open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ช็อกโกแลตร้อน

thumb|ช็อกโกแลตร้อนตกแต่งด้วยวิปครีมและเกล็ดช็อกโกแลต

**ช็อกโกแลตร้อน** () หรือ **โกโก้ร้อน** () เป็นเครื่องดื่มร้อนชนิดหนึ่งซึ่งประกอบด้วยช็อกโกแลตหรือเนื้อโกโก้ผสมกับนมหรือน้ำร้อน มักเติมความหวานลงไปและตกแต่งด้วยวิปครีมหรือมาร์ชแมลโลว์ ช็อกโกแลตร้อนที่ทำจากช็อกโกแลตที่ละลายแล้วบางครั้งเรียกว่า ช็อกโกแลตสำหรับดื่ม (drinking chocolate) เนื่องจากมีความหวานน้อยกว่าและความเข้มข้นมากกว่า

เครื่องดื่มช็อกโกแลตชนิดแรกสันนิษฐานว่าคิดค้นขึ้นโดยชาวมายาเมื่อประมาณ 2,500–3,000 ปีก่อน และเครื่องดื่มโกโก้ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแอซเท็กในช่วง ค.ศ. 1400 ซึ่งเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ว่า *xocōlātl* จากนั้นก็ได้กลายเป็นที่นิยมในทวีปยุโรปหลังจากที่เข้ามาจากเม็กซิโกในดินแดนโลกใหม่และมีการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ หลายอย่างนับจากนั้นเป็นต้นมา ช็อกโกแลตร้อนยังถูกใช้ทางการแพทย์เพื่อรักษาอาการเจ็บป่วยบางอย่าง เช่น โรคตับ โรคกระเพาะอาหาร จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องดื่มช็อกโกแลต
หมวดหมู่:อาหารคริสต์มาส
หมวดหมู่:อาหารสองชนิดประกอบกัน
ช่างฝีมือ

[thumb|ช่างแกะสลักไม้คนหนึ่งใน[จังหวัดบาหลี]]

**ช่างฝีมือ** () เป็นบุคคลผู้มีอาชีพหรือมีทักษะในการประดิษฐ์ สร้างสรรค์สิ่งของ วัตถุ หรืองานหัตถกรรมต่าง ๆ ในบางส่วนหรือทุกส่วนด้วยมือ ซึ่งบางครั้งอาจใช้เครื่องมือหรืออุปกรณ์ต่าง ๆ เข้ามาช่วยก็ได้ โดยอาศัยประสบการณ์และความรู้ความเชี่ยวชาญด้านงานฝีมือ พร้อมทั้งเน้นคุณภาพและความประณีตของชิ้นงานเป็นหลัก โดยอาจประดิษฐ์ได้ทั้งของใช้หรือของตกแต่ง เช่น เครื่องเรือน เสื้อผ้า งานประติมากรรม ฯลฯ

ในยุคก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรม ช่างฝีมือถือเป็นกลุ่มผู้ผลิตสินค้าโภคภัณฑ์ซึ่งมีบทบาทสำคัญเป็นอย่างมาก

หมวดหมู่:ช่างฝีมือ
วังครรภา

**วังครรภา** (เนปาล: गर्भा दरबार; Garva Palace) เป็นโบราณสถานในชนบทของอำเภอไกลลิ ประเทศเนปาล ปัจจุบันอยู่ในสภาพทรุดโทรมและขาดการอนุรักษ์ วังครรภามีพื้นที่กว้างกว่า 10 *[[Ropani|โรปนี]]*

## ประวัติศาสตร์

วังครรภาสร้างขึ้นโดยขาทคา ชามเชร์ จัง บะฮาดูร์ รานา ระหว่างปี ว.ส. (วิกรมสามวัต) 1979 ถึง 1984 โดยมีการว่าจ้างช่างศิลป์จากอินเดียมาเพื่อการก่อสร้างวังนี้ วังนี้ถูกใช้งานเป็นสถานที่เก็บรวบรวมภาษีและพิพากษาคดีในเขตอำเภอไกลลิ, กาญจนปุระ และ โทตี ต่อมาวังนี้ได้สืบทอดและใช้งานต่อโดยบุตรชายของผู้ก่อสร้างวัง

หลังสิ้นสุดระบอบจักรวรรดิรานา วังถูกแปรสภาพมาใช้เป็นที่ทำการของคณะกรรมการพัฒนาหมู่บ้าน และไปรษณีย์ ในระหว่างสงครามกลางเมืองเนปาล อาคารถูกจุดไฟเผาโดยกลุ่มลัทธิเหมา และถูกทิ้งร้างในสภาพทรุดโทรมนับจากนั้น

รัฐบาลท้องถิ่นของรัฐสุนทรปัศจิมได้จัดสรรงบประมาณสำหรับการฟื้นสภาพของวัง อย่างไรก็ตามไม่พบความคืบหน้าใด ๆ  ในโครงการนี้ เคยมีการเดินขบวนทั่วประเทศโดยคนท้องถิ่นเพื่อเรียกร้องการฟื้นฟูสภาพอาคารหลังนี้

## สถาปัตยกรรม
วังนี้มีความสูงสามชั้น ประกอบด้วยกระจกแกะสลัก 83 บาน และประตู 53 บาน ฝาหนังภายในมีจิตรกรรมประดับ รวมถึงยังมีอุโมงค์ใช้งานเพื่อความปลอดภัย

## ดูเพิ่ม
*วังรานาในเนปาล
*วังโทตี

## อ้างอิง
ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา

**ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา** (**potentially unwanted program** หรือ **PUP**) หรือ **แอปพลิเคชันที่อาจจะไม่พึงปรารถนา** (**potentially unwanted application** หรือ **PUA**) คือซอฟต์แวร์ที่ผู้ใช้อาจจะไม่พึงปรารถนาหรือไม่จำเป็น ซอฟต์แวร์ความปลอดภัยและซอฟต์แวร์ควบคุมโดยผู้ปกครองมักจะมีเกณฑ์ที่ใช้จัดแยกประเภทซอฟต์แวร์ต่างๆ ว่าเป็นซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนาหรือไม่ ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนาอาจใช้การดำเนินการที่อาจส่งผลต่อความเป็นส่วนตัวหรือลดความปลอดภัยของคอมพิวเตอร์ บริษัทต่างๆ มักรวมการดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ที่พึงปรารถนาเข้าในบรรจุภัณฑ์ดิจิทัล (wrapper) และอาจเสนอให้ติดตั้งซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา และในบางกรณีไม่มีการระบุวิธีการปฏิเสธที่ชัดเจน บริษัทแอนติไวรัสกำหนดซอฟต์แวร์ที่รวมมาว่าเป็นโปรแกรมที่อาจไม่เป็นที่ต้องการ   ซึ่งอาจรวมถึงซอฟต์แวร์ที่แสดงโฆษณาที่ล่วงล้ำ (แอดแวร์) หรือติดตามการใช้อินเทอร์เน็ตของผู้ใช้เพื่อขายข้อมูลให้กับผู้โฆษณา (สปายแวร์) แทรกโฆษณาของตัวเองลงในหน้าเว็บ ที่ผู้ใช้ดูหรือใช้บริการ SMS ระดับพรีเมียมเพื่อเพิ่มค่าบริการให้กับผู้ใช้   นับวันยิ่งมี โครงการซอฟต์แวร์โอเพนซอร์สจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่แสดงความไม่พอใจที่เว็บไซต์บุคคลที่สามรวมการดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ที่พึงปรารถนาเข้าในบรรจุภัณฑ์ดิจิทัล (wrapper) ไปพร้อมๆ กับซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนาโดยที่โครงการไม่ทราบหรือไม่ยินยอม ไซต์ดาวน์โหลดฟรีของบุคคลที่สามเกือบทุกแห่งรวมการดาวน์โหลดเข้ากับซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา  การปฏิบัตินี้ถือว่าผิดจรรยาบรรณอย่างกว้างขวางเนื่องจากเป็นการละเมิดผลประโยชน์ด้านความปลอดภัย ของผู้ใช้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากพวกเขา ชุดซอฟต์แวร์ไม่พึงประสงค์บางชุดจะติดตั้งใบรับรองหลักบนอุปกรณ์ของผู้ใช้ ซึ่งช่วยให้แฮกเกอร์สามารถดักจับข้อมูลส่วนตัว เช่น รายละเอียดธนาคาร โดยไม่ต้องมีเบราว์เซอร์ที่ให้คำเตือนด้านความปลอดภัย กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิของสหรัฐอเมริกาแนะนำให้ลบใบรับรองหลักที่ไม่ปลอดภัยออก เนื่องจากจะทำให้คอมพิวเตอร์เสี่ยงต่อการโจมตีทางไซเบอร์ที่ร้ายแรง  นักพัฒนาซอฟต์แวร์และผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยแนะนำให้ผู้คนดาวน์โหลดเวอร์ชันล่าสุดจากเว็บไซต์โครงการอย่างเป็นทางการ หรือจากตัวจัดการแพ็คเกจ หรือ App Store ที่เชื่อถือได้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การแจกจ่ายซอฟต์แวร์
หมวดหมู่:ประเภทของมัลแวร์
มัสยิดรัฐปีนัง

**มัสยิดรัฐปีนัง** (; ) เป็นมัสยิดประจำรัฐที่ตั้งอยู่ริมถนนมัสยิดเนอเกอรี (สายสีเขียว) ในจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย

## ประวัติ
การก่อสร้างมัสยิดนี้เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1977 โดยตุน ซาร์ดน จูบีร์ ยังดีเปอร์ตูวาเนอเกอรี (ผู้ว่าการ) รัฐปีนัง เป็นผู้วางศิลาฤกษ์ในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 มัสยิดนี้สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1980 และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1980 โดยสุลต่านอะฮ์มัด ชะฮ์แห่งรัฐปะหัง ยังดีเปอร์ตวนอากงองค์ที่ 7

## ลักษณะ
มัสยิดนี้ได้แรงบันดาลใจจากแบบอาสนวิหารบราซิเลียของโอสการ์ นีเยไมเยร์ สถาปัตยกรรมนี้ผสมเข้ากับนวยุคนิยมแบบตะวันตก มัสยิดนี้ออกแบบโดยเอฟเรน บรินเดซ ปัซ (Efren Brindez Paz) สถาปนิกชาวฟิลิปปินส์

## อ้างอิง


## แหล่งข้อมูลอื่น

* Photo: http://www.photographersdirect.com/buyers/stockphoto.asp?imageid=1833942 

รัฐปีนัง
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ

**พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ** () หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า  **หอรำลึกการประดิษฐ์อันโด โมโมฟูกุ โอซากะ อิเกดะ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วย รวมถึงโมโมฟูกุ อันโดผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในนครอิเกดะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น และตั้งอยู่ในระยะที่เดินได้จากสถานีรถไฟอิกาดะบนสายฮังคีว-ทาการาซูกะ เปิดให้เข้าชมได้ฟรี

นอกจากนี้ยังมี **พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วย**อีกแห่งตั้งอยู่ในนครโยโกฮามะซึ่งมีนิทรรศการ 4 ส่วน มีการจัดแสดงประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเรื่องราวของโมโมฟูกุ อันโด

## ลักษณะเฉพาะ
พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมได้ฟรี

พิพิธภัณฑ์ทั้งสองแห่งมีโรงฝึกงานของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เปิดโอกาสให้ผู้เยี่ยมชมได้ทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป "สด" (แบบบะหมี่ที่อยู่ในบรรจุภัณฑ์) ด้วยตนเอง โดยต้องจองล่วงหน้าในการเข้าร่วมกิจกรรม นอกจากนี้ยังมีโรงงานบะหมี๋ผู้เยี่ยมชมสามารถประกอบถ้วยบะหมี่ของตนเองจากวัตถุดิบตั้งต้น โดยเสียค่าธรรมเนียม 500 เยน


Image:Andos Workshop.JPG|โรงฝึกงานของอันโดที่จำลองใหม่ในพิพิธภัณฑ์
File:Momofuku Ando Instant Ramen Museum (11369666834).jpg|
File:インスタントラーメン発明記念館 (8738456552).jpg|


## ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*The Momofuku Ando Instant Ramen Museum 
*The Momofuku Ando Instant Ramen Museum 
*The Momofuku Ando Instant Ramen Museum 
*CupNoodles Exhibitions/Attractions 
*CupNoodles Museum 
*CupNoodles Museum 

บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ
บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ
บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2542 ในประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ

**พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ** () หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า  **หอรำลึกการประดิษฐ์อันโด โมโมฟูกุ โยโกฮามะ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วย รวมถึงโมโมฟูกุ อันโดผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ก่อตั้งเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2554

ตั้งอยู่ในนครโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์มีนิทรรศการและสิ่งจัดแสดงทั้งหมด 4 ส่วน มีการจัดแสดงประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเรื่องราวของโมโมฟูกุ อันโด

## ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*

บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ
บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2554
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2554 ในประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์โฮกิ

[thumb|right|พิพิธภัณฑ์โฮกิใน[นครชิบะ จังหวัดชิบะ]]

**พิพิธภัณฑ์โฮกิ** () ตั้งอยู่ในเขตมิโดริ นครชิบะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 และเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของประเทศญี่ปุ่นที่สร้างอุทิศให้กับจิตรกรรมที่เป็นผลงานศิลปะสัจนิยม สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มีมากกว่าสามพันชิ้น รวมถึงผลงานของ และ โทโมฮิโกะ ยามานาชิ และทาโร ทากาโมโตะ (นิกเก็ง เซ็กเก) เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์

## ดูเพิ่ม
* สถานีรถไฟโทเกะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  

โฮกิ
โฮกิ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดชิบะ
โฮกิ
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2553
เจียเหอ

**เจียเหอ**  () เป็นเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิซุนกวนแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเจียเหอใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 232 ถึง ค.ศ. 238 รวมเวลา 7 ปี คำว่าเจียเหอแฝงความหมายมงคลบ่งบอกถึงการรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง

ในเดือน 8 ของศักราชเจียเหอปีที่ 7 (ค.ศ. 238) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นชื่ออูปีที่ 1

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชหฺวางหลงปีที่ 4 (ค.ศ. 232) —— เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียเหอปีที่ 1

* ศักราชเจียเหอปีที่ 7 (ค.ศ. 238) —— เดือน 8 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นชื่ออูปีที่ 1

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
*
*

หมวดหมู่:ศักราชของง่อก๊ก
ชิงหลง

**ชิงหลง** () เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจยอยแห่งวุยก๊ก (เว่ย์หมิงตี้)  ในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชชิงหลงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 233 ถึง ค.ศ. 237 รวมเวลา 5 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ของวุยก๊ก

ในศักราชชิงหลงปีที่ 5 เดือน 3 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชไท่เหอปีที่ 7 (ค.ศ. 233) — เดือน 2 วันที่ 6 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นชิงหลงปีที่ 1

* ศักราชชิงหลงปีที่ 5 (ค.ศ. 237) — เดือน 3 วันที่ 27 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 


หมวดหมู่:ศักราชของวุยก๊ก
พิพิธภัณฑ์ปราสาทสามก๊ก

**พิพิธภัณฑ์ปราสาทสามก๊ก** () เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เคยตั้งอยู่ในนครฮิการิ จังหวัดยามางูจิ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการในปี พ.ศ. 2541 และปิดทำการในปี พ.ศ. 2558

พิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นไปที่เรื่องราวของยุคสามก๊กของจีน  สิ่งจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ ได้แก่ นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง*[[สามก๊ก]]* และโบราณวัตถุที่ขุดพบจากยุคสามก๊ก กำกับดูแลโดยพิพิธภัณฑ์อู่โหวฉือ (武侯祠博物館) หรือพิพิธภัณฑ์ศาลจูกัดเหลียงในนครเฉิงตู มณฑลเสฉวน ในพิพิธภัณฑ์ยังมีการจัดแสดงประติมากรรมจำลองขนาดเท่าจริง  ไดโอรามา (แบบจำลองสามมิติ) ภาพจิตรกรรม และภาพถู ที่สร้างภายใต้การกำกับดูแลของภัณฑารักษ์จากสมาคมศิลปินมณฑลเสฉวน

ทุกปีในวันที่ 4 พฤษภาคมและ 14 สิงหาคม มีการจัดงาน "ซังโกไก" (三顧会) เป็นกิจกรรมแฟนอีเวนต์ของสามก๊ก

พิพิธภัณฑ์ปิดทำการในปี พ.ศ. 2558 เนื่องจากภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑ์ถึงแก่กรรม รวมระยะเวลาที่เปิดทำการ 17 ปี

## ที่ตั้งและเวลาทำการ
* ที่ตั้ง 2585-1 ชิโอดะ นครฮิการิ จังหวัดยามางูจิ
* เวลาเปิดทำการ 10.00-15.00 น. (ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2558)
* พิพิธภัณฑ์ปิดทุกวันพุธ, วันพฤหัสบดี (ยกเว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์), วันที่ 29-31 ธันวาคม (ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2558)

## ดูเพิ่ม
* *[[สามก๊ก]]*
* ยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 三国志城  (ลิงก์เสีย)

สามก๊ก
สามก๊ก
สามก๊ก
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2541
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2541
หมวดหมู่:สามก๊ก
ระบบย่อยวินโดวส์สำหรับลินุกซ์

**ระบบย่อยวินโดวส์สำหรับลินุกซ์** (**Windows Subsystem for Linux** หรือ **WSL**) เป็นคุณลักษณะหนึ่งของ**[[วินโดวส์]]**ที่ช่วยให้นักพัฒนาสามารถใช้งานระบบ**[[ลินุกซ์]]** ได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้ Virtual machine แยกต่างหากหรือ Multi-booting WSL มีสองเวอร์ชัน: WSL 1 และ WSL 2 โดย WSL 1 เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม 2559 และทำหน้าที่เป็นเลเยอร์ความเข้ากันได้สำหรับการรันไฟล์สั่งทำการลินุกซ์ (ในรูปแบบ ELF) โดยการนำการเรียกของระบบลินุกซ์ ไปใช้กับเคอร์เนลวินโดวส์ WSL 1 ใช้งานได้บน วินโดวส์ 10, Windows 10 LTSB/LTSC, วินโดวส์ 11, วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2016, วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2019 และ วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2022

ในเดือนพฤษภาคม 2562 มีการประกาศเปิดตัว WSL 2 แนะนำการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ เช่น ลินุกซ์เคอร์เนลแท้จริง ผ่านชุดย่อยของคุณสมบัติ ไฮเปอร์-วี WSL 2 แตกต่างจาก WSL 1 ตรงที่ WSL 2 ทำงานภายใน Virtual machine ที่ได้รับการจัดการผ่านลินุกซ์เคอร์เนลอย่างเต็มรูปแบบ ด้วยเหตุนี้ WSL 2 จึงเข้ากันได้กับไบนารีลินุกซ์มากกว่า WSL 1 เนื่องจากไม่ใช่ทุก syscalls ที่สามารถเรียกใช้ผ่าน WSL 1 ได้ ตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2562 WSL 2 พร้อมใช้งานสำหรับผู้ใช้ Windows 10 ผ่านทางโปรแกรม Windows Insider รวมถึง Home edition WSL ไม่สามารถใช้ได้กับผู้ใช้ Windows 10 ทุกคนตามค่าเริ่มต้น สามารถติดตั้งได้โดยการเข้าร่วมโปรแกรม Windows Insider หรือด้วยตนเองผ่าน ไมโครซอฟท์สโตร์หรือ Winget

## ดูเพิ่ม
* Azure Sphere
* 
* 
* Windows Terminal
* Xenix

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ส่วนประกอบของวินโดวส์
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์ในปี พ.ศ. 2559
หอศิลป์โคเบะเท็ตสึจินสามก๊ก

**หอศิลป์โคเบะเท็ตสึจินสามก๊ก** () เป็นสถาบันที่จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับมังงะเรื่อง ''เท็ตสึจิน หุ่นเหล็กหมายเลข 28'' และ *[[สามก๊ก (มังงะ)|สามก๊ก]]* ผลงานของมิตสึเตรุ โยโกยามะ นักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น หอศิลป์ตั้งอยู่ในนครโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นบ้านเกิดของมิตสึเตรุ  เปิดทำการเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2552 

## ค่าเข้าชม
* ผู้ใหญ่ 100 เยน 
* เข้าชมฟรีสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาหรือต่ำกว่า

## เวลาทำการ
* 12.30 - 17.00 น.
* ปิดทุกวันพุธ (เปิดในวันหยุดนักขัตฤกษ์)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของโคเบะเท็ตสึจินโพรเจกต์ 
** เว็บไซต์ทางการของหอศิลป์โคเบะเท็ตสึจินสามก๊ก 

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดเฮียวโงะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์อนิเมะและมังงะในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2552
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2552 ในประเทศญี่ปุ่น
มิตสึเตรุ โยโกยามะ

**มิตสึเตรุ โยโกยามะ** (; 18 มิถุนายน พ.ศ. 2477 – 15 เมษายน พ.ศ. 2547) เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น เกิดในเขตซูมะ นครโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ชื่อตัวของมิตสึเตรุเดิมเขียนว่า 光照 ซึ่งออกเสียงว่า "มิตสึเตรุ" เช่นกัน  ผลงานมังงะของมิตสึเตรุได้แก่ *[[เทตสึจิน หุ่นเหล็กหมายเลข 28|เท็ตสึจิน หุ่นเหล็กหมายเลข 28]]*, *[[หุ่นยักษ์อหังการ]]*, *[[เงาแดง]]*, *[[ศึกเหนือมนุษย์]]*, *[[แม่มดน้อยแซลลี่]]*, *[[พรินเซสคอเม็ต]]* และมังงะดัดแปลงจากวรรณกรรมจีน *[[ซ้องกั๋ง]]* และ *[[สามก๊ก (มังงะ)|สามก๊ก]]*

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ทางการของมิตสึเตรุ โยโกยามะ (ภาษาญี่ปุ่น)
*
*

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2477
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2547
หมวดหมู่:ศิลปินมังงะ
รัฐประหารในประเทศเนปาล พ.ศ. 2548

การรัฐประหารในราชอาณาจักรเนปาลเริ่มต้นเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2005 เมื่อสมาชิกรัฐสภาจากพรรคคองเกรสเนปาลซึ่งได้รับเลือกตั้งโดยชอบธรรมผ่านกระบวนการทางประชาธิปไตย ถูกโค่นล้มโดยกษัตริย์ชญาเนนทระแห่งเนปาล ท้ายที่สุด รัฐสภาได้รับการฟื้นคืนในปี 2006 หลังกษัตริย์ชญาเนนทระยอมสิ้นสุดระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ของตนอันเป็นผลมาจากการปฏิวัติปี 2006

## ภูมิหลัง
รัฐบาลของเนปาลในอดีตเป็นระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์หลังการรัฐประหารในปี 1960 ซึ่งนำโดยกษัตริย์มเหนทระ ต่อมาเนปาลกลายมาเป็นรัฐกษัตริย์ใต้รัฐธรรมนูญในปี 1991 ในรัชสมัยของกษัตริย์วิเรนทระ เมื่อกษัตริย์ชญาเนนทระขึ้นสู่บัลลังก์หลังเกิดการสังหารหมู่ราชวงศ์เนปาล ที่ซึ่งสมาชิกสิบคนในราชวงศ์ อันรวมถึงกษัตริย์วิเรนทระ, ราชินีไอศวรยะ และมงกุฏราชกุมารทิเปนทระ ถูกสังหาร กษัตริย์ชญาเนนทระได้ปฏิเสธคณะรัฐบาลที่ผ่านมารลแล้วสามคณะตั้งแต่ปี 2002 สงครามกลางเมืองเนปาลซึ่งนำโดยกลุ่มลัทธิเหมายังคงดำเนินอยู่และมียอดเสีชีวิตมากกว่า 11,000 ราย เนปาลคงสถานะเป็นประเทศไร้รัฐสภามาตั้งแต่ปี 2002 และความนิยมในตัวกษัตริย์ชญาเนนทระก็ลดต่ำลง

## การรัฐประหาร
ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์กษัตริย์ชญาเนนทระประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน และยุบสภา สมาชิกรัฐสภาถูกคุมขังในบ้านของตน, มีการยกเลิกข้อสิทธิที่สำคัญในรัฐธรรมนูญ, ทหารเข้าควบคุมสื่อโดยสมบูรณ์ และการติดต่อสื่อสารถูกตัด 

การรัฐประหารในครั้งนี้ถูกประณามโดยอินเดีย, สหราชอาณาจักร และสหรัฐ การรัฐประหารของกษัตริย์ชญาเนนทระดำเนินอยู่ได้ปีเดียว โดยเมื่อ 24 เมษายน 2006 กษัตริย์ชญาเนนทระได้ออกมายอมคืนรัฐสภาเดิมและสิ้นสุดระบอบราชาธิปไตยของตน อันเนื่องมาจากขบวนการเรียกร้องประชาธิปไตยในตอนนั้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:รัฐประหารในประเทศเนปาล
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เนปาล
นอลินอร์เอวิเอชัน

**นอลินอร์เอวิเอชัน** () เป็นสายการบินเช่าเหมาลำสัญชาติแคนาดา โดยมีฐานการบินหลักและสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติมอนทรีออล-มิราเบล นอลินอร์ให้บริการเที่ยวบินขนส่งผู้โดยสารและสินค้าแบบเช่าเหมาลำภายในประเทศแคนาดาและสหรัฐ

## ประวัติ
[left|thumb|[คอนแวร์ 580 เป็นเครื่องบินลำแรกๆ ของนอลินอร์]]
นอลินอร์เอวิเอชันก่อตั้งขึ้นในปี 1992 และเริ่มดำเนินการในปี 1997 สายการบินได้ใบอนุญาตการซ่อมบำรุงอากาศยานของตนเองตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1999
ในปี 2001 นอลินอร์ได้รับมอบคอนแวร์ 580 ลำแรก แล้วได้นำเข้าบริการเที่ยวบินขนส่งสินค้าสู่สหรัฐและพื้นที่ทางตอนเหนือของแคนาดา และได้สั่งซื้อคอนแวร์ 540 เพิ่มเติมสองลำในปี 2004 เพื่อที่จะตอบสนองความต้องการขนส่งสินค้าทางอากาศที่เพิ่มมากขึ้น ในปี 2006นอลินอร์สั่งซื้อคอนแวร์ 540 ลำที่สี่ โดยเป็นเครื่องบินขนส่งผู้โดยสาร

ในปี 2004 กองทุนครอบครัวพรูด'ฮอม ได้เข้ามาเป็นผู้ถือหุ้นหลักในสายการบิน และได้ย้ายสำนักงานใหญ่และฐานการบินมาที่มิราเบลในปี 2005พร้อมทั้งได้มีโรงเก็บเครื่องบินหลังใหม่ ที่มีพื้นที่กว่า 10,000 ตร.ม. และสามารถรองรับเครื่องบินโบอิง 747-200, 777-300, 767, แอร์บัส เอ310, และเอ320 ได้ 

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2017 นอลินอร์ได้มีส่วนช่วยเคลื่อนย้ายผู้โดยสารของแอร์ฟรานซ์ เที่ยวบินที่ 66 ที่ได้ลงจอดฉุกเฉินที่ท่าอากาศยานกูซเบย์ ในกูซเบย์, รัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ หลังจากที่เครื่องยนต์เกิดระเบิดขณะบินอยู่เหนือมหาสมุทรแอตแลนติกโดยได้นำผู้โดยสารเดินทางสู่จุดหมายปลายทางที่ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิสผ่านจุดแวะพักที่ท่าอากาศยานนานาชาติวินนิเพก เจมส์ อาร์มสตรอง ริชาร์ดสัน

ในปี 2020 นอลินอร์ได้เปิดตัวสายการบินลูกโอดับเบิลยูจี

## จุดหมายปลายทาง
ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 นอลินอร์ให้บริการเที่ยวบินเช่าเหมาลำเป็นหลัก โดยมีเที่ยวบินประจำจากมิราเบลสู่วาล-ดอร์เท่านั้น

## ฝูงบิน
[thumb|[โบอิง 737|โบอิง 737-200 ของนอลินอร์]]
[thumb|[โบอิง 737 คลาสสิก|โบอิง 737-400 ในลวดลายของโอดับเบิลยูจี]]
ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 นอลินอร์เอวิเอชันมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:

นอลินอร์เอวิเอชันมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 38.1 ปี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ทางการ

หมวดหมู่:สายการบินสัญชาติแคนาดา
หมวดหมู่:สายการบินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2535
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2535
เกรตเทอร์แอลเบเนีย

thumb|ดินแดนของแอลเบเนียที่นิยามโดยแนวคิดเกรตเทอร์แอลเบเนีย โดยเทียบเท่ากับดินแดนในปัจจุบัน
**เกรตเทอร์แอลเบเนีย** () เป็นคติชาตินิยมและแนวคิดเรียกร้องดินแดน ที่พยายามรวมดินแดนที่มีชาวแอลเบเนียจำนวนมากอาศัยอยู่ แนวคิดนี้อิงจากการกล่าวอ้างเกี่ยวกับดินแดนที่มีประชากรชาวแอลเบเนียในพื้นที่เหล่านั้น นอกเหนือจากแอลเบเนียที่มีอยู่แล้ว แนวคิดนี้ยังมีการอ้างสิทธิในภูมิภาคในรัฐใกล้เคียงด้วย โดยมีพื้นที่ต่าง ๆ รวมถึงคอซอวอ หุบเขาเปรเชวอของเซอร์เบีย ดินแดนทางตอนใต้ของมอนเตเนโกร ดินแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือของกรีซ (ภูมิภาคของกรีซในเทสโปรเทียและเปรเวซา เรียกโดยชาวแอลเบเนียว่า ชาเมเรีย และดินแดนอื่น ๆ ที่เป็นส่วนหนึ่งของวิลายะห์แห่งยะนีนะห์ในสมัยจักรวรรดิออตโตมัน)  และดินแดนทางตะวันตกของมาซิโดเนียเหนือ

การรวมพื้นที่ที่ใหญ่กว่าให้เป็นดินแดนเดียวภายใต้อำนาจของแอลเบเนียนั้นเกิดขึ้นโดยสันนิบาตพริซเรน ซึ่งเป็นสันนิบาตที่เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งมีเป้าหมายเพื่อรวมดินแดนที่มีคนอาศัยอยู่เป็นชาวแอลเบเนีย (และภูมิภาคอื่น ๆ ซึ่งเป็นภูมิภาคมาซิโดเนีย และอีพีรุซ) ให้เป็นวิลายะห์แอลเบเนียที่เป็นอิสระแห่งเดียวภายในจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งบรรลุผลสำเร็จโดยนิตินัยในเดือนกันยายน 1912 และแนวคิดนี้ถูกนำมาใช้ภายใต้การยึดครองคาบสมุทรบอลข่านของอิตาลีและนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แนวคิดเรื่องการรวมชาติมีรากฐานมาจากเหตุการณ์ในสนธิสัญญาลอนดอนเมื่อปี 1913 เมื่อประมาณ 30% ของดินแดนแอลเบเนียส่วนใหญ่และ 35% ของประชากรถูกปล่อยให้อยู่นอกพรมแดนของประเทศใหม่
## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประเทศแอลเบเนีย
หมวดหมู่:ชาตินิยม
ภาษากลางเมดิเตอร์เรเนียน

**ภาษากลางเมดิเตอร์เรเนียน** () หรือ **ซาบีร์** (Sabir) เป็นภาษาหรือกลุ่มภาษาติดต่อที่เคยใช้เป็นภาษากลางในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เอพริล มักมาน บรรยายว่าภาษาซาบีร์เป็น "พิดจินดั้งเดิมในคริสต์ศตวรรษที่ 15" และ "ส่วนหลงเหลือของภาษากลางเดิม ซึ่งเป็นภาษาสมัยกลางที่พ่อค้าแถบเมดิเตอร์เรเนียนและนักรบครูเสดใช้กัน" โอเปอร์สไตน์และมักมานจำแนกให้ภาษาซาบีร์และ "ภาษากลาง" เป็นภาษาต่างหากจากกัน แต่มีความเกี่ยวข้องกัน

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* Brown, Joshua. 2022. "On the Existence of a Mediterranean Lingua Franca and the Persistence of Language Myths". *Language Dynamics in the Early Modern Period* (edited by Karen Bennett and Angelo Cattaneo). London: Routledge, pp.&nbsp;169–189. .
* Dakhlia, Jocelyne, *Lingua Franca – Histoire d'une langue métisse en Méditerranée*, Actes Sud, 2008, .
* John A. Holm, *Pidgins and Creoles*, Cambridge University Press, 1989, , p.&nbsp;607.
* Henry Romanos Kahane, *The Lingua Franca in the Levant: Turkish Nautical Terms of Italian and Greek Origin*, University of Illinois, 1958.
* Hugo Schuchardt, "The Lingua Franca". *Pidgin and Creole languages: selected essays by Hugo Schuchardt* (edited and translated by Glenn G. Gilbert), Cambridge University Press, 1980. .
* Nolan, Joanna. 2020. *The Elusive Case of Lingua Franca*. Switzerland: Palgrave Macmillan.
* Drusteler, Eric R. 2012. "Speaking in Tongues: Language and communication in the Early Modern Mediterranean." *Past and Present* 217: 4-77. .
* Hitchcock, Louise A., and Aren M. Maeir. 2016. "A Pirate's Life for me: The Maritime culture of the Sea Peoples." *Palestine Exploration Quarterly* 148(4):245-264.
* Lang, George. 1992. "The Literary Settings of Lingua Franca (1300-1830)." *Neophilologus* 76(1): 64-76. .
* Operstein, Natalie. 2018. "Inflection in Lingua Franca: from Haedo's *Topographia* to the *Dictionnaire de la langue franque*." *Morphology* 28: 145-185. .

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Dictionnaire de la Langue Franque ou Petit Mauresque, 1830. 
* A Glossary of Lingua Franca *, fifth edition, 2005, [[Alan D. Corré]]. It includes articles about the language from various authors and sample texts.*
* Tales in Sabir from Algeria
* Lingua franca in the Mediterranean (Google book)

กลางเมดิเตอร์เรเนียน
กลางเมดิเตอร์เรเนียน
กลางเมดิเตอร์เรเนียน
กลางเมดิเตอร์เรเนียน
หมวดหมู่:ภาษาอิตาลี
หมวดหมู่:กลุ่มภาษาโรมานซ์
จิ๋นเหลียง

**จิ๋นเหลียง** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **ฉิน เหลียง** () เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง*[[สามก๊ก]]* เป็นรองขุนพลใต้บังคับบัญชาของโจจิ๋นขุนพลแห่งรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

จิ๋นเหลียงเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย*สามก๊ก* ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

## ในนิยาย''สามก๊ก''
จิ๋นเหลียงปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย*สามก๊ก*ตอนที่ 100 ตามความในนวนิยาย*สามก๊ก* สุมาอี้และโจจิ๋นเดิมพันกันว่าทัพจ๊กก๊กจะยกมาที่หุบเขาเสียดก๊ก/จำก๊ก (斜谷 *เสียกู่*) หรือที่หุบเขากิก๊ก (箕谷 *จีกู่*) หรือไม่ โจจิ๋นนำกำลังไปรักษาปากทางหุบเขาเสียดก๊กทางตะวันตกของเขากิสาน (祁山 *ฉีชาน*) จิ๋นเหลียงผู้เป็นรองแม่ทัพของโจจิ๋นได้ติดตามโจจิ๋นไปที่เสียดก๊ก หลังจากนั้น 7 วันมีสายสืบมารายงานว่าพบทหารจ๊กก๊กอยู่ในหุบเขา โจจิ๋นจึงให้จิ๋นเหลียงนำทหารห้าพันนายไปลาดตระเวน ทัพจ๊กก๊กได้ซุ่มกำลังและเข้าล้อมโจมตีกองกำลังของจิ๋นเหลียง จิ๋นเหลียงพยายามต่อสู้สุดกำลัง แต่ก็ถูกเลียวฮัวขุนพลจ๊กก๊กใช้ดาบฟันตกม้าตาย จากนั้นทหารจ๊กก๊กนำชุดเกราะของทหารจิ๋นเหลียงมาสวม ทำเป็นยกกลับไปค่ายของโจจิ๋น เข้าโจมตีทัพวุยก๊กใต้บังคับบัญชาของโจจิ๋นจนแตกพ่าย

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
* รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). *[[สามก๊ก]]* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*), ตอนที่ 100.

หมวดหมู่:ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
สูตรลับตำรับดันเจียน

***สูตรลับตำรับดันเจียน*** () เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิมิต แต่งเรื่องและวาดภาพโดย ตีพิมพ์ในนิตยสาร*[[ฮาร์ตา]]* นิตยสารมังงะแนว*[[เซเน็ง]]*ของสำนักพิมพ์เอ็นเตอร์เบรนตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ถึงกันยายน พ.ศ. 2566 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอทริกเกอร์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมิถุนายน พ.ศ. 2567 ฤดูกาลที่ 2 ได้รับการประกาศสร้าง

## ตัวละคร

;
:

;
:

;
:

;
:

;
:

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*อนิเมะ
*


หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2557
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวผจญภัย
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
หมวดหมู่:การทำอาหารในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:เอลฟ์ในวัฒนธรรมประชานิยม
หมวดหมู่:คนแคระในวัฒนธรรมประชานิยม
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:อนิเมะออริจินอลของเน็ตฟลิกซ์
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
หมวดหมู่:เดกซ์เพรส
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
หมวดหมู่:หนังสือการ์ตูนเกี่ยวกับมังกร
บาญัชกี

**บาญัชกี** () เป็นภาษาลับของช่างปูนจากภูมิภาคปอดรีเญ (บอสเนียตะวันออกและเซอร์เบียตะวันตก)

ภาษานี้ได้รับการประดิษฐ์โดยช่างก่ออิฐจาก Osat ในบอสเนียตะวันออก และภายหลังจึงขยายไปยังภูมิภาคโดยรอบ ช่างก่ออิฐใช้ภาษานี้ในการซ่อนบางสิ่งจากนายจ้าง ดรากัน ปานิช นักเขียนชาวเซอร์เบีย จัดให้ภาษานี้เป็นวิธภาษาของ šatrovački

## ตัวอย่าง

## อ้างอิง


## บรรณานุกรม
* 
*
มัณฑาวา

**มัณฑาวา** (อักษรโรมัน: Mandawa) เป็นเมืองในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป29 จากนครฌุนฌุนู ในอำเภอฌุนฌุนู ตั้งอยู่ที่ความสูง 316&nbsp;เมตรจากระดับน้ำทะเลโดยเฉลี่ย และมีสถานีรถไฟใกล้สุดคือสถานีฌุนฌุนู

## ประวัติศาสตร์

เมืองมัณฑาวาในอดีตเป็นติกนะในรัฐชัยปุระ รวมถึงเป็นเมืองหน้าด่านสำหรับเส้นทางคาราวานโบราณระหว่างจีนกับตะวันออกกลางที่เดินทางผ่านในแถบในเศขาวดี ฐากุรนวัล สิงห์ (Thakur Nawal Singh) ผู้ครองแคว้นนวัลครห์และมัณฑาวา ได้สร้างป้อมมัณฑาวาขึ้นเพื่อป้องกันเมืองหน้าด่านนี้ ซึ่งต่อมาได้เกิดเมืองขึ้นบริเวณรอบป้อมปราการนี้ และมีพ่อค้าจำนวนมากมาตั้งชุมชนอยู่ที่นี่ กลายเป็นเมืองมัณฑาวา

เมืองมัณฑวาเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "หอศิลป์แบบเปิด" ในระหว่างศตวรรษที่ 18 มัณฑาวาเป็นจุดพักที่สำคัญของพ่อค้าที่ร่ำรวยซึ่งเดินทางผ่านทางเส้นทางสายไหม จำนวนมากได้เลือกสร้างบ้านขึ้นในมัณฑาวา จึงเป็นที่มาของการสร้างหเวลีจำนวนมากที่ยิ่งใหญ่และสวยงามในมัณฑาวา ในปัจจุบัน หเวลีเหล่านี้กลายมาเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวของเมือง เช่น มัณฑาวาหเวลี(Mandawa Haveli), มุรมูริยหเวลี (Murmuria Haveli) และ กุหลาบราอีลฑิยาหเวลี (Gulab Rai Ladia Haveli)

## อ้างอิง
มหาสงครามกู้แผ่นดิน 2

***มหาสงครามกู้แผ่นดิน 2*** () เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2565 แนวสงครามอิงประวัติศาสตร์ กำกับโดยชินซูเกะ ซาโต เป็นภาพยนตร์ดัดแปลงจากซีรีส์มังงะ*[[สงครามผงาดบัลลังก์จิ๋นซี]]* หรือ *Kingdom* ผลงานของ และเป็นภาคต่อของภาพยนตร์ *[[มหาสงครามกู้แผ่นดิน]]* (พ.ศ. 2562) ภาพยนตร์นำแสดงโดยเค็นโตะ ยามาซากิ, เรียว โยชิซาวะ และคันนะ ฮาชิโมโตะ

ปลายปี พ.ศ. 2565 ภาพยนตร์*มหาสงครามกู้แผ่นดิน 2* ทำรายได้ 5.16 พันล้านเยน จึงกลายเป็นภาพยนตร์คนแสดงญี่ปุ่นที่ทำรายได้สูงที่สุดของปี พ.ศ. 2565

## นักแสดง
* เค็นโตะ ยามาซากิ รับบท ซิ่น
* เรียว โยชิซาวะ รับบท อิ๋งเจิ้ง
* คันนะ ฮาชิโมโตะ รับบท เหอเหลี่ยวเตียว
* นานะ เซโนะ รับบท เชียงฮุ่ย
* เอ็ตสึชิ โทโยกาวะ รับบท เปียวกง
* อามาเนะ โอกายามะ รับบท เหว่ยผิง
* ทากาฮิโระ มิอูระ รับบท เหว่ยเต้า
* จุง คานาเมะ รับบท เถิง
* มาซาฮิโระ ทากาชิมะ รับบท ชางเหวินจวิน
* ชินโนซูเกะ มิตสึชิมะ รับบท ปี้
* มาซายะ คาโต รับบท สื้อซื่อ
* โทงิ มากาเบะ รับบท เพ่ยล่าง
* ริวซูเกะ ทางูจิ รับบท หวงหลีเสียน
* ทากายูกิ ฮามัตสึ รับบท เจ๋อกุย
* ชิฮิโระ ยามาโมโตะ รับบท เชียงเซี่ยง
* คิโยฮิโกะ ชิบูกาวะ รับบท ฟู่หู่เซิน
* สึโตมุ ทากาฮาชิ รับบท กงหยวน
* ยูกิโยชิ โอซาวะ รับบท อู่ชิ่ง
* ยูซูเกะ ฮิรายามะ รับบท เหมิงอู่
* ฮิโรชิ ทามากิ รับบท ชางผิงจวิน
* โคอิจิ ซาโต รับบท หลี่ว์ปู้เหวย
* ทากาโอะ โอซาวะ รับบท หวังฉี

## รางวัล

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศจีน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในประเทศจีน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ราชาธิปไตยในบันเทิงคดี
หมวดหมู่:การพรรณนาทางวัฒนธรรมของจิ๋นซีฮ่องเต้
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยโตโฮ
เดอะเดวิลส์แพลน

***เดอะเดวิลส์แพลน*** () เป็น รายการเรียลลิตีโชว์ของเกาหลีใต้ ฤดูกาลแรกฉายวันที่ 26 กันยายน 2023 ทางเน็ตฟลิกซ์ ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 12 คนแข่งขันกันในเกมกลยุทธ์ทั้งแบบร่วมมือกันและแบบแข่งขันเพื่อชิงรางวัลเงินสด

## รูปแบบการแข่งขัน
ผู้เข้าแข่งขันที่มีชื่อเสียงสิบสองคนจะได้รับชิ้นส่วนหนึ่งชิ้น ผู้เล่นที่ไม่มีชิ้นส่วนจะถูกกำจัด ชิ้นส่วนสามารถแลกเปลี่ยนระหว่างผู้เล่นหรือใช้สิทธิประโยชน์ในเกมได้ ชิ้นส่วนสามารถชนะและแพ้ได้ในสองแมตช์ประจำวัน: แมตช์หลักและแมตช์ชิงรางวัล

หลังจากแมตช์หลักที่แข่งขันกัน ผู้เล่นสองคนที่รอดชีวิตซึ่งมีชิ้นส่วนน้อยที่สุดจะถูกส่งเข้าคุกจนกว่าจะถึงแมตช์หลักถัดไป ผู้เล่นหรือผู้เล่นที่มีชิ้นส่วนมากที่สุดจะตัดสินว่าใครจะถูกส่งเข้าคุก การแข่งขันชิงรางวัลร่วมกันจะตัดสินว่าจะมีการเพิ่มเงินจำนวน 50,000,000  หรือ 100,000,000 วอน เข้าไปในเงินกองกลางสุดท้าย ซึ่งรวมทั้งหมดได้ถึง 500,000,000 วอน

เกมที่นำเสนอได้แก่เกมหักคะแนนทางสังคมเกมกระดานเกมไพ่และเกมแนววางแผนเชิงนามธรรมโดยทั่วไปแมตช์หลักจะเห็นผู้เล่นสร้างพันธมิตร ในขณะที่ทักษะการทดสอบแมตช์รางวัลรวมถึงการท่องจำ การคำนวณตัวเลข และการแสดงภาพ

การรวมชิ้นส่วนที่แตกต่างกันสามประเภทเข้าด้วยกันจะมีรูปร่างคล้ายกับทรงแปดหน้าซึ่งสามารถอ่านคำใบ้ **NEXT YEAR** ได้ การใช้เบาะแสนี้โดยพิมพ์ 2024 ลงในตู้นิรภัยที่ซ่อนอยู่ในคุกเพื่อปลดล็อก ** โกโมกุ ** เวอร์ชันหนึ่งซึ่งผู้เล่นจะต้องจำสีของแต่ละชิ้น

## ผู้เข้าแข่งขัน
ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่เป็นนักร้อง นักแสดง หรือผู้ให้ความบันเทิง

## จำนวนตอน

## ผลการแข่งขัน

## การผลิต
รายการนี้จัดทำโดยจอง จง-ยอน ซึ่งเคยทำงานในประเภทเรียลลิตี้โชว์เอาชีวิตรอดมาก่อน เช่น The Genius (เดอะ จีเนียส) เขากล่าวว่ามีการปรับเปลี่ยนในขณะที่การแสดงดำเนินไปเนื่องจากพฤติกรรมของผู้เข้าแข่งขันไม่สามารถคาดเดาได้ รองชนะเลิศ กเวโด ซึ่งขาดความสามารถในการแข่งขัน เล่นกับกลยุทธ์ที่ไม่ธรรมดาโดยร่วมมือกันเพื่อช่วยผู้เล่นจากการตกรอบกล่าวว่ามันไม่ใช่ทิศทางที่เขาต้องการให้เกมก้าวหน้าไป แต่มันสร้างการเล่าเรื่องใหม่สำหรับแนวนี้

ฤดูกาลแรกจบลงด้วยการที่ฮา ซ็อล-จินได้รับเงินรางวัล 250,000,000 วอน ฮาไม่ได้คาดหวังว่าจะชนะและไม่คุ้นเคยกับประเภทนี้ แต่พยายามพิสูจน์ว่าคนในวัย 40 ปียังสามารถแสดงความฉลาดได้ เขาเข้าใจว่าทำไมผู้เล่นถึงรู้สึกสะเทือนใจกับการคัดออกของผู้อื่นเนื่องจากนักแสดงถูกแยกออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิงเขาไม่พอใจที่ซึวอนตกรอบ

ในเดือนพฤศจิกายน ปี 2023 เน็ตฟลิกซ์ได้ประกาศทำซีซันที่ 2

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
* 
หมวดหมู่:ผลงานต้นฉบับของเน็ตฟลิกซ์
หมวดหมู่:เรียลลิตีโชว์
หมวดหมู่:เกมคำ
หมวดหมู่:เกมไพ่
หมวดหมู่:เกมเล่นตามบทบาท
หมวดหมู่:เกมโชว์
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์เกาหลีใต้ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2566
วสวัตติ์ วีระกุล

**วสวัตติ์ วีระกุล** เป็นนักแสดงชายชาวไทยเริ่มเป็นที่รู้จักจากการเป็นสแตนด์อินหรือนักแสดงแทนของ โป๊ป–ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ ในละครโทรทัศน์แนวพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่องพรหมลิขิต

## ประวัติ
วสวัตติ์ วีระกุล มีชื่อเล่นว่า กีตาร์ เกิดที่จังหวัดเพชรบุรี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนคงคาราม ระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ สาขาวิชาดนตรีคีตศิลป์ไทยศึกษา แขนงวิชาดนตรีไทย ทำให้นอกจากงานแสดงแล้ว เขายังมีอาชีพเป็นครูสอนดนตรีไทยให้กับเด็กประถมและเด็กมัธยม รวมถึงรับแสดงตามงานต่าง ๆ 

## เข้าสู่วงการ
วสวัตติ์ได้เข้าสู่วงการจากการเป็นเอ็กซ์ตราหรือนักแสดงประกอบในโฆษณาหลายชิ้นก่อนจะขยับขึ้นเป็นเมนเอ็กซ์ตราหรือนักแสดงประกอบหลักที่มีบทพูดหรือปรากฏตัวให้เห็นหน้าตา จากนั้นจึงได้ไปปรากฏตัวในรายการชื่อดังอย่างรู้ไหมใครโสด ในฐานะปรัศนีย์ 

ในปี 2558 เขาได้ร่วมแสดงเป็นนักแสดงประกอบในละครสร้างสรรค์สังคมเรื่อง บาปบริสุทธิ์ ทางช่อง 7 เอชดี โดยแสดงเป็น ภักดี ตามด้วย คู่หูคู่เฮี้ยน 2 ในปี 2560 ทางช่อง 7 เอชดีเช่นเดียวกัน แสดงเป็น โป้ง ต่อมาเขาต้องเข้าไปรับใช้ชาติเป็นเวลา 2 ปีเมื่อปลดประจำการจึงได้กลับมารับงานแสดงอีกครั้ง จากนั้นจึงได้รับการติดต่อจากรุ่นพี่คนหนึ่งให้ส่ง ส่วนสูง น้ำหนัก และสัดส่วน ไปให้กับโมเดลลิ่งทำให้ได้รับโอกาสแสดงเป็นสแตนด์อินหรือนักแสดงแทนของ โป๊ป ธนวรรธน์ ในละครเรื่องพรหมลิขิต นอกจากนี้เขายังได้มีโอกาสร่วมแสดงให้เห็นหน้าแต่ไม่มีบทพูดในบท หนุ่มจีนลูกชายเจ้าสัวที่มาฝากตัวกับออกญาโกษาธิบดี (จีน) ในตอนที่ 6 ทำให้เริ่มเป็นที่รู้จักและถูกพูดถึง

## ผลงาน
### ละครโทรทัศน์

### โฆษณา
* ธนาคารกรุงไทย (2558) ในบท มือระนาด
* CP Land (2565) ในบท มือเปียโน
* ทิพยประกันภัย (2566) ในบท พนักงานประกันภัย
* กระทรวงวัฒนธรรม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเพชรบุรี
หมวดหมู่:บุคคลจากสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
หมวดหมู่:นักแสดงจากจังหวัดเพชรบุรี
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทย
หมวดหมู่:ครูชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทยในศตวรรษที่ 21
วางีว

**วางีว** () เป็นชื่อรวมของโคเนื้อสี่สายพันธุ์หลักจากประเทศญี่ปุ่น วัววางีวทั้งหมดเกิดขึ้นจากการผสมข้ามสายพันธุ์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ระหว่างวัวพื้นเมืองของญี่ปุ่นและวัวนำเข้าซึ่งส่วนใหญ่มาจากยุโรป

เนื้อวางีวถือเป็นหนึ่งในเนื้อที่ราคาแพงที่สุดในโลก เนื้องจากการที่มีไขมันแทรกกระจายตัวไปกับเนื้อแดง ทำให้เนื้อนุ่มและชุ่มชื้นและเพิ่มรสชาติในขณะเดียวกัน เนื้อวางีวมักมีชื่อเรียกที่แตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับแหล่งกำเนิด เช่น เนื้อมัตสึซากะ เนื้อโคเบะ เนื้อโยเนซาวะ และเนื้อโอมิ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เนื้อวางีวมีสัดส่วนไขมันเพิ่มขึ้นเนื่องจากลดการเลี้ยงด้วยหญ้าและเปลี่ยนมาให้อาหารสัตว์มากยิ่งขึ้น ส่งผลให้วัวมีขนาดใหญ่และอ้วนขึ้น

## สายพันธุ์
### วางีว
เนื้อวางีวส่วนใหญ่ในปัจจุบันเป็นเนื้อวางีวที่ได้รับการปรับปรุงแล้ว () โดยเกิดการแก้ไขสายพันธุ์ด้วยการผสมข้ามพันธุ์กับสายพันธุ์ต่างประเทศ เนื้อวางีวปรับปรุงมีสี่สายพันธุ์ดังต่อไปนี้

* วัวญี่ปุ่นดำ (, ) ซึ่งเป็นโคเนื้อมากกว่า 90% ในญี่ปุ่น;
* วัวญี่ปุ่นน้ำตาล (, ) สายพันธุ์หลักอื่น ๆ คิดเป็นประมาณ 5% ของโคเนื้อทั้งหมด;
* วัวญี่ปุ่นไร้เขา (, ) พบหลัก  ๆ ในจังหวัดยามางูจิ
* วัวญี่ปุ่นเขาสั้น (, ) เลี้ยงทางตอนเหนือของญี่ปุ่น ส่วนใหญ่อยู่ในจังหวัดอิวาเตะ นับเป็นไม่ถึงร้อยละ 1 ของวัววางีวทั้งหมด

### วางีวพื้นเมือง
วัววางีวพื้นเมือง () เป็นสายพันธุ์วัวจากญี่ปุ่นโบราณที่ยังถูกผสมกับสายพันธุ์ต่างประเทศ วัววางีวพื้นเมืองมีอยู่ 2 สายพันธุ์ ดังนี้
* วัวมิชิมะ
* วัวคูชิโนชิมะ

## ลักษณะเฉพาะของวางีว

ลักษณะเฉพาะหลักอย่างหนึ่งของเนื้อวางีวคือไขมันลายหินอ่อนในเนื้อแดงที่เรียกว่าซาชิ () และมีอัตราส่วนไขมันในกล้ามเนื้อสูง อย่างไรก็ตาม จากทั้ง 4 สายพันธุ์วัววางีว มีเพียงวัวญี่ปุ่นดำเท่านั้นที่มีลักษณะเช่นนี้ ในขณะที่อีก 3 สายพันธุ์อื่นไม่มีลายหินอ่อนในระดับที่สูงขนาดวัวญี่ปุ่นดำ ระดับของลายหินอ่อนจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับเพศ การทำหมัน และวิธีการขุนโค แต่ในกรณีของวัวญี่ปุ่นดำ เชื่อกันว่ายีนมีบทบาทสำคัญที่ทำให้เกิดลายเช่นนั้น

วัววางีวสายพันธุ์ญี่ปุ่นดำเป็นที่รู้จักในเรื่องปริมาณของกรดไขมันไม่อิ่มตัวมีพันธะคู่เดี่ยวที่สูง (เช่น กรดโอเลอิก) โดยทั่วไปจุดหลอมเหลวของไขมันเนื้อวัวจะอยู่ที่ 40-50 องศาเซลเซียส แต่กรดไขมันไม่อิ่มตัวมีพันธะคู่เดี่ยวจะมีจุดหลอมเหลวต่ำกว่านั้น ซึ่งต่ำกว่าเนย (ประมาณ 30 องศาเซลเซียส) ดังนั้นไขมันของวางีวจะสามารถละลายในอุณหภูมิร่างกายทันทีที่เข้าไปในปาก ส่งผลให้เกิดความรู้สึกนุ่มและลาลายในปาก ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเนื้อวางีว

เนื้อวางีว โดยเฉพาะเนื้อดำของญี่ปุ่น เป็นที่รู้กันว่ามีกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งเชื่อกันว่ามีสาเหตุมาจากสารประกอบอื่น  ๆ ภายในเนื้อ เช่น แลกโทน ซึ่งสามารถพบได้ในลูกพีชและมะพร้าว ซึ่งพบได้มากในเนื้อวางีว นอกจากนั้นกลิ่นหอมนี้จะเพิ่มขึ้นเมื่อเนื้อได้รับความร้อน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วัว
พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ

**พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์ในนครมิซูนามิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อปี พ.ศ. 2517 มุ่งเน้นเป็นพิเศษในเรื่องสภาพแวดล้อมบรรพกาลของพื้นที่และซากดึกดำบรรพ์ของ ในสมัยไมโอซีน สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มีซากดึกดำบรรพ์ 250,000 ชิ้น โดยมีประมาณ 3,000 ชิ้นที่อยู่ในการจัดแสดงถาวร

## สิ่งพิมพ์
*  (พ.ศ. 2517–)

## ดูเพิ่ม

* พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ
* พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จังหวัดฟูกูอิ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
*  พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
* รายงานวิจัยพิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ

ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
มิซูนามิ
ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2517
อัชเมร์

**อัชเมร์** (อักษรเทวนาครี: अजमेर, อักษรโรมัน: Ajmer ) เป็นหนึ่งในนครสำคัญและเก่าแก่ที่สุดของรัฐราชสถาน และศูนย์กลางการปกครองของอำเภออัชเมร์ อัชเมร์ตั้งอยู่ตรงกลางของรัฐในทางภูมิศาสตร์ จึงทำให้บางทีอาจเรียกว่าเป็น "ใจกลางของรัฐราชสถาน" นครนี้สถาปนาขึ้นในชื่อ "*อชยเมรุ*" (Ajayameru; "เนินเขาอันมิพ่ายแพ้") โดยผู้นำจหามนะ ซึ่งอาจจะเป็นอชยราชที่ 1 หรือ อชยราชที่ 2 และคงสถานะเป็นราชธานีเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 12

อัชเมร์ถูกล้อมรอบด้วยเทือกเขาอรวัลลี และได้รับสถานะเทศบาลตั้งแต่ปี 1869 ในปี 2018 นครอัชเมร์ได้รับการคัดเลือกโดยรัฐบาลอินเดียให้เป็นนครหฤทัย และเป็นส่วนหนึ่งของโครงการสมาร์ตซิตีของรัฐบาลกลางในปี 2015

## ประวัติศาสตร์

นักประวัติศาสตร์ ทศรถ ชาร์มา ชี้ให้เห็นว่าหลักฐานการกล่าวถึงนครที่เก่าแก่ที่สุดปรากฏอยู่ใน *[[Pattavali|ปัฏฏวลี]]* ซึ่งเขียนขึ้นในปี 1113 (1170 ว.ส.) ที่นครธารา ข้อเท็จจริงนี้ทำให้สรุปได้ว่านครอัชเมร์มีอยู่มาแล้วก่อนปี 1113 *[[prashasti|ปรศัสตี]]* (จารึกสรรเสริญ) โดยกษัตริย์วิครหราชที่ 4 ซึ่งพบที่วิทยาลัยสันสกฤตอาธยทินกาโฌนปรา ระบุว่ากษัตริย์อชยเทวะ (ซึ่งคือ อชยราชที่สอง) ได้ย้ายที่พำนักของตนมายังอัชเมร์ ส่วนในเอกสารยุคหลังจากนั้น *[[Prabandha Kosha|ประพันธโกษ]]* ระบุว่าเป็นกษัตริย์ยุคศตวรรษที่ 8 นามว่าอชยราชที่ 1 เป็นผู้สร้างป้อมอชยเมรุขึ้น ป้อมดังกล่าวต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อป้อมตาราครห์ นักประวัติศาสตร์ อาร์ บี สิงห์ (R. B. Singh) เสนอว่าข้อเสนอดังกล่าวเป็นจริง เนื่องจากมีจารึกอายุศตวรรษที่ 8 ค้นพบในอัชเมร์ นอกจากนี้เขายังตั้งทฤษฎีซึ่ง อชยราชที่สอง เป็นผู้ขยับขยายเขตเมือง สร้างวัง และเป็นผู้ย้ายราชธานีของจหามนะจากศกัมภรี มายังอัชเมร์

อัชเมร์ถูกควบรวมในปี 1193 เข้ากับฆูรีด ก่อนจะคืนแก่เจ้าครองนครชาวราชปุตหลังยอมจำนนเครื่องบรรณาการให้ และในปี 1556 อัชเมร์ถูกยึดครองโดยจักรวรรดิโมกุล นำโดยจักรพรรดิอักบัร และตั้งเป็นราชธานีของแคว้นอัชเมรซูบะฮ์ ในยุคโมกุล ชาวมุสลิมจำนวนมากเดินทางมาแสวงบุญที่''ดัรกะฮ์'' ของ โมยนุดดีน ชีชตี ทำให้เมืองนี้เป็นที่ชมชอบของโมกุล รวมถึงยังถูกใช้เป็นฐานทัพต่อสู้กับพวกราชปุต ขุนนางและจักรพรรดิของโมกุลบริจาคเงินจำนวนมากให้กับนครอัชเมร์ ซึ่งรวมถึงการสร้างวังอักบัร และศาลาจำนวนมากริมอนสาคร และมีการสร้างถาวรวัตถุขึ้นมากมายในบริเวณของ *ดัรกะฮ์* ทั้งจาฮานารา เบกุม และ ดารา ชีโกฮ์ บุตรของชะฮ์จาฮาน ล้วนเกิดที่อัชเมร์ ในปี 1614 และ 1615 ตามลำดับ

โมกุลเริ่มเสื่อมอำนาจในอัชเมร์ลงในศตวรรษที่ 18 ในปี 1752 สสินทิยาเข้ายึดครองอัชเมร์ ก่อนที่ในปี 1818 จะถูกยึดครองโดยอังกฤษอย่างเป็นทางการ และมีการตั้งเทศบาลอัชเมร์ขึ้นในปี 1866 ในยุคอาณานิคม อัชเมร์เป็นเมืองหลวงของแคว้นอัชเมร์-เมรวาระ รวมถึงมีการสร้างเรือนจำกลางกับโรงพยาบาลกลางขนาดใหญ่ขี้น นับตั้งแต่ทศวรรษ 1900s ได้มีการตั้งโลสถ์คริสต์โดยคริสตจักรสก็อตแลนด์, คริสตจักรอังกฤษ, โรมันคาทอลิก และเมธอดิสต์อเมริกัน ที่นี่ รวมถึงมีการตั้งโรงพิมพ์ขึ้น 12 แห่ง ซึ่งตีพิมพ์หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์อยู่แปดหัว

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* W.D. Begg: The Holy Biography of Hazrat Khwaja Muinuddin Chishti (Millat Book Centre, Delhi, 1999).
* Ajmer The Imperial Gazetteer of India, 1909, v. 5, p.&nbsp;137-146.

หมวดหมู่:เมืองในรัฐราชสถาน
พิพิธภัณฑ์เอ็งกู

**พิพิธภัณฑ์เอ็งกู** () เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับเอ็งกู ภิกษุและประติมากรชาวญี่ปุ่นในนครเซกิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น  เอ็งกูเกิดในแคว้นมิโนะซึ่งปัจจุบันคือจังหวัดกิฟุ ในปี ค.ศ. 1632 และมรณภาพในนครเซกิในปี ค.ศ. 1695

## ดูเพิ่ม

* ประติมากรรมญี่ปุ่น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  โฮมเพจ

เอ็งกู
เอ็งกู
เอ็งกู
เอ็งกู
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในทางศาสนา
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2546 ในประเทศญี่ปุ่น
ปุษกร

**ปุษกร** (อักษรเทวนาครี: पुष्कर, อักษรโรมัน: Pushkar) เป็นนครใกล้กับนครอัชเมร์ ตั้งอยู่ในอำเภออัชเมร์ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป  ทางเหนือของอัชเมร์ และราว  จากชัยปุระ เมืองนี้เป็นจุดหมายปลายทางการแสวงบุญของศาสนิกชนศาสนาฮินดูและศาสนาซิกข์ และมีศาสนสถานตั้งอยู่มากมาย หนึ่งในโบสถ์พราหมณ์หลังที่มีชื่อเสียงที่สุดของปุษกรคือพรหมมนเทียร ปุษกรเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ในธรรมเนียมฮินดู โดยเฉพาะในคตินิกายศักติ การบริโภคเนื้อสัตว์หรือไข่ยังเป็นสิ่งต้องห้ามที่นี่ ปุษกรตั้งอยู่บนฝั่งของทะเลสาบปุษกร และมีฆาฏตั้งอยู่เรียงราย ผู้มาแสวงบุญจะลงอาบน้ำที่ตามฆาฏเหล่านี้ ในคติซิกข์ คุรุนานักและคุรุโควินทสิงห์ล้วนมีความเกี่ยวพันกับเมืองนี้ หนึ่งในฆาฏบนทะเลสาบปุษกรมีชื่อว่าคุรุโควินทสิงหฆาฏ

ปุษกรเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจากเทศกาลอูฐปุษกรประจำปี ซึ่งจัดขึ้นนานเจ็ดวันในกรฏิกปูรณิมา และมีผู้เข้าชมมากกว่า 200,000 คน

ชื่อของนครปุษกรมาจากภาษาสันสกฤต *ปุษฺกร* () แปลว่า "ดอกบัวสีน้ำเงิน"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐราชสถาน
หมวดหมู่:นครศักดิ์สิทธิ์
ฒากาโฏปี

**ฒากาโฏปี** (, ) หรือ **โฏปีเนปาล** เป็นหมวกพื้นถิ่นซึ่งเป็นที่นิยมของประเทศเนปาล ส่วนหนึ่งของเครื่องแต่งกายประจำชาติเนปาล สวมใส่โดยผู้ชาย คำว่า *ฒากาโฏปี* มีความหมายตรงตัวว่า "เครื่องสวมศีรษะอันทำมาจากผ้าธากา" ผ้าธากาเป็นผ้าฝ้ายชั้นดีที่นำเข้ามาจากธากาซึ่งในปัจจุบันคือเมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ

ฒากาโฏปีเป็นส่วนประกอบหนึ่งของชุดประจำชาติเนปาล และเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นชาติเนปาล 

## ประวัติศาสตร์
หมวกนี้กลายมาเป็นที่นิยมในรัชสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทระซึ่งครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1955 ถึง 1972 และประกาศบังคับให้สวมฒากาโฏปีในภาพถ่ายสำหรับทำหนังสือเดินทางและเอกสารทางการทั้งหมด ฒากาโฏปีนิยมนำมามอบให้กันในระหว่างเทศกาลดาเชนและติหาร์ เจ้าหน้าที่ของรัฐยังสวมใส่ฒากาโฏปีในฐานะเครื่องแต่งกายประจำชาติ ในรัชสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทระ มีจุดเปิดให้เช่าฒากาโฏปีใกล้กับสิงหดูร์บาร์ในกาฐมาณฑุ สำหรับเจ้าหน้าที่รัฐในกาฐมาณฑุและชาวเนปาลที่เดินทางเข้าในพระราชวังของเนปาล จะต้องติดตรากูกรีบนหมวกนี้ด้วย

ตำนานที่เป็นที่นิยมที่สุดว่าด้วยที่มาของการถักทอผ้าธากาเชื่อว่ามาจาก คเณศ มาน มหรรชน (Ganesh Man Maharjan) คนงานของโรงงานชัมทนี (Jamdani factory) ในคริสต์ทศวรรษ 1950 เขามีแรงบันดาลใจที่จะเรียนการทอผ้าธากาหลังเขาสังเกตเห็นทัมพร กุมารี (Dambar Kumari) ลูกสาวของศรี ตีน ชุงคะ บะหาดูร รานา (Shree Teen Junga Bahadur Rana) สวมเสื้อผ้าธากาที่นำกลับมาจากพนารัส หลังเดินทางกลับมาบ้านเกิด เขาและภรรยา ปัลปา (Palpa) ได้ตั้งโรงงานผลิตผ้าธากาขึ้นในปี ค.ศ. 1957 โดยมีเพียงหลอดม้วนสายและจักรทำมือเพียงอย่างละชิ้น ที่เขาซื้อมาจากกาฐมาณฑุ เขาได้สอนคนท้องถิ่นทอผ้า และกิจการของเขาก็ได้เติบโตสืบเนื่องมา หลังรัฐบาลของจักรวรรดิชาห์แสดงให้เห็นถึงความสนใจในผ้าธากาและโฏปี จึงเกิดอุตสาหกรรมทอผ้าธากาขึ้นมากมาย ภายในต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 โรงงานของเขาซึ่งชื่อสวเทศี วัสตรกละ ปัลปาลี ฒากา อุธโยค (Swadeshi Vastrakala Palpali Dhaka Udhyog) ได้เติบโตขึ้นจนมีคนงานถึง 350 คน

## ความสำคัญ
แม้ในปัจจุบันผู้คนในเนปาลจะไม่ได้สวมใส่ฒากาโฏปีเป็นประจำเช่นในอดีต แต่หมวกนี้ยังคงสถานะส่วนหนึ่งของความเป็นชาติเนปาล และยังคงสวมใส่เมื่อชาวเนปาลเข้าร่วมกิจกรรมทางวัฒนธรรม

ผ้าธากามีส่วนสำคัญในพิธีกรรมต่าง ๆ ของชาวเนปาล เช่นงานมงคลสมรส และพิธีศพ สำหรับชนเผ่าต่าง ๆ ในหุบเขาของเนปาล และอุปทานของฒากาโฏปีถือว่ามีมากเกินกว่าที่อุตสาหกรรมผลิตมือจะรับไหว นักข่าวและผู้ชำนาญด้านวัฒนธรรม เตเชศวร บาบู โกนกาห์ (Tejeswar Babu Gongah) ระบุว่าโฏปี "ที่มีฐานกลม สูง 3–4 นิ้ว" บ่งบอกถือเทือกเขาหิมาลัย และว่ากันว่า "ฒากาโฏปีนี้เป็นสื่อที่แสดงถึงภูเขาที่มีน้ำแข็งละลายแล้ว น้ำแข็งที่ละลายทำให้พืชพันธุ์ต่าง ๆ และดอกไม้สีสันสดใสสามารถเติบโตได้ในภูมิภาคตอนลุ่มของภูเขา"

ชาวเนปาลยังจัดให้มีวันโฏปีขึ้นในวันที่ 1 กรกฎาคม เพื่อช่วยคงให้ธรรมเนียมนี้คงอยู่ ในวันดังกล่าว ชาวเนปาล, ชาวมเธศ และชาวฐารู จะสวมผ้าโฒฏี ส่วนคนเนปาลจะสวมฒากาโฏปีและภัณเฑาเลโฏปี 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หมวก
หมวดหมู่:วัฒนธรรมเนปาล
หมวดหมู่:ฒากาโฏปี
โรงพยาบาลคิงซีต (ประเทศนิวซีแลนด์)

**โรงพยาบาลคิงซีต** () เป็นโรงพยาบาลจิตเวชที่ได้รับการพิจารณาว่าเป็นหนึ่งในสถานที่หลอกหลอนที่มีชื่อเสียงของประเทศนิวซีแลนด์ โดยมีรายงานการอ้างว่ามีการปรากฏตัวของผีมากกว่าร้อยครั้ง ณ ค.ศ. 2011 โรงพยาบาลนี้ตั้งอยู่ในคารากา ประเทศนิวซีแลนด์ ทางตอนใต้ของออกแลนด์ และตั้งแต่ ค.ศ. 2005 โรงพยาบาลดังกล่าวถูกใช้เป็นสถานที่หนึ่งสำหรับสปูกเคอส์ ที่เชื่อกันว่าสปูกเคอส์เป็นสวนสนุกผีสิงเพียงแห่งเดียวในออสตราเลเชียเมื่อ ค.ศ. 2011 และเป็น "สถานที่ท่องเที่ยวผีสิงอันดับ 1 ในซีกโลกใต้" นอกจากนี้ จากข้อมูลของเว็บไซต์ stuff.co.nz โรงพยาบาลคิงซีตถือเป็นสถานที่หลอกหลอนมากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศนิวซีแลนด์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Spookers Haunted Attraction
* Haunted Auckland. Retrieved March 2014

คิงซีต
หมวดหมู่:เหตุการณ์ฮาโลวีน
พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ

**พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดของจังหวัดกิฟุ ตั้งอยู่ในพื้นที่ของอุทยานร้อยปีจังหวัดกิฟุ ในนครเซกิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 สิ่งสะสมและการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับธรรมชาติวิทยาและประวัติศาสตร์วัฒนธรรมในท้องถิ่นของจังหวัดกิฟุ

## ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ จังหวัดกิฟุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ

จังหวัดกิฟุ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519 ในประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ

**พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ** () ตั้งอยู่ในนครคัตสึยามะ จังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ชั้นนำแห่งหนึ่งในทวีปเอเชียซึ่งมีชื่อเสียงจากการจัดแสดงตัวอย่างซากดึกดำบรรพ์ของไดโนเสาร์และงานวิจัยทางบรรพชีวินวิทยา พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในพื้นที่สวนสาธารณะนางาโอยามะ (สวนป่าไดโนเสาร์คัตสึยามะ) ใกล้กับแหล่งขุดค้นไดโนเสาร์คิตาดานิซึ่งมีการขุดค้นหมวดหินคิตาดานิของกลุ่มเทโตริในช่วงต้นยุคครีเทเชียส และมีการค้นพบซากไดโนเสาร์จำนวนมาก เช่น ''Fukuiraptor kitadaniensis'' และ ''Fukuisaurus tetoriensis''

ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 พื้นทีทั้งหมดของนครคัตสึยามะได้รับการจัดให้เป็นอุทยานธรณีญี่ปุ่น "" ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 มีการเปิดให้บริการนำเที่ยวสถานีภาคสนามที่อยู่ติดกับแหล่งขุดค้นตั้งแต่ปลายเดือนเมษายนถึงต้นเดือนพฤศจิกายน ตัวอย่างซากดึกดำบรรพ์จำนวนหลายสิบชิ้นของไดโนเสาร์ที่มีชื่อเสียง 5 ชนิดและแหล่งขุดค้นได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางธรรมชาติของประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 มีการก่อตั้งสำนักงานเลขาธิการสมาคมไดโนเสาร์แห่งทวีปเอเชียภายในพิพิธภัณฑ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556

## พิพิธภัณฑ์พี่น้อง
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิได้ลงนามในข้อตกลงพิพิธภัณฑ์พี่น้องกับพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:

* พิพิธภัณฑ์บรรพชีวินวิทยาโรยัลไทร์เรลล์ (เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543)
* สถาบันบรรพชีวินสัตว์มีกระดูกสันหลังและบรรพมานุษยวิทยา สถาบันวิทยาศาสตร์จีน (เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2544)
* พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาเจ้อเจียง (เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2547)
* พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จื้อก้ง (เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2551)
* พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาคาร์เนกี (เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2553)
* สถาบันธรณีวิทยา สถาบันวิทยาศาสตร์ธรณีวิทยาจีน (เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2553)
*  (เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2553)
* พิพิธภัณฑ์ร็อกกีส์ มหาวิทยาลัยรัฐมอนแทนา (เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2554)
* ศูนย์ศึกษาวิจัยและพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว หรือพิพิธภัณฑ์สิรินธร (เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557)

## ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
* *[[Fukuipteryx]]*
* *[[Fukuiraptor]]*
* *[[Fukuisaurus]]*
* *[[Fukuititan]]*
* *[[Fukuivenator]]*
* *[[Koshisaurus]]*
* *[[Tyrannomimus]]*

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ
* เว็บไซต์ทางการของอุทยานธรณีหุบเขาไดโนเสาร์ฟูกูอิ คัตสึยามะ

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ
ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ
ฟูกูอิ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2543
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2543
หมวดหมู่:คัตสึยามะ (จังหวัดฟูกูอิ)
คู่แท้ 2 โลก

**คู่แท้ 2 โลก** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี สร้างโดยไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ จากการกำกับและเขียนบทของอดีตผู้กำกับภาพยนตร์ผู้ล่วงลับ อุดม อุดมโรจน์ นำแสดงโดย ก้อง–สหรัถ สังคปรีชา แสดงเป็น เคน และ เง็ก–กัลยา เลิศเกษมทรัพย์ แสดงเป็น ลาน เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2537

ต่อมาในปี 2540 ทางช่อง 3 ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มารีเมคสร้างใหม่เป็นรูปแบบละครโทรทัศน์จากการกำกับของอดีตนักแสดงอาวุโส นักร้อง พิธีกร และศิลปินแห่งชาติผู้ล่วงลับ ต้อย–เศรษฐา ศิระฉายา นำแสดงโดย อิงค์–อชิตะ ปราโมช ณ อยุธยา แสดงเป็น เคน และเต๋า–สโรชา วาทิตตพันธ์ แสดงเป็น ลาน โดยในเวอร์ชั่นละครโทรทัศน์ได้นำบทภาพยนตร์มาขยายเนื้อหาพร้อมกับเพิ่มตัวละคร นอกจากนี้ยังมีนักแสดงจากฉบับภาพยนตร์มาร่วมแสดงทั้งรับบทเดิมและเปลี่ยนไปแสดงบทอื่น

## นักแสดง

## รางวัล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2537
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2540
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 3
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย เศรษฐา ศิระฉายา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย อุดม อริยอุดมโรจน์
พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาคีวชู

**พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาคีวชู** () เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในเมืองอาริตะ จังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์หลายแห่งของประเทศญี่ปุ่นที่ได้รับการสนับสุนนจากส่วนจังหวัด

พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นเพื่อส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรมท้องถิ่นและพัฒนาวัฒนธรรมเครื่องปั้นเผากับเครื่องปั้นดินเผาทั่วเกาะคีวชูทางใต้ของประเทศญี่ปุ่น ในพิพิธภัณฑ์จัดนิทรรศการผลงานอันทรงคุณค่าและครอบคลุม เช่น ชุดสะสมคัมบาระของเครื่องถ้วยอิมาริเก่าจากทวีปยุโรปในศตวรรษที่ 17 ถึง 18 และชุดสะสมชิบาตะที่ประกอบด้วยเครื่องปั้นดินเผาอาริตะที่ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1603 ถึง ค.ศ. 1867

## ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผา
* พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาตะวันออกฟูกูโอกะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

คีวชู
เครื่องปั้นเผาคีวชู
คีวชู, เครื่องปั้นเผา
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ

**พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอกชน ตั้งอยู่ในย่านชิโอมิ เขตโชวะ นครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น

## ประวัติ
สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เป็นของโคโซ โกโต (ค.ศ. 1881-1977) นักธุรกิจที่เป็นชาวจังหวัดกิฟุ พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1978 จัดแสดงเครื่องปั้นเผาญี่ปุ่นหลายชิ้นที่ใช้ในพิธีชงชาของญี่ปุ่น รวมถึงผลงานสามชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ และสี่ชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นวัตถุทางศิลปะที่สำคัญ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในบริเวณบ้านพักและสวนเดิมของโคโซ

สถานที่ใกล้เคียงกับพิพิธภัณฑ์คือมหาวิทยาลัยนันซังและพิพิธภัณฑ์ศิลปะคูวายามะ

## การเดินทาง
สถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดคือสถานีอิรินากะ 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* โฮมเพจของพิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ 
* จังหวัดไอจิ | พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ

โชวะ
ศิลปะโชวะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2521
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2521 ในประเทศญี่ปุ่น