open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ปลาแอฟริกันไทเกอร์

**ปลาแอฟริกันไทเกอร์** () เป็นสกุลของปลาน้ำจืด 5 ชนิดที่อยู่ในวงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน (Alestiidae) ในอันดับปลาคาราซิน ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Hydrocynus* (/ไฮ-โดร-ไซ-นัส/) โดยมาจากภาษากรีก คำว่า "hydro" (ὕδωρ)  หมายถึง "น้ำ" บวกกับคำว่า "kyon" (κύων) ที่หมายถึง "สุนัข" 

เป็นปลากินเนื้อทั้งหมด มีรูปร่างโดยรวมคือ ลำตัวเพรียวยาวเหมือนตอร์ปิโด เกล็ดมีขนาดใหญ่ มีสีเงินแวววาว และที่ชิ้นเกล็ดจะมีจุดสีเข้ม ทำให้เห็นเป็นลายพาดตามยาวไปตามแนวข้างลำตัวเหนือเส้นข้างลำตัว ทำให้มองดูคล้ายลายของเสือลายพาดกลอน อันเป็นที่มาของชื่อ นอกจากแถบดังกล่าวแล้วส่วนที่ไม่ใช่แถบจะมีสีออกสีเงิน, สีขาว และสีเทา ขณะที่บางตัวอาจมีเหลือบสีฟ้า, สีเขียว, สีส้ม หรือสีเหลืองอ่อนผสมอยู่ด้วย ปลาในสกุลนี้จะมีลักษณะเช่นเดียวกันนี้ทั้งหมด ครีบหลังจะอยู่ในระดับเดียวกับ ครีบท้องอาจจะอยู่ข้างหน้าเล็กน้อย ภายในปากมีฟันหนึ่งชุดที่มองเห็นได้อย่างชัดเจนและเป็นจุดเด่น  ซึ่งฟันแต่ละซี่ตั้งอยู่ในเบ้า ระหว่างฟันซี่อื่น ๆ บนขากรรไกร และจะแลเห็นได้ตลอดเวลาแม้แต่เมื่อปิดปากสนิท ขากรรไกรมีความแข็งแรงและทรงพลังมาก อีกทั้งสามารถยืดขยายได้กว้างเพราะมีจุดยึดกับมุมปากอยู่ถึงสองจุด  ตาจะถูกคลุมโดยเปลือกตาเกือบทั้งหมด ครีบหางเว้าลึกเป็นสองแฉก 

พบในลุ่มแม่น้ำคองโก ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวมากในทวีปแอฟริกาตอนกลาง เป็นปลาล่าเหยื่อที่ล่าได้อย่างรวดเร็ว ดุดัน ไม่แพ้ปลาปิรันยาในลุ่มแม่น้ำอเมซอน ในทวีปอเมริกาใต้ แต่ไม่นิยมล่ารวมเป็นฝูง  เป็นปลาที่กินพวกเดียวกันเองเป็นอาหารและกัดทำร้ายจระเข้ได้  รวมถึงเคยมีรายงานว่าทำร้ายมนุษย์ได้อีกด้วย โดยที่ชาวพื้นเมืองแอฟริกาได้เรียกปลาสกุลนี้ในภาษาลิงกาลาว่า **เอ็มเบ็งกะ** (Mbenga) หรือ **อิงเกวส** (Ndweshi) และมีความเชื่อว่าการที่มันล่าและทำร้ายมนุษย์เพราะมีวิญญาณที่ชั่วร้ายสิงสถิตอยู่

มีทั้งหมด 5 ชนิด โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ *[[ปลาไทเกอร์โกไลแอต|H. goliath]]* ที่มีความยาวที่สุดได้ถึง 6 ฟุต และมีน้ำหนักถึง 100 ปอนด์

**[[Hydrocynus brevis|H. brevis]]* (Günther, 1864) 
**[[Hydrocynus forskahlii|H. forskahlii]]* (Cuvier, 1819) 
**[[Hydrocynus goliath|H. goliath]]* (Boulenger, 1898) 
**[[Hydrocynus tanzaniae|H. tanzaniae]]* Brewster, 1986
**[[Hydrocynus vittatus|H. vittatus]]* (Castelnau, 1986) 

เป็นปลาที่นิยมตกเป็นเกมกีฬา จัดเป็นปลาที่ตกได้ยากมากจำพวกหนึ่ง เพราะอาศัยในกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยว และชอบกระโดด และยังเป็นที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ตกปลาเอ็มเบ็งกะ 
*เว็บไซต์ตกปลาไทเกอร์ฟิช 
*เว็บไซต์ตกปลาแอฟริกันไทเกอร์ฟิช โกไลแอต
*สารคดีตกปลาไทเกอร์ฟิช

หมวดหมู่:วงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน
หมวดหมู่:ปลาแอฟริกา
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
ภูวนิดา คุนผลิน

**ผศ.ดร.ภูวนิดา คุนผลิน** รองเลขาธิการสมาคมวัฒนธรรมและเศรษฐกิจไทย-จีน  ผู้ช่วยศาสตราจารย์​มหาวิทยาลัยรังสิต สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ (เดิมเป็น ส.ส.เขต 18 กรุงเทพมหานคร พรรคพลังประชาชน) อดีตโฆษกกระทรวงคมนาคมและกระทรวงวัฒนธรรม อดีตเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ผู้ร่วมก่อตั้งพรรคไทยรักไทย พี่สาวดีเจนักร้อง ภูวนาท คุนผลินซึ่งเคยสมัคร ส.ก.เขตวังทองหลาง เขต 1 เมื่อ 23กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แต่ไม่ได้ตำแหน่ง เป็นหนึ่งในกลุ่มพลังหญิง

ในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2553 ได้เข้าร่วมกับกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ กล่าวปราศรัยโจมตีความล้มเหลวนโยบายรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัคร ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 25 ของพรรคเพื่อไทยวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ภูวนิดา คุนผลิน ได้ลาออกจากสมาชิกพรรคเพื่อไทย

## ประวัติ
ดร.ภูวนิดา คุนผลิน เกิดเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2511 เป็นบุตรของร้อยเอกชม คุนผลิน กับ ดร.มาลีรัตน์ คุนผลิน เป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 4 คน ได้แก่
* ดร.ภูวนิดา คุนผลิน
* น.ส.ภูวดี คุนผลิน
* นายภูวไนย คุนผลิน
* ดร.ภูวนาท คุนผลิน นักร้อง นักแสดง สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่

## การศึกษา
ภูวนิดา จบการศึกษาวิทยาศาสตรบัณฑิต (คอมพิวเตอร์) จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี พ.ศ. 2532 จบปริญญาโท พัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ปี พ.ศ. 2537 และจบปริญญาเอก รปศ.ด. (การบริหารการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ในปี พ.ศ. 2550

ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 46 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคเพื่อไทยมีจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมากกว่าจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพึงมีตามที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ผู้บริหารกระทรวงการคลัง
* สัมภาษณ์ ภูวนิดา คุนผลิน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส) เขต 18 กรุงเทพมหานคร พรรคไทยรักไทย 

หมวดหมู่:อาจารย์คณะอักษรศาสตร์ - ศิลปศาสตร์ - มนุษยศาสตร์
หมวดหมู่:นักการเมืองสตรีชาวไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคไทยรักไทย
หมวดหมู่:พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคเพื่อไทย
หมวดหมู่:แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรังสิต
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ประเทศอินเดียในเอเชียนบีชเกมส์ 2010

**[[ประเทศอินเดีย]]** เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนบีชเกมส์ 2010 ซึ่งจัดเป็นครั้งที่ 2 ในระหว่างวันที่ 8 ธันวาคม ถึง 16 ธันวาคม ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ กรุงมัสกัต ประเทศโอมาน โดยหลังจากจบการแข่งขัน อินเดียสามารถคว้าเหรียญมาได้เป็นอันดับที่ 6 คือ 3 เหรียญทอง และ 1 เหรียญทองแดง  โดยไม่สามารถคว้าเหรียญเงินได้เลย
## รายละเอียดผู้ที่ได้รับเหรียญ

## อ้างอิง

อินเดีย
ประเทศจีนในเอเชียนบีชเกมส์ 2008

**[[ประเทศจีน]]** ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนบีชเกมส์ 2008 ระหว่างวันที่ 18 ตุลาคม ถึง 26 ตุลาคม ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โดยหลังจากจบการแข่งขัน จีนสามารถคว้าเหรียญทองมาได้มากเป็นอันดับที่ 3 คือ 6 เหรียญทอง 10 เหรียญเงิน และ 7 เหรียญทองแดง รวมทั้งสิ้น 23 เหรียญ

จีน
ปลาไทเกอร์โกไลแอต

**ปลาไทเกอร์โกไลแอต** () หรือ **เอ็มเบ็งกะ** (Mbenga)  ในภาษาลิงกาลา มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Hydrocynus goliath* อยู่ในวงศ์ปลาเตเตร้าแอฟริกัน (Alestiidae)

มีรูปร่างโดยรวมเหมือนปลาในสกุล *[[Hydrocynus]]* ทั่วไป แต่มีความแตกต่างคือ ปลาในวัยอ่อนจะไม่มีลายใด ๆ บนลำตัวทั้งสิ้น ลำตัวแลดูแบนข้างมาก  ปลายหางล่างสีแดงจัด ครีบหางและครีบอื่น ๆ มีขนาดใหญ่ แฉกครีบของครีบหางมีความกว้างกว่าชนิดอื่น ในปากมีฟันแหลมคมขนาดใหญ่เรียงอยู่ทั้งหมด 36 ซี่ เท่ากับปลาฉลามขาว ขากรรไกรใหญ่และยื่นยาว

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ถึง 6 ฟุต และมีน้ำหนักกว่า 100 ปอนด์ จัดเป็นปลาแอฟริกันไทเกอร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และเป็นปลาประเภทคาราซินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก

พบกระจายพันธุ์ในกระแสน้ำเชี่ยวของลุ่มแม่น้ำคองโก ในตอนกลางของทวีปแอฟริกา  และแม่น้ำลูลาบา, ทะเลสาบอูเพ็มบา และทะเลสาบแทนกันยีกา 

อาศัยหากินอยู่บริเวณกลางน้ำและผิวน้ำ และชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง แต่เมื่อล่าเหยื่อจะออกล่าเพียงลำพัง โดยมักจะจู่โจมเหยื่อที่มีแสงสะท้อนระยิบระยับหรือมีเสียงหรือมีแรงกระเพื่อมของน้ำ โดยปลาแอฟริกันไทเกอร์ชนิดนี้เคยมีรายงานว่าทำร้ายมนุษย์จนถึงแก่ความตายมาแล้วด้วย
thumb|left|ปลาขนาดเล็ก
thumb|left|ปากและฟันอันแหลมคม
เป็นปลาที่นิยมตกเป็นเกมกีฬาที่ท้าทาย เนื่องจากเป็นปลาที่ทรงพละกำลังและตกได้ยากมากชนิดหนึ่ง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

## รายการอ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
*สารคดีตกปลาไทเกอร์โกไลแอต

หมวดหมู่:วงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน
หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาตู้
ปลาไทเกอร์วิเตตัส

**ปลาไทเกอร์วิเตตัส** () มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Hydrocynus vittatus* (*Hydrocynus*-สุนัขน้ำ, หมาน้ำ; *vittatus-*ลายพาด) อยู่ในวงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน (Alestidae)

มีรูปร่างโดยรวมทั่วไปคล้ายกับปลาในสกุล *[[Hydrocynus]]* ชนิดอื่น ๆ แต่มีความแตกต่างออกไป คือ มีขาไกรรไกรที่สั้นงุ้ม ส่วนหัวมีขนาดเล็กกว่าชนิดอื่น ๆ ลำตัวมีลายพาดตามยาว หางมีสีเหลืองไปจนถึงสีแดงในบางตัวและสภาพแวดล้อม ปลายปากล่างสีแดง เมื่อยังเล็กลำตัวมีความกลม แฉกของครีบหางแคบกว่าชนิด *[[ปลาไทเกอร์โกไลแอต|H. goliath]]* มีเกล็ดประมาณ 44– 48 ชิ้น

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ 105 เซนติเมตร มีน้ำหนัก 28 กิโลกรัม อายุสูงสุดที่ได้รายงานคือ 8 ปี

เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมเป็นฝูง พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปแอฟริกาทั้ง แม่น้ำไนล์, ประเทศไนเจอร์, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, แม่น้ำคองโก, แม่น้ำลูลาบา, แม่น้ำแซมเบซี, ทะเลสาบแทนกันยีกา, ทะเลสาบมาลาการาซี เป็นต้น

จัดเป็นปลาแอฟริกันไทเกอร์อีกชนิดหนึ่ง ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม และตกกันเป็นเกมกีฬา

ปลาไทเกอร์วิเตตัส เป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่สามารถทำร้ายมนุษย์ได้ มีชาวพื้นเมืองตลอดจนเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ชีวิตมาแล้ว ในความเชื่อของชาวพื้นเมือง นับเป็นปลาที่นำความโชคร้ายและอัปมงคลมาให้ หากใครได้รับประทานก็จะเจ็บป่วย เมื่อจับปลาได้จะไม่มีการนำเข้ามาในบ้าน แม้แต่การพูดถึงก็เป็นสิ่งที่ไม่ควร และเป็นปลาที่ทำความเสื่อมให้แก่พลังในการรักษาผู้คนของหมอผีพื้นบ้านอีกด้วย โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า **อิงเกวส** (Ndweshi)

ปลาไทเกอร์วิเตตัส จะออกล่าอาหารเมื่อโตเต็มที่ ในบริเวณปากแม่น้ำโอคาวังโก ในแอฟริกาใต้ ในช่วงเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ เป็นช่วงที่น้ำในแม่น้ำจะใสสะอาด ฝูงปลาต่าง ๆ จะว่ายออกมาหาอาหาร รวมถึงพวกปลาหนัง ปลาหนังจะมีพฤติกรรมไล่ล่าปลาเล็ก ๆ เป็นอาหารในดงกกหรือปาริรุส นั่นคือสัญญาณเตือนให้ฝูงปลาไทเกอร์วิเตตัสออกมาไล่ล่าปลาหนัง ซึ่งบางครั้งเมื่อกัดและตระครุบเหยื่อได้ อาจฉีกเนื้อเหยื่อกระเด็นลอยขึ้นไปบนอากาศได้

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* African Tigerfish 
* รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
หมวดหมู่:วงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน
หมวดหมู่:ปลาตู้
นริศ ชัยสูตร

รองศาสตราจารย์ **นริศ ชัยสูตร** (เกิด 8 มิถุนายน พ.ศ. 2498) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการบริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน) อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อดีตรองปลัดกระทรวงการคลัง อดีตผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจการคลัง อดีตอธิบดีกรมธนารักษ์

## การศึกษา
นริศ จบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ (เกียรตินิยม) จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2519 ปริญญาโทเศรษฐศาสตร์ ภาคภาษาอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2521 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เช่นเดียวกัน และปริญญาเอก สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยฮาวาย

## การทำงาน
นริศ เคยดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในระหว่างปี พ.ศ. 2536-2537 ในปีต่อมาจึงได้รับตำแหน่งคณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และได้รับแต่งตั้งเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2541-2547 ภายหลังจากพ้นจากตำแหน่งอธิการบดีแล้ว จึงได้โอนย้ายมารับราชการในสังกัดกระทรวงการคลัง และในปี พ.ศ. 2554 ได้รับแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมธนารักษ์ และเป็นโฆษกกระทรวงการคลัง

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
หมวดหมู่:อธิบดีกรมธนารักษ์
หมวดหมู่:อาจารย์คณะเศรษฐศาสตร์
หมวดหมู่:อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากวิทยาลัยนวัตกรรมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
แอปซอไมต์

**แอปซอไมต์** () เป็นแร่ในกลุ่มซัลเฟต, โครเมต, โมลิบเดต ,ทังสเตน

## ลักษณะปรากฏ
มีขนาดเล็ก ผลึกมีลักษณะคล้ายแท่งเข็ม ผลึกไม่มีสีถึงสีขาว ปกติพบบนเปลือกโลกมีลักษณะคล้ายหินย้อย

## คุณสมบัติทางกายภาพ
มีความแข็งอยู่ระหว่าง 2.0 – 2.5 ตามมาตราส่วนความแข็งของโมส์ สีอ่อน เปราะแตกง่าย มีรอยแตกเรียบ (Cleavage) ที่ชัดเจน มีลักษณะโปร่งใสถึงกึ่งโปร่งแสง จะมีความวาวแบบไหม (Silky luster) ในผลึก ถ้าเป็นก้อนเนื้อแน่นจะมีลักษณะด้าน มีรสขมเมื่อละลายในน้ำ (Epsom salts)  มีการรวมกันได้ง่าย

## สภาพแวดล้อมในการเกิด
เกิดจากการตกตะกอนของสารละลายน้ำแร่ร้อน พุก๊าช และเกิดในน้ำทะเล ปกติจะพบเป็นผนังของแร่ซัลไฟด์ (ไพไรต์) ในสภาวะที่มีการตกสะสมในน้ำเย็นที่มีซัลเฟต (sulfatic  waters)

## การเกิด
เกิดจากการที่เปลือกโลกมีการก่อให้เกิดน้ำแร่ร้อน ที่เมืองเอพซัม ประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นแหล่งที่มีชื่อเสียง  บริเวณใกล้กับทะเลเกลือของภูเขาครูเกอร์ ในรัฐวอชิงตัน เมืองคาร์ซแบด (Carlsbad), รัฐนิวเม็กซิโก (New Mexico) สหรัฐอเมริกา  มีผลึกใหญ่วัดได้ประมาณ 2-3 เมตร มีการพบในลักษณะที่การเปลี่ยนเป็นผลึกหรือเป็นผงเมื่อสูญเสียน้ำในบริเวณเมืองสตรัสซเฟิร์ต ประเทศเยอรมนี และในหลายเหมืองที่อยู่ในเขตแห้งแล้งในบริเวณรัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา, ประเทศชิลี, ประเทศตูนิเซีย พบในหุบเขาแอนโทรนา (Antrona) ของเมืองเอลบา (Elba) และในทะเลสาบโคโม (Como) เมืองแคมพาเนีย (Campania) ประเทศอิตาลี  

## การใช้ประโยชน์
นำมาใช้ประโยชน์เกี่ยวกับการผลิตด้านเภสัชกรรม เช่น น้ำยาฟอกหนัง , น้ำยาซักผ้า  และใช้ในอุตสาหกรรมผลิตกระดาษและน้ำตาล

## อ้างอิง

* Montana, A. ,Crespi, R. and Liborio, G., 1988, Simon & Schuster ‘s guide to Rock and  Minerals , Simon & Schuster Inc , New York. 607 pp.

หมวดหมู่:แร่แมกนีเซียม
หมวดหมู่:แร่ซัลเฟต
บิลเซิน

**บิลเซิน** () เป็นเมืองและเทศบาลที่อยู่ในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม ตั้งอยู่ประมาณครึ่งทางระหว่างเมืองฮัสเซิลต์กับเมืองมาสทริชท์ บิลเซินมีประชากรกว่า 30,000 คนอาศัยอยู่ในทั้ง 13 เขตย่อย โดยประชากรเกือบ 1 ใน 3 อาศัยอยู่ที่ตัวเมือง บิลเซินมีทางหลวงยุโรปสาย E313 (แอนต์เวิร์ป-ฮัสเซิลต์-ลีแยฌ) ตัดผ่าน นอกจากนี้ยังมีคลองอัลเบิร์ตและทางรถไฟระหว่างฮัสเซิลต์กับลีแยฌผ่านด้วย

เมืองที่อยู่รอบข้างบิลเซิน ได้แก่ ฮุเซิลต์ทางตะวันตก, ดีเปินเบกทางตะวันตกเฉียงเหนือ, ซือเตินดาลและเคงก์ทางเหนือ, ลานาเกินทางตะวันออก และรีมสต์ทางใต้ บิลเซินเกิดขึ้นจากการรวมตัวกันของบิลเซินกับอีก 12 เขตย่อยขึ้นเป็นเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1977

## เมืองพี่น้อง
บิลเซินมีเมืองพี่น้องอยู่ 1 เมือง
*  : บิลเซิน

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของบิลเซิน 

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเบลเยียม)
เพกมาไทต์

**เพกมาไทต์** () เป็นหินอัคนีแทรกซอน (Intrusive igneous) มักปรากฏอยู่เป็นสายแร่ ทำให้มักเรียกเป็น "สายแร่เพกมาไทต์" (Pegmatite veins) ประกอบด้วยแร่หลักเพียงควอตซ์ และ เค-เฟลด์สปาร์ และอาจมีมัสโคไวท์, ไบโอไทต์, ทัวร์มาลีน หรือแร่อื่นอยู่บ้างเป็นส่วนประกอบรอง ผลึกแร่ในเพกมาไทต์โดยปกติแล้วจะมีขนาดใหญ่กว่า 2.5 เซนติเมตรแต่บางครั้งอาจมีขนาดใหญ่มากถึง 10 เซนติเมตรได้ ทั้งนี้เนื่องจากสารละลายร้อนมักมีความเข้มข้นน้อย (มีน้ำและไอมาก) และมีพื้นที่สำหรับการตกผลึกดีกล่าวคือมีช่องรอยแตก (fracture) ในหินทำให้สารละลายร้อนและไอค่อย ๆ ทำการตกผลึกช้า ๆ และมีเวลาเพียงพอให้เกิดการตกผลึกใหญ่ ๆ ได้

## ส่วนประกอบ
เพกมาไทต์มีส่วนประกอบคล้ายกับส่วนประกอบหลักของหินแกรนิต ฉะนั้นเมื่อกล่าวถึงเพกมาไทต์ส่วนมากจะเข้าใจโดยปริยายว่าเป็น "แกรนิตเพกมาไทต์" แม้ว่ามันอาจเกิดได้ในหินอัคนีบาดาล (Plutonic igneous rock) อย่างอื่นบ้างเป็นส่วนน้อย การตกผลึกพร้อมกันช้า ๆ ของควอตซ์ และไมโครคลายน์ ทำให้ได้ลักษณะของผลึกประสานเสียบกันระหว่างสองแร่เป็นลักษณะเฉพาะตัวเรียกว่า "กราฟิกแกรนิต" (Graphic granite)

## การเกิดสายแร่

สายแร่เพกมาไทต์นั้นเข้าใจว่ามีความเกี่ยวข้องกับการตกผลึกของหินหนืด (Magma) มวลมหาศาล นั่นคือเกี่ยวข้องกับหินอัคนีบาดาลด้วย โดยมีการตกผลึกที่ทำให้เกิดธาตุที่เป็นไอมากขึ้นเรื่อย ๆ ลงในส่วนที่เป็นของเหลวเช่น โบรอน ฟลูออรีน คลอรีน ฟอสฟอรัส และไอน้ำ การมีไอมากขึ้นทำให้ความข้น (หนืด) ของหินหนืดลดลง ทำให้สภาวะการตกผลึกดี ขนาดผลึกใหญ่ขึ้น ซึ่งในขณะการเป็นไอนั้นทำให้ความดันสูงขึ้นด้วยสามารถผลักดันสารละลายแทรกซอนเข้าไปในหินท้องที่ เป็นสายแร่ได้

การตกผลึกทีละครังของสารละลายที่เข้าไปในสายแร่ทำให้ได้เพกมาไทต์ที่มีลักษณะโซน (Zone) ของแร่ได้ โดยมีการตกผลึกที่ผนังสองข้างของรอยแตกก่อนแล้วสารละลายจึงแทรกเข้าไปตรงกลางเปิดช่องว่างให้กว้างขึ้นอีก และแร่รุ่นใหม่กว่าจึงงอกตกผลึกออกจากผนังช่องว่างเรียกว่า “วัค” หรือหากมีรูปทรงคล้ายลูกมะพร้าวเรียก "จีโอด"

## ความสำคัญ
ความสำคัญของสายแร่เพกมาไทต์ คือ การที่มีธาตุอื่น ๆ ซึ่งมีธาตุรองอยู่เป็นจำนวนมากที่ยังคงหลงเหลือในสารละลายร้อนและจะมีโอกาสตกผลึกในสายแร่เพกมาไทต์นี้ ซึ่งแร่สำคัญเหล่านี้ได้แก่ เลพิโดไลท์ ทัวร์มาลีน เบริล สปอดโดมีน, แอมบลิโกไนท์ (Ambligonite), โทแพซ อะพาไทต์ และฟลูออไรต์ กลุ่มแร่หายากที่สามารถเกิดได้ในสายแร่เพกมาไทต์ ได้แก่ โคลัมไบต์ แทนทาไลท์ โมนาไซต์ โมลิบดีไนท์ และแร่ที่มีธาตุยูเรเนียม ประกอบอยู่ ซึ่งบางครั้งแร่หาหยากเหล่านี้บางครั้งมีขนาดผลึกใหญ่มากทำให้เป็นแร่เศรษฐกิจที่ดี

## อ้างอิง
* เอกสารประกอบการบรรยายวิชา Mineralogy I (เล่มที่ 1) โดยผู้ช่วยศาสตราจารย์ วิโรจน์ ดาวฤกษ์
* L.G. Bery & Brain Mason (1959), Mineralogy, Freeman and Co., 611p.
* Klein & Hurlburt (1993), Manual of mineralogy (After Dana) 21st Edition, John Wiley & Sons, Inc., 681p.
* S.I. Tomkeieff (1983), Dictionary of Petrology (Edited by E.K. Walton, B.A.O. Randall, M.H. Battey, O. Tomkeieff), John Wiley & Sons, Inc., 680 p.

## แหล่งข้อมูลอื่น
* http://www.dmr.go.th/main.php?filename=min2

หมวดหมู่:หินแปร
หมวดหมู่:เศรษฐธรณีวิทยา
วัดวังทองแดง

**วัดวังทองแดง** ตั้งอยู่ที่ บ้านวังทองแดง หมู่ที่ 1 ตำบลวังทองแดง อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย เป็นวัดของพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ตั้งชื่อตามหมู่บ้าน มีประวัติการก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๐ อันเกิดจากการชุมชนเข้าไปกอบอาชีพและได้ตั้งวัดขึ้นมาเพื่อปฏิบัติศาสนกิจและเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ  

## ประวัติ
### ประวัติ

### ศาสนสถาน
* โบสถ์
* วิหาร
* ที่พักสงฆ์
* ศาลาการเปรียญ

### ลำดับเจ้าอาวาส

วังทองแดง
อาหารอินเดีย

**อาหารอินเดีย** เป็นชื่อเรียกโดยรวมของอาหารในอนุทวีปอินเดียซึ่งมีลักษณะร่วมกันคือใช้เครื่องเทศ สมุนไพรและผักหรือผลไม้มาก มีทั้งพืชผักที่ปลูกในประเทศอินเดียและจากที่อื่น ๆ นิยมกินอาหารมังสวิรัติในสังคมชาวอินเดีย แต่ละครอบครัวจะเลือกสรรและพัฒนาเทคนิคการทำอาหารทำให้มีความแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค สะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายทางด้านประชากรในอินเดีย

ความเชื่อของชาวฮินดูและวัฒนธรรมมีบทบาทต่อวิวัฒนาการของอาหารอินเดีย แต่ในภาพรวม อาหารทั่วประเทศอินเดียพัฒนามาจากปฏิสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมทั้งจากชาวมองโกลและยุโรปทำให้ได้อาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง  การค้าเครื่องเทศระหว่างอินเดียและยุโรปเป็นตัวเร่งหลักสำหรับการค้นพบอินเดียของชาวยุโรป ยุคอาณานิคมได้ทำให้เกิดการผสมผสานระหว่างอาหารยุโรปกับอาหารอินเดียเพิ่มความยืดหยุ่นทำให้เกิดความหลากหลายมากขึ้น  อาหารอินเดียมีอิทธิพลต่ออาหารทั่วโลกโดยเฉพาะเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะแคริบเบียน

## ส่วนผสม
[thumb|right|[เครื่องเทศที่ใช้โดยทั่วไปในอาหารอินเดีย ]] 
[thumb|right|[ถั่วที่ใช้โดยทั่วไปในอาหารอินเดีย]]

เครื่องปรุงที่โดดเด่นของอาหารอินเดีย ได้แก่ ข้าว, *อัตตะ (atta) * (แป้งสาลีโฮลวีท) และเมล็ดถั่วหลายชนิด ที่สำคัญได้แก่ masoor (ส่วนใหญ่เป็นเม็ดถั่วเลนทิลสีแดง) channa (ถั่วเขียวเบงกอล) toor urad และถั่วเขียว เมล็ดถั่วอาจรับประทานทั้งเม็ด แบบเป็นซีก หรือทำเป็นแป้ง 

แกงแบบอินเดียส่วนใหญ่ปรุงด้วยน้ำมันพืช ในภาคเหนือและตะวันตกของอินเดียนิยมน้ำมันถั่วลิสงสำหรับการทำอาหารในขณะที่ในภาคตะวันออกของอินเดียมีการใช้น้ำมันมัสตาร์ดมาก น้ำมันมะพร้าวใช้กันอย่างแพร่หลายตามแนวชายฝั่งตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัฐเกรละ น้ำมันงานิยมทั่วไปในภาคใต้ ในปัจจุบัน น้ำมันเมล็ดทานตะวันและน้ำมันถั่วเหลืองได้รับความนิยมทั่วไปในอินเดีย เนยเทียมหรือที่เรียกว่า ghee Vanaspati เป็นที่นิยมมากขึ้น ฆีแบบดั้งเดิมมีการใช้น้อยลง 

เครื่องเทศที่สำคัญและใช้บ่อยในอาหารอินเดียมีพริกขี้หนู เมล็ดมัสตาร์ดสีดำ (*rai*) ยี่หร่า (*jeera*) ขมิ้นชัน (*haldi*, *manjal*) เมล็ดฟีนูกรีก (*methi*) ขิง (*adrak*, *inji*) ผักชี (*dhania*) และกระเทียม (*lehsun*, *poondu*) เครื่องเทศผสมที่นิยมคือการัม มะสะล่า *garam masala* ผงที่มักจะมีเครื่องเทศแห้งห้าอย่างหรือมากกว่าโดยเฉพาะ กระวาน อบเชย และกานพลู *Goda masala* เป็นเครื่องเทศผสมที่คล้ายกันเป็นที่นิยมในรัฐมหาราษฏระ ใบไม้ที่ใช้โดยทั่วไปคือใบกระวาน ใบผักชี ใบฟีนูกรีก และใบสะระแหน่ พบในอาหารอินเดียใต้ อาหารหวานนิยมปรุงรสด้วยกระวาน, หญ้าฝรั่น ลูกจันทน์เทศและกลิ่นกุหลาบ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Indian fast food. The story of rural road stop eateries
ท้าวทศรถ

**ท้าวทศรถ** เป็นพระราชโอรสของท้าวอัชบาลกับนางเทพอัปสร ครองกรุงอโยธยาต่อจากพระราชบิดา ท้าวทศรถได้กำหราบยักษ์หลายตน เช่น ปทูตทันต์ ในการศึกนั้นปทูตทันต์แผลงศรทำให้เพลารถของท้าวทศรถหัก นางไกษเกษีที่ตามเสด็จมาด้วยเห็นดังนั้นจึงนำแขนมาเทียมรถ จนในที่สุดท้าวทศรถขว้างพระขรรค์ไปใหม่ ด้วยอำนาจอันเรืองฤทธิ์ของพระขรรค์ปทูตทันต์จึงกระเด็นตกยังพื้นพสุธาคอหักตายคาที ท้าวทศรถจึงได้ให้สัญญาแก่พระนางไกษเกษีว่าในวันข้างหน้า หากนางขออะไรก็จะให้ตามที่นางขอ

ท้าวทศรถครองราชสมบัติมานานหลายปีแต่ยังไม่มีโอรส จึงอัญเชิญพระฤาษีกไลโกฏมาทำพิธีกวนข้าวทิพย์ และนำข้าวทิพย์ไปให้พระมเหสีทั้งสามเสวยจนตั้งครรภ์ และให้กำเนิดพระโอรสถึงสี่พระองค์ เมื่อโอรสอายุได้ 14 ปีก็ให้ไปเรียนวิชากับพระฤาษี

ท้าวทศรถอยู่ในราชสมบัติได้หกหมื่นปี ก็มาคิดเรื่องแบ่งสมบัติให้โอรสทั้งสี่ โดยพระพรตและพระสัตรุตจะได้ครองกรุงไกยเกษ ส่วนพระรามและพระลักษมณ์จะให้ครองเมืองอโยธยา แต่การนี้นางไกยเกษียกเรื่องคำสัญญาในอดีตมาเป็นข้อต่อรอง เพราะเชื่อนางค่อมกุจจี ขอให้เนรเทศพระรามไปอยู่ในป่าสิบสี่ปี และให้พระพรตขึ้นครองราชย์แทน ท้าวทศรถเสียใจมากจนสวรรคตด้วยความตรอมพระทัย

## พระมเหสีและพระราชโอรส
#**[[นางเกาสุริยา]]** อัครมเหสี มีพระราชโอรสคือ พระราม (พระนารายณ์อวตาร)
#**[[นางไกยเกษี]]** มเหสีรอง ธิดาท้าวไกยเกษ มีพระราชโอรสคือ พระพรต (จักร)
#**[[นางสมุทรชา]]** มีพระราชโอรสฝาแฝดคือ พระลักษมณ์ (สังข์และบัลลังก์นาค) และพระสัตรุต (คทา)

## ลักษณะของท้าวทศรถ
กายสีขาว 1 พักตร์ 2 กร ทรงมงกุฎยอดเดินหน (ยอดแหลม)

หมวดหมู่:ตัวละครในรามเกียรติ์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นพระมหากษัตริย์
นางเกาสุริยา

**นางเกาสุริยา** หรือในรามายณะฝั่งอินเดียเรียกว่า **นางเกาศัลยา** () เป็นพระราชินีพระองค์หนึ่งของ อาณาจักรโกศล ในมหากาพย์ตำนานฮินดู จากเรื่อง *[[รามายณะ]]* พระนางเป็นพระมเหสีของ ท้าวทศรถ พระมารดาของ พระราม เป็นพระราชินีองค์ใหญ่ของ อโยธยา

## ประวัติ
### ในรามายณะฉบับอินเดีย
พระนางเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าสุโกศล กับนางอมฤตประภา เชื้อพระวงศ์ชาวทักษิณาโกศล ที่แผ่นดินเกิดของพระนาง มีวัดที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้พระนางก็คือ วัดมาตาเกาศัลยา ซึ่งเป็นวัดแห่งเดียวในโลกที่อุทิศให้กับนางเกาสุริยา

พระรามออกจากกรุงอโยธยาเป็นเวลาสิบสี่ปี พระราม นางสีดา และพระลักษณ์ต้องแต่งกายด้วยฉลองพระองค์ย้อมเปลือกไม้ที่พระนางไกยเกษีมอบให้สวมใส่ ขึ้นรถม้าซึ่งขับโดยสุมันตรา และรายล้อมไปด้วยชาวเมือง โดยมีท้าวทศรถเสด็จออกตามมาจากพระราชวังพร้อมกับพระมเหสีทั้งสาม ทั้งท้าวทศรถและนางเกาสุริยาเสด็จตามรถม้าไปอย่างรวดเร็วจนพระรามต้องบอกสุมันตราให้เร่งฝีเท้าเพื่อให้ทั้งสองพระองค์ตามพระองค์ไม่ทัน พระราชินีเกาสุริยาเป็นอวตารของธารา (พราหมณี) ภริยาของโทรณาวสุ โดยนางได้รับพรจากพระวิษณุว่า - "ข้าจะเกิดเป็นลูกชายของเจ้าใน "เตรตายุค"

เมื่อพระสวามีสิ้นพระชนม์ พระนางจึงครองตำแหน่งมเหสีแห่งอาณาจักรโกศล จวบจนพระราชโอรสเสด็จขึ้นครองราชย์

ในช่วงรัชสมัยของพระราม นางได้อยู่ในฐานะพระพันปี (พระมารดาของกษัตริย์)

พระนางเป็นพระมเหสีร่วมกับ นางสุมิตรา และ นางไกยเกษี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:ราชวงศ์อิกษวากุ
หมวดหมู่:ตัวละครในรามเกียรติ์
หมวดหมู่:ตัวละครในรามายณะ
คูราชิกิ

**คูราชิกิ** () เป็นนครในจังหวัดโอกายามะ ประเทศญี่ปุ่น บนชายฝั่งแม่น้ำทากาฮาชิและทะเลในเซโตะ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 354.71 ตารางกิโลเมตร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 มีจำนวนประชากร 470,304 คน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Kurashiki City official website
* Ryokan Kurashiki website 
* Kurashiki's Sister/Friendship Cities


หมวดหมู่:นครในจังหวัดโอกายามะ
ยูกิโตะ คิชิโระ

**ยูกิโตะ คิชิโระ** () เป็นนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น เกิด 20 มีนาคม ค.ศ. 1967 โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

## ผลงาน
* *Hito* (short story collection)
** *Kikai* (1984)
** *Kaiousei* (1988)
** *Hito* (1988)
** *Dai-Majin* (1989)
** *Mirai Tokyo Headman* (1989)
** *Uchukaizokushonendai* (1990)
* *[[Battle Angel Alita]]* (1991-1995)
* *[[Ashen Victor]]* (1997)
* *[[Gunnm Gaiden]]* (1997)
* *[[Aqua Knight]]* (1998)
* *[[Battle Angel Alita: Last Order]]* (2000-present)

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Yukito Kishiro home page
* Yukito Kishiro (English biography)

หมวดหมู่:นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ศิลปินมังงะ
หมวดหมู่:ศิลปินมังงะจากโตเกียว
หมวดหมู่:บุคคลจากโตเกียว
คาวาโงเอะ (จังหวัดไซตามะ)

**คาวาโงเอะ** หรือ **คาวาโกเอะ** () เป็นนครศูนย์กลางในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้ได้รับฉายาว่าเป็นเมือง "เอโดะจิ๋ว" ด้วยอาคารบ้านเรือนภายในเขตเมืองเก่าที่อนุรักษ์ไว้อย่างดี เป็นสถาปัตยกรรมเก่าสมัยยุคเอโดะ และการเดินทางจากโตเกียว ใช้เวลาเดินทางเพียงประมาณ 30–60 นาที ทำให้เมืองนี้เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยย่านที่มีชื่อเสียงที่สุด คือถนนคูราซูกูริ (蔵造りの町並み)

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ 
* เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เมืองคาวาโงเอะ 

หมวดหมู่:นครในจังหวัดไซตามะ
เท็นทุก

**เท็นทุก** () เป็นอาหารจากเส้นที่นิยมกันมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในอัมโต ซึ่งเป็นอาหารเย็นและบางครั้งรับประทานเป็นอาหารกลางวัน ส่วนผสมหลักคือแป้งสาลี ผัก และเนื้อแกะหรือเนื้อจามรี  เท็นทุกที่ใส่ผักเป็นตัวเลือกที่นิยมทั่วไป

## แหล่งข้อมูลอื่น
*YoWangdu Tibetan Food Recipes: Thenthuk 

หมวดหมู่:อาหารทิเบต
หมวดหมู่:อาหารจากเส้น
ฮิเมจิ

**ฮิเมจิ** () เป็นนครในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 533 ตารรางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2551 ประมาณ 535,571 คน

ฮิเมจิเป็นเมืองที่ตั้งของปราสาทฮิเมจิ ซึ่งได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกและเป็นหนึ่งในปราสาทที่สวยงามที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น

thumb|250px|ถนนโอเตมาเอะ มองจากปราสาทฮิเมจิ
thumb|250px|เทศกาลเต้นรำปราสาทโยซาโกอิ

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ 
* เว็บไซต์การท่องเที่ยวเมืองฮิเมจิ 

หมวดหมู่:นครในจังหวัดเฮียวโงะ
ฟุตบอลทีมชาติเติร์กเมนิสถาน

**ฟุตบอลทีมชาติเติร์กเมนิสถาน** ()  เป็นทีมชาติฟุตบอลของเติร์กเมนิสถาน ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลเติร์กเมนิสถาน และสมาพันธ์ฟุตบอล AFC หลังจากที่ประเทศได้รับเอกราช เติร์กเมนิสถานได้แข่งขันฟุตบอลระดับนานาชาติครั้งแรกกับคาซัคสถาน เมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2535 เคยผ่านเข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลเอเชียนคัพ ปี 2547 แต่ได้คะแนนเดียวจากซาอุดิอาระเบีย

## ฟุตบอลโลก

*1994 – ไม่ได้เข้าร่วม
*1998 ถึง 2026 – ไม่ผ่านรอบคัดเลือก

## เอเชียนคัพ

*ใช้ผลจาก 2010 AFC Challenge Cup ในการคัดเลือกทีมเข้ารอบ 2011 AFC Asian Cup

## เอเชียนเกมส์

**หมายเหตุ: ** ตั้งแต่ ปี 2002 ใช้ทีมชาติอายุไม่เกิน 23 ปีที่เข้าร่วมแข่งขัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Turkmenistan at AFC
* Turkmenistan at FIFA
* Turkmenistan Global Sports Archive 
* Turkmenistan at Soccerway
* Turkmenistan at FootballFacts

เติร์กเมนิสถาน
หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศเติร์กเมนิสถาน
หมวดหมู่:กีฬาทีมชาติเติร์กเมนิสถาน
ตลาดหลักทรัพย์มอสโก

**ตลาดหลักทรัพย์มอสโก** (; ) เป็นหนึ่งในตลาดหลักทรัพย์สากลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสหพันธรัฐรัสเซียและยุโรปตะวันออก ตลาดเปิดทำการใน ค.ศ. 1992 และปัจจุบัน เป็นตลาดหลักทรัพย์ชั้นนำของรัสเซีย โดยมีรายการบริษัทในตลาดราว 239 บริษัท และมีมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดอยู่ที่ 950,000 ดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010

ตลาดหลักทรัพย์มอสโกประกอบด้วยสมาชิกและองค์กรที่เข้าร่วมกว่า 550 องค์กร ซึ่งทำการแลกเปลี่ยนกับลูกค้า ใน ค.ศ. 2006 มูลค่าการแลกเปลี่ยนในตลาดหลักทรัพย์แตะระดับที่ 20.38 ล้านล้านรูเบิล (754,900 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) นับเป็นมากกว่า 90% ของอัตราการแลกเปลี่ยนทั้งหมดของตลาดหลักทรัพย์ของรัสเซีย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 

หมวดหมู่:ตลาดหลักทรัพย์
อันนา ยาบลอนสกายา

**อันนา ยาบลอนสกายา** (; 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 — 24 มกราคม พ.ศ. 2554) เป็นนักเขียนบทละครและกวีชาวยูเครน เป็นหนึ่งในผู้เสียชีวิตจากเหตุระเบิดท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว พ.ศ. 2554

## ชีวประวัติ
ยาบลอนสกายาเกิดในโอเดสซา สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน (ปัจจุบัน ประเทศยูเครน) เธอได้ตีพิมพ์บทละครในภาษารัสเซียมากกว่า 12 ชิ้น และผลงานจำนวนมากได้มีการนำไปแสดงในที่ประชุมหลายแห่งในรัสเซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 เป็นต้นมา ยาบลอนสากยาได้รับรางวัลหลายรางวัลในการประกาศรางวัลด้านวรรณกรรมและการละครหลายแห่งในรัสเซีย (มอสโกและเยคาเตรินเบิร์ก) และเบลารุส (มินสค์) เธอยังได้เขียนกลอนแสดงอารมณ์ส่วนตัวอีกจำนวนหนึ่งด้วย

ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้าเหตุระเบิดในท่าอากาศยานโดโมเดโดโว เธอได้เดินทางมาถึงมอสโก จากโอเดสซาบ้านเกิด เพื่อเข้าร่วมพิธีมอบรางวัลที่จัดขึ้นโดยนิตยสารซินิมาอาร์ต ประจำปี พ.ศ. 2553

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวยูเครน
หมวดหมู่:บุคคลจากออแดซา
ฟิล เนวิล

**ฟิลลิปส์ จอห์น เนวิล** (; เกิด 21 มกราคม ค.ศ. 1977) เป็นผู้จัดการทีมและอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของพอร์ทแลนด์ ทิมเบอร์ส ในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ ทั้งยังเป็นเจ้าของสโมสรซอลฟอร์ดซิตีร่วมกับอดีตเพื่อนร่วมทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหลายคน

เขามีพี่ชายที่เป็นนักฟุตบอลในพรีเมียร์ลีกเช่นกัน คือ แกรี เนวิล อดีตกัปตันสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Phil Neville Caricature 
*
*TheFA.com profile
*Premier League profile 

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ‎

หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:บุคคลจากบิวรี
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004
หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวอังกฤษ
ฟูนาบาชิ

**ฟูนาบาชิ** () เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2480 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 85.64 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากรประมาณ 601,396 คน

thumb|ห้างสรรพสินค้า LaLaPort ในฟูนาบาชิ

## ภูมิศาสตร์
### เทศบาลข้างเคียง
* จังหวัดชิบะ
** อิจิกาวะ
** นาราชิโนะ
** ยาชิโอะ
** คามางายะ
** ชิโอริ

## ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของฟูนาบาชิเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* เว็บไซต์ทางการ 

ฟูนาบาชิ
สปีด (ช่องรายการโทรทัศน์)

**สปีด แชนแนล** หรือ **สปีด** () เป็นช่องรายการโทรทัศน์ที่ออกอากาศทางเคเบิลทีวี และ จานดาวเทียม ในส่วนต่างๆของทวีปอเมริกาเหนือ เริ่มออกอากาศครั้งแรกในประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งสำนักงานใหญ่อยู่ใน ชาร์ลอตต์, รัฐนอร์ทแคโรไลนา รายการโทรทัศน์ส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับยานยนต์ ได้แก่ รถสูตรหนึ่ง, NASCAR 

## อ้างอิง
* RE: Veracity of Speed Vision programming

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
* Speed ใน เฟซบุ๊ก
* Speed ใน ทวิตเตอร์
* Speed  เนื้อหาสำหรับโทรศัพท์มือถือ

หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์อเมริกัน
แอรอน เลนนอน

**แอรอน จัสติน เลนนอน** () เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1987 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษที่เล่นในตำแหน่งปีกขวา และเป็นอดีตผู้เล่นทีมชาติอังกฤษอีกด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Aaron Lennon profile  at The Football Association
*Aaron Lennon profile at Tottenham Hotspur F.C.
*  
*

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ‎
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเบิร์นลีย์
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:บุคคลจากลีดส์
หมวดหมู่:ปีกฟุตบอล
ซาโมวาร์

**ซาโมวาร์** () ประดิษฐ์ขึ้นก่อนศตวรรษที่ 18 เพื่อใช้ต้มน้ำชาโดยเฉพาะ ให้ความร้อนด้วยถ่านหินหรือถ่าน ด้านล่างของกาจะมีก็อก ตรงกลางจะมีช่องว่างสำหรับใส่ถ่านเพื่อต้มน้ำให้เดือด ซึ่งส่วนใหญ่จะทำด้วยโลหะรูปร่างคล้ายแจกัน ประดับด้วยเงิน ทองแดง หรือเพชร ซาโมวาร์ มีใช้กันในหลายประเทศ นอกจากรัสเซียแล้ว ก็ยังนิยมใช้กันในประเทศที่ชนพื้นเมืองเป็นชาวสลาฟ ในอิหร่าน แคชเมียร์ และตุรกี หลายคนจึงโต้แย้งว่า ซาโมวาร์ อาจจะมีต้นกำเนิดมาจากประเทศเหล่านี้ก็ได้ แต่จากหลักฐานที่มีอยู่ และเป็นที่ชื่อถือ บอกว่ามันมาจากรัสเซีย แม้กระทั่งชื่อที่ใช้ในอิหร่าน ก็ยังเรียกว่า ซาโมวาร์ โดยคำๆนี้ในภาษารัสเซีย แปลได้ว่า “ต้มเอง” ซาโมวาร์ ในอิหร่าน มีหลักฐานว่าปรากฏขึ้นหลังศตวรรษที่ 18 แต่ในรัสเซีย มีหลักฐานว่าซาโมวาร์ปรากฏขึ้นในศตวรรษที่ 18 

ซาโมวาร์ มีหลากหลายรูปทรง และขนาด (ตั้งแต่ 1 แกลลอน จนถึง 1 ลิตร) ตอนแรกทำจากโลหะ แต่ต่อมามีการใช้วัสดุอื่นมาทำด้วยเช่นกัน อย่างเช่นดินเผา แต่ส่วนประกอบที่สำคัญ น่าจะได้แก่ขา ที่ทำหน้าที่ กันไม่ให้ความร้อนจากซาโมวาร์ ไหลลงมาโดนพื้นที่มันตั้งอยู่ และก็อกที่ทำหน้าที่ปล่อยน้ำออกจากซาโมวาร์

ใน สมัยก่อน ระบบการทำให้น้ำในซาโมวาร์ร้อน ใช้เป็นระบบท่อโลหะกลวง ติดตั้งในแนวตั้งอยู่กลางซาโมวาร์ ส่วนเชื้อเพลิงก็อาจจะเป็นฟืนหรือถ่านที่ใส่ลงไปในท่อกลวงนี้ ในสมัยเก่า ระบบการเผาไหม้เชื้อเพลิงที่เชื่องช้ามากของซาโมวาร์ ถือว่าเป็นการประหยัดเชื้อเพลิงอย่างมาก แต่ถ้าจะเร่งไฟให้แรงขึ้นก็สามารถทำได้โดยง่าย ด้วยความช่วยเหลือของที่เป่าลม แต่ปัจจุบัน ซาโมวาร์ พัฒนามาเป็นระบบไฟฟ้ากันหมดแล้ว ระบบท่อกลวงดังกล่าวจึงหายไป

บางรุ่นบางแบบ อาจจะมีฝาที่ด้านบนเป็นรูปถ้วย เพื่อใช้สำหรับอุ่นกาน้ำชา

## ซาโมวาร์ ยุคโบราณ

ตามประวัติที่บันทึกกันไว้ ผู้คิดค้นซาโมวาร์ขึ้นมา ชื่อ เฟดอร์ ลิซิตซิน ชาวเมืองตูลา ทางใต้ของกรุงมอสโก ซึ่งมีอาชีพทำปืนและกระสุน โดยในช่วงที่มีเวลาว่าง เขาและลูกชาย 2 คนก็ได้คิดสร้างซาโมวาร์ขึ้นมาเมื่อปลายศตวรรษที่ 18 ตอนแรกก็ทำใช้เอง แต่ต่อมาก็ทำมันออกขาย และก็ขายดิบขายดี โรงงานผลิตซาโมวาร์จึงเกิดตามมามากมาย และทำให้เมืองนี้กลายเป็นศูนย์กลางการผลิตซาโมวาร์ ก่อนที่ศูนย์กลางนี้จะขยับขยายไปยังเมืองอื่นๆ

## ซาโมวาร์บนแสตมป์โซเวียต
ต้นศตวรรษ 20 มีความพยายามที่จะพัฒนาซาโมวาร์ โดยการเปลี่ยนไปใช้เชื้อเพลิงที่ทันสมัยเช่นน้ำมันก๊าด น้ำมันเชื้อเพลิง แต่ไม่ได้รับความนิยม เพราะเรื่องกลิ่น อันตรายจากเพลิงไหม้ และการระเบิด ยุคนี้ การรถไฟ ก็นำเอาซาโมวาร์ไปติดอยู่บนขบวนรถด้วย เพื่อให้ผู้โดยสารมากดน้ำร้อนไปใช้ได้ตามสบายด้วย
พอ ถึงยุค 50 และ 60 ซาโมวาร์ ก็หันมาใช้ระบบไฟฟ้า และในยุคของเบรชเนฟ ซาโมวาร์ ก็มีชื่อเสียงไปทั่วโลก เมื่อมอสโกเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกปี 1980 และนักท่องเที่ยว นักกีฬา ที่เดินทางมารัสเซียในช่วงนั้น ก็ได้หอบหิ้วเอาซาโมวาร์กลับไปเป็นของที่ระลึกจำนวนมาก ทำให้คนทั้งโลกได้รู้จักมัน และนับตั้งแต่นั้นมา มันก็กลายเป็นสัญลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของรัสเซีย

## ซาโมวาร์ยุคโมเดิร์น

ปัจจุบัน ซาโมวาร์ กลายเป็นสัญลักษณ์อีกอย่างของการคิดถึงวันเวลาเก่าๆ เมื่อคนรัสเซียหลายคน ซื้อซาโมวาร์มาใช้ประดับประดาบ้าน แทนที่จะใช้ในการชงชา

## อ้างอิง

http://www.oknation.net/blog/print.php?id=216892

หมวดหมู่:เครื่องครัว
หมวดหมู่:บรรจุภัณฑ์
บลัดดีแซตเทอร์เดย์ (ภาพถ่าย)

thumb|300px|ภาพถ่ายที่มีชื่อเสียงของเด็กทารกคนหนึ่งท่ามกลางซากปรักหักพังจากการระเบิดของสถานีรถไฟใต้เซี่ยงไฮ้ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1937

**บลัดดีแซตเทอร์เดย์** () เป็นชื่อของภาพถ่ายขาวดำซึ่งได้รับการตีพิมพ์อย่างกว้างขวางในช่วงเดือนกันยายน-ตุลาคม ค.ศ. 1937 และมีผู้ชมภาพถ่ายดังกล่าวมากกว่า 136 ล้านคนทั่วโลก ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน โดยเป็นภาพเด็กทารกกำลังร้องไห้อยู่ในซากปรักหักพังที่ถูกทิ้งระเบิดของสถานีรถไฟเซี่ยงไฮ้ใต้ ภาพถ่ายดังกล่าวได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมซึ่งแสดงถึงความโหดร้ายในช่วงสงครามของญี่ปุ่นในจีน ภาพนี้ถ่ายขึ้นเพียงไม่กี่นาทีหลังจากการโจมตีทางอากาศต่อพลเรือนระหว่างยุทธการเซี่ยงไฮ้ ช่างถ่ายภาพของเฮิร์สท์คอร์เปอเรชัน เอช.เอส. "นิวส์รีล" หว่อง ซึ่งไม่สามารถระบุเอกลักษณ์หรือแม้กระทั่งเพศของเด็กที่ได้รับบาดเจ็บคนดังกล่าว ผู้ซึ่งแม่ของเด็กคนนี้พบว่านอนเสียชีวิตในบริเวณใกล้เคียง ภาพนี้เป็นหนึ่งในภาพถ่ายสงครามที่เป็นที่จดจำที่สุดเท่าที่เคยได้รับการตีพิมพ์ ซึ่งอาจจะเป็นฉากภาพยนตร์ข่าวที่มีชื่อเสียงที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1930 ภาพดังกล่าวกระตุ้นให้เกิดความรู้สึกโกรธแค้นแก่ชาวตะวันตกถึงความโหดร้ายของญี่ปุ่นในจีน นักหนังสือพิมพ์ แฮโรลด์ ไอแซกส์ เรียกภาพสัญลักษณ์นี้ว่าเป็น "หนึ่งในชิ้นงาน 'โฆษณาชวนเชื่อ' ที่ประสบความสำเร็จที่สุดตลอดกาลชิ้นหนึ่ง" 

หว่องถ่ายภาพฟิล์มของสถานีใต้ที่ถูกระเบิดไปด้วยกล้องภาพยนตร์อายโมของเขา และเขายังได้จับภาพบางภาพด้วยกล้องไลก้า ภาพนิ่งที่มีชื่อเสียง ถ่ายจากกล้องไลก้า อาจเรียกได้ด้วยชื่ออื่นที่เกิดขึ้นไม่บ่อยครั้งนัก โดยมีการอธิบายถึงองค์ประกอบที่มองเห็นได้ โดยภาพนี้มีการเรียกว่า "ทารกชาวจีนไร้แม่", "ทารกชาวจีน" และ "ทารกในสถานีรถไฟเซี่ยงไฮ้" ภาพถ่ายดังกล่าวได้รับการประณามโดยนักชาตินิยมชาวญี่ปุ่น ผู้ซึ่งแย้งว่าเป็นการจัดฉากขึ้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพถ่าย
หมวดหมู่:ผลงานในปี พ.ศ. 2480
เบรก

[right|200px|thumbnail|จานเบรกใน[มอเตอร์ไซค์]]
**เบรก** หรือ **เครื่องห้ามล้อ** () เป็นอุปกรณ์ที่ยับยั้งการเคลื่อนไหว ตรงกันข้ามกับคลัตช์

ส่วนใหญ่เบรกใช้แรงเสียดทานในการแปลงพลังงานเป็นความร้อน แต่วิธีการอื่น ๆ ของการแปลงพลังงานอาจจะมีการทำงานอย่างอื่น เช่น เบรกใหม่เพื่อแปลงพลังงานจลน์ให้เป็นพลังงานไฟฟ้าซึ่งอาจจะถูกเก็บไว้สำหรับใช้งานในภายหลัง วิธีการอื่นที่แปลงพลังงานจลน์ให้เป็นพลังงานที่อาจจะเกิดขึ้นในรูปแบบที่เก็บไว้เช่นแรงดันอากาศหรือน้ำมันที่มีแรงดัน วิธีการอื่น ๆ การเบรก ถึงแม้ว่าจะมีการแปลงพลังงานจลน์ในรูปแบบที่แตกต่างกัน เช่นการถ่ายโอนพลังงานไปตรงมู่เล่ (ล้อหนักสำหรับหมุนถ่วงให้เครื่องยนต์เดินเรียบ)..

## แหล่งข้อมูลอื่น
*How Stuff Works - Brakes

หมวดหมู่:วิศวกรรมเครื่องกล
อุทกภัยและโคลนถล่มในรัฐรีโอเดจาเนโร มกราคม พ.ศ. 2554

**อุทกภัยและโคลนถล่มในรัฐรีโอเดจาเนโร มกราคม พ.ศ. 2554** เกิดขึ้นในหลายเมืองในพื้นที่ภูเขา (Região Serrana) ในรัฐรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล อุทกภัยทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 845 คน และสร้างความเสียหายกว่า 2 พันล้านเรียลบราซิล ขณะที่สื่อท้องถิ่นอ้างว่าอุทกภัย โคลนถล่มและดินถล่มประกอบกันคราวนี้ในรัฐรีโอเดจาเนโรกลายเป็นภัยธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์บราซิล ขณะที่บางคนแย้งว่าโศกนาฏกรรมที่คล้ายกันที่เกิดขึ้นในรัฐรีโอเดจาเนโรเมื่อ พ.ศ. 2510 มีผู้เสียชีวิตมากกว่า ซึ่งครั้งนั้นมีผู้เสียชีวิตกว่า 1,700 คน

## รายละเอียด
ในช่วงเวลา 24 ชั่วโมง ระหว่างวันที่ 11 และ 12 มกราคม พ.ศ. 2554 หน่วยงานสภาพอากาศท้องถนนรายงานว่าจะมีฝนตกมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ตลอดทั้งเดือน อุทกภัยในหลายพื้นที่ได้เกิดขึ้นในทันที ภัยธรรมชาติดังกล่าวทำให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์สินอย่างกว้างขวาง และสาธารณูปโภค อย่างเช่น ไฟฟ้า น้ำประปา และสายโทรศัพท์ได้รับผลกระทบ ประชาชนราว 2,960 คน บ้านถูกทำลายในอุทกภัยดังกล่าวด้วย

มีความเห็นว่าผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในพื้นที่ยากจน และผลกระทบในพื้นที่เหล่านี้อาจลดลงอย่างมากหากไม่เป็นเพราะระบบฟาเวลาที่มีสภาพความเป็นอยู่เลวของบราซิล การขาดการให้ความสนใจแก่พื้นที่เหล่านี้ทำให้บางคนอธิบายภัยธรรมชาติดังกล่าวว่า "เกิดจากมนุษย์มากกว่าธรรมชาติ"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อุทกภัยในปี พ.ศ. 2554
คลัตช์

right|150px|thumbnail|ภาพมองด้านหลังของเครื่องยนต์ฟอร์ด V6 คลัชอยู่ตรงส่วนพูลเลย์
**คลัตช์** เป็นอุปกรณ์ซึ่งทำหน้าที่เชื่อมต่อหรือถ่ายทอดและตัดพลังการหมุนหรือแรงบิดจากแหล่งกำเนิดไปสู่อุปกรณ์อื่นเพื่อให้เกิดการหมุนเมื่อถูกเชื่อมต่อ หยุดหมุนเมื่อแยกจากกัน หรือ ทำให้เกิดการหมุนแตกต่างกันกับแหล่งกำเนิดหากไม่เชื่อมต่อกันอย่างสนิท คลัตช์ทำงานโดยอาศัยแรงเสียดทานของวัตถุ 

## รูปแบบ
ในทางวิศวกรรมได้มีการใช้งานคลัตช์ในรูปแบบต่างๆ โดยเฉพาะรถยนต์ เช่น ใช้กับเกียร์อัตโนมัติ เกียร์ธรรมดา คอมเพรสเซอร์แอร์ พัดลมระบายความร้อน หรือใช้ในเลื่อยยนต์แบบโซ่ ซึ่งหลักการทำงานแตกต่างกัน 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วิศวกรรมเครื่องกล
รอยัลรัมเบิล (2007)

**รอยัลรัมเบิล (2007) ** () เป็นศึกมวยปล้ำ ของ WWE จัดเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2007 โดยรวมนักมวยปล้ำจากค่ายรอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยูู

## ผลการแข่งขัน

### รายชื่อผู้ที่เข้าร่วมแมทช์รอยัลรัมเบิล
}
|Edge
|03:38
|-style="background: #BBBBCC;"
|15
|
|ECW
|
|Booker
|00:13
|-style="background: #FFBBBB;"
|16
|Randy Orton
|Raw
|27
|Michaels
|27:14
|-style="background: #BBBBFF;"
|17
|Chris Benoit
|SD!
|19
|Khali
|17:52
|-style="background: #BBBBCC;"
|18
|Rob Van Dam
|ECW
|21
|Khali
|16:30
|-style="background: #FFBBBB;"
|19
|Viscera
|Raw
|13
|Van Dam, Edge, Punk, Benoit, Nitro, Benjamin, Holly & Thorn
|06:22
|-style="background: #FFBBBB;"
|20
|Johnny Nitro
|Raw
|15
|Benoit
|06:18
|-style="background: #BBBBCC;"
|21
|Kevin Thorn
|ECW
|16
|Benoit
|06:15
|-style="background: #BBBBCC;"
|22
|Hardcore Holly
|ECW
|18
|Khali
|10:21
|-style="background: #FFBBBB;"
|23
|Shawn Michaels
|Raw
|29
|Undertaker
|24:11
|-style="background: #FFBBBB;"
|24
|Chris Masters
|Raw
|17
|Van Dam
|03:32
|-style="background: #BBBBFF;"
|25
|Chavo Guerrero
|SD!
|24
|Khali
|06:24
|-style="background: #BBBBFF;"
|26
|Montel Vontavious Porter
|SD!
|26
|Undertaker
|07:31
|-style="background: #FFBBBB;"
|27
|Carlito
|Raw
|23
|Khali
|03:19
|-style="background: #BBBBFF;"
|28
|
|SD!
|25
|Undertaker
|03:45
|-style="background: #BBBBFF;"
|29
|
|SD!
|20
|Khali
|00:07
|-style="background: #CCCCFF;"
|30
|
|SD!
|
|**Winner**
|13:15
|}

## ดูเพิ่ม
* รอยัลรัมเบิล
* รายชื่อรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Official website

หมวดหมู่:รอยัลรัมเบิล
หมวดหมู่:มวยปล้ำอาชีพในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:กีฬาในแซนแอนโทนีโอ (รัฐเท็กซัส)‎
หมวดหมู่:มวยปล้ำอาชีพในรัฐเท็กซัส
โรงเรียนขาณุวิทยา

**โรงเรียนขาณุวิทยา** เป็นโรงเรียนประจำอำเภอขาณุวรลักษบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 41 ตั้งอยู่เลขที่ 341 หมู่ 2 ตำบลแสนตอ อำเภอขาณุวรลักษบุรี จังหวัดกำแพงเพชร รหัสไปรษณีย์ 62130 

เดิมเป็นโรงเรียนประเภทสหศึกษา โดยมีนายธรรมศักดิ์ คำเพ็ญ นายอำเภอขาณุวรลักษบุรี และนายประสิทธิ์ จันทรมณี ศึกษาธิการอำเภอขาณุวรลักษบุรีในขณะนั้น เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการของบประมาณก่อสร้างซึ่งได้รับการบริจาคที่ดิน จากนายสมพงษ์ พงษ์พูล เป็นจำนวน 72 ไร่ 3 งาน 65 ตารางวา โดยมีนายชะอำ มุสิกะพงษ์ เป็นครูใหญ่ เปิดทำการสอนเมื่อเดือนพฤษภาคม ในปี พ.ศ. 2512 ในปัจจุบันโรงเรียนขาณุวิทยาเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ ปัจจุบันเปิดทำการสอน 2 ระดับ คือ ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1-ม.3) และชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.4-ม.6)

## ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
*กรินทร์ อ่องชุ่ม (ตูน) นักร้อง (ALIE BLACKCOBRA)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์โรงเรียนขาณุวิทยา 
* 
* 

หมวดหมู่:โรงเรียนในจังหวัดกำแพงเพชร
หมวดหมู่:โรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอในจังหวัดกำแพงเพชร
หมวดหมู่:โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร
หมวดหมู่:โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2512
นีโอ-เอ็กซ์

**Neo-X** กลุ่มศิลปินทริโอร็อคอันประกอบไปด้วย หนุ่ย - สุรวุฒิ หิรัญเมฆาวนิช  (กีตาร์ / ร้องนำ) โด่ง - ชลภัทร์ สหวาณิชกุล (กลอง) และ ดัง - อรรณพล สหวาณิชกุล (เบส)  หลังเปิดตัวอัลบั้มชุดแรกที่ใช้ชื่อเดียวกับวง *นีโอ เอ็กซ์* ในสังกัด อาร์เอส ก็ได้เริ่มเป็นที่รู้จักจากเพลง *ใจเธอกอดใคร* ในอัลบั้มชุดที่สองก็ไม่ประสบความสำเร็จมากเท่าที่ควร นีโอ เอ็กซ์ได้ออกจากสังกัดอาร์เอสและย้ายไปอยู่ในสังกัดริทึ่ม มิวสิคเนื่องด้วยหมดสัญญากับทางอาร์เอส ในปี 2552 และปล่อยอัลบั้มชุดที่สามในปีเดียวกันนี้ *NEO-X : Rhythmic*หลังจากที่พวกเขาปล่อยอัลบั้มชุดที่สามก็ไม่มีข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับวงอีกเลย

## สมาชิก
### สมาชิกปัจจุบัน
* สุรวุฒิ หิรัญเมฆาวนิช (หนุ่ย) (ร้องนำ,กีตาร์) (2546 - ปัจจุบัน)
* ธีระชัย นพรัตน์  (หนุ่ม) (เบส) (2548 - ปัจจุบัน)
* ยศ ศรีหิรัญโชติ (ยศ) (กีตาร์) (2553 - ปัจจุบัน)
* นาวิน โสรัจจกิจ (โจ) (คียบอร์ด) (2553- ปัจจุบัน)
* กฤษฎา ภิญโญกุล (แชมป์) (กลอง) (2553 - ปัจจุบัน)

### อดีตสมาชิก
*  ชลภัทร สหวาณิชกุล (กลอง ในชุดแรก) (2546)
*  อรรณพ สหวาณิชกุล (เบส ในชุดแรก) (2546)
* ศิริโชค บุญใหญ่ (กลอง ในชุดสอง) (2549) (เสียชีวิตแล้วในปี 2561)
*  ธีระชัย นพรัตน์ (เบส ในชุดสอง) (2549)

## ผลงาน
* Neo-X 
* NEO-X² DEEP
* NEO-X Rhythmic

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีไทยในยุค 2000
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติไทย
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดอาร์เอส
เจเรมี เวด

[thumb|250px|เจเรมี เวด ในปี [ค.ศ. 2011]]
**เจเรมี เวด** () เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 ที่ซัฟฟอล์ก ประเทศอังกฤษ มีชื่อเต็มว่า **เจเรมี จอห์น เวด** (Jeremy John Wade) เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงจากการเป็นพิธีกรและนักตกปลาจากรายการ River Monsters ที่ออกอากาศทางช่องแอนิมอลแพลนเน็ต (ในประเทศไทยออกอากาศทางช่องดิสคัฟเวอรี ทางทรูวิชันส์)

เวดจบการศึกษาด้านสัตววิทยาจากมหาวิทยาลัยบริสตอล และประกาศนียบัตรการเรียนการสอนด้านชีววิทยาจากมหาวิทยาลัยเคนต์ เคยทำงานเป็นครูสอนวิชาชีววิทยาในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา และได้เขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องทางธรรมชาติและการท่องเที่ยวลงในหนังสือพิมพ์ฉบับต่าง ๆ 

ปัจจุบัน เจเรมี เวด เป็นพิธีกรและนักตกปลาแบบสุดเหวี่ยงในรายการโทรทัศน์ชุด River Monsters อันเป็นรายการสารคดีที่เดินทางไปในแม่น้ำสายต่าง ๆ ทั่วโลก อาทิ แอฟริกา, อะแลสกา, ประเทศไทย เพื่อตกปลาน้ำจืดขนาดใหญ่หลายชนิด  ซึ่งบางชนิดมีรายงานว่าทำร้ายมนุษย์ได้ด้วย ซึ่งหลายต่อหลายครั้ง เวดต้องเสี่ยงตายและได้รับบาดเจ็บจากการตกปลาในรายการ เช่น เครื่องบินตกในหนองน้ำที่บราซิล, เกือบถูกฟ้าผ่าที่สุรินัม, เย่อกับปลากระเบนราหูจนเอ็นแขนขวาขาดที่ประเทศไทย, เป็นไข้ป่าใจกลางป่าคองโก เป็นต้น

สถานะทางครอบครัว ปัจจุบันเวดยังคงเป็นโสด

## ดูเพิ่ม
* เยคับ วากเนอร์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ส่วนตัว

หมวดหมู่:พิธีกรชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:นักตกปลา
หมวดหมู่:บุคคลจากอิปสวิช
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยบริสตอล
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเคนต์
ดีเปินเบก

**ดีเปินเบก** () เป็นเทศบาลที่อยู่ในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม ตั้งอยู่ใกล้ๆ กับฮัสเซิลต์ และอยู่ระหว่างฮัสเซิลต์กับเคงก์ ดีเปินเบกเป็นที่ตั้งของวิทยาเขตมหาวิทยาลัยฮัสเซิลต์และอุทยานวิทยาศาสตร์ลิมเบิร์ก ทางตอนเหนือของเมืองมีคลองอัลเบิร์ตผ่าน ส่วนทางใต้มีทางหลวงพิเศษสาย E313 (แอนต์เวิร์ป-ลีแยฌ) ในใจกลางเมืองมีถนนเก่าจากฮัสเซิลต์ถึงบิลเซินและมาสทริชท์ นอกจากนี้ดีเปินเบกยังมีสถานีรถไฟซึ่งอยู่ในทางรถไฟสายแอนต์เวิร์ป-ฮัสเซิลต์-ลีแยฌ 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของดีเปินเบก 

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเบลเยียม)
แอลัน ฮัตตัน

**แอลัน ฮัตตัน** () เกิดเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984 เป็นนักฟุตบอลชาวสกอตแลนด์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งแบ็กขวาให้กับสโมสรฟุตบอลแอสตันวิลลา
## แหล่งข้อมูลอิ่น

*
*
*Premier League profile 

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวสกอตแลนด์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลซันเดอร์แลนด์
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:บุคคลจากกลาสโกว์
เฌเรมี เมแนซ

**เฌเรมี เมแนซ** () เกิดวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส เขาเล่นในหลายตำแหน่งของกองหน้า เมแนซได้รับการกล่าวขานว่าเป็นผู้เล่นที่มีความสามารถทั้งสองเท้า มีทักษะทางเทคนิค และความเร็ว

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ผู้เล่นสมาคมกีฬาโรมา
หมวดหมู่:ผู้เล่นในเซเรียอา
หมวดหมู่:ผู้เล่นในลีกเอิง
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดเอซอน
หมวดหมู่:ปีกฟุตบอล
แก้วมังกร

thumb|right|255px|ดอกแก้วมังกร
**แก้วมังกร** () (สกุล *Hylocereus*) อยู่ในวงศ์ Cactaceae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับกระบองเพชร มีพื้นเพดั้งเดิมอยู่ในเม็กซิโกเข้ามาในเอเชียที่เวียดนามก่อน โดยบาทหลวงชาวฝรั่งเศสเมื่อประมาณ 100 ปีมาแล้ว โดยปลูกมากตามแนวชายฝั่งทะเลตะวันออกจากเมืองญาจางไปจนถึงไซ่ง่อนในประเทศไทยมีการปลูกมาตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ซึ่งในระยะแรกผลที่ได้มีรสชาติไม่ค่อยอร่อย แต่ในเวลาต่อมาก็ได้มีการพัฒนาและปรับปรุงสายพันธุ์เพื่อให้มีรสชาติที่ดียิ่งขึ้น

## ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
แก้วมังกรเป็นไม้เลื้อย มีลำต้นยาวประมาณ 5 เมตร มีรากทั้งในดินและรากอากาศ ชอบดินร่วนระบายน้ำดี ชอบแสงแดดพอเหมาะ โล่งแจ้ง แต่ไม่แรงเกินไป ดอกสีขาว ขนาดใหญ่กลีบยาวเรียงซ้อนกัน  บานตอนกลางคืน ผลแก้วมังกรมีรูปทรงเป็นทรงกลมรี สีของเปลือกผลเมื่อดิบเป็นสีเขียว เมื่อสุกเป็นมีสีแดงม่วงหรือสีบานเย็น มีกลีบเลี้ยงสีเขียวติดอยู่รอบผล ผลแก้วมังกรส่วนใหญ่มีน้ำหนักประมาณ 300 - 600 กรัม เมื่อผ่าผลแก้วมังกรจะเห็นเนื้อของผลแก้วมังกรสีขาวหากผลนั้นเป็นแก้วมังกรพันธุ์เวียดนามหรือพันธุ์ไทย และเนื้อผลจะมีสีแดงหรือชมพูเมื่อผลนั้นเป็นพันธุ์เนื้อสีขาวโดยมีเมล็ดสีดำเล็กคล้าย ๆ เม็ดงา หรือเม็ดแมงลักกระจายฝังอยู่ทั่วเนื้อ แก้วมังกรสายพันธุ์ที่นิยมปลูกมีดังนี้
* พันธุ์เนื้อขาวเปลือกแดง ( (Haw) Brit. & Rose.) เปลือกสีชมพูสด ปลายกลีบสีเขียว รสหวานอมเปรี้ยวหรือหวานจัด
* พันธุ์เนื้อขาวเปลือกเหลือง () เปลือกสีเหลือง ผลเล็กกว่าพันธุ์อื่น ๆ เนื้อสีขาว เมล็ดขนาดใหญ่และมีน้อยกว่าพันธุ์อื่น รสหวาน
* พันธุ์เนื้อแดงเปลือกแดง () หรือพันธุ์คอสตาริกา เปลือกสีแดงจัด ผลเล็กกว่าพันธุ์เนื้อขาวเปลือกแดง แต่รสหวานกว่า

## การเพาะปลูก
แก้วมังกรเป็นไม้เลื้อยลำต้นอ่อนจำเป็นต้องมีหลักให้ลำต้นเกาะยึดซึ่งหลักจะเป็นไม้เนื้อแข็งหรือเสาซีเมนต์ก็ได้ ถ้าใช้ท่อซีเมนต์เป็นเสาซึ่งรูปทรงกลมภายในกลวงแต่เทปูนไว้ก้นท่อเพื่อไว้ใส่น้ำหล่อเลี้ยงให้เสามีความชุ่มชื้นอยู่เสมอ ฝังท่อซีเมนต์ลงในดินประมาณ 40 – 50 เซนติเมตร ต้องสูงจากพื้นดินประมาณ 1.5 – 2 เมตร ด้านบนของเสาทำเป็นร้านให้กิ่งเกาะแผ่ขยายออกไประยะปลูก 3 x 3 เมตร เตรียมหลุมขนาด 30 x 30 x 30 เซนติเมตร รอบ ๆ หลัก หลักละ 4 หลุม สำหรับปลูกหลุมละ 1 ต้น รองก้นหลุมด้วยปุ๋ยหมักเก่า 1 ปุ้งกี๋ เมื่อนำกิ่งพันธุ์ลงหลุมแล้วมัดกิ่งพันธุ์ให้แนบหลักและกันแดดให้ 1 – 2 สัปดาห์

## ประโยชน์
แก้วมังกรนิยมรับประทานเป็นผลไม้สด เป็นส่วนผสมของฟรุตสลัดหรือปั่นเป็นน้ำผลไม้ เป็นผลไม้ที่สามารถรับประทานเพื่อบรรเทาอาการโรคความดันโลหิต โรคเบาหวาน ตลอดจนช่วยลดความอ้วนเนื่องจากเป็นผลไม้ที่มีแคลอรีต่ำ เป็นผลไม้ที่มีกากใยสูง มีวิตามินและแร่ธาตุต่าง ๆ ที่ช่วยทั้งในเรื่องการบำรุงผิวพรรณ กระดูกและฟันแข็งแรง ช่วยดูดซับสารพิษต่าง ๆ ออกจากร่างกาย เช่น สารตกค้างจากยาฆ่าแมลงที่มากับผัก สารตกค้างเช่นตะกั่ว ที่มาจากควันท่อไอเสียรถยนต์ และสารอื่น ๆ และยังช่วยลดการเกิดมะเร็งอีกด้วย

## รวมภาพ

ไฟล์:pitaya2.jpg|ผลแก้วมังกร 
ไฟล์:Piatahaya.jpg|แก้วมังกรที่ขายในโปแลนด์
ไฟล์:pitaya3.jpg|เนื้อสีขาว เปลือกสีแดง
ไฟล์:Hylocereus polyrhizus.jpg|เนื้อสีแดง เปลือกสีแดง
ไฟล์:Pitaya red.jpg|เนื้อสีแดง
ไฟล์:Yellow pitaya.jpg|เนื้อสีขาว เปลือกสีเหลือง 
ไฟล์:PinkDragonfruit.jpg|เนื้อสีชมพู
ไฟล์:Dragonfruit plant.jpg|ต้นแก้วมังกร


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
หมวดหมู่:ผลไม้
หมวดหมู่:กระบองเพชร
อาโวคาโด

**อาโวคาโด** หรือ **ลูกเนย** () เป็นผลไม้ที่มีเนื้อมันเป็นเนย เป็นต้นไม้พื้นเมืองของรัฐปวยบลาในประเทศเม็กซิโก จัดเป็นพืชดอกในวงศ์ Lauraceae ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกับอบเชย, กระวาน และเบย์ลอเรล (bay laurel) ผลของอาโวคาโดมีรูปทรงคล้ายสาลี่ รูปไข่ หรือรูปกลม มิชชันนารีชาวอเมริกันนำมาปลูกในประเทศไทยครั้งแรกที่จังหวัดน่าน ต่อจากนั้นจึงมีหน่วยงานต่าง ๆ นำอาโวคาโดมาปลูกมากขึ้น

อาโวคาโดเป็นไม้ยืนต้น ต้นโตเต็มที่สูงถึง 18 เมตร เปลือกต้นสีน้ำตาลอ่อน ผิวขรุขระ ใบสีเขียวสด ดอกขนาดเล็ก สีเขียวอมเหลือง ดอกออกเป็นช่อที่ปลายกิ่งผลกลมรีหรือทรงลูกแพร์ มีทั้งพันธุ์เปลือกหนาและเปลือกบาง เนื้อสีเขียวออกเหลือง รสมัน เนื้อละเอียด ไม่มีกลิ่น มีเมล็ดเดียว มีรกหุ้มเมล็ด อาโวคาโดแบ่งเป็น 3 เผ่าคือ
* เผ่ากัวเตมาลา ผลสีเขียว ขั้วผลขรุขระ เมล็ดเรียบเล็กค่อนข้างกลม เนื้อหนา ไขมันสูง ชอบอากาศหนาวเย็นปานกลาง เช่น
**พันธุ์แฮส (Hass) 
**พันธุ์พิงค์เคอตัน (Pinkerton)
* เผ่าอินดีสตะวันตก ผิวผลเรียบเป็นมัน สีเขียวอมเหลือง เปลือกหนา เมล็ดอยู่ในโพรงเมล็ดอย่างหลวม ๆ รสหวานอ่อน ไขมันน้อย ชอบอากาศร้อน เช่น
**พันธุ์ปีเตอร์สัน (Peterson)
* เผ่าเม็กซิโก ผลเล็กเรียบ เมื่อแก่สีม่วง เปลือกบางกว่าอีก 2 เผ่า เปลือกหุ้มเมล็ดบาง เมล็ดใหญ่อยู่ในโพรงเมล็ดอย่างหลวม ๆ มีไขมันมากที่สุด ทนอากาศเย็นได้ดีที่สุด

อาโวคาโดเป็นผักที่มีการค้าขายและเพาะปลูกในภูมิอากาศเขตร้อนทั่วโลก (และบางส่วนในเขตอบอุ่น เช่น รัฐแคลิฟอร์เนีย) มีผลสีเขียวทางลูกสาลี่ที่จะสุกหลังการเก็บเกี่ยว ต้นไม้สามารถถ่ายเรณูในต้นเดียวกันได้และบางครั้งการขยายพันธุ์จะใช้การติดตาตอนกิ่งเพื่อที่จะสามารถควบคุมคุณภาพและปริมาณของผลได้

## การใช้ประโยชน์
thumb|left|upright|นมปั่นกับอาโวคาโดแบบอินโดนีเซีย ใส่ช็อกโกแลต

อาโวคาโดกินดิบไม่ได้เพราะมีแทนนินทำให้ขม กินมากจะปวดศีรษะ รับประทานได้แต่ผลสุก กินเป็นผลไม้สด หรือกินกับไอศกรีม น้ำตาล นมข้นหวาน สลัด เค้ก 

ชาวเม็กซิกันนิยมใช้เนื้ออาโวคาโดปรุงอาหารแทนเนย หรือนำมาใช้เป็นส่วนผสมสำคัญในซอสกัวคาโมเล (Guacamole) ซึ่งนิยมนำมาทาบนแผ่นแป้งทอร์ทิลล่าส์ หรือขนมปัง นอกจากนี้ ชาวเม็กซิกันยังนิยมนำอาโวคาโดมาสกัดน้ำมันทำเครื่องสำอาง

ใน ฟิลิปปินส์ บราซิล อินโดนีเชีย เวียดนาม และทางตอนใต้ของ อินเดีย (โดยเฉพาะชายฝั่งเคราล่า ทมิฬนาดู และรัฐกรณาฏกะ) อาโวคาโดมักนิยมนำมาใช้ปรุงเป็นนมปั่น (Milkshake) หรือใส่ในไอศกรีม และขนมต่าง ๆ นอกจากนี้ใน บราซิล เวียดนาม ฟิลิปปินส์ และ อินโดนีเซีย อาโวคาโดถูกนำมาแปรรูปเป็นเครื่องดื่ม โดยผสมกับน้ำตาล นมหรือน้ำ และอาจเพิ่มอาโวคาโดบด บางครั้งก็มักเติมซอสช็อกโกแลตลงไป ในมอร็อกโค เครื่องดื่มเย็นที่ทำมาจากอาโวคาโดและนมมักถูกเติมความหวานด้วยน้ำตาลไอซิ่ง และเพิ่มรสชาติด้วยน้ำจากดอกส้ม

## ความเป็นพิษ
บางคนแพ้อาโวคาโด โดยแพ้ในรูปของละอองเกสร หรือหลังจากรับประทานอาโวคาโดเข้าไปที่เรียก latex-fruit syndrome เพราะเกี่ยวข้องกับการแพ้ลาเท็กซ์ อาการที่ปรากฏได้แก่ ลมพิษ ผื่นคัน ปวดท้อง อาเจียน หรืออาจจะเสียชีวิตได้

ใบ เปลือกต้น และเปลือกชั้นเอนโดคาร์บของอาโวคาโดเป็นพิษต่อสัตว์หลายชนิดทั้งแมว หมา แพะ กระต่าย หนู นก ปลา ไก่ และม้า ผลเป็นพิษกับนกบางชนิด American Society for the Prevention of Cruelty to Animals (ASPCA) ได้ประกาศว่าอาโวคาโดเป็นพิษต่อสัตว์ อาโวคาโดเป็นส่วนผสมในอาหารสุนัข และอาหารแมว ชนิด AvoDerm ซึ่ง ASPCA ปฏิเสธที่จะรับรองว่าปลอดภัยหรือไม่

## ดูเพิ่ม
*เค้กอาโวคาโด
## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ผลไม้
หมวดหมู่:วงศ์อบเชย
หมวดหมู่:พืชมีพิษ