ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล

**ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล** ( ***Propithecus coquereli*** ) เป็น ลีเมอร์ ขนาดกลาง หากินเวลากลางวัน มันอยู่ในสกุลลีเมอร์ซิฟากาและอยู่ในกลุ่ม*verreauxรวมไปถึงลีเมอร์ซิฟากาเวรีอักซ์,[[ลีเมอร์ซิฟากามงกุฏ]],[[ลีเมอร์ซิฟากามงกุฏทอง]]และ[[ลีเมอร์ซิฟากาวอนเดอเดกเคน]]*มีถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ของมาดากัสการ์ ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล เคยถือเป็นชนิดย่อยของ ลีเมอร์ซิฟากาเวรีอักซ์ แต่ในที่สุดก็ได้รับการอนุญาตให้เป็นสายพันธุ์เต็ม ถูกระบุว่าเป็น สัตว์ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง ใน บัญชีแดงของ IUCN เนื่องจากการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัยและการตามล่า

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม ตัวละครหลักในรายการโทรทัศน์สำหรับเด็ก *[[โซบูมาฟู|เรื่อง]] [[โซบูมาฟู]]* คือลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล สายพันธุ์นี้ได้รับการตั้งชื่อตามนักกีฏวิทยาชาวฝรั่งเศส Charles Coquerel

## คำอธิบาย
ขน หลังและหางของลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลมีสีขาว และมีจุดสีน้ำตาลแดงบริเวณหน้าอกและบางส่วนของแขนขา ขนโดยทั่วไปจะหนาแน่น ใบหน้าของมันเปลือยและเป็นสีดำ ยกเว้นขนสีขาวที่โดดเด่นอยู่บริเวณสันจมูก หูเปล่าเปลือยของมันเป็นสีดำ และดวงตาเป็นสีเหลืองหรือสีส้ม   ส่วนล่างของมือและเท้าของลีเมอร์เป็นสีดำ ในขณะที่ต้นขา แขน และหน้าอกเป็นสีน้ำตาลช็อกโกแลต เช่นเดียวกับลีเมอร์ทั้งหมด ซิฟากาของค็อกเกอร์เรลก็มี หวี สำหรับทำความสะอาดและบางครั้งก็ขูดผลไม้จากเมล็ด 
ไฟล์:Coquerel's sifaka (Propithecus coquereli) juvenile head.jpg|alt=Juvenile|วัยเด็ก


## การกระจาย
สายพันธุ์นี้อาศัยอยู่ที่ระดับความสูงไม่เกิน 300 ฟุต (91 เมตร) ใน ป่าผลัดใบแล้งทางตะวันตก เฉียงเหนือของ มาดากัสการ์ รวมทั้งป่าชายฝั่ง  พบตั้งแต่ แม่น้ำเบตซิโบกา ขึ้นไปจนถึง แม่น้ำมาเอวาราโน และอยู่ในพื้นที่ขนาดใหญ่ระหว่างแม่น้ำทั้งสองสายนี้ การสำรวจการกระจายพันธุ์ของสายพันธุ์อย่างละเอียดซึ่งดำเนินการในปี 2552, 2553 และ 2554 นำไปสู่การยืนยันการมีอยู่ของสายพันธุ์นี้ในพื้นที่ป่าส่วนใหญ่ระหว่างแม่น้ำเหล่านี้  อย่างไรก็ตาม ขอบเขตการกระจายพันธุ์ทางตะวันออกยังคงไม่ชัดเจน ระหว่าง แม่น้ำโซเฟียและแม่น้ำเบมาริโว มีรายงานว่าสายพันธุ์นี้หายไปสองครั้ง (ตารางที่ 1  ) ในทำนองเดียวกัน ส่วนทางตอนใต้ของระบบระหว่างแม่น้ำระหว่าง แม่น้ำเบมาริโวและเบตซิโบกา ซึ่งทราบข้อมูลน้อยมากเกี่ยวกับการปรากฏตัวของสายพันธุ์นี้ จำเป็นต้องมีการสำรวจ 
thumb| แผนที่การกระจายตัวของ ''P. coquereli''
ประชากรบางส่วนมีพื้นที่ที่อยู่อาศัยประมาณ 4–9 เฮกตาร์ (9.9–22.2 เอเคอร์)  ผลงานในปี 2014  ใน อุทยานแห่งชาติอันคาราเฟนซีกา แสดงให้เห็นว่าความหนาแน่นของประชากรมีตั้งแต่ 5 to 100/km   และผลกระทบ (เชิงลบ) ที่สำคัญของถนนและขอบป่า และ/หรือผลกระทบ (เชิงบวก) ของความใกล้ชิดของแม่น้ำต่อความหนาแน่น มีประชากรอาจอยู่ที่ประมาณ 47,000 ตัวใน อุทยานแห่งชาติผลงานในปี 2014 

## อาหาร
อาหารของสายพันธ์ูเป็น สัตว์กินพืช สายพันธุ์นี้จะแตกต่างกันไปตามฤดูกาล ใน ฤดูฝน จะกินใบอ่อน ดอก ผล เปลือกไม้ และไม้ที่ตายแล้ว ใน ฤดูแล้ง มันจะกินใบแก่และตาดอก  มันอาจจะกินพืชเกือบ 100 ชนิด แต่ส่วนใหญ่จะกินเพียง 10% ของชนิดพืชเหล่านี้  เนื่องจากมีอาหารที่มีกากใยสูง ซิฟากาของค็อกเคเรลจึงมี ไส้ติ่ง ที่ขยายใหญ่และ ลำไส้ใหญ่ ที่ยาวมากซึ่งช่วยในการย่อยอาหาร  ลีเมอร์เหล่านี้ใช้เวลา 30-40% ของวันในการหาอาหาร โดยเฉพาะในตอนเช้า กลางวัน และเย็น ตัวเมียมักจะเป็นผู้นำในการหาอาหาร และแสดงความเป็นใหญ่โดยการกินอาหารที่ตัวเมียชอบหรือปฏิเสธอาหารจากตัวผู้จนกว่าจะอิ่ม ลีเมอร์เหล่านี้เป็นประโยชน์ต่อสิ่งแวดล้อมเนื่องจากช่วยในการกระจายเมล็ดพันธุ์ แมลงซิฟากาของโคเคเรลที่ถูกจับกิน ใบซูแมค และผักกระถินณรงค์ 

## พฤติกรรม
left|thumb| ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลที่กำลังเกาะยึดกับลำต้นไม้
เป็นสัตว์ หากินเวลากลางวัน และ อาศัยบนต้นไม้ เป็นหลัก เป็นที่ทราบกันดีเกี่ยวกับพฤติกรรมของมันจากการสังเกตในป่าและในการจัดแสดงในสวนสัตว์ 

### โครงสร้างทางสังคม
ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ที่มีความกว้างเพียง 2–3 เฮกตาร์ (4.9–7.4 เอเคอร์) อย่างไรก็ตาม พวกมันสามารถอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มี 4–8 เฮกตาร์ (9.9–19.8 เอเคอร์) แม้ว่าอาณาเขตของพวกมันอาจทับซ้อนกับกลุ่มซิฟากาอีกกลุ่มหนึ่ง พวกมันก็หลีกเลี่ยงกันเพื่อหลีกเลี่ยงการรุกราน  เมื่อลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลที่เป็นมิตรพบกัน พวกมันจะทักทายโดยการถูจมูกเข้าด้วยกัน

ระบบตัวเมียเป็นใหญ่ เป็นสิ่งที่หายากในอาณาจักรสัตว์ทั้งหมด แต่พบได้บ่อยในลีเมอร์ ระบบการปกครองแบบสตรีเป็นใหญ่มีความเด่นชัดเป็นพิเศษในลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลตัวเมียที่โตเต็มวัยทั้งหมดและแม้กระทั่งตัวเมียที่โตเต็มวัยส่วนใหญ่มีอำนาจเหนือกว่าตัวผู้ 

ตัวเมียมีสิทธิ์เข้าถึงอาหารและทรัพยากรอื่น ๆ ได้ดีกว่า เมื่อตัวเมียกำลังกินพืชในพื้นที่หรือต้นไม้ ตัวผู้จะรอให้ตัวเมียกินเสร็จก่อนจึงจะเข้าไปหากินที่นั่น หากเขาขวางทางตัวเมีย เธออาจจะพุ่งเข้าใส่ ตบ หรือกัดเขา จากนั้นตัวผู้ก็แสดงพฤติกรรมยอมจำนนโดยกลิ้งหางระหว่างขา พูดเบาๆ และเผยอฟันอย่างดูถูกก่อนจะกระโดดหลบออกไปจากทางของเธออย่างรวดเร็ว 

เมื่อผสมพันธุ์ ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลมักจะมีพฤติกรรม การมีสามีหลายคน ตัวเมียอาจเลือกที่จะผสมพันธุ์กับตัวผู้เพียงตัวเดียว แต่ส่วนมากมักจะผสมพันธุ์กับหลายตัวจากกลุ่มที่มาเยี่ยมเยียนอื่นๆ รวมทั้งจากกลุ่มของตัวเองด้วย ผู้ชายจะแข่งขันกันเพื่อเข้าถึงผู้หญิงที่พร้อมจะมีเพศสัมพันธ์ด้วย อย่างไรก็ตาม ผู้ชนะการต่อสู้จะไม่ใช่คนที่เธอเลือกเพื่อเพาะพันธุ์เสมอไป เกณฑ์ที่เธอใช้เลือกคู่ครองนั้นเห็นได้ชัดว่าซับซ้อนกว่านั้น 

ในสัตว์บางชนิด การผสมพันธุ์แบบมีสามีหลายคนเชื่อกันว่าจะเพิ่มโอกาสในการปฏิสนธิสำเร็จได้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้นในซิฟากาของค็อคเกอเรล ในทางกลับกัน การมีสามีหลายคนกลับถูกมองว่าเป็นประโยชน์ เพราะเมื่อสับสนเรื่องความเป็นพ่อ โอกาสที่ลูกชาย จะฆ่าทารก ก็จะลดลง 

### การสืบพันธุ์
ตัวเมียจะเลือกคู่ครองของตน  พวกมันจะเข้าสู่ช่วงสัดพร้อมกันในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์  ทารกจะเกิดในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคมหลังจากระยะเวลาตั้งครรภ์ประมาณ 162 วัน โดยปกติ ทารกจะเกิด 1 คนในช่วงฤดูแล้งของมาดากัสการ์ (เดือนมิถุนายน–กรกฎาคม) ลูกลีเมอร์แรกเกิดจะมีน้ำหนักเฉลี่ย 100 ก. (3.5 ออนซ์) แม้ว่าอาจแตกต่างกันระหว่าง 85 and 115 ก. (3.0 และ 4.1 ออนซ์) ทารกจะเกาะอยู่กับอกแม่ประมาณหนึ่งเดือนหลังคลอด จากนั้นจึงจะย้ายไปอยู่หลังแม่

ทารกจะหย่านมและมีความสามารถในการเป็นอิสระอย่างเต็มที่เมื่ออายุประมาณ 6 เดือน ขนาดผู้ใหญ่จะถึงอายุ 1 ถึง 5 ปี 

ตัวผู้และตัวเมียจะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุประมาณ 2-3 ปีครึ่ง แม้ว่าบางตัวจะไม่มีลูกคนแรกจนกระทั่งอายุ 6 ขวบก็ตาม เป็นที่ทราบกันว่าลูกผสมสามารถเกิดขึ้นได้กับสิ่งมีชีวิตบางสายพันธุ์ อันหนึ่งคือ *P. verreauxi* 

### การเคลื่อนที่
right|thumb| ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล ใน ป่า Anjajavy
right|thumb| การเคลื่อนที่บนบกของลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล
ในต้นไม้ ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลเคลื่อนไหวโดยการเกาะตัวในแนวตั้งและกระโดด มันรักษาท่าทางตรงเมื่ออยู่นิ่งหรือเมื่อขับเคลื่อนตัวเองระหว่างกิ่งไม้หรือลำต้น การเคลื่อนไหวบนต้นไม้ แบบนี้เป็นลักษณะเฉพาะของลีเมอร์ส่วนใหญ่หรือเกือบทั้งหมด  ลีเมอร์ชนิดนี้สามารถกระโดดจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่งได้สูงถึง  .  มันมีความสามารถพิเศษในการกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ที่มีหนาม และวางมือและเท้าได้อย่างแม่นยำเพื่อไม่ให้มันทำอันตรายตัวเอง

เป็นครั้งคราวลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล จะลงมาสู่พื้นเพื่อข้ามช่องว่าง การเคลื่อนที่บนบกเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของสายพันธุ์ของมัน คล้ายกับ *<a href="./Verreaux's_sifaka" rel="mw:WikiLink" data-linkid="230"*  มันเคลื่อนไหวด้วยการกระโดดสองขาพร้อมกันโดยเหวี่ยงแขนออกไปด้านข้างเพื่อรักษาสมดุล อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ลีเมอร์ซิฟากาเวรีอักซ์ พุ่งไปด้านข้างและไขว่ห้างกัน ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล กลับพุ่งไปข้างหน้าเหมือนจิงโจ้ มันเอนไปในทิศทางของการกระโดดเพื่อสร้างโมเมนตัมไปข้างหน้า 

การศึกษาที่ศูนย์ Primate ของ Duke University ได้ตรวจสอบพฤติกรรมการกินอาหารของซิฟากาในกรงเพื่อพิจารณาความถนัดของพวกมัน เมื่อได้รับผลไม้และผักสับแล้ว ซิฟากาตัวผู้และตัวเมียที่เป็นผู้ใหญ่มีแนวโน้มที่จะถนัดมือซ้ายเป็นหลัก ขณะที่ซิฟากาที่อายุน้อยกว่าจะสลับมือกันหยิบอาหาร ซิฟากาของค็อกเคอเรลจะมีความคล่องแคล่วและถนัดมือมากขึ้นตามอายุ โดยจะแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยตามเพศ 

### การสื่อสาร
ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลใช้สัญญาณเสียง ภาพ และกลิ่นที่หลากหลายเพื่อสื่อสาร  “ซิฟากา” เป็นชื่อ ภาษามาลากาซี ที่มาจากเสียง “ชิฟ-อัค” อันเป็นเอกลักษณ์ของลีเมอร์  พยางค์แรกเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่ "ผุดขึ้นมา" ในลำคอ ส่วนพยางค์ที่สองเป็นเสียงคลิกๆ เหมือนเสียงสะอึกที่ดังขึ้น เสียงร้อง "ชิห์ *ฟัก* " ใช้เพื่อเตือนสมาชิกในกลุ่มให้ทราบถึงสัตว์นักล่าบนพื้นดินที่อาจเกิดขึ้น หรือเพื่อคุกคามศัตรูและผู้บุกรุก ซิฟากาของโคเคเรลมีอาณาเขตที่กว้างขวาง 

การสื่อสารเมื่อเดินทางเป็นกลุ่ม ได้แก่ การครางและคำรามเบาๆ หากซิฟากาถูกแยกออกจากสมาชิกในกลุ่ม มันอาจส่งเสียงร้องดังและยาวเพื่อตามหาสมาชิกเหล่านั้น 

สัญญาณภาพอย่างหนึ่งที่ซิฟากาของค็อกเคอเรลใช้ในการสื่อสารคือการกระตุกศีรษะไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว นี่คือการกระทำคุกคามที่อาจมาพร้อมกับการเรียกร้อง "ชิห์ *ฟัค* " 

นอกจากนี้ ซิฟาคายังอาศัยกลิ่นเป็นอย่างมากในการสื่อสารอีกด้วย โดยทั่วไปตัวผู้จะใช้ต่อมกลิ่นในลำคอเพื่อทำเครื่องหมายกลิ่น ซึ่งมันจะถูไปมาตามกิ่งไม้ ตัวเมียมีแนวโน้มที่จะทำเครื่องหมายกลิ่นโดยใช้ต่อมทวารหนักและอวัยวะเพศมากกว่า ไม่ชัดเจนนักว่าข้อมูลใดที่ถ่ายทอดผ่านกลิ่นเหล่านี้เกินขอบเขตของอาณาเขต 

การศึกษาเสียงร้องของซิฟากาพบว่าเสียงเห่าคำรามมีความเกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อต้าน นักล่า ซึ่งซิฟากาของค็อกเคอเรลจะมองขึ้นไปแล้วปีนลงมา  เสียงร้องของ "ชิ-ฟัก" เกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อต้านโลก โดยที่ซิฟากาจะมองลงมาและปีนขึ้นไป  ความหมายของเสียงคำรามดูเหมือนจะแตกต่างกันไปในแต่ละประชากร โดยประชากรกลุ่มหนึ่งที่ถูกล่าโดยนักล่าจำนวนมากจะเชื่อมโยงเสียงคำรามเข้ากับการตอบสนองต่อนักล่า แต่อีกประชากรกลุ่มหนึ่งเชื่อมโยงเสียงคำรามเข้ากับการรบกวนเล็กน้อย 

## ความสำคัญทางวิทยาศาสตร์
ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลเหมือนกับลีเมอร์หลายๆ ตัว ได้รับการศึกษาเพื่อช่วยให้นักวิทยาศาสตร์เรียนรู้เกี่ยวกับประวัติวิวัฒนาการของไพรเมต รวมทั้งมนุษย์ด้วย พวกเขาเป็นหัวข้อของการวิจัยวิวัฒนาการของการมองเห็นสี การดูแลของตัวผู้ที่โตเต็มวัย สังคมไพรเมตที่ปกครองโดยตัวเมียที่โตเต็มวัย และสาเหตุของการแยกสายพันธุ์ 

## สถานะการอนุรักษ์และภัยคุกคาม
พบลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล ในพื้นที่คุ้มครองเพียงสองแห่งในประเทศมาดากัสการ์ ซึ่งได้แก่ อุทยานแห่งชาติอันคาราแฟนซีกา และเขตอนุรักษ์พิเศษโบรา เป็นสัตว์ ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง ตามรายชื่อสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ของ IUCN และยังอยู่ในรายการ CITES Appendix I  ภัยคุกคามหลักต่อการดำรงอยู่ของมัน ได้แก่ การตัดไม้ทำลายป่า การแยกตัวของถิ่นที่อยู่อาศัย และแรงกดดันในการล่าสัตว์ ชาวบ้านมักจะตัดไม้เพื่อสร้างพื้นที่เกษตรกรรมใหม่โดยเฉพาะในหนองบึงที่สามารถปลูกข้าวได้ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมาดากัสการ์ การตัดไม้ทำลายป่าเกิดจากการเผาป่าทุกปี เพื่อสร้างพื้นที่สำหรับเลี้ยงปศุสัตว์แห่งใหม่ ต้นไม้ยังถูกตัดเพื่อผลิตถ่านด้วย 

ประเพณีท้องถิ่นของชาว มาลากาซี หลายคนห้ามการล่าลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล ข้อห้ามประการหนึ่งมีที่มาจากตำนานเกี่ยวกับซิฟากาที่ช่วยชีวิตเด็กชายที่ตกจากต้นไม้ เรื่องราวมีอยู่ว่า:เด็กชายตัวน้อยมุ่งหน้าเข้าไปในป่าเพื่อหาน้ำผึ้ง เขาเห็นรังผึ้งบนต้นไม้สูง จึงปีนขึ้นไป ขณะที่เขากำลังจะเข้าไปเก็บน้ำผึ้ง เขาก็ถูกผึ้งโจมตีทันที เหตุการณ์ที่น่าตกใจนี้ทำให้เด็กชายสูญเสียการยึดเกาะกิ่งไม้ และเขาตกลงมา ซึ่งแทบจะรับประกันได้เลยว่าเขาจะเสียชีวิต ขณะที่เด็กชายกำลังดิ่งลงสู่พื้นโลก ก็มีลีเมอร์ตัวใหญ่ปรากฏตัวขึ้น โฉบลงมาและจับเด็กชายไว้ จึงช่วยชีวิตเขาเอาไว้ได้ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ลีเมอร์ก็กลายเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของชาวมาดากัสการ์ และเชื่อกันว่าใครก็ตามที่ฆ่าลีเมอร์ตัวใดตัวหนึ่ง จะประสบเคราะห์ร้ายอย่างยิ่ง ข้อห้ามในการปกป้องเหล่านี้กำลังถูกทำลายลงพร้อมกับการกัดเซาะทางวัฒนธรรมและ การอพยพ 

ปัจจุบันลีเมอร์ชนิดนี้ถูกล่าเพื่อเอาเนื้อสัตว์ป่า แต่มนุษย์ไม่ใช่ภัยคุกคามเพียงอย่างเดียว การนำเข้าสัตว์พันธุ์ต่างประเทศ โดยเฉพาะแมวและสุนัข ส่งผลเสียต่อลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล โครงการสวัสดิภาพสัตว์ส่งเสริมการทำหมันแมวและสุนัขบนเกาะเพื่อปกป้องสัตว์ป่าพื้นเมือง  แม้แต่พื้นที่คุ้มครองซึ่งมีซิฟากาของค็อกเคอเรลเกิดขึ้นก็ไม่สามารถปกป้องมันได้มากนัก แม้แต่ภายในเขตอันคาราแฟนซีกา ก็ยังมีการล่า และเขตรักษาพันธุ์พิเศษ โบรา ก็เสื่อมโทรมลงอย่างมาก 

### การล่าเหยื่อ
สัตว์หลายชนิดล่าลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล เหยี่ยวและนกนักล่าชนิดอื่นโจมตีพวกเขาจากด้านบน ในขณะที่งูเหลือมและ ฟอสซา คุกคามพวกมันจากพื้นดิน สัตว์นักล่าที่นำเข้ามา เช่น สุนัขจรจัด แมวแอฟริกัน แมวยุโรป พังพอน และชะมด ก็ล่าพวกมันด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหมดเหล่านี้ มนุษย์ถือเป็นอันตรายที่ใหญ่ที่สุด แม้ว่าการฆ่าลีเมอร์จะถือเป็นเรื่องต้อง ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลมองว่ามนุษย์เป็นภัยคุกคามที่หนักที่สุด และอาจส่งเสียงเตือนเพื่อเตือนตัวอื่นๆ 

ลีเมอร์บางตัวไม่ทราบถึงอันตรายที่เกิดจากมนุษย์ และจะเข้าหามนุษย์บนพื้นดิน เพื่อข่มขู่ผู้ล่าที่พวกมันรู้จัก ลีเมอร์จะประกาศถึงภัยคุกคามด้วยเสียงเตือน และจ้องมองไปที่ภัยคุกคามนั้น พร้อมกับส่ายหัวไปมา 

## อ้างอิงทางวัฒนธรรม
ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลถูกนำไปเป็นตัวเอกในรายการโทรทัศน์ *[[โซบูมาฟู|Zoboomafoo]]* ของ PBS Kids รับบทโดยซิฟากาของ Coquerel  ชื่อ Jovian โจเวียนอาศัยอยู่ที่ Duke Lemur Center ซึ่งเป็นสถานที่ถ่ายทำรายการนี้ครั้งแรก จนกระทั่งเขาเสียชีวิตด้วยโรคไตวายเมื่ออายุ 20 ปี เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2014  ชาร์เลอมาญ บุตรชายของเขา ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "ชาร์ลี" อาศัยอยู่ที่ศูนย์กลางร่วมกับกลุ่มซิฟากาของโคเกเรลคนอื่นๆ ในครอบครัวของเขา 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:สิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์
หมวดหมู่:ลีเมอร์ซิฟากา
หมวดหมู่:หน้าที่มีการแปลที่ยังไม่ได้ตรวจทาน