เชสนา A-37 ดราก้อนฟลาย

**เชสนา A-37 ดราก้อนฟลาย** (Cessna A-37 Dragonfly) หรืออีกชื่อคือ **ซูเปอร์ทวีต** (Super Tweet) เป็นเครื่องบินโจมตีขนาดเบาที่ถูกพัฒนามาจากเครื่องบินฝึก T-37 ทวีต จุดเริ่มต้นของ A-37 มาจากความต้องการในช่วงสงครามเวียดนาม ที่กองทัพอากาศสหรัฐต้องการเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินที่มีขนาดเล็ก คล่องตัว ราคาถูก และบำรุงรักษาง่าย แต่ยังคงมีอำนาจการยิงที่เพียงพอ การออกแบบจึงยึดแนวคิดจาก T-37 ที่มีโครงสร้างเรียบง่ายแล้วติดตั้งเครื่องยนต์ที่ทรงพลังกว่า เสริมโครงสร้าง และเพิ่มความสามารถในการบรรทุกอาวุธ

## ขีดความสามารถ
A-37A ดราก้อนฟลาย ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบแฟน General Electric J85 สองหน่วย ให้แรงขับเพียงพอที่จะรองรับการติดตั้งอาวุธและเกราะเสริม น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบินอยู่ที่ประมาณ 6,350 กิโลกรัม ตัวเครื่องบินมีขนาดเล็กและปีกต่ำ ทำให้คล่องตัวสูงและสามารถขึ้นลงจากรันเวย์สั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตาม การที่มันมีขนาดเล็กนี้เอง ทำให้บรรทุกได้แค่ 1,800 กก. ถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับ A-10 ธันเดอร์โบลท์ทู ที่บรรทุกได้กว่า 7,000 กก. มันจึงเหมาะกับการโจมตีเป้าหมายขนาดเล็ก มากกว่าการโจมตีขนาดใหญ่

ใต้ปีกทั้งสองข้างมีตำบลติดอาวุธรวมจำนวน 8 จุด สามารถติดตั้งระเบิดทั่วไป จรวดนำวิถี หรือแม้แต่ปืนกลแบบติดตั้งภายนอก ทั้งนี้ยังมีปืนกลขนาด 7.62 มม. แบบติดลำตัวไว้ใช้งานเป็นมาตรฐาน ดราก้อนฟลายถูกออกแบบให้มีความทนทานและใช้งานง่าย นักบินเพียง 1 หรือ 2 นายสามารถควบคุมได้โดยไม่ซับซ้อน การบำรุงรักษายังสะดวก เนื่องจากส่วนใหญ่พัฒนาจากเครื่องฝึกที่มีโครงสร้างไม่ซับซ้อน ทำให้เหมาะสมกับสนามรบที่ต้องการการซ่อมบำรุงด่วน

เมื่อพบว่า A-37A ยังมีข้อจำกัดหลายด้าน กองทัพอากาศสหรัฐจึงสั่งให้ปรับปรุงเป็นรุ่น A-37B เพื่อให้ทนทานและมีสมรรถนะสูงขึ้น รุ่นนี้ได้รับการเสริมโครงสร้างลำตัว ปีก และฐานล้อให้แข็งแรงขึ้น เพื่อรองรับการขึ้นบินด้วยน้ำหนักที่มากกว่าเดิม รวมถึงการปฏิบัติภารกิจซ้ำ ๆ จากสนามบินชั่วคราวที่สภาพพื้นรันเวย์ไม่สมบูรณ์ รุ่นนี้ใช้เครื่องยนต์ General Electric J85-GE-17A สองหน่วย ให้แรงขับเพิ่มขึ้นเป็น 2,850 ปอนด์ต่อเครื่อง ส่งผลให้มีอัตราเร่งและพลังบรรทุกมากขึ้นกว่ารุ่นเอ น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบินเพิ่มขึ้นจากเดิมจนถึงระดับ 6,350 กิโลกรัม สามารถติดตั้งอาวุธได้มากกว่า 2,500 กิโลกรัมบนจุดแขวนใต้ปีกทั้งแปดตำแหน่ง

## การใช้งาน
A-37 ดราก้อนฟลายเริ่มเข้าสู่สนามรบจริงในช่วงปลายทศวรรษ 1960 โดยถูกใช้ในปฏิบัติการสงครามเวียดนามเป็นหลัก บทบาทสำคัญคือการโจมตีการสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิด สนับสนุนทหารราบ การลาดตระเวนติดอาวุธ และการโจมตีเป้าหมายขนาดเล็ก เช่น ค่ายกองกำลังเวียดกง เส้นทางลำเลียง และขบวนขนส่ง การที่ A-37 มีขนาดเล็กและบินช้าเมื่อเทียบกับเครื่องบินไอพ่นโจมตีรุ่นใหญ่กลับกลายเป็นข้อได้เปรียบ เพราะนักบินสามารถเล็งเป้าได้แม่นยำกว่า 

กองทัพอากาศไทยใช้งานดราก้อนฟลายในการลาดตระเวนชายแดนและปฏิบัติการต่อต้านกองกำลังติดอาวุธ ทั้งนี้เมื่อเวียดนามใต้ล่มสลายในปี 1975 นักบินชาวเวียดนามใต้นำ A-37B จำนวนสองเครื่องร่อนลงจอดบนถนนมิตรภาพ ในเขตอำเภอพล จังหวัดขอนแก่น กองทัพอากาศไทยจึงยึดไว้และตรวจสภาพ จากนั้นนำเข้าประจำการหนึ่งเครื่อง อีกหนึ่งเครื่องมีสภาพเก่ามากจึงใช้เป็นอะไหล่

หลังสงครามเวียดนามสิ้นสุด ดราก้อนฟลายได้ถูกส่งมอบให้พันธมิตรของสหรัฐหลายประเทศ เช่น เกาหลีใต้, ชิลี, เอลซัลวาดอร์, กัวเตมาลา 

## รุ่นย่อย
* **YAT-37D** ต้นแบบเพื่อการทดสอบ
* **A-37A** รุ่นปฏิบัติการจริงรุ่นแรก ยังมีข้อจำกัดเรื่องน้ำหนักบรรทุก
* **A-37B** รุ่นที่ผลิตมากที่สุด เสริมโครงสร้างลำตัวและปีกให้แข็งแรงขึ้น ติดตั้งเครื่องยนต์ J85-GE-17A ที่แรงกว่า
* **OA-37B** รุ่นที่พัฒนาเพื่อใช้งานในฐานะการบินชี้เป้าให้เครื่องบินโจมตีอื่น

## ข้อมูลจำเพาะ (A-37B)

* **ลูกเรือ:** 2 นาย 
* **ความยาว:** 8.62 เมตร
* **ความกว้างปีก:** 10.93 เมตร
* **ความสูง:** 2.70 เมตร
* **พื้นที่ปีก:** 17.1 ตร.ม.
* **[[น้ำหนักตัวเปล่า]]:** ประมาณ 2,635 กิโลกรัม
* **น้ำหนักบรรทุกปกติ:** 5,440 กิโลกรัม
* **[[น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบิน]]:** 6,350 กิโลกรัม
* **เครื่องยนต์:** เทอร์โบเจ็ต General Electric J85-GE-17A จำนวน 2 หน่วย
* **แรงขับ:** หน่วยละ 2,850 ปอนด์ (12.7 กิโลนิวตัน)
* **ความเร็วสูงสุด:** 820 กม/ชม. 
* **พิสัยการรบ:** 460 กม. พร้อมอาวุธเต็มอัตรา
* **พิสัยบินไกลสุด:** 1,800 กม. (เมื่อติดถังเชื้อเพลิงเสริม)
* **เพดานบิน:** 12,000 เมตร (39,500 ฟุต)
* **อัตราการไต่:** 2,700 ฟุต/นาที
* **ปืนกลเล็ก:** GAU-2B/A ขนาด 7.62 มม จำนวนหนึ่งกระบอก
* **ตำบลติดอาวุธ:** 8 จุดใต้ปีก
## อ้างอิง

A-37
A-37