วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้

link=link=Special:FilePath/Mimic_Archaeological_Site_of_เหอหมู่ตู้_Site.jpg|thumb|สถาปัตยกรรมจำลองเท่าจริงของ "รั้วแห้ง (干栏式建筑)" - ซากเสา (จำลอง) ของ''บ้านยกพื้นทรงยาว'' แหล่งโบราณคดีเหอหมู่ตู้ |alt=|240x240px
link=link=Special:FilePath/เหอหมู่ตู้-Diorama-Aaron-Delehanty.jpg|thumb|แบบจำลองบ้านยกพื้นทรงยาว วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้|alt=|240x240px
thumb|240x240px|ชามเครื่องปั้นดินเผาที่มีรูปหมูวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ |alt=
thumb|304x304px|เครื่องปั้นดินเผาสีดำของวัฒนธรรม เหอหมู่ตู้ |alt=
thumb|right|240px|โกศบรรจุศพที่ไซต์เฉียงเจียชาน|alt=|240x240px

**วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้** (; , 5500 ถึง 3300 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นวัฒนธรรมในยุคหินใหม่ ในภูมิภาคเจียงหนาน ที่แพร่กระจายจากที่ราบทางฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของอ่าวหางโจว ในมณฑลเจ้อเจียง ไปจนถึงหมู่เกาะโจวชาน วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้อาจแบ่งออกเป็นช่วงต้นและช่วงปลาย คือ ก่อนและหลัง 4000 ปีก่อนคริสตกาลตามลำดับ

แหล่งโบราณคดีเหอหมู่ตู้อยู่ห่าง 22 กม. จากเมืองหนิงปัว ถูกค้นพบในปีพ.ศ. 2516 นอกจากนี้ยังมีแหล่งโบราณคดีเหอหมู่ตู้ที่เถียนหลัวชาน (Tianluoshan 田螺山) ในเทศมณฑลหยูเหยา (Yuyao) และเทศมณฑลโจวชาน (Zhoushan) กล่าวกันว่ามนุษยวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้มีความแตกต่างทางร่างกายจากชนพื้นเมืองทางเหนือในบริเวณแม่น้ำหวง นักวิชาการโบราณคดีบางคนเสนอว่าวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้อาจเป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมยุคก่อนออสโตรนีเซียน

## ความสำคัญทางโบราณคดี
*[[แม่น้ำแยงซี]]* เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดในเอเชียทอดข้ามแผ่นดินจีน 6,000 กม. แม้ว่าจะมีความยาวและขนาดพื้นที่ลุ่มแม่น้ำเกินกว่า*แม่น้ำหวง* แต่อารยธรรมโบราณที่ถือกำเนิดในลุ่มแม่น้ำแยงซีไม่เป็นที่รู้จักมาก่อน เนื่องจากผู้คนเชื่อมาโดยตลอดว่าต้นกำเนิดของอารยธรรมจีน คือ ที่ราบลุ่มแม่น้ำหวง มีเพียงอารยธรรมลุ่มแม่น้ำหวงเท่านั้นที่เป็นกระแสหลักของประวัติศาสตร์ แต่การค้นพบที่น่าตื่นเต้นของแหล่งวัฒนธรรมในตอนล่างของแม่น้ำแยงซียังคงปรากฏอยู่เรื่อยมา
 
วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ถูกค้นพบครั้งแรกในปี พ.ศ. 2516 และมีการขุดสำรวจแหล่งโบราณคดีเหอหมู่ตู้สองครั้งในปี พ.ศ. 2516 - 2517 และ 2520 - 2521 ลักษณะสำคัญของเครื่องปั้นดินเผาในวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ คือ เครื่องปั้นดินเผาสีดำ 
 
หัตถกรรมจากกระดูกของวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้มีความก้าวหน้าอย่างมาก เช่น หัวฉมวก ขอเบ็ด หัวลูกดอก นกหวีด กริชสั้น กรวย เครื่องถ้วย เลื่อย ฯลฯ ได้รับการขัดเกลาอย่างประณีตโดยเฉพาะการพบลายนกสลักบนตัวเครื่องใช้เหล่านั้น เครื่องมือกสิกรรมที่พบมากและเป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ คือ *[[เสียม]]* 
 
ในแง่ของสถาปัตยกรรมมีการพบซากอาคารยกพื้นจำนวนมากในพื้นที่ รูปแบบสถาปัตยกรรมของวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ส่วนใหญ่เป็น*อาคารยกพื้นมีโครงเสาไม้* (干栏式建筑) เป็นรูปแบบเฉพาะของทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซีในประเทศจีนตั้งแต่ยุคหินใหม่ ซึ่งแตกต่างจาก*บ้านกึ่งห้องใต้ดิน*ในช่วงเวลาเดียวกันในภาคเหนือ ดังนั้นวัฒนธรรมยุคหินใหม่ทางตอนล่างของแม่น้ำแยงซีจึงเป็นอีกสายอารยธรรมหลักของจีนที่สำคัญที่แสดงถึงการพัฒนาของอารยธรรมจีนโบราณซึ่งแตกต่างจาก*[[วัฒนธรรมหย่างเฉา]]*ในที่ราบตอนกลาง
 
ในบรรดามรดกทางวัฒนธรรมที่ขุดพบจำนวนมากของวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ ที่สำคัญที่สุดคือ การค้นพบ*[[ข้าว]]*ที่มาจากการเพาะปลูกจำนวนมาก  มีการขุดพบแกลบจำนวนมากจากพื้นที่ระหว่างการสำรวจในปี พ.ศ. 2530 ตามรายงานพบว่ามีปริมาณรวมถึง 150 ตัน ผลการวิเคราะห์พบว่าแกลบเหล่านี้มีอายุ 5,000 ปีก่อนคริสตกาล การปลูกข้าวทำให้เกิดการสะสมเมล็ดพืชส่วนเกินจำนวนมากในสังคมได้ และการเกิดพัฒนาการทางเศรษฐกิจและสร้างความแข็งแกร่งของวัฒนธรรม เกิดการเปลี่ยนแปลงวิวัฒนาการไปสู่ การเลี้ยงสัตว์ในครัวเรือน (และการตั้งถิ่นฐานเป็นหลักแหล่ง)
 
ถึงปัจจุบัน เหอหมู่ตู้เป็นแหล่งวัฒนธรรมข้าวที่เก่าแก่และสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก การค้นพบนี้ได้เปลี่ยนความเชื่อดั้งเดิมที่ว่าข้าวที่ปลูกในประเทศจีนนำเข้าจากอนุทวีปอินเดีย

## แหล่งโบราณคดี
แหล่งโบราณคดีวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ ได้แก่ 
 
* แหล่งโบราณคดีเหอหมู่ตู้ หมู่บ้านเหอหมู่ตู้ เทศมณฑลหยูเหยา (เป็นที่มาของการเรียกช่ือ *วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้*) อยู่ห่าง 22 กม. ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง หนิงปัว
* แหล่งโบราณคดีจือชาน (鲻山遗址)
* แหล่งโบราณคดีเฉียงเจียชาน (鲞架山遗址)
* แหล่งโบราณคดีสื่อหู (慈湖遗址)
* แหล่งโบราณคดีเสี่ยวตงเหมิน (小东门遗址)
* แหล่งโบราณคดีฟู่เจียชาน (傅家山遗址)
* แหล่งโบราณคดีหมิงชานโฮ่ว (名山后遗址)
* แหล่งโบราณคดีถาชาน (塔山遗址)
* แหล่งโบราณคดีเถียนหลัวชาน (田螺山遗址)
* แหล่งโบราณคดีไป๋ชฺวาน (白泉遗址)
* แหล่งโบราณคดีหลิงชาน (灵山遗址)
 
หลังจากการขุดสำรวจแหล่งโบราณคดีเหอหมู่ตู้ ในปี พ.ศ. 2524 สถาบันวัฒนธรรมและโบราณคดีแห่งมณฑลเจ้อเจียงได้ทำการประเมินการแพร่กระจายของวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ จนถึงขณะนี้มีการค้นพบแหล่งโบราณคดีของวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ 49 แห่ง ในที่ราบหนิงเชา และสองฝั่งแม่น้ำเหยาเจียง

## มรดกทางวัฒนธรรม
นักวิชาการโบราณคดีบางคนยืนยันว่า*วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้*อยู่ร่วมสมัยกับ''วัฒนธรรมหม่าเจียปัง'' ทั้งสองวัฒนธรรมแยกจากกันแต่มีการถ่ายทอดทางวัฒนธรรมระหว่างกัน นักวิชาการคนอื่น ๆ รวมวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ เข้ากับ วัฒนธรรมหม่าเจียปัง

### สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ
 
พื้นที่เหอหมู่ตู้ ตั้งอยู่ทางตอนปลายของ แม่น้ำแยงซี ทำให้มีดินที่อุดมสมบูรณ์จากการทับถมของตะกอนแม่น้ำและทะเลสาบเป็นปัจจัยที่ดีสำหรับการกสิกรรมแบบดั้งเดิม มีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์ใกล้แหล่งปลูกเหมาะแก่การเจริญเติบโตของข้าวที่ต้องใช้น้ำมาก พบซากของข้าว แกลบ ต้นข้าว และใบข้าวกระจายโดยทั่วไป เป็นหลักฐานของต้นกำเนิดการปลูกข้าวในประเทศจีนและยังบ่งชี้ว่าเป็น*การเพาะปลูกข้าวที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในประวัติศาสตร์โลก* 
 
ซากบรรพชีวัน อะมีบา และ ละอองเรณูที่พบในชั้นดินเดียวกันบอกอายุของวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ว่าเกิดและพัฒนาขึ้นในช่วงกลางของสมัยโฮโลซีน (ซึ่งเป็นช่วงที่เรียกว่า Holocene Climatic Optimum - ช่วงภูมิอากาศที่อุ่นที่สุดในสมัยโฮโลซีน) การศึกษาของระดับน้ำทะเลในที่ราบลุ่ม Ningshao ช่วง 7000-5000 ปีก่อนคริสตกาล เปรียบเทียบกับ ช่วง 5000-3900 ปีก่อนคริสตกาล แสดงให้เห็นว่าความต่อเนื่องของการเพิ่มของระดับน้ำทะเล มีผลให้เกิดน้ำท่วมบ่อยในช่วง 5000-3900 ปีก่อนคริสตกาล ยังพบหลักฐานน้ำท่วมใหญ่สองครั้งทำให้ แม่น้ำเหยาเจียง ที่อยู่ใกล้เคียงเปลี่ยนเส้นทาง และยังทำให้ผืนดินเพาะปลูกเดิมถูก ท่วมขังด้วยน้ำทะเล สภาพดินเค็มนี้บังคับให้ชาวเหอหมู่ตู้ละทิ้งถิ่นฐาน 

สภาพภูมิอากาศได้รับการสันนิษฐานว่าเป็นเขตร้อนถึงกึ่งเขตร้อนโดยมีอุณหภูมิสูงและมีฝนตกชุกตลอดทั้งปี พื้นที่เหอหมู่ตู้ในช่วงเวลาขณะนั้นเป็นป่าดิบชื้นและป่ากึ่งเขตร้อน สภาพภูมิอากาศแบบนี้ช่วยให้มีความอุดมสมบูรณ์ของป่ามากกว่าปัจจุบันมากและรองรับสัตว์ฝูงใหญ่ มีหมูป่า ควาย และสัตว์ป่าอื่น ๆ เช่น แรดโบราณ ซากสัตว์ป่าจำนวนมากที่ขุดพบในพื้นที่วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ส่วนใหญ่เป็นสัตว์ในตระกูลกวาง ด้วยเหตุนี้วัสดุที่นิยมใช้สร้างเครื่องมือทางการเกษตรในเวลานั้นคือ *[[กระดูก]]* โดยเฉพาะส่วนสะบักของกวางและควายที่ใช้ทำ *เสียม* (ในภาษาจีน 耜 หมายถึงเครื่องมือใช้ขุดเปิดหน้าดินด้วยแรงคน ซึ่งใช้ทั้งเป็นเสียม หรือ ใบไถ ผานไถ)   
 
หนองน้ำที่มีอยู่อย่างหนาแน่นเป็นสภาพแวดล้อมที่ดีทำให้สัตว์น้ำและพืชมีชุกชุมและยังเป็นปัจจัยที่จำเป็นสำหรับการพัฒนาการประมง การล่าสัตว์ และการเพาะพันธุ์พืช ไม้พายที่มีก้านใบคล้ายใบพายที่พบในแหล่งโบราณคดีระบุว่ามีการใช้เรือเพื่อการขนส่งและในกิจกรรมการตกปลาและการล่าสัตว์ 
 
ซากของพืชหลายชนิดได้แก่ บัวหลวง (*Nelumbo nucifera)* โอ๊ก แตงเมลอน ผลกีวีป่า แบล็กเบอร์รี่ พีช ฟ็อกซ์นัท หรือ บัวเคียมซิก และ น้ำเต้า พบได้ที่แหล่งโบราณคดีเหอหมู่ตู้ และ แหล่งโบราณคดีเถียนหลัวชาน ชาว*เหอหมู่ตู้* น่าจะเลี้ยง หมู แต่ยังคงการล่า กวาง และ ควายป่า อย่างกว้างขวาง นอกจากนี้ยังมีการตกปลาในปริมาณมากโดยเน้นเฉพาะ ปลาคาร์พ (crucian carp) การทำประมงและการล่าสัตว์นั้นมีหลักฐานจากซาก ฉมวกกระดูก คันธนู และหัวลูกศร     

ความอุดมสมบูรณ์จากสภาพภูมิอากาศที่อุ่นและกินเวลานาน ทำให้เป็นช่วงที่ภูมิอากาศดีที่สุด อารยธรรมโบราณที่ยิ่งใหญ่ของโลกหลายแห่งเริ่มต้นขึ้นและเจริญรุ่งเรืองในช่วงเวลาดังกล่าว

### ที่อยู่อาศัย
ชาวเหอหมู่ตู้อาศัยอยู่ใน *บ้านยกพื้นทรงยาว* เป็นลักษณะโรงเรือนรวมของชุมชนพบได้ทั่วไปในพื้นที่เหอหมู่ตู้ และมีลักษณะคล้ายกับที่พบในเกาะบอร์เนียวในปัจจุบัน 
 
บ้านยกพื้นและมีราวบันไดยังสะท้อนให้เห็นถึงการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยที่ร้อนชื้นในภาคใต้ ความแตกต่างของสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติทำให้ *วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้* *แตกต่างจากวัฒนธรรมของลุ่มแม่น้ำหวงในตอนเหนือของจีน* 
 
การสำรวจทางภูมิศาสตร์พบว่า เนินเขาที่อยู่ใกล้กับพื้นที่สร้างเหอหมู่ตู้และทางตะวันออกเฉียงเหนือเป็นทะเลสาบในเวลานั้น ภูมิศาสตร์ลักษณะนี้เหมาะสมที่สุดสำหรับประเภท *เรือนยกพื้น* (ในภาษาจีนเรียก *อาคารแบบรั้วแห้ง* (干栏式建筑 dry-fence) คือมีเสาเรียงกันเป็นแถวยาวสำหรับวางคานไม้ มีลักษณะที่คล้ายรั้วไม้) เรือนยกพื้นมีคุณลักษณะที่ช่วยให้ผู้อยู่อาศัยสามารถใช้ชีวิตริมน้ำได้ดี คือ พื้นเรือนมีการระบายอากาศ สามารถป้องกันความชื้นจากพื้นดินได้ระดับหนึ่ง ยังสามารถรับมือน้ำท่วมหลังฝนตกหนัก และป้องกันแมลงที่อาศัยเรี่ยดิน ของเหลือสามารถโยนจากช่องว่างของพื้นและลอยไปกับน้ำ หรือใช้เป็นอาหารสำหรับสุนัขและหมูบนพื้นดิน และพื้นใต้ถุนสามารถสุมไฟเพื่อป้องกันยุงได้ ความสูงของพื้นเรือนยังสามารถป้องกันการโจมตีของศัตรูได้ และหากอาคารอยู่ในที่ดอนก็สามารถลดการระดับการยกพื้นได้เช่นกัน
 
มีการขุดพบส่วนประกอบไม้ทางสถาปัตยกรรมจำนวนมาก เช่น เสาเข็ม คาน แผ่นพื้น ฯลฯ ที่แหล่งโบราณคดีเหอหมู่ตู้ ส่วนประกอบต่าง ๆ ถูกประกอบเข้าด้วยเดือยหรือลิ่มไม้ (ลิ้นหมุด) แสดงให้เห็นถึงเทคโนโลยีงานไม้ที่โดดเด่นในเวลานั้น แผ่นลิ้นและร่องลิ้นสามารถประกอบแผ่นไม้สองแผ่นเข้าด้วยกันได้โดยสนิท (ไม่มีช่องว่าง) เทคโนโลยีการก่อสร้างที่พบในแหล่งโบราณคดีเหอหมู่ตู้ อาจกล่าวได้ว่า*มีส่วนในการวางรากฐานสำหรับสถาปัตยกรรมไม้ของจีน*
 
### สิ่งประดิษฐ์ และงานฝีมือ
ในแง่ของสิ่งประดิษฐ์ เครื่องมือหินมีขนาดค่อนข้างเล็ก ส่วนใหญ่เป็นเครื่องมือล่าสัตว์และตัดเนื้อสัตว์ เช่น ขวาน มีด ซึ่งบางชิ้นมีการประดับตกแต่ง มีการพบเครื่องประดับไม้ "ปลาแกะสลัก" ที่เก่าแก่ที่สุดของจีน ส่วนเครื่องมืออื่น ๆ ได้แก่ เครื่องมือกสิกรรมที่ทำจากกระดูก ด้ามไม้ มีด เสียม และเครื่องทอจำนวนมาก
 
วัฒนธรรมนี้ยังผลิตเครื่องเคลือบเงา (เครื่องเขิน) ชามไม้เคลือบสีแดงที่พิพิธภัณฑ์เจ้อเจียงมีอายุตั้งแต่ 4000 - 5000 ปีก่อนคริสตกาล เชื่อกันว่าเป็นเครื่องเคลือบเงาที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
 
เครื่องมือทอผ้า ล้อหมุนปั่นด้าย กระสวยมีรอยหยักที่ปลายทั้งสองข้าง และมีดที่ขุดพบในแหล่งโบราณคดีเหอหมู่ตู้ แสดงให้เห็นว่าผู้คนในยุคหินใหม่ได้เริ่มประดิษฐ์เครื่องทอผ้าด้วยมือแล้ว 
 
### เครื่องปั้นดินเผา

วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ได้ผลิต เครื่องปั้นดินเผา ที่มีลักษณะโดดเด่นคือ มักมีสีดำ โดยทั่วไปจะมีการวาดลวดลายพืช และ เรขาคณิตลงบนเครื่องปั้นดินเผา และบางส่วนมีลายเชือก วัฒนธรรมนี้ยังผลิตเครื่องประดับ หยกแกะสลัก งาช้างแกะสลัก และรูปแกะสลักดินขนาดเล็ก
  
เครื่องปั้นดินเผาของวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ ส่วนใหญ่เป็นเครื่องปั้นดินเผาสีดำที่ทำจากการผสมผงถ่านและทรายจำนวนเล็กน้อย และเครื่องปั้นดินเผาสีเทาโคลน ซึ่งทั้งหมดนี้ทำด้วยมือและอุณหภูมิในการเผาคือ 800-930 °C มีความบริสุทธิ์ของธาตุเหล็กเพียงร้อยละ 1.5 ใช้แกลบ ลำต้น และใบข้าวเป็นวัสดุในการเผาจำนวนมาก เทคโนโลยีกระบวนการผลิตยังค่อนข้างดั้งเดิม เครื่องปั้นดินเผานี้มีลักษณะค่อนข้างหนาและหยาบ น้ำหนักค่อนข้างเบา ดูดซึมน้ำได้ดี (ความพรุนสูง) และแตกหักง่าย ในวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ช่วงปลายยังคงทำด้วยมือ แต่เครื่องใช้บางอย่างได้รับการตัดแต่งด้วยแป้นหมุนและมีความซับซ้อนมากขึ้น เครื่องปั้นดินเผาบางชนิดมีอุณหภูมิสูงขึ้นและอุณหภูมิในการเผาสูงถึงประมาณ 1,000 °C

ประเภทของภาชนะ ได้แก่ กาต้มน้ำ หม้อ ถ้วย จานชาม อ่าง ถัง หม้อเตา ฝาและที่รองรับ มักจะมีลวดลายแกะสลักหรือลายทาบเชือก มีเครื่องปั้นดินเผาบางส่วนทาสีด้วยสีน้ำตาลน้ำตาลเข้มของลวดลายของพืช

### เครื่องดนตรี
นกหวีดกระดูกจำนวนไม่น้อยที่ขุดพบในวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ อาจเป็นเครื่องดนตรีและเครื่องมือล่าสัตว์ที่จำลองเสียงสัตว์ ยังพบ ขลุ่ยดินเผา (埙 Xun) มีรูปทรงเป็นรูปไข่และกลวงมีรูเป่าเล็ก ๆ ที่ปลายด้านหนึ่ง นอกจากนี้ยังพบเครื่องดนตรีอื่น เช่น กลองไม้

## โครงสร้างทางสังคม
โครงสร้างทางสังคมช่วงแรกของ*วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้* จัดเป็นมาตาธิปไตย ฐานะทางสังคมของเด็กและผู้หญิงค่อนข้างสูง ในช่วงปลายวัฒนธรรม ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นปิตาธิปไตย ในช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านสถานะทางสังคมของผู้ชายเพิ่มขึ้น และการสืบเชื้อสายถูกส่งผ่านสายของผู้ชาย 
 
### ศาสนา

ชาวเหอหมู่ตู้บูชา ดวงอาทิตย์ และ วิญญาณแห่งความอุดมสมบูรณ์ พวกเขาสร้างพิธีกรรมคนทรง (shamanistic) ของดวงอาทิตย์ และเชื่อว่าเสาโทเทม (totem) รูปนก คือ ความเชื่อเรื่องชีวิตหลังความตาย และผี (วิญญาณ) น่าจะแพร่หลายเช่นกัน 

การฝังศพจะหันศีรษะไปทางทิศตะวันออกหรือทิศตะวันออกเฉียงเหนือและส่วนใหญ่ไม่พบสิ่งของตกแต่งสำหรับหลุมฝังศพ เด็กทารกถูกฝังในโลงศพแบบโกศ ส่วนเด็กและผู้ใหญ่ได้รับการฝังศพระดับพื้นดิน ในช่วงต้นวัฒนธรรมชุมชนส่วนใหญ่ไม่มีสถานที่ฝังศพส่วนกลางที่แน่นอน แต่มีการพบที่ฝังศพของเครือตระกูลในช่วงปลายวัฒนธรรม หลุมฝังศพของคนสองกลุ่มที่แยกจากกัน พบสิ่งของฝังศพจำนวนมากอย่างเห็นได้ชัดในที่ฝังศพของชุมชนแห่งนี้ แสดงว่ามีการแต่งงานกันระหว่างสองตระกูล

## โบราณวัตถุ

ไฟล์:Neolithic reed mat, Hemudu Culture, Zhejiang, 1974.jpg|เสื่อถักมือ วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ ค้นพบในเจ้อเจียงในปี พ.ศ. 2517 พิพิธภัณฑ์แห่งชาติจีนปักกิ่ง
ไฟล์:Neolithic bone spade, Hemudu Culture, Zhejiang, 1974.jpg|*[[เสียม]]* ที่ทำจากกระดูกสะบัก ค้นพบในเหอหมู่ตู้ เทศมณฑลหยูเหยา มณฑลเจ้อเจียงในปี พ.ศ. 2517 พิพิธภัณฑ์แห่งชาติจีน ปักกิ่ง
ไฟล์:Butterfly-shaped ivory vessel with the pattern of two birds facing the sun(Neolithic) in Zhejiang Museum.JPG|ส่วนประกอบของเครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร ทำด้วยงาช้าง มีรอยบากรูปนกสองตัวหันเข้าหากัน *หันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์* พิพิธภัณฑ์เจ้อเจียง
ไฟล์:Paddle-shaped ivory phoenix, Hemudu Culture.jpg|ศิลปกรรมงาช้างรูปพาย แกะสลักลายนก ค้นพบที่ เหอหมู่ตู้ ในปี พ.ศ. 2520 พิพิธภัณฑ์แห่งชาติจีน
ไฟล์:Charcoal-Mixed Black Pottery Jar with Two Ears.jpg|โถดินเผาสองหู สีเทาดำด้วยผงถ่านบด วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ 4800 ปีก่อนคริสตกาล พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้
ไฟล์:Cauldron Hemudu Culture.JPG|หม้อดินเผาสีดำด้วยถ่านบด มีปากกว้างและก้นแบน วัฒนธรรมเหอหมู่ตู้  พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้
ไฟล์:CMOC Treasures of Ancient China exhibit - black pottery cauldron.jpg|หม้อดินเผาสีดำ เหอหมู่ตู้ เทศมณฑลหยูเหยา มณฑลเจ้อเจียง ปี พ.ศ. 2516 พิพิธภัณฑ์แห่งชาติจีน ปักกิ่ง
ไฟล์:20250722 Pottery stove in the Zhejiang Provincial Museum.jpg|เตาดินเผาและหม้อต้ม พิพิธภัณฑ์เจ้อเจียง
ไฟล์:Red lacquered bowl from the Hemudu culture(Neolithic) in Zhejiang Museum.JPG|ชามไม้เคลือบสีแดง นับว่าเป็น*เครื่องเคลือบเงา* (เครื่องเขิน) ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก พบในปี พ.ศ. 2555 พิพิธภัณฑ์เจ้อเจียง
ไฟล์:Neolithic pottery pig, Hemudu Culture, Zhejiang, 1974.jpg|รูปปั้นดินเผาของหมู ค้นพบเมื่อปีพ.ศ. 2517 พิพิธภัณฑ์แห่งชาติจีน
ไฟล์:Neolithic bone whistles, Hemudu Culture, Zhejiang, 1974.jpg|นกหวีดกระดูก Hemudu ค้นพบเมื่อปี พ.ศ. 2517 พิพิธภัณฑ์แห่งชาติจีน


## อ้างอิง




หมวดหมู่:วัฒนธรรมจีน
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:วัฒนธรรมยุคหินใหม่ของจีน
หมวดหมู่: วัฒนธรรมโบราณของเอเชียตะวันออก