กัศมีร์

thumb|หุบเขาปะเฮลกัม
[thumb|[ยอดเขานังกาปาร์บัต|นังกาปาร์บัต ภูเขาสูงอันดับ 9 ของโลก]]
[thumb|[แม่น้ำการากาช (แม่น้ำหยกดำ)]]

**กัศมีร์** () หรือที่นิยมอ่านว่า **แคชเมียร์** () คือภูมิภาคทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของอนุทวีปอินเดีย ซึ่งก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำว่า "กัศมีร์" ถูกใช้เพื่อสื่อถึงหุบเขากัศมีร์เท่านั้น ซึ่งเป็นหุบเขาที่คั่นระหว่างเทือกเขาหิมาลัยและเทือกเขาปีร์ปัญจาล แต่ในปัจจุบัน คำว่ากัศมีร์ครอบคลุมถึงพื้นที่ในสามประเทศ ได้แก่อาณาบริเวณในปกครองของอินเดียที่เรียกว่า "ชัมมูและกัศมีร์" และ "ลาดัก" และอาณาบริเวณในปกครองของปากีสถานที่เรียกว่าเขต "อาซัดกัศมีร์" และ "กิลกิต-บัลติสถาน" รวมถึงอาณาบริเวณในปกครองของจีนที่เรียกว่า "อักไสชิน" และ "คาหล่าคุนหลุน"

ในปัจจุบันนี้ พื้นที่ 43% ของกัศมีร์อยู่ในปกครองของอินเดีย, 37% อยู่ในปกครองของปากีสถาน และราว 20% อยู่ในปกครองของจีน มีประชากรอาศัยอยู่ในกัศมีร์ทั้งสิ้นราว 13–14 ล้านคน ในจำนวนนี้ 70% อาศัยอยู่ในเขตของอินเดีย ประชากรส่วนใหญ่ในพื้นที่กัศมีร์นับถือศาสนาอิสลาม (83%) รองลงมาคือศาสนาฮินดู (14%) และศาสนาพุทธ (1%) 

## ประวัติศาสตร์
คริสต์ศตวรรษที่ 1 พื้นที่กัศมีร์เป็นศูนย์กลางที่สำคัญของศาสนาฮินดู รวมถึงศาสนาพุทธในเวลาต่อมา ต่อมาในปี 1339 กัศมีร์ตกอยู่ในปกครองของเจ้าอิสลามคนแรกซึ่งได้สถาปนาราชวงศ์ชาฮ์มีร์ กัศมีร์เป็นดินแดนในจักรวรรดิโมกุลระหว่างปี 1586 ถึง 1751 หลังจากนั้นเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอัฟกันจนถึงปี 1820 ซึ่งเป็นปีที่กัศมีร์ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิซิกข์ 

เมื่อชาวซิกข์พ่ายแพ้สงครามกับอังกฤษในปี 1846 ราชรัฐชัมมูถือโอกาสเข้าซื้อดินแดนกัศมีร์จากอังกฤษ และแล้วกัศมีร์ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของชัมมูนับตั้งแต่นั้น ซึ่งชัมมูเองก็มีสถานะเป็นหนึ่งในรัฐพื้นเมืองของบริติชราชในกำกับของพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษ

ในปี 1947 เมื่ออังกฤษได้แบ่งบริติชราชออกเป็นประเทศอินเดีย (ชาวฮินดู) และประเทศปากีสถาน (ชาวมุสลิม) ทั้งสองฝ่ายต่างอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนชัมมูและกัศมีร์ จนบานปลายเป็นสงครามกัศมีร์ครั้งที่หนึ่งในปี 1947 แม้ว่าท้ายที่สุด พื้นที่กัศมีร์ส่วนใหญ่ตกเป็นของอินเดีย และอินเดียก็สามารถจัดการปกครองกัศมีร์จนมีเสถียรภาพ แต่ปากีสถานก็ยังคงอยากครอบครองพื้นที่ทั้งหมดของกัศมีร์ ดังนั้นเมื่ออินเดียพ่ายแพ้สงครามกับจีนในปี 1962 และเสียอักไสชินให้แก่จีน ปากีสถานเห็นเป็นโอกาสจึงทำการยุแหย่จนเกิดเป็นสงครามกัศมีร์ครั้งที่สองในปี 1965

## การท่องเที่ยว
[thumb|ทุ่งดอกไม้ที่ทะเลสาบดาล ด้านหลังคือ[ภูเขาหระมุข]]
แม้ภูมิภาคกัศมีร์จะเผชิญกับปัญหาทางการเมืองและความมั่นคงเป็นระยะ แต่การท่องเที่ยวยังคงเป็นรายได้สำคัญของท้องถิ่น กัศมีร์ได้รับสมญานามว่า "สรวงสวรรค์บนดิน" และบ้างถูกเรียกว่า "สวิตเซอร์แลนด์แห่งอินเดีย" ด้วยภูมิประเทศที่งดงามราวภาพวาด ทั้งทะเลสาบใส ภูเขาหิมะ ทุ่งดอกไม้ และหมู่บ้านกลางหุบเขา ทำให้กัศมีร์เป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางยอดนิยมของนักท่องเที่ยว

ศรีนครซึ่งเป็นเมืองเอกของหุบเขากัศมีร์เป็นจุดศูนย์กลางด้านการท่องเที่ยวมีทะเลสาบดาล ที่มีชื่อเสียงพร้อมเรือนแพลอยน้ำ และเรือพายชิการาให้นั่งชมวิวท่ามกลางธรรมชาติและตลาดลอยน้ำ นอกจากนี้ยังมีสวนแนวโมกุลอันเก่าแก่ที่สะท้อนรสนิยมสมัยราชวงศ์โมกุล

ในฤดูหนาว นักท่องเที่ยวจำนวนมากเดินทางไปกุลมาร์ค (Gulmarg) และโซนามาร์ค (Sonamarg) ซึ่งเป็นสถานที่เล่นสกีและกิจกรรมหิมะที่มีชื่อเสียง ท่ามกลางฉากหลังของเทือกเขาหิมาลัยอันตระการตา ส่วนฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนนั้นเหมาะสำหรับการเดินป่า ปีนเขา และชมทุ่งดอกไม้

ในบริเวณหุบเขากัศมีร์มีจำนวนนักท่องเที่ยวประมาณ 300,000 ถึง 350,000 คนต่อปี
## อ้างอิง


หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตอินเดีย
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตปากีสถาน
หมวดหมู่:อาณาเขตที่เป็นข้อพิพาทในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์อินเดีย
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ปากีสถาน
หมวดหมู่:ภูมิภาคที่ถูกแบ่งแยก