำเภอย็อนทัน 연탄군/

## การคมนาคม
ฮวังแฮเหนือเชื่อมต่อกับส่วนที่เหลือของประเทศโดยทางรถไฟสายพย็องบู (เป็นที่รู้จักในประเทศเกาหลีใต้ในชื่อสายคย็องอึย) ซึ่งตามทฤษฎีแล้วเส้นทางนี้วิ่งจากเปียงยางไปจนถึงปูซาน อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงเส้นทางดังกล่าวถูกตัดขาดโดยเขตปลอดทหารเกาหลี นอกจากนี้ จังหวัดนี้ยังได้รับบริการจากทางหลวงขนาดใหญ่หลายสาย ที่โดดเด่นที่สุดคือทางด่วนเปียงยาง–แคซ็อง

## การศึกษา
มีสถาบันอุดมศึกษาหลายแห่งในฮวังแฮเหนือ ทั้งหมดดำเนินการโดยรัฐบาล สถาบันเหล่านี้รวมถึงมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ซารีว็อน คเย อุง-ซัง มหาวิทยาลัยธรณีวิทยาซารีว็อน และมหาวิทยาลัยครูซารีว็อน

## วัฒนธรรม
### สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์
ฮวังแฮเหนือมีโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์จำนวนมากเนื่องจากเป็นที่ตั้งของแคซ็องซึ่งเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์โครยอและเป็นแหล่งเก็บรักษาโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงหลายชิ้น  จังหวัดยังเป็นที่ตั้งของสุสานกษัตริย์แห่งราชวงศ์โครยอหลายพระองค์ โดยที่มีชื่อเสียงที่สุดคือสุสานของพระเจ้าแทโจและพระเจ้าคงมิน แม้สุสานอื่น ๆ จะกระจายอยู่ทั่วแคซ็องและอำเภอแคพุง แคซ็องยังเป็นที่ตั้งของป้อมแทฮึงซันในสมัยโคกูรยอ ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเมืองหลวงของอาณาจักรที่เปียงยางและโอบล้อมวัดควานึมที่มีชื่อเสียงไว้ ส่วนบริเวณใกล้กับซารีว็อนคือป้อมจงบังซันที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นเมืองบริวารอีกแห่งของโคกูรยอเพื่อการป้องกันเปียงยาง ป้อมปราการแห่งนี้ประกอบด้วยวัดพุทธซ็องบุลซาจากศตวรรษที่ 9 ซึ่งเป็นหนึ่งในวัดที่เก่าแก่และสวยงามที่สุดในประเทศ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 행정 구역 현황 (''Haengjeong Guyeok Hyeonhwang'') (เฉพาะภาษาเกาหลีเท่านั้น)
* http://nk.joins.com/map/i223.htm
* https://web.archive.org/web/20110609223701/http://www.kcna.co.jp/item/2006/200605/news05/11.htm


หมวดหมู่:จังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. พ.ศ. 2497
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเกาหลีเหนือในปี พ.ศ. 2497
อโศก จักร

**อโศก จักร** (; ; ) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทางทหารสูงสุดของอินเดียในยามสงบ เทียบเท่ากับเหรียญปรมวีร จักรในยามสงคราม และมอบให้แก่ผู้ที่มี "ความกล้าหาญอย่างโดดเด่น หรือการกระทำที่กล้าหาญเป็นพิเศษ หรือการเสียสละอย่างยิ่งใหญ่" รัฐบาลอินเดียอาจมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ให้แก่บุคลากรทางทหารหรือพลเรือนก็ได้

เหรียญทรงกลมประกอบด้วยรูปจักรอโศกล้อมรอบด้วยบัวหลวงอยู่ด้านหน้า ส่วนอีกด้านมีข้อความ "อโศก จักร" เขียนด้วยอักษรเทวนาครีอยู่ตามขอบบนของเหรียญ และเขียนเป็นภาษาอังกฤษอยู่ตามขอบล่าง เหรียญนี้มีแถบสีเขียวที่มีแถบสีเหลืองส้มอยู่ตรงกลาง

ในปี ค.ศ. 2025 มีผู้ได้รับรางวัลนี้แล้ว 86 คน ในจำนวนนี้ 68 คนได้รับรางวัลหลังถึงแก่กรรม และ 17 คนเป็นพลเรือน สิบเอก พจิตตร สิงห์ แห่งกองทัพบกอินเดีย เป็นผู้ได้รับรางวัลคนแรกในปี ค.ศ. 1952  ดี. เค. ชตาร นักบินของเครื่องบินแคชเมียร์ปรินเซสของสายการบินแอร์อินเดีย เป็นพลเรือนคนแรกที่ได้รับรางวัลในปี ค.ศ. 1955 มีผู้หญิงเพียงสองคนเท่านั้นที่เคยได้รับเหรียญอโศก จักร คือ นีรชา ภโนต พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินในปี ค.ศ. 1987 และกัมเลศ กุมารี ตำรวจหญิงในปี ค.ศ. 2001 ชาวต่างชาติสองคน คือ เกนนาดี สเตรกาลอฟ และยูริ มาลิเชฟ นักบินอวกาศ ได้รับรางวัลนี้ในปี ค.ศ. 1984  บาบู ราม แห่งกรมตำรวจชัมมูและกัศมีร์ เป็นผู้ได้รับรางวัลคนล่าสุดในปี ค.ศ. 2021 

## เชิงอรรถ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องอิสริยาภรณ์อินเดีย
จังหวัดฮวังแฮใต้

**ฮวังแฮใต้** (; ) เป็นจังหวัดในภาคตะวันตกของประเทศเกาหลีเหนือ ได้รับการสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1954 เมื่อครั้งที่อดีตจังหวัดฮวังแฮถูกแบ่งออกเป็นจังหวัดฮวังแฮเหนือและใต้ เมืองเอกของจังหวัดคือแฮจู

## ภูมิศาสตร์
จังหวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคแฮซอ มีอาณาเขตติดต่อกับทะเลเหลืองทางทิศตะวันตก และติดต่อกับจังหวัดฮวังแฮเหนือทางทิศเหนือและทิศตะวันออก มีพื้นที่ส่วนแยกของการปกครองบางส่วนของนครนัมโพตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด พรมแดนทางใต้ของจังหวัดถูกกำหนดโดยเขตปลอดทหารเกาหลีที่ติดกับเกาหลีใต้ จังหวัดนี้ได้รับชื่อมาจากนครที่เคยใหญ่ที่สุดในฮวังแฮ ได้แก่ แฮจูและฮวังจู โดยชื่อนี้ซึ่งมีความหมายตรงตัวว่า "ทะเลเหลือง" ในภาษาเกาหลี ซึ่งยังอ้างถึงทะเลเหลืองซึ่งเป็นขอบเขตทางทิศตะวันตกของจังหวัดอีกด้วย

แนวชายฝั่งของฮวังแฮใต้เต็มไปด้วยเกาะเล็ก ๆ จำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นเกาะที่ไม่มีผู้อยู่อาศัย เกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดหลายแห่ง เช่น แพงนย็องโด อยู่ภายใต้การบริหารโดยเกาหลีใต้ เส้นจำกัดตอนเหนือ (Northern Limit Line) ซึ่งลากผ่านภูมิภาคนี้และกำหนดเขตแดนทางทะเลที่เป็นข้อพิพาทระหว่างฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ เป็นอีกหนึ่งประเด็นที่เกิดความขัดแย้งบ่อยครั้งระหว่างทั้งสองประเทศ เกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่เป็นของเกาหลีเหนืออย่างไม่มีข้อโต้แย้ง ได้แก่ คีรินโด ชังรินโด และซุนวีโด

เนื่องจากพื้นที่ของจังหวัดไม่ได้เป็นภูเขามากนัก จึงมีความเหมาะสมเป็นพิเศษต่อการทำเกษตรกรรม และมักถูกเรียกว่าเป็น "อู่ข้าวอู่น้ำ" ของเกาหลีเหนือ พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการทำฟาร์ม ดังนั้นจึงไม่ได้รับผลกระทบหนักเท่ากับส่วนอื่นของประเทศในช่วงอาร์ดอสมาร์ช (Arduous March) ในทศวรรษ 1990 ผัก ผลไม้ ธัญพืช และข้าวหลากหลายชนิดถูกปลูกบนที่ราบของภูมิภาคนี้ ส่วนอำเภอควาอิล ซึ่งมีความหมายว่าผลไม้ในภาษาเกาหลี ถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อปลูกสวนผลไม้

แฮจู เมืองเอกของจังหวัด ยังเป็นท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในตอนใต้ของเกาหลีเหนือนอกเหนือจากว็อนซัน พื้นที่แห่งนี้ยังเป็นที่ตั้งของเนินฝังศพโบราณและโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมหลายแห่ง เช่น วัดพุทธคังโซซา สถูปหินโบราณ และโรงเก็บน้ำแข็งสมัยโครยอ นอกจากนี้ยังมีด็อลเมน (หลุมศพหิน) จากยุคเหล็ก และสุสานสมัยโคกูรยอจำนวนมากในจังหวัด เช่น สุสานอานักหมายเลข 3

## การแบ่งเขตการปกครอง

ฮวังแฮใต้แบ่งออกเป็น 1 นคร (*ชี*) และ 19 อำเภอ (*คุน*) ซึ่งแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นหมู่บ้าน (*รี*) ในพื้นที่ชนบท และย่าน (*ทง*) ในพื้นที่นคร โดยมีรายละเอียดอยู่ในหน้าเฉพาะของแต่ละอำเภอ

### นคร
* แฮจู (เมืองเอก) 해주시/

### อำเภอ

* อำเภออานัก 안악군/
* อำเภอแชรย็อง  재령군/
* อำเภอชังย็อน  장연군/
* อำเภอช็องดัน  청단군/
* อำเภอคังรย็อง  강령군/
* อำเภอควาอิล  과일군/과일
* อำเภอองจิน 옹진군/
* อำเภอแพช็อน 배천군/
* อำเภอพงช็อน 봉천군/
* อำเภอพย็อกซ็อง 벽성군/
* อำเภอรยงย็อน  룡연군/
* อำเภอซัมช็อน  삼천군/
* อำเภอชินช็อน  신천군/
* อำเภอชินว็อน  신원군/
* อำเภอซงฮวา  송화군/
* อำเภอแททัน  태탄군/
* อำเภออึนรยูล  은률군/
* อำเภออึนช็อน  은천군/
* อำเภอย็อนอัน 연안군/

## ดูเพิ่ม
* ภูมิศาสตร์เกาหลีเหนือ
* อัน จุง-กึน

## อ้างอิง

* https://web.archive.org/web/20110719154907/http://sunsite.berkeley.edu:8085/korea/250k/NJ51_12.jpg
* http://www.cybernk.net/infoText/InfoAdminstList.aspx?mc=AD0101&ac=A05
* http://nk.joins.com/map/view.asp?idx=i103.htm


หมวดหมู่:จังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2497
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเกาหลีเหนือในปี พ.ศ. 2497
ดรอปส์ (แอป)

**ดรอปส์** () เป็นแอปพลิเคชันเรียนภาษาที่สร้างขึ้นในประเทศเอสโตเนียโดยดานิเอล ฟาร์กัส และมาร์ก ซูลียอฟสกี เมื่อ ค.ศ. 2015 ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ชิ้นที่สองของบริษัท หลังจากแอปแรกอย่างเลิร์นอินวิซิเบิลประสบปัญหาในการรักษาความสนใจของผู้ใช้ตลอดระยะเวลาที่กำหนด โดยภาษาที่มีให้เลือก ได้แก่ ภาษาฮาวายพื้นเมือง และภาษามาวรี รวมถึงได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในห้าสิบ "บริษัทที่มีนวัตกรรมมากที่สุด" ประจำ ค.ศ. 2019 โดยนิตยสาร*[[ฟาสต์คัมพะนี]]*

ทางบริษัทได้ร่วมมือกับโกลเบิลอีเกิลเอนเตอร์เทนเมนต์เพื่อเพิ่มคุณสมบัติแทรเวลทอล์ก ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อเน้นคำและวลีที่นักเดินทางใช้บ่อย กระทั่งในช่วงเริ่มต้นของการระบาดทั่วของโควิด-19 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 จำนวนผู้ใช้งานได้เพิ่มขึ้น 55 เปอร์เซ็นต์ในสหรัฐ และ 92 เปอร์เซ็นต์ในสหราชอาณาจักร ส่วนดรอปเลตส์ ซึ่งเป็นแอปพลิเคชันสอนภาษาสำหรับเด็ก มีโปรไฟล์สำหรับครูหลายคนที่สอนนักเรียนทางไกล นอกจากนี้ ทางบริษัทยังผลิตแอปพลิเคชันชื่อ*สคริปส์* ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อช่วยให้ผู้ใช้เรียนรู้การเขียนตัวอักษร

และแอปดังกล่าวได้รับการซื้อกิจการโดยบริษัทคาฮูท! จากประเทศนอร์เวย์ เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์การเรียนรู้ภาษา
ภารัต รัตนะ

**ภารัต รัตนะ** (; ; ) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์สำหรับพลเรือนระดับสูงสุดของสาธารณรัฐอินเดีย เริ่มมอบเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1954 โดยมอบให้เพื่อเป็นการยกย่อง "การบริการ/ผลงานที่โดดเด่นเป็นพิเศษ" โดยไม่แบ่งแยกเชื้อชาติ อาชีพ ตำแหน่ง หรือเพศ เดิมทีรางวัลนี้จำกัดเฉพาะความสำเร็จในด้านศิลปะ วรรณกรรม วิทยาศาสตร์ และบริการสาธารณะ แต่รัฐบาลอินเดียได้ขยายเกณฑ์ให้ครอบคลุม "ทุกสาขาของความพยายามของมนุษย์" ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011 ผู้ได้รับรางวัลจะได้รับใบรับรอง (*สนัท*) ที่ลงนามโดยประธานาธิบดี และเหรียญรูปใบโพธิ์ ผู้ได้รับรางวัลภารัต รัตนะ อยู่ในลำดับที่เจ็ดของลำดับความสำคัญของอินเดีย

ผู้ได้รับรางวัลภารัต รัตนะคนแรก ได้แก่ อดีตผู้สำเร็จราชการแห่งสหภาพอินเดีย ซี. ราชโกปละชารี อดีตประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอินเดีย สรวปัลลี ราธากฤษณัน และนักฟิสิกส์ชาวอินเดีย ซี. วี. ระมัน ซึ่งได้รับเกียรติในปี ค.ศ. 1954 นับตั้งแต่นั้นมา รางวัลนี้ได้มอบให้แก่บุคคล 53 คน รวมถึง 18 คนที่ได้รับรางวัลหลังมรณกรรม กฎหมายเดิมไม่ได้กำหนดให้มีการมอบรางวัลหลังมรณกรรม แต่ได้มีการแก้ไขในเดือนมกราคม ค.ศ. 1966 เพื่ออนุญาตให้มอบรางวัลแก่อดีตนายกรัฐมนตรี ลาลพหาทุระ ศาสตรี ซึ่งเป็นบุคคลแรกที่ได้รับรางวัลหลังมรณกรรม ในปี ค.ศ. 2014 นักคริกเก็ต สจิน เตนฑุลกร ซึ่งขณะนั้นอายุ 40 ปี กลายเป็นผู้ได้รับรางวัลที่อายุน้อยที่สุด ในขณะที่นักปฏิรูปสังคม โธนโฑ เกสาพ กรรเว เป็นผู้ได้รับรางวัลที่อายุมากที่สุดเมื่อเขาได้รับรางวัลในวันเกิดครบร้อยปีของเขา แม้ว่าโดยปกติแล้วรางวัลนี้จะมอบให้แก่พลเมืองที่เกิดในอินเดีย แต่ก็เคยมีการมอบรางวัลนี้ให้แก่พลเมืองที่ได้รับสัญชาติอินเดียแล้วหนึ่งคน คือ แม่ชีเทเรซา และแก่ชาวต่างชาติสองคน ได้แก่ อับดุล กัฟฟาร์ ข่าน (เกิดในบริติชอินเดียและต่อมาเป็นพลเมืองของปากีสถาน) และ เนลสัน แมนเดลา พลเมืองของแอฟริกาใต้

รางวัลภารัต รัตนะ พร้อมด้วยเครื่องราชอิสริยาภรณ์รายบุคคลอื่น ๆ ถูกระงับชั่วคราวตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1977 ถึง มกราคม ค.ศ. 1980 ในช่วงที่มีการเปลี่ยนแปลงรัฐบาล และอีกครั้งตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1992 ถึงธันวาคม ค.ศ. 1995 เมื่อมีการฟ้องร้องเพื่อประโยชน์สาธารณะหลายคดีที่ท้าทายความถูกต้องตามรัฐธรรมนูญของรางวัลดังกล่าว ในปี ค.ศ. 1992 การตัดสินใจของรัฐบาลที่จะมอบรางวัลให้แก่สุภาษ จันทระ โพส หลังมรณกรรม ถูกคัดค้านโดยผู้ที่ไม่ยอมรับความจริงเรื่องการเสียชีวิตของเขา รวมถึงสมาชิกบางคนในครอบครัวของเขาด้วย หลังจากการตัดสินของศาลสูงสุดอินเดียในปี ค.ศ. 1997 การประชาสัมพันธ์การประกาศรางวัลของเขาถูกยกเลิก ซึ่งเป็นครั้งเดียวที่ประกาศรางวัลแต่ไม่ได้มอบรางวัลจริง

## หนังสืออ้างอิง
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## หนังสือเพิ่มเติม
* 
* 
* Sabharwal, D.P. Wing Commander (2008). Bharat Ratnas. Rupa Publications. 

หมวดหมู่:เครื่องอิสริยาภรณ์อินเดีย
เวลาในประเทศเกาหลีเหนือ

เวลาในประเทศเกาหลีเหนือ เรียกว่า **เวลาเปียงยาง** (**PYT**; ) หรือ **เวลามาตรฐานสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี** () ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 มีค่าเท่ากับเวลามาตรฐานเกาหลี คือเร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัด 9 ชั่วโมง (UTC+09:00) เกาหลีเหนือไม่มีการใช้เวลาออมแสงในปัจจุบันเช่นเดียวกับเกาหลีใต้ การรักษาเวลาในเกาหลีเหนืออยู่ภายใต้การกำกับดูแลของคณะกรรมการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งรัฐ

## ประวัติศาสตร์
ก่อนที่จะมีการนำนาฬิกาสมัยใหม่เข้ามาใช้ในเกาหลี ชาวเกาหลีรักษาเวลาด้วยการใช้นาฬิกาแดดในเวลากลางวันและนาฬิกาน้ำในเวลากลางคืน ใน ค.ศ. 1434 ชัง ย็อง-ชิล นักวิทยาศาสตร์และนักดาราศาสตร์แห่งอาณาจักรโชซ็อน ร่วมกับนักวิทยาศาสตร์คนอื่น ๆ ได้พัฒนานาฬิกาแดดเรือนแรกของเกาหลีที่มีชื่อว่าอังบูอิลกู () และถูกนำมาใช้งานในฐานะเครื่องรักษาเวลามาตรฐานของอาณาจักรและเริ่มใช้เวลามาตรฐานที่ฮันยัง (โซล) ซึ่งคำนวณได้เป็น UTC+08:27:52 ใน ค.ศ. 1442 ชิลจ็องซัน ระบบปฏิทินทางดาราศาสตร์ที่สร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าเซจงมหาราชใช้เวลาท้องถิ่นฮันยัง (โซล) เป็นมาตรฐาน เนื่องจากสามารถเอาชนะข้อจำกัดของปฏิทินที่จัดทำขึ้นก่อนหน้านี้ได้ จักรวรรดิเกาหลีรับเอาเวลามาตรฐานที่เร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัด 8 ชั่วโมง 30 นาที (UTC+08:30) ซึ่งคล้ายกับเวลามาตรฐานเปียงยางมาใช้ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 บางแหล่งข้อมูลอ้างว่าเป็น ค.ศ. 1908 บางแหล่งอ้างว่าเป็น ค.ศ. 1912 และยังมีอีกแหล่งที่อ้างว่ามีการใช้เวลามาตรฐานท้องถิ่นเฉลี่ยก่อน ค.ศ. 1908 และมีการใช้ UTC+08:30 ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1908 ถึง 31 ธันวาคม ค.ศ. 1911 และใช้อีกครั้งตั้งแต่วันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1954 ถึง 9 สิงหาคม ค.ศ. 1961 ใน ค.ศ. 1912 ข้าหลวงใหญ่แห่งเกาหลีได้เปลี่ยนเขตเวลาเป็น UTC+09:00 เพื่อให้สอดคล้องกับเวลามาตรฐานญี่ปุ่น

วันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2015 รัฐบาลเกาหลีเหนือตัดสินใจกลับไปใช้ UTC+08:30 โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2015 และระบุว่าชื่ออย่างเป็นทางการคือเวลาเปียงยางหรือ PYT รัฐบาลเกาหลีเหนือตัดสินใจเช่นนี้เพื่อเป็นการตัดขาดจาก "จักรวรรดินิยม" โดยการเปลี่ยนเขตเวลามีผลบังคับใช้ในวันครบรอบ 70 ปีการปลดปล่อยเกาหลี เจ้าหน้าที่รัฐบาลเกาหลีใต้กังวลเกี่ยวกับความไม่สะดวกในการแลกเปลี่ยนและความร่วมมือระหว่างเกาหลี รวมถึงการเดินทางไปและกลับจากเขตอุตสาหกรรมแคซ็อง และความแตกต่างที่มากขึ้นของรูปแบบการดำเนินชีวิตระหว่างประชาชนเกาหลีเหนือและใต้

วันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2018 คิม จ็อง-อึน ผู้นำเกาหลีเหนือ ประกาศว่าประเทศของเขาจะกลับไปใช้ UTC+09:00 เพื่อปรับเปลี่ยนนาฬิกาให้กลับมาตรงกับเกาหลีใต้ วันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2018 สมัชชาประชาชนสูงสุดเกาหลีเหนือออกกฤษฎีกาเกี่ยวกับการเปลี่ยนเขตเวลาในเกาหลีเหนือเพื่อเป็นขั้นตอนต่อไปในการรวมเกาหลีและขจัดความแตกต่างระหว่างใต้และเหนือ การเปลี่ยนเขตเวลาถูกนำมาใช้เมื่อเวลา 23:30 น. ของวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 (UTC+08:30).

## ฐานข้อมูลเขตเวลา IANA
ฐานข้อมูลเขตเวลา IANA (IANA time zone database) มีเขตเวลาสำหรับเกาหลีเหนือหนึ่งเขตในไฟล์ zone.tab โดยใช้ชื่อว่า Asia/Pyongyang

## ดูเพิ่ม
*เวลาในประเทศเกาหลีใต้
*เขตเวลา
*UTC+08:30
*UTC+09:00

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*เกาหลีเหนือ ที่ Time and date
*Asia/Pyongyang ที่ Travelmath
*Asia/Pyongyang  ที่ TWiki


หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์เกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเกาหลีเหนือในปี พ.ศ. 2558
ตำบลนาทอน

**นาทอน** เป็นตำบลในอำเภอทุ่งหว้า จังหวัดสตูล แรกมีฐานะเป็นสภาตำบลนาทอน ปัจจุบันอยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนตำบลนาทอนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจภูธรทุ่งหว้า

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลนาทอน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับทะเลอันดามัน
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลทุ่งหว้า และตำบลป่าแก่บ่อหิน
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลน้ำผุด ตำบลกำแพง และตำบลแหลมสน (อำเภอละงู)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลขอนคลาน และตำบลทุ่งบุหลัง

## ประวัติ
พื้นที่เดิมชื่อว่า "ตำบลเปรีย" (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่หมู่ 2) เป็นตำบลเก่าแก่ในอำเภอทุ่งหว้า จังหวัดสตูล ต่อมาได้ย้ายที่ว่าการอำเภอทุ่งหว้าไปตั้งที่ตำบลกำแพง กิ่งอำเภอละงู และยกฐานะให้กิ่งอำเภอเป็น อำเภอละงู ส่วนที่ว่าการอำเภอกิ่งอำเภอละงู ให้ย้ายมาตั้งที่บริเวณที่ว่าการอำเภอทุ่งหว้า (เดิม) และลดฐานะเป็น กิ่งอำเภอทุ่งหว้า ซึ่งเหลือเพียง 3 ตำบล คือ ตำบลทุ่งหว้า ตำบลมะหงัง และตำบลเปรีย ก่อนที่ปี พ.ศ. 2485 ได้เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทยได้ยุบตำบลเปรียรวมเข้ากับตำบลทุ่งหว้าเพื่อประหยัดงบประมาณ

ปี พ.ศ. 2515 ตำบลทุ่งหว้าได้แยกพื้นที่ 6 หมู่บ้าน คือ หมู่ 2 บ้านนากลาง, หมู่ 4 บ้านวังตง, หมู่ 7 บ้านท่าข้ามควาย, หมู่ 8 บ้านท่าศิลา และหมู่ 12 บ้านนาทอน ตั้งเป็นตำบล  โดยใช้ชื่อใหม่ว่า "นาทอน" เดิมชาวบ้านเรียกว่า บ้านในทอน คำว่า "ทอน" แปลว่า "ข้างใน" เมื่อมีชาวบ้านไปทำนาทำสวน เมื่อถึงฤดูกาลทำนา ก็ไปทำนาในทอนเป็นประจำ จึงเรียกขานกันว่า *นาทอน*

ปี พ.ศ. 2516 ตำบลนาทอนได้ย้ายมาเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอทุ่งหว้า จนถึงปัจจุบัน

## การแบ่งเขตการปกครอง

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลนาทอนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านนาทอน
* **หมู่ที่ 2** บ้านนากลาง
* **หมู่ที่ 3** บ้านช่องไทร
* **หมู่ที่ 4** บ้านวังตง
* **หมู่ที่ 5** บ้านท่าศิลา
* **หมู่ที่ 6** บ้านท่าข้ามควาย
* **หมู่ที่ 7** บ้านบารายี
* **หมู่ที่ 8** บ้านทุ่งใหญ่
* **หมู่ที่ 9** บ้านวังเจริญราษฎร์

## อ้างอิง

นาทอน
นาทอน
หมวดหมู่:อำเภอทุ่งหว้า
อัคคีภัยในบาร์ที่กร็องมงตานา ค.ศ. 2026

เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2026 เวลา 01:26 น. (CET) ระหว่างการเฉลิมฉลองปีใหม่ เกิดเหตุเพลิงไหม้ที่บาร์ Le Constellation ในกร็องมงตานา เมืองรีสอร์ทสกีในรัฐวาเล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีผู้เสียชีวิต 40 ราย และบาดเจ็บอีก 116 ราย โดย 83 รายได้รับการรักษาอาการบาดเจ็บจากไฟไหม้อย่างรุนแรง หน่วยดูแลผู้ป่วยหนักในวาเลเต็มจำนวน และผู้ประสบภัยถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลในส่วนอื่น ๆ ของสวิตเซอร์แลนด์และประเทศอื่น ๆ ในยุโรป มีการประกาศวันไว้อาลัยเพื่อรำลึกถึงผู้เสียชีวิตทั่วประเทศในวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 2026

ทางการสวิตเซอร์แลนด์คาดว่าเพดานอาจเกิดเพลิงไหม้หลังจากมีการจุดไฟเย็นที่ติดอยู่กับขวดแชมเปญและชูขึ้นเพื่อเฉลิมฉลอง มีการเปิดการสอบสวนทางอาญาต่อเจ้าของบาร์

## ภูมิหลัง
### บาร์
รัฐวาเลเป็นรัฐที่มีรากฐานทางเศรษฐกิจที่พึ่งพาการท่องเที่ยวมาอย่างยาวนาน Le Constellation เป็นบาร์ ไนต์คลับ และคาเฟ่ในกร็องมงตานา ซึ่งโดยหลักบริการแก่คนในพื้นที่มากกว่านักท่องเที่ยว รองรับได้ถึง 300 คน โดยมีพื้นที่เพิ่มเติมสำหรับ 40 คนบนระเบียง บาร์แห่งนี้มีโซนสำหรับสูบชิชาและพื้นที่สำหรับสูบบุหรี่ รวมถึงจอทีวีหลายจอสำหรับรับชมการแข่งขันกีฬา 

สถานที่ดังกล่าวมีสองชั้น แบ่งเป็นชั้นล่างและชั้นใต้ดินซึ่งมีบาร์ โดยมีบันไดเชื่อมต่อสองชั้น ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นคนอายุน้อย เนื่องจากไม่มีค่าเข้า และเปิดให้บริการตลอดทั้งปีสื่อสวิสรายงานว่าแขกของบาร์ได้ร้องเรียนบนแพลตฟอร์มการให้คะแนนเกี่ยวกับการปฏิบัติต่อพนักงานที่ไม่ดีและการขาดความเป็นมืออาชีพ 

### เจ้าของ

บาร์แห่งนี้ถูกซื้อและปรับปรุงใหม่ใน ค.ศ. 2015 โดย Jacques และ Jessica Moretti คู่สามีภรรยาชาวฝรั่งเศสจากคอร์ซิกาที่เป็นเจ้าของสถานประกอบการหลายแห่งในภูมิภาคนี้ ทั้งสองมีฐานะร่ำรวย ขับรถหรูอย่างมาเซราตี, เบนต์ลีย์ และปอร์เช่ ทั้งสองถูกสอบสวนใน ค.ศ. 2020 ในข้อสงสัยว่าใช้เงินช่วยเหลือโควิด-19 ในทางที่ผิด แต่ข้อกล่าวหาถูกยกเลิกเมื่อทั้งสองสามารถพิสูจน์ได้ว่า รถ Maserati ที่ทั้งสองซื้อหลังจากได้รับเงินช่วยเหลือนั้น อยู่ในบัญชีบาร์ของทั้งสอง 

สื่อฝรั่งเศสรายงานว่า ก่อนหน้านี้ Jacques Moretti เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีต่าง ๆ ในฝรั่งเศส ซึ่งเกี่ยวข้องกับการค้าประเวณี การลักพาตัว และการกักขังโดยมิชอบด้วยกฎหมาย ใน ค.ศ. 2005 เขาถูกจำคุกสองปีในข้อหาฉ้อโกง และใน ค.ศ. 2008 เขาถูกตัดสินจำคุกสิบสองเดือนในข้อหา "จัดหาบุคคลเพื่อค้าประเวณีอย่างร้ายแรง" กฎหมายวาเลกำหนดว่าใบอนุญาตที่จำเป็นในการดำเนินกิจการบาร์จะมอบให้เฉพาะผู้ที่ "ไม่เคยถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดความเสี่ยงต่อการดำเนินงานด้านที่พักและบริการอาหาร"

## อัคคีภัย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 15-second video of the fire's immediate spread
ตำบลป่าแก่บ่อหิน

**ป่าแก่บ่อหิน** เป็นตำบลในอำเภอทุ่งหว้า จังหวัดสตูล แรกมีฐานะเป็นสภาตำบลป่าแก่บ่อหิน ปัจจุบันอยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนตำบลป่าแก่บ่อหินตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลป่าแก่บ่อหิน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลทุ่งหว้า
* **ทิศตะวันออกและทิศใต้** ติดต่อกับตำบลน้ำผุด (อำเภอละงู)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลกำแพง (อำเภอละงู) และตำบลนาทอน

## ประวัติ
ป่าแก่บ่อหิน เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 10 ของตำบลทุ่งหว้า ต่อมาปี พ.ศ. 2525 ตำบลทุ่งหว้าได้แยกพื้นที่ 7 หมู่บ้าน คือ หมู่ 3 บ้านทุ่งดินลุ่ม, หมู่ 8 บ้านทุ่งขมิ้น, หมู่ 10 บ้านป่าแก่บ่อหิน, หมู่ 12 บ้านคลองห้วยบ่า, หมู่ 13 บ้านขุมทรัพย์, หมู่ 14 บ้านสะพานวา และหมู่ 15 บ้านเขาแดง ตั้งเป็น ตำบลป่าแก่บ่อหิน  

โดยชื่อ "ป่าแก่บ่อหิน" มาจากเดิมเป็นพื้นที่ทุรกันดาร มีป่าไม้หนาแน่นมากและมีภูเขาล้อมรอบทั้งสี่ด้าน และพบว่ามีบ่อน้ำเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติอยู่ในซอกหินมีน้ำตลอดปี จึงเรียกสภาพพื้นที่ที่เป็นจุดเด่นนี้ว่า *ป่าแก่บ่อหิน*

## การแบ่งเขตการปกครอง

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลป่าแก่บ่อหินแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านป่าแก่บ่อหิน
* **หมู่ที่ 2** บ้านคลองห้วยบ่า 
* **หมู่ที่ 3** บ้านทุ่งดินลุ่ม
* **หมู่ที่ 4** บ้านขุมทรัพย์
* **หมู่ที่ 5** บ้านสะพานวา
* **หมู่ที่ 6** บ้านทุ่งขมิ้น
* **หมู่ที่ 7** บ้านเขาแดง

## อ้างอิง

ป่าแก่บ่อหิน
ป่าแก่บ่อหิน
หมวดหมู่:อำเภอทุ่งหว้า
ตำบลด่ามถวี

**ด่ามถวี** () เป็นตำบลในจังหวัดกาวบั่ง ประเทศเวียดนาม

## ภูมิศาสตร์
ตำบลด่ามถวีมีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ดังนี้:
*ทิศเหนือติดกับประเทศจีน
*ทิศใต้ติดกับตำบลดิ่ญฟองและประเทศจีน
*ทิศตะวันออกติดกับตำบลลี้โกว๊ก
*ทิศตะวันตกติดกับตำบลจุ่งคั้ญ

ตำบลด่ามถวีเป็นที่ตั้งของน้ำตกบานโซ๊ก ซึ่งตั้งอยู่บนพรมแดนระหว่างเวียดนามและจีน โดยมีทางหลวงจังหวัดหมายเลข 206 ตัดผ่านตำบลนี้

## ประวัติ
หลังปี 1975 ตำบลด่ามถวีเป็นตำบลหนึ่งในอำเภอจุ่งคั้ญ

วันที่ 10 มิถุนายน 1981 ได้มีการปรับโอนพื้นที่และประชากรบางส่วนของตำบลจี๋เหวียน เข้ากับตำบลด่ามถวี

วันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2019 สภาประชาชนจังหวัดกาวบั่งได้ออกมติเลขที่ 27/NQ-HĐND ว่าด้วยการควบรวมหมู่บ้านและพื้นที่อยู่อาศัยในจังหวัดกาวบั่ง

ต่อมาในวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2025 คณะกรรมาธิการสามัญประจำสมัชชาแห่งชาติได้ออกมติเลขที่ 1657/NQ-UBTVQH15 ว่าด้วยการจัดระเบียบหน่วยการปกครองระดับตำบลของจังหวัดกาวบั่ง ประจำปี 2025 โดยมีสาระสำคัญคือให้ทำการควบรวมพื้นที่และประชากรทั้งหมดของตำบลจี๋เหวียน ตำบลฟองเจิว และตำบลด่ามถวี เข้าด้วยกันเพื่อจัดตั้งเป็นตำบลใหม่ใช้ชื่อว่าตำบลด่ามถวี

## เศรษฐกิจ
นอกจากการทำนาข้าวฤดูฝนแล้ว เกษตรกรในตำบลด่ามถวียังมีการปลูกพืชฤดูหนาว-ฤดูใบไม้ผลิ ทำให้พื้นที่เพาะปลูกข้าว ข้าวโพด ถั่วเหลือง ถั่วลิสง ฯลฯ รวมแล้วเกือบ 500 เฮกตาร์ต่อฤดูกาล นอกจากนี้ในพื้นที่ตำบลด่ามถวียังมีเหมืองแร่แมงกานีสลุงเฟี๊ยก () ซึ่งเป็นแร่แมงกานีสแบบเปิดที่อยู่ตามรอยแตกของหิน ทำให้สะดวกต่อการขุด อย่างไรก็ตามเนื่องจากตั้งอยู่บริเวณชายแดนเวียดนาม-จีน ในอดีตตำบลด่ามถวีเคยประสบปัญหาการลักลอบส่งออกแร่ธาตุไปยังประเทศจีนอย่างผิดกฎหมาย

### การป้องกันประเทศ
ตำบลนี้เป็นที่ตั้งของด่านพรมแดนด่ามถวีตั้งอยู่ใกล้น้ำตกเต๋อเทียน–บานโซ๊ก ด่านนี้ทำหน้าที่ดูแลและปกป้องแนวชายแดนยาว 18.5 กิโลเมตร มีหลักเขตแดน 60 หลัก ครอบคลุมพื้นที่สองตำบลชายแดน ได้แก่ ตำบลจี๋เหวียน และตำบลด่ามถวี

## การท่องเที่ยว
ตำบลด่ามถวีมีสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงสองแห่ง ได้แก่ น้ำตกบานโซ๊กบนแม่น้ำเกว็ยเซินและถ้ำเหงื่อมเหงา 
* น้ำตกบานโซ๊ก ตั้งอยู่บนพรมแดนเวียดนาม–จีน เป็นน้ำตกที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ของโลกในบรรดาน้ำตกที่ตั้งอยู่บนพรมแดนระหว่างประเทศ และเป็นน้ำตกธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตัวน้ำตกมีสามชั้น ประกอบด้วยน้ำตกย่อยขนาดใหญ่และเล็กมากมาย ตามสถิติของกรมวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยวจังหวัดกาวบั่ง ระบุว่าในแต่ละปีฝั่งประเทศเวียดนามมีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมชมประมาณ 30,000 คน ในขณะที่ฝั่งประเทศจีนมีนักท่องเที่ยวเกือบ 1 ล้านคนต่อปี
* ถ้ำเหงื่อมเหงา มีความยาว 2,144 เมตร ตั้งอยู่ห่างจากน้ำตกบ๋านซ๊อกประมาณ 3 กิโลเมตร ในเขตหมู่บ้านบ่านกุน ชื่อ *เหงื่อมเหงา* ในภาษาตั่ยหมายถึง "ถ้ำเสือ" ถ้ำแห่งนี้ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1921 เมื่อเจ้าหน้าที่ชาวฝรั่งเศสและเวียดนามเดินทางมาเยี่ยมชมน้ำตกบานโซ๊ก ถ้ำก่อตัวขึ้นเมื่อประมาณ 300 ล้านปีก่อนคริสตกาล ภายในมีหินงอกหินย้อยจำนวนมาก รูปร่างแปลกตาและงดงามน่าพิศวง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตำบลในจังหวัดกาวบั่ง
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในจังหวัดกาวบั่ง
หมวดหมู่:เขตแดนจีน–เวียดนาม
สถานะกั๊กใจ

***สถานะกั๊กใจ*** () เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวจินตนิยมชีวิต BL ปี พ.ศ. 2568 นำแสดงโดยชยภัค ตันประยูร , มนธภูมิ สุมนวรางกูร, มหิดล พิบูลสงคราม และเลออน เซ็ค กำกับโดยนฤเบศ กูโน 

ละครเรื่องนี้ผลิตโดยลู้คกี้ร่วมกับอ้ายฉีอี้ ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 ทางช่องวัน 31 และสตรีมให้รับชมในต่างประเทศผ่านทางอ้ายฉีอี้ มีการประกาศสร้างภาคที่สอง โดยมีกำหนดออกอากาศในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569

## เรื่องย่อ
โฟร์มด (ชยภัค ตันประยูร) นักเรียนมัธยมปลายเริ่มออกไปใช้เวลาว่างแถวสยามสแควร์ หลังจากได้รับการชักชวนจาก เชียร (มนธภูมิ สุมนวรางกูร) ซึ่งชื่นชอบการทำเล็บเจล บรรยากาศการหยอกล้ออย่างเป็นกันเองทำให้โฟร์มดเริ่มเกิดความรู้สึกขึ้นมา แต่ในไม่ช้าเขาก็ได้รู้ว่าเชียรยังชักชวนติ๊กต๊อกเกอร์ชื่อ บัว (เลออน เซ็ค) เข้ามาอยู่ในกลุ่มเดียวกันด้วย เมื่อรู้สึกว่าตัวเองถูกกันออกจากกลุ่มโฟร์มดจึงตัดสินใจทำให้เชียรหึง ด้วยการเข้าไปสนิทสนมกับเพื่อนสนิทของเขาอย่าง บ้าบิ่น (มหิดล พิบูลสงคราม) เรื่องราวถ่ายทอดปมความรักและเกมแห่งความหึงหวงของตัวละคร ท่ามกลางความสัมพันธ์ของวัยรุ่นที่มีฉากหลังเป็นกรุงเทพมหานคร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวรักชีวิตไทย
หมวดหมู่:ละครชายรักชายไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยแนวชีวิตที่เกี่ยวข้องกับแอลจีบีทีในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ผลงานต้นฉบับของอ้ายฉีอี้
ฉัตรชัย ไผ่สีทอง

**สนิทเทพ ภู่ประสงค์** (5 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 – 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545) หรือที่รู้จักในชื่อ **ฉัตรชัย ไผ่สีทอง** เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นแชมป์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท 2 สมัยของสนามมวยเวทีลุมพินี และยังได้รับรางวัลนักมวยยอดเยี่ยมแห่งปีของการกีฬาแห่งประเทศไทยในปี พ.ศ. 2536 และมีชื่อเสียงอย่างมากในช่วงทศวรรษที่ 1990

## ประวัติและอาชีพ
### เริ่มต้นอาชีพ
สนิทเทพ ภู่ประสงค์ เริ่มต้นอาชีพนักมวยไทยตั้งแต่อายุประมาณ 9–10 ปี ก่อนที่จะใช้ชื่อบนสังเวียนว่า ฉัตรชัย ไผ่สีทอง เขาเคยชกในชื่อ จ๊ะเอ๋ ลูกจุกกะเฌอ และฝึกซ้อมมวยภายใต้การดูแลของบิดาคือเกียรติมาลา ศิษย์แพรดำ ต่อมาเขาได้ย้ายไปสังกัดค่ายมวยศิษย์ยอดธง/พยัคฆ์อรุณ ซึ่งทำให้เขาได้เป็นเพื่อนร่วมค่ายกับสามารถ พยัคฆ์อรุณและฝึกซ้อมภายใต้การดูแลของครูยอดธง เสนานันท์ จากนั้นเขาได้ใช้ชื่อบนสังเวียนว่า ฉัตรชัย ศิษย์ยอดธง แต่ต่อมาเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายมากกว่าในชื่อ ฉัตรชัย ไผ่สีทอง

### สไตล์การชก
ฉัตรชัยเป็นนักมวยไทยสายมวยฝีมือถนัดการยืนการ์ดขวา โดยจะถอยเชิงเพื่อหลอกล่อให้คู่ต่อสู้เดินเข้าหา ก่อนใช้การโจมตีที่คาดเดาได้ยาก หรืออาศัยการตั้งรับแล้วโต้กลับอย่างแม่นยำ รูปแบบการชกมวยสากลที่ใกล้เคียงกับสไตล์ของฉัตรชัยคือสไตล์หลังพิงเชือก แม้ว่าฉัตรชัยจะมีทักษะที่รอบด้าน เขาเป็นที่เลื่องชื่อเป็นพิเศษในเรื่องความสามารถในการเตะก้านคอได้อย่างรุนแรงด้วยแข้งซ้ายและขวา จนทำให้ยอดมวยอย่างเมธี เจดีย์พิทักษ์หรือหาญศึก ปราสาทหินพนมรุ้ง ลงไปกองกับพื้นได้ ฉัตรชัยได้รับการยกย่องจากแฟนมวยชาวไทยว่าเป็นหนึ่งในนักมวยสายมวยฝีมือที่มีทักษะมากที่สุดคนหนึ่งในช่วงยุคทองของมวยไทย

ฉัตรชัยมักถูกนำไปเปรียบเทียบกับเพื่อนร่วมค่ายอย่างสามารถ พยัคฆ์อรุณ เนื่องจากความสง่างามและความสามารถเชิงเทคนิคอันยอดเยี่ยมบนสังเวียน ฉายา “สามารถ 2” เป็นฉายาที่สื่อมวลชนไทยตั้งให้เขา อันเนื่องมาจากความเชี่ยวชาญในสไตล์การชกเชิงรับของเขา

### ยุคทองและบั้นปลายชีวิต
ภายในปี พ.ศ. 2535 เขาชกในรุ่นแบนตัมเวท (118 ปอนด์) หรือพิกัดใกล้เคียง ซึ่งเป็นพิกัดน้ำหนักที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเขา ภายใต้ศึกวันทรงชัย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักมวยไทยชายชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2517
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2545
หมวดหมู่:นักมวยจากจังหวัดชลบุรี
หมวดหมู่:ชาวไทยในคริสต์ศตวรรษที่ 20
เคมีคลินิก

**เคมีคลินิก** () เป็นศาสตร์แขนงหนึ่งในพยาธิวิทยาและปฏิบัติการทางการแพทย์ที่มุ่งเน้นการทดสอบเชิงคุณภาพของสารประกอบที่สำคัญในของเหลวและเนื้อเยื่อของร่างกายโดยใช้เทคนิคเชิงวิเคราะห์และอุปกรณ์เฉพาะทาง สาขาวิชานี้ประกอบด้วยความรู้ทางด้านการแพทย์ ชีววิทยา เคมี วิศวกรรมชีวเวช สนเทศศาสตร์ และชีวเคมีเชิงประยุกต์ (ซึ่งไม่ควรสับสนกับเภสัชเคมี เพราะเภสัชเคมีมุ่งเน้นการวิจัยพื้นฐานเพื่อการพัฒนายา)

สาขาวิชานี้เริ่มต้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยมีการนำวิธีการทดสอบปฏิกิริยาเคมีอย่างง่ายมาใช้กับองค์ประกอบต่าง ๆ ของเลือดและปัสสาวะ ต่อมาอีกหลายทศวรรษ นักเคมีคลินิกได้นำเครื่องวิเคราะห์อัตโนมัติมาใช้กันอย่างแพร่หลายในห้องปฏิบัติการทางคลินิก เครื่องมือเหล่านี้สามารถทำงานได้ตั้งแต่ขั้นตอนพื้นฐาน เช่น การดูดตัวอย่างและการติดฉลาก ไปจนถึงเทคนิคการวัดขั้นสูงอย่างสเปกโตรเมตรี โครมาโทกราฟี การวัดแสง และตัวต้านทานปรับด้วยมือ เป็นต้น ผลลัพธ์ที่ได้ช่วยในการตรวจพบสารที่พบได้น้อย การเปลี่ยนแปลงของคุณสมบัติทางแสงและแรงดันไฟฟ้าของสารที่พบตามธรรมชาติ เช่น เอนไซม์ ไอออน และอิเล็กโทรไลต์ ตลอดจนความเข้มข้นของสารเหล่านี้ ซึ่งมีความสำคัญต่อการวินิจฉัยโรค

เลือดและปัสสาวะเป็นสิ่งส่งตรวจที่พบได้บ่อยที่สุดซึ่งนักเคมีคลินิกหรือนักวิทยาศาสตร์ในห้องปฏิบัติการทางการแพทย์รวบรวมเพื่อใช้ในการตรวจทางคลินิกตามงานประจำ โดยมุ่งเน้นกับซีรัมและพลาสมาเซลล์เป็นหลัก ปัจจุบันมีการตรวจเลือดและปัสสาวะทางคลินิกจำนวนมาก ที่มีศักยภาพสูงในการช่วยวินิจฉัยโรค การตรวจทางคลินิกบางอย่างจำเป็นต้องมีนักเคมีคลินิกทำการประมวลผลตัวอย่างก่อนนำไปทดสอบ นักเคมีคลินิกและนักวิทยาศาสตร์ในห้องปฏิบัติการทางการแพทย์ทำหน้าที่เป็นตัวกลางระหว่างห้องปฏิบัติการกับการดูแลผู้ป่วย โดยให้คำแนะนำแก่แพทย์เกี่ยวกับชุดการตรวจที่เหมาะสม และช่วยแปลผลความผิดปกติของผลตรวจที่สะท้อนถึงภาวะสุขภาพและการทำงานของระบบอวัยวะของผู้ป่วย ข้อมูลนี้ช่วยให้บุคลากรทางการแพทย์สามารถประเมินภาวะสุขภาพของผู้ป่วยได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้น ทั้งในการวินิจฉัยโรค การพยากรณ์โรค การคัดกรอง และการติดตามประสิทธิผลของการรักษาได้อย่างทันท่วงที ทั้งนี้ ชนิดของการตรวจจะเป็นตัวกำหนดประเภทของตัวอย่างที่ต้องใช้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พยาธิวิทยาเคมี
หมวดหมู่:พยาธิวิทยาคลินิก
หมวดหมู่:พยาธิวิทยา
ยูนะ โองาตะ

**ยูนะ โองาตะ** (, เกิด 31 กรกฎาคม 1997) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดฮิโรชิมะ สังกัดฮานาเทนเวิกส์ พ่อของเธอคือโคอิจิ โองาตะ นักเบสบอลอาชีพ ส่วนแม่ของเธอคือ โองาตะ คานาโกะ เป็นนักแสดง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2540
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเคโอ
หมวดหมู่:นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น