open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
คาร์ล เทโอดอร์ ฟ็อน ดาลแบร์ค

**คาร์ล เทโอดอร์ อันโทน มารีอา ฟ็อน ดาลแบร์ค** (; 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1744 – 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1817) มีตำแหน่งเป็นอาร์ชบิชอปแห่งไมนทซ์, อัครเสนาบดีแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, เจ้าผู้ครองราชรัฐเรเกินส์บวร์ค, อัครราชมุขนายกแห่งสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์และแกรนด์ดยุกแห่งแฟรงก์เฟิร์ต

## ประวัติ
คาร์ลเกิดที่แฮนส์ไฮม์ เป็นบุตรของฟรันทซ์ ไฮน์ริช เจ้าหน้าที่บริหารแห่งวอมส์, หัวหน้าคณะที่ปรึกษาของเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งไมนทซ์ คาร์ลอุทิศตนเองให้แก่การศึกษากฎหมายศาสนจักรและเข้ารับศีลบวช หลังจากได้รับแต่งตั้งใน ค.ศ. 1772 ให้เป็นข้าหลวงแห่งแอร์ฟวร์ท คาร์ลก็ได้รับความก้าวหน้าเพิ่มขึ้นในรบการบริหาร ใน ค.ศ. 1787 ก็ได้รับเป็นโคแอดจูเตอร์บิชอปแห่งไมนทซ์และวอมส์ พอถึง ค.ศ. 1788 ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นบิชอปแห่งค็อนชตันทซ์ และใน ค.ศ. 1802 ได้เป็นอาร์ชบิชอปผู้คัดเลือกแห่งไมนทซ์และอัครเสนาบดีแห่งจักรวรรดิ

ในฐานะรัฐบุรุษ คาร์ลเป็นนักการเมืองผู้มีความดีเด่นที่มาจากทัศนคติของความอุทิศตนเองไม่ว่าจะเป็นทางด้านศาสนาหรือความพยายามในการจัดระบบอันแตกแยกของจักรวรรดิให้เป็นระบบบริหารที่มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของรัฐบาลเยอรมัน เมื่อไม่สำเร็จคาร์ลก็หันไปหานโปเลียนผู้ที่กำลังรุ่งเรืองขึ้นมา โดยมีความเชื่อว่าได้พบรัฐบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ผู้มีความปรีชาสามารถ ผู้มีความสามารถที่จะเป็นผู้นำผู้เดียวที่ผู้มีพลังพอที่จะช่วยให้เยอรมันรอดจากความหายนะ

ตามสนธิสัญญาาลูว์เนวีลซึ่งลงนามกันใน ค.ศ. 1801 ที่ระบุให้ดินแดนบนฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์ทั้งหมดตกไปเป็นของฝรั่งเศส คาร์ลต้องสูญเสียวอมส์ ค็อนชตันทซ์ และไมนทซ์ แต่ยังคงปกครองอชัฟเฟินบวร์ค และใน ค.ศ. 1803 ก็ได้รับนครรัฐอิสระเว็ทซ์ลาร์และเรเกินส์บวร์ค และดินแดนที่เป็นของบิชอปแห่งเรเกินส์บวร์ค เมื่อไมนทซ์ถูกผนวกโดยฝรั่งเศสเขตอัครมุขมณฑลจึงถูกย้ายไปยังเรเกินส์บวร์ค ดินแดนทางตะวันตกของคาร์ลเรียกกันว่าราชรัฐเรเกินส์บวร์ค

ใน ค.ศ. 1806 หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ คาร์ลและเจ้าผู้ครองนครองค์อื่น ๆ ก็รวมตัวกันเป็นสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ คาร์ลลาออกจากการเป็นอัครเสนาบดีของจักรวรรดิในจดหมายถึงจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 และได้รับแต่งตั้งโดยจักรพรรดินโปเลียนให้เป็นอัครราชมุขนายกแห่งสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ (ผู้สำเร็จราชการ)

ใน ค.ศ. 1806 รัฐสภาแห่งแฟรงก์เฟิร์ต ก็ได้รับการรวมเข้ามาเป็นดินแดนในการปกครองของคาร์ลหลังจากสนธิสัญญาเชินบรุน (Treaty of Schönbrunn) จากนั้นคาร์ลก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นแกรนด์ดยุกแห่งแฟรงก์เฟิร์ต หลังจากนั้นคาร์ลก็ขยายดินแดนออกไปมากขึ้นแม้ว่าจะต้องเสียบางส่วนของเรเกินส์บวร์คให้แก่ราชอาณาจักรบาวาเรีย

ใน ค.ศ. 1813 คาร์ลก็ลาออกจากตำแหน่งนอกจากตำแหน่งอาร์ชบิชอปแห่งเรเกินส์บวร์ค ให้แก่พระราชโอรสบุญธรรมของนโปเลียนเออแฌน เดอ โบอาร์แน ผู้เป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงมาตั้งแต่ ค.ศ. 1810

คาร์ลสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1817 ในฐานะอาร์ชบิชอปแห่งเรเกินส์บวร์ค

การที่คาร์ลจะยอมทำตามนโยบายของนโปเลียนตลอดมา ทำให้เป็นไม่เป็นนิยมกันมาหลายชั่วคน แต่อันที่จริงแล้วคาร์ลก็เป็นนักการศึกษาและนักประพันธ์ เป็นผู้อุปถัมภ์วรรณกรรม และเป็นเพื่อนกับกวีและนักปรัชญา เช่น เกอเทอ, ฟรีดริช ชิลเลอร์ และคริสท็อฟ มาร์ทีน วีลันท์ (Christoph Martin Wieland)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2287
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 18
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:นักการเมืองเยอรมัน
หมวดหมู่:นักบวชในศาสนาคริสต์ชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์
ฮาเวิร์ด ฮอว์กส

**ฮาเวิร์ด วินเชสเตอร์ ฮอว์กส** () (30 พฤษภาคม ค.ศ. 1896 - 26 ธันวาคม ค.ศ. 1977) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกันผู้ทรงอิทธิพล และเป็นนักเขียนบท ในวงการฮอลลีวูดยุคคลาสสิก เขาโด่งดังจากผลงานภาพยนตร์หลากหลายประเภท อย่างเช่น *[[Scarface (1932 film)|Scarface]]* (1932), *[[Bringing Up Baby]]* (1938), *[[Only Angels Have Wings]]* (1939), *[[His Girl Friday]]* (1940), *[[Sergeant York]]* (1941), *[[The Big Sleep (1946 film)|The Big Sleep]]* (1946), *[[Red River (film)|Red River]]* (1948), *[[Gentlemen Prefer Blondes (film)|Gentlemen Prefer Blondes]]* (1953) และ *[[Rio Bravo (film)|Rio Bravo]]* (1959)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษ
หมวดหมู่:ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
ภาษามนองกลาง

**ภาษามนองกลาง** (Central Mnong) หรือ**ภาษาบูดัง** มีผู้พูด ทั้งหมด 52,500 คน พบในเวียดนาม32,500 คน (พ.ศ. 2545) พบในกัมพูชา 20,000 คน (พ.ศ. 2545) ส่วนใหญ่อยู่ในจังหวัดมณฑลคีรี ส่วนน้อยที่พูดภาษาเขมรได้ด้วย จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก เขียนด้วยอักษรเขมรและอักษรโรมัน มีรายการวิทยุที่ออกอากาศด้วยภาษานี้ในเวียดนาม

## อ้างอิง

* Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
มนองกลาง
มนองกลาง
อ่าวอิเซะ

**อ่าวอิเซะ** () เป็นอ่าวที่อยู่ที่ปากแม่น้ำคิโซะ ระหว่างจังหวัดมิเอะกับจังหวัดไอจิในญี่ปุ่น มีความลึกเฉลี่ย 19.5 เมตร จุดที่ลึกที่สุดลึก 30 เมตรที่กลางอ่าว ปากอ่าวกว้าง 9 กิโลเมตร และเชื่อมต่อกับอ่าวมิกาวะที่เล็กกว่าทางช่องแคบสองช่อง คือ ช่องแคบนากายามะ และช่องแคบโมโรซากิ อ่าวมิกาวะเชื่อมต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางช่องแคบอิราโกะซึ่งลึกตั้งแต่ 50-100 เมตร

## ประวัติศาสตร์และสภาพแวดล้อม
อ่าวอิเซะได้ชื่อมาจากภูมิภาครอบๆศาลเจ้าใหญ่อิเซะและเมืองอิเซะที่ศาลเจ้าตั้งอยู่ มีที่ราบชายฝั่งยาวตั้งแต่เมืองคูวานะทางตอนเหนือของจังหวัดมิเอะจนถึงเมืองอิเซะ เรียกว่า ที่ราบอิเซะ อยู่ที่ชายทะเลด้านตะวันตกของอ่าว ในยุคเมจิ พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดมิเอะในปัจจุบันเป็นพื้นที่ของจังหวัดอิเซะ

ภูมิภาครอบอ่าวอิเซะมีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์และมีภูมิประเทศที่สะดวกต่อการคมนาคมขนส่งมาตั้งแต่สมัยโบราณ จึงมีชุมชนมากมายเกิดขึ้นรอบอ่าว รวมทั้งยังมีแหล่งประมง (ตัวอย่างสัตว์น้ำที่จับได้ เช่น *[[Panulirus]]*)ไข่มุก นาข้าว และอุตสาหกรรมต่าง ๆ ท่าเรือนาโงยะที่ชายทะเลด้านเหนือของอ่าวเป็นท่าเรือขนส่งสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ในอ่าวมีท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ตั้งอยู่บนเกาะที่ถมขึ้น เปิดใช้บริการเมื่อ พ.ศ. 2548

เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ภูมิภาคอ่าวอิเซะมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูเศรษฐกิจของญี่ปุ่นอย่างรวดเร็วโดยการขยายของอุตสาหกรรมใหญ่ ซึ่งก่อมลพิษต่อคุณภาพของน้ำและดิน รวมทั้งการลดลงของที่ดินชายทะเล Seaweed beds และถิ่นอาศัยของพืชและสัตว์ในท้องถิ่น มีเขื่อนกั้นน้ำทะเลมากมายถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันแหล่งชุมชน โดยเฉพาะหลังจากไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะพัดถล่มเมื่อ พ.ศ. 2502 ซึ่งเขื่อนเหล่านี้ทำให้หลายพื้นที่ถูกตัดขาดจากทะเลมากขึ้น

อ่าวอิเซะมีรอยเลื่อนแผ่นดินไหวที่มีพลังอยู่สามรอย คือ รอยเลื่อนอ่าวอิเซะ, รอยเลื่อนซูซูกะ-โอกิ และรอยเลื่อนชิโรโกะ-โนมะ 

## ไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะ
เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2502 ไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะ (ไต้ฝุ่นวีรา) ได้เข้าทำลายล้างบริเวณอ่าวอิเซะ ระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นและแรงคลื่นทำให้ริมฝั่งทะเลพังทลายและน้ำเข้าท่วมพื้นที่ต่ำตามชายฝั่ง มีผู้เสียชีวิตและสูญหาย 5,041 คน บาดเจ็บ 38,921 คน บ้านเรือน 149,187 หลังเสียหาย ประเมินว่ามูลค่าความเสียหายอยู่ที่ 5-6 แสนล้านเยน ความสูญเสียต่อชีวิตจากไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะจัดเป็นครั้งที่รุนแรงที่สุดในบรรดาไต้ฝุ่นในญี่ปุ่น

## อ้างอิง
*Frederic, Louis (2002). "Japan Encyclopedia." Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
*Ise Bay 

## External links
*The Role of Circulation in the Development of Hypoxia in Ise Bay, Japan

อิเซะ
อิเซะ
อิเซะ
พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย

**พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย** (; ; 27 กันยายน ค.ศ. 1271 &ndash; 21 มิถุนายน ค.ศ. 1305) เป็นพระมหากษัตริย์โบฮีเมีย (ค.ศ. 1278–1305) ดยุคแห่งกรากุฟ (ค.ศ. 1291–1305) และพระมหากษัตริย์โปแลนด์ (ค.ศ. 1296–1305)

พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวของพระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 กับคูนิกุนดาแห่งสลาโวเนีย พระมเหสีองค์ที่สอง

## อ้างอิง

## ข้อมูล
*
*
*
*
*
*

วาตสลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย
วาตสลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย
ตำบลสัมฤทธิ์

**สัมฤทธิ์** เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ **องค์การบริหารส่วนตำบลสัมฤทธิ์** ตั้งอยู่ห่างจากอำเภอพิมาย ระยะทาง 4 กิโลเมตร

## อาณาเขต
* **ทิศเหนือ** ติดตำบลกระเบื้องใหญ่ อำเภอพิมาย ตำบลธารปราสาท อำเภอโนนสูง
* **ทิศใต้** ติดตำบลธารละหลอด ตำบลในเมือง อำเภอพิมาย
* **ทิศตะวันออก** ติดตำบลกระเบื้องใหญ่ ตำบลในเมือง อำเภอพิมาย
* **ทิศตะวันตก** ติดตำบลธารละหลอด อำเภอพิมาย ตำบลดอนชมพู อำเภอโนนสูง

## หมู่บ้าน
ตำบลสัมฤทธิ์ มีทั้งหมด 15 หมู่บ้าน ดังนี้

* หมู่ 1 บ้านสัมฤทธิ์ 
* หมู่ 2 บ้านสัมฤทธิ์ 
* หมู่ 3 บ้านท่าแดง 
* หมู่ 4 บ้านป่ารัง 
* หมู่ 5 บ้านซึม 
* หมู่ 6 บ้านพุทรา 
* หมู่ 7 บ้านหัวทำนบ 
* หมู่ 8 บ้านคล้า
* หมู่ 9 บ้านตาล
* หมู่ 10 บ้านสินสมบูรณ์
* หมู่ 11 บ้านคลองนมวัว
* หมู่ 12 บ้านสัมฤทธิ์พัฒนา
* หมู่ 13 บ้านสำเร็จ 
* หมู่ 14 บ้านซึมพัฒนา 
* หมู่ 15 บ้านตลาดเจียบ

## สถานที่สำคัญ
: **การศึกษา**
* ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก 5 แห่ง
* โรงเรียน 5 แห่ง
** โรงเรียนบ้านคล้า	
** โรงเรียนบ้านซึม (ศีลราษฎร์นุเคราะห์)	
** โรงเรียนบ้านท่าแดง
** โรงเรียนบ้านสัมฤทธิ์
** โรงเรียนวัดวังน้ำ
: **การศาสนา**
* วัด/สำนักสงฆ์
** วัดท่าแดง 
** วัดบ้านคล้า 
** วัดบ้านซึม
** วัดบ้านตาลพัฒนา 
** วัดมะค่าระเว 
** วัดวังม่วง 
** วัดสัมฤทธิ์ตะวันตก 
** วัดสัมฤทธิ์ตะวันออก 
** วัดหัวทำนบ 
** วัดใหม่โพธิสัตว์

## อ้างอิง

สัมฤทธิ์
สัมฤทธิ์
พระเจ้าเอากุสท์ที่ 2 แห่งโปแลนด์

**พระเจ้าเอากุสท์ที่ 2 แห่งโปแลนด์** (; ; ; ; )  (12 พฤษภาคม ค.ศ. 1670 – 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1733) ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น:

* พระมหากษัตริย์แห่งเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย ระหว่าง ค.ศ. 1697 ถึง 1706 (ในพระนามออกัสตัสที่ 2)
* พระมหากษัตริย์แห่งเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนียครั้งที่สอง ระหว่าง ค.ศ. 1709 ถึง 1733
* เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกซัคเซิน ระหว่าง ค.ศ. 1694 ถึง 1733 (ในพระนามเจ้าชายฟรีดริช เอากุสท์ที่ 1)
* แกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย (ในพระนามแกรนด์ดยุกออกัสตัสที่ 2)

พระเจ้าเอากุสท์ทรงเป็นผู้มีพระพลานามัยแข็งแรงที่ทำให้ทรงได้รับพระราชสมัญญาว่า "ผู้แข็งแกร่ง" ("the Strong") "แซ็กซอนเฮอร์คิวลีส" หรือ "มือเหล็ก" และโปรดที่จะแสดงพระองค์ว่าทรงมีคุณสมบัติตามพระราชสมัญญาโดยทรงหักเกือกม้าด้วยพระหัตถ์เปล่า

พระเจ้าเอากุสท์เป็นที่รู้จักดีที่สุดในฐานะทรงเป็นกษัตริย์พระองค์หนึ่งที่สนับสนุนงานศิลปะและสถาปัตยกรรม โดยโปรดให้สร้างวังในเมืองเดรสเดินและจัดตั้งพิพิธภัณฑ์สาธารณะแห่งแรก เช่น Green Vault ในปี 1723 ทรงรวบรวมภาพวาดอย่างเป็นระบบซึ่งปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในหอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดิน และทรงสะสมงานศิลปะจากทั่วโลก ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ *"[[ภาพกระบวนเชิญพระบรมศพสมเด็จพระเพทราชา]]"*

## อ้างอิง



หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2213
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์โปแลนด์
หมวดหมู่:ราชวงศ์เว็ททีน‎
หมวดหมู่:แกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย
หมวดหมู่:ผู้คัดเลือกแห่งแซกโซนี
หมวดหมู่:บุคคลจากเดรสเดิน
เดลี

**เดลี** (; ;  *Dillī*;  *ทิลลี* - Dillī;  *Dēhlī*) หรือชื่ออย่างเป็นทางการ **[[ราษฏรียราชธานีเกษตร|กรุงเดลีราษฏรียราชธานีเกษตร]]** () ย่อว่า **เอ็นซีที** (NCT) เป็นนครและสหมณฑลของประเทศอินเดีย ประกอบด้วย นิวเดลี เมืองหลวงของประเทศอินเดีย
อาณาเขตของเดลีติดต่อกับรัฐหรยาณาทั้งสามด้าน และติดต่อกับรัฐอุตตรประเทศทางตะวันออก ครอบคลุมพื้นที่   สำมะโนครัวปี 2011 ระบุว่าเดลีมีประชากรมากกว่า 11 ล้านคน มีประชากรมากเป็นอันดับที่สองของประเทศอินเดีย รองจากมุมไบ while the whole NCT's population was about 16.8 million. ส่วนเขตเมือง (urban area) ของเดลีในปัจจุบันถือว่าได้ขยายตัวออกจากอาณาเขตของเอ็นซีทีเอง และรวมปริมณฑลโดยรอบ ได้แก่เมือง ฆาซีอาบาด (Ghaziabad), ฟารีดาบาด (Faridabad), คุรคาว (Gurgaon) และนอยดา (Noida) พื้นที่ที่เรียกว่า ภูมิภาคนครหลวงแห่งชาติ (National Capital Region; NCR) และประมาณการประชากรอยู่ที่มากกว่า 26 ล้านคนในปี 2016 ถือเป็นเขตเมืองที่ประชากรสูงที่สุดในโลกเป็นอันดับสองตามที่ระบุโดยสหประชาชาติ

มีการตั้งถิ่นฐานอาศัยในพื้นที่ของเดลีมาตั้งแต่ 600 ปีก่อนคริสตกาล ตลอดระยะเวลาในประวัติศาสตร์ของเดลี เดลีได้เป็นเมืองหลวงของหลายอาณาจักรและจักรวรรดิ ที่โดดเด่นที่สุดคือรัฐสุลต่านเดลี และจักรวรรดิโมกุล

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 

หมวดหมู่:เมืองในประเทศอินเดีย
เครือราชรัฐแห่งแม่น้ำไรน์

[thumb|330px |แผนที่แสดง[เครือราชรัฐช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 สีเทาบนแผนที่คือเครือราชรัฐแห่งแม่น้ำไรน์]]
**เครือราชรัฐแห่งแม่น้ำไรน์** ( หรือ **เครือรัฐผู้คัดเลือกแห่งแม่น้ำไรน์** () เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1512 ชื่อของกลุ่มมาจากชื่อของเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกสี่ในเจ็ดองค์ ได้แก่ โคโลญ, เทรียร์, ไมนทซ์ และ พาลาทิเนต 

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ 
* ราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
* เสรีนครของจักรพรรดิ
* อิมพีเรียลอิมมีเดียซี
* การปฏิรูปดินแดนในเยอรมนี

*
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 18
เครือราชรัฐออสเตรีย

[thumb|330px |แผนที่แสดง[เครือราชรัฐเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 สีส้มอ่อนบนแผนที่คือเครือราชรัฐออสเตรีย]]
**เครือราชรัฐออสเตรีย** () เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นหนึ่งในสี่ของกลุ่มราชรัฐที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1512 สิบสองปีหลังจากกลุ่มแรกที่ประกอบด้วยหกรัฐก่อตั้งขึ้น รัฐในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นรัฐที่เรียกว่า "รัฐสืบตระกูล" (Erblande) ของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ 
* ราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
* ราชนครรัฐอิสระ
* ราชสังฆาจักร
* การปฏิรูปดินแดนในเยอรมนี

หมวดหมู่:จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
*
ออสเตรีย
หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 18
เครือราชรัฐบูร์กอญ

[thumb|330px |แผนที่แสดง[เครือราชรัฐเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 สีเขียวบนแผนที่คือเครือราชรัฐบูร์กอญ]]
**เครือราชรัฐบูร์กอญ** () เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1512

นอกจากเคาน์ตีบูร์กอญแล้ว ดินแดนของเครือราชรัฐออสเตรียยังครอบคลุมบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำที่ในปัจจุบันคือเนเธอร์แลนด์, เบลเยียม, ลักเซมเบิร์ก และสองจังหวัดของฝรั่งเศส (อาร์ทัวส์ และ นอร์ด).

สิบเจ็ดมณฑลแต่เดิมได้รวมตัวเป็นสหราชอาณาจักรโดยดยุกแห่งบูร์กอญแห่งราชวงศ์วาลัวส์ ในปี ค.ศ. 1477 ดินแดนเหล่านี้ก็ตกไปเป็นของราชวงศ์ฮับส์บูร์กแห่งออสเตรีย

ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อาณาบริเวณของเครือราชรัฐออสเตรียก็ร่อยหรอลงไปเป็นอันมากหลังการสูญเสียเครือสิบเจ็ดมณฑลในปี ค.ศ. 1581 และการผนวกเคาน์ตีบูร์กอญโดยฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1678

การยึดครองนี้ต่อมาก็ถูกผนวกคืนโดยดินแดนทางตะวันตกของแม่น้ำไรน์ในเยอรมนีโดยการปฏิวัติฝรั่งเศสในคริสต์ทศวรรษ 1790 ซึ่งเท่ากับเป็นการสิ้้นสุดของเครือราชรัฐ

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ 
* ราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
* ราชนครรัฐอิสระ
* ราชสังฆาจักร
* การปฏิรูปดินแดนในเยอรมนี

หมวดหมู่:จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
*
บบูร์กอญ
บบูร์กอญ
บบูร์กอญ
บบูร์กอญ
บบูร์กอญ
หมวดหมู่:บูร์กอญ
บบูร์กอญ
หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 18
ภาษามนองตะวันออก

**ภาษามนองตะวันออก** (Mnong, EasternISO 639-3: ) มีผู้พูดในเวียดนาม 30,000 คน (พ.ศ. 2545) จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก เขียนด้วยอักษรโรมัน มีการแปลไบเบิลเป็นภาษานี้เมื่อ พ.ศ. 2520

## อ้างอิง
* Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
มนองตะวันออก
ภาษาเกอหล่าวแดง

**ภาษาเกอหล่าวแดง** () หรือ Vandu เป็นภาษาเกอหล่าวที่เสี่ยงต่อการสูญหาย พูดกันในสองหมู่บ้านที่จังหวัดห่าซาง ประเทศเวียดนาม ผู้พูด 1-2 คนอาศัยอยู่พื้นที่ชายแดนเทศมณฑลหม่าลี่ปัว มณฑลยูนนาน ประเทศจีน

Samarina (2011) ซึ่งรวมรายการคำศัพท์ที่ยาวและการบันทึกเสียง ถือเป็นรายละเอียดทางภาษาศาสตร์ที่ละเอียดที่สุดจนถึงปัจจุบัน

ผู้ที่เคยพูดภาษานี้หันไปพูดภาษาจีนกลางแทน

## อ้างอิง

* Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.

หมวดหมู่:กลุ่มภาษาขร้า
หมวดหมู่:ภาษาในมณฑลยูนนาน
เกอหล่าวแดง
สนธิสัญญาลูว์เนวีล

**สนธิสัญญาลูว์เนวีล** () เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามกันที่เมืองลูว์เนวีล ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1801 ระหว่างสาธารณรัฐฝรั่งเศสผู้ลงนามโดยโจเซฟ โบนาปาร์ต กับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้ลงนามโดยเคานท์ลุดวิก ฟอน โคเบ็นเซิล 

กองทัพออสเตรียได้รับความพ่ายแพ้ต่อนโปเลียนในยุทธการที่มาเรงโก (Battle of Marengo) ในอิตาลีเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1800 และต่อมาโดยฌ็อง วิกตอร์ มารี มอโร (Jean Victor Moreau) ในยุทธการที่โฮเฮนลินเดิน (Battle of Hohenlinden) เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ซึ่งทำให้ฝ่ายออสเตรียต้องพยายามหาทางทำสัญญาสงบศึกที่ตามด้วยสนธิสัญญาหลายฉบับ สนธิสัญญาเป็นการยุติสงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่สอง (Second Coalition) ซึ่งทำให้เหลือแต่บริเตนเท่านั้นที่ยังคงต่อสู้อยู่กับฝรั่งเศส

สนธิสัญญาลูว์เนวีลระบุว่า "ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปและตลอดไปจะมีแต่ความสันติ, ความเป็นพันธมิตร, และความเข้าใจอันดีต่อกัน" สนธิสัญญาระบุให้ออสเตรียบังคับใช้ข้อตกลงที่ระบุในสนธิสัญญากัมโปฟอร์มีโอ (Treaty of Campo Formio) ที่ลงนามกันก่อนหน้านั้นเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1797 ออสเตรียต้องสละดินแดนในปกครองในเยอรมนี และจักรพรรดิออสเตรียต้องสละสิทธิทุกอย่างอันเกี่ยวกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อำนาจของฝรั่งเศสขยายตัวไปจนถึงฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์ อาณาจักรแกรนด์ดยุคแห่งทัสกานีตกไปเป็นของฝรั่งเศส ทั้งสองฝ่ายตกลงยอมรับฐานะอันเป็นอิสระของสาธารณรัฐบาตาเวีย, สาธารณรัฐซิซาลไพน์, สาธารณรัฐเฮลเวติค และสาธารณรัฐลีกูเรีย ทางตอนหนือของอิตาลีอาณาจักรสังฆราชกึ่งอิสระแห่งเทร็นโท และเบรสซาโนเน/บริกเซนถูกยุบและผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของออสเตรีย ออสเตรียกลับเข้าร่วมสงครามนโปเลียนอีกครั้งในปี ค.ศ. 1805

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* สงครามนโปเลียน 

หมวดหมู่:สนธิสัญญาในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:สนธิสัญญาสงครามนโปเลียน
สนธิสัญญาลูว์เนวีล
หมวดหมู่:สนธิสัญญาสันติภาพ
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับออสเตรีย
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับเยอรมนี
หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สนธิสัญญาลูว์เนวีล
อาเมเรีย จาคอป

**อาเมเรีย จาคอป** (10 ตุลาคม พ.ศ. 2531 — )  เป็นนักแสดงและผู้ชนะการประกวดมิสทีนไทยแลนด์ ปี 2006 มีผลงานภาพยนตร์เรื่อง เดอะกิ๊ก 2 และแสดงนำในละครช่อง 7 สีเรื่อง ธิดาวานรเล่นว่า "ธิดาวานร" ได้ชื่อว่าเป็น "เอมี่ธิดาวานร " และได้รับฉายา (แม่มา แม่มา)และ ธิดาวานรภาค 2 จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสตรีภูเก็ต และสำเร็จการศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก เป็นลูกครึ่งไทย - ฮอลแลนด์

## ประวัติ
เอมี่ ถือได้ว่าเป็นชาวภูเก็ตโดยกำเนิด เพราะเธอเติบโตและศึกษาเล่าเรียนอยู่ที่นั่น และครอบครัวยังทำธุรกิจส่วนตัวด้วยการเปิดโรงแรมอยู่ที่หาดกมลา จังหวัดภูเก็ต เป็นบุตรของนายยัน โจฮันนาส และนางลำดวน จาคอป ส่วนการก้าวเข้ามาในวงการบันเทิงนั้น เธอแจ้งเกิดมาจากเวทีการประกวดมิสทีนไทยแลนด์ จากคำชักชวนของเพื่อน ๆ บวกกับการอยากเข้ามาทำงานในวงการบันเทิง จึงทำให้เธอตัดสินใจเข้าประกวด และท้ายที่สุดเธอก็สามารถคว้าตำแหน่งมิสทีนไทยแลนด์ ปี 2006 มาครองได้สำเร็จ

ปี 2556 กลับหวนคืนจอละครอีกครั้ง สำหรับสาว "'เอมี่ อาเมเรีย จาคอป"' หลังจากหายหน้าหายตาไปเรียน พร้อมทั้งช่วยธุรกิจที่บ้าน ล่าสุดเจ้าตัวก็ออกมาบอกว่า ไม่ได้ต่อสัญญากับช่อง 7 แล้ว เพราะทำใจผู้ใหญ่ดันเด็กใหม่มากกว่า กลับมาเล่นละครอีกครั้ง ห่างไป 1 ปี

ปี 2557 อาเมเรีย จาคอป ได้เซ็นสัญญากับค่ายบรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น เป็นเวลา 5 ปี เธอก็มีผลงานสองเรื่อง น้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์ และ กามเทพหรรษา

### ประสบอุบัติเหตุ
เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2552 นางเอกสาวดาวรุ่งในบท "อิยะวดี" จากละครดัง "ธิดาวานร" อย่าง "เอมี่ อาเมเรีย จาคอป" ประสบอุบัติเหตุรถชนเสาไฟฟ้าอย่างรุนแรง ทำให้ได้รับบาดเจ็บสาหัส มีอาการเลือดคั่งในสมอง ร่างกายบอบช้ำ เป็นตายเท่ากัน ต้องใช้เวลาพักฟื้นเป็นปี นับเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของนางเอกสาวคนนี้ และเหตุดังกล่าวยังเกิดเป็นกระแสวิจารณ์เกี่ยวกับระบบถ่ายทำละคร "ถ่ายไปออกอากาศไป" อีกด้วย

## ผลงาน
### ละครโทรทัศน์

* ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

* ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

* ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5

### ผลงานละครสั้น
* พ.ศ. 2555 ฟ้ามีตา ตอน ทำไมต้องเธอ ช่อง 7
* พ.ศ. 2556 ยมบาลเจ้าขา ตอน วิญญาณลงทาง  ช่อง7 
ละครที่นางถอยตัวไม่ได้รับ 

• คุณชายตําระเบิด ( เอมี่รับเล่นละคร 1ปี 1เรื่อง )   

• คือหัตถาครองพิภพ (เอมี่ มาอยู่ช่อง3)

• มนต์รักขนหัวลุก ช่อง3 ( ไม่ได้ถ่ายทำ ) 

### ภาพยนตร์

## รางวัลที่ได้รับ
* มิสทีนไทยแลนด์ ปี 2006
* ท็อปอวอร์ด 2008 สาขาดาวรุ่งหญิงยอดเยี่ยม
* พ.ศ. 2560 – รางวัลสยามมโนรีและอภิชาตบุตร จากสภาศิลปวัฒนธรรมจิตตานุภาพ
## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* เอมี่ - อาเมเรีย จาคอป, sanook.com
* "อาเมเรีย จาคอป"จอมซน..แสนสวย, daradaily

หมวดหมู่:นักแสดงหญิงจากจังหวัดภูเก็ต
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสตรีภูเก็ต
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายดัตช์
หมวดหมู่:มิสทีนไทยแลนด์
หมวดหมู่:นางแบบไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทยในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:นักโทษของประเทศไทย
หมวดหมู่:ผู้หนีคดี
หมวดหมู่:นางงามไทย
เฮตบรีด

**เฮตบรีด** () เป็นวงฮาร์ดคอร์ที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี จากเมืองบริดจ์พอร์ตและนิวฮาเวน รัฐคอนเนตทิคัต ก่อตั้งวงเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1994 โดยเจมีย์ แจสตา, เดฟ รุสโซ, แลร์รี ดไวเยอร์ และคริส บีตตี สำหรับสมาชิกปัจจุบันประกอบด้วย เจมีย์ แจสตา (ร้องนำ) แฟรงก์ โนวิเนก (กีตาร์) คริส บีตตี (กีตาร์เบส) เวย์ โลซิแนก (กีตาร์ลีด) และแมตต์ เบิร์น (กลอง) แนวเพลงของวงเฮดบรีดสามารถจำแนกได้ว่าเป็นแนวเมทัลคอร์ ที่ได้รับอิทธิพลจากเดธเมทัล และกรูฟเมทัล แนวเพลงของพวกเขายังเป็นอิทธิพลให้กับวงเมทัลคอร์สมัยใหม่อีกด้วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีเมทัลคอร์สัญชาติอเมริกัน
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีฮาร์ดคอร์พังก์สัญชาติอเมริกัน
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีเฮฟวีเมทัลสัญชาติอเมริกัน
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2537
พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน)

**พระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาเขตประเทศราช (เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน หรือ ต่วนบอสู)** (มลายู: *Tengku Sulaiman Sharifuddin*) เป็นพระยาเมืองปัตตานีในช่วงปี พ.ศ. 2433-2442 โดยเป็นรายาปัตตานีองค์ที่ 10 
ในสมัยเต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน ได้พยายามพัฒนาเมืองปัตตานีให้มีความเจริญก้าวหน้า เช่นมีการขุดและขยายคลองให้กว้างขึ้น สร้างมัสยิดขึ้นใหม่ใกล้วังจะบังตีกอ เรียกว่า  "มัสยิดรายาจะบังตีกอ" ในขณะที่เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีนปกครองเมืองปัตตานีประมาณ 10 ปี ไม่ได้ประทับอยู่ในวังจะบังตีกอ แต่ได้สร้างวังใหม่ขึ้นทางด้านทิศตะวันออกของวังจะบังตีกอ 

หลังจากเต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีนถึงแก่พิราลัย เต็งกูอับดุลกอเดร์ กามารุดดีนได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองปัตตานีโดยได้รับบรรดาศักดิ์เป็นพระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาเขตประเทศราช แทนพระบิดาและถือเป็นเชื้อสายราชวงศ์กลันตันองศ์สุดท้ายที่ปกครองเมืองปัตตานี ในขณะเต็งกูอับดุลกอเดร์ กามารุดดีนปกครองเมืองปัตตานีได้ประทับอยู่ที่วังใหม่ต่อจากพระบิดา แต่เป็นที่น่าเสียดายที่วังดังกล่าวสร้างด้วยไม้ทั้งหลังจึงไม่อาจทนทานต่อกาลเวลา ปัจจุบันบริเวณวังใหม่ดังกล่าวกลายเป็นที่รกร้างไม่มีร่องรอยสิ่งก่อสร้างหลงเหลืออีกต่อไป 

## พระประวัติ
พระยาวิชิตภักดี เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน เป็นโอรสในพระยาวิชิตภักดี (ตนกูปะสา) โดยมีพระพี่น้องร่วมกัน 6 องค์ ดังนี้

# เต็งกูปูเตะ  เจ้าเมืองปัตตานีองค์ที่ 8
# เต็งกูบูลัค  (ตนกูฮาญีตูวอร์)
# เต็งกูฮุเซ็น  (ตนกูนิมันดาร์ฮัน)
# ต่วนบอซู  (เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน) เจ้าเมืองปัตตานีองค์ที่ 10
# เต็งกูตัมบัล  ชายาพระยาเมืองรามัน
# เต็งกูลาโบะฮ์  ชายาตนกูจิ โอรสในตนกูบังโงย

## โอรสธิดา
พระยาวิชิตภักดี **(**เต็งกูสุไลมานชารีฟุดดีน) มีโอรสธิดา 4 องค์ ได้แก่
# เต็งกูสุหลง ชายาตนกูบิตารา ชายาท่านนี้มีมารดาคือเต็งกูนิปูเตะ ธิดารายาเมืองสายบุรี
# เต็งกูบือซาร์ ต่วนกัมบัล ชายาตนกูมูฮัมหมัด อุปราชเมืองปัตตานี
# เต็งกูอับดุลกอเดร์ กามารุดดีน เจ้าเมืองปัตตานีองค์ที่ 11 และเป็นเจ้าเมืองปัตตานีองค์สุดท้าย
# เต็งกูมูฮัมหมัดซอและ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เจ้าผู้ครองนครปัตตานี
หมวดหมู่:มุสลิมชาวไทย
หมวดหมู่:ราชวงศ์กลันตัน
หมวดหมู่:กลุ่มราชวงศ์ดาตูยามู-จามปา
พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค

**พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 วิลเฮ็ล์ม คาร์ล** (; 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1754 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1816) ทรงเป็นผู้ปกครองเวือร์ทเทิมแบร์คที่ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1797 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1816 โดยทรงเป็นดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์คพระองค์สุดท้าย ซึ่งครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1797 - 1803 และทรงเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์คพระองค์แรกและพระองค์เดียว ซึ่งครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1803 - 1806 และต่อมาเวือร์ทเทิมแบร์คได้รับการยกฐานะเป็นราชอาณาจักรโดยนโปเลียน ทำให้พระองค์ทรงดำรงพระบรมราชอิสริยยศเป็น พระมหากษัตริย์แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค พระองค์แรก พระเจ้าฟรีดริชเป็นพระโอรสของฟรีดริชที่ 2 อ็อยเกิน ดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์คและโซเฟีย โดโรเทีย แห่งบรานเดนบวร์ก-ชเวดท์ พระองค์ทรงมีชื่อว่ามีพระวรกายสูงใหญ่ (6 ฟุต 11 นิ้ว หรือ 2.11 เมตร) และทรงมีน้ำหนัก 200 กิโลกรัม

## อ้างอิง

* Paul Sauer: *Der schwäbische Zar. Friedrich - Württembergs erster König.* Stuttgart 1984.
* Ina Ulrike Paul: *Württemberg 1797–1816/19. Quellen und Studien zur Entstehung des modernen württembergischen Staates* (= Quellen zu den Reformen in den Rheinbundstaaten Bd. 7). München 2005.

## ข้อมูลเพิ่มเติม
* ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2297
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์เวือร์ทเทิมแบร์ค
หมวดหมู่:ดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
หมวดหมู่:ราชวงศ์เวือร์ทเทิมแบร์ค
หมวดหมู่:บุคคลในสงครามนโปเลียนชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:ผู้นำในสงครามนโปเลียน
หมวดหมู่:ผู้คัดเลือกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ผู้ทรงก่อตั้ง
1 E+2 m²

**1 E+2 m²** เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 100 ตารางเมตร ถึง 1,000 ตารางเมตร

----
**[[1 E+1 m²|พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 100 ตารางเมตร]]**
----

[thumb|200px|ปีกของ[ตูโปเลฟ ตู-144 มีพื้นที่ 438 ตารางเมตร]]
[thumb|200px|[ซีแลนด์ มีพื้นที่ 550 ตารางเมตร]]
* 100 ตารางเมตร เทียบเท่ากับ:
** 1 E+2 m² หรือ 1 E2 m² หรือ 1×102 ตร.ม. ในรูปสัญกรณ์วิทยาศาสตร์
** 1 อาร์ (a)
** 1 ตารางเดคาเมตร (dam²)
** 1,080 ตารางฟุต
** พื้นที่ของสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่มีความยาวด้านละ 10 เมตร
** พื้นที่ของลูกบาศก์ที่ความยาวแต่ละด้านประมาณ 4.08 เมตร
** พื้นที่ของวงกลมที่มีรัศมีประมาณ 5.64 เมตร
** พื้นที่ผิวของทรงกลมที่มีรัศมีประมาณ 2.82 เมตร

## ตัวอย่าง
* 144 ตร.ม. — พื้นที่ลานมวยปล้ำสมัครเล่น (12 × 12 เมตร)
* 162 ตร.ม. — พื้นที่สนามวอลเลย์บอล (9 × 18 เมตร)
* 260.87 ตร.ม. — พื้นที่สนามเทนนิส
* 358 ตร.ม. — พื้นที่ปีกของเครื่องบินคองคอร์ด
* 420 ตร.ม. — พื้นที่สนามบาสเกตบอล (15 × 28 เมตร)
* 438 ตร.ม. — พื้นที่ปีกของเครื่องบินตูโปเลฟ ตู-144 ซึ่งเป็นเครื่องบินโดยสารความเร็วเหนือเสียงแบบแรกของโลก
* 521.74 ตร.ม. — พื้นที่ทั้งหมดของลำไส้เล็ก
* 550 ตร.ม. — ประเทศจำลองซีแลนด์
* 666⅔ ตร.ม. — 1 หมู่ (亩) เป็นหน่วยวัดพื้นที่ของจีนหน่วยหนึ่งที่ยังใช้กันอยู่ในปัจจุบัน
* 819 ตร.ม. — พื้นที่ของสโตนเฮนจ์

----
**[[1 E+3 m²|พื้นที่ขนาดมากกว่า 1,000 ตารางเมตร]]**
----

หมวดหมู่:อันดับของขนาด (พื้นที่)
ดัชชีโมเดนาและเรจโจ

**ดัชชีโมเดนาและเรจโจ** () เป็นดัชชีขนาดเล็กที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 1452 จนถึง ค.ศ. 1859 โดยมีช่วงที่มีได้เป็นอาณาจักรระหว่างปี ค.ศ. 1796 ถึง ค.ศ. 1814 เดิมก่อตั้งขึ้นโดยตระกูลเอสเตผู้ปกครองแฟร์ราราจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1597 ในปี ค.ศ. 1796 รัฐก็ถูกยึดครองโดยกองทัพฝรั่งเศสของนโปเลียนผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐชิสปาดานาขึ้น ดยุกคนสุดท้ายของตระกูลเอสเตกลายเป็นประมุขของอดีตดินแดนออสเตรียทางตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี (ไบรสเกา) และเสียชีวิตใน ค.ศ. 1803 จากนั้นโมเดนาก็ตกไปเป็นของลูกเขยคืออาร์ชดยุก แฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรีย-เอสเต ซึ่งเป็นพระปิตุลาในจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อระบบนโปเลียนล่มสลายลงในปี ค.ศ. 1814 ฟรันเชสโกลูกชายของแฟร์ดีนันด์ก็กลายเป็นดยุกแห่งโมเดนา ไม่นานหลังจากนั้นฟรันเชสโกก็ได้ดินแดนมัสซาและการ์ราราจากแม่

ดยุกฮับส์บูร์กถูกขับจากตำแหน่งอยู่ชั่วระยะหนึ่งระหว่างปี ค.ศ. 1831 ถึงปี ค.ศ. 1848 แต่ก็ได้กลับมาหลังจากนั้น หลังจากสงครามฝรั่งเศส-พีดมอนต์ในการต่อต้านออสเตรียในปี ค.ศ. 1859 ดยุกก็ถูกบังคับให้หนีอีกครั้ง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1859 โมเดนาก็รวมกับตอสคานาและปาร์มาเป็นสหมณฑลอิตาลีกลางที่ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรซาร์ดิเนียในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1860

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
*ดัชชี

หมวดหมู่:ตระกูลเอสเต
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2402
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2357
เยอ

**เยอ** หรือเผ่าเยอ อพยพย้ายถิ่นฐานมาจาก ประเทศจีนตอนบน ซึ่งไม่ทราบแน่ชัดว่าย้ายมาก่อน หรือหลังสมัยกรุงศรีอยุธยา ซึ่งคนเผ่าเยอ ย้ายมาถึงจังหวัดศรีสะเกษ ตั้งถิ่นฐานอยู่ใน อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ 

ต่อมาเกิดโรคระบาดจึงได้ได้แบ่งออกเป็นหลาย 4 กลุ่ม ย้ายถิ่นที่อยู่ใหม่ กลุ่มแรก เดินทางไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองปราสาทเยอ ซึ่งในปัจจุบัน คือบ้านปราสาทเยอ ตั้งอยู่ใน อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษ  กลุ่มที่ 2 ได้ย้ายไปตั้งถิ่นฐานใน อำเภออุทุมพรพิสัย และอำเภอห้วยทับทัน ส่วนกลุ่มที่ 3 และกลุ่มที่ 4 อาศัยอยู่ใน อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ ในปัจจุบัน ชื่อหมู่บ้านว่า บ้านขมิ้น อยู่ใน ตำบลทุ่ม อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ และบ้านโพนค้อ ตำบลโพนค้อ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ

## ภาษา
คาดว่าภาษาเยอได้รับภาษามาจากชาวกูย ภาษาเยอเป็นภาษาที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คำส่วนมากจะออกเสียงสามัญในประโยคบอกเล่าอย่างภาษาตระกูลขร้า-ไท แต่ในประโยคคำถาม พยางค์สุดท้ายจะเป็นเสียงตรีหรือจัตวา

ส่วนภาษาเยอจะรวมภาษาตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกกับภาษาตระกูลขร้า-ไท ผสมกันจากที่ภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกจะไม่มีเสียงวรรณยุกต์ มาใส่เสียงวรรณยุกต์ตามภาษาตระกูลขร้า-ไท 

ในปัจจุบัน ภาษาเยอได้เปลี่ยนไปตามยุคสมัย และกลายเป็นภาษาเยอสมัยใหม่ เช่น จะมีบางคำที่เป็นภาษาไทยบ้าง เช่น ฮัวใจ (หัวใจ) ภาษาอีสานบ้าง และภาษาที่เรียกสิ่งของที่ไม่เคยมีมาในสมัยโบราณ

## วัฒนธรรม
การแต่งตัวของชาวเผ่าเยอ ในดั้งเดิม ผู้ชายใส่เชิ้ตไม่มีคอปก สีกรมท่า กางเกงขายาว สีกรมท่า และมีผ้าขาวม้ามัดเอว ผู้หญิง ใส่เสื้อสีดำเทา ใส่ผ้าไหม(ผ้าถง)สีดำ และสีกรมท่า หรือสีอื่น ๆ และมีผ้าไหมพาดผ่านไหล่ซ้ายลงไปบรรจบกัน บริเวร เอวด้านขวา
คนเผ่าเยอแท้ทุกคน จะมีสีผิวเหลืองขาว เหมือนจีน

คนเผ่าเยอชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ๆ เห็นได้จากการปลูกบ้านเป็นกลุ่ม ลักษณะของบ้าน จะเป็นบ้านสองชั้น ใต้ถุนโล่งเพื่อใช้เลี้ยงควาย หรือวัว หลังคาจะทำจากฟางข้าว ผนังหรือกั้นห้อง จะเป็นไม้ใผ่สาน ซึ่งในปัจจุบันไม่มีให้เห็นแล้ว ส่วนเสาและพื้นบ้าน จะเป็นไม้เนื้อแข็งทั่วไป

## ประเพณี และวัฒนธรรม
ประเพณีและวัฒนธรรมของเผ่าเยอ ได้แก่ 

* **บุญข้าวสาก** เป็นประเภณีที่มีขึ้นหลังจากการดำนาเสร็จสิ้น ประมาณเดือน สิงหาคม
* **บุญข้าวจี่** มีขึ้นหลังจากเก็บเกี่ยวเสร็จ ประมาณเดือนช่วงวันเพ็ญเดือน 3 เป็นวันมาฆบูชา รุ่งขึ้นวันแรม 1 ค่ำ
* **การบวงสรวงพระยา เกิดในเดือนกุมภาพันธ์ ของทุกปี**

นอกจากนี้ยังมีประเพณีอื่น ๆ ซึ่ได้รับอิทธิพลจากประเพณีของชาวพื้นถิ่นรอบ ๆ นั้น รวมไปถึง วัฒนธรรมไทยเกือบทั้งหมด

## ศาสนา
คนในเผ่าเยอนับถือศาสนาพุทธเป็นหลัก และมีความเชื่อในศาสนาพราหมณ์-ฮินดูบ้าง เช่น การบายศรีสู่ขวัญ การขึ้นบ้านใหม่ การแต่งงาน และอื่น ๆ อาจมีบางครอบครัว นับถือผีบ้านหรือผีบรรพบุรุษ และจะมีการรำแถน (รำผีฟ้า) เพื่อบวงสรวง เชื่อกันว่า จะทำให้ลูกหลานอยู่ดีไม่มีโรคเบียดเบียน

สังเกตจากเรื่องอาถรรพณ์ที่ไม่น่าเชื่อ บางคนป่วยโดยไม่รู้สาเหตุ พาไปหาหมอที่โรงพยาบาล ก็ตรวจไม่พบว่าเป็นโรคอะไรทั้งนั้น คน ๆ นั้น สบายดีตอนหาหมอ แต่พอตอนอยู่ที่บ้าน กลับป่วยทรุดหนัก ว่ากันว่าบรรพบุรษเป็นผู้กระทำ จึงทำให้มีการรำแถนเพื่อบวงสรวง คนป่วยคนนั้นก็หายวันหายคืน
   
ผู้ชายที่บวชและสึกออกมาจากบวชเณร จะเรียกนำหน้าชื่อว่า เซียง และผู้ที่สึกออกมาจากบวชพระ จะเรียกนำหน้าชื่อว่า ญีมอม (ทิศ)

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก
แอร์สยาม

**แอร์สยาม** เป็นสายการบินที่มีฐานการบินในประเทศไทย เปิดให้บริการตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ถึง 2519

## ประวัติ
สายการบินแอร์สยามก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2508 โดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรานนท์ธวัช และมีเจ้ากอแก้วประกายกาวิล ณ เชียงใหม่ เจ้านายฝ่ายเหนือร่วมบริหารงานในช่วงหนึ่ง ภายใต้ชื่อ Varan Air-Siam แต่ได้เริ่มให้บริการใน พ.ศ. 2512 ด้วยเครื่องบิน แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-4 เนื่องจากในระยะแรกสายการบินนี้ยังไม่มีเครื่องบินให้บริการ  หลังจากนั้นแอร์สยามได้เปิดเส้นทางการบินไปยังฮ่องกง ด้วยเครื่องบิน แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-4 หลังจากนั้นใน พ.ศ. 2514 ก็ได้เปิดเส้นทางการบินระหว่าง กรุงเทพมหานคร - ลอสแอนเจลิส ด้วยเครื่องบินดักลาส ดีซี-8-63 พร้อมผู้โดยสารเต็มลำ แต่เส้นทางการบินดังกล่าวได้ถูกเลิกในอีก 10 เดือนให้หลัง เพราะมีผู้โดยสารน้อยและมีการแข่งขันที่สูง

ในระยะต่อมา สายการบินได้ใช้เครื่องบินรุ่น BAC-1-11 สำหรับเที่ยวบินไปยังฮ่องกง และได้เช่าเครื่องบินโบอิ้ง 707-131 เพื่อเปิดเส้นทางการบินไปยังกรุงโตเกียว หลังจากที่สายการบินเริ่มขยายตัวนั้น ได้มีการสั่งซื้อเครื่องบินดักลาส ดีซี-10-30 1 ลำ, แอร์บัส เอ300-บี2-1ซี 1 ลำ, โบอิ้ง 747-148 2 ลำ และ โบอิ้ง 747-206(บี) 1 ลำ 

ด้วยเหตุที่ธุรกิจการบินในประเทศไทยได้เจริญเติบโตอย่างมาก และแอร์สยามถูกกดดันอย่างหนักจากนโยบายของทางรัฐบาลไทย ที่จะไม่ให้สายการบินอื่นมาบินในเส้นทางเดียวกันกับสายการบินไทย ซึ่งเป็นสายการบินประจำชาติ สถานการณ์ดังกล่าวทำให้แอร์สยามมีต้นทุนที่สูงมากในการให้บริการ ส่งผลให้แอร์สยามเกิดปัญหาขาดสภาพคล่องทางการเงินอย่างหนัก ทำให้บริษัทที่ให้เช่าเครื่องบินพากันเอาเครื่องบินกลับ บริษัท Air Siam จึงล้มละลายและเลิกทำการบินเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 เนื่องจากรัฐบาลยึดใบอนุญาต

## จุดหมายปลายทาง
ตลอดประวัติศาสตร์ แอร์สยามให้บริการปลายทางต่อไปนี้:
* ***'
** [[ฮ่องกง]][[ท่าอากาศยานไขตั๊ก]]
* ***'
** โตเกียวท่าอากาศยานฮาเนดะ
* ***'
** [[กรุงเทพฯ]][[ท่าอากาศยานดอนเมือง]] (''ฐานการบิน'')
* ***'
** โฮโนลูลูท่าอากาศยานนานาชาติโฮโนลูลู

## ฝูงบิน
เครื่องบินที่สายการบินแอร์สยามให้บริการแก่ผู้โดยสารมีทั้งหมด 10 ลำ ดังนี้
* ดักลาส ดีซี-4 จำนวน 1 ลำ
* BAC-1-11 จำนวน 1 ลำ
* โบอิ้ง 707-131 จำนวน 2 ลำ
* ดักลาส ดีซี-8-63 จำนวน 1 ลำ
* ดักลาส ดีซี-10-30 จำนวน 1 ลำ
* แอร์บัส เอ300-บี2-1ซี จำนวน 1 ลำ
* โบอิ้ง 747-148 จำนวน 2 ลำ
* โบอิ้ง 747-206(บี) จำนวน 1 ลำ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Air Siam fleet information

อแร์สยาม
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2508
หมวดหมู่:บริษัทที่ปิดกิจการในปี พ.ศ. 2519
หมวดหมู่:สายการบินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2508
ชิโมกิตาซาวะ

thumb|ทางรถไฟที่ตัดผ่านย่านชิโมะกิตะซะวะ
**ชิโมกิตาซาวะ** () เป็นย่านหนึ่งในแขวงเซตางายะ กรุงโตเกียว ประกอบด้วยพื้นที่รอบสถานีรถไฟชิโมกิตาซาวะ ซึ่งรถไฟสายโอดากิวและสายเคโออิโนกาชิระมาตัดกัน ย่านนี้รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า "ชิโมกิตะ" เป็นศูนย์กลางของโรงละครเวทีและสถานแสดงดนตรีสด อย่างเช่นอาคารโรงละครฮนดาเกกิโจ ที่มีประวัติมายาวนาน และยังเป็นย่านที่เป็นที่นิยมของนักเรียนและวัยรุ่นหนุ่มสาว เนื่องจากเต็มไปด้วยร้านกาแฟ ร้านค้าแฟชั่นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ และร้านค้าเกี่ยวกับดนตรี

เมื่อ พ.ศ. 2547 สภาของแขวงเซตางายะได้ประกาศแผนการพัฒนาพื้นที่ของย่านนี้ อย่างเช่นการก่อสร้างตึกสูงหลายหลัง และการขยายถนนสายที่ 54 ให้ตัดข้ามย่าน เนื่องจากปัจจุบันถนนสายต่าง ๆ แคบมากและมีแยกตัดกันหลายแห่ง อีกทั้งยังมีซอยเล็ก ๆ อีกมากมาย แต่เนื่องจากผู้อาศัยและนักท่องเที่ยวหลายคนเห็นว่าถนนลักษณะนี้เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของชิโมกิตาซาวะ จึงเกิดความขัดแย้งต่อแผนการพัฒนาอยู่บ้าง.

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Shimokitazawa (JNTO)
 (Shimo-Kitazawa Station)
* Shimokitazawa ภาษาไทย 

หมวดหมู่:ย่านในโตเกียว
ราชอาณาจักรอิตาลี (นโปเลียน)

**ราชอาณาจักรอิตาลี** (, ) เป็นราชอาณาจักรของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ก่อตั้งขึ้นโดยนโปเลียนทางตอนเหนือของอิตาลีในปี ค.ศ. 1805 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1814 เมื่อนโปเลียนได้รับความพ่ายแพ้ 

ราชอาณาจักรอิตาลีเกิดขึ้นจากสาธารณรัฐอิตาลีที่มีนโปเลียนเป็นประธานาธิบดีได้รับการประกาศให้เป็นราชอาณาจักรโดยมีนโปเลียนเป็นพระมหากษัตริย์และ เออแฌน เดอ โบอาร์เนส์ (Eugène de Beauharnais) เป็นอุปราช นโปเลียนทรงได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ที่มหาวิหารมิลานด้วยมงกุฎเหล็กแห่งลอมบาร์ดี

## รัฐธรรมนูญ

## กองทัพ

## การล่มสลาย

## ดูเพิ่ม

## อ้างอิง

## หนังสืออ่านเพิ่ม
* Connelly, Owen. * Napoleon's Satellite Kingdoms*  (1965)
* Gregory, Desmond. * Napoleon's Italy* (2001) 
* Rath, R. John. *The Fall of the Napoleonic Kingdom of Italy (1814)*  (1941)

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ''Napitalia. The Eagle in Italy'' about the army of the Kingdom of Italy under Napoleon.

หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2348
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2357
หมวดหมู่:รัฐบริวารในมหาสงครามฝรั่งเศส
อ
หมวดหมู่:การรวมชาติอิตาลี
1 E+1 m²

Image:Scale one to hundred.svg|110px|right|กรอบสีเขียวเข้มมุมซ้ายบนคือพื้นที่เล็กกว่า 10 ตารางเมตร, กรอบสีเขียวตรงกลางคือพื้นที่ขนาด 10 ถึง 100 ตารางเมตร, กรอบสีเขียวอ่อนคือพื้นที่ขนาด 100 ถึง 1,000 ตารางเมตร, และกรอบสีเขียวอ่อนที่สุดคือพื้นที่ที่ใหญ่กว่า 1,000 ตารางเมตร
poly 0 0 20 0 20 20 0 20 พื้นที่เล็กกว่า 10 ตารางเมตร
poly 0 0 63 0 63 63 0 63 พื้นที่ระหว่าง 10 ถึง 100 ตารางเมตร
poly 0 0 200 0 200 200 0 200 พื้นที่ระหว่าง 100 ถึง 1,000 ตารางเมตร
poly 0 0 220 0 220 220 0 220 พื้นที่ขนาดใหญ่กว่า 1,000 ตารางเมตร
desc top-right

**1 E+1 m²** เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 10 ตารางเมตร ถึง 100 ตารางเมตร

----
**[[1 E0 m²|พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 10 ตารางเมตร]]**
----

* 10 ตารางเมตร เทียบเท่ากับ:
** **1 E+1 m²** หรือ 1 E1 m² หรือ 1×10 ตร.ม. ในรูป สัญกรณ์วิทยาศาสตร์
** 107.6 ตารางฟุต
** พื้นที่ของสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่มีความยาวด้านละ 3.16 เมตร
** พื้นที่ของลูกบาศก์ที่ความยาวแต่ละด้านประมาณ 1.29 เมตร
** พื้นที่ของวงกลมที่มีรัศมีประมาณ 1.78 เมตร
** พื้นที่ผิวของทรงกลมที่มีรัศมีประมาณ 0.89 เมตร

## ตัวอย่าง
* 28 ตร.ม. — พื้นที่ลานฟันดาบ
* 36 ตร.ม. — พื้นที่สนามมวย
* 64 ตร.ม. — พื้นที่สนามคาราเต้

----
**[[1 E+2 m²|พื้นที่ขนาดมากกว่า 100 ตารางเมตร]]**
----

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อันดับของขนาด (พื้นที่)
เก้าอี้ขาวในห้องแดง

## หนังสือ เก้าอี้ขาวในห้องแดง

นวนิยายที่มีชื่อเสียงที่สุดเรื่องหนึ่งของ สุวรรณี สุคนธา ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร ลลนา ฉบับปฐมฤกษ์ ได้รับการตีพิมพ์รวมเล่มครั้งที่ 1 เมื่อปีพ.ศ. 2518 โดยสำนักพิมพ์คลังวิทยา พิมพ์ครั้งที่ 2 เมื่อพ.ศ. 2540 และครั้งที่ 3 พ.ศ. 2542 โดยนวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำไปสร้างเป็นละครทางโทรทัศน์ด้วยกัน 3 ครั้ง

### '''สาระของหนังสือ'''
เรื่องราวรักสามเส้าของสามเพื่อนรัก ละเวง บูรพา และ สาวิตรี มีการสอดแทรกเนื้อหาของการดำเนินชีวิต ความเติบโตทางด้านอารมณ์ตามวัยของตัวละครแต่ละตัวอย่างละเอียดอ่อน
โดยมี ตะวัน/ อินทร /จิตดี 
สามชายหนุ่มที่เข้ามามีส่วนเกี่ยวพันกับชีวิตละเวงต่างวาระกัน แต่มีเพียง อินทร เท่านั้น ที่เปรียบเสมือนคนที่เป็นดั่งคนช่วยพยุงวันเวลาที่ละเวงเหนื่อยล้า พบกับความสูญเสียและเสียใจ ทั้งการจากไปของตะวัน และความรักระหว่าง บูรพา กับ สาวิตรี แม้ว่าในเริ่มแรก ละเวงจะมองอินทร เป็นคนที่ปากร้ายและดูเย็นชา แต่ความนิ่งงันและสายตาที่อ่อนโยนของเขา กลับกุมหัวใจเธอได้

## ละคร เก้าอี้ขาวในห้องแดง

### รายชื่อนักแสดงในครั้งต่างๆ

### '''เนื้อหาละคร :'''

เมื่อละเวงต้องสูญเสียพ่อและแม่ไปอย่างกะทันหันหลังจากที่เรียนจบจากคณะมัฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เธอจึงต้องเปลี่ยนเป้าหมายจากการเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้นเป็นหางานทำ โดยได้สมัครงานเป็นมัฑณากรของบริษัทรับตกแต่งบ้านแห่งหนึ่ง ด้วยความที่เป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง อีกทั้งยังมีเพื่อนที่รักมากอีก 2 คน คือ บูรพา และ สาวิตรี คอยให้กำลังใจเธออยู่เสมอ

บูรพา เด็กหนุ่มผู้มีความเป็นศิลปินอย่างเต็มเปี่ยม แอบรักละเวงอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่รู้ว่าสาวิตรีเองก็แอบรักเขาเช่นกัน แต่ละเวงกลับมีใจให้กับ ตะวันฉาย หนุ่มรุ่นน้องลูกครึ่งผู้ร่ำรวยและออกจะกะล่อนเจ้าชู้ 
ด้วยความรักที่ไม่สมประสงค์ของเพื่อนทั้ง 3 นี่เอง ได้ก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมแห่งความรักที่เกือบจะทำลายความสัมพันธ์ของเพื่อนที่มีมายาวนาน 

บูรพาบอบช้ำจากความรักที่ไม่สมปรารถนา สาวิตรีได้แต่อยู่ข้างๆ คอยปลอบใจและเฝ้าดูแล ทั้งคู่เผลอไผลไปด้วยกันจนสาวิตรีตั้งท้อง บูรพายินดีรับผิดชอบในสิ่งที่กระทำ ถึงแม้สาวิตรีจะสมปรารถนาที่ได้ครองคู่กับชายที่ตนรัก 
แต่ด้วยความแตกต่างทางด้านความคิด ไม่นานทั้งคู่ก็ต้องแยกทางกัน  ละเวงถึงแม้จะรักตะวันฉาย แต่ก็ไม่อาจตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันได้ จนในที่สุดตะวันฉายก็มีอันต้องจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์

ชีวิตของเพื่อนรักทั้งสาม ได้ก้าวผ่านจุดของวัยอ่อนใส เข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่ เรียนรู้ถึงการใช้ชีวิตในสังคม ความหลอกลวง ความสูญเสีย ความเจ็บปวดจากความรัก ในที่สุดละเวงก็ได้พบกับที่พักพิงอันเป็นรักแท้กับอินทร 
แม้ทั้งคู่รู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากันแต่แรก

## '''อ้างอิง'''

*  นิตยสารลลนา ฉบับที่ 400 ปักษ์แรก กันยายน 2532
*  ชีวิตหนุ่มสาวเก้าอี้ขาวในห้องแดง. โดย ข่าวสด วัน อาทิตย์ ที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2551
*  Thai Film Foundation  
หมวดหมู่:นวนิยายไทย
หมวดหมู่:งานเขียนของ สุวรรณี สุคนธา
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 3
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2527
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2542
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยเมคเกอร์กรุ๊ป
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย ชนะ คราประยูร
หยาดเพชร

**หยาดเพชร** เป็นเพลงแนวลูกกรุง ขับร้องโดยชรินทร์ นันทนาคร แต่งคำร้องโดยชาลี อินทรวิจิตร และทำนองโดยสมาน กาญจนะผลิน เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง *[[เงิน เงิน เงิน]]* (พ.ศ. 2508) ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา คู่กับเพชรา เชาวราษฎร์ มีดาราสมทบคือชรินทร์ นันทนาคร และสุมาลี ทองหล่อ เพลงนี้ในภาพยนตร์แสดงความอาลัยที่ต้องจากคู่นางรอง (สุมาลี)

ที่มาของเพลงนี้ ชาลี อินทรวิจิตร ผู้แต่งเล่าให้ฟังว่า 

 

เพลง "หยาดเพชร" นั้นเป็นนามเพลงที่ได้รับการประทานจากพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ให้ชาลี อินทรวิจิตร และสมาน กาญจนผลิน นำไปแต่ง

เพลงนี้มีการนำกลับมาขับร้องใหม่หลายครั้ง โดยในครั้งล่าสุดใช้ในเพลงประกอบ ภาพยนตร์โฆษณา ลิปสติก ไดมอนด์ นัมเบอร์ วัน ของมิสทีน ที่เป็นการปรากฏตัวของเพชรา เชาวราษฎร์ ในโฆษณาทางโทรทัศน์ครั้งแรกในรอบ 30 ปี ขับร้องโดยศุกลวัฒน์ คณารศ

## นักร้องที่เคยขับร้องเพลงนี้
* สุรสีห์ อิทธิกุล ประกอบภาพยนตร์เรื่อง **[[เงิน เงิน เงิน]]** (2526) อัลบั้ม เงิน เงิน เงิน โดย ศิลปิน บัตเตอร์ฟลาย 
* สุเทพ วงศ์กำแหง จากอัลบั้ม อภิมหาอมตะนิรันดร์กาล
* ชรัมภ์ เทพชัย 
* ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี ประกอบละครเรื่อง **เงิน เงิน เงิน** (2540) 
* เกียรติกมล ล่าทา ประกอบละครเวที **เงิน เงิน เงิน** (2550) จากอัลบั้ม เพลงประกอบละครเวทีเอเอฟเดอะมิวสิเคิล ตอน เงิน เงิน เงิน 
* สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว ประกอบละครเรื่อง **[[พระจันทร์สีรุ้ง]]** (2552) 
* ศรราม เทพพิทักษ์ ประกอบละครเรื่อง **[[ปริศนา (นวนิยาย)|ปริศนา]]** (2558) 
* นภัทร อินทร์ใจเอื้อ ประกอบละครเรื่อง **[[ลูกกรุง (ละครโทรทัศน์)|ลูกกรุง]]** (2562) 
* กิตติคุณ เชียรสงค์ 
* ยุรนันท์ ภมรมนตรี 
* โอภาส ทศพร 
* ธงไชย แมคอินไตย์ 
* อรวี สัจจานนท์ 
* อุเทน พรหมมินทร์ จากอัลบั้ม **กล่อมกรุง ชุดที่ 1 คิดถึง** (2542) 
* ฝน ธนสุนทร จากอัลบั้ม **ฝนฝากรัก ชุดพิเศษ** (2549) 
* ศุกลวัฒน์ คณารศ ประกอบภาพยนตร์โฆษณามิสทีน 
* วิชญาณี เปียกลิ่น ประกอบซีรีส์ เรื่อง The Loyal Pin ปิ่นภักดิ์
* ฯลฯ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2508
หมวดหมู่:เพลงของชรินทร์ นันทนาคร
หมวดหมู่:เพลงไทยสากล
หมวดหมู่:เพลงลูกกรุง
ราชอาณาจักรเว็สท์ฟาเลิน

**ราชอาณาจักรเว็สท์ฟาเลิน** () ก่อตั้งขึ้นในปี 1807 ภายหลังจักรวรรดิฝรั่งเศสได้รับดินแดนส่วนนี้จากราชอาณาจักรปรัสเซียตามผลของสนธิสัญญาทิลซิท 

เมื่อจักรพรรดินโปเลียนได้รับดินแดนส่วนนี้มาจากปรัสเซีย ก็รวบรวมรัฐเล็กน้อยในดินแดนส่วนนี้เข้าด้วยกัน (ประกอบด้วยราชรัฐฮันโนเฟอร์, ราชรัฐเฮ็สเซิน และราชรัฐเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล) และสถาปนาเป็น **ราชอาณาจักรเว็สท์ฟาเลิน** โดยมีเฌโรม โบนาปาร์ต (อนุชาของนโปเลียน) เป็นกษัตริย์แห่งเว็สท์ฟาเลิน 

อาณาจักรแห่งนี้มีเมืองหลวงอยู่ที่คัสเซิล นโปเลียนมีความมุ่งหมายให้อาณาจักรแห่งนี้เป็นรัฐสมัยใหม่ซึ่งใช้ระบอบกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ มีการให้สิทธิบุรุษเท่าเทียม มีการเลิกระบบทาสติดที่ดิน แม้อาณาจักรนี้ได้รับการตั้งชื่อว่าเว็สท์ฟาเลิน แต่ไม่ค่อยมีความเกี่ยวข้องกับเว็สท์ฟาเลินตามภูมิศาสตร์เท่าใดนัก

ราชอาณาจักรเว็สท์ฟาเลินสิ้นสุดในปี 1813 จากการถูกยึดครองโดยกองทัพพันธมิตรในสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หก พื้นที่เดิมของอาณาจักรแห่งนี้ก็แตกออกเป็นหลายรัฐ บางส่วนก็กลับคืนสู่ปรัสเซีย

## ดูเพิ่ม
*จักรวรรดิฝรั่งเศส

หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2350
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2356
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:รัฐในสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์
หมวดหมู่:สงครามนโปเลียน
หมวดหมู่:รัฐบริวารในมหาสงครามฝรั่งเศส
บาบุลมันดับ

**บาบุลมันดับ** (, ) เป็นช่องแคบอยู่ทางใต้สุดของทะเลแดง ตั้งอยู่ระหว่างประเทศเยเมนในคาบสมุทรอาหรับ กับประเทศจิบูตีและประเทศเอริเทรียในแอฟริกาตะวันออก

## ชื่อ

ช่องแคบได้ชื่อมาจากความอันตรายในการเดินทางผ่านบริเวณนี้ หรือตามตำนานอาหรับที่ว่ามีผู้ที่จมน้ำจากแผ่นดินไหวที่แยกคาบสมุทรอาหรับจากจะงอยแอฟริกา

## ประวัติ
บาบุลมันดับเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเดินเรือระหว่างทวีปยุโรปกับทวีปเอเชียมาตั้งแต่โบราณ ตั้งแต่ก่อนการขุดคลองสุเอซ โดยจากคาบสมุทรไซนาย ผ่านทะเลแดง จะต้องผ่านบาบุลมันดับก่อนเข้าสู่อ่าวเอเดน ทะเลอาหรับ และมหาสมุทรอินเดีย ในปี ค.ศ. 2006 ประมาณการว่ามีการขนส่งน้ำมันดิบผ่านช่องแคบนี้วันละ 3.3 ล้านบาร์เรล จากปริมาณการขนส่งทั่วโลกวันละ 43 ล้านบาร์เรล

ปัจจุบันมีการนำเสนอโครงการก่อสร้างสะพานข้ามช่องแคบนี้เป็นระยะทาง 28.5 กิโลเมตร เชื่อมระหว่างจิบูตีกับเยเมน โดยบริษัท Middle East Development LLC ของเฏาะรีก บิน ลาดิน นักธุรกิจชาวซาอุดีอาระเบีย พี่ชายต่างมารดาของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน เมื่อสะพานนี้สร้างเสร็จจะเป็นสะพานขึงที่มีช่วงกลางยาวที่สุดในโลก (4.987 กิโลเมตร)

## ภูมิภาคย่อย
### ประชากร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Notice-to-Proceed Launches Ambitious Red Sea Crossing 
* Sea crossing

หมวดหมู่:ช่องแคบในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:ช่องแคบในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:ช่องแคบในมหาสมุทรอินเดีย
หมวดหมู่:ประเทศเยเมน
หมวดหมู่:ประเทศเอริเทรีย
หมวดหมู่:ประเทศจิบูตี
หมวดหมู่:อ่าวเอเดน
แคนแคน

[thumb|นักเต้นแคนแคน ภาพวาดโดย[ตูลูส-โลแตร็ก‎ ปี 1895]]
thumb|ภาพการเต้นแคนแคนที่มูแลงรูจ โดยตูลูส-โลแตร็ก ปี 1889
thumb|right|Offenbach ''Can-can''
**แคนแคน** (, ก็องก็อง  แปลว่า *อื้อฉาว*; ) เป็นรูปแบบการแสดงเต้นระบำในห้องโถง ประกอบดนตรีจังหวะเต้นรำ โดยใช้นักเต้นสตรีสวมกระโปรงยาว มีกระโปรงลูกไม้ซับใน สวมถุงน่องและรองเท้าส้นสูง  นักเต้นจะเต้นด้วยท่าทางยั่วยวนผู้ชมที่เป็นชาย โดยเปิดชายกระโปรงให้เห็นกางเกงชั้นใน และเตะขาขึ้นสูง หรือกระโดดแยกขา สลับกับการเคลื่อนไหวร่างกาย 

ดนตรีที่ใช้ประกอบการเต้น มักใช้เพลงกาล็อพ (galop, ม้าควบ) ในจังหวะ 2/4 เพลงที่นิยมใช้ คือเพลง *[http://www.nurisite.com/midisonly/internacional/cancan.mid Orpheus in the Underworld]* ของชาก ออฟเฟนบาค หรือเพลงอื่นๆ ของโยฮันน์ ชเตราสส์ ที่สอง

การเต้นแบบแคนแคนเกิดขึ้นครั้งแรกราวทศวรรษ 1830 การเต้นบอลรูมของชนชั้นผู้ใช้แรงงานในย่านมงต์ปาร์นาส กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยนักเต้นชาย แต่เป็นที่นิยมเต้นในช่วงทศวรรษ 1890 เป็นการเต้นแสดงโดยนักเต้นหญิง โดยเฉพาะการแสดงที่โรงละครมูแล็งรูฌ ที่ตั้งอยู่ในย่านโคมแดงในมงมาร์ต  นักเต้นหญิงที่มีชื่อเสียง เช่น La Goulue และ Jane Avril ที่มีปรากฏอยู่ในภาพวาดแบบโพสต์อิมเพรสชันนิสม์ของอองรี เดอ ตูลูส-โลแตร็ก เป็นจำนวนมาก

การเต้นแคนแคนที่มูแลงรูจเป็นที่นิยมจนถึงทศวรรษ 1920 และเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากละครเวทีเรื่อง *Can-can* (1953) โดยโคล พอร์ตเตอร์  จัดแสดงที่บรอดเวย์ และเวสต์เอนด์   และภาพยนตร์ในปี 1960 นำแสดงโดยแฟรงก์ ซินาตรา และเชอร์ลี แมคเลน 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การเต้นรำ
เอบิซุ (โตเกียว)

thumb|right|ทิวทัศน์ของย่านเอบิซุ มองจากโรงแรมเวสติน
[thumb|right|รูปหล่อของ[เทพเอบิซุที่หน้าสถานีรถไฟเอบิซุ]]
[thumb|Yebisu Garden Place มองจาก[หอคอยโตเกียว]]
thumb|Yebisu Garden Place

**เอบิซุ** () เป็นย่านหนึ่งในเขตชิบูยะในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใกล้กับย่านรปปงงิและชิบูยะส่วนกลาง เดินทางเข้าถึงได้สะดวกโดยรถไฟสายยามาโนเตะ และสายฮิบิยะ ซึ่งจะจอดที่สถานีรถไฟเอบิซุ จากสถานีสามารถเดินเท้าเข้าถึงย่านนี้ได้อย่างสะดวก มีร้านเครื่องแต่งกายนำสมัย ร้านเหล้าองุ่น และร้านขายขนม เช่นเดียวกับย่านนำสมัยอย่างไดกังยามะและฮิโรโอะ

สถานที่ท่องเที่ยวหลักของย่านเอบิซุจะอยู่รอบ Yebisu Garden Place และโรงแรมเวสติน เดินเท้าได้จากทางออกด้านตะวันออกของสถานีเอบิซุผ่านทาง Yebisu Skywalk ตัวอย่างสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ เช่น สำนักงานใหญ่ของ Sapporo Breweries พิพิธภัณฑ์เบียร์เอบิซุ และ Tokyo Metropolitan Museum of Photography

เอบิซุเป็นจุดเปลี่ยนรถไฟของผู้ใช้บริการสายยะมะโนะเตะและฮิบิยะ จึงมีบาร์และร้านอาหารมากมาย ตั้งแต่ร้านอาหารแบบ*[[อิซากายะ]]* ไปจนถึงผับแบบอังกฤษ รวมถึงบาร์ยืนดื่มแบบดั้งเดิมหรือ*ทาจิโนมิ* ร้านอาหารเหล่านี้ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในย่านเก่าที่อยู่ถัดจากทางออกด้านตะวันตกของสถานีรถไฟ แยกออกจากถนนโคมาซาวะ อาคาร Yebisu Garden Place Tower มีจุดชมทิวทัศน์ของกรุงโตเกียวอยู่บนภัตตาคารบนชั้นที่ 38

เอบิซุถือกำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2471]โดยขณะนั้นเป็นชุมชนที่พัฒนาขึ้นรอบๆอาคารของ Japan Beer Brewery Company ซึ่ง Yebisu Garden Place ตั้งอยู่ในปัจจุบัน Yebisu Beer ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2433 โดย Japan Beer ตั้งชื่อตามเทพเอบิซุ หนึ่งในเจ็ดเทพแห่งโชคลาภของญี่ปุ่น และเป็นเบียร์ที่เป็นที่นิยมของคนในท้องที่มายาวนาน ย่านนี้ได้ชื่อตามสถานีรถไฟที่สร้างขึ้นโดย Japan Beer Brewery Company เมื่อ พ.ศ. 2444 เพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งเบียร์ ตั้งแต่นั้น Japan Beer ได้จัดระบบองค์กรใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็น Sapporo Breweries Ltd. หลังจากที่โรงกลั่นเบียร์ถูกย้ายออกไปที่ชิบะเมื่อ พ.ศ. 2531 พื้นที่นี้ได้พัฒนาใหม่เป็น Yebisu Garden Place และเปิดสำหรับประชาชนทั่วไปใน พ.ศ. 2537

คำว่า "Yebisu" เป็นการสะกดแบบโบราณ ซึ่งจะออกเสียงเช่นเดียวกับ "Ebisu" ไม่ว่าจะมี "Y" หรือไม่

## อ้างอิง
* 端田晶 「第三講義 慶応元年のビール王子」『もっと美味しくビールが飲みたい! - 酒と酒場の耳学問』 講談社〈講談社文庫〉、2008年7月15日、第1刷、130から134ページ。ISBN 978-4062761130。

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Yebisu Garden Place  
* Sapporo Beer  History
* Tokyo Essentials Ebisu
* Tokyo Food Page Ebisu/Daikanyama Restaurants
* Metropolis Magazine  Ebisu 

อ
กองทัพใหญ่

**กองทัพใหญ่** หรือ **ลากร็องด์อาเม** (; , ในภาษาอังกฤษมักแปลว่า "the Great Army" หรือ "the Grand Army") เป็นชื่อของกองทัพฝรั่งเศสในยุคสงครามนโปเลียน กองทัพนี้เริ่มเข้ามามีบทบาทในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1805 เมื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ได้ตั้งชื่อของกองทัพที่พระองค์ทรงรวบรวมจากชายฝั่งของประเทศฝรั่งเศสแถบช่องแคบอังกฤษเพื่อเตรียมการรุกรานเกาะบริเตนใหญ่ แต่แผนการดังการกลับล้มเหลวเนื่องจากการพ่ายแพ่ในยุทธนาวีทราฟัลการ์ ภายหลังพระองค์ได้ฟื้นฟูกองทัพใหญ่ขึ้นมาอีกครั้งทางด้านตะวันออกของประเทศ เพื่อเปิดฉากการรบต่อจักรวรรดิออสเตรียและจักรวรรดิรัสเซียในปีเดียวกัน

## ยศทหารกองทัพใหญ่
* จอมพลแห่งจักรวรรดิ (Maréchal d'Empire)
* พลเอก (Général de division)
* พลโท (Général de brigade)
* พันเอก (Chef de brigade)
* พันโท (Chef de bataillon)
* ร้อยเอก (Capitaine)
* ร้อยโท (Lieutenant)
* ร้อยตรี (Sous-lieutenant)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* French website displaying flags of the Grande Armée
* Soldiers of Fortitude: The Grande Armee of 1812 in Russia  by Major James T. McGhee
* French Heavy and Light Cavalry (Lourde et Légère Cavalerie)
* French article on Chappe telegraphs, ''Les Télégraphes Chappe'', l'Ecole Centrale de Lyon 
* Uniforms of Napoleon's Guard

หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2348
หมวดหมู่:การจัดกำลังทหารในประเทศฝรั่งเศส
หมวดหมู่:กองทัพฝรั่งเศส
หมวดหมู่:กองทัพในสงครามนโปเลียน
ใหญ่
ฟอลีแบร์แฌร์

thumb|ภาพโฆษณาการแสดงของฟอลีแบร์แฌร์ในปี 1893
**ฟอลีแบร์แฌร์** () เป็นไนต์คลับตั้งอยู่ที่สี่แยกถนนเทรวีซ (Trévise) กับถนนรีเช (Richer) เขตที่ 9 ในกรุงปารีส มีชื่อเสียงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 ถึง 1920 ในด้านการเป็นคู่แข่งของคลับมูแลงรูจ ในแสดงระบำแคนแคน  ดนตรีและกายกรรม

ฟอลีแบร์แฌร์เปิดดำเนินการตั้งแต่ ค.ศ. 1869 ใช้ชื่อว่า *Folies Trévise* ตามชื่อถนนที่ตั้งอยู่ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น *Folies Bergère* ในปี ค.ศ. 1872 ตามชื่อถนนแบร์แฌร์ (Bergère) ที่อยู่ใกล้กัน เนื่องจากดยุกแห่งเทรวีซ ไม่พอใจที่ชื่อของตนถูกนำไปตั้งชื่อสถานบริการ

การแสดงของฟอลีแบร์แฌร์ ได้รับความนิยมในหมู่ผู้ชมเพศชาย เนื่องจากนักเต้นหญิงจะนุ่งน้อยห่มน้อย มีการแสดงเปลือยอก บางครั้งถึงกับเปลือยกายทั้งตัว

ภาพสีน้ำมันชิ้นสุดท้ายของเอดัวร์ มาแน ในปี ค.ศ. 1883 ชื่อ *Un bar aux Folies Bergère* (บาร์ที่ฟอลีแบร์แฌร์) วาดที่ไนต์คลับแห่งนี้ เป็นภาพบาร์เทนเดอร์หญิงยืนประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ เป็นผลงานชิ้นหนึ่งของมาแนที่ได้รับความนิยม 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Folies Bergere official site


ไฟล์:Folies Bergere.jpg|โรงละครฟอลีแบร์แฌร์ ในปี 2005
ไฟล์:Edouard Manet 004.jpg|ภาพวาด Un bar aux Folies Bergère ของมาแน
ไฟล์:Walery 5.jpg|Colette Andris นักแสดงในทศวรรษ 1920
ไฟล์:Baker Banana.jpg|Josephine Baker นักแสดงแอฟริกันอเมริกัน กับชุดกระโปรงกล้วย การแสดงที่มีชื่อในปี 1926


หมวดหมู่:โรงละครในปารีส