จอร์จ อีฟเรสต์

**เซอร์ จอร์จ อีฟเรสต์**,  (, , ; 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1790&nbsp;– 1 ธันวาคม ค.ศ. 1866) เป็นผู้สำรวจและนักภูมิศาสตร์ชาวอังกฤษที่ทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการการสำรวจแห่งอินเดียใน ค.ศ. 1830 ถึง 1843

หลังได้รับการฝึกฝนด้านการทหาร อีฟเรสต์ได้เข้าร่วมบริษัทอินเดียตะวันออกและเดินทางมาถึงอินเดียเมื่ออายุ 16 ปี ในที่สุดเขาก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยของวิลเลียม แลมบ์ตันในการสำรวจทางตรีโกณมิติครั้งใหญ่ และเข้ามาแทนที่แลมบ์ตันในตำแหน่งหัวหน้างานสำรวจใน ค.ศ. 1823 อีฟเรสต์มีบทบาทสำคัญในการสำรวจแนวโค้งเมริเดียนจากจุดใต้สุดของอินเดียขึ้นไปทางเหนือสู่เนปาล ซึ่งมีระยะทางประมาณ  งานนี้ใช้เวลาดำเนินการตั้งแต่ ค.ศ. 1806 ถึง 1841 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการการสำรวจแห่งอินเดียใน ค.ศ. 1830 เกษียณอายุใน ค.ศ. 1843 และเดินทางกลับอังกฤษ

ใน ค.ศ. 1865 ทาง Royal Geographical Society เปลี่ยนชื่อยอดเขาที่ 15 (Peak XV)—ในขณะนั้นพึ่งระบุได้ไม่นานเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในโลก—ไปเป็นยอดเขาเอเวอเรสต์เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา แอนดรูว์ สกอตต์ วอห์ () ลูกศิษย์และผู้สืบทอดตำแหน่งผู้อำนวยการการสำรวจของเขา เป็นผู้เสนอชื่อเขาใน ค.ศ. 1856 ชื่ออีฟเรสต์ถูกนำมาใช้เป็นข้อตกลงประนีประนอม เนื่องจากความยากลำบากในการเลือกชื่อท้องถิ่นหลายชื่อสำหรับภูเขาลูกนี้ ในตอนแรกเขาคัดค้านการยกเกียรตินี้ เพราะเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้นพบภูเขา และเชื่อว่าชื่อของเขาเขียนหรือออกเสียงในภาษาฮินดีได้ยาก

## ชีวประวัติ
[thumb|upright=1.1|หลุมศพของเอเวอเรสต์ ณ [St Andrew's Church, Church Road, Hove|โบสถ์เซนต์แอนดรูว์ ฮอฟ มณฑลอีสต์ซัสเซกซ์]]
เอเวอเรสต์เกิดเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1790 แต่สถานที่เกิดของเขายังไม่เป็นที่แน่ชัด เขาเข้าพิธีรับศีลล้างบาปที่โบสถ์เซนต์แอลฟีจในกรีนิช ลอนดอน เมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1791 โดยเขาอาจจะเกิดที่กรีนิช หรือไม่ก็ที่คฤหาสน์เกวิร์นเวล (Gwernvale Manor) ซึ่งเป็นที่ดินของครอบครัวใกล้กับคริกโฮเวลล์ เบร็กน็อกเชียร์ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของโพวิส) ในเวลส์

เอเวอเรสต์เป็นบุตรชายคนโตและเป็นลูกคนที่สามจากทั้งหมดหกคนของลูเซตตา แมรี (นามสกุลเดิม สมิธ) และวิลเลียม ทริสทรัม เอเวอเรสต์ บิดาของเขาเป็นทนายความและพนักงานสอบสวน (justice of the peace) สมาชิกของ "ตระกูลกรีนิชเก่าแก่" และประสบความสำเร็จมากพอที่จะครอบครองที่ดินขนาดใหญ่ในเวลส์ตอนใต้ ส่วนจอห์น เอเวอเรสต์ ปู่ของเขาซึ่งเป็นบุตรชายของคนขายเนื้อ เป็นคนแรกในตระกูลที่เข้าสู่วิชาชีพกฎหมาย ตระกูลเอเวอเรสต์ในกรีนิชสามารถสืบย้อนไปได้อย่างน้อยถึงช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1600 เมื่อทริสทรัม เอเวอเรสต์ (ปู่ทวดของจอห์น) เป็นคนขายเนื้อในถนนเชิร์ชสตรีท

เอเวอเรสต์ได้รับการศึกษาที่วิทยาลัยการทหารหลวงในเมืองมาร์โลว์ บัคกิงแฮมเชียร์ ตามด้วยการเรียนหนึ่งปีที่โรงเรียนนายร้อยทหารบกวูลิช ซึ่งเป็นวิทยาลัยฝึกอบรมวิศวกรทหารและทหารปืนใหญ่ เขาเข้าร่วมกับบริษัทอินเดียตะวันออกในฐานะนักเรียนทหารในปี ค.ศ. 1806 (ก่อนที่จะมีอายุครบ 16 ปีตามเกณฑ์) เขาได้รับแต่งตั้งเป็นร้อยตรีในหน่วยทหารปืนใหญ่เบงกอล และล่องเรือไปยังอินเดียในปีเดียวกัน

เอเวอเรสต์เป็นฟรีเมสัน โดยเข้ารับการสถาปนาในวันที่ไม่ปรากฏแน่ชัด ณ เนปจูนลอดจ์ (Neptune Lodge) ในปีนัง ภายใต้อำนาจของสมาคมฟรีเมสันแห่งอังกฤษ (United Grand Lodge of England) หลังจากกลับมายังอังกฤษ เขาได้เข้าร่วมพรินซ์ออฟเวลส์ลอดจ์ (Prince of Wales' Lodge) ในลอนดอน เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1829

### ช่วงแรกของการทำงานในอินเดีย
มีข้อมูลเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับช่วงปีแรก ๆ ของเอเวอเรสต์ในอินเดีย แต่เมื่อเขาเดินทางมาถึงประเทศนี้ครั้งแรกขณะอายุ 16 ปี เขาได้แสดงความสามารถด้านคณิตศาสตร์และดาราศาสตร์ เขาถูกส่งตัวไปยังเกาะชวาในปี ค.ศ. 1814 ซึ่งที่นั่นรองผู้ว่าราชการ สแตมฟอร์ด แรฟเฟิลส์ ได้แต่งตั้งให้เขาทำการสำรวจเกาะ เอเวอเรสต์กลับมายังเบงกอลในปี ค.ศ. 1816 ซึ่งเขาได้ปรับปรุงความรู้ของอังกฤษเกี่ยวกับแม่น้ำคงคาและแม่น้ำฮูกลี ต่อมาเขาได้สำรวจเส้นทางสัญญาณเซมาฟอร์ (semaphore) จากกัลกัตตาไปยังพาราณสี ครอบคลุมระยะทางประมาณ  ผลงานของเอเวอเรสต์เข้าตาพันเอก วิลเลียม แลมบ์ตัน ผู้นำของโครงการการสำรวจทางตรีโกณมิติครั้งใหญ่ (Great Trigonometrical Survey - GTS) ซึ่งได้แต่งตั้งให้เขาเป็นผู้ช่วยหลัก เขาเข้าร่วมงานกับแลมบ์ตันที่ไฮเดอราบาดในปี ค.ศ. 1818 ในขณะที่แลมบ์ตันกำลังดำเนินการสำรวจส่วนโค้งของเมริเดียน (meridian arc) ขึ้นไปทางเหนือจากแหลมโคมอริน เขาได้รับผิดชอบงานภาคสนามเป็นส่วนใหญ่ แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 1820 เขาล้มป่วยด้วยโรคมาลาเรีย ทำให้ต้องใช้เวลาพักฟื้นที่แหลมกู๊ดโฮปในแอฟริกาใต้

หลังจากฟื้นตัวจากมาลาเรีย เอเวอเรสต์กลับมายังอินเดียในปี ค.ศ. 1821 เขาได้สืบทอดตำแหน่งผู้อำนวยการ GTS ต่อจากแลมบ์ตันหลังจากที่แลมบ์ตันเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1823 และในช่วงปีต่อ ๆ มา เขาได้ขยายขอบเขตการสำรวจส่วนโค้งของบรรพบุรุษไปจนถึงเมืองสีรนจ์ (Sironj) ในรัฐมัธยประเทศในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม เอเวอเรสต์มักมีสุขภาพไม่แข็งแรง และผลกระทบจากอาการไข้และโรคไขข้อทำให้เขาเป็นอัมพาตไปครึ่งตัว เขาจึงกลับไปอังกฤษในปี ค.ศ. 1825 และใช้เวลาห้าปีต่อมาในการพักฟื้น ในช่วงเวลานั้น เอเวอเรสต์ได้รับเลือกให้เป็นภาคีสมาชิกราชบัณฑิตยสภา (Fellow of the Royal Society) ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1827 เขาใช้เวลาว่างส่วนใหญ่ในการเรียกร้องให้บริษัทอินเดียตะวันออกจัดหาอุปกรณ์ที่ดีขึ้น และศึกษาเครื่องมือที่ใช้โดยการสำรวจสรรพาวุธ (Ordnance Survey) นอกจากนี้เขายังติดต่อสื่อสารกับโทมัส เฟรเดอริก โคลบี อยู่บ่อยครั้ง

เขาได้คุ้นเคยกับแนวคิดแบบอินเดีย ตามบันทึกของแมรี บูล (Mary Boole) หลานสาวของเขา:

มีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะนำแนวคิดแบบอินเดียไปแนะนำให้ผู้อื่นรู้จักด้วย:

### เจ้ากรมสำรวจอินเดีย
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1830 เอเวอเรสต์กลับไปอินเดียเพื่อทำงานในโครงการ GTS ต่อ และได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้ากรมสำรวจอินเดีย (Surveyor General of India) ในเวลาเดียวกัน การสำรวจส่วนโค้งจากแหลมโคมอรินไปยังชายแดนทางตอนเหนือของบริติชอินเดียเสร็จสิ้นในที่สุดในปี ค.ศ. 1841 ภายใต้การดูแลของ แอนดรูว์ สกอตต์ วอห์ สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคือเวลาส่วนใหญ่ของเขาหมดไปกับปัญหาด้านการบริหาร รวมถึงการต่อสู้กับคำวิจารณ์จากที่บ้าน บริษัทอินเดียตะวันออกได้แต่งตั้งโทมัส เจอร์วิส (Thomas Jervis) เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งของเอเวอเรสต์เป็นการชั่วคราว และต่อมาเจอร์วิสได้บรรยายต่อราชบัณฑิตยสภาเกี่ยวกับข้อบกพร่องที่เขามองเห็นในวิธีการของเอเวอเรสต์

เพื่อเป็นการตอบโต้ เอเวอเรสต์ได้เขียนจดหมายเปิดผนึกหลายฉบับถึงเจ้าชายออกัสตัส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซกซ์ ประธานของสมาคม โดยเขาตำหนิสมาคมที่ "เข้ามาแทรกแซงในเรื่องที่พวกเขารู้เพียงน้อยนิด" เจอร์วิสจึงถอนตัวจากการพิจารณา และเอเวอเรสต์ก็ประสบความสำเร็จในการผลักดันให้วอห์ ลูกศิษย์ของเขา เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งแทน เขาลาออกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1842 และตำแหน่งของเขาถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1843 ซึ่งเป็นจุดที่เขากลับสู่อังกฤษ

### ชีวิตช่วงหลัง
ในลอนดอน เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1846 เอเวอเรสต์แต่งตั้งกับ เอ็มมา วิง (Emma Wing) วัย 23 ปี แห่งแฮมป์สเตด ลอนดอน พวกเขามีบุตรด้วยกันหกคน

ในปี ค.ศ. 1847 เอเวอเรสต์ตีพิมพ์หนังสือชื่อ *An Account of the Measurement of Two Sections of the Meridional Arc of India* ซึ่งทำให้เขาได้รับเหรียญรางวัลจากสมาคมดาราศาสตร์หลวง ต่อมาเขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของสมาคมเอเชียติก (Royal Asiatic Society) และสมาคมภูมิศาสตร์หลวง เอเวอเรสต์ได้รับการเลื่อนยศเป็นพันเอกในปี ค.ศ. 1854 ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น Commander of the Order of the Bath ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1861 และได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวิน (Knight Bachelor) ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1861 เขาเสียชีวิตที่บ้านในไฮด์พาร์กการ์เดนส์ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1866 และถูกฝังอยู่ที่โบสถ์เซนต์แอนดรูว์ในฮอฟ ใกล้กับเมืองไบรตัน

## การตั้งชื่อยอดเขาเอเวอเรสต์
จอร์จ อีฟเรสต์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับภูเขาที่ตั้งชื่อตามเขา เพราะเขาไม่เคยเห็นภูเขานี้มาก่อน อย่างไรก็ตาม เขาเป็นผู้ว่าจ้างแอนดรูว์ สกอตต์ วอห์ ผู้ทำการสำรวจภูเขาอย่างเป็นทางการครั้งแรก และ Radhanath Sikdar ผู้คำนวณความสูงของภูเขา ก่อนที่จะมีการตระหนักความสำคัญของภูเขาเอเวอเรสต์ ภูเขานี้เดิมทีรู้จักกันในชื่อยอดเขา "บี" และต่อมาเป็นยอดเขาที่ 15 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1856 วอห์เขียนจดหมายถึง Royal Geographical Society เพื่อประกาศว่าภูเขานี้เชื่อกันว่าเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในโลก และเสนอให้ตั้งชื่อ "ตามผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าผู้ทรงเกียรติของผม" เนื่องจาก "ไม่มีชื่อท้องถิ่นใด ๆ ที่เราสามารถค้นพบได้" – "หากมีชื่อพื้นเมือง ก็คงไม่น่าทราบได้ก่อนที่เราจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปในเนปาล" อันที่จริงแล้ว มีชื่อพื้นเมืองหลายชื่อในหมู่ชาวเนปาลและทิเบต แต่พื้นที่เหล่านั้นถูกปิดกั้นไม่ให้ชาวอังกฤษเข้าไปในเวลานั้น และผู้คนที่อาศัยอยู่ทางใต้ของเทือกเขาหิมาลัยก็ไม่มีชื่อเฉพาะสำหรับยอดเขานี้ ในทศวรรษหลัง ค.ศ. 1856 ข้อเสนอของวอห์ได้รับการถกเถียงอย่างกว้างขวางโดย Royal Geographical Society และองค์กรที่คล้ายคลึงกัน นักวิชาการแห่งอินเดียคนอื่น ๆ ได้เสนอชื่อพื้นเมืองที่พวกเขาเชื่อว่าถูกต้อง เช่น "Deva-dhunga" ของไบรอัน ฮอว์ตัน ฮอดจ์สัน และ "Gaurisankar" ของ Hermann Schlagintweit อีฟเรสต์เองก็คัดค้านการใช้ชื่อของเขา เนื่องจาก "ชาวอินเดียพื้นเมือง" ไม่สามารถออกเสียงได้ และไม่สามารถเขียนเป็นภาษาฮินดีได้ง่าย อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1865 ทางสมาคมได้ตกลงอย่างเป็นทางการที่จะใช้ชื่อ "ภูเขาเอเวอเรสต์"

## ครอบครัว
อีฟเรสต์มีพี่น้องหลายคน รวมถึงน้องชายสองคน น้องชายคนแรกของจอร์จคือรอเบิร์ต อีฟเรสต์ อนุศาสนาจารย์ประจำบริษัทอินเดียตะวันออก และผู้เขียน *A Journey Through the United States and Part of Canada* ส่วนคนที่สอง (น้องชายคนเล็ก) คือทอมัส รูเพิลล์ อีฟเรสต์ บิดาของแมรี อีฟเรสต์ และฆราวาสสายโฮมีโอพาธี เอเธล อีฟเรสต์ บุตรคนที่สามของจอร์จ อีฟเรสต์ เป็นผู้ร่วมงานของเอ็มมา คอนส์ และเป็นเพื่อนของลิเลียน เบย์ลิส เธอเป็นผู้ให้ทุนสนับสนุนในการจัดตั้งวิทยาลัยมอร์ลีย์ที่ลอนดอนใต้

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* John Keay. 2000. *The Great Arc*. London: HarperCollins. .
* J. R. Smith. 1999. *Everest: The Man and the Mountain*. Caithness: Whittles Publishing. .
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* https://www.explortheinfinity.com/george-everests-house/ 
* George Everest Travel Guide, History
* Photographs of Sir George Everest's house and laboratory, in Mussoorie, India
* The Guardian news on Mount Everest name
* George Everest at nndb.com
* https://www.historychannel.com.au/this-day-in-history/150th-anniversary-death-sir-george-everest/ 
* http://www.themodernantiquarian.com/site/530/gwernvale.html
* http://www.megalithic.co.uk/article.php?sid=4060

หมวดหมู่:นักสำรวจชาวเวลส์
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 18
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:บุคคลจากเทศมณฑลเพาวิส
หมวดหมู่:เซอร์