open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
เหตุการณ์รถไฟชนรถบัสในจังหวัดฉะเชิงเทรา พ.ศ. 2563

**เหตุการณ์รถไฟขนส่งสินค้าชนรถบัสคณะกฐิน พ.ศ. 2563** เป็นเหตุการณ์ที่นับว่าเป็นอุบัติเหตุทางรถไฟไทยที่ร้ายแรงครั้งหนึ่งของไทย เหตุเกิดขึ้นเมื่อเวลา 08.05 น. ของวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2563 หลังจากรถบัสโดยสารหมายเลขทะเบียน 30-1476 พระนครศรีอยุธยา บรรทุกผู้โดยสารจำนวน 57 ราย ออกจากจังหวัดสมุทรปราการเพื่อไปทอดกฐินที่จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุเวลาประมาณ 08.05 น. ขณะขับผ่านทางข้ามรถไฟที่ไม่มีเครื่องกั้น นายบุญส่ง สวนยิ้ม คนขับรถบัสโดยสารขับรถบัสโดยสารชนกับรถไฟบรรทุกสินค้าคอนเทนเนอร์ ที่ 852 ดีเซลเลขที่ 5102 มีต้นทางสถานีแหลมฉบัง และสถานีปลายทางลาดกระบังขณะที่ขบวนผ่านสถานีคลองบางพระ ถึง สทล.51/1 บริเวณป้ายหยุดรถคลองแขวงกลั่น ตำบลบางเตย โดยรถพุ่งไปชนกับหัวขบวนรถไฟ ทำให้คนขับและผู้โดยสารเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ จำนวน 18 ราย และมีผู้บาดเจ็บ 30 ราย หลังเกิดเหตุได้มีการนำทีมกู้ภัยเข้าช่วยเหลือ ต่อมาในวันที่ 12 ตุลาคม 2563 ได้มีผู้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลอีก 2 ราย รวม 20 ราย

## สาเหตุของอุบัติเหตุ
ในวันที่ 12 ตุลาคม 2563 ตำรวจและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้วิเคราะห์สาเหตุของอุบัติเหตุ ดังนี้:

# บนรถเปิดเพลงเสียงดัง ทำให้คนขับไม่ได้ยินเสียงหวีดรถไฟ
# คนขับไม่คุ้นชินกับเส้นทาง
# ที่เกิดเหตุเป็นทางลาดชันและบรรทุกผู้โดยสารเกิน ทำให้ต้องเร่งความเร็วและเร่งขึ้นเนินได้ช้า
# รถไฟวิ่งมาด้วยความเร็ว จึงไม่สามารถหยุดได้ทัน

## การแก้ไขปัญหาจุดตัดทางรถไฟที่เกิดเหตุ
*ผู้นำชุมชนเครื่องกั้นและป้ายหยุดตรวจมาตั้งที่ทางลักผ่านโดยมีเจ้าหน้าที่ของการรถไฟฯ คอยโบก
*ผู้ใหญ่บ้านหมู่ 7 ของชุมชนบางเตยได้รับมอบคำสั่งจากนายอำเภอเมืองฉะเชิงเทราให้ประสานหน่วยงานท้องถิ่นนำป้ายสัญญาณไฟมาติดตั้งบริเวณทางข้ามรถไฟ

## ดูเพิ่ม
*เหตุรถไฟตกรางในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2552
*รายการอุบัติเหตุทางรถไฟในประเทศไทย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อุบัติเหตุทางรถไฟในประเทศไทย
หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:เหตุการณ์ในจังหวัดฉะเชิงเทรา
หมวดหมู่:การขนส่งในจังหวัดฉะเชิงเทรา
หมวดหมู่:อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา
วัดเชตวัน (จังหวัดเชียงราย)

**วัดเชตวัน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 68 ตารางวา

วัดเชตวัน หรือ **วัดพระนอน** เดิมเป็นวัดร้างไม่ปรากฏผู้สร้าง บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยเจ้าอธิการหงส์กาวิโร (ครูบาก๋า) เดินธุดงค์มาจากวัดทุ่งฟ้าฮ่าม จังหวัดเชียงใหม่ ได้มาพบเจดีย์ ลูกนิมิตและต้นโพธิ์ใหญ่ บริเวณนี้เป็นป่ารกมากปกคลุมบริเวณวัดอยู่ ท่านตั้งใจว่าจะบูรณปฏิสังขรณ์ให้เป็นวัดให้ได้ จึงขอให้ศรัทธาสร้างกุฏิเล็ก ๆ ชั่วคราว พอถึงเวลาเข้าพรรษาไปอยู่วัดศรีเกิด ครั้งถึงออกพรรษาแล้วจึงได้ชักชวนศรัทธาประชาชนและ ญาติโยมจากเชียงใหม่มาทำไร่นาและทำสวนบริเวณนี้ ประชาชนจึงร่วมใจกันสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดขึ้นว่า **วัดป่าแดด** เพราะฤดูแล้งไฟไหม้ป่าหมดแล้วก็เห็นแต่แสงแดด ต่อมามีการเรียกขานชื่อวัดเป็น "วัดเชตวัน" ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2392 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400

อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ วิหารพระนอน ศาลาการเปรียญ หอไตร หอกลาง และกุฏิสงฆ์ 3 หลัง มีการสร้างพระพุทธไสยาสน์หรือพระนอนเมื่อ พ.ศ. 2491 โดยกำหนดให้วันขึ้น 15 เดือน 6 เหนือ ของทุกปีเป็นวันประเพณีพระนอน พระนอนมีขนาด 17 วา 2 ศอก และวัดยังมีพระปัญจมหาธาตุ เป็นเจดีย์ที่มียอด 5 องค์ เป็นศิลปะล้านนา เป็นทรงสี่เหลี่ยม กว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร ด้านบนประดิษฐาน เจดีย์ 5 องค์ ที่มีรูปทรงสูงใหญ่แตกต่างกัน

## อ้างอิง

เชตวัน
วัดเชียงคาน (จังหวัดเลย)

**วัดเชียงคาน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย

วัดเชียงคาน หรือ **วัดหอสองนาง** สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏชัด แต่มีตำนานเล่าว่า เมืองเชียงคานเดิมหรือเมืองสานะคามที่อยู่ในประเทศลาวปัจจุบัน เป็นจุดยุทธศาสตร์ระหว่างอาณาจักรล้านนา อาณาจักรล้านช้าง และอาณาจักรสยาม การเดินทางต้องมาแวะที่เชียงคานก่อนที่จะถึงจุดหมาย เมื่อเจ้าหลวงพระบางและครอบครัวได้เดินทางโดยเรือไปสักการะพระธาตุพนม พอมาถึงบ้านหาดเบี้ยเรือเกิดพลิกควํ่า ทำให้ลูกสาวทั้ง 2 คนของเจ้าเมืองหลวงพระบางจมน้ำเสียชีวิต เจ้าหลวงพระบางได้นำสังขารของสองธิดามาประชุมเพลิงที่วัดหอสองนาง จึงเป็นที่มาของชื่อวัดนี้ จากศิลาจารึกวัดศรีสองนาง ซึ่งค้นพบเพียงครึ่งท่อนที่ชำรุด กล่าวถึง การสร้างวัดพร้อมกับพระธาตุ โดยมีชื่อพระเถระผู้ใหญ่ พอได้เค้าชื่อว่า "…บาท …ปัชโชติ…ติปาล" พร้อมกับพี่น้องสามเณรทั้งมวลตั้งใจพร้อมกันสร้างวัดนี้ ซึ่งไม่ได้ระบุชื่อไว้กับพระธาตุ สิ้นเงินหนึ่งหมื่นห้าพันสองร้อย (บาท) และในตอนท้ายก็ขอบุญกุศลครั้งนี้ได้ค้ำชูด้วย ปัจจุบันศิลาจารึกวัดศรีสองนางเก็บรักษาไว้ในศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลย

จากในช่วงที่คณะกรรมการศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลยได้ออกสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2530 เรียกวัดนี้ว่า **วัดศรีสองนาง** ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดเชียงคาน" แต่ในปัจจุบันมีป้ายชื่อวัดปักอยู่ด้านหน้าวัดใช้ชื่อว่า "วัดหอสองนาง" อย่างไรก็ดี ข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง และพระเจดีย์ศรีสองนาง เป็นเจดีย์สีขาวเด่นตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ และมีหอพระชื่อ *หอศรีสองนาง*

## อ้างอิง

เชียงคาน
เชียงคาน
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ไทย–ลาว
วัดท่าแขก (จังหวัดเลย)

**วัดท่าแขก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดแม่น้ำโขง มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ 90 ตารางวา

วัดท่าแขกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2209 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช กรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีท้าวสุวรรณแผ้วพ่ายโอรสของพระเจ้าล้านช้างและบริวาร สร้างขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลถวายแด่พระมเหสีและพระธิดาของพระองค์ที่สิ้นพระชนม์เนื่องจากเรืออัปปางในระหว่างเดินทางไปเยี่ยมพระสหายที่นครจำปาสัก ต่อมา พ.ศ. 2436 เมื่อมีการย้ายเมืองเชียงคานมาตั้งเมืองใหม่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำโขงได้ช่วยกันบูรณะวัดที่ชำรุดทรุดโทรม จน พ.ศ. 2469 พระอาจารย์เสาร์ กนตสีโล พระอาจารย์มั่น ภูริทตโต และพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร ได้ธุดงค์มาพักที่วัดชั่วระยะหนึ่ง หลังจากนั้นได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2503 หลวงพ่อสอน ชนติโกมาจำพรรษาและบูรณะวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศยกวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2526

ภายในอุโบสถวัดท่าแขก มีพระพุทธรูป 3 องค์สกัดจากหินทรายทั้งก้อน เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ มีอายุประมาณ 300 กว่าปี

## อ้างอิง

ท่าแขก
ท่าแขก
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ไทย–ลาว
เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์

**เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์** () ประสูติเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2492 ณ ประเทศเบลเยียม เป็นพระชายาใน เจ้าชายฟิลลิพแห่งลีชเทินชไตน์ พระอนุชาใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ พระปิตุลา (อาชาย) ใน เจ้าชายอาล็อยส์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งลีชเทินชไตน์ โดยทรงเสกสมรสเมื่อวันที่ เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2514 มีพระบุตรดังนี้
#เจ้าชายอเล็กซานเดอร์
#เจ้าชายเว็นท์เซิสเลาส์แห่งลีชเทินชไตน์
#เจ้าชายรูดอล์ฟฟ
## อ้างอิง
*"Biographies of the Princes and Princesses". www.fuerstenhaus.li. Retrieved 2018-08-30.
*"Prince Philipp of Liechtenstein" (PDF). LGT Private Banking. 2018-08-30.

หมวดหมู่:เจ้าหญิงลีชเทินชไตน์
หมวดหมู่:ราชวงศ์ลีชเทินชไตน์
หมวดหมู่:ชาวเบลเยียม
แอนิมอลครอสซิง: นิวลิฟ

***แอนิมอลครอสซิง: นิวลิฟ*** (; ) เป็นวิดีโอเกมแนวจำลองสังคมที่พัฒนาโดยบริษัทนินเท็นโด EAD จำหน่ายโดยนินเท็นโด สำหรับนินเท็นโด 3ดีเอส ในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ในอเมริกาเหนือในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ในยุโรปในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2556 และในออสตราเลเซียในวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ส่วนเนื้อเรื่องเรานั่งอยู่บนรถไฟอีกคนนั่งข้างๆ มีชื่อว่าRover ตอบคำถามนิสัยผู้เล่น เป็นแบบสุ่มหน้าตา อยากจะไปเมืองไหนเราตั้งชื่อเมืองอะไรก็ได้ เราถึงที่สถานีรถไฟ มีคนมารับมีชื่อว่าIsabelleเป็นเลขาส่วนตัวของเทศมนตรี เราจะรับบทเป็นนายกเทศมนตรีประจำเมืองที่ตั้งชื่อไว้แล้า

การอัปเดตครั้งใหญ่ปี พ.ศ. 2559 ทางนินเท็นโดได้ประกาศอัปเดตชื่อว่า ***แอนิมอลครอสซิง: นิวลิฟ - เวลคัมอะมีโบ*** (; ) เกมภาพนี้จะไม่คิดค่าใช้จ่ายบวกค่าเพิ่ม ออกจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ในออสตราเลเซียในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ในยุโรปในวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 และในอเมริกาเหนือในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2559

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2555
หมวดหมู่:เกมผลิตโดยนินเท็นโด
หมวดหมู่:เกมสำหรับนินเท็นโด 3ดีเอส
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
โตเกียวไอต์

**โตเกียวไอต์** () เป็นแร่แบเรียมแมงกานีสวานาเดตซึ่งมีสูตรเคมีว่า Ba2(Mn3+,Fe3+)OH(VO4)2) โตเกียวไอต์มีองค์ประกอบทางเคมีคล้ายกับกามากาไรต์ (; Ba2(Fe3+,Mn3+)OH(VO4)2) แต่มีปริมาณแมงกานีสสูงกว่า และคล้ายกับบรัคเคอบุชไชต์ (; Pb2(Mn3+,Fe3+)(VO4)2(OH)) ซึ่งเป็นแร่ตะกั่ววานาเดต โตเกียวไอต์ปรากฏในแหล่งสินแร่แมงกานีสคุณภาพต่ำในหินแปรและมักพบร่วมกับไฮยาโลเฟน () เบราไนต์ () และทามาไอต์ ()

โตเกียวไอต์ถูกค้นพบที่เหมืองชิโรมารุ เมืองโอกูตามะ อำเภอนิชิตามะในพื้นที่โตเกียวตะวันตก จังหวัดโตเกียว และสมาคมวิทยาแร่นานาชาติ (ไอเอ็มเอ) รับรองการค้นพบใน ค.ศ. 2003 ซึ่งแร่นี้ยังพบในประเทศอิตาลีด้วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แร่แบเรียม
หมวดหมู่:แร่แมงกานีส
หมวดหมู่:แร่วานาเดต
หมวดหมู่:แร่ไฮดรอกไซด์
อูนาดง

thumb|อูนาดง
thumb|อูนาจู

**อูนาดง** ( ย่อมาจาก *unagi donburi*, "ชามปลาไหล") เป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยชามขนาดใหญ่แบบดมบูริใส่ข้าวสวยและราดด้วยปลาไหล (อุนางิ) ย่างในรูปแบบคาบายากิ คล้ายกับเทริยากิ เนื้อปลาเคลือบด้วยซอสถั่วเหลืองรสหวานที่เรียกว่าทาเระ มักใช้ไฟถ่าน ไม่ลอกเนื้อปลาและคว่ำด้านที่มีผิวสีเทาลง ราดซอสทาเระลงไปให้พอซึมผ่านข้าวข้างล่าง ตามธรรมเนียมแล้ว จะโรยผลซันโชแห้งบด (เรียกว่าพริกไทยญี่ปุ่น แม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกันทางพฤกษศาสตร์) ด้านบนเป็นเครื่องปรุงรส

## รูปแบบอื่น ๆ
รูปแบบอื่น ๆ ได้แก่ อูนาจู (鰻重, อาหารจานเดียวกันแต่เสิร์ฟในกล่องอาหารจูบาโกะ (重箱)) นางายากิ (長焼き, ปลาไหลและข้าวจะเสิร์ฟแยกกัน) และฮิสึมาบูชิ (櫃まぶし)

## ประวัติศาสตร์
อูนาดงเป็นข้าวดมบูริประเภทแรกที่คิดค้นขึ้นในยุคเอโดะตอนปลายในสมัยบุงงะ (1804–1818) โดยชายชื่ออิมาสึเกะ โอคุโบะ ที่อาศัยอยู่ในซาไก-มาชิ (ในปัจจุบันคือย่านนิฮมบาชิในเขตชูโอ โตเกียว) และกลายเป็นที่นิยมในละแวกนั้น 

ร้านอาหารแห่งแรกที่ขายอูนาดงเอ่ยอ้างว่าเป็นร้านโอโนยะ (大野屋) ในฟุงิยาโช (葺屋町) (ติดกับซาไกโช) ในช่วงเวลาหนึ่ง แต่สันนิษฐานไว้ก่อนที่โรงละครละแวกนั้นย้ายออกไปเพราะถูกไฟไหม้ในปี 1841 หลังจากทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในปี 1844 ร้านเริ่มขายอูนาดงด้วยเหรียญเทนโปเซ็นหนึ่งเหรียญ และได้รับความนิยม

สำหรับอูนาจูที่บรรจุปลาไหลและข้าวในกล่องจูบาโกะ ทฤษฎีหนึ่งกล่าวถึงผู้ริเริ่มของปลาไหลกับโอทานิ กิเฮ (大谷儀兵衛) ซึ่งเริ่มธุรกิจร้านอาหารปลาน้ำจืดในซันยะ ในย่านอาซากูซะ โตเกียว เรียกว่าฟุนากิ (鮒儀) (ภายหลังรู้จักกันในชื่อ จูบาโกะ ร้านอาหารรุ่นปัจจุบันอยู่ที่อากาซากะ) ตามทฤษฎีนี้อูนาจูมีอยู่แล้วในช่วงปลายสมัยเอโดะ แต่มีผู้คัดค้านมุมมองนี้ นักวิจารณ์คนอื่น ๆ บอกว่าอูนาจูเริ่มปรากฏในยุคไทโช และใช้กล่องเคลือบเพื่อความหรูหรา อูนาจูมักจะมีราคาแพงกว่าอูนาดง

## ดูเพิ่ม
* คัตสึดง
* กิวดง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ดมบูริ
หมวดหมู่:อาหารทะเลของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:คำศัพท์เกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่น
เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง

**เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง** เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 2 ของตำบลเจ๊ะบิลัง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเจ๊ะบิลังที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2534 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 4,039 คน

พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 16 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.5 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 982 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 2.70 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 1,687.5 ไร่ กับแบ่งพื้นที่เทศบาลออกเป็น 8 ชุมชน ในพื้นที่บางส่วนของตำบลเจ๊ะบิลัง ได้แก่ ชุมชนบ่อหลวงก้าวหน้า ชุมชนหลังโรงเรียน ชุมชนประมง ชุมชนบ้านกลาง ชุมชนบ้านใหม่ ชุมชนบนควนตอนล่าง ชุมชนบนควน และชุมชนบ้านนา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง

เจ๊ะบิลัง
เจ๊ะบิลัง
หมวดหมู่:อำเภอเมืองสตูล
อำเภอของประเทศอินโดนีเซีย

**อำเภอ** หรือ *กาบูปาเต็น* (; ) เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สองของประเทศอินโดนีเซียรองลงมาจากจังหวัด ชื่อในภาษาอินโดนีเซีย *กาบูปาเต็น* บางครั้งสามารถแปลได้ว่า "เทศบาล" อำเภอและนครของประเทศอินโดนีเซียจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นตำบล ซึ่งมีชื่อเรียกสองชื่อได้แก่ *เกอจามาตัน* () และ *ดิซตริก* () คำว่า *ดิซตริก* จะใช้เฉพาะในพื้นที่นิวกินีตะวันตก

## ศัพทมูลวิทยา
[thumb|200px|นายอำเภอชาว[เกาะชวา|ชวาในชุดเต็มยศ ประมาณ ค.ศ. 1900]]
ในภาษาอังกฤษ อำเภอของประเทศอินโดนีเซียจะเรียกว่า  ซึ่งมีที่มาจากสมัยอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ โดยอำเภอในสมัยนั้นปกครองโดยนายอำเภอหรือ *บูปาตี* () และมีชื่อเรียกว่า *เรอเคนต์สคัป* () หรือ *กาบูปาเต็น* () ชื่อ *กาบูปาเต็น* ในภาษาชวาได้แพร่เข้ามาในภาษาอินโดนีเซียและใช้ในภาษาอินโดนีเซียจนถึงปัจจุบัน ชื่อตำแหน่ง *บูปาตี* มีมาตั้งแต่ก่อนเนเธอร์แลนด์จะเข้าปกครองอินโดนีเซีย และเมื่อเนเธอร์แลนด์ได้เข้าครองอินโดนีเซียและล้มล้างราชวงศ์เดิม *บูปาตี* ก็ยังคงได้รับการรักษาไว้ ชื่อตำแหน่ง *บูปาตี* นั้นมาจากภาษาสันสกฤต *ภูมิปติ* () ซึ่งหมายถึงเจ้าผู้ครองนคร และปรากฏเป็นชื่อตำแหน่งที่เข้าร่วมพระราชพิธีแสดงความจงรักภักดีต่อกษัตริย์บนจารึกเตอลากาบาตูในสมัยอาณาจักรศรีวิชัย

## สมัยอาณานิคมเนเธอร์แลนด์
แม้ว่าชื่อตำแหน่ง *บูปาตี* จะส่อว่าผู้ปกครองท้องถิ่นจะสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชนพื้นถิ่นก็ตาม แต่ในความเป็นจริงแล้ว *บูปาตี* จะรับคำสั่งจากขุนนางชาวเนเธอร์แลนด์ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคม อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่าง *บูปาตี* กับตัวแทนของเนเธอร์แลนด์จะค่อนข้างก้ำกึ่งกัน รัฐบาลเนเธอร์แลนด์มีอำนาจทางกฎหมายและทางการทหารในอินโดนีเซีย (หรือหมู่เกาะอินเดียตะวันออก) แต่ขุนนางตัวแทนของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์จะมีฐานะเป็นเพียงที่ปรึกษาให้กับ *บูปาตี* เท่านั้น

## ยุคหลังซูฮาร์โต
หลังจากที่ซูฮาร์โตประกาศลาออกจากตำแหน่ง ได้มีการเคลื่อนไหวที่จะกระจายอำนาจออกจากศูนย์กลางเข้าสู่ระดับท้องถิ่นที่เรียกว่า *เปอเมอการัน* () กฎหมายสำคัญหลายฉบับเกี่ยวกับการปกครองท้องถิ่นถูกประกาศใช้ใน ค.ศ. 1999 จำนวนอำเภอและนครในประเทศอินโดนีเซียเพิ่มขึ้นจากประมาณ 300 ในช่วงปลาย ค.ศ. 1998 เป็น 514 ใน ค.ศ. 2014 ซึ่งทำให้เป็นที่ถกเถียงในยุคปัจจุบันว่าอาจจะสิ้นเปลืองงบประมาณมากเกินไป รัฐบาลระดับสูงมองว่าควรชะลอหรือหยุดแบ่งเขตอำเภอหรือนครเพิ่ม ในขณะที่นักการเมืองท้องถิ่นสนับสนุนให้มีเขตอำเภอหรือนครใหม่เพิ่มขึ้น มีรายงานวิจัยว่าการกระจายอำนาจและงบประมาณสู่ระดับท้องถิ่นช่วยลดช่องว่างระหว่างรายได้ของแต่ละภูมิภาคได้

## สถิติ
ใน ค.ศ. 2020 ประเทศอินโดนีเซียมี 416 อำเภอและ 98 นคร โดยเกาะสุมาตรามี 120 อำเภอ เกาะชวามี 85 อำเภอ หมู่เกาะซุนดาน้อยมี 37 อำเภอ เกาะบอร์เนียวมี 47 อำเภอ เกาะซูลาเวซีมี 70 อำเภอ หมู่เกาะโมลุกกะมี 17 อำเภอ และเกาะนิวกินีมี 40 อำเภอ

## ดูเพิ่ม
* รายชื่ออำเภอและนครของประเทศอินโดนีเซีย
* สถานะนครในประเทศอินโดนีเซีย
* หน่วยการบริหารของประเทศอินโดนีเซีย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศอินโดนีเซีย
วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ

**วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ** () เป็นวันหยุดราชการที่ตรงกับวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ปัจจุบันนี้ตรงกับวันที่ 23 กุมภาพันธ์ซึ่งเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะในปี ค.ศ. 1960

## ประวัติ

### ยุคเก่า – ยุคกลาง
thumb|233x233px|ธงเนื่องในโอกาสวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิในปี 1877

วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิมีมาตั้งแต่ช่วงยุคเมจิจนถึงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งมี "พิธีเท็นโจเซ็ตสึไซ ()" ที่ได้รับอิทธิพลมาจากจักรพรรดิถังเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง โดยเท็นโจเซ็ตสึ มีความหมายว่า "สวรรค์นั้นยาวและโลกก็ยาว" ซึ่งหมายถึงการครองราชย์ฯ ของสมเด็จพระจักรพรรดินั้นจะคงอยู่ต่อไปอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด ในรัชสมัยของจักรพรรดิโคนิง (ยุคนารา) ได้มีการจัดพิธีเท็นโจเซ็ตสึไซครั้งแรกขึ้นที่ปูชนียสถานวังสาม (; ) ในพิธีดังกล่าว เหล่าขุนนางชั้นสูงจะถวายสาเกและมื้ออาหารครั้งใหญ่

### ยุคสมัยใหม่
ส่วนวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิจะเรียกว่า "ชิกีวเซ็ตสึ ()" ในปีแรกของยุคเมจิ (ค.ศ. 1868) ไดโจกังได้มีการกำหนดให้วันที่มีการจัดพิธีเท็นโจเซ็ตสึไซเป็นวันหยุดราชการ และต่อมาในปี 1873 รัฐบาลฯ ได้เปลี่ยนชื่อเป็นวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ () ตามพระราชบัญญัติวันหยุดราชการในประเทศญี่ปุ่น วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิจะกำหนดตามวันพระราชสมภพของพระจักรพรรดิ ด้วยเหตุนี้วันดังกล่าวจึงไม่มีวันที่คงที่ เพราะฉะนั้นรัฐสภาญี่ปุ่นจึงมีความจำเป็นที่จะต้องประชุมกันเพื่อแก้ไขกฎหมายเป็นรายโอกาสไป ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นวันสีเขียวและวันโชวะในปี 1989 และ 2007 ตามลำดับ

## การเข้าเฝ้า
ในวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ จะมีการจัดพิธีน้ำชาเพื่อรับรองอาคันตุกะที่สำคัญ เช่น นายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรี สมาชิกรัฐสภา หรือคณะผู้แทนทางทูต หลังจากนั้นจึงมีการเสด็จออกมหาสมาคมต่อสาธารณชนในวันดังกล่าวที่พระราชวังหลวงโตเกียว ประชาชนจะสามารถเข้าไปในพระราชวังหลวงฯ ได้ สมเด็จพระจักรพรรดิ สมเด็จพระจักรพรรดินี และพระบรมวงศานุวงศ์จะออกมายังระเบียงรับรองและโบกพระหัตถ์ต่อประชาชนที่มาเข้าเฝ้าฯ หลังจากพระบรมวงศานุวงศ์เสด็จพระราชดำเนินกลับ ประชาชนที่มาเข้าเฝ้าฯ ก็จะเข้าชมอาคารภายในพระราชวังหลวงโตเกียว ในปี 2020 และ 2021 (ยุคเรวะ) การเข้าเฝ้าและการลงนามถวายพระพรสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะถูกยกเลิกเนื่องด้วยสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศญี่ปุ่น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วันหยุดในญี่ปุ่น
อินูโอโมโนะ

thumb|387x387px|ภาพวาดของศิลปะการต่อสู้ อินูโอโมโนะ

**อินูโอโมโนะ** () เป็นศิลปะการต่อสู้ที่พลธนูม้าฝึกทักษะการยิงธนูโดยการไล่ตามและยิงสุนัขด้วยลูกธนูหัวทู่ในพื้นที่ที่จำกัด อินูโอโมโนะเริ่มต้นในช่วงยุคคามากูระราวปี ค.ศ. 1207 จนถึงยุคเซ็งโงกุ ศิลปะการต่อสู้ชนิดนี้เป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับการฝึกฝนในยุคมูโรมาจิ การสู้รบบนหลังม้าของซามูไรเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากไม่ได้ฝึกฝนอาจทำให้ซามูไรขาดทักษะในด้านนี้อาจส่งผลให้การรบไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะฉะนั้นการฝึกอินูโอโมโนะเป็นสิ่งที่จำเป็น

สุนัขราว 150 ตัวจะถูกปล่อยออกมาสู่สนามทรงสี่เหลี่ยมความยาวประมาณ 72 เมตรต่อด้าน แบ่งออกเป็นสามทีม แต่ละทีมมีสมาชิก 12 นาย ทีมที่สามารถยิงลูกธนูโดนลงบนตัวสุนัขมากที่สุดภายในระยะเวลาที่กำหนดจะเป็นฝ่ายชนะ

ต่อมาอินูโอโมโนะไม่ได้รับความนิยมอีกต่อไปหลังการฟื้นฟูเมจิที่ยกเลิกระบบโชกุน ทำให้สูญเสีญการสนับสนุนจากแคว้นศักดินาซัตสึมะและรัฐบาลเอโดะ ประกอบกับการใช้พื้นที่ในการฝึกฝนที่กว้างขวางมาก รวมถึงการเตรียมซามูไรที่มีทักษะการยิงธนูที่ดีเยี่ยม

การฝึกฝนอินูโอโมโนะครั้งสุดท้ายในปี 1902 ที่สวนอูเอโนะ โดยตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ได้มีการฝึกฝนอีกเลยตามคำคัดค้านของสมาคมพิทักษ์สัตว์ญี่ปุ่น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ซามูไร
หมวดหมู่:ยุคคามากูระ
หมวดหมู่:ยุคมูโรมาจิ
เจ้าหญิงเซลดา

**เจ้าหญิงเซลดา** (, ) เป็นตัวละครในชุดวิดีโอเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาของนินเท็นโด ถูกสร้างขึ้นโดยชิเงรุ มิยาโมโตะ และเริ่มปรากฏตัวในเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาในปี 1986 เธอเป็นหนึ่งในตัวละครหลักในชุดวิดีโอเกมนี้ โดยได้ปรากฏตัวมาเป็นเวลากว่าสามทศวรรษ ในเนื้อเรื่องสมมติของเกม เธอเป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรไฮรูล เป็นพรรคพวกกับตัวละครหลัก ลิงก์ และเป็นผู้ถือไทรฟอร์ซแห่งปัญญา

แม้ว่าเธอจะเป็นตัวละครในชุดวิดีโอเกมนี้ แต่บทบาทของเซลดามักจะเป็นสาวน้อยเดือดร้อนหรือผู้ช่วยลิงก์ ในหลาย ๆ เกม เซลดาถูกจับโดยกาน่อนศัตรูตัวของเกม ทำให้ลิงก์ต้องมาช่วยชีวิตเธอ ในหลายเกมเธอเป็นหนึ่งในนักปราชญ์หรือแชมป์เปี้ยนที่มีความกล้าหาญและเป็นตัวละครสำคัญในการเอาชนะกาน่อน ในเกมอื่น ๆ เช่น ออคารินาออฟไทม์ และเดอะวินด์เวกเกอร์ เธอมีบุคลิกอื่น ๆ และเข้ามามีบทบาทในเรื่องมากขึ้น ในสกายวอร์ดซอร์ด เธอได้เป็นร่างจุติของเทพธิดาไฮเลีย ทำให้ร่างของเธอมีพลังเวทมนตร์มากมาย 

เซลดาเป็นตัวละครที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในวิดีโอเกมและเป็นตัวละครยอดนิยมของนักเล่นเกมและนักคอสเพลย์ นอกจากปรากฏตัวในชุดวิดีโอเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาแล้ว เธอยังเป็นตัวละครที่ผู้เล่นควบคุมได้ในเกมสปินออฟและชุดวิดีโอเกมอื่น ๆ เช่น ไฮรูล วอริเออร์ส และเคเดนซ์ออฟไฮรูล เธอยังปรากฏตัวในชุดเกมซูเปอร์สแมชบราเธอส์อีกด้วย นักวิจารณ์มีตอบรับในเชิงบวกต่อการพัฒนาตัวละครของเธอ และระบุว่าเธอเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงในวิดีโอเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตัวละครที่สร้างโดยชิเงรุ มิยาโมโตะ
หมวดหมู่:ตัวละครจากเกมชุดเดอะเลเจนด์ออฟเซลดา
หมวดหมู่:ตัวเอกจากนินเทนโด
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นเจ้าหญิง
หมวดหมู่:ตัวละครมังกรในวิดีโอเกม
หมวดหมู่:ตัวละครในบันเทิงคดีที่มีการสร้างตัวตนใหม่
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนินจาหญิง
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นโจรสลัดหญิง
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักยิงธนู
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นครอสเดรสเซอร์
หมวดหมู่:ตัวละครวิดีโอเกมที่ใช้เวทมนตร์
เทศบาลตำบลฉลุง

**เทศบาลตำบลฉลุง** เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 5 และ 13 ของตำบลฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลฉลุงที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 2,358 คน ปัจจุบันเป็นเทศบาลขนาดกลางซึ่งมีความเจริญเติบโตของเมืองรองจากเทศบาลเมืองสตูล 

พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 11 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.7 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 967 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 1.25 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 781.25 ไร่ เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญแห่งหนึ่งของอำเภอเมืองสตูล เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจภูธรฉลุง และนอกจากนี้ยังมีที่ทำการไปรษณีย์ฉลุง ซึ่งใช้รหัสไปรษณีย์แยกกันกับที่ทำการไปรษณีย์สตูล

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์เทศบาลตำบลฉลุง 

ฉลุง
ฉลุง
หมวดหมู่:อำเภอเมืองสตูล
สถานะนครในประเทศอินโดนีเซีย

ตามกฎหมายของประเทศอินโดนีเซีย คำว่า "**นคร**" หรือ *โกตา* () ใช้เรียกหน่วยการบริหารระดับที่สองของประเทศอินโดนีเซียและมีฐานะเทียบเท่ากับอำเภอ หรือ *กาบูปาเต็น* () ซึ่งนครจะแตกต่างจากอำเภอในแง่ที่ว่ารายได้หลักของนครจะมาจากแหล่งอื่นนอกเหนือจากการเกษตร และประชากรของนครจะหนาแน่นกว่า อย่างไรก็ตาม คำว่า "นคร" ในอดีตมีหลักเกณฑ์ที่แตกต่างออกไป

## นิยามคำว่า "นคร" ในอดีต
[thumb|[โบโกร์|เบยเตินซอร์คได้รับสถานะนคร (*เคอเมนเตอ*) จากรัฐบาลของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1905]]

### ''เคอเมนเตอ''
ในสมัยอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ นครถูกปกครองโดยใช้ชื่อ *เคอเมนเตอ* () หรือเทศบาลหลังจากที่มีการประกาศพระราชบัญญัติการกระจายอำนาจใน ค.ศ. 1903 *เคอเมนเตอ* เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สาม

### ''โกตาเบอซาร์'' และ ''โกตาเกอจิล''
ชื่อ *โกตาเบอซาร์* () หรือ "เมืองใหญ่" และ *โกตาเกอจิล* () หรือ "เมืองเล็ก" ได้รับการประกาศใช้ตามรัฐบัญญัติฉบับที่ 22 ประจำ ค.ศ. 1948 โดย *โกตาเบอซาร์* เทียบได้กับ *กาบูปาเต็น* หรืออำเภอซึ่งเป็นหน่วยการบริหารระดับที่สอง ในขณะที่ *โกตาเกอจิล* เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สาม

### ''โกตารายา'' ''โกตามาดียา'' และ ''โกตาปราจา''
หลังจากที่รัฐบัญญัติฉบับที่ 18 ประจำ ค.ศ. 1965 มีผลบังคับใช้ นครในประเทศอินโดนีเซียแบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ *โกตารายา* () ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับจังหวัด *โกตามาดียา* () ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับอำเภอ และ *โกตาปราจา* () ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับตำบลหรือ *เกอจามาตัน* () กรุงจาการ์ตาเป็นนครเพียงแห่งเดียวที่มีฐานะเป็น *โกตารายา* เนื่องจากเป็นเมืองหลวงของประเทศ

สถานะ *โกตารายา* และ *โกตาปราจา* ถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1974 ในขณะที่ *โกตามาดียา* ใช้เรียกพื้นที่เขตเมืองส่วนใหญ่ในประเทศอินโดนีเซียจนถึง ค.ศ. 1999

### ''โกตา''

คำว่า "*โกตา*" ถูกนำมาใช้เรียกแทน *โกตามาดียา* หลังสิ้นสุดรัฐบาลของซูฮาร์โต โดย *โกตา* จะปกครองโดยนายกเทศมนตรีหรือ *วาลีโกตา* () ซึ่งได้รับเลือกตั้งจากประชาชนในท้องถิ่นและดำรงตำแหน่งสมัยละห้าปี ไม่เกินสองสมัยติดต่อกัน

## สถานะนครของกรุงจาการ์ตา
300px|thumb|อาคารศาลาว่าการกรุงจาการ์ตา
บาตาฟียาหรือจาการ์ตาในปัจจุบันเป็นเมืองแรกที่ได้รับการพัฒนาขึ้นเป็นเมืองโดยจักรวรรดิดัตช์ ในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1621 ได้มีการจัดตั้งสภานครหรือ *สตัด* () ขึ้นที่บาตาฟียา และต่อมาในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1905 บาตาฟียาได้กลายเป็น *เคอเมนเตอ* แห่งแรกในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ และจนถึงการประกาศเอกราชของประเทศอินโดนีเซีย บาตาฟียาหรือจาการ์ตาก็ยังคงเป็นนครขึ้นกับจังหวัดชวาตะวันตก ก่อนที่จะเปลี่ยนสถานะเป็นนครระดับจังหวัดครั้งแรกหลังมีการประกาศใช้รัฐบัญญัติฉบับที่ 1 ประจำ ค.ศ. 1957 แม้ว่าตามกฎหมายของอินโดนีเซียจะถือว่าจาการ์ตาเป็นจังหวัด แต่โดยพฤตินัยแล้วจาการ์ตาก็ยังคงถูกมองว่าเป็น "นคร" อยู่ ในฐานข้อมูลสถิติของสหประชาชาติก็ยังคงระบุว่าจาการ์ตาเป็น "นคร"

## รายชื่อนครในประเทศอินโดนีเซีย

;หมายเหตุ
* ในขณะนั้นใช้ชื่อ "บาตาฟียา"
* ในขณะนั้นใช้ชื่อ "กูตาราจา"
* ในขณะนั้นใช้ชื่อ "ตันจุงการัง-เตอลุกเบอตุง"

## ดูเพิ่ม
* อำเภอของประเทศอินโดนีเซีย
* เขตการปกครองของประเทศอินโดนีเซีย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หน่วยการบริหารของประเทศอินโดนีเซีย

อินโดนีเซีย
อาสึนะ (ซอร์ดอาร์ตออนไลน์)

**อาสึนะ ยูกิ** () เป็นตัวละครที่ปรากฏในไลท์โนเวลชุดซอร์ดอาร์ตออนไลน์โดยเรกิ คาวาฮาระ เธอมีชื่อเรียกสั้น ๆ ว่าอาสึนะ () ซึ่งเป็นชื่อผู้เล่นของเธอในวิดีโอเกมตามเนื้อเรื่องในนิยาย อาสึนะปรากฏตัวในฐานะคนรักของคิริโตะและตัวละครหลักหญิง เธออยู่ในนิยายในฐานะรองหัวหน้าของกิลด์ภาคีอัศวินโลหิต () ซึ่งโดดเด่นในเรื่องการเป็นกิลด์ที่แข็งแกร่งที่สุดในไอร์แครด เธอได้รับชื่อเสียงในฐานะผู้เล่นที่มีทักษะในเกม ทำให้เธอได้รับฉายาว่าประกายแสง (, ) ซึ่งประกอบกับความน่าดึงดูดใจทางร่างกายของเธอ ทำให้เธอเป็นที่รู้จักและเป็นที่ต้องการของผู้เล่นคนอื่นๆ

ทั้งอาสึนะและคิริโตะได้กลายเป็นตัวละครยอดนิยมในแฟนคลับอนิเมะและมังงะ มักปรากฏอยู่ในรายชื่อตัวละครอนิเมะยอดนิยม นอกจากนี้อาสึนะยังปรากฏตัวในสินค้าอย่างเป็นทางการของซอร์ดอาร์ตออนไลน์หลายรายการ และได้รับการตอบรับเชิงบวกเป็นส่วนใหญ่ โดยเน้นที่ความสัมพันธ์ของเธอกับคิริโตะ ความน่าดึงดูดใจ และบทบาทในชุดนิยาย

## การสร้างและแนวคิด
ในการให้สัมภาษณ์กับผู้เขียนเรกิ คาวาฮาระ เขาบอกว่าตัวละครหญิงในซอร์ดอาร์ตออนไลน์ไม่ได้อิงจากใครก็ตามที่เขารู้จักในโลกแห่งความเป็นจริง โดยเขากล่าวว่า "ปกติฉันไม่เคยสร้างตัวละคร ฉาก หรืออะไรมาก่อนฉันเริ่มเขียน ขณะที่ฉันเขียนเนื้อเรื่อง สาว ๆ กลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ยังไงก็เถอะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่อย่างใดก็ตาม ความคิดที่อ่อนเกินหรืออารมณ์ที่ซ่อนอยู่บางอย่างของฉัน สร้างตัวละครที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยความสามารถ" คาวาฮาระยังเสริมอีกว่าเขาเขียนนิยายนี้เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขามองว่าเกมออนไลน์ไม่ใช่การเจ็บป่วยทางสังคมหรือหลบหนีจากชีวิตจริง และด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจแสดงเกมในไลท์โนเวลในแง่บวก

ที่งาน Sakura-Con 2013 คาวาฮาระตอบว่า "ตัวละครของอาสึนะที่ฉันสร้างมาอาจจะสมบูรณ์แบบเกินไปสำหรับซอร์ดอาร์ตออนไลน์นิดหน่อย เมื่อร่วมงานกับคิริโตะก็แทบจะไม่มีปัญหาใด ๆ เลยที่ทั้งคู่ไม่สามารถเอาชนะได้" หลังจากได้รับคำถามว่าอาสึนะเป็น "ตัวละครที่ยุ่งยาก" ในการพัฒนาหรือไม่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตัวละครอนิเมะและมังงะที่ปรากฏตัวครั้งแรกในปี พ.ศ. 2555
หมวดหมู่:ตัวละครการ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ตัวละครต่างโลก
หมวดหมู่:ตัวละครในซอร์ดอาร์ตออนไลน์
หมวดหมู่:ตัวละครนักดาบในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักฟันดาบสากล
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นอัศวินหญิง
หมวดหมู่:ตัวละครชาวญี่ปุ่นในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครหญิงในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ตัวละครวัยทีนในอนิเมะและมังงะ
อำเภอเซี่ยน

**อำเภอเซี่ยน** หรือ **เซี่ยนเซี่ยน** () เป็นอำเภอหนึ่งทางตะวันออกของมณฑลเหอเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน อำเภอนี้อยู่ภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดชางโจว

## เขตการปกครอง
อำเภอเซี่ยนแบ่งการปกครองออกเป็น 4 เมือง 13 ตำบล และ 1 ตำบลชนชาติ ดังนี้
;เมือง:
* เมืองเล่อโช่ว ()
* เมืองหวยเจิ้น ()
* เมืองกัวจวง ()
* เมืองเหอเฉิงเจีย ()

;ตำบล:

* ตำบลหานชุน ()
* ตำบลมั่วหนาน ()
* ตำบลเฉินจวง ()
* ตำบลเกากวน ()
* ตำบลชางหลิน ()
* ตำบลต้วนชุน ()
* ตำบลจางชุน ()
* ตำบลหลินเหอ ()
* ตำบลเสี่ยวผิงหวาง ()
* ตำบลฉืออู่จี๋ ()
* ตำบลเหล่ย์โถว ()
* ตำบลหนานเหอโถว ()
* ตำบลซีเฉิง ()

;ตำบลชนชาติ:
* ตำบลชนชาติหุย เปิ่นไจ ()

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชางโจว
การหยอกเย้าของอีฟ

**การหยอกเย้าของอีฟ** () เป็นการเกลื่อนคำ ซึ่งพบได้เป็นหลักในภาษาอังกฤษแบบอินเดีย ใช้สำหรับกล่าวถึงการคุกคามทางเพศและการล่วงละเมิดทางเพศจากผู้ชายที่มีต่อผู้หญิงในที่สาธารณะ ชื่อ "อีฟ" ถูกเท้าความถึงตำนานการสร้างในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้องกับอาดัมและอีฟ ปัญหาดังกล่าวได้รับการพิจารณาว่าเป็นปัญหาที่เกี่ยวข้องกับความประพฤติผิดของเยาวชนชาย ซึ่งเกี่ยวกับการคุกคามทางเพศในพิสัยความรุนแรงตั้งแต่การใช้คำพูดชี้นำทางเพศ, การสัมผัสเล็กน้อยในที่สาธารณะและการโห่แซวทางเพศจนถึงการลูบคลำ

คณะกรรมาธิการสตรีแห่งชาติอินเดียได้แนะนำว่าการใช้คำดังกล่าวเป็นการลดความจริงจังของพฤติกรรมที่ผิดและควรเปลี่ยนไปใช้คำอื่นที่มีความเหมาะสมมากกว่านี้  คณะกรรมาธิการพิจารณารากอรรถศาสตร์ของคำนี้ในภาษาอังกฤษแบบอินเดีย ซึ่งการหยอกเย้าของอีฟใช้อ้างถึงธรรมชาติที่ยั่วยวนของอีฟ และจัดวางความรับผิดชอบให้แก่หญิงในฐานะผู้ยั่วยวนทางเพศ การหยอกเย้าผู้หญิง วิพากษ์วิจารณ์พวกเธอ, คุกคามด้วยคำพูดหรือร่างกาย และสร้างความลำบากให้พวกเธอโดยจงใจถือว่าเป็นการหยอกเย้าของอีฟ

ด้วยเป็นการคุกคามส่วนบุคคล การคุกคามทางเพศเป็นสิ่งที่ยากลำบากในการพิสูจน์ทางนิตินัย เนื่องจากผู้กระทำความผิดมักคิดหาวิธีล่วงละเมิดผู้หญิงอย่างรอบคอบ แม้ว่าการหยอกเย้าของอีฟจะเกิดขึ้นบ่อยครั้งในพื้นที่สาธารณะ ถนน และรถโดยสายก็ตาม หนังสือนำเที่ยวบางเล่มได้เตือนนักท่องเที่ยวหญิงให้หลีกเลี่ยงความสนใจจากชายกลุ่มดังกล่าวด้วยการสวมใส่ชุดสุภาพและมิดชิด อย่างไรก็ตามมีการรายงานการคุกคามดังกล่าวจากหญิงอินเดียและชาวต่างชาติที่สวมเสื้อผ้ามิดชิด

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การทารุณทางเพศ
ซีนางัก

**ซีนางัก** () **ข้าวผัดกระเทียม** หรือ **ข้าวกระเทียม** เป็นข้าวผัดแบบฟิลิปปินส์ที่ปรุงโดยการผัดข้าวสุกกับกระเทียม โดยทั่วไปจะนิยมใช้ข้าวเหลือจากมื้อก่อนหน้าเนื่องจากเนื้อข้าวจะแน่นกว่าและผ่านกระบวนการหมักมาแล้วเล็กน้อย ซีนางักที่ปรุงเสร็จแล้วจะโรยด้วยกระเทียมเจียว เกลือ พริกไทยดำ และบางครั้งจะโรยต้นหอมสับด้วย

ซีนางักนิยมรับประทานร่วมกับเนื้อแห้ง เช่น เบคอน ไส้กรอกแบบแห้งหรือ *[[โลงกานีซา]]* *[[ตาปา (อาหารฟิลิปปินส์)|ตาปา]]* หรือเนื้อเค็มตากแห้ง สแปม หรือแฮมกระป๋อง และ *[[ดาอิง]]* หรือปลาเค็มแห้ง เป็นต้น และอาจจะรับประทานร่วมกับไข่กวนหรือไข่ดาว ข้าวผัดชนิดนี้ไม่เหมือนกับข้าวผัดชนิดอื่นเนื่องจากมีเครื่องปรุงหลักเพียงสองอย่างได้แก่ข้าวและกระเทียม เพื่อไม่ให้กลบรสชาติของกับข้าว ในบริเวณหมู่เกาะวิซายัส ซีนางักมักจะปรุงแต่งด้วยเกลือเฉพาะที่เรียกว่า *[[อาซินตีบูโอก]]*

ซีนางักมักรับประทานเป็นอาหารเช้าและใช้ข้าวที่เหลือจากมื้อก่อนหน้า บางครั้งก็จะปรุงในน้ำที่เหลือจากอาโดโบ ชาวฟิลิปปินส์ถือว่าการใช้ข้าวหุงสุกใหม่มาผัดซีนางักเป็นเรื่องไม่สมควร

## ดูเพิ่ม
* ข้าวผัดอาลีเก
* ข้าวผัดบาโกโอง
* ข้าวผัด
* อาหารฟิลิปปินส์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:ข้าวผัด
สโมสรฟุตบอลหญิงบีอาร์ยู บุรีราษฎร์ อะคาเดมี่

**สโมสรฟุตบอลหญิงบีอาร์ยู บุรีราษฎร์ อะคาเดมี่** เป็นสโมสรฟุตบอลหญิงในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรจากจังหวัดบุรีรัมย์ ปัจจุบันลงเล่นในไทยวีเมนส์ลีก 2 โดยเริ่มต้นส่งทีมเข้าร่วมแข่งขันครั้งแรกในปี 2551 ปัจจุบันใช้สนามกีฬากลางมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ เป็นสนามเหย้าของสโมสร

## การเปลี่ยนชื่อทีม

* **สโมสรฟุตบอลหญิงมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์** : พ.ศ. 2551 - 2557
* **สโมสรฟุตบอลหญิงบีอาร์ยู บุรีราษฎร์ อะคาเดมี่** : พ.ศ. 2558 – ปัจจุบัน

## ผู้เล่น
### ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

## แหล่งข้อมูลอื่น
เฟซบุ๊กอย่างเป็นทางการของสโมสร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลหญิงในประเทศไทย
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2551
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในจังหวัดบุรีรัมย์
หมวดหมู่:สโมสรในไทยวีเมนส์ลีก
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2551
สโมสรฟุตบอลหญิงกรุงเทพมหานคร

**สโมสรฟุตบอลหญิงกรุงเทพมหานคร** เป็นสโมสรฟุตบอลหญิงจากกรุงเทพมหานคร ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2551 และประสบความสำเร็จในการแข่งขัน ไทยวีเมนส์ลีก โดยสามารถคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศได้ในปี 2556

## ทีม
### ทีมปัจจุบัน
ณ วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 (https://www.facebook.com/thaiwomensleague/posts/214539123717299 )

 
 

 (กัปตัน)

## เกียรติยศ
### การแข่งขันในประเทศ
* ไทยวีเมนส์ลีก ดิวิชัน 1 *
**รองชนะเลิศ (1 สมัย) : 2556

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เฟซบุ๊กอย่างเป็นทางการของสโมสร


หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลหญิงในประเทศไทย
หมวดหมู่:สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2551
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:สโมสรในไทยวีเมนส์ลีก
ความโกรธ

**ความโกรธ** หรือ **[[โทสะ]]** เป็นสภาวะทางอารมณ์รุนแรงที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองด้วยความไม่สบายใจและความไม่เห็นด้วยอย่างแรงกล้าต่อการยั่วยุ ความเจ็บปวด และการคุกคามที่ได้รับ

บุคคลที่ประสบกับอารมณ์โกรธมักจะประสบกับผลกระทบทางกายภาพ เช่น อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้น ความดันโลหิตสูงขึ้น และระดับอะดรีนาลีนและนอร์อะดรีนาลีนสูงขึ้น บางคนมองว่าความโกรธเป็นอารมณ์ที่กระตุ้นให้เกิดการตอบสนองโดยสู้หรือหนี ความโกรธกลายเป็นความรู้สึกที่โดดเด่นทั้งในด้านพฤติกรรม การรับรู้ และสรีรวิทยา เมื่อบุคคลตัดสินเลือกอย่างมีสติที่จะดำเนินการเพื่อหยุดพฤติกรรมคุกคามของแรงกดดันอื่นภายนอกทันที

ความโกรธสามารถส่งผลกระทบอย่างมากทั้งด้านร่างกายและจิตใจ การแสดงความโกรธภายนอกสามารถพบได้จากการแสดงออกทางสีหน้า ภาษากาย การตอบสนองทางสรีรวิทยา และบางครั้งเป็นการแสดงความก้าวร้าวในที่สาธารณะ การแสดงออกทางสีหน้าอาจมีตั้งแต่การขมวดคิ้วด้านในไปจนถึงการขมวดคิ้วเต็มที่ คนส่วนใหญ่ที่ประสบกับความโกรธอธิบายว่าการตื่นตัวของความโกรธนั้นเป็นผลมาจาก "สิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง" ส่วนนักจิตวิทยาบ่งชี้ว่าบุคคลที่โกรธสามารถเข้าใจผิดได้ง่าย ๆ เพราะความโกรธทำให้สูญเสียความสามารถในการการติดตามประเมินตัวเองและความสามารถในการสังเกตเชิงปรวิสัย

นักจิตวิทยาสมัยใหม่มองว่าความโกรธเป็นอารมณ์ปกติ เป็นธรรมชาติ และมีวุฒิภาวะที่มนุษย์ทุกคนต้องประสบในบางเวลา และเป็นสิ่งที่มีคุณค่าต่อการเอาชีวิตรอด ความโกรธที่ไม่สามารถควบคุมได้อาจส่งผลเสียต่อคุณภาพชีวิตส่วนบุคคลหรือทางสังคม  และส่งผลเสียต่อคนรอบข้างด้วย นักปรัชญาและนักเขียนหลายคนเตือนเรื่องความโกรธที่เกิดขึ้นเองและควบคุมไม่ได้ แต่ก็ยังมีความไม่เห็นพ้องกันในเร่ื่องคุณค่าที่แท้จริงของความโกรธ ประเด็นเรื่องการจัดการความโกรธมีการเขียนไว้ตั้งแต่สมัยของนักปรัชญายุคแรก ๆ แต่นักจิตวิทยาสมัยใหม่มีความเห็นตรงกันข้ามกับนักเขียนในยุคแรก ๆ โดยชี้ให้เห็นถึงผลเสียที่อาจเกิดขึ้นของการอดกลั้นความโกรธ

## ดูเพิ่ม

* ความกลัว 

## อ้างอิง

### อ่านเพิ่มเติม
#### หนังสือ

*
* 
* 
* 
* 
* 
*

#### บทความ

* Maintaining A Good and Healthy Anger 
* Managing emotions in the workplace 
* Controlling Anger – Before It Controls You 
* What Your Anger May Be Hiding – Leon F Seltzer Ph.D.
* [The Interpersonal Effects of Anger and Happiness in Negotiations](https://web.archive.org/web/20070926065715/http://home.medewerker.uva.nl/g.a.vankleef/bestanden/Van%20Kleef%20et%20al.%20(2004a%20JPSP).pdf)
* Get mad and get more than even: When and why anger expression is effective in negotiations 
* How To Manage Anger, Stay Calm And Live A Good Life 
* Anger and advancement versus sadness and subjugation: the effect of negative emotion expressions on social status conferral 

หมวดหมู่:อารมณ์
หมวดหมู่:ความรุนแรง
ยฺวิ้นเยิ้ง

**ยฺวิ้นเยิ้ง**ในภาษาจีนกวางตุ้ง **ยฺเวียนยัง**ในภาษาจีนกลาง () **กาแฟผสมชา** หรือ**โกปีชัม**ในภาษามลายู () เป็นเครื่องดื่มที่นิยมดื่มในฮ่องกง มีส่วนผสมได้แก่กาแฟสามส่วนและชานมฮ่องกงเจ็ดส่วน นิยมดื่มทั้งแบบร้อนและเย็น แต่เดิมจะมีจำหน่ายเฉพาะใน*[[ต่ายผ่ายตอง]]*หรือร้านอาหารแบบเปิดโล่ง และใน*[[ฉ่าช้านแท้ง]]*หรือร้านกาแฟเท่านั้น แต่ในปัจจุบันมีจำหน่ายตามร้านอาหารทั่วไป

## ศัพทมูลวิทยา
ชื่อ*ยฺวิ้นเยิ้ง*หรือ*ยฺเวียนยัง*แปลว่าเป็ดแมนดาริน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แสดงความรักแท้ในวัฒนธรรมจีนเนื่องจากเป็ดแมนดารินจะครองคู่เพียงคู่เดียวตลอดชีวิต และเป็ดแมนดารินตัวผู้กับตัวเมียแตกต่างอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นลักษณะที่คล้ายกับการรวมเอาของสองสิ่งที่แตกต่างกันเข้าด้วยกัน

## ต้นกำเนิด
[thumb|left|upright|''โกปีชัม'' ใน[ประเทศมาเลเซีย]]

ร้านต่ายผ่านตองชื่อหล่านฟ้องยหวิ่น () อ้างว่าเจ้าของร้านเป็นผู้คิดค้นสูตรยฺวิ้นเยิ้งและสูตรชานมแบบฮ่องกงใน ค.ศ. 1952 แม้ว่าจะไม่มีการยืนยันว่าเจ้าของร้านหล่านฟ้องยหวิ่นเป็นผู้คิดสูตรยฺวิ้นเยิ้งก็ตาม แต่มีการอ้างถึงสูตรชานมของร้านหล่านฟ้องยหวิ่นในบันทึกการประชุมสภานิติบัญญัติฮ่องกง

## การดัดแปลง
### สตาร์บัคส์
ในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2010 ร้านกาแฟสตาร์บัคส์ในฮ่องกงและมาเก๊าจำหน่ายยฺวิ้นเยิ้งแบบแฟรปปุชชีโน โดยใช้ชื่อเมนูว่า "Yuen Yeung Frappuccino Blended Cream"

### ยฺวิ้นเยิ้งสำหรับเด็ก
ยฺวิ้นเยิ้งสำหรับเด็กหรือ*หยี่ถ่งยฺวิ้นเยิ้ง* () ซึ่งไม่มีกาเฟอีนทำจากเครื่องดื่มมอลต์สองชนิดผสมกันได้แก่ฮอร์ลิกส์และโอวัลติน ซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่มีจำหน่ายในฉ่าช้านแท้งทั่วไปในฮ่องกง

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* ชานมฮ่องกง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ชา
หมวดหมู่:กาแฟ
หมวดหมู่:อาหารฮ่องกง
หมวดหมู่:เครื่องดื่มมาเลเซีย
หมวดหมู่:ชาแดง
ดิไอดอลมาสเตอร์ ไลฟ์ฟอร์ยู!

*** ดิไอดอลมาสเตอร์ ไลฟ์ฟอร์ยู!*** ( ใช้ชื่อที่วางจำหน่ายอย่างเป็นทางการในชื่อ ***THE iDOLM@STER Live For You!***) เป็นวิดีโอเกมแนวจำลองการสร้างของญี่ปุ่น พัฒนา และจัดจำหน่ายโดยนัมโกะบันไดเกม ตัวเกมวางจำหน่ายในญี่ปุ่นสำหรับเอกซ์บอกซ์ 360 ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2008 โดยตัวเกมเป็นภาคต่อของเกม *[[ดิไอดอลมาสเตอร์ (วิดีโอเกม)|ดิไอดอลมาสเตอร์]]* รูปแบบการเล่นใน *ไลฟ์ฟอร์ยู!* จะเน้นที่การประสานงานในงานคอนเสิร์ตจาก *ดิไอดอลมาสเตอร์* ด้วยการปรับแต่งเพลง เวที และเครื่องแต่งกายให้สูงขึ้น ตัวเกมยังมีมินิเกมริธึมระหว่างการแสดง ซึ่งพัฒนาขึ้นเพื่อเพิ่มความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับผู้ชมและเพิ่มความตื่นเต้น ผู้เล่นยังสามารถจัดการลักษณะการแสดงได้อย่างอิสระโดยการปรับตำแหน่งของกล้องไปทางไอดอลได้ ส่วนในเนื้อเรื่องจะเล่าจากมุมมองของโปรดิวเซอร์พิเศษที่ดูแลการแสดงสดของ 11 ไอดอลป๊อปจากชุดเกม *ดิไอดอลมาสเตอร์* 

การพัฒนาเกมเริ่มขึ้นในปี 2007 เพื่อตอบสนองต่อแนวโน้มของผู้เล่นสำหรับเกมอาร์เคด *ดิไอดอลมาสเตอร์* ดั้งเดิมและเวอร์ชันที่พอร์ตลงเอกซ์บอกซ์ 360 ทีมพัฒนาต้องการสร้างเกมที่อนุญาตให้ผู้เล่นดูการแสดงสดได้อย่างง่ายดาย ตัวเอกในเกมได้รับการพัฒนาให้เป็น "ตัวแทนของแฟน ๆ" ซึ่งจะประสานงานการแสดงของเหล่าไอดอล ดังนั้นสถานการณ์ที่ซับซ้อนจึงถูกละทิ้ง ส่งผลให้เกิดเรื่องราวที่เรียบง่าย รวมถึงเนื้อหาที่ดาวน์โหลดได้ ตัวเกมยังประกอบด้วยเพลงที่ไอดอลแสดง 74 เพลง ในเวอร์ชันดั้งเดิม 32 เพลง และเพลงรีมิกซ์ของเพลงเหล่านั้นอีก 42 เพลง ซึ่งได้รับการเผยแพร่ในอัลบั้มเพลงหลายอัลบั้ม ตัวเกมแบบลิมิเต็ดอิดิชันยังมาพร้อมกับออริจินอลวิดีโอแอนิเมชันที่ผลิตโดย Actas *ไลฟ์ฟอร์ยู!* ทำยอดขายได้ 44,000 ชุดในสัปดาห์แรกที่วางจำหน่ายในญี่ปุ่น และได้รับการจัดอันดับให้เป็นเกมที่ขายดีที่สุดอันดับ 5 ในญี่ปุ่นในสัปดาห์นั้น
## อ้างอิง

หมวดหมู่:เกมของบันไดนัมโค
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2551
หมวดหมู่:เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์ 360
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วิดีโอเกมดนตรี
ชานมฮ่องกง

**ชานมฮ่องกง** เป็นเครื่องดื่มที่ทำจากชาแดงเติมนมระเหยหรือนมข้น วิธีการชงชานมแบบฮ่องกงถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมแห่งชาติของฮ่องกง

## ต้นกำเนิด
ชานมฮ่องกงมีที่มาจากสมัยอาณานิคมบริเตน วัฒนธรรมการดื่มชาของชาวอังกฤษได้รับความนิยมในฮ่องกง ข้อแตกต่างระหว่างชานมฮ่องกงและชานมอังกฤษนั้นอยู่ที่ชนิดของนม โดยชาวฮ่องกงนิยมใช้นมข้นหรือนมระเหยมากกว่านมสดธรรมดา 

ร้านไต่ไผ่ตงชื่อหล่านฟ้องยหวิ่น () อ้างว่าเจ้าของร้านเป็นผู้คิดค้นสูตรชานมฮ่องกงและยวิ้นเยิ้งหรือกาแฟผสมชาใน ค.ศ. 1952 แม้ว่าจะไม่มีการยืนยันว่าเจ้าของหล่านฟ้องยหวิ่นค้นสูตรกาแฟผสมชา แต่มีหลักฐานในบันทึกการประชุมสภานิติบัญญัติฮ่องกงอ้างถึงสูตรชานมฮ่องกงของหล่านฟ้องยหวิ่น

ในฮ่องกงนิยมเรียกว่า *ไหนฉ่า* () หรือชานมเพื่อแยกจาก "ชาจีน" หรือ *ฉ่า* () ซึ่งไม่เติมนม นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกอีกชื่อได้แก่ *ซี้หมัดไหนฉ่า* () หรือ "ชานมถุงน่อง" เนื่องจากถุงที่ใช้ชงชามีลักษณะคล้ายถุงน่อง ชื่อเรียกนี้นิยมใช้เฉพาะในฮ่องกงและไม่นิยมเรียกในจีนแผ่นดินใหญ่หรือใน*[[ฉ่าช้านแท้ง]]* นอกฮ่องกง

## มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมแห่งชาติ
กระทรวงนันทนาการและวัฒนธรรมของประเทศฮ่องกง (แอลซีเอสดี) ได้ประกาศใน ค.ศ. 2017 ให้ "การชงชานมแบบฮ่องกง" เป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมแห่งชาติในหมวด "การฝีมือแบบดั้งเดิม" โดยใช้หลักเกณฑ์เดียวกันกับการพิจารณาโดยยูเนสโก

## การชงชา
thumb|left|300px|ชานมร้อนเสิร์ฟพร้อมกับอาหารเช้าในฮ่องกง
ชานมฮ่องกงทำจากชาแดงหลายชนิดผสมกัน และอาจจะมีชาผูเอ่อร์ผสมด้วย นอกจากนั้นยังมีนมระเหย (นมข้นจืด) และน้ำตาล เจ้าของร้านกาแฟแต่ละแห่งจะมีสูตรประจำของตนเอง ชานมแบบ *ฉ่าเจ๋า* () จะใช้นมข้นหวานแทนนมระเหยและน้ำตาล ซึ่งทำให้รสชาติเข้มข้นกว่า ร้านกาแฟบางแห่งยังนิยมใช้นมที่เพิ่มไขมันซึ่งทำจากนมพร่องมันเนยผสมกับน้ำมันถั่วเหลือง

การชงชาจะต้มทั้งน้ำและใบชาให้เดือดไปพร้อมกันก่อนจะราไฟลงมาให้เดือดช้า ๆ ประมาณ 3–6 นาที ใบชามักจะใส่ลงไปในถุงชงก่อนเติมน้ำเพื่อให้แยกใบชากับน้ำออกจากกันได้ง่าย หรือถ้าไม่ใช้ถุงชงก็จะกรองด้วยที่กรองหลังต้มเสร็จ บางคนนิยมยกหม้อออกหลังจากต้มเดือดแล้วประมาณ 3 นาที แล้วนำกลับไปต้มใหม่อีกเมื่อต้องการ ขั้นตอนดังกล่าวสามารถกระทำซ้ำได้เรื่อย ๆ ซึ่งทำให้รสชาติของชาเข้มข้นขึ้น

## ดูเพิ่ม
* ยวิ้นเยิ้ง
* ฉ่าช้านแท้ง
* พันธมิตรชานม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:ชา
หมวดหมู่:อาหารฮ่องกง
หมวดหมู่:วัฒนธรรมการดื่มชา
หมวดหมู่:ชานม
เทศบาลตำบลกำแพง (จังหวัดสตูล)

**เทศบาลตำบลกำแพง** เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 3–4 ของตำบลกำแพง ในอำเภอละงู จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลกำแพงที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2498 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 5,009 คน

พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอละงู อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 48.9 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 1,140 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 2.61 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 1,631.25 ไร่ มีลักษณะเช่นเดียวกับชุมชนเมืองอื่น ๆ คือ มีชุมชนหนาแน่นมาก บริเวณริมถนนสายหลัก และกระจายออกไปบริเวณรอบนอก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์เทศบาลตำบลกำแพง

กำแพง
กำแพง
หมวดหมู่:อำเภอละงู
ชิกัง

***ชิกัง*** (,  หรือ ) เป็นศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียกการคุกคามทางเพศหรือการกระทำพฤติกรรมลามกอื่นที่เหยื่อไม่ต้องการ หรืออาจใช้เรียกบุคคลที่กระทำพฤติกรรมดังกล่าว คำนี้ใช้เป็นอย่างมากในการอธิบายถึงชายหรือหญิง ที่ใช้ประโยชน์จากระบบขนส่งมวลชนที่เต็มไปด้วยผู้คนในการลูบคลำผู้อื่น แม้ว่าคำนี้ไม่ได้ถูกระบุในระบบกฎหมาย แต่เป็นภาษาพูดที่ใช้บรรยายการกระทำที่ขัดต่อกฎหมาย คำสร้างใหม่ที่ใช้เรียกผู้หญิงที่มีพฤติกรรม*ชิกัง*ว่า*ชิโจ*

ความต้องการลักษณะนี้ถูกเรียกว่าอาการชอบถูไถอวัยวะเพศในทางจิตวิทยาคลินิค แม้ว่าหญิงที่อยู่ในขบวนรถไฟที่แน่นขนัดจะเป็นเป้าหมายของ*ชิกัง*อยู่บ่อยครั้ง อย่างไรก็ตามผู้ก่อเหตุในญี่ปุ่นอาจล่วงละเมิดทางเพศบุคคลอื่นในสถานการณ์อื่นได้อีกด้วย ตัวอย่างเช่น ในบริเวณที่จอดจักรยาน ซึ่งผู้ลวนลามจะรอจนกระทั่งหญิงหรือชายก้มตัวลงเพื่อปลดล็อกจักรยาน จากนั้นจะลูบคลำพวกเขาจากด้านหลัง นอกจากนี้*ชิกัง*ปรากฎอยู่บ่อยครั้งในงานลามกญี่ปุ่นร่วมกับธีมการไม่ยินยอมอื่น ๆ ด้วยความพยายามในการป้องกัน*ชิกัง* บริษัทรถไฟบางบริษัทได้กำหนดให้มีตู้โดยสารเฉพาะสำหรับผู้หญิง

นักเล่นเกมอย่างสุดเหวี่ยงใช้คำนี้อย่างเหน็บแนมในการบรรยายผู้เล่นบนคอนโซล Xbox เนื่องจากหนึ่งในผู้ถูกัสมภาษณ์คนแรก ๆ ตั้งใจที่จะซื้อเกมเฮ็นไตในเวลาเดียวกันกับที่จะซื้อ Xbox

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การทารุณทางเพศ
สเปซชาแนลไฟว์: พาร์ททู

***สเปซชาแนลไฟว์: พาร์ททู*** ( ) เป็นวิดีโอเกมแนวดนตรี พัฒนาโดย United Game Artists โดยเป็นภาคต่อโดยตรงของเกม *[[สเปซชาแนลไฟว์]]* ในปี 1999 ตัวเกมวางจำหน่ายโดยเซกาในญี่ปุ่นในเดือนกุมภาพันธ์ 2002 สำหรับดรีมแคสต์และเพลย์สเตชัน 2 ตัวเกมเวอร์ชันเพลย์สเตชัน 2 วางจำหน่ายทั่วโลกในปี 2003 โดยโซนี่คอมพิวเตอร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ยุโรป (ยุโรปแผ่นดินใหญ่) และ Agetec (อเมริกาเหนือ) ตัวเกมได้ถูกพอร์ตแบบความละเอียดสูงโดยเซกาและวางจำหน่ายสำหรับเพลย์สเตชัน 3, ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และ เอกซ์บอกซ์ 360 ในปี 2011

*สเปซชาแนลไฟว์: พาร์ททู* ถูกพัฒนาขึ้นในระยะเวลาสองปีโดยพนักงานคนเดียวกันหลายคน ตัวเกมเป็นเกมสุดท้ายของทีมงาน United Game Artists ก่อนที่จะถูกรวมเข้ากับโซนิคทีม และเป็นเกมสุดท้ายที่ผลิตโดย Tetsuya Mizuguchi ก่อนที่เขาจะลาออกจากเซกาในปี 2003 การเปลี่ยนไปใช้กราฟิก 3 มิติจากวิดีโอที่แสดงผลล่วงหน้าของแกมภาคแรก Mizuguchi ได้รวมคุณสมบัติหลายอย่างตามความต้องการของทีมงานและข้อเสนอแนะจากเกมภาคแรก ดนตรีประกอบถูกแต่งขึ้นในช่วงหนึ่งปี และสร้างอัลบั้มเพลงประกอบถึงสี่อัลบั้ม *สเปซชาแนลไฟว์: พาร์ททู* ประสบความสำเร็จทั้งในเชิงพาณิชย์และคำวิจารณ์ โดยนักวิจารณ์หลายคนกล่าวว่าภาคนี้เหนือกว่าภาคต้นฉบับเนื่องจากมีกลไกและเพลงประกอบที่ขัดเกลา

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
* 

หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2545
หมวดหมู่:เกมสำหรับดรีมแคสต์‎
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 2‎
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 3‎
หมวดหมู่:เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์ 360
หมวดหมู่:เกมสำหรับวินโดวส์‎
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก
หมวดหมู่:วิดีโอเกมดนตรี
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เครื่องอิสริยาภรณ์รัฐมิตราภรณ์

**เครื่องอิสริยาภรณ์รัฐมิตราภรณ์** () เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์สูงสุดของสาธารณรัฐประชาชนจีน ควบคู่กับ เหรียญอิสริยาภรณ์แห่งสาธารณรัฐ สำหรับมอบให้กับบุคลชาวต่างประเทศ ที่มีคุณูปการอย่างสูงในการสร้างสรรค์สังคมนิยมของจีนให้ทันสมัย ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนและความร่วมมือระหว่างประเทศจีนและต่างประเทศ และการปกป้องสันติภาพโลก เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 2015 คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ (NPCSC) ได้รับรองกฎหมายจัดตั้งเครื่องอิสริยาภรณ์ประจำชาติสองเหรียญ ได้แก่ เหรียญอิสริยาภรณ์แห่งสาธารณรัฐ และเครื่องอิสริยาภรณ์รัฐมิตราภรณ์ ซึ่งจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016

ผู้ที่ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์รัฐมิตราภรณ์คนแรก ประธานาธิบดี สี จิ้นผิง มอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้แด่ วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2018

## รายพระนามและรายชื่อผู้ที่ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์รัฐมิตราภรณ์

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม

* รายการเครื่องอิสริยาภรณ์สาธารณรัฐประชาชนจีน

หมวดหมู่:เครื่องอิสริยาภรณ์สาธารณรัฐประชาชนจีน
วัดตะปอนใหญ่

**วัดตะปอนใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะปอน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี

วัดตะปอนใหญ่สร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย เมื่อ พ.ศ. 2290 เดิมชื่อ **วัดโพธิธาราม** เพราะวัดมีต้นโพธิ์ขนาดใหญ่ปกคลุมเจดีย์เก่าอยู่ขึ้นบริเวณริมคลองตะปอนใหญ่ ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดตะปอนใหญ่" ตามชื่อของหมู่บ้าน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2527

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2355 และหลวงพ่อเพชร อินฺทปัญโญ ทำการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อปี พ.ศ. 2455  เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูนทรงโรง หลังคาเครื่องไม้มุง ภายในประดิษฐานพระพุทธเมตตา (หลวงพ่อสัมฤทธิ์ผล) พระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ทรงประทับนั่งในอิริยาบถแบบวีราสนะแสดงภูมิปรรศมุทรา นอกจากนั้นมีการขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุในวัด  3 รายการคือ ตู้พระธรรมไม้ศิลปะรัตนโกสินทร์ หีบพระธรรมไม้ศิลปะรัตนโกสินทร์ และธรรมาสน์ไม้ลงรักปิดทองศิลปะรัตนโกสินทร์

วัดยังมีประเพณีชักกะเย่อเกวียนพระบาท จัดขึ้นในช่วงใกล้เทศกาลสงกรานต์ ณ วัดตะปอนใหญ่ มีการรดน้ำดำหัวผู้สูงอายุ และการแข่งขันชักกะเย่อเกวียนพระบาท

## อ้างอิง

ตะปอนใหญ่
วัดชากใหญ่

**วัดชากใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพลิ้ว อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี

วัดชากใหญ่ คำว่า ชาก แปลว่า ป่า คำว่าชากใหญ่ จึงหมายถึง ป่าใหญ่ เดิมมีชื่อว่า **วัดมหาปทุมวิทยาราม** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2498 โดยพระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) จนถึง พ.ศ. 2508 พระอธิการธรรมรัติ ได้มาจำพรรษาและเป็นเจ้าอาวาสวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535

วัดยังเป็นที่ตั้งของพุทธอุทยานมหาปทุมวิทยาญาณสัมปันโนบนพื้นที่กว่า 50 ไร่ สร้างขึ้นโดยพระครูธรรมวิสุทธิมงคล เพื่อใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม  ในปี พ.ศ. 2498 และได้รับการพัฒนาเรื่อยม ภายในอุทยานมีพุทธประติมากรรมแสดงเรื่องราวพระพุทธเจ้าขณะแสดงธรรมเทศนาโปรดบุคคลต่าง ๆ ตามพุทธประวัติ โดยมีแผ่นป้ายอธิบายเรื่องราวรายละเอียดตามพุทธประวัติของประติมากรรมนั้น ๆ นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ พระพุทธรูปปางนาคปรก และมีกุฏิของสงฆ์ใช้ใบจากมุงหลังคาและมุงเป็นผนัง ซึ่งพระอาจารย์มหาบัวให้พระสงฆ์อยู่เพื่อปฏิบัติธรรม

## อ้างอิง

ชากใหญ่
สถาบันการวิจัยสื่อตะวันออกกลาง

**สถาบันการวิจัยสื่อตะวันออกกลาง** (; มีชื่อทางการว่า "สถาบันการวิจัยและสื่อตะวันออกกลาง" (Middle East Media and Research Institute)) เป็นองค์กรวิเคราะห์และ ตรวจสอบสื่อไม่แสวงหากำไรที่ร่วมก่อตั้งโดยอดีตเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองทางทหารของอิสราเอล Yigal Carmon และนักรัฐศาสตร์อิสราเอล-อเมริกัน Meyrav Wurmser มีสำนักงานใหญ่ที่วอชิงตันดีซี สถาบันการวิจัยสื่อตะวันออกกลางได้ตีพิมพ์และเผยแพร่รายงานสื่อภาษาอาหรับ เปอร์เซีย อุรดู ปาทาน และตุรกีที่แปลภาษาอังกฤษฟรี

นักวิจารณ์กล่าวถึงสถาบันการวิจัยสื่อตะวันออกกลางว่าเป็นกลุ่มแก้ต่างที่สนับสนุนอิสราเอลอย่างมาก แม้ว่าองค์กรระบุตนเองเป็น "อิสระ" และ "ไม่เข้าข้าง" ก็ตาม โดยพยายามสร้างภาพชาวอาหรับและโลกมุสลิมในแง่ลบด้วยการผลิตและเผยแพร่บทแปลที่ไม่สมบูรณ์หรือไม่ถูกต้องและเลือกแปลเฉพาะมุมมองสุดโต่งโดยไม่เน้นย้ำหรือตัดทิ้งความเห็นกระแสหลัก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* .
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* MEMRI's official pages on Facebook, YouTube, and Twitter

หมวดหมู่:โฆษณาชวนเชื่อในประเทศอิสราเอล
หมวดหมู่:องค์กรและเว็บไซต์วิเคราะห์สื่อ
หมวดหมู่:สถาบันตะวันออกกลางในสหรัฐ
หมวดหมู่:ลัทธิไซออนิสม์ในสหรัฐ
หมวดหมู่:การครอบคลุมของสื่อในความขัดแย้งระหว่างอาหรับ–อิสราเอล
วัดพิกุลโสคันธ์

**วัดพิกุลโสคันธ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระขาว อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 19 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา ทิศตะวันตกติดคลองบางบาล

วัดพิกุลโสคันธ์ หรือ **วัดพิกุล** ชื่อของวัดน่าจะมาจากวัดมีต้นพิกุลมาก เป็นวัดเก่าแก่สมัยกรุงศรีอยุธยา และเป็นวัดที่ไม่เคยเป็นวัดร้างมาก่อน ต้้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2245 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2254 วัดนี้มีความเจริญมาก ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อหลวงพ่อปั้น เป็นเจ้าอาวาส เนื่องจากท่านเป็นเกจิอาจารย์ที่ชาวบ้านเคารพนับถือมาก รูปหล่อของหลวงพ่อปั้นถึง 3 วัด ใน 3 จังหวัด ท่านได้สร้างพระพุทธไสยาสน์ขึ้น

วัดแห่งนี้เฟื่องฟูในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่องหลวงพ่อปั้น เป็นเจ้าอาวาส เนื่องจากท่านเป็นเกจิอาจารย์ที่ชาวบ้านเคารพนับถือมากท่าได้สร้างพระพุทธไสยาสน์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2453 ใช้เวลาในการสร้าง 3 ปี ถวายพระนามว่า *พระโสคันธ์*  แต่ชาวบ้านนิยามเรียกว่า *พลวงพ่อโส* เป็นพระนอนขนาดใหญ่มีความยาว 21 วา กว้าง 3 วา สูง 4 วา 

อุโบสถมีทางเข้าทางเดียว ทางออกมี 2 ทาง พระประธานในพระอุโบสถเป็นปางสะดุงมาร (ปางมารวิชัย) ปลายเกตุแหลมเป็นรูปเปลวเพลิง และยังมีพระยืนอีก 2 องค์ ทำด้วยไม้สักทอง แต่พระพุทธรูป 2 องค์นี้ปัจจุบันมิได้อยู่ที่พระอุโบสถแล้ว

## อ้างอิง

พิกุลโสคันธ์
วัดในวัง

**วัดในวัง** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา

วัดในวังตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2439 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2520  เหตุที่เรียกวัดในวัง เพราะในอดีตเคยเป็นที่ตั้งของเจ้าเมืองผู้ครองเมืองจะนะ ผู้ริเริ่มสร้างวัดคือ ขุนสิทธิอาญาปลัดอำเภอ แต่แรกเรียกว่า **วัดในวังแปลงประดิษฐ์** ภายหลังเรียกสั้นลง ได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2536

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้อัญเชิญพระปรมาภิไชย ภ.ป.ร. ขึ้น ประดิษฐานไว้ที่หน้าบัน ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 หอฉัน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 วิหารหลวงพ่ออิ่ม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง อาคารเรียนพระปริยัติธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาธรรมสังเวชสร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 และฌาปนสถานสร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 ปูชนียวัตถุได้แก่ พระประธานในอุโบสถพระเพลากว้าง 50 นิ้ว ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงบรรจุพระบรมธาตุในพระเกตุมาลาเมื่อ พ.ศ. 2523 

## อ้างอิง

ในวัง
ในวัง
หมวดหมู่:อำเภอนาทวี
สัปดาห์ทอง (ญี่ปุ่น)

**สัปดาห์ทอง** (; ) เป็นสัปดาห์ที่ประกอบไปด้วยวันหยุดราชการหลายวันในสัปดาห์เดียวกันในประเทศญี่ปุ่น โดยปกติแล้วจะเริ่มตั้งแต่วันที่ 29 เมษายน จนถึง 5 พฤษภาคม ในระยะเวลาของสัปดาห์ทอง ชาวญี่ปุ่นจะออกท่องเที่ยวทั้งในประเทศและต่างประเทศ โรงแรม ห้องพัก เครื่องบิน และรถไฟจะเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินทางออกสู่ต่างจังหวัด ทำให้เศรษฐกิจของประเทศญี่ปุ่นในช่วงสัปดาห์ทองนั้นคึกคักกว่าปกติ ในปี ค.ศ. 2019 ถือเป็นปีที่มีสัปดาห์ทองที่ยาวนานที่สุดถึง 10 วันตั้งแต่การถือกำเนิดของสัปดาห์ทอง แต่ในปี 2020 จากสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศญี่ปุ่นส่งผลให้มีการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินทั่วประเทศ การท่องเที่ยวทั้งในประเทศและต่างประเทศจึงซบเซามากกว่าปีก่อน ๆ

## ประวัติ
หลังจากการบังคับใช้ของพระราชบัญญัติวันหยุดราชการในปี 1948 ที่กำหนดวันหยุดราชการทั้ง 9 วัน แต่ในพระราชบัญญัติดังกล่าวไม่ได้มีการเอ่ยถึงชื่อ "โกลเด้นวีค" เลย หนึ่งในทฤษฎีที่มาของชื่อคือช่วงเวลาสัปดาห์วันหยุดติดต่อกันสร้างรายได้มหาศาลให้กับภาพยนตร์เรื่อง *จิยู กักโก* ของบริษัทไดเอ ฟิล์ม กรรมการบริหารของบริษัทดังกล่าว ฮิเดโอะ มัตสึยามะจึงตั้งชื่อช่วงเวลาสัปดาห์นี้ว่า โกลเด้นวีค (Golden Week) ที่เขาได้ดัดแปลงจากคำที่บอกถึงช่วงเวลาคนฟังวิทยุมากที่สุด เรียกว่า โกลเด้นไทม์ (Golden Time) ส่วนอีกหนึ่งทฤษฎีกล่าวว่าช่วงปลายเดือนเมษายนจนถึงต้นเดือนพฤษภาคมที่มาร์โก โปโลได้เขียนบันทึกการเดินทางของเขาสู่ประเทศญี่ปุ่นไว้ว่าประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศแห่งทองคำ (; ) จึงสันนิษฐานว่าคำว่า โกลเด้นวีค ได้แผลงมาจากคำดังกล่าวเพราะเขาได้เดินทางมาถึงญี่ปุ่นได้ช่วงต้นเดือนพฤษภาคม อย่างไรก็ดีทฤษฎีที่มีการแผลงคำมาจากคำว่าโกลเด้นไทม์ได้รับการยอมรับมากกว่า

## วันหยุดราชการในสัปดาห์ทอง

* 29 เมษายน – วันโชวะ
* 3 พฤษภาคม – วันรัฐธรรมนูญ
* 4 พฤษภาคม – วันสีเขียว
* 5 พฤษภาคม – วันเด็กแห่งชาติ

## ดูเพิ่ม

* ระบบแฮปปี้ซันเดย์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วันหยุดในญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วันสำคัญในเดือนเมษายน
หมวดหมู่:วันสำคัญในเดือนพฤษภาคม
หมวดหมู่:สังคมญี่ปุ่น