open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ยุทธการที่ไบรเทินเฟ็ลท์ (ค.ศ. 1631)

**ยุทธการที่ไบรเทินเฟ็ลท์** เกิดขึ้นระหว่างสงครามสามสิบปี เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1631 ใกล้กับไบรเทินเฟ็ลท์ ไลพ์ซิช ในรัฐซัคเซินสมัยปัจจุบัน กองทัพบกผสมสวีเดน-ซัคเซินที่นำโดยพระเจ้ากุสตาฟที่ 2 อดอล์ฟแห่งสวีเดนและโยฮัน เกออร์คที่ 1 ผู้คัดเลือกแห่งซัคเซินสามารถเอาชนะกองทัพบกจักรวรรดิ-สันนิบาตคาทอลิกภายใต้การนำของโยฮัน เซียร์กลาส์ เคานต์แห่งทิลลี

การแทรกแซงของสวีเดนในสงครามสามสิบปีเริ่มต้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1630 เมื่อกองทหารเกือบ 18,000 นายภายใต้พระเจ้ากุสตาฟที่ 2 ยกพลขึ้นบกที่พอเมอเรเนีย โดยได้รับเงินทุนสนับสนุนจากฝรั่งเศส ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1631 ทิลลีได้บุกเข้าโจมตีรัฐซัคเซินหลังจากที่โยฮัน เกออร์คที่ 1 ได้ทำพันธมิตรกับพระเจ้ากุสตาฟที่ 2 กองกำลังผสมสวีเดน-ซัคเซินรวมประมาณ 40,150 นาย ได้เคลื่อนทัพไปยังเมืองไลพ์ซิช ซึ่งเป็นที่ตั้งของกองทัพทิลลีที่มีกำลังพล 31,400 นาย

ในช่วงเริ่มต้นของยุทธการ กองทัพซัคเซินถูกตีแตกพ่ายโดยทัพม้าของทิลลี ซึ่งหลังจากนั้นได้รวมกำลังกับทหารราบของทิลลีเพื่อพยายามโอบล้อมกองทัพสวีเดน ชาวสวีเดนได้รวมพลใหม่และเปิดฉากการโต้กลับอย่างต่อเนื่อง บังคับให้ทิลลีต้องล่าถอยพร้อมความสูญเสียอย่างหนัก ชัยชนะครั้งนี้ทำให้พระเจ้ากุสตาฟที่ 2 สามารถเปิดฉากการรณรงค์บุกเข้าไปในเยอรมนีตอนใต้ได้

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ยุทธการในสงครามสามสิบปี
เมิร์ตซีชอร์

**เมิร์ตซีชอร์** (; ) เป็นธรรมเนียมการเฉลิมฉลองจุดเริ่มต้นของฤดูใบไม้ผลิในเดือนมีนาคมซึ่งประกอบด้วยวัตถุที่ทำมาจากด้ายสีแดงและขาวพันไว้ด้วยกัน เมิร์ตซีชอร์เป็นธรรมเนียมการเฉลิมฉลองของประเทศโรมาเนียและประเทศมอลโดวา มีความคล้ายกันกับมาร์เตนิตซาในประเทศบัลแกเรีย, *มาร์ตินกา* (Martinka) ในประเทศมาซีดอเนียเหนือ และในวัฒนธรรมอื่น ๆ ของยุโรปตะวันออกเฉียงใต้

คำว่า *Mărțișor* เป็นรูปลดรูป (diminutive) ของคำว่า *marț* (เมิร์ตซ์) ซึ่งเป็นคำดั้งเดิมโบราณหมายถีงเดือนมียาคม (*martie*, มาร์ตีเย ในภาษาโรมาเนียปัจจุบัน) ดังนั้นชื่อนี้จึงแปลว่า "มีนาคมน้อย" ธรรมเนียมนี้มีที่มาจากธรรมเนียมโรมันซึ่งมีวันปีใหม่ตรงกับวันที่ 1 มีนาคม

การฉลองเมิร์ตซีชอร์ในปัจจุบันใช้การสวมวัตถุขนาดเล็กบนอก เช่น บรูช หรือเข็มหมุนลาเปล ในช่วงต้นเดือนมีนาคม เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ในการ เฉลิมฉลองแบบเก่ากว่าว่ากันว่าให้ใส่ตั้งแต่วันอมาวสีแรกของเดือนมีนาคมจนถึงวันฉลองสำคัญต่อไปของชุมชน ซึ่งมักตรงกับวันดวันหนึ่งระหว่างวันที่ 9 มีนาคมถึง 1 พฤษภาคม หรือจนกว่าต้นไม้ต้นแรกจะผลิดอก ขึ้นกับชุมชน นอกจากนำมาใส่บนอกแล้ว ยังนิยมสวมรอบข้อมือหรือคล้องคอเป็นสร้อยเช่นกัน

เมิร์ตซีชอร์ได้รับสถานะมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติโดยยูเนสโกในฐานะส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมการเฉลิมฉลองที่เกี่ยวข้องกับวันที่ 1 มีนาคมในยุโรป 

## ดูเพิ่ม
*ดรากอเบเต - เทศกาลฉลองฤดูใบไม้ผลิอีกเทศกาลของโรมาเนีย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:มีนาคม
หมวดหมู่:วัฒนธรรมโรมาเนีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมมอลโดวา
กาปรา (การเต้นรำ)

**กาปรา** () เป็นชื่อเรียกการเต้นรำพื้นถิ่นของประเทศโรมาเนียและประเทศยูเครน มักแสดงในช่วงวันปีใหม่ ร่ายรำโดยชายหนุ่มสวมหน้ากากรูปแพะ และสวมขนแกะบนหลัง 'แพะ' และคณะจะเดินทางไปตามบ้านหลังต่อหลัง และเต้นรำที่บ้านนั้นในวันก่อนวันปีใหม่ ปรากฏการกล่าวถึงในหลักฐานลายลักษณ์อักษรครั้งแรกในปี 1656 โดยทูตชาวสวีเดนในมอลดาเวียครั้นเดินทางเยือนนครยัช บรรยายว่าธรรมเนียมการเต้นรำนี้จบลงด้วยการที่แพะนั้นถูกยิงด้วยธนู ในหนังสือปี 1796 ** ดีมีตรีเย กันเตมีร์ เขียนบรรยายธรรมเนียมนี้อยู่หนึ่งย่อหน้า

ระหว่างศตวรรษที่ 19 ชาวโรมาเนียชื่อว่าแพะสามารถทำนายสภาพอากาศในปีนั้น ๆ ได้ และการร่ายรำกาปราซึ่งถือเป็นการร่ายรำจากลัทธิเพแกน กลายมาเป็นธรรมเนียมที่เชื่อว่าจะช่วยนำความอุดมสมบูรณ์มาสู่ชุมชน และเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมและปรัมปราพื้นถิ่น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การเต้นรำ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมโรมาเนีย
สุสานหลวงหมิงจู่

**สุสานหลวงหมิงจู่** () หรือ**สุสานหลวงจู่** () แปลว่า **สุสานหลวงบรรพบุรุษหมิง** หรือ**สุสานหลวงบรรพบุรุษ** เป็นสุสานหลวงที่สมเด็จจักรพรรดิหมิงไท่จู่โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นในรัชศกหงอู่ 18  (ค.ศ. 1385) ด้วยทรงพระราชอนุสรณ์คำนึงถึงสมเด็จพระมหาปัยกาธิบดีคือสมเด็จพระจักรพรรดิหมิงเต๋อจู่ และสมเด็จพระปัยกาธิบดีคือสมเด็จพระจักรพรรดิหมิงอี้จู่

และยังเป็นสุสานหลวงที่ประดิษฐานหีบพระบรมศพ สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงซีจู่พระอัยกาธิบดีของสมเด็จจักรพรรดิหมิงไท่จู่

สุสานหลวงหมิงจู่สร้างขึ้นในทำเลที่ถือว่าเหมาะสมตามหลักภูมิฮวงจุ้ย ใกล้แม่น้ำหวย ซึ่งไหลเข้าสู่ด้านตะวันตกของทะเลสาบหงเจ๋อ ปัจจุบันสุสานหลวงหมิงจู่ตั้งอยู่ในอำเภอซวีอี๋ นครหวยอาน มณฑลเจียงซู

ช่วงยุคราชวงศ์ชิง รัชสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิชิงเซิ่งจู่ สุสานหลวงหมิงจู่ถูกน้ำจากทะเลสาบหงเจ๋อท่วมจมลง จนกระทั่งปี ค.ศ. 1966 จึงได้โผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำอีกครั้ง กระทั่งในปีค.ศ. 1976 ได้มีการขุดค้นเบื้องต้น
ในปีค.ศ. 1980 สำนักงานโบราณคดีแห่งชาติ และหน่วยงานวัฒนธรรมมณฑลเจียงซู ได้จัดสรรงบประมาณเพื่อดำเนินการบูรณะ โดยตัวอาคารพระที่นั่งเดิมได้สูญหายไปนานแล้ว ตามกาลเวลา

วันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1996 สุสานหมิงจู่ได้รับการประกาศจากคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีนให้เป็นแหล่งอนุรักษ์โบราณคดีระดับชาติชุดที่ 4

ในเดือนพฤษภาคม ปีค.ศ. 2011 เนื่องจากภัยแล้ง ทำให้สุสานหลวงปรากฏขึ้นเหนือพื้นดินอีกครั้ง ด้านหน้าสุสานหลวงยังมีประติมากรรมที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้จนถึงปัจจุบัน

สุสานหลวงหมิงจู่มีพื้นที่ทั้งหมด 351,000 ตารางเมตร บริเวณคันดินรอบสุสาน ปลูกต้นไม้กว่า 9,700 ต้น เช่น ต้นสนเขา ต้นสนแผง ต้นหยาง และต้นหลิว และได้สร้างสะพานโค้งหนึ่งแห่ง พร้อมทั้งห้องจัดแสดงห้าห้องใหม่

## ภาพ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติในมณฑลเจียงซู
หมวดหมู่:แหล่งมรดกจีน
หมวดหมู่:ราชวงศ์หมิง
หมวดหมู่:สุสานราชวงศ์หมิง
หมวดหมู่:สุสานในประเทศจีน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ในประเทศจีน
ลูเซเชีย

**ลูเซเชีย** (; ; ; ; ; ) หรือที่เรียกว่า **ซอร์เบีย** () เป็นภูมิภาคหนึ่งในยุโรปกลาง ซึ่งถูกแบ่งอาณาเขตออกเป็นประเทศเยอรมนีและประเทศโปแลนด์ ลูเซเชียทอดยาวจากแม่น้ำบูเบอร์และแม่น้ำควิซาทางตะวันออกไปจนถึงแม่น้ำพุลสนิทซ์และแม่น้ำแบล็กเอลส์เตอร์ทางตะวันตก และตั้งอยู่ในรัฐของเยอรมนี ได้แก่ รัฐซัคเซิน และรัฐบรันเดินบวร์ค รวมถึงจังหวัดของโปแลนด์ ได้แก่ จังหวัดดอลนือชล็อนสก์ และจังหวัดลูบุช แม่น้ำสายหลักของลูเซเชียคือแม่น้ำชเปรและแม่น้ำลูเซเชียนไนเซอ ซึ่งเป็นตัวกำหนดเขตแดนระหว่างเยอรมนีและโปแลนด์ เทือกเขาลูซาเทียน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของซูดีทีสตะวันตกนั้นแยกภูมิภาคลูเซเชียออกจากโบฮีเมีย (สาธารณรัฐเช็ก) ทางใต้ ตามธรรมเนียมดั้งเดิม ลูเซเชียถูกแบ่งออกเป็นลูเซเชียตอนบน ซึ่งเป็นส่วนทางใต้ที่เป็นเนินเขา และลูเซเชียตอนล่าง ซึ่งเป็นส่วนทางเหนือที่เป็นที่ราบ

พื้นที่ทางตะวันออกและตะวันตกเลียบแม่น้ำชเปรในเขตลูเซเชียส่วนที่เป็นของเยอรมนีเป็นที่อยู่ของชาวซอร์บซึ่งเป็นชาวสลาฟ และเป็นหนึ่งในสี่ชนกลุ่มน้อยพื้นเมืองที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการของเยอรมนี ชาวซอร์บตอนบนอาศัยอยู่ในเขตลูเซเชียตอนบนของรัฐซัคเซิน และชาวซอร์บตอนล่างอาศัยอยู่ในเขตลูเซเชียตอนล่างของรัฐบรันเดินบวร์ค มีการพูดภาษาซอร์เบียตอนบนและภาษาซอร์เบียตอนล่างในเขตลูเซเชียตอนบนและลูเซเชียตอนล่างของเยอรมนีตามลำดับ และป้ายบอกทางในพื้นที่ส่วนใหญ่มักเป็นสองภาษา

ตากิตุสระบุว่าภูมิภาคทั้งหมดนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของเจอร์มาเนีย และในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 2 และก่อนหน้านั้น เคยมีประชากรเป็นชนเผ่าเจอร์แมนิกอาศัยอยู่ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 เป็นต้นมา ชาวสลาฟก็เริ่มอพยพเข้ามาในภูมิภาคนี้ ต่อมา ภูมิภาคนี้จึงถูกปกครองโดยหลากหลายอำนาจ ได้แก่ เยอรมนี โปแลนด์ โบฮีเมีย และฮังการีสลับกันไป

เขตทะเลสาบลูเซเชียนเป็นเขตทะเลสาบเทียมที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป หมู่บ้านแฮร์นฮุท (ออครานอฟ) เป็นที่ตั้งของศูนย์กลางคริสตจักรโมเรเวียน อุทยานมุสเคาซึ่งตั้งอยู่ในบัทมุสเคา (มูชากอฟ) และเวงค์นีจาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโก ทรอปิคัลไอส์แลนด์รีสอร์ตซึ่งเป็นสวนน้ำขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในโรงเก็บเรือเหาะเก่า ซึ่งเป็นโถงเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของลูเซเชีย สนามบินนานาชาติที่ใกล้ที่สุดกับลูเซเชียคือท่าอากาศยานเดรสเดินในคล็อทเชอ (กวูโชฟ)

เมืองที่ใหญ่ที่สุดในลูเซเชียคือค็อทบุส (โคเชบูซ) ซึ่งมีประชากรเกือบ 100,000 คน เมืองสำคัญอื่น ๆ ประกอบด้วยอดีตสมาชิกของสันนิบาตลูเซเชียซึ่งได้แก่เมืองคู่แฝดเยอรมัน/โปแลนด์เกอร์ลิทซ์ (ซอร์เยลท์ซ) และซกอเชแลตส์ เบาท์เซิน (บูดีชิน) ซิทเทา (ชีทาวา) ลูบาญ คาเมนซ์ (คัมเยนท์ซ) และเลอบาว (ลูบีย์) นอกจากนี้ยังมีเมืองชารี เมืองคู่แฝดเยอรมัน/โปแลนด์กูเบิน (กูบิน) และกูบิน ฮอยเออร์สแวร์ดา (วอยเยเรท์ซ) เซนฟเทนแบร์ก (ซลีโคมอร์ออฟ) ไอเซนฮึทเทนชตัดท์ (พชีบรีอ็อก) และชเปรมแบร์ก (กรอดก์)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ของประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:ภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ของประเทศโปแลนด์
ภาษาซอร์เบียตอนบน

**ภาษาซอร์เบียตอนบน** () เป็นภาษาชนกลุ่มน้อยที่ใช้พูดโดยชาวซอร์บในอดีตมณฑลลูเซเชียตอนบน ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของรัฐซัคเซิน ประเทศเยอรมนี ภาษาซอร์เบียตอนบนจัดอยู่ในกลุ่มภาษาสลาฟตะวันตกร่วมกับภาษาซอร์เบียตอนล่าง ภาษาเช็ก ภาษาโปแลนด์ ภาษาไซลีเชีย ภาษาสโลวัก และภาษาคาชูเบีย ปัจจุบันมีผู้พูดน้อยกว่า 10,000 คน ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองบูดึชินและพื้นที่ชนบทรอบข้าง

ภาษาซอร์เบียตอนบนนั้นแตกต่างจากภาษาที่ใกล้ชิดที่สุดคือภาษาซอร์เบียตอนล่าง (ซึ่งรวมกันเป็นกลุ่มภาษาย่อยซอร์เบีย) ในทุกระดับของระบบภาษา ทั้งในด้านสัทศาสตร์ สัณฐานวิทยา และคำศัพท์ อย่างไรก็ตาม ทั้งสองภาษาก็มีคุณลักษณะหลายอย่างร่วมกันที่ทำให้แตกต่างจากภาษาอื่น ๆ ในกลุ่มสลาฟตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือการคงไว้ซึ่งพจน์คู่ การคงไว้ซึ่งรูปกริยาอดีตกาลแบบง่าย และการมีคำยืมจากภาษาเยอรมันเป็นจำนวนมากเป็นพิเศษ คุณลักษณะทางภาษาหลายประการเชื่อมโยงภาษาซอร์เบียตอนบนกับกลุ่มภาษาเลคิติก ในขณะที่คุณลักษณะอื่น ๆ อีกหลายอย่างก็มีความคล้ายคลึงกับกลุ่มภาษาย่อยเช็ก-สโลวัก

ในปัจจุบัน นอกเหนือจากการใช้ในชีวิตประจำวัน (ในรูปแบบภาษาถิ่นหรือภาษาพูด) ภาษาซอร์เบียตอนบนยังถูกใช้เป็นภาษาวรรณกรรมในด้านการศึกษา สื่อมวลชน วิทยาศาสตร์ และอื่น ๆ เมื่อเทียบกับภาษาซอร์เบียตอนล่างแล้ว ภาษาซอร์เบียตอนบนมีจำนวนผู้พูดมากกว่า มีบรรทัดฐานทางวรรณกรรมที่เคร่งครัดกว่า และมีความแตกต่างทางด้านลีลาภาษามากกว่า อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้พูดภาษาซอร์เบียตอนบนกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง โดยทั่วไปแล้ว ผู้พูดหลักของภาษานี้มักเป็นสมาชิกสูงอายุของชุมชนชาวซอร์บ ซึ่งวิธีการสื่อสารหลักของพวกเขาไม่ใช่ภาษาวรรณกรรม แต่เป็นภาษาถิ่น (ซึ่งยังคงอนุรักษ์ไว้ได้ดีที่สุดในพื้นที่ลูเซเชียตอนบนที่มีประชากรคาทอลิก) ระบบการเขียนของภาษาซอร์เบียตอนบนนั้นอิงตาม อักษรละติน โดยมีบันทึกที่เป็นลายลักษณ์อักษรที่เก่าแก่ที่สุดของภาษาซอร์เบียตอนบนย้อนไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16

ภาษาซอร์เบียตอนบนเป็นหนึ่งในภาษาชนกลุ่มน้อยในประเทศเยอรมนีที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการภายใต้กฎบัตรยุโรปว่าด้วยภาษาระดับภูมิภาคหรือภาษาชนกลุ่มน้อย ดังนั้น ในเขตพื้นที่ตั้งถิ่นฐานที่กำหนดอย่างเป็นทางการในลูเซเชียตอนบนจึงมีการดำเนินการตามพระราชบัญญัติชาวซอร์บแห่งรัฐซัคเซิน ซึ่งรวมถึงป้ายชื่อถนนและชื่อสถานที่สองภาษา ตลอดจนโรงเรียนของรัฐที่มีภาษาซอร์เบียตอนบนเป็นภาษาที่ใช้ในการเรียนการสอน หรือมีการสอนภาษาซอร์เบียตอนบนเป็นภาษาต่างประเทศ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:กลุ่มภาษาสลาฟตะวันตก
สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงเต๋อจู่

**สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงเต๋อจู่** (; ค.ศ. 1205  — ค.ศ. 1275) พระนามเดิมว่า**จู ไป๋ลิ่ว** (朱百六) ทรงเป็นสมเด็จพระบรมอรรคราชบรรพบุรุษแห่งราชวงศ์หมิง เนื่องด้วยทรงเป็นสมเด็จพระมหาปัยกาธิบดีในสมเด็จพระจักรพรรดิหมิงไท่จู่

พระองค์มีพระอัครมเหสีคือสมเด็จพระจักรพรรดินีเสวียนจากราชินีกุลหู 

ในสมัยราชวงศ์หมิง รัชศกหงอู่ปีที่ 1 (ค.ศ.  1368)  สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงไท่จู่มีพระราชโองการเฉลิมพระเกียรติยศ สมเด็จพระมหาปัยกาธิบดีขึ้นเป็น**จักรพรรดิ** โปรดให้เฉลิมพระอารามนามว่า**เต๋อจู่ (德祖)** และพระบรมราชสมัญญาว่า**เสวียนฮ่องเต้ (玄皇帝)**

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:ราชวงศ์จีน
หมวดหมู่:ราชวงศ์หมิง
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1748
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 1818
หมวดหมู่:เฉลิมพระเกียรติยศขึ้นเป็นจักรพรรดิราชวงศ์หมิงภายหลังสวรรคต
ชาวซอร์บ

**ชาวซอร์บ** (; ; ; ; ; หรือเรียกว่า **ชาวลูเซเชีย** **ชาวเซิร์บลูเซเชีย** และ **ชาวเวนด์**) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองสลาฟตะวันตกที่อาศัยอยู่เป็นหลักในบางส่วนของภูมิภาคลูเซเชีย ซึ่งตั้งอยู่ในรัฐซัคเซินและรัฐบรันเดินบวร์คของเยอรมนี ตามธรรมเนียมแล้ว ชาวซอร์บใช้ภาษาในกลุ่มซอร์เบีย (หรือที่เรียกว่า ภาษาเวนด์ และภาษาลูเซเชีย) ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับภาษาเช็กและกลุ่มภาษาเลคิติก ภาษาซอร์เบียตอนบนและภาษาซอร์เบียตอนล่างได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยในเยอรมนี

ในสมัยกลางตอนต้น ชาวซอร์บได้ก่อตั้งอาณาเขตของตนเองขึ้น ซึ่งต่อมาไม่นานก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิซาโมและมอเรเวียใหญ่ของชาวสลาฟตะวันตกในยุคแรกเริ่ม ก่อนจะถูกพิชิตโดย[อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ([อาณาจักรชายแดนซอร์เบีย) และจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (อาณาจักรชายแดนตะวันออกซัคเซิน แคว้นชายแดนไมเซิน อาณาจักรชายแดนลูเซเชีย) ในที่สุด ตั้งแต่สมัยกลางยุครุ่งโรจน์เป็นต้นมา อาณาเขตเหล่านั้นถูกปกครองโดยกลุ่มชาติพันธุ์ที่สัมพันธ์ใกล้ชิดอย่างชาวโปแลนด์และชาวเช็ก รวมถึงกลุ่มชาติพันธุ์ที่อยู่ห่างไกลออกไปอย่างชาวเยอรมันและชาวฮังการีด้วย จากการกลืนกลายที่ค่อยเป็นค่อยไปและเพิ่มมากขึ้นระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึง 20 ทำให้ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวซอร์บแทบทั้งหมดสามารถพูดภาษาเยอรมันได้ด้วย ในรัฐชาติเยอรมันที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีการนำนโยบายมาใช้เพื่อมุ่งให้ชาวซอร์บกลายเป็นเยอรมัน นโยบายเหล่านี้ถึงจุดสูงสุดภายใต้ระบอบนาซี ซึ่งปฏิเสธการมีอยู่ของชาวซอร์บในฐานะชนชาติสลาฟที่แตกต่าง โดยเรียกพวกเขาว่าเป็น "ชาวเยอรมันที่พูดภาษาซอร์เบีย"

ชุมชนชาวซอร์บมีการแบ่งแยกทางศาสนาระหว่างโรมันคาทอลิก (เป็นส่วนใหญ่) กับลูเทอแรน สตานิสลาฟ ทิลิช อดีตมุขมนตรีแห่งรัฐซัคเซิน ก็มีเชื้อสายซอร์บ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศโปแลนด์
ภาษาซอร์เบียตอนล่าง

**ภาษาซอร์เบียตอนล่าง** () เป็นภาษาชนกลุ่มน้อยในกลุ่มภาษาสลาฟตะวันตก ที่พูดกันในทางตะวันออกของเยอรมนี ในจังหวัดทางประวัติศาสตร์ลูเซเชียตอนล่าง ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบรันเดินบวร์ค

ภาษาซอร์เบียตอนล่างมาตรฐานเป็นหนึ่งในสองภาษาในกลุ่มภาษาซอร์เบียที่เป็นภาษาเขียน อีกภาษาหนึ่งคือภาษาซอร์เบียตอนบนซึ่งมีผู้พูดแพร่หลายกว่า มาตรฐานภาษาเขียนของภาษาซอร์เบียตอนล่างพัฒนาขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยอิงจากภาษาย่อยค็อทบุสทางตอนใต้ รูปแบบมาตรฐานของภาษาซอร์เบียตอนล่างได้รับอิทธิพลทางโครงสร้างจากภาษาซอร์เบียตอนบน ภาษาซอร์เบียตอนล่างแตกต่างจากภาษาซอร์เบียตอนบนในทุกระดับของระบบภาษา ซึ่งได้แก่ในทางสัทศาสตร์ (การใช้พยัญชนะเสียงระเบิด *g* แพร่หลาย การรวมกันของเสียงกักเสียดแทรก *č* กับเสียงเสียดแทรกแข็ง *c* การเปลี่ยนเสียง *r* แข็ง หลัง *p*, *t*, *k* เป็น *š* แข็ง และการเปลี่ยนเสียง *ć*, *ʒ́* เป็นเสียงเสียดแทรกอุสุมนุ่ม *ś*, *ź*) ในทางสัณฐานวิทยา (การมีรูปกริยาที่แสดงจุดประสงค์ การไม่มีรูปอดีตกาลสามัญและการณ์ลักษณะไม่สมบูรณ์ในภาษาย่อยต่าง ๆ) และในด้านคำศัพท์ (*bom* "ต้นไม้", *twarc* "ช่างไม้", *gluka* "ความสุข" ฯลฯ ซึ่งแตกต่างจากคำที่ตรงกันในภาษาซอร์เบียตอนบนคือ *štom*, *ćěsla*, *zbožo*) การก่อตั้งบรรทัดฐานภาษาเขียนของภาษาซอร์เบียตอนล่างได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาซอร์เบียตอนบน อย่างไรก็ตาม ภาษาซอร์เบียตอนล่างมีการสร้างมาตรฐานและการวางระเบียบแบบแผนที่น้อยกว่า ภาษาซอร์เบียตอนบน มีลักษณะที่ไม่เสถียรและมีความแปรผันสูงกว่า

ภาษาซอร์เบียตอนล่างมีผู้พูดบริเวณภายในและโดยรอบเมืองค็อทบุสในรัฐบรันเดินบวร์ค ป้ายบอกทางในภูมิภาคนี้มักเป็นสองภาษา และเมืองค็อทบุสมีโรงเรียนมัธยมของชาวซอร์เบียตอนล่าง (Lower Sorbian Gymnasium) ซึ่งใช้ภาษาซอร์เบียตอนล่างเป็นหนึ่งในภาษาที่ใช้ในการเรียนการสอน ภาษาซอร์เบียล่างเป็นภาษาใกล้สูญอย่างหนัก ผู้พูดที่เป็นเจ้าของภาษาโดยกำเนิดส่วนใหญ่ในปัจจุบันอยู่ในกลุ่มคนรุ่นเก่า ส่วนคนรุ่นใหม่และวัยกลางคนจะรู้เพียงภาษาเขียนที่เรียนมา โดยมีภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่แทน กระบวนการกลืนทางวัฒนธรรมในลูเซเชียตอนล่างได้ดำเนินไปถึงระดับที่สามารถกล่าวได้ว่าภาษาซอร์เบียตอนล่างกำลังถูกคุกคามต่อการคงอยู่เลยทีเดียว

ระบบการเขียนของภาษาซอร์เบียตอนล่างซึ่งอิงตามอักษรละตินได้ถูกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ไวยากรณ์เล่มแรกในประวัติศาสตร์ของภาษานี้เขียนขึ้นในปี ค.ศ. 1650 โดยบาทหลวงลูเทอแรนชื่อ ยาน ฮอยนัน (Jan Hoinan) หน่วยงานที่ทำหน้าที่กำกับดูแลภาษาเขียนของภาษาซอร์เบียตอนล่างคือ คณะกรรมาธิการภาษาซอร์เบียตอนล่าง (Lower Sorbian Language Commission) ซึ่งปัจจุบันอยู่ภายใต้การดำเนินงานของสมาคมวัฒนธรรมและการศึกษาของชาวซอร์เบียที่ชื่อว่า Matica serbska

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาในประเทศเยอรมนี
กลุ่มภาษาสลาฟตะวันตก

**กลุ่มภาษาสลาฟตะวันตก** () เป็นกลุ่มย่อยของกลุ่มภาษาสลาฟ ซึ่งประกอบด้วยภาษาโปแลนด์ ภาษาเช็ก ภาษาสโลวัก ภาษาคาชูเบีย ภาษาไซลีเชีย ภาษาซอร์เบียตอนบน และภาษาซอร์เบียตอนล่าง ตามธรรมเนียมแล้ว ภาษาเหล่านี้มีการพูดกันในพื้นที่ต่อเนื่องเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งครอบคลุมถึงสาธารณรัฐเช็ก สโลวาเกีย โปแลนด์ พื้นที่ทางตะวันตกสุดของยูเครนและเบลารุส และพื้นที่เล็กน้อยทางตะวันออกของลิทัวเนีย นอกจากนี้ ยังมีเกาะภาษาหลายแห่ง เช่น พื้นที่ที่ใช้ภาษาซอร์เบียในภูมิภาคลูเซเชียในเยอรมนี และพื้นที่ที่ใช้ภาษาสโลวักในฮังการี และที่อื่น ๆ อีกด้วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มภาษาสลาฟตะวันตก
ภาษาซามีอักกาลา

**ภาษาซามีอักกาลา** ยังมีชื่อเรียกโดยเฉพาะในประเทศรัสเซียว่า **บาบินซามี** () เป็นภาษาซามีที่เคยมีผู้พูดในหหมู่บ้านซามีใน  (; ),   () และ  (; ) ในพื้นที่ตอนในของคาบสมุทรโคลาในประเทศรัสเซีย ภาษานี้ได้รับการรับรองเป็นถาษาซามีเฉพาะที่ ซึ่งมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับเพื่อนบ้านทางตะวันตกอย่างซามีสโกล์ต และทั้งสองก็เข้าใจร่วมกันได้ในระดับหนึ่ง

*[[แผนที่ชุดภาษาใกล้สูญของโลก]]*ของยูเนสโกจัดให้ภาษาซามีอักกาลาเป็นภาษาสูญแล้วใน ค.ศ. 2010 ก่อนหน้านั้น ภาษานี้จัดให้เป็นภาษาที่เสี่ยงมากที่สุดในภาษาซามีตะวันออก เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 2003 มาเรีย เซร์กินา ผู้พูดภาษาแม่ที่เชี่ยวชาญคนสุดท้าย เสียชีวิต อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 2011 มีอย่างน้อย 2 คนอายุ 70 ปีที่มีตวามรู้เกี่ยวกับภาษาซามีอักกาลาบางส่วน กลุ่มชนซามีอักกาลาที่เหลืออาศัยอยู่ในหมู่บ้านโยนา

ตามสำมะโนรัสเซีย ค.ศ. 2020 มีคนเดียวที่อ้างว่ามีความรู้ภาษาซามีอักกาลา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
*KOLTAN- JA KUOLANLAPIN SANAKIRJA (Kola Sámi dictionary, includes Akkala)
ภาษาคาชูเบีย

**ภาษาคาชูเบีย** (; ) เป็นภาษาในกลุ่มภาษาสลาฟตะวันตกที่จัดอยู่ในกลุ่มภาษาย่อยเลคิติก

ภาษาคาชูเบียได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการให้เป็นภาษาชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์ในประเทศโปแลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 2005 มีผู้คนประมาณ 87,600 คนที่ใช้ภาษาคาชูเบียเป็นหลักที่บ้าน ภาษานี้เป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ของภาษาพอเมอเรเนีย ภาษานี้มีความใกล้เคียงกับภาษาโปแลนด์มาตรฐาน แต่ได้รับอิทธิพลจากภาษาเยอรมันต่ำและภาษาที่สูญหายไปแล้วอย่างภาษาโปลาเบียน (สลาฟตะวันตก) และภาษาปรัสเซียเก่า (บอลต์ตะวันตก)

ภาษาคาชูเบียมีรูปแบบที่แตกต่างกันสองรูปแบบ ได้แก่ภาษาย่อยท้องถิ่นที่ใช้กันในพื้นที่ชนบท และรูปแบบภาษาเขียนที่ใช้ในระบบการศึกษา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาในประเทศโปแลนด์
ภาษาปรัสเซียเก่า

**ภาษาปรัสเซียเก่า** เป็นภาษาในกลุ่มบอลต์ตะวันตกที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ซึ่งอยู่ในสาขาบอลต์ของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน ครั้งหนึ่งเคยถูกใช้พูดโดยชาวปรัสเซียเก่า ซึ่งเป็นกลุ่มชนบอลติกที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคปรัสเซีย ภาษานี้ถูกเรียกว่าภาษาปรัสเซียเก่าเพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนกับภาษาย่อยเยอรมันอย่างภาษาย่อยปรัสเซียต่ำและปรัสเซียสูง รวมถึงคำคุณศัพท์ว่า "ปรัสเซีย" ที่เกี่ยวข้องกับรัฐเยอรมันในยุคต่อมา ภาษาปรัสเซียเก่าเริ่มมีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรด้วยอักษรละตินประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 13 และมีวรรณกรรมจำนวนเล็กน้อยที่ยังคงหลงเหลืออยู่จนถึงปัจจุบัน ในยุคปัจจุบัน มีการเคลื่อนไหวเพื่อฟื้นฟูภาษาปรัสเซียเก่า และมีบางครอบครัวที่ใช้ภาษาปรัสเซียเก่าเป็นภาษาแรกของพวกเขา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาสูญแล้ว
ชาวคาชูเบีย

**ชาวคาชูเบีย** (; ; ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์เลคิติก (สลาฟตะวันตก) ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองในภูมิภาคทางประวัติศาสตร์พอเมอเรเนีย รวมถึงส่วนตะวันออกที่เรียกว่า พอเมอรีเลีย ในทางตอนกลางเฉียงเหนือของโปแลนด์ มีพื้นที่ตั้งถิ่นฐานเรียกว่า คาชูเบีย และพูดภาษาคาชูเบีย ซึ่งจัดว่าเป็นภาษาแยกต่างหากที่มีความใกล้ชิดกับภาษาโปแลนด์

ชาวคาชูเบียมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชาวโปแลนด์และบางครั้งถูกจัดให้เป็นกลุ่มย่อยหนึ่งของชาวโปแลนด์ ยิ่งไปกว่านั้น ชาวคาชูเบียส่วนใหญ่ประกาศตนเองว่าเป็นชาวโปแลนด์ และหลายคนมีอัตลักษณ์แบบโปแลนด์-คาชูเบีย ชาวคาชูเบียถูกจัดกลุ่มร่วมกับชาวสโลวินเซียนในฐานะกลุ่มชนพอเมอเรเนีย ในทำนองเดียวกัน ภาษาสโลวินเซียน (ซึ่งปัจจุบันเป็นภาษาสูญแล้ว) และภาษาคาชูเบียก็ถูกจัดอยู่ในกลุ่มภาษาพอเมอเรเนียน โดยที่ภาษาสโลวินเซียนอาจเป็นภาษาที่แตกต่างออกไปแต่มีความใกล้ชิดกับภาษาคาชูเบีย หรือเป็นภาษาย่อยของภาษาคาชูเบียนั่นเอง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศโปแลนด์
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์พอเมอเรเนีย
กู๊ฟฟี่กับโดนัลด์ หฤหรรษ์แดนใต้

***กู๊ฟฟี่กับโดนัลด์ หฤหรรษ์แดนใต้*** () เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1942 ผลิตโดย วอลท์ดิสนีย์โปรดักชันส์ ภาพยนตร์กำกับโดย นอร์ม เฟอร์กูสัน และแสดงนำโดย Lee Blair, Mary Blair, Pinto Colvig, วอลต์ ดิสนีย์, Norman Ferguson, Frank Graham, Clarence Nash, José do Patrocínio Oliveira และ Frank Thomas

## นักแสดง

* Lee Blair
* Mary Blair
* Pinto Colvig รับบท กู๊ฟฟี่ (Goofy)
* วอลต์ ดิสนีย์
* Norman Ferguson
* Frank Graham
* Clarence Nash รับบท โดนัลด์ ดั๊ก (Donald Duck)
* José do Patrocínio Oliveira รับบท ฌูแซ คาริโอกา (José Carioca)
* Frank Thomas

## การตอบรับ
รอตเทนโทเมโทส์รายงานว่าร้อยละ 80 ของผู้วิจารณ์ 15 คนได้ให้ความเห็นในเชิงบวก ขณะที่คะแนนเฉลี่ยของภาพยนตร์อยู่ที่ 6.40 เต็ม 10 คะแนน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2485
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยวอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันสตูดิโอส์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศบราซิล
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศเปรู
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในรัฐรีโอเดจาเนโร
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในทวีปอเมริกาใต้
ชาวสลาฟตะวันตก

**ชาวสลาฟตะวันตก** () เป็นชาวสลาฟที่พูดภาษาในกลุ่มสลาฟตะวันตก ชาวสลาฟตะวันตกแยกตัวออกจากกลุ่มชาวสลาฟร่วมในช่วงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 7 และได้ก่อตั้งรัฐอิสระในยุโรปกลาง ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 9 ภาษาในกลุ่มสลาฟตะวันตกได้แตกแขนงไปเป็นรูปแบบที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 14

ในปัจจุบัน กลุ่มชนที่พูดภาษาในกลุ่มสลาฟตะวันตก ได้แก่ ชาวโปแลนด์ ชาวเช็ก ชาวสโลวาเกีย ชาวไซลีเชีย ชาวคาชูเบีย และชาวซอร์บ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 เป็นต้นมา ชาวสลาฟตะวันตกส่วนใหญ่ได้เปลี่ยนไปนับถือนิกายโรมันคาทอลิก จึงได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากคริสตจักรละติน รับเอาอักษรละตินมาใช้ และมีแนวโน้มที่จะผสานเข้ากับพัฒนาการทางวัฒนธรรมและสติปัญญาในยุโรปตะวันตกมากกว่าชาวสลาฟตะวันออก ซึ่งหันไปนับถือนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์และใช้อักษรซีริลลิกแทน

ในทางภาษาศาสตร์ กลุ่มภาษาสลาฟตะวันตกสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 กลุ่มย่อย ได้แก่ กลุ่มเลคิติก ซึ่งรวมถึงภาษาโปแลนด์ ภาษาไซลีเชีย ภาษาคาชูเบีย และภาษาที่สูญพันธุ์ไปแล้วอย่างภาษาโปลาเบียนและภาษาพอเมอเรเนีย กลุ่มซอร์เบียซึ่งใช้ในแถบภูมิภาคลูเซเชีย และกลุ่มเช็ก-สโลวักซึ่งใช้ในดินแดนเช็ก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวสลาฟ
ชาวเช็ก

**ชาวเช็ก** () เป็นกลุ่มชาติพันธุ์สลาฟตะวันตกซึ่งที่มีถิ่นกำเนิดในสาธารณรัฐเช็กในภูมิภาคยุโรปกลาง ซึ่งมีบรรพบุรุษร่วมกัน มีวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และใช้ภาษาเช็กร่วมกัน

ชาวเช็กพลัดถิ่นมีจำนวนมากเป็นพิเศษในสหรัฐอเมริกา เยอรมนี แคนาดา สโลวาเกีย ออสเตรีย สหราชอาณาจักร อาร์เจนตินา ออสเตรเลีย สวิตเซอร์แลนด์ ฝรั่งเศส รัสเซีย อิตาลี อิสราเอล บราซิล และโรมาเนีย เป็นต้น

## ประชากรศาสตร์
ในสาธารณรัฐเช็ก ซึ่งเป็นรัฐชาติของชาวเช็ก มีประชากร 6,732,104 คน หรือคิดเป็น 63.7% ที่ระบุว่าตนเองเป็นชนชาติเช็ก ตามการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2011 โดยเป็นที่น่าสังเกตว่า มีอีก 2,742,669 คน (26%) ที่เลือกที่จะไม่ระบุเชื้อชาติ และมี 522,474 คน (4.9%) ที่ระบุว่าเป็นชาวมอเรเวีย นอกจากนี้ยังมีชาวเช็กพลัดถิ่นจำนวนมาก โดยมีชาวอเมริกันเชื้อสายเช็ก/เชโกสโลวักจำนวน 1,703,930 คน มีชาวแคนาดาเชื้อสายเช็กจำนวน 94,805 คน ในสหราชอาณาจักรมีผู้อยู่อาศัยที่เกิดในเช็กโดยประมาณ 45,000 คน และในออสเตรเลียมีประมาณ 31,000 คน มีชุมชนขนาดเล็กกว่ากระจายอยู่ทั่วยุโรป และมีการประมาณการว่าชาวอิสราเอลเชื้อสายยิว-เช็ก มีจำนวนประมาณ 50,000 ถึง 100,000 คน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวเช็ก
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศเช็กเกีย
มัสยิดกอเทนเบิร์ก

**มัสยิดกอเทนเบิร์ก** () เป็นมัสยิดที่อยู่ตรงตีนเนิน Ramberget ใน Hisingen ของกอเทนเบิร์ก ประเทศสวีเดน การก่อสร้างมัสยิดแห่งนี้ได้รับทุนสนับสนุนทั้งหมดจากซาอุดีอาระเบีย และดำเนินการโดยมูลนิธิมุสลิมสวีเดน (SMS) มัสยิดแห่งนี้เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2011

มัสยิดนี้ใช้ต้นทุนก่อสร้างไป 67 ล้าน Swedish krona และมีพื้นที่ 2000 ตารางเมตร การก่อสร้างมัสยิดแห่งนี้ถูกต่อต้านจากกลุ่มนักเคลื่อนไหวฝ่ายขวา ดร. อะบู เราะห์มาน อัลซะอีด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังซาอุดีอาระเบีย กล่าวในพิธีเปิดว่า "เราทำด้วยความมีน้ำใจ และเพราะเรามีเงินพอจ่ายได้" คณะกรรมการของมัสยิดและซาอุดีอาระเบียปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์เกี่ยวข้องกับพิธีเปิด ตามรายงานของ Uppdrag Granskning รายการโทรทัศน์แนวสืบสวนสอบสวนของสวีเดน

อิหม่าม ชัยค์ อับดุรเราะชีด มุฮัมมัด ได้รับการฝึกอบรมในซาอุดีอาระเบีย ในการให้สัมภาษณ์ทางโทรทัศน์สวีเดนเมื่อ ค.ศ. 2013 ผ่านกล้องแอบถ่าย เขากล่าวว่าการมีภรรยาหลายคนได้รับอนุญาตภายใต้เงื่อนไขบางประการ และภรรยาไม่สามารถปฏิเสธที่จะมีเพศสัมพันธ์กับสามีได้ เว้นแต่ป่วย ประธาน Ahmed Al-Mofty กล่าวในการให้สัมภาษณ์ในเวลาต่อมากับ Göteborgs-Posten เราะชีดได้ให้คำแนะนำเกี่ยวกับประเพณีอิสลาม และคำแนะนำของเขาไม่มีผลผูกพันทางกฎหมาย

อาคารหลังนี้ได้รับการออกแบบโดย Björn Sahlqvist ผู้ต้องการออกแบบมัสยิดให้มีกลิ่นอายแบบสแกนดิเนเวีย เน้นแสงสว่างและพื้นที่กว้างขวาง ภายในมีหออะซานทรงสี่เหลี่ยมอันเงียบสงบ ห้องละหมาดสำหรับบุรุษและสตรี ห้องประชุม สำนักงาน ห้องบรรยาย ห้องครัว และพื้นที่สำหรับอาบน้ำละหมาด

## ภาพ

File:Inside of Gothenburg Mosque.jpg|alt=Inside of Gothenburg Mosque|ข้างในมัสยิด
File:Goteborg meczet.jpg|ตัวมัสยิด


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
วีโกอัป

***วีโกอัพ*** (; มักเขียนแบบตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมดเป็น WE GO UP) เป็นอีพีชุดที่สองของเบบีมอนสเตอร์ และประกอบด้วยเพลงทั้งหมด 4 เพลง รวมถึงซิงเกิลนำซึ่งมีชื่อเดียวกัน อีพีนี้ผสมผสานหลากหลายแนวเพลง เช่น ฮิปฮอป, แดนซ์, อาร์แอนด์บี และคันทรีป็อป ทั้งนี้ รามิ สมาชิกของวง ไม่ได้มีส่วนในการทำอีพีนี้ เนื่องด้วยปัญหาสุขภาพ

## ภูมิหลังและเผยแพร่
เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2025 วายจีเอ็นเตอร์เทนเมนต์ได้ประกาศว่าเบบีมอนสเตอร์จะปล่อยมินิอัลบั้มชุดที่สองในวันที่ 1 ตุลาคม โดยมีซิงเกิลพรีรีลีส “Hot Sauce” ที่จะปล่อยในวันที่ 1 กรกฎาคม และอีกหนึ่งซิงเกิลที่จะปล่อยในเดือนกันยายน อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 18 สิงหาคม ยัง ฮย็อน-ซ็อก ผู้ก่อตั้งวายจีเอ็นเตอร์เทนเมนต์ เปิดเผยว่า วีโกอัพ มินิอัลบั้มชุดที่สองของเบบีมอนสเตอร์ จะถูกเลื่อนวันจัดจำหน่ายออกไปหนึ่งสัปดาห์ เป็นวันที่ 10 ตุลาคม เพื่อหลีกเลี่ยงการชนกับช่วงวันหยุดชูซ็อก เขายังเปิดเผยด้วยว่าเพลง “Hot Sauce” จะไม่ถูกรวมอยู่ในมินิอัลบั้ม และยังได้เปิดเผยรายชื่อเพลงในอัลบั้มด้วย เมื่อวันที่ 12 กันยายน มีการเปิดเผยว่า รามิ สมาชิกของวง ไม่ได้เข้าร่วมการบันทึกเสียงมินิอัลบั้ม เนื่องจากปัญหาสุขภาพ และวงจะยังคงทำกิจกรรมโปรโมตต่อไปโดยสมาชิกทั้ง 6 คนที่เหลือ รายชื่อเพลงในมินิอัลบั้มถูกเปิดเผยเมื่อวันที่ 23 กันยายน มินิอัลบั้มถูกปล่อยพร้อมกับมิวสิกวิดีโอของเพลงที่มีชื่อเดียวกับอัลบั้มในวันที่ 10 ตุลาคม วิดีโอการแสดงพิเศษของเพลงที่มีชื่อเดียวกับอัลบั้มถูกปล่อยออกมาเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม มิวสิกวิดีโอเพลง "Psycho" ถูกปล่อยออกมาในวันที่ 19 พฤศจิกายน

## รายชื่อเพลง

## ชาร์ต

### รายสัปดาห์

### รายเดือน

## ประวัติการเปิดตัว

## อ้างอิง
ชาวสโลวาเกีย

**ชาวสโลวาเกีย** () เป็นกลุ่มชาติพันธุ์สลาฟตะวันตกที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศสโลวาเกีย ซึ่งมีบรรพบุรุษร่วมกัน มีวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และพูดภาษาสโลวัก

ที่สโลวาเกีย มีชาวสโลวาเกียประมาณ 4.4 ล้านคนจากประชากรทั้งหมด 5.4 ล้านคน นอกจากนี้ยังมีชนกลุ่มน้อยชาวสโลวาเกียในประเทศเพื่อนบ้านหลายแห่ง เช่น ออสเตรีย โครเอเชีย สาธารณรัฐเช็ก ฮังการี โปแลนด์ โรมาเนีย เซอร์เบีย และยูเครน รวมถึงมีประชากรผู้อพยพและลูกหลานจำนวนมากในออสเตรเลีย แคนาดา ฝรั่งเศส เยอรมนี สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา เป็นต้น ซึ่งทั้งหมดนี้เรียกรวมกันว่า ชาวสโลวาเกียพลัดถิ่น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศมอนเตเนโกร
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศเซอร์เบีย
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศสโลวาเกีย
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศเช็กเกีย
หมวดหมู่:ชาวสโลวาเกีย
ภาษาไซลีเชีย

**ภาษาไซลีเชีย** () หรือบางครั้งเรียก **ภาษาไซลีเชียตอนบน** เป็นภาษณ์ชาติพันธุ์ของกลุ่มภาษาเลคิติกที่พูดโดยประชากรในภูมิภาคไซลีเชียตอนบน คำศัพท์ของภาษานี้ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาเยอรมันตอนกลาง เนื่องจากการมีอยู่ของผู้พูดภาษาเยอรมันไซลีเชียจำนวนมากในพื้นที่ก่อนและหลังสงครามโลกครั้งที่สอง การกล่าวถึงภาษาซิลีเซียในฐานะภาษณ์ที่แตกต่างครั้งแรกมีขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 และวรรณกรรมแรกที่มีลักษณะของภาษาไซลีเชียเริ่มปรากฏในคริสต์ศตวรรษที่ 17

ความโดดเด่นทางภาษาศาสตร์ของภาษาไซลีเชียเป็นประเด็นถกเถียงในหมู่นักภาษาศาสตร์ของประเทศโปแลนด์มาอย่างยาวนาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ภูมิภาคไซลีเชียตอนบนทั้งหมดถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเขตแดนโปแลนด์ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง บางกลุ่มมองว่าภาษาไซลีเชียเป็นหนึ่งในสี่สำเนียงหลักของภาษาโปแลนด์ ในขณะที่อีกกลุ่มจำแนกให้เป็นภาษาภูมิภาคที่แยกต่างหากจากภาษาโปแลนด์ ตามข้อมูลอย่างเป็นทางการจากการสำรวจสำมะโนประชากรโปแลนด์ ค.ศ. 2021 มีประชากรจำนวน 467,145 คนที่ใช้ภาษาไซลีเชียในชีวิตประจำวัน ในระดับนานาชาติ ภาษาไซลีเชียได้รับการยอมรับอย่างสมบูรณ์ว่าเป็นภาษามาตั้งแต่ ค.ศ. 2007 หลังได้รับการกำหนดรหัสทะเบียน ISO 639-3 คือ *szl*

มีความพยายามหลายครั้งเพื่อให้ภาษาไซลีเชียได้รับการยอมรับในฐานะภาษาระดับภูมิภาคอย่างเป็นทางการในประเทศโปแลนด์ ก่อนการเลือกตั้งรัฐสภาโปแลนด์ ค.ศ. 2007 ไม่นาน สมาชิกรัฐสภาจากพรรค Self-Defence of the Republic of Poland, League of Polish Families, People's National Movement และ Polish People's Party ได้ยื่นเสนอร่างกฎหมายเพื่อรับรองภาษาไซลีเชียเป็นภาษาระดับภูมิภาคในโปแลนด์ แต่รัฐสภาเซย์มถูกยุบก่อนที่ร่างกฎหมายนั้นจะผ่านความเห็นชอบ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 รัฐสภาเซย์มได้ดำเนินการครั้งสำคัญโดยการผ่านร่างกฎหมายที่รับรองสถานะดังกล่าว ทว่า ร่างกฎหมายดังกล่าวถูกประธานาธิบดี อันด์แชย์ ดูดา ใช้สิทธิ์ยับยั้งเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2024

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษาในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศโปแลนด์
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศเช็กเกีย
ตุลาคม พ.ศ. 2568

**ตุลาคม พุทธศักราช 2568** เป็นเดือนที่ 10 ของปี พ.ศ. 2568 วันแรกของเดือนเป็นวันพุธ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันศุกร์

## [[สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน]]

หมวดหมู่:ตุลาคม
*2568-10
เจิงเกอ

**พระนางเจิงเกอ หรือ พระนางเจิ้งเก๋อ** (  ,จีน: 真哥; ไม่ปรากฎ - ปี ค.ศ. 1327) เป็นจักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หยวน ทรงอภิเษกสมรสกับคูเล็ก ข่าน (จักรพรรดิหยวนอู่จง)

## พระราชประวัติ

พระนางเป็นพระราชธิดาในเบงบูลา และเป็นพระราชนัดดาในตูเหลียน ซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่ของสกุลฮองีรัด โดยพระนางทรงมีพระปิตุจฉาพระนามว่า เตกูลุง ฮาตุน ซึ่งได้อภิเษกสมรสกับกุบไล ข่าน และทรงมีพระเชษฐา พระนามว่าม่ายจูห่าน ทั้งนี้ม่ายจูห่าน ยังเป็นพระราชบิดา ในพระนางบาบูกันอีกด้วย 

ค.ศ. 1310 พระราชสวามีของพระนางได้สถาปนาพระนางขึ้นเป็นจักรพรรดินี จนค.ศ. 1313 ด้วยพระนางไม่มีพระราชบุตรให้กับจักรพรรดิ พระนางจึงทรงอุปสมบท เป็นภิกษุณี จักรพรรดิทรงสถาปนาพระนางซูเกอซิรี ดำรงพระยศเป็นจักรพรรดินีต่อ 

จนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1327 พระนางจึงเสด็จสิ้นพระชนม์ลง พระศพถูกฝังร่วมกันกับคูเล็ก ข่าน พระราชสวามี เยซนโทโมร์ ข่าน จึงได้สถาปนาพระสมัญญานามว่า **จักรพรรดินีเซวียนฉือฮุ่ยเชิ่ง** (宣慈惠圣皇后)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จักรพรรดินีราชวงศ์หยวน
เอ็นร็อน

**เอ็นร็อน คอร์เปอเรชัน** () เป็นบริษัทพลังงาน โภคภัณฑ์ และบริการของสหรัฐอเมริกา มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ฮิวสตัน รัฐเท็กซัส โดยมี เคนเนท เลย์ เป็นประธานกรรมการและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1985 จากการควบรวมกิจการระหว่างฮิวสตันเนเชอรัลแก๊สและอินเตอร์นอร์ท ซึ่งทั้งสองเป็นบริษัทระดับภูมิภาคที่มีขนาดค่อนข้างเล็กในขณะนั้น ก่อนการล้มละลายในวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2001 เอ็นร็อนมีพนักงานประมาณ 20,600 คน เป็นบริษัทไฟฟ้า ก๊าซธรรมชาติ การสื่อสาร และเยื่อกระดาษรายใหญ่ โดยมีรายได้เกือบ 101 พันล้านดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2000 *[[ฟอร์ชูน]]* เคยกล่าวว่าเอ็นร็อนเป็น "บริษัทที่มีนวัตกรรมมากที่สุดในอเมริกา" เป็นเวลา 6 ปีติดต่อกัน

วันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001 เอ็นร็อนเปิดเผยและยอมรับว่าฐานะทางการเงินที่รายงานไว้นั้นมีที่มาจากกลฉ้อฉลทางบัญชีโดยสถาบัน ที่ทำอย่างเป็นระบบ และมีการวางแผนอย่างสร้างสรรค์ ในช่วง 4 ปี หลัง จึงเกิดเป็นเรื่องอื้อฉาวขึ้น เอ็นร็อนกลายเป็นคำพ้องความหมายของกลฉ้อฉลทั้งโดยเจตนาและโดยสถาบัน รวมถึงการทุจริตเชิงระบบ เรื่องอื้อฉาวนี้นำไปสู่คำถามเกี่ยวกับแนวปฏิบัติและกิจกรรมทางบัญชีของบริษัทหลายแห่งในสหรัฐอเมริกา และเป็นปัจจัยหนึ่งในการออกรัฐบัญญัติซาร์เบนส์–ออกซเลย์ ใน ค.ศ. 2002 เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อโลกธุรกิจโดยรวม รวมถึงการล้มละลายจากการฉ้อโกงครั้งใหญ่กว่าของเวิลด์คอม และการเลิกบริษัทบัญชี อาร์เทอร์ แอนเดอร์เซน ซึ่งเคยเป็นผู้สอบบัญชีหลักของทั้งเอ็นร็อนและเวิลด์คอม และเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในกลฉ้อฉลนี้มาหลายปี

เอ็นร็อนได้ยื่นล้มละลายต่อศาลแขวงแห่งสหรัฐอเมริกาประจำแขวงใต้นิวยอร์กเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2001 และแต่งตั้งให้ ไวล, ก็อตชัล และแมงจีส เป็นที่ปรึกษาในการล้มละลาย หลังการล้มละลาย เอ็นร็อนได้รับการฟื้นฟูอีกครั้งเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2004 ภายใต้แผนการปรับโครงสร้างองค์การที่ได้รับการอนุมัติจากศาล คณะกรรมการบริหารชุดใหม่ได้เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น **เอ็นร็อน เครดิเตอร์ส รีคัฟเวอรี คอร์ป** () และเน้นการปรับโครงสร้างองค์กรและการชำระบัญชีการดำเนินงานและสินทรัพย์บางส่วนของเอ็นร็อนก่อนการล้มละลาย วันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2006 เอ็นร็อนได้ขายบริษัทย่อยแห่งสุดท้ายที่เหลืออยู่คือพริสมาเอ็นเนอร์จีอินเตอร์เนชันแนล (Prisma Energy International) ให้กับบริษัทแอชมอร์เอ็นเนอร์จีอินเตอร์เนชันแนล (Ashmore Energy International Ltd.; ปัจจุบันคือเออีไอ (AEI)) โดยเป็นการล้มละลายจากการฉ้อโกงโดยเฉพาะครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา

วันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2024 มีการเปิดตัวเว็บไซต์ของเอ็นร็อนใหม่อีกครั้งในรูปแบบการเสียดสี โดยมีคอนเนอร์ เกย์โดส ผู้ร่วมก่อตั้งเบิร์ดส์อาร์นท์เรียล (Birds Aren't Real) เป็นผู้จัดการเว็บไซต์นี้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อดีตบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ลอนดอน
หมวดหมู่:บริษัทอเมริกันที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2528
หมวดหมู่:บริษัทอเมริกันที่ปิดกิจการในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:บริษัทพลังงาน
หมวดหมู่:บริษัททรัพยากรไม่หมุนเวียน
เบญจา บารมีย์

**เบญจา บารมีย์** () ชื่อเดิม **เบญจวรรณ ภูษณะพงษ์** อดีตนักแสดงภาพยนตร์ นักธุรกิจชาวไทย  มีผลงานแสดงภาพยนตร์ และถ่ายแบบนิตยสารแฟชั่น ในช่วงปี พ.ศ. 2525-2528 นอกจากนี้ ยังเป็นประธานบริหารผู้บริหารค่ายเพลง บีบี เรคคอร์ด
## ประวัติ
เบญจา บารมีย์ หรือ เบญจวรรณ ภูษณะพงษ์ เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 เข้าสู่วงการเมื่ออายุ 14 ปี เป็นบุตรของ วิเชียร และ อรพิณ ภูษณะพงษ์ เข้าศึกษาที่อนุบาลประเทืองทิพย์, สตรีวรนาถ, อัมพรไพศาล, ปานะพันธ์ และสตรีประเทืองวิทย์ตามลำดับ  มีผลงานการถ่ายแบบโฆษณาและแฟชั่น รวมทั้งการแสดงภาพยนตร์ เช่น เปรียว (2526) คู่กับ วสุ แสงสิงแก้ว หัวใจทะลุดิน (2527) คู่กับ ทูน หิรัญทรัพย์ ภายหลังได้ไปศึกษาต่อด้านเลขานุการที่ประเทศอังกฤษ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 เบญจา บารมีย์ ได้สมรสกับ บุญชัย เบญจรงคกุล ซึ่งพบกันในฐานะเพื่อนรุ่นน้องของ วรรณา เบญจรงคกุล ภรรยาคนที่ 2 ของบุญชัย และในปี พ.ศ. 2555 เบญจา บารมีย์ ได้ออกมาแถลงกับสื่อมวลชนว่าตนได้หย่ากับบุญชัยแล้ว 

## ผลงานภาพยนตร์
* 2524: นกน้อย
* 2525: คุณรักผมไหม
* 2526: เปรียว
* 2527: หัวใจทะลุดิน
* 2527: มือปราบหนวดเหล็ก
* 2527: แพแตก
## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทยในศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:นักธุรกิจชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนอัมพรไพศาล
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสตรีวรนาถ
หมวดหมู่:พุทธศาสนิกชนชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลที่เกี่ยวข้องกับวัดพระธรรมกาย
เซย์ม

**เซย์ม** () หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ **เซย์มแห่งสาธารณรัฐโปแลนด์** () เป็นสภาล่างของรัฐสภาโปแลนด์ซึ่งใช้ระบบสองสภา

เซย์มเป็นองค์กรปกครองสูงสุดของสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 3 นับตั้งแต่มีการถ่ายโอนอำนาจรัฐบาลใน ค.ศ. 1989 เมื่อรวมกับวุฒิสภาซึ่งเป็นสภาสูงของรัฐสภา ก็จะประกอบกันเป็นสภานิติบัญญัติแห่งชาติของโปแลนด์ที่เรียกว่า สมัชชาแห่งชาติ () เซย์มประกอบด้วยผู้แทน 460 คน ซึ่งมาจากการเลือกตั้งทุก 4 ปีโดยการลงคะแนนเสียงทั่วไป เซย์มมีประธานสภาที่เรียกกันว่า "จอมพลแห่งเซย์ม" ()

ในราชอาณาจักรโปแลนด์ คำว่า เซย์ม หมายถึงรัฐสภาสองสภาทั้งหมด ซึ่งประกอบด้วย สภาผู้แทนราษฎร () และวุฒิสภา โดยมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประธาน จึงถือเป็นรัฐสภาที่ประกอบด้วยสามฐานันดร ข้อตกลงเฮนรีเชียนในปี ค.ศ. 1573 ได้เสริมสร้างอำนาจศาลของสมัชชานี้ ทำให้โปแลนด์กลายเป็นราชาธิปไตยที่มีการเลือกตั้งตามรัฐธรรมนูญ ตั้งแต่สาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 (ค.ศ. 1918-1939) เป็นต้นมา คำว่า เซย์ม จึงหมายถึงเพียงแค่สภาล่างของรัฐสภาเท่านั้น

ในช่วงที่มีสาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์นั้น เซย์ม ซึ่งในขณะนั้นเป็นรัฐสภาที่ใช้ระบบสภาเดียว ถือเป็นองค์กรอำนาจสูงสุดของรัฐในประเทศ เป็นเพียงสาขาเดียวของรัฐบาลในรัฐ และตามหลักการของอำนาจรวมศูนย์ องค์กรของรัฐทั้งหมดอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของเซย์ม อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ เซย์มถูกมองอย่างกว้างขวางว่าเป็นสภานิติบัญญัติที่ทำหน้าที่ประทับตรายางเพื่ออนุมัติการตัดสินใจที่ทำโดยพรรครัฐบาล คือ สหพรรคแรงงานโปแลนด์ เพื่อให้เป็นไปตามพิธีการเท่านั้น และแทบจะไม่มีอำนาจที่แท้จริงใด ๆ เลย หลังจากการล่มสลายของคอมมิวนิสต์ ในปี 1989 เซย์ม ก็ได้รับการฟื้นฟูให้เป็นรัฐสภาแบบสองสภา ที่มาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตย ภายใต้สาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 3 ในปัจจุบัน

## ดูเพิ่ม

* วุฒิสภาโปแลนด์ (เซนัต)
* การเมืองโปแลนด์
* รัฐสภาโปแลนด์

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:สภาล่างแห่งชาติ
วุฒิสภาโปแลนด์

**วุฒิสภาโปแลนด์** () หรือ **เซนัต** เป็นสภาสูงของรัฐสภาโปแลนด์ โดยมีสภาล่างคือเซย์ม ประวัติศาสตร์ของวุฒิสภาโปแลนด์นั้นยาวนานกว่า 500 ปี ถือเป็นหนึ่งในองค์ประกอบแรก ๆ ของระบบสองสภาในยุโรป และมีอยู่ต่อเนื่องโดยไม่หยุดชะงักจนกระทั่งเกิดการแบ่งโปแลนด์ครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 1795 วุฒิสภาในปัจจุบันประกอบด้วยสมาชิกวุฒิสภา 100 คนที่มาจากการเลือกตั้งโดยการลงคะแนนเสียงทั่วไป และมีประธานวุฒิสภา () เป็นหัวหน้า

หลังจากที่เคยมีอยู่ช่วงสั้น ๆ ภายใต้สาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 วุฒิสภาก็ถูกยกเลิกอีกครั้งโดยทางการของสาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์ วุฒิสภาไม่ได้ถูกจัดตั้งขึ้นใหม่จนกระทั่งการล่มสลายของรัฐบาลคอมมิวนิสต์และการฟื้นฟูประชาธิปไตยในโปแลนด์ในปี ค.ศ. 1989 วุฒิสภามีที่ทำการอยู่ในกรุงวอร์ซอ โดยตั้งอยู่ในอาคารที่เป็นส่วนหนึ่งของหมู่อาคารรัฐสภาบนถนน Wiejska ซึ่งอยู่ใกล้กับจัตุรัสสามกางเขน (Three Crosses Square) และปราสาทอูยัสดุฟ (Ujazdów Castle)

เช่นเดียวกับรัฐสภาส่วนใหญ่ในสหภาพยุโรป รัฐสภาของโปแลนด์มีลักษณะเป็นแบบไม่สมมาตร คือสภาล่างมีอำนาจเหนือกว่าสภาสูง วุฒิสภามีความแตกต่างจากเซย์มตรงที่วุฒิสภาไม่สามารถใช้สิทธิยับยั้งกฎหมายได้ฝ่ายเดียว และไม่สามารถล้มรัฐบาลด้วยการลงมติไม่ไว้วางใจได้ และโดยทั่วไปแล้ว วุฒิสภาและสมาชิกได้รับความสนใจน้อยกว่าเมื่อเทียบกับเซย์มเป็นอย่างมาก

## ดูเพิ่ม

* เซย์ม
* การเมืองโปแลนด์
* รัฐสภาโปแลนด์

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:สภาสูงแห่งชาติ
เกาะภาษา

**เกาะภาษา** () คือดินแดนส่วนแยกของภาษาที่ถูกล้อมรอบด้วยภาษาอื่นตั้งแต่หนึ่งภาษาขึ้นไป คำนี้เริ่มมีการใช้ในปี ค.ศ. 1847 ผู้พูดภาษาเหล่านี้จำนวนมากก็มีวัฒนธรรมที่แตกต่างเป็นของตนเองด้วยเช่นกัน

เกาะภาษามักจะเกิดขึ้นจากผลของการย้ายถิ่น การยึดเป็นอาณานิคม จักรวรรดินิยม หรือการค้า โดยที่ไม่มีภาษาทั่วไปร่วมกัน เกาะภาษาเป็นเรื่องปกติสำหรับชนเผ่าพื้นเมือง โดยเฉพาะในทวีปอเมริกา ซึ่งการยึดเป็นอาณานิคมได้นำไปสู่การที่พวกเขาต้องแยกตัวออกจากสังคมส่วนใหญ่เป็นอย่างมาก

เกาะภาษามักจะทับซ้อนกัน ตัวอย่างเช่น ในกรุงบรัสเซลส์ ซึ่งเป็นเกาะภาษาของเบลเยียม ประชากรส่วนใหญ่มักจะใช้ภาษาเฟลมิชและภาษาฝรั่งเศสได้อย่างคล่องแคล่ว และยังคงถูกพิจารณาว่าเป็นเกาะภาษาหรือดินแดนส่วนแยก แต่กระนั้น บางคนก็มองว่าภาษาเฟลมิชในบรัสเซลส์และภาษาฝรั่งเศสในบรัสเซลส์เป็นเกาะภาษาที่แยกจากกัน ถึงแม้ว่าโดยทั่วไปแล้วจะเป็นผู้คนกลุ่มเดียวกันก็ตาม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ดินแดนแทรกและดินแดนส่วนแยก
การบุกครอง

ในทางภูมิรัฐศาสตร์ **การบุกครอง** () มักหมายถึงการรุกทางทหารซึ่งหน่วยการเมืองหนึ่งส่งกำลังพลรบ โดยปกติเป็นจำนวนมาก ให้เข้าสู่ดินแดนของอีกหน่วยการเมืองหนึ่งอย่างใช้กำลัง โดยที่ทั้งสองฝ่ายอาจได้รับการสนับสนุนจากพันธมิตรหนึ่งรายหรือมากกว่านั้น แม้ว่าเป้าหมายเชิงกลยุทธ์สำหรับการบุกครองจะมีมากมายและซับซ้อนตามแต่ลักษณะ แต่โดยปกติแล้ว วัตถุประสงค์ทางยุทธวิธีที่สำคัญที่สุดจะเกี่ยวข้องกับการยึดครองทางทหารในบางส่วนหรือทั้งหมดของดินแดนของหน่วยการเมืองที่ถูกบุกรุก ในปัจจุบัน หากหน่วยการเมืองใดทำการบุกรุกโดยที่ไม่ได้ถูกโจมตีจากฝ่ายตรงข้ามก่อน ก็จะถือว่าเป็นการก่ออาชญากรรมระหว่างประเทศและถูกประณามว่าเป็นการกระทำอันเป็นการรุกราน

ในอดีตนั้น การบุกครองได้ถูกเชื่อมโยงเข้ากับวัตถุประสงค์ที่หลากหลาย เช่น การพิชิตและการผนวก การป้องกันตนเองในกรณีที่ผู้บุกครองถูกโจมตีก่อน การปลดปล่อยประชาชนของหน่วยการเมืองที่ถูกบุกครอง (หรือดินแดนที่หน่วยการเมืองนั้นเข้ายึดครอง) หรือเพื่อก่อตั้งหรือสถาปนาอำนาจควบคุมหรืออำนาจเหนือดินแดนขึ้นมาใหม่ แรงจูงใจอื่น ๆ ที่พบบ่อย ได้แก่ การบังคับให้มีการแบ่งหน่วยการเมือง การโค่นล้มหรือเปลี่ยนแปลงรัฐบาลที่จัดตั้งขึ้นของหน่วยการเมือง การเรียกร้องสัมปทานจากรัฐบาลดังกล่าว หรือการเข้าแทรกแซงเพื่อสนับสนุนฝ่ายคู่ขัดแย้งในสงครามกลางเมืองของหน่วยการเมืองนั้น

การบุกครองสามารถเป็นชนวนเหตุของสงคราม เป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ขนาดใหญ่ในการยุติสงคราม หรืออาจกินความหมายและขอบเขตเท่ากับสงครามเต็มรูปแบบก็ได้ และปกติแล้วการบุกครองต้องมีการวางแผนและดำเนินการเชิงยุทธศาสตร์เนื่องจากการปฏิบัติการทางทหารที่เกี่ยวข้องกับการบุกครองมักจะมีขนาดใหญ่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การบุกครอง
หมวดหมู่:สงครามแบ่งตามชนิด
คาซึกิ เคียง

**คาซึกิ เคียง** (, เกิด 4 มิถุนายน 1996) เป็นนักพากย์ชาวญี่ปุ่น สังกัดค่ายแรกคูนด็อก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2539
หมวดหมู่:บุคคลจากมหานครโตเกียว
หมวดหมู่:นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น
การย้ายถิ่นของมนุษย์

**การย้ายถิ่นของมนุษย์** () คือการเคลื่อนย้ายผู้คนจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง โดยมีเจตนาที่จะตั้งถิ่นฐาน ณ สถานที่หรือภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ใหม่ ไม่ว่าจะเป็นการตั้งถิ่นฐานแบบถาวรหรือชั่วคราว การเคลื่อนย้ายนี้มักจะเกิดขึ้นในระยะทางไกลและข้ามประเทศหนึ่งไปยังอีกประเทศหนึ่ง (การย้ายถิ่นภายนอก) อย่างไรก็ตาม การย้ายถิ่นภายใน (ภายในประเทศเดียว) เป็นรูปแบบหลักของการย้ายถิ่นของมนุษย์ในระดับโลก

การย้ายถิ่นมักจะเชื่อมโยงกับทุนมนุษย์ที่ดีขึ้นทั้งในระดับบุคคลและครัวเรือน และกับการเข้าถึงเครือข่ายการย้ายถิ่นที่ดีขึ้น ซึ่งเอื้อต่อความเป็นไปได้ในการเคลื่อนย้ายครั้งที่สอง การย้ายถิ่นมีศักยภาพสูงในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของมนุษย์ และบางงานวิจัยก็ยืนยันว่าการย้ายถิ่นเป็นเส้นทางที่ตรงที่สุดในการหลุดพ้นจากความยากจน อายุก็มีความสำคัญเช่นกันทั้งในการย้ายถิ่นเพื่อการทำงานและไม่ใช่เพื่อการทำงาน ผู้คนอาจย้ายถิ่นในฐานะปัจเจกบุคคล ในหน่วยครอบครัวหรือในกลุ่มขนาดใหญ่ การย้ายถิ่นมีรูปแบบหลักอยู่สี่รูปแบบ ได้แก่ การบุกครอง การพิชิต การยึดเป็นอาณานิคม และการย้ายถิ่นเข้า/ออกประเทศ

บุคคลที่ต้องย้ายออกจากบ้านเนื่องจากการโยกย้ายประชากร (เช่น ภัยธรรมชาติหรือความไม่สงบในสังคม) อาจถูกเรียกว่า ผู้พลัดถิ่น หรือหากยังคงอยู่ในประเทศบ้านเกิด ก็จะถูกเรียกว่า ผู้พลัดถิ่นภายในประเทศ (internally-displaced persons) ส่วนบุคคลที่หลบหนีไปยังประเทศอื่นเนื่องจากการประหัตประหารทางการเมือง ศาสนา หรือการประหัตประหารประเภทอื่น ๆ ในประเทศบ้านเกิด สามารถยื่นคำร้องอย่างเป็นทางการเพื่อขอที่พักพิงในประเทศที่ตนไปอาศัยอยู่ได้ บุคคลเหล่านี้มักถูกเรียกว่า ผู้ขอลี้ภัย (asylum seekers) หากคำร้องได้รับการอนุมัติ สถานะทางกฎหมายของบุคคลเหล่านั้นก็จะเปลี่ยนไปเป็นผู้ลี้ภัย (refugees)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การอพยพของมนุษย์
หมวดหมู่:มานุษยวิทยา
หมวดหมู่:เศรษฐศาสตร์ประชากร
หมวดหมู่:ประชากรศาสตร์
หมวดหมู่:พงศาวลีวิทยาพันธุศาสตร์
สโมสรฟุตบอลสมุทรสาคร ซิตี้ ในฤดูกาล 2566–67

**ฤดูกาล 2566–67** เป็นฤดูกาลที่ 3 ของ สโมสรฟุตบอลสมุทรสาคร ซิตี้ ในการแข่งขันฟุตบอลรายการของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย และเป็นฤดูกาลที่ 2 ในการแข่งขันระดับลีกอาชีพ หลังจากที่ฤดูกาลก่อนสโมสรสามารถคว้าอันดับ 3 ไทยลีก 3 โซนกรุงเทพและปริมณฑล 

ในฤดูกาลนี้สโมสรได้เปลี่ยนมาใช้สนามเหย้าที่มีที่ตั้งอยู่ภายในจังหวัดสมุทรสาคร โดยได้เช่าสนามกีฬามหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตสมุทรสาคร

## ผู้เล่นฤดูกาล 2566–67
### รายละเอียดผู้เล่น ฤดูกาล 2566–67

:*ข้อมูล ณ วันที่​ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2567*
:*สถิติการลงสนามและการยิงประตูรวมการแข่งขันทุกรายการ*

## การเปลี่ยนแปลงผู้เล่น
### ก่อนเปิดฤดูกาล
#### ย้ายเข้า

#### ย้ายออก

### ครึ่งฤดูกาล
#### ย้ายออก

#### ย้ายเข้า

## การแข่งขันในฤดูกาล
### ไทยลีก 3 โซนกรุงเทพและปริมณฑล

#### ตารางคะแนน

#### ผลงานโดยรวม

#### ผลงานและอันดับในแต่ละนัด

#### ผลการแข่งขัน

### เอฟเอคัพ

#### ผลการแข่งขัน

### ไทยลีกคัพ

#### ผลการแข่งขัน

### ไทยลีก 3 คัพ

#### ผลการแข่งขัน

## สถิติการลงสนามและการทำประตูของผู้เล่น ในฤดูกาล 2566–67
* สถิตินับถึงวันที่ 8 พฤษภาคม 2567

|-
! colspan=14 style="background:#FFEE00; color:#000000; text-align:center"| ผู้รักษาประตู

|-

|-

|-

|-
! colspan=14 style="background:#FFEE00; color:#000000; text-align:center"| กองหลัง
|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-
! colspan=14 style="background:#FFEE00; color:#000000; text-align:center"| กองกลาง

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-
! colspan=14 style="background:#FFEE00; color:#000000; text-align:center"| กองหน้า
|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-
! colspan=14 style="background:#FFEE00; color:#000000; text-align:center"| ผู้เล่นที่ย้ายออกระหว่างฤดูกาล
|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-
|}

## อันดับการทำประตูของผู้เล่น

## อันดับคลีนชีตส์ของผู้รักษาประตู
* สถิติถึง 8 พฤษภาคม 2567

## อ้างอิง

2566–67
สมุทรสาคร ซิตี้
คาตาวะ โชโจ

***คาตาวะ โชโจ*** () เป็นเกมวิชวลโนเวลสไตล์เกมบิโชโจะโดย โฟร์ลีฟสตูดิโอส์ ที่บอกเล่าเรื่องราวของชายหนุ่มและหญิงสาวอีก 5 คนที่ใช้ชีวิตอยู่กับความพิการที่แตกต่างกัน เกมนี้ใช้รูปแบบนิยายภาพแบบข้อความดั้งเดิมและสไปรต์พร้อมกล่องข้อความสไตล์เอดีวีที่ทำงานบนเอนจินนิยายภาพเรน'ไพ เกมนี้ได้รับอนุญาตภายใต้ครีเอทีฟคอมมอนส์ CC-BY-NC-ND

เรื่องราวส่วนใหญ่เกิดขึ้นที่โรงเรียนมัธยมยามากุ โรงเรียนประจำสำหรับนักเรียนพิการ ตั้งอยู่ในเมืองที่ไม่มีชื่อที่ไหนสักแห่งในภาคเหนือของญี่ปุ่นในปัจจุบัน ผู้เล่นจะรับบทบาทเป็นฮิซาโอะ นากาอิ หนุ่มธรรมดาคนหนึ่งที่ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปอย่างมากหลังจากอาการหัวใจวายที่เกิดจากภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะที่ไม่ได้รักษามานาน หลังจากการรักษาตัวในโรงพยาบาลเป็นเวลานาน เขาถูกบังคับให้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนที่เชี่ยวชาญด้านการจัดการศึกษาและการดูแลสุขภาพสำหรับนักเรียนที่มีความพิการ ตลอดการเล่าเรื่อง ฮิซาโอะมีโอกาสที่จะเผชิญหน้ากับสภาพของตัวเองและปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่

รูปแบบการเล่นของคาตาวะ โชโจจะขึ้นอยู่กับการเลือก ซึ่งผู้เล่นจะอ่านข้อความและมีโอกาสตอบสนองต่อคำกระตุ้นด้วยคำตอบที่ตั้งไว้ล่วงหน้าหลายแบบ การตัดสินใจที่เกิดขึ้นจะเริ่มต้นเหตุการณ์ที่เป็นไปได้หรือบทสนทนาภายในเรื่องราว ขึ้นอยู่กับตัวเลือกที่ผู้เล่นเลือก เรื่องราวแตกแขนงออกเป็นหลายทาง เส้นทางเหล่านี้แต่ละเส้นทางจะบันทึกเรื่องราวความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นและในที่สุดก็กลายเป็นความรัก (หรือความว่างเปล่า) ของฮิซาโอะกับตัวละครหญิงหลักทั้ง 5 คน สิ่งเหล่านี้อาจจบลงได้ดี ไม่ดี หรือเป็นกลางก็ได้

## อ้างอิง
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2555
หมวดหมู่:วิดีโอเกมอินดี
หมวดหมู่:เกมสำหรับลินุกซ์
หมวดหมู่:เกมสำหรับแมคโอเอส
หมวดหมู่:วิดีโอเกมบิโชโจ
หมวดหมู่:วิดีโอเกมเรน'ไพ
หมวดหมู่:วิดีโอเกมโรแมนติก
หมวดหมู่:วิดีโอเกมผู้เล่นเดี่ยว
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่มีฉากในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วิชวลโนเวล
หมวดหมู่:เกมสำหรับวินโดวส์
การยึดครองทางทหาร

**การยึดครองทางทหาร** () คือการควบคุมดินแดนอธิปไตยเป็นการชั่วคราวและเป็นปรปักษ์ โดยมีกลไกทางทหารของอำนาจปกครองหนึ่ง ๆ เข้าไปใช้อำนาจเหนือดินแดนนั้น ซึ่งอยู่นอกขอบเขตทางกฎหมายของดินแดนอธิปไตยของอำนาจปกครองนั้นเอง ดินแดนที่ถูกควบคุมเรียกว่า ดินแดนที่ถูกยึดครอง และอำนาจปกครองที่เข้าไปควบคุมเรียกว่า ผู้ยึดครอง ลักษณะที่เป็นการชั่วคราวของการยึดครองนี้เองที่ทำให้แตกต่างจากการผนวกและการยึดเป็นอาณานิคม บ่อยครั้งที่ผู้ยึดครองจะสถาปนาการปกครองโดยทหารขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกในการบริหารดินแดนที่ถูกยึดครอง แม้ว่านี่จะไม่ใช่ลักษณะที่จำเป็นของการยึดครองก็ตาม

กฎเกณฑ์ของการยึดครองถูกกำหนดไว้ในข้อตกลงระหว่างประเทศหลายฉบับ โดยหลักแล้วคืออนุสัญญาเฮก ค.ศ. 1907 และอนุสัญญาเจนีวา รวมถึงจากการปฏิบัติของรัฐที่ก่อตั้งมาอย่างยาวนาน สนธิสัญญาที่เกี่ยวข้องระหว่างประเทศ คณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ และงานเขียนของนักวิชาการทหารหลายคนได้ให้แนวทางในประเด็นต่าง ๆ เกี่ยวกับสิทธิและหน้าที่ของอำนาจผู้ยึดครอง การคุ้มครองพลเรือน การปฏิบัติต่อเชลยศึก การประสานงานความพยายามในการบรรเทาทุกข์ การออกเอกสารการเดินทาง สิทธิในทรัพย์สินของประชาชน การจัดการวัตถุทางวัฒนธรรมและศิลปะ การจัดการผู้ลี้ภัย และข้อกังวลอื่น ๆ ที่มีความสำคัญสูงสุดทั้งก่อนและหลังการยุติความเป็นปรปักษ์ในช่วงความขัดแย้งด้วยอาวุธ ประเทศที่ดำเนินการยึดครองทางทหารและละเมิดบรรทัดฐานที่เป็นที่ตกลงกันในระดับนานาชาติมีความเสี่ยงที่จะถูกตำหนิ วิจารณ์ หรือประณาม ในยุคปัจจุบัน กฎหมายว่าด้วยการยึดครองได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศไปแล้ว และเป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายสงคราม

ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองและการก่อตั้งสหประชาชาติเป็นต้นมา กฎหมายระหว่างประเทศมักปฏิบัติเป็นแบบแผนว่า ดินแดนที่ถูกยึดครองจะยังคงได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นดินแดนที่ถูกยึดครองอยู่ต่อไป ในกรณีที่ผู้ยึดครองพยายามจะเปลี่ยนแปลงระยะเวลาชั่วคราวของโครงสร้างอำนาจที่มีอยู่ในดินแดนนั้น ไม่ว่าจะได้รับการสนับสนุนหรือการยอมรับจากมหาอำนาจอื่นหรือไม่ก็ตาม โดยการพยายามทำให้การยึดครองนั้นมีผลถาวรผ่านการผนวกดินแดน (ไม่ว่าจะเป็นการผนวกอย่างเป็นทางการหรือไม่เป็นทางการ) และปฏิเสธที่จะยอมรับว่าตนเองเป็นผู้ยึดครอง นอกจากนี้ คำถามว่าที่ดินแดนใดถือว่าถูกยึดครองหรือไม่นั้นก็มักกลายเป็นประเด็นที่โต้เถียงกันอย่างรุนแรง โดยเฉพาะเมื่อมีอำนาจรัฐตั้งแต่สองฝ่ายขึ้นไปไม่เห็นพ้องกันเกี่ยวกับสถานะของดินแดนนั้น ซึ่งข้อพิพาทลักษณะนี้มักกลายเป็นต้นเหตุของความขัดแย้งทางอาวุธได้ด้วยตนเอง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การยึดครองทางทหาร
หมวดหมู่:เผด็จการทหาร
หมวดหมู่:สังคมวิทยาการทหาร
สงครามรุกราน

**สงครามรุกราน** () หรือ **สงครามพิชิต** () คือความขัดแย้งทางทหารที่เปิดฉากขึ้นโดยไม่มีเหตุผลของการป้องกันตนเอง โดยปกติแล้วมีจุดประสงค์เพื่อครอบครองดินแดนและปราบปรามให้อยู่ใต้การปกครอง ซึ่งแตกต่างจากแนวคิดของสงครามที่เป็นธรรม

สงครามที่ไม่มีความชอบธรรมตามกฎหมายระหว่างประเทศ (เช่น ไม่ได้เกิดขึ้นจากการป้องกันตนเอง และไม่ได้รับการอนุมัติจากคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ) สามารถถูกพิจารณาว่าเป็นสงครามรุกรานได้ อย่างไรก็ตาม การขาดความชอบธรรมนี้เพียงอย่างเดียวมักจะยังไม่ถือเป็นคำนิยามของสงครามรุกรานเสมอไป สงครามบางอย่างอาจผิดกฎหมาย แต่ไม่ได้เป็นการรุกราน (ตัวอย่างหนึ่งคือ สงครามเพื่อยุติข้อพิพาทเขตแดน ซึ่งฝ่ายเริ่มต้นสงครามมีข้อเรียกร้องที่สมเหตุสมผลและมีเป้าหมายที่จำกัด)

ในการพิพากษาของศาลทหารระหว่างประเทศที่เนือร์นแบร์ค ซึ่งจัดตั้งขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ได้ระบุว่า "สงครามนั้นเป็นสิ่งที่ชั่วร้ายโดยเนื้อแท้ ผลที่ตามมาของมันไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่รัฐที่ทำสงครามเท่านั้น แต่ส่งผลกระทบต่อทั่วโลก ดังนั้น การเริ่มต้นสงครามรุกราน จึงไม่เป็นเพียงแค่อาชญากรรมระหว่างประเทศเท่านั้น แต่ยังเป็นอาชญากรรมระหว่างประเทศขั้นสูงสุด ซึ่งแตกต่างจากอาชญากรรมสงครามอื่น ๆ ตรงที่มันได้รวบรวมความชั่วร้ายทั้งหมดไว้ในตัวมันเอง"

มาตรา 39 แห่งกฎบัตรสหประชาชาติ ได้บัญญัติไว้ว่า คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติมีอำนาจในการวินิจฉัยถึงการมีอยู่ของการกระทำอันเป็นการรุกรานใด ๆ และจะดำเนินการเสนอแนะ หรือวินิจฉัยมาตรการที่จะพึงดำเนินการตามมาตรา 41 และมาตรา 42 เพื่อธำรงไว้ หรือฟื้นฟูสันติภาพและความมั่นคงระหว่างประเทศ

ธรรมนูญกรุงโรมว่าด้วยศาลอาญาระหว่างประเทศได้อ้างถึงอาชญากรรมการรุกรานว่าเป็นหนึ่งใน "อาชญากรรมร้ายแรงที่สุดที่เป็นข้อกังวลของประชาคมระหว่างประเทศ" และกำหนดให้อาชญากรรมนี้อยู่ภายใต้เขตอำนาจศาลของศาลอาญาระหว่างประเทศ อย่างไรก็ตาม ธรรมนูญกรุงโรมระบุว่า ศาลอาญาระหว่างประเทศจะยังไม่สามารถใช้เขตอำนาจศาลเหนืออาชญากรรมการรุกรานได้ จนกว่ารัฐภาคีจะบรรลุข้อตกลงร่วมกันเกี่ยวกับคำนิยามของอาชญากรรมนี้ และกำหนดเงื่อนไขภายใต้ที่สามารถดำเนินคดีได้ ในการประชุมทบทวนที่กรุงกัมปาลา เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2010 รัฐภาคีศาลรวม 111 รัฐ ได้ตกลงร่วมกันโดยฉันทามติเพื่อรับรองมติที่ยอมรับคำนิยามของอาชญากรรมและเงื่อนไขสำหรับการใช้เขตอำนาจศาลเหนืออาชญากรรมนี้ การแก้ไขเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้องกับธรรมนูญมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 หลังจากได้รับการให้สัตยาบันจากรัฐภาคี 35 รัฐ

อาจเป็นไปได้ว่า การดำเนินคดีครั้งแรกสำหรับการก่อสงครามรุกราน คือการพิจารณาคดีของกษัตริย์แห่งซิซิลีพระนามว่า พระเจ้าคอนราดิน (Conradin) ในปี ค.ศ. 1268

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สงครามแบ่งตามชนิด
หมวดหมู่:กฎหมายทหาร
หมวดหมู่:กฎหมายอาญาระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:อาชญากรรมสงคราม