การค้า

thumb|upright|พ่อค้าสองคนในเยอรมนีศตวรรษที่ 16
[thumb|upright=1.15|[ตลาดซาน ฮวน เด ดิออส ใน กัวดาลาฮารา]]
[thumb|''[s:The Liberty to Trade as Buttressed by National Law|The Liberty to Trade as Buttressed by National Law* (ค.ศ. 1909) โดย [[จอร์จ โฮเวิร์ด เอิร์ล จูเนียร์]]]]
*'การค้าขาย** หรือ **การค้า** () หมายถึง การตกลงแลกเปลี่ยนสินค้าหรือบริการ หรือทั้งสองอย่าง การค้าขายสามารถเรียกได้อีกชื่อหนึ่งคือ [[การค้าขายเชิงพาณิชย์]] (commerce) นักเศรษฐศาสตร์อ้างอิง กลไกหรือสถานที่ที่สามารถมีการค้าขายเรียกว่า[[ตลาด]] รูปแบบเริ่มต้นของการค้าขายคือ [[การยื่นหมูยื่นแมว]] ซึ่งหมายถึงการแลกเปลี่ยนสินค้าหรือบริการโดยตรงระหว่างผู้ค้า ปัจจุบันนี้ โดยทั่วไปผู้ค้าสมัยใหม่ใช้การเจรจาต่อรองด้วยสิ่งแลกเปลี่ยน ซึ่งนั่นก็คือ[[เงินตรา]]

โดยทั่วไปแล้ว พ่อค้ามักจะเจรจาต่อรองกันผ่านสื่อกลางของเครดิตหรือการแลกเปลี่ยน เช่น เงิน แม้ว่านัก[[เศรษฐศาสตร์]]บางคนระบุลักษณะของการ[[แลกเปลี่ยนสินค้าโดยตรง]] (กล่าวคือ การค้าขายสิ่งของโดยไม่ใช้เงิน) ว่าเป็นรูปแบบแรกๆ ของการค้าขาย แต่[[ประวัติความเป็นมาของเงิน|เงินถูกคิดค้นขึ้น]]ก่อนประวัติศาสตร์ลายลักษณ์อักษรจะเริ่มต้นขึ้น ดังนั้น เรื่องราวเกี่ยวกับการพัฒนาของเงินในยุคแรกๆ ส่วนใหญ่จึงอิงจากการคาดเดาและการอนุมานเชิงตรรกะ ตั๋ว[[สินเชื่อ (การเงิน)|สินเชื่อ]] [[เงินกระดาษ]] และ[[สกุลเงินดิจิทัล|เงินที่ไม่มีตัวตน]] ได้ช่วยลดความยุ่งยากและส่งส่งเสริมการค้าขาย เนื่องจากการ**ซื้อ**สามารถแยกออกจากการ**ขาย*' หรือ[[รายได้|การได้รับรายได้]] ได้ การค้าขายระหว่างพ่อค้าสองรายเรียกว่า [[การค้าทวิภาคี]] ในขณะที่การค้าขายที่เกี่ยวข้องกับพ่อค้ามากกว่าสองรายเรียกว่า [[การค้าพหุภาคี]]

ในมุมมองสมัยใหม่ การค้าขายเกิดขึ้นเนื่องจากความชำนาญพิเศษและ [[การแบ่งงาน]] ซึ่งเป็นรูปแบบเด่นของ[[ทางเศรษฐกิจ|กิจกรรม]] ที่บุคคลและกลุ่มต่าง ๆ มุ่งเน้นไปที่การผลิตเพียงด้านใดด้านหนึ่ง แต่ใช้ผลผลิตของตนในการแลกเปลี่ยนเป็นผลิตภัณฑ์และสิ่งของจำเป็นอื่น ๆ การค้าขายเกิดขึ้นระหว่างภูมิภาคเนื่องจากภูมิภาคต่าง ๆ อาจมี [[ข้อได้เปรียบเชิงเปรียบเทียบ]] (ที่รับรู้หรือเป็นจริง) ในการผลิตสินค้าบางประเภทที่ซื้อขายกันได้รวมถึงการผลิตทรัพยากรธรรมชาติที่หายากหรือมีจำกัดในที่อื่น ๆ ตัวอย่างเช่น ขนาดของภูมิภาคที่แตกต่างกันอาจส่งเสริม [[การผลิตจำนวนมาก]] ในกรณีเช่นนี้ การซื้อขายกันใน [[ราคาตลาด]] ระหว่างสถานที่ต่าง ๆ สามารถก่อให้เกิดประโยชน์ต่อทั้งสองสถานที่ได้ ผู้ค้าประเภทต่าง ๆ อาจมีความเชี่ยวชาญในการซื้อขายสินค้าต่างชนิดกัน ตัวอย่างเช่น [[การค้าเครื่องเทศ]] และ [[การค้าธัญพืช]] ต่างมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในการพัฒนาเศรษฐกิจโลกและเศรษฐกิจระหว่างประเทศ 

[[ไฟล์:A Busy Market in Mile 12, Lagos- Nigeria.jpg|alt=A picture of a busy market in Mile 12. Lagos - Nigeria|thumb|ตลาดที่พลุกพล่านในไมล์ที่ 12 ลากอส - ไนจีเรีย]]
การค้า[[การค้าปลีก]] ประกอบไปด้วย [[การขายของลดราคา|การขาย]] สินค้าหรือผลิตภัณฑ์จากสถานที่ที่ตั้งแน่นอน (เช่น [[ห้างสรรพสินค้า]], [[boutique|ร้านบูติก]] หรือ [[kiosk|ซุ้มขายของ]]) [[online|ช่องทางออนไลน์]] หรือ [[mail|ไปรษณีย์]] ในปริมาณน้อยหรือขายปลีก สำหรับ [[consumption (economics)|การบริโภค]] หรือการใช้งานโดยตรงจากผู้ซื้อ การค้า[[ขายส่ง]] คือ การขายสินค้าที่ขายเป็นสินค้าโภคภัณฑ์ให้กับ [[retailer|ผู้ค้าปลีก]] ผู้ใช้งานในภาคอุตสาหกรรม พาณิชยกรรม สถาบัน หรือผู้ประกอบการมืออาชีพอื่นๆ หรือให้กับ [[ขายส่ง|ผู้ค้าส่ง]] รายอื่น และบริการที่เกี่ยวข้อง 

ในอดีต การเปิดกว้างสู่[[การค้าเสรี]]เพิ่มขึ้นอย่างมากในบางพื้นที่ ตั้งแต่ ค.ศ. 1815 จนถึงการปะทุของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 1914 การเปิดกว้างทางการค้าเพิ่มขึ้นอีกครั้งในช่วงทศวรรษที่ 1920 แต่กลับล่มสลาย (โดยเฉพาะในยุโรปและอเมริกาเหนือ) ในช่วง[[ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่]]ในทศวรรษที่ 1930 การเปิดกว้างทางการค้าเพิ่มขึ้นอย่างมากอีกครั้งตั้งแต่ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา (แม้ว่าจะมีการชะลอตัวในช่วง[[วิกฤตการณ์น้ำมัน ค.ศ. 1973|วิกฤตการณ์น้ำมันในช่วงทศวรรษที่ 1970]]) นักเศรษฐศาสตร์และ[[นักประวัติศาสตร์]]ด้านเศรษฐกิจยืนยันว่าระดับการเปิดกว้างทางการค้าในปัจจุบันนั้นสูงที่สุดเท่าที่เคยมีมา 

== ศัพทมูลวิทยา ==
*Trade* มาจากคำว่า *trade* ใน[[ภาษาอังกฤษสมัยกลาง|ภาษาอังกฤษสมัยกลาง]] (หมายถึง "เส้นทาง, แนวทางปฏิบัติ") ซึ่งพ่อค้าชาวแฮนเซียติกเป็นผู้นำเข้ามาใช้ในภาษาอังกฤษ โดยมาจากคำว่า *trade* ใน[[ภาษาเยอรมันต่ำกลาง|ภาษาเยอรมันต่ำกลาง]] (หมายถึง "รอยทาง, เส้นทาง") ซึ่งมาจากคำว่า *trada* ใน[[ภาษาแซกซอนโบราณ|ภาษาแซกซอนโบราณ]] (หมายถึง "รอยเท้า, รอยทาง") และมาจากคำว่า **tradō* ใน[[ภาษาเยอรมันดั้งเดิม|ภาษาโปรโต-เจอร์แมนิก]] (หมายถึง "รอยทาง, เส้นทาง") และเป็นคำร่วมเชื้อสายกับคำว่า *tredan* ใน[[ภาษาอังกฤษเก่า]] (หมายถึง "เดิน") 

*การพาณิชย์* มีรากศัพท์มาจากคำใน [[ภาษาละติน]] ว่า *commercium* ซึ่งมาจากคำว่า *cum* แปลว่า "ร่วมกัน" และ *merx* แปลว่า "สินค้า" 

== ความเป็นมา ==

===ยุคก่อนประวัติศาสตร์===
การค้าขายมีต้นกำเนิดมาจากการ[[ประวัติศาสตร์การสื่อสาร|สื่อสารของมนุษย์]] ใน[[ยุคก่อนประวัติศาสตร์]] มนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์มีการแลกเปลี่ยนสินค้าและบริการซึ่งกันและกันใน [[ระบบเศรษฐกิจแบบให้เปล่า]] (gift economy) ก่อนที่จะมีการคิดค้นเงินตราในยุคปัจจุบัน ปีเตอร์ วัตสัน (Peter Watson) ระบุว่า [[History of international trade|ประวัติศาสตร์การค้าขายทางไกล]] นั้นมีมาตั้งแต่ประมาณ 150,000 ปีก่อนคริสตกาล 

ใน[[บริเวณเมดิเตอร์เรเนียน]], การติดต่อระหว่างวัฒนธรรมที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวข้องกับสมาชิกของสายพันธุ์ *Homo sapiens* ซึ่งส่วนใหญ่ใช้แม่น้ำดานูบ ในช่วงเวลาเริ่มต้น 35,000–30,000 [[บีพี|ปีก่อนปัจจุบัน]]
[[ไฟล์:Caduceus.svg|left|thumb|upright=0.45|สัญลักษณ์[[คทางูไขว้]] เดิมเป็นตัวแทนของ[[เมอร์คิวรี (เทพปกรณัม)|เทพเมอร์คิวรี]] (เทพเจ้าแห่งการค้าขายของชาวโรมัน) ยังคงใช้เป็นสัญลักษณ์ของการค้าในปัจจุบัน]]
[[ไฟล์:Attic red-figure Pottery in the Eremitage Sankt Petersburg.jpg|thumb| [[ศิลปะอีทรัสคัน|ศิลปะอีทรัสคันโบราณ]] ภาชนะดินเผา "[[aryballoi]]" ที่ขุดพบในช่วงทศวรรษ 1860 ที่[[สุสานบอลชายา บลิซนิตซา]] ใกล้ [[ฟานาโกเรีย]] [[รัสเซียตอนใต้]] (เดิมเป็นส่วนหนึ่งของ [[อาณาจักรบอสปอรัส]] แห่ง [[ซิมเมอเรียนบอสปอรัส]] ปัจจุบันคือ [[คาบสมุทรทามัน]]); จัดแสดงที่ [[พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิเทจ]] ใน [[เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก]]]]
มีหลักฐานการแลกเปลี่ยน [[หินออบซิเดียน]] และ [[หินเหล็กไฟ (หิน)|หินเหล็กไฟ]] ใน[[ยุคหิน]] เชื่อกันว่ามีการค้าขายหินออบซิเดียนใน [[นิวกินี]] ตั้งแต่ 17,000 ปีก่อนคริสตกาล 


โรเบิร์ต คาร์ โบซานเกต์ ได้ทำการศึกษาการค้าขายใน[[ยุคหิน]] โดยการขุดค้นในปี ค.ศ. 1901 หลักฐานทางโบราณคดีที่ชัดเจนชิ้นแรกของการค้าขายสินค้าที่ผลิตขึ้นนั้นพบในเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ 

หลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับการใช้หินออบซิเดียนให้ข้อมูลว่าวัสดุชนิดนี้กลายเป็นที่นิยมเลือกใช้มากขึ้นแทนที่ [[หินเชิร์ต]] ตั้งแต่ยุคหินกลางจนถึงยุคหินใหม่ ซึ่งจำเป็นต้องมีการแลกเปลี่ยนเนื่องจากแหล่งหินออบซิเดียนนั้นหายากในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน 

หินออบซิเดียน เป็นวัสดุที่ใช้ในการทำเครื่องมือตัด แม้ว่าจะมีวัสดุอื่นๆ ที่หาได้ง่ายกว่า แต่การใช้งาน[[หินออบซิเดียน]] จะถูกจำกัดไว้เฉพาะชนชั้นสูงของเผ่า โดยเรียกกันว่า "หินเหล็กไฟของคนรวย" เป็นที่น่าสนใจว่า [[ดอกเบี้ย|มูลค่าของหินออบซิเดียน]] นั้นยังคงสูงกว่าหินเหล็กไฟมาโดยตลอด 

พ่อค้าในยุคแรกๆ ทำการค้าขาย[[หินออบซิเดียน|ซึ่งเดินทางเป็นระยะทางไกลถึง]] 900 กิโลเมตรภายในภูมิภาค[[เมดิเตอร์เรเนียน]]. 

การค้าขายในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในช่วงยุคหินใหม่ของยุโรปนั้น วัสดุชนิดนี้เป็นสินค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เริ่มมีเครือข่ายการค้าขายในราว 12,000 ปีก่อนคริสตกาล อนาโตเลียเป็นแหล่งค้าขายหลักกับเลแวนต์ อิหร่าน และอียิปต์ ตามการศึกษาของซารินส์ในปี ค.ศ. 1990 แหล่งหินออบซิเดียนจาก[[Melos|เมลอส]] และ [[Lipari|ลิปารี]] ผลิตการค้าที่แพร่หลายมากที่สุดในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียนเท่าที่โบราณคดีรู้จัก 

เหมือง[[สารีซาง|ซึ่งเป็นแหล่ง]] แหล่งแร่ [[lapis lazuli]] ขนาดใหญ่ที่สุดในเทือกเขาของอัฟกานิสถาน วัสดุดังกล่าวมีการซื้อขายกันอย่างแพร่หลายมากที่สุดใน [[ยุคคัสไซต์|สมัยบาบิโลเนีย]] ตั้งแต่ 1595 ปีก่อนคริสตกาล  

อดัม สมิธ กล่าวถึงต้นกำเนิดของการค้าว่ามาจากการเริ่มต้นของธุรกรรมทางการเงินในยุคก่อนประวัติศาสตร์ นอกเหนือจากการดำรงชีพแบบพึ่งพาตนเองตามแบบดั้งเดิมแล้ว การค้าขายกลายเป็นทักษะทางความคิดหลักสำหรับมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งมีการแลกเปลี่ยนสิ่งของที่ตนเองมีเพื่อแลกกับสินค้าและบริการจากกัน นักมานุษยวิทยาไม่พบหลักฐานของระบบการแลกเปลี่ยนที่ไม่มีระบบเครดิตอยู่ควบคู่กันไปด้วย 

===ประวัติศาสตร์โบราณ===
====เมดิเตอร์เรเนียนและตะวันออกใกล้====
หลักฐานเก่าแก่ที่สุดของการเขียนมีความเกี่ยวพันอย่างลึกซึ้งกับการค้าขาย ดังเช่น [[ประวัติระบบตัวเลขโบราณ|ระบบตัวเบี้ยดินเหนียว]] ที่ใช้สำหรับการบันทึกบัญชี ซึ่งพบในหุบเขาเฟรทตอนบนในซีเรีย ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงสหัสวรรษที่ 10 ก่อนคริสตกาล ถือเป็นรูปแบบการเขียนที่เก่าแก่ที่สุดรูปแบบหนึ่ง 

[[เอบลา]] เป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญในช่วงสันนิบาตที่สามก่อนคริสตกาล โดยมีเครือข่ายที่เชื่อมโยงไปถึงอนาโตเลียและเมโสโปเตเมียตอนเหนือ 

[[ไฟล์:Silk route copy.jpg|thumb|แผนที่เส้นทางการค้า[[เส้นทางสายไหม]] ระหว่างยุโรปและเอเชีย]]
วัสดุที่ใช้ทำเครื่องประดับมีการค้าขายกับอียิปต์ตั้งแต่ 3000 ปีก่อนคริสตกาล เส้นทางการค้าขายระยะไกลปรากฏขึ้นครั้งแรกในช่วงสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล เมื่อชาว[[ซูเมอร์]]ใน[[เมโสโปเตเมีย]] ทำการค้ากับ[[อารยธรรมฮารัปปา]]แห่ง[[แม่น้ำสินธุ|หุบเขาสินธุ]] ชาว[[ฟินิเชียน]]เป็นที่รู้จักในฐานะพ่อค้าทางทะเล เดินทางข้าม[[ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน]] และไกลไปทางเหนือถึง[[บริเตนยุคก่อนประวัติศาสตร์|บริเตน]] เพื่อหาแหล่ง[[เหล็ก]]สำหรับผลิต[[bronze|ทองสัมฤทธิ์]] เพื่อจุดประสงค์นี้ พวกเขาจึงได้ตั้งถิ่นฐานการค้าซึ่งชาวกรีกเรียกว่า [[เอ็มโพเรีย (กรีกโบราณ)|เอ็มโพเรีย]] ตามแนวชายฝั่งของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน นักวิจัยพบความสัมพันธ์เชิงบวก ระหว่างการเชื่อมต่อที่ดีของพื้นที่ชายฝั่งกับความแพร่หลายของแหล่งโบราณคดีจากยุคเหล็ก ซึ่งชี้ให้เห็นว่าศักยภาพทางการค้าของพื้นที่เป็นปัจจัยสำคัญในการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ 

[[แผ่นจารึกร้องเรียนถึงเอยา-นาตซีร์]] ซึ่งมีอายุย้อนไปถึง 1750 ปีก่อนคริสตกาล บันทึกเรื่องราวความยากลำบากของพ่อค้าทองแดงในยุคนั้น 

ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของอารยธรรมกรีกจนถึงการล่มสลายของ[[จักรวรรดิโรมัน]] ในศตวรรษที่ 5 การค้าที่ทำกำไรทางการเงินได้นำ[[เครื่องเทศ]]อันมีค่าจากตะวันออกไกล รวมถึงอินเดียและจีนมายังยุโรป [[การค้าแบบโรมัน]]ทำให้จักรวรรดิเฟื่องฟูและยืนยง ช่วงปลายของสาธารณรัฐโรมันและ[[สันติภาพโรมัน]]ของจักรวรรดิโรมันก่อให้เกิดเครือข่ายการขนส่งที่มั่นคงและปลอดภัย ซึ่งช่วยให้สามารถขนส่งสินค้าได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่อง[[การปล้นสะดม]] เนื่องจากโรมได้กลายเป็นมหาอำนาจทางทะเลเพียงหนึ่งเดียวใน[[เมดิเตอร์เรเนียน]]หลังจากพิชิตอียิปต์และตะวันออกใกล้ 

ในสมัยกรีกโบราณ [[เฮอร์มีส]] เป็นเทพเจ้าแห่งการค้า (พาณิชยกรรม) และมาตราชั่งตวงวัด ในสมัยโรมโบราณ *เมอร์คิวเรียส* เป็นเทพเจ้าแห่งพ่อค้า ซึ่งมีการเฉลิมฉลองเทศกาลโดยเหล่าพ่อค้าในวันที่ 25 ของเดือนที่ห้า แนวคิดเรื่อง [[การค้าเสรี]] นั้น เป็นแนวคิดที่ตรงข้ามกับความต้องการและทิศทางทางเศรษฐกิจของผู้ปกครองรัฐต่างๆ ในสมัยกรีกโบราณ การค้าเสรีระหว่างรัฐถูกขัดขวางโดยความจำเป็นในการควบคุมภายในที่เข้มงวด (ผ่านการเก็บภาษี) เพื่อรักษาความมั่นคงภายในท้องพระคลังของผู้ปกครอง ซึ่งอย่างไรก็ตามสิ่งนี้ทำให้สามารถธำรงไว้ซึ่ง  ภายในโครงสร้างของชีวิตชุมชนที่ใช้งานได้จริง 

การล่มสลายของจักรวรรดิโรมันและ[[ยุคมืด]] ที่ตามมาทำให้เกิดความไม่มั่นคงใน[[ยุโรปตะวันตก]] และการล่มสลายของเครือข่ายการค้าในโลกตะวันตก อย่างไรก็ตาม การค้ายังคงเฟื่องฟูในหมู่ราชอาณาจักรต่างๆ ใน[[ทวีปแอฟริกา]] ตะวันออกกลาง อินเดีย จีน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การค้าบางส่วนเกิดขึ้นในตะวันตก ตัวอย่างเช่น [[ราธาไนต์]] เป็นกิลด์หรือกลุ่มพ่อค้า[[ชาวยิว|ยิว]] ในยุคกลาง (ความหมายที่แท้จริงของคำนี้สูญหายไปในประวัติศาสตร์) ที่ทำการค้าระหว่าง[[คริสต์ศาสนิกชน]] ในยุโรปและ[[มุสลิม]] ในตะวันออกใกล้  

====อินโด-แปซิฟิก====

[[ไฟล์:Austronesian maritime trade network in the Indian Ocean.png|thumb|เครือข่ายการค้าทางทะเลของ[[ชาวออสโตรนีเซียน|ออสโตรนีเซียน]] [[การค้าเครื่องเทศ|ยุคก่อนประวัติศาสตร์]] และ [[เส้นทางสายไหมทางทะเล|ประวัติศาสตร์]] ใน[[มหาสมุทรอินเดีย]]]]

เครือข่ายการค้าทางทะเลที่แท้จริงแห่งแรกในมหาสมุทรอินเดียดำเนินการโดยชนเผ่าออสโตรนีเซียนของเกาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เส้นทางเดินเรือนี้ริเริ่มโดยชนพื้นเมืองของ[[ประเทศไต้หวัน]]และ[[ประเทศฟิลิปปินส์]] [[เส้นทางถนนทะเลหยก]]เป็นเครือข่ายการค้าที่กว้างขวางเชื่อมต่อหลายพื้นที่ใน[[เอเชียตะวันออกเฉียงใต้]]และ[[เอเชียตะวันออก]] ผลิตภัณฑ์หลักทำจากหยกที่ขุดจากไต้หวันโดยชนเผ่าพื้นเมืองไต้หวันและผ่านกระบวนการส่วนใหญ่ในฟิลิปปินส์โดยชาวฟิลิปปินส์พื้นเมือง โดยเฉพาะในจังหวัดบาตาเนส เกาะลูซอน และจังหวัดปาลาวัน บางส่วนยังผ่านกระบวนการใน[[ประเทศเวียดนาม]] ในขณะที่ชนชาติของ[[ประเทศมาเลเซีย]] [[ประเทศบรูไน]] [[ประเทศสิงคโปร์]] [[ประเทศไทย]] [[ประเทศอินโดนีเซีย]] และ[[ประเทศกัมพูชา]]ก็มีส่วนร่วมในเครือข่ายการค้าขนาดใหญ่นี้เช่นกัน เส้นทางเดินเรือนี้เป็นหนึ่งในเครือข่ายการค้าทางทะเลที่กว้างขวางที่สุดของวัสดุทางธรณีวิทยาชนิดเดียวในโลกยุคก่อนประวัติศาสตร์ มีมาอย่างน้อย 3,000 ปี โดยมีการผลิตสูงสุดระหว่าง 2000 ปีก่อนคริสตกาล ถึง 500 ปีคริสตกาล ซึ่งเก่าแก่กว่าเส้นทางสายไหมในแผ่นดินใหญ่ยูเรเซียและเส้นทางสายไหมทางทะเลในเวลาต่อมา เส้นทางถนนทะเลหยกเริ่มลดลงในช่วงศตวรรษสุดท้ายตั้งแต่ 500 ปีคริสตกาล ถึง 1000 ปีคริสตกาล ช่วงเวลาทั้งหมดของเครือข่ายนี้เป็นยุคทองของสังคมที่หลากหลายในภูมิภาค 

ชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เดินทางทางทะเลได้สร้างเส้นทางการค้ากับ [[อินเดียตอนใต้]] และ [[ประเทศศรีลังกา]] ตั้งแต่ช่วง 1500 ปีก่อนคริสตกาล เป็นการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมทางวัตถุ (เช่น [[เรือคาตามารัน]], [[เรือแคนู]], เรือไม้กระดานเย็บ และ [[หมากพลู|หมาก]]) และ [[พืชพันธุ์ทางการเกษตร]] (เช่น [[มะพร้าว]], [[ไม้จันทน์]], [[กล้วย]] และ [[อ้อย]]) รวมถึงเชื่อมโยงวัฒนธรรมทางวัตถุของอินเดียและจีน [[กลุ่มชาติพันธุ์ในอินโดนีเซีย]] โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีการค้าขายเครื่องเทศ (ส่วนใหญ่เป็น [[cinnamon|อบเชย]] และ [[เปลือกอบเชย]]) กับ [[แอฟริกาตะวันออก]] โดยใช้เรือ [[catamaran|แฝด]] และเรือ [[outrigger boat|แคนู]] และล่องเรือโดยอาศัยกระแสลม [[Westerlies|ตะวันตก]] ในมหาสมุทรอินเดีย เครือข่ายการค้านี้ขยายไปไกลถึงทวีป [[Africa|แอฟริกา]] และ [[คาบสมุทรอาหรับ]] ส่งผลให้ชาวออสโตรนีเซียนเข้ายึดครอง [[ประเทศมาดากัสการ์]] ในช่วงครึ่งสหัสวรรษแรกของคริสตศักราช การค้าขายยังคงดำเนินต่อไปจนถึงยุคประวัติศาสตร์ และต่อมากลายเป็น [[เส้นทางสายไหมทางทะเล]] 

==== เมโสอเมริกา ====
[[ไฟล์:Dinero azada de Mexico (siglos XIV-XV).jpg|thumb|“ทาจาเดโร” หรือเงินขวานที่ใช้เป็นสกุลเงินในเมโสอเมริกา มีมูลค่าคงที่อยู่ที่เมล็ดโกโก้ 8,000 เมล็ด ซึ่งใช้เป็นสกุลเงินได้ด้วย]]
การเกิดขึ้นของเครือข่ายการแลกเปลี่ยนในสังคมก่อนยุคโคลัมบัสของและใกล้กับเม็กซิโกเป็นที่ทราบกันดีว่าเกิดขึ้นภายในช่วงไม่กี่ปีก่อนและหลัง 1500 ปีก่อนคริสตกาล  

เครือข่ายการค้าขยายไปทางเหนือถึง [[โอเอซิสอเมริกา|เขตโอเอซิสอเมริกา]] มีหลักฐานการค้าทางทะเลที่มั่นคงกับวัฒนธรรมทางตะวันตกเฉียงเหนือของอเมริกาใต้และแคริบเบียน 

=== ยุคกลาง ===
ในช่วง[[สมัยกลาง]] การค้าขายในยุโรปได้พัฒนาขึ้นโดยการซื้อขายสินค้าฟุ่มเฟือยในงานแสดงสินค้า ความมั่งคั่งถูกเปลี่ยนเป็นความมั่งคั่งที่เคลื่อนย้ายได้หรือ[[ทุน|เศรษฐกิจ]] ระบบธนาคารพัฒนาขึ้นโดยที่เงินในบัญชีถูกโอนข้ามพรมแดนประเทศ ตลาดนัดกลายเป็นลักษณะเด่นของชีวิตในเมืองและถูกควบคุมโดยหน่วยงานของเมือง 

ยุโรปตะวันตกได้สร้างเครือข่ายการค้าที่ซับซ้อนและกว้างขวาง โดยมีเรือบรรทุกสินค้าเป็นพาหนะหลักในการขนส่งสินค้า [[เฟือง (เรือ)|เฟือง]] และ [[ฮัลค์ (ประเภทเรือยุคกลาง)|ฮัลค์]] เป็นตัวอย่างสองแบบของเรือบรรทุกสินค้าดังกล่าว ท่าเรือหลายแห่งได้พัฒนาเครือข่ายการค้าที่กว้างขวางของตนเอง เมืองท่า [[บริสตอล]] ของอังกฤษ ทำการค้ากับผู้คนจากสถานที่ซึ่งปัจจุบันคือประเทศไอซ์แลนด์ ไปตามชายฝั่งตะวันตกของฝรั่งเศส และลงไปจนถึงสถานที่ซึ่งปัจจุบันคือประเทศสเปน
 

ในสมัยกลาง เอเชียกลางเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของโลก ชาว[[Sogdians|ซอกเดียน]] ครอบงำเส้นทางการค้าตะวันออก-ตะวันตกที่รู้จักกันในชื่อ [[Silk Road|เส้นทางสายไหม]] ตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 จนถึงศตวรรษที่ 8 โดยมี [[Suyab|ซูยับ]] และ [[Taraz|ตาลัส]] เป็นศูนย์กลางสำคัญในภาคเหนือ พวกเขาเป็นพ่อค้า[[caravan (travelers)|คาราวาน]] หลักของเอเชียกลาง 

นับตั้งแต่สมัยกลาง [[สาธารณรัฐ|สาธารณรัฐทางทะเล]] โดยเฉพาะอย่างยิ่ง [[สาธารณรัฐเวนิส|เวนิส]] [[สาธารณรัฐปิซา|ปิซา]] และ [[สาธารณรัฐเจโนวา|เจโนวา]] มีบทบาทสำคัญในการค้าขายตลอด [[Mediterranean|ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน]] ตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 ถึงปลายศตวรรษที่ 15 [[สาธารณรัฐเวนิส]] และ [[สาธารณรัฐเจโนวา]] เป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ พวกเขาครอบงำการค้าใน [[Mediterranean|ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน]] และทะเลดำ โดยมีการผูกขาดระหว่างยุโรปและตะวันออกใกล้เป็นเวลาหลายศตวรรษ 

ตั้งแต่ศตวรรษที่ 8 ถึงศตวรรษที่ 11 ชาวไวกิ้ง และ ชาววารันเจียน เดินทางค้าขายทางเรือเป็นหลัก โดยชาวไวกิ้งแล่นเรือไปยัง[[ยุโรปตะวันตก]] ขณะที่ชาววารันเจียนไปยังรัสเซีย ในช่วงศตวรรษที่ 13 ถึง 17 สันนิบาตฮันเซอ ซึ่งเป็นพันธมิตรทางการค้าของเมืองต่าง ๆ ได้ครอบครองการค้าแบบผูกขาด เหนือ[[ยุโรปเหนือ]] และ [[ภูมิภาคบอลติก|ทะเลบอลติก]] เป็นส่วนใหญ่ 

===ยุคเรือใบและการปฏิวัติอุตสาหกรรม===
นักสำรวจชาวโปรตุเกส [[วัชกู ดา กามา]] เป็นผู้บุกเบิก [[การค้าเครื่องเทศ|เส้นทางการค้าเครื่องเทศของชาวยุโรป]] ในปี ค.ศ. 1498 เมื่อเขามาถึง [[กาลิคัต]] หลังจากเดินทางเรืออ้อม [[แหลมกู๊ดโฮป]] ทางตอนใต้สุดของ [[ทวีปแอฟริกา]] ก่อนหน้านี้ การไหลเวียนของเครื่องเทศจากอินเดียเข้าสู่ยุโรปถูกควบคุมโดยมหาอำนาจอิสลาม โดยเฉพาะอียิปต์ [[การค้าเครื่องเทศ|การค้าขายเครื่องเทศ]] มีความสำคัญทางเศรษฐกิจอย่างมาก และช่วยกระตุ้น [[ยุคแห่งการสำรวจ]] ในยุโรป เครื่องเทศที่นำเข้ามาในยุโรปจากโลกตะวันออกเป็นสินค้าที่มีค่าที่สุดเมื่อเทียบกับน้ำหนัก บางครั้งมีมูลค่าเทียบเท่ากับ [[ทองคำ]] 

ตั้งแต่ ค.ศ. 1070 เป็นต้นมา อาณาจักรต่างๆ ใน[[ทวีปแอฟริกา]]ตะวันตกได้กลายเป็น[[ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจของแอฟริกา|ส่วนสำคัญของการค้าโลก]]  เริ่มแรกจากการเคลื่อนย้ายทองคำและทรัพยากรอื่นๆ ที่ส่งออกโดยพ่อค้า[[มุสลิม]]บนเครือข่าย[[การค้าข้ามทะเลทรายซาฮารา]]  เริ่มต้นในศตวรรษที่ 16 พ่อค้าชาวยุโรปจะซื้อทองคำ เครื่องเทศ ผ้า ไม้ และ[[การค้าทาสในมหาสมุทรแอตแลนติก|ทาส]]จากรัฐในแอฟริกาตะวันตกซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ[[การค้าไตรภาคี]]  ซึ่งมักจะแลกเปลี่ยนเป็น[[ผ้า]] [[เหล็ก]] หรือ[[เปลือกหอย]] ซึ่งใช้เป็นสกุลเงินในท้องถิ่น 

[[รัฐสุลต่านเบงกอล]] ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1352 เป็น[[ประเทศ|ชาติการค้า]]ที่สำคัญของโลก และชาวยุโรปมักกล่าวถึงว่าเป็นประเทศที่ร่ำรวยที่สุดในการค้าขายด้วย 

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ชาวโปรตุเกสได้เปรียบทางเศรษฐกิจใน[[ราชอาณาจักรคองโก| ราชอาณาจักร]] เนื่องจากปรัชญาการค้าที่แตกต่างกัน ในขณะที่พ่อค้าชาวโปรตุเกสมุ่งเน้นไปที่การสะสมทุน แต่ในคองโกนั้นสิ่งของทางการค้าหลายอย่างมีความหมายทางจิตวิญญาณ ตามที่นักประวัติศาสตร์เศรษฐกิจ โทบี้ กรีน (Toby Green) กล่าวว่า ในคองโก "การให้มากกว่าการรับเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและสิทธิพิเศษทางจิตวิญญาณและการเมือง" 

ในศตวรรษที่ 16 [[กลุ่มสิบเจ็ดมณฑล]]เป็นศูนย์กลางของ[[การค้าเสรี]] โดยไม่มี[[การควบคุมอัตราแลกเปลี่ยน]] และสนับสนุนการเคลื่อนย้ายสินค้าอย่างเสรี การค้าขายใน[[อินเดียตะวันออก]]ถูกครอบงำโดยโปรตุเกสในศตวรรษที่ 16 [[สาธารณรัฐดัตช์]]ในศตวรรษที่ 17 และ[[สหราชอาณาจักร]]ในศตวรรษที่ 18 [[จักรวรรดิสเปน]]พัฒนาเส้นทางการค้าอย่างสม่ำเสมอทั้งมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรแปซิฟิก 

[[ไฟล์:Wojciech Gerson - Gdańsk in the XVII century.jpg|thumb|ตั้งตรง=1.15|[[กดัญสก์]] ในศตวรรษที่ 17 ท่าเรือของ[[สันนิบาตฮันเซอ]]]]
ในปี ค.ศ. 1776 [[อดัม สมิธ]] ได้ตีพิมพ์หนังสือ [[ความมั่งคั่งของประชาชาติ]] ซึ่งวิพากษ์วิจารณ์[[ลัทธิพาณิชยนิยม]] และโต้แย้งว่าความเชี่ยวชาญทาง[[เศรษฐกิจ]]สามารถเป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติได้เช่นเดียวกับบริษัท เนื่องจาก[[การแบ่งงาน]]ถูกจำกัดด้วยขนาดของตลาด เขาจึงกล่าวว่าประเทศที่มีตลาดขนาดใหญ่กว่าจะสามารถแบ่งงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นและส่งผลให้มีผลิตภาพมากขึ้น สมิธกล่าวว่าเขาพิจารณาเหตุผลทั้งหมดของการควบคุม[[การนำเข้า]]และ[[การส่งออก]]ว่าเป็น *เล่ห์เหลี่ยม* ซึ่งสร้างความเสียหายต่อประเทศคู่ค้าโดยรวมเพื่อประโยชน์ของอุตสาหกรรมเฉพาะกลุ่ม 

ในปี ค.ศ. 1799 [[บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์]] ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในโลกได้ [[ล้มละลาย]] ซึ่งเป็นผลมาจากการเติบโตของการค้าเสรีที่มีการแข่งขันสูงขึ้น 

[[ไฟล์:Berber Trade with Timbuktu 1300s.jpg|thumb|ตั้งตรง=1.15|[[ชาวเบอร์เบอร์|ชาวเบอร์เบอร์]] ค้าขายกับ [[ทิมบักตู]], 1853]]
=== ศตวรรษที่ 19 ===
ในปี ค.ศ. 1817 [[เดวิด ริคาร์โด้]] [[เจมส์ มิลล์]] และ [[โรเบิร์ต ทอร์เรนส์ (นักเศรษฐศาสตร์)|โรเบิร์ต ทอร์เรนส์]] ได้แสดงให้เห็นว่าการค้าเสรีจะเป็นประโยชน์ต่อทั้งประเทศอุตสาหกรรมที่อ่อนแอและแข็งแกร่ง ในทฤษฎีที่มีชื่อเสียงของ [[ข้อได้เปรียบเชิงเปรียบเทียบ]] ในหนังสือ [[หลักการเศรษฐศาสตร์การเมืองและภาษี]] ริคาร์โด้ได้พัฒนาหลักคำสอนที่ยังคงถือว่าเป็นเรื่องที่ขัดกับความรู้สึกที่สุดใน [[เศรษฐศาสตร์]]: 

เมื่อผู้ผลิตที่ไม่มีประสิทธิภาพส่งสินค้าที่ตนผลิตได้ดีที่สุดไปยังประเทศที่สามารถผลิตสินค้าชนิดเดียวกันได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่า ทั้งสองประเทศจะได้รับประโยชน์ *

การผงาดขึ้นของการค้าเสรีส่วนใหญ่แล้วตั้งอยู่บนพื้นฐานของความได้เปรียบของชาติในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 กล่าวคือ การคำนวณในขณะนั้นพิจารณาว่าการเปิดพรมแดนของประเทศใดประเทศหนึ่งเพื่อรับการนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศนั้น เป็นผลประโยชน์ของประเทศนั้นๆ หรือไม่ 

จอห์น สจ๊วร์ต มิลล์ (John Stuart Mill) ได้พิสูจน์ว่าประเทศที่มีอำนาจผูกขาดในการกำหนดราคา แต่เพียงผู้เดียวในตลาดระหว่างประเทศ สามารถบิดเบือนเงื่อนไขทางการค้าได้ โดยการคงอัตราภาษีเอาไว้ ซึ่งการตอบโต้ต่อกรณีนี้ อาจเป็นการดำเนินนโยบายการค้าแบบต่างตอบแทน ซึ่ง ริคาร์โด และนักเศรษฐศาสตร์คนอื่นๆ ได้เคยเสนอแนวคิดนี้ไว้ก่อนหน้านี้ ประเด็นนี้ถูกนำมาใช้เป็นข้อโต้แย้งหลักคำสอนเรื่องการค้าเสรี เนื่องจากเชื่อกันว่าประเทศที่ดำเนินนโยบายการค้าแบบต่างตอบแทน จะได้รับส่วนเกินทางเศรษฐกิจจากการค้ามากกว่าประเทศที่ดำเนินนโยบายการค้าเสรีอย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้นไม่กี่ปี แนวคิดนี้ได้ถูกต่อยอดเป็นสถานการณ์อุตสาหกรรมเริ่มแรก โดยมิลล์ได้เสนอทฤษฎีที่ว่ารัฐบาลมีหน้าที่ในการคุ้มครองอุตสาหกรรมที่เพิ่งเกิดใหม่ แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เพื่อให้อุตสาหกรรมเหล่านั้นพัฒนาศักยภาพได้อย่างเต็มที่ ซึ่งแนวคิดนี้ได้กลายเป็นนโยบายของหลายประเทศที่พยายามจะพัฒนาอุตสาหกรรมของตน และแข่งขันกับผู้ส่งออกจากอังกฤษ ต่อมามิลตัน ฟรีดแมน (Milton Friedman) ได้สานต่อแนวความคิดนี้ โดยแสดงให้เห็นว่าในบางสถานการณ์ ภาภาษีอาจเป็นประโยชน์ต่อประเทศเจ้าบ้าน แต่ไม่เคยเป็นประโยชน์ต่อโลกโดยรวมเลย 

### ศตวรรษที่ 20
ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ เป็นช่วงภาวะเศรษฐกิจถดถอยครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929 ถึงปลายทศวรรษที่ 1930 ในช่วงเวลานี้ ปริมาณการค้าและตัวชี้วัดทางเศรษฐกิจอื่น ๆ ปรับตัวลดลงอย่างมาก 

หลายคนมองว่าการขาดการค้าเสรีเป็นสาเหตุหลักของภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ซึ่งนำไปสู่ภาวะเศรษฐกิจถดถอยและเงินเฟ้อ  ภาวะเศรษฐกิจถดถอยในสหรัฐอเมริกาสิ้นสุดลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเท่านั้น  ในช่วงสงครามเช่นกัน ในปี ค.ศ. 1944 ประเทศต่างๆ 44 ประเทศได้ลงนามในข้อตกลงเบรตตันวูดส์ ซึ่งมุ่งหมายที่จะป้องกันอุปสรรคทางการค้าระหว่างประเทศ เพื่อหลีกเลี่ยงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ  มีการกำหนดกฎเกณฑ์และสถาบันต่างๆ ขึ้นเพื่อควบคุมเศรษฐกิจการเมืองระหว่างประเทศ ได้แก่ กองทุนการเงินระหว่างประเทศ และธนาคารระหว่างประเทศเพื่อการบูรณะและพัฒนา (ต่อมาแบ่งออกเป็นธนาคารโลกและธนาคารเพื่อการชำระหนี้ระหว่างประเทศ)  องค์กรเหล่านี้เริ่มดำเนินงานในปี ค.ศ. 1946 หลังจากที่ประเทศต่างๆ ให้สัตยาบันข้อตกลงนี้มากเพียงพอ  ในปี ค.ศ. 1947 ประเทศต่างๆ 23 ประเทศได้ตกลงในความตกลงทั่วไปว่าด้วยภาษีศุลกากรและการค้า เพื่อส่งเสริมการค้าเสรี 

สหภาพยุโรป กลายเป็นผู้ส่งออกสินค้าและบริการด้านอุตสาหกรรมรายใหญ่ที่สุดของโลก และเป็นตลาดส่งออกที่ใหญ่ที่สุดสำหรับประเทศต่างๆ ประมาณ 80 ประเทศ

### ศตวรรษที่ 21

ปัจจุบัน การค้าเป็นเพียงส่วนย่อยภายในระบบที่ซับซ้อนของบรรษัทต่างๆ ที่พยายามเพิ่มผลกำไรสูงสุดด้วยการเสนอผลิตภัณฑ์ (ธุรกิจ) และการบริการแก่ตลาด (เศรษฐศาสตร์) (ซึ่งประกอบด้วยทั้งบุคคลและบรรษัทอื่นๆ) ที่ต้นทุนการผลิตต่ำที่สุด ระบบการค้าระหว่างประเทศได้ช่วยพัฒนาเศรษฐกิจโลก แต่เมื่อใช้ร่วมกับข้อตกลงทวิภาคีหรือพหุภาคีเพื่อลดภาษีหรือเพื่อให้บรรลุการค้าเสรี บางครั้งกลับส่งผลเสียต่อตลาดโลกที่สามสำหรับสินค้าท้องถิ่น 

### การค้าเสรี

การค้าเสรีเป็นนโยบายที่รัฐบาลไม่เลือกปฏิบัติต่อการนำเข้าหรือส่งออกโดยการใช้ภาษีหรือเงินอุดหนุน นโยบายนี้เรียกอีกอย่างว่านโยบายปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ นโยบายประเภทนี้ไม่ได้หมายความว่าประเทศจะละทิ้งการควบคุมและการเก็บภาษีการนำเข้าและส่งออกทั้งหมด 

การค้าเสรีมีความก้าวหน้ามากขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 และต้นศตวรรษที่ 21:

* ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) สหภาพยุโรป ยกเลิกอุปสรรคทางการค้าภายในสำหรับ สินค้า และ แรงงาน 

* 1 มกราคม ค.ศ. 1994 (พ.ศ. 2537) the ความตกลงการค้าเสรีอเมริกาเหนือ (North American Free Trade Agreement: NAFTA) มีผลบังคับใช้
* ค.ศ. 1994 (พ.ศ. 2537) ข้อตกลงมาร์ราเกช ว่าด้วยการจัดตั้งองค์การการค้าโลก (WTO) 

* 1 มกราคม ค.ศ. 1995 (พ.ศ. 2538) องค์การการค้าโลก (World Trade Organization: WTO) ถูกสร้างขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับการค้าเสรี โดยกำหนดให้ประเทศภาคีที่ได้รับความอนุเคราะห์สูงสุดมีสถานะการค้าระหว่างกัน
* EC ถูกเปลี่ยนแปลงเป็นสหภาพยุโรป ซึ่งประสบความสำเร็จในการสร้างสหภาพเศรษฐกิจและการเงิน (EMU) ในปี 2002 ผ่านการนำสกุลเงินยูโรมาใช้ และสร้างตลาดเดียวที่แท้จริงระหว่าง 13 ประเทศสมาชิก ณ วันที่ 1 มกราคม 2007
* ในปี 2005 มีการลงนามในข้อตกลงการค้าเสรีอเมริกากลาง ซึ่งรวมถึงสหรัฐอเมริกาและสาธารณรัฐโดมินิกัน

## แนวคิด
### ลัทธิคุ้มครอง

การคุ้มครองทางการค้า คือ นโยบายการจำกัดและลดการค้าระหว่างประเทศ ตรงกันข้ามกับนโยบายการค้าเสรี นโยบายนี้มักอยู่ในรูปแบบของภาษีศุลกากรและโควต้าที่จำกัด นโยบายคุ้มครองทางการค้ามีความโดดเด่นอย่างยิ่งในช่วงทศวรรษที่ 1930 ระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่และจุดเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง

### ศาสนา
คำสอนอิสลามสนับสนุนการค้า (และประณามการเก็บดอกเบี้ย)

คำสอนของยิว–คริสต์ไม่ห้ามการค้า พวกเขาห้ามการฉ้อโกงและการกระทำที่ไม่สุจริต ในอดีตพวกเขาห้ามการคิดดอกเบี้ยเงินกู้

### การพัฒนาด้านเงินตรา

รูปแบบแรกของเงินคือวัตถุที่มีมูลค่าแท้ เรียกว่า เงินตราสินค้า ซึ่งรวมถึงสินค้าที่มีจำหน่ายทั่วไปที่มีมูลค่าแท้ ตัวอย่างในอดีตรวมถึงสุกร เปลือกหอยทะเลหายาก ฟันวาฬ และ (บ่อยครั้ง) วัว ในอิรักยุคกลาง ขนมปังถูกใช้เป็นรูปแบบแรกของเงิน ในอาณาจักรแอซเท็ก ภายใต้การปกครองของ มอนเตซูมา เมล็ดโกโก้กลายเป็นสกุลเงินที่ถูกกฎหมาย

สกุลเงินตรา ถูกนำมาใช้เป็นเงินมาตรฐานเพื่ออำนวยความสะดวกในการแลกเปลี่ยนสินค้าและบริการในวงกว้าง ขั้นตอนแรกของสกุลเงิน ซึ่งใช้โลหะเพื่อแทนค่าที่เก็บไว้ และสัญลักษณ์เพื่อแทนสินค้า ก่อตัวเป็นพื้นฐานของการค้าในดินแดนดวงดาวมานานกว่า 1500 ปี

นักสะสมเหรียญมีตัวอย่างเหรียญจากสังคมขนาดใหญ่ยุคแรก แม้ว่าในขั้นต้นจะเป็นก้อนโลหะมีค่าที่ไม่มีเครื่องหมาย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การค้าระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:การค้า