open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
วังโซฟีโร

**วังโซฟีโร** () เป็นอดีตพระราชฐานของราชวงศ์แห่งสวีเดน ตั้งอยู่ในเทศมณฑลเฮลซิงบอร์ย จังหวัดสกันเนีย ตั้งอยู่  ทางเหนือของนครเฮลซิงบอร์ย แรกเริ่มสร้างขึ้นเป็นไร่สวนในชื่อสะกัลเบลิกเกะ (Skabelycke) ที่ซึ่งในปี 1864 เจ้าชายออสการ์แห่งสวีเดนและภรรยาเจ้าหญิงโซเฟียแห่งนัสเซาได้ซื้อต่อ และสร้างวังความสูงชั้นเดียวขึ้น แล้วเสร็จในปี 1865 ต่อมาในปี 1874 ถึง 1876 ได้มีการขยับขยายออกจนเป็นขนาดที่มีในปัจจุบัน

จุดน่าสนใจสำคัญของวังคือสวนขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่ยาวไปถึงชายฝั่งช่องแคบเออเรชุนด์ หนึ่งในดอกไม้สำคัญที่พบได้ในสวนนี้คือกุหลาบพันปีที่มีมากกว่า 500 รูปแบบในสวน 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วังในประเทศสวีเดน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเฮลซิงบอร์ย
วัดผาผ่า

**วัดผาผ่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่คะตวน อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 86 ตารางวา

วัดผาผ่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2312 ชาวบ้านเรียกวัดนี้ว่า **วัดก๋าผ่า** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 16 เมตร  ภายหลังมีสภาพเป็นนวัดร้างประจำหมู่บ้านทิศเหนือติดกับที่ดินเอกชนทิศใต้ติดกับถนนทิศตะวันออกติดกับถนนทิศตะวันตกติดกับป่าคลองชลประทาน แต่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2538

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา หลังคามีมุขด้านหน้ามุงด้วยกะเบื้องพื้นเมือง ผนังก่ออิฐฉาบปูนมุขด้านหน้า มีซี่ลูกกรงไม้ พื้นปูนฉาบ-กำแพงแก้ว อยู่โดยรอบอุโบสถ มีประตูเข้าด้านหน้า กำแพงแก้วสูงประมาณ 1.20 เมตร

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูบาเต๋จ๊ะ พ.ศ. 2312–2340
* พระครูบาปัญโญ พ.ศ. 2341–2375
* พระครูปัญญาวรวัตร พ.ศ. 2475–2504
* พระอธิการณรงค์ศักดิ์ ยสธโร พ.ศ. 2505–2518
* พระครูอนุรักษ์พัฒนคุณ (ปภสฺสโร)	

## อ้างอิง

ผาผ่า
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดแม่ฮ่องสอน
กิลด์ป่วนก๊วนฮา

***กิลด์ป่วนก๊วนฮา*** () เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยไทจิ คาวาโซเอะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร*[[โชเน็งกังกังรายเดือน]]* นิตยสารมังงะแนว*[[โชเน็ง]]*ของบริษัทสแควร์เอนิกซ์ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2560 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*[[ทังโกบง]]*) ถึงเล่มที่ 11 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2566 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เฟิร์ส เพจ โปร ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลง สร้างโดยสตูดิโอ  TNK ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565

## ตัวละคร
;
:

;
:

;
:

;
:

;
:

;
:

;
:

;
:

## สื่อ
### มังงะ
ซีรีส์มังงะแต่งเรื่องและวาดภาพโดยไทจิ คาวาโซเอะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร*[[โชเน็งกังกังรายเดือน]]* นิตยสารมังงะแนว*[[โชเน็ง]]*ของบริษัทสแควร์เอนิกซ์ตั้งแต่วันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2560 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*[[ทังโกบง]]*) ถึงเล่มที่ 10 ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เฟิร์ส เพจ โปร 

#### หนังสือการ์ตูน

### อนิเมะ
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงมีการประกาศสร้างในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2565  ซีรีส์อนิเมะผลิตโดยสตูดิโอทีเอ็นเค กำกับโดยทากูยะ อาซาโอกะ เขียนบทโดยคาซูยูกิ ฟูเดยาซุ ออกแบบตัวละครโดยฮิรากุ คาเนโกะ แต่งดนตรีประกอบโดยเรียว ชิราซาวะ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 5 ตุลาคมถึง 21 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ทางช่อง AT-X และเครือข่ายอื่น ๆ  เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "Never the Fever!!" ร้องโดยซายากะ ซาซากิ ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า  ร้องโดยมินามิ คูริบายาชิ

#### รายชื่อตอน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
*  
* อนิเมะ ''กิลด์ป่วนก๊วนฮา'' ทางปีลีปีลี
* 

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:เฟิร์ส เพจ โปร
หมวดหมู่:กังกังคอมิกส์
ธิดารัตน์ ยิ่งเจริญ

**ธิดารัตน์ ยิ่งเจริญ** (ชื่อเล่น ธิดา) เป็นนักวิชาการ นักการศึกษา และนักการเมืองชาวไทย อดีตโฆษกและผู้อำนวยการศูนย์นโยบาย พรรคไทยสร้างไทย อดีตผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อและรองโฆษกพรรคเพื่อไทย

## ประวัติ
ธิดารัตน์มีมารดาเป็นชาวไทยจากจังหวัดอุตรดิตถ์ ส่วนบิดาเป็นชาวพม่าเชื้อสายลาหู่ บิดาของเธออพยพข้ามพรมแดนมาตั้งถิ่นฐานที่อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย เมื่อเขาอายุได้สามขวบ บิดาเป็นมิชชันนารีประจำโบสถ์ของชุมชน และเผยแผ่ศาสนาในชุมชนตามชายแดน ส่วนมารดาก็ทำงานร่วมกับคณะมิชชันนารี

ธิดารัตน์จบการศึกษาระดับปริญญาตรีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยได้รับทุนการศึกษาจากคณะรัฐศาสตร์ฯ จากนั้นได้ศึกษาต่อระดับปริญญาโทด้านนโยบายสาธารณะจากมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด ด้วยทุนจากรัฐบาลอังกฤษและมูลนิธิอ๊อกซ์ฟอร์ด (ไทย) 

ระหว่างศึกษาที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด ธิดารัตน์เป็นนักโต้วาทีภาษาอังกฤษที่ได้รับเลือกเป็นตัวแทนเข้าแข่งขันในนามมหาวิทยาลัย และได้รับรางวัลชนะเลิศหลายรายการในหลายประเทศ นอกจากนี้ ธิดารัตน์ยังได้รับเลือกให้เป็นเป็นตัวแทนประเทศไทยเพื่อเข้าร่วมประชุม One Young World Summit 2017 ที่ประเทศโคลอมเบีย  

นอกจากนี้ ยังได้มีส่วนร่วมในการจัดทำร่างรายงาน Universal Periodic Review ของประเทศไทย ครั้งที่ 1 ภายใต้คณะผู้แทนถาวรไทยประจำสหประชาชาติ ณ นครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์  

ธิดารัตน์ได้รับรางวัลชนะเลิศศิษย์เก่าสหราชอาณาจักรดีเด่นในประเทศไทย ประจำปี 2021-22 (Study UK Alumni Awards 2021-22)  สาขาการสร้างความเปลี่ยนแปลงในสังคม (Social Action Award) โดยบริติซ เคานซิล ในฐานะผู้สนับสนุนความเท่าเทียมทางการศึกษาผ่านองค์กรอิสระและเวทีพรรคการเมือง

## บทบาททางการเมือง
ธิดารัตน์เริ่มต้นเส้นทางการเมืองกับพรรคเพื่อไทย โดยดำรงตำแหน่งรองโฆษก และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อของพรรคเพื่อไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ต่อมาได้ดำรงเลขานุการประจำคณะกรรมาธิการการต่างประเทศ ชุดที่ 25 ของสภาผู้แทนราษฎร  

จากนั้นได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคไทยสร้างไทย  เริ่มต้นจากตำแหน่งผู้อำนวยการ ศูนย์นโยบาย และได้รับเลือกจากสมาชิกในการประชุมใหญ่วิสามัญครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2565 ของพรรคไทยสร้างไทย ให้ดำรงตำแหน่งโฆษกพรรค ต่อมาในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 เธอลาออกจากพรรคและพ้นจากตำแหน่งดังกล่าว

ธิดารัตน์สนใจนโยบายการต่างประเทศ ด้านการศึกษา และสิทธิสตรี

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์
ธิดารัตน์ ยิ่งเจริญ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลต่าง ๆ ดังนี้

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:พรรคไทยสร้างไทย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ บ.ช.
หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยชิงหฺวา
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายลาหู่
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายพม่า
หมวดหมู่:นักการเมืองสตรีชาวไทย
กัณเฑศวรี

**กัณเฑศวรี** (IAST: Gandēśvarī) เป็นเทพีในศาสนาฮินดู นิยมเคารพบูชาในกลุ่มคานธพานิก และเชื่อว่าเป็นอวตารของพระทุรคา มีการบูชามากในรัฐเบงกอลตะวันตกและชาวฮินดูในบังกลาเทศ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทวีในศาสนาฮินดู
คณะรัฐมนตรีชุดที่สองของแอซาโดลลอฮ์ แอแลม

คณะรัฐมนตรีชุดที่สองก่อตั้งโดยนายกรัฐมนตรีแอซาโดลลอฮ์ แอแลมในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 แทนคณะรัฐมนตรีชุดแรกที่สิ้นสุดในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 ซึ่งคณะรัฐมนตรีอยู่ได้เพียง 13 เดือนจนกระทั่งเดือนมีนาคม พ.ศ. 2507 แอซาโดลลอฮ์ แอแลมลาออกและถูกแทนที่โดยคณะรัฐมนตรีของแฮแซนแอลี แมนซูร์

## สมาชิกคณะรัฐมนตรี
สมาชิกคณะรัฐมนตรีของเขาจะมีอยู่ในรายชื่อดังต่อไปนี้

## การปรับเปลื่ยนคณะรัฐมนตรี
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร แฮแซน แอร์แซนจอนีลาออกเมื่อวันที่ 9 มีนาคมและถูกแทนที่โดยพลโทเอสมออีล รียอฮีเมื่อวันที่12 มีนาคม แต่ในความเป็นจริงแล้วแอร์แซนจอนีถูกบีบให้ลาออกและแต่งตั้งเอกอัครราชทูตประจำอิตาลีทันที 

## สิ้นสุดคณะรัฐมนตรี
รัฐมนตรีหกคนได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งคณะรัฐมนตรีของแฮแซนแอลี แมนซูร์

## แหล่งอ้างอิง

หมวดหมู่:คณะรัฐมนตรีอิหร่าน
หมวดหมู่:การเมืองอิหร่าน
หมวดหมู่:ประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:ประเทศอิหร่านในค.ศ. 1963
ลิลิตพายัพ

**ลิลิตพายัพ** เป็นวรรณกรรมประเภทนิราศ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฏราชกุมาร โดยใช้นามแฝงว่า *หนานแก้วเมืองบูรพ์* อย่างไรก็ดีมีผู้แต่งร่วมอีก 2 คน คือหม่อมเจ้าถูกถวิล ศุขสวัสดิ์ และพระยาบำเรอบริรักษ์ (สาย ณ มหาชัย) ซึ่งระบุไว้อยู่ในโคลงในฐานะผู้ตามเสด็จด้วย

เนื้อหาของเรื่องมีลักษณะเป็นบันทึกรายวัน มีการระบุวันเวลาชัดเจน เริ่มเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2448 โดยพระองค์ไปทรงเปิดทางรถไฟสายกรุงเทพฯ-ปากน้ำโพ เริ่มเรื่องจากสถานีรถไฟสามเสนเพื่อไปเปิดทางรถไฟที่สถานีบ้านภาชี จากนั้นจึงตามเสด็จประพาสลพบุรีและนครสวรรค์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้แยกเดินทางต่อไปยังมณฑลพายัพโดยเรือจักรกล ผ่านเมืองพิจิตร พิษณุโลก และอุตรดิตถ์ จากนั้นจึงขึ้นบกเดินทางถึงแพร่ ลำปาง ขากลับพระนครโดยเรือจักรกลทางแม่น้ำปิง ผ่านตาก กำแพงเพชร ชัยนาท สิงห์บุรี อ่างทอง พระนครศรีอยุธยา และจึงได้ขึ้นรถไฟเสด็จกลับยังกรุงเทพมหานครถึงเมื่อสิ้นเดือนมกราคมในปีถัดมา

ลิลิตพายัพได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสืองานศพพระตำรวจเอก เจ้าพระยาราชศุภมิตร พ.ศ. 2472

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วรรณคดีประเภทลิลิต
หมวดหมู่:นิราศ
หมวดหมู่:พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 6
แฮสแซน แปแครวอน

**แฮสแซน แปแครวอน** (4 สิงหาคม พ.ศ. 2454 - 11 เมษายน พ.ศ. 2522) เป็นนักการเมืองชาวอิหร่านและทหารชาวอิหร่านในฐานะผู้อำนวยการองค์การข่าวกรองและความมั่นคงแห่งรัฐ (ซอวอก) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2504 ถึง พ.ศ. 2508 และรัฐมนตรีกระทรวงข่าวสารในคณะรัฐมนตรีของแอมีร์แอบบอส โฮเวย์ดาในปี พ.ศ. 2508 ถึง พ.ศ. 2510 และเอกอัครราชทูตหลายประเทศเช่นปากีสถานและฝรั่งเศสและสมาชิกของกระทรวงราชสำนัก (Royal Court) แต่นอกจากนี้เขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับรูฮุลลอฮ์ โคมัยนีอีกด้วย

เขาถูกประหารชีวิตในวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2522

## ตำแหน่งของเขา
* ทูตทหารในปากีสถาน
* ผู้อำนวยการข่าวกรองทหาร
* ทูตทหารในอินเดีย
* รองผู้อำนวยการองค์การข่าวกรองและความมั่นคงแห่งรัฐในด้านกิจการภายใน
* รองนายกรัฐมนตรีและผู้อำนวยการองค์การข่าวกรองและความมั่นคงแห่งรัฐ
* รัฐมนตรีกระทรวงข่าวสาร
* เอกอัครราชทูตปากีสถาน
* เอกอัครราชทูตฝรั่งเศส
* ที่ปรึกษาอาวุโสของกระทรวงราชสำนัก

## ผู้อำนวยการองค์การข่าวกรองและความมั่นคงแห่งรัฐ
เมื่อเขาเป็นผู้อำนวยการองค์การข่าวกรองและความมั่นคงแห่งรัฐและเขาก็คัดค้านการทรมานระหว่างสอบสวน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Harvard.edu, Harvard Iranian Oral History Project: transcript of interview with Fatemeh Pakravan conducted by Dr. Habib Ladjevardi 3 March 1983]
* HolyCrime.com, Hassan Pakravan – Biography *Warning: This site contains graphic images (mugshot of corpse.) *
* Iranian.com, "Lunch with Khomeini – How a former SAVAK chief saved the ayatollah's life". The Iranian

หมวดหมู่:นักการเมืองอิหร่าน
หมวดหมู่:การปฏิวัติอิหร่าน
หมวดหมู่:ราชวงศ์ปาห์ลาวี
หมวดหมู่:ซอวอก
หมวดหมู่:บุคคลจากเตหะราน
สาวน้อยนักปีนเขา

***สาวน้อยนักปีนเขา*** () เป็นซีรีส์มังงะแนวเสี้ยวชีวิต เขียนเรื่องและวาดภาพโดยชิโระ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร*[[คอมิกเอิร์ทสตาร์]]*ของสำนักพิมพ์เอิร์ทสตาร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ในปี พ.ศ. 2554  ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์สร้างโดยสตูดิโอเอทบิตออกอากาศระหว่างเดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2556 ฤดูกาลที่สองออกอากาศระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2557 ออริจินอลวิดีโอแอนิเมชันวางจำหน่ายเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2560 และฤดูกาลที่สามออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2561 ซีรีส์อนิเมะชุดใหม่ชื่อว่า *สาวน้อยนักปีนเขา: เน็กซ์ซัมมิต* ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565

## ตัวละคร
;
:
:นักเรียนหญิงมัธยมปลายผู้กลัวความสูงหลังตกจากเครื่องเล่นในสนามเด็กเล่นและขาหัก แต่ภายหลังฮินาตะเป็นแรงบันดาลทำให้เริ่มสนใจการปีนเขา

;
:
:เด็กสาวร่าเริงผู้รักการปีนเขา เคยเป็นเพื่อนกับอาโออิสมัยเรียนชั้นประถมก่อนจะมาพบกันอีกครั้งในโรงเรียนมัธยมปลาย ให้กำลังใจอาโอกิให้เอาชนะความกลัวความสูงและชวนไปปีนเขา

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:แม่ของอาโออิ

;
:
:แม่ของโคโคนะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของมังงะ 
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
* 

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2554
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2557
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2561
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเสี้ยวชีวิต
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยลินเชอปิง

**โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยลินเชอปิง** (; ย่อ *US*) เป็นโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยประจำคณะแพทยศาสตร์ (*Hälsouniversitet*) มหาวิทยาลัยลินเชอปิง ในลินเชอปิง ประเทศสวีเดน โรงพยาบาลประกอบด้วยแผนกเฉพาะทางทุกสาขายกเว้นแค่สาขาการปลูกถ่ายอวัยวะ สาขาที่ชำนาญพิเศษเช่นดูแลแผลไหม้ที่ซึ่งโรงพยาบาลนี้ร่วมกับโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอุปซอลามีภาระรับผิดชอบในการให้บริการระดับชาติ (*rikssjukvård*) โรงพยาบาลได้รับการจัดอันดับเป็น "โรงพยาบาลที่ดีที่สุด" ในประเทศสวีเดนถึงสามครั้งในวารสาร *Dagens Medicin* และในปี 2019 เป็นโรงพยาบาลสอนที่ดีที่สุดอันดับสามของประเทศสวีเดน

โรงพยาบาลประกอบด้วยลูกจ้าง 4,900 คน และมีขนาด 600 เตียง และให้บริการการแพทย์สาขาเฉพาะทางพิเศษตติยภูมิสำหรับพื้นที่เออสแตร์เยิตลันด์, คัลมาร์ และ เยินเชอปิง รวมถึงเป็นเป็นโรงพยาบาลปฐมภูมิสำหรับเขตตอนกลางของเออสแตร์เยิตลันด์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Linköping University Hospital website (in Swedish)
* Föreläsningsserien "Forskning i framkant", från US och Hälsouniversitetet.  (in Swedish)
สเวียตอฮีสก์

**สเวียตอฮีสก์** (, ) เป็นนครทางตอนเหนือของแคว้นดอแนตสก์ ประเทศยูเครน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำซีแวร์สกึยดอแนตส์ ห่างจากสลอวิยันสก์ประมาณ  ประมาณกันว่าใน ค.ศ. 2021 นครนี้มีประชากร 4,309 คน มีอารามคริสต์ออร์ทอดอกซ์สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16 อยู่ริมฝั่งขวาของแม่น้ำตรงข้ามกับตัวนคร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นครในประเทศยูเครน
หมวดหมู่:แคว้นดอแนตสก์
นาย

**นาย** คือคำที่ใช้นำหน้าชื่อของบุคคลเพศชายที่มีอายุตั้งแต่ 15 ปีบริบูรณ์ขึ้นไป

ความหมายของ *นาย* (, ย่อ: Mr.) ในแต่ละประเทศจะใช้ไม่เหมือนกัน เช่น ในอังกฤษที่ใช้กันทั่วไป ให้เกียรติสำหรับผู้ชายโดยไม่มีตำแหน่ง

## อ้างอิง
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ

***ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ*** () หรือในญี่ปุ่นเรียกอย่างย่อว่า ***เท็งเก็ง*** () เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยยู ทานากะ และวาดภาพประกอบโดยลูโล่ เผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์นิยายออนไลน์สร้างโดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโรตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 ภายหลังได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ไมโครแมกกาซีน ตีพิมเป็นหนังสือไลต์โนเวลตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2559 ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เฟิร์ส เพจ โปร มังงะดัดแปลงวาดโดยโทโมโอะ มารูยามะ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เก็นโตชะ และยังมีมังงะภาคแยกวาดภาพโดยฮินาโกะ อิโนอูเอะ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ไมโครแมกกาซีน ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงสร้างโดยสดูดิโอ ซี2ซี ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถีงธันวาคม พ.ศ. 2565 ฤดูกาลที่สองมีกำหนดออกอากาศในปี พ.ศ. 2569

## เนื้อเรื่อง
หลังตัวละครเอกเสียชิวิตจากอุบัติเหตุรถชน ก็จะพบว่าตัวเองกลับชาติมาเกิดเป็นดาบไร้ชื่อในต่างโลก แม้ว่าตนจะจำเรื่องทุกอย่างจากชาติก่อนได้ เมื่อยอมรับชะตากรรมในฐานะดาบแล้วจึงเริ่มตามหาใครสักคนมาเป็นผู้ถือ จึงพบเข้ากับกองคาราวานของพ่อค้าทาสที่ถูกหมีสองหัวโจมตี ทาสเด็กสาวหูแมวชื่อฟรันได้พบกับดาบจึงใช้ฆ่าหมี หลังฟรันได้รับอิสระจากการเป็นทาส จึงเรียกดาบว่าเป็น "อาจารย์" แล้วทั้งสองก็ออกผจญภัยด้วยกัน

## ตัวละคร
;
:

;
:

;
:

;
:

;
:

;
:

;
:

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  ที่ โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร 
*  
*  
*  
*  
* อนิเมะ ''ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ'' ที่บิลิบิลิ
* อนิเมะ ''ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ'' (พากย์ไทย) ที่ปีลีปีลี
* 

หมวดหมู่:ซี2ซี (สตูดิโอ)
หมวดหมู่:นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ที่กำลังจะมา
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวต่างโลก
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะเกี่ยวกับการกลับชาติมาเกิด
หมวดหมู่:นวนิยายเกี่ยวกับการกลับชาติมาเกิด
หมวดหมู่:ไลต์โนเวล
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:เฟิร์ส เพจ โปร
หมวดหมู่:โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร
หมวดหมู่:เมเดียลิงก์
วัดมะนาว (จังหวัดสุพรรณบุรี)

**วัดมะนาว**  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทับตีเหล็ก อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินทั้งวัดมีเนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน 

วัดมะนาวตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2341 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2508 ชื่อของวัดปรากฏอยู่ในนิราศสุพรรณ ประพันธ์โดยสุนทรภู่ วัดมีเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อโบ้ย ได้รับการนับถือเรื่องพุทธคุณทางด้านแคล้วคลาด​ คงกระพัน​ ป้องกันภัยจากภยันตรายทั้งปวง ภายในวัดมีวิหารหลวงพ่อโบ้ยและพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อโบ้ย ซึ่งภายในบรรจุพระเครื่องและของเก่า

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธานปางสมาธิเก่าแก่ กุฏิทรงเรือนไทยภาคกลาง และศาลาการเปรียญ

## อ้างอิง

มะนาว
วัดสามกอ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

**วัดสามกอ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิบเอ็ดศอก อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดสามกอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 โดย นายอยู่ นางคล้อย โพธิ์สุวรรณ เป็นผู้มอบที่ดินถวายเพื่อสร้างวัดสามกอ เป็นจำนวนทั้งสิ้น 21 ไร่ กับอีก 40 ตารางวา นายจิ๋วและชาวบ้านสิบเอ็ดศอกร่วมกันอุปถัมภ์สร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2502

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญอาคารไม้หลังคาทรงสูง เสาไม้ทุกต้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 หมู่กุฏิสงฆ์ใต้ถุนสูงเป็นไม้ 1 หลัง อยู่ด้านหลังวิหารหลวงพ่อเสือ หลังหนึ่งมี 3 ห้อง และ หมู่กุฏิสงฆ์ใต้ถุนสูงเป็นอาคารคอนกรีต หลังคาทรงไทย 2 หลัง หลังหนึ่งมี 4 ห้อง อยู่ด้านทิศใต้ และ วิหาร หลวงพ่อเสือ เป็นวิหารหลังคาทรงจัตุรมุข สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2535

## รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อเสือ วิรุฬหผล พ.ศ. 2460–2498
* หลวงพ่อเผย สีลสาโร พ.ศ. 2499–2506
* พระครูสัมปัน (ชม) พ.ศ. 2507-–2534
* พระครูประทีบธรรมาทร (ชนินทร์  ธมฺมทีโป) พ.ศ. 2535–

## อ้างอิง

สามกอ
วัดฝาโถ

**วัดฝาโถ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวนา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่  32 ไร่ งาน 48 เศษสองส่วนสิบ ตารางวา

วัดฝาโถ เดิมชื่อว่า **วัดโบสถ์**  ประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าเป็นแหล่งอารยธรรมโบราณสมัยทวารวดี มีการผสมผสานและก่อสร้างศาสนสถานสืบต่อกันมายาวนานจนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดและเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา จนมีชาวบ้านไปแผ้วถางป่าพบโบสถ์เก่าและเจดีย์ร้าง จึงมีการทำนุบำรุงขึ้นมาใหม่ ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 30  เมตร ยาว  40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง  17  เมตร ยาว 38 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533–43  เป็นอาคารไม้  หอสวดมนต์ กว้าง  32 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547–57  เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์เรียงแถว จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้ทั้งหมด ศาลาสังเวช กว้าง 18 เมตร ยาว 34 เมตร  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2564  เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ พร้อมพระโมคคัลลาน์และพระสารีบุตร

## อ้างอิง

ฝาโถ
พระแม่ปารณศวรีโพธิสัตว์

**ปารณศวรี** (IAST: Parṇaśabarī, ) หรืออาจสะกดตามรูปภาษาไทยได้ว่า **บรรณศวรี** (เทพีผู้นุ่งห่มใบไม้) เป็นพระโพธิสัตว์เทพีในคติศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน ได้รับการยกย่องว่าทรงคุ้มครองและอุปถัมป์การขจัดโรคระบาด และทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บ

เทวรูปปฏิมากรของนางยังปรากฏในธากา ประเทศบังกลาเทศ ซึ่งหลงเหลือผ่านมาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิปาละ ซึ่งที่มาเดิมอาจเป็นพระแม่ศีตลาและบริวารของนางคือชวาลาสูร ซึ่งเป็นเทพเจ้าฮินดูที่เกี่ยวข้องและอุปถัมป์การขจัดโรคระบาด และทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บด้วยเช่นกัน ในประวัติศาสตร์อินเดีย มีเทวรูปปฏิมาของนางอันมีชื่อเสียงขจรขจายจากชุดหมู่ปฏิมากรรมสัมฤทธิ์แห่งกุรกิหารซึ่งอยู่อายุราวพุทธศตวรรษที่สิบห้าถึงสิบแปด

ในคติศาสนาพุทธแบบวัชรยานนับถือว่านางเป็นเทพีบริวารของเจ้าแม่ตาราโพธิสัตว์เทพี นักวิชาการบางท่านกล่าวว่านางอาจมีที่มาจากเทพีพื้นเมืองท้องถิ่นของเทือกเขาวินธัย เนื่องจากนางมีลักษณะและความเชื่อมโยงความสัมพันธ์กับชาวสาบาภาชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บริเวณนี้

## ที่มา
ในทางประวัติศาสตร์ นางนั้นอาจพัฒนามาจากเทวีท้องถิ่นของอินเดีย เนื่องจากมีการขนามนามของนางว่า “ปีศาจี” ในภาษาสันสกฤตซึ่งหมายถึงปิศาจ คำนี้ยังปรากฏในมนต์ของนางด้วย ปิศาจมีความหมายถึงพลังของธรรมชาติที่อาจให้คุณหรือโทษก็ได้ตามขนบการบูชาของชาวบ้าน เช่นเดียวกับคำว่าฑากินี ยักษิณี ฯลฯ ซึ่งถูกลดคุณค่าความสำคัญลงโดยวัฒนธรรมพราหมณ์ ฮินดูทางการ แต่พุทธศาสนาวัชรยานรับไปพัฒนาต่อ และประติมานวิทยาเทพปฏิมาของนาง สอดคล้องกับรูปลักษณ์ที่นุ่งใบไม้เหมือนชาวป่าที่แสดงถึงความเป็นพื้นเมืองอย่างชัดเจน ซึ่งแสดงร่องรอยว่านางอาจเป็นเทวีพื้นบ้านที่ถูกนำมารวมเข้าในพุทธศาสนาแล้วจัดให้อยู่ในกลุ่มพระแม่ตารา

เช่นเดียวกับที่ศาสนาฮินดูนำเอาเทวีแห่งโรคระบาดพื้นบ้านอย่างจ้าวแม่มาริอัมมาหรือเจ้าแม่ศีตลาเข้ามาเป็นหนึ่งในเทวดาในศาสนาฮินดูซึ่งทั้งพระปารณศวรีและเจ้าแม่ศีตลาของพราหมณ์ ฮินดูน่าจะมีความเกี่ยวข้องเชื่อมโยงกัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

## ดูเพิ่ม
* พระแม่อุษณียวิชัย
* พระแม่มหาปติสารโพธิสัตว์
* พระแม่มหามายูรีโพธิสัตว์
* พระแม่ศิตาตปัตรโพธิสัตว์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พระโพธิสัตว์
หมวดหมู่:ยิดัม
หมวดหมู่:เทวี
หมวดหมู่:วัชรยาน
ฌัก การ์ตีเย (ช่างทำอัญมณี)

**ฌัก-ธีโอดูเล การ์ตีเย** (; 2 กุมภาพันธ์ 1884–10 กันยายน 1941) เป็นช่างทำอัญมณีชาวฝรั่งเศส และผู้บริหารบริษัทเครื่องประดับคาร์เทียร์ หรือ การ์ตีเย ในภาษาฝรั่งเศส

## ชีวิตในวัยเด็ก
ฌักเกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1884 ที่ปารีส เขาเป็นลูกชายคนเล็กในบรรดาลูกชายสามคนของ อัลเฟร็ด การ์ตีเย (1841–1925) และ อเมลี อลิซ การ์ตีเย (1853–1914) พี่ชายสองคนของเขาคือปิแอร์ การ์ตีเย และหลุยส์ การ์ตีเย ปู่ของเขา หลุยส์-ฟร็องซัวส์ การ์ตีเย ได้เข้าซื้อกิจการร้านขายเครื่องประดับของ อดอลฟี ปิการ์ ซึ่งเป็นอาจารย์ของเขาใน ค.ศ. 1847 ถือเป็นการก่อตั้งบริษัทเครื่องประดับการ์ตีเย (คาร์เทียร์) ที่มีชื่อเสียง

ฌักสำเร็จการศึกษาจาก Collège Stanislas de Paris

## อาชีพ
ฌักทำงานร่วมกับพี่ชายสองคนของเขาเพื่อสร้างชื่อให้กับ 'คาร์เทียร์' ซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวให้มีชื่อเสียงในระดับโลก ทั้งในด้านเครื่องประดับและนาฬิกา ในขณะที่ฌักเปิดและบริหารร้านในลอนดอน ปิแอร์ก็เปิดและบริหารร้านในนิวยอร์ก ฌักรับผิดชอบการดำเนินงานของคาร์เทียร์ที่ลอนดอนใน ค.ศ. 1909 และในที่สุดก็ย้ายไปอยู่ที่ตำแหน่งปัจจุบันที่ 175 New Bond Street ในขณะเดียวกัน หลุยส์เป็นนักออกแบบที่สร้างผลิตภัณฑ์สไตล์คาร์เทียร์ที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบัน

ฌักโชคดีมากที่ได้รับคำแนะนำจากเจ้าหญิงมาทิลเด พระญาติของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ซึ่งมีส่วนช่วยส่งเสริมธุรกิจของคาร์เทียร์ ในช่วงต้นทศวรรษ 1900 "คาร์เทียร์กลายเป็นช่างทำอัญมณีให้กับ ร็อคกี้เฟลเลอร์, Vanderbilts, ฟอร์ด, มอร์แกน, สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร, พระเจ้าซ็อกที่ 1 แห่งแอลเบเนีย และ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งใน ค.ศ. 1907 ตรงกับการเสด็จประพาสยุโรปครั้งที่ 2 ของพระองค์ Hans Nadelhoffer ซึ่งเป็นผู้เขียนชีวประวัติของคาร์เทียร์ได้กล่าวว่า พระองค์ทรงซื้อกำไลคาร์เทียร์มูลค่า 450,000 ดอลลาร์

หลังจากพวกเขาประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่อง หลุยส์และปิแอร์ต่างก็ตัดสินใจแต่งงาน ในขณะที่ฌักยุ่งอยู่กับการสนองความต้องการและความปรารถนาของราชวงศ์ และเดินทางไปต่างประเทศเพื่อค้นหาอัญมณีที่มีเอกลักษณ์และโดดเด่น ฌักไปที่อ่าวเปอร์เซียเพื่อค้นหาไข่มุกที่สมบูรณ์แบบ จากนั้นฌักเดินทางไปอินเดียโดยนำเครื่องเพชรพลอยอันงดงามของบรรดามหาราชาในท้องถิ่นกลับไปที่สตูดิโอในลอนดอนเพื่อออกแบบใหม่และปรับเปลี่ยนเพื่อการใช้งานของผู้สวมใส่ ปิแอร์และฌักร่วมกันซื้อไข่มุกและอัญมณีล้ำค่าจำนวนมากจากเจ้าชายอินเดีย เอกลักษณ์ของไข่มุกและอัญมณีทำให้เครื่องประดับแต่ละชิ้นมีความพิเศษ ซึ่งช่วยให้ธุรกิจของพวกเขาประสบความสำเร็จ

ฌักเปิดร้านในลอนดอนจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1941 หลุยส์พี่ชายของเขาเสียชีวิตในปีถัดมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1942 ตระกูลการ์ตีเยสิ้นสุดการบริหารธุรกิจของตระกูลในปี ค.ศ. 1964 เนื่องจากการจากไปของปิแอร์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักธุรกิจชาวฝรั่งเศส
เจ้าแม่ฉฺยงเซียว

**เจ้าแม่ฉฺยงเซียว**  () หรือ นามเดิมของนาง คือ **จ้าว ฉฺยงเซียว**เป็นเทวีในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋าอันเป็นหนึ่งในเทวีผู้ประทานพรและคุ้มครองอุปถัมป์การคลอดแต่บรรดาสตรีและมารดรทั้งหลาย  นางเป็นพระเทพีขนิษฐาอันดับสองในของคณะเทพี **ซานเซียวเชิ่งหมู่**  (三霄聖母) หรือ ซานเซียวเนี่ยเนี้ย (三霄娘娘) เจ้าแม่ซานเซียวเนี้ยวเนี้ยวทรงได้รับการสักการะบูชาในฐานะของเจ้าแม่ผู้พิทักษ์ครัวเรือน หรือ เทพีห้องสุขา    ในธรรมเนียมศาสนาชาวบ้านจีนว่ากันว่า "เทพเจ้าเตาไฟนั้นทรงสถิตย์คอยพิทักษ์คุ้มครองจากในครัว และเทพีซานเซียวนั้นทรงสถิตย์คอยพิทักษ์คุ้มครองจากในครัวเรือน"

## เทพปกรณัม
ตามเทพปกรณัม *[[ห้องสิน]]* เจ้าแม่นั้นทรงอยู่ฝ่ายของพระเจ้าชางโจ้ว เจ้าแม่เป็นหนึ่งในขนิษฐาสตรีทั้งสามโดยเป็นเชษฐภคินีใหญ่สุดและทรงเป็นขนิษฐาของเทพแห่งโชคลาภสมบัติเงินทองของมีค่า คือ จ้าวกงหมิง คณะนางพร้อมด้วยขนิษฐาทั้งสามถึงแก่ชีพตักษัยวายชนม์หลังการรณรงค์ยุทธสงครามกับองค์เจียง จื่อหยา ต่อมาได้รับการสถาปนาเป็นหนึ่งในคณะเทพสามร้อยหกสิบห้าองค์ โดยได้รับการสักการะบูชาและมีหน้าที่อุปถัมป์ค้ำจุนเกื้อหนุนสำหรับการปัดเป่าทำลายโรคฝีดาษและโรคทั้งหลายเด็กและทารก

นางพร้อมด้วยขนิษฐภคินี คือ เจ้าแม่ยฺหวินเซียว และขนิษฐาของนาง คือ จ้าว ปี้เซียว ได้รับการจัดหมวดหมู่เป็นคณะตรีเทพี โดยเป็นหนึ่งในเจ้าแม่ประทานบุตร

## ศาลเจ้าอุทิศถวายพระนางในประเทศไทย

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* เจ้าแม่ยฺหวินเซียว
* เจ้าแม่ปี้เซียว
* รายพระนามเทพเจ้าที่ได้รับการสถาปนาในห้องสิน
* เทพเจ้าในห้องสิน
* เจ้าแม่ส่งบุตร
* เจ้าแม่เร่งกำเนิด

หมวดหมู่:เทวีจีน
หมวดหมู่:เซียน
ตไลกกูตตัล

**ตไลกกูตตัล** (; Thalaikoothal) เป็นการฆาตกรรมคนชราหรือการบังคับการุณยฆาตที่กระทำโดยสมาชิกในครอบครัว มีกระทำอยู่ในบางส่วนของทางใต้ของรัฐทมิฬนาฑูของอินเดีย

## กระบวนการ
โดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่จะถูก *ตไลกกูตตัล* จะได้รับการอาบน้ำมันในตอนเช้า ตามด้วยการบังคับดื่มน้ำมะพร้าวอ่อน จำนวนหลายแก้วจนเกิดไข้สูง, ไตวาย, อาการกระตุกรุนแรง และเสียชีวิตภายในวันหรือสองวัน นอกจากนี้ยังอาจรวมถึงการนวดศีรษะในน้ำเย็นจัด ซึ่งอาจทำให้อุณหภูมิร่างกายลดลงมากพอที่จะกระตุ้นให้หัวใจวายได้ วิธีอื่น ๆ ที่ใช้ เช่น การบังคับดื่มนมวัวขณะที่อุดจมูกไว้ ทำให้หายใจลำบาก ไปจนถึงการใช้ยาพิษโดยตรง

## ความชุก
ถึงแม้ว่าการกระทำ *ตไลกกูตตัล* จะผิดกฎหมายในประเทศอินเดีย แต่ก็ยังคงได้รับการยอมรับอย่างลับ ๆ อยู่ในรูปของการการุณยฆาต และน้อยครั้งที่จะมีผู้นำเรื่องนี้ไปแจ้งถึงตำรวจ ในบางกรณี สมาชิกในครอบครัวจะแจ้งญาติให้ทราบก่อนที่จะกระทำ *ตไลกกูตตัล* และบางครั้งผู้ที่ถูกกระทำยังเป็นคนขอเองด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกกรณีที่ผู้ถูกกระทำจะยินยอม เช่นกรณีอื้อฉาวเมื่อปี 2010 ที่ชายวัย 80 ปี หลบหนีออกมาอาศัยในที่พักของญาติ หลังทราบชะตากรรมตัวเองและแอบได้ยินสมาชิกในครอบครัวคุยกันเรื่องการแบ่งจัดสรรมรดกที่ดินของเขา

รายงานการตรวจสอบระบุว่าการะกระทำนี้มี "ค่อนข้างทั่วไป" ("fairly widespread") ในอำเภอทางตอนใต้ของรัฐทมิฬนาฑู มีการคาดการณ์ว่ามีการทำ *ตไลกกูตตัล* ราว 20 ถึงหลายร้อยครั้งทุกปี

## การเฝ้าระวัง
ในปี 2010 หลังเกิดเหตุชายวัย 80 ปีหนีออกจากบ้านในอำเภอวิรุธูนคร รัฐบาลท้องถิ่นได้มีการจัดตั้งคณะทำงานตรวจตราผู้สูงอายุในอำเภอ

ภาพยนตร์ทมิฬเช่น *[[K.D. (film)|K.D. Engira Karuppudurai]]* และ *[[Baaram]]* มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการทำ *ตไลกกูตตัล*

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Defining Mercy *Pallium India*, มีนาคม 2010
* Mother, shall I put you to sleep?  *tehelka.com*

หมวดหมู่:ผู้สูงอายุในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมทมิฬ
หมวดหมู่:ความตายในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:ผู้สูงอายุ
รถไฟชิบายามะ

**บริษัท รถไฟชิบายามะ จำกัด** () เป็นทางรถไฟอันเป็นการร่วมทุนระหว่างภาครัฐและเอกชนสายหนึ่งในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น และเป็นเส้นทางรถไฟที่สั้นที่สุดในประเทศญี่ปุ่น มีเส้นทางรถไฟให้บริการเพียงสายเดียว คือ สายชิบายามะ ซึ่งมีความยาวเพียง 2.2 กิโลเมตร มีต้นทางอยู่ที่สถานีรถไฟฮิงาชิ-นาริตะ และปลายทางที่สถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะ ซึ่งส่วนใหญ่ตั้งอยู่เบื้องล่างของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ

เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 บริษัทท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทรถไฟชิบายามะ คิดเป็นร้อยละ 68.39

## ประวัติ
บริษัทรถไฟชิบายามะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2531 เพื่อใช้เดินรถขนาดสั้นระหว่างสถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะ กับสถานีรถไฟชั่วคราวใกล้สถานีรถไฟฮิงาชิ-นาริตะในปัจจุบัน ครั้น พ.ศ. 2533 บริษัทรถไฟชิบายามะยื่นใบขออนุญาตให้รถไฟฟ้าเคเซดำเนินการเดินรถจากสถานีรถไฟเคเซนาริตะ คำขออนุญาตเชื่อมเส้นทางเดินรถได้รับการอนุมัติใน พ.ศ. 2539 และรถไฟชิบายามะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2545 เป็นต้นมา

ชาวเมืองชิบายามะเรียกร้องให้มีการก่อสร้างเส้นทางรถไฟเส้นนี้อย่างแข็งขัน ทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงคมนาคมและเจ้าหน้าที่ของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชนผู้มีถิ่นอาศัยทางตะวันออกของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เพราะเมืองชิบายามะถูกพื้นที่ของท่าอากาศยานดังกล่าวกั้นขวางตัดขาดจากเมืองนาริตะอย่างสิ้นเชิง

มีข้อเสนอเพื่อก่อสร้างส่วนต่อขยายจากสถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะในอนาคต กระทรวงพัฒนาที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน และการขนส่ง ได้เสนอแนะว่า ให้ศึกษาการขยายเส้นทางไปยังใจกลางเมืองชิบายามะ

## การดำเนินงาน
แม้เส้นทางรถไฟนี้จะดำเนินการโดยบริษัทรถไฟชิบายามะ แต่ก็เหมือนกับส่วนต่อขยายของรถไฟฟ้าเคเซเสียมากกว่า เพราะดำเนินการด้วยการใช้อุปกรณ์และบุคลากรจากเคเซ เส้นทางรถไฟชิบายามะเชื่อมต่อกับสถานีรถไฟเคเซนาริตะ ซึ่งจะมีขบวนรถท้องถิ่นราวสองสามขบวนวิ่งไปยังสถานีรถไฟเคเซอูเอโนะ มีรถด่วนให้บริการในทางรถไฟสายเคเซและสายโทเออาซากูซะ มีปลายทางที่สถานีรถไฟนิชิ-มาโงเมะ หรือสถานีท่าอากาศยานฮาเนดะในสายท่าอากาศยานเคกีว

## สถานี
ค่าโดยสารสำหรับผู้ใหญ่ระหว่างสถานีฮิงาชิ-นาริตะ กับสถานีชิบายามะ-ชิโยดะ สนนราคา 190 เยน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* เว็บไซต์ของบริษัท (ภาษาญี่ปุ่น)

หมวดหมู่:เส้นทางรถไฟในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บริษัทรถไฟญี่ปุ่น
หมวดหมู่:รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:รถไฟฟ้าเคเซ
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในจังหวัดชิบะ
ชาวเติร์กอีหลี

**เติร์กอีหลี** หรือ **ถูเอ่อร์เค่อ** () เป็นกลุ่มชาติพันธุ์เติร์กกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ที่ไม่ได้รับการยอมรับจากประเทศจีน อาศัยอยู่ในจังหวัดปกครองตนเองชนชาติคาซัค อีหลี ทางตอนเหนือของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ พวกเขาเรียกตัวเองว่า *เติร์ก* หรือ *จงหฺวาหมินจู๋* ตามมุขปาฐะประจำเผ่าระบุว่า บรรพชนของพวกเขาอพยพมาจากหุบเขาเฟอร์กานา ประเทศอุซเบกิสถาน ภาษาเติร์กอีหลี จัดเป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาคาร์ลุก แต่ทางการจีนจัดให้อยู่ในกลุ่มภาษาอุซเบก

ชาวเติร์กอีหลีเป็นชนเผ่าเร่ร่อนและต้อนฝูงสัตว์ได้ดี พวกเขามีคำศัพท์เฉพาะสำหรับการเลี้ยงสัตว์อยู่มากมายในภาษาของตน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศจีน
หมวดหมู่:ชาวเตอร์กิกในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:ชนพื้นเมืองในเอเชียตะวันออก
หมวดหมู่:ชนร่อนเร่
ปะทานุกรม การทำของคาวหวานอย่างฝรั่งแลสยาม

***ปะทานุกรม การทำของคาวหวานอย่างฝรั่งแลสยาม*** เป็นตำราอาหาร แปลและเรียบเรียงโดยนักเรียนดรุณีโรงเรียนกุลสตรีวังหลัง พิมพ์ครั้งแรกที่โรงพิมพ์พวกครูอเมริกัน เมื่อ ค.ศ. 1898 ตรงกับ พ.ศ. 2441 ถือเป็นตำราอาหารของไทยฉบับพิมพ์ที่เก่าแก่ที่สุด มีอายุการพิมพ์เก่ากว่า *[[แม่ครัวหัวป่าก์]]* ซึ่งพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2451 ในการพิมพ์ครั้งแรกนั้นอาจมีการพิมพ์เพียงครั้งเดียวยอดพิมพ์มีจำนวนน้อย คือจำนวนพิมพ์คงใกล้เคียงกับจำนวนนักเรียนดรุณี โรงเรียนกุลสตรีวังหลัง จุดประสงค์เพื่อจำหน่ายจ่ายแจกให้เพียงพอกับจำนวนนักเรียน สันนิษฐานว่าอาจจะมีจำนวนการพิมพ์ไม่มากไม่น่าจะเกิน 300 เล่ม คำนำในตำราเล่มนี้ระบุว่าพิมพ์ขึ้นไว้เพื่อ "แม่หนูดรุณีจะได้ฝึกหัด"

เนื้อหาประกอบด้วยวิธีการทำอาหารไทยและอาหารฝรั่ง โดยอาหารฝรั่งใช้มาตราชั่งตวงแบบยุโรป ส่วนอาหารไทยใช้มาตราตวงวัดแบบไทย

อาหารฝรั่งมีทั้งคาวและหวานประมาณ 140 ชนิด เช่น ซุปไก่ ซุปกระต่าย ซุปมันเทศ ซุปหอยนางรม ทอดปลาไหล ทอดไก่ ทอดหอยแคลง ทอดนกพิราบ ปิ้งกระต่าย ปิ้งเนื้อโค ปิ้งเนื้อโคแท่ง เนื้อโคม้วน ปิ้งมันฝรั่ง ปิ้งมะเขือเทศ ขนมชอกโกแลต ขนมขิง ขนมองุ่น ขนมคุกกี พุดดิงผลไม้ พุดดิงขนมปัง พุดดิงมะพร้าว พุดดิงสมเด็จพระนาง เป็นต้น ส่วนอาหารไทยมีประมาณ 36 ชนิด เช่น แกงเป็ดน้ำ แกงนกพิราบ แกงเทโพ แกงมัสมั่น แกงส้มปลาช่อนกับผลลางสาดเครื่องพริกขิง แกงคั่วกุ้ง แกงเผ็ดลูกชิ้นปลากราย ต้มยำปลาหมอ ต้มยำกุ้งทรงเครื่อง ต้มยำกุ้งเห็ดโคน ยำใหญ่ ยำพริกอ่อน พล่ากุ้งสด และพล่าดอกพยอม เป็นต้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วรรณกรรมไทย
หมวดหมู่:อาหารไทย
หมวดหมู่:ตำราอาหาร
หมวดหมู่:โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย
ชีวิตใหม่ หัวใจไม่ลืมรัก

***ชีวิตใหม่ หัวใจไม่ลืมรัก*** (; ) เป็นละครโทรทัศน์เกาหลี นำแสดงโดยคิม โซ-ฮย็อน, นัม จู-ฮย็อก และยุก ซ็อง-แจ ออกอากาศทางช่องเคบีเอส2 ตั้งแต่วันที่ 27 เมษายน - 16 มิถุนายน 2015 ทุกวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 21:55 น. มีทั้งหมด 16 ตอน เป็นละครลำดับที่ 6 ของละครชุด*[[โรงเรียน (ละครชุดเกาหลีใต้)|โรงเรียน]]* ของสถานโทรทัศน์เคบีเอส ซึ่งฉายรอบปฐมทัศน์ในปี 1999

ตอนสุดท้ายของละครได้รับเรตติ้งทั่วประเทศ 8.2% ซึ่งได้เสียงการตอบรับที่ดีและเป็นที่นิยมในต่างประเทศ ซึ่งสร้างการติดตามของละคร และทำให้นักแสดงเป็นที่รู้จักมากขึ้น

## เรื่องย่อ
เป็นเรื่องราวของโก อึน-บยอล และอี อึน-บี (คิม โซ-ฮย็อน) เป็นฝาแฝดที่พลัดพรากจากกันในวัยเด็ก โดยอึนบีอาศัยอยู่ที่ Love House สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในทงย็อง จังหวัดคย็องซังใต้ อี อึน-บีถูกข่มเหงรังแกที่โรงเรียนโดยกลุ่มผู้หญิงที่นำโดยคัง โซ-ยัง (โช ซู-ฮยัง) ในขณะที่ครูเมินเฉยต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 

ในทางกลับกันโก อึน-บยอลกำลังศึกษาอยู่ที่ Sekang High School ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมเอกชนที่มีชื่อเสียงที่สุดในเขตคังนัม ของกรุงโซล เพื่อนสนิทของอึนบยอลคือฮัน ยี-อัน (นัม จู-ฮย็อก) นักว่ายน้ำชื่อดังของโรงเรียนและแอบชอบเธอมาตั้งแต่เด็ก เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่ออึนบยอลหายตัวไปอย่างลึกลับและหลังจากที่เธอกลับมา เธอกลับจำอะไรไม่ได้เลยแม้กระทั้งชื่อของตัวเอง และความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของเธอ ซึ่งแท้จริงแล้วคนที่กลับมาคืออี อึน-บี ที่ถูกเพื่อนแกล้งหนัก จึงทนไม่ไหวจนตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยการโดดน้ำ แต่ไม่ตายและได้เสียความทรงจำ เมื่อตื่นขึ้นมาเธอได้กลายเป็นโก อึน-บยอล

## นักแสดง
### นักแสดงนำ
* คิม โซ-ฮย็อน รับบทเป็น อี อึน-บี (โก อึนบี) / โก อึน-บยอล 
**คัง จี-อู รับบทเป็น อี อึนบี (โก อึนบี) / โก อึนบยอล ตอนเด็ก
ฝาแฝดที่เหมือนกัน อี อึน-บี อาศัยที่บ้านเด็กกำพร้า ในขณะที่โก อึน-บยอล พี่สาวฝาแฝด อาศัยที่อยู่กับแม่ที่อุปการะรับเลี้ยงเธอ
* นัม จู-ฮย็อก รับบทเป็น ฮัน ยี-อัน
**โก อู-ริม รับบทเป็น ฮัน ยี-อัน ตอนเด็ก
นักว่ายน้ำระดับดาวโรงเรียนมัธยม เขาเป็นเพื่อนที่ดีในวัยเด็กกับโก อึน-บยอลและมีความรู้สึกที่มีต่ออี อึน-บี
*ยุก ซ็อง-แจ รับบทเป็น กง แท-กวัง
**คิม เย-จุน รับบทเป็น กง แท-กวัง ตอนเด็ก
ลูกผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมเซคัง เป็นที่รู้จักว่าเป็นคนชอบสร้างปัญหาในโรงเรียน

## การตอบรับ
* ในตารางด้านล่างแสดงถึงการให้คะแนนที่ต่ำที่สุด และแสดงถึงการให้คะแนนสูงสุด

## เพลงประกอบละคร

### OST Part 1

### OST Part 2

### OST Part 3

### OST Part 4

### OST Part 5

### OST Part 6

### OST Part 7

### OST Part 8

## รางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
* 

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องเคบีเอส
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาเกาหลี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2558
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ที่สร้างใหม่ในภาษาอื่น
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้เกี่ยวกับวัยรุ่น
การจัดการของเสียในประเทศไทย

**การจัดการของเสียในประเทศไทย**มีหลายประเด็น เช่น การใช้พลาสติกมากเกินไป, ขยะอุตสาหกรรม เป็นต้น

## ขยะมูลฝอย

### ขยะมูลฝอยชุมชน

คนไทยต่อหัวสร้างขยะมูลฝอยประมาณ 1.14 กิโลกรัมต่อวัน โดย 50 เปอร์เซ็นต์ของขยะมูลฝอยดังกล่าวสามารถย่อยสลายได้ทางชีวภาพ ตามสถิติของกระทรวงมหาดไทย ขยะทั่วประเทศใน พ.ศ. 2559 มีจำนวน 27 ล้านตัน ซึ่งเพิ่มขึ้นประมาณ 0.7 เปอร์เซ็นต์จากปีก่อนหน้า ในจำนวนนี้ 4.2 ล้านตันได้บังเกิดขึ้นในกรุงเทพมหานคร ตัวเลขประจำ พ.ศ. 2552 อยู่ที่ 15.1 ล้านตัน ประมาณร้อยละยี่สิบของทั้งหมดเกิดขึ้นในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล (BMA) ส่วนของเสียที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2558 มีการนำกลับมาใช้ใหม่เพียงประมาณห้าล้านตัน และมีเพียงแปดล้านตันเท่านั้นที่ได้รับการจัดการตามแนวทางปฏิบัติที่ดีระดับโลก นอกจากนั้น จากพื้นที่ทิ้งขยะ 2,500 แห่งของประเทศไทย มีเพียง 20 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม ตามที่กรมควบคุมมลพิษ (PCD) ซึ่งเป็นหน่วยงานเฝ้าระวังขยะมูลฝอยหลักของประเทศไทย ระบุว่า ประเทศกำลังเผชิญกับปัญหาการจัดการขยะมูลฝอยที่ร้ายแรง ซึ่งปัญหาเหล่านั้นกำลังเพิ่มขึ้น ด้าน ดร.วิจารณ์ สิมฉายา อดีตอธิบดีกรมควบคุมมลพิษ กล่าวว่า ปริมาณขยะยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องถึง 600,000 ตันต่อปี เนื่องจากจำนวนประชากรและการท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้น

แผนการจัดการขยะของประเทศไทยเรียกร้องให้ 75 เปอร์เซ็นต์ของขยะมูลฝอยทั้งหมดของประเทศไทยถูกกำจัด หรือรีไซเคิลอย่างเหมาะสมในทางใดทางหนึ่งภายใน พ.ศ. 2564 ซึ่งเพิ่มขึ้นจาก 49 เปอร์เซ็นต์ในปัจจุบัน ภายในปี พ.ศ. 2564 รัฐบาลและเอกชนวางแผนที่จะใช้จ่ายเงินจำนวน 177 พันล้านบาท (5.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในเทคโนโลยีการจัดการขยะและการรณรงค์การรับรู้ของสาธารณชน "เรามีค่าปรับสำหรับการทิ้งขยะ แต่ดูเหมือนไม่มีใครสนใจ" วิจารย์กล่าว "เราจำเป็นต้องยกระดับการบังคับใช้กฎหมาย รวมถึงสอนให้ผู้คนให้รีไซเคิล, นำกลับมาใช้ใหม่ และลดขยะ"

ในประเทศไทยบทบาทในการจัดการขยะมูลฝอย (MSW) และการจัดการขยะอุตสาหกรรมจัดโดยรัฐบาลไทย ซึ่งต่อมาแบ่งออกเป็นรัฐบาลของประเทศ, รัฐบาลระดับภูมิภาค และการปกครองส่วนท้องถิ่น รัฐบาลแต่ละแห่งมีหน้าที่รับผิดชอบงานที่แตกต่างกัน รัฐบาลของประเทศมีหน้าที่กระตุ้นกฎระเบียบ, นโยบาย และมาตรฐาน รัฐบาลระดับภูมิภาคมีหน้าที่รับผิดชอบในการประสานงานของรัฐบาลของประเทศและการปกครองส่วนท้องถิ่น การปกครองส่วนท้องถิ่นมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการขยะในพื้นที่ปกครองของตน การปกครองส่วนท้องถิ่นไม่กำจัดขยะเอง แต่จ้างบริษัทเอกชนที่ได้รับสิทธิ์นั้นจากกรมควบคุมมลพิษ ส่วนปัญหาสำคัญคือการขาดเงินทุนสำหรับการจัดการขยะ—ครัวเรือนไทยโดยเฉลี่ยจ่ายเงินน้อยกว่าหนึ่งดอลลาร์ต่อเดือนเพื่อกำจัดขยะมูลฝอย ซึ่งบริษัทหลักคือศูนย์การจัดการของเสียนิคมอุตสาหกรรมบางปู; บริษัท บริหารและพัฒนาเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม จำกัด (มหาชน) (GENCO); บริษัท เอสจีเอส (ประเทศไทย) จํากัด; บริษัท เวสท์ แมเนจเม้นท์สยาม จำกัด (WMS); บริษัท เบตเตอร์ เวิลด์ กรีน จำกัด (มหาชน) (BWG) และบริษัท โปรเฟสชั่นแนล เวสต์ เทคโนโลยี (1999) จำกัด (มหาชน) ส่วนบริษัทนำทรัพยากรกลับมาผลิตใหม่ชั้นนำคือวงษ์พาณิชย์ ซึ่งซื้อวัสดุรีไซเคิลผสม (กระดาษ, พลาสติก, แก้ว, อลูมิเนียม, เหล็ก) ในราคาประมาณ 11,300 บาทต่อตัน บริษัทเหล่านี้มีหน้าที่รับผิดชอบต่อของเสียที่รับจากลูกค้าก่อนนำไปกำจัด  "แนวคิดในการแยกขยะด้วยความรับผิดชอบเริ่มมีบทบาทในงานวัฒนธรรม งานศาสนา และโรงเรียนหลายแห่ง"

## ดูเพิ่ม
* การแปรใช้ใหม่
* มลพิษทางดิน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Pollution Control Department, Thailand 

หมวดหมู่:ปัญหาสิ่งแวดล้อมในประเทศไทย
ไทย
หมวดหมู่:น้ำในประเทศไทย
พยานพระยะโฮวากับการถ่ายเลือด

พยานพระยะโฮวาเชื่อว่าไบเบิลห้ามมิให้คริสต์ชนได้รับการถ่ายเลือด ในวรรณกรรมของกลุ่มระบุว่า "'ละเว้นจาก[...]เลือด'" แปลว่าห้ามรับการถ่ายเลือด และไม่บริจาคหรือเก็บเลือดของตนเพื่อถ่ายเลือด" ความเชื่อนี้มาจากการตีความข้อความในไบเบิลที่ที่ต่างจากทุก ๆ นิกายอื่นของศาสนาคริสต์ นี่เป็นหนึ่งในหลักปฏิบัติที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของพยานพระยะโฮวา

วรรณกรรมของพยานพระยะโฮวาสอนว่าการปฏิเสธการรับเลือดโดยเต็ม (whole blood) หรือองค์ประกอบหลักสี่ประการ ได้แก่ เม็ดเลือดแดง เม็ดเลือดขาว เกล็ดเลือด และ น้ำเลือด เป็นจุดยืนทางศาสนาที่ไม่มีข้อโต้แย้ง และผู้ใดก็ตามที่เชื่อมั่นในชีวิตในฐานะของขวัญจากพระเป็นเจ้าจะไม่พยายามต่อชีวิตด้วยการรับเลือด แม้กระทั่งในกรณีฉุกเฉิน ศาสนิกชนของกลุ่มได้รับการสั่งสอนว่าการใช้ส่วนเล็ก ๆ ที่ได้จากเลือด เช่น อัลบูมิน, อิมมูโนกล็อบบูลิน และ การเตรียมการสำหรับเฮโมฟิลเลีย ไม่ได้ถูกห้ามโดยสมบูรณ์ แต่เป็นเรื่องของตัวเลือกส่วนบุคคลมากกว่า

หลักปฏิบัตินี้เสนอครั้งแรกในปี 1945 และในภายหลังมีการปรับแก้อยู่เรื่อยมา สมาชิกของกลุ่มพยานพระยะโฮวาที่รับเลือดโดยสมัครใจและไม่มีความรู้สึกผิดที่รับเลือด จะถูกถือว่าได้ตัดจากกลุ่มโดยการละทิ้งหลักปฏิบัติของพยานพระยะโฮวา และจะถูกสมาชิกคนอื่นหลีกหนี ถึงแม้ว่าสมาชิกส่วนใหญ่ของพยานพระยะโฮวาจะยอมรับในข้อปฏิบัตินี้ ก็ยังคงมีอยู่ส่วนน้อยที่ไม่ปฏิบัติตาม

สมาคมวอตช์ทาวเวอร์ (Watch Tower Society) ของพยานพระยะโฮวา ได้ตั้งศูนย์บริการข้อมูลแก่โรงพยาบาล เพื่อให้ความรู้และอำนวยความสะดวกสำหรับหัตถการปลอดเลือด เพื่อช่วยสาวกในกรณีที่ต้องได้รับการทำหัตถการทางการแพทย์

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* 
* 
* 
*  
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็ทางการของ พยานพระยะโฮวา
* *[http://www.jw.org/en/publications/books/blood/how-can-blood-save-your-life How Can Blood Save Your Life?]* published by Watch Tower Bible and Tract Society
* Why Don't Jehovah's Witnesses Accept Blood Transfusions? from the official website
* Bloodless Surgeries and Jehovah's Witnesses PBS Religion & Ethics
* Associated Jehovah's Witnesses for Reform on Blood
* BBC News - Refusing blood 'source of regret'
* Critique of Jehovah's Witnesses' blood policy by Raymond Franz, a former member of Jehovah' Witnesses' Governing Body
* Ethical Issues in Compulsory Medical Treatment: A Study of Jehovah's Witnesses 
* Jehovah's Witnesses teachings on blood  from religioustolerance.org 
* *[https://web.archive.org/web/20061130202603/http://www.ajwrb.org/watchtower/index.shtml The Jensen Letters]*—correspondence between a Jehovah's Witness elder and the Watch Tower Society seeking answers to critical questions about important aspects of their blood doctrine. The correspondence begins in 1998 and concludes in 2003 with the writer's resignation as an elder.
สกรอปัน (เว็สเตอรวส)

**สกรอปัน** () เป็นชื่อของตึกระฟ้าตึกเดียวของเมืองเว็สเตอรวส ประเทศสวีเดน อาคารมีความสูง 81 เมตร เริ่มก่อสร้างในปี 1988 และแล้วเสร็จในปี 1990 บนยอดของอาคารมีบาร์ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของทะเลสาบแมลาเรินได้ ปัจจุบันอาคารสูงที่สุดเป็นอันดับที่ 14 ของประเทศสวีเดน

## อ้างอิง
อาสนวิหารเว็สเตอรวส

**อาสนวิหารเว็สเตอรวส** () เป็นอาสนวิหารประจำสังฆมณฑลเว็สเตอรวส ตั้งอยู่ในเว็สเตอรวส จังหวัดเวสต์มันลันด์ ประเทศสวีเดน สร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมกอธิกอิฐแบบสแกนดิเนเวีย

โบสถ์หลังปัจจุบันเริ่มสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นมหาวิหาร ประกอบพิธีเสกในวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1271 อุทิศแด่พระมารดาพระเจ้าและยอห์นผู้ให้บัพติศมา นับจากนั้นอาสนวิหารได้มีการขยับขยายเรื่อยมาอีกหลายครั้ง มีการขยายทางทิศตะวันตกในสมัยของบิชอป Lydeke Abelsson ในคริสต์ทศวรรษ 1460 และมีการสร้างโบสถ์น้อยที่มุมทางตะวันตกเฉียงใต้ของโบสถ์ใน ค.ศ. 1517 ซึ่งถือเป็นจุดที่โบสถ์มีขนาดเท่ากับปัจจุบัน มีการเสริมหลังคาทองแดงในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ส่วนยอดทรงบาโรกสร้างขึ้นมาใน ค.ศ. 1694 ผลงานออกแบบโดย Nicodemus Tessin the Younger (1654–1728) นอกจากนี้ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1500, 1600 และ 1700 ได้มีการเติมแต่งต่อเติมภายในโบสถ์เรื่อยมา ออร์แกนได้สร้างเข้ามาในโบสถ์เมื่อ ค.ศ. 1940 โดย Marcussen & Sön และเป็นออร์แกนชนิดลมไฟฟ้า (electropneumatic organ)

อาสนวิหารนี้เป็นที่ตั้งของโลงหุ่นพยนต์ (sarcophagus) ของพระเจ้าเอียริกที่ 14 แห่งสวีเดน ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1560–1568

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาสนวิหารในประเทศสวีเดน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเว็สเตอรวส
ชแชบแชชึน

**ชแชบแชชึน** (, ; ; ) เป็นเมืองในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ในเทศมณฑลซามอชช์ จังหวัดลูบลิน ห่างจากเมืองซามอชช์ไปทางตะวันตกประมาณ 20 กิโลเมตร ในปัจจุบันชแชบแชชึนเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของเทศบาลชแชบแชชึน จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2547 เมืองนี้มีประชากร 5,357 คน

ชื่อเมือง *ชแชบแชชึน* มีชื่อเสียงเนื่องจากกล่าวกันว่าออกเสียงยากมากสำหรับผู้ที่ไม่ใช่เจ้าของภาษา ยัน บแชคฟา กวีชาวโปแลนด์ ใช้ชื่อเมืองนี้ในบทกวีชื่อ *[[คช็อนชตช์]]* () วรรคที่กล่าวถึงเมืองชแชบแชชึนมีอยู่ว่า  () ซึ่งแปลอย่างคร่าวได้ว่า "ในชแชบแชชึน ด้วงตัวหนึ่งส่งเสียงร้องในพงอ้อ" มีการนำวรรคนี้มาใช้เป็นบทบิดลิ้นในภาษาโปแลนด์ และเจ้าของภาษามักให้ชาวต่างชาติที่เรียนภาษาโปแลนด์ฝึกพูดวรรคนี้ ส่งผลให้ชแชบแชชึนได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองหลวงของภาษาโปแลนด์" อยู่บ่อยครั้ง จึงมีการสร้างรูปปั้นด้วงสีไวโอลินไว้ในเมืองเพื่อเป็นเกียรติแก่บทกวีดังกล่าว

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดลูบลิน
ชลิคตึงกอวา

**ชลิคตึงกอวา** (, ) เป็นเมืองในภาคตะวันตกของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำโอเดอร์ในเทศมณฑลฟสคอวา จังหวัดลูบุช เมืองมีประชากร 1,278 คน ณ สิ้นเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดลูบุช
แบวคาตุฟ

**แบวคาตุฟ** (, ) เป็นเมืองในภาคกลางของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ในจังหวัดวุช ห่างจากวอร์ซอไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 160 กิโลเมตร (99 ไมล์) เมืองมีประชากร 55,583 คน ณ สิ้นเดือนธันวาคม ค.ศ. 2021

โรงไฟฟ้าแบวคาตุฟ () ซึ่งตั้งอยู่ในแบวคาตุฟเป็นโรงไฟฟ้าถ่านหินที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปและหนึ่งในโรงไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก โรงไฟฟ้านี้ผลิตไฟฟ้าได้ถึง 27-28 เทระวัตต์-ชั่วโมง (TW⋅h) ต่อปี หรือคิดเป็นร้อยละ 20 ของการผลิตไฟฟ้าทั้งหมดในโปแลนด์ พนักงาน 8,000 คนทำงานโดยตรงกับบริษัทที่ดูแลทั้งเหมืองถ่านหินและโรงไฟฟ้า 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดวุช
ซวอตอรือยา

**ซวอตอรือยา** (, ; , ; , ) เป็นเมืองประวัติศาสตร์ในจังหวัดดอลนือชล็อนสก์ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ และเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของทั้งเทศมณฑลซวอตอรือยาและเทศบาลซวอตอรือยา

ซวอตอรือยาเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในโปแลนด์หลังจากได้รับเอกสิทธิ์ของเมืองใน ค.ศ. 1211 เมืองนี้เป็นศูนย์กลางของการทำเหมืองทองและทองแดงมาตั้งแต่สมัยกลาง นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในเมืองที่สวยที่สุดในโปแลนด์เนื่องด้วยลักษณะที่ตั้งและมรดกทางสถาปัตยกรรม

## อ้างอิง

## หมายเหตุ

* *Pogórze Kaczawskie, Słownik geografii turystycznej Sudetów*, tom 7, pod red. Marek Staffa, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2002, .

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดดอลนือชล็อนสก์
มวือนารือ

**มวือนารือ** (, ) เป็นเมืองทางภาคเหนือของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ในเขตเทศมณฑลแอลบล็องก์ จังหวัดวาร์เมีย-มาซูรือ มีประชากร 1,782 คน (ค.ศ. 2018) จึงเป็นเมืองที่เล็กที่สุดในบรรดาเมือง 49 เมืองของจังหวัดนี้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดวาร์เมีย-มาซูรือ
กแญฟ

**กแญฟ** (, ; ; , ) เป็นเมืองประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำวิสวาในจังหวัดปอมอแช ทางตอนเหนือของประเทศโปแลนด์ มีประชากร 6,870 คน (2016)
กแญฟเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในภูมิภาคพอเมอเนียทางฝั่งโปแลนด์ และมีชื่อเสียงจากปราสาทกอทิกที่สร้างด้วยอิฐในสมัยกลาง ซึ่งได้กลายเป็นสถานที่ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในภูมิภาคดังกล่าว

## ประวัติ
บันทึกแรกสุกของกแญฟปรากฏในเอกสารในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 13 ซึ่งรียกภูมิภาคนี้ว่า *Terra Gymeu* (Gmewan, Gimen, Gymen) ใน ค.ศ. 1229, *terra Mewe* ใน ค.ศ. 1250 และ terra Gemewe ใน ค.ศ. 1283 terra Mewa ชื่อ *Gniew* มีต้นตอเป็นภาษาโปแลนด์ และยังใช้ชื่อ Wansca (*Wońsk*) ด้วย ชื่อเยอรมัน *Mewe* เป็นรูปแผลงเยอรมันจากชื่อโปแลนด์ว่า *Gmewe* ตราแผ่นดินของเมืองเป็นตัวอย่างตราที่เล่นคำ เนื่องจากมีรูปนกนางนวล (เยอรมัน: *Möwe*) ซึ่งอิงจากชื่อเมืองที่แผลงเป็นภาษาเยอรมัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Municipal website  
* Homepage of the Zamek Gniew Hotel in Gniew Castle

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดปอมอแช
แคว้นซูมือ

**แคว้นซูมือ** () หรือที่บางครั้งเรียกว่า **ซุมช์ชือนา** () เป็นแคว้นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศยูเครน ตัวแคว้นดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นตามประกาศของคณะผู้บริหารสูงสุดของสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1939 โดยแยกพื้นที่เขตต่าง ๆ จากแคว้นคาร์กิว แคว้นแชร์นีฮิว และแคว้นปอลตาวามารวมกัน ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 1,035,772 คน

ศูนย์กลางการบริหารแคว้นซูมือคือซูมือ เมืองสำคัญอื่น ๆ ในแคว้นได้แก่ กอนอตอป, ออคตือร์กา, รอมนือ และชอสต์กา ในพื้นที่แคว้นมีการใช้ประโยชน์ที่ดินสำหรับประกอบเกษตรกรรมผสมกับอุตสาหกรรมอย่างหนาแน่น โดยมีสถานประกอบอุตสาหกรรมมากกว่า 600 แห่ง และที่สำคัญมีแม่น้ำเจ็ดสายไหลผ่านพื้นที่แคว้น

## อ้างอิง


ซูมือ
แคว้นปอลตาวา

**แคว้นปอลตาวา** () หรือที่บางครั้งเรียกว่า **ปอลเตาช์ชือนา** () เป็นแคว้นในภาคกลางของประเทศยูเครน อาณาเขตส่วนใหญ่ของแคว้นเป็นส่วนหนึ่งของรัฐผู้บัญชาการคอสแซ็กในประวัติศาสตร์ ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นคือปอลตาวา ส่วนเมืองสำคัญอีกสองเมือง ได้แก่ ฮอริชนีเปลานีและแกรแมนชุก ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 1,352,283 คน

## อ้างอิง


ปอลตาวา
แคว้นแชร์นีฮิว

**แคว้นแชร์นีฮิว** () หรือที่บางครั้งเรียกว่า **แชร์นีฮิวช์ชือนา** () เป็นแคว้นในภาคเหนือของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอยู่ที่แชร์นีฮิว ภายในแคว้นมีนิคม 1,511 แห่งที่มีขนาดต่างกันไปตั้งแต่เมืองใหญ่ไปจนถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นแชร์นีฮิวมีประชากร 959,315 คน

## อ้างอิง


แชร์นีฮิว
แคว้นกีรอวอฮรัด

**แคว้นกีรอวอฮรัด** () หรือที่บางครั้งเรียกว่า **กีรอวอฮรัดช์ชือนา** () เป็นแคว้นทางภาคกลางตอนล่างของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่กรอปึวนึตสกึย แคว้นนี้มีประชากร 903,712 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022) แคว้นนี้เป็นแคว้นที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดของประเทศรองจากแคว้นแชร์นิวต์ซี

## อ้างอิง


กีรอวอฮรัด
แคว้นวินนึตเซีย

**แคว้นวินนึตเซีย** () หรือที่บางครั้งเรียกว่า **วินนึชชือนา** () เป็นแคว้นในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่วินนึตเซีย แคว้นมีประชากร 1,509,515 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022)

## อ้างอิง


วินนึตเซีย
แคว้นเคียฟ

**แคว้นเคียฟ** () หรือที่บางครั้งเรียกว่า **กือยิวช์ชือนา** () เป็นแคว้นในตอนกลางและตอนเหนือของประเทศยูเครน แคว้นเคียฟมีพื้นที่ล้อมรอบกรุงเคียฟซึ่งเป็นนครปกครองตนเองที่มีสถานะพิเศษ และศูนย์กลางการบริหารของแคว้นก็อยู่ในกรุงเคียฟถึงแม้ว่านครแห่งนี้จะมิใช่ส่วนหนึ่งของแคว้นก็ตาม เขตมหานครเคียฟขยายออกจากกรุงเคียฟเข้ามาในพื้นที่บางส่วนของแคว้นซึ่งพึ่งพิงเศรษฐกิจและการคมนาคมขนส่งของกรุงเคียฟอย่างมีนัยสำคัญ

แคว้นเคียฟมีประชากร 1,795,079 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022) เมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นคือบีลัตแซร์กวาซึ่งมีจำนวนประชากรกว่า 200,000 คน

เขตหวงห้ามเชียร์โนบีลตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแคว้นเคียฟ เขตดังกล่าวมีการบริหารจัดการแยกต่างหากจากแคว้นเคียฟและห้ามบุคคลทั่วไปเข้าพื้นที่

## อ้างอิง


เคียฟ
แคว้นแชร์กาซือ

**แคว้นแชร์กาซือ** () หรือที่บางครั้งเรียกว่า **แชร์กัชชือนา** () เป็นแคว้นในภาคกลางของประเทศยูเครน มีแม่น้ำนีเปอร์ไหลผ่านพื้นที่ ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่แชร์กาซือ ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 1,160,744 คน

## อ้างอิง


แชร์กาซือ
แคว้นคแมลนึตสกึย

**แคว้นคแมลนึตสกึย** () หรือที่บางครั้งเรียกว่า **คแมลนึชชือนา** () เป็นแคว้นในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันตกของภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ปอดิลเลียและพื้นที่ทางใต้ของภูมิภาคทางประวัติศาสตร์วอลึญ ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่คแมลนึตสกึย แคว้นมีประชากร 1,228,829 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022)

แคว้นคแมลนึตสกึยก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1937 ในชื่อ "แคว้นกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย" โดยแยกพื้นที่ออกจากแคว้นวินนึตเซีย ระหว่าง ค.ศ. 1941–1944 พื้นที่แคว้นตกอยู่ภายใต้การยึดครองของเยอรมนีนาซีและเป็นส่วนหนึ่งของไรชส์ค็อมมิสซารีอาทยูเครน หลังการล้อมกามิยาแนตส์–ปอดิลสกึยในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1944 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการปรอสคูรอฟ-เชียร์นอฟต์ซืย กองทัพโซเวียตได้ขับไล่เยอรมนีออกไปจากภูมิภาคนี้ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1941 ศูนย์กลางการบริหารแคว้นได้ย้ายจากกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึยมาอยู่ที่ปรอสกูริว ใน ค.ศ. 1954 ปรอสกูริวเปลี่ยนชื่อเป็นคแมลนึตสกึย หลังจากนั้นไม่นาน แคว้นกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึยจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "แคว้นคแมลนึตสกึย" เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อเมืองศูนย์กลางการบริหาร

## อ้างอิง


คแมลนึตสกึย
แคว้นแชร์นิวต์ซี

**แคว้นแชร์นิวต์ซี** () หรือที่บางครั้งเรียกว่า **แชร์นีแวชชือนา** () เป็นแคว้นในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ประกอบด้วยพื้นที่ตอนเหนือของภูมิภาคบูโควีนาและภูมิภาคเบสซาเรเบีย มีพรมแดนระหว่างประเทศติดต่อกับประเทศโรมาเนียและประเทศมอลโดวา ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอยู่ที่แชร์นิวต์ซี

แคว้นแชร์นิวต์ซีครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 8,100 ตารางกิโลเมตร มีลักษณะภูมิประเทศที่หลากหลาย กล่าวคือ เทือกเขาคาร์เพเทียนและเนินเขาที่สวยงามตรงตีนเทือกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นที่ราบกว้างขวางที่มีป่าปกคลุมบางส่วนและตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำนีสเตอร์กับแม่น้ำปรุต ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นแชร์นิวต์ซีมีประชากร 890,457 คน นับเป็นแคว้นที่เล็กที่สุดในยูเครนทั้งในแง่ขนาดเนื้อที่และในแง่จำนวนประชากร

## อ้างอิง


แชร์นิวต์ซี
ดิอินเทอร์เลซ

**ดิอินเทอร์เลซ** () เป็นห้องอยู่อาศัยขนาด 1,040 ยูนิตตั้งอยู่ระหว่างบูกิตเมอระฮ์ และ ควีนส์ทาวน์ ประเทศสิงคโปร์ อาคารเป็นที่รู้จักจากรูปแบบการออกแบบที่คล้ายกับเจงก้าวางเรียงซ้อนกันแบบไม่สมบูรณ์ ผลงานออกแบบโดยสำนักงานสถาปัตยกรรมมหานคร (OMA) และได้รับรางวัล *[[List of World Architecture Festival winners|เวิลด์บิลดิงออฟเดอะเยียร์]]* จากเทศกาลสถาปัตยกรรมโลก ปี 2015 

อาคารมีขนาด 170,000 ตารางเมตร ตั้งอยู่บนที่ดินขนาด 8 เฮกตาร์ บนหัวมุมถนนถนนดีโป อาคารประกอบด้วยบล็อกอยู่อาศัยจำนวน 31 บล็อก และห้องที่อยู่อาศัยมีขนาดตั้งแต่ 800 ถึง 6,300 ตารางฟุต นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น สระว่ายน้ำ ยิมออกกำลังกาย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในประเทศสิงคโปร์
อัลนัสลา

**หินอัลนัสลา** (อักษรโรมัน: Al Naslaa) เป็นธรณีสันฐานตั้งอยู่กลางทะเลทราย ระยะทาง 50&nbsp;กิโลเมตรทางใต้ของโอเอซิสเตย์มาในซาอุดิอาระเบีย หินนี้แบ่งตรงกลางออกเป็นสองส่วน และสามารถคงตัวสมดุลอยู่ได้บนฐานเล็ก ๆ รูปลักษณ์โดยรวมของหินอาจเกิดจากการกร่อนของลมและเคมีที่เกิดขึ้นได้จากสภาวะที่ชื้นภายในหิน เชื่อว่าหินแตกเป็นสองส่วนจาก"joint" กระนั้นความน่าจะเป็นที่จะเป็นเช่นนั้นยังน่าตั้งคำถามอยู่

หินมีความสูงประมาณ 6 เมตร และกว้างปนะมาณ 9 เมตร พื้นผิวทางตะวันออกเฉียงใต้คลุมด้วยเพโทรกลิฟจำนวนมาก

## อ้างอิง