ปกรณัมปรัมปรานอร์ส

thumb|250px|เทพเจ้าธอร์เข้าณรงค์ยุทธกับเหล่ายักษ์

**ปกรณัมปรัมปรานอร์ส** หรือ **ปกรณัมปรัมปราสแกนดิเนเวีย** คือระบบความเชื่อแบบพหุเทวนิยมของกลุ่มชนเจอร์แมนิกเหนือที่สืบทอดกันมาแต่โบราณกาล แม้ภายหลังดินแดนแถบนี้จะหันมานับถือคริสต์ศาสนา แต่เรื่องราวเหล่านี้ยังคงหยั่งรากลึกจนกลายมาเป็นคติชาวบ้านแห่งสแกนดิเนเวียสมัยใหม่ เรื่องราวของทวยเทพและวีรบุคคลถูกบันทึกและถ่ายทอดผ่านแหล่งข้อมูลสำคัญ โดยปรากฏเนื้อหาดั้งเดิมในคัมภีร์ร้อยกรองเอ็ดดา (Poetic Edda) ซึ่งเป็นเอกสารเก่าแก่ที่รวบรวมบทกวีโบราณอันทรงคุณค่าเอาไว้ ก่อนที่ต่อมาจะได้รับการจัดระเบียบและอธิบายขยายความอย่างเป็นระบบในคัมภีร์ร้อยแก้วเอ็ดดา (Prose Edda) ตลอดจนอาศัยหลักฐานทางโบราณคดีและมุขปาฐะพื้นบ้านประกอบร้อยเรียงกัน โดยสามารถแบ่งเนื้อหาออกเป็นสองหมวดหลัก ได้แก่ เทวตำนาน และวีรตำนาน

ในส่วนของ **เทวตำนาน** ประกอบด้วยทวยเทพผู้ทรงฤทธานุภาพ นำโดยโอดินน์ (Odin) จอมเทพผู้แสวงหาความรู้ของจักรวาล, ธอร์ (Thor) เทพแห่งสายฟ้าผู้กวัดแกว่งค้อนมย็อลนีร์เพื่อพิทักษ์มวลมนุษย์, เฟร็วยา (Freyja) เทพีผู้เลอโฉมผู้เชี่ยวชาญไสยเวทไซเดอร์ (Seiðr) นางมักสวมเสื้อคลุมขนนกและทรงม้าเข้าสู่สมรภูมิเพื่อคัดเลือกดวงวิญญาณนักรบ; เฟร็วเยอร์ (Freyr) เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ผู้ประทานสันติภาพและพืชผล; และนยอร์เดอร์ (Njörðr) จ้าวสมุทรผู้สยบคลื่นลมและบันดาลความมั่งคั่ง, อิดุนน์ (Iðunn) ผู้พิทักษ์แอปเปิลทองคำแห่งความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์; เฮย์มดัลเลอร์ (Heimdallr) ผู้พิทักษ์ทวยเทพผู้มีกรรณทิพย์และรอเป่าแตรกยัลลาร์ฮอร์น; รวมถึง โลกี (Loki) เทพยักษ์ผู้สร้างความโกลาหล และเป็นผู้นำโศกนาฏกรรมมาสู่สรวงสวรรค์ด้วยการวางอุบายสังหารบัลเดอร์ (Baldr) โอรสผู้เป็นที่รักยิ่งของมหาเทพีฟริกก์และสรรพสิ่ง

ในส่วนของ **วีรตำนาน** จะลดทอนบทบาทของทวยเทพเพื่อหันมาเชิดชูบทบาทของมนุษย์และวีรบุคคลผู้กล้าหาญ เนื้อหาหลักมุ่งเน้นไปที่โศกนาฏกรรมแห่งความรัก การทำศึกสงคราม การทรยศหักหลังเพื่อแย่งชิงสมบัติวิเศษ ตลอดจนชะตาอันโหดร้ายของสายเลือดโวลซุง (Völsung) โดยมักมีพวกนางวัลกือริยา (Valkyrja) เข้ามาข้องเกี่ยวและเป็นผู้ชักนำโชคชะตา ซึ่งล้วนถูกขับขานผ่านบทกวีอันยิ่งใหญ่ เช่นวีรกรรมของซิกวร์ด (Sigurðr) ผู้สังหารมังกรฟาฟเนียร์เพื่อชิงทองคำต้องสาป, เรื่องราวความรักและการรบใน *โศลกเฮลกิ (Helgakviða)*, ไปจนถึงไฟแค้นและการนองเลือดอันน่าสลดใจของนางกูธรูน (Guðrún) ใน *โศลกอัตลิ (Atlakviða)* แต่ผลลัพธ์กลับนำไปสู่ความตายของทุกคนและเป็นจุดจบสายเลือดโวลซุง

[thumb|190px|[ร็อกรูนสโตน (Rök Runestone), ตั้งอยู่ที่ประเทศสวีเดน มีข้อความจารีกในอักษรรูนอ้างถึงเรื่องราวในปกรณัมปรัมปรานอร์ส]]
[thumb|right|upright|[สนอร์รี สเตืร์ตลือซอน กวีและนักบันทึกประวัติศาสตร์ชาวไอซ์แลนด์ ผู้รจนาร้อยแก้วเอ็ดดา]]

## ปฐมกาลของจักรวาลนอร์ส
ในยุคปฐมกาล จักรวาลมิได้ถูกเนรมิตขึ้นอย่างงดงาม ทว่าคือสภาวะอันหมุนคว้าง มืดมิด และสับสนอลหม่าน เมื่อสืบค้นจากปฐมบทแห่งคัมภีร์ร้อยกรองเอ็ดดา (Poetic Edda) บทกวี *โหริณีพยากรณ์ (Völuspá)* ได้พรรณนาถึงยุคเริ่มแรกนี้ว่า สรรพสิ่งล้วนว่างเปล่า ไร้ซึ่งผืนทราย ทะเล หรือแผ่นดิน มีเพียงห้วงสุญตาที่เรียกว่ากินนุงกากัป (Ginnungagap) ในขณะที่บทกวี *ภาษิตวาฟธรูดนีร์ (Vafþrúðnismál)* ได้กล่าวเสริมถึงสายน้ำเอลิวอการ์ (Élivágar) ซึ่งเต็มไปด้วยหยาดพิษ อันเป็นปฐมเหตุแห่งการจุติของสิ่งมีชีวิตแรกเริ่ม

การกำเนิดจักรวาลรับการขยายความไว้ในคัมภีร์ร้อยแก้วเอ็ดดา (Prose Edda) ของสนอร์รี สเตืร์ตลือซอน โดยระบุว่า ความสับสนอลหม่านนั้นได้แยกตัวออกเป็นสองขั้ว ขั้วทิศเหนือคือนิเวิลเฮย์เมอร์ (Niflheim) ภพแห่งหมอกเหมย โดยที่ใจกลางภพนี้เป็นที่ตั้งของตาน้ำคแวร์เก็ลเมียร์ (Hvergelmir) ต้นน้ำสิบสองสาย ซึ่งสิบเอ็ดสายในนั้นคือธารพิษแห่งชีวิตที่ไหลสู่ทิศใต้ เมื่อกลุ่มธารพิษนี้ไหลสู่ห้วงกินนุงกากัปและปะทะกับอุณหภูมิที่ต่ำจนแช่แข็งสรรพสิ่งได้ในฉับพลัน น้ำจึงกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งที่ค่อยๆแผ่ขยายแทรกตัวปกคลุมห้วงกินนุนกากัป 

ขั้วทิศใต้ของจักรวาลคือมูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์ (Muspelheim) ภพแห่งไฟร้อนระอุซึ่งถูกพิทักษ์โดยพญายักษ์ซัวร์เตอร์ (Surtr) เนื่องจากในยุคปฐมกาลนั้นไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอื่นใด ซัวร์เตอร์จึงใช้ไปกับการตีดาบ และสลัดประกายไฟให้ปลิวล่องลอยเข้าไปในกินนุนกากัป เมื่อความร้อนปะทะกับน้ำแข็งจากแดนเหนือ จึงละลายกลายเป็นไอ และควบแน่นร่วงหล่นลงมาเป็นหยาดน้ำค้างแข็งแห่งชีวิต เมื่อก็สะสมและหลอมรวมกันถึงจุดหนึ่ง ก็บังเกิดสิ่งมีชีวิตบรรพกาลสองสิ่งแรก คือปฐมยักษ์อีเมียร์ (Ymir) และแม่โคเอาด์อุมบลา (Auðumbla)

## กำเนิดเทพและยักษ์บรรพกาล
สิ่งมีชีวิตแรกที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่าคือยักษ์อีเมียร์และแม่วัวเอาดุมลา ซึ่งทั้งสองต่างต้องเผชิญกับความหิวโหยในทันทีที่ถือกำเนิดขึ้น อีเมียร์ได้หันไปพบกับเต้านมอันเต่งตึงของแม่วัวและเข้าดื่มกินน้ำนมนั้นเพื่อประทังชีวิต ในขณะที่แม่วัวเอาดุมลานั้นโชคร้ายที่ไม่มีอาหารใดให้กินนอกจากน้ำแข็งที่อยู่เบื้องหน้า นางจึงทำได้เพียงเลียก้อนน้ำแข็งรสเค็มไปพลาง ๆ เท่านั้น ทว่าความอบอุ่นจากน้ำลายของแม่วัวที่เลียน้ำแข็งกลับสร้างปาฏิหาริย์ขึ้น เมื่อมันค่อย ๆ เผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตอีกหนึ่งถือกำเนิดจากก้อนน้ำแข็งนั้น นั่นคือเทพบูริ (Búri) โดยเริ่มจากพระเกษาที่งอกเงยขึ้นมาเป็นอันดับแรก ตามด้วยส่วนเศียรและวรกาย จนกลายเป็นบุรุษผู้สง่างามและได้รับการยกย่องว่าเป็นบรรพบุรุษของเหล่าทวยเทพทั้งมวล

ในขณะเดียวกัน อีเมียร์สนใจแต่ความอิ่มตามสัญชาตญาณพื้นฐาน เมื่อดื่มกินนมวัวจนอิ่มแล้วก็ง่วงล้มตัวลงนอนหลับสนิทบนพื้นน้ำแข็ง ในระหว่างที่อีเมียร์หลับใหล ประกายไฟจากดาบของพญายักษ์ซูร์เตอร์ได้ลอยละล่องมาตกข้างกายอย่างต่อเนื่อง ความอบอุ่นที่ได้รับส่งผลให้อีเมียร์หลับลึกและหลั่งเหงื่อออกมาจากร่างกาย ซึ่งเหงื่อนี้เองที่เป็นบ่อเกิดของชีวิตใหม่ โดยเหงื่อจากรักแร้ข้างซ้ายได้กลายเป็นยักษ์ชายและหญิงคู่แรก ส่วนการเสียดสีกันของขาทั้งสองข้างในขณะหลับก็ได้ให้กำเนิดยักษ์หกหัวนามว่าซรูดเกลเมียร์ (Þrúðgelmir)

พลังของบูรีและซรูดเกลเมียร์นั้นมีความคล้ายคลึงกับอีเมียร์ คือสามารถให้กำเนิดบุตรได้ในทันที โดยยักษ์แบร์เกลเมียร์ (Bergelmir) ได้ถือกำเนิดจากการกระโดดออกมาจากร่างของซรูดเกลเมียร์ ในขณะที่บอร์ (Bor) โอรสของบูรีก็ถือกำเนิดออกมาจากกายของพระองค์ในลักษณะเดียวกัน ต่อมาบอร์ได้สมรสกับนางยักษ์บเบสท์ลา (Bestla) มีโอรสด้วยกันสามพระองค์ ได้แก่ โอดินน์ (Odin), วิลี (Vili) และเว (Ve) ซึ่งเทพทั้งสามองค์นี้เองที่จะทรงเป็นต้นวงศ์อาศิรเทพ ผู้มีบทบาทสำคัญในการสร้างโลกและปกครองสวรรค์สืบต่อไป

## สงครามบรรพกาล
ภายหลังการอุบัติของเทพกลุ่มแรก อันได้แก่ โอดิน, วิลี และเว บรรยากาศภายในกินนุงกากัปเริ่มทวีความตึงเครียด เมื่อฝั่งยักษ์นำโดยแบร์เกลเมียร์ (Bergelmir) เริ่มตระหนักถึงภัยคุกคามจากการขยายอำนาจของเทพ ความหวาดกลัวนี้มิได้ไร้รากฐาน เนื่องจากเหล่าโอรสแห่งบอร์ทรงไว้ซึ่งคุณลักษณะที่เหนือกว่ายักษ์ในหลายด้าน ไม่เพียงแต่พละกำลังมหาศาล แต่ยังมีสติปัญญาที่ล้ำลึกและความสามารถในการฟื้นฟูวรกายจากบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งแตกต่างจากพวกยักษ์ที่ขาดความวิจิตรบรรจงและพลานุภาพที่มั่นคงเช่นกลุ่มเทพ

ความขัดแย้งดังกล่าวนำไปสู่การสู้รบยาวนานนับหมื่นปีภายในกินนุงกากัป สงครามครั้งนี้เป็นการปะทะกันระหว่างพลังแห่งความโกลาหลของกลุ่มยักษ์ และพลังแห่งระเบียบของกลุ่มเทพแอซีร์ ทั้งสองฝ่ายต่างผลัดกันรุกและรับโดยไม่มีผู้ใดสามารถกำชัยเด็ดขาด แต่ในระหว่างนั้น ปฐมยักษ์อีมีร์ยังคงให้กำเนิดยักษ์ที่ดุร้ายและไร้ระเบียบออกมาอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้สภาวะในจักรวาลยุคบรรพกาลเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่ไม่สิ้นสุด

โอดินและอนุชาเล็งเห็นว่าทางเดียวที่จะยุติความโกลาหลและสร้างระเบียบใหม่ให้จักรวาล คือการกำจัดต้นตอแห่งชีวิตทั้งปวง ซึ่งก็คืออีเมียร์ ทั้งสามพระองค์จึงร่วมมือกันสังหารปฐมยักษ์ตนแรกสำเร็จ เมื่ออีเมียร์สิ้นชีพ เลือดมหาศาลได้พวยพุ่งออกจากบาดแผลของเขาจนกลายเป็นอภิมหาอุทกภัยที่ท่วมท้นไปทั่วห้วงเหวกินนุงกากัป ส่งผลให้เผ่าพันธุ์ยักษ์เกือบทั้งหมดต้องจมน้ำเลือดตาย มีเพียงยักษ์แบร์เกลเมียร์และภรรยาเท่านั้นที่รอดชีวิต โดยการหนีขึ้นไปบนพาหนะหรือกล่องบางอย่าง พวกเขาล่องลอยผ่านทะเลเลือดไปจนถึงสุดขอบจักรวาล และสถาปนาดินแดนใหม่นามว่ายอตุนเฮย์เมอร์ (Jötunheimr) เพื่อสืบวงศาคณายักษ์ให้ดำรงอยู่ต่อไปและกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตของวงศ์เทพนับแต่นั้นมา

## กำเนิดแผ่นดินและโลก
ภายหลังจากชัยชนะเหนือปฐมยักษ์อีเมียร์ เทพสามพี่น้องเริ่มต้นกระบวนการเปลี่ยนผ่านจากสภาวะแห่งความโกลาหลไปสู่การสร้างระเบียบใหม่แห่งจักรวาล โดยการนำร่างอันไร้วิญญาณของอีเมียร์มาเป็นมวลสารหลักในการรังสรรค์สรรพสิ่ง กระบวนการนี้มิใช่การสร้างโลกจากความว่างเปล่า แต่เป็นการแปรสภาพอินทรียสารจากยักษ์ตนแรกให้กลายเป็นองค์ประกอบทางธรรมชาติที่ซับซ้อน สามเทพได้ลากร่างของยักษ์ไปยังใจกลางกินนุงกากัปเพื่อเริ่มสร้างโลกที่ชื่อว่ามิดการ์เดอร์ (Miðgarðr)

ในขั้นแรก เนื้ออันมหาศาลของอีเมียร์ถูกนำมาแผ่ขยายออกจนกลายเป็นแผ่นดินพื้นปฐพี ในขณะที่โลหิตที่พวยพุ่งออกมาจากบาดแผลนั้นถูกนำมากักเก็บและจัดระเบียบจนกลายเป็นมหาสมุทรสีครามที่ล้อมรอบแผ่นดิน รวมถึงเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำและทะเลสาบทุกสายบนโลก ส่วนที่เป็นโครงสร้างอันแข็งแกร่งอย่างกระดูกที่ยังคงรูปทรงสมบูรณ์ถูกยกขึ้นวางซ้อนกันจนกลายเป็นเทือกเขาสูงตระหง่าน และเศษฟันหรือกระดูกที่แตกหักถูกนำมาโปรยปรายเป็นก้อนหินและกรวดทรายที่ประดับอยู่ตามพื้นผิวโลก กะโหลกของอีเมียร์ถูกยกขึ้นครอบโลกไว้เหนือหัวเพื่อทำหน้าที่เป็นโดมท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ โดยเหล่าเทพได้นำสมองของยักษ์โยนขึ้นไปในอากาศเพื่อให้กลายเป็นก้อนเมฆที่ลอยละล่องอยู่เหนือชั้นบรรยากาศ

ในขณะที่พื้นดินที่สร้างจากเนื้อของยักษ์ได้ให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตประหลาดนั่นคือคนแคระ ซึ่งเดิมทีมีลักษณะคล้ายหนอนที่ชอนไชอยู่ในเนื้อ แต่ได้รับประทานมนตราและสติปัญญาจากเหล่าเทพจนมีรูปร่างคล้ายมนุษย์และมีความสามารถเชิงช่าง โดยเทพโอดินได้แต่งตั้งคนแคระสี่ตน ได้แก่ นอร์ดรี, ซุดรี, ออสตรี และเวสตรี ให้ทำหน้าที่เป็นเสาหลักค้ำจุนสี่มุมของโลกไว้

## กำเนิดพระอาทิตย์-พระจันทร์
เพื่อให้จักรวาลที่รังสรรค์ขึ้นมีความสว่างไสวและมีระเบียบแห่งกาลเวลา เทพสามพี่น้องได้เสด็จไปยังมูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์ (Múspellsheimr) ภพแห่งไฟ เพื่อรวบรวมประกายไฟและถ่านร้อนที่พัดพาด้วยกระแสลมกรดมาประดับไว้บนโดมกะโหลกท้องฟ้า ประกายไฟเหล่านั้นกลายเป็นดวงดาวและจักรราศีที่กำหนดทิศทางและฤดูกาล ทว่าภารกิจที่สำคัญยิ่งกว่าคือการสร้างดวงสุริยาและดวงจันทราให้เป็นแหล่งกำเนิดแสงหลักของโลก เหล่าเทพจึงได้ประดิษฐ์ราชรถอันวิจิตรเพื่อลากจูงลูกไฟยักษ์ทั้งสองให้โคจรไปตามวิถีที่กำหนดไว้เหนือชั้นบรรยากาศมิดการ์เดอร์

ในส่วนของดวงอาทิตย์นั้นมีความซับซ้อนและมีภยันตรายจากความร้อนอันมหาศาล เหล่าเทพจึงได้ติดตั้งโล่ศักดิ์สิทธิ์ที่ชื่อว่า สวาลิน (Svalin) ไว้ที่ด้านหลังของราชรถเพื่อทำหน้าที่เป็นปราการกำบังความร้อนมิให้แผดเผาม้าและคนขับจนเป็นเถ้าถ่าน นอกจากนี้ภายใต้หัวไหล่ของม้าลากรถยังมีการติดตั้งถุงลมเย็นเพื่อช่วยระบายความร้อนตลอดเส้นทาง ราชรถสุริยะนี้ถูกลากจูงด้วยม้าฝีเท้าดีสองตัว ได้แก่ อาร์วาคร์ (Arvakr) ซึ่งมีความหมายว่า "ผู้ตื่นแต่เช้า" และ อัลสวิน (Alsvin) ซึ่งหมายถึง "ผู้มีฝีเท้าเร็ว" ม้าทั้งสองต้องวิ่งไม่หยุดเพื่อให้แสงอาทิตย์สาดส่องตามเวลาที่กำหนด

สำหรับดวงจันทร์นั้น กระบวนการสร้างมีความยุ่งยากน้อยกว่าเนื่องจากมีรัศมีที่อ่อนโยนและขนาดที่ย่อมกว่า ราชรถแห่งจันทราจึงใช้ม้าลากเพียงตัวเดียวคือนามว่า อัลสไวเดอร์ (Alsvider) ซึ่งมีความหมายว่า "ผู้มีความเร็วเสมอ" แม้แสงจากดวงจันทร์จะมิได้แผดเผาเช่นสุริยา แต่หน้าที่ของม้าตัวนี้ก็มีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันในการนำพาแสงสว่างนวลตามาสู่โลกในช่วงเวลาแห่งความมืดมิด การจัดลำดับโคจรของราชรถทั้งสองคันนี้เองที่เป็นจุดเริ่มต้นของวัฏจักรกลางวันและกลางคืน ทำให้สรรพสิ่งที่ถือกำเนิดขึ้นเริ่มดำเนินชีวิตภายใต้ระเบียบแห่งกาลเวลา

## ยมโลก
ยมโลกไม่ได้ถูกจำกัดความด้วยชื่อเดียว แต่ปรากฏผ่านชื่อนิเวิลเฮย์เมอร์ และเฮ็ล ซึ่งมีบทบาทคาบเกี่ยวกัน ดินแดนทั้งสองตั้งอยู่ในทิศทางที่รากแก้วหนึ่งของต้นพิภพอึกก์ดราซิลล์ ทั้งยังปกคลุมไปด้วยบรรยากาศที่เหน็บหนาวและมืดมิด ความเชื่อมโยงระหว่างสองดินแดนนี้ยังเป็นประเด็นที่ถกเถียงในเชิงวิชาการ เมื่อพิจารณาจากร้อยกรองเอ็ดดา แหล่งข้อมูลยุคเก่าอย่างบทกวี *โหริณีพยากรณ์ (Völuspá)* มักมีการใช้ชื่อสองดินแดนนี้สลับกัน หรือระบุในลักษณะซ้อนทับกันว่า ดินแดนของดวงวิญญาณนั้นตั้งอยู่ลึกลงไปจากในนิเวิลเฮย์เมอร์อีกชั้นหนึ่ง

อย่างไรก็ตามในร้อยแก้วเอ็ดดา ของสนอร์รี สเตืร์ตลือซอน ได้เข้ามาจำแนกความต่างนี้ให้ชัดเจนขึ้น โดยระบุว่านิเวิลเฮย์เมอร์คือโลกแห่งน้ำแข็งและหมอกที่มีอยู่มาแต่บรรพกาล ส่วนเฮ็ลคือดินแดนที่จอมเทพโอดินน์เนรเทศเทพีเฮ็ลลงไปปกครอง เพื่อรองรับดวงวิญญาณที่เสียชีวิตจากความชราหรือโรคภัย อย่างไรก็ตาม จากข้อมูลของทั้งสองคัมภีร์ สิ่งที่พอจะสรุปได้คือ ทางเข้าออกขนาดใหญ่ที่สุดซึ่งเชื่อมระหว่างยมโลกและโลกภายนอกคือนาสตร็อนด์ (Náströnd) อันตั้งอยู่ ณ แห่งใดแห่งหนึ่งใกล้ขั้วโลกเหนือ แต่ทวีปน้ำแข็งบริเวณขั้วโลกเหนือนั้นคือนิเวิลเฮย์เมอร์ หรือเป็นเพียงแผ่นดินที่รับอิทธิพลความเย็นแผ่ซ่านมาจากนิเวิลเฮย์เมอร์ซึ่งสถิตเป็นดั่งดาวเหนือของจักรวาลนอร์ส ก็ยังเป็นปริศนาทางเทววิทยาที่ไม่อาจฟันธงได้

## กำเนิดพรายและคนแคระ
[thumb|200px|[เฟร็วเยอร์ สมาชิกวงศ์วนาเทพ พร้อมกับหมูป่าขนทองอันเป็นของกำนัลจากคนแคระ]]

ในร้อยกรองเอ็ดดา ซึ่งเป็นเอกสารยุคเก่า บทกวี *โหริณีพยากรณ์ (Völuspá)* ได้กล่าวถึงการถือกำเนิดของคนแคระว่า พวกเขาถูกรังสรรค์ขึ้นจากเลือดของบริมีร์ (Brimir) และกระดูกของบลาอินน์ (Bláinn) โดยมี โมตซอกเนียร์ (Mótsognir) และดูรินน์ (Durinn) เป็นคนแคระสองตนแรก ส่วนเผ่าพันธุ์พรายนั้น แม้ไม่ได้ระบุจุดกำเนิดการสร้างไว้อย่างชัดเจน แต่ในบทกวีหลายบทมักกล่าวถึงพวกพรายเคียงคู่กับทวยเทพเสมอ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงสถานะอันสูงส่งและศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา

ต่อมาในร้อยแก้วเอ็ดดา โดยสนอร์รี สเตืร์ตลือซอน มีการขยายความต้นกำเนิดนี้ให้พิสดารยิ่งขึ้น ในบท *กึลฟากินนิง (Gylfaginning)* ระบุว่าคนแคระถือกำเนิดมาจากหนอนที่ชอนไชอยู่ในเนื้อศพของปฐมยักษ์อีเมียร์ ก่อนที่ทวยเทพจะประทานสติปัญญาและรูปลักษณ์จำแลงให้ นอกจากนี้ สนอร์รียังได้จำแนกพรายออกเป็นสองกลุ่มอย่างชัดเจน ได้แก่ "พรายสว่าง" (Ljósálfar) ผู้อาศัยอยู่ในอัลฟ์เฮย์เมอร์ (Álfheimr) ซึ่งงดงามยิ่งกว่าแสงตะวัน และ "พรายมืด" (Dökkálfar) ผู้อาศัยอยู่ใต้ดินที่มีผิวกายดำมืด ซึ่งนักวิชาการหลายคนเชื่อว่าพรายมืดอาจเป็นการทับซ้อนกับเผ่าพันธุ์คนแคระนั่นเอง

## กำเนิดมนุษย์
มนุษยชาติไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นจากผงคลีดินหรือถูกเนรมิตขึ้นจากความว่างเปล่า แต่ก่อกำเนิดขึ้นจากส่วนหนึ่งของธรรมชาติ นั่นคือต้นไม้สองต้นที่ถูกคลื่นซัดมาเกยตื้นบนชายหาด ก่อนที่ทวยเทพจะเป่าลมหายใจและมอบจิตวิญญาณ

เมื่อพิจารณาจากคัมภีร์ร้อยกรองเอ็ดดา บทกวี *โหริณีพยากรณ์ (Völuspá)* ได้พรรณนาถึงเหตุการณ์ที่เทพสามองค์ ได้แก่ โอดินน์ (Odin) เฮอเนียร์ (Hœnir) และโลดูร์ (Lóðurr) เดินทางมาพบท่อนไม้ที่ไร้ชีวิตและไร้โชคชะตาอยู่ริมฝั่ง โอดินน์ประทานลมหายใจ โฮนีร์ประทานจิตวิญญาณและสติปัญญา ส่วนโลดูร์ประทานความอบอุ่นและสีเลือดฝาดให้แก่พวกเขา นอกจากนี้ บทกวี *รีกสาธยาย (Rígsþula)* ยังได้กล่าวเสริมถึงพัฒนาการของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในเวลาต่อมา เมื่อเทพเฮย์มดัลเลอร์ (ในร่างมนุษย์ชื่อว่ารีก) ได้ลงมาจัดระเบียบและให้กำเนิดชนชั้นทางสังคมทั้งสาม

ในคัมภีร์ร้อยแก้วเอ็ดดา โดยสนอร์รี สเตืร์ตลือซอน มีการขยายความเป็นรูปธรรมมากขึ้นในบทกวี *กึลฟากินนิง (Gylfaginning)* โดยระบุว่าเทพทั้งสามที่ลงมือสร้างมนุษย์คือ โอดินน์, วีลี, เว และยังได้ระบุนามของมนุษย์คู่แรกอย่างชัดเจนว่า "อัสค์" (Ask แปลว่าต้นแอช) สำหรับบุรุษ และ "เอ็มบลา" (Embla แปลว่าต้นเอล์ม) สำหรับสตรี หลังจากประทานชีวิตและเครื่องนุ่งห่มให้แล้ว ทวยเทพได้มอบหมายให้พวกเขาตั้งถิ่นฐานและสืบเผ่าพันธุ์อยู่ในดินแดนมิดการ์เดอร์ (Midgard) อันเป็นโลกที่ทวยเทพสร้างกำแพงล้อมไว้เพื่อปกป้องพวกเขาจากภัยของยักษ์

## ดูเพิ่ม

* เอลฟ์

## อ้างอิง
* คอสมอส. *ตำนานเทพชาวเหนือ.* กรุงเทพฯ : เครือเถา, 2546.
*