open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ชายฝั่งมะละบาร์

[thumb|right|250px|หาด[Bekal Fort|ป้อมเพกัล รัฐเกรละ]]
**ชายฝั่งมะละบาร์** (, ; *มลพารฺ*) เป็นแนวชายฝั่งทะเลยาวและแคบทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอินเดีย บริเวณที่ราบรัฐเกรละและรัฐกรณาฏกะ ระหว่างเทือกเขาฆาฏตะวันตก (Western Ghats) กับทะเลอาหรับ กินพื้นที่ตั้งแต่รัฐกัวถึงเมืองกันยากุมารี (Kanyakumari; เดิมเรียก เคปคอโมริน) ในขณะที่ชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของอินเดียเรียกว่า ชายฝั่งโคโรมันเดล (Coromandel Coast; จากรากคำว่า *โจฬมณฑล*)

บางครั้งชายฝั่งมะละบาร์ยังหมายถึงพื้นที่ชายฝั่งทั้งหมดของอินเดียตั้งแต่ชายฝั่งกงกัณ (Konkan) จนถึงเมืองกันยากุมารี มีความยาวมากกว่า 845 กิโลเมตร (525 ไมล์) ตั้งแต่ชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐมหาราษฏระ ผ่านรัฐกัวและชายฝั่งทั้งหมดของรัฐเกรละและรัฐกรณาฏกะถึงเมืองกันยากุมารี ชายฝั่งแห่งนี้ทิศตะวันตกจรดทะเลอาหรับ ทิศตะวันออกจรดเทือกเขาฆาฏตะวันตก และทางใต้มีป่าผลัดใบที่ชุ่มชื้นที่สุดในอินเดียใต้

ชายฝั่งมะละบาร์มีความสำคัญมาตั้งแต่สมัยโบราณ เป็นจุดทำการค้าหลักกับเมโสโปเตเมีย อียิปต์ กรีซ โรม เยรูซาเลม และอาหรับ และยังมีเมืองท่าหลายเมือง เช่น โกจจิ (Kochi), โคชิโคด (Kozhikode), กัณณูร์ (Kannur) ซึ่งเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางการค้าที่สำคัญของมหาสมุทรอินเดียมานานนับศตวรรษ

ในสมัยศตวรรษที่ 15 ราชวงศ์หมิงได้ให้เจิ้งเหอนำกองเรือออกเดินทางสำรวจดินแดนต่าง ๆ ชายฝั่งมะละบาร์เป็นจุดหนึ่งที่กองเรือจีนมักจะมาขึ้นฝั่ง หลังจากนั้นไม่นาน ในปี ค.ศ. 1498 วัชกู ดา กามา นักสำรวจชาวโปรตุเกสได้มาขึ้นฝั่งที่เมืองแคลิคัต (Calicut; ปัจจุบันคือเมืองโคชิโคด) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการค้าเครื่องเทศของโปรตุเกสและมหาอำนาจยุโรป

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์อินเดีย
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในรัฐกรณาฏกะ
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในรัฐเกรละ
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในรัฐทมิฬนาฑู
โอมายเลิฟ (เพลง)

"**โอ มาย เลิฟ**"&nbsp; เป็นเพลงที่เขียนและร้องโดยนักดนตรีร็อกชาวอังกฤษ จอห์น เลนนอน&nbsp;และ&nbsp;โยโกะ โอะโนะ&nbsp;เป็นเพลงเปิดตัวในอัลบั้มของเขาชุด Lennon's *Imagine*&nbsp; ในปี 1971. จอร์จ แฮร์ริสัน มีส่วนร่วมในการ เล่นกีตาร์ในเพลง และเพลงอื่น ๆ อีกหลายอัลบั้ม

## ในเพลง

เพลงนี้ถูกเขียนขึ้นและเดโม ในปี 1968 ภายหลังการออกอัลบั้ม&nbsp;*[[เดอะบีเทิลส์ (อัลบั้ม)|เดอะบีเทิลส์]]*

## บุคลากร
* จอห์น เลนนอน: การร้องเพลง, เปียโน
* จอร์จ แฮร์ริสัน: กีตาร์ไฟฟ้า
* นิคกี้ ฮอบคิน: RMI อีเลค เปียโน
* คาลัซ โวแมน: กีตาร์เบส
* อลัน ไวท์: ฉิ่งทิเบต

## หมายเหตุ

หมวดหมู่:เพลงของจอห์น เลนนอน
เจิ่น จ่อง กีม

**เจิ่น จ่อง กีม** (; 1 มกราคม พ.ศ. 2426 - 2 ธันวาคม พ.ศ. 2496) เป็นนักการเมืองและนักวิชาการชาวเวียดนาม ผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเวียดนามเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ภายใต้การเป็นรัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2488 หลังจากญี่ปุ่นได้ยึดครองเวียดนามโดยตรงจากกองกำลังฝรั่งเศสเขตวีชีในสงครามโลกครั้งที่สอง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีเวียดนาม
หมวดหมู่:รัฐมนตรีเวียดนาม
หมวดหมู่:จักรวรรดิเวียดนาม
นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต

**นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต** (; ) เป็นหัวหน้ารัฐบาลในประเทศติมอร์-เลสเต

## รายชื่อ
;*พรรคการเมือง*
*
*
*

;*ฝ่ายอื่น ๆ*
*

### นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเตในช่วงสงครามประกาศเอกราช

### หัวหน้าคณะรัฐมนตรีในช่วงการบริหารของสหประชาชาติ

### นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเต

## ดูเพิ่ม
* ประเทศติมอร์-เลสเต
** ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Office of the Prime Minister

ติมอร์-เลสเต
ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต

**ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต** (; ) เป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศติมอร์-เลสเต เป็นตำแห่งทางพิธีการ มีอำนาจบริหารอย่างจำกัด อย่างไรก็ตาม ประธานาธิบดียังเป็นหัวหน้าโดยตำแหน่งของคณะกรรมการกฤษฎีกา สามารถยับยั้งกฎหมายและเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังป้องกันตนเองติมอร์-เลสเต

## รายชื่อประธานาธิบดี
;*พรรคการเมือง*
* 
* 
* 

;*ฝ่ายอื่น ๆ*
* 

;*สัญลักษณ์*
* † ถูกลอบสังหาร
### ช่วงสงครามประกาศเอกราช

### หลังได้รับเอกราช

## ดูเพิ่ม
* ประเทศติมอร์-เลสเต
** นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

ต
*
หมวดหมู่:การเมืองติมอร์-เลสเต
เจริญ พาทยโกศล

**เจริญ พาทยโกศล** เกิดเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2419 เป็นบุตรนายชื่น นางแห รุ่งเจริญ  เมื่ออายุได้ 10 ปี พี่สาวได้นำตัวเข้ามาฝึกหัดขับร้องและฟ้อนรำอยู่ในวังของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสิงหนาทราชดุรงค์ฤทธิ์ หรือที่เรียกว่าวังบ้านหม้อ ได้หัดฟ้อนรำกับนางเลื่อน ส่วนทางดนตรีนั้นเป็นศิษย์หลวงเสนาะดุริยางค์ (ทองดี พงษ์ทองดี) ซึ่งเป็นนายวงปี่พาทย์ของวังบ้านหม้อ ขณะนั้น และเป็นศิษย์ทางร้องของเปรม ต่อมาได้เป็นภรรยาของเจ้าพระยาเทเวศรวงศ์วิวัฒน์ (ม.ร.ว.หลาน กุญชร) และมีบุตรี 2 คน เมื่อปลายรัชกาลที่ 5 มีบริษัทจากเบลเยียมเข้ามาบันทึกเสียงในเมืองไทย เจริญได้รับเลือกเป็นนักร้องต้นเสียงด้วย นับเป็นนักร้องรุ่นแรกที่ได้บันทึกลงจานเสียง

เมื่อราว พ.ศ. 2452 จึงได้ออกจากวังบ้านหม้อแล้วไปอยู่กับจางวางทั่ว พาทยโกศล แต่บุตรที่เกิดแต่จางวางทั่วนั้นเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็กทั้งหมด ในขณะเดียวกันเจริญก็ได้เลี้ยงดูนายเทวาประสิทธิ์ และคุณหญิงไพฑูรย์ กิตติวรรณ บุตรของจางวางทั่วตั้งแต่เล็ก ทั้งยังสอนวิชาดนตรีให้ด้วย เมื่อไปอยู่ที่บ้านจางวางทั่ว เจริญช่วยคุมวงปี่พาทย์และสอนร้องให้ศิษย์ และได้ถวายตัวเป็นข้าในวังสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เป็นนักร้องประจำวงปี่พาทย์วังบางขุนพรหมและสอนร้องให้แก่นักร้องในกองแตรวงทหารเรือ เป็นกรรมการตัดสินการประกวดขับร้องในงานกาชาด นอกจากมีความสามารถในการร้องแล้วยังได้แต่งทางร้องไว้หลายเพลง เช่น เพลงแขกสาย อาถรรพ์
        
ต่อมาในปี พ.ศ. 2471 มีการอัดแผ่นเสียงอีก เจริญนอกจากจะเป็นนักร้องอัดแผ่นเสียงแล้ว ยังเป็นแม่กองอัดแผ่นเสียงให้กับบริษัทพาโลโฟนอีกด้วย โดยได้รับพระกรุณาจากสมเด็จเจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิตให้ใช้ชื่อวงว่า วงพิณพาทย์วังบางขุนพรหม เจริญถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 มีอายุได้ 79 ปี

## อ้างอิง
* http://sirindhornmusiclibrary.mahidol.ac.th/musiclibrary/index.php?ac=hall_of_fame/hall_of_fame_dataperson&id=32&languages=th#001 

หมวดหมู่:นักดนตรีไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากเขตพระนคร
หมวดหมู่:ราชสกุลกุญชร
หมวดหมู่:หม่อม
ชานานา กุฌเมา

**ไก ราลา ชานานา กุฌเมา** (, ชื่อเกิด **ฌูแซ อาลือชังดรือ กุฌเมา**, ; เมื่อ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1946) เป็นนักการเมืองและอดีตนักรบชาวติมอร์-เลสเต เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเตตั้งแต่ ค.ศ. 2023 โดยเคยดำรงตำแหน่งเดียวกันใน ค.ศ. 2007 ถึง 2015 เขาได้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกของติมอร์-เลสเตนับตั้งแต่หลังเป็นเอกราชใหม่ใน ค.ศ. 2002 ถึง 2007

## ชีวิตช่วงต้นและอาชีพ
กุฌเมาเกิดที่ Manatuto ในติมอร์ของโปรตุเกส จากพ่อแม่ที่มีบรรพบุรุษผสมระหว่างโปรตุเกส-ติมอร์ ทั้งคู่มีอาชีพเป็นครูในโรงเรียน ครอบครัวของเขาอยู่ในกลุ่ม assimilado เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมเยสุอิตนอกดิลี หลังลาออกจากโรงเรียนมัธยมด้วยเหตุผลทางการเงินตอนอายุ 15 ปีใน ค.ศ. 1961 เขาจึงเข้าไปทำงานไร้ทักษะหลายอย่าง ในขณะที่ศึกษาต่อที่โรงเรียนภาคกลางคืน จากนั้นใน ค.ศ. 1965 ตอนอายุ 19 ปี เขาพบกับ Emilia Batista ที่ภายหลังกลายเป็นภรรยา ชื่อเล่น "ชานานา" มาจากชื่อวงร็อกแอนด์โรลสัญชาติอเมริกัน "Sha Na Na" (ออกเสียงเหมือนกับ "Xanana" ที่สะกดตามรูปสะกดในภาษาโปรตุเกสและเตตุม) ซึ่งนำชื่อมาจากเนื้อร้องในเพลงดูวอป  "เก็ตอะจอบ" ที่เขียนและบันทึกใน ค.ศ. 1957 โดยเดอะซิลลูเอตส์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักการเมืองชาวติมอร์-เลสเต
หมวดหมู่:ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต
หมวดหมู่:รัฐมนตรีติมอร์-เลสเต
วีเซงตือ กูแตรึช

**วีเซงตือ ดา ซิลวา กูแตรึช** (; เกิด 22 มกราคม พ.ศ. 2498) เป็นนักการเมืองชาวติมอร์ตะวันออก สมาชิกของสภาแห่งชาติติมอร์-เลสเต และรองประธานาธิบดีตั้งแต่ 2550

เขาได้ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต หลังประธานาธิบดีฌูแซ รามุช-ออร์ตาได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีที่บ้านเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ในฐานะรักษาการประธานาธิบดีเขาได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินเป็นเวลาสองวันเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ หลังจากกลับจากโปรตุเกส ประธานรัฐสภาแห่งชาติ ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู ได้รับตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักการเมืองชาวติมอร์-เลสเต
หมวดหมู่:ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต
ฮหวิ่ญ เติ๊น ฟ้าต

**ฮหวิ่ญ เติ๊น ฟ้าต** (; เกิด พ.ศ. 2456 หมีทอ อินโดจีนของฝรั่งเศส - เสียชีวิต 30 กันยายน พ.ศ. 2532 นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม) เป็นนักการเมืองชาวเวียดนามใต้และนักปฏิวัติ เป็นสมาชิกของสภาแห่งชาติสมัยแรก (สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม) และเป็นประธานรัฐบาลเวียดนามใต้ และหลังจากรวมชาติแล้วจึงได้เป็นรองประธานาธิบดีเวียดนาม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รองประธานาธิบดีเวียดนาม
หมวดหมู่:รองนายกรัฐมนตรีเวียดนาม
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเตี่ยนซาง
โพรงเยื่อหุ้มปอด

ในวิชากายวิภาคศาสตร์ **โพรงเยื่อหุ้มปอด** () เป็นช่องว่างระหว่างเยื่อหุ้มปอดทั้งสองข้างที่มีสารน้ำบรรจุอยู่ภายใน เยื่อหุ้มปอดนั้นเป็นเยื่อหุ้มมีน้ำซึมอยู่เพื่อหล่อลื่นเยื่อหุ้มปอดทั้ง 2 ชั้นไม่ให้เสียดสีกัน ภายในโพรงเยื่อหุ้มปอดนี้มีความดันเป็นสูญญากาศซึ่งช่วยในการขยายและหดตัวของปอด

หมวดหมู่:ระบบทางเดินหายใจ
หมวดหมู่:อวัยวะ
หมวดหมู่:กายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์
หมวดหมู่:อก
หมวดหมู่:ปอด
ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู

**ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู** (; 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 - 2 มิถุนายน พ.ศ. 2558) เป็นนักการเมืองชาวติมอร์ตะวันออก และเป็นประธานรัฐสภาแห่งชาติติมอร์-เลสเตตั้งแต่พ.ศ. 2550 ถึงปีพ.ศ. 2555 เขาได้ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดีติมอร์-เลสเตเป็นเวลาสองเดือนในพ.ศ. 2551 นอกจากนี้เขายังเป็นประธานพรรคประชาธิปไตย

หลังเหตุการณ์การโจมตีประธานาธิบดีฌูแซ รามุช-ออร์ตาเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 อาราอูฌูได้ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดีเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 รามุชเข้ารับตำแหน่งอีกครั้งเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2551 หลังจากเขากลับมาที่ติมอร์-เลสเต

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักการเมืองชาวติมอร์-เลสเต
หมวดหมู่:ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต
รุย มารีอา ดือ อาราอูฌู

**รุย มารีอา ดือ อาราอูฌู** (; 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2507) เป็นนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต เขาเข้ารับตำแหน่งเมื่อปี พ.ศ. 2558 นอกจากนี้ยังเป็นแพทย์และสมาชิกของแนวร่วมปฏิวัติเพื่อเอกราชติมอร์ตะวันออก

เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 ถึง พ.ศ. 2549 และรองนายกรัฐมนตรีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ถึงพ.ศ. 2550

อาราอูฌูได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเตเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักการเมืองชาวติมอร์-เลสเต
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต
หมวดหมู่:รัฐมนตรีติมอร์-เลสเต
เค็ง ซูงิโมริ

**เค็ง ซูงิโมริ** ( เกิด 27 มกราคม ค.ศ. 1966) เป็นนักออกแบบวิดีโอเกม นักวาดภาพ ศิลปินมังงะ และผู้กำกับชาวญี่ปุ่น เขามีชื่อเสียงโดดเด่นจากการเป็นผู้ออกแบบและกำกับศิลป์ให้กับแฟรนไชส์*[[โปเกมอน]]* ซูงิโมริยังได้รับเครดิตเป็นผู้กำกับศิลป์ให้กับแฟรนไชส์อื่น ๆ เช่น *[[พัลส์แมน]]* ด้วย ซูงิโมริออกแบบและวาดโปเกมอนดั้งเดิม 151 ตัวด้วยตนเอง เขาทำงานให้กับภาพยนตร์*โปเกมอน*หลายเรื่อง การ์ดเกม และเกมอื่น ๆ เช่น เกมชุด*[[ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส]]*

## การทำงาน

ตั้งแต่ ค.ศ. 1981 ถึง ค.ศ. 1986 ซูงิโมริวาดภาพให้กับแฟนซีนเกี่ยวกับเกมชื่อว่า*[[เกมฟรีก (นิตยสาร)|เกมฟรีก]]*  ริเริ่มโดยซาโตชิ ทาจิริ ซูงิโมริพบนิตยสารฉบับนี้ในร้านค้าโดจินชิ และตัดสินใจขอมีส่วนร่วม ในที่สุด ทั้งสองคนตัดสินใจขายแบบเกมตู้ให้กับนัมโค พวกเขาปรับปรุงบริษัทเกมฟรีกให้เป็นบริษัทพัฒนาเกมและสร้างเกม*[[เมนเดลพาเลซ]]*ขึ้นมา ซูงิโมริเป็นผู้ออกแบบและกำกับศิลป์ให้กับแฟรนไชส์*[[โปเกมอน]]* และวาดโปเกมอนดั้งเดิม 151 ตัวด้วยตนเอง เขายังทำทำงานให้กับภาพยนตร์โปเกมอนหลายเรื่อง การ์ดเกม และเกมอื่น ๆ ด้วย

ในเกม''โปเกมอนภาคแบล็ก''และ''ไวต์'' ซูงิโมริดูแลพนักงาน 17 คนในการออกแบบตัวละครใหม่ให้กับเกม แม้ว่าเขามักจะวาดภาพฉบับสมบูรณ์ด้วยตนเอง เขาได้รับแรงบันดาลใจจากการดูสัตว์ชนิดต่าง ๆ ในตู้ปลาและสวนสัตว์ ซูงิโมริยังเขียนและวาดภาพมังงะภาคแรก รวมถึงมังงะที่จำหน่ายพร้อมกับการสั่งเกมก่อนกำหนดของเกม*[[โปเกมอนมิสเตอรีดันเจียน: เอกซ์พลอเรอส์ออฟไทม์และเอกซ์พลอเรอส์ออฟดาร์กเนส]]* เมื่อเขาเริ่มทำตัวละครใหม่ การทำงานของเขาจะเป็นการร่างภาพ จากนั้นร่างคร่าว ๆ บนกระดาษฟิล์มขณะขัดเงาและทำให้ภาพวาดดูมีฝีมือมากขึ้น หลังจากนั้น เขาวาดตัวละครอีกหลายครั้ง ปรับเปลี่ยนสัดส่วนจนกระทั่งเขารู้สึกพอใจ

## อ้างอิง


หมวดหมู่:โปเกมอน
หมวดหมู่:ศิลปินมังงะ
หมวดหมู่:นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักออกแบบวิดีโอเกมชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ผู้กำกับวิดีโอเกมชาวญี่ปุ่น
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศตุรกี

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียน**[[แหล่งมรดกโลก]]**ของประเทศตุรกีทั้งสิ้น 22 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 20 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสมอีก 2 แหล่ง

## ที่ตั้ง

## สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
### แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: **หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก*

### แหล่งมรดกโลกแบบผสม
: **หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก*

## สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศตุรกีมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 79 แห่ง

## อ้างอิง

ตุรกี

หมวดหมู่:ประเทศตุรกี
เดวิด เทนนันต์

**เดวิด เทนนันต์** (ชื่อจริง **เดวิด จอห์น แมกดอนัลด์**; เกิดเมื่อ 18 เมษายน ค.ศ. 1971) เป็นนักแสดงชาวสกอตที่รู้จักกันในฐานะดอกเตอร์คนที่ 10 จากละครโทรทัศน์เรื่อง *[[ดอกเตอร์ฮู]]* (ค.ศ. 2005-2010, 2013), นักสืบแอลิก ฮาร์ดี จาก *[[เมืองซ่อนบาป]]* (ค.ศ. 2013-ปัจจุบัน), จาโกโม กาซาโนวา จาก *[[กาซาโนวา]]* (ค.ศ. 2005) และ บาร์ตี เคราช์ จูเนียร์ จากภาพยนตร์เรื่อง *[[แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี (ภาพยนตร์)|แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี]]* (ค.ศ. 2005), ปีเตอร์ วินเซนต์ จาก *[[คืนนี้ผีมาตามนัด]]* (ค.ศ. 2011) นอกจากนี้เทนนันต์ยังปรากฏตัวอย่างต่อเนื่องบนจอโทรทัศน์ตามรายการต่าง ๆ และเป็นผู้บรรยายเสียงให้ตัวละครและรายการต่าง ๆ อีกมากมาย

หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวสกอตแลนด์

## ผลงานการแสดง

### ภาพยนตร์

### รายการทางโทรทัศน์

### เวทีการแสดง

### วิทยุและละครเสียง

### วิดีโอเกมส์

## รางวัล

หมวดหมู่:นักแสดงสกอตแลนด์
หมวดหมู่:นักแสดงอังกฤษ
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2514
หมวดหมู่:บุคคลจากพื้นที่สภาเวสต์โลเทียน
บ้านนาเล

**บ้านนาเล**&nbsp;เป็นหมู่บ้านในแขวงไชยบุรี ประเทศลาว&nbsp;ตั้งอยู่ตามถนนสายหลัก (ทางหลวงหมายเลข 4 ทางใต้ของบ้านนาเข็มและเมืองผิง)

## อ้างอิง
หมวดหมู่:บทความเกี่ยวกับ ภูมิศาสตร์ลาว ที่ยังไม่สมบูรณ์
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในแขวงไชยบุรี
ปา-กว้าจ่าง

thumbnail|ปา-กว้าจ่าง

**ฝ่ามือแปดทิศ** หรือ **ปา-กว้าจ่าง** (อักษรจีนตัวเต็ม: 八卦掌, พินอิน: Bāguà Zhǎng, อังกฤษ: Ba Gua Zhang, Pa Kua Chang) ปา-กว้าจ่างแปลตรงตัวได้ความว่าแปดทิศ เป็นหนึ่งในสามศิลปะป้องกันตัวแขนงหลักของบู๊ตึ้ง โดยอีกสองแขนงคือไทเก็กและสิ่งอี้เฉวียน ปา-กว้าจ่างมีชื่อเสียงด้านลักษณะที่เป็นการหลบหลีกและจู่โจมด้วยมือที่แบอยู่ ลักษณะที่โดดเด่นของ ปา-กว้าจ่าง อีกประการคือการเดินเป็นวงกลมการขยับร่างกายเป็นเกลียว การเคลื่อนไหวเป็นเกลียวแบบนี้มีข้อได้เปรียบในการรับมือกับคู่ต่อสู้หลายคน คู่ต่อสู้ติดอาวุธ และใช้ทักษะในการตอบโต้พลกำลัง 

การฝึกฝนของ ปา-กว้าจ่าง กำหนดให้ผู้ฝึกเดินเป็นวงกลม โดยผู้ฝึกจะต้องสามารถโคจรและหมุนร่างกายของตนเองได้อย่างต่อเนื่อง นอกจากนั้นการเรียนรู้ทิศทั้งแปดทิศของ ปา-กว้าจ่าง จะทำให้ผู้ฝึกสามารถจู่โจมและตั้งรับการโจมตีจากทุกทิศทาง ปา-กว้าจ่าง ใช้แรงจากการหมุนมือที่แบอยู่ทางแนวตั้งอย่างต่อเนื่อง ผู้ฝึกจะขยับร่างกายอยู่เสมอเพื่อที่จะทำให้คู่ต่อสู้เสียสมดุล

จุดกำเนิดของปา-กว้าจ่างเป็นที่ทราบว่าต๋ง ไห่ชฺวัน ได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากนักพรตบนเขาจิ่วหลงและต่อมาได้สร้างระบบการต่อสู้มาเป็นวิชามวย ทำให้ต๋ง ไห่ชฺวัน ได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งวิชาปา-กว้าจ่าง

สำหรับประเทศไทย ปา-กว้าจ่างหรือฝ่ามือแปดทิศยังเป็นศิลปะป้องกันตัวที่ยังค่อนข้างใหม่มาก เพราะตามปกติแล้วศิลปะการป้องกันตัวของจีนที่มาสู่ไทยนั้นส่วนมากเป็นวิชามวยทางใต้ของประเทศจีน ในขณะที่ปา-กว้าจ่างเป็นวิชามวยทางเหนือ ปัจจุบันสถานที่ฝึกสอนวิชาปา-กว้าจ่างในไทยมีเพียงสองที่คือที่ศูนย์บูรณาการศาสตร์และภูมิปัญญาโบราณ และที่สวนลุมพินีเท่านั้น

## อ้างอิง


หมวดหมู่:ศิลปะการต่อสู้ของจีน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศออสเตรีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียน**[[แหล่งมรดกโลก]]**ของประเทศออสเตรียทั้งสิ้น 12 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 11 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง

## ที่ตั้ง

## สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
### แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: **หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก*

### แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: **หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก*

## สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศออสเตรียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 10 แห่ง

## อ้างอิง

ออสเตรีย

หมวดหมู่:ประเทศออสเตรีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเบลเยียม

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียน**[[แหล่งมรดกโลก]]**ของประเทศเบลเยียมทั้งสิ้น 16 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 15 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง

## สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
### แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
: **หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก*

### แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
: **หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก*

## สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเบลเยียมมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 15 แห่ง

## อ้างอิง

บลเยียม

หมวดหมู่:ประเทศเบลเยียม
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกานา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียน**[[แหล่งมรดกโลก]]**ของประเทศกานาทั้งสิ้น 2 แหล่ง

## สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: **หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก*

## สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศกานามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง

## อ้างอิง

กานา
หมวดหมู่:ประเทศกานา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโมร็อกโก

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียน**[[แหล่งมรดกโลก]]**ของประเทศโมร็อกโกทั้งสิ้น 9 แหล่ง

## สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: **หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก*

## สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศโมร็อกโกมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 13 แห่ง

## อ้างอิง

โมร็อกโก
หมวดหมู่:ประเทศโมร็อกโก
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเลโซโท

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียน**[[แหล่งมรดกโลก]]**ของประเทศเลโซโททั้งสิ้น 1 แหล่ง

## สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
: **หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก*

## สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเลโซโทมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง

## อ้างอิง

ลเทโซ
หมวดหมู่:ประเทศเลโซโท
อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์

**อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์** (), หรือ **อ่าวเอลัต** () เป็นอ่าวที่อยู่ทางเหนือของทะเลแดง ติดกับคาบสมุทรไซนายทางตะวันออกและคาบสมุทรอาหรับทางตะวันตก อ่าวด้านตะวันตกของอ่าวแห่งนี้คือ อ่าวสุเอซ (Gulf of Suez)

อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์มีความลึกสูงสุด 1,850 เมตร (1.15 ไมล์) มีความกว้างจากจุดที่กว้างที่สุด 24 กิโลเมตร (15 ไมล์) และมีความยาวถึงส่วนปลายคือช่องแคบติราน (Straits of Tiran) ประมาณ 160 กิโลเมตร (99 ไมล์) ชายฝั่งของอ่าวแห่งนี้อยู่ในสี่ประเทศคือ อียิปต์ อิสราเอล จอร์แดนและซาอุดีอาระเบีย มีเมืองท่องเที่ยวและเมืองท่าอย่างฏอบา (Taba) ในอียิปต์, เอลัต (Eilat) ในอิสราเอล และอัลอะเกาะบะฮ์ (Aqaba) ในจอร์แดน

มีบันทึกตั้งแต่สมัยราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์ว่าอ่าวอัลอะเกาะบะฮ์เป็นจุดสำคัญแห่งหนึ่งของการค้าขายในภูมิภาค มีการบันทึกในอีกหลายราชวงศ์ของอียิปต์ถึงการเดินทางข้ามทะเลแดงไปทำการค้ากับอาณาจักรพันต์ (Punt) นอกจากนี้เมืองอายลา (Ayla; ปัจจุบันคือเมืองอัลอะเกาะบะฮ์) ยังเป็นเมืองที่ทำการค้ากับชาวแนบาเทีย (Nabataeans) ต่อมาชาวโรมันได้สร้างเส้นทาง Via Traiana Nova ทำให้การค้าระหว่างแอฟริกากับเลแวนต์สะดวกขึ้น

ในปัจจุบัน อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์เป็นจุดที่นักท่องเที่ยวนิยมมาดำน้ำเพื่อชมปะการัง ซากเรืออับปางและสัตว์น้ำ ประมาณการว่ามีนักดำน้ำ 250,000 คนต่อปี คิดเป็น 10% ของรายได้จากการท่องเที่ยวในบริเวณนี้ นอกจากนี้ยังมีสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ เช่น หุบเขาวาดีรัม (Wadi Rum) ซากเมืองอายลาและสนามรบของยุทธการอัลอะเกาะบะฮ์ (Battle of Aqaba) ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* The Red Sea Marine Peace Park page on Israel's Ministry of Foreign Affairs - a joint Israel-Jordan initiative

หมวดหมู่:ตะวันออกกลาง
หมวดหมู่:อ่าวในมหาสมุทรอินเดีย
เฉิน เหยียนซี

**มิเชลล์ เฉิน** เฉิน เหยียนซี (; ชื่อภาษาอังกฤษ: Michelle Chen) หรือชื่อเกิด เฉินเหม่ยซวน เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไต้หวัน เฉินเป็นที่รู้จักจากการแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง *[[เธอคือสุดที่รักของฉัน]]* (2011) ซึ่งทำลายสถิติบ็อกซ์ออฟฟิศของภาพยนตร์ไต้หวันในจีนแผ่นดินใหญ่ ไต้หวัน ฮ่องกง และสิงคโปร์ นอกจากนี้ เฉินยังเป็นที่รู้จักจากภาพยนตร์เรื่อง *[[สื่อรัก..ภาษากาย]]* (2009), *[[ปิดหน่วยล่า คนหมาเดือด]]* (2013), *Pali Road* (2015) รวมถึงละครโทรทัศน์เรื่อง *[[มังกรหยก ตอน ศึกเทพอภินิหารเจ้าอินทรีย์]]* (2014)

## ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา
เฉินเกิดและเติบโตที่ไทเป เธอมีพี่สาวหนึ่งคน หลังจากจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น เธอเข้าเรียนที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา Southwestern Academy ในเมืองซานมารีโน รัฐแคลิฟอร์เนีย เธอสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียด้วยปริญญาตรีวิทยาศาสตรบัณฑิตสาขาการบริหารธุรกิจในปี ค.ศ. 2005

ในปี ค.ศ. 2006 ขณะกลับมาเยี่ยมครอบครัวที่ไต้หวัน เฉินได้พบกับแองจี้ ไช่ (柴智屏) โปรดิวเซอร์และผู้จัดการ

## ผลงานด้านการแสดง

### ภาพยนตร์

### ละครโทรทัศน์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เฉินเหยียนซี - Michelle Chen
* คู่ขวัญมังกรหยก “เฉินเหยียนซี-เฉินเซียว” ประกาศคบหากันอย่างเป็นทางการ 
* คู่ขวัญมังกรหยก เฉินเสี่ยว เตรียมเข้าพิธีแต่งงาน เฉินเหยียนซี ลือฝ่ายหญิงตั้งท้องแล้ว 
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2526
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวไต้หวัน
หมวดหมู่:นักร้องไต้หวัน
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไต้หวัน
หมวดหมู่:บุคคลจากไทเป
วานิช ไชยวรรณ

**วานิช ไชยวรรณ** (26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2475 – 13 มิถุนายน พ.ศ. 2568) เป็นนักธุรกิจชาวไทย อดีตประธานกิตติคุณ และอดีตประธานกรรมการ บริษัท ไทยประกันชีวิต จำกัด (มหาชน), ผู้ก่อตั้งบริษัท ไทยเอเชีย แปซิฟิค บริวเวอรี่ จำกัด และอดีตที่ปรึกษาคณะกรรมการธนาคารไทยเครดิต

## ประวัติ
วานิชเกิดเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2475 อาศัยอยู่ที่กรุงเทพมหานคร เดิมประกอบอาชีพค้าข้าว

วานิชเริ่มเป็นที่รู้จักจากการเข้าซื้อกิจการบริษัท ไทยประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) บริษัทประกันชีวิตของชาวไทยแห่งแรก จากกลุ่มผู้ก่อตั้งที่เป็นกลุ่มบุคลากรและข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในขณะนั้น โดยเข้าซื้อเมื่อปี พ.ศ. 2513 จากนั้นได้ดำเนินการปรับโครงสร้างองค์กร รวมทั้งออกแบบกรมธรรม์ให้เข้ากับสภาพเศรษฐกิจและสังคมของประเทศไทยมากขึ้น โดยภายหลังสุดเป็นผู้ถือหุ้นประมาณ 11.278% ของไทยประกันชีวิต แบ่งเป็นทางตรง 1.12% และทางอ้อมอีก 10.158% ผ่านบริษัท วี.ซี.สมบัติ จำกัด ที่วานิชก่อตั้งเพื่อเป็นบริษัทผู้ถือหุ้นในตระกูลไชยวรรณ

ต่อมาวานิชได้รับใบอนุญาตให้ดำเนินการผลิตและจัดจำหน่ายเบียร์ในประเทศไทย จึงต้องการหาผู้ร่วมลงทุน และในขณะนั้น เอเชีย แปซิฟิค บริวเวอรี่ ลิมิเต็ด (APB) จากประเทศสิงคโปร์ ที่ดูแลการจำหน่ายเบียร์ไฮเนเก้นในพื้นที่เอเชียแปซิฟิก กำลังต้องการขยายธุรกิจและต้องการลงทุนในประเทศไทยอยู่พอดี รวมถึงไชย ไชยวรรณ บุตรชายของเขาที่ชื่นชอบโฆษณาไฮเนเก้นตั้งแต่สมัยที่ศึกษาในต่างประเทศ วานิชและ APB จึงตกลงร่วมมือกัน และวานิชยังชักชวนบริษัท ไทยน้ำทิพย์ จำกัด ผู้เชี่ยวชาญในการผลิตเครื่องดื่ม ซึ่งมีเจ้าของคือพงส์ สารสิน นักลงทุนคนสนิทของวานิช เข้ามาร่วมลงทุนด้วยอีกรายหนึ่ง รวมถึงได้รับเงินทุนจากธนาคารทหารไทย และก่อตั้งบริษัท ไทยเอเชีย แปซิฟิค บริวเวอรี่ จำกัด ขึ้นในปี พ.ศ. 2536 เพื่อผลิตและจัดจำหน่ายเบียร์ชื่อดัง เช่น ไฮเนเก้น และ เบียร์ไทเกอร์ ในประเทศไทย

นอกจากนี้ นิตยสารฟอร์บส์ ยังจัดอันดับวานิชให้เป็นมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศไทย โดยข้อมูลล่าสุดในปี พ.ศ. 2567 วานิชอยู่ในอันดับที่ 8 ด้วยมูลค่าทรัพย์สินรวมประมาณ 3,300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 120,978 ล้านบาท 

ชีวิตส่วนตัว วานิชมี บุตร-ธิดา 8 คน บุตรเข้ามาบริหารงานในไทยประกันชีวิต ธนาคารไทยเครดิต และบริษัทในกลุ่ม ได้แก่
* ไชย ไชยวรรณ บุตรชาย เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารของไทยประกันชีวิต
* ชัชฎา มาลากุล ณ อยุธยา บุตรสาว เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารของไทยไพบูลย์
* วีณา ไชยวรรณ บุตรสาว เป็นกรรมการผู้อำนวยการของ วี.วรรณ แอสเสท
* วิญญู ไชยวรรณ บุตรชาย เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารของธนาคารไทยเครดิต
* วรางค์ ไชยวรรณ บุตรสาว เป็นกรรมการและรองประธานเจ้าหน้าที่บริหารของไทยประกันชีวิต
* วีรเวท ไชยวรรณ บุตรชาย เป็นผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการ กลุ่มธุรกิจลูกค้ารายย่อยและธนบดี ของธนาคารไทยเครดิต

วานิชถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2568 สิริอายุ 92 ปี โดยมีกำหนดการพิธีรดน้ำศพในวันที่ 16 มิถุนายน จากนั้นสวดพระอภิธรรมศพ ในวันที่ 17–22 มิถุนายน ณ ศาลากวีนิรมิต (กลางน้ำ) วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร และมีกำหนดพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 23 มิถุนายน ณ เมรุด้านใต้ของวัดเดียวกัน

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:มหาเศรษฐีชาวไทย
หมวดหมู่:นักธุรกิจชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
เอ็นอาร์เค1

**เอ็นอาร์เค1** เป็นสถานีของประเทศนอร์เวย์ ดำเนินการโดยนอร์เวย์บรอดคาสติงคอร์ปอเรชัน (เอ็นอาร์เค) เป็นสถานีหลัก ทดลองออกอากาศ เมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1954&nbsp;และ 13 เมษายน ค.ศ. 1958 และออกอากาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1960 เป็นสถานีโทรทัศน์ที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในประเทศนอร์เวย์ แต่ก่อนหน้านี้มีเพียงสถานี "เอ็นอาร์เค" เพียงสถานีเดียว ก่อนที่จะแยกเป็น "เอ็นอาร์เค1" และ "เอ็นอาร์เค2" ในปี 1996 เอ็นอาร์เค ได้ออกอากาศ ในระบบ เฮสดี ด้วยความละเอียด 720p ในปี 2010 

## อ้างอิง
ราชบุรีสเตเดียม

**ราชบุรี สเตเดียม** (, ชื่อเดิม: มิตรผล สเตเดียมและดราก้อน โซลาร์ ปาร์ค)เป็นสนามกีฬาที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลราชบุรี มีความจุทั้งหมด 13,000 ที่นั่ง ซึ่งสร้างด้วยงบประมาณสูงกว่า 300 ล้านบาท โครงสร้างประกอบด้วยเหล็กเป็นส่วนใหญ่ เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2558 ตั้งอยู่บนทางหลวง 3208 ตำบลเจดีย์หัก อำเภอเมืองราชบุรี ซึ่งห่างจากตัวเมืองเพียง 3 กิโลเมตร ซึ่งเส้นทางนี้สามารถไปอำเภอสวนผึ้งได้อีกด้วย และเปิดใช้งานครั้งแรกในศึกไทยลีก ฤดูกาล 2559 นัดที่ราชบุรีพบกับอาร์มี่ ยูไนเต็ด เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2559

ในฤดูกาล 2565–66 สโมสรฟุตบอลราชบุรีได้แถลงข่าวเกี่ยวกับการที่กลุ่มมิตรผลได้ยกเลิกเป็นผู้สนับสนุนหลักให้กับทีม เป็นการสิ้นสุดหลังจากร่วมงานกันนานกว่า 11 ปี ทำให้ทางสโมสรจะเปลี่ยนไปใช้ชื่อสนามว่า ดราก้อน โซลาร์ ปาร์ค ก่อนหน้านี้ แล้วเปลี่ยนอีกครั้งเนื่องจากบริษัท ดราก้อนเอ็นเนอร์จี เทคโนโลยีแอนด์ ออแกไนท์เซอร์ จำกัด ผู้สนับสนุนรายเดิมของชื่อหมดสัญญาลงในวันที่ 30 กันยายน 2567 และไม่ได้มีการต่อสัญญาใหม่จึงเปลี่ยนเป็น  ราชบุรี  สเตเดียมโดยอัฒจันทร์มี 3 ด้าน ประกอบด้วย
# อัฒจันทร์ทิศใต้ (ไม่มีหลังคา หลังประตูและติดถนน)
# อัฒจันทร์ทิศตะวันตก (เป็นอาคารที่ทำการด้านหน้า) ซึ่งเป็นอัฒจันทร์หลัก
# อัฒจันทร์ทิศตะวันออก (มีหลังคาและติดถนน) เป็นอาคารฟิสเนส ซึ่งจะมีการจัดสรรพื้นที่ในการเชียร์ให้กับแฟนบอลฝั่งทีมเยือน
# ในส่วนของทิศเหนือ ไม่มีอัฒจันทร์เนื่องจากเป็นอาคารน้ำบาดาล

## เหตุการณ์สำคัญ
### กีฬาเยาวชนแห่งชาติ
* พิธีเปิด-ปิดกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 39 21 มีนาคม พ.ศ. 2567 และ 31 มีนาคม พ.ศ. 2567
### ฟุตบอล
* ช้าง เอฟเอคัพ 2566–67 รอบชิงชนะเลิศ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2567

## สมุดภาพ

ไฟล์:Mitr Phol Stadion.jpg|บริเวณด้านหน้าสนาม


## อ้างอิง

หมวดหมู่:สนามกีฬาที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:สนามฟุตบอลในประเทศไทย
หมวดหมู่:สนามฟุตบอลไทยลีก
หมวดหมู่:สนามกีฬาในจังหวัดราชบุรี
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลราชบุรี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองราชบุรี
ดำริ น้อยมณี

**ดำริ น้อยมณี** เป็นอดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ (ครม.40, 41) ในระหว่างปี พ.ศ. 2520 ถึงปี พ.ศ. 2523 และเป็นอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร

## ประวัติ
ดำริ น้อยมณี เคยรับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย เคยได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร 

ต่อมาในปี พ.ศ. 2520 ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ และได้รับแต่งตั้งอีกครั้งในรัฐบาลคณะต่อมา นำโดยพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ กระทั่งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 หลังการลงมติการอภิปรายไม่ไว้วางใจได้มีการปรับคณะรัฐมนตรี เขาจึงได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี กระทั่งเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ของปีเดียวกัน นายกรัฐมนตรีได้ประกาศลาออกจากตำแหน่งในสภาผู้แทนราษฎร ขณะกำลังจะเริ่มประชุมสมัยสามัญสภาผู้แทนราษฎร

ในปี พ.ศ. 2525 เขาได้ร่วมก่อตั้งพรรคชาติประชาธิปไตย โดยมีพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ เป็นหัวหน้าพรรค และนายดำริ ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรค

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีไทย
หมวดหมู่:พรรคชาติไทย
หมวดหมู่:พรรคชาติประชาธิปไตย (พ.ศ. 2525)
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.จ.ว.
เฟินก้านดำใบดาว

**เฟินก้านดำใบดาว**  เป็นเฟินก้านดำที่มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง มีรายงานพบในประเทศไทยทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่นที่ จังหวัดเลย พบในบริเวณที่ดินได้รับแสงเป็นบางเวลา ใช้เป็นไม้ประดับ

## อ้างอิง

* ทวีศักดิ์ บุญเกิด. องค์ความรู้ใหม่ของเทอริโดไฟต์ในประเทศไทย ใน ความหลากหลายทางชีวภาพคือชีวิต. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล. 2557. หน้า 273 – 282.

หมวดหมู่:สกุลเฟินก้านดำ

หมวดหมู่:ไม้ประดับ
ฝนแดงในรัฐเกรละ

thumb|ตัวอย่างน้ำฝน (ซ้าย) และหลังกำจัดอนุภาค (ขวา) ตะกอนแห้ง (กลาง)

**ปรากฏการณ์ฝนสีแดงในรัฐเกรละ** เป็นเหตุการณ์ *[[ฝนสีเลือด]]* (ฝนสีแดง) ที่เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคม ถึง 23 กันยายน ค.ศ. 2001 เมื่อเกิดฝนตกเป็นน้ำฝนสีแดงกระจายทั่วไปในรัฐเกรละ ทางตอนใต้ของประเทศอินเดีย ฝนย้อมเสื้อผ้าสีขาวกลายเป็นสีชมพู นอกจากนี้ยังมีรายงานพบฝนสีเหลือง สีเขียว และสีดำด้วย เคยมีรายงานว่าพบฝนมีสีใน ค.ศ. 1896 และหลังจากนั้นอีกหลายครั้ง ครั้งล่าสุดคือเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 และตั้งแต่วันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ถึง 27 ธันวาคม ค.ศ. 2012 ในบรรดาจังหวัดทางภาคตะวันออกและภาคกลางตอนบนของประเทศศรีลังกา

หลังจากการตรวจสอบด้วยกล้องจุลทรรศน์ใน ค.ศ. 2001 ในช่วงแรกเชื่อกันว่าฝนมีสีเช่นนั้นเนื่องจากผลพวงจากเหตุสะเก็ดดาวระเบิดกลางอากาศ แต่จากการศึกษาที่รัฐบาลอินเดียมอบหมายให้ดำเนินการ สรุปได้ว่า ฝนมีสีเนื่องจากสปอร์ในอากาศจากสาหร่ายสีเขียวชนิดหนึ่งจากสกุล *[[Trentepohlia]]* ต่อมาชุดนักวิจัยต่างประเทศระบุสายพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตนี้ว่าคือ *[[Trentepohlia annulata]]*

ในต้นปี ค.ศ. 2006 ฝนมีสีในรัฐเกรละได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางเมื่อสื่อรายงานว่ากอดฟรีย์ หลุยส์ และสันโตษ กุมาร จากมหาวิทยาลัยมหาตมะ คานธี ในเมืองโกฏฏายัม (Kottayam) เสนอประเด็นที่เป็นข้อถกเถียงว่า อนุภาคมีสีนั้นเป็นเซลล์จากต่างดาวที่มีลักษณะการเจริญเติบโตแบบพิเศษ 

## เหตุการณ์
[thumb|right|120px|[ตำบลโกฏฏายัมในรัฐเกรละที่ประสบเหตุฝนสีแดงบ่อยครั้งที่สุด]]
ฝนมีสีในรัฐเกรละเริ่มตกในวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 2001 ในเขตโกฏฏายัมและเขตอิฑุกกิ (Idukki) ในตอนใต้ของรัฐ มีรายงานพบฝนสีเหลือง สีเขียว และสีดำด้วย เหตุการณ์ฝนสีแดงตกมีรายงานทั่วไปในเวลาสิบวันต่อมา และจากนั้นความถี่ของฝนลดลงจนถึงปลายเดือนกันยายน ตามข้อมูลของคนในท้องถิ่น ฝนมีสีที่ตกลงมาชุดแรกตกลงมาตามเสียงฟ้าร้องและฟ้าแลบ และตามด้วยต้นไม้ในป่าละเมาะสลัดใบไม้ที่ "ไหม้" เป็นสีเทาแล้วลงมา มีรายงานพบใบไม้ร่วงและบ่อน้ำหายไปและก่อตัวขึ้นในทันทีภายในบริเวณนั้น ฝนสีแดงตกลงในพื้นที่เล็ก ๆ ไม่เกิน 2-3 ตารางกิโลเมตร และบางครั้งอยู่ในเขตจำกัดมากจนอาจมีฝนปกติตกลงห่างจากฝนสีแดงออกไปเพียงไม่กี่เมตร โดยปกติฝนสีแดงตกนานไม่ถึง 20 นาที ปริมาณน้ำฝนแต่ละมิลลิลิตรบรรจุอนุภาคสีแดง 9 ล้านอนุภาค สำหรับการประมาณค่าปริมาณน้ำฝนสีแดงนอกช่วง มีการประมาณว่ามีอนุภาคสีแดง  ตกลงในรัฐเกรละ

## รายละเอียดของอนุภาค
ของแข็งสีน้ำตาลแดงที่สกัดจากน้ำฝนสีแดงประกอบด้วยอนุภาคกลมสีแดงประมาณ 90% และสมดุลประกอบด้วยเศษผง อนุภาคในสารแขวนลอยในน้ำฝนมีส่วนทำให้น้ำฝนมีสี ซึ่งในขณะนั้นเป็นสีแดงเข้มข้น มีอนุภาคเพียงบางส่วนที่เป็นสีเหลืองอ่อน เทาอมฟ้า และเขียวอ่อน อนุภาคมีขนาด 4-10 ไมโครเมตรและเป็นทรงกลมหรือทรงรี ภาพจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแสดงให้เห็นอนุภาคต่าง ๆ มีรอยกดตรงกลาง ที่กำลังขยายสูง ๆ สามารถเห็นโครงสร้างภายในอนุภาคได้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เรื่องลึกลับบนโลก
หมวดหมู่:ประเทศอินเดียในปี พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:รัฐเกรละ
เกาะบินตัน

**เกาะบินตัน** (;  ) เป็นเกาะในหมู่เกาะเรียว ประเทศอินโดนีเซีย เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหมู่เกาะเรียว เป็นที่ตั้งของเมืองตันจุงปีนัง เมืองหลวงของจังหวัด ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะ และถือเป็นชุมชนใหญ่ของเกาะ

เกาะบินตันมีพื้นที่ 2,402.28 ตร.กม. (927.53 ตร. ไมล์) หากรวมกับพื้นที่ที่เป็นทะเล (มีพื้นที่เป็นร้อยละ 96 ของเกาะ) มีพื้นที่ 60,057 ตร.กม. (23,188 ตร.ไมล์) อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเกาะบินตัน ซึ่งเป็นหนึ่งในหกอำเภอของจังหวัดเรียว และเมืองตันจุงปีนังเป็นเขตการปกครองพิเศษของเกาะบินตัน
ประวัติศาสตร์ของเกาะบินตันย้อนไปได้ถึงต้นศตวรรษที่ 3 เกาะมีความรุ่งเรืองจากการเป็นเส้นทางการค้าระหว่างจีนกับอินเดีย ซึ่งนานนับศตวรรษอยู่ภายใต้การควบคุมของจีน อังกฤษ และต่อมาคือเนเธอร์แลนด์ และเมื่อเนเธอร์แลนด์ประกาศว่าเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ผ่านสนธิสัญญาอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1824 ต่อมาในศตวรรษที่ 12 เกาะบินตันซึ่งอยู่บริเวณช่องแคบมะละกา เป็นที่รู้จักว่าเป็น "เกาะโจรสลัด" เนื่องจากโจรสลัดมลายูใช้เป็นสถานที่ปล้นสะดมเรือสินค้าในน่านน้ำนี้

สิงคโปร์เป็นเมืองใหญ่ที่ใกล้เกาะนี้ที่สุด โดยสามารถเดินทางจากเรือใบน้ำตื้นโดยใช้เวลา 45-50 นาที จากช่องแคบสิงคโปร์สู่พื้นที่รีสอร์ตของเกาะบินตัน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ บนเกาะมีชายหาด ที่มีโรงแรมและสถานพักตากอากาศนานาชาติติดกับชายหาด มีสถานพักตากอากาศที่มีชื่อเสียงอย่าง รีสอร์ตบินตัน มีพื้นที่กว่า 300 เฮกเตอร์ (740 เอเคอร์) อินโดนีเซียได้ประชาสัมพันธ์ว่าเกาะเป็นจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดรองจากบาหลี
## อ้างอิง

บินตัน
แอโทรพาทีนี

**แอโทรพาทีนี** (; ; ) เดิมเรียก **อาโตรปัตกัน** (Atropatkan) หรือ **อาตอร์ปัตกัน** (Atorpatkan) เป็นอาณาจักรโบราณที่ปกครองโดยกลุ่มชนอิหร่านท้องถิ่น ดำรงอยู่ระหว่างศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราชถึงคริสต์ศตวรรษที่ 3 ครอบคลุมพื้นที่ในอาเซอร์ไบจานของอิหร่าน เคอร์ดิสถานของอิหร่าน และบางส่วนของประเทศอาเซอร์ไบจานในปัจจุบัน

ภายหลังการสวรรคตของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชในปีที่ 323 ก่อนคริสต์ศักราช จักรวรรดิของพระองค์ถูกแบ่งออกเป็นส่วน ๆ ที่การประชุมในบาบิโลนโดยไดแอโดไค (diadochi) ซึ่งเป็นกลุ่มบุคคลที่ใกล้ชิดกับพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช ภูมิภาคมีเดียถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ มีเดียแมกนา (Media Magna) ทางใต้ และมีเดียแอโทรพาทีนี (Media Atropatene) ทางเหนือ โดยแอโทรพาทีนีมาจากชื่อผู้ปกครองคนแรกคือ แอโทรพาทีส (Atropates) ซึ่งเป็นอดีตขุนนางของพระเจ้าดาไรอัสที่ 3 แห่งจักรวรรดิอะคีเมนิด ต่อมาแอโทรพาทีสปฏิเสธที่จะสวามิภักดิ์ต่อจักรวรรดิซิลูซิด (Seleucid Empire) และประกาศแยกตัวเป็นอิสระ ชื่ออาณาจักรจึงถูกตัดเหลือแค่ "แอโทรพาทีนี" ราชวงศ์ของแอโทรพาทีสปกครองอย่างเป็นอิสระนานหลายศตวรรษ ก่อนจะตกอยู่ใต้อำนาจของจักรวรรดิพาร์เธีย ซึ่งเรียกดินแดนแถบนี้ว่า "อาตูร์ปาตากัน" (Aturpatakan) และถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิแซสซานิดในเวลาต่อมา ระหว่างปี ค.ศ. 639–643 จักรวรรดิรอชิดีนในรัชสมัยของเคาะลีฟะฮ์อุมัรได้ยึดครองดินแดนแถบนี้ และเรียกอาตูร์ปาตากันด้วยภาษาอิหร่านกลางว่า "อาเซอร์ไบจาน" (Azerbaijan)

## ชื่อ
สตราโบบันทึกในหนังสือ “ภูมิศาสตร์” ไว้ว่า ชื่อแอโทรพาทีนีมีที่มาจากชื่อ Atropates ผู้บัญชาการของจักรวรรดิอะคีเมนิด ข้อมูลหลายแหล่งใช้ชื่อ Atropates เป็นชื่อของประเทศ เช่น Atropatene, Atropatios Mēdia, Tropatene, Aturpatakan และ Adarbayjan ถึงกระนั้น นักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับสมัยกลางกล่าวแนะถึงชื่อนี้ว่ามีส่วนเชื่อมโยงกับ Adorbador (ชื่อนักบวช) ที่หมายถึง “ผู้พิทักษ์ไฟ”

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
### ผลงานสมัยโบราณ
* Strabo, *[[Geographica]]*.

### ผลงานสมัยใหม่

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  (2 volumes)
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในเอเชียกลาง
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล
นาโยโระ

**นาโยโระ** () เป็นนครในกิ่งจังหวัดคามิกาวะของจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น

## ประวัติ
*1909: จัดตั้งหมู่บ้านคามินาโยโระ
*1915: ยกฐานะหมู่บ้านคามินาโยโระเป็นเมืองนาโยโระ
*1920: หมู่บ้านชิเอบุงแยกตัวออกจากหมู่บ้านชิโมนาโยโระ
*1924: หมู่บ้านชิโมกาวะแยกตัวออกจากเมืองนาโยโระ
*1954: หมู่บ้านชิเอบุงรวมเข้ากับเมืองนาโยโระ
*1956: ยกฐานะเมืองนาโยโระเป็นนครนาโยโระ
*2006: เมืองฟูเร็งรวมเข้ากับนครนาโยโระ

## ภูมิอากาศ

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*  

หมวดหมู่:นครในกิ่งจังหวัดคามิกาวะ
อี แจ-ฮุน (นักร้อง)

**อี แจ-ฮุน** (; ; เกิด 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1974) เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้และเป็นบุคคลในวงการโทรทัศน์ เขาเป็นสมาชิกของวงคูล

## ผลงาน
### วงคูล

### ศิลปินเดี่ยว
#### สตูดิโออัลบั้ม
* *First Album* (2007)
* *First Whisper* (2009)

#### อีพี
* *20 Years of COOL* (2014)

#### ซิงเกิล
* "Two of Us" (2011) 
* "Sad Morning" (2012)
* "Rain On A Sleepless Night" (2012) 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Official blog 

หมวดหมู่:บุคคลจากโซล
หมวดหมู่:นักร้องชายชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ผู้เข้าแข่งขันรายการรันนิ่งแมน
หมวดหมู่:นักร้องชายชาวเกาหลีใต้ในศตวรรษที่ 21
ไวท์มิวสิก

**ไวท์มิวสิก**  ()  เป็นค่ายเพลงย่อยในสังกัดบริษัทของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ดูแลโดยรัฐการ น้อยประสิทธิ์ (อาร์ม) มีศิลปินในสังกัดปัจจุบันอย่างเช่น ลุลา, เป็ก ผลิตโชค, นิว จิ๋ว, หมู MuZU, อะตอม ชนกันต์, เก็ตสึโนวา, สุพล พัวศิริรักษ์, โอปอ ประพุทธ์, คณิตกุล เนตรบุตร และอ๊อฟ ปองศักดิ์

## ศิลปินในสังกัดในปัจจุบัน

## อดีตศิลปินเคยอยู่ในสังกัด

## คอนเสิร์ตรวมศิลปิน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ค่ายเพลงไทย
หมวดหมู่:ค่ายเพลงที่จัดจำหน่ายโดยจีเอ็มเอ็ม มิวสิค
ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์

[thumb|360px|right|"อาวุธสำหรับโจมตีและป้องกันตัวของฟิลิปปินส์", [สถาบันสมิธโซเนียน|พิพิธภัณฑ์สมิธโซเนียน]]

**ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์** หมายถึงศิลปะการต่อสู้ทั้งใหม่และเก่าที่ได้รับการคิดค้นขึ้นในฟิลิปปินส์ ซึ่งประกอบด้วยแบบแผนศิลปะการต่อสู้ของทั้งตะวันตกและตะวันออก แบบแผนการต่อสู้เหล่านี้เกิดจากความต้องการในการป้องกันตนเอง ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ของหมู่เกาะฟิลิปปินส์ได้มีผู้รุกรานเข้าโจมตีและมีเหตูขัดแย้งที่ขยายตัวขึ้นทำให้เกิดการพัฒนาของศิลปะการต่อสู้ขึ้น ชาวฟิลิปปินส์ได้พัฒนาระบบการต่อสู้เหล่านี้เป็นผลพ่วงโดยตรงจากการเปลียนแปลงตลอดเวลาของสถานการณ์ พวกเขาเข้าใจในการจัดลำดับ, การจัดสรร, และการใช้สิ่งของใกล้ตัวในสถานการณ์การต่อสู้ 

ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์เริ่มมีความแพร่หลายมากขึ้นเพราะสื่อภาพยนตร์ฮอลลีวูดและการสั่งสอนของอาจารย์สมัยใหม่

## ประวัติ

ทุกวันนี้เป็นที่กล่าวกันว่ามีรูปแบบการต่อสู้ของศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์มากมายเทียบเท่ากับจำนวนเกาะของประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 1972 รัฐบาลฟิลิปปินส์ได้รวมศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์ในสนามการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ, กระทรวงวัฒนธรรม, และกระทรวงการกีฬาก็ได้รวมศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์เข้าในหลักสูตรวิชาพลศึกษาในโรงเรียนมัธยมปลายและมหาวิทยาลัย ความรู้ทางด้านศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์กลายเป็นสิ่งจำเป็นในการเป็นทหารและตำรวจฟิลิปปินส์

ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์ได้ถูกจัดว่ามีระบบการใช้อาวุธมีดที่ก้าวหน้ามากที่สุดในโลกและได้เป็นหลักสูตรสำคัญสำหรับการฝึกกองทัพทหารของสหรัฐอเมริกา และหน่วยรบพิเศษสเปซนาซของประเทศรัสเซีย รัฐบาลอินเดียก็ได้ฝึกหน่วยรบพิเศษพารา (Para) ของกองทัพ, กองกำลังกักษาความปลอดภัยแห่งชาติ (NSG), หน่วยคอมมานโดนาวิกโยธินแห่งกองทัพเรืออินเดีย, และหน่วยคอมมานโดแห่งกรมตำรวจติดอาวุธส่วนกลาง (CAPF) ให้ใช้ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์เช่นกัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศิลปะการต่อสู้
นันเซ็นจิ

**นันเซ็นจิ** () หรือ **เซ็นรินจิ** () เป็นวัดพุทธลัทธิเซน ตั้งอยู่ในนครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น สร้างขึ้นในช่วงกลางยุคเฮอัง ตามบัญชาของอดีตจักรพรรดิคาเมยามะ แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1291 อย่างไรก็ตามวัดแห่งนี้ได้เคยถูกเพลิงไหม้เสียหายหลายครั้งในปี ค.ศ. 1393, 1447 และ 1467 และสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1597 ต่อมาในยุคเอโดะได้รับการขยายให้ใหญ่ขึ้น วัดแห่งนี้เป็นสำนักใหญ่ของสำนักรินไซสาขานันเซ็นจิ

## ระเบียงภาพ

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*  Kyoto Prefectural Tourism Guide :  Nanzen-ji 

หมวดหมู่:วัดในเกียวโต
ชาวบอสนีแอก

**ชาวบอสนีแอก** (, ;  ,  ) เป็นกลุ่มเชื้อชาติสลาฟใต้ในบอลข่านที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคบอสเนียในอดีต ซึ่งปัจจุบันคือประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ชาวบอสนีแอกส่วนใหญ่มักพบอาศัยในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และเป็นชนกลุ่มน้อยในโครเอเชีย คอซอวอ เซอร์เบีย มาซิโดเนีย และ มอนเตเนโกร

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## ข้อมูล
**หนังสือ**
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Friedman, Francine "The Bosnian Muslims: The Making of a Yugoslav Nation," in Melissa Bokovoy, Jill Irvine, and Carol Lilly, eds., State-Society Relations in Yugoslavia, 1945–1992, 1997
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

**วารสาร**
*
*Bauer, Deron. The ethno-religious identity of Bosnian Muslims: A literature-based ethnography. Fuller Theological Seminary, School of Intercultural Studies, 2012.
*
*
*
*
*
*
*

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในยุโรป
หมวดหมู่:ชาวยุโรป
บ
เฉวียนโจว

**เฉวียนโจว** () หรือภาษาฮกเกี้ยนเรียก **จวนจิว** () เป็นนครที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน ในสมัยราชวงศ์ถัง เฉวียนโจวเป็นท่าเรือที่สำคัญ 1 ใน 4 ของจีน 
เฉวียนโจวเป็นบ้านเดิมของชาวจีนโพ้นทะเลหลายตระกูล และยังเป็นจุดเริ่มต้นเส้นทางสายแพรไหมทางทะเลซึ่งแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมระหว่างจีนกับต่างประเทศ ในบันทึกบางเล่มมีการเอ่ยนามเมืองล่าถง, เมืองถง, เมืองหลี่เฉิง ทั้งหมดนี้เป็นชื่อของนครเฉวียนโจว

## เขตการปกครอง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* The Stones of Zayton speak  from *China Heritage Newsletter*


หมวดหมู่:นครในมณฑลฝูเจี้ยน
ซอกเดียนร็อก

**ซอกเดียนร็อก** () หรือ **ร็อกออฟแอเรียมาซีส** (Rock of Ariamazes) เป็นป้อมปราการที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแบกเตรีย ในซอกเดีย ใกล้กับเมืองซามาร์กันต์ ป้อมแห่งนี้ถูกกองทัพพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชยึดครองในฤดูใบไม้ผลิของปีที่ 327 ก่อนคริสต์ศักราช โดยเป็นส่วนหนึ่งของการทัพกับจักรวรรดิอะคีเมนิด

ก่อนการล้อม ออกซิอาร์ตีส (Oxyartes) หนึ่งในหัวหน้าชาวแบกเตรียได้ให้ภรรยาและบุตรหลายคนรวมถึงโรซานา (Roxana) ลี้ภัยไปอยู่ภายในซอกเดียนร็อก ซึ่งเชื่อกันว่าไม่มีกองทัพใดตีให้แตกได้ เมื่อพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชยกทัพมาถึง พระองค์ได้สั่งให้ผู้ป้องกันป้อมยอมจำนน แต่ได้รับการปฏิเสธและส่งมาบอกว่ามีแต่ "มนุษย์ติดปีก" เท่านั้นที่ขึ้นมาถึงป้อมได้ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชจึงรวบรวมอาสาสมัคร 300 นายเพื่อปีนหน้าผาขึ้นไปยังป้อมโดยใช้หมุดปักเต็นท์กับเชือกปอป่าน ทหารอาสาสมัครเริ่มปีนในเวลากลางคืน โดยเสียอาสาสมัครไป 30 นายก่อนจะขึ้นถึงป้อม พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้นำสาสน์ไปถึงผู้ป้องกันเมืองว่า "บัดนี้พระองค์ได้ส่งมนุษย์ติดปีกขึ้นไปแล้ว" ด้วยความตกใจและไม่เชื่อว่าคนธรรมดาจะขึ้นมาถึงป้อมได้ ผู้ป้องกันเมืองจึงยอมจำนนในที่สุด

หลังการล้อมครั้งนี้ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้ตกหลุมรักกับโรซานา กองทัพของพระองค์ได้เดินหน้าเข้าสู่พาร์เซทาคีนี (Parsetakene) และแบกตรา (เมืองบัลค์ในปัจจุบัน) โดยที่เมืองแบกตรา พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้อภิเษกสมรสกับโรซานา ก่อนจะข้ามเทือกเขาฮินดูกูชเข้าสู่อินเดีย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Sieges of Alexander the Great by Stephen English

หมวดหมู่:การล้อม
หมวดหมู่:ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล
มิซูโฮะไฟแนนเชียลกรุ๊ป

**บริษัท มิซูโฮะไฟแนนเชียลกรุ๊ป มหาชนจำกัด** () หรือใช้ตัวย่อคือ **MHFG** หรือเรียกอย่างสั้นว่า **มิซูโฮะ** เป็นบริษัทโฮลดิ้งภาคธนาคารของญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ย่านโอเตมาจิ เขตชิโยดะ กรุงโตเกียว ถือเป็นเครือบริษัทด้านการเงินที่มีส่วนแบ่งตลาดมากเป็นอันดับสามในญี่ปุ่น รองจากมิตซูบิชิยูเอฟเจไฟแนนเชียลกรุ๊ปและซูมิโตโมมิตสึอิไฟแนนเชียล

ในปี 2015 บริษัทถูกจัดอันดับจากนิตยสาร *[[ฟอบส์]]* ให้เป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 8 ของญี่ปุ่น นอกจากนี้ ด้วยมูลค่าสินทรัพย์มหาศาลรวมกว่า 189 ล้านล้านเยน ทำให้กลายเป็นบริษัทที่ถือครองสินทรัพย์มากที่สุดเป็นอันดับที่ 18 ของโลกและเป็นอันดับสองของญี่ปุ่นรองจากมิตซูบิชิยูเอฟเจไฟแนนเชียลกรุ๊ป

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Mizuho Financial Group 
* Mizuho Financial Group Inc. โดย Google Finance
* Mizuho Watch by Inner City Press

หมวดหมู่:บริษัทของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โอซากะ
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:บริษัทนานาชาติที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ญี่ปุ่น
ชาวอุซเบก

**ชาวอุซเบก** () เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดของกลุ่มชนเตอร์กิกในเอเชียกลาง ประชาชนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศอุซเบกิสถาน แต่ก็ยังพบได้เป็นประชากรส่วนน้อยของประเทศอัฟกานิสถาน ทาจิกิสถาน คีร์กิซสถาน คาซัคสถาน เติร์กเมนิสถาน รัสเซีย และจีน นอกจากนี้ ชาวอุซเบกพลัดถิ่นยังอาศัยอยู่ในประเทศตุรกี ซาอุดีอาระเบีย และปากีสถาน

## นิรุกติศาสตร์
ต้นกำเนิดของคำว่า *อุซเบก* ยังคงเป็นข้อถกเถียง มุมมองหนึ่งเชื่อว่าคำนี้มีที่มาจากการตั้งชื่อตามอ็อกฮุซ คากาน โดยอ็อกฮุซ คากาน มีชื่ออีกชื่อหนึ่งว่า *อ็อกฮุซ เบก* ดังนั้นจึงเชื่อกันว่าคำว่า *อุซเบก* มีที่มาจาก *อ็อกฮุซ เบก* มุมมองอื่นกล่าวว่าคำนี้มีความหมายว่า *อิสรภาพ* หรือ *เป็นตัวของตัวเอง* โดยมาจากคำว่า *Oʻz* (ตัวเอง) และบรรดาศักดิ์ของตุรกี เบก นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีอื่นๆ ที่กล่าวถึงที่มาของชื่อ เช่น คำว่า *Uz* มีที่มาจากหนึ่งในกลุ่มชนอ็อกฮุซเติร์ก ซึ่งรู้จักกันในชื่อว่า *อุซ* หรือ *อูกุซ* แล้วรวมกับคำว่า *เบย์* หรือ *เบก* เป็น อูกุซ-เบย์ ซึ่งแปลว่า "ผู้นำของออกุซ"

## ภาษา
ภาษาอุซเบกเป็นกลุ่มภาษาเตอร์กิกหลักของชาวอุซเบก ภาษาอุซเบกในปัจจุบันจะใช้ตัวอักษรอาหรับ ละติน และซีริลลิกในการเขียน แต่หลังจากที่อุซเบกิสถานเป็นอิสรภาพจากสหภาพโซเวียต รัฐบาลของประเทศก็ตัดสินใจที่จะแทนที่อักษรซีริลลิกด้วยอักษรละตินในการเขียน

## อ้างอิง

อ
อ
อ
อ
มาโกโตะ ฮาเซเบะ

**มาโกโตะ ฮาเซเบะ** () เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ผู้ซึ่งเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรับให้กับไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ทและทีมชาติญี่ปุ่น โดยเขาเคยเป็นกัปตันทีมชาติญี่ปุ่น

## ระดับสโมสร
### อูราวะเรดไดมอนส์
หลังจากที่จบการศึกษาจากโรงเรียนฟูจิเอดะฮิงาชิในปี พ.ศ. 2545 เขาเข้าร่วมกับสโมสรอูราวะ เรดไดมอนส์ และกลายเป็นตัวจริงของสโมสรในช่วงฤดูกาล 2003 ในปี พ.ศ. 2547 เขาได้รับรางวัลผู้เล่นดีเด่นประจำเจลีกคัพ และถูกเลือกให้เป็นผู้เล่นในทีมแห่งปีเจลีก เขายังเป็นผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของแฟนคลับอูราวะ ในฤดูกาลเดียวกัน

เดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 มีรายงานว่าสโมสรฟุตบอลซีเอนา จากเซเรียอา กำลังพยายามเซ็นสัญญากับเขาในเดือนมกราคมที่จะถึงนี้

### เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค
ถึงกระนั้น เขาได้เซ็นสัญญากับเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค สโมสรฟุตบอลจากบุนเดิสลีกา ทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นชาวญี่ปุ่นคนแรกที่เซ็นสัญญากับสโมสร ในปี พ.ศ. 2552 เขากลายเป็นผู้เล่นชาวญี่ปุ่นคนที่สองที่ชนะเลิศบุนเดิสลีกา

ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ว็อลฟส์บวร์คประกาศว่าได้ต่อสัญญากับฮาเซเบะออกไปจนถึงปี พ.ศ. 2555

ในวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2554 ฮาเซเบะได้ลงเล่นในเก้านาทีสุดท้ายในนัดที่พบกับเทเอ็สเก 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ ซึ่งนัดนั้นว็อลฟส์บวร์คแพ้ไป 3–1 และในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2554 เขาลงเล่นเป็นนัดที่ 100 ในบุนเดิสลีกา ในนัดที่พบกับแอร์สเทอ เอ็ฟเอ็สเฟา ไมนทซ์ 05

### แอร์สเทอ เอ็ฟเซ เนือร์นแบร์ค
ในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2556 ฮาเซเบะเซ็นสัญญากับสโมสรแอร์สเทอ เอ็ฟเซ เนือร์นแบร์ค เป็นระยะเวลา 2 ปี หลังจากที่ลงเล่นให้กับว็อลฟส์บวร์ค 135 นัดและทำประตูไป 5 ประตู

### ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท
ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ฮาเซเบะเซ็นสัญญากับสโมสรไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท เป็นระยะเวลา 2 ปี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ผู้เล่นเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค
หมวดหมู่:ผู้เล่นไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท
หมวดหมู่:กองกลางฟุตบอล
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดชิซูโอกะ
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2018
สถานีรถไฟโอดาวาระ

**สถานีรถไฟโอดาวาระ** () เป็นสถานีรถไฟในเมืองโอดาวาระ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นสถานีรถไฟหลักในบริเวณฮาโกเนะ

## ลำดับสถานี

หมวดหมู่:สถานีรถไฟในจังหวัดคานางาวะ
หมวดหมู่:สถานีรถไฟของบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก
หมวดหมู่:สถานีรถไฟของบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตอนกลาง
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในประเทศญี่ปุ่นที่เปิดทำการในปี พ.ศ. 2463
ไถจง

**นครไถจง** (; ) เป็นนครปกครองโดยตรงในภาคกลางของไต้หวัน ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 มีประชากรราว 2.8 ล้านคน นับเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สองของไต้หวัน ทั้งเป็นแกนกลางของเขตมหานครไถจง–จางฮว่า (台中彰化都會區) ซึ่งเป็นเขตมหานครที่ใหญ่สุดเป็นอันดับสองของประเทศ นครในปัจจุบันนั้นตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ด้วยการรวมเทศมณฑลไถจง (臺中縣) เข้ากับนครไถจงเดิมเพื่อเป็นนครปกครองโดยตรงแห่งใหม่

นครไถจงตั้งอยู่ ณ แอ่งไถจง (臺中盆地) ชื่อ "ไถจง" อันแปลว่า "ไต้หวันกลาง" นั้นตั้งขึ้นในช่วงที่ญี่ปุ่นครองไต้หวัน นครนี้ยังมีสมญาว่า "เกียวโตแห่งฟอร์โมซา" (Kyoto of Formosa) เพราะสงบเงียบและงดงามดั่งนครเกียวโตของญี่ปุ่น เดิมนครไถจงประกอบด้วยหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งกระจัดกระจาย แต่ญี่ปุ่นตั้งใจจะรวมเข้าเป็นนครเพื่อพัฒนา ทำให้ท้องที่นี้กลายเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมหลักในเวลาต่อมา นครนี้ยังเป็นที่ตั้งของสถานที่ทางวัฒนธรรมหลายแห่ง รวมถึงพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติ (國立自然科學博物館), พิพิธภัณฑ์ศิลปากรแห่งชาติไต้หวัน (國立臺灣美術館), โรงละครแห่งชาติไถจง (台中國家歌劇院), หอสมุดข้อมูลข่าวสารสาธารณะแห่งชาติ (國立公共資訊圖書館), วงดุริยางค์ซิมโฟนีแห่งชาติไต้หวัน (國立臺灣交響樂團), สวนสาธารณะไถจง (臺中公園), บ้านสวนอู้เฟิงหลิน (霧峰林家宅園), และวัดมากมาย

## เขิงอรรถ
### ชื่อในสำเนียงท้องถิ่น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* Taichung City Government official website – ในภาษาจีน


หมวดหมู่:นครปกครองโดยตรงของไต้หวัน
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรที่จัดตั้งในปี พ.ศ. 2248
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไต้หวันในปี พ.ศ. 2553
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศจีนในปี พ.ศ. 2248
พัก จ็อง-ฮวัน

**พัก จ็อง-ฮวัน** (; ; 11 มกราคม ค.ศ. 1993 – ) เป็นนักหมากล้อมระดับอาชีพ 9 ดั้งชาวเกาหลีใต้

พักเป็นฝ่ายโค่นอี ชัง-โฮ แล้วเข้าสู่รอบสุดท้ายของการแข่งขันอิงคัพ 2012 ที่ซึ่งเขาได้พบกับฟ่าน ถิงยฺวี่ ในนัดดังกล่าว โดยเป็นฝ่ายแพ้ไปสามต่อหนึ่งเกม อย่างไรก็ตาม เขาเป็นผู้ชนะรายการฟุจิสึคัพ 2011 และแอลจี คัพ ครั้งที่ 19 ในปี ค.ศ. 2015

## ผลงานเลื่อนขั้น

## สถิติผลงานในระดับอาชีพ

***ค.ศ. 2007**: ชนะ 54 ครั้ง, แพ้ 22 ครั้ง
***ค.ศ. 2008**: ชนะ 43 ครั้ง, แพ้ 23 ครั้ง

***ค.ศ. 2009**: ชนะ 47 ครั้ง, แพ้ 15 ครั้ง
***ค.ศ. 2010**: ชนะ 55 ครั้ง, แพ้ 19 ครั้ง

***ค.ศ. 2011**: ชนะ 70 ครั้ง, แพ้ 22 ครั้ง
***ค.ศ. 2012**: ชนะ 47 ครั้ง, แพ้ 12 ครั้ง

***รวม**: ชนะ 316 ครั้ง, แพ้ 113 ครั้ง (สามารถเป็นฝ่ายชนะได้ 73.7%)

## รายการที่ชนะ
ครองแชมป์รายการแข่งขันรวมอันดับเก้าในประเทศเกาหลี (อิงจากข้อมูล ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* GoGameWorld.com profile 

หมวดหมู่:นักหมากล้อมชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักกีฬาเหรียญทองเอเชียนเกมส์
แนโบโพแลสซาร์

**แนโบโพแลสซาร์** (; อักษรรูปลิ่มบาบิโลน:  , หมายถึง "นาบู ปกป้องพระโอรส") ทรงเป็นกษัตริย์แห่งบาบิโลเนีย และเป็นบุคคลที่มีส่วนในการล่มสลายของจักรวรรดิอัสซีเรีย และการสถาปนาจักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่

การสวรรคตของพระเจ้าอาชูร์บานิพัล (Ashurbanipal) ทำให้จักรวรรดิอัสซีเรียเกิดความระส่ำระสาย ชาวบาบิโลนได้ก่อกบฏขึ้นและแนโบโพแลสซาร์ได้ตั้งต้นเป็นกษัตริย์ พระองค์เป็นพันธมิตรกับพระเจ้าไซอาซาเรส (Cyaxares) แห่งจักรวรรดิมีเดียน และทำสงครามกับอาชูร์-อิทิล-อิลานี (Ashur-etil-ilani) โอรสของพระเจ้าอาชูร์บานิพัล ในปีที่ 615 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์ได้เข้ายึดเมืองนิปปูร์ (Nippur) และส่งกำลังไปช่วยพระเจ้าไซอาซาเรสในการล้อมเมืองอาชูร์ แต่กองทัพของพระองค์ไปถึงหลังอาชูร์เสียเมืองแล้ว

หลังยึดเมืองอาชูร์ได้ พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์และพระเจ้าไซอาซาเรสได้ร่วมกันตีเมืองนิเนเวห์ เมืองหลวงของจักรวรรดิอัสซีเรีย จนในที่สุดในปีที่ 612 ก่อนคริสต์ศักราช พระองค์ก็ทรงยึดเมืองหลวงได้สำเร็จ อาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 (Ashur-uballit II) ผู้นำของอัสซีเรียได้ถอนทัพไปที่เมืองฮาร์รัน (Harran) ทางตอนเหนือของซีเรีย ต่อมาในปีที่ 610 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์ได้เข้ายึดเมืองนี้ อาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 และกองทัพพันธมิตรจากฟาโรห์เนโคที่ 2 (Necho II) ได้ยกทัพกลับมาที่ฮาร์รันอีกครั้ง แต่ไม่สามารถตีเมืองนี้ได้

ในปีที่ 605 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์ได้สละราชสมบัติ พระโอรสของพระองค์ พระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 (Nebuchadnezzar II) รบชนะฟาโรห์เนโคที่ 2 ในยุทธการที่คาร์เคมิช (Battle of Carchemish) และรีบเดินทางไปบาบิโลเนียเพื่อจัดการในเรื่องสิทธิในการขึ้นครองราชย์หลังพระบิดาสวรรคต รัชสมัยของพระเจ้าแนโบโพแลสซาร์และพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 เป็นยุคที่จักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่มีการเจริญรุ่งเรือง มีการสร้างศาสนสถาน ซิกกุรัตและปราการต่าง ๆ ในปี ค.ศ. 1921 มีการพบหลักฐานที่บ่งชี้ว่าพระเจ้าแนโบโพแลสซาร์เป็นคนเคร่งศาสนา มีข้อความบางส่วนที่กล่าวถึงความสำเร็จของพระองค์ที่เกิดขึ้นได้จากการสักการะเทพของศาสนาเมโสโปเตเมียโบราณ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 
*
* 
*
* 
* 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
* 
* 
*
*
*
* 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
* 
*
*
*
*

### ข้อมลเว็บ
* 

หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์บาบิโลน
หมวดหมู่:บุคคลในศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล