open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
กีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก

**กีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก** บทความนี้อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับขั้นตอนการคัดเลือกสำหรับการแข่งขันกีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 นักกีฬา 36 คนต่อเพศชายและหญิงต้องผ่านเข้ารอบสำหรับการแข่งขันครั้งนี้ โดยมีจำนวนสูงสุดไม่เกิน 2 คนต่อประเทศ วิธีการคัดเลือกนักกีฬาที่จะนำไปใช้ในการแข่งขันทั้งรายการชายและหญิงใช้แบบเดียวกัน

ประเทศเจ้าภาพฝรั่งเศสได้รับการรับรอง 1 โควตาโดยอัตโนมัติ ในขณะที่สหภาพปัญจกีฬาสมัยใหม่นานาชาติ เป็นผู้แจกโควต้าคำเชิญ 2 ตำแหน่งเมื่อมีการประกาศและตัดสินรอบคัดเลือกที่เหลือแล้ว

ผู้ชนะการแข่งขันปัญจกีฬาสมัยใหม่เวิลด์คัพ 2019 รอบชิงชนะเลิศจะมอบโควต้าให้ 1 ที่นั่ง การแข่งขันชิงแชมป์ภาคพื้นทวีปกำหนดโควต้า 20 ตำแหน่ง ได้แก่ 1 ที่นั่งจากแอฟริกาและโอเชียเนีย, 5 ที่นั่งจากเอเชีย, 8 ที่นั่งจากยุโรป และ 5 ที่นั่งจากทวีปอเมริกาด้วยโควต้าสูงสุดหนึ่งนั่งต่อคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (ผู้ชนะสองคนจากนอร์เซกาและอเมริกาใต้ และอันดับสูงสุดจากการจัดอันดับในแพนอเมริกันเกมส์ 2023)

3 โควต้าถูกสงวนไว้สำหรับนักกีฬาที่มีอันดับสูงสุดในแต่ละการแข่งขันจากปัญจกีฬาสมัยใหม่ชิงแชมป์โลก ปี 2023 และ 2024 ส่วนที่เหลืออีก 6 คนจะได้รับโควต้าตามการจัดอันดับโลกของปัญจกีฬาสมัยใหม่ เว้นแต่จะมีการเรียกการจัดสรรโควต้าสำหรับทีมที่ไม่ได้รับโควต้าก่อนถึงกำหนด

## สรุปผลการคัดเลือก

## ชาย

## อ้างอิง

ป
จีนไทเปในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

**จีนไทเป** มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 "จีนไทเป" เป็นชื่อที่กำหนดโดยไต้หวันเพื่อเข้าร่วมในองค์กรระหว่างประเทศบางแห่งและการแข่งขันกีฬาเกือบทั้งหมด รวมทั้งการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ทั้งชื่อสามัญ "ไต้หวัน" และชื่อทางการ "สาธารณรัฐจีน" จะไม่ถูกนำมาใช้เป็นหลักเนื่องจากการคัดค้านจากสาธารณรัฐประชาชนจีน นอกจากนี้ยังจะเป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 11 ติดต่อกันของประเทศอีกด้วย

## นักกีฬา
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

## ยิงปืน

ผลการแข่งขันดังนี้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาติในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
2024
กีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก

**กีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก** การแข่งขันครั้งนี้เพื่อคัดเลือกโควตา 200 ที่นั่งสำหรับการแข่งขันกีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 แบ่งออกเป็นสามสาขา (กระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง 75 ตำแหน่ง, อีเว้นติ้ง 65 ตำแหน่งและศิลปะบังคับม้า 60 ตำแหน่ง) ทีมในแต่ละสาขาประกอบด้วยม้าและนักขี่ม้า 3 คู่ ประเทศใด ๆ ที่ผ่านคัดเลือกทีม (กระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง 20 , อีเว้นติ้ง 16 ทีมและศิลปะบังคับม้า 15 ทีม) ก็จะได้รับโควต้า 3 ตำแหน่งในการแข่งขันรายบุคคลสำหรับสาขานั้น ประเทศที่ไม่ผ่านการคัดเลือกประเภททีม สามารถได้รับโควต้าประเภทบุคคลในการแข่งขันศิลปะบังคับม้าและกระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง จะได้รับโควต้า 1 ตำแหน่ง ได้จำนวนสูงสุด 2 ตำแหน่งในอีเว้นติ้ง รวมทั้งหมด 15 ตำแหน่งในกศิลปะบังคับม้าและกระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง และ 17 ตำแหน่งอีเว้นติ้ง ระเภททีมจะคัดเลือกจากการแข่งขันเฉพาะ (การแข่งขันขี่ม้าโลกและการแข่งขันระดับทวีป) ในขณะที่ประเภทบุคคลคัดเลือกจากการจัดอันดับ ประเทศฝรั่งเศสประเทศเจ้าภาพ ผ่านการคัดเลือกประเภททีมในแต่ละสาขาโดยอัตโนมัติ

## สรุปผลการคัดเลือก

## อ้างอิง

ข
ประเทศเบลเยียมในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

**ประเทศเบลเยียม** มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 นักกีฬาชาวเบลเยียมได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งในยุคปัจจุบัน ยกเว้นการแข่งขันที่เซนต์หลุยส์ 1904

## นักกีฬา
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

## ขี่ม้า

นักกีฬาขี่ม้าเบลเยียมผ่านเข้ารอบทั้งทีมจากชนะเลิศการแข่งขันกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางในการแข่งขัน จัมปิงเนชันคัพ 2022 ที่ บาร์เซโลนา, ประเทศสเปน

### กระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง

## อ้างอิง

เบลเยียม
2024
ประเทศอินเดียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

**ประเทศอินเดีย** มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 นักกีฬาชาวอินเดียได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1920 ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในปารีส 1900 ก็ตาม

## นักกีฬา
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

## ยิงปืน

ผลการแข่งขันดังนี้

## อ้างอิง

อินเดีย
2024
การแสดงช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 47

**การแสดงช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 47** () จัดขึ้นเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 ณ เมอร์ซีเดส-เบนซ์ ซุเปอร์โดม ในเมืองนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 47 นำแสดงโดยบียอนเซ่ และศิลปินรับเชิญพิเศษเคลลี โรว์แลนด์ และมิเชล วิลเลียมส์ จากวงเดสทินีส์ไชลด์ การแสดงช่วงพักครึ่งได้รับคำชมเชย กลายเป็นรายการที่มีคนดูมากที่สุดเป็นอันดับหกในประวัติศาสตร์ซูเปอร์โบวล์โดยรวบรวมผู้ชม 110.8 ล้านคน รองจากสถิติการบันทึกการแสดงช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์ในปีที่แล้ว
 
การแสดงโดยโปรดิวเซอร์ริกกี เคิร์ชเนอร์ และกำกับการแสดงโดยฮามิช แฮมิลตัน นักวิจารณ์ดนตรีให้ความเห็นว่าบียอนเซ่ได้พิสูจน์ความสามารถของเธออีกครั้งในระหว่างการแสดงสด การแสดงและแบล็กเอาต์ที่ตามมา ทำให้เกิดการทวีตมากกว่า 299,000 ครั้งต่อนาที ทำให้เป็นช่วงเวลาที่ทวีตมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของทวิตเตอร์ การแสดงครั้งนี้เป็นช่วงพักครึ่งแรกที่ได้รับการสนับสนุนจากเป๊ปซี่ นับตั้งแต่การแสดงครั้งล่าสุดของพรินซ์ในซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 44 
 
## การตอบรับ
[thumb|left|บียอนเซ่ (กลาง) ร่วมกับ[เคลลี โรว์แลนด์ (ซ้าย) และมิเชล วิลเลียมส์ (ขวา) จากวงเดสทินีส์ไชลด์]]

การแสดงของบียอนเซ่ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางจากนักวิจารณ์ แรนดัลล์ โรเบิร์ตส์ จาก*[[ลอสแอนเจลิสไทมส์]]* ให้ความเห็นว่าการแสดงของบียอนเซ่ในช่วงพักครึ่งว่า "ตอกย้ำทักษะของเธอในฐานะนักแสดงสด การปิดปากใครก็ตามที่อาจสงสัยเกี่ยวกับพวกเขาหลังจากมีการเปิดเผยบางอย่าง" เดวิด รูนีย์ จาก*[[เดอะฮอลลีวูดรีพอร์ตเตอร์]]*เขียนว่า: "สืบเนื่องมาจากมาดอนนาในปี 2012 [บียอนเซ่] นำการแสดงช่วงพักครึ่งของซูเปอร์โบวล์จาก Dad Rock เพื่อโอบรับพลังของหญิงสาว" 

การจัดอันดับของนีลเซนยืนยันว่ารายการในปี 2013 มีผู้ชม 110.8 ล้านคน จึงกลายเป็นรายการพักครึ่งที่มีคนดูมากที่สุดเป็นอันดับที่ 6 ในประวัติศาสตร์ รองจากการการแสดงช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 46 ของมาดอนนา ซึ่งมีผู้ชม 112.5 ล้านคน การแสดงของบียอนเซ่ในการแสดงช่วงพักครึ่งซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 47 กลายเป็นช่วงเวลาที่มีการทวีตถึงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ทวิตเตอร์ด้วย 268,000 ทวีตต่อนาที ในสัปดาห์ที่สิ้นสุดวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2013 บียอนเซ่ขายเพลงดิจิทัลดาวน์โหลด 220,000 ครั้งในสหรัฐอเมริกา ในขณะที่เดสทินีส์ไชลด์ขายได้ 60,000 ครั้ง เพิ่มขึ้น 80% และ 36% ในสัปดาห์ก่อนหน้าตามลำดับ

## รายการเพลง
#"Run the World (Girls)" (Intro) (วินซ์ ลอมบาร์ดี พากย์เสียง "ความเป็นเลิศ")
#"Love on Top"
#"Crazy in Love"
#"End of Time"
#"Baby Boy"
#"Bootylicious" (เดสทินีส์ไชลด์)
#"Independent Women Part I" (เดสทินีส์ไชลด์)
#"Single Ladies (Put a Ring on It)"  (เดสทินีส์ไชลด์)
#"Halo"
 
รายการดัดแปลงจากบีบีซี
 
## อ้างอิง

 

 
หมวดหมู่:การแสดงช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์
หมวดหมู่:บียอนเซ่ โนวส์
หมวดหมู่:เดสทินีส์ไชลด์
คลองบางแก้ว (จังหวัดอ่างทองและจังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

**คลองบางแก้ว** เป็นคลองที่แยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลบางแก้ว จังหวัดอ่างทอง ไหลไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านตำบลบ้านอิฐ ตำบลบ้านรี เข้าเขตจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ผ่านตำบลบ้านนา ตำบลบ้านขวาง ตำบลท่าตอ ตำบลบ้านใหม่ อำเภอมหาราช ไหลไปบรรจบกับแม่น้ำลพบุรีที่ตำบลหัวไผ่ อำเภอมหาราช คลองบางแก้วมีความยาวประมาณ 15 กิโลเมตร

เดิมทีคลองบางแก้วเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิม ในรัชกาลสมัยสมเด็จพระเจ้าท้ายสระ เมื่อมีการขุดคลองหน้าศาลากลางจังหวัดอ่างทองไปทางอำเภอป่าโมก แม่น้ำตอนนี้จึงตื้นเขิน จนเมื่อ พ.ศ. 2356 พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยโปรดให้เจ้าพระยาอภัยภูธรที่สมุหนายกเป็นแม่กองปิดทำนบกั้นน้ำที่เมืองอ่างทอง เพื่อให้สายน้ำไหลตลอดคลองบางแก้ว แต่ไม่สำเร็จ ทำนบพังทลายเนื่องจากทานกระแสน้ำไม่ไหว (ภายหลังจึงย้ายเมืองอ่างทองไปตั้งที่ปากคลองบางแก้ว)

แหล่งน้ำจากแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณปากคลองบางแก้วที่ตำบลบางแก้ว เป็นแหล่งน้ำที่มีความสำคัญในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตั้งแต่รัชกาลที่ 1 ถึง รัชกาลที่ 4 และรัชสมัยรัชกาลที่ 9 ได้ใช้น้ำจากแม่น้ำสำคัญในประเทศ 5 สาย ซึ่งแหล่งน้ำจากแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณปากคลองบางแก้ว ตำบลบางแก้ว เป็นหนึ่งในแหล่งน้ำที่ใช้ทำพิธีเสกน้ำสำหรับถวายเป็นน้ำอภิเษกและน้ำสรงมูรธาภิเษกในพระราชพิธีเสด็จขึ้นเถลิงถวัลย์ราชสมบัติบรมราชาภิเษกและใช้น้ำจากแม่น้ำเจ้าพระยาตักที่กลางแม่น้ำเจ้าพระยาปากคลองบางแก้ว ตำบลบางแก้ว มาประกอบพิธีเสกน้ำ

## อ้างอิง

บางแก้ว
บางแก้ว
หมวดหมู่:อำเภอมหาราช
หมวดหมู่:อำเภอเมืองอ่างทอง
ออลทูเวล: เดอะชอร์ตฟิล์ม

***ออลทูเวล: เดอะชอร์ตฟิล์ม*** () เป็นภาพยนตร์สั้นแนวดราม่าโรแมนติกปี ค.ศ. 2011 เขียนและกำกับโดยนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ ดัดแปลงจากเพลง"ออลทูเวล" ในปี ค.ศ. 2012 ของเธอเอง ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกตั้งให้เป็นเพลงเวอร์ชัน 10 นาที นำแสดงโดยซาดี ซิงก์ และดีแลน โอไบรอัน เป็นคู่รักโรแมนติกที่ความสัมพันธ์ลึกซึ้ง และจบความสัมพันธ์ลงในท้ายที่สุด ผลิตโดยซอลโปรเจ็กตส์ และเทย์เลอร์ สวิฟต์โปรดิวชันส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายในวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 ในโรงภาพยนตร์บางแห่งโดยยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ และบนยูทูบโดยโพลีแกรมเอ็นเตอร์เมนต์ และรีพับลิกเรเคิดส์ ควบคู่ไปกับอัลบั้ม *[[เรด (เทย์เลอร์เวอร์ชัน)]]* อัลบั้มบันทึกเสียงซ้ำครั้งที่สองของเทย์เลอร์ สวิฟต์

ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายรอบปฐมทัศน์ที่โรงภาพยนตร์เอเอ็มซี ในลินคอล์นสแควร์ นครนิวยอร์ก ต่อมาด้วยการเข้าฉายเพียงบางแห่งในเมืองใหญ่ และได้รับการคัดเลือกเข้าฉายเป็นพิเศษในเทศกาลทริเบกา และเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโตในปี ค.ศ. 2022 ซึ่งเป็นการฉายภาพยนตร์ต้นฉบับขนาด 35 มม. เปิดให้ชมโดยนักวิจารณ์ร่วมสมัย ภาพยนตร์และการแสดงของซาดี ซิงก์ และดีแลน โอไบรอัน ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 5 รางวัล ร่วมไปถึงงานประกาศรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ 2022 ชนะสาขาวิดีโอแห่งปี วิดีโอขนาดยาวยอดเยี่ยม และกำกับยอดเยี่ยม ส่งผลให้เทย์เลอร์ สวิฟต์ กลายเป็นศิลปินคนแรกในประวัติศาสตร์เอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ที่ชนะวิดีโอแห่งปีสามครั้ง

## นักแสดง
* ซาดี ซิงก์ รับบทเป็น เธอ
** เทย์เลอร์ สวิฟต์ รับบทเป็น เป็นเธอ, ในภายหลัง
* ดีแลน โอไบรอัน รับบทเป็น เขา
** เจค ลีออน รับบทเป็น เขา, ในภายหลัง
* ชอว์น เลวี รับบทเป็น พ่อของเธอ

## รางวัล

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในรัฐนิวยอร์ก
หมวดหมู่:มิวสิกวิดีโอที่กำกับโดยเทย์เลอร์ สวิฟต์
หมวดหมู่:เทย์เลอร์ สวิฟต์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษในคริสต์ทศวรรษ 2020
วัดศรีนวลสว่างอารมณ์

**วัดศรีนวลสว่างอารมณ์** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ตำบลชีทวน อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี

## ประวัติ
วัดศรีนวลแสงสว่างอารมณ์ หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า **วัดศรีนวล** ซึ่งในแต่เดิมใช้เขียนว่า **วัดสีนวน** วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อใด อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2340 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2347 

มีเรื่องกล่าวขานต่อกันมาว่าได้มี ญาครูตีนก้อม ได้พาญาติโยม สร้างวัดขึ้นก่อน ต่อมายายสีนวนได้บริจาคที่ดินให้เพิ่มขึ้นเพื่อขยายอาณาเขตของวัดให้กว้างขวางกว่าเดิม ชื่อวัดจึงได้เรียกว่า "วัดสีนวน" หรือ "วัดศรีนวล" ในภายหลัง และคำว่า "แสงสว่างอารมณ์" ได้มาเพิ่มเติมขึ้นภายหลังการก่อสร้างศาสนสถานของวัดในขณะที่พระอุปัชฌาย์วงค์ พฺรหฺมสโร เป็นเจ้าอาวาส (พ.ศ. 2430–2492)

## อาคารเสนาสนะและศิลปวัตถุ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ สิม (โบสถ์) ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางประธาน เป็นพระพุทธตรัสรู้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นพระโลหะสำริด หน้าตักกว้าง 1.3 เมตร สูง 1.5 เมตร ฐานชุกชีกว้าง 1.9 เมตร สูง 1.5 เมตร ด้านข้างลึก 1.3 เมตร และมีพระพุทธรูปปางประธานองค์เดิม ประดิษฐานอยู่ในโบสถ์เดียวกันกับองค์ใหม่เป็นพระพุทธรูปสำริด ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ 2468 ซึ่งย้ายมาจากสิมเดิม หน้าตักกว้าง 1 เมตร สูง 1.50 เมตร ตั้งอยู่บนโต๊ะสูงประมาณ 1 เมตร

ศาลาการเปรียญซึ่งภายในมีธรรมาสน์สิงห์เทินบุษบกที่ซึ่งเป็นสิ่งที่แปลกและแตกต่างจากธรรมาสน์โดยทั่วไปมาก สร้างขึ้นในราว พ.ศ. 2468–2470 ผู้ออกแบบและดำเนินการก่อสร้างเป็นช่างชาวญวน ส่วนการตกแต่งภายนอก ภายในและรายละเอียดต่าง ๆ พระอุปัชฌาย์วงค์ทำเอง ปัจจุบันธรรมาสน์สิงห์นี้ใช้เป็นที่สำหรับให้พระสงฆ์นั่งเทศน์มหาชาติในงานบุญเดือน 4 หรือบุญผะเหวด หรือบุญมหาชาติ ที่ฝ้าเพดานของศาลาการเปรียญมีจิตรกรรมแบบญวนที่ผสมผสานระหว่างศิลปะจีนและตะวันตก

## รายนามเจ้าอาวาส
* ญาครูตีนก้อม
* พระอุปัชฌาย์วงค์ พฺรหฺมสโร พ.ศ. 2430–2492
* พระทอง พ.ศ. 2493–2508
* พระข่าย พ.ศ. 2509–2513
* พระเสงี่ยม โฆสโก พ.ศ. 2514–2522
* พระพันธ์ จารุวณฺโณ พ.ศ. 2523–2532
* พระอธิการทา สุขกาโม พ.ศ. 2532–

## อ้างอิง

ศรีนวลสว่างอารมณ์
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดอุบลราชธานี
หมวดหมู่:อำเภอเขื่องใน
สวันเตอ แพบู

**สวันเตอ แพบู** (, ; เกิด 20 เมษายน 1955) เป็นนักพันธุศาสตร์ชาวสวีเดนและผู้ได้รับรางวัลโนเบลซึ่งเชี่ยวชาญด้านพันธุศาสตร์วิวัฒนาการ  เขาเป็นหนึ่งในผู้ริเริ่มสาขาวิชาพันธุศาสตร์บรรพชีวิน และมีผลงานโดดเด่นเกี่ยวกับจีโนมของนีแอนเดอร์ทาล เขาเป็นหัวหน้าภาคคนแรกและผู้ก่อตั้งภาคพันธุศาสตร์ สถาบันมานุษยวิทยาวิวัฒนาการมัคส์ พลังค์ ในไลพ์ซิช ประเทศเยอรมนี ตั้งแต่ปี 1997 นอกจากนี้เขายังเป็นศาสตราจารย์ประจำสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น

ในปี 2022 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาแพทยศาสตร์หรือสรีรวิทยา "จากการค้นพบจีโนมของโฮมินินที่สูญพันธุ์ไปแล้ว และวิวัฒนาการของมนุษย์"

## ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
แพบูเกิดที่สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน มารดาเป็นนักเคมีชาวเอสโตเนียชื่อ การิน แปโบ () บิดาเป็นนักชีวเคมีชื่อ ซือเนอ แบร์ยสเตริม ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ร่วมกับเบ็งต์ อี. ซอมูเอิลซ็อน และจอห์น อาร์. เวน เมื่อปี 1982

เขาจบการศึกษาปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยอุปซอลาในปี 1986 ด้วยวิทยานิพนธ์เรื่องการค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับวิธีทางที่โปรตีน E19 ของอะดีโนไวรัสกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกัน

## ชีวิตส่วนตัว
ในหนังสือชื่อ *Neanderthal Man: In Search of Lost Genomes* ซึ่งแพบูจัดพิมพ์ในปี 2014 เขาระบุว่าเขารักร่วมสองเพศอย่างเปิดเผย เขาเคยเข้าใจว่าตัวเองเป็นเกย์มาตลอด จนกระทั่งพบกับลินดา วิจิลันต์ นักบรรพชีวินวิทยาชาวอเมริกัน และ "เสน่ห์แบบแมน ๆ" ของวิจิลันต์ดึงดูดใจเขา ทั้งคู่มีผลงานตีพิมพ์ร่วมกันหลายชิ้น สมรสกันและมีลูกด้วยกันสองคน ปัจจุบันอาศัยอยู่ด้วยกันในไลพ์ซิช

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Svante Pääbo at the Max Planck Society
* 
* 

หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์ชาวสวีเดน
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยอุปซอลา
หมวดหมู่:บุคคลจากสต็อกโฮล์ม
หมวดหมู่:บุคคลจากไลพ์ซิช
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์
หมวดหมู่:ชาวสวีเดนผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ชาวสวีเดนที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์ที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:คนรักร่วมสองเพศชาวสวีเดน
ซือเนอ แบร์ยสเตริม

**คอล ซือเนอ เด็ตลุฟ แบร์ยสเตริม** (; 10 มกราคม 1916 – 15 สิงหาคม 2004) เป็นนักชีวเคมีชาวสวีเดน อดีตคณะกรรมการผู้บริหารสมาคมโนเบลในปี 1975 ผู้รับรางวัลลุยซา กรอส ฮอร์วิตซ์ จากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ร่วมกับเบ็งต์ อี. ซอมูเอิลซ็อน และรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ ร่วมกับเบ็งต์ อี. ซอมูเอิลซ็อน และจอห์น อาร์. เวน ในปี 1982 จากการค้นพบพรอสทัลแกลนดินและสารที่เกี่ยวข้อง

แบรย์สเตริมได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกของราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์สวีเดนในปี 1965 และขึ้นมาดำรงตำแหน่งประธานราชบัณฑิตยสถานในปี 1983 และในปี 1965 ยังได้รับการเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกของราชบัณฑิตยสถานวิศวกรรมศาสตร์สวีเดน เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์สำหรับชาวต่างชาติของบัณฑิตยสถานศิลปะและศิลปศาสตร์อเมริกันในปี 1966

เขาแต่งงานในปี 1943 กับมัย แกร์นันต์ (Maj Gernandt) มีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคน คือ รือริก เรียนแควร์นา (Rurik Reenstierna) ต่อมาแบร์ยสเตริมได้มีความสัมพันธ์นอกสมรสกับการิน แปโบ (Karin Pääbo) นักเคมีชาวเอสโตเนีย มีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคน คือ สวันเตอ แพบู ผู้ซึ่งในปี 2022 ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์เช่นกัน บุตรทั้งสองของเขาเกิดในปีเดียวกัน คือปี 1955 และรือริกเพิ่งจะทราบว่ามีน้องชายต่างมารดาก็ในราวปี 2004

## เกียรติยศ

* Order of the Polar Star
* Illis quorum

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
*  including the Nobel Lecture *The Prostaglandins: From the Laboratory to the Clinic*
* The Official Site of Louisa Gross Horwitz Prize

หมวดหมู่:บุคคลจากสต็อกโฮล์ม
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์
หมวดหมู่:ชาวสวีเดนผู้ได้รับรางวัลโนเบล
แมซีฮ์ แอลีเนฌอด

**แมซีฮ์ แอลีเนฌอด** (, อักษรโรมัน: Masih Alinejad; เกิด 11 กันยายน 1976) หรือชื่อเมื่อเกิดว่า **แมอ์ซูเม แอลีเนฌอด-โกมี** (, อักษรโรมัน: Masoumeh Alinejad-Ghomi) เป็นนักข่าว นักเขียน และนักเคลื่อนไหวด้านสิทธิสตรีชาวอเมริกันเชื้อสายอิหร่าน ในปัจจุบันทำงานเป็นผู้ผลิตและผู้ประกาศข่าวของวีโอเอเปอร์เซีย ผู้สื่อข่าวของรอดีโยแฟร์ดอ นักเขียนขาประจำของแมโนโท และบรรณาธิการร่วมของนิตยสาร *IranWire*

แอลีเนฌอดมุ่งเน้นการวิพากษ์วิจารณ์สถานะสิทธิมนุษยชนในประเทศอิหร่าน โดยเฉพาะประเด็นสิทธิสตรีในอิหร่าน ปัจจุบันเธอลี้ภัยอยู่ในนครนิวยอร์ก และเป็นผู้รับรางวัลมากมาย เช่น รางวัลสิทธิสตรีงานประชุมเจนีวาเพื่อสิทธิมนุษยชนและประชาธิปไตยปี 2015, รางวัลข่าวจากมูลนิธิเมฮ์ดี เซมแซร์, รางวัลสื่อยอดเยี่ยม ระดับดีเยี่ยม

ในปี 2019 เธอได้ฟ้องร้องรัฐบาลอิหร่านต่อศาลสหรัฐด้วยข้อกล่าวหาว่ารัฐบาลอิหร่านระรานเธอและครอบครัวของเธอ ในปี 2018 เธอออกหนังสือชื่อ *The Wind in My Hair* ซึ่งเล่าเรื่องการเติบโตของเธอในอิหร่าน ที่ซึ่งเธอระบุว่าเด็กผู้หญิง "ถูกเลี้ยงดูมาให้ก้มหน้างุด ๆ ให้สงบเสงี่ยมที่สุด และให้เจียมเนื้อเจียมตัว" ในปี 2021 สหรัฐระบุว่าหน่วยข่าวกรองของอิหร่านได้วางแผนลักพาตัวนักวิจารณ์รัฐบาลอิหร่านคนหนึ่งซึ่งไม่ได้ระบุชื่อ แอลีเนฌอดเชื่อว่าเธอเป็นเป้าหมายของการลักพาตัวครั้งนั้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
*Official Website
*
*Meet the Iconoclast Inspiring Iranian Women to Remove Their Headscarves  in ''Vogue Magazine''
*Review of The Woman Whose Hair Frightens Iran in the New York Times book review

หมวดหมู่:นักข่าวชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักเขียนชาวอิหร่าน
หมวดหมู่:นักเคลื่อนไหวชาวอิหร่าน
ชเวียตลานา ชีคาโนว์สกายา

**ชเวียตลานา เฆียโอร์ฆีเยวนา ชีคาโนว์สกายา**; ; เกิด 11 กันยายน 1982) เป็นนักการศึกษาและผู้นำขบวนการเรียกร้องประชาธิปไตยชาวเบลารุส เธอลงสมัครการเลือกตั้งประธานาธิบดีเบลารุสในปี 2020 ในฐานะฝ่ายค้านคนสำคัญ หลังจากที่แชร์เฆียย์ ชีคาโนว์สกี สามีของเธอ ถูกเจ้าหน้าที่รัฐของเบลารุสจับกุม หลังจากที่อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา ประธานาธิบดีคนแรกและคนเดียวของเบลารุส ชนะอีกครั้งในการเลือกตั้งครั้งนี้ เธอได้หลบหนีไปลี้ภัยอยู่ในโปแลนด์ตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2020

เธอได้รับการเสนอชื่อโดยประธานาธิบดีลิทัวเนีย และกลุ่มสมาชิกรัฐสภานอร์เวย์ เพื่อรับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี ค.ศ. 2021 จากบทบาทในการท้าทายอำนาจของลูกาแชนกา และการเรียกร้องการเลือกตั้งที่ใสสะอาดและเป็นเสรี

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* Twitter page of Sviatlana Tsikhanouskaya

หมวดหมู่:นักการเมืองเบลารุส
หมวดหมู่:บุคคลจากสหภาพโซเวียต
โอเวอร์วอตช์ 2

***โอเวอร์วอตช์ 2*** () เป็นวิดีโอเกมออนไลน์หลายผู้เล่นแนวยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง พัฒนาและจัตจำหน่ายโดยบลิซซาร์ดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ต่วเกมเป็นภาคต่อของเกมแนวฮีโร่ชูตเตอร์ *[[โอเวอร์วอตช์]]* ที่วางจำหน่ายในปี 2016 ตัวเกมมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้มีสภาพแวดล้อมร่วมกันสำหรับโหมดผู้เล่นกับผู้เล่น (PvP) กับเกมแรกในขณะที่แนะนำโหมดความร่วมมือแบบต่อเนื่อง การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในโหมดผู้เล่นกับผู้เล่นคือการลดขนาดทีมจากหกเป็นห้า ซึ่งต้องใช้ตัวละครหลายตัวในการทำใหม่ *โอเวอร์วอตช์ 2* เปิดให้เล่นฟรีสำหรับ นินเท็นโด สวิตช์, เพลย์สเตชัน 4, เพลย์สเตชัน 5, ไมโครซอฟท์ วินโดวส์, เอกซ์บอกซ์วัน และ เอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส ในรูปแบบการเล่นระหว่างการพัฒนาในวันที่ 4 ตุลาคม 2022 โดยจะมีการเล่นข้ามแพลตฟอร์มเต็มรูปแบบ โดยในวันที่ 11 สิงหาคม 2023 บลิซซาร์ดได้ปลดป้ายการเล่นระหว่างพัฒนาออก หลังจากอัปเดต *โอเวอร์วอตช์ 2: การรุกราน*

เดิม*โอเวอร์วอตช์ 2* มีแผนพัฒนาโหมดผู้เล่นกับศัตรู (PvE) โหมดเนื้อเรื่อง (Story Mode) และโหมดภารกิจฮีโร่ (Heroes Mission) วางจำหน่ายแยกเป็นส่วนเสริม เพื่อสร้างความแตกต่างจาก *โอเวอร์วอตช์* ภาคแรก แต่เนื่องจากความล่าช้าในการพัฒนา บวกกับคุณภาพในการพัฒนาไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง ทีมพัฒนาจึงได้ประกาศยกเลิกแผนการพัฒนาทั้งสามโหมดลงเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2023 โดยผลสำเร็จจากโหมดดังกล่าว จะถูกนำมาใช้พัฒนาเป็นภารกิจประจำฤดูกาลแทน โดยเริ่มจากฤดูกาลที่ 4 กับภารกิจสตาร์วอตช์ ซึ่งเป็นครั้งแรกของ *โอเวอร์วอตช์* ที่ใช้โหมดผู้เล่นกับผู้เล่นกับศัตรู (PvPvE) และมีการนำระบบบางส่วนของโหมดเนื้อเรื่องมาปรับใช้ด้วย ก่อนเปิดตัวจริงในฤดูกาลที่ 6 กับภารกิจ *การรุกราน* ที่เป็นเนื้อเรื่องที่แท้จริงของ *โอเวอร์วอตช์ 2*

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 


หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 4
หมวดหมู่:เกมสำหรับวินโดวส์
หมวดหมู่:เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์วัน
หมวดหมู่:เกมสำหรับนินเท็นโดสวิตช์
หมวดหมู่:เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 5
หมวดหมู่:วิดีโอเกมแบบร่วมมือกัน
หมวดหมู่:เกมในการแข่งขันอิเล็กทรอนิกส์สปอร์ต
หมวดหมู่:วิดีโอเกมหลายผู้เล่น
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่มีฉากในทวีปแอนตาร์กติกา
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่มีฉากในประเทศไทย
วัดหนองจับเต่า

**วัดหนองจับเต่า** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาจอมเทียน อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ตั้งอยู่บนที่ดินกว่า 17 ไร่ 

วัดหนองจับเต่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 โดยชาวบ้านหนองจับเต่าร่วมกันซื้อที่ดินแล้วบริจาคให้เป็นที่สร้างวัดและตั้งชื่อวัดตามชื่อของหมู่บ้าน โดยวัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คืออุโบสถสีขาว ประดับด้วยปูนปั้นอยู่บริเวณโดยรอบ ตัดช่องบานหน้าต่างด้วยพญานาคสีแดงเรียงสลับกัน มีใบเสมาวางอยู่บนฐานบัวคว่ำบัวหงายซ้อนกัน ด้านในมีองค์พระประธานสีทอง ส่วนด้านนอกของอุโบสถมีรูปปั้นพญานาคคู่เลื้อยรอบเป็นกำแพงล้อมอุโบสถ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัดคือ *พญาเต่าองค์ใหญ่* ตั้งอยู่ด้านข้างอุโบสถ นักท่องเที่ยวนิยมมาลอดท้องพญาเต่า เพื่อเพิ่มความสิริมงคลกันขอพรขอโชคลาภ เชื่อกันว่าหากใครได้ลอดใต้ท้องพญาเต่าเรือนแล้วจะทำให้มีอายุยืนเหมือนเต่า มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง หายจากโรคภัยไข้เจ็บ นอกจากนั้นยังมีแม่ตะเคียน พระเจ้าทันใจ และพระอุปคุต

## อ้างอิง

หนองจับเต่า
วัดห้วยใหญ่ (จังหวัดชลบุรี)

**วัดห้วยใหญ่** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี มีพื้นที่ 30 ไร่ 1 งาน 68 ตารางวา วัดมีพิธีกรรมต่อชะตาตามความเชื่อแบบโบราณ ปัจจุบันมีพระครูปลัดสราวุธ ฐิตปญฺโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดห้วยใหญ่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2186 โดยมีนายโพธิ์และนางเผือก ชาวบ้านตำบลห้วยใหญ่ เป็นผู้มอบที่ดินถวายสร้างวัด จำนวน 5 ไร่ 2 งาน และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 

ภายในอุโบสถมีร่างที่ไม่เน่าเปื่อยของหลวงพ่อก้านซึ่งบรรจุอยู่ในโลงแก้ว เป็นอดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 9 ของวัด

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระแก้ว
* พระนิล
* พระพิณ
* พระทาบ
* พระพรหม
* พระผิน
* พระเติม
* พระอุปัชฌาย์ลอย ธมมฺโชโต
* พระครูภัทรกิจวิบูล (ก้าน ภทฺทโก)
* พระครูปลัดสราวุธ ฐิตปญฺโญ

## อ้างอิง

ห้วยใหญ่
ลิซโซ

**เมลิสซา วิเวียน เจฟเฟอร์สัน** (; เกิด 27 เมษายน ค.ศ. 1988) หรือชื่อในวงการคือ **ลิซโซ** (Lizzo) เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง แร็ปเปอร์ และนักแสดงชาวอเมริกัน ลิซโซเกิดในดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน ต่อมาย้ายไปยังเมืองฮิวสตัน รัฐเท็กซัส เธอเริ่มสนใจงานดนตรีก่อนจะย้ายไปยังเมืองมินนีแอโพลิสและทำดนตรีเพลงฮิปฮอป ก่อนจะได้เซ็นสัญญากับไนซ์ไลฟ์เรเคิดดิงคอมปานีและแอตแลนติกเรเคิดส์ ลิซโซออกอัลบั้มสองชุด ได้แก่ *[[ลิซโซแบนเกอส์]]* (2013) และ *[[บิกเกิร์ลสมอลล์เวิลด์]]* (2015) และยังออกอีพีแรกกับค่ายเพลงหลัก *[[โคโคนัตออยล์]]* ซึ่งออกใน ค.ศ. 2016

ลิซโซประสบความสำเร็จในกระแสหลักด้วยการออกอัลบั้มชุดที่สาม *[[คัสไอเลิฟยู]]* ขึ้นถึงอันดับสี่บน''บิลบอร์ด'' 200 อัลบั้มนี้ก่อให้เกิดซิงเกิล "จูซ" และ "เทมโป" เวอร์ชันดีลักซ์ของอัลบั้ม มีซิงเกิล "ทรูธเฮิร์ตส์" ที่ออกใน ค.ศ. 2017 กลายเป็นเพลงไวรอลวิดีโอที่ประสบความสำเร็จระยะเวลานาน (sleeper hit) สองปีหลังจากออกจำหน่าย เพลงขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ต''บิลบอร์ด'' ฮอต 100 นานเจ็ดสัปดาห์ กลายเป็นเพลงเดี่ยวของแร็ปเปอร์หญิงที่ขึ้นอันดับหนึ่งนานที่สุด ในระหว่างนี้ ซิงเกิลของเธอเมื่อ ค.ศ. 2016 อย่าง "กูดแอสเฮลล์" ยังไต่ชาร์ตขึ้นไปถึงสิบอันดับแรกบน*บิลบอร์ด* ฮอต 100 และชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร ลิซโซได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงถึงแปดสาขาที่งานประกาศรางวัลแกรมมีครั้งที่ 62 ซึ่งมากกว่าศิลปินใด ๆ ในปีนั้น รวมถึงได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลใหญ่แต่ละหมวดหมู่ที่เรียกว่า "บิกโฟร์" ท้ายที่สุดก็ได้รับรางวัลอัลบั้มเพลงเออร์เบินร่วมสมัยยอดเยี่ยม, การแสดงเดี่ยวป็อปยอดเยี่ยม จากเพลง "กูดแอสเฮลล์" และการแสดงอาร์แอนด์บีดั้งเดิมยอดเยี่ยม จากเพลง "เจอโรม"

ใน ค.ศ. 2021 ลิซโซออกซิงเกิล "รูเมอส์" ร้องรับเชิญโดยคาร์ดิ บี เปิดตัวในห้าอันดับแรกบนชาร์ต*บิลบอร์ด* ฮอต 100 อัลบั้มชุดที่สี่ *[[สเปเชียล]]* นำด้วยซิงเกิล "อะเบาต์แดมน์ไทม์" ขึ้นถึงอันดับหนึ่งบนฮอต 100

นอกจากงานดนตรี ลิซโซยังเริ่มงานแสดงโดยพากย์เสียงให้กับภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง *[[ผจญแดนตุ๊กตามหัศจรรย์]]* (2019) และปรากฏอยู่ในภาพยนตร์เรื่อง *[[ยั่ว สวย รวย แสบ]]* (2019) นอกจากนั้นเธอยังเป็นพิธีกรรายการเรียลลิตีทางโทรทัศน์ของแอมะซอนไพรม์วิดีโอ ในเรื่อง *[[ลิซโซส์วอตช์เอาต์ฟอร์เดอะบิกเกิร์ล]]* ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี สาขารายการแนวแข่งขันยอดเยี่ยม ใน ค.ศ. 2019 นิตยสาร *[[ไทม์]]* ยกให้ลิซโซเป็น "ผู้ให้ความบันเทิงแห่งปี" จากความนิยมที่พุ่งสูงขึ้นและการมีส่วนร่วมทางดนตรีของเธอ นอกจากจะได้รับรางวัลแกรมมีสามครั้งแล้ว เธอยังได้รับรางวัลบิลบอร์ดมิวสิกอะวอดส์, เบตอะวอดส์ และโซลเทรนมิวสิกอะวอดส์อีกสองครั้ง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2531
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:แร็ปเปอร์ชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:นักร้องป็อปหญิงชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักเคลื่อนไหวสิทธิกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศจากสหรัฐ
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
ประเทศนอร์เวย์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1904

**ประเทศนอร์เวย์** ไม่ได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1904 ที่เมืองเซนต์หลุยส์ สหรัฐ อย่างไรก็ตาม ชาร์ลส์ อีริคเซ่น และเบิร์นฮอฟฟ์ แฮนเซ่น ก็เข้าร่วมการแข่งขันกีฬามวยปล้ำในประเภทเวลเตอร์เวท และรุ่นเฮฟวี่เวท ตามลำดับและได้รับรางวัลเหรียญทอง

## ผู้ได้รับเหรียญรางวัล

## อ้างอิง

นอร์เวย์
1904
ประเทศโคลอมเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900

**สาธารณรัฐโคลอมเบีย** ไม่ได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1900อย่างเป็นทางการ ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส อย่างไรก็ตาม ฟรานซิสโก เฮนริเกซ เดอ ซูบิเรีย ที่ถือสัญชาติโคลอมเบียได้เข้าร่วมแข่งขันและได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งขันชักเย่อ ทางคณะกรรมการโอลิมปิกสากลจึงบันทึกสถิติให้เข้าเป็นนักกีฬาตัวแทนประเทศโคลอมเบีย ในฐานะสมาชิกของทีมผสม

## ผู้ได้รับเหรียญรางวัล - สมาชิกของทีมผสม

## อ้างอิง

1900
โคลอมเบีย
วัดศรีพัฒนาราม (จังหวัดยะลา)

**วัดศรีพัฒนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาเซะ อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ อาณาเขต ทิศเหนือยาว 60 วา ติดต่อกับที่ดินเอกชน ทิศใต้ยาว 60 วา ติดต่อกับถนนสาธารณะ ทิศตะวันออกยาว 80 วา ติดต่อกับที่นา ทิศตะวันตกยาว 80 วา ติดต่อกับสวนยางและที่ดินเอกชน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หน้าวัดหันไปทางทิศใต้ 

วัดศรีพัฒนาราม เดิมชื่อว่า **วัดบ้านคล้า** เป็นวัดโบราณสร้างมานานนับร้อยปีแต่ไม่มีหลักฐานการก่อสร้างที่ชัดเจน มีสภาพเป็นวัดร้างมานาน จนเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้มีพระอธิการ ดำ ติสสโร มาอยู่จำพรรษา จึงได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์วัดใหม่ ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศรีพัฒนาราม" โดยเจ้าคณะจังหวัดยะลาในขณะนั้นคือ พระราชปัญญาเมธี เป็นผู้ตั้งนามวัดให้ จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2559

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระอธิการ ดำ ติสสโร ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2470–2473
* พระอธิการ แดง กิตติสัทโธ ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2474–2486
* พระอธิการ เคลื่อน อริยวโร ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2490–2494
* พระอธิการ ทิม เกสโร ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2495–2505
* พระอธิการ จบ ธัมมโชโต ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2506–2508
* พระอธิการ ชิต นวปุณโณ ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2509–2511
* พระอธิการ หวาน สัจจธัมโม ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2512–2515
* พระครูบริหาร ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2515–2517
* พระอธิการ คลึ้น ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2518–2520
* พระอธิการบุญ ขันติสาโร ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2521–
* พระใบฎีกา คำสิงห์ กิตติสาโร ดำรงตำแหน่ง ?–พ.ศ. 2547
* พระเคี่ยม ถิรธัมโม ดำรงตำแหน่ง ?–พ.ศ. 2555
* พระอาจารย์ ธงไชย วิริโย ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2555–

## อ้างอิง

ศรีพัฒนาราม
วัดบ้านดี

**วัดบ้านดี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบาราโหม อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี

วัดบ้านดี หรือ **วัดกะดี** มีชื่อเป็นทางการว่า **วัดพุทธาวาส** เป็นวัดเก่าแก่ในสมัยอยุธยา สร้างขึ้นในสมัยสุลต่านมูซัฟฟาร์ ชะฮ์ (Sultan Muzaffar Syah) เป็นเจ้าเมืองปัตตานี การสร้างวัดบ้านดีมีมูลเหตุเนื่องจากสุลต่านมูซัฟฟาร์เสด็จประพาสอยุธยาเพื่อสร้างสัมพันธไมตรีในรัชกาลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ หลังจากพำนักอยู่ที่อยุธยาเป็นเวลา 2 เดือน ได้กลับมาพร้อมกับเชลยชาวพม่าและชาวลาวจากกรุงศรีอยุธยา ที่สมเด็จพระมหาจักพรรดิพระราชทาน มีทั้งผู้ใหญ่และเด็กรวมทั้งสิ้น 160 คน แบ่งเป็นชาวพม่า 60 คน และชาวลาวล้านช้างอีก 100 คน เพื่อเป็นกำลังของพลเมืองปัตตานีต่อไป โดยให้ตั้งชุมชนอยู่ริมคลองปาเระใกล้กับพระราชวังปัตตานี ทรงแบ่งให้เชลยพม่าเลี้ยงช้างทรงสองเชือก ชื่อ อาซิง กับอิกร็อบ ส่วนเชลยลาวล้านช้างให้ไปทำนาที่ทุ่งปาเระ และเนื่องจากชาวพม่าและชาวลาวในกลุ่มดังกล่าวนับถือศาสนาพุทธ สุลต่านมูซัฟฟาร์มีพระราชานุญาตให้สร้างวัดขึ้น 

วัดบ้านดีเป็นวัดร้างมาระยะหนึ่ง ต่อมาจึงได้มีการฟื้นฟูและบูรณะ โดยการสร้างศาลาการเปรียญ กุฏิ และหอฉันเพิ่มเติม ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2548

ภายในวัดมีสิ่งก่อสร้างโบราณคือ เจดีย์ทรงระฆังคว่ำขนาดเล็ก 1 องค์ ส่วนเจดีย์ขนาดใหญ่ที่สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาได้ล้มพังไปนานแล้ว คงปรากฏเฉพาะส่วนฐานของเจดีย์ที่สร้างด้วยอิฐดินเผาหลงเหลืออยู่โดยบางส่วนยังคงถูกฝังอยู่ใต้ดิน บางส่วนแตกหักกระจายบริเวณผิวดิน เจดีย์องค์เล็กสร้างขึ้นภายหลังจากเจดีย์องค์ใหญ่ล้มลงไป โดยนำส่วนยอดของเจดีย์องค์ใหญ่มาสร้างบนฐานของเจดีย์องค์เดิม

ส่วนหมู่บ้านของเชลยพม่าและลาวล้านช้าง เรียกว่า *บ้านดี*, *บ้านกะดี* หรือภาษามลายูปัตตานีเรียกว่า *กาปงกือดี* ยังคงตั้งอยู่ริมคลองปาเระ สืบลูกหลานต่อมาจนถึงปัจจุบัน

## อ้างอิง

บ้านดี
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปัตตานี
หมวดหมู่:ศาสนสถานในอำเภอเมืองปัตตานี
หมวดหมู่:ดินแดนแทรกทางชาติพันธุ์ในประเทศไทย
คลองกือเซะ

**คลองกือเซะ** หรือ **คลองกรือเซะ** เป็นคลองที่ไหลผ่านพื้นที่ด้านทิศเหนือของอำเภอยะรังและทิศตะวันออกของอำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี โดยส่วนปลายของคลองนี้จะไปรวมกับคลองมานิงที่บ้านปาเระ ตำบลบาราโหม อำเภอเมืองปัตตานี คลองมีความยาวประมาณ 10.8 กิโลเมตร ประชาชนตามริมคลองกือเซะทำประมงประมาณ 50 กว่าครัวเรือน

## ประวัติศาสตร์
ในสมัยรายาฮีเยาเป็นเจ้าเมืองเกิดปัญหาน้ำเค็มรุกเข้ามาในคลองกือเซะจนไม่สามารถอำนวยประโยชน์ในการเกษตรกรรมได้ รายาฮีเยาทรงรับสั่งให้ราษฎรพร้อมกันขุดคลอง โดยเริ่มจากรือเซะมุ่งไปทางทิศเหนือจนถึงแม่น้ำที่อ่าวเตอร์มางัน (ใกล้กับหมู่บ้านปรีกีปัจจุบัน) หลังขุดคลองเชื่อมกับแม่น้ำ น้ำจึงไหลมาตามคลองแห่งใหม่ผ่านคลองกือเซะ แล้วไหลออกทะเลตรงอ่าวรา 

ต่อมาในสมัยรายาบีรู เกิดปัญหากับคลองกือเซะอีกครั้ง คือ กระแสน้ำไหลแรงเซาะริมฝั่งที่ติดต่อกับพระราชวังได้รับความเสียหาย และน้ำในคลองกือเซะกลายเป็นน้ำจืด จึงเป็นเหตุให้นาเกลือตรงชายทะเลไม่สามารถเป็นเกลือได้เพราะน้ำลดความเค็มลง รายาบีรูจึงมีกระแสรับสั่งให้สร้างเขื่อนกั้นน้ำที่ไหลมาจากด้านเหนือ โดยไหลเข้าคลองกือเซะและปิดคลองปาฟีรีด้วย เขื่อนดังกล่าวที่สร้างด้วยหิน ได้ตั้งนามหมู่บ้านนั้นว่าบ้านทำนบหิน (บ้านตาเนาะบาตู)

## อ้างอิง

กือเซะ
หมวดหมู่:อำเภอยะรัง
หมวดหมู่:อำเภอเมืองปัตตานี
มหาวิทยาลัยคนเพี้ยน

***มหาวิทยาลัยคนเพี้ยน*** () เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นผลิตโดย K Contents เผยแพร่ออนไลน์ผ่านยูทูบโดยมีเสียงพากย์และบทพูดตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงสร้างโดยสตูดิโอ ดีแอลอี ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565

## ตัวละคร
;
:

;
:

;
:

;
:

;
:

;ศาสตราจารย์
:

;
:

;
:

;
:

## สื่อ
### อนิเมะ
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอดีแอลอี ประกาสสร้างในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์อนิเมะกำกับโดยสึกาซะ นิชิยามะ เขียนบทโดยนาโอโตชิ นากาจิมะ ออกแบบตัวละครโดยนิชิยามะ กำกับเสียงโดยมาซาคัตสึ โอมูโระ และแต่งดนตรีประกอบโดยโคซูเกะ ยามาชิตะ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 5 ตุลาคมถึง 21 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ทางช่อง Tokyo MX และช่องอื่น ๆ เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "Catastrophe" ร้องโดยนาโนะ เพลงปิดชื่อเพลงว่า  "Bad City (Bug Human)" บรรเลงโดย Lowland Jazz. เมเดียลิงก์ได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่ในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
*  
* อนิเมะ ''มหาวิทยาลัยคนเพี้ยน'' ทางอนิ-วัน เอเชีย
* 

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2562
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ช่องยูทูบ

หมวดหมู่:เมเดียลิงก์
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
ราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ดแห่งอียิปต์

**ราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ดแห่งอียิปต์** (**ราชวงศ์ที่ 21**) มักถูกจัดเป็นราชวงศ์แรกของ ช่วงรอยต่อครั้งที่สามแห่งอียิปต์โบราณ  กินเวลาตั้งแต่ปี 1069 ถึง 945 ปีก่อนคริสตกาล

## ประวัติศาสตร์
หลังจากสิ้นรัชกาลของ ฟาโรห์ราเมสเสสที่ 3 พระราชอำนาจของราชวงศ์ในอียิปต์ก็ค่อยๆ เสื่อมถอยลง ฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่ 21 มีอำนาจปกครองบริเวณอียิปต์ตอนล่าง ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองทานิส ทำให้ราชวงศ์นี้มีอีกชื่อว่าราชวงศ์ 'ทานิส' ในขณะเดียวกัน นักบวชสูงสุดแห่งอามุนที่ทีบส์ ได้มีอำนาจปกครองอียิปต์ตอนกลางและตอนบนในทางพฤตินัย นักบวชชาวอียิปต์นามว่า มาเนโธ ได้กล่าวไว้ในตัวอย่างประวัติศาสตร์ของราชวงศ์อียิปต์ว่า "ราชวงศ์ที่ 21 แห่งอียิปต์มีอายุ 130 ปี" 

## รายพระนามฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่ 21

## เส้นเวลาของราชวงศ์ที่ 21

ImageSize = width:800 height:auto barincrement:12
PlotArea = top:100 bottom:100 right:100 left:100
AlignBars = early

DateFormat = yyyy
Period   = from:-1077 till:-925
TimeAxis  = orientation:horizontal
ScaleMajor = unit:year increment:10 start:-1077

Colors   =
 id:canvas value:rgb(0.97,0.97,0.97)
 id:PA  value:green
 id:GP  value:red

Backgroundcolors = canvas:canvas

BarData =
 barset:Rulers

PlotData=
 width:5 align:left fontsize:S shift:(5,-4) anchor:till
 barset:Rulers

 from: -1077 till: -1051 color:PA text:"Smendes (1077 BC &ndash; 1051 BC)"
 from: -1051 till: -1047 color:PA text:"Amenemnisu (1051 BC &ndash; 1047 BC)"
 from: -1047 till: -1001 color:PA text:"Psusennes I (1047 BC &ndash; 1001 BC)"
 from: -1001 till: -992 color:PA text:"Amenemope (1001 BC &ndash; 992 BC)"
 from: -992 till: -986 color:PA text:"Osorkon the Elder (992 BC &ndash; 986 BC)"
 from: -986 till: -967 color:PA text:"Siamun (986 BC &ndash; 967 BC)"
 from: -967 till: -943 color:PA text:"Psusennes II (967 BC &ndash; 943 BC)"
 barset:skip


## อ้างอิง



หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่สิ้นสุดในศตวรรษที่ 10 ก่อนคริสตกาล
21
หมวดหมู่:ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์
ปูราเกอเฮิน

**ปูราเกอเฮิน** (อักษรโรมัน: Pura Kehen) เป็นปูราในเกิมปากา อำเภอบังกลี จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเชิงเขา ราว  ทางเหนือของใจกลางเมือง สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 13 โดยราชวงศ์บังกลี

ปูราเกอเฮินเป็นโบสถ์พราหมณ์หลักของอำเภอบังกลี ซึ่งในอดีตเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรบังกลี หนึ่งในเก้าอาณาจักรบนเกาะบาหลี ชื่อบังกลี (Bangli) มาจากคำว่า *bang giri* แปลว่า "เขาแดง" แคว้นบังกลีก่อตั้งขึ้นโดยอาณาจักรเกลเกลแห่งราชวงศ์มัชปาหิต 

ปูราเกอเฮินปรากฏอยู่สามครั้งในจารึกทองแดงสามชิ้นที่อายุราวปลายศตวรรษที่ 9, ต้นศตวรรษที่ 11 และศตวรรษที่ 13 จารึกสามชิ้นเรียกชื่อปูราแตกต่างกันไป โดยในจารึกชิ้นศตวรรษที่ 9 ตอนปลาย ระบุชื่อว่า "ฮียังอาปี" (Hyang Api; "เจ้าแห้งไฟ") ซึ่งเรียกโดยพราหมณ์ที่ดูแลโบสถ์ ส่วนในจานึกยุคต้นศตวรรษที่ 11 เรียกชื่อว่า "ฮียังเกอเฮิน" (Hyang Kehen; โดย *Kehen* มาจากคำบาหลี *keren* แปลว่า "เปลวเพลิง") ในยุคเดียวกันนี้ ปูราฮียังเกอเฮินเป็นโบสถ์หลักที่ซึ่งพิธีกรรมสำคัญเช่นพิธีสาบานตนของข้าราชบริพารจัดขึ้นที่นี่ หากผู้ใดไม่ปฏิบัติตามที่สาบานตนจะต้องเจอกับ *sapata* ("คำสาป") ซึ่งกระทบแก่ตนเอง ครอบครัว และลูกหลาน พิธีนี้กระทำต่อหน้ารูปเคารพของฮียังอาปี (Hyang Api) หรือ ฮียังเกอเฮิน (Hyang Kehen) ซึ่งคือพระอัคนี เทพแห่งไฟ

ส่วนขื่อ "ปูราเกอเฮิน" ปรากฏในจารึกจากศตวรรษที่ 13 ในทุกจารึกที่กล่าวมานี้ระบุความสัมพันธ์ระหว่างปูราเกอเฮินกับหมู่บ้านบังกลี

พิธีกรรมอื่น ๆ ที่จัดที่ปูราเกอเฮิน ยังรวมถึงพิธีบูชาเทพเจ้าฮินดูองค์อื่น ๆ เช่น ซารัสวาตี (พระสรัสวตี), อูเลียนซูกีมานิก (Ulian Sugimanik), ปูร์นามา (Purnama), ตีเลิม (Tilem), กาเจิงกลีโวน (Kajeng Kliwon) และ บูดากลีโวน (Buda Kliwon)

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

*
*
*
*
*
*

เกอเฮิน
ทะเลสาบตัมบลีงัน

**ทะเลสาบตัมบลีงัน** ( / ; ) เป็นทะเลสาบปล่องภูเขาไฟในอำเภอบูเลเล็ง จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเชิงเขาเลอซุง (Lesung) ในหมู่บ้านมุนดุก ตำบลบันจาร์ อำเภอบูเลเล็ง ทะเลสาบนี้เป็นหนึ่งในสามทะเลสาบในพื้นที่เดียวกัน อีกสองแห่งคือทะเลสาบบูยัน (Buyan) และทะเลสาบบราตัน (Bratan) ทะเลสาบตัมบลีงันรายล้อมด้วยป่าดงดิบหนาทึบ ปรากฏหลักฐานทางโบราณคดีอายุศตวรรษที่ 10 ที่ชี้ให้เห็นว่ามีการดำรงอยู่ของอารยธรรมในแถบนี้ รัฐบาลได้กำหนดให้พื้นที่โดยรอบทะเลสาบเป็นพื้นที่คุ้มครองโดยไม่ให้มีการพัฒนาพื้นที่เนื่องจากเป็นสถานที่ที่มีความสำคัญทางนิเวศวิทยา และทางศาสนาและวัฒนธรรม

ในบรรดาสามทะเลสาบที่กล่าวมาข้างต้นนั้น ทะเลสาบตัมบลีงันเป็นทะเลสาบที่เล็กที่สุด ตั้งอยู่ที่ความสูงเกิน 1,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล ทำให้ทะเลสาบมีสภาพอากาศแบบแอลป์ ในป่าดงดิบที่รายล้อมทะเลสาบนั้นสามารถพบสายพันธุ์กล้วยไม้และลิงมาคากบนชายฝั่งของทะเลสาบมีเพียงหมู่บ้านเดียวเท่านั้น คือหมู่บ้านกูบุก (Gubug) ซึ่งอยู่บนชายฝั่งทางใต้ของทะเลสาบ 

ชายฝั่งของทะเลสาบยังเต็มไปด้วยโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลีเก่าแก่กระจัดกระจายกันไป โบสถ์หลังหลักคือปูราดาเลิมตัมบลีงัน (Pura Dalem Tamblingan) บนชายฝั่งตะวันออก ปรากฏการกล่าวถึงปูรานี้เป็นครั้งแรกในศตวรรษที่ 10 ในจารึกทองแดงที่ค้นพบในโกเบล็ก (Gobleg)  โบสถ์หลังอื่น ๆ ที่น่าจะมีอายุพอ ๆ กัน คือ ปูราเอิมบัง (Pura Embang) และปูราตูกังติมบัง (Pura Tukang Timbang)  คำว่า *ดาเลิม* (*dalem*) ในชื่อของปูราดาเลิมตัมบลีงัน เป็นคำเรียกโบสถ์ชนิดที่ไว้ประกอบพิธีจำพวกพิธีศพและพิธีการเปลี่ยนผ่าน ในธรรมเนียมหมู่บ้านบาหลีนิยมสร้างโบสถ์ดาเลิมไว้อยู่ปลายทิศใต้ (*kelod*) ของตัวหมู่บ้าน 

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 
* 
* 

หมวดหมู่:ทะเลสาบในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:จังหวัดบาหลี
เกจัก

***เกจัก*** (อักษรโรมัน: Kecak, ; หรือสะกดว่า kechak, keyjak หรือใน) เป็นนาฏศิลป์ฮินดูแบบบาหลีพื้นถิ่นที่พัฒนาขึ้นในทศวรรษที่ 1930 ในเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย นักแสดงหลักของเกจักเป็นผู้ชาย ส่วนการแสดงเกจักโดยผู้หญิงเพิ่งเริ่มมีในปี 2006 เป็นครั้งแรก นาฏศิลป์นี้มีพื้นฐานมาจากเรื่องราวของรามายณะและตามธรรมเนียมแล้วจะแสดงในปูราและหมู่บ้าน

การร่ายรำประกอบด้วยผู้แสดงที่อาจมากถึง 150 คน ล้อมวงเป็นวงกลม ร้องขานเสียง "จัก" ("*chak*") พร้อมทั้งขยับแขนกับขา การแสดงเป็นการแสดงถึงเหตุการณ์การสู้รบในรามายณะ ที่ซึ่งพวกลิงซึ่งนำโดยหนุมาน ไปช่วยพระรามต่อสู้กับทศกัณฑ์ *เกจัก* มีที่มาจากการร่ายรำ *[[sanghyang|ซังฮียัง]]* ที่ใช้ในการไล่วิญญาณชั่วร้าย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นาฏศิลป์อินโดนีเซีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมบาหลี
วัดศรีดอนคำ

**วัดศรีดอนคำ** หรือ **วัดพระธาตุศรีดอนคำ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยอ้อ อำเภอลอง จังหวัดแพร่ 

วัดศรีดอนคำ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า **วัดห้วยอ้อ**  เนื่องจากภายในวัดมีพระธาตุห้วยอ้อหรือพระธาตุศรีดอนคำซึ่งเป็นพระธาตุเก่าแก่ เชื่อกันว่าภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า พระธาตุสร้างเมื่อคราวพระนางจามเทวีเสด็จจากเมืองละโว้ไปเมืองหริภุญชัยและผ่านบริเวณที่ตั้งพระธาตุจึงได้สร้างพระธาตุขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1078 และบรรจุพระสารีริกธาตุส่วนพระอุระไว้ เมื่อ พ.ศ. 2198 ในสมัยพระยาจอมหัวคำเป็นเจ้าเมืองลอง พระมหาเถรจากวัดดอนชัยเมืองแพร่ ขออนุญาตบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุ และ พ.ศ. 2198 พระยานครลำปางและพระยานครแพร่ได้ร่วมกันบูรณะพระธาตุ จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2162	ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2477

พระธาตุศรีดอนคำเป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม ฐานล่างเป็นฐานเขียงสูงรับฐานบัวลูกแก้วอกไก่ ถัดขึ้นไปเป็นชั้นบัวถลาแปดเหลี่ยม รองรับองค์ระฆัง ซึ่งมีลักษณะแปดเหลี่ยมเช่นกัน ถัดไปเป็นบัลลังค์ ปล้องไฉนและปลียอด วัดยังมี *พระเจ้าพร้าโต้* พระพุทธรูปศิลปะพม่า มีความสูง 3 เมตร หน้าตักกว้าง 1.5 เมตร ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนไว้แล้ว และทางวัดได้สร้างศาลาให้ประดิษฐาน นอกจากนี้ในพิพิธภัณฑ์ยังมีพระไม้ขนาดเล็ก ที่สร้างด้วยมีดอีกจำนวน 1,000 องค์

## อ้างอิง

ศรีดอนคำ
ศรีดอนคำ
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดแพร่
จิม รัช

**เจมส์ รัช** (; เกิด 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2514) เป็นนักแสดง นักแสดงตลก และผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน เขามีชื่อเสียงจากการรับบทดีน เคร็ก เพลตันในซิทคอมเอ็นบีซีเรื่อง *[[Community (TV series)|คอมมูนิตี้]]* (พ.ศ. 2552-2558) ซึ่งเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลคริติกชอยส์เทเลวิชั่นอวอร์ด สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมในซีรีส์ตลกในปี พ.ศ. 2555 ในปีเดียวกันนั้น เขาได้รับรางวัลออสการ์สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยมและได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลลูกโลกทองคำในฐานะหนึ่งในผู้เขียนบทเรื่อง *[[The Descendants|เดอะเดสเซนแดนซ์]]*.

## ชีวิตในวัยเด็ก
รัชเกิดที่เมืองชาร์ลอตต์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ทั้งเขาและน้องสาวของเขาเป็นบุตรบุญธรรม เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนชาร์ลอตต์ละติน หลังจากจบการศึกษา เขาใช้เวลาหนึ่งปีหลังจบการศึกษาที่โรงเรียนลอว์เรนซ์วิล ในเมืองลอว์เรนซ์วิลล์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขาเป็นสมาชิกคนหนึ่งของเดอะกราวด์ลิงซึ่งเป็นกลุ่มตลกอิมโพรฟที่อยู่ในลอสแองเจลิส

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2514
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอเมริกัน
ฮิมิโกะ

**ฮิมิโกะ** (; *Himiko*; ประสูติ ) หรือ **ชิงงิวาโอ** (親魏倭王; "กษัตริย์แห่งวะ", "สหายแห่งเวย์") เป็นคนทรงและราชินีแห่งยามาไตโคกุในวาโกกุ (倭国) ชุดพงศาวดารจีนตอนต้นบันทึกความสัมพันธ์เชิงเครื่องบรรณาการระหว่างราชินีฮิมิโกะและอาณาจักรเวย์ (ค.ศ. 200–265) และบันทึกว่า ชาวยาโยอิเลือกเธอเป็นผู้ปกครองหลังการสงครามกว่าทศวรรษระหว่างกษัตริย์แห่งวะ

มีการถกเถียงทางวิชาการอย่างหนักตั้งแต่ยุคเอโดะตอนปลายเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของฮิมิโกะและตำแหน่งของนครที่เธอปกครองอยู่ (ยามาไต) โดยมีความคิดเห็นแบ่งออกเป็นระหว่างคีวชูตอนเหนือหรือแคว้นยามาโตะโบราณซึ่งคือคิงกิในปัจจุบัน เคอิจิ อิมามูระ กล่าวว่า "ปัญหายามาไต" (Yamatai controversy) เป็น "การถกเถียงประวัติศาสตร์โบราณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น" มุมมองในปัจจุบันของนักวิชาการระบุว่าร่างของฮิมิโกะอาจถูกฝังอยู่ที่ฮาชิฮากะโคฟุงในจังหวัดนาระ

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

* 

หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 791
หมวดหมู่:สมเด็จพระราชินีนาถ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคยาโยอิ
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 718
ยันฮี

**ยันฮี** อาจหมายถึง
* โรงพยาบาลยันฮี กรุงเทพมหานคร
* การไฟฟ้ายันฮี หรือ การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
* เขื่อนภูมิพล หรือ เขื่อนยันฮี จังหวัดตาก
จีฮุน

**พัค จี-ฮุน** (; เกิด 14 มีนาคม ค.ศ. 2000) หรือที่รู้จักกันในชื่อ **จีฮุน** เป็นนักร้องและนักเต้นชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นสมาชิกของเทรเชอร์ สังกัดวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ 

## ผลงานการแสดง
### เว็บซีรีส์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:นักร้องเคป็อป
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2543
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์
หมวดหมู่:สมาชิกของเทรเชอร์
หมวดหมู่:นักร้องชายชาวเกาหลีใต้ในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:ไอดอลชายชาวเกาหลีใต้
กีฬามวยไทยในเวิลด์เกมส์ 2022

**กีฬามวยไทย** ในการแข่งขันเวิลด์เกมส์ 2022 ที่เมืองเบอร์มิงแฮม รัฐแอละแบมา สหรัฐ จัดขึ้นระหว่างวันที่ 15 ถึง 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ที่หอประชุมอนุสรณ์บอตเวลล์ เดิมกำหนดจะจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2564 แต่การแข่งขันถูกเลื่อนออกไปเป็นเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 อันเป็นผลมาจากการเลื่อนโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 เนื่องจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 นับเป็นครั้งที่ 2 ของมวยไทยที่มีการแข่งขันในเวิลด์เกมส์

## ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน
มีนักกีฬา 96 คน จาก 39 ประเทศ ดังนี้ 

*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

## ตารางสรุปเหรียญ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กีฬามวยไทยในเวิลด์เกมส์
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาที่เลื่อนออกไปเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
สมาคมวอลเลย์บอลญี่ปุ่น

**สมาคมวอลเลย์บอลญี่ปุ่น** () เป็นหน่วยงานกำกับดูแลกีฬาวอลเลย์บอลในประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2470 และเป็นสมาชิกของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2494 และยังเป็นสมาชิกสมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชียอีกด้วย เจวีเอมีหน้าที่จัดการทีมวอลเลย์บอลชายทีมชาติญี่ปุ่นและวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วอลเลย์บอล
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2470
หมวดหมู่:สมาชิกสมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชีย
วัดถนน

**วัดถนน** หรือ **วัดถนนสุธาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโผงเผง อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง

ตามประวัติของวัดระบุว่าวัดถนนสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2323 ในสมัยกรุงธนบุรี แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2275 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2280

ภายในวัดเป็นที่ประดิษฐาน *หลวงพ่อพุทธรำพึง* เป็นพระพุทธรูปแกะสลักด้วยไม้สูง 2 เมตรเศษ น่าจะแกะสลักจากไม้ต้นโพธิ์ เป็นพระพุทธรูปปางรำพึง โดยพระพุทธรูปปางรำพึง คือ พระพุทธรูปในอิริยาบถประทับยืน พระหัตถ์ทั้งสองประสานยกขึ้นประทับที่พระอุระ (อก) พระหัตถ์ขวาทับพระหัตถ์ซ้าย สันนิษฐานว่าลอยน้ำมาจากทางเหนือ หลวงพ่อพุทธรำพึงประดิษฐานอยู่ในวิหารข้าง ๆ อุโบสถ ทางด้านหลังวิหารมีศาลาการเปรียญหลังเก่าที่ได้รับการบูรณะแล้ว บนเพดานแกะสลักเป็นพระพุทธบาท มีขนาดโดยประมาณ กว้าง 30 นิ้ว ยาว 70 นิ้ว อายุนับ 100 ปี

## อ้างอิง

ถนน
สมาคมวอลเลย์บอลเกาหลี

**สมาคมวอลเลย์บอลเกาหลี** () เป็นหน่วยงานกำกับดูแลกีฬาวอลเลย์บอลในประเทศเกาหลีใต้ เป็นสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกและกีฬาเกาหลี มีสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวในการเป็นตัวแทนของเกาหลีใต้ต่อองค์การกีฬาระหว่างประเทศ เช่น เอฟไอวีบี และ เอวีซี  เควีเอมีหน้าที่จัดการทีมวอลเลย์บอลชายทีมชาติเกาหลีใต้และวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติเกาหลีใต้

ก่อตั้งในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2489 ในปี พ.ศ. 2550 ได้ควบรวมกลายเป็นบริษัท

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วอลเลย์บอล
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2489
หมวดหมู่:สมาชิกสมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชีย
วัดกำแพง (อำเภอไชโย)

**วัดกำแพง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักฟ้า อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง

วัดกำแพงเป็นวัดเก่าครั้งสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี แต่ต่อมาคงถูกทิ้งร้างไว้ ตามประวัติของวัดกล่าวว่า สร้าง (บูรณะ) ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2355 ซึ่งยกฐานะเป็นวัด มีเนื้อที่ 13 ไร่ 1 งาน 90 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามาสีมากว้าง 8.10 เมตร ยาว 14.70 เมตร แต่เดิมวัดนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยามากกว่านี้ แต่ถูกน้ำกัดเซาะตลิ่งพังทลายเข้ามามากขึ้นทุกที ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2484 ทางวัดร่วมกับชาวบ้านร่วมกันย้ายเสนาสนะขยับเข้ามาในบริเวณที่ตั้งปัจจุบัน

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารกำหนดอายุราวครึ่งหลังของพุทธศตวรรษที่ 23 มีลักษณะก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ หันหน้าไปทางด้านทิศตะวันออก ส่วนฐานทำเป็นฐานอ่อนแบบท้องสำเภา ด้านทิศตะวันออกมีประตูทางเข้า 1 ประตู มีซุ้มยื่นออกมาครอบประตูทางเข้าไว้ ส่วนด้านทิศตะวันตกมีประตูทางเข้าอีก 2 ประตู ตั้งอยู่ขวาและซ้ายสุดของผนังด้านนี้ ผนังด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกนี้ก่อฉาบเรียบขึ้นไปเสมอเป็นเนื้อเดียวกันกับหน้าบัน ซึ่งไม่มีลวดลายเครื่องประดับ หลังคาทำเป็น 3 ซ้อน มุงด้วยกระเบื้องหางประหลาดินเผาไม่เคลือบ ภายในวิหารมีเสา 8 เหลี่ยมลอยตัวตั้งรับเครื่องบนอยู่ 2 แถว แถวละ 4 ต้น มีปูนปั้นเป็นรูปบัวแวงประดับอยู่ปลายยอดเสา เครื่องบนภายในของหลังคาไม่มีฝ้ามาปิด 

นอกจากนั้นยังมีเจดีย์ตั้งอยู่ในบริเวณวัด เป็นเจดีย์สี่เหลี่ยมย่อมุมไม่สิบสอง ทำเป็นฐานสิงห์ซ้อนกัน 3 ชั้น องค์ระฆังสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองบัลลังก์เหลี่ยม ยอดเป็นบัวกลุ่ม 5 ชั้น สมัยรัตนโกสินทร์

## อ้างอิง

กำแพง
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดอ่างทอง
วัดกำแพง

**วัดกำแพง** อาจหมายถึง
* วัดกำแพง เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
* วัดกำแพง เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
* วัดกำแพงบางจาก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
* วัดกำแพง จังหวัดชลบุรี
* วัดกำแพง อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท
* วัดกำแพง อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท
* วัดกำแพง จังหวัดชัยภูมิ
* วัดกำแพง จังหวัดนนทบุรี
* วัดกำแพง จังหวัดนราธิวาส
* วัดกำแพง จังหวัดปราจีนบุรี
* วัดกำแพง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกำแพง จังหวัดลพบุรี
* วัดกำแพง จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดกำแพง อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง
* วัดกำแพง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง
วัดพิกุลทอง (จังหวัดสิงห์บุรี)

**วัดพิกุลทอง** เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพิกุลทอง อำเภอท่าช้าง จังหวัดสิงห์บุรี มีเนื้อที่ จำนวน 103 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 15 แปลง มีเนื้อที่ทั้งหมด จำนวน 189 ไร่ 2 งาน 65 ตารางวา

วัดพิกุลทอง มีขุนสิทธิ์ สถิตย์บุตร (เสือ) นายกลับ สถิตย์บุตร และนายช่วง  เป็นหัวหน้าดำเนินการก่อสร้างวัดนี้ขึ้น โดยเดิมชื่อว่า **วัดใหม่พิกุลทอง** แต่ชาวบ้านมักเรียกว่า **วัดใหม่** เพราะว่าเป็นวัดสร้างขึ้นใหม่ในเขตนี้ โดยมิได้เป็นวัดร้างมาก่อน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2434	ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2483 จึงได้ขอเปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดพิกุลทอง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 อย่างไรก็ดีชาวบ้านในปัจจุบันเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า **วัดหลวงพ่อแพ** เพราะหลวงพ่อแพ อดีตเจ้าอาวาส เป็นพระที่ชาวบ้านเคารพรักมาก ท่านได้ทำประโยชน์ แก่พุทธศาสนาไว้มากมาย และเมื่อ พ.ศ.2535 ได้รับยกฐานะวัดขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี

ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อแพ จัดแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับ ประวัติและเครื่อง อัฐบริขารของหลวงพ่อแพตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน วัดมีพระพุทธรูปปางประทานพรองค์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย คือ *พระพุทธสุวรรณมงคลมหามุนี* หรือ *หลวงพ่อใหญ่* องค์สีทอง ขนาดหน้าตักกว้าง 11 วา 2 ศอก 7 นิ้ว สูง 21 วา 1 คืบ 3 นิ้ว ภายในเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กประดับด้วยโมเสกทองคำธรรมชาติชนิด 24 เค รอบ ๆ พระวิหารใหญ่มีวิหารคตซึ่ง ประดิษฐานพระพุทธรูปปางประจำวันต่าง ๆ และพระสังกัจจายน์องค์ใหญ่

## อ้างอิง

พิกุลทอง
พิกุลทอง
หมวดหมู่:อำเภอท่าช้าง
วัดอ่าวน้อย

**วัดอ่าวน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่าวน้อย อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

วัดอ่าวน้อย หรือ **วัดถ้ำพระนอน** ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ภายในวัดมีถ้ำพระนอน อายุ 300–500 ปี ที่ตั้งอยู่บนภูเขาฝั่งติดทะเลอ่าวน้อย ภายในถ้ำประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่ 2 องค์ ห่มจีวรสีเหลืองลักษณะเดียวกันทั้งสององค์ องค์แรกประดิษฐานอยู่บริเวณปากถ้ำ เป็นพระนอนตะแคงขวา มีความยาว 20 เมตร ส่วนอีกองค์หนึ่งอยู่ลึกเข้าไปภายใน เป็นพระนอนตะแคงซ้ายมีความยาว 14 เมตร กล่าวกันว่าในอดีตถ้ำพระนอนเคยเป็นสถานที่ที่ชาวเรือมักเข้ามาอาศัยเพื่อหลบพายุฝน 

อีกจุดเด่นของวัดคืออุโบสถไม้สักทองทั้งหลัง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหินอ่อนและที่ผนังอุโบสถแกะสลักเป็นเรื่องราวพุทธประวัติ

## อ้างอิง

อ่าวน้อย
นายน้อยจอมโกย ก้าวสู่เส้นทางแห่งวีรบุรุษ

***นายน้อยจอมโกย ก้าวสู่เส้นทางแห่งวีรบุรุษ*** () เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวอิงประวัติศาสตร์ เขียนและวาดภาพประกอบโดยยูเซ มัตสึอิ สร้างจากเรื่องจริงในประวัติศาสตร์ของโฮโจ โทกิยูกิ ซามูไรหนุ่มผู้ปรารถนาจะแก้แค้นอาชิกางะ ทากาอูจิ ซามูไรผู้ทรยศหักหลังที่ทำให้ตระกูลของเขาต้องล่มสลาย เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร *[[โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์]]* ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2564 ณ เดือนกรกฎาคม 2024 ได้ถูกตีพิมพ์เป็นฉบับรวมเล่ม (ทังโกบง) จำนวน 16 เล่ม มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ผลิตโดยสตูดิโอโคลเวอร์เวิกส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน 2024

มังงะเรื่องนี้ได้รับรางวัลมังงะโชงากูกัง ครั้งที่ 69 ในปี 2024

## คำนำ
ดำเนินเรื่องในช่วงปลายยุคคามากูระและต้นยุคมูโรมาจิ ระหว่างการฟื้นฟูเค็มมุ เรื่องราวนี้เล่าถึงโฮโจ โทกิยูกิ เด็กหนุ่มจากตระกูลโฮโจที่ต้องหลบหนีหลังจากตระกูลของเขาถูกตระกูลอาชิกางะที่นำโดยอาชิกางะ ทากาอูจิโค่นล้ม พันธมิตรเพียงหนึ่งเดียวของเขาคือนักบวชลึกลับและเหล่าผู้ติดตาม เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีและล้างแค้น ด้วยอาวุธเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือพลังวิเศษในการหลบหนีและพรางตัว

## ตัวละคร
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
* ''นายน้อยจอมโกย ก้าวสู่เส้นทางแห่งวีรบุรุษ'' ทาง ''มังงะพลัส''
* 

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:โคลเวอร์เวิกส์
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวอิงประวัติศาสตร์
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:ซามูไรในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์ชูเอชะ
หมวดหมู่:สยามอินเตอร์คอมิกส์
หมวดหมู่:มิวส์ คอมมิวนิเคชัน

หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
พีพีพีพีพีพี

***พีพีพีพีพีพี*** (PPPPPP) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวดนตรี แต่งเรื่องและวาดภาพโดย Mapollo 3 ตีพิมพ์ในนิตยสาร*[[โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์]]*ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2564 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 4 เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
* ''พีพีพีพีพีพี'' ทาง ''มังงะพลัส''
* 

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง