ประวัติศาสตร์เกาหลีใต้

**ประวัติศาสตร์เกาหลีใต้** เริ่มต้นจากการยอมจำนนของญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945 ในเวลานั้น เกาหลีใต้และเกาหลีเหนือถูกแบ่งออกจากกัน ทั้งที่เป็นประชาชนกลุ่มเดียวกันและอยู่บนคาบสมุทรเดียวกัน ใน ค.ศ. 1950 สงครามเกาหลีได้อุบัติขึ้น เกาหลีเหนือรุกรานเกาหลีใต้จนกระทั่งกองกำลังสหประชาชาตินำโดยสหรัฐเข้ามาแทรกแซง เมื่อสงครามสิ้นสุดใน ค.ศ. 1953 เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างฝ่ายใต้และฝ่ายเหนือยังคงมีลักษณะใกล้เคียงกับของเดิม ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองฝ่ายยังคงดำเนินต่อไป เกาหลีใต้มีการปกครองสลับไปมาระหว่างระบอบเผด็จการและประชาธิปไตยเสรี และผ่านการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างมหาศาล

## ภูมิหลัง
หลังความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นในสงครามแปซิฟิกเมื่อ ค.ศ. 1945 ภูมิภาคเกาหลีซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนญี่ปุ่น ถูกเข้ายึดครองโดยกองทัพอเมริกาและกองทัพโซเวียต ใน ค.ศ. 1948 เมื่อการปกครองโดยรัฐบาลทหารของสหรัฐสิ้นสุดลง เกาหลีใต้ประกาศเอกราชจากญี่ปุ่นในฐานะสาธารณรัฐเกาหลี ต่อมาใน ค.ศ. 1952 เมื่อญี่ปุ่นให้การรับรองเอกราชของภูมิภาคเกาหลีภายใต้สนธิสัญญาสันติภาพซานฟรานซิสโก เกาหลีใต้ก็กลายเป็นประเทศเอกราชและมีอำนาจอธิปไตยอย่างสมบูรณ์ตามกฎหมายระหว่างประเทศ การยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขของญี่ปุ่นนำไปสู่การแบ่งเกาหลีออกเป็นสองเขตยึดครอง (คล้ายสี่เขตยึดครองในเยอรมนี) โดยสหรัฐดูแลพื้นที่ครึ่งใต้ของคาบสมุทรและสหภาพโซเวียตดูแลพื้นที่ทางเหนือของเส้นขนานที่ 38 การแบ่งนี้ถูกกำหนดให้เป็นเพียงเรื่องชั่วคราว (เช่นเดียวกับในเยอรมนี) และในตอนแรกมีความตั้งใจจะคืนเกาหลีที่รวมเป็นหนึ่งเดียวให้แก่ประชาชนหลังสหรัฐ สหราชอาณาจักร สหภาพโซเวียต และจีนสามารถตั้งรัฐบาลเดียวสำหรับคาบสมุทรแห่งนี้ได้

คู่กรณีทั้งสองฝ่ายไม่สามารถตกลงกันได้เกี่ยวกับการดำเนินการตามระบบภาวะทรัสตีร่วมเหนือเกาหลีเนื่องจากมีสองความเห็นที่แตกต่างกัน นำไปสู่การตั้งรัฐบาลสองชุดแยกกันใน ค.ศ. 1948 ด้วยอุดมการณ์ที่ตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง ได้แก่ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (DPRK) ที่ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์และสาธารณรัฐเกาหลีที่หนึ่งที่ฝักใฝ่ตะวันตก แต่ละฝ่ายต่างอ้างตนว่าเป็นรัฐบาลที่ชอบธรรมเหนือเกาหลีทั้งหมด วันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 สงครามเกาหลีอุบัติขึ้น หลังจากความสูญเสียอย่างหนัก สงครามสิ้นสุดลงในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 โดยสถานะเดิมใน ค.ศ. 1948 ถูกฟื้นฟูกลับมา เนื่องจากทั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีและสาธารณรัฐที่หนึ่งต่างไม่ประสบความสำเร็จในการพิชิตดินแดนอีกส่วนของเกาหลีที่ถูกแบ่ง คาบสมุทรแห่งนี้จึงถูกแบ่งโดยเขตปลอดทหารเกาหลีและรัฐบาลที่แยกจากกันทั้งสองชุดได้มั่นคงขึ้นจนกลายเป็นนิติบุคคลการเมืองที่มีอยู่ในปัจจุบันอย่างเกาหลีเหนือและใต้

ประวัติศาสตร์ถัดมาของเกาหลีใต้ถูกทำเครื่องหมายด้วยช่วงเวลาของการปกครองระบอบประชาธิปไตยและอัตตาธิปไตยสลับกันไป รัฐบาลพลเรือนถูกจัดลำดับตามธรรมเนียมตั้งแต่สาธารณรัฐที่หนึ่งของอี ซึง-มันไปจนถึงสาธารณรัฐที่หกในปัจจุบัน สาธารณรัฐที่หนึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นประชาธิปไตยในช่วงเริ่มต้น (แม้จะมีการกวาดล้างผู้ต่อต้านคอมมิวนิสต์และต่อต้านสังคมนิยมครั้งใหญ่ก่อนหน้านั้น) แต่กลายเป็นอัตตาธิปไตยมากขึ้นจนกระทั่งล่มสลายใน ค.ศ. 1960 สาธารณรัฐที่สองมีความเป็นประชาธิปไตยอย่างเข้มแข็งแต่ถูกโค่นล้มในเวลาไม่ถึงหนึ่งปีและถูกแทนที่โดยระบอบทหาร ส่วนสาธารณรัฐที่สาม สี่ และห้ามีชื่อว่าเป็นประชาธิปไตยในนาม แต่ถูกมองอย่างกว้างขวางว่าเป็นความต่อเนื่องของการปกครองโดยทหาร จนกระทั่งในสาธารณรัฐที่หกปัจจุบัน ประเทศได้ค่อย ๆ มั่นคงขึ้นจนกลายเป็นประชาธิปไตยเสรี

นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง เกาหลีใต้ได้เห็นการพัฒนาอย่างมหาศาลทั้งในด้านการศึกษา เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม ตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ประเทศได้พัฒนาจากหนึ่งในประเทศที่ยากจนที่สุดในเอเชียสู่หนึ่งในประเทศที่ร่ำรวยที่สุดในโลก การศึกษาโดยเฉพาะระดับอุดมศึกษา ได้ขยายตัวอย่างก้าวกระโดด กล่าวกันว่าเกาหลีใต้เป็นหนึ่งใน "สี่เสือ" แห่งรัฐเอเชียที่กำลังรุ่งเรืองร่วมกับสิงคโปร์ ไต้หวัน และฮ่องกง

## รัฐบาลทหารสหรัฐ (ค.ศ. 1945–1948)

จักรพรรดิฮิโรฮิโตะประกาศการยอมจำนนของจักรวรรดิญี่ปุ่นต่อฝ่ายสัมพันธมิตรในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1945 คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1 ว่าด้วยการยอมจำนนของญี่ปุ่น (จัดทำโดยคณะเสนาธิการร่วมกองทัพสหรัฐและได้รับอนุมัติในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945) กำหนดขั้นตอนการยอมจำนนที่แยกจากกันสำหรับกองกำลังญี่ปุ่นในเกาหลีตอนเหนือและตอนใต้ของเส้นขนานที่ 38 หลังญี่ปุ่นยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตร (อย่างเป็นทางการในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945) การแบ่งที่เส้นขนานที่ 38 กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเข้ายึดครองของสหภาพโซเวียตในทางเหนือและสหรัฐในทางใต้ตามลำดับ การแบ่งนี้ถูกกำหนดให้เป็นเพียงเรื่องชั่วคราว เพื่อจะถูกแทนที่โดยภาวะทรัสตี (การดูแล) ของสหรัฐ สหราชอาณาจักร สหภาพโซเวียต และสาธารณรัฐจีนซึ่งจะเตรียมการสำหรับการประกาศเอกราชของเกาหลี ภาวะทรัสตีนี้ได้รับการหารือในการประชุมยอลตาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 กองกำลังสหรัฐเดินทางถึงอินช็อนในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1945 และตั้งรัฐบาลทหารขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน โดยมีพลโท จอห์น อาร์. ฮอดจ์ ผู้บัญชาการ เป็นผู้รับผิดชอบการปกครอง เมื่อต้องเผชิญกับความไม่พอใจของประชาชนที่เพิ่มมากขึ้น ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 ฮอดจ์ตั้งสภาที่ปรึกษาเกาหลี รัฐบาลชั่วคราวสาธารณรัฐเกาหลี ซึ่งเคยดำเนินงานอยู่ในประเทศจีน ส่งคณะผู้แทนพร้อมล่ามสามคนไปพบฮอดจ์ แต่เขาปฏิเสธจะพบด้วย ทำนองเดียวกัน ฮอดจ์ปฏิเสธการรับรองสาธารณรัฐประชาชนเกาหลีที่เพิ่งสถาปนาใหม่รวมถึงคณะกรรมการประชาชน และประกาศให้เป็นกลุ่มนอกกฎหมายในวันที่ 12 ธันวาคม หนึ่งปีหลังจากนั้น มีการตั้งสภานิติบัญญัติชั่วคราวและรัฐบาลชั่วคราวขึ้น โดยมีคิม คยู-ซิกและอี ซึง-มันเป็นผู้นำตามลำดับ ความวุ่นวายทางการเมืองและเศรษฐกิจ – เกิดจากสาเหตุที่หลากหลาย – รุมเร้าประเทศในช่วงเวลานี้ ผลตกค้างจากการกดขี่ของญี่ปุ่นยังคงหลงเหลืออยู่ในภาคใต้เช่นเดียวกับในภาคเหนือ นอกจากนี้ กองทัพสหรัฐยังไม่มีความพร้อมอย่างมากสำหรับความท้าทายในการบริหารประเทศ โดยเดินทางมาถึงพร้อมความรู้เพียงน้อยนิดเกี่ยวกับภาษา วัฒนธรรม หรือสถานการณ์การเมือง ด้วยเหตุนี้ นโยบายหลายอย่างของพวกเขาจึงส่งผลให้เกิดความไม่มั่นคงโดยไม่ได้ตั้งใจ คลื่นผู้อพยพจากเกาหลีเหนือและผู้ที่เดินทางกลับจากต่างประเทศยิ่งซ้ำเติมความโกลาหลให้มากขึ้น

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1945 มีการจัดประชุมที่มอสโกเพื่อหารือเกี่ยวกับอนาคตของเกาหลี มีการพูดถึงภาวะทรัสตีเป็นเวลาห้าปี และมีการตั้ง ขึ้น คณะกรรมาธิการประชุมกันเป็นระยะ ๆ ในโซลแต่กลับถึงทางตันในประเด็นการตั้งรัฐบาลแห่งชาติ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1947 เมื่อมองไม่เห็นหนทางแก้ไข สหรัฐจึงเสนอประเด็นเกาหลีต่อสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ

ข้อมติจากสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติเรียกร้องให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในเกาหลีภายใต้การกำกับดูแลของสหประชาชาติ แต่หลังจากทางเหนือปฏิเสธข้อเสนอนี้ การเลือกตั้งทั่วไปสำหรับสภาร่างรัฐธรรมนูญจึงเกิดขึ้นเฉพาะในทางใต้ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1948 มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญซึ่งกำหนดรูปแบบการปกครองเป็นระบบประธานาธิบดีและระบุวาระการดำรงตำแหน่งสี่ปี ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ การเลือกตั้งประธานาธิบดีทางอ้อมจึงเกิดขึ้นในเดือนกรกฎาคม อี ซึง-มัน ในฐานะประธานของสภาชุดใหม่ เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีและประกาศสถาปนาสาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้) ในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1948

## สาธารณรัฐที่หนึ่ง (ค.ศ. 1948–1960)

วันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1948 สาธารณรัฐเกาหลีได้รับการสถาปนาขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยมีอี ซึง-มันเป็นประธานาธิบดีคนแรก ด้วยการตั้งรัฐบาลของอี อำนาจอธิปไตยตามกฎหมายจึงถูกส่งมอบต่อไปยังรัฐบาลชุดใหม่นี้ วันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1948 รัฐบาลคอมมิวนิสต์หรือสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (เกาหลีเหนือ) ก็ได้รับการประกาศสถาปนาขึ้นภายใต้คิม อิล-ซ็อง อย่างไรก็ดี วันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1948 โดยข้อมติที่ 195 ในการประชุมสมัชชาใหญ่ครั้งที่สาม สหประชาชาติให้การรับรองสาธารณรัฐเกาหลีเป็นรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงหนึ่งเดียวของเกาหลี

ใน ค.ศ. 1946 ฝ่ายเหนือดำเนินการปฏิรูปที่ดินโดยการยึดทรัพย์สินส่วนบุคคล รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกและโรงงานที่เป็นของญี่ปุ่นและผู้ฝักใฝ่ญี่ปุ่น แล้วนำมาไว้ภายใต้ความเป็นเจ้าของโดยรัฐ ความต้องการปฏิรูปที่ดินในฝ่ายใต้เริ่มรุนแรงขึ้น และในที่สุดก็มีการตรากฎหมายในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1949 ชาวเกาหลีที่มีการถือครองที่ดินจำนวนมากถูกบังคับให้สละที่ดินส่วนใหญ่ของตน ครัวเรือนเกษตรกรรมทั้งหมดประมาณร้อยละ 40 กลายเป็นเจ้าของที่ดินรายย่อย อย่างไรก็ดี เนื่องจากมีการให้บุริมสิทธิแก่บุคคลที่มีความสัมพันธ์กับเจ้าของที่ดินมาก่อนการประกาศเอกราช กลุ่มผู้ฝักใฝ่ญี่ปุ่นจำนวนมากจึงได้รับหรือยังคงรักษาทรัพย์สินเหล่านั้นไว้ได้

เมื่อประเทศถูกแบ่ง ความสัมพันธ์ระหว่างเกาหลีทั้งสองก็เริ่มเป็นศัตรูกันมากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป หลังจากกองทัพโซเวียตถอนตัวใน ค.ศ. 1948 เกาหลีเหนือกดดันให้ฝ่ายใต้ขับไล่กองกำลังสหรัฐออกไป แต่อีพยายามจะให้รัฐบาลของตนเป็นพันธมิตรอย่างเหนียวแน่นกับอเมริกา และต่อต้านทั้งเกาหลีเหนือและญี่ปุ่น แม้จะมีการเจรจาเพื่อปรับความสัมพันธ์กับญี่ปุ่นให้เป็นปกติ แต่ก็ประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อย ขณะเดียวกัน รัฐบาลได้รับเงินช่วยเหลือจำนวนมหาศาลจากอเมริกา ในปริมาณที่บางครั้งเกือบเท่าขนาดงบประมาณแผ่นดินทั้งหมด รัฐบาลชาตินิยมยังคงดำเนินแนวปฏิบัติหลายอย่างตามแบบรัฐบาลทหารของสหรัฐ ใน ค.ศ. 1948 รัฐบาลของอีปราบปรามการลุกฮือของทหารในเชจู ซุนชอนและยอซู ในระหว่างการก่อกบฏและการปราบปรามนั้น มีผู้เสียชีวิตจากการสู้รบทั้งหมดประมาณ 14,000 ถึง 60,000 คน เป็นที่น่าสังเกตว่าระบอบของประธานาธิบดีอีไม่ยอมให้มีการคัดค้าน เหตุการณ์สำคัญที่ตอกย้ำเรื่องนี้คือการจับกุมและตัดสินโทษพัก จ็อง-ฮี (ผู้จะได้เป็นประธานาธิบดีในอนาคต) ในข้อหาสมคบคิดกับคอมมิวนิสต์ใน ค.ศ. 1948

นโยบายหลักของสาธารณรัฐที่หนึ่งของเกาหลีใต้คือการต่อต้านคอมมิวนิสต์และ "การรวมชาติด้วยการขยายอำนาจไปทางเหนือ" กองทัพของฝ่ายใต้ไม่มียุทธภัณฑ์เพียงพอและไม่มีการเตรียมพร้อม แต่รัฐบาลของอีมีความมุ่งมั่นจะรวมเกาหลีด้วยกำลังทหารโดยความช่วยเหลือจากสหรัฐ อย่างไรก็ดี ในการเลือกตั้งรัฐสภาครั้งที่สองซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 ที่นั่งส่วนใหญ่ตกเป็นของผู้สมัครอิสระที่ไม่สนับสนุนแนวทางนี้ เป็นการยืนยันถึงการขาดการสนับสนุนและสภาวะที่เปราะบางของประเทศ

เมื่อกองทัพคอมมิวนิสต์โจมตีจากทางเหนือในเดือนมิถุนายน กองกำลังเกาหลีใต้ที่กำลังล่าถอยได้สังหารหมู่ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นคอมมิวนิสต์หรือผู้ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์หลายหมื่นคน ทั้งในเรือนจำหรือในขบวนการปรับทัศนคติ ซึ่งเป็นที่รู้จักในนามการสังหารหมู่สันนิบาตโบโด

วันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 กองกำลังเกาหลีเหนือรุกรานเกาหลีใต้ นำโดยสหรัฐ กองกำลังผสม 16 ประเทศดำเนินการร่วมกันเป็นครั้งแรกภายใต้กองบัญชาการสหประชาชาติ (UNC) เพื่อปกป้องเกาหลีใต้ แนวรบที่พลิกผันไปมาทำให้เกิดความสูญเสียต่อพลเรือนจำนวนมากและสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวง เมื่อสาธารณรัฐประชาชนจีนเข้าสู่สงครามเพื่อช่วยเหลือเกาหลีเหนือในช่วงปลาย ค.ศ. 1950 การสู้รบก็เข้าสู่ภาวะคุมเชิงกันใกล้กับเส้นปักปันเขตเดิม การเจรจาสงบศึกซึ่งเริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1951 ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 ที่พันมุนจ็อม ปัจจุบันอยู่ในเขตปลอดทหาร (DMZ) หลังการสงบศึก รัฐบาลเกาหลีใต้กลับคืนสู่โซลในวันที่อันเป็นสัญลักษณ์คือ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1953

หลังการสงบศึก เกาหลีใต้ต้องเผชิญกับความวุ่นวายทางการเมืองภายใต้การนำแบบอัตตาธิปไตยหลายปีของอี ซึง-มัน ซึ่งสิ้นสุดลงด้วยการปฏิวัติของนักศึกษาใน ค.ศ. 1960 ตลอดช่วงเวลาที่เขาครองอำนาจ อีพยายามใช้ขั้นตอนต่าง ๆ เพื่อกระชับอำนาจในการควบคุมรัฐบาล สิ่งนี้เริ่มต้นใน ค.ศ. 1952 เมื่อรัฐบาลยังคงตั้งอยู่ที่ปูซานด้วยสงครามที่กำลังดำเนินอยู่ ในเดือนพฤษภาคมปีนั้น อีผลักดันการแก้ไขรัฐธรรมนูญซึ่งทำให้ตำแหน่งประธานาธิบดีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง เพื่อที่จะทำเช่นนี้ เขาประกาศกฎอัยการศึก จับกุมสมาชิกสภารัฐสภาฝ่ายค้าน ผู้ประท้วง และกลุ่มต่อต้านรัฐบาล ผลที่ตามมาคืออีได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงท่วมท้น

อีกลับมาควบคุมรัฐสภาได้อีกครั้งในการเลือกตั้ง ค.ศ. 1954 และหลังจากนั้นได้ผลักดันการแก้ไขกฎหมายเพื่อยกเว้นตนเองจากข้อจำกัดวาระการดำรงตำแหน่งแปดปี และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งใน ค.ศ. 1956 หลังจากนั้นไม่นาน รัฐบาลของอีจับกุมสมาชิกพรรคฝ่ายค้านและประหารชีวิตผู้นำพรรคหลังกล่าวหาว่าเป็นสายลับเกาหลีเหนือ

การบริหารประเทศเริ่มมีความเผด็จการมากขึ้นในขณะที่ครอบงำพื้นที่ทางการเมือง และใน ค.ศ. 1958 รัฐบาลพยายามแก้ไขกฎหมายความมั่นคงแห่งชาติเพื่อกระชับการควบคุมของรัฐบาลในทุกระดับของการบริหาร รวมถึงหน่วยงานท้องถิ่น

มาตรการเหล่านี้สร้างความไม่พอใจอย่างมากในหมู่ประชาชน แต่ถึงแม้จะมีเสียงคัดค้านจากสาธารณะ รัฐบาลของอีก็ทุจริตการเลือกตั้งประธานาธิบดีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1960 และชนะการเลือกตั้งอย่างถล่มทลาย

ในวันเลือกตั้งนั้นเอง การประท้วงโดยนักศึกษาและประชาชนเพื่อต่อต้านความไม่ชอบมาพากลของการเลือกตั้งปะทุขึ้นในมาซาน ในตอนแรกการประท้วงเหล่านี้ถูกปราบปรามด้วยกำลังโดยตำรวจท้องที่ แต่เมื่อพบศพนักศึกษาคนหนึ่งลอยอยู่ในท่าเรือมาซาน ทั้งประเทศก็โกรธแค้นและการประท้วงได้แพร่กระจายไปทั่วประเทศ วันที่ 19 เมษายน นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยและโรงเรียนต่างๆ รวมตัวกันและเดินขบวนประท้วงบนถนนในโซล เหตุการณ์นี้ถูกเรียกว่าการปฏิวัติเดือนเมษายน รัฐบาลประกาศกฎอัยการศึก เรียกกองทัพเข้ามา และปราบปรามฝูงชนด้วยการเปิดฉากยิง และหลังจากการประท้วงยกระดับขึ้นโดยมีศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยออกมาร่วมเดินขบวนบนท้องถนนในวันที่ 25 เมษายน อีก็ยื่นลาออกอย่างเป็นทางการในวันที่ 26 เมษายนและลี้ภัยออกนอกประเทศ

## สาธารณรัฐที่สอง (ค.ศ. 1960–1963)

หลังจากปฏิวัติโดยนักศึกษา อำนาจตกไปอยู่ในมือรัฐบาลรักษาการภายใต้รัฐมนตรีต่างประเทศ ฮอ จ็อง เป็นเวลาสั้น ๆ ต่อมามีการจัดการเลือกตั้งรัฐสภาขึ้นในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1960 พรรคประชาธิปไตย ซึ่งเคยเป็นพรรคฝ่ายค้านในช่วงสาธารณรัฐที่หนึ่ง ก้าวขึ้นสู่อำนาจอย่างง่ายดายและมีการสถาปนาสาธารณรัฐที่สองขึ้น รัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขกำหนดให้สาธารณรัฐที่สองใช้ระบบรัฐสภาโดยที่ประธานาธิบดีจะมีบทบาทเพียงในนามเท่านั้น นี่ถือเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เกาหลีใต้เปลี่ยนมาใช้ระบบรัฐสภาแทนระบบประธานาธิบดี ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1960 สภาเลือกยุน โบ-ซ็อนเป็นประธานาธิบดีและชัง มย็อนเป็นนายกรัฐมนตรีและหัวหน้ารัฐบาล

สาธารณรัฐที่สองเห็นถึงการแพร่ขยายของกิจกรรมทางการเมืองซึ่งเคยถูกปราบปรามภายใต้อำนาจของระบอบอี ซึง-มัน กิจกรรมส่วนใหญ่มาจากกลุ่มฝ่ายซ้ายและนักศึกษาที่มีบทบาทสำคัญในการโค่นล้มสาธารณรัฐที่หนึ่ง สมาชิกและการดำเนินงานของสหภาพแรงงานเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงเดือนท้าย ๆ ของ ค.ศ. 1960 รวมถึงสหภาพครู สหภาพนักหนังสือพิมพ์ และสหพันธ์สหภาพแรงงานเกาหลี มีการชุมนุมประท้วงเกิดขึ้นประมาณ 2,000 ครั้งในช่วงเวลาแปดเดือนของสาธารณรัฐที่สอง

ภายใต้แรงกดดันจากฝ่ายซ้าย รัฐบาลของชัง มย็อนดำเนินการกวาดล้างเจ้าหน้าที่ทหารและตำรวจที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกิจกรรมต่อต้านประชาธิปไตยหรือการทุจริต มีการผ่านกฎหมายพิเศษเพื่อการนี้ในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1960 โดยมีประชาชน 40,000 คนถูกตรวจสอบ ในจำนวนนี้มีเจ้าหน้าที่รัฐมากกว่า 2,200 คนและเจ้าหน้าที่ตำรวจ 4,000 คนถูกปลดออก นอกจากนี้ รัฐบาลยังพิจารณาลดขนาดกองทัพลง 100,000 นาย แม้แผนการนี้จะถูกระงับไปในภายหลัง

ในแง่เศรษฐกิจ รัฐบาลต้องเผชิญกับความไม่มั่นคงที่เพิ่มมากขึ้น รัฐบาลจัดทำแผนพัฒนาเศรษฐกิจห้าปี แต่ไม่สามารถดำเนินการได้ก่อนจะถูกโค่นล้ม สาธารณรัฐที่สองเห็นค่าเงิน*[[ฮวันเกาหลีใต้|ฮวัน]]*ลดลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อเทียบกับเงินดอลลาร์ในช่วงระหว่างฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1960 ถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1961

แม้รัฐบาลจะได้รับการจัดตั้งขึ้นด้วยการสนับสนุนจากประชาชน แต่ก็ล้มเหลวในการดำเนินปฏิรูปที่มีประสิทธิภาพซึ่งนำไปสู่ความไม่สงบในสังคม ความปั่นป่วนทางการเมืองอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และในท้ายที่สุดคือกองทัพก่อรัฐประหาร 16 พฤษภาคม

### การปกครองโดยทหาร (ค.ศ. 1961–1963)

รัฐประหาร 16 พฤษภาคม นำโดยพลตรี พัก จ็อง-ฮี ในวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1961 ยุติสาธารณรัฐที่สองลงอย่างสิ้นเชิง พักเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้นำทางทหารที่ผลักดันให้กองทัพออกจากการเมือง พวกเขาไม่พอใจกับมาตรการสะสางที่ดำเนินการโดยสาธารณรัฐที่สองและเชื่อมั่นว่าสภาวะที่สับสนวุ่นวายในขณะนั้นจะทำให้ประเทศล่มสลายและกลายเป็นคอมมิวนิสต์ พวกเขาจึงตัดสินใจดำเนินการด้วยตนเอง

สภานิติบัญญัติแห่งชาติถูกยุบและนายทหารเข้ามาแทนที่เจ้าหน้าที่พลเรือน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1961 คณะผู้ยึดอำนาจการปกครองประกาศ "คำปฏิญาณแห่งการปฏิวัติ" อันได้แก่: การต่อต้านคอมมิวนิสต์; การเสริมสร้างความสัมพันธ์กับสหรัฐ; การยุติการทุจริตในรัฐบาลที่เรียกว่า "ศีลธรรมที่สดใสและสะอาด"; เศรษฐกิจพึ่งพาตนเอง; การทำงานเพื่อการรวมชาติ; และการกลับคืนสู่รัฐบาลพลเรือนที่เป็นประชาธิปไตยภายในสองปี

เพื่อเป็นเครื่องมือในการตรวจสอบฝ่ายค้าน อำนาจทหารได้ตั้งสำนักข่าวกรองกลางเกาหลี (KCIA) ขึ้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 โดยมีคิม จง-พิล ญาติของพัก เป็นผู้อำนวยการคนแรก ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1962 มีการทำประชามติเพื่อกลับไปสู่การปกครองระบบประธานาธิบดี ซึ่งกล่าวกันว่าผ่านความเห็นชอบด้วยคะแนนเสียงส่วนใหญ่ถึงร้อยละ 78 พักและผู้นำทหารคนอื่น ๆ ให้คำมั่นว่าจะไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งในครั้งต่อไป อย่างไรก็ดี พักกลับกลายเป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของพรรคสาธารณรัฐประชาธิปไตย (DRP) ที่จัดตั้งขึ้นใหม่ ซึ่งประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ KCIA เป็นหลัก เขาลงสมัครรับเลือกตั้งและชนะการเลือกตั้ง ค.ศ. 1963 ด้วยคะแนนเสียงเฉียดฉิว

## สาธารณรัฐที่สาม (ค.ศ. 1963–1972)

รัฐบาลของพักเริ่มต้นสาธารณรัฐที่สามด้วยการประกาศแผนพัฒนาเศรษฐกิจห้าปี นโยบายการสร้างอุตสาหกรรมเน้นการส่งออก ลำดับความสำคัญสูงสุดถูกวางไว้ที่การเติบโตของเศรษฐกิจที่พึ่งพาตนเองได้และการทำประเทศให้เป็นสมัยใหม่ คำขวัญในยุคนั้นคือ "พัฒนาก่อน รวมชาติทีหลัง" และเศรษฐกิจก็เติบโตอย่างรวดเร็วด้วยการปรับปรุงโครงสร้างอุตสาหกรรมขนานใหญ่ โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมพื้นฐานและอุตสาหกรรมเคมีหนัก การพัฒนาดังกล่าวจำเป็นต้องใช้เงินทุน ดังนั้นระบอบพักจึงใช้เงินช่วยเหลือจากต่างประเทศที่หลั่งไหลมาจากญี่ปุ่นและสหรัฐเพื่อปล่อยเงินกู้ให้ธุรกิจส่งออก โดยให้สิทธิพิเศษในการรับเงินกู้จากธนาคารในอัตราดอกเบี้ยต่ำและสิทธิประโยชน์ทางภาษี ธุรกิจเหล่านี้ซึ่งร่วมมือกับรัฐบาล ต่อมาได้กลายเป็นกลุ่มธุรกิจ*[[แชโบล]]*

ความสัมพันธ์กับญี่ปุ่นกลับคืนสู่ระดับปกติด้วยสนธิสัญญาเกาหลี–ญี่ปุ่น ซึ่งได้รับสัตยาบันในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1965 สนธิสัญญานี้นำมาซึ่งเงินทุนจากญี่ปุ่นในรูปแบบของเงินกู้และการชดเชยความเสียหายที่เกิดขึ้นในสมัยอาณานิคมโดยไม่มีคำขอโทษอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลญี่ปุ่น ก่อให้เกิดการประท้วงอย่างหนักไปทั่วประเทศ

รัฐบาลยังคงรักษาความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับสหรัฐและได้รับความช่วยเหลือจำนวนมากอย่างต่อเนื่อง ความตกลงว่าด้วยสถานภาพกองกำลังได้ข้อสรุปใน ค.ศ. 1966 เพื่อทำให้สถานะทางกฎหมายของกองทัพสหรัฐที่ประจำการอยู่ที่นั่นมีความชัดเจน หลังจากนั้นไม่นาน เกาหลีเข้าร่วมสงครามเวียดนาม โดยส่งทหารรวมทั้งสิ้น 300,000 นายตั้งแต่ ค.ศ. 1964 ถึง 1973 เพื่อร่วมรบกับกองทัพสหรัฐและกองกำลังเวียดนามใต้

การเติบโตทางเศรษฐกิจและเทคโนโลยีในช่วงเวลานี้ช่วยยกระดับมาตรฐานการครองชีพ ซึ่งเป็นการขยายโอกาสทางการศึกษา แรงงานที่มีการศึกษาระดับสูงถูกดูดซับเข้าสู่ภาคอุตสาหกรรมและพาณิชยกรรมที่เติบโตอย่างรวดเร็ว และประชากรในเขตเมืองก็พุ่งสูงขึ้น การก่อสร้างทางด่วนคย็องบูเสร็จสมบูรณ์และเชื่อมต่อโซลเข้ากับภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ รวมถึงเมืองท่าอินช็อนและปูซาน อย่างไรก็ดี แม้เศรษฐกิจจะเติบโตอย่างมหาศาล แต่มาตรฐานการครองชีพของแรงงานในเมืองและเกษตรกรยังคงต่ำ แรงงานต้องทำงานด้วยค่าแรงต่ำเพื่อเพิ่มความสามารถในการแข่งขันด้านราคาสินค้าสำหรับแผนเศรษฐกิจเน้นการส่งออก และเกษตรกรต้องตกอยู่ในสภาวะเกือบยากจนเนื่องจากรัฐบาลควบคุมราคาสินค้าเกษตร ทว่า เมื่อเศรษฐกิจชนบทถดถอยลงอย่างต่อเนื่องและก่อความไม่พอใจในหมู่เกษตรกร รัฐบาลจึงตัดสินใจดำเนินมาตรการเพื่อเพิ่มผลผลิตและรายได้ของไร่นาโดยการตั้งขบวนการแซมาอึล ("ขบวนการหมู่บ้านใหม่") ใน ค.ศ. 1971 เป้าหมายของขบวนการนี้คือเพื่อปรับปรุงคุณภาพชีวิตในชนบท ปรับปรุงสังคมทั้งในชนบทและเมืองให้ทันสมัยและลดช่องว่างทางรายได้ระหว่างกัน

พักลงสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีอีกครั้งใน ค.ศ. 1967 และได้รับคะแนนเสียงร้อยละ 51.4 ในขณะนั้นรัฐธรรมนูญจำกัดให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีได้เพียงสองสมัย แต่มีการผลักดันการแก้ไขรัฐธรรมนูญผ่านสภานิติบัญญัติแห่งชาติใน ค.ศ. 1969 เพื่ออนุญาตให้เขาดำรงตำแหน่งเป็นสมัยที่สาม การประท้วงและการเดินขบวนครั้งใหญ่ต่อต้านการแก้ไขรัฐธรรมนูญอุบัติขึ้น พร้อมกับที่ผู้นำฝ่ายค้าน คิม แด-จุง ได้รับความนิยมอย่างมาก แต่พักก็ยังคงได้รับการเลือกตั้งกลับมาอีกครั้งในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ค.ศ. 1971

การเลือกตั้งรัฐสภาเกิดขึ้นตามมาไม่นานหลังการเลือกตั้งประธานาธิบดีซึ่งพรรคฝ่ายค้านสามารถกวาดที่นั่งได้เป็นส่วนใหญ่ ทำให้พวกเขามีอำนาจในการผ่านร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญ พักซึ่งรู้สึกถูกคุกคามจึงประกาศภาวะฉุกเฉินแห่งชาติในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1971 ท่ามกลางความไม่มั่นคงภายในนี้ ลัทธินิกสันได้ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดระหว่างมหาอำนาจโลกในเวทีสากล ซึ่งสร้างความลำบากใจให้กับพัก ผู้ซึ่งใช้เหตุผลเรื่องนโยบายรัฐในการต่อต้านคอมมิวนิสต์มาสร้างความชอบธรรมแก่ระบอบของตน ในท่าทีที่กะทันหัน รัฐบาลประกาศแถลงการณ์ร่วมเพื่อการรวมชาติกับเกาหลีเหนือในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1972 และมีการเจรจาสภากาชาดในโซลและเปียงยาง อย่างไรก็ดี ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในนโยบายของรัฐบาลเกี่ยวกับการรวมชาติ และในวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1972 พักประกาศกฎอัยการศึก ยุบสภานิติบัญญัติแห่งชาติและระงับการใช้รัฐธรรมนูญ

## สาธารณรัฐที่สี่ (ค.ศ. 1972–1981)

สาธารณรัฐที่สี่เริ่มต้นด้วยการประกาศใช้รัฐธรรมนูญยูชินในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1972 รัฐธรรมนูญฉบับใหม่นี้ทำให้พักมีอำนาจเบ็ดเสร็จในการควบคุมรัฐสภาและเปิดโอกาสให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีได้ตลอดชีพ โดยประธานาธิบดีจะได้รับเลือกผ่านการเลือกตั้งทางอ้อมโดยคณะผู้เลือกตั้ง และวาระการดำรงตำแหน่งถูกขยายออกไปเป็นหกปีโดยไม่มีข้อจำกัดในการดำรงตำแหน่งซ้ำ ฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายตุลาการถูกควบคุมโดยรัฐบาล และแนวทางการศึกษาก็อยู่ภายใต้การสอดส่องโดยตรงเช่นกัน ตำราเรียนที่สนับสนุนอุดมการณ์รัฐบาลทหารได้รับอนุมัติจากรัฐบาล เป็นการลดทอนบทบาทหน้าที่ของกระทรวงศึกษาธิการ

แม้จะมีความไม่สงบทางสังคมและการเมือง แต่เศรษฐกิจยังคงรุ่งเรืองภายใต้การปกครองแบบอำนาจนิยมด้วยนโยบายการสร้างอุตสาหกรรมเน้นการส่งออก แผนพัฒนาเศรษฐกิจห้าปีสองฉบับแรกประสบความสำเร็จ และแผนฉบับที่ 3 และ 4 มุ่งเน้นไปที่การขยายอุตสาหกรรมหนักและเคมีภัณฑ์ การเพิ่มขีดความสามารถในการผลิตเหล็กและการกลั่นน้ำมัน อย่างไรก็ดี กลุ่มธุรกิจยักษ์ใหญ่ *[[แชโบล]]* ได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษอย่างต่อเนื่องและเข้ามาครอบงำตลาดภายในประเทศ ด้วยความเข้มแข็งส่วนใหญ่มาจากการลงทุนจากต่างประเทศ กำไรส่วนใหญ่จึงถูกนำกลับไปใช้คืนเงินกู้และดอกเบี้ย

นักศึกษาและนักเคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยยังคงดำเนินการชุมนุมและประท้วงเพื่อเรียกร้องให้ยกเลิกระบบยูชินและเมื่อเผชิญกับความไม่สงบของมวลชนที่ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง รัฐบาลของพักจึงประกาศใช้กฤษฎีกาสถานการณ์ฉุกเฉินใน ค.ศ. 1974 และ 1975 ซึ่งนำไปสู่การจำคุกผู้เห็นต่างหลายร้อยคน การประท้วงขยายตัวใหญ่ขึ้นและเข้มแข็งขึ้น โดยมีนักการเมือง ปัญญาชน ผู้นำทางศาสนา แรงงาน และเกษตรกรต่างเข้าร่วมในขบวนการเพื่อประชาธิปไตย ใน ค.ศ. 1978 พักได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งอีกวาระหนึ่งผ่านการเลือกตั้งทางอ้อม ซึ่งเผชิญกับการชุมนุมและประท้วงที่มากขึ้น รัฐบาลตอบโต้ด้วยการถอดถอนคิม ย็อง-ซัม ผู้นำฝ่ายค้านออกจากสภาและปราบปรามเหล่านักเคลื่อนไหวด้วยวิธีการรุนแรง ใน ค.ศ. 1979 เกิดการประท้วงต่อต้านรัฐบาลครั้งใหญ่ทั่วประเทศ ท่ามกลางความวุ่นวายทางการเมืองนี้ พัก จ็อง-ฮีถูกลอบสังหารโดยคิม แจ-กยู ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองกลางเกาหลี (KCIA) สิ้นสุดการปกครองโดยระบอบทหารที่ยาวนานถึง 18 ปี

## สาธารณรัฐที่ห้า (ค.ศ. 1981–1988)

[alt=Mangwol-dong cemetery (2008)|thumb|สุสานผู้เสียชีวิตจาก[การก่อการกำเริบควังจู ณ สุสานมังว็อลดง]]
หลังการลอบสังหารพัก จ็อง-ฮี นายกรัฐมนตรีชเว กยู-ฮาก้าวขึ้นมารับตำแหน่งประธานาธิบดี แต่กลับถูกแย่งชิงอำนาจในอีก 6 วันต่อมาโดยรัฐประหาร 12 ธันวาคม ค.ศ. 1979 ของพลตรี ช็อน ดู-ฮวัน ในเดือนพฤษภาคมปีถัดมา ภาคประชาสังคมที่ตื่นตัวซึ่งประกอบด้วยนักศึกษามหาวิทยาลัยและสหภาพแรงงานเป็นหลักนำการประท้วงอย่างรุนแรงต่อต้านการปกครองแบบเผด็จการไปทั่วประเทศ ช็อน ดู-ฮวันประกาศกฎอัยการศึกในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 และการประท้วงก็ทวีความรุนแรงขึ้น คู่แข่งทางการเมือง คิม แด-จุงและคิม จง-พิล ถูกจับกุม ส่วนคิม ย็อง-ซัม ถูกกักบริเวณในบ้าน

วันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 เกิดการเผชิญหน้าขึ้นในควังจูระหว่างนักศึกษาที่ประท้วงจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติช็อนนัมและกองกำลังทหารที่ถูกส่งมาโดยกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใต้กฎอัยการศึก เหตุการณ์ดังกล่าวกลายเป็นการประท้วงทั่วทั้งเมืองที่ยืดเยื้อนานเก้าวันจนถึงวันที่ 27 พฤษภาคมและส่งผลให้เกิดการสังหารหมู่ที่ควังจู การประเมินจำนวนผู้เสียชีวิตที่เป็นพลเรือนในทันทีมีตั้งแต่ไม่กี่สิบคนไปจนถึง 2,000 คน โดยการสอบสวนอย่างเต็มรูปแบบในภายหลังโดยรัฐบาลพลเรือนพบผู้เสียชีวิตเกือบ 200 รายและบาดเจ็บ 850 ราย ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1980 ชอนสั่งให้ยุบสมัชชาแห่งชาติ หลังจากนั้นเขาตั้งคณะกรรมการนโยบายฉุกเฉินเพื่อการป้องกันประเทศและแต่งตั้งตนเองเป็นสมาชิก วันที่ 17 กรกฎาคม เขาลาออกจากตำแหน่งผู้อำนวยการ KCIA และดำรงตำแหน่งสมาชิกคณะกรรมการเพียงตำแหน่งเดียว ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1980 ประธานาธิบดีชเว กยู-ฮาถูกบีบให้ลาออกจากตำแหน่งเพื่อเปิดทางให้ช็อน ดู-ฮวัน

ในเดือนกันยายนปีนั้น ชอนได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีโดยการเลือกตั้งทางอ้อมและเข้าพิธีสาบานตนในเดือนมีนาคมปีถัดไป ถือเป็นการเริ่มต้นสาธารณรัฐที่ห้าอย่างเป็นทางการ รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ได้รับการประกาศใช้พร้อมการเปลี่ยนแปลงสำคัญ ได้แก่ การคงระบอบประธานาธิบดีไว้แต่จำกัดให้ดำรงตำแหน่งได้เพียงวาระเดียวเป็นเวลา 7 ปี การเสริมสร้างอำนาจของสมัชชาแห่งชาติ และการมอบหน้าที่การแต่งตั้งฝ่ายตุลาการให้แก่ประธานศาลสูงสุด อย่างไรก็ดี ระบบการเลือกตั้งประธานาธิบดีทางอ้อมยังคงอยู่ และบุคคลจากกองทัพจำนวนมากได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งระดับสูงในรัฐบาล ซึ่งยังคงหลงเหลือกลิ่นอายของสมัยยูชิน
[thumb|ประธานาธิบดี[ช็อน ดู-ฮวันแห่งเกาหลีใต้ กับประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกนแห่งสหรัฐในโซล, พฤศจิกายน ค.ศ. 1983]]
รัฐบาลสัญญาว่าจะนำไปสู่ยุคใหม่ของการเติบโตทางเศรษฐกิจและความยุติธรรมทางประชาธิปไตย กฎหมายการเงินที่เข้มงวดและอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำส่งผลให้ราคาสินค้ามีเสถียรภาพและช่วยให้เศรษฐกิจเฟื่องฟู โดยมีการเติบโตที่โดดเด่นในอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ เซมิคอนดักเตอร์ และยานยนต์ ประเทศเปิดรับการลงทุนจากต่างประเทศและ GDP พุ่งสูงขึ้นเมื่อการส่งออกของเกาหลีเพิ่มขึ้น อย่างไรก็ดี การเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วนี้ขยายช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจน ระหว่างเขตเมืองและชนบท และยังทำให้ความขัดแย้งระหว่างภูมิภาครุนแรงขึ้น ความขัดแย้งเหล่านี้ เมื่อรวมกับมาตรการขั้นเด็ดขาดที่ใช้จัดการกับฝ่ายต่อต้านรัฐบาล ส่งผลให้ขบวนการชนบทและนักศึกษาที่ดำเนินมาตั้งแต่เริ่มต้นสาธารณรัฐมีความเข้มข้นขึ้น

ในด้านนโยบายต่างประเทศ ความสัมพันธ์กับญี่ปุ่นได้รับการเสริมสร้างให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นจากการเยือนญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการของช็อนและการเยือนเกาหลีของนายกรัฐมนตรียาซูฮิโระ นากาโซเนะของญี่ปุ่น ประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกนแห่งสหรัฐก็ได้มาเยือนเช่นกัน และความสัมพันธ์กับสหภาพโซเวียตและจีนก็ดีขึ้น ความสัมพันธ์กับเกาหลีเหนือตึงเครียดขึ้นเมื่อใน ค.ศ. 1983 เหตุระเบิดก่อการร้ายในพม่าคร่าชีวิตเจ้าหน้าที่ระดับสูง 17 รายที่เข้าร่วมพิธีรำลึก โดยมีการกล่าวหาว่าเกาหลีเหนืออยู่เบื้องหลังการโจมตี อย่างไรก็ดี ใน ค.ศ. 1980 เกาหลีเหนือเสนอข้อเสนอการรวมชาติแบบ "หนึ่งประเทศ สองระบบ" ซึ่งได้รับการตอบรับด้วยข้อเสนอจากฝ่ายใต้ให้มีการพบปะและเตรียมรัฐธรรมนูญรวมชาติและรัฐบาลผ่านการลงประชามติ ประเด็นด้านมนุษยธรรมเกี่ยวกับการรวมญาติที่พลัดพรากได้รับการจัดการเป็นอันดับแรก และในเดือนกันยายน ค.ศ. 1985 ครอบครัวจากทั้งสองฝั่งชายแดนได้เดินทางข้ามไปเยี่ยมเยียนโซลและเปียงยางในเหตุการณ์ประวัติศาสตร์

รัฐบาลใช้ความพยายามอย่างมากในการพัฒนาวัฒนธรรม: พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเกาหลี ศูนย์ศิลปะโซล และพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยแห่งชาติ ล้วนถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลานี้ เอเชียนเกมส์ 1986 ประสบความสำเร็จอย่างดี และการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ในโซลก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน

แม้จะมีการเติบโตทางเศรษฐกิจและความสำเร็จในความสัมพันธ์ทางการทูต แต่รัฐบาลที่ได้อำนาจมาจากรัฐประหารก็ยังคงเป็นระบอบทหารโดยเนื้อแท้และแรงสนับสนุนรวมถึงความไว้วางใจจากประชาชนก็อยู่ในระดับต่ำเมื่อคำมั่นสัญญาในการปฏิรูปประชาธิปไตยไม่เคยเกิดขึ้นจริง ในการเลือกตั้งสมัชชาแห่งชาติ ค.ศ. 1985 พรรคฝ่ายค้านได้รับคะแนนเสียงมากกว่าพรรครัฐบาล บ่งชี้อย่างชัดเจนว่าประชาชนต้องการความเปลี่ยนแปลง หลายคนเริ่มเห็นอกเห็นใจนักศึกษาที่ประท้วง การสังหารหมู่ที่ควังจูไม่เคยถูกลืม และในเดือนมกราคม ค.ศ. 1987 เมื่อนักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งชาติโซลที่ร่วมประท้วงเสียชีวิตระหว่างการสอบสวนของตำรวจ ความโกรธแค้นของประชาชนก็รุนแรงมหาศาล ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1987 ประธานาธิบดีช็อนประกาศว่าจะมีมาตรการปกป้องรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน แทนการปฏิรูปเพื่อให้มีการเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรง คำประกาศนี้ทำให้ฝ่ายค้านรวมตัวกันและเข้มแข็งยิ่งขึ้น ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1987 นักศึกษาและประชาชนมากกว่าหนึ่งล้านคนเข้าร่วมการประท้วงต่อต้านรัฐบาลทั่วประเทศในการต่อสู้เดือนมิถุนายน

วันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1987 โน แท-อู ผู้สมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีของฝ่ายรัฐบาล ยอมจำนนต่อข้อเรียกร้องและประกาศแถลงการณ์ 29 มิถุนายน ซึ่งเรียกร้องให้มีการจัดการเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรงและฟื้นฟูสิทธิพลเมือง ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1987 รัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขได้รับความเห็นชอบจากการลงประชามติทั่วประเทศ และมีการจัดการเลือกตั้งโดยตรงสำหรับประธานาธิบดีคนใหม่ในเดือนธันวาคม เป็นผลให้สาธารณรัฐที่ห้าสิ้นสุดลง

## สาธารณรัฐที่หก (ค.ศ. 1988–ปัจจุบัน)
สาธารณรัฐที่หกได้รับการสถาปนาเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 และยังคงเป็นระบอบในปัจจุบันของเกาหลีใต้ ถือเป็นระบอบที่ยาวนานที่สุดเท่าที่เคยมีมา

### โน แท-อู (ค.ศ. 1988–1993)

โน แท-อูดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสมัยที่ 13 จากการเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรงครั้งแรกในรอบ 16 ปี แม้โนจะมีภูมิหลังมาจากกองทัพและเป็นหนึ่งในผู้นำรัฐประหารของช็อน แต่การที่ผู้นำฝ่ายค้าน คิม แด-จุงและคิม ย็อง-ซัม ไม่สามารถตกลงกันเรื่องการส่งผู้สมัครรวมเป็นหนึ่งเดียวได้ ส่งผลให้เขาได้รับเลือกตั้ง แม้แต่ผู้สมัครประธานาธิบดีหญิงคนแรก ฮง ซุก-จา ยังถอนตัวจากการเลือกตั้งเพื่อสนับสนุนคิม ย็อง-ซัมในการแข่งกับโน

โนเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 รัฐบาลเริ่มกำจัดร่องรอยของการปกครองแบบอำนาจนิยมในอดีตโดยการแก้ไขกฎหมายและข้อบังคับต่าง ๆ ให้สอดคล้องกับบทบัญญัติทางประชาธิปไตย เสรีภาพสื่อมวลชนได้รับการขยายตัว ความเป็นอิสระของมหาวิทยาลัยได้รับการยอมรับ และมีการยกเลิกข้อจำกัดในการเดินทางไปต่างประเทศ อย่างไรก็ดี การเติบโตของเศรษฐกิจชะลอตัวลงเมื่อเทียบกับทศวรรษ 1980 ส่งผลให้การส่งออกหยุดนิ่งในขณะที่ราคาสินค้าเพื่อการบริโภคยังคงสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หลังการเข้ารับตำแหน่งของโนได้ไม่นาน โอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ถูกจัดขึ้น ช่วยยกระดับการยอมรับในระดับนานาชาติของเกาหลีใต้และส่งผลกระทบอย่างมากต่อนโยบายต่างประเทศ รัฐบาลของโนประกาศแผนการรวมชาติอย่างเป็นทางการที่เรียกว่า*[[นโยบายเหนือ]]* (*Nordpolitik*) และสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับสหภาพโซเวียต จีน และประเทศในยุโรปตะวันออก

เหตุการณ์ประวัติศาสตร์เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1990 เมื่อเกาหลีเหนือยอมรับข้อเสนอสำหรับการแลกเปลี่ยนระหว่างสองเกาหลี นำไปสู่การเจรจาระดับสูงและการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมและกีฬา ใน ค.ศ. 1991 ทั้งสองฝ่ายบรรลุความตกลงร่วมเรื่องการทำให้คาบสมุทรเกาหลีปลอดอาวุธนิวเคลียร์ และทั้งสองเกาหลีได้เข้าเป็นสมาชิกสหประชาชาติพร้อมกัน

### คิม ย็อง-ซัม (ค.ศ. 1993–1998)

คิม ย็อง-ซัมได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในการเลือกตั้ง ค.ศ. 1992 ต่อจากวาระของโน เขาเป็นประธานาธิบดีพลเรือนคนแรกของประเทศในรอบ 30 ปีนับตั้งแต่ ค.ศ. 1962 และให้คำมั่นว่าจะสร้าง "เกาหลีใหม่" รัฐบาลมุ่งจัดการกับระบอบอำนาจนิยมของรัฐบาลชุดก่อน ๆ มีการเลือกตั้งรัฐบาลท้องถิ่นใน ค.ศ. 1995 และการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาตามมาใน ค.ศ. 1996 เพื่อตอบสนองต่อข้อเรียกร้องของประชาชน อดีตประธานาธิบดีช็อนและโนถูกฟ้องร้องในข้อหาเกี่ยวกับการรับสินบน เงินทุนผิดกฎหมาย และในกรณีของช็อน คือความรับผิดชอบต่อการก่อการกำเริบควังจู ทั้งสองถูกตัดสินจำคุกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1996

ความสัมพันธ์กับเกาหลีเหนือดีขึ้น มีแผนจัดการประชุมสุดยอดแต่ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดด้วยการถึงแก่อสัญกรรมของคิม อิล-ซ็อง ความตึงเครียดระหว่างสองเกาหลีผันผวนหลังจากนั้น โดยมีวงจรของการปะทะกันทางทหารขนาดเล็กและการกล่าวคำขอโทษสลับกันไป รัฐบาลยังดำเนินการปฏิรูปการเงินและเศรษฐกิจครั้งใหญ่ โดยได้เข้าเป็นสมาชิก OECD ใน ค.ศ. 1996 แต่ต้องเผชิญกับอุปสรรคจากเรื่องอื้อฉาวทางการเมืองและการเงินที่เกี่ยวข้องกับบุตรชายของเขา นอกจากนี้ประเทศยังเผชิญกับหายนะต่าง ๆ เช่น อุบัติเหตุรถไฟสถานีกูโพ และการอับปางของเรือเอ็มวี ซอแฮใน ค.ศ. 1993 เหตุสะพานซ็องซูถล่มใน ค.ศ. 1994 และเหตุห้างสรรพสินค้าซัมพุงถล่มใน ค.ศ. 1995

ใน ค.ศ. 1997 ประเทศประสบกับวิกฤตการณ์การเงินอย่างรุนแรง และรัฐบาลได้เข้าหากองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) เพื่อขอความช่วยเหลือ คิม แด-จุง ผู้นำฝ่ายค้าน ชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปีนั้น ถือเป็นครั้งแรกของประเทศ

### คิม แด-จุง (ค.ศ. 1998–2003)

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 คิม แด-จุงเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ เกาหลีใต้ยังคงรักษาความมุ่งมั่นในการทำให้กระบวนการทางการเมืองเป็นประชาธิปไตยและนี่ถือเป็นการถ่ายโอนอำนาจรัฐบาลระหว่างพรรคการเมืองโดยสันติวิธีเป็นครั้งแรก รัฐบาลของคิมต้องเผชิญกับภารกิจที่ยากลำบากในการก้าวผ่านวิกฤตเศรษฐกิจ แต่ด้วยความพยายามร่วมกันของรัฐบาลในการดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศอย่างจริงจัง ความร่วมมือจากภาคอุตสาหกรรม และการรณรงค์บริจาคทองคำของประชาชน ทำให้ประเทศสามารถออกจากวิกฤตได้ในระยะเวลาค่อนข้างสั้น

มีการดำเนินการปรับโครงสร้างอุตสาหกรรมของกลุ่มธุรกิจยักษ์ใหญ่*[[แชโบล]]* มีการตั้งระบบบำนาญแห่งชาติใน ค.ศ. 1998 การปฏิรูปการศึกษา และการเพิ่มการสนับสนุนจากรัฐบาลในด้านไอที รวมถึงทรัพย์สินทางวัฒนธรรมสำคัญได้รับการจดทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก UNESCO การเป็นเจ้าภาพร่วมฟุตบอลโลก 2002 กับญี่ปุ่น ถือเป็นเหตุการณ์ทางวัฒนธรรมครั้งใหญ่ที่มีผู้สนับสนุนหลายล้านคนออกมารวมตัวกันเชียร์ตามที่สาธารณะ

ในด้านการทูต คิม แด-จุงดำเนิน "นโยบายตะวัยฉาย" (Sunshine Policy) ชุดของความพยายามเพื่อสร้างความปรองดองกับเกาหลีเหนือ สิ่งนี้บรรลุผลสูงสุดด้วยการรวมตัวกันของครอบครัวที่พลัดพรากจากสงครามเกาหลีและการเจรจาสุดยอดกับผู้นำเกาหลีเหนือ คิม จ็อง-อิล จากความพยายามเหล่านี้ คิม แด-จุงจึงได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพใน ค.ศ. 2000

### โน มู-ฮย็อน (ค.ศ. 2003–2008)

โน มู-ฮย็อนได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2002 ผ่านการเลือกตั้งโดยตรง ชัยชนะของเขาได้รับแรงสนับสนุนอย่างมากจากคนรุ่นใหม่และภาคประชาสังคมที่มีความหวังในประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม รัฐบาลของโนจึงเปิดตัวด้วยคำขวัญ "รัฐบาลแห่งการมีส่วนร่วม" รัฐบาลตัดสินใจใช้มุมมองระยะยาวและดำเนินการปฏิรูปตามกลไกตลาดอย่างค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งแนวทางนี้ไม่เป็นที่ถูกใจของสาธารณชนนัก ส่งผลให้คะแนนนิยมลดลงเมื่อสิ้น ค.ศ. 2003

รัฐบาลของโนประสบความสำเร็จในการเอาชนะค่านิยมภูมิภาคนิยมในการเมืองเกาหลี ลดความสัมพันธ์เชิงสมรู้ร่วมคิดระหว่างการเมืองและธุรกิจ เพิ่มอำนาจให้ภาคประชาสังคม ยุติข้อพิพาททางการค้าระหว่างเกาหลีใต้–สหรัฐ ดำเนินการเจรจาสุดยอดกับเกาหลีเหนือต่อไป และเปิดตัวระบบรถไฟความเร็วสูง KTX แต่แม้ตลาดหุ้นจะเฟื่องฟู แต่อัตราการว่างงานของเยาวชนยังคงสูง ราคาอสังหาริมทรัพย์พุ่งทะยาน และเศรษฐกิจซบเซา

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2004 สมัชชาแห่งชาติลงมติถอดถอนโนในข้อหาละเมิดกฎหมายเลือกตั้งและการทุจริต การเคลื่อนไหวนี้ทำให้กลุ่มผู้สนับสนุนเขารวมตัวกันและส่งผลต่อผลการเลือกตั้งรัฐสภาในเดือนเมษายน โดยพรรครัฐบาลกลายเป็นเสียงข้างมาก โนได้รับตำแหน่งคืนในเดือนพฤษภาคมโดยศาลรัฐธรรมนูญซึ่งกลับคำตัดสิน อย่างไรก็ดี พรรครัฐบาลสูญเสียเสียงข้างมากในการเลือกตั้งซ่อม ค.ศ. 2005 ด้วยแผนการปฏิรูปที่หยุดชะงัก ความไม่สงบในแรงงานอย่างต่อเนื่อง ความขัดแย้งส่วนตัวของโนกับสื่อ และความตึงเครียดทางการทูตกับสหรัฐและญี่ปุ่นนำไปสู่การวิพากษ์วิจารณ์ความสามารถของรัฐบาลในประเด็นทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคม และการต่างประเทศ

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2009 หลังพ้นจากตำแหน่ง โน มู-ฮย็อนและสมาชิกในครอบครัวถูกสอบสวนเรื่องการรับสินบนและการทุจริต โดยโนปฏิเสธข้อกล่าวหา วันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 โนกระทำการอัตวินิบาตกรรมด้วยการกระโดดลงจากหน้าผา

### อี มย็อง-บัก (ค.ศ. 2008–2013)

ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากโน อี มย็อง-บัก เข้ารับตำแหน่งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 รัฐบาลของอีระบุว่า "ปฏิบัตินิยมเชิงสร้างสรรค์" เป็นหลักการชี้นำ และมุ่งฟื้นฟูเศรษฐกิจที่ซบเซา สร้างพลังใหม่ให้ความสัมพันธ์ทางการทูต สร้างเสถียรภาพในสวัสดิการสังคม และเผชิญหน้ากับความท้าทายของโลกาภิวัตน์ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2008 พรรครัฐบาลคว้าเสียงข้างมากในการเลือกตั้งสมัชชาแห่งชาติ ในเดือนเดียวกันนั้น การเจรจาสุดยอดกับสหรัฐได้หารือเกี่ยวกับความตกลงการค้าเสรีเกาหลี–สหรัฐและช่วยคลี่คลายความตึงเครียดที่เกิดขึ้นจากรัฐบาลชุดก่อน อีตกลงยกเลิกการห้ามนำเข้าเนื้อวัวจากสหรัฐ ซึ่งก่อให้เกิดการประท้วงครั้งใหญ่ในเดือนต่อ ๆ มา ด้วยความตื่นตระหนกเรื่องโรควัวบ้าแพร่กระจายไปทั่วประเทศ

ปัญหามากมายถาโถมเข้าใส่รัฐบาล เริ่มตั้งแต่เหตุลอบวางเพลิงประตูนัมแดมุน ซึ่งรัฐบาลถูกกล่าวหาว่ารักษาความปลอดภัยไม่เพียงพอ ความขัดแย้งเพิ่มเติมเกิดขึ้นตลอดหลายปีเกี่ยวกับการแต่งตั้งข้ารัฐการระดับสูง ความขัดแย้งทางการเมืองที่รุนแรง ข้อกล่าวหาเรื่องการกดขี่สื่อ และความสัมพันธ์ทางการทูตที่ตึงเครียดกับเกาหลีเหนือและญี่ปุ่น ภาวะเศรษฐกิจถดถอยทั่วโลกส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจเนื่องจากประเทศเผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจที่เลวร้ายที่สุดนับตั้งแต่ ค.ศ. 1997 รัฐบาลของอีรับมือปัญหาเหล่านี้ด้วยการออกแถลงการณ์ การปรับคณะรัฐมนตรี และการปฏิรูปการบริหารและอุตสาหกรรม

เศรษฐกิจฟื้นตัวกลับมาหลังการปฏิรูปกฎระเบียบและเศรษฐกิจ โดยเศรษฐกิจของประเทศขยายตัวและฟื้นตัวจากภาวะถดถอยทั่วโลก รัฐบาลยังดำเนินความสัมพันธ์ทางการทูตที่ดีขึ้นโดยการจัดการประชุมสุดยอดกับสหรัฐ จีน และญี่ปุ่น และเข้าร่วมการประชุมสุดยอดอาเซียน–เกาหลีใต้เพื่อกระชับความสัมพันธ์กับประเทศอื่น ๆ ในเอเชีย การประชุมสุดยอดกลุ่ม 20 ค.ศ. 2010 จัดขึ้นในโซล ซึ่งมีการหารือประเด็นเกี่ยวกับวิกฤตเศรษฐกิจโลก

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 ศาลสูงสุดเกาหลีใต้ยืนยันโทษจำคุก 17 ปีแก่อดีตประธานาธิบดีอี มย็อง-บักในข้อหารับสินบนก่อนและระหว่างการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี

### พัก กึน-ฮเย (ค.ศ. 2013–2017)

พัค กึน-ฮเยเข้ารับตำแหน่งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 เธอเป็นประธานาธิบดีคนที่ 11 ของเกาหลีใต้และเป็นบุตรสาวคนโตของอดีตประธานาธิบดีทหารคนที่ 3 พัก จ็อง-ฮี เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีเกาหลีใต้ และเป็นประมุขแห่งรัฐหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ ชื่อเสียงของเธอระหว่างการดำรงตำแหน่งถูกทำลายลงด้วยความไร้ความสามารถในการจัดการโศกนาฏกรรมเรือข้ามฟากเซว็อล การแพร่ระบาดของโรคเมอร์ส ค.ศ. 2015 และต่อมาคือเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่ที่นำไปสู่การถอดถอนเธอในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2016 เรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับการทุจริตที่มีชเว ซุน-ซิลเข้ามาเกี่ยวข้องลุกลามอย่างรวดเร็วหลังรายงานจากสื่อหลายแห่ง (ที่โดดเด่นที่สุดคือเจทีบีซี) ใน ค.ศ. 2016 มีการประท้วงทั่วประเทศทุกสัปดาห์ โดยมีจำนวนผู้เข้าร่วมสูงสุดกว่า 2.3 ล้านคน (ตามรายงานของผู้ประท้วง) การประท้วงเหล่านี้ถือเป็นการประท้วงมวลชนที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลี การประท้วงยังดำเนินต่อไปแม้หลังจากรัฐสภาลงมติถอดถอนพัก นายกรัฐมนตรีฮวัง กโย-อัน ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดี ระหว่างรอผลการสอบสวน ศาลรัฐธรรมนูญยืนยันการถอดถอนในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 2017 สิ้นสุดการดำรงตำแหน่งของพักและบังคับให้เธอพ้นจากตำแหน่ง

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 อดีตประธานาธิบดีพัก กึน-ฮเยถูกตัดสินจำคุก 24 ปีในข้อหาใช้อำนาจในทางมิชอบและการทุจริต

### มุน แจ-อิน (ค.ศ. 2017–2022)

มุน แจ-อินเข้ารับตำแหน่งในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 ในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง ความสัมพันธ์ทางการเมืองกับเกาหลีเหนือดีขึ้น มีความเห็นต่างบางประการที่เพิ่มขึ้นในพันธมิตรทางทหารกับสหรัฐ และการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาวในพย็องชังที่ประสบความสำเร็จ มุน แจ-อินพบกับประธานเกาหลีเหนือ คิม จ็อง-อึน ในการประชุมสุดยอดระหว่างเกาหลีเดือนเมษายน พฤษภาคม และกันยายน ค.ศ. 2018 ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ประธานาธิบดีมุนได้รับชื่อเสียงในด้านบวกทั้งในและต่างประเทศจากความสำเร็จในช่วงแรกของการควบคุมการระบาด อย่างไรก็ดี การระบาดระลอกต่อมาใน ค.ศ. 2021 ส่งผลให้คะแนนนิยมของเขาลดฮวบลง ใน ค.ศ. 2021 เกาหลีใต้บันทึกจำนวนผู้เสียชีวิตมากกว่าผู้เกิด ส่งผลให้จำนวนประชากรลดลงเป็นครั้งแรกตามบันทึกประวัติศาสตร์

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2020 พรรคประชาธิปไตยของประธานาธิบดีมุนได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลายในการเลือกตั้งรัฐสภา โดยกวาดไป 180 ที่นั่งจากทั้งหมด 300 ที่นั่งในรัฐสภาร่วมกับพันธมิตร ส่วนพรรคพลังประชาชน (UFP) ซึ่งเป็นฝ่ายค้านได้ 103 ที่นั่ง

ประธานาธิบดีมุนสิ้นสุดวาระในวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 ผู้สืบทอดตำแหน่ง ยุน ซ็อก-ย็อล ผู้สมัครจากพรรคพลังประชาชน เข้ารับตำแหน่งในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 หลังชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดี ค.ศ. 2022 อย่างหวุดหวิด

### ยุน ซ็อก-ย็อล (ค.ศ. 2022–2025)

วันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 2022 มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 153 คนจากการเบียดเสียดกันของฝูงชนในตรอกระหว่างการเฉลิมฉลองเทศกาลฮาโลวีนในย่านอีแทว็อนของโซล ประธานาธิบดียุนประกาศไว้อาลัยทั่วประเทศอย่างเป็นทางการ

"รัฐบัญญัติการรวมวิธีการคำนวณอายุ" มีผลบังคับใช้ในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2023 กฎหมายนี้ได้รับการผลักดันเพื่อแก้ไขความสับสนและข้อพิพาททางสังคมและการบริหารที่เกิดจากการใช้วิธีคำนวณอายุที่หลากหลาย สิ่งนี้เป็นคำมั่นสัญญาหลักในการเลือกตั้งประธานาธิบดีของยุน ซ็อก-ย็อลและเป็นลำดับที่ 13 จาก 120 ภารกิจของรัฐบาล

ในการเลือกตั้งสมัชชาแห่งชาติครั้งที่ 22 ใจวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2024 พรรคพลังประชาชนที่ยุนสังกัดชนะไป 108 จาก 300 ที่นั่ง ในขณะที่พรรคประชาธิปไตยแห่งเกาหลีซึ่งเป็นฝ่ายค้านชนะไป 175 ที่นั่ง

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2024 เกาหลีใต้สั่งระงับความตกลงทางทหาร ค.ศ. 2018 กับเกาหลีเหนือ

วันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 2024 ยุนประกาศกฎอัยการศึกเพื่อกำจัดฝ่ายค้านที่เป็น 'อิทธิพลต่อต้านรัฐ' หลังเกิดความวุ่นวายไม่กี่ชั่วโมง สมัชชาแห่งชาติลงมติเป็นเอกฉันท์ให้ยกเลิกกฎอัยการศึก หลังจากมีการประท้วงยาวนานหลายชั่วโมง โดยที่กองทัพไม่สามารถถอยกลับได้หากไม่มีอำนาจจากประธานาธิบดี ในที่สุดยุนก็ยกเลิกการประกาศกฎอัยการศึกและสั่งให้กองทัพถอนกำลัง

ต่อมายุนถูกถอดถอนโดยสมัชชาแห่งชาติในวันที่ 14 ธันวาคมและถูกระงับการปฏิบัติหน้าที่เพื่อรอการตัดสินชี้ขาดจากศาลรัฐธรรมนูญว่าจะยืนยันการพ้นจากตำแหน่งประธานาธิบดีของเขาหรือไม่

วันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 2024 เครื่องบินเชจูแอร์ตกที่ท่าอากาศยานนานาชาติมูอันในเกาหลีใต้ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 179 คน ถือเป็นภัยพิบัติทางอากาศที่ร้ายแรงที่สุดบนแผ่นดินของประเทศ

วันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2025 ศาลรัฐธรรมนูญมีมติเป็นเอกฉันท์ 8-0 เสียง ยืนยันการถอดถอนยุน ทำให้เขาพ้นจากตำแหน่งอย่างเป็นทางการ และเป็นการวางรากฐานสำหรับการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งใหม่ที่จะจัดขึ้นในปีนั้น

### อี แจ-มย็อง (ค.ศ. 2025–ปัจจุบัน)

วันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2025 อี แจ-มย็องสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีคนใหม่ของเกาหลีใต้ หลังจากชนะการเลือกตั้งซ่อมด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 49.4 ในนามผู้สมัครจากพรรคประชาธิปไตย

## ดูเพิ่ม
*การเลือกตั้งในเกาหลีใต้
*ประวัติศาสตร์เอเชีย
*ประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออก
*ประวัติศาสตร์เกาหลีเหนือ
*ประวัติศาสตร์เกาหลี
*รายชื่อประธานาธิบดีเกาหลีใต้
*การเมืองเกาหลีใต้
*เกาหลียุคก่อนประวัติศาสตร์

## อ้างอิง

### แหล่งข้อมูล

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*Country studies: South Korea: 
*
*
*
*
* The 1st Republic  at Doosan Encyclopedia
* The 2nd Republic  at Doosan Encyclopedia
* The 3rd Republic  at Doosan Encyclopedia
* The 4th Republic  at Doosan Encyclopedia
* The 5th Republic at Doosan Encyclopedia
* The 6th Republic at Doosan Encyclopedia
* 6.25 War  at Doosan Encyclopedia

## หนังสืออ่านเพิ่ม
* Cha, Victor, and Ramon Pacheco Pardo. *Korea: A New History of South and North* (Yale UP, 2023)
* Pardo,  Ramon Pacheco. *Shrimp to Whale: South Korea from the Forgotten War to K-Pop* (Oxford UP, 2022)
* Pardo,  Ramon Pacheco. *South Korea's Grand Strategy: Making Its Own Destiny* (Columbia UP, 2023)

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของสาธารณรัฐเกาหลี
* องค์การวิจัยประวัติศาสตร์เกาหลี 
* ภูมิหลังเบื้องต้น: เกาหลีใต้, กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ
* ประเทศและวัฒนธรรม: เกาหลีใต้
* ประวัติศาสตร์เกาหลี, องค์การข้อมูลเอเชีย
* สงครามเกาหลี, บีบีซี
* สงครามเกาหลี, กองบัญชาการประวัติศาสตร์และมรดกทางทะเล
* เกาหลีที่ซ่อนเร้น, พีบีเอส
* เกาหลี: กรณีศึกษาเกี่ยวกับหมากตัวหนึ่ง , ศูนย์ประวัติศาสตร์การทหารกองทัพบกสหรัฐ
* พอดแคสต์ Korea Society: ประวัติศาสตร์เกาหลี ตอนที่ 1 และ 2
*  สถาบันประวัติศาสตร์ศึกษา
*  พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์สมัยใหม่เกาหลี


หมวดหมู่:ประเทศเกาหลีใต้