open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
โจ แอลเลน

**โจ แอลเลน** (; เกิด 14 มีนาคม ค.ศ. 1990) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวเวลส์ที่เล่นในตำแหน่งกองกลาง 

แอลเลนเริ่มต้นอาชีพค้าแข้งกับสวอนซีซิตีโดยลงเล่นในทีมชุดใหญ่ครั้งแรกเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 ตอนอายุ 16 ปี เขาลงเล่น 150 นัดในทุกรายการตลอด 6 ปีที่ลิเบอร์ตีสเตเดียม และยังถูกยืมตัวไปอยู่กับเรกซัมด้วย ระหว่างที่เขาอยู่กับสวอนซี พวกเขาเลื่อนชั้นได้สองฤดูกาลติดต่อกัน โดยเลื่อนชั้นจากลีกวันขึ้นมาเล่นในพรีเมียร์ลีก เขายังเป็นตัวแทนของสหราชอาณาจักรในการแข่งขันโอลิมปิก 2012 อีกด้วย ในปีเดียวกันนั้น เขาย้ายไปร่วมทีมลิเวอร์พูลด้วยค่าตัว 15 ล้านปอนด์ แอลเลนอยู่ที่แอนฟีลด์เป็นเวลาสี่ฤดูกาล ลงเล่นไป 132 นัด ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 เขาเซ็นสัญญากับสโตกซิตีด้วยค่าตัว 13 ล้านปอนด์ หลังจากลงเล่นให้กับเดอะพอตเตอร์สไปมากกว่า 220 นัด เขาก็ย้ายกลับมาสวอนซีในปี ค.ศ. 2022 ก่อนที่จะเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพเมื่อจบฤดูกาล 2024–25

## สโมสรอาชีพ
### สวอนซีซิตี
แอลเลนเป็นส่วนหนึ่งของทีมเยาวชนของสวอนซีซิตีตั้งแต่อายุเก้าขวบ

### ลิเวอร์พูล
ในช่วงก่อนเปิดฤดูกาล 2015–16 แอลเลน มีอาการบาดเจ็บที่แฮมสตริงหลังเกมอุ่นเครื่องกับ สวินดอน ทาวน์ ในช่วงปรี-ซีซั่น

ในวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 2016 แอลเลน ลงสนามเป็นตัวสำรองแทน แอมแร จัน และทำประตูในนาทีสุดท้าย ในนัดที่ ลิเวอร์พูล เปิดสนามแอนฟีลด์เสมอกับ อาร์เซนอล 3-3ต่อมา ในวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2016 เอฟเอคัพ รอบสาม นัดรีเพลย์ แอลเลน ลงสนามเป็นตัวจริงและยิง 1 ประตู ในนัดที่ ลิเวอร์พูล เปิดสนามแอนฟีลด์เอาชนะ เอ็กซิเตอร์ซิตี 3-0 ช่วยให้ ลิเวอร์พูล ผ่านเข้ารอบสี่ เอฟเอคัพ ได้สำเร็จ ต่อมาในวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2016 ฟุตบอลลีกคัพ รอบรองชนะเลิศ นัดที่สอง แอลเลน ลงสนามเป็นตัวสำรองแทน โกโล ตูเร ในนัดที่ ลิเวอร์พูล เปิดสนามแอนฟีลด์พ่ายแพ้ สโตกซิตี 0-1 รวมผลสองนัดเสมอกัน 1-1 ทำให้ต้องตัดสินในการยิงจุดโทษ ก่อนที่ แอลเลน จะยิงจุดโทษปิดท้าย ช่วยให้ ลิเวอร์พูล เอาชนะ สโตกซิตี ในการยิงจุดโทษ 6-5 ช่วยให้ ลิเวอร์พูล ผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ ฟุตบอลลีกคัพ ได้สำเร็จ ต่อมา ในวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 แอลเลน ทำประตูที่ 2 ในพรีเมียร์ลีก ในนัดที่ ลิเวอร์พูล เปิดสนามแอนฟีลด์เอาชนะ วอตฟอร์ด 2-0

### สโตกซิตี
แอลเลนได้ย้ายจากลิเวอร์พูลมาสู่สโตกซิตี ในช่วงก่อนเปิดฤดูกาล 2016–17 หลังจบฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ที่ฝรั่งเศส ไม่นาน ซึ่งแอลเลนได้ติดทีมชาติเวลส์ในการแข่งขันครั้งนี้ด้วย โดยเวลส์สามารถสร้างประวัติศาสตร์ด้วยการผ่านเข้าไปจนถึงรอบรองชนะเลิศ 

แอลเลนได้เซ็นสัญญากับสโตกซิตีเป็นระยะเวลา 5 ปี ค่าตัวราว 13 ล้านปอนด์ เนื่องจากเมื่อครั้งอยู่กับลิเวอร์พูลไม่ค่อยได้รับเลือกให้ลงเล่นในฐานะผู้เล่นตัวจริงมากนัก

## สถิติ
### สโมสร

### ทีมชาติ

## เกียรติประวัติ
### สโมสร
**สวอนซีซิตี**
* Football League One: 2007–08
* Football League Championship play-offs: 2010–11

### รางวัลส่วนตัว
* Wales' Player of the Year: 2012
* Liverpool Player of the Month: สิงหาคม 2012

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Joe Allen player profile  at Swansea City A.F.C.
* 
* LFC History Profile

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวเวลส์
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2022
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลสวอนซีซิตี
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลสโตกซิตี
หมวดหมู่:นักฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
หมวดหมู่:กองกลางฟุตบอล
หมวดหมู่:บุคคลจากคาร์มาเทน
กล้ามเนื้อกลูเตียล

**กล้ามเนื้อกลูเตียล** หรือ กล้ามเนื้อสะโพก () เป็นกลุ่มกล้ามเนื้อที่มารวมตัวกันกลายเป็นส่วนกล้ามเนื้อก้นหรือกล้ามเนื้อสะโพกของมนุษย์ ประกอบด้วยกล้ามเนื้อ 3 มัด ได้แก่ กลูเตียสมินิมัส (gluteus minimus), กลูเตียสมีเดียส (gluteus medius) และ กลูเตียสแม็กซิมัส (gluteus maximus)
thumb|350 px|กล้ามเนื้อ gluteus maximus
## หน้าที่ของกล้ามเนื้อกลูเตียล
กล้ามเนื้อกลูเตียลเป็นกลุ่มกล้ามเนื้อที่ใหญ่ที่สุดในร่างกาย มีความสำคัญมากในการงอและเหยียดข้อสะโพก (hip joint) โดยอาศัยการทำงานร่วมกันของมัดกล้ามเนื้อย่อยทั้งสามมัด
## การบริหารกล้ามเนื้อกลูเตียล
การบริหารกล้ามเนื้อในส่วนนี้จะช่วยให้การทรงตัวดีขึ้น และช่วยรักษาสมดุลของแนวแกนกระดูกสันหลัง
## ดูเพิ่มเติม
รายชื่อกล้ามเนื้อในร่างกายมนุษย์, กล้ามเนื้อสะโพกสำคัญอย่างไร

หมวดหมู่:ระบบกล้ามเนื้อ
กลูเตียสมินิมัส

**กลูเตียสมินิมัส** () เป็นกล้ามเนื้อสะโพกหรือกล้ามเนื้อกลูเตียลมัดที่เล็กที่สุดจากทั้ง 3 มัด โดยอยู่ใต้กล้ามเนื้อกลูเตียสมีเดียส (gluteus medius)
350 px|thumb|กล้ามเนื้อสะโพกด้านหน้า
## กลูเตียสมินิมัส
กล้ามเนื้อมัดนี้มีจุดเริ่มอยู่ที่ผิวด้านนอกของกระดูกเชิงกรานตรงบริเวณที่เรียกว่า ilium ระหว่างด้านหลังและด้านหน้าของเส้นแนวกลูเตียล (gluteal lines) และมีเส้นประสาทกล้ามเนื้อสะโพกด้านบน (superior gluteal nerve) มาเลี้ยง ได้แก่ L4, L5, และ S1
## หน้าที่
กล้ามเนื้อกลูเตียสมินิมัสทำงานร่วมกับสะโพกเพื่อรักษาเสถียรภาพของกระดูกเชิงกรานเพื่อช่วยให้กล้ามเนื้อกลูเตียสแม็กซิมัสเคลื่อนไหวข้อต่อสะโพกได้ เช่นการเหยียดออก การงอเข้า และการหมุน ซึ่งเราไม่สามารถแยกการทำงานของกล้ามเนื้อแต่ละมัดออกจากกันได้เนื่องจากกล้ามเนื้อนั้นมีการเชื่อมต่อกับกล้ามเนื้อสะโพกโดยอาศัยเส้นประสาทและเนื้อเยื่อเกี่ยวพันต่างๆ
## ระเบียงภาพ

Pelvic girdle illustration.svg|กระดูกเชิงกราน
Gluteus minimus muscle.PNG

หมวดหมู่:กล้ามเนื้อ
เอพิไมเซียม

**เอพิไมเซียม** () คือชั้นของเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน (connective tissue) ที่ทำหน้าที่เป็นเยื่อหุ้มมัดกล้ามเนื้อชั้นนอกสุด

## เอพิไมเซียม
ประกอบด้วยเนื้อเยื่อเกี่ยวพันชนิด dense irregular connective tissue ซึ่งเป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพันที่มีการเรียงตัวกันอย่างหนาแน่นและไม่เป็นระเบียบ มารวมกันและห่อหุ้มมัดกล้ามเนื้อทั้งหมดเอาไว้ โดยด้านในเอพิไมเซียมจะประกอบไปด้วย ฟาสสิเคิล หรือกลุ่มของเส้นใยกล้ามเนื้อหลายกลุ่ม โดยแต่ละฟาสสิเคิลก็จะถูกห่อหุ้มด้วย เพอริไมเซียม และด้านในฟาสสิเคิลก็จะประกอบด้วยเส้นใยกล้ามเนื้อหลายๆเส้นมารวมกัน ซึ่งเส้นใยกล้ามเนื้อแต่ละเส้นก็จะมี เอนโดไมเซียม มาห่อหุ้มไว้อีกที
## หน้าที่
รวมเนื้อเยื่อเกี่ยวพันของกล้ามเนื้อย่อยๆไว้ด้วยกันทำให้เกิดเป็นมัดกล้ามเนื้อขึ้น และไปยึดกับเทนดอนซึ่งทำหน้าที่ยึดกับกระดูกอีกทีหนึ่ง  โดยการหดตัวของมัดกล้ามเนื้อนั้นจะไปดึงส่วนของกระดูกทำให้ร่างกายมีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้น
## ข้อมูลเพิ่มเติม
epimysium
## อ้างอิง

หมวดหมู่:ระบบกล้ามเนื้อ
กล้ามเนื้อเทมโพราลิส

**กล้ามเนื้อเทมโพราลิส** (, tempolaris muscle) เป็นกล้ามเนื้อรูปพัดที่มีความกว้างมาก ลักษณะค่อนข้างบางแต่มีความแข็งแรง มีคกล้ามเนื้อที่เกี่ยวข้องกับการเคี้ยว คลุมอยู่บนกระดูกที่มีชื่อว่า temporal bone หรือ กระดูกขมับ
thumb|350 px|กล้ามเนื้อเทมโพราลิส
## หน้าที่
ช่วยยกกระดูกขากรรไกรล่าง (mandible) เมื่อมีการเคี้ยวอาหาร ซึ่งกล้ามเนื้อเทมโพราลิสนั้นถูกควบคุมโดยเส้นประสาทที่มีชื่อว่า mandibular nerve (V3)


File:Temporal muscle 3.jpg
File:Gray781.png
File:Illu head neck muscle.jpg

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ระบบกล้ามเนื้อ
รางวัลนาฏราช สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม

**รางวัลนาฏราช สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม** เป็นหนึ่งในรางวัลนาฏราช จัดโดยสมาพันธ์สมาคมวิชาชีพวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ เพื่อมอบให้แก่นักแสดงชายที่แสดงบทสมทบได้อย่างโดดเด่น เข้าถึงอารมณ์ของตัวละคร ถ่ายทอดออกมาได้ละเอียดและลึกซึ้ง สมกับเป็นนักแสดงมืออาชีพ ควรค่าแก่การได้รับรางวัลของปีนั้น ๆ โดยคะแนนจะมาจากการลงคะแนนของเหล่าสมาชิกสมาพันธ์ ซึ่งรางวัลนี้ถือเป็นอีกหนึ่งรางวัลใหญ่ของงาน

มีการมอบรางวัลนี้เป็นครั้งแรกในงานประกาศผลรางวัลนาฏราช ครั้งที่ 1 ผู้ที่ได้รับรางวัลในสาขานี้เป็นคนแรกคือ พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง จากผลงานละครเรื่อง *[[พระจันทร์สีรุ้ง]]* ส่วนผู้ได้รับรางวัลประเภทละครยาวและสั้นคนล่าสุดคือ พันธ์ชนกชนม์ พันธ์สังข์ และ ชลวิทย์ มีทองคำ โดยได้รับรางวัลจากผลงานละครเรื่อง *[[สงครามสมรส]]* และ *[[แม่หยัว]]* ตามลำดับ

## เกณฑ์การตัดสิน
* การแสดงออกทางสีหน้า ท่าทาง และคำพูดที่เหมาะสมกับบทบาทที่ได้รับ 
* การตีความบทบาทที่ได้รับ 
* การใช้ภาษาอย่างถูกต้อง เหมาะสม

## ผู้ได้รับรางวัลและเข้าชิง
[thumb|120px|[พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง ชนะจากละคร *[[พระจันทร์สีรุ้ง]]* (2552)]]
[thumb|120px|[ชาตโยดม หิรัญยัษฐิติ ชนะจากละคร *[[ไทรโศก]]* (2553), *[[รอยไหม]]* (2554) และ *[[มาตาลดา]]* (2566)]] 
[thumb|120px|[อเล็กซานเดอร์ เรนเดลล์ ชนะจากละคร *[[สามี (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2556)|สามี]]* (2556)]]
[thumb|120px|[สันติสุข พรหมศิริ ชนะจากละคร *[[ขมิ้นกับปูน]]* (2559)]]
[thumb|120px|[หลุยส์ สก็อต ชนะจากละคร *[[เพลิงบุญ]]* (2560)]]
[thumb|120px|[ธนภพ ลีรัตนขจร ชนะจากละคร *[[เลือดข้นคนจาง]]* (2561)]]
[thumb|120px|[ดอม เหตระกูล ชนะจากละคร *[[อุ้มรักเกมลวง]]* (2563)]]
[thumb|120px|[อนุชิต สพันธุ์พงษ์ ชนะจากละคร *[[บ่วงใบบุญ]]* (2565)]]

## สถิติที่สำคัญ
### จำนวนการเข้าชิง
รายชื่อต่อไปนี้คือผู้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนาฏราช สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมมากกว่า 1 ครั้ง
;4 ครั้ง
* ชาตโยดม หิรัญยัษฐิติ

;3 ครั้ง
* จิรายุ ตันตระกูล
* หลุยส์ สก๊อต
* นิรุตติ์ ศิริจรรยา

;2 ครั้ง
* ชัยพล จูเลี่ยน พูพาร์ต
* นพพล โกมารชุน
* ภูธเนศ หงษ์มานพ
* สหรัถ สังคปรีชา
* สันติสุข พรหมศิริ
* อนุชิต สพันธุ์พงษ์
* นภัสรัญชน์ มิตรธีรโรจน์
* พาริส อินทรโกมาลย์สุต
* สัญญา คุณากร

### จำนวนการรับรางวัล
รายชื่อต่อไปนี้คือผู้ได้รับรางวัลนาฏราช สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมมากกว่า 1 ครั้ง
;3 ครั้ง
* ชาตโยดม หิรัญยัษฐิติ

### อายุ
สถิติอายุจะใช้วันที่ประกาศผลนาฏราชในปีนั้นๆ เป็นเกณฑ์

## อ้างอิง
http://natarajaawards.com/ 

หมวดหมู่:รางวัลนาฏราช
รางวัลนาฏราช สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม

**รางวัลนาฏราช สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม** เป็นหนึ่งในรางวัลนาฏราช จัดโดยสมาพันธ์สมาคมวิชาชีพวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ เพื่อมอบให้แก่ผู้กำกับละครที่สามารถกำกับละครได้ดี ถ่ายทอดอารมณ์ของละครได้อย่างสวยงาม ควรค่าแก่การได้รับรางวัลในปีนั้น ๆ โดยคะแนนจะมาจากการลงคะแนนของเหล่าสมาชิกสมาพันธ์ ซึ่งรางวัลนี้ถือเป็นอีกหนึ่งรางวัลใหญ่ของงาน

## เกณฑ์การตัดสิน
* การเล่าเรื่องราวให้ผู้ชมเข้าใจ และติดตามชม 
* การควบคุมแนวความคิดและทิศทางของละคร 
* การดึงศักยภาพของนักแสดงออกมาใช้อย่างเต็มที่ 
* การควบคุมองค์ประกอบของละครสอดคล้องกัน เช่น ด้านการแสดง ด้านศิลป์ ด้านการผลิต             
* การตีความของเรื่อง และตัวละคร

## ผู้ได้รับรางวัลและเข้าชิง
ปีที่ปรากฏจะเป็นปีที่ละครเรื่องนั้นออกฉาย ไม่ใช่ปีที่จัดงานประกาศผลรางวัลนาฏราช ผู้กำกับที่ได้รับรางวัลจะแสดงในรูปแบบตัวหนา มีพื้นหลังสีเหลืองและตามด้วยผู้กำกับที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง

## สถิติที่สำคัญ
### จำนวนการเข้าชิง
รายชื่อต่อไปนี้คือผู้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนาฏราช สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยมมากกว่า 1 ครั้ง
;12 ครั้ง
* สันต์ ศรีแก้วหล่อ
;
;7 ครั้ง
* พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

;
;**4 ครั้ง**
* ธงชัย ประสงค์สันติ
* อำไพพร จิตต์ไม่งง

;
;3 ครั้ง
* กฤษณ์ ศุกระมงคล
* ผอูน จันทรศิริ
* เอกสิทธิ์ ตระกูลเกษมสุข

;
;2 ครั้ง
* ชุดาภา จันทเขตต์
* บุณณ์ญาณ์ อริยศรีวัฒนา
* ภวัต พนังคศิริ
* ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
* ศรัณยู วงษ์กระจ่าง
* อนุวัฒน์ ถนอมรอด

### จำนวนการรับรางวัล
รายชื่อต่อไปนี้คือผู้ได้รับรางวัลนาฏราช สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยมมากกว่า 1 ครั้ง
;5 ครั้ง
* พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

;4 ครั้ง
* สันต์ ศรีแก้วหล่อ

## อ้างอิง
*http://natarajaawards.com/nataraj_news_detail.asp?nID=22

หมวดหมู่:รางวัลนาฏราช
มุนินทร์ สายประสาท

**มุนินทร์ สายประสาท**  เป็นนักวาดการ์ตูนอาชีพ เธอมีชื่อเสียงในวงการนักวาดการ์ตูน โดยการ์ตูนเล่มแรกของเธอ  "มุนินฺ" จากสำนักพิมพ์จ้ำอ้าว ซึ่งได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี นอกจากนี้ เธอยังเป็นเจ้าของลายเส้นประกอบมิวสิควิดีโอเพลง "ราตรีสวัสดิ์" ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับทหารผู้ปฏิบัติหน้าที่ใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ด้วยเช่นกัน

## ประวัติ
มุนินทร์ สายประสาท เกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2531 ในจังหวัดขอนแก่น จบศึกษาจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เกียรตินิยมอันดับหนึ่งและเหรียญทอง จุดประกายการเป็นนักวาดการ์ตูนเริ่มจากการที่ มุนินทร์ สายประสาท ได้เริ่มวาดรูปส่งเข้าประกวดงานต่างๆ จนเธอก็ได้รางวัลมาตลอดได้ใบประกาศนียบัตรการันตีมาแล้วหลายงาน ขณะที่เรียนชั้นอนุบาลและประถม เธอจะชอบวาดรูปตามหนังสือการ์ตูนชื่อดัง และตอนมัธยมเธอนั้นชอบการ์ตูนญี่ปุ่น เลยวาดตามและนำเรื่องเพื่อนๆมาแต่งเป็นการ์ตูน จนหลายคนชื่นชมจึงนำการวาดภาพมาเป็นงานอดิเรก จนมาเรียนในมหาวิทยาลัยเธอก็ได้วาดการตูนเผยแพร่ในสังคมออนไลน์ เช่น ยูทูบ จนจ้ำอ้าวสำนักพิมพ์ ได้มาชักชวนเธอให้มาออกหนังสือ ปัจจุบันเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ 10 มิลลิเมตร ที่เปิดตัวด้วยผลงานนิยายภาพเรื่อง "แต่งเอง" และ "ประโยคสัญลักษณ์"

## ผลงาน
### ผลงานเดี่ยว
* มุนินฺ เล่ม 1-6
* พฤหัสบายดี
* Gray Scale
* คนแห่งความรัก
* ไอ ซี ยู (i sea u) เล่ม 1-5
* เรื่องและภาพ
* ดินสอไม้
* แต่งเอง
* ประโยคสัญลักษณ์
* ฉันอยู่ข้างๆ
* โตเกียวไส้หวาน
* โลกกับอาทิตย์
* ประโยคสัญลักษณ์ 2
* i sea u 24 Hours
* ความทรงจำที่ก้าว
* OST. รักนี้...ไม่มีกำหนดคืน

### ผลงานร่วม
* Love (ตอน ถนนสีเทา)
* อะไรๆก็ฮา (ร่วมเขียน)
* หอมหัวใหญ่ ฉบับกุมหัวใจคนพิการ (ตอน Hope)
* Done Project (ตอน ต้นไม้ของเด็กชายเลขที่ 23)
* LET's Comic (ร่วมเขียน)
* Paper Journey เจอหมดนี่...ที่มาเก๊า
* HOMEROOM : Photograph 101

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักวาดการ์ตูนไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดขอนแก่น
มุนินฺ (แก้ความกำกวม)

**มุนินฺ** อาจหมายถึง
*มุนินฺ หนังสือการ์ตูนซึ่งเป็นผลงานของ มุนินทร์ สายประสาท จัดพิมพ์โดยจ้ำอ้าวสำนักพิมพ์
* นามปากกาของ มุนินทร์ สายประสาท
วอยเอจเจอร์

**วอยเอจเจอร์** () อาจหมายถึง

* **[[โครงการวอยเอจเจอร์]]** โครงการยานสำรวจอวกาศแบบไม่ใช้คนบังคับขององค์การนาซา ซึ่งขึ้นสู่อวกาศเมื่อ ค.ศ. 1977
* **[[รูตันโวเยเจอร์]]** เครื่องบินลำแรกของโลกที่บินรอบโลกโดยไม่ได้ลงจอด และไม่ได้มีการเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ
แพตทริเซีย นีล

**แพตทริเซีย นีล** (; 20 มกราคม ค.ศ. 1926 – 8 สิงหาคม ค.ศ. 2010) เป็นนักแสดงภาพยนตร์และละครเวทีชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากบทบาท เฮเลน เบนสัน ในภาพยนตร์เรื่อง *[[The Day the Earth Stood Still]]* (1951), บทเอมิลี ยูสเทซ เฟลเลนสัน ใน  *[[Breakfast at Tiffany's (film)|Breakfast at Tiffany's]]* (1961) และบทแม่บ้านวัยกลางคน อัลมา บราวน์ ใน *[[Hud (film)|Hud]]* (1963) ที่ทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์อเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลโทนี
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากมะเร็งปอด
โคงาเนอิ

thumb|right|250px|สวนโคงาเนอิ

**โคงาเนอิ** () เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น   มีจำนวนประชากรประมาณ 123,698 คน 61,832 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 11,000 คนต่อตารางกิโลเมตร

## ภูมิศาสตร์
### เทศบาลโดยรอบ
* มหานครโตเกียว
** นครโชฟุ
** นครมิตากะ
** นครมูซาชิโนะ
** นครฟูจู
** นครโคกูบุนจิ
** นครโคไดระ
** นครนิชิโตเกียว

## ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของโคงาเนอิเติบโตอย่างรวดเร็วในทศวรรษ 1950 และ 1960 และเริ่มคงที่ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา

## การขนส่ง
### รถไฟ
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก: สายหลักชูโอ
** สถานี:  – 
* 20px รถไฟเซบุ: สายเซบุทามางาวะ
** สถานี: 

### ทางหลวง
โคงาเนอิไม่มีทางหลวงแผ่นดินหรือทางด่วนสายใดผ่าน

## เศรษฐกิจ
โคงาเนอิเป็นเมืองที่อยู่อาศัยของผู้ที่เดินทางไปกลับใจกลางโตเกียวเป็นประจำ และโคงาเนอิยังเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทไกแน็กซ์, สตูดิโอจิบลิ และโคกาเนอิ (KOGANEI)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  


หมวดหมู่:นครในโตเกียว
หมวดหมู่:โตเกียวตะวันตก
โคไดระ

**โคไดระ** () เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น   โคไดระมีจำนวนประชากรประมาณ 195,207 คน 93,654 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 9,500 คนต่อตารางกิโลเมตร

## ภูมิศาสตร์
โคกูบุนจิตั้งอยู่บนที่ราบสูงมูซาชิโนะ อยู่ใกล้กับจุดกึ่งกลางทางภูมิศาสตร์ของมหานครโตเกียว

### เทศบาลโดยรอบ
* มหานครโตเกียว
** นครนิชิโตเกียว
** นครทาจิกาวะ
** นครฮิงาชิมูรายามะ
** นครฮิงาชิยามาโตะ
** นครฮิงาชิกูรูเมะ
** นครโคกูบุนจิ
** นครโคงาเนอิ

## ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของโคไดระเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960

## การขนส่ง
### รถไฟ
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก: สายมูซาชิโนะ
** สถานี: 
* 18px รถไฟเซบุ: สายเซบุชินจูกุ
** สถานี:  – 
* 18px รถไฟเซบุ: สายเซบุทามาโกะ
** สถานี:  – 
* 18px รถไฟเซบุ: สายเซบุโคกูบุนจิ
** สถานี:  – 
* 18px รถไฟเซบุ: สายเซบุไฮจิมะ
** สถานี:  – (*ฮิงาชิ-มูรายามะ*) – 

### ทางหลวง
โคไดระไม่มีทางหลวงแผ่นดินหรือทางด่วนสายใดผ่าน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  
* 


หมวดหมู่:นครในโตเกียว
หมวดหมู่:โตเกียวตะวันตก
ความละเอียดการแสดงผลกราฟิก

**ความละเอียดการแสดงผลกราฟิก** จะอธิบายเกี่ยวกับความกว้างและความยาวของหน้าจอแสดงผล เช่น หน้าจอคอมพิวเตอร์ ในหน่วยของพิกเซล โดยในบางคู่ของความกว้างและยาวนี้ จะถูกตั้งให้เป็นค่ามาตรฐาน และถูกตั้งชื่อให้คำย่อ เพื่อให้สะดวกในการใช้งาน อย่างเช่น High-definition หรือ HD เป็นต้น
ทั้งนี้ยิ่งขนาดความละเอียดที่สูงขึ้นในขนาดของหน้าจอแสดงผลที่เท่าเดิม จะยิ่งทำให้ภาพที่แสดงผลออกมามีความคมชัดยิ่งขึ้น และทำให้ขนาดพิกเซลที่เล็กลง กล่าวคือมีความหนาแน่นพิกเซลที่มากขึ้น

## ภาพรวมของความละเอียดของหน้าจอแสดงผลกราฟิก

## อัตราส่วน
350px|right|thumb|เปรียบเทียบการแสดงผล

การเปลี่ยนแปลงทีละน้อยเกี่ยวกับตลาดอุตสาหกรรมของหน้าจอการแสดงผล ตั้งแต่ 4 ต่อ 3 (4:3) , 16 ต่อ 10 (16:10) และ 16 ต่อ 9 (16:9) ตามลำดับ ซึ่งปัจจุบันอัตราส่วนของหน้าจอแสดงผลก็มีหลากหลายมากขึ้น ซึ่งหน้าจอ 4:3 เป็นหน้าจอรุ่นเก่า โดยเฉพาะยุคสมัยของหลอดรังสีแคโทด ส่วน 16:10 เป็นหน้าจอที่ใหญ่ที่สุดในช่วงปี ค.ศ. 1995 ถึง ค.ศ. 2010 และ 16:9 เป็นอัตราส่วนในสมัยใหม่ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 เป็นต้นมา ซึ่งสินค้าสมัยใหม่เช่น หน้าจอคอมพิวเตอร์ , แล็ปท็อป และอุปกรณ์ความบันเทิงต่างๆ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:มาตรฐานคอมพิวเตอร์
ทางแยกต่างระดับอนุสรณ์สถาน

**ทางแยกต่างระดับอนุสรณ์สถาน** () เป็นชุมทางแยกต่างระดับแห่งหนึ่งในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ตั้งอยู่บริเวณถนนพหลโยธินตัดกับถนนวิภาวดีรังสิต นอกจากนี้ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ทางแยกนี้ยังเป็นต้นทางของทางหลวงพิเศษหมายเลข 5 ที่เชื่อมต่อจากทางยกระดับอุตราภิมุขอีกด้วย

## รูปแบบของทางแยกต่างระดับ
* สะพานข้ามทางหลวงของถนนพหลโยธิน ที่มาจากเขตดอนเมือง วนขวาเข้าสู่ถนนพหลโยธินที่มีสายทางต่อจากถนนวิภาวดีรังสิต
* สะพานข้ามทางหลวงของถนนวิภาวดีรังสิต วนซ้ายเข้าสู่ถนนพหลโยธิน และมีทางเลี้ยวเข้าสู่ถนนลำลูกกา
* ถนนระดับดินของถนนวิภาวดีรังสิต ที่มาจากหลักสี่ มุ่งหน้าถนนพหลโยธิน
* จุดกลับรถใต้สะพานข้ามแยกของถนนพหลโยธิน
* ถนนระดับดินผ่านตลอดของถนนทุกสายเมื่อเลี้ยวซ้ายเข้าถนนที่อยู่ติดกัน

## อ้างอิง

อนุสรณ์สถาน
อนุสรณ์สถาน
จุดบอด

thumb|350 px|จุดบอด
**จุดบอด** () คือบริเวณที่ปรากฏบนเรตินาหรือจอประสาทตา ซึ่งเมื่อแสงไปตกกระทบ ณ บริเวณนี้ จะทำให้ไม่สามารถเห็นภาพได้เนื่องจากเป็นทางออกของเส้นเลือดและเส้นประสาท จึงไม่มีเซลล์รับแสงปรากฏอยู่

## จุดบอด
Blind spot หรือจุดบอด คือจุดที่ไม่มีเซลล์รับภาพแม้จะมีแสงเข้ามายังเรตินาก็ตาม เพราะพื้นที่นี้เจ้า CNII เส้นประสาทสมองคู่ที่2 มันใช้ไปในการแทงเข้ามาจากชั้นนอกเพื่อรับข้อมูล (sensory) จากการรับแสงของเรตินานั้นเอง จุดBlind spot จะเยื้องเข้ามาด้านติดจมูกหน่อยๆของลูกตาทั้งสองครับ
เส้นประสาทที่ออกจากจุดบอดก็คือแอกซอน (axon) ของเซลล์แกงเกลียน (ganglion cells) ที่อยู่บนเรตินา โดยแอกซอนนี้จะไปรวมกันทะลุผ่านตาขาวเป็นเส้นประสาทการมองเห็น หรือ เส้นประสาทออพติค ซึ่งเป็นเส้นประสาทสมองคู่ที่ 2 และจุดบอดยังเป็นทางออกของเส้นเลือดที่มีชื่อว่า central retinal vein กับ central retinal artery ซึ่งเป็นเส้นเลือดที่มาเลี้ยงเรตินา อีกด้วย จึงทำให้บริเวณนี้ไม่พบเซลล์รับแสงทั้งโคนเซลล์และรอดเซลล์ เมื่อแสงมาตกกระทบจึงไม่มีตัวแปลสัญญาณแสงเป็นสัญญาณประสาท ทำให้ไม่สามารถมองเห็นภาพได้

## แบบทดสอบจุดบอด
การทดสอบหาจุดบอดในดวงตา เมื่อต้องการทดสอบตาซ้ายให้ปิดตาขวาและใช้ตาซ้ายมองไปที่จุดวงกลมบนภาพ จากนั้นเลื่อนระยะเข้าใกล้ภาพทีละน้อยจะพบว่า เมื่อถึงตำแหน่งหนึ่ง เครื่องหมายบวกที่อยู่บนภาพนั้นจะหายไป และเมื่อต้องการทดสอบตาขวา ให้ทำตรงกันข้ามกับการทดสอบตาซ้าย

แบบทดสอบจุดบอด|550px

thumbnail
## รูปภาพเพิ่มเติม

ไฟล์:Evolution eye.svg
ไฟล์: Retinography.jpg
ไฟล์:Evolution eye.png


## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตา
หมวดหมู่:การมองเห็น
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2012

**ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2012** จะเป็นการแข่งขัน ยูฟ่าซูเปอร์คัพ ครั้งที่ 37 ซึ่งจะเป็นการแข่งขันฟุตบอลประจำปีของผู้ชนะจาก ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก กับ ผู้ชนะจาก ยูฟ่ายูโรปาลีก โดยจะลงเล่นกันที่ สนามสตาด หลุยส์ 2 ใน ประเทศโมนาโก และจะแข่งขันกันในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2012 ระหว่าง เชลซี จาก ประเทศอังกฤษ พบกับ อัตเลติโกเดมาดริด จาก ประเทศสเปน

## สนามแข่งขัน
สตาด หลุยส์ 2 ใน โมนาโก เป็นสนามที่ใช้จัดการแข่งขัน ยูฟ่าซูเปอร์คัพ เป็นประจำทุกปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 โดยสนามแห่งนี้สร้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 1985 ซึ่งเป็นสนามเหย้าของ เอเอส โมนาโก ที่เล่นในระบบลีกของประเทศฝรั่งเศส

ความจุโดยรวมประมาณ 18,000 ที่นั่ง โดย 70% ของตั๋วเข้าชมในนัดนี้ จะถูกจำกัดโควตาไว้ให้แฟนบอลของทั้งสองทีม โดยตั๋วของแฟนบอลจะมีราคาอยู่ที่ 70 ยูโร ซึ่งตั๋วจะถูกส่งขายก่อนบน UEFA.com ตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน จนถึง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

## ทีม

## รายละเอียด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*UEFA Super Cup (เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ)
*2012 UEFA Super Cup , UEFA.com

หมวดหมู่:ยูฟ่าซูเปอร์คัพ
การสร้างกลูโคส

**การสร้างกลูโคส** () เป็นวิถีเมแทบอลิซึมที่เป็นการสร้างกลูโคสจากสารคาร์บอนที่มิใช่คาร์โบไฮเดรต เช่น แลกเตต กลีเซอรอล และกรดอะมิโนกลูโคจีนิก (glucogenic amino acid) การสร้างกลูโคสเป็นหนึ่งในสองกลไกหลักที่มนุษย์และสัตว์อื่นหลายชนิดใช้ควบคุมระดับกลูโคสในเลือดมิให้ต่ำเกินไป (hypoglycemia) อีกวิธีหนึ่ง คือ การสลายไกลโคเจน (glycogenolysis)

การสร้างกลูโคสเป็นขบวนการที่พบทั่วไป ทั้งในพืช สัตว์ ฟังไจ แบคทีเรียและจุลินทรีย์อื่น ๆ ในสัตว์กินพืช การสร้างกลูโคสเกิดในตับเป็นหลัก และไตส่วนนอก (cortex) รองลงมา ในสัตว์เคี้ยวเอื้อง การสร้างกลูโคสดูจะเป็นขบวนการที่เกิดต่อเนื่อง ในสัตว์อื่นหลายชนิด ขบวนการดังกล่าวเกิดในช่วงการอดอาหาร การอดอยาก การกินอาหารคาร์โบไฮเดรตต่ำ หรือการออกกำลังกายหักโหม ขบวนการดังกล่าวเป็นแบบดูดพลังงานอย่างมากกระทั่ง ATP หรือ GTP ถูกนำมาใช้ ทำให้ขบวนการดังกล่าวเป็นแบบคายพลังงาน ตัวอย่างเช่น วิถีซึ่งนำจากไพรูเวตเป็นกลูโคส-6-ฟอสเฟตอาศัย ATP 4 โมเลกุล และ GTP 2 โมเลกุล การสร้างกลูโคสมักเกี่ยวข้องกับคีโตซิส (ketosis) การสร้างกลูโคสยังเป็นเป้าหมายของการบำบัดเบาหวานชนิดที่ 2 เช่น เมทฟอร์มิน ซึ่งยับยั้งการสร้างกลูโคสและกระตุ้นให้เซลล์รับกลูโคสเข้าไป ในสัตว์เคี้ยวเอื้อง เพราะคาร์โบไฮเดรตจากอาหารที่เกิดเมแทบอลิซึมได้มีแนวโน้มจะเกิดเมแทบอลิซึมโดยอวัยวะรูเมน การสร้างกลูโคสจึงเกิดขึ้นได้แม้จะไม่อดอาหาร กินอาหารคาร์โบไฮเดรตต่ำ ออกกำลังกาย ฯลฯ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชีวเคมี
หมวดหมู่:เมแทบอลิซึมของคาร์โบไฮเดรต
หมวดหมู่:วิถีเมแทบอลิซึม
หมวดหมู่:วิทยาตับ
หมวดหมู่:เบาหวาน
หมวดหมู่:คาร์โบไฮเดรต
กูเกิล สตรีตวิว

**กูเกิล สตรีตวิว** () เป็นเทคโนโลยีที่มีบทบาทสำหรับ กูเกิล แผนที่ และ กูเกิล เอิร์ธ ที่ให้มุมมองภาพแบบพาโนรามาจากตำแหน่งต่าง ๆ ตามถนนหลายแห่งบนโลก โปรแกรมนี้ได้มีการเปิดตัวอย่างเป็นทางการวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) ในหลายเมืองของประเทศสหรัฐอเมริกา และขยายตัวสำหรับเมืองต่าง ๆ และชนบททั่วโลก

สำหรับสถานที่ที่มีให้บริการ รูปของ สตรีตวิว จะปรากฏหลังจากขยายภาพจากมุมที่สูงในแผนที่และภาพถ่ายดาวเทียม และโดยการลากไอคอน "เพ็กแมน" ลงบนสถานที่ในแผนที่ การใช้แป้นพิมพ์หรือเมาส์ทำให้ทิศทางการดูทั้งแนวนอนและแนวตั้ง รวมถึงระดับการขยาย สามารถเลือกได้ เส้นทึบหรือเส้นประในภาพ แสดงให้เห็นเส้นทางตัวอย่าง.....และมีลูกศรช่วยเชื่อมโยงไปยังภาพถัดไปในแต่ละทิศทางบริเวณทางแยกและจุดตัดของเส้นทาง..., ลูกศรมากมายถูกแสดงขึ้น ในการใช้แผนที่ของ กูเกิล ผู้ใช้สามารถเปิดสเตโรสโกปิก โหมด 3 มิติ โดยการคลิกขวาบนพื้นถนนเพื่อให้แสดงผลเป็นมุมมองระบบภาพสามมิติของภาพพื้นถนน อย่างไรก็ตามโหมดนี้แนะนำให้ผู้ใช้สวมใส่แว่นตาสีแดง หรือสีเขียวอมน้ำเงินเพื่อให้การแสดงภาพระบบ 3 มิติมีประสิทธิภาพ

วันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 มุมมองภาพบนพื้นถนน ถูกบันทึกอยู่ในโปรแกรมแผนที่ที่ติดตั้งบนไอโฟน เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2551 มุมมองภาพบนพื้นถนน ถูกบันทึกอยู่ในโปรแกรมแผนที่สำหรับS60 3rd Edition ซึ่งณ ปัจจุบันนี้มุมมองภาพพื้นถนน เพิ่มโปรแกรมกูเกิล แมปส์ เพื่อให้สามารถติดตั้งบนเครื่อง และมือถือระบบปฏิบัติการวินโดวส์ได้ โดยมุมมองภาพพื้นถนนของโปรแกรมกูเกิล แมปส์ ทุกรุ่น ตั้งใจสร้างขึ้นเพื่อใช้กับระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ อยู่แล้ว ไม่เพียงเท่านั้น แต่ยังมีเข็มทิศดิจิตอลที่ใช้ในการมองไปยังรอบ ๆ สถานที่ต่าง ๆ ได้อีกด้วย

สำหรับในประเทศไทย ปี ค.ศ. 2011 กูเกิล ประเทศไทยได้เริ่มดำเนินการถ่ายทำสตรีตวิวในประเทศไทย โดยความร่วมมือกับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) โดยใช้รถในการเก็บภาพจำนวน 15 คัน และต่อมาในปี ค.ศ. 2012 ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการในประเทศไทยพร้อมกับลงภาพของ 3 จังหวัดแรก คือ กรุงเทพมหานคร, เชียงใหม่ และภูเก็ต จากนั้นได้มีการทยอยถ่ายทำและอัปเดตเรื่อย ๆ จนครบ 77 จังหวัด

## การสำรวจ
thumb|center|600px|พื้นที่ให้บริการกูเกิล สตรีตวิว
thumb|center|500px|ลำดับประเทศที่เปิดใช้บริการกูเกิลสตรีตวิว จากปี 2007 ถึงปี }

-ตัวหนา ให้บริการครอบคลุมพื้นที่-ตัวไม่หนา ครอบคลุมเฉพาะพิพิธภัณฑ์

;Notes

## ดูเพิ่ม
* List of street view services
* Mapillary
* Photosynth
* MapJack

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Map of Google Street View coverage 

หมวดหมู่:ความเป็นจริงเสมือน
หมวดหมู่:กูเกิล
โอกูมะ ชิเงโนบุ

**โอกูมะ ชิเงโนบุ** () เป็นรัฐบุรุษของญี่ปุ่นและเป็นสมาชิกคนสำคัญของคณาธิปไตยเมจิ เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1898 และตั้งแต่ ค.ศ. 1914 ถึง ค.ศ. 1916 นอกจากนี้ โอกูมะยังเป็นผู้สนับสนุนวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมตะวันตกในญี่ปุ่นยุคแรก และเป็นผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยวาเซดะ เขาเป็นนักการเมืองที่เดินการเมืองสายกลาง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* โยมิอูริชิมบุง:  Less than 30% of primary school students in Japan know historical significance of Ōkuma , 2008.

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2381
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2465
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักการเมืองญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากซางะ
หมวดหมู่:คาโซกุ
หมวดหมู่:โคชากุ
หมวดหมู่:ฮากูชากุ
บารัดดูร์

**บารัดดูร์** (Baraddur) เป็นชื่อหอคอยในจินตนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นที่อยู่อาศัยของเซารอนเจ้าแห่งความมืด พวกออร์คสร้างหอคอยแห่งนี้ขึ้นในตอนก่อสร้างอาณาจักรมอร์ดอร์ แต่ในยุคที่สอง หลังสงครามแห่งพันธมิตรสุดท้ายจบลง เซารอนพ่ายแพ้และหนีไป หอคอยได้ถูกทำลายลงเหลือแต่ฐานเท่านั้น ต่อมาในยุคที่สาม หอคอยได้ถูกสร้างขึ้นมาใหม่และเซารอนได้ใช้หอคอยนี้เป็นที่จับตาดูไปทั่วมอร์ดอร์และมิดเดิ้ลเอิร์ธโดยใช้ดวงตาบนยอดหอคอยและร่ายเวทมนตร์สร้างหมอกทึบเมฆดำปกคลุมผืนฟ้า เพื่อให้กองทัพออร์คเดินทางได้โดยสะดวก ในตอนจบหลังแหวนถูกทำลายหอคอยแหงนี้ก็พินาศลงพร้อมกับอาณาจักรมอร์ดอร์

หมวดหมู่:ดินแดนในตำนานของโทลคีน
ทาจิกาวะ

**ทาจิกาวะ** () เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น  ทาจิกาวะมีจำนวนประชากรประมาณ 184,383 คน 93,428 หลังคาเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 7,600 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น  จัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1940

สถานที่สำคัญในทาจิกาวะคือ สวนอนุสรณ์โชวะ สวนสาธาณะที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ในการเฉลิมฉลองการครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี ของสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ บนพื้นที่ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งท่าอากาศยานทาจิกาวะ

## ภูมิศาสตร์
ทาจิกาวะตั้งอยู่บนที่ราบสูงมูซาชิโนะทางตะวันตกของโตเกียว ห่างจากใจกลางกรุงโตเกียวไปทางทิศตะวันตกประมาณ 40 กิโลเมตร มีแม่น้ำทามะไหลผ่านระหว่างทาจิกาวะและนครฮิโนะที่อยู่ติดกัน มี*ทามางาวะ-โจซูอิ* (ทางระบายน้ำทามางาวะ) ไหลผ่านทางทิศเหนือของเมือง

### เทศบาลโดยรอบ
* มหานครโตเกียว
** นครคูนิตาจิ
** นครฮิโนะ
** นครอากิชิมะ
** นครโคกูบุนจิ
** นครมูซาชิมูรายามะ
** นครฮิงาชิยามาโตะ
** นครโคไดระ
** นครฟุซซะ

### ภูมิอากาศ
ทาจิกาวะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน *Cfa*) มีลักษณะเป็นฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่เย็นสบาย โดยมีหิมะตกน้อยไปจนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในทาชิคาวะอยู่ที่ 13.9&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,647&nbsp;มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.4&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.4&nbsp;°C

## ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของทาจิกาวะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในศตวรรษที่ผ่านมา

## การเมืองการปกครอง
thumb|ศาลาว่าการนครทาจิกาวะ
ทาจิกาวะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครซึ่งเป็นสภาเดี่ยวมีสมาชิก 28 คน ทาจิกาวะเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภามหานครโตเกียวจำนวน 2 ที่นั่ง ในแง่ของการเมืองระดับชาติ ทาจิกาวะเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งโตเกียวที่ 21 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น

## การขนส่ง
### รถไฟ
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก: สายหลักชูโอ
** สถานี:  
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก: สายโอเมะ
** สถานี: ทาจิกาวะ –  
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก: สายนัมบุ
** สถานี: ทาจิกาวะ –  
* 20px รถไฟเซบุ: สายไฮจิมะ
** สถานี:  –  – 
* 15px ทามะโมโนเรล
** สถานี:  –  –  –  –  –  – 

### ทางหลวง
ทาจิกาวะไม่มีทางหลวงแผ่นดินหรือทางด่วนสายใดผ่าน

## สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น
[right|thumb|250px|[สวนอนุสรณ์โชวะ]]

* สวนอนุสรณ์โชวะ สถานที่พักผ่อนหย่อนใจและสันทนาการที่ดูแลโดยรัฐบาล มีพื้นที่ 1.49 ตารางกิโลเมตร เคยเป็นส่วนหนึ่งของฐานทัพอากาศทาจิกาวะซึ่งตั้งอยู่ในนครทาจิกาวะและนครอากิชิมะที่อยู่ใกล้เคียง
* 

## เมืองพี่น้อง
*  แซนเบอร์นาดีโน (San Bernardino) รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ ตั้งแต่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1959

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการเทศบาลนครทาจิกาวะ 


หมวดหมู่:นครในโตเกียว
หมวดหมู่:โตเกียวตะวันตก
ดายน์

**ดายน์** (; สัญลักษณ์ "dyn"; IPA: ) ในทางฟิสิกส์คือ หน่วยของแรง สำหรับใช้ในระบบการวัดแบบเซนติเมตร-กรัม-วินาที (CGS) ซึ่งเป็นระบบการวัดสำหรับมาตราเมตริก โดยกำหนดให้ 1 ดายน์มีค่าเท่ากับ 10 ไมโครนิวตัน (μN) หรือ 10−5 นิวตัน (= 0.00001 นิวตัน) หากจะกล่าวเป็นนิยามของหน่วยชนิดนี้แล้ว "หนึ่งดายน์จะมีค่าเท่ากับ ปริมาณของแรงที่ใช้ในการเร่งวัตถุมวลหนึ่งกรัม ให้มีความเร็วเป็นหนึ่งเซนติเมตรต่อวินาทีภายในเวลาหนึ่งวินาที" นั่นคือ "ปริมาณของแรงที่ใช้ในการเร่งวัตถุมวลหนึ่งกรัม ให้มีความเร่งเป็นหนึ่งเซนติเมตรต่อวินาทียกกำลังสอง" สรุปได้ดังนี้

:\mathrm{1\, dyn = 1 \frac{cm\, g}{s^2} = 10^{-5}\,\frac{kg\, m}{s^2} = 10^{-5}\, N}

ส่วนค่าของหนึ่งนิวตันในพจน์ (term) ของดายน์คือ

:\mathrm{1\, N = 1 \frac{kg\, m}{s^2} = 10^{5}\,\frac{cm\, g}{s^2} = 10^{5}\, dyn}

นั่นหมายความว่า 1 ดายน์จะมีค่าเท่ากับ 0.000 01 นิวตัน และในทางกลับกัน 1 นิวตันจะมีค่าเท่ากับ 100,000 ดายน์

หน่วยดายน์มักถูกนำไปใช้รวมกับหน่วยชนิดอื่น ตัวอย่างเช่น "ดายน์ต่อเซนติเมตร" (dyn/cm) ใช้วัดค่าแรงตึงผิว เช่น น้ำที่อุณหภูมิ 20 องศาเซลเซียสจะมีแรงตึงผิว 72.8 dyn/cm "ดายน์ต่อตารางเซนติเมตร" (dyn/cm2) เป็นหน่วยวัดความดัน โดยที่ 106 dyn/cm2 มีค่าเท่ากับ 1 บาร์ เป็นต้น

หน่วยดายน์ถูกเสนอขึ้นเป็นครั้งแรกพร้อมกับหน่วยเออร์กในปี ค.ศ. 1861 โดยเอเวอเรตต์ (Everett) เพื่อใช้เป็นหน่วยของแรงและพลังงานตามลำดับ หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1873 คณะกรรมการแห่งสมาคมบริติช (British Association) จึงมีการกำหนดให้หน่วยชนิดนี้ใช้ในระบบการวัดแบบเซนติเมตร-กรัม-วินาที โดยคำว่า "dyne" มีที่มาจากภาษากรีกว่า δύναμις (*dynamis* ≈ไดนามิกส์) ซึ่งหมายถึง พลังหรือแรง

ค่าในหน่วยดายน์เมื่อเทียบกับหน่วยของแรงชนิดอื่น ๆ แสดงในตาราง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หน่วยแรง
หมวดหมู่:หน่วยซีจีเอส
เครื่องหมายทางร่วมใช้งาน

[thumb|250px|เส้นทางที่มีเครื่องหมายแชร์โรว์ใน[โทรอนโท]]
[thumb|250px|เครื่องหมายแชร์โรว์บนพื้นถนนใน[มอนทรีออล]]
**เครื่องหมายทางร่วมใช้งาน** (Shared lane marking, ชื่อย่อ SLM) บางครั้งอาจเรียกว่า **แชร์โรว์** (Sharrow  มาจากคำว่า *share* (แบ่งปัน) ประสมกับคำว่า *arrow* (ลูกศร) ) เป็นเครื่องหมายบนผิวจราจรที่มีการทดลองใช้ในสหรัฐอเมริกา แคนาดา และออสเตรเลีย เพื่อระบุว่าในช่องทางจราจรนี้ ผู้ใช้จักรยานสามารถใช้งานร่วมกับรถยนต์ได้อย่างเต็มที่

เครื่องหมายแชร์โรว์ประกอบด้วยสัญลักษณ์เชฟรอน (คล้ายศร) 2 เส้น ชี้ไปตามทิศทางจราจร และรูปจักรยาน บางครั้งอาจตีความได้ว่าเป็นภาพ "จักรยานจอดอยู่ในบ้าน" ออกแบบโดยนักผังเมืองชาวอเมริกันชื่อเจมส์ แมคเคย์ เริ่มใช้งานครั้งแรกในปี ค.ศ. 1993 ที่เดนเวอร์  และมีการพัฒนามาใช้งานอย่างจริงจังในซานฟรานซิสโก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 

โดยทั่วไปเครื่องหมายแชร์โรว์จะนำมาใช้งานกับเส้นทางที่มีความกว้างไม่พอสำหรับสร้างทางจักรยาน มีจุดประสงค์เพื่อแนะนำผู้ใช้รถยนต์ให้เพิ่มความระแวดระวังว่ามีจักรยานร่วมใช้เส้นทางอยู่ และให้ผู้ใช้จักรยานขับรถห่างจากขอบทาง เพื่อลดโอกาสเกิดอุบัติเหตุจากการขับขี่ชนประตูรถยนต์ที่จอดอยู่ข้างทาง และเปิดประตูอย่างกะทันหัน 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* What is a Sharrow?
* "Four Solid Uses for Sharrows" 
* NCUTCD webpage on shared-lane marking 
* FAQ on shared lane markings created by Bike Pittsburgh and the Pittsburgh Dept. of City Planning 

หมวดหมู่:จักรยาน
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานทางถนน
หมวดหมู่:การขนส่งในสหรัฐ
หมวดหมู่:การขนส่งในประเทศแคนาดา
หมวดหมู่:การขนส่งในประเทศออสเตรเลีย
หมวดหมู่:ความปลอดภัยทางถนน
แม่น้ำฆาฆรา

**แม่น้ำฆาฆรา** หรือ **แม่น้ำกานาลี** หรือ **แม่น้ำเการีอาลา** เป็นแม่น้ำในประเทศอินเดีย มีต้นน้ำอยู่บนที่ราบสูงทิเบต ใกล้ทะเลสาบมานาซาโรวาร์ (Lake Manasarovar) ไหลไปทางใต้ผ่านเทือกเขาหิมาลัย ในประเทศเนปาล เข้าสู่รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย แล้วไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ลงสู่แม่น้ำคงคา ใกล้เมืองฉะประ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แม่น้ำในทิเบต
หมวดหมู่:แม่น้ำในประเทศเนปาล
หมวดหมู่:แม่น้ำในรัฐอุตตรประเทศ
หมวดหมู่:แม่น้ำในรัฐพิหาร
หมวดหมู่:แม่น้ำนานาชาติในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:สาขาของแม่น้ำคงคา
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 – ไลท์ฟลายเวทชาย

[thumb|350px|การชกมวยสากลสมัครเล่นชายในรุ่นไลท์ฟลายเวท (ในภาพคือ [แก้ว พงษ์ประยูร (ไทย) เป็นฝ่ายชนะ การ์โลส กีโป (เอกวาดอร์))]]
การแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นรุ่นไลท์ฟลายเวทชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ซึ่งจัดในกรุงลอนดอน จัดระหว่างวันที่ 31 กรกฎาคมถึง 12 สิงหาคมที่ศูนย์จัดแสดงเอ็กซ์เซล

## รูปแบบการแข่งขัน
เช่นเดียวกับรายการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นทั้งหมดในโอลิมปิก การแข่งขันจะเป็นทัวร์นาเมนต์แบบแพ้คัดออก รายการนี้จะประกอบด้วยนักมวย 26 คนที่ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันผ่านทัวร์นาเมนต์คัดเลือกหลายทัวร์นาเมนต์ซึ่งจัดขึ้นใน พ.ศ. 2554 และ 2555 การแข่งขันเริ่มด้วยรอบแรกในวันที่ 31 กรกฎาคม โดยจะลดจำนวนผู้เข้าแข่งขันลงเหลือ 16 คน และจะสรุปด้วยรอบชิงชนะเลิศในวันที่ 11 สิงหาคม ด้วยมีนักมวยน้อยกว่า 32 คนในการแข่งขัน นักมวยจำนวนหนึ่งจะชนะบายในรอบแรก ผู้แพ้ในรอบรองชนะเลิศทั้งสองคนจะได้เหรียญทองแดง ดังนั้น จึงไม่มีการแข่งขันอีกหลังแพ้รอบรองชนะเลิศ

แต่ละแมตช์มีสามยก ยกละสามนาที ซึ่งนักมวยจะได้รับแต้มทุกครั้งที่ชกเข้าเป้าหัวหรือร่างกายท่อนบนของคู่แข่ง นักมวยที่มีแต้มมากกว่าในตอนท้ายเป็นผู้ชนะ หากนักมวยถูกน็อกลงไปกับพื้นและไม่สามารถลุกขึ้นได้เมื่อกรรมการนับถึง 10 แล้ว แมตช์นั้นจะยุติและคู่แข่งจะเป็นฝ่ายชนะ

## กำหนดการ
เวลาทั้งหมดเป็นเวลาออมแสงอังกฤษ (UTC+1)

## ผลการแข่งขัน
### เหรียญรางวัล

### การแข่งขัน

## อ้างอิง

ลไท์ฟลายเวทชาย
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

thumb|300px|แผนที่โลกแสดงการได้รับเหรียญของแต่ละประเทศระหว่างโอลิมปิกฤดูร้อน 2012<br /> '''สัญลักษณ์:'''<br />
'''สีทอง''' หมายถึง ประเทศนั้นได้อย่างน้อยหนึ่งเหรียญทอง<br />
'''สีเงิน''' หมายถึง ประเทศนั้นได้อย่างน้อยหนึ่งเหรียญเงิน<br />
'''สีบรอนซ์''' หมายถึง ประเทศนั้นได้อย่างน้อยหนึ่งเหรียญทองแดง<br />
'''สีน้ำเงิน''' หมายถึง ประเทศนั้นไม่ได้เหรียญเลย<br />
'''สีแดง''' หมายถึง ประเทศนั้นมิได้เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

**สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2012** เป็นรายการของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจัดอันดับตามจำนวนเหรียญที่ได้รับระหว่างโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ตั้งแต่วันที่ 27 กรกฎาคมถึง 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555 มีนักกีฬาประมาณ 10,500 คน คาดว่าจะเข้าร่วมแข่งขัน 302 รายการ ใน 26 ชนิดกีฬา จนถึงการแข่งขันวันที่สิบห้า มีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ 82 จากทั้งหมด 204 คณะที่ได้รับอย่างน้อยหนึ่งเหรียญแล้ว 52 คณะได้รับอย่างน้อยหนึ่งเหรียญทอง บาห์เรน บอตซาวานา ไซปรัส กรีเนดา และกัวเตมาลา ได้รับเหรียญในโอลิมปิกเป็นครั้งแรก โดยที่กรีเนดาได้เหรียญทอง

## ตารางสรุปเหรียญ
ด้านล่างนี้เป็นตารางสรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ตามการนับเหรียญของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล อันดับเหล่านี้เรียงตามจำนวนเหรียญทองที่คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติได้รับ จำนวนเหรียญเงินจะถูกพิจารณาเป็นลำดับถัดไป และสุดท้ายเป็นจำนวนเหรียญทองแดง หากเท่ากันทั้งเหรียญทอง เงินและทองแดง จะมีการให้อันดับเท่ากันและจะลงรายการตามตัวอักษรตามรหัสประเทศคณะกรรมการโอลิมปิกสากล แม้คณะกรรมการโอลิมปิกสากลจะให้สารสนเทศข้างต้นนี้ แต่คณะกรรมการฯ เองมิได้รับรองหรืออนุมัติระบบจัดอันดับใด ๆ

* ในกีฬามวยสากล ยูโด เทควันโดและมวยปล้ำ จะมีการมอบเหรียญทองแดงให้สองเหรียญในแต่ละขั้นน้ำหนัก 
* มีการมอบสองเหรียญเงิน (โดยไม่มีเหรียญทองแดง) แก่ที่สองที่เสมอกันทั้งในรายการว่ายน้ำฟรีสไตล์ 200 เมตรชาย และ ผีเสื้อ 100 เมตรชาย 
* มีการมอบเหรียญทองแดงสองเหรียญให้แก่ที่สามที่เสมอกันในการแข่งขันปั่นจักรยานคีลินชาย * มีการมอบสามเหรียญทองแดงแก่ที่สามที่เสมอกันในการแข่งขันกระโดดสูงชาย

;สัญลักษณ์
:
:



## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* London2012.com  – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* ตารางสรุปเหรียญรางวัลโอลิมปิก  จากเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

หมวดหมู่:โอลิมปิกฤดูร้อน 2012
หมวดหมู่:สรุปเหรียญกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน
โอลิโกเดนโดรไซต์

**โอลิโกเดนโดรไซต์** () เป็นเซลล์ค้ำจุนหรือเซลล์เกลียชนิดหนึ่งซึ่งสามารถพบได้ในระบบประสาทส่วนกลาง

## หน้าที่
โอลิโกเดนโดรไซต์ทำหน้าที่สร้างเยื่อหุ้มไมอีลิน (myelin sheath) หุ้มแอกซอน (axon) ของเซลล์ประสาท เพื่อเป็นฉนวนปกป้องการรั่วไหลของกระแสประสาท ช่วยปกป้องใยประสาท และทำให้เกิดการส่งสัญญาณประสาทได้รวดเร็วขึ้น พบได้เฉพาะในระบบประสาทส่วนกลาง (ในระบบประสาทรอบนอกเซลล์ที่ทำหน้าที่สร้างเยื่อหุ้มไมอีลินคือชวานเซลล์ (Schwann cell)) โดยเซลล์เกลียชนิดนี้แตกต่างจากชวานเซลล์ในระบบประสาทรอบนอกตรงที่ โอลิโกเดนโดรไซต์ 1 เซลล์ จะมีระยางค์ส่งไปห่อหุ้มแอกซอนของใยประสาทได้หลายเส้น
## ภาพเพิ่มเติม

File:Neuron with oligodendrocyte and myelin sheath.svg

## เซลล์เกลียขนิดอื่นๆ
* เซลล์อีเพนไดมอล
* แอสโทรไซต์
* ไมโครเกลีย
* เรเดียลเกลีย
* เซลล์ชวานน์
* เซลล์แซทเทลไลท์
## อ้างอิง

หมวดหมู่:เซลล์เกลีย
ไมโครเกลีย

**ไมโครเกลีย** () เป็นเซลล์ค้ำจุนหรือเซลล์เกลียชนิดหนึ่งซึ่งพบได้ในระบบประสาท ซึ่งมันมีบทบาทสำคัญในระบบประสาทส่วนกลาง (central nervous system)  คือ ทำหน้าที่เสมือนเป็นส่วนหนึ่งของระบบภูมิคุ้มกันในระบบประสาทส่วนกลาง คล้ายกับพวกมาโครฟาจ (macrophage) หรือ ฟาโกไซต์ (phagocyte) ในการจับกินเซลล์ที่ได้รับบาดเจ็บ หรือของเสียต่างๆที่เกิดขึ้นจากการที่เซลล์ถูกทำลาย
thumb|350 px|ไมโครเกลีย
## แหล่งที่สร้าง
เซลล์ไมโครเกลียเป็นเซลล์ที่พัฒนามาจากในไขกระดูก (bone marrow) โดยฮีมาโตพอยติคสเตมเซลล์ซึ่งเป็นเซลล์ตั้งต้นของเซลล์เม็ดเลือดทั้งหลาย  ในระหว่างที่มีกระบวนการสังเคราะห์เกิดขึ้น สเตมเซลล์บางเซลล์ได้มีการเปลี่ยนรูปร่างเป็นโมโนไซต์ และออกจากไขกระดูกเข้าสู่สมอง และได้มีการพัฒนารูปร่างเป็นไมโครเกลียต่อไป
## ภาพเพิ่มเติม

ไฟล์:Makrofagi 2.jpg

## เซลล์เกลียขนิดอื่นๆ
* เซลล์อีเพนไดมอล
* แอสโทรไซต์
* โอลิโกเดนโดรไซต์
* เรเดียลเกลีย
* เซลล์ชวานน์
* เซลล์แซทเทลไลท์
## อ้างอิง


หมวดหมู่:ระบบประสาท
หมวดหมู่:เซลล์เกลีย
เซลล์อีเพนไดมอล

**เซลล์อีเพนไดมอล** () เป็นเซลล์ค้ำจุนหรือเซลล์เกลียชนิดหนึ่งซึ่งพบได้ในระบบประสาท โดยพบเป็นเยื่อบุที่โพรงสมองและโพรงของไขสันหลัง 

## ลักษณะ
เซลล์อีเพนไดมอลเป็นเซลล์เยื่อบุที่มีรูปทรงเป็นรูปลูกบาศก์ (cuboidal shape) เรียงตัวกันเป็นแผ่นอยู่บนฐาน (basement membrane) ที่ด้านบนของเซลล์หรือส่วนยอดของเซลล์จะพบเส้นขนเล็กๆ (cilia) ทำหน้าที่ในการโบกพัดน้ำเลี้ยงสมองและไขสันหลัง (cerebrospinal fluid ,CSF) ซึ่งบรรจุอยู่ในโพรงสมองและโพรงไขสันหลัง
## หน้าที่
นอกจากช่วยให้เกิดการไหลของน้ำเลี้ยงสมองและไขสันหลังแล้ว ยังมีส่วนร่วมในกระบวนการดูดซึมสารต่าง ๆ เช่น สารอาหารเข้าสู่เนื้อเยื่อสมองและไขสันหลังอีกด้วย
## รูปภาพเพิ่มเติม

File:Ependyma.png|เซลล์อีเพนไดมอลจากกล้องจุลทรรศน์

## เซลล์เกลียขนิดอื่นๆ
* ไมโครเกลีย
* แอสโทรไซต์
* โอลิโกเดนโดรไซต์
* เรเดียลเกลีย
* เซลล์ชวานน์
* เซลล์แซทเทลไลท์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประสาทกายวิภาคศาสตร์
หมวดหมู่:เนื้อเยื่อ
เต่ามาตามาตา

**เต่ามาตามาตา** (; ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าชนิดหนึ่ง ในวงศ์เต่าคองู (Chelidae) จัดเป็นเต่าเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Chelus* 

โดยคำว่า *"Mata mata"* ที่เป็นชื่อสามัญนั้น มาจากภาษาสเปนแปลว่า *"ฆ่ามัน ฆ่ามัน"* จัดว่าเป็นเต่าชนิดหนึ่งที่หากินและอาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลา มีรูปร่างแปลกตา นับว่าเป็นนักพรางตัวเข้ากับได้ดีเยี่ยมชนิดหนึ่ง เพราะมีรูปร่างและสีสันกลมกลืนกับธรรมชาติมาก เต่ามาตามาตามีส่วนหัวที่แบนแผ่เป็นรูปสามเหลี่ยมขนาดใหญ่ และผิวหนังขรุขระและมีติ่งเนื้อล้อมรอบทำหน้าที่รับความรู้สึกและตรวจสอบการกระเพื่อมของน้ำ กระดองกว้างและแบนราบมีสันขนาดใหญ่ 3 สัน เรียงตามความยาวของกระดอง ที่เมื่ออยู่ในน้ำแล้วมองดูเหมือนก้อนหิน หรือเปลือกไม้ หรือใบไม้มากกว่า และมีจมูกที่มีความยาวคล้ายหลอด คอยาวเหมือนงู ซึ่งทั้งหมดใช้สำหรับการพรางตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใต้พื้นน้ำ เพื่อรอดักซุ่มเหยื่อ ซึ่งได้แก่ ปลา โดยเต่ามาตามาตาจะอยู่นิ่ง ๆ อ้าปากรอปลาที่ผ่านเข้ามาในระยะของปาก จะกินปลาด้วยการดูดเข้าไป รวมถึงกินสัตว์อย่างอื่นได้ด้วย เช่น ครัสเตเชียน, สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ ตลอดจนสัตว์ปีกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก

เต่ามาตามาตา โตเต็มที่ได้ถึง 50 เซนติเมตร น้ำหนักกว่า 20 กิโลกรัม นับเป็นเต่าน้ำที่มีขนาดใหญ่อีกชนิดหนึ่ง กระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำจืดของทวีปอเมริกาใต้ เช่น แม่น้ำโอริโนโก และแม่น้ำแอมะซอน ตั้งแต่ตอนเหนือของประเทศโบลิเวีย, ทางตะวันออกของประเทศเปรู,  ประเทศเอกวาดอร์, ทางตะวันออกของประเทศโคลอมเบีย, ประเทศเวเนซุเอลา, ประเทศกายอานา, ประเทศซูรินาม และเฟรนช์เกียนา รวมถึงตอนเหนือและตอนกลางของประเทศบราซิล มักอาศัยอยู่ในน้ำที่มีสภาพเป็นกรดสูงซึ่งเกิดจากการทับถมของเศษซากพืชต่าง ๆ จนน้ำมีสีคล้ายสีน้ำตาลหรือสีชา มีสารแทนนินสูง มีพฤติกรรมเชื่องช้าเป็น อาศัยอยู่โดดเดียว โดยหากินและอาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลา ยกเว้นเมื่อตัวเมียขึ้นมาวางไข่บนบกเท่านั้น โดยวางไข่บนดินเลนประมาณ 12-28 ฟอง อายุที่พร้อมขยายพันธุ์อยู่ที่ 5 ปี ฤดูการวางไข่อยู่ที่ปลายปีราวเดือนตุลาคม-ธันวาคม ใช้เวลาฟักเป็นตัวประมาณ 208 วัน 

นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง

## รูปภาพ

ภาพ:Chelus fimbriatus head.jpg|ส่วนหัว
ภาพ:Chelus Fimbriatus (close-up).jpg|ส่วนหน้าและจมูกที่ยาวเหมือนหลอด
ภาพ:Cfimbriatus.jpg|ในที่เลี้ยง
ภาพ:Mata mata in Pata Zoo 2.jpg|เต่ามาตามาตาที่สวนสัตว์พาต้า
ภาพ:Chelus fimbriatus - Flickr - Dick Culbert.jpg|บนบก


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:วงศ์เต่าคองู
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในทวีปอเมริกาใต้
แอสโทรไซต์

**แอสโทรไซต์** () เป็นเซลล์ค้ำจุนหรือเซลล์เกลียชนิดหนึ่งซึ่งพบได้ในระบบประสาทส่วนกลาง มีรูปร่างคล้ายดาว ทำหน้าที่คอยควบคุมปริมาณและชนิดของสารต่าง ๆ ที่จะผ่านเข้าออกเซลล์ประสาท
thumb|350 px|แอสโทรไซต์
## หน้าที่
แอสโทรไซต์รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งคือเซลล์เกลียลแอสโทรไซติค (astrocytic glial cell) มีรูปทรงคล้ายดาว (star-shaped) เนื่องจากมีระยางค์ยื่นออกไปมากมาย โดยปลายแขนง (foot processes) จะยื่นไปสัมผัสกับหลอดเลือดและเซลล์ประสาทที่อยู่โดยรอบ แอสโทรไซต์ทำหน้าที่เป็น blood brain barrier (BBB) เพื่อคัดกรองสารต่าง ๆ และป้อนให้กับเซลล์ประสาท เช่น ยา หรือ กลูโคส ซึ่งการขนส่งกลูโคสจากระบบไหลเวียนโลหิตผ่านเข้าเซลล์ประสาทจะต้องมีการผ่านแอสโทรไซต์ก่อน กลูโคสที่ถูกส่งมาจะถูกเปลี่ยนไปเป็นไกลโคเจน (glycogen) สะสมไว้ในเซลล์ สำหรับป้อนให้กับเซลล์ประสาทเพื่อเปลี่ยนเป็นพลังงานไว้ใช้

นอกจากนี้แอสโทรไซต์ยังมีหน้าที่สำคัญอีกประการหนึ่งคือ ช่วยลดประมาณสารสื่อประสาท เช่น กลูตาเมต (glutamate) เพื่อป้องกันการตายของเซลล์ประสาท ช่วยในการดูดกลับโพแทสเซียมไอออนที่มีปริมาณมากเกินเนื่องจากการที่เซลล์ประสาทถูกกระตุ้นซ้ำ ๆ

## รูปภาพเพิ่มเติม

ไฟล์:Astrocyte - cultutures - GFAP.jpg
ไฟล์:Human astrocyte.png
ไฟล์:Astrocyte - rat spinal cord - GFAP.jpg
ไฟล์:Astrocytes-mouse-cortex.png
ไฟล์:Metabolic interactions between astrocytes and neurons with major reactions.png

## เซลล์เกลียขนิดอื่นๆ
* เซลล์อีเพนไดมอล
* ไมโครเกลีย
* โอลิโกเดนโดรไซต์
* เรเดียลเกลีย
* เซลล์ชวานน์
* เซลล์แซทเทลไลท์
## อ้างอิง


หมวดหมู่:ระบบประสาทกลาง
หมวดหมู่:ระบบประสาท
หมวดหมู่:เซลล์เกลีย
สมเด็จพระราชินีอะลียะฮ์แห่งอิรัก

**สมเด็จพระราชินีอะลียะฮ์แห่งอิรัก** หรือ **เจ้าหญิงอะลียะฮ์ บินต์ อะลีแห่ง[[ฮิญาซ]]** (; 19 มกราคม ค.ศ. 1911 – 21 ธันวาคม ค.ศ. 1950) ทรงเป็นเจ้าหญิงอาหรับและสมเด็จพระราชินีแห่งราชอาณาจักรอิรัก โดยเป็นพระมเหสีในพระเจ้าฆอซีแห่งอิรัก และสมเด็จพระราชชนนีพันปีหลวงในพระเจ้าฟัยศ็อลที่ 2 แห่งอิรัก พระนางเป็นพระราชินีองค์ที่สอง และองค์สุดท้ายแห่งอิรัก

## พระราชประวัติ
เจ้าหญิงอะลียะฮ์ บินต์ อะลีประสูติในปีพ.ศ. 2454 ทรงดำรงพระอิศริยยศเป็น "เจ้าหญิงแห่งฮิญาซ" เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สองในสมเด็จพระเจ้าอาลี บิน ฮุซัยน์แห่งฮิญาซกับสมเด็จพระราชินีนาฟิสซา บินต์ อัลอิละฮ์ พระราชบิดาทรงเป็นกษัตริย์แห่งเฮแจซ แกรนด์ชะรีฟแห่งมักกะฮ์

ในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2477 ทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าฆอซีแห่งอิรักและทรงดำรงพระอิศริยยศเป็น **สมเด็จพระราชินีแห่งอิรัก** มีพระโอรสร่วมกันหนึ่งพระองค์คือ พระเจ้าฟัยศ็อลที่ 2 แห่งอิรัก

## สมเด็จพระราชชนนีพันปีหลวง
ตอนที่พระมหากษัตริย์สวรรคต สมเด็จพระราชินีอะลียะฮ์กับพระเจ้าฆอซีทรงอาศัยแยกกัน เมื่อพระเจ้าฆอซีเสด็จสวรรคตจากอุบัติเหตุรถพระที่นั่งชนในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1939 นูรี อัสซะอีด นักการเมือง ตกเป็นที่สงสัยอย่างกว้างขวางว่ามีส่วนพัวพันในกรณีสวรรคตของพระเจ้าฆอซี ในพระราชพิธีฝังพระศพ ฝูงชนได้ตะโกนร้องว่า: “นูรี เจ้าจะต้องตอบด้วยพระโลหิตของฆอซี” นูรีถูกสงสัยว่าเขาได้รับพระราชเสาวนีย์จากสมเด็จพระราชินีอะลียะฮ์และเขาได้วางแผนกับอับดุลอิลาฮ์ พระอนุชาในพระราชินี เพื่อดำเนินการถอดถอนองค์กษัตริย์ นูรีได้สนับสนุนให้เจ้าชายอับดุลอิลาฮ์ดำรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลของพระเจ้าฟัยศ็อลที่ 2 แห่งอิรัก ผู้เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าฆอซีซึ่งมีพระชนมายุเพียง 4 พรรษา พระนางระบุว่าพระสวามีผู้ล่วงลับทรงปรารถนาให้พระอนุชาของพระนางทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนหากพระองค์สวรรคตขณะที่พระราชโอรสยังเป็นผู้เยาว์   

ในระหว่างรัฐประหารอิรัก ค.ศ. 1941 โดยเราะชีด อาลี อัล-เกลานี เมื่อพระอนุชาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และนูรี อัสซะอีด เสด็จเยือนจอร์แดน พระนางยังคงอยู่ในประเทศอิรักเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของพระราชโอรส และทรงมีบทบาทสำคัญในการขัดขวางกลุ่มผู้สมคบคิดที่พยายามบีบบังคับให้พระราชโอรสสละราชสมบัติและล้มล้างระบอบกษัตริย์

สมเด็จพระราชินีอะลียะฮ์เข้ารักษาที่ลอนดอนในฤดูร้อน ค.ศ. 1949 และเสด็จกลับแบกแดดในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1950 พระนางสิ้นพระชนม์จากมะเร็งลำไส้ที่แบกแดดในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1950

## รัชทายาท
พระนางทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าฆอซีแห่งอิรักและมีพระโอรส 1 พระองค์คือ

## อ้างอิง

อ
อ
อ
อ
หมวดหมู่:ราชวงศ์ฮัชไมต์
ยาชาเฉพาะที่

**ยาชาเฉพาะที่** () เป็นยาที่ทำให้เกิดการหมดความรู้สึกเฉพาะที่ (local anesthesia) โดยทั่วไป จุดมุ่งหมายของยาชาประเภทนี้คือการทำให้เกิดอาการชาหรือระงับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเฉพาะบริเวณที่ต้องการให้หมดความรู้สึก (local analgesic) เท่านั้น ดังนั้น บริเวณอื่นของร่างกายที่ไม่ได้รับยาชาเฉพาะที่ก็จะยังคงสามารถรับความรู้สึกได้ตามปกติ

## การทำงานของยาชา
ออกฤทธิ์โดยยับยั้งการเปิดปิดของประตูโซเดียมไอออน (sodium voltage-gated ion channel) ทำให้ไม่สามารถสร้างกระแสประสาทได้ บริเวณนั้นๆจึงหมดความรู้สึก และเมื่อสิ้นสุดฤทธิ์ของยาชาก็จะสามารถกลับมามามีความรู้สึกได้ตามปกติ

หมวดหมู่:วิสัญญีวิทยา
หมวดหมู่:บทความยาที่ต้องการภาพประกอบ
ยาชา

**ยาชา** () คือ ยาที่ทาหรือฉีดให้ประสาทชา มักใช้ในการผ่าตัดหรือถอนฟันเป็นต้น

## ประโยชน์ของยาชา
ยาชานั้นมีคุณูปการต่อวงการแพทย์อย่างมหาศาล ในสมัยโบราณที่การผ่าตัดต้องผ่าตัดสด ๆ โดยไม่มียาชานั้นอาจทำให้คนไข้ทุกข์ทรมานหรือเจ็บปวดจนถึงกับเสียชีวิตได้ โดยยาชาเป็นยาที่ทำให้เกิดภาวะ ภาวะการหมดสติ (anesthesia)  หรือทำให้หมดความรู้สึก ณ บริเวณที่ได้รับยา โดยแตกต่างจากยาบรรเทาปวด (analgesics, painkillers) ตรงที่ยาบรรเทาปวดนั้นช่วยลดความเจ็บปวดโดยไม่ทำให้เกิดการสูญเสียความรู้สึกไป โดยส่วนมากยาชานั้นจะถูกใช้เพื่อความสะดวกในการผ่าตัด ทำให้ผู้ป่วยไม่เกิดความรู้สึกทุกข์ทรมานจากบาดแผลที่เกิดขึ้น ซึ่งภายหลังจากการหมดฤทธิ์ของยาชา ผู้ป่วยจะสามารถกลับมามีความรู้สึกได้เหมือนเดิม
## ประเภทของยาชา
* ยาชาเฉพาะที่
* ยาชาทั่วไป
## อ้างอิง

หมวดหมู่:วิสัญญีวิทยา
เต่าคองู

**เต่าคองู** (; ) สัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าชนิดหนึ่ง ในวงศ์เต่าคองู (Chelidae)

มีลักษณะเด่น คือ มีส่วนคอที่ยาวมากเหมือนงู หัวมีขนาดเล็ก ตากลมโต ขนาดโตเต็มที่กระดองยาว 30 เซนติเมตร อาศัยในน้ำตื้น ๆ หรือชายน้ำ จะไม่อยู่ห่างน้ำไปไกลเพราะคอที่ยาวจะทำให้การเคลื่อนไหวบนบกทำได้ไม่คล่องตัว ชอบความสะอาด มักจะหมอบราบกับพื้นท้องน้ำ และฝังตัวอยู่ในโคลนที่อ่อนนุ่ม กินอาหารจำพวกปลาหรือสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ ด้วยการดูดเข้าไปในปาก

พบกระจายพันธุ์บนเกาะปาปัวนิวกินีแถบทางใต้ของเกาะบริเวณช่องแคบทอเรส  และตามหนองบึงทั่วไปของออสเตรเลีย เต่าคองูมีอายุขัยโดยเฉลี่ย 17-50 ปี สืบพันธุ์โดยวางไข่ในเดือนพฤษภาคมและตอนปลายของฤดูฝน ฟักออกเป็นตัวในเดือนพฤศจิกายนหรือธันวาคม ลูกเต่าที่ฟักออกใหม่ มีความยาว 3.7 เซนติเมตร บนกระดองหลังมีจุดด่างสีน้ำตาลดำ
[thumb|220px|left|เต่าคองูใน[สวนสัตว์พาต้า]]
เต่าคองู เป็นสัตว์เลื้อยคลานอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง และจัดแสดงตามสวนสัตว์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:สกุลเต่าคองู
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศออสเตรเลีย
วงศ์เต่าคองู

**วงศ์เต่าคองู** () เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Chelidae

เป็นเต่าที่อยู่ในอันดับย่อย Pleurodira หรือ เต่าที่สามารถเบนหัวไปข้างด้านข้างหรือแนวราบของลำตัวได้ มีลักษณะเด่น คือ มีขอบด้านท้ายของกะโหลกเว้ามาก มีกระดูกพาไรทัลและกระดูกสควาโมซัล ส่วนกระดูกควาดาโทจูกัลลดรูปไป การหุบปากหรือการอ้าขากรรไกรล่างเกิดจากการทำงานของกล้ามเนื้อที่ผ่านไปบนก้านกระดูกพอเทอรีกอยด์ และขากรรไกรติดกับพื้นผิวของก้านกระดูกพอเทอรีกอยด์ซึ่งไม่มีซัยโนเวียลแคปซูล แต่มีท่อคล้ายถุงซึ่งภายในมีของเหลวและเจริญของช่องปากเข้ามาทำหน้าที่ทดแทน กระดองท้องไม่มีกระดูกมีโสพลาสทรอน แต่มีกระดูกพลาสทรอนชิ้นใหญ่เจริญไปเชื่อมต่อกับขอบนอกของกระดองหลังที่มีร่องแบ่งเป็นกระดูกชิ้นเล็กจำนวน 11 คู่ กระดูกเชิงกรานเชื่อมติดกับกระดองท้องมั่นคงและกระดูกอิเลียมไม่มีก้านกระดูกธีเลียล

เต่าในวงศ์นี้มีความยาวของกระดองประมาณ 15 เซนติเมตร จนถึง 50 เซนติเมตร กระดองหลังแบนราบ ส่วนใหญ่เป็นเต่าที่อาศัยและหากินในน้ำจืดเป็นหลัก พบบางชนิดบ้างในน้ำกร่อย ในบางชนิดมีพฤติกรรมฝังตัวอยู่ใต้โคลนในฤดูแล้งคล้ายการจำศีล หลายสกุลมีคอยาวมาก กินอาหารด้วยวิธีการดูด

พบทั้งหมด 10 สกุล (ดูในตาราง) ประมาณ 50 ชนิด กระจายพันธุ์ทั้งในประเทศออสเตรเลีย, เกาะนิวกินี และทวีปอเมริกาใต้ มีหลายชนิดนิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยง เช่น เต่ามาตามาต้า (*Chelus fimbriata*), เต่าคองู (*Chelodina longicollis*) เป็นต้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*http://www.jcvi.org/reptiles/families/chelidae.php 

หมวดหมู่:อันดับย่อยเต่าคองู
หมวดหมู่:วงศ์เต่าคองู
เซลล์ชวานน์

**เซลล์ชวานน์** () ตั้งชื่อตามนักชีววิทยาชาวเยอรมัน เทโอดอร์ ชวานน์ เป็นเซลล์ค้ำจุน (เซลล์เกลีย) ในระบบประสาทรอบนอก (peripheral nervous system,PNS) มีหน้าที่เหมือนกับเซลล์โอลิโกเดนโดรไซต์ซึ่งพบในระบบประสาทส่วนกลางคือ สร้างเยื่อไมอีลินเพื่อห่อหุ้มแอกซอนของใยประสาท 

## โอลิโกเดนโดรไซต์
เซลล์ชวานน์แตกต่างจากโอลิโกเดนโดรไซต์ตรงที่ เซลล์ชวานน์ 1 เซลล์ สามารถหุ้มปลายประสาทได้เพียง 1 เซลล์เท่านั้น ขณะที่โอลิโกเดนโดรไซต์ 1 เซลล์ สามารถส่งระยางค์ไปหุ้มใยประสาทได้หลายแขนง
## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประสาทสรีรวิทยา
หมวดหมู่:เซลล์เกลีย
วาลีน

**วาลีน** () เป็นกรดอะมิโนชนิดที่จำเป็นต่อร่างกาย คือ ร่างกายไม่สามารถสร้างเองได้จำเป็นต้องได้รับจากอาหารที่รับประทานเข้าไป วาลีนมีสูตรโครงสร้างทางเคมีคือ HO2CCH(NH2)CH(CH3)2. 
thumb|วาลีน
thumb
## สมบัติ
วาลีนมีสูตรโมเลกุลเป็น C5H11NO2 และจัดเป็นกรดอะมิโนชนิดที่ไม่ละลายน้ำและมีความหนาแน่นสูงกว่าน้ำ คือ 1.316 g/cm3 และมีจุดหลอมเหลวอยู่ที่ 298 องศาเซลเซียส สามารถพบได้ในอาหารหลายชนิดเช่น ปลา,เนื้อไก่,เมล็ดงา และถั่วเลนทิล เป็นต้น
## กรดอะมิโนจำเป็นชนิดอื่น
* ไลซีน (lysine) 
* ลิวซีน (leucine) 
* ไอโซลิวซีน (isoleucine) 
* เมตไทโอนีน (methionine) 
* ฟีนิลอะลานีน (phenylalanine) 
* ทรีโอนีน (threonine) 
* ทริปโตแฟน (tryptophan) 
ในเด็กมีเพิ่มอีก 2 ตัว ดังนี้ 
* ฮีสติดีน  (histidine) 
* อาร์จินีน  (arginine) 
## อ้างอิง


หมวดหมู่:กรดอะมิโน
หมวดหมู่:กรดอะมิโนโปรตีโนเจนิก
หมวดหมู่:กรดอะมิโนจำเป็น
ไลซีน

**ไลซีน** () เป็นกรดอะมิโนชนิดหนึ่งซึ่งจัดเป็นกรดอะมิโนจำเป็น (essential amino acid) ที่ร่างกายไม่สามารถสังเคราะห์เองได้ จำเป็นต้องได้รับจากอาหาร มีสูตรโครงสร้างทางเคมีคือ HO2CCH (NH2) (CH2) 4NH2
thumb|กรดอะมิโนไลซีน
thumb

## สมบัติ
ไลซีนมีสมบัติเป็นเบสเช่นเดียวกับอาร์จินีน (arginine) และฮิสติดีน (histidine) ภายในโครงสร้างประกอบด้วยหมู่อะมิโน 2 หมู่ และหมู่คาร์บอกซิลอีก 1 หมู่ มีสูตรโมเลกุลคือ C6H14N2O2 ไลซีนเป็นกรดอะมิโนจำเป็นที่ไม่สามารถสังเคราะห์ขึ้นได้ในร่างกายมนุษย์ แต่สำหรับพืชและแบคทีเรีย ไลซีนจะถูกสังเคราะห์ขึ้นจากกรดแอสปาร์ติก (aspartic acid) หรือ แอสปาร์เตท (aspartate)

## แหล่งอาหาร
ไลซีนพบมากในเนื้อแดง, ปลาซาร์ดีน, ไข่, เนย, ถั่วและนม คนส่วนใหญ่ได้รับกรดอะมิโนปริมาณที่เพียงพอของนี้โดยการรับประทานอาหารที่มีโปรตีนสูง แต่บุคคลบางอย่างเช่นมังสวิรัติ นักเพาะกายหรือนักกีฬาอาจมีความเสี่ยงการขาดไลซีนได้ จึงควรรับประทานอาหารเสริมเพื่อให้ร่างกายได้รับกรดอะมิโนชนิดนี้อย่างเพียงพอ

## กรดอะมิโนจำเป็นชนิดอื่น
* วาลีน (valine)
* ลิวซีน (leucine)
* ไอโซลิวซีน (isoleucine)
* เมตไทโอนีน (methionine)
* ฟีนิลอะลานีน (phenylalanine)
* ทรีโอนีน (threonine)
* ทริปโตแฟน (tryptophan)
ในเด็กมีเพิ่มอีก 2 ตัว ดังนี้
* ฮีสติดีน (histidine)
* อาร์จินีน (arginine)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กรดอะมิโน
หมวดหมู่:กรดอะมิโนพื้นฐาน
หมวดหมู่:กรดอะมิโนโปรตีโนเจนิก
หมวดหมู่:กรดอะมิโนจำเป็น