open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ท่าอากาศยานเวสตรีย์

**ท่าอากาศยานเวสตรีย์** ()  เป็นท่าอากาศยานที่ตั้งอยู่ในเวสตรีย์ หมู่เกาะออร์กนีย์ ประเทศสกอตแลนด์ ท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นที่รู้จักกันจากที่เป็นต้นทางและปลายทางของเที่ยวบินพาณิชย์ตามกำหนดการที่สั้นที่สุดในโลก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายเส้นทางในออร์กนีย์ที่ให้บริการโดยโลแกนแอร์ เป็นเที่ยวบินระยะทาง  ที่เชื่อมต่อกับท่าอากาศยานแพปาเวสตรีย์ ซึ่งเมื่อรวมเวลาขับเคลื่อนบนพื้นดินด้วยแล้ว โดยส่วนมากเที่ยวบินจะใช้เวลาประมาณสองนาที เช่นเดียวกับเที่ยวบินที่เดินทางออกจากแพปาเวสตรีย์ โลแกนแอร์ให้บริการเที่ยวบินเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานเคิร์กวอลล์ ท่าอากาศยานหลักของออร์กนีย์

**สนามบินเวสตรีย์** () ถือใบอนุญาตดำเนินการแบบธรรมดา (หมายเลข P539) กับซีเอเอ  ซึ่งอนุญาตให้ดำเนินเที่ยวบินขนส่งผู้โดยสารและการฝึกบินตามที่ได้รับอนุญาตจากผู้ออกใบอนุญาต ซึ่งคือรัฐบาลออร์กนีย์ แต่สนามบินไม่ได้รับอนุญาตให้ดำเนินเที่ยวบินในเวลากลางคืน นอกจากนี้สนามบินยังเป็นจุดเริ่มต้นของทีมยุโรปในการแข่งขันกรีนแลนด์แอร์โทรฟีอีกด้วย

เดิมท่าอากาศยานเวสต์เรย์เคยเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นท่าอากาศยานที่มีทางวิ่งเชิงพาณิชย์ที่สั้นที่สุดในโลก โดยทางวิ่ง 01/19 มีระยะทางที่สามารถลงจอดได้เพียง 234 เมตร อย่างไรก็ตาม ทางวิ่งนี้ถูกปิดใช้งานแล้ว

## รายชื่อสายการบิน
ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2024 ท่าอากาศยานเวสตรีย์มีสายการบินที่ให้บริการเส้นทางดังนี้:

## ดูเพิ่ม
* ท่าอากาศยานแพปาเวสตรีย์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Overview of Westray Airport

หมวดหมู่:ท่าอากาศยานในสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานในประเทศสกอตแลนด์
หมวดหมู่:ท่าอากาศยานในออร์กนีย์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในออร์กนีย์
หมวดหมู่:การขนส่งในออร์กนีย์
ไวรัสเห็บกวาง

**ไวรัสเห็บกวาง** (**Deer tick virus** หรือ **DTV**) เป็นไวรัสในสกุล *[[Flavivirus]]* ที่แพร่กระจายผ่านเห็บ และทำให้เกิดโรคสมองอักเสบได้

## อนุกรมวิธาน
ไวรัส DTV มีความคล้ายคลึงกับ ไวรัสพาวาซซาน (Powassan virus) อย่างมาก โดยมีความเหมือนกันในระดับ ลำดับนิวคลีโอไทด์ 84% และ ลำดับกรดอะมิโน 94%

เนื่องจากความคล้ายคลึงดังกล่าว DTV จึงถูกเรียกว่า **สายพันธุ์ที่ 2 ของไวรัสพาวาซซาน** (Powassan virus lineage II) 

เชื่อกันว่าสายพันธุ์ไวรัส DTV นี้ถูกถ่ายทอดระหว่างเห็บกวาง (*[[Ixodes scapularis]]*) และหนูเท้าขาว (*[[Peromyscus leucopus]]*) 

[thumb|left|350px|[ไดอะแกรมวิวัฒนาการ (Phylogram) แสดงความสัมพันธ์ของไวรัส DTV กับไวรัสกลุ่มโรคไข้สมองอักเสบที่แพร่ผ่านเห็บชนิดอื่น ๆ เช่น ไวรัสไข้สมองอักเสบตุรกีในแกะ (TSE) และ ไวรัสไข้ป่าไกซานูร์ (KFD)]]

## ระบาดวิทยา
ไวรัส DTV มีการแพร่ระบาดอย่างมากในพื้นที่ตะวันออกเฉียงเหนือและตอนเหนือของสหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตาม มีรายงานการติดเชื้อในมนุษย์เพียงเล็กน้อยหรือแทบไม่มีเลย เห็บ *I. scapularis* ในภาคเหนือของสหรัฐฯ เพียงประมาณ 1–3% ที่อาจติดเชื้อ DTV

ข้อมูลดังกล่าวบ่งชี้ว่าไวรัสนี้อาจไม่ก่อให้เกิดพยาธิสภาพที่รุนแรง หรืออาจไม่ติดเชื้อในมนุษย์ได้ง่าย อย่างไรก็ตาม อัตราการเกิดในมนุษย์อาจถูกประเมินต่ำกว่าความเป็นจริงอย่างมาก

## ประวัติ
ในปี 1997 ไวรัส DTV ถูกแยกได้จากเห็บ *I. scapularis* ที่เก็บจากแมสซาชูเซตส์และคอนเนตทิคัต

มีรายงานผู้เสียชีวิตจากอาการสมองอักเสบเนื่องจากไวรัส DTV ที่โรงพยาบาลในนิวยอร์ก โดยผู้ป่วยเป็นชายอายุ 62 ปี ซึ่งมีอาการไข้ กล้ามเนื้ออ่อนแรงบริเวณแขนและขาด้านขวา และมีผื่นแดงตุ่มนูน ผู้ป่วยเสียชีวิตจากไวรัสนี้ และการชันสูตรพบว่าตัวอย่างเนื้อเยื่อมีไวรัส DTV จากผล PCR ผู้ป่วยไม่มีประวัติเดินทางในช่วงก่อนเข้าโรงพยาบาล ซึ่งบ่งชี้ว่าไวรัสอาจมีการแพร่ระบาดในพื้นที่นิวยอร์ก ผู้ป่วยมีพฤติกรรมชอบทำกิจกรรมกลางแจ้งในพื้นที่ป่าและมักสัมผัสใกล้ชิดกับม้า โดยในพื้นที่ที่ผู้ป่วยอาศัยมีรายงานโรคลายม์บ่อยครั้ง แสดงให้เห็นถึงกิจกรรมของเห็บที่แพร่หลายอยู่ในบริเวณดังกล่าว

ในปี 2017 มีรายงานผู้ป่วยเสียชีวิตจากไวรัส DTV อีกกรณีหนึ่งในผู้หญิงอายุ 72 ปีในรัฐเมน เธอเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลด้วยอาการไข้ ความดันโลหิตต่ำ และปัญหาการปัสสาวะ หนึ่งเดือนก่อนเข้ารับการรักษา เธอถูกเห็บ *I. scapularis* กัดที่หน้าอกด้านซ้าย หลังจากนั้นสามสัปดาห์มีการพบเห็บตัวใหม่ฝังอยู่ในบริเวณสะบักด้านซ้ายของเธอ ซึ่งถูกกำจัดออกไปเช่นกัน ผู้ป่วยมีอาการปวดกล้ามเนื้อ หนาวสั่น และผื่นแดงที่เกิดขึ้นในโรคลายม์ระยะแรกในบริเวณที่ถูกเห็บกัด หลังจากนั้นอาการแย่ลงจนมีอาการปวดข้อ เกล็ดเลือดต่ำ และปัญหาสุขภาพอื่น ๆ แม้จะได้รับการรักษาด้วยด็อกซีไซคลิน และยาปฏิชีวนะ (วาโคมัยซิน และเมโรพีเนม) ก็ไม่ได้ผล เธอเสียชีวิตในที่สุด และผลการชันสูตรพบว่า มีการสูญเสียเซลล์ประสาทในไขสันหลัง รวมถึงสมองอักเสบและการสูญเสียเซลล์ Purkinje อย่างรุนแรง

## ดูเพิ่ม
* ไวรัสอัลคูร์มา
* โรคลูปิน
* โรคไลม์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ฟลาวิไวรัส
หมวดหมู่:ไวรัสสมองอักเสบ
หมวดหมู่:ไวรัสในกลุ่มอินฟราสเปซิค
ฟัลคอน 9 บี1058

[link=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b7/DM-2_Falcon_Rollout_%28cropped%29.jpg|thumb|320x320px|'''[ฟัลคอน 9 บล็อค 5|ฟัลคอน 9 บี1058 และ ดรากอน กำลังเคลื่อนตัวไปยังฐานส่งจรวด ทำให้เห็นโลโก้ Worm**]]

**ฟัลคอน 9 บี1058*' () เป็น[[บูสเตอร์ขั้นแรก]]ของ [[ฟัลคอน 9 บล็อค 5]] ที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้ซึ่งผลิตโดย [[สเปซเอ็กซ์]] เป็นบูสเตอร์ฟัลคอน 9 ลำแรกที่บินได้สิบสี่, สิบห้า, สิบหก, สิบเจ็ด,สิบแปด และสิบเก้าครั้ง จนกระทั่งถูกทำลายก่อนจะได้บินในเที่ยวบินถัดไป โดยได้ขึ้นเที่ยวบินแรกในภารกิจ [[สเปซเอ็กซ์ดรากอน 2|ครูว์ดรากอน]]เดโม-2 นอกจากนั้นยังเป็นบูสเตอร์แรกและลำเดียวของฟัลคอน 9 ที่มี[[ตราสัญลักษณ์|โลโก้]]มีทบอล และโลโก้ตัวหนอนของ[[นาซา]] ในวันที่ 23 ธันวาคม 2023 หลังจากการลงจอดครั้งที่ 19 ได้ไม่กี่วันบน[[ฐานลงจอดกลางมหาสมุทร]] *Just Read the Instructions'' ในระหว่างตอนที่โดรนชิพกำลังแล่นกลับท่าเรือแหลมคะแนเวอรัล บูสเตอร์ได้ถูกทำลายเนื่องจากตัวบูสเตอร์ล้มลงบนโดรนชิพเพราะคลื่นและกระแสลมพัด

ระหว่างการใช้งานบูสเตอร์มีระยะเวลาการกลับมาบินในเที่ยวถัดไปเฉลี่ยประมาณ 72 วัน โดยกลับมาบินเร็วที่สุดคือ 27 วัน 8 ชั่วโมงในเที่ยวบินที่ 7 ภารกิจสตาร์ลิงก์ V1 L23 และเคยถือครองบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ จรวดขั้นแรกที่มีเที่ยวบินมากที่สุดที่ 19 เที่ยวบินจนกระทั่ง บี1062 สามารถบินเที่ยวบินที่ 20 ได้สำเร็จในวันที่ 13 เมษายน 2024

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สเปซเอกซ์
อะพอลโล 13 (พินบอล)

***อะพอลโล 13*** () เป็นเครื่องพินบอล ค.ศ. 1995 ที่สร้างตามภาพยนตร์เรื่อง*[[อพอลโล 13 ผ่าวิกฤตอวกาศ]]* ที่ได้รับการออกแบบโดยโจ คามินโคว์ กับโจ แบลเซอร์ และเผยแพร่โดยแผนกเซกาพินบอล เครื่องพินบอลนี้โดดเด่นด้วยโหมดมัลติบอล 13 ลูก ซึ่งถือเป็นเครื่องพินบอลที่ใหญ่ที่สุดที่เคยผลิตมา

## รูปแบบการเล่น
หลังจากเริ่มเกม ผู้เล่นสามารถเลือกโหมด "ปกติ" หรือ "มือใหม่" ได้ โดยโหมด "ปกติ" คือการจัดเรียงลูกบอล 3 ลูกแบบปกติ ส่วนโหมด "มือใหม่" คือการเล่นแบบจับเวลา ผู้เล่นจะมีเวลา 2 นาทีเมื่อลูกพินบอลที่ถูกปล่อยออกหมดพุ่งไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ และเมื่อหมดเวลา 2 นาที เกมจะโอเวอร์เมื่อบรรดาลูกพินบอลในแผงไหลออกจนหมด

ผู้เล่นสามารถเริ่มเกมในโหมด "ลีก" ได้โดยการกดปุ่มครีบซ้ายค้างไว้ขณะเริ่มเกม และโหมด "พ่อมด" ได้โดยการกดปุ่มครีบขวาค้างไว้

เครื่องพินบอลมีภารกิจทั้งหมด 9 ภารกิจ และเมื่อทำภารกิจทั้งหมดเสร็จแล้ว มาสเตอร์อะลาร์มจะสว่างขึ้นที่จานรองด้านขวา ซึ่งบรรดาภารกิจมีดังนี้:

* *ออร์บิเตอร์*
* **
* *แมนวลเบิร์น*
* *ร็อกเกต 2-บอล*
* *มูนส์แกรวิตี*
* *อันเดอร์โวลต์*
* *ไลฟ์ซัพพอร์ต*
* *ด็อกคิง*
* *ไลต์เอกซ์ตราบอล*

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจทั้ง 9 ภารกิจแล้ว โหมดตัวช่วยสร้าง*มาสเตอร์อะลาร์ม*จะเริ่มทำงาน ซึ่งเป็นเกมตื่นเต้นระยะเวลา 40 วินาที ที่ทุกเป้าหมายต้องทำคะแนนได้ 1 ล้าน และเพิ่มอีก 1 ล้านให้แก่แจ็กพอตที่สว่างขึ้นที่ทางลาดบลาสต์ออฟ แจ็กพอตดังกล่าวจะไม่รีเซตหลังจากการสะสม และไม่มีขีดจำกัด โดยรอบนี้สามารถทำคะแนนได้หลายแต้มหากผู้เล่นเชี่ยวชาญในการส่งลูกไปทางลาด

### โหมดมัลติบอล
*อะพอลโล 13* มีโหมดพินบอลหลายแบบ ได้แก่:

* มัลติบอลธรรมดา (5 ลูก)
* 13 ลูก (13 ลูก): เมื่อตัวอักษรบลาสต์ออฟ (BLASTOFF) ครบ 8 ตัว (แสดงอยู่ใต้จอแสดงคะแนน) (จากนั้นตัวอักษรจะกะพริบ) มัลติบอลต่อไปจะเป็น 13 ลูก

เมื่อเริ่มต้น 13 ลูก ที่มั่นฐานจะยกขึ้นและอยู่นิ่งประมาณ 10 วินาที พินบอลห้าลูกถูกปล่อยออกมา และหลังจากนั้นประมาณ 5 วินาที พินบอลทั้ง 8 ลูกในที่วางลูกพินบอล 8 ลูกก็ถูกปล่อยออกมาพร้อม ๆ กัน โดยไม่มีตัวเซฟลูกพินบอล และระหว่างที่มีพินบอล 13 ลูก จรวดนี้จะเปิดไฟเพื่อรับบรรดาแจ็กพอต ซึ่งหลังจากมีแจ็กพอต ที่มั่นฐานดังกล่าวจะไม่ยกขึ้น ทำให้การเล่นยากขึ้น

เมื่อเก็บครบ 5 แจ็กพอตแล้ว แจ็กพอตสุดยอด 13 ลูก ก็จะเริ่มขึ้น

## แหล่งข้อมูลอื่น
* IPDB listing for ''Apollo 13''
* Demo video and various high resolution pictures for the ''Apollo 13'' pinball

หมวดหมู่:เครื่องพินบอลจากค่ายเซกา
วาราบิ

**วาราบิ** () เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2024 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 75,614 คน ใน 41,025 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากรอยู่ที่ 15,000 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดของเมืองมีขนาด 5.11 ตารางกิโลเมตร (1.97 ตารางไมล์) วาราบิถือเป็นนครที่มีพื้นที่เล็กที่สุดในญี่ปุ่น และมีความหนาแน่นของประชากรสูงที่สุดนอกเขตพิเศษของกรุงโตเกียว

## ภูมิศาสตร์
วาราบิตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดไซตามะ โดยมีพรมแดนติดกับนครไซตามะทางทิศเหนือ นครโทดะทางทิศตะวันตก และนครคาวางูจิทางทิศตะวันออก พื้นที่ของเมืองตั้งอยู่ในที่ราบลุ่มอารากาวะ โดยมีความสูงเฉลี่ยเหนือระดับน้ำทะเลประมาณ 4.8 เมตร การใช้ที่ดินส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ที่อยู่อาศัย

### ชุมชนใกล้เคียง

* จังหวัดไซตามะ
** คาวางูจิ
** ไซตามะ
** โทดะ

## ประวัติศาสตร์
วาราบิเริ่มพัฒนาขึ้นในช่วงยุคมูโรมาจิ โดยเป็น วาราบิชุกุ ซึ่งเป็นเมืองพักแรมบนทางหลวงนากาเซ็นโด ต่อมาได้ถูกจัดตั้งเป็นเมืองในระบบเทศบาลสมัยใหม่เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 และยกระดับขึ้นเป็นนครอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1959

## เศรษฐกิจ
วาราบิมีโรงงานขนาดเล็กและขนาดกลางจำนวนมาก ซึ่งได้จ้างแรงงานต่างชาติหลายคน โดยเฉพาะชาวอิหร่านและชาวเคิร์ดที่หนีปัญหาความขัดแย้งทางชาติพันธุ์และสงครามในตะวันออกกลางมาพำนักในวาราบิ ในช่วงหลังนี้ สัดส่วนของผู้อยู่อาศัยชาวจีนในวาราบิสูงที่สุดในจังหวัดไซตามะ ประชากรส่วนใหญ่ในวัยทำงานเดินทางไปทำงานในเมืองไซตามะหรือเขตมหานครโตเกียว ทำให้วาราบิเป็นเมืองที่อยู่อาศัยสำหรับผู้เดินทางไปทำงาน

## อ้างอิง


## แหล่งข้อมูลอื่น

*Official Website 

หมวดหมู่:นครในจังหวัดไซตามะ
นากาเซ็นโด

right|thumb|อิชิดาตามิดั้งเดิม (การปูพื้นด้วยหิน) บนเส้นทางนากาเซ็นโด
**นากาเซ็นโด** (中山道, Central Mountain Route) หรือที่เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า **คิโซไกโด** (木曾街道) เป็นหนึ่งในห้าเส้นทางที่อยู่ภายใต้การบริหารจัดการโดยตรงของรัฐบาลในยุคเอโดะ และเป็นหนึ่งในสองเส้นทางที่เชื่อมต่อระหว่างเมืองหลวงโดยพฤตินัยของญี่ปุ่นในสมัยนั้นคือเอโดะ (โตเกียวในปัจจุบัน) กับเกียวโต เส้นทางนี้มีจุดพักแรม (สถานี) ทั้งหมด 69 แห่ง ระหว่างเอโดะและเกียวโต โดยผ่านจังหวัดในอดีตคือ มูซาชิ, โคสุเกะ, ชินาโนะ, มิโนะ และโอมิ

ต่างจากเส้นทางชายฝั่งโทไกโด นากาเซ็นโดเป็นเส้นทางที่เดินทางผ่านแผ่นดินตอนใน จึงได้ชื่อว่า "中 = กลาง; 山 = ภูเขา; 道 = เส้นทาง" (ตรงข้ามกับโทไกโดซึ่งหมายถึง "เส้นทางทะเลตะวันออก") เนื่องจากเส้นทางนี้ได้รับการพัฒนาเป็นอย่างดี บุคคลที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น มัตสึโอะ บาโช ปรมาจารย์ไฮกุ เคยเดินทางผ่านเส้นทางนี้ ในช่วงปลายทศวรรษ 1830 ศิลปินชื่อดัง ฮิโรชิเงะ ก็เคยเดินทางผ่านเส้นทางนี้และสร้างผลงานภาพวาด 46 ภาพในชุด 69 ทิวทัศน์ของนากาเซ็นโด ซึ่งต่อมาถูกสร้างเสร็จสมบูรณ์โดย เคไซ เอเซ็น

ในปัจจุบัน นากาเซ็นโดผ่านพื้นที่ของจังหวัดไซตามะ กุมมะ นากาโนะ กิฟุ และชิงะ โดยมีความยาวทั้งหมดประมาณ 534 กิโลเมตร (332 ไมล์)

## การสร้างเส้นทางนากาเซ็นโด
ในช่วงปีแรก ๆ ของยุคเอโดะ มีการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง กฎหมาย วัฒนธรรม และปัญญามากมาย หนึ่งในนั้นคือการฟื้นฟูระบบทางหลวงของญี่ปุ่นที่มีอายุกว่าพันปี ทางหลวง 5 สายได้รับการกำหนดให้เป็นเส้นทางทางการสำหรับโชกุนและไดเมียวอื่น ๆ เพื่อใช้เดินทาง และเพื่อสร้างเครือข่ายการสื่อสารที่จำเป็นสำหรับการรักษาเสถียรภาพและปกครองประเทศของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หนึ่งในเส้นทางทั้ง 5 สายนี้คือ นากาเซ็นโด ซึ่งเริ่มต้นจากเอโดะ (เมืองที่โชกุนมีอำนาจที่แท้จริง) ผ่านเทือกเขาตอนกลางของเกาะฮอนชู และไปสิ้นสุดที่เกียวโต

ก่อนการจัดตั้งเส้นทางการค้าที่เป็นทางการเหล่านี้ เคยมีเส้นทางสั้น ๆ หลายเส้นทางเชื่อมต่อเมืองต่าง ๆ ในระยะทางที่แตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น เส้นทาง คิโซจิ ซึ่งมีจุดพักแรม 11 แห่ง ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของนากาเซ็นโด (จาก นีเอกาวะ-จูกุ ถึง มาโกเมะ-จูกุ)

ก่อนยุคเอโดะ เส้นทางนี้เคยถูกเรียกว่า "ซันโด" (山道 "เส้นทางภูเขา") และ "โทซันโด" ("เส้นทางภูเขาตะวันออก") ในช่วงยุคเอโดะ ชื่อถูกเปลี่ยนเป็น นากาเซ็นโด และเขียนได้ทั้ง 中山道 และ 中仙道 แต่ในปี 1716 โชกุนโทคุงาวะได้กำหนดให้ชื่อ 中山道 เป็นชื่อทางการของเส้นทางนี้

## ปัจจุบัน
thumb|ป้ายบอกทางในปัจจุบันสำหรับเส้นทางนากาเซ็นโดใกล้กับทากามิยะจูกุ
แม้ว่าเส้นทางนากาเซ็นโด ในรูปแบบดั้งเดิมจะไม่หลงเหลืออยู่มากนักในปัจจุบัน แต่เส้นทางหลายส่วนได้รับการปรับเปลี่ยนเป็นถนนสมัยใหม่ ดังนี้

* ทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 17 : จากโตเกียวถึงทากาซากิ (จังหวัดกุมมะ)
* ทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 18 : จากทากาซากิถึงคารูอิซาวะ (จังหวัดนากาโนะ)
* ทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 142 : จากซากุถึงชิโมซูวะ (จังหวัดนากาโนะ)
* ทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 20 : จากชิโมซูวะถึงชิโอจิริ (จังหวัดนากาโนะ)
* ทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 19 : จากชิโอจิริถึงเอนะ (จังหวัดกิฟุ)
* ทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 21 : จากมิตาเกะ (จังหวัดกิฟุ) ถึงไมบาระ (จังหวัดชิงะ)
* ทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 8 : จากไมบาระถึงคูซัตสึ (จังหวัดชิงะ)
* ทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 1 : จากคูซัตสึถึงเกียวโต

ส่วนหนึ่งของเส้นทางรถไฟต่อไปนี้มีแนวเส้นทางที่ใกล้เคียงกับเส้นทางเดิมของ นากาเซ็นโด:

* สายทากาซากิ
* สายหลักชินเอตสึ
* สายหลักชูโอ
* สายไทตะ
* สายหลักโทไกโด

## อ้างอิง


หมวดหมู่:ยุคเอโดะ
สนามกีฬากรีฑาโอลิมเปีย

**สนามกีฬากรีฑาโอลิมเปีย** (, หรือ **สนามกีฬาโอลิมเปีย** (Olympia Stadium หรือ Olympia Stadion)) เป็นสนามกีฬาโบราณภายในแหล่งโบราณคดีโอลิมเปีย ทางทิศตะวันออกของวิหารซูส ในประเทศกรีซ เป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาต่าง ๆ ในกีฬาโอลิมปิกโบราณ

## ประวัติ
ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 สนามกีฬากรีฑาโอลิมเปียถูกใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาทุ่มน้ำหนัก

## ลักษณะ
สนามกีฬาแห่งนี้มีความยาว 212.54 เมตร (697.3 ฟุต) และกว้าง 30–34 เมตร (98–112 ฟุต) ใช้สำหรับจัดการแข่งขันวิ่งเพื่อค้นหาบุคคลที่เร็วที่สุดในโลก ลู่วิ่งนี้สร้างจากดินเหนียวอัดแข็ง เพื่อใช้ยึดเกาะให้กับผู้เข้าแข่งขันในการวิ่ง เช่นเดียวกับกรีฑาในปัจจุบัน มีแผ่นสีขาววางไว้ที่ปลายด้านหนึ่งของลู่วิ่ง เพื่อให้นักกีฬาเข้าแถว วางเท้า และเตรียมความพร้อมก่อนเริ่มการแข่งขัน มีบล็อกสีขาวสำหรับจัดตำแหน่งนักกีฬาทั้งหมดให้วิ่งในระยะทางเท่ากัน

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:Stadium_at_Olympia_2013.JPG|alt=Stadium at Olympia| สนามกีฬากรีฑาโอลิมเปีย
ไฟล์:Toegang_stadion.JPG|alt=The vaulted tunnel leading into the stadium| อุโมงค์โค้งที่นำไปสู่สนามกีฬา
ไฟล์:Start-finish_line.jpg|alt=Starting blocks inside the stadium| แผ่นเริ่มต้นภายในสนามกีฬา
ไฟล์:Judges'_stand_in_side_the_Olympic_Stadium.jpg|alt=The judges' stand located on the south bank of the stadium| แท่นกรรมการตั้งอยู่ฝั่งใต้ของสนามกีฬา


## ดูเพิ่ม

* สนามกีฬาแห่งเดลฟี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

โอลิมเปีย
โอลิมเปีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างกรีกโบราณ
ศิลปะพิกเซล

[thumb|upright=1.4|ภาพ[แมวที่สร้างขึ้นในผ้าใบสำหรับศิลปะพิกเซลขนาด 64x64 พร้อมหน้าต่างขยายอยู่บริเวณมุมซ้ายล่างเพื่อให้เห็นรายละเอียดใบหน้าแมวได้ง่ายขึ้น

*[[c:File:Pixel_art_portrait_of_a_cat.svg|*'ดูภาพฉบับเต็ม**]]'' ]]

**ศิลปะพิกเซล''' () เป็นศิลปะดิจิทัลรูปแบบหนึ่งที่วาดด้วยซอฟต์แวร์กราฟิกโดยใช้พิกเซลเป็นองค์ประกอบเพียงอย่างเดียวในการสร้างภาพ ในวงกว้างแล้ว ศิลปะชนิดนี้มักมีความเชื่อมโยงกับกราฟิกความละเอียดต่ำที่พบได้ในคอมพิวเตอร์ เครื่องเล่นเกมตู้ และเครื่องเล่นวิดีโอเกมในยุค 8 บิตและ 16 บิต รวมไปถึงระบบอื่น เช่น จอแสดงผลแบบแอลอีดีและเครื่องคิดเลขกราฟิก ซึ่งมีจำนวนพิกเซลและสีที่สามารถแสดงผลได้อย่างจำกัด ปัจจุบันรูปแบบศิลปะนี้ยังคงถูกนำมาใช้โดยศิลปินพิกเซลและสตูดิโอเกม แม้ว่าข้อจำกัดทางเทคโนโลยีจะถูกก้าวข้ามไปแล้วก็ตาม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศิลปะคอมพิวเตอร์
หมวดหมู่:ศิลปะดิจิทัล
กีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 – ทีมชาย

**การแข่งขันแฮนด์บอลชาย** เป็นหนึ่งในสองการแข่งขันแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ถือเป็นการแข่งขันแฮนด์บอลชายครั้งที่ห้าที่จัดขึ้นเพื่อชิงเหรียญรางวัลในโอลิมปิก

## รายชื่อทีม

## รอบคัดเลือก
ทีมต่างๆ แบ่งเป็น 2 กลุ่มจะเล่นกันในรอบหนึ่งเพื่อตัดสินว่าแต่ละกลุ่มควรแข่งขันกันเพื่อตำแหน่งใดในรอบชิงชนะเลิศ

### กลุ่ม A





----



-----



----



----




### กลุ่ม B





----



-----



----



----




## รอบสุดท้าย
* ทีมอันดับ 1 ของแต่ละกลุ่มแข่งขันเพื่อชิงอันดับที่ 1 ในรอบนี้
* อันดับที่ 2 - แข่งขันเพื่อชิงอันดับที่ 3
* อันดับที่ 3 - แข่งขันเพื่อชิงอันดับที่ 5
* อันดับที่ 4 - แข่งขันเพื่อชิงอันดับที่ 7
* อันดับที่ 5 - แข่งขันเพื่อชิงอันดับที่ 9
* อันดับที่ 6 - แข่งขันเพื่อชิงอันดับที่ 11
การแข่งขันทั้งหมดจัดขึ้นในวันที่ 10-11 สิงหาคม

### ชิงอันดับที่ 11



### ชิงอันดับที่ 9



### ชิงอันดับที่ 7



### ชิงอันดับที่ 5



### ชิงเหรียญทองแดง



### ชิงเหรียญทอง



## อันดับและสถิติ

### สรุปอันดับ

### ผู้ทำประตูสูงสุด

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน
หมวดหมู่:กีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984
เมอร์ซีย์ไซด์

**เมอร์ซีย์ไซด์** () เป็นเทศมณฑลมหานครและพิธีการ ในนอร์ทเวสต์อิงแลนด์ มีอาณาเขตติดกับแลงคาเชอร์ ทางทิศเหนือ ติดกับเกรตเตอร์แมนเชสเตอร์ ทางทิศตะวันออก ติดกับเชชเชอร์ ทางทิศใต้ ติดกับฟลินต์เชอร์ของเวลส์ โดยมีปากแม่น้ำดีขวางกั้น ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับทะเลไอริช ทางทิศตะวันตก 

เทศมณฑลนี้มีความเป็นเมืองสูง โดยมีพื้นที่   และประชากร 1.42 ล้านคน เมืองใหญ่สุดคือลิเวอร์พูล (552,267) ถัดจากนั้นคือ เบอร์เคนเฮด (143,968), เซนต์เฮเลนส์ (102,629) และเซาท์พอร์ต (94,421) 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทศมณฑลเมอร์ซีย์ไซด์
เกรเทอร์แมนเชสเตอร์

**เกรเทอร์แมนเชสเตอร์** () เป็นเทศมณฑลทางพิธีการ ในนอร์ทเวสต์อิงแลนด์ของอังกฤษ มีอาณาเขตติดกับแลงคาเชอร์ ทางทิศเหนือ ติดกับดาร์บิเชอร์และ เวสต์ยอร์กเชอร์ ทางทิศตะวันออก ติดกับเชชเชอร์ ทางทิศใต้ และติดกับเมอร์ซีย์ไซด์ ทางทิศตะวันตก เมืองที่ใหญ่ที่สุดคือ แมนเชสเตอร์

เทศมณฑลมีพื้นที่ 493&nbsp;ตร.ม.&nbsp;ไมล์ (1,277&nbsp;กม.) และมีความเป็นเมืองสูง โดยมีประชากร 2.9 ล้านคน 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เกรเทอร์แมนเชสเตอร์
ทอมัส ฮาร์ดี

**ทอมัส ฮาร์ดี** (; 2 มิถุนายน ค.ศ. 1840 – 11 มกราคม ค.ศ. 1928) เป็นนักเขียนนวนิยายและกวีชาวอังกฤษ นักเขียนแนวสัจนิยมสมัยวิกตอเรีย ตามแนวทางของจอร์จ อีเลียต เขาได้รับอิทธิพลทั้งจากนวนิยายและบทกวีแนวจินตนิยม รวมถึงบทกวีของ วิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธด้วย เขาวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักถึงหลายสิ่งหลายอย่างในสังคมยุควิกตอเรีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องสถานะที่เสื่อมลงของชาวชนบทในบริเตน เช่น ชาวชนบทจากบ้านเกิดของเขาแถบเซาท์เวสต์อิงแลนด์ของอังกฤษ

แม้ว่าฮาร์ดีจะเขียนบทกวีตลอดชีวิตและถือว่าตัวเองเป็นกวีเป็นหลัก แต่ผลงานรวมบทกวีชุดแรกของเขาไม่ได้รับการตีพิมพ์จนกระทั่ง ค.ศ. 1898 ในช่วงแรก เขาได้รับชื่อเสียงในฐานะนักประพันธ์นวนิยายเช่น *[[Far from the Madding Crowd]]* (1874), *[[The Mayor of Casterbridge]]* (1886), *[[Tess of the d'Urbervilles]]* (1891) และ *[[Jude the Obscure]]* (1895)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักเขียนเรื่องสั้นชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากคิงส์คอลเลจลอนดอน
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2471
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2383
เอซรา พาวด์

**เอซรา เวสตัน ลูมิส พาวด์** (; 30 ตุลาคม ค.ศ. 1885 – 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1972) เป็นกวีและนักวิจารณ์ชาวอเมริกัน เป็นบุคคลสำคัญในขบวนการกวีสมัยใหม่ในช่วงต้น และได้ร่วมในอิตาลียุคฟาสซิสต์และ สาธารณรัฐสังคมอิตาลี ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ผลงานของเขาได้แก่ *[[Ripostes]]* (1912), *[[Hugh Selwyn Mauberley]]* (1920) และบทกวีแบบมหากาพย์ 800 หน้าเรื่อง *[[The Cantos]]* ()

งานกวีนิพนธ์ของพาวด์เริ่มต้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 งานที่เขาพัฒนาในแนวจินตภาพนิยม เป็นการเคลื่อนไหวที่เน้นย้ำความแม่นยำและความประหยัดของภาษา เขาทำงานในลอนดอนในฐานะนักเขียนต่างประเทศให้กับนิตยสารด้านวรรณกรรมของอเมริกัน เขาได้ช่วยให้เกิดการค้นพบและสร้างรูปร่างแก่งานของศิลปินร่วมสมัยอย่าง เอช.ดี., รอเบิร์ต ฟรอสต์, ที. เอส. เอเลียต, เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ และเจมส์ จอยซ์

หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐไอดาโฮ
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย
หมวดหมู่:ผู้ที่เป็นโรคอารมณ์สองขั้ว
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษ
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2515
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2428
อูเอสกา

**อูเอสกา** ( ; ) เป็นนครทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสเปน อยู่ในแคว้นปกครองตนเองอารากอน ในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรอารากอน ระหว่าง ค.ศ. 1096 ถึง 1118 เป็นเมืองหลักของจังหวัดที่มีชื่อเดียวกันของสเปน และของโคมาร์กา แห่งโอยาเดอูเอสกาด้วย ใน ค.ศ. 2009 มีจำนวนประชากร 52,059 คน เกือบหนึ่งในสี่ของประชากรทั้งจังหวัด เมืองนี้เป็นหนึ่งในเมืองหลักของจังหวัดที่เล็กที่สุดในสเปน

เมืองอูเอสกามีงานเฉลิมฉลองเทศกาลสำคัญ คือ เทศกาล *Fiestas de San Lorenzo* เพื่อเป็นเกียรติแก่นักบุญลอว์เรนซ์ ระหว่างวันที่ 9 ถึง 15 สิงหาคม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในแคว้นอารากอน
เขตเมือง

[thumb| [เขตอภิมหานครโตเกียว|มหานครโตเกียวใน ญี่ปุ่น ซึ่งเป็นเขตเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในโลก โดยมีประชากรประมาณ 40 ล้านคน ณ ปี 2022]]
**เขตเมือง** หรือ **พื้นที่เมือง** () คือ ที่ตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ที่มีความหนาแน่นของประชากรสูง และมีโครงสร้างพื้นฐานของสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้าง ถือเป็นศูนย์กลางของพื้นที่ทางสถิติเขตมหานคร โดยในสหรัฐอเมริกา คือมีประชากรมากกว่า 50,000 คน

เขตเมืองมีต้นกำเนิดจากการขยายตัวของเมือง และนักวิจัยได้จัดประเภทพื้นที่ในเมืองต่าง ๆ ออกเป็นหลายระดับอย่าง นคร เมือง เมืองชนเมือง หรือ ชานเมือง ในการวางผังเมือง คำว่า "เขตเมือง" มีความแตกต่างกับพื้นที่ชนบท เช่น หมู่บ้าน และ หมู่บ้านขนาดเล็ก ในมานุษยวิทยาเมือง มักมีความแตกต่างกับสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ

การพัฒนาของเขตเมืองสมัยใหม่ในช่วงการปฏิวัติเมือง ในสหัสวรรษที่ 4 ก่อนคริสตศักราช นำไปสู่การก่อตัวของอารยธรรมมนุษย์และในที่สุดก็คือ การวางผังเมืองสมัยใหม่ซึ่งพร้อมกับกิจกรรมอื่น  ๆ ของมนุษย์ เช่น การใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ ทำให้เกิด ผลกระทบของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การผังเมือง
หมวดหมู่:การออกแบบชุมชนเมือง
หมวดหมู่:เขตเมือง
ช่องแคบเซนต์จอร์จ

thumb| แผนที่นูนต่ำแสดงช่องแคบเซนต์จอร์จและทะเลไอริช
**ช่องแคบเซนต์จอร์จ** (, , ) เป็นช่องแคบที่เชื่อมระหว่างทะเลไอริชทางเหนือกับทะเลเคลติกทางตะวันตกเฉียงใต้ ช่องแคบได้แบ่งเรกซ์ฟอร์ดที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของไอร์แลนด์ออกจากเซนต์เดวิดส์ ที่ปลายสุดด้านตะวันตกเฉียงใต้ของเวลส์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ช่องแคบนานาชาติ
หมวดหมู่:ช่องแคบในทวีปยุโรป
กังปีนัส

**กังปีนัส** ( (, *ที่ราบ* หรือ *ทุ่งหญ้า*)) เป็นเทศบาลของประเทศบราซิลในรัฐเซาเปาลู  ตามการประมาณการใน ค.ศ. 2020 เมืองมีประชากร 1,139,047 คน ถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 14 ของบราซิล และเป็นเขตเทศบาลที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 3 ในรัฐเซาเปาลู และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในบราซิลนอกเขตมหานครของเมืองหลวงของรัฐ เขตมหานครของเมือง คือเขตมหานครกังปีนัส ประกอบด้วยเขตเทศบาล 20 แห่ง โดยมีประชากรทั้งหมด 3,656,363 คน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐเซาเปาลู
ศิลปะดิจิทัล

thumb|ผลงานศิลปะดิจิทัล ''อิเรชันนัลจีโอเมตริกส์''' ใน ค.ศ. 2008 โดยพาสคาล ดอมบิส

**ศิลปะดิจิทัล** () คือรูปแบบงานศิลปะอย่างหนึ่งที่ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเป็นส่วนหนึ่งในกระบวนการสร้างสรรค์และนำเสนอชิ้นงาน นอกจากนี้ยังสามารถหมายถึงศิลปะคอมพิวเตอร์ที่ใช้และมีปฏิสัมพันธ์กับสื่อดิจิทัลได้อีกด้วย

หมวดหมู่ย่อยของศิลปะดิจิทัลจะประกอบด้วยจิตรกรรมดิจิทัล ซึ่งศิลปินจะใช้ซอฟต์แวร์ในการจำลองเทคนิคต่าง ๆ ที่ใช้ในการวาดภาพจริง ภาพประกอบดิจิทัล ซึ่งเกี่ยวข้องกับการสร้างภาพเร็นเดอร์สำหรับสื่อประเภทต่าง ๆ และการทำแบบจำลองสามมิติ ซึ่งศิลปินจะจัดทำวัตถุและฉากต่าง ๆ แบบสามมิติ ส่วนการเก็บรักษางานศิลปะดิจิทัลมักจะเก็บในสื่อกลางทางกายภาพ คลังภาพที่จัดแสดงบนเว็บไซต์ และชุดรวมภาพสำหรับให้ดาวน์โหลดโดยอาจคิดค่าใช้จ่ายหรือไม่ก็ได้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศิลปะดิจิทัล
เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก (รัฐฟลอริดา)

**เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก** () เป็นนครในเทศมณฑลพิเนลลัส รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา จากการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2020 พบว่ามีประชากร 258,308 คน ถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 5 ของรัฐฟลอริดา และเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในรัฐที่ไม่ใช่ที่ตั้งเทศมณฑล (เมืองเคลียร์วอเทอร์เป็นเมืองที่ตั้งเทศมณฑลของเทศมณฑลพิเนลลัส) เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองในพื้นที่อ่าวแทมพา ซึ่งเป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับสองของรัฐฟลอริดา โดยมีประชากรประมาณ 3.29 ล้านคนในปี 2002

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐฟลอริดา
Estola brunneovariegata

***Estola brunneovariegata*** เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากเวเนซุเอลา

## อ้างอิง
ตำบลตรอกนอง

**ตรอกนอง** เป็นตำบลในอำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี เป็นที่ตั้งของน้ำตกตรอกนองในอุทยานแห่งชาติน้ำตกพลิ้ว ส่วนใหญ่พื้นที่เป็นที่ราบและที่ชันและพื้นที่ภูเขา มีป่าไม้อยู่ทั่วไป

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลตรอกนองมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลมาบไพและตำบลวังสรรพรส
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลวังสรรพรสและตำบลซึ้ง
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลซึ้ง
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลพลับพลา ตำบลคลองนารายณ์ และตำบลคมบาง (อำเภอเมืองจันทบุรี)

## ประวัติ
ตรอกนอง เป็นตำบลและหมู่บ้านเก่าแก่ของอำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี เดิมนั้นชื่อ ต๊กนอง ซึ่งเป็นภาษาชองที่คนพื้นเมืองมีเชื้อสายชอง ใช้เรียกพื้นที่บริเวณนี้ เนื่องจากมีฝนตกชุกมากเป็นพิเศษ เวลามีฝนตกมากและน้ำไหลนองไปทั่วบริเวณ ถึงแม้หมู่บ้านใกล้เคียงฝนจะหยุดตกแล้วบริเวณนี้ยังไม่ยอมหยุดตก ชาวชองที่อาศัยอยู่บริเวณนี้จึงเรียกว่า “บ้านต๊กนอง” ต่อมาได้เรียกชื่อเป็นตกนอง และทางราชการได้เปลี่ยนชื่อใหม่ว่า *ตรอกนอง*

ปี พ.ศ. 2485 เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทยจึงยุบตำบลตรอกนองเพื่อเป็นการประหยัดงบประมาณ ปี พ.ศ. 2490 ทางจังหวัดจันทบุรีได้ประกาศแยกพื้นที่หมู่ 10 บ้านตรอกโสน, หมู่ 11 บ้านตรอกนองบน ของตำบลซึ้ง และหมู่ 7,8 บ้านตรอกนองกลาง ของตำบลวังสรรพรส รวม 4 หมู่บ้าน ออกมาจัดตั้งเป็น ตำบลตรอกนอง ดังเดิม

ปี พ.ศ. 2546 นายวิทยา ปิณฑะแพทย์ ผู้ว่าราชการจังหวัดจันทบุรี ได้แบ่งพื้นที่หมู่ 1 บ้านตรอกโสน แยกตั้งเป็นหมู่บ้านใหม่ เป็น หมู่ 6 บ้านคลองซาง

## การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลตรอกนองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านตรอกโสน
* **หมู่ที่ 2** บ้านตรอกนองบน
* **หมู่ที่ 3** บ้านตรอกนองกลาง
* **หมู่ที่ 4** บ้านตรอกนองกลาง
* **หมู่ที่ 5** บ้านตรอกนองล่าง
* **หมู่ที่ 6** บ้านคลองซาง

## อ้างอิง

ตรอกนอง
ตรอกนอง
เคนวูด คอร์ปอเรชั่น

**เคนวูด คอร์ปอเรชั่น** () เป็นแบรนด์สินค้าอิเล็กทรอนิกส์จากประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 2011 เคนวูดได้ควบรวมกิจการกับเจวีซีและเปลี่ยนชื่อเป็นเจวีซีเคนวูด เคนวูดผลิตอุปกรณ์เสียง เช่น วิทยุ AM/FM, เครื่องเล่น/บันทึกเทปคาสเซ็ต, อุปกรณ์วิทยุสมัครเล่น (แฮม), โทรศัพท์มือถือ และลำโพง

## ประวัติ
บริษัทก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1946 ในชื่อบริษัท Kasuga Radio Co. Ltd. ในเมืองโคมางาเนะ จังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1960 บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ทรีโอ คอร์ปอเรชั่น ในปี ค.ศ. 1963 บริษัทได้ก่อตั้งสำนักงานต่างประเทศแห่งแรกที่เทศมณฑลลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 ผลิตภัณฑ์ของเคนวูดในอเมริกาเหนือได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นทรีโอโดยบริษัท Lafayette Radio โดยเน้นที่วิทยุแบนด์สำหรับประชาชนทั่วไป

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บริษัทเกี่ยวกับวิทยุสมัครเล่น
หมวดหมู่:ผู้ผลิตอุปกรณ์ขยายเสียง
หมวดหมู่:บริษัทอิเล็กทรอนิกส์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2489
หมวดหมู่:ตราสินค้าอิเล็กทรอนิกส์สำหรับผู้บริโภค
หมวดหมู่:ผู้ผลิตหูฟัง
หมวดหมู่:ตราสินค้าญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บริษัทผู้ผลิตที่ตั้งอยู่ในโตเกียว
หมวดหมู่:ผู้ผลิตไมโครโฟน
หมวดหมู่:อดีตบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว
หมวดหมู่:บริษัทญี่ปุ่นที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2489
หมวดหมู่:บริษัทญี่ปุ่นที่ปิดกิจการในปี พ.ศ. 2554
หมวดหมู่:การควบรวมและเข้าซื้อกิจการในปี พ.ศ. 2554
หมวดหมู่:ผู้ผลิตวิทยุ
อินะ (จังหวัดไซตามะ)

**อินะ** () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอคิตาอาดาจิ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด  ณ วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2024 เมืองนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 45,009 คน ความหนาแน่นของประชากร 3,043 คนต่อตารางกิโลเมตร

## ภูมิศาสตร์
เมืองอินะตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันออกของจังหวัดไซตามะ ในเขตพื้นที่ของที่ราบคันโต มีแม่น้ำอายาเซะไหลไปตามชายแดนด้านตะวันออก และมีแม่น้ำฮาราอิจินูมะไหลไปตามชายแดนด้านตะวันตก พื้นที่ประมาณ 60% ของเมืองตั้งอยู่บนที่ราบสูงโอมิยะ ส่วนที่เหลือเป็นที่ราบตะกอนน้ำพาำ จุดสูงสุดในพื้นที่เมืองอยู่ที่ระดับความสูง 19 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล

### เทศบาลข้างเคียง
* จังหวัดไซตามะ
** นครอาเงโอะ
** นครฮาซูดะ
** นครโอเกงาวะ

## สถิติประชากร
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของเมืองอินะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970

## ประวัติศาสตร์
ในช่วงต้นยุคเอโดะ เมืองอินะเป็นที่ตั้งของแคว้นศักดินาโคมูโระซึ่งก่อตั้งโดยอินะ ทาดัตสึงุ ซึ่งมีอยู่เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ (ค.ศ. 1590-1619) ต่อมาแคว้นนี้ถูกปกครองในฐานะดินแดนของฮาตาโมโตะภายใต้การควบคุมโดยตรงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ

เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 หมู่บ้านโคมูโระและโคบาริก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นภายในอำเภอคิตาอาดาจิ จังหวัดไซตามะ และควบรวมเข้าด้วยกันเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 เพื่อจัดตั้งเป็นหมู่บ้านอินะ และต่อมาหมู่บ้านอินะก็ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองอินะเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970

## การเมืองการปกครอง
เมืองอินะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเมืองเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 16 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด เมืองอินะกับนครอาเงโอะรวมกันเป็นเขตเลือกตั้งหนึ่งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 1 คน และในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 6 จังหวัดไซตามะ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาญี่ปุ่น

## เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจของเมืองอินะอยู่ในภาคเกษตรกรรมเป็นหลัก

## การศึกษา
* เมืองอินะมีโรงเรียนประถมศึกษา 4 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 3 แห่งที่สังกัดเทศบาลเมืองอินะ และมีโรงเรียนรวมมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย 1 แห่งที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดไซตามะ และเมืองนี้ยังมีโรงเรียนรวมมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายเอกชน 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายเอกชน 1 แห่ง
* มหาวิทยาลัยเภสัชกรรมนิฮง (; ) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในเมืองอินะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2004

## การศึกษา
### รถไฟ
* 20px ระบบขนส่งมวลชนใหม่ไซตามะ (Saitama New Urban Transit): นิวชัตเทิล (New Shuttle)
** สถานี:  –  –  –  – 

### ทางหลวง
อินะไม่มีทางด่วนหรือทางหลวงแผ่นดินสายใดผ่าน

## สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น
* ศูนย์มะเร็งไซตามะ
* ศูนย์สุขภาพจิตจังหวัดไซตามะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  


หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดไซตามะ
เวียร์ท

**เวียร์ท** () เป็นเทศบาลและนครทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดลิมบืร์ค โดยตั้งอยู่บนเส้นทางรถไฟ ไอนด์โฮเฟิน - มาสทริชท์ ซึ่งเป็นมอเตอร์เวย์ A2 

เวียร์ทมีชื่อเสียงในด้านศูนย์การค้าในร่มที่เรียกว่า "De Munt" ซึ่งเป็นหนึ่งในศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดทางตอนใต้ของเนเธอร์แลนด์ ในตัวเมืองมีจัตุรัสหลายแห่งซึ่งมีร้านอาหารและระเบียง เมืองเวียร์ทมีแบรนด์ร้านค้าชื่อดังหลายแห่ง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเนเธอร์แลนด์)
หมวดหมู่:เมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์
ตำบลตะปอน

**ตะปอน** เป็นตำบลในอำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี เป็นที่ตั้งของวัดตะปอนน้อยเป็นวัดเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองของอำเภอขลุง

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลตะปอนมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลพลิ้ว (อำเภอแหลมสิงห์) และตำบลคมบาง (อำเภอเมืองจันทบุรี)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลเกวียนหัก
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลหนองชิ่ม (อำเภอแหลมสิงห์)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลพลิ้วและตำบลหนองชิ่ม (อำเภอแหลมสิงห์)

## การแบ่งเขตการปกครอง
* **หมู่ที่ 1** บ้านตะปอนใหญ่
* **หมู่ที่ 2** บ้านตะปอนใหญ่
* **หมู่ที่ 3** บ้านตะปอนน้อย
* **หมู่ที่ 4** บ้านหนองเสม็ด
* **หมู่ที่ 5** บ้านหนองเสม็ด
* **หมู่ที่ 6** บ้านไร่วรรณ

## อ้างอิง

ตะปอน
ตะปอน
แม่น้ำมาร์น

**แม่น้ำมาร์น** () เป็นแม่น้ำในประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นสาขาทางตะวันออกของแม่น้ำแซน ในพื้นที่ทางตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงปารีส มีควาามยาว  แม่น้ำนี้เป็นส่วนหนึ่งของชื่อจังหวัดอย่าง จังหวัดโอต-มาร์น, จังหวัดมาร์น, จังหวัดแซเนมาร์น และจังหวัดวาล-เดอ-มาร์น

แม่น้ำมาร์นเริ่มต้นที่ที่ราบสูงล็องกร์  ไหลไปทางเหนือโดยทั่วไปแล้วโค้งไปทางตะวันตกระหว่างแซ็ง-ดีซีเยและชาลง-อ็อง-ช็องปาญ ก่อนจะไปบรรจบกับแม่น้ำแซนที่ Charenton ซึ่งอยู่เหนือจากปารีสขึ้นไป 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แม่น้ำในประเทศฝรั่งเศส
อำเภอคิตาอาดาจิ

[frame|ขอบเขตในอดีตของอำเภอคิตาอาดาจิ จังหวัดไซตามะ (สีเขียว: [อินะ (จังหวัดไซตามะ)|เมืองอินะ; สีฟ้าอ่อน: พื้นที่จากอำเภออื่นที่ต่อมาถูกรวมเข้ามา; สีเหลืองอ่อน: พื้นที่ที่ต่อมาถูกรวมเข้ากับเขตการปกครองอื่น)]]

**อำเภอคิตาอาดาจิ** () เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 14.79 ตารางกิโลเมตร ณ วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2024 มีจำนวนประชากรประมาณ 45,009 คน ความหนาแน่นของประชากร 3,043 คนต่อตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยหนึ่งเทศบาล คือ เมืองอินะ

ชื่ออำเภอมาจากการที่อำเภออาดาจิเดิมได้ถูกแบ่งออกเป็นส่วนที่อยู่ในจังหวัดไซตามะและส่วนที่อยู่ในจังหวัดโตเกียว ด้านเหนือที่อยู่ในจังหวัดไซตามะเรียกว่า "อำเภอคิตาอาดาจิ" และด้านใต้ที่อยู่ในจังหวัดโตเกียวเรียกว่า "อำเภอมินามิอาดาจิ"

## เทศบาล
* เมืองอินะ

## การควบรวมเทศบาล
* ในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2005 เมืองฟูกิอาเงะรวมเข้ากับนครโคโนซุ

## อ้างอิง

คิตาอาดาจิ
เครแตย์

**เครแตย์** () เป็นเทศบาลในเขตชานเมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงปารีส แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ ตั้งอยู่ห่าง  จากใจกลางกรุงปารีส เครแตย์เป็นเมืองหลัก (préfecture) ของจังหวัดวาล-เดอ-มาร์น และเป็นที่ตั้งการปกครองของเขตเครแตย์ นอกจากนี้เมืองแห่งนี้ยังเป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลโรมันคาทอลิก และเป็นหนึ่งใน 30 เขตการศึกษาทั่วประเทศของฝรั่งเศสภายใต้กระทรวงศึกษาธิการแห่งชาติอีกด้วย

เครแตย์เป็นเมืองในเขตชานเมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ของปารีส โดยมีแม่น้ำมาร์น ไหลผ่านก่อนที่จะไปบรรจบกับแม่น้ำแซนที่ Charenton-le-Pont 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์
การประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 19

**การประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 19** () เรียกโดยทั่วไปว่า *ฉือจิ่วต้า* ( ) จัดขึ้น ณ มหาศาลาประชาชน กรุงปักกิ่ง ระหว่างวันที่ 18 ถึง 24 ตุลาคม ค.ศ. 2017 ผู้แทน 2,280 คนได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนของสมาชิกพรรคที่คาดการณ์ว่ามีจำนวนประมาณ 89 ล้านคน การเตรียมการสำหรับการประชุมสภาแห่งชาติครั้งที่ 19 เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 2016 และสิ้นสุดลงด้วยการประชุมเต็มคณะของคณะกรรมการกลางเพียงไม่กี่วันก่อนการประชุม ใน ค.ศ. 2016 องค์กรพรรคระดับท้องถิ่นและมณฑลได้เริ่มเลือกผู้แทนเข้าร่วมการประชุมสภาแห่งชาติตลอดจนรับและแก้ไขเอกสารของพรรค ต่อมาได้มีการจัดการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 20 ขึ้น

ระหว่างการประชุม อุดมการณ์ชี้นำใหม่ที่เรียกว่า "ความคิดของสี จิ้นผิงว่าด้วยสังคมนิยมกับอัตลักษณ์จีนสำหรับสมัยใหม่" ได้ถูกบรรจุลงในธรรมนูญของพรรค ถือเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ความคิดของเหมา เจ๋อตง ที่ผู้นำพรรคที่ยังมีชีวิตอยู่ได้บรรจุอุดมการณ์ที่ตั้งชื่อตามตนเองไว้ในธรรมนูญพรรค การประชุมครั้งนี้ยังเน้นย้ำถึงการเสริมสร้างสังคมนิยมอัตลักษณ์จีน การสร้างพรรค หลักนิติธรรมแบบสังคมนิยม และการกำหนดกรอบเวลาที่ชัดเจนสำหรับการบรรลุเป้าหมายพัฒนา เช่น การสร้างสังคมพอเพียง และการบรรลุเป้าหมาย "การปฏิรูปสังคมนิยมให้ทันสมัย" นอกจากนี้ยังกล่าวถึงการกระตุ้นให้จีนมีบทบาทที่สำคัญยิ่งขึ้นในระดับนานาชาติ การประชุมครั้งนี้ยังโดดเด่นในเรื่องการรวบรวมอำนาจภายใต้การนำของสี จิ้นผิงอีกด้วย

การประชุมสภาแห่งชาติครั้งที่ 19 ได้ให้การรับรองรายชื่อสมาชิกคณะกรรมาธิการตรวจสอบวินัยกลางและเลือกคณะกรรมการกลาง ซึ่งคณะกรรมการกลางได้อนุมัติสมาชิกกรมการมืองและคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง สมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองชุดที่ 18 จำนวน 5 คนได้พ้นจากตำแหน่งเนื่องจากถึงวัยเกษียณ และมีการแต่งตั้งสมาชิกใหม่ 5 คนเข้าร่วมคณะกรรมาธิการสามัญชุดที่ 19 ได้แก่ ลี่ จ้านชู, วัง หยาง, หวัง ฮู่หนิง, จ้าว เล่อจี้ และหัน เจิ้ง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีน
สโมสรฟุตบอลซังคท์เพาลี

**สโมสรฟุตบอลซังคท์เพาลี** (; เอ็ฟเซ ซังคท์เพาลี) มีชื่อเต็มว่า **สโมสรจดทะเบียนฟุสบัลคลุบซังคท์เพาลี 1910** () เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพจากซังคท์เพาลี ซึ่งเป็นเขตในเมืองฮัมบวร์ค ปัจจุบันลงแข่งขันอยู่ในบุนเดิสลีกา ลีกสูงสุดของประเทศเยอรมนี

นอกเหนือจากทีมฟุตบอลแล้ว ยังมีสโมสรกีฬาอื่น ๆ เช่น รักบี้, เบสบอล, โบว์ลิ่ง, มวย, หมากรุก, ปั่นจักรยาน, แฮนด์บอล, โรลเลอร์ดาร์บี, สกิตเทิล, ซอฟต์บอล, เทเบิลเทนนิส และมาราธอน (เริ่มในปี 2011) จนถึงปี 2013 ที่สโมสรเคยมีทีมอเมริกันฟุตบอล แต่ต้องยุบทีมเพราะขาดแคลนนักกีฬาเยาวชนที่จำเป็นในทีม ข้อมูล ณ เดือนเมษายน 2023 สโมสรมีสมาชิกราว 30,400 คน

สโมสรตกชั้นลงไปในลีก Regionalliga ปี 2003 ซึ่ง ณ ขณะนั้นเป็นลีกฟุตบอลระดับสามของเยอรมนี และอยู่ในลีกดังกล่าวเป็นเวลาสี่ปี จนกระทั่งในปี 2007 สโมสรเลื่อนชั้นกลับสู่ซไวเทอบุนเดิสลีกา ซึ่งเป็นลีกระดับสองของประเทศ และในปี 2010 สโมสรเลื่อนชั้นสู่บุนเดสลีกา แต่ตกชั้นในปีถัดมา ซึ่งหลังจากตกชั้นในฤดูกาล 2011–12 สโมสรลงเล่นอยู่ในซไวเทอบุนเดิสลีกาเรื่อยมา จนถึงฤดูกาล 2023–24 ที่พวกเขาเลื่อนชั้นกลับสู่บุนเดิสลีกาอีกครั้ง

ซังคท์เพาลีมีทีมคู่ปรับในเมืองเดียวกันคือฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟาโดยการแข่งขันระหว่างทั้งสองทีมเป็นที่รู้จักในชื่อฮัมบัวร์เกอร์ชตัดท์ดาร์บี นอกจากนี้ สโมสรยังมีทีมคู่ปรับที่เกิดขึ้นในช่วงหลังคือฮันซาร็อสท็อค

แม้ว่าสโมสรจะประสบความสำเร็จในระดับปานกลาง แต่ก็เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในด้านวัฒนธรรมสังคมที่โดดเด่น และมีฐานแฟนคลับจำนวนมาก จนได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน "สโมสรคัลท์" ของเยอรมนี ซังคท์เพาลีและผู้สนับสนุนมีจุดยืนที่ชัดเจนในการสนับสนุนแนวคิดการเมืองฝ่ายซ้าย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Punk, Politics & Football  article on FC St. Pauli by *N by Norwegian*
*A brief guide to FC St Pauli video on YouTube


ซ
ซ
ซ
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในฮัมบวร์ค
เจมส์ สแกนลอน (นักฟุตบอล)

**เจมส์ รอเบิร์ต สแกนลอน** (, เกิด 28 กันยายน ค.ศ. 2006) เป็นนักฟุตบอลอาชีพที่เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกให้กับสวินดันทาวน์ (ยืมตัวจากแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด) และทีมชาติยิบรอลตาร์

สแกนลอนเป็นนักเตะแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดคนแรกที่เป็นตัวแทนของทีมชาติยิบรอลตาร์ขณะที่ยังอยู่กับสโมสร โดยเป็นผลิตผลจากอะคาเดมีของดาร์บีเคาน์ตีและแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

## ระดับสโมสร
สแกนลอนเริ่มเล่นฟุตบอลเยาวชนที่ดาร์บีเคาน์ตีก่อนที่จะย้ายไปแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 ท่ามกลางความไม่แน่นอนทางการเงินที่เพิ่มมากขึ้นที่ไพรด์พาร์ก หลังจากขึ้นมาอยู่ในทีมรุ่นอายุต่ำกว่า 18 ปีในช่วงปลายฤดูกาล 2022–23 เขาก็กลายเป็นนักเรียนทุนปีแรกกับทีมปีศาจแดงในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 ในช่วงฤดูกาล 2023–24 เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันยูฟ่ายูธลีก ฤดูกาล 2023–24 ให้กับทีมปีศาจแดง ขณะเดียวกันก็ได้ลงเล่นให้กับทีมรุ่นอายุต่ำกว่า 21 ปี และฝึกซ้อมกับทีมชุดใหญ่ภายใต้การคุมทีมของเอริก เติน ฮัค เขาเซ็นสัญญาอาชีพฉบับแรกเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 ต่อมาได้เดินทางร่วมกับทีมชุดใหญ่ในการทัวร์พรีซีซั่นที่สหรัฐอเมริกา ในเดือนสิงหาคม เขาได้รับรางวัลกองหน้ายอดเยี่ยมในรายการแข่งขันเยาวชน Otten Cup ในปีนั้น

## ระดับทีมชาติ
สแกนลอนเกิดที่มิดแลนด์ ประเทศอังกฤษ พ่อเป็นชาวอังกฤษและแม่เป็นชาวยิบรอลตาร์ ทำให้เขามีสิทธิ์เป็นตัวแทนของอังกฤษและยิบรอลตาร์ เขาติดทีมชาติยิบรอลตาร์ครั้งแรกในรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี โดยยิงได้สองประตูในนัดประเดิมสนาม ช่วยให้ยิบรอลตาร์เอาชนะลิกเตนสไตน์แบบสุดช็อก 8–2 เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2022 ในปีถัดมา เขาประเดิมสนามในรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี ในเกมที่พ่ายต่อจอร์เจีย 2–0 ที่คูทาอีซี เมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2023 เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2024 เขาถูกเรียกตัวให้เข้าร่วมทีมชาติยิบรอลตาร์ชุดใหญ่นำโดยหัวหน้าโค้ช Julio César Ribas สำหรับการแข่งขันยูฟ่าเนชันส์ลีกที่เจอกับลิทัวเนีย

เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2024 สแกนลอนได้ลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่เป็นครั้งแรกโดยเป็นตัวสำรองในนาทีที่ 74 แทนเลียม วอล์กเกอร์ ในเกมที่ทีมพ่ายลิทัวเนีย 0–1 เมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2024 สแกนลอนทำประตูแรกให้กับประเทศของเขาในนัดที่ยิบรอลตาร์เสมอกับลิกเตนสไตน์ 2–2 ในนัดเปิดสนามของเนชั่นส์ลีก 2024-25 ประตูดังกล่าวทำให้เขากลายเป็นผู้ทำประตูที่อายุน้อยที่สุดของประเทศที่ทำประตูได้ในยูฟ่าเนชันส์ลีก ด้วยวัย 17 ปี 346 วัน ทำลายสถิติที่เคยทำไว้โดย Tjay De Barr

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:ปีกฟุตบอลชาย
หมวดหมู่:กองกลางฟุตบอลชาย
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลดาร์บีเคาน์ตี
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
มิยาชิโระ

**มิยาชิโระ** () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอมินามิไซตามะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่  ณ วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2024 เมืองนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 33,753 คน ความหนาแน่นของประชากร 2,116 คนต่อตารางกิโลเมตร

## ภูมิศาสตร์
เมืองมิยาชิโระตั้งอยู่ในตอนกลาง-ตะวันออกของจังหวัดไซตามะ

### เทศบาลข้างเคียง
* จังหวัดไซตามะ
** นครคาซูกาเบะ
** นครคูกิ
** นครชิราโอกะ
** เมืองซูงิโตะ

### ภูมิอากาศ
เมืองมิยาชิโระมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน *Cfa*) มีลักษณะเด่นคือ ฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีหิมะตกเล็กน้อยถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในมิยาชิโระอยู่ที่ 14.5&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,408&nbsp;มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 26.3&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 2.7&nbsp;°C

## สถิติประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของเมืองมิยาชิโระมีแนวโน้มคงที่ หลังจากเพิ่มขึ้นต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน

## ประวัติศาสตร์
thumb|ศาลเจ้าฮิเมมิยะ

เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านมมมะและซูกะขึ้นภายในอำเภอมินามิไซตามะ จังหวัดไซตามะ หมู่บ้านทั้งสองถูกควบรวมกันเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1955 เพื่อจัดตั้งเป็นเมืองมิยาชิโระ ที่มาของชื่อเมืองมาจากศาลเจ้า 2 แห่ง โดยคำว่า "มิยะ" () มาจากศาลเจ้าฮิเมมิยะ () ในหมู่บ้านมมมะ และคำว่า "ชิโระ" () มาจากศาลเจ้าโคโนชิโระ () ในหมู่บ้านซูกะ

## การเมืองการปกครอง
เมืองมิยาชิโระมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเมืองเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 14 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด เมืองมิยาชิโระกับนครชิราโอกะรวมกันเป็นเขตเลือกตั้งหนึ่งที่ส่งสมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 11 จังหวัดไซตามะ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาญี่ปุ่น

## เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจของมิยาชิโระอยู่ในภาคเกษตรกรรมเป็นหลัก

## การศึกษา
* เมืองมิยาชิโระมีโรงเรียนประถมศึกษา 4 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 3 แห่ง ซึ่งสังกัดเทศบาลเมืองมิยาชิโระ และมีโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 1 แห่ง ซึ่งสังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดไซตามะ นอกจากนี้ ทางจังหวัดไซตามะยังเปิดโรงเรียนการศึกษาพิเศษสำหรับผู้พิการอีก 1 แห่งในเมืองมิยาชิโระ
* สถาบันเทคโนโลยีแห่งนิปปง (; ) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในเมืองมิยาชิโระ จังหวัดไซตามะ ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1967

## การขนส่ง
### รถไฟ
* 36px รถไฟโทบุ: สายอิเซซากิ/สายสกายทรี
** สถานี:  –  – 
* 36px รถไฟโทบุ: สายนิกโก
** สถานี: 

### ทางหลวง
เมืองมิยาชิโระไม่มีทางหลวงแผ่นดินหรือทางด่วนสายใดผ่าน

## สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น
right|thumb|สวนสัตว์โทบุ

* สวนสัตว์โทบุ () - สวนสัตว์และสวนสนุกซึ่งเป็นของกลุ่มบริษัทโทบุ

## บุคคลและสัตว์ที่มีชื่อเสียง
* เกรปคุง () - เพนกวินฮุมบ็อลท์ (*Spheniscus humboldti*)
* มาริโกะ โคดะ - นักพากย์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  


หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดไซตามะ
สะระหม่า

**สะระหม่า** คือเพลงประเภทหนึ่งของดนตรีไทยที่ใช้บรรเลงเฉพาะปี่ชวากับกลองแขกเท่านั้น คำว่า "สะ" หมายถึง "หนึ่ง" และ "ระหม่า" หมายถึง "จังหวะ" รวมกันจึงหมายถึง "หนึ่งจังหวะ"

สะระหม่าจัดเป็นเพลงเรื่อง คือประกอบด้วย 3 ทำนอง ได้แก่ สะระหม่า โยน และแปลง สมัยโบราณนิยมเล่นสะระหม่าในพิธีทางชลมารค

สะระหม่าแบ่งเป็นสองประเภทคือ สะระหม่าไทย (หรือสะระหม่าใหญ่) และสะระหม่าแขก สะระหม่าไทยใช้ในงานมงคลเท่านั้น สะระหม่าแขกเป็นเพลงสำเนียงแขกชั้นเดียว ใช้ได้ทั้งงานมงคลและงานอวมงคล สันนิษฐานว่าสะระหม่าแขกคงมีมาก่อน และไทยคงรับมาจากทางประเทศมาเลเซียและประเทศอินโดนีเซีย ภายหลังไทยดัดแปลงมาเป็น "สะระหม่าไทย" 

สะระหม่าไทยมีโครงสร้างที่ซับซ้อน ทั้งโครงสร้างของปี่ชวาและโครงสร้างของกลองแขก รวมถึงโครงสร้างของตัวเพลง เพลงหลักอยู่ 2 เพลง ได้แก่สะระหม่า และแปลง โดยมี "โยน" เป็นทำนองที่ใช้เชื่อมเพลง สำหรับการบรรเลงประกอบมวยไทย ใช้เพลงโยนในสะระหม่าไทยบรรเลงขณะไหว้ครูรำมวย และใช้เพลงแขกเจ้าเซ็นบรรเลง ในยกที่ 1 เท่านั้น ในยกต่อไป คือ ยกที่ 2 ถึงยกที่ 4 จึงใช้เพลงสำเนียงแขกอื่น ๆ ที่เหมาะสมมาบรรเลง ส่วนยกที่ 5 แต่เดิมใช้โยนแปลง ภายหลังเปลี่ยนมาใช้เพลงเชิดชั้นเดียว ในนาทีที่ 3 ของยกที่ 5 ซึ่งเป็นยกสุดท้าย ผู้เป่าปี่สามารถเลือกเพลงที่มีความเหมาะสมมาบรรเลงได้ กลองแขกจะตีหน้าทับเจ้าเซ็นเท่านั้น ยกเว้นเพลงโยนและเพลงเชิดชั้นเดียวที่กลองแขกใช้หน้าทับเฉพาะ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ดนตรีไทย
หมวดหมู่:มวยไทย
หมวดหมู่:คำศัพท์คิกบ็อกซิง
อี ซัง-จุน

**อี ซัง-จุน** (, เกิดในปี ค.ศ. 1998) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ภายใต้สังกัด Double H TNE

## อาชีพ
เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 อี ซัง-จุนได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดกับบริษัท Double H TNE อย่างเป็นทางการ

## ผลงานการแสดง
### ละครโทรทัศน์

## อ้างอิง

## แหล่ฃข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวเกาหลีใต้
แกงผักเฮือด

**แกงผักเฮือด** เป็นอาหารไทยภาคเหนือประเภทแกง มีส่วนผสมสำคัญคือ ผักเฮือด (ผักฮี้ ผักเฮือก หรือผักเลียบ (ภาคกลาง)) ซึ่งมาจากใบของไม้ป่ายืนต้นขนาดใหญ่ ผักเฮือดเป็นส่วนของยอดอ่อนหรือตาใบที่เพิ่งแทงยอดขึ้นมา ส่วนเนื้อสัตว์ที่นำมาแกงส่วนใหญ่ใช้หมูเป็นส่วนผสม อาจเป็นซี่โครงหมู หรือกระดูกหมู มีการใส่มะเขือเทศลูกเล็กเป็นส่วนผสมและใช้เครื่องแกงที่ปรุงจากพริกแห้ง กระเทียม หอมแดง กะปิ และเกลือเพื่อเพิ่มรสชาติ

แกงผักเฮือดเป็นอาหารประจำฤดูเนื่องจากผักเฮือดมียอดอ่อนที่แตกออกมาตอนปลายหนาวต่อร้อน

## อ้างอิง

ผักเฮือด
หมวดหมู่:อาหารไทยภาคเหนือ
โยโกฮามะ รีวเซ

**โยโกฮามะ รีวเซ** () เป็นนักแสดง นายแบบ และอดีตนักร้องชาวญี่ปุ่น เขามีชื่อเสียงจากการรรับบท ยูริ เคียวเฮ ผมสีชมพู ในละครโรแมนติกคอมเมดี้เรื่อง *A Story to Read When You First Fall in Love* ในปี ค.ศ. 2019 รวมถึงบท ฮิคาริ โนโนมูระ (โทคคิวโกหมายเลข 4) ในละครโทรทัศน์ซูเปอร์เซ็นไตเรื่อง *[[Ressha Sentai ToQger]]* ปี ค.ศ. 2014

## ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา
โยโกฮามะ ริวเซ เกิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1996 ที่ โยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 โยโกฮามะสำเร็จการศึกษาหลักสูตรการเป็นนายแบบ 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Official profile at Stardust Promotion 
* Official profile at ''Nicola'' 
* 

หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากโยโกฮามะ
ตำบลเกวียนหัก

**เกวียนหัก** เป็นตำบลในอำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลเกวียนหัก 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลเกวียนหัก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลซึ้ง
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลซึ้ง ตำบลขลุง และตำบลวันยาว
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลหนองชิ่ม (อำเภอแหลมสิงห์)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลตะปอน

## ประวัติ
เกวียนหัก มีเรื่องเล่าสืบต่อกันว่ามีตายาย 2 คนอยู่ที่อำเภอแหลมสิงห์ สมัยนั้นพื้นที่เป็นป่าเปลี่ยวต้องใช้เกวียนเป็นพาหนะ โดยตายายขับเกวียนพลิ้วมา พอมาถึงบ้านปากคั่นบริเวณนั้นมีสระน้ำใหญ่ มีสัตว์ป่าจำนวนมากมากินน้ำที่หนองน้ำ พอสัตว์ป่าเห็นตายายก็ส่งเสริมคำราม ยายเกิดอาการกลัว จึงตีวัวที่ลากเกวียนมาถึงวัดตะพงน้อย (วัดตะปอนน้อย) วัวก็วิ่งเต็มที่เลยไปถึงหมู่บ้านหนึ่งคานหลังของเกวียนเกิดหลุดรูด จึงเรียกว่าบ้านคานรูด หลังจากนั้นตายายก็มัดคานที่รูดแล้ววิ่งต่อไป คานเกวียนไปไม่ไหวจึงหักลงมา ต่อมาเรียนสถานที่นี้ว่า *เกวียนหัก*

ปี พ.ศ. 2488 ทางจังหวัดจันทบุรีได้ประกาศจัดตั้งตำบลขลุงบางส่วนขึ้นเป็น เทศบาลตำบลขลุง ปี พ.ศ. 2490 หมู่บ้านส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาลตำบลขลุง คือ หมู่ 1 บ้านตะปอนใหญ่, หมู่ 2–4 บ้านคานรูด,หมู่ 5–7 บ้านเกวียนหัก, หมู่ 8 บ้านน้ำฉู่, หมู่ 9 บ้านแถวคลอง และหมู่ 10 บ้านหัวอ่าง ของตำบลขลุง รวม 10 หมู่บ้าน ได้แยกออกมาจัดตั้งเป็น ตำบลเกวียนหัก 

## การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลเกวียนหักแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านตะปอนใหญ่
* **หมู่ที่ 2** บ้านคานรูด
* **หมู่ที่ 3** บ้านคานรูด
* **หมู่ที่ 4** บ้านคานรูด
* **หมู่ที่ 5** บ้านเกวียนหัก
* **หมู่ที่ 6** บ้านเกวียนหัก
* **หมู่ที่ 7** บ้านเกวียนหัก
* **หมู่ที่ 8** บ้านน้ำฉู่
* **หมู่ที่ 9** บ้านแถวคลอง
* **หมู่ที่ 10** บ้านหัวอ่าง

## อ้างอิง

เกวียนหัก
เกวียนหัก
ทางหลวงหมายเลข 5 (ประเทศกัมพูชา)

[thumb|ทางหลวงหมายเลข 5 กำปงตระลาจ [จังหวัดกำปงฉนัง|กำปงฉนัง]]
**ทางหลวงหมายเลข 5** (10005) เป็นทางหลวงแห่งชาติสายหนึ่งของกัมพูชา ด้วยความยาว  เชื่อมต่อเมืองหลวงพนมเปญกับประเทศไทย

## ประวัติ
ทางหลวงหมายเลข 5 เป็นเส้นทางหลักในการเชื่อมต่อกัมพูชากันประเทศไทยและเข้าไปสู่กรุงเทพมหานครตั้งแต่ก่อนช่วง พ.ศ. 2513 โดยถนนได้รับความเสียหายอย่างหนักในช่วงสงครามกลางเมืองกัมพูชา

ทางหลวงหมายเลข 5 ได้รับการซ่อมแซมและปรับปรุงโดยรัฐบาลไทยและสหประชาชาติในระหว่าง พ.ศ. 2535–2536 โดยช่วงแรกของถนน จากชายแดนไทยไปยังศรีโสภณ ระยะทางรวม 48 กิโลเมตร รับผิดชอบโดยกองพันทหารช่างเฉพาะกิจที่ 1 ควบคุมดูแลโดยรัฐบาลไทย เพื่อมอบเป็นของขวัญในมิตรภาพระหว่างประเทศไทยและกัมพูชา เชื่อมโยงเศรษฐกิจ และเป็นเส้นทางลำเลียงผู้อพยพชาวกัมพูชากลับเข้าสู่ประเทศ

ช่วงที่ 2 โดยสหประชาชาติ ดำเนินการโดยกองพันทหารช่างเฉพาะกิจที่ 2 (สหประชาชาติ) ซึ่งจัดกำลังมาจากกองทัพบกไทย ตามแนวเส้นทางที่เหลือตั้งแต่ศรีโสภณลงไปตามเส้นทางจนถึงจังหวัดโพธิสัตว์ระยะทางรวม 282 กิโลเมตร และมีการขยายความรับผิดชอบเพิ่มเติมถึงจังหวัดกำปงฉนัง ระยะทางประมาณ 100 กิโลเมตร

นอกจากนี้ ทางหลวงหมายเลข 5 ได้รับการกำหนดให้เป็นทางหลวงสายเอเชียสาย 1 หรือเส้นทางเศรษฐกิจตอนใต้ของอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง (จีเอ็มเอส)

## รายละเอียดของเส้นทาง
ทางหลวงหมายเลข 5 ออกจากพนมเปญในทิศเหนือไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ โดยติดกับทะเลสาบโตนเลสาบก่อน มีสะพานสามแห่งคือ สะพานจรอยจังวร แปรกกดัม และแปรกพโนว เชื่อมระหว่างตะวันออกของประเทศ จากนั้นจึงเคลื่อนตัวออกจากแม่น้ำ/ทะเลสาบ เนื่องจากพื้นที่ในบริเวณนั้นถูกน้ำท่วมเป็นบางช่วงของปี และออกจากจังหวัดกันดาล และข้ามจังหวัดกำปงฉนัง จากทางแยกที่ติดกับทางหลวงหมายเลข 51 ไปทางเหนือสู่เมืองกำปงฉนัง จากนั้นไปทางตะวันตกเฉียงเหนือสู่อำเภอบริบูรณ์ ซึ่งข้ามไปยังจังหวัดโพธิสัตว์ จากจุดนั้น จะเลี่ยงผ่านทะเลสาบโตนเลสาบและไปทางตะวันตกสู่เมืองโพธิสัตว์ ซึ่งเป็นเมืองหลักของจังหวัด เมื่อออกจากจังหวัดโพธิสัตว์ ทางหลวงหมายเลข 5 จะเลี้ยวไปทางตะวันตกเฉียงเหนืออีกครั้งและมุ่งสู่จังหวัดพระตะบอง ผ่านเมืองหลักของอีกจังหวัดหนึ่งที่เมืองพระตะบอง และเดินทางต่อไปยังอำเภอศรีโสภณในจังหวัดบันทายมีชัย ซึ่งเส้นทางไปบรรจบกับจุดสิ้นสุดของทางหลวงหมายเลข 6 และโค้งไปทางทิศตะวันตกสู่จุดสิ้นสุดที่เมืองปอยเปตซึ่งอยู่บนชายแดนประเทศไทย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ทางหลวงเอเชียสาย 1
5
หมวดหมู่:เขตแดนกัมพูชา–ไทย
วริศ คุณธาราภรณ์

**วริศ คุณธาราภรณ์** เป็นนักกีฬาขี่ม้ามาราธอนชาวไทย ที่ผ่านการตัดเลือกเข้าสู่การแข่งกีฬาขี่ม้ามาราธอนชิงแชมป์โลก และอยู่ในอันดับ 89 ของโลกเมื่อ พ.ศ. 2566 (Top 100 FEI Endurance Open Riders World Ranking)

นอกจากนี้ เขาได้รองแชมป์ประเภทบุคคลจากการแข่งรายการมาเลเซีย-ไทยแลนด์ โอเพ่น เอ็นดูรานซ์ ชาลเลนจ์ โทรฟี 2010 และได้อันดับ 3 จากการแข่งกีฬาขี่ม้ามาราธอนประเภทบุคคลในซีเกมส์ 2017

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักกีฬาขี่ม้าชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักกีฬาขี่ม้ามาราธอน
หมวดหมู่:นักกีฬาชาวไทย
หมวดหมู่:นักกีฬาไทยที่ได้เหรียญทองแดงซีเกมส์
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยมหิดล
รัฐว้า

**รัฐว้า** เป็นรัฐอิสระโดยพฤตินัยที่มีระบอบการเมือง การแบ่งเขตปกครองและกองทัพ ในขณะที่รัฐบาลของรัฐว้ายอมรับอธิปไตยของเมียนมาร์ทั่วทั้งแผ่นดิน สิ่งนี้ไม่รวมถึงความจงรักภักดีต่อรัฐบาลใดรัฐบาลหนึ่งโดยเฉพาะ รัฐธรรมนูญของเมียนมาร์ ฉบับปีพุทธศักราช 2551 ยอมรับดินแดนส่วนเหนือของรัฐว้าในฐานะของเขตปกครองตนเองว้าในรัฐฉาน ด้วยระบอบการเมืองการปกครองโดยพฤตินัยคือ รัฐพรรคการเมืองเดียว สังคมนิยม ปกครองโดยกองทัพผสมรัฐว้า (UWSP) ซึ่งแยกตัวออกจากพรรคคอมมิวนิสต์พม่า (CPB) ในปี พ.ศ. 2532 รัฐว้าถูกแบ่งเป็น 3 เทศมณฑล 2 อำเภอพิเศษ และ 1 เขตพัฒนาเศรษฐกิจ เมืองหลวงของเขตการปกครองคือ ปางคำ (ในอดีตคือปางซาง) ส่วนชื่อของ ว้า ได้มาจากกลุ่มชาติพันธุ์ในพื้นที่ทางตอนเหนือของเมียนมาร์

## อ้างอิง
แมรียู (ละครโทรทัศน์)

**แมรี่ยู** () เป็นละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ปี ค.ศ. 2024 นำแสดงโดย อี อี-คย็อง, โช ซู-มิน, คู จุน-ฮเว และจี อี-ซู ออกอากาศตอนแรกทางช่อง Channel A เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 และออกอากาศทุกวันเสาร์และอาทิตย์ เวลา 19:50 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี)

## เรื่องย่อ

*แมรี่ยู* เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ บง ช็อล-ฮี หนุ่มโสดชาวเกาะที่มีเป้าหมายในชีวิตคือการแต่งงาน และจ็อง ฮา-นา ข้าราชการขั้น 7 ที่ไม่ต้องการที่จะแต่งงานเลยแม้แต่น้อย

## นักแสดงและตัวละคร

### นักแสดงหลัก
* อี อี-คย็อง รับบทเป็น บง ช็อล-ฮี

: หนุ่มโสดชาวเกาะที่ไม่มีพิษภัย เขาเป็นคนงานที่มีความสามารถรอบด้านอยู่ในหมู่บ้านบนเกาะแห่งหนึ่งชื่อช็องโด และมีบุคลิกที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ทำหน้าที่ดูแลหลานฝาแฝดสองคนของเขาเพียงลำพัง ในอดีตเขาเคยเป็นพนักงานดับเพลิงที่ถูกบอกเลิก

* โช ซู-มิน รับบทเป็น จ็อง ฮา-นา

: ข้าราชการขั้น 7 ที่ไม่อยากแต่งงาน เธอถูกมอบหมายให้เข้าร่วม 'ทีมสนับสนุนการแต่งงาน' เนื่องด้วยเหตุการณ์บางอย่าง และได้มอบหมายงานสำคัญในการทำให้การแต่งงานของ ช็อล-ฮี หนุ่มโสดชาวเกาะเกิดขึ้น

* คู จุน-ฮเว รับบทเป็น ชเว กี-จุน

: อดีตคู่หมั้นของฮา-นา และหัวหน้าทีมสนับสนุนการแต่งงานที่ฮา-นาเป็นสมาชิกอยู่

* จี อี-ซู รับบทเป็น โอ อิน-อา

: ผู้อำนวยการห้างสรรพสินค้าไดอัน รุ่นพี่ของฮา-นา ที่แอบรักช็อล-ฮี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:ละครแนวครอบครัว
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ในคริสต์ทศวรรษ 2020