ฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ

**ฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ** เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากประเทศอังกฤษในการแข่งขันนานาชาติซึ่งลงแข่งขันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1872 อยู่ภายใต้การกำกับดูแลโดยสมาคมฟุตบอลอังกฤษซึ่งดูแลการแข่งขันฟุตบอลในประเทศอังกฤษ อังกฤษลงแข่งขันรายการของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป และสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ มีส่วนร่วมในรายการสำคัญ ได้แก่: ฟุตบอลโลก, ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป และ ยูฟ่าเนชันส์ลีก มีสนามเหย้าคือสนามกีฬาเวมบลีย์ในกรุงลอนดอน และศูนย์ฝึกซ้อมอยู่ที่ศูนย์ฟุตบอลแห่งชาติเซนต์จอร์จพาร์ค ย่านเบอร์ตันอะพอนเทรนต์ ผู้ฝึกสอนคนปัจจุบันคือโทมัส ทุคเคิล

อังกฤษเป็นหนึ่งในสองชาติที่เก่าแก่ที่สุดในการแข่งขันนานาชาติร่วมกับสกอตแลนด์ ทั้งคู่ลงแข่งขันกันครั้งแรกใน ค.ศ. 1872 อังกฤษคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 1966 ในฐานะเจ้าภาพ ส่งผลให้เป็นหนึ่งในแปดชาติที่เคยคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก อังกฤษมีส่วนร่วมในการแข่งขันฟุตบอลโลก 16 ครั้ง โดยคว้าอันดับ 4 ได้อีกสองครั้งในฟุตบอลโลก 1990 และ 2018 และยังไม่เคยชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป มีผลงานดีที่สุดคือการคว้ารองแชมป์สองสมัยติดต่อกันใน ค.ศ. 2020 และ 2024 

อังกฤษไม่ได้รับสิทธิ์ให้ลงแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เนื่องจากไม่มีสถานะเป็นสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล โดยต้องลงแข่งขันในนามทีมสหราชอาณาจักรแทน อังกฤษถือเป็นชาติเดียวในโลกที่เคยคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกโดยไม่เคยคว้าแชมป์การแข่งขันระดับทวีป รวมทั้งเป็นชาติเดียวที่เคยคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกในฐานะประเทศที่ไม่มีอำนาจอธิปไตย 
## ประวัติทีม

### ก่อตั้งทีม และ แชมป์ฟุตบอลโลก
thumb|left|ผู้เล่นทีมชาติอังกฤษ ก่อนลงแข่งขันกับสกอตแลนด์ ค.ศ. 1893
อังกฤษถือเป็นชาติที่มีประวัติของกีฬาฟุตบอลเก่าแก่ที่สุดชาติหนึ่ง โดยจัดตั้งทีมชาติขึ้นมาพร้อม ๆ กับสมาคมฟุตบอลหรือเอฟเอ และพร้อม ๆ กับทีมชาติสกอตแลนด์ ในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1870 จากนั้นวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1872 ตัวแทนทีมชาติสกอตแลนด์จัดแข่งขันกับอังกฤษ ที่แฮมิลตันเครสเซนท์ ถือเป็นการแข่งขันระดับนานาชาตินัดแรก เพราะทั้งสองทีมถูกเลือกและมีการดำเนินกิจการแยกกันโดยอิสระ ไม่ได้ทำงานเป็นสมาคมเดียวกัน การแข่งขันจบลงด้วยผลเสมอ 0–0 จากนั้นตลอดระยะเวลา 40 ปีต่อมา อังกฤษจะจัดการแข่งขันนัดพิเศษ *"บริติชโฮมแชมเปียนชิป"* ระหว่างชาติในสหราชอาณาจักรสี่ชาติ คือ อังกฤษ, สกอตแลนด์, เวลส์ และไอร์แลนด์
 
แรกเริ่มเลยนั้น อังกฤษไม่มีสนามเหย้าถาวร อังกฤษเข้าเป็นสมาชิกสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ หรือ ฟีฟ่าใน ค.ศ. 1906 และได้ลงเล่นแข่งขันในระดับนานาชาติกับประเทศอื่น นอกเหนือจากในรายการบริติชโฮมแชมเปียนชิป เป็นครั้งแรก ในการแข่งขันรายการของภูมิภาคยุโรปกลางใน ค.ศ. 1908 จากนั้นใน ค.ศ. 1923 มีการเปิดใช้สนามกีฬาเวมบลีย์ที่เป็นสนามเหย้าของอังกฤษมาจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ดี อังกฤษเคยมีความขัดแย้งกับฟีฟ่าและถอนตัวไปใน ค.ศ. 1928 ก่อนกลับเข้าร่วมอีกครั้งในปี ค.ศ. 1946 ทำให้ไม่ได้เล่นฟุตบอลโลก จนกระทั่ง ค.ศ. 1950 ที่อังกฤษแพ้แก่สหรัฐอเมริกา 0–1 ถือเป็นหนึ่งในการแข่งขันที่น่าอับอายในประวัติศาสตร์ของอังกฤษ

อังกฤษแพ้ต่อทีมอื่นในระดับนานาชาติครั้งแรกวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1949 เมื่อพวกเขาแพ้ต่อไอร์แลนด์ 0–2 ที่สนามกูดิสันพาร์ก 4 ปีต่อมา พวกเขาแพ้ต่อฮังการีไปถึง 3–6 ที่เวมบลีย์ และเมื่อกลับไปแข่งขันที่บูดาเปสต์ ก็พ่ายแพ้ไปถึง 1–7 นับเป็นความพ่ายแพ้ที่ขาดลอยที่สุดของอังกฤษมาถึงปัจจุบัน โดยหลังจบเกมอดีตผู้เล่นอย่าง ซิด โอเวน กล่าวว่า "มันเปรียบเสมือนพวกเขาลงแข่งขันกับทีมที่มาจากนอกโลก"พวกเขาผ่านเข้ารอบก่อนรองชนะเลิศในฟุตบอลโลกได้เป็นครั้งแรกในฟุตบอลโลก 1954 ก่อนจะตกรอบโดยแพ้แชมป์อย่างอุรุกวัยด้วยผลประตู 2–4 
แม้ว่า วอลเตอร์ วินเทอร์บ็อททัม จะได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดการทีมคนแรกอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1946 แต่การคัดเลือกผู้เล่นเพื่อลงแข่งขันยังถูกแทรกแซงโดยสมาคม จนกระทั่งการแต่งตั้งผู้จัดการทีมคนใหม่อย่าง อัล์ฟ แรมซีย์ อังกฤษคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 1966 ในฐานะเจ้าภาพ พวกเขาเอาชนะคู่ปรับอย่างอาร์เจนตินาในรอบก่อนรองชนะเลิศ 1–0 ตามด้วยการชนะโปรตุเกสในรอบรองชนะเลิศ 2–1 และในนัดชิงชนะเลิศที่จัดแข่งขันที่เวมบลีย์ พวกเขาเอาชนะคู่ปรับสำคัญอย่างเยอรมนีตะวันตกในช่วงต่อเวลาพิเศษ 4–2 โดย เจฟฟ์ เฮิร์สต์ กลายเป็นผู้เล่นคนแรกที่ทำแฮตทริกในฟุตบอลโลกรอบชิงชนะเลิศ อังกฤษผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1968 และยุติเส้นทางด้วยการแพ้ยูโกสลาเวีย

อังกฤษลงแข่งขันฟุตบอลโลก 1970 ที่เม็กซิโกในฐานะแชมป์เก่า และครั้งนี้ต้องพบเยอรมนีตะวันตกอีกครั้งในรอบก่อนรองชนะเลิศ แม้พวกเขาจะออกนำไปก่อน 2–0 แต่จบลงด้วยความพ่ายแพ้ 2–3 ในช่วงต่อเวลาพิเศษ และจากผลงานย่ำแย่ซึ่งทีมไม่ผ่านเข้ารอบการแข่งขันสองรายการต่อมา ทั้งในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1972 และ ฟุตบอลโลก 1974 ส่งผลให้แรมซีย์ถูกยกเลิกสัญญา 

### ดอน เรวีย์, รอน กรีนวูด และ บ็อบบี ร็อบสัน
ภายหลังการอำลาทีมของแรมซีย์ โจ เมอร์เซอร์ อดีตผู้เล่นคนสำคัญของเอฟเวอร์ตัน และอาร์เซนอล เข้ามาคุมทีมชั่วคราว 7 นัด ก่อนที่ดอน เรวีย์ จะเข้ามารับตำแหน่งต่อใน ค.ศ. 1974 แต่ทีมยังคงทำผลงานย่ำแย่ และไม่ได้ร่วมแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1976 และ ฟุตบอลโลก 1978 เรวีย์อำลาทีมและถูกแทนที่ด้วย รอน กรีนวูด และอังกฤษเริ่มมีผลงานที่ดีขึ้น โดยลงแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1980 โดยไม่แพ้ทีมใด แต่พวกเขากลับตกรอบแบ่งกลุ่ม พวกเขาลงแข่งขันฟุตบอลโลก 1982 ที่สเปน พวกเขาผ่านรอบแบ่งกลุ่มรอบแรกด้วยการชนะสามนัดรวด รวมถึงการชนะทีมใหญ่อย่างฝรั่งเศส แต่ต้องยุติเส้นทางในรอบแบ่งกลุ่มรอบที่ 2 จาการเสมอสองนัดกับเยอรมนีตะวันตกและเจ้าภาพอย่างสเปน 0–0

บ็อบบี ร็อบสันเข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการทีมระหว่าง ค.ศ. 1982 ถึง 1990 แม้อังกฤษจะไม่ได้เข้าร่วมฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1984 แต่พวกเขาเข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศในฟุตบอลโลก 1986 โดยแพ้คู่ปรับอย่างอาร์เจนตินา 1–2 ซึ่งเป็นหนึ่งในการแข่งขันที่เป็นที่จดจำมากที่สุดในประวัติศาสตร์ฟุตบอล เนื่องจากเกิดเหตุการณ์ประตูหัตถ์พระเจ้า โดย ดิเอโก มาราโดนาเข้าถึงบอลก่อนปีเตอร์ ชิลตัน ผู้รักษาประตูของอังกฤษ และได้ใช้มือซ้ายปัดลูกฟุตบอลเข้าประตูไป อาลี บิน นัสเซอร์ กรรมการชาวตูนิเซียมองไม่เห็น และได้ตัดสินให้ลูกนี้เป็นประตู กองหน้าอังกฤษอย่าง แกรี ลินิเกอร์ เป็นผู้ทำประตูสูงสุดในรายการนี้จำนวน 6 ประตู

อังกฤษทำผลงานย่ำแย่อีกครั้ง ด้วยการแพ้ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1988 ทุกนัด ก่อนจะกลับมาทำผลงานดีที่สุดในฟุตบอลโลกนับตั้งแต่คว้าแชมป์ใน ค.ศ. 1966 ด้วยการคว้าอันดับ 4 ฟุตบอลโลก 1990 ที่อิตาลี พวกเขาแพ้คู่ปรับอย่างเยอรมนีตะวันตกไปอีกครั้งในรอบรองชนะเลิศ ภายหลังเสมอกันในเวลาปกติ 1–1 และแพ้การดวลจุดโทษ 3–4 ตามด้วยการแพ้เจ้าภาพอย่างอิตาลีในนัดชิงอันดับ 3 ด้วยผลประตู 1–2 แม้จะแพ้ แต่ผู้เล่นอังกฤษได้รับเหรียญรางวัลเช่นเดียวกับผู้เล่นอิตาลี จากการทำผลงานยอดเยี่ยมในรายการนี้แม้จะมีความคาดหวังไม่สูงนัก รวมถึงการแพ้เยอรมนีตะวันตกอย่างสูสี พวกเข้าได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นเมื่อเดินทางกลับถึงอังกฤษ โดยความสำเร็จครั้งนี้ได้รับการฉลองด้วยขบวนพาเหรดบนถนน

### เกรแฮม เทย์เลอร์, เทอร์รี เวนาเบิลส์, เกล็น ฮอดเดิล และ เควิน คีแกน
ในช่วงทศวรรษ 1990 ทีมชาติอังกฤษมีการเปลี่ยนแปลงผู้จัดการทีม 4 คนภายหลังการอำลาทีมของร็อบสัน เริ่มต้นด้วย เกรแฮม เทย์เลอร์ อังกฤษมีผลงานย่ำแย่ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1992 โดยไม่ชนะแม้แต่นัดเดียว โดยเสมอทีมแชมป์อย่างเดนมาร์ก และฝรั่งเศส ปิดท้ายด้วยการแพ้สวีเดน และไม่ผ่านรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก 1994 จากการแพ้เนเธอร์แลนด์ที่รอตเทอร์ดาม ส่งผลให้เทย์เลอร์ลาออก ซึ่งเขาได้รับการวิจารณ์อย่างหนักในพาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์ ถึงความล้มเหลวด้านแท็คติก และการคัดเลือกผู้เล่น

เทอร์รี เวนาเบิลส์ เข้ารับช่วงต่อระหว่าง ค.ศ. 1994–1996 ซึ่งอังกฤษเข้ารอบรองชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 ซึ่งเป็นผลงานที่ดีที่สุดเทียบเท่ากับ ค.ศ. 1968 แต่ก็แพ้เยอรมนีในการดวลจุดโทษไปอีกครั้ง โดยกองหน้าอย่างแอลัน เชียเรอร์ เป็นผู้ทำประตูสูงสุดในการแข่งขันจำนวน 5 ประตู และในรายการนี้อีกที่เพลง *"Three Lions"* ถูกนำมาใช้เพื่อเชียร์ทีมชาติอังกฤษ โดยมีท่อนหนึ่งที่ถือเป็นวลีเด็ดมาถึงปัจจุบันคือ *"it's coming home"* เพื่อสร้างความฮึกเหิม และปลุกใจให้นักเตะอังกฤษคว้าถ้วยรางวัลระดับเมเจอร์กลับสู่ประเทศอีกครั้ง หลังจากห่างหายความสำเร็จมายาวนานนับตั้งแต่ฟุตบอลโลก 1966 เวนาเบิลส์ประกาศตั้งแต่ก่อนเริ่มการแข่งขันรายการนี้ ว่าเขาจะอำลาตำแหน่งหลังจบรายการ จากคดีความส่วนตัวซึ่งเขาต้องถูกตรวจสอบธุรกรรมทางการเงิน และมีกำหนดเข้ารับการพิจารณาในชั้นศาล และจากปัญหาดังกล่าว ส่งผลให้สมาคมฟุตบอลอังกฤษประกาศต่อสาธารณะว่า เวนาเบิลส์มีตำแหน่งเป็นเพียงหัวหน้าผู้ฝึกสอน ไม่ใช่ผู้จัดการทีม

เกล็น ฮอดเดิล ผู้จัดการทีมคนต่อมา พาทีมลงแข่งขันฟุตบอลโลก 1998 ที่ฝรั่งเศส อังกฤษผ่านรอบแบ่งกลุ่มจากการมี 6 คะแนน เข้ารอบในฐานะทีมอันดับสอง ก่อนจะแพ้อาร์เจนตินาในรอบต่อมาจากการดวลจุดโทษ หลังจากเสมอกันในเวลาปกติ 2–2 ฮอดเดิลถูกปลดในปีต่อมา จากกรณีพาดพิงและแสดงความคิดเห็นในเชิงลบต่อผู้พิการในหนังสือพิมพ์ ฮาวเวิร์ด วิลกินสัน เข้ามารักษาการในการแข่งขันสองนัดถัดมา และเควิน คีแกน เข้ามารับช่วงต่อและพาทีมลงแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2000 ซึ่งอังกฤษพบความล้มเหลวอีกครั้งจากการตกรอบแบ่งกลุ่ม ด้วยการชนะ 1 นัดต่อเยอรมนี และแพ้โปรตุเกส และ โรมาเนีย 2–3 ทั้งสองนัด ทำให้คีแกนลาออก

### โกลเดน เจเนเรอชัน
[thumb|left|ผู้เล่นอังกฤษใน[ฟุตบอลโลก 2006 เรียงจากซ้ายไปขวา: ไมเคิล โอเวน, ปีเตอร์ เคราช์, จอห์น เทร์รี, แฟรงก์ แลมพาร์ด, สตีเวน เจอร์ราร์ด, แกรี เนวิล, แอชลีย์ โคล, ริโอ เฟอร์ดินานด์, พอล โรบินสัน และ เดวิด เบคแคม ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในชุดผู้เล่นที่ดีที่สุดของอังกฤษ]]
ปีเตอร์ เทย์เลอร์ เข้ามารักษาการในช่วงสั้น ๆ ก่อนที่สเวน-เยอราน เอริกซอน ผู้จัดการทีมชาวสวีเดนจะเข้ามารับตำแหน่งต่อ ถือเป็นผู้จัดการทีมต่างชาติคนแรกที่ได้คุมทีมชาติอังกฤษ ในทศวรรษนี้ ถือเป็นช่วงที่อังกฤษมีผู้เล่นชื่อดังหลายคนเข้ามาเป็นกำลังหลักในทีมชุดใหญ่ โดยเป็นจุดเริ่มต้นของยุคทอง หรือ *"*'โกลเดน เจเนอเรชัน"*** ด้วยผู้เล่น อาทิ [[ไมเคิล โอเวน]], [[เดวิด เบคแคม]], [[พอล สโกลส์]], [[เวย์น รูนีย์]], [[สตีเวน เจอร์ราร์ด]] และ [[แฟรงก์ แลมพาร์ด]] พวกเขาเกือบจะไม่ผ่านรอบคัดเลือก[[ฟุตบอลโลก 2002]] โดยต้องลุ้นถึงนัดสุดท้ายซึ่งพวกเขาเสมอกรีซ 2–2 จากการยิงฟรีคิกของเบคแคมในช่วงท้ายเกม และในการแข่งขันรอบสุดท้าย แม้จะเอาชนะเดนมาร์ก 3–0 ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย แต่พวกเขาแพ้บราซิลที่คุมทีมโดย[[ลุยส์ ฟิลิปเป สโคลารี|ลุยส์ ฟิลิปเป สโกลารี]] 1–2 ในรอบก่อนรองชนะเลิศแม้จะออกนำไปก่อนจากประตูของโอเวน ต่อมา ใน[[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004]] พวกเขาตกรอบก่อนรองชนะเลิศจากการแพ้จุดโทษเจ้าภาพอย่างโปรตุเกสที่คุมทีมโดยสโกลารีอีกครั้ง และเอริกซอนต้องแพ้สโกลารีเป็นครั้งที่ 3 ติดต่อกันในรายการเมเจอร์ จากการแพ้จุดโทษโปรตุเกสไปอีกครั้งในรอบก่อนรองชนะเลิศ[[ฟุตบอลโลก 2006]] ภายหลังเสมอกัน 0–0 และเอริกซอนประกาศอำลาตำแหน่ง

[[สตีฟ แม็คคลาเรน]] เข้ามารับตำแหน่งต่อ แต่อยู่ได้เพียง 18 เดือน หลังจากล้มเหลวในการพาทีมผ่านเข้าไปเล่น[[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008]] เขาได้รับการวิจารณ์อย่างหนักในการแข่งขันนัดสุดท้ายของรอบคัดเลือก ที่อังกฤษเปิดบ้านแพ้[[ฟุตบอลทีมชาติโครเอเชีย|โครเอเชีย]]ด้วยผลประตู 2–3 โดยเฉพาะการเลือกใช้งานผู้รักษาประตูอย่าง [[สกอตต์ คาร์สัน]] ที่ขาดประสบการณ์ในเกมระดับใหญ่ และก่อความผิดพลาดซึ่งนำไปสู่การเสียประตูแรก

[[ฟาบีโอ กาเปลโล]] ผู้จัดการทีมชื่อดัง[[ชาวอิตาลี]]เข้ามารับตำแหน่งในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2007 ถือเป็นผู้จัดการทีมต่างชาติคนที่สองที่คุมทีมชาติอังกฤษ ใน[[ฟุตบอลโลก 2010]] อังกฤษได้รับความคาดหวังในฐานะหนึ่งในทีมเต็งแชมป์ พวกเขามีผลงานชนะ 1 และ เสมอ 2 นัดในรอบแบ่งกลุ่ม แต่ยุติเส้นทางในรอบต่อมาจากการแพ้เยอรมนีขาดลอย 1–4 ซึ่งในนัดนี้มีกรณีปัญหาเมื่อ [[แฟรงก์ แลมพาร์ด]]ทำประตูได้โดยยิงลูกฟุตบอลไปโดนคาน และตกลงมาข้ามเส้นไปแล้ว แต่ผู้ตัดสินไม่ให้ประตู ซึ่งหากลูกนั้นถูกนับเป็นประตูจะทำให้อังกฤษตีเสมอเป็น 2–2 จากเหตุการณ์ดังกล่าวซึ่งถูกนำไปรวมกับความผิดพลาดในการตัดสินหลายครั้งในรายการนี้ นำไปสู่การออกมาขอโทษโดย[[เซ็พ บลัทเทอร์]] ประธาน[[ฟีฟ่า]]ในขณะนั้น และเป็นจุดเริ่มต้นในการหารือเพื่อนำ[[เทคโนโลยีโกลไลน์]]มาใช้ในการแข่งขันฟุตบอลสมัยใหม่การแพ้ครั้งนี้ยังถือเป็นการแพ้ที่ขาดลอยที่สุดในการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายของอังกฤษ

กาเปลโลได้โอกาสคุมทีมต่อเนื่องใน[[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 รอบคัดเลือก]] ซึ่งอังกฤษทำผลงานยอดเยี่ยม แต่กาเปลโลประกาศอำลาตำแหน่งในเดือนกุมภาพันธ์ จากความขัดแย้งกับสมาคมในกรณีปลด[[จอห์น เทร์รี]]จากการเป็นกัปตันทีม สืบเนื่องจากเหตุการณ์การเหยียดผิวในการแข่งขันพรีเมียร์ลีก [[สจ๊วร์ต เพียร์ซ]] เข้ามารักษาการต่อ ก่อนที่ [[รอย ฮอดจ์สัน]]จะพาทีมเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศ[[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012]] แต่ก็เป็นอีกครั้งที่พวกเขาแพ้การดวลจุดโทษ โดยในครั้งนี้แพ้อิตาลีหลังจากเสมอกัน 0–0 ต่อมา อังกฤษตกรอบแบ่งกลุ่ม[[ฟุตบอลโลก 2014]] นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ฟุตบอลโลก 1958 ที่พวกเขาไม่ผ่านรอบแบ่งกลุ่ม ตามด้วยการตกรอบ 16 ทีมสุดท้าย[[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016]] ด้วยการแพ้[[ฟุตบอลทีมชาติไอซ์แลนด์|ไอซ์แลนด์]] [[แซม อัลลาร์ไดซ์]] เข้ามาคุมทีมต่อแต่อยู่ในตำแหน่งได้เพียง 67 วันต้องลาออก จากกรณีเหตุการณ์อื้อฉาวที่เขาถูกกล่าวหาว่าใช้ตำแหน่งหน้าที่เรียกรับสินบน และกล่าวถ้อยคำที่ไม่เหมาะสมต่อสมาคม ส่งผลให้เขาเป็นผู้จัดการทีมชาติอังกฤษที่มีเวลาอยู่ในตำแหน่งสั้นที่สุด

=== แกเร็ท เซาท์เกต (2016–2024) ===
[[ไฟล์:Harry Kane England cap at the London Museum.jpg|thumb|upright|หมวกที่ระลึกที่สมาคมมอบให้ [[แฮร์รี เคน]] ในโอกาสลงสนามให้ทีมชาติครบ 58 นัด  ]]
[[แกเร็ท เซาท์เกต]] ผู้ฝึกสอน[[ทีมชาติอังกฤษรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี]] ได้รับการแต่งตั้งชั่วคราวจนสิ้นสุดเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 แต่ได้รับสัญญาระยะยาวในเวลาต่อมา เขาพาอังกฤษเข้าถึงรอบรองชนะเลิศ[[ฟุตบอลโลก 2018]] อังกฤษผ่านรอบแบ่งกลุ่มจากการชนะ 2 และแพ้ 1 นัด ตามด้วยการชนะจุดโทษโคลอมเบียในรอบ 16 ทีมสุดท้าย นับเป็นครั้งแรกที่พวกเขาชนะการยิงจุดโทษคู่แข่งในฟุตบอลโลก ตามด้วยการชนะสวีเดนในรอบก่อนรองชนะเลิศ แต่แพ้โครเอเชียในการต่อเวลาพิเศษ 1–2 และแพ้เบลเยียมในนัดชิงอันดับ 3 [[แฮร์รี เคน]] ได้รับรางวัลรองเท้าทองคำจากการเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในการแข่งขันครั้งนี้จำนวน 6 ประตู 

อังกฤษลงแข่งขันระดับทางการครบ 1,000 นัด ในวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 และพวกเขาเอาชนะ[[ฟุตบอลทีมชาติมอนเตเนโกร|มอนเตเนโกร]] 7–0 ใน[[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก]] และในการแข่งขันรอบสุดท้าย พวกเขาเข้าชิงชนะเลิศได้เป็นครั้งแรก ด้วยการเป็นอันดับ 1 ในรอบแบ่งกลุ่ม (ชนะโครเอเชีย, เสมอสกอตแลนด์ และชนะเชกเกีย) ตามด้วยการชนะเยอรมนีในรอบ 16 ทีมสุดท้าย 2–0 และชนะยูเครนในรอบก่อนรองชนะเลิศ 4–0 และชนะเดนมาร์กในรอบรองชนะเลิศในช่วงต่อเวลา 2–1 แต่พวกเขาต้องพลาดแชมป์จากการแพ้จุดโทษอิตาลีในรอบชิงชนะเลิศภายหลังเสมอกันในเวลา 1–1 ต่อมา ใน[[ฟุตบอลโลก 2022]] อังกฤษเข้ารอบในฐานะแชมป์กลุ่ม รวมถึงการเอาชนะ[[ฟุตบอลทีมชาติอิหร่าน|อิหร่าน]] 6–2 พวกเขาเอาชนะ[[ฟุตบอลทีมชาติเซเนกัล|เซเนกัล]]ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย 3–0 แต่แพ้ฝรั่งเศสในรอบก่อนรองชนะเลิศ 1–2 ในนัดนี้ แฮร์รี เคนยังทำครบ 53 ประตูให้แก่อังกฤษทาบสถิติสูงสุดตอลดกาลของ[[เวย์น รูนีย์]] อังกฤษทำผลงานย่ำแย่ใน[[ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2022–23]] โดยอยู่กลุ่มเอ 3 และไม่สามารถคว้าชัยชนะได้เลยจากการลงแข่งขัน 6 นัดและมีเพียงสามคะแนน ส่งผลให้พวกเขาตกชั้นสู่ลีกบีในฤดูกาลถัดไป

ใน[[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024]]  อังกฤษผ่านรอบแบ่งกลุ่มจากการมี 5 คะแนน ตามด้วยการชนะสโลวาเกียในช่วงต่อเวลาพิเศษ 2–1 ซึ่งนัดนี้ กองกลางคนสำคัญอย่าง[[จูด เบลลิงงัม]] ยังทำประตูได้ในช่วงท้ายเกมจากการยิงลูกจักรยานอากาศอย่างสวยงาม และอังกฤษชนะจุดโทษ[[ฟุตบอลทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์|สวิตเซอร์แลนด์]]ในรอบต่อมา ภายหลังเสมอกัน 1–1 และชนะ[[ฟุตบอลทีมชาติเนเธอร์แลนด์|เนเธอร์แลนด์]]ในรอบรองชนะเลิศ 2–1 ผ่านเข้าชิงชนะเลิศได้เป็นสมัยที่สองติดต่อกัน แต่พวกเขาต้องผิดหวังอีกครั้งจากการแพ้สเปน 1–2 แฮร์รี เคน เป็นหนึ่งในผู้ทำประตูสูงสุดจำนวน 3 ประตู ร่วมกับผู้เล่นอีก 5 คน แม้สมาคมฟุตบอลอังกฤษยินดีที่จะขยายสัญญาคุมทีมกับเซาท์เกต แต่เขาประกาศลงจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 ให้เหตุผลว่า ''"ถึงเวลาของการเปลี่ยนแปลง"'' และ[[ลี คาร์สลีย์]] เข้ามาคุมทีมชั่วคราว

ต่อมา ในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2024 ทีมชาติอังกฤษประกาศว่า [[โทมัส ทุคเคิล]] ซึ่งประสบความสำเร็จกับ[[สโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิก|ไบเอิร์นมิวนิก]] และพา[[สโมสรฟุตบอลเชลซี|เชลซี]]คว้าแชมป์[[ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก]] จะมารับตำแหน่งผู้จัดการทีมในเดือนมกราคม ค.ศ. 2025 เขาถือเป็นผู้จัดการทีมต่างชาติรายที่สามที่ได้คุมทีมชาติอังกฤษ ในการแข่งขัน[[ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2024–25]] อังกฤษอยู่ในลีกบีกลุ่มบี 2  และผ่านเข้ารอบในฐานะแชมป์กลุ่มจากการชนะ 5 จาก 6 นัด ส่งผลให้พวกเขาจะลงแข่งขันในลีกเอฤดูกาล 2026–27

=== โทมัส ทุคเคิล (2025–ปัจจุบัน) ===
อังกฤษอยู่ใน[[ฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก โซนยุโรป – กลุ่มเค]] ร่วมกับ[[ฟุตบอลทีมชาติเซอร์เบีย|เซอร์เบีย]], [[ฟุตบอลทีมชาติแอลเบเนีย|แอลเบเนีย]], [[ฟุตบอลทีมชาติลัตเวีย|ลัตเวีย]] และอันดอร์รา การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2025 การคุมทีมนัดแรกของทุคเคิลเกิดขึ้นในวันที่ 21 มีนาคมซึ่งอังกฤษเปิดสนามเวมบลีย์เอาชนะแอลเบเนีย 2–0 อังกฤษขึ้นเป็นทีมนำของกลุ่มจากชัยชนะเหนือลัตเวียและอันดอร์ราโดยไม่เสียประตูใน 3 นัดแรก และทุคเคิลพาทีมทำผลงานยอดเยี่ยมต่อเนื่องด้วยการชนะ 6 นัดรวด และจากชัยชนะเหนือลัตเวีย 5–0 ในวันที่ 14 ตุลาคม 2025 อังกฤษกลายเป็นชาติแรกในยุโรปที่ผ่านเข้าสู่[[ฟุตบอลโลก 2026]] โดยที่พวกเขาไม่เสียแม้แต่ประตูเดียวใน 6 นัดดังกล่าว อังกฤษจบรอบคัดเลือกในครั้งนี้ด้วยการชนะ 8 นัดรวดและไม่เสียประตู

อังกฤษแพ้ญี่ปุ่นในนัดกระชับมิตรวันที่ 31 มีนาคม 2026 ณ สนามกีฬาเวมบลีย์ ถือเป็นครั้งแรกที่พวกเขาแพ้ทีมจากเอเชียในการแข่งขันทางการ

== สนาม ==
[[ไฟล์:Wembley Stadium, illuminated.jpg|thumb|right|[[สนามกีฬาเวมบลีย์]]ใน[[ลอนดอน|กรุงลอนดอน]]]]
ในช่วง 50 ปีแรกของการก่อตั้งทีม อังกฤษใช้สนามหลายแห่งเป็นสนามเหย้า รวมถึงสนามสำหรับแข่งขัน[[คริกเกต]] ก่อนจะย้ายมาใช้สนามฟุตบอลในเวลาต่อมา สนามที่มีชื่อเสียงที่เป็นที่รู้จักคือ[[สนามกีฬาเวมบลีย์ (1923)]] ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสถานที่จัดนิทรรศกาลแสดงความยิ่งใหญ่ของ[[จักรวรรดิบริติช]] อังกฤษลงแข่งขันครั้งแรกในสนามของตนเองใน ค.ศ. 1924 พบสก็อตแลนด์ และนับเป็นเวลาอีก 27 ปีต่อมาที่สนามกีฬาเวมบลีย์ถูกใช้เพื่อแข่งขันระหว่างอังกฤษและสก็อตแลนด์เท่านั้น และกลายเป็นสนามเหย้าอย่างถาวรของอังกฤษในทศวรรษ 1950 สนามกีฬาแห่งนี้ถูกรื้อถอนในช่วง ค.ศ. 2002–03 และเริ่มสร้างใหม่ทั้งหมด ในช่วงเวลานั้น อังกฤษต้องย้ายไปเล่นที่สนามหลายแห่งเพื่อรองรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 รอบคัดเลือก โดยมีสนามหลักคือ[[โอลด์แทรฟฟอร์ด]] ของ[[สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด|แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด]] และลงเล่นที่[[เซนต์เจมส์พาร์ก]]ของนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ในกรณีที่โอลด์แทรฟฟอร์ดไม่พร้อมใช้งาน สนามกีฬาเวมบลีย์แห่งใหม่ ถูกใช้งานครั้งแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 ในการแข่งขันกระชับมิตรซึ่งอังกฤษเสมอบราซิล 1–1

== เอกลักษณ์ประจำทีม ==

=== ตราสัญลักษณ์ ===
[[ไฟล์:Lion passant guardant of England.svg|thumb|สัญลักษณ์ของทีมชาติอังกฤษคือสิงโตซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำพระองค์ของ[[พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ]]]]
สัญลักษณ์ของทีมชาติอังกฤษก็คือสิงโตสามตัว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำพระองค์ของ[[พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ]] ซึ่งครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1189 ถึง 1199 โดยใน ค.ศ. 1872 ผู้เล่นอังกฤษสวมเสื้อสีขาวพร้อมสัญลักษณ์สิงโตสามตัวของสมาคมฟุตบอลเป็นครั้งแรก และตลอดหลายทศวรรษตราสิงโตบนเสื้อแข่งขันมักเป็นสีน้ำเงินโดยอาจมีการเปลี่ยนแปลงโทนสีและรูปลักษณ์เล็กน้อย ในช่วงแรก สัญลักษณ์รูปสิงโตมาพร้อมกับรูปมงกุฎสวมอยู่ด้านบน และถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1949 หลังจาก[[สมาคมฟุตบอล (ประเทศอังกฤษ)|สมาคมฟุตบอลอังกฤษ]]ได้รับตราสัญลักษณ์ประจำสมาคมอย่างเป็นทางการจากวิทยาลัยการทหาร และเป็นที่มาของรูปดอกกุหลาบทิวดอร์จำนวน 10 ดอกล้อมรอบสิงโตทั้งสามตัว โดยดอกกุหลาบทั้ง 10 สื่อถึงภูมิภาคต่าง ๆ ในประเทศอังกฤษที่อยู่ใต้การกำกับดูแลโดยสมาคม

นับตั้งแต่ ค.ศ. 2003 สัญลักษณ์ทีมชาติอังกฤษมีดาวหนึ่งดวงอยู่บนสิงโต ซึ่งดาวนี้เป็นตัวแทนของการระลึกถึงความสำเร็จใน[[ฟุตบอลโลก 1966]] มีการใช้ครั้งแรกบริเวณแขนซ้ายด้านซ้ายของเสื้อทีมเหย้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตำแหน่งปัจจุบันในเวลาต่อมา และมีการใช้ครั้งแรกกับเสื้อทีมเยือน

=== สี ===
[[ไฟล์:Eng1966 football shirt.jpeg|thumb|upright|เสื้อสีแดงในฟุตบอลโลก 1966 รอบชิงชนะเลิศ]]
โดยปกติเสื้อทีมเหย้าของอังกฤษคือเสื้อสีขาว กางเกงสีน้ำเงิน (บางครั้งอาจใช้โทนสีกรมท่า) พร้อมถุงเท้าสีขาวหรือสีดำ มีการใช้ชุดแข่งทีมเหย้าสีขาวล้วนบ้างในบางนัด แม้เสื้อทีมเยือนชุดแรกที่มีการใช้จะเป็นสีน้ำเงิน แต่ในเวลาต่อมาได้เปลี่ยนเป็นสีแดง และเป็นสีหลักสำหรับชุดทีมเยือนยาวนานหลายทศวรรษ โดยทีมเยือนจะใช้กางเกงสีขาวและถุงเท้าสีแดงซึ่งทั้งสองสีคือสีของ[[ธงชาติอังกฤษ]] มีการเปลี่ยนสีเสื้อทีมเยือนครั้งแรกในปี 1996 ซึ่งอังกฤษสวมเสื้อสีเทาลงแข่งขันกับเยอรมนีในรอบรองชนะเลิศ[[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996]] แต่ไม่ได้รับความนิยมจากแฟนบอล ทำให้อังกฤษกลับมาใช้เสื้อสีแดงในฐานะทีมเยือนเรื่อยมาถึง ค.ศ. 2011 ก่อนจะเปิดตัวชุดทีมเยือนสีกรมท่าซึ่งใช้งานบ่อยครั้งมาถึงปัจจุบัน

อังกฤษมีการใช้งานชุดแข่งแบบที่ 3 บ้างในบางรายการ เช่น [[ฟุตบอลโลก 1970|ฟุตบอลโลก 197]]0 เมื่อพวกเขาสวมเสื้อสีฟ้าอ่อนลงแข่งขันกับ[[ฟุตบอลทีมชาติเชโกสโลวาเกีย|เชโกสโลวาเกีย]] พวกเขายังเคยมีชุดแข่งที่โทนสีคล้ายทีมชาติบราซิลเช่นกัน โดยในฤดูร้อนปี 1973 อังกฤษใช้เสื้อและถุงเท้าสีเหลือง ต่อมาใน[[ฟุตบอลโลก 1986]] อังกฤษมีชุดแข่งชุดที่ 3 เป็นสีฟ้าอ่อนซึ่งถอดแบบมาจากชุดที่ใส่แข่งขันในเม็กซิโกเมื่อ 16 ปีก่อนหน้านั้น และพวกเขายังคงใช้สีฟ้าอ่อนเป็นชุดแข่งแบบที่ 3 จนถึงปี 1992 แต่ไม่ค่อยสวมใส่บ่อยนัก

== คู่แข่ง ==
[[ไฟล์:England v Scotland 1879.png|thumb|การแข่งขันระหว่างอังกฤษและสกอตแลนด์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1879 โดยอังกฤษเป็นฝ่ายชนะ 5–4 ณ สนามดิโอวัล กรุงลอนดอน]]
[[ไฟล์:Maradona scoring england 1986.jpg|thumb|[[ดิเอโก มาราโดนา]] ขณะเลี้ยงลูกบอลผ่าน[[ปีเตอร์ ชิลตัน]] เข้าไปทำประตูในการแข่งขัน[[ฟุตบอลโลก 1986]] ซึ่งอาร์เจนตินาชนะอังกฤษ 2–1 ในนัดนี้ยังเกิดเหตุการณ์ประวัติศาสตร์คือ ''"ประตูหัตถ์พระเจ้า"'']]
เป็นที่ประจักษ์ว่าสกอตแลนด์, เยอรมนี และอาร์เจนตินา คือคู่ปรับสำคัญอย่างยาวนานของอังกฤษ ชาติอื่น ๆ อย่างฝรั่งเศส, เวลส์ และไอร์แลนด์ถือเป็นหนึ่งในคู่ปรับ และได้รับการจับตามองในทุกการแข่งขันเช่นกัน  การแข่งขันกับสกอตแลนด์ได้รับการยอมรับเป็นหนึ่งในการแข่งขันนานาชาติที่ดุเดือดที่สุดที่ยังคงอยู่ การพบกันครั้งแรกใน ค.ศ. 1872 ที่[[กลาสโกว์]]ได้รับการบันทึกเป็นการแข่งขันนานาชาติที่เก่าแก่ที่สุด ปัจจัยต่าง ๆ อาทิ ความเป็นปฏิปักษ์ทางประวัติศาสตร์ การเมือง และวัฒนธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง [[ประวัติศาสตร์หมู่เกาะอังกฤษ]]หล่อหลอมให้ความเป็นอริของทั้งสองชาติเข้มข้นมาหลายศตวรรษ [[ชาตินิยม|ลัทธิชาตินิยม]]ของสกอตแลนด์ยังเป็นปัจจัยหนึ่งซึ่งส่งผลให้[[ชาวสกอตแลนด์|ชาวสกอต]]มีความ "''ปรารถนาอย่างแรงกล้า"'' ที่จะเอาชนะอังกฤษเหนือคู่แข่งอื่น ๆ โดยนักข่าวกีฬาชาวสกอตมักเรียกทีมชาติอังกฤษว่าเป็น ''"ศัตรูออลด์"''

การแข่งขันในรายการสำคัญของทั้งคู่ลดน้อยลงนับตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1970 โดยเฉพาะอย่างยิ่งนับตั้งแต่การแข่งขันประจำปียุติลงในปี 1989 แม้แฟนบอลชาวสกอตจะมีแรงกระตุ้นทุกครั้งที่พบกับอังกฤษ แต่สำหรับ[[ชาวอังกฤษ]]แล้ว การแข่งขันกับเยอรมนีและอาร์เจนตินาตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา มีความสำคัญมากกว่าการแข่งขันทางประวัติศาสตร์กับสกอตแลนด์

การแข่งขันระหว่างอังกฤษและเยอรมนีมีความดุเดือดจนอาจเรียกได้ว่าเป็น ''"ปรากฏการณ์"'' ก่อนการแข่งขันครั้งสำคัญทุกครั้งจะเริ่มต้นขึ้น สื่อใน[[สหราชอาณาจักร]]จะนำเสนอข้อมูลที่อ้างถึงการแข่งขันครั้งก่อน ๆ เช่น [[ฟุตบอลโลก 1966]] ซึ่งอังกฤษเอาชนะเยอรมนีตะวันตก คว้าแชมป์โลกสมัยแรก รวมถึงการแพ้เยอรมนีในการดวลจุดโทษรอบรองชนะเลิศ[[ฟุตบอลโลก 1990]] และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 การแข่งขันลดความดุเดือดลงในช่วงที่ผ่านมา เยอรมนีมองว่า[[ฟุตบอลทีมชาติอิตาลี|อิตาลี]], [[ฟุตบอลทีมชาติเนเธอร์แลนด์|เนเธอร์แลนด์]], ฝรั่งเศส และ[[ฟุตบอลทีมชาติสเปน|สเปน]]กลายเป็นคู่แข่งหลัก [[บาร์นีย์ โรเนย์]] นักข่าวชาวอังกฤษแสดงทรรศนะไว้เมื่อปี 2021 ว่าในช่วหลังมานี้ การแข่งขันระหว่างทั้งสองทีม  ''“ไม่ใช่การแข่งขันที่สูสีกันเลย หากเรายอมรับคำจำกัดความถึงมาตรฐานความสำเร็จของทั้งสองทีม เยอรมนีคว้าแชมป์รายการสำคัญมาแล้ว 7 รายการ"'' และนับตั้งแต่แพ้ในรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 1966 เยอรมนีผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ (เป็นอย่างน้อย) ในรายการสำคัญอย่าง[[ฟุตบอลโลก]]และ[[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป]]ได้ถึง 15 ครั้ง

การแข่งขันครั้งสำคัญของทั้งสองทีมนับตั้งแต่ทศวรรษ 2000 เช่นฟุตบอลโลก 2010 ซึ่งเยอรมนีเอาชนะอังกฤษ 4–1 นับเป็นความพ่ายแพ้ที่มากที่สุดของอังกฤษในฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย และ[[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบแพ้คัดออก]] ซึ่งอังกฤษชนะ 2–0 ทั้งสองทีมพบกันอีกสองนัดใน[[ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2022–23 ลีกเอ]] และลงเอยด้วยการเสมอกันทั้งสองนัด ผลงานการพบกันทุกรายการนับว่าสูสีมาก โดยอังกฤษเป็นฝ่ายชนะ 14 ครั้ง เสมอกัน 10 ครั้ง และเยอรมนีชนะ 15 ครั้ง

การแข่งขันระหว่างอังกฤษและอาร์เจนตินาก็มีความเข้มข้นสูงเช่นกัน แม้การแข่งขันในบางครั้งไม่มีผลต่อการแย่งความสำเร็จ เช่น เกมกระชับมิตร แต่ก็ได้รับการจับตามองเช่นกัน [[ประตูหัตถ์พระเจ้า]]โดย[[ดิเอโก มาราโดนา]]ใน[[ฟุตบอลโลก 1986]] เป็นหนึ่งในบาดแผลทางใจของอังกฤษ และหนึ่งในเหตุการณ์ที่เป็นที่จดจำมากที่สุดในประวัติศาสตร์การแข่งขันกีฬา ความเป็นอริทางฟุตบอลของทั้งสองชาติถือเป็นหนึ่งในเหตุการณ์อันน่าประหลาด เนื่องด้วยตามปกติแล้ว ชาติที่เป็นอริกันในการแข่งขันมักมีเหตุผลทางด้านประวัติศาสตร์ การเมือง การมีพรมแดนหรือตั้งอยู่ในภูมิภาคเดียวกัน แต่ทั้งอังกฤษและอาร์เจนตินาต่างอยู่คนละทวีปกัน [[ชาวอาร์เจนตินา]]ยกให้อังกฤษเป็นหนึ่งในคู่แข่งที่สำคัญที่สุดสามลำดับแรกต่อจาก[[ฟุตบอลทีมชาติบราซิล|บราซิล]]และ[[ฟุตบอลทีมชาติอุรุกวัย|อุรุกวัย]] แม้ว่าการแข่งขันระหว่างอังกฤษและเยอรมนีจะมีความสำคัญในความรู้สึกของแฟนบอลอังกฤษมากกว่า และทั้งสองทีมพบกันเพียง 14 ครั้งตลอดครึ่งหลังของช่วงศตวรรษที่ 20 เหตุการณ์นอกสนามเช่น [[สงครามฟอล์กแลนด์]]ใน ค.ศ. 1982 ส่งผลให้บรรยากาศความเป็นอริดุเดือดยิ่งขึ้น ทั้งสองทีมยังไม่พบกันอีกเลยนับตั้งแต่เกมกระชับมิตรในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005 ซึ่งอังกฤษชนะ 3–2 ในภาพรวม อาร์เจนตินาเอาชนะอังกฤษได้เพียง 3 นัดจากการพบกัน 14 ครั้ง

== ผลงาน ==
=== [[ฟุตบอลโลก]] === 

 '''ชนะเลิศ'''&nbsp;&nbsp; '''รองชนะเลิศ'''&nbsp;&nbsp; '''อันดับที่ 3'''&nbsp;&nbsp;
 '''อันดับที่ 4'''&nbsp;&nbsp;



=== [[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป]] ===
 '''ชนะเลิศ'''&nbsp;&nbsp; '''รองชนะเลิศ'''&nbsp;&nbsp; '''อันดับที่ 3,ผ่านเข้าถึงรอบรองชนะเลิศ'''&nbsp;&nbsp;


===ยูฟ่าเนชันส์ลีก===

 '''ชนะเลิศ'''&nbsp;&nbsp; '''รองชนะเลิศ'''&nbsp;&nbsp; '''อันดับที่ 3'''&nbsp;&nbsp;
 '''อันดับที่ 4'''&nbsp;&nbsp;



==ทีมงานผู้ฝึกสอน==


== ผู้เล่น ==
=== ผู้เล่นชุดปัจจุบัน===
รายชื่อผู้เล่นที่ถูกเรียกตัวเพื่อลงแข่งขันนัดกระชับมิตรกับ[[ฟุตบอลทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์|สวิตเซอร์แลนด์]] และ[[ฟุตบอลทีมชาติโกตดิวัวร์|โกตดิวัวร์]] ในวันที่ 26 และ 29 มีนาคม ค.ศ. 2022 

''ข้อมูลการลงเล่นและการทำประตูนับถึงวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 2022 หลังจากการพบกับ[[ฟุตบอลทีมชาติโกตดิวัวร์|โกตดิวัวร์]]''



























=== ถูกเรียกตัวเมื่อเร็ว ๆ นี้ ===
รายชื่อผู้เล่นที่เคยถูกเรียกตัวในรอบ 12 เดือนล่าสุด:






















***หมายเหตุ:**''
* <sup>RET</sup> ผู้เล่นที่เกษียณจากทีมชาติ

== สถิติ ==

=== ผู้เล่นที่ลงแข่งมากที่สุด ===
''ข้อมูล ณ วันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 ''
<br />
''ผู้เล่นที่มีชื่อเป็น **ตัวหนา** คือผู้เล่นที่ยังเล่นให้ทีมชาติอยู่''
[[ไฟล์:Shilton.png|thumb|right|ปีเตอร์ ชิลตัน ลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษมากที่สุดในประวัติศาสตร์ 125 นัด]]


=== ผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุด ===
[[ไฟล์:Harry Kane (24685589756).jpg|thumb|right|แฮร์รี เคน คือผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุดในนามทีมชาติอังกฤษ (69)]]
[[ไฟล์:Wayne Rooney Euro 2012 vs Italy.jpg|thumb|right|[[เวย์น รูนีย์]] คือผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุดเป็นอันดับสอง (53) ของทีมชาติอังกฤษ]]

''ข้อมูล ณ วันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024''

''ผู้เล่นที่มีชื่อเป็น **ตัวหนา** คือผู้เล่นที่ยังเล่นให้ทีมชาติอยู่''


== สถิติการแข่งขัน ==


==เกียรติประวัติ==
* **ฟุตบอลโลก**
:**ชนะเลิศ (1):** [[ฟุตบอลโลก 1966|1966]]
:อันดับสี่ (2):[[ฟุตบอลโลก 1990|1990]], [[ฟุตบอลโลก 2018|2018]]

* **ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป**
:รองชนะเลิศ (2): [[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020|2020]], [[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024|2024]]
:อันดับสาม (1): [[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1968|1968]]
:รอบรองชนะเลิศ (1): [[ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996|1996]]

* **ยูฟ่าเนชันส์ลีก**
:อันดับ 3 (1): [[ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2018–19|2018–19]]

ระดับแคว้น:

* **บริติชโฮมแชมเปียนชิป**
:**Winners (54):** (including 20 shared)
:Runners-up (24): (including 7 shared)

* **Rous Cup:**
:**Winners (3): 1986, 1988, 1989
:Runners-up (2): 1985, 1987

ระดับเล็ก:

* **[[Tournoi de France (1997)|Tournament of France]]
:**Winners (1):** [[Tournoi de France (1997)|1997]]

* **Hassan II Trophy
:**Runners-up (1):** 1998

* **[[England Challenge Cup]]
:**Winners (1):** [[1991 England Challenge Cup|1991]]

อื่น ๆ:

***ฟีฟ่า แฟร์เพลย์:**
:**ชนะเลิศ (2):** [[ฟุตบอลโลก 1990|1990]], [[ฟุตบอลโลก 1998|1998]]

ไม่เป็นทางการ:

***อันออฟฟิเชียลฟุตบอลเวิลด์แชมเปียนชิป:**
:**จำนวนแมตช์ที่ชนะเลิศ: 88
:'''ชนะเลิศติดต่อกัน: 21

## อดีตผู้เล่นคนสำคัญ
* เดวิด เบคแคม
* ไมเคิล โอเวน
* บ็อบบี ชาร์ลตัน
* บ็อบบี มัวร์ 
* ปีเตอร์ ชิลตัน
* บิลลี ไรต์ 
* สตีเวน เจอร์ราร์ด 
* แฟรงค์ แลมพาร์ด
* อลัน เชียเรอร์
* เรย์ คลีเมนซ์
* เวย์น รูนี่ย์
* แกรี่ เนวิลล์
* แกรี ลินิเกอร์
* ริโอ เฟอร์ดินานด์
* ไบรอัน ร็อบสัน
* ร็อบบี ฟาวเลอร์
* จอห์น เทอร์รี่
* แอชลีย์ โคล
* เจมี คาร์เรเกอร์
* เควิน คีแกน
*พอล สโกลส
*โจ ฮาร์ต
*เดวิด ซีแมน

## ดูเพิ่ม
* ฟุตบอลทีมชาติสหราชอาณาจักร
* ฟุตบอลหญิงทีมชาติอังกฤษ
* ฟุตซอลทีมชาติอังกฤษ
* ฟุตบอลในประเทศอังกฤษ

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* อังกฤษ ที่สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ
* อังกฤษ ที่สหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป
* The England International Database ที่ Englandstats.com


อังกฤษ
หมวดหมู่:ฟุตบอลในประเทศอังกฤษ
หมวดหมู่:ทีมกีฬาทีมชาติอังกฤษ
อังกฤษ