open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ความรักครั้งสุดท้าย

***ความรักครั้งสุดท้าย*** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวชีวิต จินตนิยม ขนาด 35 มม. ซาวด์ออนฟิล์ม ปี พ.ศ. 2518 สร้างโดยพร้อมมิตรภาพยนตร์ กำกับ ลำดับภาพ และถ่ายภาพโดยหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล นำแสดงโดยภัทราวดี มีชูธน, สรพงศ์ ชาตรี และสมภพ เบญจาธิกุล เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2518 ที่โรงภาพยนตร์สามย่าน-ศาลาเฉลิมไทย

## เนื้อเรื่อง
เรื่องราวกล่าวถึงชีวิตของตัวละครสามคนที่มีความสัมพันธ์พัวพันกันด้วยความรัก ได้แก่ รส (ภัทราวดี มีชูธน) แม่หม้ายสาวที่มีลูกติด 3 คน, พัท (สรพงศ์ ชาตรี) ชายหนุ่มรุ่นน้อง และ ชิดเชื้อ (สมภพ เบญจาธิกุล) ศิลปินรุ่นพี่ ความสัมพันธ์ของทั้งสามพัฒนาไปสู่ความรักสามเส้าที่ซับซ้อนและยากจะคลี่คลาย

รสมีความสัมพันธ์กับพัท และเกิดความรู้สึกผูกพันอย่างจริงจังต่อเขา อย่างไรก็ตาม พัทกลับมองความสัมพันธ์ดังกล่าวเป็นเพียงสิ่งที่ช่วยคลายความเหงา โดยไม่ได้ตั้งใจผูกพันในระยะยาว ขณะเดียวกัน ชิดเชื้อซึ่งแอบรักรสมาตลอด เลือกแสดงความรู้สึกผ่านการเฝ้ามองและดูแลอย่างเงียบ ๆ โดยที่รสไม่เคยรับรู้หรือให้ความสนใจ

ต่อมา เมื่อพัทมีหญิงคนใหม่เข้ามาในชีวิต ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับรสจึงยุติลง เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้รสเริ่มหันกลับมาตระหนักถึงความรู้สึกและการมีอยู่ของชิดเชื้อ ซึ่งนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงของความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครทั้งสามในเวลาต่อมา

## นักแสดง
* ภัทราวดี มีชูธน รับบท รส
* สรพงศ์ ชาตรี รับบท พัท
* สมภพ เบญจาธิกุล รับบท ชิดเชื้อ
* วิทยา ศุภพรโอภาส

## การนำกลับมาสร้างใหม่
หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ได้นำเรื่อง *ความรักครั้งสุดท้าย* กลับมาสร้างเป็นภาพยนตร์อีกครั้งในปี พ.ศ. 2546 โดยมี ศิริประภา ชุมสาย ณ อยุธยา, สราวุธ มาตรทอง และกมล ศิริธรานนท์ แสดงนำ ต่อมาในปี พ.ศ. 2560 จีเอ็มเอ็ม 25 ได้นำเรื่องดังกล่าวมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์อีกครั้ง ภายใต้โครงการ The Writers นำแสดงโดยเฌอมาลย์ บุญยศักดิ์, จิรายุ ละอองมณี และธนา สุทธิกมล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2518
หมวดหมู่:ภาพยนตร์รักชีวิตไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยพร้อมมิตรภาพยนตร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำใน 35 มม.
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่สร้างจากนวนิยายไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์
โอตาคุ นิ ยาซาชิอิ เกียรุ วะ อิไน!?

เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนโดยโนริชิโระจัง และวาดภาพโดยซากานะ อูโอซึมิ เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารมังงะแนว''เซเน็ง''*[[คอมิค เซนอน รายเดือน]]*ของโคอามิกซ์ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ มีกำหนดออกอากาศในเดือนเมษายน พ.ศ. 2569

## เรื่องย่อ
ทาคุยะ เซโอ นักเรียนผู้โดดเดี่ยว เป็นแฟนตัวยงของซีรีส์อนิเมะที่มุ่งเป้าไปที่เด็กผู้หญิง แต่เขารู้สึกอายเมื่อคนอื่นรู้เรื่องความสนใจนี้  เขานั่งอยู่ด้านหลังเพื่อนร่วมชั้นที่เป็น''สาวเกล''สองคน คือ โคโตโกะ อิจิจิ และเคย์ อามาเนะ ซึ่งเขาเห็นว่าพวกเธอมาจากวรรณะที่แตกต่างออกไป อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขาทำยางลบตกโดยไม่ได้ตั้งใจและได้ยินพวกเขาคุยกันเรื่องอนิเมะ เขาก็ตระหนักว่าแท้จริงแล้วพวกเขามีความสนใจคล้ายกัน ทั้งสามคนเริ่มสร้างความสัมพันธ์ โดยผูกพันกันด้วยความชื่นชอบอนิเมะเหมือนกัน 

## ตัวละคร
;
:
:นักเรียน''โอตาคุ''ผู้สนใจอนิเมะและมังงะ เขาแอบเป็นแฟนตัวยงของซีรีส์ *Kirarimon Pets* และเมื่อได้ยินเคย์และโคโตโกะพูดถึงเรื่องนี้ เขาจึงรีบแก้ความเข้าใจผิด ทำให้เขาเผลอเปิดเผยความสนใจของตัวเองออกมา แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างเขากับทั้งสองคนด้วย
;
:
:เธอเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นที่เป็น*สาวเกล*สองคนของทาคุยะ และเป็นเพื่อนของโคโตโกะ เธอมีผมยาวและบุคลิกค่อนข้างเก็บตัว
;
:
:เธอเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นที่เป็น*สาวเกล*สองคนของทาคุยะ และเป็นเพื่อนของเคย์ เธอมีผมสั้นและมีบุคลิกร่าเริงสดใส
;
:
;
:
;
:
;
:

## สื่อ
### มังงะ
*โอตาคุ นิ ยาซาชี เกียรุ วะ อินาอิ!?*เขียนโดยโนริชิโระจัง และวาดภาพโดยซากานะ อูโอซึมิ เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสารมังงะแนว''เซเน็ง''*[[คอมิค เซนอน รายเดือน]]*ของโคอามิกซ์เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2564 เนื้อหาในแต่ละตอนได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่มรวม (*[[ทังโกบง]]*) จำนวน 12 เล่ม ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2569

### อนิเมะ
มีการประกาศดัดแปลงเป็นอนิเมะเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2568 ต่อมาได้มีการเปิดเผยว่าจะเป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ กำกับโดยชิน มิตะเขียนบทโดยคาซูฮิโกะ อินุไค ออกแบบตัวละครโดยริออน มัตสึดะ และเพลงประกอบที่แต่งโดยโค ซาโต ซีรีส์นี้มีกำหนดออกอากาศในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2569 ในช่วงรายการ IMAnimation W ทางช่องทีวี อาซาฮิและสถานีในเครือข่าย เพลงเปิดของเรื่องคือ "Hide and Seek" ขับร้องโดยไอเดิล และเพลงปิดของเรื่องคือ  ร้องโดย

## ผลตอบรับ
ภายในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 หนังสือชุดนี้มียอดจำหน่ายมากกว่า 500,000 เล่ม

## ดูเพิ่ม
**[[ผู้กล้าจอมวูบกับเจ้าหญิงนักฆ่า]]* ซีรีส์มังงะอีกเรื่องที่เขียนโดยโนริชิโระจัง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
*

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2569
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวชีวิตโรงเรียน
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
หมวดหมู่:สาวเกลในบันเทิงคดี
หมวดหมู่:โอตาคุในบันเทิงคดี
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:ทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของทีวีอาซาฮี
นางแบบมหาภัย

***นางแบบมหาภัย*** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวชีวิต โลดโผน ขนาด 35 มม. ปี พ.ศ. 2519 สร้างโดยพร้อมมิตรภาพยนตร์ กำกับโดยหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล นำแสดงโดยภัทราวดี มีชูธน, สรพงศ์ ชาตรี และสมภพ เบญจาธิกุล ร่วมด้วยเจน ซีมอร์ นางเอกชื่อดังจากภาพยนตร์เรื่องเจมส์ บอนด์ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2519 ครูเล็กได้ให้สัมภาษณ์ในโอกาสเข้าชมภาพยนตร์เรื่อง นางแบบมหาภัย ฉบับบูรณะโดยหอภาพยนตร์ว่า เดิมทีบทนางเอกเป็นของครูเล็กที่แสดง แต่เนื่องจากมีความจำเป็นต้องเดินทางกลับประเทศไทยเพื่อเข้าพิธีสมรส บทดังกล่าวจึงถูกปรับเปลี่ยน และเจน ซีมอร์ได้รับบทนางเอกแทน

นางแบบมหาภัย ยังถูกกล่าวถึงว่าเป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกที่มีการนำเสนอความสัมพันธ์แบบชายรักชายอย่างชัดเจนบนแผ่นฟิล์ม ผ่านตัวละครที่รับบทโดยสรพงศ์ ชาตรี และสมภพ เบญจาธิกุล รวมถึงฉากที่แสดงความใกล้ชิดระหว่างตัวละครทั้งสอง

ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้งบประมาณในการสร้างประมาณ 5 ล้านบาท ซึ่งถือว่าสูงมากในขณะนั้น (พ.ศ. 2519) และหากเทียบกับมูลค่าเงินในปัจจุบันจะอยู่ที่ประมาณ 50 ล้านบาท นอกจากนี้ยังมีนางแบบชื่อดังของประเทศไทยในยุคนั้นมาร่วมแสดงจำนวนมาก รวมถึงการเดินทางไปถ่ายทำ ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ โดยร่วมงานกับทีมงานชาวอังกฤษ

สำหรับฟิล์มต้นฉบับของภาพยนตร์ ซึ่งเคยเชื่อกันว่าสูญหายไปแล้ว ปัจจุบันได้รับการสแกน บูรณะ และอนุรักษ์โดยหอภาพยนตร์ (องค์การมหาชน) ให้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ แม้ว่าเส้นเสียงจะมีความเสียหายในช่วงท้ายของเรื่องก็ตาม

## เนื้อเรื่อง
*นางแบบมหาภัย* เล่าเรื่องกลุ่มนางแบบจากประเทศไทยซึ่งเดินทางไปแสดงแบบเสื้อผ้าที่กรุงลอนดอน โดยนำเสนอด้านมืดของวงการแฟชั่น ทั้งปัญหายาเสพติดและความสัมพันธ์ส่วนบุคคลที่ซับซ้อน เนื้อเรื่องอีกส่วนหนึ่งกล่าวถึง พิทยา (สรพงศ์ ชาตรี) ช่างภาพจอมเจ้าชู้ที่เดินทางมากับคณะและเข้าไปพัวพันกับนางแบบชาวอังกฤษ ส่งผลให้เกิดความขัดแย้งกับ ชาติ (สมภพ เบญจาธิกุล) เจ้านายและผู้ปลุกปั้นซึ่งมีความรู้สึกส่วนตัวต่อพิทยา แม้ชาติจะมีภรรยาอดีตนางแบบร่วมเดินทางมาด้วยก็ตาม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2519
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชีวิตไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โลดโผนไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยพร้อมมิตรภาพยนตร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำใน 35 มม.
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในประเทศอังกฤษ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
ตำบลกระดังงา (อำเภอบางคนที)

**กระดังงา** เป็นตำบลในอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม อยู่ในความดูแลของเขตเทศบาลตำบลกระดังงาและองค์การบริหารส่วนตำบลกระดังงา เป็นที่ตั้งศูนย์ราชการของอำเภอ ทั้งที่ว่าการอำเภอบางคนที โรงพยาบาลนภาลัย สำนักงานสาธารณสุข สำนักงานสรรพกร สถานีตำรวจภูธร และที่ทำการไปรษณีย์  

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลกระดังงามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลบางคนที และตำบลยายแพง
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลจอมปลวก
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลบางพรม
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลบางกุ้ง และตำบลโรงหีบ

## ประวัติ
พื้นที่เดิมเป็น 2 ตำบล คือ ตำบลกระดังงา กับตำบลบางน้อย อยู่ในเขตอำเภอสี่หมื่น (อำเภอบางคณฑี) มณฑลราชบุรี ตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2440 ต่อมาปี พ.ศ. 2483 เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทย ตำบลบางน้อยที่มีพื้นที่ขนาดเล็ก จึงให้ยุบรวมกับตำบลกระดังงา โดยชื่อ "กระดังงา" มาจากในสมัยนั้นมีต้นกระดังงาขึ้นในพื้นที่อยู่เป็นจำนวนมาก**'

ปี พ.ศ. 2490 ได้แยกพื้นที่หมู่ที่ 11-13 ของตำบลจอมปลวก รวมทั้งนำพื้นที่หมู่ 14-15 ของตำบลกระดังงา ไปตั้งเป็น ตำบลยายแพง ต่อมาทาง[[จังหวัดสมุทรสงคราม]]ได้มีการจัดตั้ง[[เทศบาลตำบลกระดังงา|สุขาภิบาลกระดังงา]] ขึ้นในปี พ.ศ. 2498 โดยมีพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ 6 และพื้นที่บางส่วนของหมู่ 1, 7-9 อยู่ในพื้นที่สุขาภิบาล เนื่องจากพื้นที่มีตลาด วัด โรงเรียน ชุมนุมชนที่หนาแน่นตลอดท้องที่ รวมทั้งเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการทุกแห่ง และเป็นแหล่งเศรษฐกิจ การคมนาคม เป็นท้องที่ศูนย์กลางของทุกตำบล

== การปกครองส่วนภูมิภาค ==

=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
ตำบลกระดังงาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 [[หมู่บ้าน]] ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านกระดังงา (บางส่วนอยู่ใน[[เทศบาลตำบลกระดังงา|ทต.กระดังงา]])
* **หมู่ที่ 2** บ้านอินทรประเสริฐ
* **หมู่ที่ 3** บ้านกระดังงา
* **หมู่ที่ 4** บ้านกระดังงา 
* **หมู่ที่ 5** บ้านคลองละมุด
* **หมู่ที่ 6** บ้านกระดังงา (อยู่ใน[[เทศบาลตำบลกระดังงา|ทต.กระดังงา]])
* **หมู่ที่ 7** บ้านไข่เน่าน้อย (บางส่วนอยู่ใน[[เทศบาลตำบลกระดังงา|ทต.กระดังงา]])
* **หมู่ที่ 8** บ้านคลองไข่เน่าโปร่ง (บางส่วนอยู่ใน[[เทศบาลตำบลกระดังงา|ทต.กระดังงา]])
* **หมู่ที่ 9** บ้านวัดไทร (บางส่วนอยู่ใน[[เทศบาลตำบลกระดังงา|ทต.กระดังงา]])
* **หมู่ที่ 10** บ้านบางใหญ่
* **หมู่ที่ 11** บ้านปากง่าม
* **หมู่ที่ 12** บ้านคลองสำโรง
* **หมู่ที่ 13''' บ้านวัดบางใหญ่

## อ้างอิง

กระดังงา
หมวดหมู่:อำเภอบางคนที
ตำบลบางสะแก

**บางสะแก** เป็นตำบลในอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบล ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางสะแก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539  

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลบางสะแกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลบางยี่รงค์ และตำบลโรงหีบ
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลบางกุ้ง
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลเหมืองใหม่ (อำเภออัมพวา)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลบ้านปราโมทย์

## ประวัติ
พื้นที่เดิมมีฐานะเป็นตำบลชื่อ "สำโรง" อยู่ในเขตอำเภอสี่หมื่น (อำเภอบางคณฑี) มณฑลราชบุรี ตั้งเป็นตำบลตั้งแต่ พ.ศ. 2440 ก่อนที่ปี พ.ศ. 2483 เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทย ตำบลโรงหวีและตำบลสำโรงที่มีพื้นที่ขนาดเล็ก จึงให้ยุบรวมกัน และตั้งขึ้นเป็นตำบลใหม่ ชื่อว่า "ตำบลบางสะแก" โดยมีชื่อตาม "วัดบางสะแก" ซึ่งเดิมมีอยู่ 2 วัด คือวัดบางสะแกใน และวัดบางสะแกนอก ในสมัยรัชกาลที่ 4 เจ้าคณะจังหวัด คือ ท่านเจ้าคุณวินัยธรรม (บัว) ได้ส่งพระครูวิมลเกียรติมุนี (เกลี้ยง) มาเป็นเจ้าอาวาส วัดนี้จึงได้เจริญขึ้นอย่างมั่นคง เพราะท่านได้เป็นเจ้าคณะแขวงเมืองราชบุรีด้วย สมเด็จพระมหาสมณะเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาตรวจคณะสงฆ์ในมณฑลราชบุรีได้เสด็จมาทอดพระเนตรวัดนี้ด้วย เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 สมัยพระอธิการดำเป็นเจ้าอาวาส มีบันทึกไว้ว่า

*"เสด็จขึ้นวัดบางสะแก ซึ่งอยู่เหนือขึ้นไป (จากวัดเสด็จ) วัดนี้พระอธิการชื่อดำ รักษาสู้วัดเสด็จไม่ได้ เมื่อทอดพระเนตรและประทานของแจกแด่พระสงฆ์ และราษฎรเหมือนอย่างที่อื่นตามเคยแล้ว เสด็จต่อไปอีกราว 20 นาที เสด็จกลับโดยทางเดิม บ่าย 3 โมงเศษ เรือออกแม่น้ำใหญ่..."* 

โดยวัดนี้ขออนุญาตตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2323 และได้รับวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน

วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2525 ทางจังหวัดสมุทรสงครามได้แยกการปกครองหมู่ 2 บ้านคลองไทย ของตำบลบางยี่รงค์ ไปรวมกับการปกครองหมู่ 1–3, 11 บ้านบางสะแก และหมู่ 12 บ้านคลองบางขุน ของตำบลบางสะแก จัดตั้งขึ้นเป็น ตำบลบ้านปราโมทย์  พื้นที่ตำบลจึงเหลือการปกครองเพียง 7 หมู่บ้าน

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลบางสะแกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านบางสะแก
* **หมู่ที่ 2** บ้านบางสะแก
* **หมู่ที่ 3** บ้านบางน้ำผึ้ง
* **หมู่ที่ 4** บ้านบางสะแก
* **หมู่ที่ 5** บ้านคลองซื่อ
* **หมู่ที่ 6** บ้านบางสะแก
* **หมู่ที่ 7** บ้านบางสะแกน้อย

## อ้างอิง

บางสะแก
ไมเคิล อี. บราวน์

**ไมเคิล อี. บราวน์** (; เกิด 5 มิถุนายน ค.ศ. 1965) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวอเมริกันที่เป็นศาสตราจารย์ด้านวิทยาดาวเคราะห์ที่ California Institute of Technology (Caltech) ตั้งแต่ ค.ศ. 2003 ทีมของเขาค้นพบวัตถุพ้นดาวเนปจูนหลายแห่ง รวมถึงดาวเคราะห์แคระอีริส ซึ่งเดิมคาดว่าใหญ่กว่าดาวพลูโต ก่อให้เกิดประเด็นเกี่ยวกับนิยามของดาวเคราะห์
 
ทั้งตัวเขาเองและผู้อื่นต่างเรียกเขาว่า ชายผู้ "ฆ่าดาวพลูโต" เนื่องจากเขามีส่วนสนับสนุนให้ลดสถานะของพลูโตลงเป็นดาวเคราะห์แคระ หลังจากการค้นพบอีริสและดาวเคราะห์แคระอื่น ๆ ที่อาจอยู่เลยวงโคจรของเนปจูน เขาเป็นผู้เขียนหนังสือ *[[ฮาวไอคิลด์พลูโตแอนด์วายอิตแฮดอิตคัมมิง]]* ซึ่งตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2010 เขาได้รับรางวัล Kavli Prize (ร่วมกับ Jane Luu และ David C. Jewitt) ใน ค.ศ. 2012 "สำหรับการค้นพบและจำแนกลักษณะของแถบไคเปอร์และสมาชิกที่ใหญ่ที่สุดในนั้น ซึ่งเป็นงานที่นำไปสู่ความก้าวหน้าครั้งสำคัญในการทำความเข้าใจประวัติศาสตร์ของระบบสุริยะของเรา"
 
## ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
บราวน์เติบโตที่ฮันต์สวิลล์ รัฐแอละแบมา และจบการศึกษาจากไฮสกูลเวอร์จิล ไอ. กริสสันใน ค.ศ. 1983 เขาได้รับปริญญา  A.B. สาขาฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันใน ค.ศ. 1987 ซึ่งเขาเป็นสมาชิกของ Tower Club เขาเขียนวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาตรีเรื่อง "Simulating the measurement of the correlation function of the Shane–Wirtanen galaxy counts" สำเร็จ ภายใต้การดูแลของ Edward J. Groth เขาศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษาที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ซึ่งเขาได้รับปริญญา MA สาขาดาราศาสตร์ใน ค.ศ. 1990 และปริญญา PhD สาขาดาราศาสตร์ใน ค.ศ. 1994
 
## อาชีพ
 
### ข้อเสนอดาวเคราะห์ดวงที่ 9
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2016 บราวน์และคอนสแตนติน บาตือกิน นักดาราศาสตร์จาก Caltech ได้เสนอการมีอยู่ของดาวเคราะห์เก้า ซึ่งเป็นดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ที่มีขนาดอยู่ระหว่างโลกกับเนปจูน นักดาราศาสตร์ทั้งสองได้ให้สัมภาษณ์ที่บันทึกไว้ โดยอธิบายวิธีการและเหตุผลในการเสนอการมีอยู่ของดาวเคราะห์ดวงที่ 9 เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ.  2016.
 
### ผลงานอื่น
ใน ค.ศ. 2010 บราวน์ได้ตีพิมพ์บันทึกความทรงจำเกี่ยวกับการค้นพบของเขาและชีวิตครอบครัวในชื่อ *[[ฮาวไอคิลด์พลูโตแอนด์วายอิตแฮดอิตคัมมิง]]*
 
## เกียรติยศ รางวัล และการยกย่อง
บราวน์ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน 100 บุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดของนิตยสาร*[[Time (magazine)|ไทม์]]*ใน ค.ศ. 2006 ใน ค.ศ. 2007 เขาได้รับรางวัลเฟย์นแมนประจำปีของ Caltech ซึ่งเป็นรางวัลเกียรติยศสูงสุดด้านการสอนของ Caltech ดาวเคราะห์น้อย 11714 ไมก์บราวน์ ซึ่งค้นพบเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1998 ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา ใน ค.ศ. 2012 บราวน์ได้รับรางวัล Kavli Prize ในสาขาฟิสิกส์ดาราศาสตร์

## ชีวิตส่วนตัว
บราวน์สมรสกับไดแอน บินนีย์ () ในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2003 และมีลูกสาวคนเดียว
 
## อ้างอิง


 
 
## แหล่งข้อมูลอื่น

* Brown's homepage
* 
* Mike Brown's planets Brown's blog
* The Search for Planet Nine  Konstantin Batygin's and Brown's blog
* Brown's Talk on How I Killed Pluto and Why It Had It Coming Part of the Silicon Valley Astronomy Lecture Series
* The Tenth Planet, by Alec Wilkinson, *[[The New Yorker]]*, July 24, 2006


หมวดหมู่:ผู้ค้นพบอุกกาบาต
หมวดหมู่:ผู้ค้นพบวัตถุพ้นดาวเนปจูน
*
หมวดหมู่:ดาวเอริส
หมวดหมู่:บุคคลจากฮันต์สวิลล์
หมวดหมู่:ความเป็นดาวเคราะห์ของพลูโต
หมวดหมู่:ศิษย์จากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน
ข้อพิพาทระหว่างอาโปฟิสและเซเคนเอนเร

เรื่อง "**ข้อพิพาทระหว่างอาโปฟิสและเซเคนเอนเร**" เป็นวรรณกรรมอียิปต์โบราณ ซึ่งหลักฐานที่หลงเหลืออยู่มีเพียงเศษสำเนาบันทึกปาปิรุสที่คัดลอกโดยอาลักษณ์นามว่าเพนทาเวอร์ ในรัชสมัยฟาโรห์เมอร์เอนพทาห์จากราชวงศ์ที่สิบเก้า โดยบรรยายกาศของเนื้อเรื่องอยู่ในช่วงปลายของสมัยระหว่างกลางที่สอง ซึ่งมีตัวละครหลักคือฟาโรห์อาโปฟิสและฟาโรห์เซเคนเอนเร ทาโอ อย่างไรก็ตาม เนื้อเรื่องก็ไม่ได้สอดคล้องโดยตรงกับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ เนื้อเรื่องได้บรรยายถึง อาโปฟิส ฟาโรห์ของชาวฮิกซอส ทรงท้าทายฟาโรห์เซเคนเอนเร ทาโอ ผู้ปกครองแห่งนครธีบส์ ด้วยปริศนาเชิงอภินิหาร (adynaton) กล่าวคือ ฟาโรห์อาโปฟิสทรงอ้างว่าเสียงร้องของฮิปโปโปเตมัสในธีบส์รบกวนการบรรทมของพระองค์ซึ่งประทับอยู่ ณ นครอวาริสในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ ทั้งที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยไมล์ ตอนจบของเรื่องได้สูญหายไป แต่สันนิษฐานว่าฟาโรห์เซเคนเอนเรทรงสามารถแก้ปมปริศนาดังกล่าวได้ อาจจะด้วยความช่วยเหลือจากที่ปรึกษาผู้ทรงปัญญา วรรณกรรมชิ้นนี้จัดเป็นส่วนหนึ่งของวรรณกรรมประเภทเรื่องเล่าการประลองปัญญาในอียิปต์โบราณ และมีลักษณะคล้ายคลึงกับเรื่องที่แต่งขึ้นในช่วงเวลาภายหลังมาก เช่น เรื่องของ "เซตเน คามวาสกับซิ-โอซิเร" ซึ่งปรากฏในบันทึกปาปิรุสสมัยโรมัน

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่มเติม
* 
*  — Includes English running translation of the story .
* Camilla Di Biase-Dyson, 'Characterisation in *The Quarrel of Apophis and Seqenenre* and *The Taking of Joppa* ', in *Foreigners and Egyptians in the Late Egyptian Stories*, Probleme der Ägyptologie, 32 (Leiden: Brill, 2013), pp.&nbsp;193–255. , 

หมวดหมู่:ราชวงศ์ที่สิบห้าแห่งอียิปต์
เอปไกดส์

**เอปไกดส์** () เป็นเว็บไซต์ที่อุทิศให้กับการรวบรวมข้อมูลรายการวิทยุและรายการโทรทัศน์ภาษาอังกฤษ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2538 ในชื่อ **ดิเอปพิโสดไกดส์เพจ** โดยเริ่มแรกทำหน้าที่เป็นแหล่งรวมรายชื่อตอนที่รวบรวมโดยกลุ่มแฟนคลับสำหรับซีรีส์หลายร้อยเรื่องจากทั้งสหรัฐและสหราชอาณาจักร ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 เว็บไซต์ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "เอปไกดส์" และย้ายไปยังชื่อโดเมนของตนเองแยกต่างหาก

เว็บไซต์นี้ได้รับการแนะนำโดย ทิม บรูคส์ นักประวัติศาสตร์โทรทัศน์ และเอิร์ล มาร์ช ในหนังสือ *[[The Complete Directory to Prime Time Network and Cable TV Shows 1946–Present]]* ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 7 และได้รับการแนะนำอีกครั้งในฉบับพิมพ์ครั้งที่ 8 ซึ่งตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2546

เอปไกดส์ถูกนำไปใช้อ้างอิงในฐานะแหล่งข้อมูลในสิ่งพิมพ์หลายฉบับ เช่น *Library Currents*, *The Rough Guide to The Internet*, *Internet Cool Guide: A Savvy Guide to the Hottest Web Sites*, *Information Literacy: Navigating and Evaluating Today's Media*, *Television Women from Lucy to Friends: Fifty Years of Sitcoms and Feminism*, *Prehistoric Humans in Film and Television*, และ *Queer TV: Framing Sexualities on US Television*

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
ลอสต์แมจิก

***ลอสต์แมจิก*** (; คาตากานะ: ロストマジック) เป็นวิดีโอเกมวางแผนแบบเรียลไทม์ผสมผสานกับการเล่นตามบทบาทที่พัฒนาโดยบริษัทไทโตสำหรับเครื่องนินเท็นโด ดีเอส และรองรับบริการนินเท็นโดวายฟายคอนเนกชัน

## รูปแบบการเล่น
รูปแบบการเล่นของ*ลอสต์แมจิก*นั้นเน้นไปที่ระบบเวทมนตร์และการใช้มอนสเตอร์ที่จับมาได้เป็นทหารเป็นหลัก เนื่องจากเหล่าจอมเวท เช่น ตัวละครที่ผู้เล่นควบคุมอยู่นั้น ไม่สามารถโจมตีด้วยร่างกายได้ พวกเขาจึงต้องพึ่งพาเวทมนตร์ในการโจมตี และผู้เล่นสามารถใช้เวทมนตร์ต่าง ๆ ได้โดยการวาดอักขระเวทมนตร์บนหน้าจอสัมผัสของเครื่องดีเอส ซึ่งการวาดอักขระอย่างแม่นยำจะทำให้ได้เวทมนตร์ที่ทรงพลังยิ่งขึ้น ทั้งนี้ อักษรรูนบางตัววาดง่ายกว่าตัวอื่น ในขณะที่การวาดอักษรรูนช้า ๆ อาจทำให้ผู้เล่นเสี่ยงต่อการถูกโจมตีได้ เกมนี้มีอักษรรูนที่แตกต่างกันสิบแปดแบบ และธาตุแห่งเวทมนตร์หกประเภท ได้แก่ ไฟ, น้ำ, ดิน, แสงสว่าง, ความมืด และลม โดยในช่วงต้นเกม ผู้เล่นจะได้รับความสามารถในการรวมรูนเข้าด้วยกัน เช่น การรวมรูนไฟ 2 และรูนน้ำ 1 เพื่อสร้างระเบิดน้ำแข็ง รวมถึงในช่วงท้ายเกม ผู้เล่นจะได้รับความสามารถในการรวมรูน 3 ตัวเข้าด้วยกัน เมื่อใช้ร่วมกัน รูนตัวแรกมักจะกำหนดผลของเวทมนตร์ และรูนตัวอื่น ๆ จะกำหนดประเภทธาตุของเวทมนตร์นั้น ตัวอย่างเช่น รูนคู่ใด ๆ ที่ขึ้นต้นด้วยไฟ 2 จะเป็นการระเบิด ซึ่งโดยรวมแล้วมีเวทมนตร์ที่แตกต่างกัน 396 แบบ

เกมนี้มีมอนสเตอร์ทั้งหมด 62 ตัวที่ผู้เล่นสามารถรวบรวมได้โดยใช้เวทมนตร์บางอย่าง ซึ่งสามารถนำออกมาต่อสู้ในศึกต่อ ๆ ไปได้ บรรดามอนสเตอร์ที่ผู้เล่นควบคุมจะต่อสู้ด้วยระบบปัญญาประดิษฐ์แบบเดียวกับเหล่าศัตรูที่ควบคุมโดยคอมพิวเตอร์ และผู้เล่นสามารถออกคำสั่งการเคลื่อนไหวได้โดยการเลือกมอนสเตอร์ตัวเดียวหรือหลายตัวด้วยสไตลัส ทั้งนี้ บรรดามอนสเตอร์สามารถเพิ่มเลเวลได้ถึงเลเวล 50 การเพิ่มเลเวลจะเพิ่มค่าสถานะของมอนสเตอร์ ซึ่งสามารถเพิ่มได้อีกโดยใช้เวทมนตร์และไอเทม "เพิ่มพลัง"

นอกจากนี้ ผู้เล่นยังสามารถสวมใส่ไอเทมที่เพิ่มค่าสถานะเป็นเปอร์เซ็นต์ให้แก่ตัวละครดังกล่าว ซึ่งไอเทมระดับต่ำมักจะพบได้ในช่วงต้นเกม ในขณะที่ไอเทมระดับสูงจะพบได้ในช่วงท้ายเกมและหายากกว่าไอเทมอื่น ๆ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*  
* 

หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:วิดีโอเกมแฟนตาซี
หมวดหมู่:วิดีโอเกมแบบผู้เล่นหลายคนและผู้เล่นคนเดียว
หมวดหมู่:เกมออนไลน์มัลติเพลเยอร์
หมวดหมู่:เกมสำหรับนินเท็นโดดีเอส
หมวดหมู่:วิดีโอเกมวางแผนเวลาจริง
หมวดหมู่:วิดีโอเกมเล่นตามบทบาท
หมวดหมู่:เกมของยูบิซอฟต์ เอนเตอร์เทนเมนท์
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
วัดคลองกระจง

**วัดคลองกระจง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระจง อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 18 ไร่ 1 งาน 13 ตารางวา ติดต่อกับลำแม่น้ำยม

วัดคลองกระจงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 มีนามตามชื่อบ้าน เคยเป็นวัดที่รุ่งเรืองและทรุดโทรมมาแล้ว ประมาณ พ.ศ. 2482 ได้มีการบูรณะพัฒนา ก่อสร้างหลายหลังให้ดีขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมานับตั้งแต่วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2421 ภายหลังมีการสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นแทนหลังเดิมแล้ว ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2485 มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในที่วัดนี้ด้วย และวัดนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างในปี พ.ศ. 2512 และได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาดีเด่นในปี พ.ศ. 2516

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้าง พ.ศ. 2525 ศาลาการเปรียญกว้าง 25 เมตร ยาว 32 เมตร สร้าง พ.ศ. 2402 หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร สร้าง พ.ศ. 2510 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ สำหรับปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย 3 องค์ เรียก หลวงพ่อสัมฤทธิ์ หลวงพ่อเพชร หลวงพ่อผ่อง และมีเจดีย์ทรงมอญอีกองค์หนึ่ง สำหรับหลวงพ่อสัมฤทธิ์มีประวัติว่า นายนวล ยิ่งสกุล เข้าไปล่าสัตว์แถววัดกรงทอง กระทั่งตกเย็นแว่วเสียงพระสวดมนต์จึงได้ตามเสียงไปและพบเจดีย์เก่าที่มีเศียรพระโผล่ออกมา เลยกลับมาตามชาวบ้านไปช่วยกันขุดเอามาเก็บรักษาไว้ที่วัดคลองกระจง บริเวณฐานของพระพุทธรูปมีจารึกเขียนว่า "แต่แม่ชีเสน โกนเก้า เข้าบวช บ่เคยถูกต้องมือชาย มาเถิงนึกอันมาดบูชา จึงสร้างพระผู้เป็นเจ้า โสงองค์ ถวายไว้ในพระศาสนาสิ้นปัจจัยหกล้านแล"

## อ้างอิง

คลองกระจง
การผัดวันประกันพรุ่ง

**การผัดวันประกันพรุ่ง** () เป็นการกระทำที่ล่าช้าหรือเลื่อนออกไปโดยไม่จำเป็น แม้จะรู้ว่าการกระทำนั้นอาจส่งผลเสียตามมา เป็นประสบการณ์ทั่วไปของมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับการล่าช้าในงานบ้านประจำวัน หรือแม้แต่การเลื่อนงานต่าง ๆ เช่น การไปพบแพทย์ การส่งรายงานการทำงานหรือการบ้านทางวิชาการ หรือการพูดคุยเรื่องที่เครียดกับคู่รัก มักถูกมองว่าเป็นลักษณะนิสัยที่ไม่ดีเนื่องจากเป็นอุปสรรคต่อ ประสิทธิภาพการทำงาน เกี่ยวข้องกับความซึมเศร้า ความนับถือตนเองต่ำ ความรู้สึกผิด และความรู้สึกไม่เพียงพอ อย่างไรก็ตาม มันอาจถูกมองว่าเป็นการตอบสนองที่ชาญฉลาดต่อความต้องการบางอย่างที่อาจก่อให้เกิดความเสี่ยงหรือผลลัพธ์เชิงลบ หรือต้องรอข้อมูลใหม่ ตัวอย่างเช่น การผัดวันประกันพรุ่งเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายอาจเป็นประโยชน์ต่อตัวผู้กระทำเอง

จากมุมมองทางวัฒนธรรมและสังคม พบว่านักเรียนจากทั้งวัฒนธรรมตะวันตกและวัฒนธรรมที่ไม่ใช่ตะวันตกต่างก็แสดงพฤติกรรมการผัดวันประกันพรุ่งทางวิชาการ แต่ด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน นักเรียนจากวัฒนธรรมตะวันตกมักจะผัดวันประกันพรุ่งเพื่อหลีกเลี่ยงการทำผลงานได้แย่กว่าที่เคยทำมาก่อน หรือล้มเหลวในการเรียนรู้ให้ได้มากเท่าที่ควร ในขณะที่นักเรียนจากวัฒนธรรมที่ไม่ใช่ตะวันตกมักจะผัดวันประกันพรุ่งเพื่อหลีกเลี่ยงการดูไร้ความสามารถหรือแสดงให้เห็นถึงความไม่สามารถต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้น มุมมองทางวัฒนธรรมที่แตกต่างกันเกี่ยวกับการบริหารเวลา สามารถส่งผลกระทบต่อการผัดวันประกันพรุ่งได้ ตัวอย่างเช่น ในวัฒนธรรมที่มีมุมมองแบบหลายกิจกรรมเกี่ยวกับเวลา ผู้คนมักจะให้คุณค่ากับการทำให้แน่ใจว่างานเสร็จสมบูรณ์อย่างถูกต้องก่อนที่จะเสร็จสิ้น ในวัฒนธรรมที่มีมุมมองแบบเส้นตรงเกี่ยวกับเวลา ผู้คนมักจะกำหนดเวลาที่แน่นอนให้กับงานหนึ่ง ๆ และหยุดเมื่อเวลาที่กำหนดหมดลง

การศึกษารูปแบบพฤติกรรมของนกพิราบผ่านการรอคอยผลตอบแทน แสดงให้เห็นว่าการผัดวันประกันพรุ่งไม่ได้มีเฉพาะในมนุษย์เท่านั้น แต่ยังสามารถพบได้ในสัตว์อื่น ๆ อีกด้วย มีการทดลองที่พบหลักฐานที่ชัดเจนเกี่ยวกับ "การผัดวันประกันพรุ่ง" ในนกพิราบ ซึ่งแสดงให้เห็นว่านกพิราบมักจะเลือกงานที่ซับซ้อนแต่ต้องรอคอยผลตอบแทนมากกว่างานที่ง่ายแต่ต้องทำอย่างรวดเร็ว

การผัดวันประกันพรุ่งได้รับการศึกษาโดยนักปรัชญา นักจิตวิทยา และเมื่อไม่นานมานี้ นักเศรษฐศาสตร์พฤติกรรม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การบริหารเวลา
หมวดหมู่:แรงจูงใจ
หมวดหมู่:ความวิตกกังวล
หมวดหมู่:นิสัย
ดีแลน อิทธะรงค์

**ดีแลน อิทธะรงค์** () เป็นเชฟชาวอเมริกันเชื้อสายไทยและเจ้าของร้าน "หอม" () คลับอาหารค่ำไทยส่วนบุคคลในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เขาเกิดในรัฐฟลอริดา โดยดำเนินกิจการ Bangrak Thai Street Kitchen ร้านผุดชั่วคราวในออร์แลนโด ร้านผุดชั่วคราวแห่งนี้ตั้งชื่อตามเขตบางรักในกรุงเทพ โดยเสิร์ฟอาหารริมทาง เช่น ส้มตำและก๋วยเตี๋ยวเรือ

## หอม

อิทธะรงค์ย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพใน พ.ศ. 2562 และเปิดร้าน "หอม" ซึ่งได้รับการอธิบายว่าเป็น “บาร์เถื่อนที่ต้องจองล่วงหน้า” ในบ้านป้าของเขาที่ซอยอ่อนนุช 25 โดยเสิร์ฟอาหารเจ็ดคอร์ส อิทธะรงค์ได้เรียนรู้จากหนุมาน อัสเปลอร์ โดยเมนูของเขาได้รับแรงบันดาลใจจากอาหารไทยดั้งเดิมและใช้วัตถุดิบท้องถิ่น ชื่อ "หอม" เป็นการเล่นคำ ซึ่งในภาษาอังกฤษเป็นคำพ้องเสียงกับคำว่า "โฮม" (home)

## อ้างอิง



หมวดหมู่:เชฟชาวไทย
หมวดหมู่:เชฟชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายไทย
หมวดหมู่:เจ้าของร้านอาหารชาวไทย
หมวดหมู่:เชฟอาหารไทย
วัดศรีนิโครธาราม

**วัดศรีนิโครธาราม**  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองตาล อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย ที่ดินตั้งวัด 18 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา ตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำยม ปัจจุบันมีพระครูนิโครธธรรมคุณ (สอง กตสาโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดศรีนิโครธารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2459 แต่เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดกุฏีจีน**  ได้เมื่อ พ.ศ.2485 ได้เปลี่ยนชื่อจากวัดกุฎีจีน เป็น "วัดศรีนิโครธาราม" เพราะมีต้นไทรใหญ่ขึ้นอยู่ในวัดและสวยงามมากจึงใช้ต้นไทรเป็นสัญลักษณ์ของทางวัด แต่ปัจจุบันต้นไทรใหญ่ได้โค่นล้มไปแล้ว มีการก่อสร้างอุโบสถขึ้นใหม่แทนหลังเดิมซึ่งชำรุด เมื่อ พ.ศ. 2524 โครงสร้างเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทั้งหลัง

## อ้างอิง

ศรีนิโครธาราม
วัดบ้านซ่าน

**วัดบ้านซ่าน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลบ้านซ่าน อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 23 ไร่ 2 งาน 46 ตารางวา

วัดนี้ได้สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2110 มีนามตามชื่อหมู่บ้าน ประชาชนชาวบ้านซ่านได้พร้อมใจกันจัดสร้างวัดนี้ นับเป็นวัดที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว ตามทะเบียนวัดระบุ พ.ศ. 2120 ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับการสร้างวัดนี้

วัดมีพระพุทธรูปเก่าแก่ที่ชาวบ้านนับถือคือ *หลวงพ่อสามพี่น้อง* เป็นพระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัยสมัยสุโขทัยตอนต้น แต่ละองค์มีขนาดหน้าตักกว้าง 77 เซนติเมตร 87 เซนติเมตร และ 110 เซนติเมตร เดิมประดิษฐานอยู่ที่วัดโบสถ์ เมืองบางขลัง อำเภอสวรรคโลก กระทั่งประมาณ  พ.ศ. 2447 พระอธิการพลอย เจ้าอาวาสวัดบ้านซ่าน ทราบว่าหลวงพ่อทั้ง 3 องค์นี้ยังคงอยู่ในวัดที่ถูกทิ้งร้าง จึงอัญเชิญมาที่วัดบ้านซ่าน

## อ้างอิง

บ้านซ่าน
ไอ้งอดยอดทหาร

***ไอ้งอดยอดทหาร*** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโลดโผน สุขนาฏกรรม ขนาด 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม ปี พ.ศ. 2529 เป็นการสร้างใหม่จากภาพยนตร์เรื่อง *[[ตาปี อีปัน]]* (2520) สร้างโดยมีคุณสุตภาพยนตร์ กำกับโดยชาย มีคุณสุต นำแสดงโดยเด๋อ ดอกสะเดา, ดู๋ ดอกกระโดน, ดี๋ ดอกมะดัน, สีแดง, สุนทรี ละม่อม, เป็ด เชิญยิ้ม, โน้ต เชิญยิ้ม และเหี่ยวฟ้า เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2529 ตาปี อีปัน เป็นภาพยนตร์แนวโลดโผน ต่อมาเมื่อนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์เรื่อง ไอ้งอดยอดทหาร ก็ได้มีการปรับโทนของเนื้อหาให้ผสมผสานระหว่างแนวโลดโผนและสุขนาฏกรรม เพื่อเพิ่มอรรถรสด้านความบันเทิง ขณะเดียวกันยังคงโครงเรื่องหลักของภาพยนตร์ต้นฉบับไว้

## เนื้อเรื่อง
*ไอ้งอดยอดทหาร* เล่าเรื่องราวของ วัง ตาปี (ดอน จมูกบาน) นักเลงชื่อดังซึ่งเดินทางกลับบ้าน แต่ถูก โพธิ์ (หมี หมัดแม่น) สมุนของ นายโอฬาร (เหี่ยวฟ้า) อดีตปลัดอำเภอที่ต้องออกจากราชการเพราะวัง ยิงตายที่สถานีรถไฟ ภายหลังเหตุการณ์ดังกล่าว สายชล ตาปี (สุนทรี ละม่อม) น้องสาวของวัง ได้เขียนจดหมายขอความช่วยเหลือไปยังเพื่อนของวังจำนวน 4 คน ตามรายชื่อที่วังให้ไว้ก่อนตาย ได้แก่ บางเบิด โพธิ์ฉิมพลี (เด๋อ ดอกสะเดา), ทองดี พรหมา (ดู๋ ดอกกระโดน), ศรศิลป์ สีหราช (ดี๋ ดอกมะดัน) และ การเวก เสียงทอง (สีแดง) เพื่อให้มาร่วมกันปราบปรามอิทธิพลของนายโอฬารและแก้แค้นให้กับวัง

ขณะเดียวกัน ไอ้งอด (เป็ด เชิญยิ้ม) รุ่นน้องของวัง ซึ่งเพิ่งเดินทางกลับจากการรับราชการทหาร ได้ลุกขึ้นต่อต้านอิทธิพลของนายโอฬารเช่นกัน แต่กลับถูกเล่นงานจนได้รับบาดเจ็บอยู่เสมอ โดยมี คนบ้า (หงจินเป่าเมืองไทย) คอยช่วยเหลือและพากลับมาส่งที่บ้านของสายชล

## นักแสดง
* เด๋อ ดอกสะเดา รับบท บางเบิด โพธิ์ฉิมพลี
* ดู๋ ดอกกระโดน รับบท ทองดี พรหมา
* ดี๋ ดอกมะดัน รับบท ศรศิลป์ สีหราช
* สีแดง รับบท การเวก เสียงทอง
* สุนทรี ละม่อม รับบท สายชล ตาปี
* เป็ด เชิญยิ้ม รับบท ไอ้งอด
* โน้ต เชิญยิ้ม รับบท หมวดราวี
* เหี่ยวฟ้า รับบท นายโอฬาร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2529
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โลดโผนตลกไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ชาย มีคุณสุต
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำใน 35 มม.
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1980
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทยในคริสต์ทศวรรษ 1980
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยมีคุณสุตภาพยนตร์
วัดท่าเกษม (จังหวัดสุโขทัย)

**วัดท่าเกษม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองบางยม อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงริมแม่น้ำยมฝั่งตะวันออก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 26 ตารางวา

วัดท่าเกษมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2399 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 13 เมตร 10 เซนติเมตร ยาว 31 เมตร 40 เซนติเมตร ได้ผูกพัทธสีมา วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2518 แต่เดิมชื่อ **วัดตาโกร้ง** เพราะมีหลวงตาโกร้ง หงษาเป็นพระธุดงค์ มาพำนักอยู่ในระยะแรกเริ่มสร้างวัด ต่อมาเมื่อชาวบ้านได้เรียกชื่อหมู่บ้านของตนว่าบ้านท่าเกษม จึงเรียกนามวัดนี้ว่า "วัดท่าเกษม" ตามชื่อหมู่บ้านด้วย

เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2525 สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ สมเด็จพระสังฆราช ได้เสด็จมาที่วันท่าเกษม พระองค์ได้ประกอบพิธียกช่อฟ้าอุโบสถ และปลูกต้นสาละซึ่งเป็นต้นไม้ที่เกี่ยวกับพุทธประวัติไว้ที่ด้านหน้าอุโบสถ

อาคารเสนาสนะมีอุโบสถสร้าง พ.ศ. 2506 ศาลาการเปรียญสร้าง พ.ศ. 2519 หอสวดมนต์สร้าง พ.ศ. 2500 และกุฏิสงฆ์ 2 หลัง 

## อ้างอิง

ท่าเกษม
กิโลเมตรที่ 101

thumb|300px|ป้ายอนุสรณ์ที่ระบุระยะทาง 101 กิโลเมตร
**กิโลเมตรที่ 101** () เป็นสำนวนภาษาปากที่ใช้เรียกมาตรการจำกัดเสรีภาพในการย้ายที่อยู่ในสหภาพโซเวียต

## การนำไปปฏิบัติ
คำว่า "กิโลเมตรที่ 101" กลายเป็นสำนวนติดปากที่หมายถึงการจำกัดเสรีภาพในการย้ายที่อยู่ภายใต้ระบบ "โปรปีสกา" (propiska) ซึ่งเป็นระบบของโซเวียตที่ใช้ควบคุมการย้ายถิ่นฐานภายในประเทศ ตลอดช่วงเวลาส่วนใหญ่ของยุคโซเวียต อาชญากรและบุคคลที่ "ไม่พึงปรารถนา" อื่น ๆ รวมถึงผู้ที่ได้รับการปล่อยตัวจากค่ายกักกันกูลัก มักจะถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าพักอาศัยในศูนย์กลางเขตเมืองขนาดใหญ่ เช่นมอสโก กฎหมายโปรปีสกาถูกกำหนดขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์ส่วนหนึ่งเพื่อกีดกันองค์ประกอบที่ไม่พึงปรารถนาให้อยู่ห่างจากชาวต่างชาติ ซึ่งโดยปกติแล้วชาวต่างชาติมักจะถูกจำกัดให้อยู่ในพื้นที่รัศมีไม่เกิน 25 กิโลเมตร (16 ไมล์) จากใจกลางเมือง เช่นเดียวกับมาตรการที่ใช้ในช่วงการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 1980 

สิทธิของอดีตนักโทษในการเคลื่อนย้ายอย่างเสรีไปทั่วประเทศหลังจากพ้นโทษจะถูกจำกัดเป็นเวลานาน แทนที่จะได้รับเอกสารประจำตัวตามปกติ อดีตนักโทษจะได้รับเอกสารชั่วคราวที่เรียกว่า "ตั๋วหมาป่า" ซึ่งกำหนดให้พวกเขาต้องอยู่อย่างเนรเทศโดยไม่มีสิทธิ์ตั้งถิ่นฐานในระยะที่ใกล้กว่า 100 กิโลเมตร (62 ไมล์) จากศูนย์กลางเมืองใหญ่ เนื่องจากพวกเขาจะถูกปฏิเสธใบอนุญาตถิ่นที่อยู่ภายใต้ระบบโปรปีสกา

ในสหภาพโซเวียตยุคหลังสตาลิน การกวาดล้างบุคคลที่ไม่พึงปรารถนาออกไปพ้นระยะกิโลเมตรที่ 101 ครั้งที่โดดเด่นที่สุดคือในช่วงการเตรียมการสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ซึ่งเป็นความพยายามของทางการในการปรับปรุงภาพลักษณ์ของกรุงมอสโกในสายตาชาวต่างชาติ

ในประเทศรัสเซียสมัยใหม่ ข้อจำกัดระยะ 100 กิโลเมตรนี้ได้ถูกยกเลิกไปแล้ว แม้ว่าจะยังคงต้องมีการจดทะเบียนที่พักอาศัย อยู่ก็ตาม
## อ้างอิง

หมวดหมู่:กฎหมายสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:อาชญากรรมในสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์สิทธิมนุษยชน
หมวดหมู่:สิทธิมนุษยชนในสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:เสรีภาพในการย้ายที่อยู่
ลิตเติลเซนต์เจมส์

**ลิตเติลเซนต์เจมส์** () เป็นเกาะส่วนบุคคลขนาดเล็กในหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเซนต์โทมัส เกาะนี้เคยเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ต้องหาชาวอเมริกัน เจฟฟรีย์ เอปสตีน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 จนถึงการเสียชีวิตของเขาในปี พ.ศ. 2562 โดยในช่วงเวลาที่เอปสตีนเป็นเจ้าของนั้นเขาใช้เกาะนี้เป็นสถานที่ในการค้ามนุษย์โดยเฉพาะคดีของผู้เยาว์ เกาะนี้จึงมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า **เกาะเอปสตีน** (Epstein Island)

## ภูมิศาสตร์
ลิตเทิลเซนต์เจมส์เป็นเกาะขนาดเล็ก มีพื้นที่ประมาณ  ตั้งอยู่ในหมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ เกรตเซนต์เจมส์ และอยู่นอกชายฝั่งด้านใต้ของเกาะเซนต์โทมัส โดยอยู่ในเขตอีสต์เอนด์

หมู่เกาะเวอร์จินเป็นยอดของเทือกเขาที่จมอยู่ใต้พื้นมหาสมุทรแคริบเบียน ภูมิประเทศประกอบด้วยหน้าผาชายทะเล ภูเขาที่มีป่าปกคลุม พื้นที่แห้งแล้ง และชายหาดทรายขาว สภาพภูมิอากาศได้รับอิทธิพลจากลมสินค้า ซึ่งพัดจากทิศตะวันออกไปตะวันตก โดยทั่วไปฤดูหนาวจะมีลมแรงและฝนน้อยกว่า ขณะที่ฤดูร้อนมีฝนมากกว่าและลมอ่อนกว่า


File:U.S. Virgin Islands Subdivisions.svg|ตำแหน่งของลิตเทิลเซนต์เจมส์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะเซนต์โทมัส
File:Little Saint James.png|แผนที่เกาะลิตเทิลเซนต์เจมส์


## ประวัติ
ลิตเทิลเซนต์เจมส์เป็นเกาะส่วนบุคคล ในปี พ.ศ. 2540 เกาะนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของอาร์ช คัมมิน และถูกประกาศขายในราคา 10.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 1998 บริษัท L.S.J. LLC ได้ซื้อเกาะในราคา 7.95 ล้านดอลลาร์ โดยเอกสารระบุว่าเจฟฟรีย์ เอปสตีนเป็นสมาชิกเพียงรายเดียวของบริษัทดังกล่าว เกาะนี้เป็นที่พักอาศัยหลักของเอปสตีน ซึ่งเขาเรียกเกาะว่า “Little St. Jeff” บ้านหลักบนเกาะได้รับการปรับปรุงโดยสถาปนิก เอ็ดเวิร์ด ทัตเทิล

ก่อนที่เอปสตีนจะซื้อเกาะ มีสิ่งปลูกสร้างหลายแห่งอยู่แล้ว รวมถึงบ้านหลัก บ้านพักรับรอง สระว่ายน้ำรูปวงรี และศาลาพักผ่อนหลายหลัง โดยหลังจากที่ซื้อเกาะ เอปสตีนได้ว่าจ้างหน่วยงานด้านน้ำและพลังงานของหมู่เกาะเวอร์จินให้ติดตั้งสายไฟฟ้าและสายไฟเบอร์ออปติกเชื่อมระหว่างเซนต์โทมัสกับลิตเทิลเซนต์เจมส์ ทำให้เกาะมีระบบไฟฟ้าและการสื่อสารเฉพาะของตนเองโดยไม่ต้องใช้เครื่องกำเนิดไฟฟ้า โดยบนเกาะมีพนักงานประมาณ 70 คน

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 ลิตเทิลเซนต์เจมส์และเกาะเกรตเซนต์เจมส์ถูกประกาศขายในราคา 125 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยระบุว่าเงินจากการขายจะนำไปใช้ในการยุติคดีความต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับมรดกของเอปสตีน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เกาะในทะเลแคริบเบียน
หมวดหมู่:หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐ
จุ๊ก เญิน

**งฺเหวียน จุ๊ก เญิน** (; เกิด 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อว่า **จุ๊ก เญิน** () เป็นนักร้องชาวเวียดนาม เป็นที่รู้จักจากการเข้าร่วมในรายการ *[[เดอะวอยซ์ออฟเวียดนาม]]* จุ๊ก เญินได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลดนตรีอุทิศ 5 ครั้ง และได้รับรางวัล 3 ครั้ง

## ประวัติและการทำงาน
จุ๊ก เญินเกิดในเมืองหฺว่ายเญิน (Hoài Nhơn) จังหวัดบิ่ญดิ่ญ (Bình Định)  และเติบโตในนครหวุงเต่า (Vũng Tàu) เนื่องจากธุรกิจของครอบครัว หลังสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายเจิ่น-เงฺวียนหาน (Trần Nguyên Hãn) ได้ย้ายไปนครโฮจิมินห์ เรียนการออกแบบกราฟิกเป็นวิชาเอกที่มหาวิทยาลัยวันลาง (Văn Lang) และประกอบอาชีพนักร้องเป็นงานเสริม เมื่อ พ.ศ. 2555 จุ๊ก เญินได้กลายเป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ *[[เดอะวอยซ์ออฟเวียดนาม]]* ฤดูกาลแรก ภายใต้การดูแลของผู้ฝึกสอนทู มิญ (Thu Minh) และได้เข้ารอบ 8 คนสุดท้าย

## ผลงาน
### เพลง
* พ.ศ. 2556: โดง (Đông)
* พ.ศ. 2556: ก่วกโซ้งมวนเหม่า (Cuộc Sống Muôn Màu)
* พ.ศ. 2557: ติ่ม (Tìm)
* พ.ศ. 2557: 4 จื๋อหลัม (4 Chữ Lắm)
* พ.ศ. 2557: แหวฺ (Vẽ)
* พ.ศ. 2558: เถิตบั๊ตเหง่อ (Thật Bất Ngờ)
* พ.ศ. 2559: Making Money
* พ.ศ. 2559: หนังกึก (Nắng Cực)
* พ.ศ. 2561: เหงื่อยตาก๊อเทืองมิ่ญเดิว (Người Ta Có Thương Mình Đâu)
* พ.ศ. 2562: เลิ้นโส่ยก่อนค้อกแหญ่ (Lớn Rồi Còn Khóc Nhè)
* พ.ศ. 2562: ซ้างมัดเจือ (Sáng Mắt Chưa)
* พ.ศ. 2565: ก๊อคงสือมัตดื่งติ่ม (Có Không Giữ Mất Đừng Tìm)
* พ.ศ. 2567: คงซาสี่ (Không Ra Gì)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักร้องป็อปเวียดนาม

หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดบิ่ญดิ่ญ
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
มัสยิดกลางมาดริด

**มัสยิดกลางมาดริด** (; ) เป็นมัสยิดในย่านกัวโตรกามิโนสในเขตเตตูอันของมาดริด ประเทศสเปน ในระหว่างการก่อสร้าง มัสยิดแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟใต้ดิน*[[Estrecho (Madrid Metro)|เอสเตรโช]]* (แปลว่า *[[ช่องแคบ]]* ตามชื่อช่องแคบยิบรอลตาร์) ทำให้ได้รับชื่อเรียกที่เป็นที่นิยมว่า *มัสยิดช่องแคบ*

## ประวัติ
หลังจากที่ที่ดินผืนนี้ได้รับการประกาศให้เป็นที่ดินวะกัฟ (ที่ดินที่ประชาชนบริจาคเพื่อการกุศล) แล้ว ต้องใช้เวลาหลายปีในการรวบรวมเงินบริจาคจากบุคคลทั่วไปให้ได้มากพอที่จะสร้างมัสยิดได้ มัสยิดนี้เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1988 โดยเป็นมัสยิดแรกในเมืองหลวงนับตั้งแต่การปกครองของอิสลามสิ้นสุดใน ค.ศ. 1085

มัสยิดนี้ที่ออกแบบโดยสถาปนิกฆวน โมรา เป็นสำนักงานใหญ่ของสหภาพชุมชนอิสลามแห่งสเปนและชุมชนอิสลามแห่งมาดริด มัสยิดอะบูบักร์มีข้อตกลงความร่วมมือที่มีผลบังคับใช้กับชุมชนมาดริด และกับรัฐผ่านทางคณะกรรมการอิสลามแห่งสเปน

## รายละเอียด
อาคารแห่งนี้มีทั้งหมดสี่ชั้น นอกจากมัสยิดและสำนักงานแล้ว ยังมีสถานรับเลี้ยงเด็ก โรงเรียน ห้องสมุด หอประชุม และร้านค้า ใช้เป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจ การกุศล การศึกษา วัฒนธรรม และสังคม โดยได้ลงนามในข้อตกลงกับมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัรเพื่อฝึกอบรมและจัดหาอิหม่ามด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ทางการของ UCIDE

หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศสเปนในปี พ.ศ. 2531
หมวดหมู่:มัสยิดในประเทศสเปน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมาดริด
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2531
วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย

เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพโดย เรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์ต่อเนื่องในนิตยสาร*[[โชเน็ง ซันเดย์ รายเดือน]]*ของโชงากูกัง ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 และได้รวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่มรวม (*[[ทังโกบง]]*) จำนวน 8 เล่ม ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2568 การดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ผลิตโดยสตูดิโอชินเอแอนิเมชัน มีกำหนดออกอากาศในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2569

ซีรีส์นี้ได้รับรางวัลมังงะ ไทโชครั้งที่ 16 ในปี พ.ศ. 2566 และรางวัลมังงะโชงากูกังครั้งที่ 70 ในปี พ.ศ. 2568

## เรื่องย่อ
ไอ ยาสึมิเป็นนักเรียนมัธยมปลายปีหนึ่งที่อาศัยอยู่บนเกาะอิซุโอชิมะ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโตเกียว เธอชอบอ่านมังงะ แต่เหตุการณ์บางอย่างกระตุ้นให้เธอเริ่มคิดที่จะสร้างมังงะเอง โลกที่รอเธออยู่และความเจ็บปวดและความสุขของการสร้างสรรค์งานศิลปะจึงถูกละเว้นไป

## ตัวละคร
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:

## สื่อ
### มังงะ
*วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย*เขียนและวาดภาพโดย ได้เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสาร*[[โชเน็ง ซันเดย์ รายเดือน]]*ของโชงากูกัง เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 หนังสือรวมเล่ม(*[[ทังโกบง]]*)เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 2565 ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2568 ได้มีการวางจำหน่ายไปแล้วจำนวน 8 เล่ม ได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดยสยามอินเตอร์คอมิกส์

#### จำนวนเล่ม

### อนิเมะ
มีการประกาศดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2568 จะผลิตโดยสตูดิโอชินเอแอนิเมชันและกำกับโดย, โดยมี เป็นผู้ดูแลการวางโครงเรื่องของซีรีส์ ซึ่งจะร่วมเขียนบทตอนต่างๆ ร่วมกับ และ ด้วย ออกแบบตัวละครโดยทาเคคาซึ เซงาวะและเพลงประกอบที่แต่งโดยฮิโรอากิ สึสึมิ ซีรีส์นี้มีกำหนดออกอากาศในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2569 ในช่วงรายการฟรายเดย์ อนิเมะ ไนท์ทางช่องนิปปงทีวีและสถานีเครือข่าย

## ผลตอบรับ
ในปี พ.ศ. 2565 *วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย*ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมังงะถัดไป ครั้งที่ 8 ในประเภทมังงะตีพิมพ์ โดยได้อันดับที่ 16 จากผู้เข้าชิงทั้งหมด 50 เรื่อง มังงะเรื่องนี้ติดอันดับที่ 6 ในรายชื่อมังงะยอดเยี่ยมสำหรับผู้อ่านชายประจำปี พ.ศ. 2566 ในนิตยสารโคโนะ มังงะ งะ ซูโงอิ! ของสำนักพิมพ์ทาการาจิมาชะ ซีรีส์นี้ได้รับรางวัลมังงะ ไทโชครั้งที่ 16 ในปี พ.ศ. 2566 นอกจากเรื่อง*[[ดวลเดือด ชมรมกาบัดดี้]]*, *[[วิวาห์พารักในฝันร้าย]]* และ*[[พุนิรุ สไลม์น้อยน่ารัก]]*แล้ว เรื่องนี้ได้เป็นผู้ชนะรางวัลมังงะโชงากูกังครั้งที่ 70 ในปี พ.ศ. 2568 นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลวัฒนธรรมเทซูกะ โอซามุครั้งที่ 30 ประจำปี พ.ศ. 2569 อีกด้วย

## ดูเพิ่ม
* *[[เลิฟ โรมา]]* ซีรีส์มังงะอีกเรื่องจากผู้เขียนคนเดียวกัน
* *[[คอนโงจิ-ซัง วะ เมนโดคุไซ]]* ซีรีส์มังงะอีกเรื่องจากผู้เขียนคนเดียวกัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
*  
* 

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2569
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวชีวิตโรงเรียน
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะที่มีฉากในโตเกียว
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
หมวดหมู่:หนังสือการ์ตูนที่มีฉากบนเกาะ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวก้าวผ่านวัย
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวนาฏกรรม
หมวดหมู่:การสร้างมังงะในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:มังงะ ไทโช
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของนิปปงทีวี
หมวดหมู่:ชินเอแอนิเมชัน
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์โชงากูกัง
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ที่มีฉากบนเกาะ
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ที่กำลังจะมา
หมวดหมู่:ผู้ชนะรางวัลมังงะโชงากูกัง
หมวดหมู่:สยามอินเตอร์คอมิกส์
จูโน (โอเวอร์วอตช์)

**จูโน แตว มิญ** () เป็นตัวละครที่ปรากฏตัวครั้งแรกใน*[[โอเวอร์วอตช์ 2]]* ซึ่งเป็นวิดีโอเกมฮีโรชูตเตอร์มุมมองบุคคลที่หนึ่งที่พัฒนาโดยบริษัทบลิซซาร์ดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ใน ค.ศ. 2023 โดยได้เพิ่มเข้ามาในรายชื่อตัวละครของเกมดังกล่าวในการอัปเดต ค.ศ. 2024 เธอเป็นฮีโรสาย "ซัพพอร์ต" ที่ได้รับการออกแบบโดยแดริล แทน ซึ่งจูโนเป็นหญิงสาวเชื้อสายเวียดนามและสิงคโปร์เชื้อสายจีน ที่เกิดในอาณานิคมมนุษย์บนดาวอังคาร และเดินทางมายังโลกเพื่อขอความช่วยเหลือสำหรับอาณานิคมของเธอที่กำลังประสบปัญหาขาดแคลนเสบียง โดยในเกมและสื่ออื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับแฟรนไชส์นี้ เธอให้เสียงพากย์โดยแซนธี วิน

ตัวละครนี้ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากทั้งนักเขียนวิดีโอเกมและผู้เล่น ซึ่งเธอได้กลายเป็นหนึ่งในตัวละครยอดนิยมของแฟรนไชส์นี้ในบรรดาตัวละครที่เปิดตัวในภาคต่อ โดยมีอัตราการเลือกใช้ตัวละครนี้ในเกมสูงจากผู้เล่น ตลอดจนกลไกการเล่นของจูโนในเกมได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากนักข่าวเกม ซึ่งต่างชื่นชมตัวละครของเธอที่ให้รางวัลแก่ผู้เล่นที่มีไหวพริบในการเล่นเกม อย่างไรก็ตาม ได้มีการวิพากษ์วิจารณ์การออกแบบตัวละครนี้ เนื่องจากมีคนมองว่าเป็นการบิดเบือนลักษณะเด่นของชาวเอเชียตะวันออก และมีการร้องเรียนเรื่องการทำให้ตัวละครดูเซ็กซีเกินไป

## แนวคิดและการพัฒนา
แนวคิดสำหรับตัวละครนี้มีต้นกำเนิดมาจากทีมออกแบบเกม*โอเวอร์วอตช์*ที่ออกแบบฮีโรบินได้ซึ่งมีความสามารถที่ "ให้ความรู้สึกเหมือนนักบินรบ" เช่น ขีปนาวุธล็อกเป้าและระบบเล็งเป้าหมาย โดยในระหว่างขั้นตอนการพัฒนาจูโน ทีมเขียนบทได้ตั้งเป้าหมายไว้ที่ตัวละครสายสนับสนุน ดังนั้นพวกเขาจึงคิดหาวิธีที่จะทำให้เป้าหมายนั้นสอดคล้องกับชุดรูปแบบการเล่นของตัวละครที่ทีมออกแบบเกมได้แบ่งปันไว้ นอกจากนี้ ทีมงานด้านเนื้อเรื่องยังได้พิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่สิ่งมีชีวิตต่างดาวจะสามารถมีอยู่จริงในจักรวาล*โอเวอร์วอตช์* เพื่อสร้างตัวละครให้เป็น "นักบินรบหรือฮีโรสไตล์หน่วยลาดตระเวนอวกาศ" ซึ่งนำไปสู่การที่ศิลปินผู้ออกแบบแนวคิดอย่างแดริล แทน ได้ร่างภาพตัวละครที่กำลังบินอยู่โดยสวมชุดอวกาศ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตัวละครหญิงในวิดีโอเกม
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักบินอวกาศ
หมวดหมู่:ตัวละครในบันเทิงคดีที่มีความสามารถเกี่ยวกับความโน้มถ่วง
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นแพทย์สนาม
หมวดหมู่:ตัวละครชาวดาวอังคาร
หมวดหมู่:ตัวละครชาวจีน
หมวดหมู่:ตัวละครชาวสิงคโปร์
หมวดหมู่:ตัวละครโอเวอร์วอตช์
แด่คุณครูด้วยคมแฝก

***แด่คุณครูด้วยคมแฝก*** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโลดโผน ขนาด 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม ปี พ.ศ. 2518 สร้างโดยรณภพฟิล์ม กำกับโดยรุจน์ รณภพ นำแสดงโดยนาท ภูวนัยและอรัญญา นามวงศ์ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2518 ที่โรงภาพยนตร์เพชรรามา-เพชรเอ็มไพร์

## เนื้อเรื่อง
ครูชดและครูอ่ำ แห่งโรงเรียนบ้านโคก ถูกสมุนของ นายกลด (หม่อมหลวงโกมล ปราโมช) เศรษฐีเงินกู้ผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น ทำร้ายจนเสียชีวิตอย่างทารุณ ทางราชการจึงแต่งตั้ง ครูชัย (นาท ภูวนัย) ครูหนุ่มผู้มีอุดมการณ์และความกล้าหาญ ให้มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่แทน

เมื่อมาถึงโรงเรียนบ้านโคก ครูชัยต้องเผชิญกับอิทธิพลมืดของนายกลดและกลุ่มลูกน้อง รวมทั้ง กำแหง (กฤษณะ อำนวยพร) ลูกชายผู้มีนิสัยอันธพาล ครูชัยพยายามฟื้นฟูขวัญกำลังใจของคณะครูและชาวบ้าน โดยเฉพาะ ครูดวง (นิรุตติ์ ศิริจรรยา) ซึ่งหมดศรัทธาในอุดมการณ์และหันไปพึ่งสุรา ก่อนจะได้รับการปลุกเร้าให้กลับมามีจิตวิญญาณนักสู้ดังเดิม

ครูชัยยังได้พบกับ เรือนแก้ว (อรัญญา นามวงศ์) บุตรสาวของนายกลด และพยายามชักชวนให้เธอหันมาทำประโยชน์เพื่อสังคมแทนการสนับสนุนกิจการเงินกู้ของบิดา แม้ในระยะแรกเรือนแก้วจะไม่เห็นด้วย แต่เมื่อ ครูยิ้ม (วันทนา บุญบันเทิง) คนรักของครูดวงถูกสมุนของนายกลดข่มขืน และคณะครูถูกกลั่นแกล้งอย่างไม่เป็นธรรม เธอจึงเริ่มตระหนักถึงความอยุติธรรมที่เกิดขึ้น และตัดสินใจเข้าช่วยเหลือฝ่ายครู

ความขัดแย้งทวีความรุนแรงขึ้น ขณะที่เจ้าหน้าที่รัฐไม่สามารถดำเนินคดีกับผู้มีอิทธิพลได้ ครูเปียก ครูสูงวัยผู้ติดสุรา ตัดสินใจเสียสละชีวิตเพื่อใช้เป็นหลักฐานมัดตัวนายกลด เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ครูชัย ครูดวง ครูถาวร (สายัณห์ จันทรวิบูลย์) และชาวบ้านรวมพลังกันต่อต้านอิทธิพลมืด

แม้นายกลดจะเริ่มมีท่าทีอ่อนลงเมื่อเห็นการกระทำของลูกสาวและความเกินเลยของลูกน้อง แต่กำแหงยังคงใช้ความรุนแรง โดยสั่งให้เผาโรงเรียนและลอบสังหารฝ่ายครู จนนำไปสู่การเผชิญหน้าครั้งใหญ่ระหว่างสองฝ่าย ในที่สุดกำแหงและพรรคพวกถูกฆ่าตาย เหตุการณ์ทั้งหมดทำให้นายกลดสำนึกผิด และหันมาสนับสนุนการสร้างโรงเรียนและทำนุบำรุงศาสนา อันเป็นการปิดฉากความขัดแย้งด้วยชัยชนะของความถูกต้องเหนือความอยุติธรรม

## นักแสดง
* นาท ภูวนัย รับบท ครูชัย
* อรัญญา นามวงศ์ รับบท เรือนแก้ว
* นิรุตติ์ ศิริจรรยา รับบท ครูดวง
* วันทนา บุญบันเทิง รับบท ครูยิ้ม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2518
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โลดโผนไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยรณภพฟิล์ม
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย รุจน์ รณภพ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำใน 35 มม.
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในโรงเรียน
การ์ลิกน็อต

**การ์ลิกน็อต** (; เงื่อนกระเทียม) เป็นขนมปังกระเทียมประเภทหนึ่งที่พบได้หลัก ๆ ในร้านพิซซาในแถบนครนิวยอร์กและพื้นที่โดยรอบ พัฒนาชึ้นในทศวรรษที่ 1940 ในแถบบรุกลิน โดยมีร้านพิซซาหลายแห่งที่กล่าวอ้างตนว่าเป็นผู้ริเริ่ม

การ์ลิกน็อตทำมาจากแป้งขนมปัง กลึงและยืดเป็นชิ้นเล็ก ๆ มัดกันเป็นเงื่อน และนำไปอบก่อนใน เตาพิซซา ที่อุณหภูมิ 700 °F หรือสูงกว่านั้น จากนั้นนำออกมาและจุ่มในหรือทาด้วยน้ำมันผสมกับพาร์มิแซนและกระเทียมบด บ้างอาจผสมพาร์สลีสับ, ออริกาโนแห้ง หรือพริกไทยดำ จากนั้นนำไปอบเป็นครั้งที่สอง บ้างเสิร์ฟเคียซอสมารีนารา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิซซ่า
หมวดหมู่:ออร์เดิร์ฟ
หมวดหมู่:อาหารจานกระเทียม
หมวดหมู่:นครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:อาหารอิตาเลียน-อเมริกัน
พ่อไก่แจ้

***พ่อไก่แจ้*** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม สร้างโดยเชิดไชยภาพยนตร์ กำกับโดยเชิด ทรงศรี นำแสดงโดยกรุง ศรีวิไลและทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2519 ที่โรงภาพยนตร์โคลีเซี่ยม วลีเด็ดที่เป็นที่จดจำในภาพยนตร์เรื่อง พ่อไก่แจ้ คือวลีที่ขุนหาญบอกกับแม่จำเนียรว่า แม่จำเนียรปลงซะ

## เนื้อเรื่อง
อาทิตย์ (กรุง ศรีวิไล) เพลย์บอยหนุ่มรูปหล่อจากครอบครัวฐานะดี ผู้มีชื่อเสียงในด้านความเจ้าชู้และการใช้ชีวิตเสเพล ต้องเผชิญบททดสอบสำคัญในชีวิตเมื่อได้พบกับ มัทนี (ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา) เลขาธิการสมาคมสตรีไทยวัฒนา หญิงสาวผู้เพียบพร้อมทั้งความงาม ความสามารถ และอุดมการณ์อันแน่วแน่ในการส่งเสริมศักดิ์ศรีสตรี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเธอมีทัศนคติไม่ยอมรับพฤติกรรมเจ้าชู้ของบุรุษเพศ

ด้วยความทระนงและต้องการเอาชนะ อาทิตย์จึงพยายามใช้เล่ห์กลและวิธีการต่าง ๆ เพื่อพิชิตใจมัทนี ทว่าเมื่อทั้งสองได้ใกล้ชิดและทำงานร่วมกัน เขากลับเริ่มตระหนักถึงคุณค่าและความจริงใจที่ตนไม่เคยให้ความสำคัญมาก่อน ขณะเดียวกัน มัทนีซึ่งเคยตั้งกำแพงปฏิเสธผู้ชายเจ้าชู้ ก็ต้องเผชิญกับความสับสนในความรู้สึกของตนเอง เมื่อได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของอาทิตย์

ความสัมพันธ์ของทั้งสองดำเนินไปท่ามกลางความขัดแย้งทางความคิด การพิสูจน์ความจริงใจ และการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน จนนำไปสู่การเติบโตทางอารมณ์ของทั้งสองฝ่าย และการตั้งคำถามต่อค่านิยมเดิมเกี่ยวกับความรัก ความรับผิดชอบ และบทบาทของชายหญิง

## นักแสดง
* กรุง ศรีวิไล รับบท อาทิตย์
* ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา รับบท มัทนี
* สุพรรณ บูรณะพิมพ์ รับบท แม่จำเนียร
* สุวิน สว่างรัตน์ รับบท ขุนหาญ

## การสร้างใหม่
ในปี พ.ศ. 2557 วรายุฑ มิลินทจินดา ในนามบริษัท ฮูแอนด์ฮู ได้นำนวนิยายเรื่อง พ่อไก่แจ้ มาสร้างใหม่ในรูปแบบละครโทรทัศน์ โดยมีการปรับเนื้อหาให้มีความร่วมสมัยมากยิ่งขึ้น นำแสดงโดย หลุยส์ สก๊อต และ จิตตาภา แจ่มปฐม ละครออกอากาศทุกวันศุกร์–อาทิตย์ เวลา 20.15–22.45 น. ระหว่างวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ถึงวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2557 ทางช่อง 3

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2519
หมวดหมู่:ภาพยนตร์รักตลกไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย เชิด ทรงศรี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่สร้างจากนวนิยายไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำใน 35 มม.
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยเชิดไชยภาพยนตร์
อาการกลัวนักท่องเที่ยว

**ความรู้สึกต่อต้านนักท่องเที่ยว** () เป็นทัศนคติเชิงลบต่อการท่องเที่ยว และอาจรวมถึงการเลือกปฏิบัติด้วย อาการกลัวนักท่องเที่ยวสามารถใช้ในกรณีการปฏิเสธการท่องเที่ยวเกินขนาด รูปแบบการท่องเที่ยวที่มีลักษณะเฉพาะคือ การขยายตัวอย่างรวดเร็วและส่งผลเสียต่อประชากรและแรงงานท้องถิ่น

## ลักษณะเฉพาะ
นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 2010 เป็นต้นมา การวิพากษ์วิจารณ์เรื่องการท่องเที่ยวที่มากเกินไป ซึ่งในหลายกรณีนำโดยกลุ่มนักเคลื่อนไหวและพรรคการเมือง ได้เริ่มแพร่หลายในแหล่งท่องเที่ยวหลายแห่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตเมือง ตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 การแพร่กระจายของการท่องเที่ยวในย่านต่าง ๆ และศูนย์กลางเมืองได้ก่อให้เกิดข้อเรียกร้องทางสังคมบนพื้นฐานของแนวคิดที่ว่า การท่องเที่ยวที่มากเกินไปเป็นสาเหตุโดยตรงของผลกระทบเชิงลบ เช่น เงินเดือนที่ไม่มั่นคง ผันผวนตามฤดูกาล และต่ำ การเสื่อมโทรมของพื้นที่ธรรมชาติ ความยากลำบากในการเข้าถึงที่พักให้เช่าที่มีราคาสูงขึ้น มลภาวะทางสิ่งแวดล้อม ปัญหาการจราจร และเสียงรบกวน

คำสร้างใหม่นี้ยังถูกนำมาใช้ในสื่อเพื่อระบุการกระทำที่เป็นการก่อกวน การประท้วง และเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับนักท่องเที่ยวระหว่างการประท้วงในยุโรปใต้ต่อต้านการท่องเที่ยวเกินขนาด

## เส้นเวลาของคำสร้างใหม่
ความขัดแย้งที่แสดงโดยคำสร้างใหม่นี้ได้รับการศึกษาในแวดวงวิชาการมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เช่นในงานของ George Doxey ซึ่งครอบคลุมตั้งแต่รากเหง้าของจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว ปัญหาดังกล่าวยังคงได้รับการศึกษาอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่นั้นมา และคำว่า การท่องเที่ยวเกินขนาด (overtourism) ก็ได้รับความนิยมในแวดวงวิชาการหลังการเปิดตัววารสารฉบับพิเศษบางฉบับใน ค.ศ. 2017 ในขณะเดียวกัน การประท้วงในหลายเมืองของยุโรปตอนใต้ได้นำคำสร้างใหม่ว่า อาการกลัวนักท่องเที่ยว (tourismphobia) มาใช้ในแวดวงวิชาการและการโต้แย้งทางการเมืองของหลายฝ่ายในยุโรปด้วย

## ดูเพิ่ม
*การแปลงพื้นที่เพื่อเปลี่ยนชนชั้น
*การท่องเที่ยวอินสตาแกรม
*การท่องเที่ยวเกินขนาด
*การเช่าระยะสั้น

## อ้างอิง
กุมาร สานู

**กุมาร สานู** (; ) (ชื่อเกิด เกทารนาถ ภัฏฏจารยะ () เกิดเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1957 ) เป็นนักร้องเบื้องหลังชาวอินเดียที่ได้รับการยอมรับในวงการภาพยนตร์ภาษาฮินดีในช่วงทศวรรษ 1990 เขาเป็นที่รู้จักจากน้ำเสียงอันไพเราะและผลงานมากมาย โดยบันทึกเพลงในหลายภาษา รวมถึงภาษาฮินดี, เบงกอล, เนปาล, มราฐี, ทมิฬ, เตลูกู, กันนาดา, มลยาฬัม, คุชราต, ปัญจาบ, โภชปุระ และ โอริยา

สานูได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางจากเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง *อาชิกี* (ค.ศ.1990) ซึ่งเขามีส่วนร่วมในเพลงเดี่ยวชายเกือบทั้งหมด และทำให้เขากลายเป็นนักร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ชั้นนำแห่งยุคนั้น  

เขาได้รับรางวัลฟิล์มแฟร์สาขานักร้องชายยอดเยี่ยมติดต่อกัน 5 ปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 ถึง ค.ศ. 1995 จากภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ ได้แก่ *อาชิกี* (Aashiqui - ค.ศ.1990), *สาจัน* (Saajan - ค.ศ. 1991), *ดีวานา* (Deewana - ค.ศ. 1992), *บาซีกะร์* (Baazigar - ค.ศ. 1993) และ *1942: อะ เลิฟ สตอรี*  (1942: A Love Story - ค.ศ. 1994)  

ในปี ค.ศ. 1993 สานูได้บันทึกสถิติโลกกินเนสส์ในฐานะผู้ที่บันทึกเสียงเพลงได้ 28 เพลงภายในวันเดียว  

เพลงหลายเพลงของเขาได้รับการคัดเลือกให้ติดอันดับ "เพลงประกอบภาพยนตร์บอลลีวูดที่ดีที่สุดตลอดกาล 40 อันดับแรก" ของ บีบีซี นอกจากนี้เขายังเคยปรากฏตัวในฐานะที่ปรึกษาและกรรมการตัดสินในรายการประกวดดนตรีทางโทรทัศน์อีกด้วย  

เพื่อเป็นการยกย่องผลงานของเขาที่มีต่อวงการดนตรีอินเดีย รัฐบาลอินเดียได้มอบรางวัลปัทมศรีให้แก่สานูในปี ค.ศ. 2009

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:นักร้องอินเดีย
หมวดหมู่:ชาวเบงกอล
หมวดหมู่:บุคคลจากโกลกาตา