open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
เลือดชั่ว: เรื่องลับและคำลวงเบื้องหลังบริษัทดาวรุ่งแห่งซิลิคอนแวลลีย์

***เลือดชั่ว: เรื่องลับและคำลวงเบื้องหลังบริษัทดาวรุ่งแห่งซิลิคอนแวลลีย์*** () เป็นหนังสือสารคดีที่เผยแพร่ในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 โดยผู้ประกาศข่าว จอห์น แคร์รีรู ซึ่งมีรายละเอียดเกี่ยวกับจุดรุ่งเรืองและล่มสลายของเธราโนส สตาร์ตอัปเทคโนโลยีชีวภาพหลายพันล้านดอลลาร์ที่นำโดยเอลิซาเบธ โฮล์ม หนังสือนี้ได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางที่ดี และชนะรางวัลรางวัลหนังสือธุรกิจประจำปีของ ''ไฟแนนเชียลไทม์ส'' และ แมคคินซีย์ใน ค.ศ. 2018 

ใน ค.ศ. 2018 มีการสร้างภาพยนตร์จากหนังสือนี้ ซึ่งนำโดยเจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ เขียนบทโดยวาเนสซา เทย์เลอร์ และกำกับโดยแอดัม แมคเคย์

## การพัฒนา
ในช่วงปลาย ค.ศ. 2015 แคร์รีรูเริ่มสืบสวนบทความของเธราโนส สตาร์ตอัปเกี่ยวกับการทดสอบเลือดที่ก่อตั้งโดยเอลิซาเบธ โฮล์ม แล้วตีพิมพ์ใน*[[เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล]]* บทความนี้ได้ตั้งคำถามถึงข้ออ้างของบริษัทว่าสามารถดำเนินการทดสอบในแล็บแบบระยะกว้างได้ด้วยการนำตัวอย่างเลือดจากการเจาะจากปลายนิ้วนิดเดียว ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 ทางคน็อพฟ์ได้ตีพิมพ์ *เลือดชั่ว: เรื่องลับและคำลวงเบื้องหลังบริษัทดาวรุ่งแห่งซิลิคอนแวลลีย์*

ใน ค.ศ. 2021 แคร์รีรูประกาศว่า เขาจะเผยแพร่พอดแคสต์เรื่อง "แบดบลัด: เดอะไฟนอลแชปเตอร์" (Bad Blood: The Final Chapter) ซึ่งกล่าวถึงการสอบสวนของเอลิซาเบธ โฮล์ม

## คำวิจารณ์
บิล เกตส์กล่าวว่า: "*เลือดชั่ว* อาจกระตุ้นให้เกิดคำถามทางจริยธรรมอย่างจริงจัง แต่สุดท้ายกลับเป็นเรื่องระทึกขวัญกับตอนจบที่น่าเศร้า มันเป็นเรื่องที่สนุก เต็มไปด้วยรายละเอียดแปลก ๆ ที่จะทำให้คุณตกใจ"

หนังสือนี้ถูกรวมในรายชื่อปลายปีหลายแห่ง เช่นรายชื่อ 28 หนังสือที่ไม่มีวันลืมใน ค.ศ. 2018 โดย*[[นิวยอร์กโพสต์]]* แนวทางสู่การอ่านที่ดีในปี 2018 (Guide To 2018’s Great Reads) โดย NPR และ 100 หนังสือดีเด่นประจำปี 2018 โดย*[[เดอะนิวยอร์กไทม์สบุ๊กรีวิว]]* หนังสือนี้ยังชนะรางวัลหนังสือธุรกิจประจำปีของ *ไฟแนนเชียลไทม์ส* และ แมคคินซีย์ใน ค.ศ. 2018 ด้วย

## สิ่งตีพิมพ์
* 

## อ้างอิง
### อ้างอิง

### ผลงานที่อ้างอิง
*
พระมนูไววัสวัต

ในตำนานฮินดูระบุว่า **พระมนูไววัสวัต** () หรือ **พระสัตยพรต** เป็นพระมนูองค์ปัจจุบัน เป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ในปัจจุบัน เขาเป็นพระมนูองค์ที่ 7 ในพระมนูทั้ง 14 องค์ที่เกิดขึ้นในกัปนี้ ตามความเชื่อของจักรวาลวิทยาฮินดูในปัจจุบัน

พระองค์เป็นพระโอรสของ สุริยเทพ วันหนึ่ง พระองค์ทรงพบกับมัสยาวตาร ซึ่งมาเตือนว่าจะเกิดน้ำท่วมโลกครั้งยิ่งใหญ่ไปจนถึงสวรรค์ สัตว์ทั้งหลายจะตายกันทั้งหมด แต่พระวิษณุจะทรงส่งเรือใหญ่มารับพระองค์ ให้ทรงเตรียมสัตว์น้อยใหญ่ไว้เป็นคู่ พรรณพฤกษ์ สมุนไพร และอัญเชิญพระฤๅษีทั้ง 7 ตน มาด้วย 

## บรรพบุรุษ
ตามในปุรณะของฮินดูระบุว่า ลำดับวงศ์ตระกูลของพระองค์มี ดังนี้

# พระพรหม
# มารีจี หนึ่งใน ปชาบดีทั้ง 10 ที่พระพรหมทรงสร้างขึ้น
# กัสยปะ ลูกของมาริจีกับภรรยาทั้ง 13 คน ระหว่าง นางอธิติ, นางธิติ, และนางกะลาซึ่งเป็นภรรยาเอก ฤๅษีกัสยปะถือเป็นหนึ่งในบรรพบุรุษของมนุษยชาติ
# พระอาทิตย์ โอรสของ กัสยปะ และ นางอธิติ
# พระมนูไววัสวัต เพราะเป็นบุตรของพระอาทิตย์และ นางสัญญา เขายังเป็นที่รู้จักในนามกษัตริย์สัตยพรต ปกครองภูมิภาคดราวิเดียนทั้งหมด

## มหาอุทกภัย
พระมนูไววัสวัตเป็นกษัตริย์ของ ดราวิเดียน ในยุคของ *[[มัสยปุราณะ]]* ตามในบันทึกของ *มัตสยาปุราณะ*, มัตสยา คือ อวตาร ของพระวิษณุ อวตารลงมาในชื่อ *ศผริ* (ปลาตะเพียนน้อย) ได้เดินทางไปหาขณะที่เขาล้างมือในแม่น้ำที่ไหลลงมาจาก เทือกเขามัลยะ

เมื่อพบเห็นเช่นนั้น ก็เกิดความสงสาร จึงช้อนลูกปลานั้นมาใส่หม้อเพื่อจะนำไปปล่อยในแหล่งน้ำซึ่งสมบูรณ์กว่า แต่เมื่อนำลูกปลานั้นมาใส่ในหม้อ ก็ปรากฏว่าลูกปลาตัวนั้นกลับตัวใหญ่ขึ้นอีกจนคับหม้อ เป็นดังนั้น จึงทรงจัดหาภาชนะขนาดใหญ่ถึง 2 โยชน์ (16 ไมล์) มาเปลี่ยน ปลานั้นก็โตใหญ่จนคับภาชนะ จึงทรงจำต้องเปลี่ยนที่ใส่ปลาอีก โดยนำไปปล่อยไว้ในสระ ปลาก็โตเต็มสระอีก เมื่อเป็นเช่นนั้น พระมนูจึงได้นำปลาตัวนั้นไปปล่อยยังมหาสมุทร หลังจากนั้นก็เติบโตจนเกือบเต็มท้องทะเลอันกว้างใหญ่

ขณะนั้นเองที่พระวิษณุเปิดเผยพระองค์ได้ทรงแจ้งพระราชาเรื่องอุทกภัยอันทำลายล้างซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านี้ โดยให้พระองค์ทรงสร้างเรือลำใหญ่ซึ่งไว้ส่งพระประยูรญาติของพระองค์, สัปตฤๅษี, เมล็ดพืชเก้าชนิด และสัตว์ต่าง ๆ เพื่อเติมแผ่นดินโลก หลังจากน้ำท่วมโลกและมหาสมุทรและทะเลจะลดน้อยลง ซึ่งในช่วงเวลาที่เกิดอุทกภัย พระวิษณุแปลงกายเป็นปลามีเขา และพญานาคแปลงกายเป็นเชือก ซึ่งพระองค์ก็ทรงผูกเรือไว้กับเขาปลา

เรือจอดอยู่บนยอดเขามัลยาในขณะที่น้ำท่วม หลังเหตุการณ์น้ำท่วม ครอบครัวของพระองค์และพระฤๅษีทั้งเจ็ดได้เพิ่มประชากรโลกให้มากขึ้น ซึ่งในปุราณะเล่าว่า เรื่องราวของมนูเกิดขึ้นก่อน 28 จตุรยุค เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นราว 120 ล้านปีก่อน

การเล่าเรื่องนี้คล้ายกับตำนานน้ำท่วมอื่น ๆ เช่น ตำนานน้ำท่วมกิลกาเมช และการเล่าเรื่องน้ำท่วมในปฐมกาล

## อ้างอิง

### แหล่งข้อมูลอื่น
*
ตูมาเปิล

**ตูมาเปิล** () เป็นอดีตเมืองหลวงของอาณาจักรสิงหะส่าหรี (ค.ศ. 1222 - 1292) ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองมาลังในปัจจุบัน ก่อนหน้าอาณาจักรนี้ เมืองนี้เคยอยู่ภายใต้อาณาจักรเกอดีรี

## อ้างอิง
อานูซาปาตี

**อานูซาปาตี** (), **อานูชานาตา** (Anushanatha) หรือ **อานูชาปาตี** (Anushapati) เป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่สองแห่งอาณาจักรสิงหะส่าหรีใน ค.ศ. 1222–1248 เป็นพระราชโอรสในตุงกุล อาเมอตุง พระราชสวามีพระองค์แรกของเกิน เดเด็ซ ใน ค.ศ. 1227 อานูซาปาตีปลงพระชนม์เกิน อารก เพื่อล้างแค้นให้แก่พระราชบิดา

ปาราราตน พงศาวดารกึ่งตำนานของชวา บันทึกว่า ตุงกุล อาเมอตุง ผู้ปกครองอาณาจักรชวาในตูมาเปิล ถูกปลงพระชนม์โดยเกิน อารก กษัตริย์พระองค์แรกแห่งอาณาจักรสิงหะส่าหรี โดยใช้กริชต้องคำสาปที่มปู กันดริง (Mpu Gandring) เป็นผู้หลอมขึ้น หลังจากปลงพระชนม์ตุงกุล อาเมอตุง แล้ว เกิน อารก อภิเษกสมรสกับเกิน เดเด็ซ และก่อตั้งอาณาจักรสิงหะส่าหรีขึ้น พงศาวดารนี้ยังอ้างว่าอานูซาปาตีใช้กริซต้องคำสาปเดียวกันปลงพระชนม์เกิน อารก ด้วย

รายงานจากปาราราตน อานูซาปาตีถูกปันจี โตะฮ์จายา ปลงพระชนม์ด้วยกริชเล่มเดียวกันกับที่พระองค์เคยใช้ปลงพระชนม์เกิน อารก

## อ้างอิง
เคฆัม คาวัฟยัน

**เคฆัม คาวัฟยัน** ( ค.ศ. 1888 ที่อิสตันบูล จักรวรรดิออตโตมัน &ndash; 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1959 ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์) เป็นสถาปนิกชาวออตโตมันเชื่อสายอาร์มีเนีย เขาเป็นที่รู้จักจากแผนการก่อสร้างโรงอุปราการซือเรย์ยาที่อำเภอคาดึเกยในอิสตันบูล ประเทศตุรกี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สถาปนิกเชื้อสายอาร์มีเนีย
หมวดหมู่:สถาปนิกในจักรวรรดิออตโตมัน
หมวดหมู่:ชาวอาร์มีเนียในจักรวรรดิออตโตมัน
หมวดหมู่:บุคคลจากอิสตันบูล
หมวดหมู่:บุคคลจากจักรวรรดิออตโตมัน
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวตุรกี
หมวดหมู่:ศิษย์จากโรงเรียนเบอร์เบเรียน
จักรพรรดิแห่งหลิวซ่งที่ถูกปลดในภายหลัง

**จักรพรรดิแห่งหลิวซ่งที่ถูกปลดในภายหลัง** () หรือ **จักรพรรดิโฮ่วเฟย์** (1 มีนาคม ค.ศ. 463 – 1 สิงหาคม ค.ศ. 477) หรือที่รู้จักโดยตำแหน่งว่า **อ๋องแห่งคังอู่** พระนามเดิมว่า **หลิว อิ้ว** เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน

ในช่วงรัชสมัยที่ทรงครองราชย์มีประราชประวัติโดยสังเขประบุว่า พระองค์ทรงมีพระอุปนิสัยรุนแรงและไร้เหตุผล และในปี ค.ศ. 477 พระองค์ทรงถูกขุนนาง เสี่ยว เต้าเฉิง ของพระองค์เองสังหาร ซึ่งทำให้พระเชษฐาของพระองค์คือ จักรพรรดิเชิ่น ขึ้นครองบัลลังก์ในปี 479 ถือเป็นจุดอวสานแห่งราชวงศ์หลิวซ่ง ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับช่วงเวลาที่เริ่มก่อตั้ง ราชวงศ์ฉีใต้

## พระราชประวัติ
พระองค์ทรงพระราชสมภพในปี 463 เป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง ในช่วงรัชสมัยของ จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่ พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์โต และพระมารดาของพระองค์คือ นางสนม เฉิน เหมียวเติ้ง (อ๋องแห่งเซียงตงเคยเกลียดชังแม่นางเฉินและมอบนางให้แก่หลี่ ต้าวเอ๋อดูแล แล้วจึงรับเธอกลับ ดังนั้นจึงมีข่าวลืออยู่เสมอว่าบิดาผู้ให้กำเนิดคือหลี่ ไม่ใช่พระองค์)

หลังจากที่อ๋องแห่งเซียงตงขึ้นครองราชย์ (จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง) หลังจากที่ลอบสังหารพระนัดดา จักรพรรดิเฉียนเฟย (พระราชโอรสของจักรพรรดิเสี้ยวอู่) ในปี ค.ศ. 465 แล้วพระองค์ก็ทรงแต่งตั้งหลิว อิ้ว เป็นรัชทายาท ในปี 466 เมื่อรัชทายาทเจริญวัย พระองค์มีพระอุปนิสัยแปรปรวนรุนแรงและหุนหันพลันแล่นจนคนรับใช้ของเขาไม่สามารถหยุดยั้งการกระทำที่รุนแรงได้ จักรพรรดิหมิงมักให้ไทเฮาเฉินเฆี่ยนตีเขาเป็นการลงโทษอยู่บ่อยครั้ง ในปี 470 จักรพรรดิหมิงได้อภิเษกสำหรับรัชทายาทตามราชประเพณี

ในปี 472 จักรพรรดิหมิงสวรรคต และรัชทายาทหลิวอิ้ว ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิโฮ่วเฟย์ เมื่ออายุเก้าขวบ พระองค์ทรงแต่งตั้ง จักรพรรดินีหวัง เจิ้นเฟิง เป็น ฮองเฮา และพระสนมเฉินเป็น "ไทเฮา”

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จักรพรรดิราชวงศ์หลิวซ่ง
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1006
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 1020
กานวรยาตรา

**กานวรยาตรา** (เทวนาครี: कांवड़ यात्रा, Kānvar Yātrā) เป็นการจาริกแสวงบุญประจำปีของผู้นับถือพระศิวะ ("กานววริยา"; *Kānvarias*, कावड़िया หรือ "โภเล"; *Bhole*, भोले) ไปยังสถานที่จาริกแสวงบุญที่หริทวาร, คาวมุข และ คังโคตริ ในรัฐอุตตราขัณฑ์ กับ สุลตานคันช์ ในรัฐพิหาร เพื่อลงอาบน้ำหรือรับน้ำจากแม่น้ำคงคา รวมถึงเก็บน้ำเหล่านั้นกลับไปอาบหรือบูชาแด่เทวรูปของพระศิวะที่ท้องถิ่นของตน

ถึงแม้ว่าในคัมภีร์หลักกลางของฮินดูและลัทธิไศวะจะไม่ได้ระบุถึงกานวรยาตราเป็นพิเศษ แต่ก็พบการประกอบพิธีย้อนกลับไปอย่างน้อยในศตวรรษที่ 19 ตอนต้น ตามในบันทึกของชาวอังกฤษที่เดินทางมาแถบอินเดียเหนือ กานวรยาตราที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่เมืองหริทวาร ซึ่งมีผู้เข้าร่วมพิธีประมาณ 12 ล้านคนในปี 2010 แะล 2011 ทำให้นี่เป็นหนึ่งในการรวมตัวกันทางศาสนาที่ใหญ่ที่สุดเทศกาลหนึ่งของอินเดีย ทุก ๆ ปี รัฐบาลของรัฐทัองถิ่นและรัฐบาลกลางต้องจัดสรรการรักษาความปลอดภัย รวมถึงจัดการจราจรบนทางด่วนสายเดลี-หริทวาร (ทางด่วนหมายเลข 58) เป็นพิเศษสำหรับผู้เช้าร่วมพิธี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หริทวาร
หมวดหมู่:รัฐพิหาร
หมวดหมู่:รัฐอุตตราขัณฑ์
หมวดหมู่:ลัทธิไศวะ
หมวดหมู่:เทศกาลฮินดู
จโลรต

**จโลรต** (), **เจอโลรต** (), **เจอโรรต** () หรือ **เจอลูรุต** () เป็นขนมพื้นเมืองในประเทศอินโดนีเซีย ทำจากแป้งข้าวเจ้านุ่มและหวานกับกะทิ ห่อด้วย *จานูร์* หรือใบมะพร้าวอ่อนในรูปทรงกรวย เป็นอาหารพื้นเมืองยอดนิยมซึ่งพบได้ทั่วไปในประเทศอินโดนีเซีย มาเลเซีย และบรูไน

ในเกาะชวา อาหารนี้มีชื่อว่า *จโลรต* หรือ *เจอโลรต* และมักกินกับ *จาจันปาซาร์* ("ขนมตลาด") ส่วนในเกาะบาหลีและเกาะลมบก มีชื่อว่า *เจอโรรต* และในประเทศบรูไนกับรัฐซาบะฮ์ มีชื่อว่า *เจอลูรุต*

## อ้างอิง


## แหล่งข้อมูลอื่น
* Clorot recipe
* Video about Clorot in Javanese culture
* Longest Jelurut Kuih

หมวดหมู่:กูเว
หมวดหมู่:อาหารบรูไน
หมวดหมู่:ของหวานอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:ของหวานมาเลเซีย
หมวดหมู่:อาหารนึ่ง
พระยารัตนจักร (หงส์ทอง สุรคุปต์)

**พระยารัตนจักร (หงส์ทอง สุรคุปต์)** เป็นขุนนางมอญในสมัยปลายอยุธยา ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมกองมอญกรมอาทมาต หนึ่งในกรมมอญอาสา 6 เหล่า และเป็นต้นราชินิกุลสุรคุปต์

## ประวัติ
พระยารัตนจักร สืบเชื้อสายมาจากตระกูลอำมาตย์มอญ มีชื่อตัวว่า "เพชรหงส์ทอง" ซึ่งน่าจะเป็นเพียง "ทอง" ประกอบกับมีเชื้อสายมาจากเมืองหงสาวดี จึงเกิดคำว่า "หงส์" เป็นฉายา ซึ่งหมายถึงเชื้อสายมอญ แต่คำว่าเพชรข้างหน้าชื่อนั้นไม่ทราบที่มาแน่ชัด หรืออาจเรียกปะปนกับบรรดาศักดิ์เดิมว่า "สมิงดาบเพชร" ก่อนได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นพระยารัตนจักร ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมกองมอญกรมอาทมาต หนึ่งในกรมมอญอาสา 6 เหล่า
 
พระยารัตนจักร (หงส์ทอง) และไพร่พลได้รับการโปรดเกล้าให้ตั้งถิ่นฐานแถบเมืองปทุมธานี ท่านมีภรรยาหลายคน คนหนึ่งเป็นสกุลชาวสวนบางเขน มีบุตรที่สำคัญ ได้แก่
#พระยาเทพเพชร์รัตน์ (นาค สุรคุปต์)
#ท่านม่วง ปัยยิกาของสมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี พระบรมราชินีในรัชกาลที่ 4
#ท่านปิ่น ภรรยาพระยาสุรเสนา-คุ้ม
#เจ้าจอมมารดาป้อม ในรัชกาลที่ 1
#เจ้าจอมมารดาเอม ในรัชกาลที่ 2
#เจ้าจอมเพ็ง ในรัชกาลที่ 2

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ขุนนางในสมัยกรุงศรีอยุธยา
รัตนจักร
หมวดหมู่:ชาวมอญ
*
ราชวงศ์ฉีใต้

**ราชวงศ์ฉีใต้** (  หรือ ) (479–502) เป็นราชวงศ์ที่ 2 ในยุค ราชวงศ์ใต้ ของ ประเทศจีน เมื่อสิ้นราชวงศ์นี้ ราชวงศ์ที่ต่อจากราชวงศ์ฉีใต้คือ ราชวงศ์เหลียง

## ประวัติศาสตร์
ราชวงศ์เริ่มต้นในปี 479 เมื่อ เสี่ยว เต้าเฉิง บังคับให้ จักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่น ให้สละราชบัลลังก์แก่เขา นับเป็นจุดสิ้นสุดราชวงศ์หลิวซ่ง และเริ่มต้นราชวงศ์ฉีใต้ และยังขึ้นครองราชย์เป็นปฐมกษัตริย์ พระนามว่า จักรพรรดิฉีเก้า ชื่อของราชวงศ์ถูกนำมาจากดินแดนที่เสี่ยว เต้าเฉิงครอบครองคือ รัฐฉี พงศาวดารแห่งฉี ไม่ได้กล่าวถึงว่าเขามีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับสกุลเจียง หรือสกุลเถียน(สองราชวงศ์ที่เคยปกครองอาณาจักรนั้น)หรือไม่

ในช่วงประวัติศาสตร์ ทั้ง 23 ปี ในราชวงศ์เต็มไปด้วยความไม่มั่นคงเป็นส่วนใหญ่ หลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิฉีเก้า และจักรพรรดิฉีอู่ ผู้มีความสามารถ หลานชายของจักรพรรดิหวู่ เสี้ยว เจ้าเยี่ย (萧昭业) ถูกลอบสังหารโดย เสี้ยวหลวน ลูกพี่ลูกน้องที่ฉลาดแต่โหดร้าย แล้วจึงขึ้นครองราชย์และประหารชีวิตโอรสของจักรพรรดิเกาและจักรพรรดิหวู่ทั้งหมด ร่วมกับขุนนางที่ต้องสงสัยว่าจะคิดร้ายกับพระองค์

ความเด็ดขาดของการประหารชีวิตเหล่านี้รุนแรงขึ้นหลังจาก เสี้ยว เป่าเจี้ยน พระราชโอรสขึ้นครองราชย์ ซึ่งการกระทำของเขาก่อให้เกิดการกบฏหลายครั้ง สุดท้ายก็ถูกนายพล เสี้ยว ยิ่ง นำไปสู่การล่มสลายของราชวงศ์ฉีใต้และสืบทอดต่อโดย ราชวงศ์เหลียง

เจ้าหญิงทัวป่า เซียนเป่ยแห่งราชวงศ์เว่ยเหนือมากกว่าครึ่งได้แต่งงานกับชาวฮั่นตอนใต้จากตระกูลจักรพรรดิ และขุนนางจากทางตอนใต้ของจีนของราชวงศ์ทางใต้ที่ล่มสลาย และย้ายไปทางเหนือเพื่อเข้าร่วมกับราชวงศ์เว่ยเหนือ โดยองค์หญิงหนันหยางแต่งงานกับเสี่ยว เป่าอิ่ง ซึ่งเป็นสมาชิกชาวฮั่นของราชวงศ์ฉีใต้น้องสาวของจักรพรรดิเว่ยเว่ยเสี่ยว คือ เจ้าหญิงเจ้าหยางแต่งงานกับ เสี้ยว หลง โอรสของจักรพรรดิเหลียงอู่

## รายนามจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฉีใต้ (479–502)

## อ้างอิง

### แหล่งข้อมูลอื่น

* *[[Book of Southern Qi]]*
* *[[History of Southern Dynasties]]*
* *[[Zizhi Tongjian]]*

## ดูเพิ่ม
* ยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้

ฉีใต้
ฉีใต้
เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทร์ฦๅไชย (บุญมี)

**เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย (บุญมี)** เป็นอดีตเจ้าเมืองสวรรคโลก และเป็นบิดาของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) กวีเอกคนหนึ่งในสมัยต้นรัตนโกสินทร์ตอนต้น

## ประวัติ
เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย มีนามเดิมว่า บุญมี เป็นบุตรของพระยาเพชรบุรี (เรือง) เจ้าเมืองเพชรบุรีคนสุดท้ายในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระญาติในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีและเจ้าขรัวเงิน พระบิดาของสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี สมเด็จพระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย

ต่อมาได้เข้ารับราชการมีบรรดาศักดิ์ที่ *หลวงพิไชยราชา* ในช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง หลวงพิไชยราชาได้ร่วมกับพระยาตากตีฝ่ากองทัพพม่าหนีพระราชอาญาออกไปทางทิศตะวันออก และได้กลายเป็นแม่ทัพสำคัญของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ได้รับการพระราชทานยศขึ้นเป็น *เจ้าพระยาพิไชยราชา รามราชแสนญาธิบดีศรีสัชนาไลย อภัยพิริยบรากรมพาหุ* เป็นเจ้าเมืองสวรรคโลก และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์สุดท้ายที่ *เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย*

เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย สมรสกับท่านผู้หญิงเจริญ มีบุตรคือเจ้าพระยาพระคลัง (หน) เสนาบดีจตุสดมภ์กรมท่าในสมัยรัชกาลที่ 1 และกวีเอกในสมัยต้นรัตนโกสินทร์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ขุนนางในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:ขุนนางในสมัยกรุงธนบุรี
สุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย
จักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่น

**จักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่น** ( ) (8 สิงหาคม 467 – 23 มิถุนายน 479) พระนามว่า **หลิว แชฺว่** เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน เขาขึ้นครองราชย์ในปี 477 หลังจากที่พระเชษฐาที่มีพระอุปนิสัยรุนแรง จักรพรรดิโฮ่วเฟ่ย์ ถูกลอบสังหารโดยองครักษ์ของเขา โดยมีนายพลเสี่ยว เต้าเฉิงยุยงอยู่เบื้องหลัง แต่ในช่วงรัชกาลสั้น ๆ ของพระองค์ ฐานะของพระองค์เป็นเพียงแค่หุ่นเชิดของเสี่ยว เต้าเฉิงเท่านั้น ในปี 479 เสี่ยว เต้าเฉิงบังคับให้เขายอมสละราชบัลลังก์จึงนับเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์หลิวซ่งและเริ่มต้น ราชวงศ์ฉีใต้ อย่างสมบูรณ์ ต่อมาในปีนั้น อดีตจักรพรรดิเชิ่นถูกสังหารโดยองครักษ์ที่ควรปกป้องพระองค์ และอีกไม่นานตระกูลหลิวก็ถูกสังหารเช่นกันจนหมด

## พระราชประวัติ
พระองค์พระราชสมภพในปี 467 และเห็นได้ชัดว่าพ่อแม่ของเขาคือ จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง และพระสนมของจักรพรรดิหมิง คือ พระสนมเฉิน ฟ่าหรง แต่ในทางประวัติศาสตร์ไม่ได้ให้บทสรุปเกี่ยวกับความเป็นบิดามารดาที่แท้จริงมากนัก เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ที่เขียนขึ้นในสมัยราชวงศ์ฉีใต้ ที่สืบเนื่องมา ระบุว่าจักรพรรดิหมิงไร้อำนาจ และแม้ว่าเขาจะมีบุตรชาย 12 คน แต่นั่นก็เป็นผลมาจากการที่เขาจับกุมนางสนมของพระเชษฐาและเอามาเลี้ยงดูถ้าเกิดเป็นเพศชาย หรือนางสนมของพระองค์เองมีบุตรกับผู้อื่น (อย่างไรก็ตาม ฮองเฮาของจักรพรรดิหมิง จักรพรรดินีหวัง เจิ้นเฟิง มีพระธิดาสองคน แม้จะไม่มีพระโอรส ซึ่งมีข้อโต้แย้งข้อมูลดังกล่าว เนื่องจากดูเหมือนไม่น่าเป็นไปได้ที่จักรพรรดิหมิงจะทำเช่นนี้กับเด็กผู้หญิง—อันที่จริง ข้อกล่าวหาดังกล่าวระบุว่าเขาจะทำเช่นนี้ก็ต่อเมื่อนางสนมคลอดบุตรเป็นผู้ชาย—หรือว่าจักรพรรดินีหวังผู้เคร่งศีลธรรมจะเป็นชู้กับคนอื่นๆ จึงแนะนำว่าข้อมูลนี้อาจจะเป็นของ จักรพรรดิโฮ่วเฟ่ย์ และหลิว แชว่) ข้อมูลเหล่านั้นระบุว่าบิดาผู้ให้กำเนิดของเขาคือหลิว ซิ่วฟ่าน อ๋องแห่งกุ้ยหยางและมารดาผู้ให้กำเนิดของเขาเป็นนางสนมของเขา ไม่ว่าเขาจะเกิดจากมเหสีเฉินหรือไม่นางก็เลี้ยงดูพระองค์อย่างดร ในปี 471 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งอันเฉิง

หลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิหมิงในปี 472 หลิวอิ้วได้ขึ้นเสวยราชย์ต่อ พระองค์เองได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าหยาง (ปัจจุบันคือ มณฑลเจ้อเจียง และมณฑลเจียงซูตอนใต้) ในปี 474 หลังจากที่หลิวซิ่วฟานก่อการกบฏและปิดล้อมเมืองหลวง เจี้ยนคัง ขุนนางจูเจิ้งไม่รู้ว่ามือสังหารของเสี่ยว เต้าเฉิง ได้ลอบสังหารหลิว ซิ่วฟ่านแล้ว ยึดอำนาจหลิ่วแชว่และยกขุนนางผู้ใหญ่ของ หลิวแชว่ให้กับกองทัพของหลิวซิ่วฟ่าน โดยอ้างว่าหลิวซิ่วฟ่านได้รับหลิวแชว่เป็นลูกของเขา (ซึ่งหลิวซิ่วฟาน เองไม่ได้บอกใครเลยก่อนที่เขาจะตาย) อย่างไรก็ตาม เมื่อกองทัพของหลิวซิ่วฟานรู้ในภายหลังว่าเขาตายแล้ว กองทัพก็ลดความเข้มแข็งลง และหลิวแชว่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด

เมื่อถึงปี 477 จักรพรรดิโฮ่วเฟย์ได้แสดงออกว่าเป็นผู้ปกครองที่โหดเหี้ยมและรุนแรง มักออกนอกพระราชวังพร้อมกับทหารรักษาพระองค์และฆ่าบุคคลหรือสัตว์ต่างๆ ที่ขวางหน้า เสี่ยว เต้าเฉิงกลัวว่าจะถูกจักรพรรดิโฮ่วเฟย์ฆ่าจึงร่วมมือกับสหายลอบปลงพระชนม์ แล้วเข้าควบคุมอำนาจในกองทัพเพื่อบังคับเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนอื่น ๆ เพื่อให้เขามีอำนาจใกล้ตัวจักรพรรดิ จากนั้นเขาก็แต่งตั้งจักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่นในวัย 10 ขวบเป็นกษัตริย์ โดยมีเขาชักใยอยู่เบื้องหลัง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จักรพรรดิราชวงศ์หลิวซ่ง
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1010
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 1022
ประเทศออสเตรเลียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

**ประเทศออสเตรเลีย** จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศออสเตรเลียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 107 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 16 ชนิดกีฬา

## จำนวนผู้เข้าแข่งขัน

## กรีฑา

## ดูเพิ่ม
* ประเทศออสเตรเลียในพาราลิมปิก
* รายชื่อผู้เชิญธงชาติออสเตรเลียในพาราลิมปิก
* รายชื่อนักกีฬาออสเตรเลียที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* โตเกียว 2020 
* โตเกียว 2020 (IOC)
* คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
* เว็บไซต์ทางการ


ออสเตรเลีย
สภานิติบัญญัติมาเดรา

**สภานิติบัญญัติมาเดรา** () เป็นสภานิติบัญญัติแห่งเขตปกครองตนเองมาเดราของโปรตุเกส สมาชิกสภามาจากการเลือกตั้งระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อโดยใช้การคำนวณวิธีโดนต์ บทบาทและหน้าที่ของสภานิติบัญญัติมาเดรานั้นครอบคลุมทั้งด้านนิติบัญญัติ การศาล และการเมืองด้วย 

## อ้างอิง

ม
ม
ความไม่รู้

**ความไม่รู้** () เป็นการขาดความรู้และสารสนเทศ คำว่า "ไม่รู้" นี้อาจใช้อธิบายบุคคลว่าอยู่ในสภาพไม่ตระหนักรู้ หรือไม่ลงรอยกันทางประชาน และความสัมพันธ์การรู้ (cognitive relation) อย่างอื่น และสามารถใช้อธิบายบุคคลที่ไม่ตระหนักถึงสารสนเทศหรือข้อเท็จจริงสำคัญ ความไม่รู้นี้แบ่งออกได้เป็น 3 ประเภท คือ ความไม่รู้ข้อเท็จจริง ความไม่รู้วัตถุ (ไม่คุ้นเคย) และความไม่รู้เทคนิค (ไม่รู้วิธีทำ)

## ดูเพิ่ม
* ความไม่รู้กฎหมายไม่เป็นข้อแก้ตัว
* การอ้างความไม่รู้

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น


หมวดหมู่:ญาณวิทยา
ออร์ตา

**ออร์ตา** (, ) เป็นเขตเทศบาลและเมืองในหมู่เกาะอะโซร์สของโปรตุเกส ตั้งอยู่เกาะไฟยัล มีประชากรจำนวน 15,038 คน ใน ค.ศ. 2011 ในพื้นที่ประมาณ  ในเขตเมืองออร์ตานั้นมีประชากรประมาณ 7,000 คน

บริเวณท่าเรือของออร์ตาเป็นแหล่งพักเรือยอตสำคัญในการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก โดยกำแพงและทางเดินภายในท่าเรือนั้นรายล้อมไปด้วยภาพเขียนโดยเหล่านักเดินทางที่ใช้เขียนชื่อเรือยอตที่ใช้เดินทาง ลูกเรือ และปีที่แวะพัก 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในประเทศโปรตุเกส
สภานิติบัญญัติอะโซร์ส

**สภานิติบัญญัติอะโซร์ส** () เป็นสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวแห่งเขตปกครองตนเองอะโซร์สของโปรตุเกส โดยมีสมาชิกสภามาจากการเลือกตั้งระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อโดยใช้การคำนวณวิธีโดนต์ บทบาทและหน้าที่ของสภานิติบัญญัติอะโซร์สนั้นครอบคลุมทั้งด้านนิติบัญญัติ การศาล และการเมืองด้วย 

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

อ
อ
พัก จ็อง-มิน

**พัก จ็อง-มิน** (; เกิด 24 มีนาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงจากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง *[[Bleak Night|บลีคไนท์]]* (2011), ** (2015), *[[Keys to the Heart|คียส์ทูเดอะฮาร์ท]]* (2018) และ *[[Deliver Us from Evil (2020 film)|เดลิเวอร์อัสฟรอมอีวิล]]* (2020) เขายังเป็นนักเขียนหนังสือขายดีเรื่อง *A Useful Person* 

## การศึกษา
ในปี พ.ศ. 2548 พักลงทะเบียนเรียนที่วิทยาลัยศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกาหลีอันทรงเกียรติ แต่ต่อมาก็ลาออกด้วยความตั้งใจที่จะเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ จากนั้นเขาก็เรียนสาขาด้านการสร้างภาพยนตร์ที่มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติเกาหลี แต่ต่อมาก็เปลี่ยนวิชาเอกเป็นการแสดงหลังจากที่ปลดจากทหารประจำการและจบการศึกษา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2530
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลบลูดรากอนฟิล์ม สาขานักแสดงชายหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
ตำบลแม่สูน

**แม่สูน** เป็นตำบลในอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ แบ่งออกเป็น 17 หมู่บ้าน ณ พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 14,789 คน

## อ้างอิง

แม่สูน
แม่สูน
หมวดหมู่:อำเภอฝาง
เดฮ์บีด (เทศมณฑลเซพีดอน)

**เดฮ์บีด** () เป็นอดีตหมู่บ้านในตำบลแฮมอยจอน อำเภอแฮมอยจอน เทศมณฑลเซพีดอน จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อดีตหมู่บ้านนี้มีประชากร 339 คนใน 72 ครัวเรือน ปัจจุบันถูกรวมเข้าไปในเมืองแฮมอแชฮร์

## อ้างอิง
ไดซิเคิล

**ไดซิเคิล** (, ; มีอีกชื่อว่า **ไดวีล** (diwheel)) เป็นยานพาหนะที่มีล้อ 2 ล้อขนานกันตามด้านข้าง ต่างจากยานพาหนะทางเดี่ยว (single-track vehicle) อย่างจักรยานยนต์หรือจักรยานซึ่งมีล้อ 2 ล้อเรียงแถวกัน ในอดีตคำนี้เคยใช้เรียกยานพาหนะที่มีล้อและตัวถีบขนาดใหญ่ แต่ในปัจจุบันคำนี้ใช้กับสกูตเตอร์ที่ทรงตัวได้เองที่มีล้อเล็กกว่าและไม่มีตัวถีบ เช่น เซกเวย์ พีทีหรือโฮเวอร์บอร์ดที่ทรงตัวได้เอง

## ศัพทมูลวิทยา
ในการใช้สมัยปัจจุบัน ศัพท์ *ไดซิเคิล* ใช้เรียกยานพาหนะทั้งที่มีตัวถีบและที่มีเครื่องยนต์ที่มีล้อหลายขนาด ตราบเท่าที่ยังมีแกนเดียวกัน โดยไม่จำเป็นต้องมีเพลาเดียวกัน ใน ค.ศ. 2017 พจนานุกรมเมอร์เรียม-เว็บสเตอร์ให้คำจำกัดความว่า "จักรยานที่มีล้อสองล้อขนานกัน" และพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดให้คำจำกัดความว่า "ยานพาหนะที่ขับเคลื่อนด้วยการถีบที่มีล้อใหญ่สองล้อขนานกัน"

## อ้างอิง


## แหล่งข้อมูลอื่น
* US Patent Class 180/240  (lists all the vehicles coming under powered dicycles).
* Dicycles and Diwheels throughout history 
* Dicyclet - pedal driven Dicycle by Dutch artist Fred Abels
* EDWARD, an electric dicycle by University of Adelaide students
*Di-Cycle: A Bike That Travels Over Land and Water
เอิสตอร์ปอ็อกอัวดรัน

**เอิสตอร์ปอ็อกอัวดรัน** ( บางครั้งเรียกว่า **อัวดรันอ็อกเอิสตอร์ป** () เป็นท้องที่สองเทศบาลในเทศบาลฮานิงเงอและเทศบาลฮุดดิงเงอ เทศมณฑลสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ใน พ.ศ. 2553 มีประชากรในท้องที่นี้ 244 คน

## อ้างอิง
ภาษาที่สอง

**ภาษาที่สอง** () หมายถึง ภาษาที่บุคคลเรียนรู้หลังจากภาษาแรก อาจจะเป็นภาษาที่ผู้พูดเรียนรู้และใช้งานในฐานะภาษาต่างประเทศ (foreign language) หรือเป็นภาษาที่ใช้ในประเทศบ้านเกิดแต่ไม่ใช่ภาษาแม่ของผู้พูดก็ได้ เช่น ภาษาอังกฤษในฐานะภาษาที่สองในประเทศอินเดีย ประเทศฟิลิปปินส์ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาศาสตร์
บรัม ฟัน แดร์ ฟลุคต์

**บรัม ฟัน แดร์ ฟลุคต์** (; 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 – 19 ธันวาคม ค.ศ. 2020) เป็นนักแสดงชาวดัตช์ที่เป็นที่รู้จักจากการแสดงบทบาทซินเตอร์กลาสเป็นเวลากว่าสองทศวรรษ เขาเสียชีวิตในวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2020 อายุ 86 ปี หลังจากติดโรคโควิด-19 ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศเนเธอร์แลนด์

## ชีวิตส่วนตัว
ฟัน แดร์ ฟลุคต์ เกิดที่เดอะเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นบุตรของแอ็ลเลิน (สโตกฟิส) กับอาบราฮัม รึตเคอร์ ฟัน แดร์ ฟลุคต์ แม่ของเขาเป็นชาวยิวและถูกสังหารในช่วงฮอโลคอสต์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:นักแสดงดัตช์
หมวดหมู่:บุคคลจากเดอะเฮก
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตจากโควิด-19 ในประเทศเนเธอร์แแลนด์
รัฐสภากือราเซา

**รัฐสภากือราเซา** (ปาเปียเมนตู: Parlamento di Kòrsou, ) คือสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวของกือราเซาซึ่งเป็นประเทศองค์ประกอบภายในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 21 คน มาจากการเลือกตั้งคราวละ 4 ปี โดยรัฐสภาสมัยแรกนั้นสถาปนาขึ้นเมื่อ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2010 ภายหลังจากการยุบดินแดนเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสลง โดยที่ทำการรัฐสภาตั้งอยู่ที่เมืองวิลเลมสตัด โดยสร้างเป็นอาคารมีบันไดจำนวน 21 ขั้นตามจำนวนผู้แทน 21 คน ประธานสภาคนปัจจุบันคือ ชาเร็ตตี อะเมริกา-ฟรานซิสกา 

## อ้างอิง

ก
ก
ก
วัดพนมยงค์

**วัดพนมยงค์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองเมืองในตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดพนมยงค์สร้างขึ้นในราวรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ระหว่าง พ.ศ. 2173–2198 เดิมบริเวณที่ตั้งวัดเป็นสวนของพระนมในราชสำนักของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีนามว่า โยง หรือ ยง เมื่อพระนมโยงได้ถึงแก่อนิจกรรมลงแล้ว เจ้านายบางองค์ได้ระลึกถึงอุปการคุณ จึงได้สร้างวัดขึ้นที่สวนของพระนมเพื่ออุทิศส่วนกุศลแด่พระนม วัดที่สร้างขึ้นจึงได้มีนามว่า **วัดพระนมโยง** ต่อมาเรียกว่า **วัดพนมโยง** **วัดจอมมะยงค์** หรือ "วัดพนมยงค์" ภายหลังเสียกรุงศรีอยุธยา พ.ศ. 2310 วัดนี้ได้ถูกปล่อยทิ้งร้าง และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาตระกูลพนมยงค์ได้เป็นโยมอุปถัมภ์วัดนี้มาจนถึงในปัจจุบัน 

อุโบสถทรงท้องสำเภา อันเป็นคติทางพุทธศาสนาฝ่ายมหายานที่แฝงอยู่กับคติเถรวาท มีหมายถึงพุทธศาสนาเป็นดั่งสำเภาที่จะพาปุถุชนข้ามโอฆสังสารไปสู่ความสิ้น ทุกข์ พระพุทธรูปในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง พระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่ประดิษฐานอยู่ในวิหารโปร่ง คือมีฝาผนังตันที่ด้านหัวและท้ายของตัววิหารชั้นเดียว ฐานเตี้ย ผนังด้านข้างโปร่งทั้งสองข้าง พระพุทธรูปปางไสยาสน์

## อ้างอิง

พนมยงค์
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
รัฐสภาซินต์มาร์เติน

**รัฐสภาซินต์มาร์เติน** () คือสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวของประเทศซินต์มาร์เตินอันเป็นประเทศองค์ประกอบในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 15 คน มาจากการเลือกตั้งคราวละ 4 ปี โดยรัฐสภาสมัยแรกนั้นสถาปนาขึ้นเมื่อ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2010 ภายหลังจากการยุบดินแดนเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสลง โดยที่ทำการรัฐสภาตั้งอยู่ที่เมืองฟีลิปส์บืร์ค ประธานสภาคนปัจจุบันคือ โรแลนโด บริซัน 

บทบาทและหน้าที่สำคัญของรัฐสภาได้แก่ด้านนิติบัญญัติเพื่อตรากฎหมายสำหรับซินต์มาร์เติน และส่วนที่สองคือกำกับดูแลด้านนโยบายของรัฐบาล โดยในส่วนแรกเกี่ยวกับนิติบัญญัตินั้น รัฐสภามีอำนาจร่วมกับรัฐบาลในการตรากฎหมาย และมีอำนาจในการรับรองและแก้ไขงบประมาณ มีอำนาจในการตรวจสอบผ่านการตั้งกระทู้ถามในรัฐสภาโดยสมาชิกรัฐสภาต่อรัฐมนตรีเป็นรายบุคคล สมาชิกรัฐสภายังมีสิทธิในการยื่นร่างกฎหมายตามความเห็นของตนได้ และยังมีสิทธิในการแก้ไขร่างกฎหมายที่รับเข้ามาพิจารณาในรัฐสภา รวมทั้งสิทธิในการตั้งกระทู้ถามรัฐมนตรีด้วยวาจาหรือลายลักษณ์อักษร 

## อ้างอิง

ซ
ซ
ซ
ตำบลบุ่งคล้า (อำเภอบุ่งคล้า)

**บุ่งคล้า** เป็นตำบลในอำเภอบุ่งคล้า จังหวัดบึงกาฬ ณ พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 5,216 คนใน 9 หมู่บ้าน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตำบลในจังหวัดบึงกาฬ
บุ่งคล้า
บุ่งคล้า
ทานิศ สิทธิกี

**ทานิศ สิทธิกี** (อักษรโรมัน: Danish Siddiqui; 19 พฤษภาคม 1983 – 15 กรกฎาคม 2021) เป็นช่างภาพข่าวชาวอินเดีย อาศัยอยู่ที่มุมไบ อดีตหัวหน้าทีมรอยเตอส์มัลทิมีเดียของอินเดีย เขาได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ร่วมกับทีมรอยเตอส์ในปี 2018 จากผลงานถ่ายภาพและรายงานสถานกรณ์วิกฤตผู้ลี้ภัยโรฮิงญา

ในปี 2021 สิทธิกีถูกยิงเสียชีวิตขณะทำข่าวการปะทะกันระหว่างกองกำลังแห่งชาติอัฟกันกับ ตาลีบัน ที่พรมแดนใกล้กับประเทศปากีสถาน

สิทธิกีเริ่มแรกทำงานในสายวารสารศาสตร์โดยเป็นผู้สื่อข่าวของฮินดูสตานไตมส์ ตามด้วยทีวีตูเดย์เน็ตเวิร์ก เขาเข้าสู่วงการภาพข่าวและเข้าร่วมกับรอยเตอส์ในฐานะอินเทิร์นในปี 2010 นับจากนั้นสิทธิกีได้มีส่วนร่วมในการทำข่าวและภาพข่าวในสงครามที่โมซุล ปี 2016-17, เหตุแผ่นดินไหวที่เนปาลเดือนเมษายน 2015, วิกฤตผู้อพยพโรฮิงญา ปี 2015, การประท้วงในฮ่องกง ปี 2019-20, จลาจลในเดลี ปี 2020 และการระบาดทั่วของโควิด-19 นอกจากนี้ยังมีผลงานเกี่ยวกับเรื่องราวจากเอเชียใต้ ตะวันออกกลาง และยุโรป

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
อึนกูลุนกูลูอึมนีกาตีเวตีบูซีโซเตมาสวาตี

"**อึนกูลุนกูลูอึมนีกาตีเวตีบูซีโซเตมาสวาตี**" () เป็นเพลงชาติของประเทศเอสวาตีนี ซึ่งมีแนวดนตรีผสมทั้งแบบสวาซีกับตะวันตก และถูกนำมาใช้หลังได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1968 เนื้อร้องนี้แต่งโดยฟันยานา ซีเมลาเน (Fanyana Simelane) และทำนองดนตรีโดยเดวิด ไรคอฟต์ (David Rycroft)

## เนื้อร้อง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Audio of the national anthem of Swaziland, with information and lyrics

หมวดหมู่:เพลงชาติแอฟริกา
หมวดหมู่:เพลงสวาซี
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ประจำชาติเอสวาตีนี
หมวดหมู่:เพลงชาติที่มีคีย์ A-แฟลตเมเจอร์
ตำบลหนองแก๋ว

**หนองแก๋ว** เป็นตำบล 1 ใน 11 ของอำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งแรกของประเทศไทยที่เปิดสาขาวิชาการจัดการการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ (E-Commerce Management) ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยได้รับใบอนุญาตจากทบวงมหาวิทยาลัยให้เปิดดำเนินการจัดการเรียนการสอนได้ เมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2542

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลหนองแก๋วมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลบ้านแหวน อำเภอหางดง
* **ทิศใต้**  ติดต่อกับตำบลหารแก้ว อำเภอหางดง
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลขุนคง อำเภอหางดง
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลหางดง อำเภอหางดง

## การแบ่งเขตการปกครอง

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลหนองแก๋วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่ตำบลหนองแก๋ว มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ **เทศบาลตำบลหนองแก๋ว** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำแพร่ทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลหนองแก๋วที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแก๋วในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539

เมื่อองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแก๋ว จังหวัดเชียงใหม่ มีความเจริญก้าวหน้ามากขึ้น องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแก๋วจึงได้ยกฐานะ เป็น เทศบาลตำบลหนองแก๋ว โดยมีผลในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2556

## ประชากร
พื้นที่ตำบลหนองแก๋วประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 9 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 5,695 คน แบ่งเป็นชาย 5,214 คน หญิง 5,924 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 8 จาก 11 ตำบลในอำเภอหางดง

: 
: 
: 

 ปี **พ.ศ. 2558** มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

## อ้างอิง

หนองแก้ว
หนองแก๋ว
วัดปิ่นจันทราราม

**วัดปิ่นจันทราราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสัมปทวน อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดปิ่นจันทราราม หรือที่รู้จักกันในชื่อ **วัดกกตาล** ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517 อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ ได้แก่ หารหลวงพ่อวัว เจดีย์ และโบสถ์ ซึ่งมีความเก่าแก่เป็นอย่างมาก อีกทั้งหน้าวัดยังมีผู้คนนิยมนำอาหารมาเลี้ยงปลากันมากมา

ในสมัยหลวงพ่อพระครูมงคลศิริชัย (สนิท นิพภโย) เป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ท่านได้พัฒนาวัดสร้างสาธารณูปโภค สาธารณูปการ ทั้งบูรณะอุโบสถ สร้างกุฏิสงฆ์ใหม่หลายหลัง สร้างศาลาการเปรียญให้กว้างขวาง รวมทั้งบริจาคสาธารณกุศลช่วยชุมชน จนเป็นที่รู้จักศรัทธาเลื่อมใส เป็นพระที่เปี่ยมด้วยเมตตาธรรม ท่านได้สร้างวัตถุมงคลมากมาย เช่น  ธงมหามงคล ที่มีพุทธคุณด้านเมตตามหานิยม ทำมาค้าขายได้ดี เงินทองเข้าร้านร่ำรวย และสร้างเหรียญขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2506 รุ่นแรก ลักษณะแบบใบเสมา มีรูปท่านครึ่งองค์ เนื้อทองแดงรมดำ จำนวน 5,000 เหรียญ โดดเด่นด้านเมตตามหานิยมและคงกระพันชาตรี เป็นต้น

## รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อเกิด 
* พระอาจารย์กอบ 
* พระอาจารย์จันทร์ 
* พระอาจารย์ฟัก 
* พระอาจารย์แก้ว 
* พระอาจารย์พุฒ พ.ศ. 2476 
* พระอาจารย์ย้อย พ.ศ. 2476–2498
* พระครูมงคลสิริชัย พ.ศ. 2499

## อ้างอิง

ปิ่นจันทราราม
การวัดความอิ่มตัวออกซิเจนจากชีพจร

**การวัดความอิ่มตัวออกซิเจนของฮีโมโกลบินจากชีพจร** () เป็นวิธีการหนึ่งที่สามารถวัดความอิ่มตัวออกซิเจนของฮีโมโกลบิน (oxygen saturation) แบบไม่รุกล้ำร่างกาย การอ่านค่าความอิ่มตัวออกซิเจนจากส่วนปลาย (SpO2) มักให้ความแม่นย่ำอยู่ที่ประมาณ 2% เมื่อเทียบกับการอ่านค่าความอิ่มตัวออกซิเจนของฮีโมโกลบินจากการตรวจเลือดแดง (SaO2) ซึ่งถือเป็นการวัดแบบมาตรฐาน การวัดทั้งสองวิธีนี้มีความสอดคล้องกันมากเพียงพอที่จะใช้การวัด SpO2 ด้วยเครื่องวัดแบบใช้ชีพจร เป็นการตัดสินใจให้หรือไม่ให้การรักษาทางการแพทย์ได้

การวัดความอิ่มตัวออกซิเจนจากชีพจรที่ใช้กันแพร่หลายที่สุดคือการวัดแบบส่องผ่าน (transmissive) โดยตัววัดจะถูกวางบนร่างกายส่วนที่บางพอให้แสงส่องผ่านได้ เช่น ปลายนิ้ว ติ่งหู หรือฝ่ามือฝ่าเท้าของทารก อุปกรณ์วัดจะมีด้านหนึ่งที่ส่งแสงสองความยาวคลื่นออกมาเพื่อให้แสงนี้ทะลุผ่านร่างกายไปยับตัวรับแสงที่อยู่อีกด้าน ซึ่งจะวัดการดูดกลืนช่วงแสงที่เปลี่ยนแปลงไปตามการเต้นของชีพจร สามารถคำนวณแยกส่วนที่เป็นการดูดกลืนช่วงแสงที่มาจากเลือดแดง และแยกเอาส่วนที่เป็นการดูดกลืนของเลือดดำ กระดูก ผิวหนัง เนื้อเยื่อต่างๆ ได้ และส่วนใหญ่จะแยกการดูดกลืนช่วงแสงของสีทาเล็บได้ด้วย

การวัดอีกแบบคือการวัดแบบสะท้อน (reflectance) ซึ่งมีที่ใช้จำกัดกว่า วิธีนี้ไม่จำเป็นต้องวัดที่ร่างกายส่วนที่บางพอให้แสงส่องผ่าน จึงสามารถใช้กับเท้า หน้าผาก หน้าอก ได้ อย่างไรก็ดีวิธีนี้ยังมีข้อจำกัดอยู่ที่หากร่างกายส่วนที่จะวัดมีเลือดดำคั่งหรือมีหลอดเลือดดำขยายอาจเกิดชีพจรในเลือดดำมากพอที่จะรบกวนการวัดค่าได้
## อ้างอิง
สภาดินแดนแซ็ง-บาร์เตเลมี

**สภาดินแดนแซ็ง-บาร์เตเลมี** () เป็นสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวแห่งแซ็ง-บาร์เตเลมี ซึ่งเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของสาธารณรัฐฝรั่งเศส โดยสภาประกอบด้วยสมาชิก (territorial councillors) จำนวน 19 คน มีวาระคราวละ 5 ปี ซึ่งมาจากการเลือกตั้งทางตรง ผู้บริหารในสภาประกอบด้วยประธานสภา 1 ตำแหน่ง รองประธาน 4 ตำแหน่ง และผู้บริหารอีก 2 ตำแหน่ง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รัฐบาลแซ็ง-บาร์เตเลมี
ซ
ซ
วัดไผ่หูช้าง

**วัดไผ่หูช้าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไผ่หูช้าง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 24 ไร่ 2 งาน 89 ตารางวา ที่กัลปนา 25 ไร่ 2 งาน

วัดไผ่หูช้างประกาศตั้งวัดเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2461 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 ซึ่งมีนายสว่าง นางสา ทองเต่าอินทร์ เป็นผู้มอบที่ดินจำนวน 24 ไร่ 2 งาน 89 ตารางวา จนตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2461 ได้มีเจ้าอาวาสปกครองวัด มีการพัฒนาสร้างเสนาสนะเป็นยุค ๆ จนถึงปัจจุบันได้เหลือเพียงอุโบสถเท่านั้นเป็นของเก่าที่ ยังไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบไปมาก นอกนั้นเป็นสิ่งก่อสร่างใหม่ทั้งหมด อุโบสถหลังใหม่สีขาวล้วน ภายในประดิษฐานองค์พระประธาน *พระปฐมพรมหามิ่งมงคล*  วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 มีการจัดสร้างศูนย์วัฒนธรรมท้องถิ่นบ้านไผ่หูช้าง เพื่อเป็นแหล่งเผยแพร่ ให้ความรู้ เกี่ยวกับวิถีชีวิตไทยทรงดำ ด้วยความร่วมมือกับของเจ้าอาวาสวัดไผ่หูช้าง โรงเรียนวัดไผ่หูช้าง อบต. ไผ่หูช้าง และชาวบ้านในตำบล ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อเพชรประดิษฐานอยู่ในวิหารและหลวงพ่อโชคดี

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการทองดี พ.ศ. 2461–2465 
* พระอธิการผิว พ.ศ. 2465–2467 
* พระอธิการยอด พ.ศ. 2467–2469
* พระอธิการไผ่ พ.ศ. 2469–2470 
* พระอธิการทิพย์ อังเพชร พ.ศ. 2470–2481
* พระอธิการใส เขมโก พ.ศ. 2481–2493 
* พระอธิการพุฒ ภทฺทโก พ.ศ. 2493–2499 
* พระอธิการปอก วรธมฺโม พ.ศ. 2499–2503 
* พระอธิการเยิง ปิยธโร พ.ศ. 2503–2507 
* พระครูโสภณปริยัติธาดา พ.ศ. 2507–2519 
* พระอธิการโกมินทร์ อินฺทวีโร พ.ศ. 2519-2523 
* พระอธิการเฉลียว อินฺธิโชโต พ.ศ. 2523-2525 
* พระอธิการเสถียร ขิปฺปาทิญฺโญ พ.ศ. 2525-2528 
* พระครูภัทรกิจพิศาล (ปภทฺโท) พ.ศ. 2531-2553 
* พระครูใบฎีกา ศักดา กลฺยาโน พ.ศ.  2554

## อ้างอิง

ไผ่หูช้าง
ตำบลหนองเลิง

**หนองเลิง** เป็นตำบลของอำเภอเมืองบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 8,752 คนใน 13 หมู่บ้าน

## อ้างอิง

หนองเลิง
หนองเลิง
หนองเลิง
หนองเลิง
อันวัร วัจญ์ดี

**อันวัร วัจญ์ดี** (; 11 ตุลาคม ค.ศ. 1904 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1955) มีชื่อเกิดว่า **อันวัร วัจญ์ดี ยะห์ยา อัลฟัตตาล** () เป็นนักแสดง ผู้เขียนบท ผู้กำกับ และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอียิปต์

## ชีวิต
อันวัรเกิดที่อัซซอฮิร ไคโร มีเชื้อสายซีเรีย ยะห์ยา วัจญ์ดี อัลฟัตตาล พ่อของเขามาจากประเทศซีเรีย ส่วนมุฮิบบะฮ์ อัรริกาดี แม่ของเขา มาจากไคโร เขาเสียชีวิตตอนอายุ 50 ปีที่ประเทศสวีเดน ขณะกำลังรักษาโรคถุงน้ำในไต

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวอียิปต์เชื้อสายซีเรีย
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวอียิปต์
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากโรคไต
หมวดหมู่:บุคคลจากไคโร
สภาดินแดนแซ็งปีแยร์และมีเกอลง

**สภาดินแดนแซ็งปีแยร์และมีเกอลง** () เป็นสภานิติบัญญัติระบบสภาเดี่ยวแห่งแซ็งปีแยร์และมีเกอลง ซึ่งเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของสาธารณรัฐฝรั่งเศส โดยสภาประกอบด้วยสมาชิก (territorial councilors) จำนวน 19 คน มีวาระคราวละ 5 ปี ซึ่งมาจากการเลือกตั้งทางตรงระบบสองรอบ โดยรอบแรกนั้นจะเปิดกว้างให้ผู้สมัครทุกราย และพรรคการเมืองที่ได้เสียงข้างมากเด็ดขาดจะได้ที่นั่งส่วนใหญ่ไป หากในรอบแรกไม่มีพรรคใดได้เสียงข้างมากเด็ดขาด จะต้องมีการลงคะแนนรอบที่สองในสัปดาห์ถัดไป โดยในรอบที่สองพรรคการเมืองที่ได้เสียงมากที่สุดจะได้ที่นั่ง 11 ที่นั่งจากทั้งหมด 19 ที่นั่ง ที่นั่งจำนวนที่เหลือ 4 ที่นั่ง (และ 4 ที่นั่ง สำหรับเกาะมีเกอลง) จะถูกแบ่งสรรปันส่วนให้ตามระบบสัดส่วน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รัฐบาลแซ็งปีแยร์และมีเกอลง
ซ
ซ
วัดป่าแสงอรุณ

**วัดป่าแสงอรุณ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย  ตั้งอยู่ในตำบลพระลับ อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น

วัดป่าแสงอรุณตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2528 เดิมเรียกว่า **วัดป่าพระคือ**  เพราะพระอาจารย์ผู้นำสร้าง ย้ายมาจากดอนปู่ตา (วัดสมศรี) ทั้งได้รับการอุปถัมภ์จากชาวบ้านพระคือมาก่อน ได้เรียกชื่อวัดครั้งแรกว่า **วัดป่าอรุโณ**  ต่อมาท่านเจ้าคุณพระวินัยสุนทรเมธี (พระราชสุเมธี) วัดศรีจันทร์ อดีตเจ้าคณะจังหวัดขอนแก่น (ธรรมยุต) ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดป่าแสงอรุณ"

บริเวณวัดมีลักษณะเป็นเนินสูง จากด้านทิศเหนือราบลุ่มลงไปทางด้านทิศใต้และพื้นที่บางส่วนก็เป็นหลุม เป็นบ่อ มีไผ่ป่าและหญ้าคาขึ้นหนาแน่น ส่วนบริเวณที่พระสงฆ์อยู่อาศัย มีไม้ยืนต้นที่สำคัญ เช่น มะค่าแต้ ตะโก ตะแบก ประดู่ สะเดา ไม้จิก ไม้แดง ต้นปีบ เป็นต้น

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ สิมอีสาน เป็นสิมที่มีสถาปัตยกรรมแบบอีสานตอนบนผสมผสานกับสถาปัตยกรรมส่วนกลาง สิมมีความกว้าง 15 เมตร ความยาว 35 เมตร สูงจากพื้นดินเดิม 62 เมตร มีเสา 52 ต้น หน้าต่าง 14 บาน และประตู 3 บาน หลังคามุงด้วยกระเบื้องเกล็ดปลาแบบโบราณ และมีหอระฆัง 4 หอ ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ภายในสิมประดิษฐานพระประธาน คือ *พระพุทธรังสิโยภาสสุขพิพัฒน์* เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร (ปางมารวิชัย) องค์พระมีขนาดหน้าตักกว้าง 69 นิ้ว สูง 2 เมตรเศษ ศาลาการเปรียญ 2 ชั้น หอระฆัง วิหาร มีศาลาอเนกประสงค์ ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล สุสาน ศาลาผู้ปฏิบัติธรรม โรงครัว เป็นต้น

## อ้างอิง

ป่าแสงอรุณ
ป่าแสงอรุณ
เรื่องเล่าผีญี่ปุ่น

***เรื่องเล่าผีญี่ปุ่น*** () เป็นซีรีส์อนิเมะญี่ปุ่น ฤดูกาลแรกกำกับโดยโทโมยะ ทากาชิมะ เขียนบทโดยฮิโรมุ คูมาโมโตะ และผลิตโดยสตูดิโอ ILCA แต่ละตอนของอนิเมะสร้างโดยการเลียนแบบการเล่าเรื่องแบบคามิชิไบ (ละครกระดาษ) ซีรีส์อนิเมะเป็นการรวมเรื่องสั้นที่แต่ละตอนมีความยาวเพียงไม่กี่นาที แต่ละตอนเป็นเรื่องราวที่แตกต่างกันที่อิงจากตำนานและตำนานเมืองของญี่ปุ่น

## เรื่องย่อ
ทุก ๆ สัปดาห์เวลา 5 ทุ่ม จะมีชายชราสวมหน้ากากสีเหลือง (นักเล่าเรื่องคามิชิไบ) ปรากฏตัวขึ้นในสนามเด็กเล่นและเล่าเรื่องผีที่อิงจากตำนานและตำนานเมืองของญี่ปุ่น ชายชราเล่าเรื่องโดยใช้ละครกระดาษหรือคามิชิไบ ()​ ที่วางอยู่บนที่นั่งรถจักรยาน และจะเล่าเรื่องใหม่ ๆ ในทุก ๆ สัปดาห์

## การผลิต
thumb|left|ซีรีส์อนิเมะสร้างโดยเลียนแบบการเล่าเรื่องด้วยละครกระดาษหรือคามิชิไบ
ฤดูกาลแรกผลิตโดยสตูดิโอ ILCA และกำกับโดยโทโมยะ ทากาชิมะ เขียนบทโดยฮิโรมุ คูมาโมโตะ และให้เสียงบรรยายโดยคันจิ สึดะ ซีรีส์อนิเมะสร้างโดยเลียนแบบวิธีการเล่าเรื่องตามแบบศิลปะการเล่าเรื่องด้วยละครกระดาษของญี่ปุ่นหรือคามิชิไบ

ฤดูกาลที่สองกำกับโดยทากาชิ ชิมิซุ และโนโบรุ อิงุจิ เขียนบทโดยโชอิจิโร มาซูโมโตะ

## การออกอากาศ

ฤดูกาลแรกออกอากาศทางช่อง TV Tokyo ตั้งแต่วันที่ 14 กรกฎาคมถึง 29 กันยายน พ.ศ. 2556 ทั้งหมด 13 ตอน

ฤดูกาลที่สองออกอากาศตั้งแต่วันที่ 6 กรกฎาคมถึง 28 กันยายน พ.ศ. 2557 ทั้งหมด 13 ตอน

ฤดูกาลที่สามออกอากาศตั้งแต่วันที่ 10 มกราคมถึง 3 เมษายน พ.ศ. 2559 ทั้งหมด 13 ตอน

ฤดูกาลที่สี่ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 16 มกราคมถึง 26 มีนาคม พ.ศ. 2560 ทั้งหมด 13 ตอน

ฤดูกาลที่ห้าออกอากาศตั้งแต่วันที่ 3 กรกฎาคมถึง 2 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ทั้งหมด 13 ตอน

ฤดูกาลที่หกออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 กรกฎาคมถึง 29 กันยายน พ.ศ. 2561 ทั้งหมด 13 ตอน

ฤดูกาลที่เจ็ดออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 กรกฎาคมถึง 29 กันยายน พ.ศ. 2562 ทั้งหมด 13 ตอน 

ฤดูกาลที่แปดออกอากาศตั้งแต่วันที่ 10 มกราคมถึง 4 เมษายน พ.ศ. 2564 ทั้งหมด 13 ตอน 

ฤดูกาลที่เก้าออกอากาศเริ่มตั้งแต่วันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ 

หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2557
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2560
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2561
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2562
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเขย่าขวัญ
หมวดหมู่:มิวส์ คอมมิวนิเคชัน
ตำบลป่าตุ้ม

**ป่าตุ้ม** เป็นตำบลในอำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ พื้นที่เป็นภูเขาและที่ลาดเชิงเขา บางส่วนอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าแม่งัด และเขตนิคมสหกรณ์พร้าว

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลป่าตุ้ม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลป่าไหน่
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลเวียง (อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลแม่แวน และตำบลเขื่อนผาก
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลทุ่งหลวง และตำบลเวียง

## ประวัติ
ป่าตุ้ม เป็นตำบลเก่าแก่ของอำเภอพร้าว แรกตั้งมี 3 หมู่บ้านแรก คือ หมู่บ้านทุ่งกู่ ทุ่งห้า บ้านป่าตุ้ม และบ้านต้นรุง แล้วได้แยกออกไปอีกเป็น 9 หมู่บ้าน โดยชื่อ *ป่าตุ้ม* มาจากพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าไม้ที่มีไม้ตุ้มขึ้นอยู่หนาแน่นในแถบนี้ "ต้นตุ้ม" คือไม้เนื้ออ่อนชนิดหนึ่ง ลำต้นมีเกล็ด เนื้อไม้จะมีสี เหลืองทอง ส่วนใบคล้ายกับใบยอ แต่ใหญ่กว่า ส่วนโคนใบจะมีกลีบหุ้ม มีดอกเป็นปุยคล้ายเงาะ ผู้ปกครองตำบลป่าตุ้ม คือ ท้าวลือสอน

ปี พ.ศ. 2483 เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทยจึงยุบตำบลป่าตุ้มเพื่อเป็นการประหยัดงบประมาณ โดยโอนหมู่บ้านไปขึ้นกับตำบลเวียง จนกระทั่งได้รับการยกฐานะเป็นตำบลขึ้นอีกครั้ง โดยแยกหมู่ 12 บ้านสันคะมอก, หมู่ 13 บ้านทุ่งกู่, หมู่ 14 บ้านต้นรุง, หมู่ 15 บ้านต้นกอก, หมู่ 16 บ้านทุ่งห้า, หมู่ 17 บ้านสันถนน, หมู่ 18 บ้านห้วยกุ, หมู่ 19 บ้านป่าตุ้มโห้ง และหมู่ 20 บ้านป่าตุ้มดอน รวม 9 หมู่บ้าน ของตำบลเวียง ตั้งเป็นตำบลป่าตุ้ม ในปี พ.ศ. 2490 อีกครั้ง

พ.ศ. 2520 นายชลอ ธรรมศิริ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ พร้อมกับจ. เทพหัสดิน ณ อยุธยา รองปลัดกระทรวงมหาดไทยลงนามแทนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศโอนพื้นที่หมู่ 11 บ้านสหกรณ์นิคมแปลง 2 ของตำบลป่าตุ้ม มาตั้งเป็นพื้นที่หมู่ 6 บ้านสหกรณ์นิคมแปลง 2 ของตำบลเขื่อนผาก

## ประชากร
พื้นที่ตำบลป่าตุ้มประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 12 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 5,215 คน แบ่งเป็นชาย 2,550 คน หญิง 2,665 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 3 ในอำเภอพร้าว

: 
: 
: 

ใน พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลป่าตุ้มเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลป่าตุ้ม ในปี พ.ศ. 2516 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลป่าตุ้มมี 12 หมู่บ้าน พื้นที่ 73.57 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,487 คน และ 1,573 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลป่าตุ้มอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลป่าตุ้ม

ปี พ.ศ. 2551 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลป่าตุ้มมี 12 หมู่บ้าน พื้นที่ 73.57 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,456 คน และ 1,834 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมา ตั้งแต่ 12,000,000 บาทขึ้นไป และได้รับความเห็นชอบจากราษฎร พ.ศ. 2552 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลป่าตุ้มอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลป่าตุ้ม

## อ้างอิง

ป่าตุ้ม
ป่าตุ้ม
ป่าตุ้ม
ตำบลบ้านจีต

**ตำบลบ้านจีต** เป็นตำบลหนึ่งในสี่ตำบลของอำเภอกู่แก้ว จังหวัดอุดรธานี เดิมครอบคลุมตำบลโนนทองอินทร์ ตำบลคอนสาย ตำบลค้อใหญ่ และตำบลพังงู

## ประวัติ
* วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2506 ตำบลพังงู แยกออกจากตำบลบ้านจีด 
* วันที่ 6 ตุลาคม 2513 ตั้งตำบลคอนสาย แยกออกจากตำบลบ้านจีด  
* วันที่ 12 ธันวาคม 2529 ตั้งตำบลค้อใหญ่ แยกออกจากตำบลพังงู 
* วันที่ 4 ธันวาคม 2533 ตั้งตำบลโนนทองอินทร์ แยกออกจากตำบลบ้านจีต 
* วันที่ 26 พฤษภาคม 2537 แยกพื้นที่ตำบลบ้านจีต ตำบลโนนทองอินทร์ ตำบลค้อใหญ่ และตำบลคอนสาย อำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น **กิ่งอำเภอกู่แก้ว** ขึ้นกับอำเภอหนองหาน 
* วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอกู่แก้ว อำเภอหนองหาน เป็น **อำเภอกู่แก้ว**

## อาณาเขต
* ทิศเหนือ  ติดต่อกับ ตำบลค้อใหญ่ ตำบลโนนทองอินทร์ (อำเภอกู่แก้ว)
*ทิศตะวันออก  ติดต่อกับ ตำบลจำปี (อำเภอศรีธาตุ) 
*ทิศตะวันตก  ติดต่อกับ ตำบลคอนสาย (อำเภอกู่แก้ว)
*ทิศใต้  ติดต่อกับ ตำบลจำปี (อำเภอศรีธาตุ) 

## การปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
**ตำบลบ้านจีต** แบ่งการปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้านได้แก่

* หมู่ที่ 1 บ้านซำป่ารัง
* หมู่ที่ 2 บ้านจีต
* หมู่ที่ 3 บ้านซำป่าหัน
* หมู่ที่ 4 บ้านจีต
* หมู่ที่ 5 บ้านจีต
* หมู่ที่ 6 บ้านจีต
* หมู่ที่ 7 บ้านกู่แก้ว
* หมู่ที่ 8 บ้านซำเจริญ

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่ตำบลบ้านจีต ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่
* **[[เทศบาลตำบลกู่แก้ว]]** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านจีตทั้งตำบล

## สถานศึกษา
*โรงเรียนกู่แก้ววิทยา

## อ้างอิง

บ้านจีต
ตำบลโนนทองอินทร์

**ตำบลโนนทองอินทร์** เป็นตำบลหนึ่งในสี่ตำบลของอำเภอกู่แก้ว จังหวัดอุดรธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลบ้านจีต

## ประวัติ
* วันที่ 4 ธันวาคม 2533 ตั้งตำบลโนนทองอินทร์ แยกออกจากตำบลบ้านจีต 
* วันที่ 26 พฤษภาคม 2537 แยกพื้นที่ตำบลบ้านจีต ตำบลโนนทองอินทร์ ตำบลค้อใหญ่ และตำบลคอนสาย อำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น **กิ่งอำเภอกู่แก้ว** ขึ้นกับอำเภอหนองหาน 
* วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอกู่แก้ว อำเภอหนองหาน เป็น **อำเภอกู่แก้ว**

## อาณาเขต(ตำบล)
* ทิศเหนือ  ติดต่อกับ ตำบลคอนสาย (อำเภอกู่แก้ว)
*ทิศตะวันออก  ติดต่อกับ ตำบลหนองหลัก ตำบลโพนสูง (อำเภอไชยวาน)
*ทิศตะวันตก  ติดต่อกับ ตำบลบ้านจีต(อำเภอกู่แก้ว)
*ทิศใต้  ติดต่อกับ ตำบลบ้านจีต(อำเภอกู่แก้ว) ตำบลโพนสูง (อำเภอไชยวาน)

## การปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
**ตำบลโนนทองอินทร์** แบ่งการปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้านได้แก่

* หมู่ที่ 1 บ้านยาง
* หมู่ที่ 2 บ้านเหล่าสวนกล้วย
* หมู่ที่ 3 บ้านหัวหนอง
* หมู่ที่ 4 บ้านโนนทองอินทร์
* หมู่ที่ 5 บ้านวังแข้
* หมู่ที่ 6 บ้านเหล่าสวนกล้วย
* หมู่ที่ 7 บ้านเหล่าสวนกล้วย
* หมู่ที่ 8 บ้านหัวหนอง

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่ตำบลโนนทองอินทร์ ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่
* **องค์การบริหารส่วนตำบลโนนทองอินทร์** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนทองอินทร์ทั้งตำบล

## สถานศึกษา
*โรงเรียนบ้านโนนทองอินทร์
*โรงเรียนบ้านยางเหล่าสวนกล้วย
*โรงเรียนบ้านหัวหนอง
*โรงเรียนบ้านวังแข้

## อ้างอิง

โนนทองอินทร์
โนนทองอินทร์
ตำบลค้อใหญ่ (อำเภอกู่แก้ว)

**ตำบลค้อใหญ่** เป็นตำบลหนึ่งในสี่ตำบลของอำเภอกู่แก้ว จังหวัดอุดรธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลบ้านจีต และตำบลพังงู

## ประวัติ
* วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2506 ตำบลพังงู แยกออกจากตำบลบ้านจีด 
* วันที่ 12 ธันวาคม 2529 ตั้งตำบลค้อใหญ่ แยกออกจากตำบลพังงู 
* วันที่ 26 พฤษภาคม 2537 แยกพื้นที่ตำบลบ้านจีต ตำบลโนนทองอินทร์ ตำบลค้อใหญ่ และตำบลคอนสาย อำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น **กิ่งอำเภอกู่แก้ว** ขึ้นกับอำเภอหนองหาน 
* วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอกู่แก้ว อำเภอหนองหาน เป็น **อำเภอกู่แก้ว**

## อาณาเขต
* ทิศเหนือ  ติดต่อกับ ตำบลพังงู (อำเภอหนองหาน)
*ทิศตะวันออก  ติดต่อกับ ตำบลหนองหลัก (อำเภอไชยวาน) 
*ทิศตะวันตก  ติดต่อกับ ตำบลพังงู (อำเภอหนองหาน)
*ทิศใต้  ติดต่อกับ ตำบลบ้านจีต ตำบลคอนสาย ตำบลโนนทองอินทร์ (อำเภอกู่แก้ว)

## การปกครอง
### การปกครองท้องที่
ตำบลค้อใหญ่แบ่งการปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้านได้แก่

* หมู่ที่ 1 บ้านค้อใหญ่
* หมู่ที่ 2 บ้านโนนจำปา
* หมู่ที่ 3 บ้านค้อคำ
* หมู่ที่ 4 บ้านดอนแคน
* หมู่ที่ 5 บ้านไพจาน
* หมู่ที่ 6 บ้านโยธา

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่ตำบลค้อใหญ่ ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่
* **องค์การบริหารส่วนตำบลค้อใหญ่** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลค้อใหญ่ทั้งตำบล

## สถานศึกษา
* โรงเรียนบ้านค้อดอนแคน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลค้อใหญ่

ค้อใหญ่
ค้อใหญ่
ตำบลคอนสาย (อำเภอกู่แก้ว)

**ตำบลคอนสาย** เป็นตำบลหนึ่งในสี่ตำบลของอำเภอกู่แก้ว จังหวัดอุดรธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลบ้านจีต 

## ประวัติ
* วันที่ 6 ตุลาคม 2513 ตั้งตำบลคอนสาย แยกออกจากตำบลบ้านจีด 
* วันที่ 26 พฤษภาคม 2537 แยกพื้นที่ตำบลบ้านจีต ตำบลโนนทองอินทร์ ตำบลค้อใหญ่ และตำบลคอนสาย อำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น **กิ่งอำเภอกู่แก้ว** ขึ้นกับอำเภอหนองหาน 
* วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอกู่แก้ว อำเภอหนองหาน เป็น **อำเภอกู่แก้ว**

## อาณาเขตตำบล
* ทิศเหนือ  ติดต่อกับ ตำบลค้อใหญ่ (อำเภอกู่แก้ว) ตำบลพังงู (อำเภอหนองหาน)
* ทิศตะวันออก  ติดต่อกับ ตำบลบ้านจีต (อำเภอกู่แก้ว) 
* ทิศตะวันตก  ติดต่อกับ ตำบลอุ่มจาน (อำเภอประจักษ์ศิลปาคม) ตำบลแชแล ตำบลเวียงคำ (อำเภอกุมภวาปี)
* ทิศใต้  ติดต่อกับ ตำบลตาดทอง (อำเภอศรีธาตุ) 

## การปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลคอนสายแบ่งการปกครองออกเป็น 15 หมู่บ้านได้แก่

* หมู่ที่ 1 บ้านโนนถั่วดิน
* หมู่ที่ 2 บ้านโนนสะอาด
* หมู่ที่ 3 บ้านม่วง
* หมู่ที่ 4 บ้านคอนสาย
* หมู่ที่ 5 บ้านคอนสาย
* หมู่ที่ 6 บ้านดอนสวรรค์
* หมู่ที่ 7 บ้านหนองช้าง
* หมู่ที่ 8 บ้านคอนสาย
* หมู่ที่ 9 บ้านคอนสาย
* หมู่ที่ 10 บ้านคำแคน
* หมู่ที่ 11 บ้านคอนสาย
* หมู่ที่ 12 บ้านหนองบง
* หมู่ที่ 13 บ้านคำแก่น
* หมู่ที่ 14 บ้านคำแก่นคูณ
* หมู่ที่ 15 บ้านคอนสาย

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่ตำบลคอนสาย ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่
* **เทศบาลตำบลคอนสาย** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคอนสายทั้งตำบล

## สถานศึกษา
* โรงเรียนบ้านม่วงคอนสาย
* โรงเรียนบ้านหนองช้างคาวหนองบง
* โรงเรียนบ้านคำแคนแก่นคูณ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์เทศบาลตำบลคอนสาย

คอนสาย
คอนสาย
ตำบลไชยวาน

**ตำบลไชยวาน** เป็นตำบลหนึ่งในสี่ตำบลของอำเภอไชยวาน จังหวัดอุดรธานี 

## ประวัติ
*  วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลบ้านยา แยกออกจากตำบลไชยวาน และตำบลบ้านเชียง
* วันที่ 25 เมษายน 2510 ตั้งตำบลหนองหลัก แยกออกจากตำบลไชยวาน
* วันที่ 18 มกราคม 2520 แยกพื้นที่ตำบลไชยวาน และตำบลหนองหลัก จากอำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น **กิ่งอำเภอไชยวาน** และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอหนองหาน
* วันที่ 27 พฤศจิกายน 2522 ตั้งตำบลคำเลาะ แยกออกจากตำบลไชยวาน
* วันที่ 31 ธันวาคม 2530 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอไชยวาน อำเภอหนองหาน เป็น **อำเภอไชยวาน**

## อาณาเขต(ตำบล)
* ทิศเหนือ  ติดต่อกับ ตำบลหนองเม็ก ตำบลหนองสระปลา (อำเภอหนองหาน)
*ทิศตะวันออก  ติดต่อกับ ตำบลคำเลาะ (อำเภอไชยวาน) ตำบลบงเหนือ (อำเภอสว่างแดนดิน)
*ทิศตะวันตก  ติดต่อกับ ตำบลหนองหลัก (อำเภอไชยวาน)
*ทิศใต้  ติดต่อกับ ตำบลคำเลาะ (อำเภอไชยวาน)

## การปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
**ตำบลไชยวาน** แบ่งการปกครองออกเป็น 17 หมู่บ้านได้แก่

* หมู่ที่ 1 บ้านไชยวาน
* หมู่ที่ 2 บ้านไชยวาน
* หมู่ที่ 3 บ้านไชยวาน
* หมู่ที่ 4 บ้านหนองแซง
* หมู่ที่ 5 บ้านหนองแวง
* หมู่ที่ 6 บ้านคำยาง
* หมู่ที่ 7 บ้านหนองตูม
* หมู่ที่ 8 บ้านเพียปู่
* หมู่ที่ 9 บ้านหนองเรือ
* หมู่ที่ 10 บ้านหนองแวง
* หมู่ที่ 11 บ้านค่ายเสรี
* หมู่ที่ 12 บ้านป่าตาล
* หมู่ที่ 13 บ้านไชยวาน
* หมู่ที่ 14 บ้านบ่อแก้ว
* หมู่ที่ 15 บ้านแก้มหอม
* หมู่ที่ 16 บ้านหนองคูพัฒนา
* หมู่ที่ 17 บ้านไชยวาน

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่ตำบลไชยวาน ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่
* **เทศบาลตำบลไชยวาน** ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลไชยวาน
* **เทศบาลตำบลหนองแวงแก้มหอม** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไชยวาน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลไชยวาน)

## สถานศึกษา
**โรงเรียนมัธยมศึกษา**

* โรงเรียนไชยวานวิทยา

**โรงเรียนประถมศึกษา**

* โรงเรียนอนุบาลไชยวาน (ขยายโอกาส)
* โรงเรียนร่มเกล้า 2 
* โรงเรียนหนองแวงวิทยา (ขยายโอกาส)
* โรงเรียนบ้านหนองแซง
* โรงเรียนเพียปู่หนองเรือ
* โรงเรียนบ้านคำยาง

## อ้างอิง

ไชยวาน
ตำบลหนองหลัก (อำเภอไชยวาน)

**ตำบลหนองหลัก** เป็นตำบลหนึ่งในสี่ตำบลของอำเภอไชยวาน จังหวัดอุดรธานี 

## ประวัติ
* วันที่ 25 เมษายน 2510 ตั้งตำบลหนองหลัก แยกออกจากตำบลไชยวาน
*วันที่ 9 พฤศจิกายน 2519 ตั้งตำบลโพนสูง แยกออกจากตำบลหนองหลัก
* วันที่ 18 มกราคม 2520 แยกพื้นที่ตำบลไชยวาน และตำบลหนองหลัก จากอำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น **กิ่งอำเภอไชยวาน** และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอหนองหาน
* วันที่ 31 ธันวาคม 2530 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอไชยวาน อำเภอหนองหาน เป็น **อำเภอไชยวาน**

## อาณาเขต(ตำบล)
* ทิศเหนือ  ติดต่อกับ ตำบลไชยวาน (อำเภอไชยวาน) ตำบลหนองเม็ก (อำเภอหนองหาน)
*ทิศตะวันออก  ติดต่อกับ ตำบลไชยวาน (อำเภอไชยวาน)
*ทิศตะวันตก  ติดต่อกับ ตำบลค้อใหญ่ ตำบลโนนทองอินทร์ (อำเภอกู่แก้ว)
*ทิศใต้  ติดต่อกับ ตำบลโพนสูง (อำเภอไชยวาน)

## การปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
**ตำบลหนองหลัก** แบ่งการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้านได้แก่

* หมู่ที่ 1 บ้านหนองหลัก
* หมู่ที่ 2 บ้านหนองแคน
* หมู่ที่ 3 บ้านสะงวย
* หมู่ที่ 4 บ้านนาปู
* หมู่ที่ 5 บ้านหัวหนองยาง
* หมู่ที่ 6 บ้านหนองอิอู
* หมู่ที่ 7 บ้านสะงวย
* หมู่ที่ 8 บ้านโนนสว่าง
* หมู่ที่ 9 บ้านนากลาง
* หมู่ที่ 10 บ้านหนองแดง
* หมู่ที่ 11 บ้านหนองเหล็ก
* หมู่ที่ 12 บ้านหนองบัวงาม

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่ตำบลหนองหลัก ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่
* **องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหลัก** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหลักทั้งตำบล

## สถานศึกษา
*โรงเรียนบ้านหนองหลัก
*โรงเรียนชุมชนสะงวย
*โรงเรียนบ้านหัวหนองยาง
*โรงเรียนบ้านหนองอิอู
*โรงเรียนบ้านนาปู-นากลาง

## อ้างอิง

หนองหลัก
หนองหลัก