เอ็งกะ

**เอ็งกะ** () (演 (เอ็ง) แปลว่า การแสดง ความบันเทิง / 歌 (คะ) แปลว่า เพลง) คือ รูปแบบดนตรีที่มีการผสมผสานกันระหว่างแนวดนตรีสองแนวที่แตกต่างกัน แนวแรกคือแนวดนตรีแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นในช่วงยุคเมจิ (พ.ศ. 2411 – 2455) กับยุคไทโช (พ.ศ. 2455 – 2469) ส่วนแนวที่สองคือแนวเพลงประโลมโลกแบบป็อปของญี่ปุ่นที่มีกลิ่นอายของเพลงสไตล์คันทรีแบบอเมริกันผสมอยูด้วย โดยเอ็งกะในปัจจุบันนั้น จะหนักไปทางแนวที่สองมากกว่า

เอ็งกะกำเนิดขึ้นครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น สมัยยุคเมจิ โดยได้รับอิทธิพลหรือมีรากฐานมาจากเพลงทางเกาหลีหรือจีน ในช่วงแรก เพลงแนวนี้ถูกนำมาใช้ในด้านการเมืองอยู่บ่อย ๆ อย่างเช่นนำมาใช้แปลงบทแถลงการณ์ต่าง ๆ ให้เป็นทำนองเพลงเพื่อง่ายต่อการเผยแพร่ เป็นต้น แต่ในเวลาต่อมา การใช้ประโยชน์ในด้านนี้ก็ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว

แนวเพลงเอ็งกะนี้ ถือได้ว่าเป็นแนวเพลงแรกที่สังเคราะห์เอาสเกลโน้ตเพ็นทาโกนิคของเพลงญี่ปุ่นรวมเข้ากับท่วงทำนองของดนตรีสไตล์ตะวันตกได้เป็นอย่างดี เนื้อร้องของเพลงแนวนี้ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่เรื่องความรักและการสูญเสีย ความเหงา ความรันทด ความทุกข์ยากลำบาก ไปจนถึงความตายและการฆ่าตัวตาย เอ็งกะจะสะท้อนให้เห็นถึงประเพณี อุดมการณ์ หรือความเย้ายวนใจในมุมมองของวัฒนธรรมหรือทัศนคติในแบบของญี่ปุ่น คล้ายกับแนวเพลงคันทรีของอเมริกันและเพลงสไตล์ตะวันตก

นักร้องเพลงแนวเอ็งกะที่โด่งดังและเป็นที่รักมากที่สุดคือ ฮิบาริ มิโซระ (พ.ศ. 2480 – พ.ศ. 2532) เธอได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชินีเพลงเอ็งกะ" และ "ราชินีแห่งยุคโชวะ" ในช่วงที่เธอยังมีชีวิตอยู่และได้รับความนิยมมากที่สุด

เอ็งกะได้รับความนิยมมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงช่วงทศวรรษล่าสุดนี้เองที่เพลงเอ็งกะได้เสื่อมความนิยมลงทั้งทางด้านยอดขายและการยอมรับ ประจวบกับการที่เพลงแนวเจ-ป็อปแบบอเมริกันโด่งดังขึ้นมาแทนที่พอดี เหตุหนึ่งที่เอ็งกะเดินทางมาถึงช่วงขาลงตรงจุดนี้ก็เพราะว่านักฟังชาวญี่ปุ่นรุ่นใหม่ ๆ ไม่ประทับใจแนวเพลงดั้งเดิม แต่อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีชาวญี่ปุ่นอีกหลาย ๆ คนที่ยังหลงใหลกับเพลงแนวเอ็งกะนี้อยู่ จนกระทั่งต่อมา เมื่อนักร้องขวัญใจวัยรุ่นของญี่ปุ่นในช่วงนั้นอย่างคิโยชิ ฮิกาวะ และยูโกะ นากาซาวะ (อดีตสมาชิกรุ่นที่ 1 ของมอร์นิงมูซูเมะ) หันมาร้องเพลงแนวเอ็งกะบ้าง ก็ทำให้แฟนเพลงหนุ่มสาวของญี่ปุ่นหันมานิยมเพลงแนวนี้ได้พอสมควร

การแต่งกายของนักร้องเอ็งกะเวลาขึ้นแสดงส่วนใหญ่ ถ้าหากว่าเป็นผู้หญิงพวกเธอจะใส่ชุดกิโมโนหรือไม่ก็ชุดราตรีในการแสดง และถ้าหากว่าเป็นผู้ชายพวกเขาจะใส่ชุดที่เป็นทางการหรือไม่ก็ชุดญี่ปุ่นที่ถูกต้องตามประเพณี

เครื่องดนตรีที่ใช้ในเพลงแนวเอ็งกะก็จะเหมือนกันกับที่ใช้ในเพลงดั้งเดิมของญี่ปุ่นทั่วไป อย่างเช่น ชิโนบูเอะ และชามิเซ็ง เป็นต้น ส่วนแหล่งที่จะสามารถฟังเพลงเหล่านี้ได้ในญี่ปุ่น นอกจากจะในรายการโทรทัศน์และวิทยุแล้ว ก็คือที่ร้านอาหาร ร้านสุรา คาเฟ่ และสถานที่ให้บริการคาราโอเกะ

ในสหรัฐอเมริกา เอ็งกะก็ยังได้รับความนิยมอยู่ในกลุ่มคนที่มีเชื้อสายญี่ปุ่น-อเมริกัน (โดยเฉพาะที่สูงอายุแล้ว) แต่อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีแฟนเพลงเอ็งกะที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่นอยู่ด้วย นอกจากนั้นแล้ว ในอเมริกาก็ยังมีวงดนตรีและนักร้องแนวเอ็งกะอยู่ด้วยเหมือนกัน อย่างเช่นวง ซานโฮเซ จิโดริ ที่เปิดการแสดงในเทศกาลโอบงในช่วงฤดูร้อนอยู่เป็นครั้งคราว เป็นต้น

## ศิลปินแนวเอ็งกะ
ต่อไปนี้จะเป็นรายชื่อของนักร้องญี่ปุ่นแนวเอ็งกะที่มีชื่อเสียง
* อาเกมิ มิซาวะ
* อากิ ยาชิโระ
* อากิระ โคบายาชิ
* อากิระ มิตะ
* อายะ ชิมาสุ 
* อายาโกะ ฟูจิ
* แอน หลุยส์
* จิโยโกะ ชิมากูระ
* เอซากุ โอกาวะ
* เอโกะ เซงาวะ
* ฟูยูมิ ซากาโมโตะ
* ฮาจิโร่ อิซาวะ
* ฮาจิโร่ คาซูงะ
* ฮารูมิ มิยาโกะ
* ฮารูโอะ มินามิ
* ฮิบาริ มิโซระ
* ฮิเดโอะ มูราตะ
* ฮิโรชิ อิตสึกิ
* อิจิโร่ โทบะ
* อิกุโซ โยชิ
* จิโร อัตสึมิ
* จิโร่ คัมมุริ
* จอร์จ ยามาโมโตะ
* คาโอริ โคไซ
* คาโอริ มิซูโมริ
* เคย์ อุนซุก
* คาซาชิ
* คาซูโอะ ฟูนากิ
* เคโกะ ฟูจิ
* เค็นจิ นีนูมะ 
* คิโยโกะ ซุยเซ็นจิ
* คิโยชิ ฮิกาวะ
* คิโยชิ มาเอกาวะ
* โคจิ สึรูตะ
* มาซาโอะ เซ็ง
* มิจิยะ มิฮาชิ
* มิตสึโกะ นากามูระ
* มิยาโกะ โอตสึกิ
* มิยูกิ คาวานากะ
* นางาอิ มามิ
* นางาอิ ทาเอะ
* นัตสึโกะ โกได
* โนบูเอะ มัตสึบาระ
* โอซามุ มิยาจิ
* ซาบูโร่ คิตาจิมะ
* ซาจิโกะ โคบายาชิ 
* ซายูริ อิชิกาวะ
* ชินอิจิ โมริ
* ชินจิ ทานิมูระ
* ชิโร่ มิยะ
* ทากาชิ โฮโซกาวะ
* ทาเกโอะ ฟูจิซิมะ
* ทากูยะ โจ
* โยชิมิ เท็นโด้
* เทเรซา เท็ง
* เทรูฮิโกะ ไซโง
* โทชิมิ ทางาวะ
* ยูกิโอะ ฮาชิ
* โยโกะ นางายามะ
* ยูตากะ ยามากาวะ

## แหล่งข้อมูลอื่น
*   เว็บไซต์ Barbara's Enka Site (http://www.quixium.com/enka).
*   ฟังเพลงแนว enka  (http://www.japankiku.com/) 

อเอ็งกะ
อเอ็งกะ