การลักพาตัวชิน ซัง-อก และชเว อึน-ฮี

**การลักพาตัวชิน ซัง-อกและชเว อึน-ฮี** เกิดขึ้นในประเทศเกาหลีเหนือระหว่าง ค.ศ. 1978 ถึง 1986 ชิน ซัง-อกเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้ที่มีชื่อเสียงซึ่งเคยแต่งงานกับนักแสดงหญิง ชเว อึน-ฮี พวกเขาร่วมกันก่อตั้งบริษัทชินฟีล์ม (Shin Film) และผลิตภาพยนตร์จำนวนมากตลอดทศวรรษ 1960 สร้างชื่อเสียงแก่เกาหลีใต้ในเทศกาลภาพยนตร์ต่าง ๆ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1978 ชเวถูกลักพาตัวในฮ่องกงและถูกนำตัวไปยังเกาหลีเหนือเพื่อพบกับคิม จ็อง-อิล ผู้นำสูงสุดของประเทศในอนาคต การลักพาตัวชินเกิดขึ้นตามมาในอีกหกเดือนให้หลัง

หลังติดคุกเป็นเวลาสามปี ชินได้กลับมาพบกับชเว ทั้งสองได้รับคำสั่งจากคิม จ็อง-อิลให้ผลิตภาพยนตร์ให้แก่เขาเพื่อสร้างการยอมรับในระดับสากลให้แก่อุตสาหกรรมภาพยนตร์ของเกาหลีเหนือ ชินกำกับภาพยนตร์เจ็ดเรื่องให้แก่คิมตั้งแต่ ค.ศ. 1984 ถึง 1985 ได้แก่ *An Emissary of No Return*, *Love, Love, My Love*, *Runaway*, *Breakwater*, *Salt*, *The Tale of Shim Chong* และเรื่องที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ *Pulgasari* ใน ค.ศ. 1986 ชเวและชินหลบหนีจากการควบคุมของเกาหลีเหนือไปยังสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐขณะอยู่ในเวียนนา ภายใต้คำสั่งของคิม ภาพยนตร์ของชินจึงถูกสั่งห้ามฉายในเกาหลีเหนือนับตั้งแต่นั้น

## คิม จ็อง-อิลและภาพยนตร์
คิม จ็อง-อิลเข้าทำงานในกรมโฆษณาชวนเชื่อและการปลุกปั่นใน ค.ศ. 1966 และกลายเป็นผู้อำนวยการกองภาพยนตร์และศิลปะในเวลาต่อมา เขามีใจรักในภาพยนตร์อย่างมาก โดยมีห้องสมุดส่วนตัวที่รวบรวมภาพยนตร์ไว้ถึง 15,000 เรื่อง ในฐานะผู้อำนวยการ เขาเข้าถึงประชาชนด้วยภาพยนตร์และอุปรากรที่มีแก่นเรื่องไปในทิศทางเดียวกัน นั่นคือความภาคภูมิใจในชาติ และความภาคภูมิใจในตัวคิม อิล-ซ็องโดยเฉพาะ

ชาลส์ เค. อาร์มสตรอง เขียนไว้ในหนังสือ *Tyranny of the Weak: North Korea and the World 1950–1992* ของเขาว่า "คิมนำพาศิลปะเกาหลีเหนือไปในทิศทางที่ดูเหมือนว่าจะได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อสร้างความพึงพอใจแก่บิดาของเขา ภายใต้การชี้นำของเขา ภาพยนตร์และอุปรากรเรื่องใหม่ ๆ มุ่งเน้นไปที่การต่อสู้เพื่อต่อต้านญี่ปุ่นของคิม อิล-ซ็องและสหายในแมนจูเรียช่วงทศวรรษ 1930 อย่างไม่เคยมีมาก่อน"

คิม จ็อง-อิลรู้สึกหงุดหงิดกับภาพยนตร์ของเขาในช่วงต้นทศวรรษ 1970 เขาสามารถบอกได้ว่าเมื่อเทียบกับภาพยนตร์เรื่องอื่นที่ออกฉายทั่วโลก ภาพยนตร์ของเขานั้นแข็งทื่อและไร้ชีวิตชีวา การวินิจฉัยของเขาคือการขาดความกระตือรือร้นของนักแสดงและทีมงาน แบรดลีย์ เค. มาร์ติน ผู้เขียนหนังสือ *Under the Loving Care of the Fatherly Leader: North Korea and the Kim Dynasty* อธิบายเรื่องนี้โดยอ้างถึงบันทึกเสียงของคิมใน ค.ศ. 1983 ว่า "คิมเสนอว่าความแตกต่างก็คือบุคลากรในอุตสาหกรรมภาพยนตร์เกาหลีเหนือรู้ดีว่ารัฐจะเลี้ยงดูพวกเขาแม้ว่าพวกเขาจะทำงานเพียงขั้นต่ำที่สุด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่พยายามอย่างเต็มที่... คิมกล่าวว่า 'เพราะพวกเขาต้องหาเงิน' บุคลากรในอุตสาหกรรมหนังฝ่ายใต้ (เกาหลีใต้) จึงยอมหลั่งเลือด หยาดเหงื่อ และน้ำตา เพื่อให้ได้ผลงานออกมา"

เขาต้องการผู้มีมุมมองใหม่และมีไฟในการทำงานเพื่อที่จะพัฒนาภาพยนตร์เกาหลีเหนือ ในแผนการภาพรวมขนาดใหญ่ของคิม จ็อง-อิล ข้อความบางส่วนเพิ่มเติมจากบันทึกเสียงระบุไว้ดังนี้: "ถ้าเราฉายหนังตะวันตกทางโทรทัศน์อย่างต่อเนื่อง ฉายแบบไม่ยับยั้งชั่งใจ เมื่อนั้นความคิดแบบสุญนิยมก็จะเกิดขึ้น... สิ่งเหล่านั้นทั้งหมด ทั้งความรักชาติ ความรักชาติ – เราต้องเพิ่มพูนสิ่งนี้ แต่เรากลับทำให้พวกเขาไปคลั่งไคล้สิ่งต่าง ๆ ของตะวันตก... ดังนั้นเราต้องพัฒนาเทคโนโลยีให้ก้าวหน้าก่อนที่จะเปิดรับ... ดังนั้น ด้วยเหตุนี้ ผมจึงต้องการมอบสิทธิ์ให้ในระดับจำกัด"

## การจับกุม
วันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1978 นักแสดงหญิง ชเว อึน-ฮี เดินทางไปยังฮ่องกงหลังได้รับข้อเสนอให้กำกับภาพยนตร์ พร้อมกับความเป็นไปได้ในการบริหารสถาบันศิลปะการแสดงในโรงเรียนแห่งหนึ่งในฮ่องกง ตามรายงานเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1984 โดยสำนักงานวางแผนความมั่นคงแห่งชาติ (Agency for National Security Planning - ANSP) ของเกาหลีใต้ ระบุว่าชเวถูกลักพาตัวโดยสายลับเกาหลีเหนือในฮ่องกงเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1978 เธอถูกนำตัวไปจากรีพัลส์เบย์ (Repulse Bay) และเดินทางถึงท่าเรือนัมโพ เกาหลีเหนือ ในวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1978 เธอถูกกักตัวไว้ในวิลลาหรูที่เรียกว่าอาคารหมายเลข 1 (Building Number 1) ชเวได้เที่ยวชมเมืองและได้รับชมทั้งเปียงยางและสถานที่เกิดของคิม อิล-ซ็อง รวมถึงสถานที่สำคัญและพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ ต่อมาเธอได้รับครูสอนพิเศษส่วนตัว ซึ่งคอยให้คำแนะนำเธอเกี่ยวกับชีวิตและความสำเร็จของคิม อิล-ซ็อง คิม จอง-อิลพาเธอไปชมภาพยนตร์ อุปรากร ละครเพลง และงานเลี้ยงต่าง ๆ เขาถามความคิดเห็นของเธอเกี่ยวกับภาพยนตร์หลากหลายเรื่องและให้ความเคารพต่อมุมมองของเธอ เธอไม่ได้รับแจ้งว่าตนเองถูกลักพาตัวมาเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อสำหรับชินจนกระทั่งห้าปีหลังจากที่เธอถูกจับกุม

หลังชเวหายตัวไป ชิน ซัง-อกเริ่มออกตามหาเธอ ในขณะนั้นทั้งคู่ได้หย่าร้างกันและชินมีครอบครัวใหม่แล้ว ชินยังต้องเผชิญกับความยากลำบากกับรัฐบาลเกาหลีใต้เนื่องจากใบอนุญาตทำภาพยนตร์ของบริษัทชินสตูดิโอส์ (Shin Studios) ถูกเพิกถอน เขาเดินทางไปทั่วโลกโดยหวังว่าภาพยนตร์เรื่องหนึ่งของเขาจะได้รับการอนุมัติให้สร้างหกเดือนหลังชเวถูกจับกุม ชินถูกลักพาตัวโดยเจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือขณะอยู่ในฮ่องกง ANSP ระบุว่าการลักพาตัวชินเริ่มขึ้นในวันที่ 19 กรกฎาคม แม้เขาจะได้รับที่พักอันหรูหราเช่นกัน แต่ในตอนแรกเขาไม่ได้รับแจ้งเรื่องการจับกุมชเว หลังพยายามหลบหนีไม่สำเร็จสองครั้ง เขาถูกส่งตัวเข้าคุกในข้อหาไม่เชื่อฟัง ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1983 ชินได้รับจดหมายระบุว่าเขาจะได้รับการปล่อยตัวจากคุก และในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1983 ชินและชเวก็กลับมาพบกันอีกครั้งในงานเลี้ยงที่จัดโดยคิม จ็อง-อิล

## ภาพยนตร์
ชินและชเวได้รับชมคลังภาพยนตร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ของคิม จ็อง-อิล ซึ่งมีรายงานว่าประกอบด้วยภาพยนตร์กว่า 15,000 เรื่องจากทั่วโลก ทั้งคู่ได้รับคำสั่งให้รับชมและวิจารณ์ภาพยนตร์วันละสี่เรื่อง ภาพยนตร์ส่วนใหญ่มาจากกลุ่มคอมมิวนิสต์ แม้จะมีภาพยนตร์จากฮอลลีวูดบ้างเป็นครั้งคราว ชินและชเวแสดงออกถึงความเคารพต่อความรู้และมุมมองด้านภาพยนตร์ของคิม ในที่สุด คิมได้แบ่งปันความต้องการที่จะให้ชินกำกับภาพยนตร์และส่งเข้าประกวดในระดับนานาชาติ ชินได้รับห้องทำงานที่โชซ็อนฟีล์มสตูดิโอส์ (Choson Film Studios) ในเปียงยาง คิมตระหนักดีว่าแนวทางโฆษณาชวนเชื่อในประเทศของภาพยนตร์เขาอาจไม่ดึงดูดผู้ชมระดับสากลและไม่ได้รับเลือกให้เข้าประกวดในระดับนานาชาติ เขาจึงอนุญาตให้ชินขยายขอบเขตเนื้อหาและเลือกหัวข้อที่จะเป็นที่ยอมรับในต่างประเทศได้มากขึ้น ชินเริ่มทำงานเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1983 ชินและชเวได้รับรางวัลจากภาพยนตร์เรื่องหนึ่งของพวกเขาในเทศกาลภาพยนตร์ที่เชโกสโลวาเกีย ภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายและใช้ทุนสร้างสูงที่สุดที่พวกเขาทำภายใต้คิม จ็อง-อิลคือ *[[Pulgasari]]* ซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาพยนตร์ *[[ก็อตซิลลา|Godzilla]]* ที่ได้รับความนิยมในขณะนั้น

ภาพยนตร์ทุกเรื่องที่ชินและชเวทำในเกาหลีเหนือถูกสั่งห้ามฉายทันทีหลังจากที่พวกเขาหลบหนี ตามคำไว้อาลัยของชินใน*[[มุนฮวาอิลโบ]]* (*Munhwa Ilbo*) ใน ค.ศ. 2006 ระบุว่าภาพยนตร์เจ็ดเรื่องที่ชินกำกับในเกาหลีเหนือถือเป็นหมุดหมายสำคัญในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์เกาหลี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง *Pulgasari* เนื่องจากในเวลาต่อมาได้กลายเป็นภาพยนตร์เกาหลีเหนือเรื่องแรกที่ได้ฉายในโรงภาพยนตร์เกาหลีใต้

ภาพยนตร์ของพวกเขามีดังต่อไปนี้:

#*[[An Emissary of No Return]]* (*Doraoji annun milsa*, ค.ศ. 1984): สร้างจากบทละครเวที *Bloody Conference* ที่เขียนโดยคิม อิล-ซ็อง ในภาพยนตร์เรื่องนี้ รี จุน ทูตเกาหลีในการประชุมสันติภาพสากล ณ กรุงเฮก ค.ศ. 1907 พยายามโน้มน้าวประชาคมระหว่างประเทศให้ช่วยยกเลิกสนธิสัญญาคุ้มครองญี่ปุ่น–เกาหลี ค.ศ. 1905 ซึ่งทำให้เกาหลีอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น รี จุนกล่าวสุนทรพจน์ในการประชุมและเมื่อเขาล้มเหลวในการขอความสนับสนุนจากมหาอำนาจตะวันตก เขาจึงทำฮารากิริต่อหน้าเหล่านักการทูต ชินถ่ายทำบางส่วนของภาพยนตร์ในเชโกสโลวาเกียและใช้นักแสดงชาวยุโรป ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนในวงการภาพยนตร์เกาหลีเหนือ
#*[[Love, Love, My Love]]* (*Sarang sarang nae sarang*, ค.ศ. 1984): เป็นการนำนิทานพื้นบ้านเกาหลีโบราณ The Tale of Chunhyang มาตีความใหม่ ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำในรูปแบบภาพยนตร์เพลงและนำเสนอสิ่งที่เป็นครั้งแรกในวงการภาพยนตร์เกาหลีเหนือ นั่นคือฉากจูบที่เห็นลาง ๆ ระหว่างนักแสดงนำสองคน ชุนฮยังตกหลุมรักกับมงนยง ขุนนางผู้มั่งคั่ง แต่เขาต้องเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อฝึกฝนเป็นข้าราชการ ระหว่างที่เขาจากไป ผู้ว่าราชการคนใหม่เข้ามารับตำแหน่งและตกหลุมรักชุนฮยัง เมื่อถูกปฏิเสธเขาจึงจองจำเธอ ในตอนที่เธอกำลังจะถูกประหารชีวิต มงนยงก็กลับมาช่วยเธอได้ทัน
#*[[Runaway (1984 North Korean film)|Runaway]]* (*Talchulgi*, ค.ศ. 1984): เรื่องราวที่มีฉากหลังเป็นช่วงทศวรรษ 1920 ในสมัยอาณานิคมญี่ปุ่น ตัวเอกชื่อซงรยูลและภรรยาของเขา (แสดงโดยชเว อึน-ฮี) อาศัยอยู่อย่างยากจน ครอบครัวย้ายไปที่คันโดในแมนจูเรียเพื่อหาชีวิตที่ดีขึ้น แต่ความทุกข์ยากของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป ซงรยูลเข้าร่วมกลุ่มของคิม อิล-ซ็องและเมื่อเขาอยู่กับเหล่านักรบกองโจร เขาได้ระเบิดรถไฟของกองทัพญี่ปุ่น
#*Breakwater* (*Bangpaje*, ค.ศ. 1985): เป็นภาพยนตร์เกาหลีเหนือ ค.ศ. 1985 กำกับโดยผู้สร้างภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้ ชิน ซัง-อก ระหว่างช่วงที่เขาถูกลักพาตัวในเกาหลีเหนือ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นหนึ่งในหลายผลงานที่ชินทำภายใต้การดูแลของคิม จ็อง-อิลและผลิตโดยสตูดิโอชินฟีล์มของรัฐ *Bangpaje* เป็นที่รู้จักจากการแสดงภาพการก่อสร้างเขื่อนทดน้ำนัมโพทางฝั่งตะวันตกของเกาหลีเหนือ ตามบันทึกความทรงจำของชิน ซัง-อกและชเว อึน-ฮีใน ค.ศ. 2001 เนื้อหาหลักของภาพยนตร์มุ่งเน้นไปที่คนงานและวิศวกรที่ได้รับมอบหมายให้ปิดกั้นทะเลเปิดระยะทาง "*20 รี*" เพื่อสร้างเขื่อนกั้นน้ำขนาดมหึมา การดำเนินเรื่องเน้นย้ำถึงการใช้แรงงานร่วม วีรกรรมทางอุตสาหกรรม และความทุ่มเทให้การสร้างสังคมนิยม คนงานต้นแบบ ช่างเทคนิค และเจ้าหน้าที่พรรคต้องเผชิญอุปสรรคทางธรรมชาติและความล้มเหลวทางเทคนิคในขณะพยายามทำให้เขื่อนเสร็จสมบูรณ์ ตัวเขื่อนเองทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์สำคัญของเรื่อง ซึ่งเป็นตัวแทนของชัยชนะของการจัดระเบียบมนุษย์และความมุ่งมั่นทางอุดมการณ์ที่มีเหนือธรรมชาติ รายละเอียด ลำดับฉาก รายชื่อตัวละคร และการพัฒนาบทที่เฉพาะเจาะจงนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดเนื่องจากภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่เคยเปิดให้สาธารณชนรับชมนอกเกาหลีเหนือ *Bangpaje* ผลิตขึ้นในช่วงที่ชิน ซัง-อกและนักแสดงหญิงชเว อึน-ฮีถูกกักตัวในเกาหลีเหนือ (ค.ศ. 1978–1986) ในช่วงเวลานี้ชินกำกับภาพยนตร์หลายเรื่องที่มีจุดประสงค์เพื่อพัฒนาภาพยนตร์เกาหลีเหนือภายใต้การชี้นำของคิม จ็อง-อิล ภาพยนตร์เรื่องนี้ปรากฏอยู่ในรายชื่อผลงานที่รวบรวมโดยชินและชเวหลังจากที่พวกเขาหลบหนี โดยอยู่ในรายชื่อเคียงข้างผลงานอย่าง *An Emissary of No Return*, *Salt*, *Love, Love, My Love*, *Shimcheong* และ *Pulgasari* *Bangpaje* ถือเป็นภาพยนตร์ที่ไม่สามารถหาดูได้ นักวิชาการด้านภาพยนตร์ตั้งข้อสังเกตว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่เคยถูกเผยแพร่และไม่สามารถรับชมได้ในหอจดหมายเหตุหรือคอลเล็กชันสาธารณะ ต่างจากผลงานอื่น ๆ ของชินในเกาหลีเหนือ ผลก็คืองานเขียนทางวิชาการเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้จึงอาศัยเพียงคำอธิบายจากบันทึกความทรงจำและบันทึกรายชื่อภาพยนตร์เท่านั้น แทนที่จะเป็นการวิเคราะห์จากภาพ ไม่มีการบันทึกบทวิจารณ์ร่วมสมัยหรือการตอบรับจากสาธารณะ เนื่องจากภาพยนตร์ไม่ได้ออกฉายเพื่อการรับชมทั่วไปและยังคงไม่สามารถเข้าถึงได้ ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับขึ้นในช่วงระหว่างเรื่อง *Runaway* และ *Salt*
#*[[Salt (1985 film)|Salt]]* (*Sogum*, ค.ศ. 1985): เรื่องราวที่มีฉากหลังในคันโดช่วงทศวรรษ 1930 ในภาพยนตร์เรื่องนี้ ชเว อึน-ฮีรับบทเป็นภรรยาของซงรยูล ครอบครัวให้ที่พำนักแก่พ่อค้าชาวจีนเชื้อสายเกาหลีผู้มั่งคั่ง และตัวพ่อถูกฆ่าตายในการต่อสู้ระหว่างตำรวจญี่ปุ่นและกลุ่มโจรจีน เธอเชื่อว่าสามีของเธอเสียชีวิตเพราะคอมมิวนิสต์ จากนั้นชเวซึ่งอยู่ในความยากจนได้ขอความช่วยเหลือจากพ่อค้าชาวจีนเชื้อสายเกาหลี แต่เขากลับข่มขืนเธอ หลังเหตุการณ์โศกนาฏกรรมหลายครั้ง เพื่อนบ้านได้บอกเธอเกี่ยวกับธุรกิจผิดกฎหมายที่ทำกำไรได้งาม นั่นคือการลักลอบขนเกลือ ระหว่างที่เธอกำลังลักลอบขนเกลือ กลุ่มที่เธออยู่ด้วยถูกโจมตีโดยญี่ปุ่น และกลุ่มคอมมิวนิสต์ได้ช่วยชีวิตเธอไว้ เธอพบว่าแท้จริงแล้วคอมมิวนิสต์คือผู้ที่ต่อสู้เพื่อประชาชนทั่วไปและตัดสินใจเข้าร่วมกับพวกเขา ชเวได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโกจากบทบาทนี้
#*[[The Tale of Shim Chong (film)|The Tale of Shim Chong]]* (*Simcheongjeon*, ค.ศ. 1985): ชินกำกับเวอร์ชันภาพยนตร์เพลงของนิทานโบราณเรื่องความกตัญญูนี้ ชิมช็องอาศัยอยู่กับพ่อที่ตาบอด เธอเสียสละตัวเองเพื่อให้พ่อหายจากอาการตาบอด เธอจึงถูกพาตัวไปโดยกะลาสีเรือพาณิชย์ พวกเขาโยนเธอลงจากเรือและเธอก็ลงไปสู่พระราชวังของเทพเจ้าแห่งทะเล เธอถูกส่งกลับขึ้นบกภายในดอกกล้วยไม้ยักษ์ที่ลอยน้ำได้ เธอถูกพบโดยกษัตริย์ และทั้งสองก็ตกหลุมรักและแต่งงานกัน ในตอนจบ ชิมช็องได้กลับมาพบกับพ่อของเธอ และเขาก็หายจากอาการตาบอด
#*[[Pulgasari]]* (ค.ศ. 1985): ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาพยนตร์ *[[ก็อตซิลลา|Godzilla]]* ที่ได้รับความนิยมในขณะนั้น เป็นเรื่องเกี่ยวกับการลุกฮือของชาวนาในเกาหลีสมัยกลาง เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งโดนเข็มตำนิ้วขณะเย็บผ้า และเลือดก็หยดลงบนของเล่นรูปสัตว์ประหลาดตัวเล็ก ๆ ที่ทำจากข้าว ทำให้มันมีชีวิตขึ้นมาเป็นสัตว์ประหลาด มันต่อสู้เพื่อชาวนาและทำลายพระราชวังของจักรพรรดิ อย่างไรก็ตาม ความหิวกระหายของมันนั้นใหญ่หลวงมากจนเริ่มกินเครื่องมือทำกินของชาวนา เด็กหญิงผู้สร้างมันขึ้นมาจึงตัดสินใจเสียสละตัวเองด้วยการปลอมตัวเป็นอาหารของ Pulgasari เมื่อสัตว์ประหลาดกินเด็กหญิงเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ มันก็ระเบิดและตายลง

## การหลบหนี
เพื่อเป็นการป้องกันตนเองหากพวกเขาสามารถหลบหนีออกจากเกาหลีเหนือได้ ชเวและชินตัดสินใจลักลอบนำเครื่องบันทึกเสียงเข้าไปในการสนทนาของพวกเขากับคิม จ็อง-อิลเพื่อจะได้มีหลักฐานว่าพวกเขาไม่ได้เต็มใจละทิ้งเกาหลีใต้มา ในการสนทนาครั้งหนึ่งซึ่งถูกบันทึกไว้เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1983 คิมพูดอย่างเปิดเผยเกี่ยวกับแผนการของเขาในการลักพาตัวชินและชเวเพื่อยกระดับอุตสาหกรรมภาพยนตร์ของเกาหลีเหนือ เขาสั่งชินและชเวว่าจะเป็นการดีที่สุดหากพวกเขาบอกกับสื่อมวลชนว่าพวกเขาเดินทางมายังเกาหลีเหนือด้วยความสมัครใจ ชินและชเวเข้าร่วมการแถลงข่าวเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1984 ที่เบลเกรด ประเทศยูโกสลาเวีย ซึ่งพวกเขากล่าวว่าตนเองอยู่ในเกาหลีเหนือตามความต้องการของตนเอง

หลังจากถ่ายทำ *Pulgasari* เสร็จสิ้น ทั้งสองกำลังอยู่ระหว่างการพูดคุยกับคิมเกี่ยวกับภาพยนตร์อีกเรื่องหนึ่งในขณะที่พวกเขาเดินทางไปยังเวียนนาใน ค.ศ. 1986 คิมขอให้ชเวและชินเดินทางไปยังเมืองหลวงของออสเตรียเพื่อหาผู้ที่จะมาลงทุนในภาพยนตร์ชีวประวัติเกี่ยวกับเจงกิส ข่าน วันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1986 คู่สามีภรรยาลงทะเบียนเข้าพักที่โรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล เวียนนา (InterContinental Vienna) เพื่อพบกับนักข่าวชื่อ อากิระ เอโนกิ (Akira Enoki) ภายใต้ข้ออ้างของการให้สัมภาษณ์ และโน้มน้าวให้บอดีการ์ดชาวเกาหลีเหนือออกไปจากห้อง ชเวและชินจัดการขึ้นรถแท็กซี่ไปได้ และหลังถูกกลุ่มชาวเกาหลีเหนือไล่ตามจนเข้าไปในพื้นที่ที่มีการจราจรคับคั่ง ทั้งคู่ก็ลงจากรถแท็กซี่และวิ่งสุดชีวิตเข้าไปยังสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐ *[[เดอะนิวยอร์กไทมส์]]* ตีพิมพ์บทความเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1986 โดยประกาศว่าคู่สามีภรรยาหนีพ้นจากการดูแลของเกาหลีเหนือและได้ขอลี้ภัยทางการเมืองในสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐ

หลังการหลบหนี ชินพำนักอยู่ในสหรัฐเป็นเวลาหลายปีเพื่อทำงานในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ก่อนจะกลับบ้านเกิดที่เกาหลีใต้ ด้านเกาหลีเหนือออกแถลงการณ์ปฏิเสธข้อกล่าวหาที่ว่าชินและชเวถูกลักพาตัว แต่กลับยืนกรานว่าชินและชเวได้แปรพักตร์มายังเกาหลีเหนือด้วยความสมัครใจ และอ้างว่าพวกเขาได้ยักยอกเงินจำนวนมหาศาลของเกาหลีเหนือที่ตั้งใจจะใช้เป็นทุนสร้างภาพยนตร์เจงกิส ข่าน

## บันทึกเหตุการณ์ในภายหลัง
หลังการตีพิมพ์หนังสือของพอล ฟิชเชอร์ *A Kim Jong-Il Production* ใน ค.ศ. 2015 การลักพาตัวชิน ซัง-อกและชเว อึน-ฮีได้รับความสนใจอย่างมากจากบุคคลภายนอกเกาหลี *แวนิตีแฟร์* (*Vanity Fair*) บันทึกข้อมูลการจัดฉาย *Pulgasari* ในย่านบรุกลิน นครนิวยอร์ก เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2015 *เดอะวอชิงตันโพสต์* (*The Washington Post*) คาดการณ์ว่าจะมีการสร้างภาพยนตร์เพื่อเล่าเรื่องราวนี้อีกครั้ง บีบีซีเรดิโอโฟร์ (BBC Radio Four) ออกอากาศละครวิทยุความยาว 90 นาทีในเดือนกันยายน ค.ศ. 2017

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2016 ที่เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ 2016 ในสายการประกวดภาพยนตร์สารคดีโลก (World Cinema Documentary Competition) มีการนำเสนอภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับประสบการณ์อันเลวร้ายในเกาหลีเหนือในชื่อเรื่อง*[[ท่านผู้นำ & คนทำหนัง]]* (*The Lovers and the Despot*) ซึ่งกำกับโดยโรเบิร์ต แคนแนนและรอสส์ แอดัม

ละครชุดสั้นทางโทรทัศน์ของฝรั่งเศส *Kim Kong* ผลิตโดยอาร์ต (Arte) เขียนบทโดยไซมอน จาบลอนกาและอเล็กซิส เลอ เซ็ก กำกับโดยสตีเฟน คาเฟียโร และนำแสดงโดยโจนาธาน แลมเบิร์ต มีเนื้อหาอ้างอิงมาจากเหตุการณ์เหล่านี้

## หมายเหตุ

## ดูเพิ่ม

* ภาพยนตร์เกาหลีเหนือ
* รายชื่อการลักพาตัว
* รายชื่อคดีคนหายที่คลี่คลายแล้ว
* การลักพาตัวชาวเกาหลีใต้โดยประเทศเกาหลีเหนือ
* *[[ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์]]*
* ที่พำนักของผู้นำเกาหลีเหนือ

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
*
*
*
*

หมวดหมู่:คดีคนหายในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:พ.ศ. 2515 ในฮ่องกง
หมวดหมู่:คดีคนหายในคริสต์ทศวรรษ 1980
หมวดหมู่:การหายสาบสูญโดยถูกบังคับ
หมวดหมู่:บุคคลที่เคยหายสาบสูญ
หมวดหมู่:ชาวเกาหลีใต้ที่หายสาบสูญ
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ฮ่องกง–เกาหลีใต้
หมวดหมู่:การละเมิดสิทธิมนุษยชนในประเทศเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:การลักพาตัวในประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:คู่สมรส
หมวดหมู่:คดีคนหายในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:การลักพาตัวในประเทศเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:คิม จ็อง-อิล
หมวดหมู่:ชาวเกาหลีใต้ที่ถูกลักพาตัว
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เกาหลีเหนือ