โชโจะ

[thumb|[มังงะโชโจะ เรื่องเซเลอร์มูน ของนักเขียน นาโอโกะ ทาเคอุจิ]]

**มังงะ''โชโจะ*** () เป็น[[มังงะ]]ที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นวัยรุ่นหญิง ซึ่งนำชื่อมาจากการทับศัพท์คำว่า  (*shōjo*) แปลตรงตัวว่า "สาวน้อย" มังงะ*โชโจะ*ครอบคลุมไปในหลายด้าน ตั้งแต่[[ภาพยนตร์ย้อนยุคทางประวัติศาสตร์|ละครประวัติศาสตร์]]จนถึง[[บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์|นิยายวิทยาศาสตร์]] ส่วนใหญ่มักเน้นถึงความสัมพันธ์หรืออารมณ์อันโรแมนติก

อย่างไรก็ตาม เมื่อกล่าวในมุมแคบ มังงะ*โชโจะ*ไม่มีแนวของตนเอง แต่บ่งชี้ถึง[[กลุ่มเป้าหมาย|กลุ่มเป้าหมายประชากร]]

การ์ตูนแนวโชโจะนั้นมักสับสนกับการ์ตูนแนว[[บิโชโจะ]] (เด็กผู้หญิงสวย) ซึ่งหมายถึงการ์ตูนญี่ปุ่นที่มีตัวละครหญิงที่มีหน้าตาและรูปร่างสวยงามเป็นจุดขาย โดยมีผู้ชายเป็นกลุ่มเป้าหมาย 

== ประวัติ ==

=== ก่อนปี ค.ศ. 1945: บริบทและที่มา ===

==== ต้นกำเนิดของวัฒนธรรม *โชโจะ* ====
[[ไฟล์:Shōjokai_first_issue.jpg|thumb|ปกนิตยสาร *โชโจะไก* ฉบับแรก ปี ค.ศ. 1902]]
เมื่ออุตสาหกรรมการพิมพ์ของญี่ปุ่นเฟื่องฟูใน [[ยุคเมจิ]] นิตยสารใหม่ๆ ที่มุ่งเป้าไปที่กลุ่มผู้อ่านวัยรุ่นก็เริ่มเกิดขึ้น ซึ่งเรียกว่า *โชเน็น*  แม้ว่านิตยสารเหล่านี้จะมีลักษณะเป็นกลางทางเพศ แต่ในทางปฏิบัติ เนื้อหาบรรณาธิการของนิตยสารเหล่านี้ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับหัวข้อที่เด็กผู้ชายสนใจ  เมื่อเผชิญกับความต้องการที่เพิ่มขึ้นสำหรับนิตยสารที่มุ่งเป้าไปที่เด็กผู้หญิง นิตยสาร *โชโจ* ฉบับแรกจึงได้รับการตีพิมพ์ และนิตยสาร *โชเน็* นก็เริ่มมุ่งเป้าไปที่เด็กผู้ชายโดยเฉพาะ  นิตยสาร *โชโจ* ฉบับแรกโดยเฉพาะคือ ** ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1902 ตามมาด้วย *Shōjo Sekai* ในปี 1906, *Shōjo no Tomo* ในปี 1908, *Shōjo Gahō* ในปี 1912 และ *Shōjo Club* ในปี 1923  นิตยสารเหล่านี้มุ่งเน้นไปที่ *shōjo shōsetsu* เป็นหลัก (  "นวนิยายสำหรับเด็กผู้หญิง" ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกนวนิยายและบทกวีที่มีภาพประกอบสำหรับเด็กผู้หญิง) และมังงะโดยบังเอิญเท่านั้น 

อย่างไรก็ตาม *โชโจะโชเซ็ตสึ* มีบทบาทสำคัญในการสร้างวัฒนธรรม *โชโจ* และวางรากฐานสำหรับสิ่งที่จะกลายมาเป็นธีมหลักที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ใน *โชโจ* มังงะ ผ่านการเน้นเรื่องราวความรักและมิตรภาพ  หนึ่งในนักเขียนที่สำคัญที่สุดในยุคนี้คือ โนบุโกะ โยชิยะ บุคคลสำคัญใน ประเภท S ที่มีนวนิยายเช่น *Hana Monogatari* เน้นไปที่ มิตรภาพโรแมนติก ระหว่างเด็กผู้หญิงและผู้หญิง   ขนบภาพของ *โชโจ* มังงะยังได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาพประกอบที่ตีพิมพ์ในนิตยสารเหล่านี้ โดยมีผลงานโดยนักวาดภาพประกอบ ยูเมจิ ทาเคฮิสะ จุนอิจิ นากาฮาระ และ  นำเสนอรูปร่างผู้หญิงที่มีร่างกายเพรียวบาง เสื้อผ้าทันสมัย และดวงตาโต   ศิลปินชาวญี่ปุ่นที่ศึกษาในฝรั่งเศสในเวลานั้นได้รับอิทธิพลจากวิธีการแสดงออกของศิลปินอาร์ตนูโวและศิลปินพินอัพยุคแรก  

==== มังงะ *โช* โจะยุคแรกๆ ====
มังงะ *โชโจะ* ในยุคแรกๆ มีลักษณะเป็นเรื่องสั้นตลกขบขันที่มีฉากธรรมดาๆ (เช่น โรงเรียนและละแวกบ้าน)  และมักมีตัวเอก [[ทอมบอย|เป็นเด็กผู้ชาย]]   ผลงานเหล่านี้เริ่มได้รับการพัฒนาในช่วงทศวรรษที่ 1930 โดยได้รับอิทธิพลจากศิลปิน เช่น ซุยโฮ ทากาวะ และ โชสุเกะ คุระกา เนะ ในช่วงเวลานี้ มีศิลปิน *โชโจะ* หญิง เช่น มาจิโกะ ฮาเซกาวะ และ โทชิโกะ อุเอดะ แม้ว่าพวกเธอจะพบเห็นได้น้อยกว่าศิลปินชายอย่างมาก  

หนึ่งในศิลปินที่มีอิทธิพลมากที่สุดในยุคนี้คือ คัตสึจิ มัตสึโมโตะ จิตรกรผู้เปี่ยมด้วยบทกวีที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรม *โมกะ* และวัฒนธรรมศิลปะของสหรัฐอเมริกา หลังจากเบื่อหน่ายกับการวาดภาพบุคคลโชโจะ แบบใสซื่อทั่วไป  เขาจึงหันมาวาดมังงะในช่วงทศวรรษ 1920 ซึ่งเขาสามารถวาด *ภาพโมกะ* และทอมบอยได้อย่างอิสระมากขึ้น  สไตล์ของเขา ซึ่งน่าจะได้รับอิทธิพลจากศิลปินหนังสือการ์ตูนชาวอเมริกันอย่าง จอร์จ แม็กมานัส และ เอเธล เฮย์ส รวมถึงภาพยนตร์อเมริกันในยุคนั้น ได้นำเสนอนวัตกรรมที่ซับซ้อนและล้ำสมัยใน *มังงะโชโจะ* เช่น *โปกุจัง* (1930) ที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก [[อลังการศิลป์|อาร์ตเดโค]] *นาโซโนะคุโรบา (1934) ภาพยนตร์แนว* ภาพยนตร์ และผลงานที่โด่งดังที่สุดของเขา *คุรุคุรุมิจัง* (1938)  

เมื่อ [[สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง|สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง]] ปะทุขึ้นในปี ค.ศ. 1937 การเซ็นเซอร์และการปันส่วนหนังสือพิมพ์เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนานิตยสาร ซึ่งต้องพับกิจการหรือถูกบังคับให้รวมกิจการเพื่อความอยู่รอด นิตยสารที่ยังคงตีพิมพ์อยู่ถูกย่อให้เหลือเพียงหน้ากระดาษขาวดำเพียงไม่กี่หน้า โดยมีภาพประกอบเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย  ในปี ค.ศ. 1945 มีนิตยสารทั้งหมด 41 ฉบับที่ยังตีพิมพ์อยู่ โดยสองในนั้นเป็นนิตยสารโชโจ ได้แก่ *โชโจคลับ* และ *โชโจะโนะโทโม*  


=== ค.ศ. 1945 – ค.ศ. 1970: การเติบโตหลังสงคราม ===

==== ทศวรรษ 1950: การทำให้เป็นทางการในฐานะหมวดหมู่ ====
[[ไฟล์:Princess_Knight_from_Takarazuka,_Hyogo_(8678411614)_(cropped).jpg|left|thumb|ทูตประจำเมือง [[ทาการาซูกะ|ทาคาระสึกะ]] แต่งกายเป็นตัวละครเอกจากเรื่อง *Princess Knight* ในปี 2012]]
เมื่อสงครามสิ้นสุดลง ญี่ปุ่นได้เข้าสู่ยุคแห่งการผลิตงานศิลปะขนาดใหญ่ ทั้งในภาพยนตร์ วิทยุ และสิ่งพิมพ์ นวนิยายได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม ขณะที่จำนวนนิตยสารที่ตีพิมพ์เพิ่มขึ้นจาก 41 ฉบับในปี 1945 เป็น 400 ฉบับในปี 1952 และจำนวนสำนักพิมพ์ก็เพิ่มขึ้นจาก 300 ฉบับเป็นประมาณ 2,000 ฉบับในช่วงเวลาเดียวกัน แม้ว่านิตยสารและบริษัทเหล่านี้ไม่ได้ตีพิมพ์วรรณกรรมสำหรับเด็กทั้งหมด แต่สิ่งพิมพ์สำหรับเด็กกลับมีสัดส่วนที่สำคัญของผลงานตีพิมพ์  ในขณะนั้น ร้านเช่าหนังสือ *คาชิฮง* (ร้าน เช่าหนังสือ ) ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม ร้านเช่าหนังสือเหล่านี้ให้เช่าหนังสือในราคาเพียง 5-10 [[เยน]] ซึ่งเทียบเท่ากับครึ่งหนึ่งของราคาตั๋วรถไฟใต้ดินในขณะนั้น [   ซึ่งส่งผลให้การเข้าถึงหนังสือในหมู่ประชาชนทั่วไปกว้างขึ้นและกระตุ้นให้มีการตีพิมพ์มังงะเพิ่มมากขึ้น 

นักเขียนการ์ตูน *โชโจ* ที่เคยทำงานก่อนสงครามได้หวนคืนสู่วงการอีกครั้ง รวมถึง โชสุเกะ คุระกา เนะ กับ *อันมิตสึ ฮิเมะ* (2492-2498)  โทชิโกะ อุเอดะ กับ *ฟูจินซัง* (2500-2505)  และคัตสึจิ มัตสึโมโตะ ที่กลับมาตีพิมพ์ *คุรุคุรุมิจัง* อีกครั้ง  ในช่วงเวลานี้ มัตสึโมโตะได้พัฒนาผลงานศิลปะของเขาให้กลายเป็นสไตล์ที่เริ่มคล้ายคลึงกับสุนทรียศาสตร์ *คาวาอี้* ที่จะปรากฏขึ้นอีกหลายทศวรรษต่อมา  นักเขียนการ์ตูนหน้าใหม่ เช่น [[โอซามุ เทซูกะ|โอซามุ เทซึกะ]] และศิลปินคนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับ โทคิวะโซ ได้สร้างผลงานที่นำเสนอละครเข้มข้นและธีมที่จริงจังให้กับการ์ตูนสำหรับเด็กโดยใช้รูปแบบใหม่ที่ได้รับความนิยมในการ์ตูน *โชเน็* น นั่นคือ "การ์ตูนเรื่องสั้น" ซึ่งบรรยายเรื่องราวหลายบทด้วย ความต่อเนื่อง มากกว่าเรื่องราวสั้นๆ ที่แยกจากกันโดยพื้นฐาน   *Princess Knight* (พ.ศ. 2496–2499) โดยเทะซึกะได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้แนะนำการเล่าเรื่องประเภทนี้ พร้อมด้วยรูปแบบที่สร้างสรรค์และมีชีวิตชีวาของเทะซึกะ ให้กับนิตยสาร *โชโจ*  

ในเวลาเดียวกัน *โชโจ* ในตลาด *คาชิ-ฮอน* ก็ได้พัฒนารูปแบบเฉพาะตัวของตนเองผ่านอิทธิพลของ *โจโจกะ* ( ภาพวาดแบบโคลงกลอน ) ศิลปิน *โจโจกะ* อย่าง ยูกิโกะ ทานิ และ มาโคโตะ ทาคาฮาชิ ได้วาดภาพประกอบปกให้กับรวมเรื่อง *โชโจ* มังงะ เช่น *นิจิ* และ *ฮานะ* ก่อนที่จะเปลี่ยนมาวาดมังงะเอง  แทนที่จะเดินตามรอยของมัตสึโมโตะในการออกห่างจากขนบภาพของภาพวาดแบบโคลงกลอน ทานิและทาคาฮาชิได้นำภาพวาดเหล่านี้เข้ามาในมังงะของพวกเขา โดยผลงานจะเน้นไปที่ บรรยากาศ ที่เข้มข้นและเน้นที่อารมณ์มากกว่าการกระทำของตัวละครเอก   มังงะชุด *Arashi o Koete* (1958) ของทาคาฮาชิประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อวางจำหน่าย และถือเป็นจุดเริ่มต้นของรูปแบบที่ได้รับอิทธิพลจาก *โจโจกะ* นี้ ทำให้รูปแบบไดนามิกของเทะสึกะกลายเป็นรูปแบบภาพหลักของมังงะ *โช* โจ   *โชโจคาชิ* *ฮง* ไม่ได้มีลักษณะการเขียนแบบนี้ทั้งหมด หนึ่งในรวมเรื่องสั้น *โชโจ* *คาชิฮง* ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือ *Kaidan* () ซึ่งเปิดตัวในปี 1958 และตีพิมพ์มากกว่า 100 ฉบับต่อเดือน ตามชื่อที่บ่งบอก รวบรวมเรื่องสั้นนี้ตีพิมพ์เรื่องราว เหนือธรรมชาติ ที่เน้นไปที่ *ยูเร* และ *โยไค* ความสำเร็จกับผู้อ่านที่เป็นผู้หญิงส่งผลให้รวมเรื่องสั้นโชโจทั่วไปอื่นๆ เริ่มตีพิมพ์มังงะ *สยอง* ขวัญ ซึ่งเป็นการวางรากฐานสำหรับสิ่งที่จะกลายเป็นประเภทย่อยที่สำคัญของ *โชโจ* มังงะ 

เมื่อมังงะได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นโดยทั่วไปในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา สัดส่วนของมังงะที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร *โชโจ* ก็เริ่มเพิ่มขึ้น ตัวอย่างเช่น ในขณะที่มังงะมีสัดส่วนเพียง 20 เปอร์เซ็นต์ของเนื้อหาในกองบรรณาธิการของ *โชโจคลับ* ในช่วงกลางทศวรรษ 1950 แต่เมื่อสิ้นสุดทศวรรษ มังงะกลับมีสัดส่วนมากกว่าครึ่งหนึ่ง  นิตยสาร *โชโจ* หลายฉบับได้กลายเป็นนิตยสารมังงะ และบริษัทหลายแห่งได้เปิดตัวนิตยสารที่เน้นเฉพาะ *มังงะ* โชโจโดยเฉพาะ นิตยสารแรกคือ [[สำนักพิมพ์โคดันชะ|Kodansha]] ในปี 1954 กับ *Nakayoshi* ตามมาด้วย [[ชูเอชะ|Shueisha]] ในปี 1955 กับ *Ribon*  จากการผสมผสานระหว่างเรื่องราวเบาสมองที่สืบทอดมาจากยุคก่อนสงคราม เรื่องราวที่น่าทึ่งที่โทคิวะโซแนะนำ และผลงานเกี่ยวกับสมองที่พัฒนาในตลาด *คาชิฮง* *มังงะ* โชโจในช่วงเวลานี้ถูกแบ่งโดยผู้จัดพิมพ์ออกเป็นสามประเภทหลัก: *kanashii* manga () *yukai na* manga () และ *kowai* manga ()

==== ทศวรรษ 1960: การเกิดขึ้นของศิลปินหญิง ====
ในช่วงทศวรรษ 1950 *โชโจ* มังงะเป็นประเภทที่สร้างสรรค์โดยนักเขียนชายเป็นหลัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง [[เลอิจิ มัตซึโมโตะ|Leiji Matsumoto]], [[โชตาโร อิชิโนโมริ|Shōtarō Ishinomori]], Kazuo Umezu และ Tetsuya Chiba  แม้ว่าผู้สร้างบางคน (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Tezuka, Ishinomori และ Umezu) จะสร้างผลงานที่เน้นไปที่นางเอกที่มีบทบาท แต่เรื่องราว *โชโจ* ส่วนใหญ่ในยุคนี้โดยทั่วไปจะเน้นไปที่นางเอกที่น่าเศร้าและอ่อนแอที่อดทนต่อความทุกข์ยากอย่างกล้าหาญ    นอกจาก Toshiko Ueda แล้ว ยังมีนักวาดการ์ตูนหญิงหลายคนที่เริ่มทำงานในช่วงทศวรรษ 1950 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Hideko Mizuno, Miyako Maki, Masako Watanabe และ [[Eiko Hanamura]] ซึ่งส่วนใหญ่เปิดตัวในหนังสือรวมเรื่องสั้น *Kashi-hon* ที่ชื่อว่า *Izumi* ()  แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเพียงส่วนน้อยของนักวาดการ์ตูน *โชโจ* แต่กองบรรณาธิการของนิตยสารก็พบว่าผลงานของพวกเขาได้รับความนิยมจากผู้อ่านหญิงมากกว่าผลงานที่เขียนโดยผู้อ่านชาย 

ในช่วงทศวรรษ 1960 ความแพร่หลายของโทรทัศน์ในครัวเรือนญี่ปุ่นและการเพิ่มขึ้นของรายการโทรทัศน์แบบต่อเนื่องกลายเป็นคู่แข่งสำคัญของนิตยสาร นิตยสารรายเดือนหลายฉบับถูกพับเก็บและถูกแทนที่ด้วยนิตยสารรายสัปดาห์ เช่น *โชโจเฟรนด์* และ *มาร์กาเร็ต*  เพื่อตอบสนองความต้องการเนื้อหาบรรณาธิการรายสัปดาห์ นิตยสารจึงจัดให้มีการประกวดที่ผู้อ่านสามารถส่งมังงะของตนเพื่อตีพิมพ์ ศิลปินหญิงครองการแข่งขันเหล่านี้ และศิลปินสมัครเล่นหลายคนที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายก็ได้มีอาชีพนักวาดมังงะอย่างมืออาชีพ  ศิลปินคนแรกที่ก้าวออกมาจากระบบนี้คือ มาจิโกะ ซาโตนากะ ซึ่งเมื่ออายุ 16 ปี ได้เปิดตัวมังงะเรื่องแรก *Pia no Shōzō* ("ภาพเหมือนของเพีย", 1964) ใน *โชโจเฟรนด์* 
[[ไฟล์:Sabrina_(1954_film_poster).jpg|right|thumb|มังงะ *โชโจ* ในยุค 1960 ได้รับอิทธิพลจากภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้ของอเมริกา เช่น *Sabrina* (1954) ซึ่งได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะในปี 1963]]
การเกิดขึ้นของศิลปินหญิงนำไปสู่การพัฒนามังงะ *โรมาโคเมะ* ( [[สุขนาฏกรรมจินตนิยม|โรแมนติกคอมเมดี้]] ) ซึ่งในอดีตเป็นแนวที่ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ศิลปิน *โชโจ* ชาย ฮิเดโกะ มิซูโนะ เป็นคนแรกที่นำองค์ประกอบโรแมนติกคอมเมดี้มาสู่ *มังงะ* โชโจผ่านมังงะที่ดัดแปลงมาจากภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้อเมริกัน ได้แก่ *ซาบรีนา* ในปี 1963 ในชื่อ *สุเทกินะ โคระ* และ เดอะ ไควเอท *แมน* ในปี 1966 ในชื่อ *อาคาเงะ โนะ สการ์เล็ต* ศิลปินคนอื่นๆ เช่น มาซาโกะ วาตานาเบะ, [[ชิเอโกะ โฮโซกาวะ|ชิเอโกะ โฮโซกา]] วะ และ [[Michiko Hosono|มิจิโกะ โฮโซโนะ]] ก็สร้างมังงะที่อิงจากภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้อเมริกันในทำนองเดียวกัน หรือที่ได้รับแรงบันดาลใจอย่างกว้างขวางจากนักแสดงและนางแบบชาวตะวันตก และมีฉากเป็นตะวันตก  ในขณะนั้น ศิลปินอย่าง โยชิโกะ นิชิทานิ ได้รับความนิยมจากมังงะ *ราบุโคเมะ* (แปลตรงตัวว่า "รักตลก") ซึ่งเน้นตัวละครเอกที่เป็นเด็กสาววัยรุ่นญี่ปุ่นทั่วไป โดยมีการเล่าเรื่องที่เน้นประเด็นเกี่ยวกับมิตรภาพ ครอบครัว โรงเรียน และความรัก  

ในขณะที่มังงะ *โชโจ* แนวโรแมนติกในช่วงแรกมักจะเป็นเรื่องราวความรักที่เรียบง่ายและธรรมดา แต่เมื่อเวลาผ่านไปและผ่านผลงานของนักวาดมังงะ เช่น Machiko Satonaka และ Yukari Ichijō แนวนี้ก็ได้ปรับตัวให้เข้ากับการเล่าเรื่องและความซับซ้อนของเนื้อหามากขึ้น  ความเป็นผู้ใหญ่ที่ค่อยเป็นค่อยไปนี้สะท้อนให้เห็นในประเภทย่อยอื่นๆ: นักวาดมังงะแนวสยองขวัญ Kazuo Umezu ได้แหกกฎเกณฑ์ทางศิลปะ *ของมั* งงะโชโจโดยวาดภาพตัวละครหญิงที่น่าเกลียด น่ากลัว และประหลาดในซีรีส์ *Reptilia* ปี 1965 ที่ตีพิมพ์ใน *Shōjo Friend* ซึ่งทำให้นักวาดมั *งงะโชโจ* จำนวนมากขึ้นวาดภาพเนื้อหาที่มืดมนและต้องห้ามในผลงานของพวกเขา  มั งงะกีฬาโช *โจ* เช่น *Attack No. 1* (1968–1970) ของ Chikako Urano เริ่มพรรณนาถึงตัวเอกหญิงที่เคลื่อนไหวร่างกายมากกว่าที่จะเป็นตัวละครที่เฉยเมย  ในปีพ.ศ. 2512 ฉากเซ็กส์ในมังงะ *โชโจ* เรื่องแรกได้รับการตีพิมพ์ใน *Fire!* (พ.ศ. 2512–2514) ของ ฮิเดโกะ มิซูโนะ 

ภายในสิ้นทศวรรษ นิตยสาร *โชโจ* ส่วนใหญ่ในปัจจุบันเน้นเฉพาะมังงะ และไม่ได้ตีพิมพ์วรรณกรรมร้อยแก้วและบทความต่างๆ อีกต่อไป  เมื่อ *คาชิฮอน* เสื่อมลง มังงะรวมเล่มก็ลดลงตามไปด้วย ส่วนใหญ่ก็ยุบไป โดยศิลปินและนักเขียนมักจะย้ายไปตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะแทน  ศิลปิน *โชโจ* มังงะส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง  และหมวดหมู่นี้ก็ได้พัฒนาเอกลักษณ์ทางภาพที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่แตกต่างจาก *โชเน็น* มังงะ 

=== ทศวรรษ 1970: "ยุคทอง" ===
[[ไฟล์:Hagio_Moto_in_2008.jpg|left|thumb|โมโต ฮาจิโอะ บุคคลสำคัญใน กลุ่ม Year 24 ในปี 2008]]
ในช่วงต้นทศวรรษ 1970 ศิลปิน *โชโจ* มังงะส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง แม้ว่าตำแหน่งบรรณาธิการในนิตยสาร *โชโจ* มังงะยังคงถูกครอบงำโดยผู้ชาย  ในช่วงทศวรรษนั้น *โชโจ* มังงะมีความซับซ้อนทั้งในด้านกราฟิกและเนื้อหามากขึ้น เนื่องจากสะท้อนถึงทัศนคติที่แพร่หลายของ การปฏิวัติทางเพศ และ การเคลื่อนไหวเพื่อปลดปล่อยสตรี  การเคลื่อนไหวไปสู่เรื่องราวที่ซับซ้อนนี้เกี่ยวข้องกับการเกิดขึ้นของศิลปิน *โชโจ* รุ่นใหม่ที่เรียกรวมกันว่า กลุ่ม Year 24 ซึ่งรวมถึง Moto Hagio, Keiko Takemiya, Yumiko Ōshima และอีกหลายคน   ผลงานของกลุ่ม Year 24 มุ่งเน้นไปที่จิตวิทยาภายในของตัวละคร และแนะนำแนวใหม่ให้กับ *โชโจ* มังงะ เช่น นิยายผจญภัย [[บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์|นิยายวิทยาศาสตร์]] [[จินตนิมิต|แฟนตาซี]] และ [[ละครย้อนยุค|ละครอิงประวัติศาสตร์]]   รูปแบบศิลปะของกลุ่มซึ่งได้รับอิทธิพลจาก Machiko Satonaka และ Yukari Ichijō ได้กลายมาเป็นผู้บุกเบิกมาตรฐานภาพใหม่สำหรับ *โชโจ* มังงะ ได้แก่ เส้นที่ละเอียดและเบากว่า ใบหน้าที่สวยงามที่เกือบจะเกินจริง และ แผง ที่ทับซ้อนกันหรือไม่มีขอบเลย 

ศิลปินจำนวนมากมีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์นวัตกรรมในมังงะ *โชโจ* ในช่วงทศวรรษ 1970 ทาเคมิยะและฮากิโอะได้ริเริ่มแนวใหม่ *ที่เรียกว่าโชเน็นไอ* (ชายรักชาย) ด้วยผลงาน *Sunroom Nite* (1970) ของทาเคมิยะและ *The November Gymnasium* (1971) ของฮากิโอะ  ละครอิงประวัติศาสตร์เรื่อง *The Rose of Versailles* (1972–1973) โดย ริโยโกะ อิเคดะ กลายเป็นผลงานชิ้นแรกที่ประสบความสำเร็จทั้งในแง่คำวิจารณ์และรายได้ในมังงะ *โชโจ* ซีรีส์นี้มีความแปลกใหม่ในการพรรณนาถึงเพศสภาพและรสนิยมทางเพศ และมีอิทธิพลต่อการพรรณนาถึง *บิโชเน็น* (แปลว่า "หนุ่มหล่อ") ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกตัวละครชาย [[แอนโดรจีนี|ที่มีลักษณะสองเพศ]]  [[Ako Mutsu|อาโกะ มุตสึ]] และ มาริโกะ อิวาดะเตะ เป็นผู้นำเทรนด์ใหม่ของมังงะ *โอโตเมจิ* คกุ ในขณะที่ผลงานของกลุ่ม Year 24 มีความซับซ้อนในการเล่าเรื่อง มั *งงะโอโตเมจิ* คกุมุ่งเน้นไปที่ชีวิตธรรมดาของตัวเอกวัยรุ่นชาวญี่ปุ่น ความนิยมของการ์ตูนแนวนี้ลดน้อยลงในช่วงปลายทศวรรษ แต่รูปแบบการเล่าเรื่องและภาพยังคงมีอิทธิพลต่อการ์ตูน *โชโจ* อย่างยาวนาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสุนทรียศาสตร์อันโดดเด่นของ *คาวาอี้*    ศิลปิน *โชโจ* ผู้มากประสบการณ์อย่าง มิยาโกะ มากิ และ ฮิเดโกะ มิซูโนะ เริ่มพัฒนาการ์ตูนเรื่องใหม่สำหรับผู้อ่านวัยเยาว์ที่ตอนนี้เป็นผู้ใหญ่แล้ว แม้ว่าความพยายามของพวกเขาจะไม่ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ แต่ด้วยนิตยสารอายุสั้นอย่าง *Papillon* (パピヨン) ที่ Futabasha ในปี 1972 ผลงานของพวกเขาถือเป็นต้นกำเนิดของ [[โจเซ|การ์ตูนผู้หญิง]] ก่อนที่การ์ตูนประเภทนี้จะเกิดขึ้นอย่างเป็นทางการในช่วงต้นทศวรรษ 1980   

ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 สำนักพิมพ์สามแห่งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ( [[สำนักพิมพ์โคดันชะ|Kodansha]], [[โชงากูกัง|Shogakukan]] และ [[ชูเอชะ|Shueisha]] ) เช่นเดียวกับ Hakusensha ได้สถาปนาตัวเองเป็นผู้จัดพิมพ์ *shōjo* manga ที่ใหญ่ที่สุด และรักษาตำแหน่งที่โดดเด่นนี้ไว้ในทศวรรษต่อๆ มา  นวัตกรรมของ *shōjo* manga ตลอดทศวรรษดึงดูดความสนใจของนักวิจารณ์มังงะ ซึ่งก่อนหน้านี้เพิกเฉยต่อ *shōjo* manga หรือมองว่าไม่จริงจัง แต่ตอนนี้ประกาศว่า *shōjo* manga ได้เข้าสู่ "ยุคทอง" แล้ว   ความสนใจที่สำคัญนี้ดึงดูดผู้ชมชายให้มาสู่ *shōjo* manga ซึ่งแม้ว่าจะเป็นผู้อ่าน *shōjo* โดยรวมเพียงส่วนน้อย แต่ยังคงเป็นผู้ชมของหมวดหมู่นี้  

=== ทศวรรษ 1980 และ 1990: การพัฒนาประเภทย่อย ===
นับตั้งแต่ทศวรรษ 1970 มังงะ *โชโจ* ยังคงพัฒนารูปแบบไปพร้อมๆ กับการแตกแขนงออกไปสู่ประเภทย่อยที่แตกต่างกันแต่มีความทับซ้อนกัน  การพัฒนานี้เริ่มต้นด้วยการเปลี่ยนแปลงของตัวละครและฉาก: ในขณะที่ตัวละครและฉากต่างประเทศเป็นเรื่องปกติในช่วงหลังสงครามทันที เรื่องราวเริ่มเกิดขึ้นในญี่ปุ่นบ่อยขึ้นเมื่อประเทศเริ่มยืนยันอัตลักษณ์ประจำชาติที่เป็นอิสระอีกครั้ง  ยูคา ริ ฟูจิโมโตะ ศาสตราจารย์ [[มหาวิทยาลัยเมจิ]] เขียนว่าตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1990 *มังงะโช* โจเริ่มให้ความสำคัญกับการเติมเต็มตัวเอง เธอบอกเป็นนัยว่า [[สงครามอ่าว|สงครามอ่าวเปอร์เซีย]] มีอิทธิพลต่อการพัฒนาตัวละครหญิง "ที่ต่อสู้เพื่อปกป้องโชคชะตาของชุมชน" เช่น *Red River* (1995–2002), *Basara* (1990–1998), *Magic Knight Rayearth* (1993–1996) และ *Sailor Moon* (1991–1997) ฟูจิโมโตะมีความเห็นว่ามังงะ *โชโจ* ในยุค 1990 พรรณนาถึงความผูกพันทางอารมณ์ระหว่างผู้หญิงว่าแข็งแกร่งกว่าความผูกพันระหว่างชายและหญิง 

==== "การ์ตูนผู้หญิง" และ *โชโจ* สำหรับผู้ใหญ่ ====

[[ไฟล์:Top_kourei_don1.png|right|thumb|ภาพประกอบปกมังงะชุด *josei* ** โดย Motoko Fujita อัตชีวประวัติที่บันทึกเรื่องราวการตั้งครรภ์ของผู้เขียนเมื่ออายุ 43 ปี]]
ในปี พ.ศ. 2523 โคดันฉะได้ตีพิมพ์ *Be Love* ซึ่งเป็นนิตยสารมังงะเล่มแรกที่มุ่งเป้าไปที่กลุ่มผู้อ่านที่เป็นผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ ตามมาด้วยนิตยสารประเภทเดียวกันนี้อีกหลายฉบับ รวมถึง *Feel Young* ที่โคดันฉะ, *Judy* ที่โชงะกุกัง และ *You*, *Young You* และ *Office You* ที่ชูเอฉะ มังงะประเภทนี้ ซึ่งเรียกว่า "การ์ตูนผู้หญิง" หรือ *โจเซย์* มังงะ มีลักษณะร่วมกันหลายอย่างกับ *โชโจ* มังงะ โดยมีข้อยกเว้นที่โดดเด่นคือการมุ่งเน้นไปที่ตัวเอกที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่าตัวเอกที่เป็นวัยรุ่นหรืออายุน้อยกว่า  เรื่องราวทางเพศก็ถูกนำเสนออย่างเปิดเผยมากขึ้นเช่นกัน แม้ว่าเรื่องราวเหล่านี้จะกลายเป็นอิทธิพลต่อ *โชโจ* มังงะ ซึ่งเริ่มนำเสนอเรื่องราวทางเพศอย่างเปิดเผยมากขึ้นในช่วงทศวรรษ 1990  นิตยสารมังงะหลายฉบับทำให้ความแตกต่างระหว่าง *โชโจ* และ *โจเซย์* เลือนลาง และตีพิมพ์ผลงานที่มีความสวยงามคล้ายกับ *โชโจ* มังงะ แต่กลับนำเสนอเนื้อหาเกี่ยวกับ *โจเซย์* มังงะสำหรับผู้ใหญ่ ตัวอย่างได้แก่ *Kiss* ที่ Kodansha, *Chorus* และ *Cookie* ที่ Shueisha และ *Betsucomi* ที่ Shogakukan 

==== สยองขวัญและอีโรติก ====
สิ่งพิมพ์ *โชโจ* เฉพาะกลุ่มที่ละทิ้งขนบธรรมเนียมแบบ *โชโจ* มังงะทั่วไปเกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1980 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเภทสยองขวัญและอีโรติก เรื่องนี้เกิดขึ้นในช่วงที่สำนักพิมพ์ *คาชิฮอน* กำลังเสื่อมถอยลง สำนักพิมพ์ต่างๆ รอดพ้นจากการเปลี่ยนแปลงของตลาดจากการเช่าหนังสือ โดยนำเสนอมังงะรวมเล่มที่ไม่เคยตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารมาก่อน ฮิบาริ โชโบ และริปปู โชโบ เป็นหนึ่งในสำนักพิมพ์ที่เริ่มตีพิมพ์มังงะ *โชโจ* สยองขวัญในรูปแบบนี้ โดยทั่วไปแล้วจะเป็นเล่มที่มีทั้งฉบับตีพิมพ์ซ้ำของ *คาชิฮอน* และผลงานสร้างสรรค์ต้นฉบับ  มังงะ *โชโจสยอง* ขวัญที่ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ *คาชิฮอน* มักจะมีความสยดสยองและน่าขยะแขยงมากกว่ามังงะสยองขวัญในนิตยสาร *โชโจ* กระแสหลัก ในบางกรณีก็ก่อให้เกิดข้อกล่าวหาเรื่องอนาจารและการฟ้องร้องโดยสมาคมประชาชน  สำนักพิมพ์เหล่านี้ปิดตัวลงในช่วงปลายทศวรรษ 1980 เนื่องจากถูกแทนที่ด้วยนิตยสาร *โชโจ* มังงะกระแสหลักที่เน้นไปที่แนวสยองขวัญ โดยเริ่มจากนิตยสาร *Monthly Halloween* ในปี 1986 

ในช่วงทศวรรษ 1990 มังงะ *โช* โจแนว โป๊เปลือยได้ ถือกำเนิดขึ้นภายใต้ชื่อ "ความรักของวัยรุ่น" มังงะแนวนี้มีลักษณะหลายอย่างที่คล้ายคลึงกันกับ *โจเซย์* มังงะแนวโป๊ ยกเว้นอายุของตัวเอกที่มักจะอยู่ในช่วงปลายวัยรุ่นถึงต้นวัยยี่สิบ  นิตยสารรักวัยรุ่นแพร่หลายในสำนักพิมพ์เล็กๆ เช่น สำนักพิมพ์โอโซระ ซึ่งตีพิมพ์มังงะทั้ง *โจเซย์* และมังงะรักวัยรุ่นมากมาย  มังงะแนวนี้ค่อยๆ ขยายจากสำนักพิมพ์เล็กๆ ไปสู่สำนักพิมพ์ใหญ่ๆ เช่น *สำนักพิมพ์เดสเสิร์ต* และนิตยสาร *โชโจแนวหลักของสำนักพิมพ์โช* งะกุกัง 

ในช่วงปี 2000 มังงะ *โชโจ* เฉพาะกลุ่มนี้ โดยเฉพาะแนวความรักของวัยรุ่น ส่วนใหญ่ได้ละทิ้งรูปแบบสิ่งพิมพ์และหันไปใช้อินเทอร์เน็ตแทน เพื่อตอบสนองต่อการเพิ่มขึ้นของ โทรศัพท์มือถือในญี่ปุ่น 

=== ยุค 2000–ปัจจุบัน: การปรับโครงสร้างและอิทธิพลของอนิเมะ ===

ในช่วงทศวรรษ 2000 สำนักพิมพ์ที่ผลิตมังงะสำหรับกลุ่มผู้อ่านหญิงต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงของตลาด มังงะ *โจเซย์* ได้รับความนิยมลดลง เด็กสาวนิยมอ่าน [[ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น|ละครโทรทัศน์]] มากกว่าสื่อบันเทิงแบบพิมพ์มากขึ้น และตลาดมังงะโดยรวมก็ชะลอตัวลง สำนักพิมพ์ใหญ่หลายแห่งจึงปรับโครงสร้างการดำเนินงานนิตยสาร *โชโจ* มังงะเพื่อรับมือกับปัญหานี้ โดยยุติการผลิตนิตยสารบางฉบับและเปิดตัวนิตยสารใหม่  นิตยสารที่เพิ่งเปิดตัวใหม่ส่วนใหญ่ในช่วงเวลานี้ประสบความล้มเหลวทางการค้า 

ในปี พ.ศ. 2551 สำนักพิมพ์ ฟุโซฉะ ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่เคยตีพิมพ์มังงะ ได้เข้าสู่ตลาดมังงะด้วยนิตยสารมังงะ *โชโจชื่อ* *Malika* นิตยสารเล่มนี้มีความแปลกใหม่เมื่อเทียบกับนิตยสารมังงะ *โชโจ* เล่มอื่นๆ ในยุคนั้น นอกจากจะตีพิมพ์มังงะของนักเขียนหญิงชื่อดังแล้ว ยังมีผลงานจากเหล่าคนดังในวงการสื่อ ภาพประกอบ และการออกแบบอีกด้วย นอกจากนี้ นิตยสารยังมีเว็บไซต์ที่ตีพิมพ์เพลงประกอบและเรื่องราวเพิ่มเติมอีกด้วย นิตยสารเล่มนี้ประสบความล้มเหลวทางการค้าและปิดตัวลงหลังจากตีพิมพ์ได้หกฉบับ แต่กลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของเทรนด์ใหม่ของมังงะ *โชโจ* นั่นคือ การตลาดแบบผสมผสานสื่อ ซึ่งผลงานต่างๆ จะถูกตีพิมพ์ในหลากหลายสื่อพร้อมกัน 

ความสำเร็จของมังงะ *โชโจ* ในยุคแรกๆ ในแนวทางข้ามสื่อนี้ ได้แก่ *Nana* (2000–2009) โดย Ai Yazawa, *Lovely Complex* (2001–2006) โดย Aya Nakahara และ *Nodame Cantabile* (2001–2010) โดย Tomoko Ninomiya ซึ่งทั้งหมดได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ละครโทรทัศน์ ซีรีส์อนิเมะ วิดีโอเกม และซีดีเพลงที่เป็นแบรนด์ของซีรีส์  ซีรีส์มังงะรุ่นเก่า เช่น *Attack No. 1* และ *Boys Over Flowers* พบว่าประสบความสำเร็จอีกครั้งหลังจากเปิดตัวใหม่ด้วยการดัดแปลงข้ามสื่อ 

นิตยสาร *โชโจ* *Asuka* และ *Princess* ซึ่งโดดเด่นด้วยการเผยแพร่แนวการเล่าเรื่องที่หลากหลาย เช่น แฟนตาซีและนิยายวิทยาศาสตร์ ได้เห็นคู่แข่งรายใหม่เกิดขึ้นในช่วงปี 2000 ได้แก่ *Monthly Comic Zero Sum* ในปี 2002, *Sylph* ในปี 2006, *Comic Blade Avarus* ในปี 2007 และ *Aria* ในปี 2010  นิตยสารใหม่เหล่านี้มุ่งเป้าไปที่กลุ่มผู้อ่าน [[อนิเมะ]] และแฟน ๆ [[ยาโออิ|แนวรักชายรักชาย]] (ชายรักชาย) อย่างชัดเจน โดยตีพิมพ์มังงะที่มีลักษณะคล้ายกับสไตล์ภาพของอนิเมะ นำเสนอตัวละครเอก *บิโชเน็น* ในสภาพแวดล้อมที่เหมือนจริง และเล่นกับขนบภาพและการเล่าเรื่องของ *โชโจ* มังงะอย่างจงใจ กล่าวโดยสรุป นิตยสารเหล่านี้เป็นตัวแทนของการผสมผสานของ *โมเอะ* ใน *โชโจ* มังงะ ซึ่งเป็นคำที่ใช้บรรยายถึงการแสดงออกถึงความน่ารักที่เน้นความรู้สึกรักใคร่และความตื่นเต้น ซึ่งแตกต่างจาก *คาวาอิ* ซึ่งเป็นการแสดงออกถึงความน่ารักแบบเด็ก ๆ และไร้เดียงสาที่มักพบใน *โชโจ* มังงะ 

*โมเอะ* ยังถูกแสดงออกในมังงะ *โชโจ* ผ่านการปรากฏตัวของสิ่งที่เรียกว่า " *มังงะโชโจสำหรับ* เด็กผู้ชาย" โดยเริ่มต้นจากนิตยสาร *Comic High!* ในปี 2004 และ *Comic Yell!* ในปี 2007 นิตยสารในหมวดหมู่นี้ตีพิมพ์มังงะที่มุ่งเป้าไปที่ผู้อ่านชาย แต่ใช้รูปแบบภาพที่ดึงเอาสุนทรียศาสตร์ของมังงะ *โมเอะ* และ *โชโจมา* ใช้อย่างมาก 

==== คำที่ใช้ในภาษาอังกฤษ ====
มังงะ *โช* โจฉบับแปลภาษาอังกฤษได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในอเมริกาเหนือในช่วงปลายทศวรรษ 1990 เนื่องจากตลาด หนังสือการ์ตูนอเมริกัน ส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่ผู้อ่านชายในขณะนั้น มัง *งะโชโจ* จึงประสบความสำเร็จในช่วงแรกด้วยการเจาะกลุ่มผู้อ่านหนังสือการ์ตูนหญิงซึ่งยังไม่สามารถเข้าถึงในขณะนั้นได้ การแปลภาษาอังกฤษของมังงะเรื่องต่างๆ เช่น *เซเลอร์มูน*, *บอยส์โอเวอร์ฟลาวเวอร์ส* และ *ฟรุ๊ตส์ตะกร้า* กลายเป็นหนังสือขายดี ตลาดมังงะอังกฤษพังทลายลงในช่วงปลายทศวรรษ 2000 อันเนื่องมาจาก [[วิกฤตการณ์การเงิน พ.ศ. 2550–2551|วิกฤตการณ์ทางการเงินในปี 2008]] และเมื่อสื่อนี้กลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งในช่วงทศวรรษ 2010 มังงะ *โชเน็* นก็กลายเป็นหมวดหมู่มังงะที่ได้รับความนิยมสูงสุดในหมู่ผู้อ่านภาษาอังกฤษ อย่างไรก็ตาม สำนักพิมพ์มังงะภาษาอังกฤษรายใหญ่ทุกแห่งยังคงรักษาไลน์มังงะ *โชโจ* ที่แข็งแกร่งไว้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Viz Media ตีพิมพ์มังงะ *โชโจ* ภายใต้สำนักพิมพ์ Shojo Beat ซึ่งตีพิมพ์เป็น นิตยสารมังงะ ในช่วงกลางถึงปลายทศวรรษ 2000 


== รายชื่ออนิเมะและมังงะแนวโชโจะ ==
* [[เซเลอร์มูน]]
* [[ซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์]]
* [[เดอะ เจนเทลเมน อัลลิแอนซ์ ครอส]]
* [[ซินามอโรล]]
* [[มังกรสาวที่รัก]]
* [[ฝากใจไปถึงเธอ]]
* [[เจ้าหญิงเงือกน้อย (มังงะ)|เจ้าหญิงเงือกน้อย]]
* [[เจ้าหญิงคิลาล่า]]
* [[มหัศจรรย์สาวน้อย พริตตี้เคียว]]
* [[แวมไพร์ คุไน]]
* [[กู้บังลังก์มังกรแดง]]
*[[เส้นทางฝันของสาวน้อยขนมหวาน]]
* [[จิฮายะ กลอนรักพิชิตใจเธอ]]
* [[สาวเมดผจญหนุ่มสุดป่วน]]
* [[บันทึกใสจากวัยฝัน]]
* [[แสงดาวกลางใจ]]
* [[Last Game]]
* [[จิ้งจอกเย็นชากับสาวซ่าเทพจำเป็น]]
* [[รักร้ายยายตัวแสบ]]
* [[Hibi ChouChou Daily Butterfly]]
* [[หวานใจนายตัวป่วน]]
* [[ยัยหมาป่ากับเจ้าชายเย็นชา]]
* [[พูดว่ารัก...กับฉันสิ]]
* [[Kyou no Kira-kun Closest Love to Heaven]]
* [[เมื่อความรัก...มาทักทาย]]
* [[เรื่องธรรมดาของเธอกับฉัน]]
* [[ฉันนี่แหละอาจารย์]]
* [[นักเขียนการ์ตูนสาวน้อยรายเดือนโนซากิคุง]]
* [[Kimi ni Koishitei desu ka]]
* [[ชมรมรัก คลับมหาสนุก]]
* [[Love So Life]]
* [[Yumemiru Taiyou Dreamin' Sun]]
* [[Orange]]
* [[Namaikizakari]]
* [[สาวแซ่บแอ๊บป้า]]
* [[Ore Monogatari!! My Love Story!!]]
* [[Nanohana no Kare]]
* [[ไลเออร์ ไลเออร์]]
* [[รักลวงป่วนใจ]]
* [[Koisuru Harinezumi A Hedgehog in Love]]
* [[Houkago × Ponytail After School × Ponytail]]
* [[Koi to uso Love and Lies]]
* [[Hatsu Haru]]
* [[เกิดใหม่ทั้งทีขอสร้างอาณาจักรด้วยขนมหวาน]]
* [[กุหลาบแวร์ซายส์]]
* [[รหัสลับ เซเลอร์วี]]
* [[เซเลอร์มูน คริสตัล]]
* [[หน้ากากแก้ว]]
* [[เสน่ห์สาวข้าวปั้น]]
* [[สาวแกร่งแรงเกินร้อย]]
* [[อูเทนะ พลิกฟ้าตามหารัก]]
* [[มาร์มาเลดบอย]]
* [[สับขั้วมาลุ้นรัก]]
* [[AYA ตำนานนางฟ้า]]
* [[ปริศนาพิทักษ์โลก]]
* [[X พลังล้างโลก]]
* [[เส้นทางฝันของสาวน้อยขนมหวาน]]
* [[มายเมโลดี้ หนูน้อยแห่งป่าเมอร์รี่แลนด์]]
* [[หนูน้อยจอมซ่า มารุโกะจัง]]

== ความหมายของชื่อ/รูปแบบการดำเนินเรื่อง/ลีลาการวาดภาพ ==
*'ความหมายของชื่อ"**โชโจะ**" (Shōjo&少女) '''

แปลว่า"สาวน้อย" โดยตัวอักษรคันจิ"少" (Shō) แปลว่า เล็ก,น้อย ส่วนตัวอักษรคันจิ"女"(jo) แปลว่า"ผู้หญิง" ดังนั้น 少女 (Shōjo) จึงแปลว่า"สาวน้อย,เด็กผู้หญิง นั่นเอง ส่วนคำว่า 漫画 (Manga) แปลว่า"หนังสือการ์ตูน" ดังนั้นพอจับคำว่า (少女) กับ (漫画) มารวมกันจะได้คำว่า 少女漫画 (Shōjo Manga โชโจะ'มังงะ) นั่นเอง　โดยการ์ตูนญี่ปุ่น แนวนี้มีชื่อภาษาไทยว่า"การ์ตูนผู้หญิง" และชื่อภาษาอังกฤษของการ์ตูนชนิดนี้คือ"Girl Comics"

นอกจากนี้คำว่าโชโจะยังสามารถเขียนคำทับภาษาอังกฤษศัพท์ได้หลายแบบ  ไม่ว่าจะเป็น Shoujo,Shojo หรือ Shōjo โดยคำว่า Shōjo (โชโจะ)   มาจากตัวอักษรคันจิในภาษาญี่ปุ่น 2 ตัว คือคันจิตัว 少 (Shō) เล็ก,น้อย และคันจิตัว 女 (jo) ผู้หญิง ดังนั้น 少女 (Shōjo) จึงแปลตรงตัวว่า เด็กผู้หญิง,เด็กหญิง นั่นเอง เรื่องราวการดำเนินเรื่องของอนิเมะและมังงะแนวโชโจะคือการที่เด็กผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่งพบกับผู้ชายที่หล่อ ความรักในการ์ตูนแนวโชโจะมักจะเป็นความรักในอุดมคติในวัยเรียนสำหรับในประเทศไทย มันคือมังงะส่วนมากของสำนักพิมพ์บงกช โดยสไตล์การวาดภาพของการ์ตูนแนวโชโจะมักจะมีความหวานแหวว ละเอียดอ่อน ตัวละครเด็กผู้หญิงในเรื่องมักจะมีดวงตาที่กลมโต เป็นประกาย มีความผอมบางน่ารักน่าเอ็นดู ซึ่งจะแตกต่างกับตัวละครหญิงในมังงะแนว โชเน็ง  ซึ่งจะมีรูปร่างหน้าตาสวยงามเกินความเป็นจริง

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

 
	
	

หมวดหมู่:ศัพท์ในการ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สตรีในประเทศญี่ปุ่น