โลลิคอน

thumb|โลลิคอน

** โลลิคอน** (; ) เป็นศัพท์สแลงมาจากคำว่า โลลิตาคอมเพล็กซ์ *(Lolita complex) *  ประโยคนี้อ้างอิงมาจากหนังสือชื่อ *[[โลลิตา]]* ของ วลาดิมีร์ นาโบคอฟ มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายที่อายุสูงกว่ามาก มีความรู้สึกเสน่หากับเด็กผู้หญิงอายุเพียง 12 ปี  ในประเทศญี่ปุ่นคำๆนี้จะใช้แทนพฤติกรรม ของผู้ที่มีอายุสูงกว่ามาก ที่มีความรู้สึกเสน่หา หรือมีความรู้สึกส่วนตัวเป็นพิเศษ กับเด็กที่อายุราวๆ 10-20 ปี หรือต่ำกว่านั้นในบางกรณี ส่วนนอกประเทศญี่ปุ่นนั้น  คำนี้มักหมายถึงประเภทของการ์ตูน หรือ อนิเมะ ซึ่งตัวละครที่เป็นเด็กผู้หญิง จะสามารถแสดงออกถึงท่าทางที่เซ็กซี่เกินวัย 

พวกโลลิคอน มักถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกที่ส่งเสริมการล่วงละเมิดทางเพศกับเด็ก  และในหลายประเทศ มีความพยายาม ที่จะออกบทบัญญัติกำหนด ความผิดของพฤติกรรมโลลิคอน ว่าเป็นความผิดต่อเด็ก ซึ่งหมายรวมไปถึงรูปภาพ วิดีโอ วัตถุหรือพฤติกรรมอันหนึ่งอันใด
ที่แสดงให้เห็นว่าละเมิดทางเพศ อย่างร้ายแรงต่อเด็ก   แต่ฝ่ายโลลิคอนก็โต้แย้งว่า  การที่ตัดสินว่าผู้มีพฤติกรรมโลลิคอน เป็นความผิดร้ายแรงนั้น  เป็นการสรุปที่อ่อนด้อยทางความคิด เพราะฝ่ายโลลิคอนเองมีเสรีภาพ ที่จะแสดงออกทางความคิด  หรือพฤติกรรมที่ไม่ก่อให้เกิด ความเสียหาย 
การปิดกั้นสิ่งเหล่านี้ จะเป็นการเพิ่มอัตราความเสี่ยงต่อเด็กเสียมากกว่า  อันเนื่องมาจากผู้ที่มีความผิดปกติทางจิตประเภทเพโดฟิเลีย  *(pedophilia) * นี้ถูกปิดกั้นแม้พฤติกรรมการแสดงออกทางเพศผ่านทางการวาดเขียนการ์ตูน หรือเกมแอนิเมชัน

## ประวัติของโชโจะ โลลิ และหนังสืออันตรายในประเทศญี่ปุ่น
เมื่อเดือนมีนาคม ปี 2006 มาตรการป้องกันหนังสืออันตราย ได้ถูกผลักดันให้มีผลบังคับใช้โดยโอซากะ ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลเรื่องโชโจะ มังงะ โดยถ้ามังงะหรือนิตยสารใด ถูกจัดว่าเป็นหนังสืออันตราย ต้องระบุเรทให้ชัดเจน ว่าผู้ที่มีสิทธิเข้าถึงต้องมีอายุไม่ต่ำกว่า 18 ปี ภายหลังได้มีกรณีศึกษาเกี่ยวกับคดีคอรัปชั่น ภายในนิตยสาร *Shogakukan's Shojo Comic* ซึ่งนิตยสารโชโจะคอมมิค เริ่มสร้างสรรค์ผลงานตั้งแต่ปี 1968 และจัดพิมพ์ 250000 ฉบับทุกๆ 2 สัปดาห์ ซึ่งกรณีบรรณาธิการนิตยสารโชโจะคอมมิคตกเป็นข่าวถูกไล่ออก เพราะทำบัญชีเบิกจ่ายเงินอันเป็นเท็จ ครั้งละราวๆ 100000 เยน ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปี 2003 ถึงฤดูใบไม้ผลิปี 2006 คิดเป็นมูลค่ากว่า 10 ล้านเยน ภายหลังจากไล่ออกแล้ว บรรณาธิการคนนั้นต้องชดใช้ เงินที่ทุจริตไปทั้งหมด แต่ทางฝ่ายสำนักพิมพ์ไม่ดำเนินคดีเอาผิด เพราะเขารับสารภาพตั้งแต่ เมื่อครั้งถูกสงสัย และถูกเรียกตัวไปสอบสวนภายในสำนักงาน ซึ่งฝ่ายสำนักพิมพ์ให้ความสนใจที่จะ ปรับปรุงระบบการทำงาน และตรวจสอบมากกว่าที่จะมุ่งเอาผิด 

อย่างไรก็ตามบรรณาธิการคนนั้น ถูกสังคมภายนอกบางส่วนหมายหัวว่าเป็นอาชญากรระดับ A เพราะว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการสร้าง นิตยสารสื่อลามกในรูปแบบโชโจคอมมิค ซึ่งทางฝ่ายผู้ผลิตก็ออกมาโต้แย้งว่า ทางเรามีเสรีภาพที่จะแสดงออก แต่จากรูปคดีแสดงให้เห็นว่า ทางฝ่ายบุคลากรในสำนักงานบางส่วนขาดจริยธรรม

ในช่วงปลายปี 2006 ได้มีกลุ่มที่ต่อต้านโลลิคอน มีความพยายามที่จะผลักดัน ให้มีการระงับสื่อทุกชนิดที่เข้าข่ายโลลิคอน โดยเสนอรายงานที่มีใจความว่า 
30% ของมังงะสำหรับผู้ใหญ่ มีเนื้อหาเกี่ยวกับการมีเพศสัมพันธ์ หรือล่วงละเมิดทางเพศกับเด็ก ซึ่งแม้แต่วัยรุ่นที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ก็สามารถเข้าถึงสื่อพวกนี้ได้ โดยการสั่งซื้อผ่านทางอินเทอร์เน็ต และในปีเดียวกันนี้เอง นิตยสารยูยู *(Yu Yu Journal) * ได้สร้างสรรค์บทความหลายคอลัมน์ให้กับหนังสือพิมพ์อาซาฮีชิมบุง *(Asahi Shimbun) * และมีเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องทางเพศอย่างโจ่งแจ้ง และบทความดังกล่าวยังไปปรากฏที่โชโจะคอมมิค ซึ่งบรรณาธิการสูงสุดของของโชโจะคอมมิคกล่าวว่า 

นิตยสารโชโจคอมมิคจากสำนักพิมพ์โชงะกุกัง *(Shogakukan) * เป็นสำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่ และเป็นหนึ่งในแกนนำหลักของสื่อสิ่งพิมพ์ที่ประเทศญี่ปุ่น ทั้งยังเป็นสำนักพิมพ์ที่พิมพ์ สื่อการเรียนการสอนหลายอย่างของประเทศญี่ปุ่น โชโจคอมมิคไม่ใช่นิตยสารเรตเอกซ์  แต่ก็ใกล้เคียงมากที่จะเรียกได้ว่าเป็นนิตยสารลามกหรือหนังสือการ์ตูนลามก  ซึ่งทางสำนักพิมพ์โชงะกุกังเอง ก็สามารถเจาะกลุ่มตลาดสำคัญ ซึ่งนักอ่านส่วนใหญ่เป็นเป็นเด็กประถมและมัธยมต้น และเป็นผู้หญิงถึง 40.2% จากการสำรวจ คิดเป็นผู้อ่านประมาณ 120000 คน หรืออาจจะมากกว่านั้น จากยอดการพิมพ์จำหน่ายต่อครั้งอยู่ที่ 300000 ฉบับ จะเป็นกลุ่มนักอ่านเป็นเด็กอายุต่ำกว่า 13 ปีถึง 26% 

ภายหลังจากนั้นมีเหตุการณ์ในวันที่ 29 มีนาคม ปี 2007 นักการเมืองที่ชื่อ เซะโกะ โนะดะ *(Seiko Noda) * ซึ่งเป็นบุคคลที่กลุ่มโลลิคอนและโอะตะกุหมายหัวไว้ เพราะว่านักการเมืองคนนี้ได้นำประเด็นเรื่อง การประชุมสัมมนาญี่ปุ่น-สวีเดน เกี่ยวกับเรื่องการป้องกันการผลิตสื่อลามกเกี่ยวกับเด็ก และได้แสดงจุดยืนที่ว่าสื่อลามกที่เกี่ยวกับเด็ก รวมไปถึงมังงะและอนิเมะ ต้องห้ามผลิตและทำลายให้หมด ซึ่งสร้างความไม่พอใจอย่างมากในวงกว้าง ทำให้เซะโกะ โนะดะถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องบนกระดานสนทนา 2ch ซึ่งเป็นกระดานสนทนาที่ได้รับความนิยมอย่างมากที่ญี่ปุ่น

## กรณีศึกษาและคดีความเกี่ยวกับโลลิคอน
ที่ประเทศญี่ปุ่น ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ความขัดแย้งระหว่างมังงะกับกลุ่มผู้ปกครองทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ความพยายามของกลุ่มที่จะต่อต้านโชโจมังงะมีมากขึ้น แต่ในทางเดียวกันการพัฒนาขยายตัวของธุรกิจมังงะ ก็สูงขึ้นเป็นทวีคูณเช่นกัน

### คดีฆาตกรรมต่อเนื่องโอะตะกุ (ประเทศญี่ปุ่น)
ในปี 1989 ก็เกิดคดีสะเทือนขวัญชาวญี่ปุ่น เกี่ยวกับฆาตกรต่อเนื่อง ที่เป็นโอตาคุที่ชื่อ มิยาซากิ สึโตะมุ *(Miyazaki Tsutomu) * ที่ก่อคดีฆ่าหั่นศพเด็กผู้หญิง 4 คน อายุ 4-7 ปี เป็นผลให้ความรู้สึกอคติต่อมังงะทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เพราะว่ามิยาซากิ สึโตะมุ ก็เป็นพวกโอตาคุ และคดีนี้เองที่เป็นจุดเริ่มต้น ของกลุ่มที่ต่อต้านโลลิคอน ที่พยายามต่อต้านในทุกวิถีทาง 

ภายหลังจากนั้น 16 ปีนับจากเหตุการณ์คดีฆาตกรต่อเนื่องโอตาคุ นักข่าวที่ทำข่าวนั้นได้มาสารภาพความจริงว่า ภาพข่าวที่ลงหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์ เป็นการจัดฉากของช่างภาพเอง โดยการนำโลลิมังงะ มาวางชั้นบนสุดของกองนิตยสารในห้องของมิยาซากิ ซึโตมุ แล้วจึงเก็บภาพมาและได้ใช้วิธีที่คล้ายๆ กันนี้สร้างภาพขึ้นมา อย่างไรก็ตามมิยาซากิ ซึโตมุถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ จากข้อหาลักพาตัวและฆาตกรรมเด็ก 4 คน และใน 2 คนนั้น ยังถูกทำลายศพอีกด้วย ในปี 1999 พ่อของมิยาซากิ ซึโตมุตัดสินใจฆ่าตัวตาย

### คดีลักลอบนำเข้าสื่อลามกเกี่ยวกับเด็ก (ประเทศออสเตรเลีย)
Mr Bao Peng Lin วัย 22 ปี ถูกจับได้จากเที่ยวบินประเทศสิงคโปร์ เมื่อวันที่ 14 เมษายน 2006 ในข้อหาลักลอบนำเข้าสื่อลามกเกี่ยวกับเด็ก และถูกปรับเป็นเงินถึง $9000 ซึ่งเขาได้รับสารภาพต่อศาลว่าได้นำเข้าอนิเมะ ที่มีเนื้อหาความรุนแรงทางเพศต่อเด็กจริง เจ้าหน้าที่ของ Customs National Manager Investigations ได้กล่าวว่า ถึงแม้ว่าจะเป็นอนิเมะ แต่ว่าถ้ามีเนื้อหาที่ละเมิดทางเพศกับเด็ก การที่ลักลอบนำเข้าประเทศออสเตรเลีย ก็ถือว่ามีความผิดเหมือนกัน โทษสูงสุดของการลักลอบนำเข้าสื่อลามกเกี่ยวกับเด็กของประเทศออสเตรเลีย อยู่ที่ปรับเป็นเงิน $275,000 หรือจำคุก 10 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ

## เกมสาวน้อย
จากการที่กลุ่มโลลิคอนและโอะตะกุที่ประเทศญี่ปุ่น ได้รับเสรีภาพในการแสดงออกและผลิตสื่อต่างๆ โดยไม่ปิดกั้นอย่างเด็ดขาด ซึ่งแตกต่างจากประเทศอื่นๆ ทั่วทุกมุมโลก ทำให้ธุรกิจมังงะ เกมสาวน้อย และอนิเมะพัฒนาควบคู่กันไปอย่างต่อเนื่อง ซึ่งธุรกิจในวงการนี้ทำรายได้มหาศาล และสร้างอาชีพให้กับชาวญี่ปุ่น ในทางกลับกันก็เป็นการสร้างปัญหาสังคมไม่น้อย ถ้ามองจากมุมมองของชาวต่างชาติ ที่แทบจะไม่ยอมรับให้มีการผลิตเกมสาวน้อย ได้อย่างประเทศญี่ปุ่นเลย 

อาชีพที่เกี่ยวข้องกับวงการนี้ อย่างเช่น จิตรกร *(illustrator) * นักพากย์ *(seiyuu) * รวมไปถึงโดจินชิ ซึ่งเป็นการสร้างสรรค์ผลงาน เกี่ยวกับอนิเมะของนักวาดนิรนาม ซึ่งมักจะนำตัวละครที่ดังๆ มาแต่งเรื่องและวาดใหม่และขายกันโดยทั่วไป ซึ่งในมุมมองของชาวต่างชาติ จะเห็นได้ว่าละเมิดลิขสิทธิ์อย่างชัดเจน แต่ในสังคมญี่ปุ่นนักวาดโดจินกลับได้รับการยอมรับ และไม่ได้มีการกวาดล้างแต่อย่างใด 

การแข่งขันกันอย่างดุเดือดระหว่างผู้ผลิตเกมสาวน้อย เพื่อตอบสนองความต้องการที่มีอยู่อย่างต่อเนื่องของเหล่าโลลิคอนและโอะตะกุ ทำให้อาชีพ illustrator อยู่รอดได้  ถ้าเนื้อเรื่องและตัวละครใดที่เริ่มสร้างสรรค์ขึ้นมา สามารถจับจิตใจของเหล่าโลลิคอนและโอะตะกุได้ ก็มีโอกาสสูงที่จะได้สร้างเป็นอนิเมะ หรือเกมสาวน้อยตามมาทันที  อีกทั้งนักพากย์ที่ประเทศญี่ปุ่นนั้น มีศักดิ์ศรีเทียบเท่ากับดารา นักร้อง นักแสดง ถ้าอนิเมะเรื่องใดมีชื่อเสียง นักพากย์คนนั้นก็จะมีชื่อเสียงตามไปด้วย อีกทั้งยังจะมีงานอื่นตามมา ไม่ว่าจะเป็นถ่ายแบบ โฆษณา หรือแม้กระทั่งเป็นนักร้อง  ทำให้อาชีพนักพากย์เป็นที่ใฝ่ฝัน ของใครหลายคนในประเทศญี่ปุ่น

## สาวหูแมว

คำๆ นี้เป็นคำที่ใช้เรียกลักษณะตัวละครที่มีลักษณะเฉพาะ ที่จะเป็นรูปร่างคน แต่มีหูแมวอยู่บนหัว อาจจะมีหางหรือไม่มีก็ได้ จากการผสมผสานระหว่างคนกับแมว มีความหมายแฝงคือ แมวเป็นสัตว์ที่ขี้อ้อน ชอบเอาใจเจ้านาย เนโกะมิมิก็จะมีลักษณะคล้ายๆ กัน ตัวละครที่นอกจากจะพัฒนาเพื่อสนองความต้องการของเหล่าโลลิคอนแล้ว การเพิ่มเนโกะมิมิเข้าไป ยิ่งเป็นการเพิ่มเอกลักษณ์ และเสน่ห์เข้าไปในตัว ทำให้ตัวละครนั้นเป็นที่จดจำได้ ดิจิคารัตเป็นเรื่องหนึ่ง ที่เหล่าโอะตะกุและโลลิคอนชื่นชอบมาก

## อ้างอิง
* Comi Press Manga news and Information (3/10/2007) 
* วารสารที่ศึกษาในประเทศญี่ปุ่นกรณี Ameture Manga Subculture and Otaku panic (3/10/2007) 
* Pornography, Rape and Sex Crimes in Japan ข้อมูลจาก Pacific Center for Sex and Society (3/10/2007)  
* มังงะเรื่อง Naisho no Tsubomi (3/10/2007)  
* บทความที่กล่าวถึงโอะตะกุ  (3/10/2007) 
* บทความที่กล่าวถึงมิยะซะกิ สึโตะมุ ฆาตกรต่อเนื่องโอะตะกุ  (3/10/2007) 
* รายละเอียดเกี่ยวกับการตัดสินคดีของมิยะซะกิ สึโตะมุ (3/10/2007) 
* ข่าวคดีฆาตกรต่อเนื่องโอะตะกุ จาก The Japan Times (3/10/2007) 
* คดีลักลอบนำเข้าสื่อลามกที่เป็นอนิเมะ จาก Australian Customs Service (3/10/2007) 
* Di Gi Charat official website (4/10/2007) 
* ข้อมูล Di Gi Charat (4/10/2007) 

## ดูเพิ่ม
* โชะตะคอน
* แฟนเซอร์วิส

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ศัพท์ในการ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ข้อโต้เถียงในการ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:คำสร้างใหม่ในคริสต์ทศวรรษ 1970