open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
บุญธง สงฆ์ประชา

**บุญธง สงฆ์ประชา** อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยนาท 5 สมัย ซึ่งได้รับเลือกตั้งมากที่สุดในจังหวัดชัยนาท เป็นบิดามณเฑียร สงฆ์ประชา และนันทนา สงฆ์ประชา นักการเมืองจังหวัดชัยนาท

## ประวัติ
บุญธง สมรสกับนางจันทร์เพ็ญ สงฆ์ประชา มีบุตร 5 คน คือ มนตรี สงฆ์ประชา อดีตกำนันตำบลไพรนกยูง อำเภอหันคา, จิรดา สงฆ์ประชา อดีตนายก อบจ.ชัยนาท, มณเฑียร สงฆ์ประชา สส. ชัยนาท, ศักดิ์สิทธิ์ สงฆ์ประชา อดีตสมาชิกสภาจังหวัดชัยนาท และนันทนา สงฆ์ประชา สส.แบบบัญชีรายชื่อ

บุญธง เป็นนักธุรกิจในพื้นที่อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท และเป็นสมาชิกสภาจังหวัด (สจ.) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2490 ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 จังหวัดชัยนาท สังกัดพรรคชาติไทย และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 ต่อมาเว้นวรรคไปในปี พ.ศ. 2531

บุญธง ได้รับเลือกตั้งอีกสมัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 โดยนายบุญธงสังกัดพรรคชาติไทยโดยตลอด

บุญธง เคยได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เมื่อปี 2538 และ 2539 

นายบุญธง เป็นผู้ริเริ่มให้สร้างอาคารแสดงพันธุ์ปลาน้ำจืดขึ้นภายในสวนนกชัยนาท

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอหันคา
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยนาท
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคชาติไทย
หมวดหมู่:นักธุรกิจชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
จาง เสฺว่อิ๋ง

**** (; ; เกิด 18 มิถุนายน พ.ศ. 2540) เป็นนักแสดงชาวจีน เข้าสู่วงการจากการแสดงตั้งแต่เด็ก แสดงซีรีส์มามากมายหลายเรื่อง และเรื่องที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จักในวงกว้างคือ ซีรีส์จีนเรื่อง ชายาไร้ใจ  (白发王妃; Princess Silver) ที่ออกอากาศในปี ค.ศ. 2019

## ผลงานการแสดง

### ละคร

### ภาพยนตร์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูล
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวจีน
หมวดหมู่:นักแสดง
หมวดหมู่:บุคคลจากมณฑลเจ้อเจียง
ปีแยร์ ฟูร์นีเย

thumb|right|ปีแยร์ ฟูร์นีเย ในปี 1941

**ปีแยร์ ฟูร์นีเย** () (24 มิถุนายน ค.ศ. 1906 – 8 มกราคม ค.ศ. 1986) เป็นนักเชลโลชาวฝรั่งเศส ได้รับสมญาว่า "ผู้ดีแห่งนักเชลโล" เป็นที่กล่าวขานในด้านเสียงอันยรรยง ฟูร์นีเยเป็นบุตรของนายพลชาวฝรั่งเศส มารดาเป็นคนสอนให้เขาเล่นเครื่องเปียโน แต่เนื่องจากเขาป่วยเป็นโรคโปลิโอจึงทำให้เท้าอ่อนแรง เหยียบเพดัลของเปียโนได้ยากลำบาก เขาจึงเปลี่ยนมาเล่นเชลโลแทน เขาจบจากโรงเรียนดนตรีปารีสในปีค.ศ. 1923 ขณะมีอายุ 17 ปี เทคนิคเฉพาะตัวของเขาทำให้เขาได้รับกล่าวขานเป็น "นักเชลโลแห่งอนาคต" เขาเริ่มโด่งดังในปี ค.ศ. 1925 และเริ่มออกทัวร์คอนเสิร์ตทั่วทวีป

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักเชลโล
หมวดหมู่:นักดนตรีชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:บุคคลจากปารีส
การเพาะเชื้อจากเลือด

**การเพาะเชื้อจากเลือด** () เป็นการตรวจทางห้องปฏิบัติการอย่างหนึ่ง ใช้เพื่อตรวจหาเชื้อแบคทีเรียหรือเชื้อราในตัวอย่างเลือดของผู้ถูกตรวจ เลือดในภาวะปกติจะปราศจากเชื้อ หากตรวจเจอเชื้ออาจบ่งชี้ว่ามีการติดเชื้อในเลือด เช่น มีเชื้อแบคทีเรียหรือมีเชื้อราในเลือด หากมีอาการรุนแรงร่วมด้วยจะเกิดเป็นภาวะพิษเหตุติดเชื้อ (หรือนิยมเรียกกว่าการติดเชื้อในกระแสเลือด) จากการนำเลือดมาเพาะเชื้อนี้จะทำให้สามารถระบุชนิดของเชื้อก่อโรคและตรวจหาภาวะเชื้อดื้อยาได้ นำไปสู่การรักษาที่ได้ประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นต่อไป

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทคนิคจุลชีววิทยา
หมวดหมู่:การตรวจเลือด
รายพระนามจักรพรรดิราชวงศ์เซี่ยตะวันตก

รายพระนามจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตกหรือซีเซี่ย
## รายพระนาม

 
เซี่ยตะวันตก
โฟร์แชน

**โฟร์แชน** () เป็นเว็บไซต์อิมเมจบอร์ดภาษาอังกฤษที่ไม่ระบุตัวตน เปิดตัวโดยคริสโตเฟอร์ "moot" พูล ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2003 เว็บไซต์นี้เป็นศูนย์รวมของกระดานสนทนาที่อุทิศให้กับหัวข้อที่หลากหลาย รวมถึงวิดีโอเกม, โทรทัศน์, วรรณกรรม, การทำอาหาร, อาวุธ, ดนตรี, ประวัติศาสตร์, เทคโนโลยี, แอนิเมะ, การออกกำลังกาย, การเมือง, และกีฬา และอื่น ๆ อีกมากมาย ไม่มีการเปิดให้ลงทะเบียน ยกเว้นสำหรับเจ้าหน้าที่ และผู้ใช้งานมักจะโพสต์ข้อความแบบไม่ระบุตัวตน ณ ปี ค.ศ. 2022 โฟร์แชนมีผู้เข้าชมที่ไม่ซ้ำกันมากกว่า 22 ล้านครั้งต่อเดือน ซึ่งประมาณครึ่งหนึ่งมาจากสหรัฐ

​โฟร์แชนถูกสร้างขึ้นในฐานะคู่ขนานภาษาอังกฤษอย่างไม่เป็นทางการของอิมเมจบอร์ดญี่ปุ่นที่ชื่อ ฟุตาบะแชนแนล (Futaba Channel) หรือที่รู้จักกันในชื่อ 2chan และกระดานชุดแรกเดิมทีถูกใช้สำหรับการโพสต์ภาพและสนทนาที่เกี่ยวข้องกับแอนิเมะ เว็บไซต์นี้ได้รับการอธิบายว่าเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมย่อยทางอินเทอร์เน็ต ชุมชนของเว็บมีอิทธิพลในการสร้างและทำให้มีมทางอินเทอร์เน็ตที่โดดเด่นได้รับความนิยม เช่น โลลแคท, ริกโรลลิง, เรจคอมิกส์, วอแจัก, กบเปเป ตลอดจนขบวนการแฮกเกอร์และขบวนการทางการเมือง เช่น อะนโนนิมัส และกลุ่มขวาทางเลือก (alt-right)

โฟร์แชนมักตกเป็นเป้าสายตาของสื่อในฐานะแหล่งกำเนิดของข้อพิพาทต่าง ๆ รวมถึงการร่วมมือกันแกล้งและก่อกวนเว็บไซต์และผู้ใช้งานอินเทอร์เน็ตคนอื่น ๆ และการโพสต์เนื้อหาที่ผิดกฎหมายและไม่เหมาะสม ซึ่งเป็นผลมาจากนโยบายการเซ็นเซอร์และการควบคุมเนื้อหาที่หละหลวม ในปี ค.ศ. 2008 *[[เดอะการ์เดียน]]* ได้สรุปชุมชนโฟร์แชนไว้ว่า "บ้าคลั่ง, ทำตัวแบบเด็ก [...] ฉลาดหลักแหลม, ไร้สาระ และน่าตกใจ"

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* 
*

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*TED talk about 4chan by its creator (archived)


หมวดหมู่:อินเตอร์เน็ตฟอรัม
หมวดหมู่:อินเทอร์เน็ตมีม
เฮียกไก ซูกัง

***เฮียกไก ซูกัง*** () เป็นม้วนภาพในยุคเอโดะที่วาดโดยซาวากิ ซูอูชิ โดยทำเสร็จใน ค.ศ. 1737 และภาพเหล่านี้มีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อภาพ *โยไก* ในญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายชั่วรุ่น

## ภาพ

Image:Suushi_Mikoshi-nyudo.jpg|**[[มิโกชิ-นีวโด]]** (見越入道)
Image:Suushi_Shokera.jpg|**[[โชเกระ]]** (しやうけら)
Image:Suushi_Hyosube.jpg|**[[เฮียวซูเบะ]]** (へうすへ)
Image:Suushi_Nure-onna.jpg|**[[นูเระ-อนนะ]]** (ぬれ女)
Image:Suushi_Kappa.jpg|**[[คัปปะ]]** (かわつは)
Image:Suushi_Gagoze.jpg|**[[กาโงเซะ]]** (がごぜ)
Image:Suushi_Nurarihyon.jpg|**[[นูราริเฮียง]]** (ぬらりひょん)
Image:Suushi_Kasha.jpg|**[[คาชะ (คติชน)|คาชะ]]** (火車)
Image:Suushi_Ubume.jpg|**[[อูบูเมะ]]** (うぶめ)
Image:Suushi_Nuppeppo.jpg|**[[นุปเป็ปโป]]** (ぬつへつほう)
Image:Suushi_Waira.jpg|**[[ไวระ]]** (わいら)
Image:Suushi_Otoroshi.jpg|**[[โอโตโรชิ]]** (おとろし)
Image:Suushi_Yama-biko.jpg|**[[ยามาบิโกะ (คติชน)|ยามาลิโกะ]]** (山びこ)
Image:Suushi_Nuribotoke.jpg|**[[นูริโบโตเกะ]]** (ぬりぼとけ)
Image:Suushi_Ouni.jpg|**[[โออูนิ|วาอุวาอุ]]** (わうわう)
Image:Suushi_Yume-no-seirei.jpg|**[[ยูเมะ โนะ เซเร]]** (夢のせいれい)
Image:Suushi_Yama-uba.jpg|**[[ยามาอูบะ]]** (山うは)
Image:Suushi_Inugami.jpg|**[[อินูงามิ]]** (犬神)
Image:Suushi_Nukekubi.jpg|**[[โรกูโรกูบิ|นูเรกูบิ]]** (ぬけくび)
Image:Suushi_Yama-warau.jpg|**[[ยามาวาโระ|ยามาวาราอุ]]** (山わらう)
Image:Suushi_Uwan.jpg|**[[อูวัง]]** (うわん)
Image:Suushi_Akakuchi.jpg|**[[อากาชิตะ|อากางูจิ]]** (あか口)
Image:Suushi_Ushioni.jpg|**[[อูชิ-โอนิ]]** (うし鬼)
Image:Mehitotsubou.jpg|**[[ฮิตตสึเมะ-โคโซ|เมฮิตตสึ-โบ]]** (目ひとつぼう)
Image:Suushi_Yurei.jpg|**[[ยูเร]]** (ゆふれゐ)
Image:Suushi_Furaribi.jpg|**[[ฟูรารีบิ]]** (ふらり火)
Image:Suushi_Yuki-onna.jpg|**[[สาวหิมะ|ยูกิ-อนนะ]]** (ゆき女)
Image:Suushi_Yako.jpg|**[[ยาโกะ (สุนัขจิ้งจอก)|ยาโกะ]]** (野狐)
Image:Suushi_Nekomata.jpg|**[[เนโกมาตะ]]** (猫また)
Image:Suushi_Kamikiri.jpg|**[[คามากิริ (การตัดผม)|คามากิริ]]** (かみきり)


## ดูเพิ่ม
*รายชื่อสิ่งมีชีวิตในตำนานจากประเทศญี่ปุ่น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศิลปะญี่ปุ่น
หมวดหมู่:โยไก
พรปวีณ์ ช่อชูวงศ์

**พรปวีณ์ ช่อชูวงศ์** (22 มกราคม พ.ศ. 2541 – ) เป็นนักแบดมินตันชาวไทย ชื่อเล่นหมิว เธอเป็นผู้ชนะรางวัลเหรียญเงินประเภทหญิงเดี่ยวจากการแข่งแบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย 2015 และแบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก 2016 นอกจากนี้ เธอยังเป็นส่วนหนึ่งของทีมไทยที่ชนะการแข่งกีฬาแบดมินตันในซีเกมส์ 2017 และ 2019 พรปวีณ์คว้าแชมป์เวิลด์ทัวร์ครั้งแรกในรายการสเปนมาสเตอส์ 2020 โดยเป็นฝ่ายชนะแชมป์โอลิมปิกอย่างกาโรลินา มาริน ในรอบชิงชนะเลิศ

## ความสำเร็จ

### ซีเกมส์
*หญิงเดี่ยว*

### แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก
*เยาวชนหญิงเดี่ยว*

### เยาวชนชิงแชมป์เอเชีย
*เยาวชนหญิงเดี่ยว*

### บีดับเบิลยูเอฟ เวิลด์ทัวร์ (ชนะเลิศ 3 รายการ, รองชนะเลิศ 5 รายการ)
บีดับเบิลยูเอฟ เวิลด์ทัวร์ ซึ่งประกาศเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2560 และดำเนินการในปี พ.ศ. 2561 เป็นการแข่งขันแบดมินตันชั้นยอด ซึ่งได้รับการอนุมัติโดยสหพันธ์แบดมินตันโลก (BWF) ทั้งนี้ บีดับเบิลยูเอฟ เวิลด์ทัวร์แบ่งออกเป็นหกระดับ ได้แก่ เวิลด์ทัวร์ไฟนอลส์, ซูเปอร์ 1000, ซูเปอร์ 750, ซูเปอร์ 500, ซูเปอร์ 300 (ส่วนหนึ่งของเอชเอสบีซี เวิลด์ทัวร์) และบีดับเบิลยูเอฟ ทัวร์ซูเปอร์ 100

*หญิงเดี่ยว*

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:นักแบดมินตันหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักกีฬาไทยที่ได้เหรียญทองแดงเอเชียนเกมส์
หมวดหมู่:นักกีฬาไทยที่ได้เหรียญทองซีเกมส์
หมวดหมู่:นักกีฬาไทยที่ได้เหรียญทองแดงซีเกมส์
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอเมืองระยอง
หมวดหมู่:นักกีฬาจากจังหวัดระยอง
เนินปราสาท (อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย)

**เนินปราสาท** เป็นโบราณสถานภายในกำแพงของอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย อยู่ทางทิศตะวันออกของวัดมหาธาตุ

## ลักษณะทางกายภาพ
โบราณสถานประกอบด้วยฐานอาคารอบฐานบัวคว่ำบัวหงาย ลักษณะเป็นฐานสูงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ ขนาด 27.5 x 51.5 เมตร มีบันไดที่ด้านหน้าและด้านหลังอย่างละหนึ่งแห่ง 

### ฐานอาคาร
[250px|thumb|left|ฐานอาคารก่อด้วย[อิฐแบบบัวคว่ำบัวหงาย]]
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสำรวจเมืองเก่าสุโขทัยเมื่อ พ.ศ. 2450 และทรงสันนิษฐานว่า เนินดินรูปสี่เหลี่ยมรีที่ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันออกของวัดมหาธาตุ น่าจะเป็นลานปราสาทและปราสาท 

พิเศษ เจียจันทร์พงษ์ เสนอว่า การขุดค้นทางโบราณคดีไม่พบหลักฐานที่พอจะบ่งชี้ได้ว่าสถานที่นี้เป็นปราสาทราชวัง อีกทั้งแผนที่เก่าทำในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็บ่งบอกว่าเป็นบริเวณเดียวกันกับวัดมหาธาตุ กล่าวคือเป็นสิ่งก่อสร้างเนื่องในทางศาสนาของวัดมากกว่าเป็นพระราชวัง 

แต่เดิมพระราชวังของพระมหากษัตริย์สุโขทัยควรเป็นตำหนักไม้ ตำแหน่งที่ตั้งควรอยู่เหนือศาลตาผาแดง ติดกับวัดสรศักดิ์ทางทิศตะวันตก ซึ่งศิลาจารึกวัดสรศักดิ์กล่าวว่า เป็นตำหนักของเจ้านายสุโขทัย เมื่อตอนกลางพุทธศตวรรษที่ 20 ซึ่งตำแหน่งที่ตั้งเช่นนี้จะตรงกันกับตำแหน่งของพระราชวังกษัตริย์แบบเขมรที่เมืองพระนครหลวง หรือนครธม
บริเวณอาคารอาจเปรียบเทียบได้กับท้องพระโรงของพระเจ้าปรากรมพาหุที่ 1 ในพระราชวังเมืองโปลนนารุวะ หรือถ้าไม่เป็นพระราชวังก็อาจเป็นที่รักษาโรคหรือประกอบพิธีกรรมรักษาโรค เพราะพบพวกตลับยา ตามข้อสันนิษฐานของพิเศษ เจียจันทร์พงษ์ 

ส่วนฐานอาคารที่พบ ยังไม่สามารถใช้สรุปได้แน่ชัดว่าเป็นฐานของอะไร เพราะเป็นเพียงฐานอาคารยกสูง ส่วนบนจึงน่าจะเป็นอาคารไม้

สุจิตต์ วงษ์เทพ กล่าวว่า โบราณสถานของสุโขทัยมักได้รับอิทธิพลมาจากลังกา เนินปราสาทจึงคาดว่าเป็นมหาสันนิบาตศาลา เป็นศาลาขนาดใหญ่ไว้สำหรับทำบุญ หรือประกอบศาสนพิธี

## โบราณวัตถุ
ศักดิ์ชัย สายสิงห์ เสนอว่าหลักฐานทางโบราณคดีที่กรมศิลปากรขุดค้นพบที่เนินปราสาท เช่น ภาชนะดินเผาประเภทเครื่องเคลือบ พบตั้งแต่ชั้นดินอยู่อาศัยระยะแรกสุดสมัยก่อนสุโขทัย โดยเฉพาะเครื่องถ้วยราชวงศ์ซ้อง, เครื่องถ้วยชิงไป๋ที่มีขนาดเล็กจำพวกกระปุก, ตลับ โดยพบร่วมกับเครื่องถ้วยเขมร นอกจากนั้นในชั้นดินอื่น ๆ ยังพบเครื่องถ้วยราชวงศ์หยวน, ราชวงศ์หมิง, เครื่องถ้วยสุโขทัย เป็นต้น แสดงให้เห็นว่าบริเวณนี้เป็นเขตที่อยู่อาศัย มิใช่ศาสนสถาน

เครื่องถ้วยที่พบเป็นเครื่องถ้วยที่มีคุณภาพดี พบจำนวนมาก แตกต่างจากพื้นที่อื่น ๆ ที่พบน้อยหรือพบเพียงเครื่องปั้นดินเผาไม่เคลือบที่ใช้งานในชีวิตประจำวัน ประกอบกับที่ตั้งของบริเวณนี้เป็นที่สูง และอาจเป็นชุมชนที่อยู่อาศัยมาแล้วตั้งแต่สมัยก่อนสุโขทัย จึงอาจกล่าวได้ว่าผู้ที่อยู่อาศัยในเขตเนินปราสาทนี้น่าจะเป็นชนชั้นสูงหรืออาจเป็นเขตพระราชวังได้

### จารึก
[200px|thumb|right|[จารึกพ่อขุนรามคำแหง ถูกค้นพบที่เนินปราสาท ปัจจุบันเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร]]

โบราณสถานแห่งนี้เป็นที่ค้นพบศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงหลักที่ 1 ปรากฏข้อความในจดหมายเหตุ และสมุดไทยของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ ได้กล่าวไว้ว่า 

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ในขณะที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (ขณะดำรงพระอิสริยศเป็นน้องยาเธอ) ทรงผนวชเป็นพระภิกษุ และในราวปี พ.ศ. 2376 ได้ออกเสด็จจาริกธุดงค์ไปยังหัวเมืองเหนือ เมื่อครั้งเสด็จถึงสุโขทัย ทรงพบศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง, ศิลาจารึกวัดป่ามะม่วง และพระแท่นมนังศิลาบาตร

## อ้างอิง

 
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสุโขทัย
เกเร

**เกเร** () เป็นเทศบาลในแคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางใต้ของกรุงปารีสราว 400 กิโลเมตร

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:เมืองในแคว้นนูแวลากีแตน
หมวดหมู่:จังหวัดเคริซ
อาสนวิหารพระหฤทัย (นิวเดลี)

**อาสนวิหารพระหฤทัย** () เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกจารีตละตินในนิวเดลี เมืองหลวงของประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในคริสต์ศาสนสถานที่เก่าแก่ที่สุดในนิวเดลี พื้นที่รวมของอาสนวิหารพระหฤทัย, โรงเรียนเซนต์โกลัมบา และโรงเรียนคอนเวนต์พระเยซูและพระแม่มารี รวมเป็นพื้นที่ 14 เอเคอร์ และตั้งอยู่บริเวณปลายทิศใต้ของถนนภาอีวีระ สิงห์ มรรค (Bhai Vir Singh Marg Road) ในย่านคอนน็อตเพลสของนิวเดลี อาสนวิหารตั้งอยู่ถัดจากคุรุทวาราบังคลาสาหิบ และใกล้กับอาคารสำนักงานไปรษณีย์กลางของไปรษณีย์อินเดีย สร้างขึ้นในสมัยอังกฤษปกครอง ออกแบบโดยรอเบิร์ท ทอร์ รัสเซิลล์

โบสถ์นี้เดิมคุณพ่อลูค บาทหลวงคณะฟรันซิสกัน ให้สร้างขึ้น ต่อมาพระคุณเจ้า ดร. อี. วันนี (E. Vanni) อาร์ชบิชอปแห่งอัคระวางศิลาฤกษ์ในปี 1929 และเริ่มต้นการก่อสร้างในปี 1930 เซอร์อานธอนี เดอ เมลโล เป็นผู้บริจาคมอบแท่นบูชาหลักของโบสถ์ สร้างขึ้นจากหินอ่อนบริสุทธิ์, อาร์ชบิชอปแห่งอัคระบริจาคมอบระฆัง, เสื้อคลุม และเฟอร์นิเจอร์แท่นบูชา และโครงการได้รับการสนับสนุนด้านทุนทรัพย์โดยเจ้าพนักงานของจักรวรรดิอังกฤษ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Official homepage of Sacred Heart Cathedral, New Delhi

หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในเดลี
หมวดหมู่:อาสนวิหารในประเทศอินเดีย
ปวงตาปิทร์

**ปวงตาปิทร์** (, ), **ปวงตาปิต** (, ) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า **ลาปวงต์** (, ) เป็นเมืองใหญ่สุดในกัวเดอลุป แคว้นโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสในมหาสมุทรแอตแลนติก

ปวงตาปิทร์ไม่ใช่ศูนย์กลางบริหารของแคว้นกัวเดอลุป แต่ถือเป็นเมืองใหญ่สุดและเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของแคว้นกัวเดอลุป ใน ค.ศ. 2017 มีประชากรประมาณ 307,237 คนอาศัยอยู่ในเขตเมืองและปริมณฑลปวงตาปิทร์ ท่าอากาศยานปวงตาปิทร์ถือเป็นท่าอากาศยานหลักของแคว้นกัวเดอลุป

## ภูมิอากาศ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  (ในภาษาฝรั่งเศส)
* GigaCatholic- the former bishopric

หมวดหมู่:เมืองในแคว้นกัวเดอลุป
กามีย์ ฌอร์ด็อง

**กามีย์ ฌอร์ด็อง** () เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานทฤษฎีกรุป ตลอดจนเป็นผู้คิดค้นทฤษฎีเส้นโค้งฌอร์ด็อง, รูปแบบบัญญัติฌอร์ด็อง, เมทริกซ์ฌอร์ด็อง เป็นต้น

## แหล่งข้อมูลอื่น
*

หมวดหมู่:นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:บุคคลจากลียง
เอดัวร์ ลูว์กา

**ฟร็องซัว เอดัวร์ อานาตอล ลูว์กา** () เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการศึกษาลำดับฟีโบนัชชี และเป็นผู้คิดค้นเกมหอคอยฮานอย เขาจบการศึกษาจาก *เอกอลนอร์มาลซูว์เปรีเยอร์* และทำงานที่หอดูดาวปารีส และต่อมาเป็นอาจารย์ที่วิทยาลัยแซ็ง-ลูยกับวิทยาลัยชาร์เลอมาญในกรุงปารีส นอกจากนี้เขายังเคยเป็นนายทหารปืนใหญ่ในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย โดยทำหน้าที่คำนวณวิถีกระสุนปืนใหญ่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ทหารชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:บุคคลจากอาเมียง
หมวดหมู่:จำนวนฟีโบนัชชี
วงศ์นกมุ่นรก

**วงศ์นกมุ่นรก** **วงศ์นกจาบดิน** หรือ **วงศ์นกกินแมลงป่า** (Pellorneidae) เป็นวงศ์ของนกในอันดับนกเกาะคอน (ในวงศ์ใหญ่ Sylvioidea) มีขนาดและสีที่ค่อนข้างหลากหลาย และมักมีขนนกที่พองฟูได้ และโดยเฉลี่ยหางจะมีความยาวเท่าลำตัวหรือยาวกว่า นกเหล่านี้ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในทวีปแอฟโฟร-ยูเรเชีย พบในเขตร้อนซึ่งมีความหลากหลายทางชีวภาพมากที่สุดใน เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และ อนุทวีปอินเดีย

ความหลากหลายทางสัณฐานวิทยาค่อนข้างสูง หลายชนิดมีลักษณะคล้าย นกกระจิบ นกเจย์ หรือนกเดินดง การระบุชนิดทำได้ค่อนข้างยากในภาคสนาม

วงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) ได้รับการระบุสายพันธุ์ครั้งแรกโดย Jean Théodore Delacour นักปักษาวิทยาชาวฝรั่งเศส - อเมริกันในปีพ. ศ. 2489 ให้เป็นหนึ่งในสี่วงศ์ย่อยของวงศ์นกกินแมลงและนกกะราง (Timaliidae) แต่จากนั้นได้รับการยกระดับขึ้นวงศ์ในปีพ. ศ. 2554 โดยอ้างอิงจากเครื่องหมายดีเอ็นเอ

## ลักษณะทางกายภาพ
เป็นนกขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ความยาวในช่วง 10–26&nbsp;ซม. และ 12-36 กรัม โดยเฉลี่ยยาว 14 ซม.และหนักประมาณ 30 กรัม มีทั้งที่อาศัยบนพื้น และอาศัยบนต้นไม้ วงศ์นกมุ่นรกมีขาที่แข็งแรง มีจะงอยปากโดยทั่วไปคล้ายกับ นกเดินดง หรือ นกกระจิบ (ยกเว้น 3 ชนิดในวงศ์นี้ที่มีจะงอยปากยาว คือ *Rimator malacoptilus* และสองชนิดจากสกุล Jabouilleia ซึ่งมีใบยาวโค้งงอ) 

ส่วนใหญ่มีขนนกสีน้ำตาลเกือบทั้งตัวและมีความแตกต่างระหว่างเพศเล็กน้อย บางสายพันธุ์ที่มีสีสันสดใส หลายชนิดมีสี 'แถบคิ้ว' และ 'ขนหัว' ที่โดดเด่นซึ่งช่วยในการแยกความแตกต่างจากสายพันธุ์ที่มีขนาดและสีใกล้เคียงกัน 

นกในวงศ์นกมุ่นรกไม่อพยพ หรือมีการอพยพเป็นครั้งคราว หลายชนิดมีปีกกลมสั้นและบินได้ไม่ดี และอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เป็นป่าไม้ป่าละเมาะ หรือป่าละเมาะตั้งแต่หนองน้ำไปจนถึงทะเลทรายใกล้ ๆ เป็นนกกินแมลงเป็นหลัก หลายชนิดอาจะกินผลลูกไม้ และนกบางชนิดในวงศ์นี้ที่มีขนาดใหญ่ยังอาจกินทั้งพืชและสัตว์

## พฤติกรรม
วงศ์นกมุ่นรกโดยทั่วไปเป็นนกสังคม ไม่อพยพย้ายถิ่น ซึ่งสังเกตจากการไม่ผลัดขนตามฤดูกาลและขนนกที่ยังไม่พบ นกในวงศ์นี้มักหลบซ่อนตัว โดยมีบางชนิดที่มีพฤติกรรมแบ่งอาณาเขตสูงและตอบสนองด้วยการส่งเสียงร้อง พฤติกรรมการผสมพันธุ์ยังไม่เป็นที่เข้าใจนัก 

นกบางชนิดเช่น นกจู๋เต้นหางสั้น ( *Napothera brevicaudata* ) ได้ปรับตัวให้เข้ากับที่อยู่อาศัยของพวกมันโดยการทำรังในหลุมหรือโพรงตื้น ๆ ในหน้าผาหินปูนและโขดหิน นกชนิดอื่น ๆ ทำรังบนพื้นดินหรือในต้นไม้หรือพุ่มไม้ พ่อแม่นกทำหน้าที่การดูแลรังและมีการผสมพันธุ์แบบร่วมกัน

## การกระจายพันธุ์และที่อยู่อาศัย
วงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) พบได้ทั่วไปในเขตร้อนของเอเชียและแอฟริกา นกเหล่านี้ชอบอยู่ในที่กำบัง โดยมักจะเกาะตามพงไม้หรือชายป่า 

## อนุกรมวิธาน
เดิมวงศ์นกมุ่นรกถูกระบุไว้เป็น "วงศ์ย่อย" ของวงศ์ Timaliidae ซึ่งต่อมาจากการวิเคราะห์อย่างละเอียดในวงศ์ใหญ่ Sylvioidea จึงระบุให้วงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) ได้รับการยกฐานะให้เป็น "วงศ์" 

การแก้ไขอนุกรมวิธานอีกอย่างหนึ่งคือการเปลี่ยนชื่อของ Rufous-vented grass babbler (*Laticilla burnesii*) และ Swamp grass babbler (*Laticilla cinerascens*) จากสกุล *Prinia* (ในวงศ์ Cisticolidae ) เป็นสกุล *Laticilla*  การจัดลำดับข้อมูลโดยใช้ไมโตคอนเดรียและเครื่องหมายนิวเคลียร์พบว่า *P. burnesii* และ *P. cinerascens* อยู่ในวงศ์อื่นกับสมาชิกคนอื่น ๆ ของ Cisticolidae โดยได้รับการสนับสนุนจากการอนุมานแบบเบย์ 

60 ชนิดแบ่งออกเป็น 13 สกุล ได้แก่ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วงศ์นกมุ่นรก
หมวดหมู่:นกเกาะคอน
วัดยอดพระพิมล

**วัดยอดพระพิมล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านวัดยอดพระพิมล ตำบลขุนศรี อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี

วัดยอดพระพิมลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 เดิมชื่อ **วัดสุคนธาราม** ชาวบ้านเรียกว่า **วัดคลองตัน** บริเวณที่สร้างวัดนี้เดิมเป็นป่า ต่อมาชาวบ้านไร่จังหวัดสมุทรสาครได้มาจับจองที่ดินและสร้างวัดขึ้น ได้รับการปรับปรุงสร้างเพิ่มเติมจนเจริญขึ้นมาตามลำดับ ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น "วัดยอดพระพิมล" ตามนามท้องที่ตั้งวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 ปัจจุบันมีพระครูนนทสีลวิมล (ถมยา เขมทตฺโต) เป็นเจ้าอาวาส

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2524 ลักษณะเป็นทรงไทยเสริมด้วยคอนกรีดเสริมเหล็ก มีช่อใบระกา หางหงส์ หน้าบัน ซุ้มประตูหน้าต่างศิลปะลวดลาย ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานนามว่า *พระพุทธพิมลชัย* เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เนื้อศิลาแดง ศิลปะสมัยอู่ทอง นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 3 องค์ คือพระมหามาลัยเถระ พระพุทธศิลาขาว และหลวงพ่อพุทธฉันทนา อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์จำนวน 1 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ และหอระฆัง

## อ้างอิง

ยอดพระพิมล
ยอดพระพิมล
ริชาร์ด เครนนา

**ริชาร์ด ดอนัลด์ เครนนา** (30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1926 - 17 มกราคม ค.ศ. 2003) เป็นชาวอเมริกันที่เป็นนักแสดงภาพยนตร์ โทรทัศน์ และวิทยุ และผู้กำกับรายการโทรทัศน์

เครนนาได้เข้าร่วมแสดงในภาพยนตร์ เช่น *[[The Sand Pebbles (film)|The Sand Pebbles]]*, *[[Wait Until Dark (film)|Wait Until Dark]]*, *[[Un Flic]]*, *[[Body Heat]]*, the first three ''Rambo'' films, *[[Hot Shots! Part Deux]]*, และ *[[The Flamingo Kid]]*. ความสำเร็จครั้งแรกของเครนนาได้เกิดขึ้นในรายการวิทยุ ค.ศ.1948 ในฐานะนักเรียนไฮสคูลที่มีชื่อว่า "Walter Denton" ร่วมแสดงกับ Eve Arden และ Gale Gordon ในซีรเครือข่าย CBS *[[Our Miss Brooks]]*. เครนนายังคงดำเนินต่อไปในด้วยการแสดงตลกที่ยาวนานในปี ค.ศ. 1952 จนเข้าสู่รายการโทรทัศน์. นอกจากนี้เขายังมีบทบาทในฐานะ "ลุค แมคคอย์" ใน ABC, และต่อมาเป็น CBS, ซีรีย์โทรทัศน์, *[[The Real McCoys]]* (1957–63).

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2469
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:ชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี
หมวดหมู่:นักแสดงอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากลอสแอนเจลิส
หมวดหมู่:ทหารชาวอเมริกันในสงครามโลกครั้งที่สอง
นกกินแมลงหัวสีน้ำตาล

**นกกินแมลงหัวสีน้ำตาล** (; ) เป็นนกในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae)

## อนุกรมวิธาน
นกกินแมลงหัวสีน้ำตาล (*M. magnirostre*) มีสองชนิดย่อยคือ ชนิดย่อยหลัก *M. m. magnirostre* และชนิดย่อย *M. m. cinereocapilla* (Salvadori, 1868) ชนิดย่อยที่สาม *M. m.* *Flavum* พบที่หมู่เกาะ Anamba บางครั้งรวมเข้ากับชนิดย่อยหลัก 

ชื่อเฉพาะ *magnirostre* มาจาก ภาษาละติน (จะงอยปากใหญ่) *"magnus*" หมายถึง ใหญ่ และ "*rostris"* คือ จะงอยปาก ชื่อของชนิดย่อย *cinereocapilla* มาจากภาษาละติน *cinereus* หมายความถึง ขี้เถ้า สีขี้เถ้า และ *capillus* แปลว่า หัว 

## การแพร่กระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่
นกกินแมลงหัวสีน้ำตาลพบได้ใน ซุนดาแลนด์ ตัวอย่างที่ได้รับการระบุสายพันธุ์พบในภาคใต้ของพม่าและไทย ตลอดถึงคาบสมุทรมาเลเซียและเกาะสุมาตรา และชนิดย่อย *M. m. cinereocapilla* เป็นนกเฉพาะถิ่นบนเกาะบอร์เนียว ซึ่งเดิมพบได้ในป่าของสิงคโปร์ แต่ปัจจุบันน่าจะมีสถานะสูญพันธุ์ในสิงคโปร์แล้ว

แหล่งอาศัยตามธรรมชาติของนกกินแมลงหัวสีน้ำตาลคือ ป่าที่ราบลุ่มชื้นเขตร้อน ป่าพรุป่าทุติยภูมิ ป่าปลูก และสวนยางเก่า ในระดับความสูงช่วง  ถึง   มีข้อเสนอแนะว่าการที่นกกินแมลงหัวสีน้ำตาลชอบอาศัยในป่าสมบูรณ์ (primary forest) เป็นหลักจึงอาจสามารถใช้เป็นตัวบ่งชี้ความสมบูรณ์ของป่าได้

## ลักษณะทางกายภาพ
นกกินแมลงหัวสีน้ำตาลมีลำตัวยาว  และมีน้ำหนักระหว่าง  ขนนกมีสีน้ำตาลหม่นด้านบนและด้านล่างเป็นสีขาว ในชนิดย่อยหลักหัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลมะกอก มีแถบสีเทาดำใต้ตา และหนวดสีดำหลายเส้นรอบโคนจะงอยปากซึ่งเป็นลักษณะเด่น ตาแดง จะงอยปากล่างสีอ่อนกว่าจะงอยปากบน

## พฤติกรรม
นกกินแมลงหัวสีน้ำตาล กินแมลง ได้แก่ แมลงปีกแข็ง และตั๊กแตน ทำรังและให้อาหารในความสูงตั้งแต่  จากพื้นดิน 

## อ้างอิง

กินแมลงหัวสีน้ำตาล
ตงกว่าน

**ตงกว่าน** () เป็นนครระดับจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล ตงกว่านมีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับกว่างโจว เมืองหลวงของมณฑล ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับฮุ่ยโจว ทิศใต้ติดกับเชินเจิ้น และทิศตะวันตกติดกับแม่น้ำเพิร์ล ตงกว่านเป็นส่วนหนึ่งของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล ซึ่งมีผู้อยู่อาศัยกว่า 44.78 ล้านคนจากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 ประกอบด้วยนคร 9 แห่ง (รวมมาเก๊า) พื้นที่รวม 

ตงกว่านเป็นที่ตั้งของห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลกอย่าง หัวหนานมอลล์ () แม้ว่านครตงกว่านจะมีลักษณะทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมกวางตุ้งในรูปแบบเหวย์โถว เช่นเดียวกับวัฒนธรรมแบบฮักกาในเมืองเฟิ่งก่างและเมืองชิงซี (เมืองในตงกว่าน) แต่ประชากรในปัจจุบันส่วนใหญ่พูดภาษาจีนกลางเนื่องจากมีผู้อพยพทางเศรษฐกิจจำนวนมากจากส่วนอื่น ๆ ของจีน นครตงกว่านเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยหลายแห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกวางตุ้ง มหาวิทยาลัยแพทย์กวางตุ้ง และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีตงกว่าน

## ภูมิศาสตร์
ในทางภูมิศาสตร์ ส่วนใหญ่เป็นเนินเขาทางทิศตะวันออกและที่ราบทางตะวันตก โดยมีชายฝั่งยาว  ใจกลางนครตงกว่านอยู่ห่างจากกว่างโจวไปทางเหนือ  ห่างจากเชินเจิ้นไปทางทิศใต้  ห่างจากฮ่องกง  และห่างจากมาเก๊า  ตงกว่านตั้งอยู่กึ่งกลางระเบียงเศรษฐกิจกว่างโจว-เชินเจิ้น ซึ่งเป็นศูนย์กลางการคมนาคมทั้งทางบกและทางทะเล 

[thumb|center|720px|ภูเขา[เจ้าแม่กวนอิมในตงกว่าน]]

## เขตการปกครอง
ตงกว่านเป็นนครระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง มีการแบ่งเขตการปกครองที่ไม่เหมือนกับที่อื่นคือไม่มีเขตการปกครองระดับอำเภอ แต่จะแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับตำบลโดยตรงซึ่งมีทั้งหมด 32 แห่ง ประกอบด้วย 4 แขวง และ 28 เมือง โดยจัดกลุ่มเขตการปกครองระดับตำบลทั้ง 32 แห่งเป็น 6 เขต 

## อ้างอิง

;*ข้อมูลทางเศรษฐกิจ*
*ข้อมูลทางเศรษฐกิจนครตงกว่าน ที่ องค์การสภาพัฒนาการค้าฮ่องกง (HKTDC)

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์นครตงกว่าน 

หมวดหมู่:นครในมณฑลกวางตุ้ง
ชัยวัฒน์ ทรัพย์รวงทอง

**ชัยวัฒน์ ทรัพย์รวงทอง** (31 มีนาคม พ.ศ. 2497 – 4 ตุลาคม พ.ศ. 2566) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยนาท 5 สมัย และอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข

## ประวัติ
ชัยวัฒน์ เกิดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2497 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ครุศาสตรบัณฑิต จากวิทยาลัยครูพระนคร  และระดับปริญญาโท บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

ชัยวัฒน์ เสียชีวิตจากภาวะติดเชื้อในกระแสเลือด เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2566 สิริอายุรวม 69 ปี

## การทำงาน
นายชัยวัฒน์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยนาทครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 สังกัดพรรคกิจประชาคม ซึ่งนำโดยนายบุญชู โรจนเสถียร​ และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคสามัคคีธรรม ต่อมาได้รับเลือกตั้งสมัยที่ 3 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 สังกัดพรรคเสรีธรรม แต่ในปี พ.ศ. 2539 และ พ.ศ. 2544 ไม่ได้รับเลือกตั้ง

นายชัยวัฒน์ ได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคไทยรักไทย แต่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 นายชัยวัฒน์ได้คะแนนเป็นอันดับที่ 4 โดยผู้ได้รับเลือกตั้งคือ นันทนา สงฆ์ประชา และมณเฑียร สงฆ์ประชา จากพรรคชาติไทย แต่มาต่อทั้งคู่ได้ใบแดงจาก กกต. ทำให้มีการเลือกตั้งใหม่ ในปี พ.ศ. 2551 ผลปรากฏว่านายชัยวัฒน์ จากพรรคพลังประชาชน ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. สมัยที่ 5

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 เขาลงสมัครในนามพรรคเพื่อไทย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง จากนั้นจึงได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ (นายภูมิ สาระผล)

ต่อมาได้เข้าร่วมกับพรรคเพื่อธรรม ซึ่งถูกกล่าวถึงว่าเป็นพรรคสำรองของพรรคเพื่อไทย และได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการพรรค ในปี พ.ศ. 2557 ถึงปี พ.ศ. 2561 จึงย้ายมาร่วมงานกับพรรคไทยรักษาชาติ และลงสมัครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แต่พรรคไทยรักษาชาติ ถูกยุบพรรคก่อน

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดชัยนาท
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยนาท
หมวดหมู่:พรรคประชาธิปัตย์
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคกิจประชาคม
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคเอกภาพ
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคสามัคคีธรรม
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคเสรีธรรม (พ.ศ. 2535)
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคไทยรักไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคเพื่อไทย
หมวดหมู่:พรรคเพื่อธรรม
หมวดหมู่:พรรคไทยรักษาชาติ
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากโรคติดเชื้อ
ซาอิด เบนรามา

**มุฮัมมัด ซาอิด เบนรามา** (; เกิดวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักฟุตบอลชาวแอลจีเรียที่เล่นในตำแหน่งปีกให้กับเวสต์แฮมยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก และทีมชาติแอลจีเรีย

เบนรามาเริ่มต้นอาชีพกับสโมสรนิส ก่อนที่จะถูกปล่อยยืมตัวให้กับ Angers, Gazélec Ajaccio และ Châteauroux ต่อมาเขาย้ายไปเบรนต์ฟอร์ดในอีเอฟแอลแชมเปียนชิปเมื่อ ค.ศ. 2018 เขายิง 27 ประตูจากการลงเล่นให้กับเบรนต์ฟอร์ด 83 นัด

ในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2020 เบนรามาย้ายร่วมเวสต์แฮมยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีกด้วยสัญญายืมตัวหนึ่งฤดูกาล พร้อมทางเลือกในการซื้อขาด ต่อมาในวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 2021 สัญญายืมตัวสิ้นสุดเนื่องจากเวสต์แฮมเซ็นสัญญาเขาแบบถาวร โดยจ่ายค่าตัว 25 ล้านปอนด์ พร้อมส่วนเพิ่มอีก 5 ล้านปอนด์ ทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นที่มีค่าตัวแพงเป็นอันดับที่สามของสโมสร รองจากเซบัสเตียง อาแลร์ และเฟลีปี อังเดร์ซง

## เกียรติประวัติ
**รางวัลส่วนตัว**
* ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือนของพีเอฟเอ: มกราคม 2020
* ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือนของอีเอฟแอลแชมเปียนชิป: กรกฎาคม 2020
* ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของเบรนต์ฟอร์ด: 2019–20
* ทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของพีเอฟเอ แชมเปียนชิป: 2019–20

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Saïd Benrahma  at brentfordfc.com

หมวดหมู่:ปีกฟุตบอล
หมวดหมู่:กองหน้าฟุตบอล
หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวแอลจีเรีย
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติแอลจีเรีย
หมวดหมู่:ผู้เล่นโอเฌเซ นิส
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเบรนต์ฟอร์ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นในลีกเอิง
หมวดหมู่:ผู้เล่นในลีกเดอ
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลลีกอังกฤษ
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
นกกินแมลงป่าอกสีน้ำตาล

**นกกินแมลงป่าอกสีน้ำตาล** หรือ  **buff-breasted babbler** *(Pellorneum tickelli)* เป็นสายพันธุ์ของ นก ในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) พบใน บังกลาเทศ กัมพูชา จีน อินเดีย ลาว มาเลเซีย พม่า  ไทย และ เวียดนาม แหล่งที่อยู่ตามธรรมชาติคือป่าชื้นที่ราบ กึ่งเขตร้อนหรือเขตร้อนและป่าดิบเขา

## ลักษณะทางกายภาพ
ปากบางแหลม หางและขาค่อนข้างยาว รอบตาและหน้าสีเทา ลำตัวด้านบนและลำตัวด้านล่างน้ำตาลเรียบไม่มีลาย คอและท้องขาวหรือแกมน้ำตาลอ่อนกว่าส่วนอื่น อกมีลายขีดจาง ๆ แข้งและตีนสีเนื้อหรือชมพูเข้ม

## พฤติกรรม
มักมีเสียงร้องที่ไพเราะแหลม 1 จังหวะยาว "วี้ว" และ 2 จังหวะค่อนข้างลากเสียง "วิ-ทวี วิ-ทวี"  หรือ 3 จังหวะ "วิ-ชูวิดวี่ วิดวี่ วิดวี่" แบบเร็ว
นกกินแมลงป่าอกสีน้ำตาลออกหาอาหารใกล้หรือบนพื้นดิน

## การกระจายพันธุ์และที่อยู่อาศัย
กระจายพันธุ์ในบังคลาเทศ อินเดีย จีน  พม่า ประเทศไทย เวียดนาม กัมพูชา ลาว และมาเลเซีย 
ในประเทศไทยพบในพื้นที่ภาคเหนือตอนล่างและล้านนาตะวันออก ในป่าดิบ ชายป่า ป่าเชิงเขาที่มีพงหนาแน่น ที่ราบถึงความสูง 1,550 เมตร

## อนุกรมวิธาน
มี 5 ชนิดย่อย ได้แก่

* *Pellorneum tickelli tickelli* ― ชนิดย่อยหลัก พบในคาบสมุทรมลายูตอนกลาง และพื้นที่ที่ติดกับประเทศไทย
* *Pellorneum tickelli garoense* ―  กระจายพันธุ์ในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ (อรุณาจัลประเทศไปบังกลาเทศและมณีปุระ)
* *Pellorneum tickelli grisescens* ― ในพม่า (แถบเทือกเขาอาระกันโยมา)
* *Pellorneum tickelli fulvum* ― พบในจีนตอนใต้ (ยูนนานด้านตะวันตกเฉียงใต้) ต่อกับพม่า ประเทศไทย และอินโดจีน
* *Pellorneum tickelli annamense* ― อาศัยในตอนกลางและใต้ของเวียดนาม จนถึงลาวใต้ (ที่ราบสูงโบลาเวน)

## อ้างอิง

กินแมลงป่าอกสีน้ำตาล
อาสนวิหารแอจมียัตซิน

**อาสนวิหารแอจมียัตซิน** (; , *Ēǰmiatsni mayr tačar*) เป็นอาสนวิหารหลักของคริสตจักรอัครสาวกอาร์มีเนีย ตั้งอยู่ในเมืองวาการ์สชาพัต จังหวัดอาร์มาวีร์ ประเทศอาร์มีเนีย นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นอาสนวิหารแห่งแรกที่สร้างขึ้นในพื้นที่ของอาร์มีเนียโบราณ และมักถือกันว่าเป็นหนึ่งในอาสนวิหารที่เก่าแก่ที่สุดในโลก

โบสถ์หลังเดิมสร้างขึ้นในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 ระหว่างปี ค.ศ. 301 ถึง 303 ตามธรรมเนียม สร้างขึ้นโดยนักบุญองค์อุปถัมภ์ของประเทศอาร์มีเนีย นักบุญเกรกอรี ผู้นำความกระจ่าง ตามหลังการรับศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำรัฐโดยพระเจ้าเตอร์ดัตที่ 3 แห่งอาร์มีเนีย ตัวโบสถ์สร้างขึ้นทับวิหารของเพกัน เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนผ่านจากการนับถือลัทธิเพกันไปสู่ศาสนาคริสต์ โครงหลักของโบสถ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นราวปี ค.ศ. 483/4 โดยวาฮัน มามีกอนียัน หลังโบสถ์หลังเดิมถูกทำลายระหว่างการรุกรานของพวกเปอร์เซีย

ถึงแม้อาสนวิหารนี้ไม่เคยสูญเสียความสำคัญลง แต่ตัวอาคารก็ถูกทิ้งและขาดการดูแลเป็นเวลานับศตวรรษ ในปี ค.ศ. 1441 โบสถ์ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่เป็นคาทอลิโกเซต และยังคงมีหน้าที่ดังนี้จนถึงปัจจุบัน นับตั้งแต่การโยกย้ายศูนย์กลางบริหารของคริสตจักรอาร์มีเนียไปที่อาณาจักรพระมารดาแอจมียัตซินศักดิ์สิทธิ์ อาสนวิหารก็ถูกชาห์อับบาสที่ 1 แห่งเปอร์เซียปล้นในปี ค.ศ. 1604 ที่ซึ่งหินศักดิ์สิทธิ์และเรลิกต่าง ๆ ถูกนำไปไว้ที่โนว์โจลฟอ นับจากนั้นอาสนวิหารได้รับการทำนุบำรุงขึ้นเรื่อย ๆ หอระฆังได้ถูกนำเข้ามาติดตั้งในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 17 และเมื่อปี ค.ศ. 1868 มีการสร้างห้องเก็บเครื่องพิธีที่ปลายฝั่งตะวันออกของอาสนวิหาร ปัจจุบัน อาสนวิหารประกอบด้วยองค์ประกอบจากสถาปัตยกรรมอาร์มีเนียยุคต่าง ๆ ถึงแม้จะสูญเสียความสำคัญไปในสมัยสหภาพโซเวียตเข้ายึดครอง แต่สุดท้ายก็กลับมาดำรงความสำคัญอีกครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 และตลอดมาหลังอาร์มีเนียได้รับเอกราช

อาสนวิหารนี้ถือเป็นศูนย์กลางของชาวคริสต์อาร์มีเนียทั่วโลก ที่ตั้งของแอจมียัตซินในอาร์มีเนียดำรงความสำคัญในแง่ของทางศาสนา วัฒนธรรม และการเมืองมาโดยตลอด และเป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญที่มีผู้มาเยี่ยมเยียนมากที่สุดในประเทศอาร์มีเนีย อาสนวิหารนี้และคริสต์ศาสนสถานโดยรอบอีกจำนวนหนึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนจากยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลกในปี ค.ศ. 2000

## อ้างอิง
;หมายเหตุ

;รายการอ้างอิง

## บรรณานุกรม
### บทความวิชาการ

*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

### หนังสือตีพิมพ์
;เฉพาะทาง

*
*
*
*
*
*
*
* 
*
*
*
*
*
*
*

;หนังสือทั่วไป

*
*
* 
* 
* 
* 
* Reprint of the 1934 ed. published by the Cambridge University Press
*
*
*
*
*

หมวดหมู่:คริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย
โบสถ์นักบุญฮริพซีแม

**โบสถ์นักบุญฮริพซีแม** (, *Surb Hřip’simē yekeghetsi*;  หรือบางครั้งสะกดว่า *Hripsimeh*) เป็นโบสถ์ในคริสตจักรอัครสาวกอาร์มีเนีย ตั้งอยู่ในเมืองวาการ์สชาพัต ประเทศอาร์มีเนีย สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 และเป็นหนึ่งในโบสถ์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงหลงเหลือถึงปัจจุบันของอาร์มีเนีย โบสถ์นี้สร้างขึ้นโดยคาธอลิโกสกอมีตัสเพื่อแทนที่สุสานเดิมซึ่งสร้างขึ้นโดยคาธอลิโกสซาฮักมหาสมณะในปี ค.ศ. 395 และเป็นที่เก็บรักษาเรลิกของนักบุญฮริพซีแมที่ซึ่งโบสถ์แห่งนี้สร้างขึ้นอุทิศให้ โบสถ์หลังปัจจุบันสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 618 และเป็นที่รู้จักดีในฐานะตัวอย่างชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมอาร์มีเนียในยุคคลาสสิกและเป็นแบบอย่างในการสร้างโบสถ์หลังอื่น ๆ ในอาร์มีเนียนับแต่นั้น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 โบสถ์นี้เป็นหนึ่งในแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ควบคู่ไปกับโบสถ์หลังอื่น ๆ โดยรอบ เช่น อาสนวิหารแอจมียัตซิน

## ดูเพิ่ม
* อาสนวิหารแอจมียัตซิน
* โบสถ์นักบุญกายาแน
* โบสถ์ชอคากัท
* อาสนวิหารซวาร์ทนอทส์

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
;บทความวิชาการ
*
*
*

;หนังสือตีพิมพ์
*
*
*

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Armenica.org: S. Hripsime Church

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดอาร์มาวีร์
หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศอาร์มีเนีย
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอาร์มีเนีย
ชี้ดาบ

**ธีรนัย โสตถิปิณฑะ** ชื่อเล่น **เจม** เป็นที่รู้จักในนามปากกา **ชี้ดาบ** (เกิดวันที่ 25 ตุลาคม 2531) อาชีพนักเขียนอิสระเล่าเรื่องเกี่ยวกับการเดินทาง การสร้างแรงบันดาลใจ และการก้าวผ่านช่วงวัย (Coming of age) ผลงานชิ้นแรกที่เป็นที่รู้จักของชี้ดาบ เป็นเรื่องเกี่ยวกับการไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน ชื่อหนังสือว่า **"1 ปี กับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา"**

**ชี้ดาบ** เป็นนามปากกาที่ผันมาจากชื่อภาษาอังกฤษไม่มีความหมาย ที่เจมเคยใช้เล่นเกมว่า achidahp (อชิแดพ) เมื่อผันตัวเองจากเกรียนเกมมาเขียนหนังสือจึงผันชื่อนี้ให้เป็นภาษาไทย เพราะอยากให้คนจำได้ โดยตัดคำว่า "อา" ไป เพราะกลัวคนอ่านมาถามว่าทำไมต้องเป็นอา เป็นน้าหรือปู่ไม่ได้หรือ สุดท้ายจึงเหลือแค่ **ชี้ดาบ**

## เกี่ยวกับการเขียน
เจมส์เขียนหนังสือครั้งแรกลงในเว็บเด็กดี ขณะที่ศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก เพียงเพื่อเป็นการระบายชีวิตที่รันทดตอนไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน แต่คนอ่านชอบสำนวนและอารมณ์ในการเล่า เจมจึงได้แรงบันดาลใจในการเขียน และเริ่มตั้งเป้าหมายว่าจะทำให้ออกเป็นหนังสือให้ได้ จนกระทั่งเจ็ดปีต่อมา เรื่องราวนี้ก็ถูกตีพิมพ์ในหนังสือที่ชื่อว่า **"1 ปี กับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา"**

มีตติ้งครั้งแรก กับแฟนคลับหนังสือที่เขาเขียน ที่ ร้านเล่า เชียงใหม่  

ปัจจุบัน มีคอนมูนิตี้เล็กๆ ชื่อ "โรงเรียนชูโล่วิทยาคม" ใน Line 

## ผลงาน

### ผลงานเขียน
* สารคดีสั้น "ครอบครัวรถเมล์ โลกใบเล็กของเด็กชายวัน" กับนิตยสารสารคดี (2554)
* สารคดีสั้น "บั้ง ไฟ ฟ้า" สารคดีรางวัลชมเชยในโครงการ "สื่อศิลป์ ดิน น้ำ ป่า" ปี 2 โดยสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส (2556)
* 1 ปี กับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา ซีซัน 1 (2557)
* 1 ปี กับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา ซีซัน 2 (2558)
* ไปญี่ปุ่นด้วยเงิน 7,000 แต่สุดท้ายหนึ่งแสนก็เกือบไม่พอ (2559)
* ROUTE13 : part one (2560)
*พังเรนเจอร์ (2561) รวมเล่มกับนักเขียนท่านอื่น
*ROUTE13 : part two (2561)
*พังเรนเจอร์ : AGE OF CORONA (2563) รวมเล่มกับนักเขียนท่านอื่น
*13 Years After (2565)

### ผลงานที่เรียบเรียง

* ตามติดชีวิตอินเดีย (2559)
* เนิร์ดคลั่ง แว้นผ่าทวีป (2560)
* เอเลียนในซานฟรานซิสโก (2561)
* ตามติดชีวิตอินเดีย 2 (2562)
* อยุติธรรม เจเนอร์เรชั่น (2564)
* นัตโตะ คนชุ่ยตะลุยญี่ปุ่น (2564)

## อ้างอิง
ตรูบาดู

**ตรูบาดู** () หรือ **ทรูบาดูร์** () คือกวีนักดนตรีที่ประพันธ์คีตกานท์เป็นภาษาอุตซิตาเก่าในสมัยกลางตอนกลาง (ค.ศ. 1100–1350) เนื่องจากคำว่า *ตรูบาดู* ในทางศัพทมูลวิทยาเป็นเพศชาย จึงมักเรียกตรูบาดูที่เป็นผู้หญิงว่า *[[ตรูไบริตส์]]*

สำนักหรือธรรมเนียมตรูบาดูเริ่มขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในอุตซิตานิยอ แต่ต่อมาได้แพร่กระจายไปยังอิตาลีและสเปน ด้วยอิทธิพลจากเหล่าตรูบาดู ขบวนการที่เกี่ยวข้องกันได้เกิดขึ้นทั่วยุโรป เช่น *[[มินเนอซัง]]* ในเยอรมนี, *[[ตรูวาดูริชมู]]* ในกาลิเซียและโปรตุเกส และ *[[ทรูแวร์]]* ในภาคเหนือของฝรั่งเศส ดันเต อาลีกีเอรี นิยามคีตกานท์ของตรูบาดูว่าเป็น "บันเทิงคดีเชิงวาทศิลป์ ดนตรี และร้อยกรอง" () หลังจากสมัย "คลาสสิก" ในช่วงเปลี่ยนสู่คริสต์ศตวรรษที่ 13 และการฟื้นตัวในช่วงกลางศตวรรษ ศิลปะของตรูบาดูก็เสื่อมลงในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และสูญไปในช่วงกาฬมรณะ (ค.ศ. 1348)

เนื้อร้องของตรูบาดูมีแก่นเรื่องหลัก ๆ เกี่ยวกับคุณสมบัติของอัศวินและรักเทิดทูน โดยส่วนใหญ่เป็นแนวอภิปรัชญา พุทธิปัญญา และสูตรสำเร็จ และหลายเนื้อร้องเป็นเรื่องชวนหัวหรือการเสียดสีอย่างหยาบโลน ผลงานของตรูบาดูสามารถแบ่งออกเป็นสามลีลา ได้แก่ *[[ตรูบาแล็ว]]* (เบา), *[[ตรูบาริก]]* (รุ่มรวย) และ *[[ตรูบากลึส]]* (ปิด) ในทำนองเดียวกันนั้นยังแบ่งออกได้เป็นหลายประเภท ประเภทที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือ *[[กันซู]]* แต่ *[[ซีร์เว็นเต็ส]]* และ *[[เต็นซู]]* เป็นที่นิยมโดยเฉพาะในช่วงหลังสมัยคลาสสิก

## ดูเพิ่ม
* ตรูไบริตส์

หมวดหมู่:ตรูบาดู
หมวดหมู่:ผู้แสดงสมัยกลาง
หมวดหมู่:สมัยกลางตอนกลาง
หมวดหมู่:กวีสมัยกลาง
หมวดหมู่:นักร้องสมัยกลาง
หมวดหมู่:นักดนตรี
หมวดหมู่:อาชีพสมัยกลาง
หมวดหมู่:วรรณกรรมสมัยกลาง
หมวดหมู่:วรรณกรรมอุตซิตา
หมวดหมู่:ดนตรีอุตซิตา
หมวดหมู่:วรรณกรรมกาลิเซีย
หมวดหมู่:ดนตรีกาลิเซีย
ตรูไบริตส์

**ตรูไบริตส์** () คือกวีนักดนตรีหญิงที่ประพันธ์คีตกานท์เป็นภาษาอุตซิตาเก่าในคริสต์ศตวรรษที่ 12 และ 13 มีความเคลื่อนไหวตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1170 ถึงประมาณ ค.ศ. 1260 รูป *ตรูไบริตส์* เป็นทั้งเอกพจน์และพหูพจน์

คำว่า *ตรูไบริตส์* ได้รับการพิสูจน์ยืนยันเป็นครั้งแรกในนิยายวีรคติอัศวินเรื่อง *[[ฟลาเม็งกอ]]* ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยมีที่มาจากคำว่า *ตรูบา* ในภาษาพรอว็องส์ ซึ่งมีความหมายตามตัวอักษรว่า "พบ" หรือ "ประสบ" และความหมายเฉพาะทางอย่างหนึ่งคือ "ประพันธ์" มีการใช้คำว่า *ตรูไบริตส์* น้อยมากในภาษาอุตซิตาสมัยกลาง เนื่องจากไม่ปรากฏในกวีนิพนธ์คีตกานท์ ศาสตรนิพนธ์ทางไวยากรณ์ หรือในร้อยแก้วชีวประวัติของตรูไบริตส์หรือตรูบาดูร่วมสมัย แต่อย่างน้อยปรากฏในตำรา *ดุกตรินอดากูร์* ซึ่งแตร์รามัญญีโน ดา ปีซา แต่งขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1282–1296 เขาใช้คำนี้ในการยกตัวอย่างคำที่มีรูปสะกดเดียวกันทั้งเอกพจน์และพหูพจน์

ตรูไบริตส์ทำหน้าที่ประพันธ์ เขียนบทร้อยกรอง และขับลำนำให้สมาชิกราชสำนักชาวอุตซิตาฟัง พวกเธอมีความโดดเด่นในประวัติศาสตร์ดนตรีในฐานะนักประพันธ์หญิงกลุ่มแรกของโลกตะวันตกที่ประพันธ์ดนตรีทางโลก (นักประพันธ์หญิงที่เป็นที่รู้จักกันก่อนหน้านี้ล้วนประพันธ์แต่เพลงทางศาสนา) ตรูไบริตส์เป็นส่วนหนึ่งของสังคมชั้นสูง ตรงข้ามกับ *[[จูกลาเรซ็อส]]* ที่มาจากชนชั้นต่ำกว่า แม้ว่าบางครั้งตรูบาดูจะมาจากต้นกำเนิดต่ำต้อย (เบร์นัต เด เบ็นตาดูร์ อาจเป็นลูกชายของคนทำขนมปังประจำปราสาท) แต่ตรูไบริตส์มักเกิดในตระกูลสูง ตรูไบริตส์ที่สำคัญที่สุดได้แก่ อาลามันดอ เด กัสเต็ลเนา, อาซาลาอิส เด ปูร์ไกราเก็ส, มาริออ เด เบ็นตาดูร์, ติบุส เด ซาเรนุน, กัสเตลูซอ, การ์เซ็นดอ เด ปรูเอ็นซอ, กูร์มุนดอ เด มุนเป็สลิเย และเบอาตริตส์ เด ดิยอ

## ดูเพิ่ม
* ตรูบาดู

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตรูไบริตส์
หมวดหมู่:ผู้แสดงสมัยกลาง
หมวดหมู่:สมัยกลางตอนกลาง
หมวดหมู่:กวีสมัยกลาง
หมวดหมู่:นักร้องสมัยกลาง
หมวดหมู่:นักดนตรี
หมวดหมู่:อาชีพสมัยกลาง
หมวดหมู่:วรรณกรรมสมัยกลาง
หมวดหมู่:วรรณกรรมอุตซิตา
หมวดหมู่:ดนตรีอุตซิตา
แฟแร็นตส์ เนแม็ต (นักปัญจกีฬาสมัยใหม่)

**แฟแร็นตส์ เนแม็ต** (; 4 เมษายน ค.ศ. 1936 – ) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่และแชมป์โอลิมปิกชาวฮังการี เขาได้รับรางวัลเหรียญทองของประเภทบุคคลในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ที่โรม และยังชนะการแข่งขันประเภททีมกับทีมฮังการี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชายชาวฮังการี
วงเวียนหัวใจ

**วงเวียนหัวใจ** ได้ดัดแปลงมาจากนวนิยาย และได้นำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ไทยจากบทประพันธ์โดย **รจเรจ** เป็นละครแนวโรแมนติก, ดราม่า บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ได้นำละครเรื่อง​นี้​กลับ​มาสร้าง​ใหม่เป็นละครโทรทัศน์ไทย ในครั้งที่ 2 ออกอากาศทางช่อง 7 เอชดี เมื่อปี พ.ศ. 2552 เป็นละครโทรทัศน์ไทยยุคนั้นได้รับกระตอบรับที่ดีและเรตติงสูงสุด 19 เมื่อในปี พ.ศ. 2552 และหลังจากนั้นโดยมีทีมงานผู้จัดละครบริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ได้นำละครเรื่องนี้กลับมาสร้างใหม่เป็นละครโทรทัศน์ไทย ครั้งที่ 3 อีกครั้ง เมื่อในปี พ.ศ. 2564 โครงเรื่องเดิมหลักโดยนำมาปรับเปลี่ยนบทละครโทรทัศน์ไทยตามยุคสมัยใหม่เป็นต้น

## การสร้างเป็นละครโทรทัศน์ในแต่ละปี

ถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์ไทยครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2527 นำแสดง​โดย ธงไชย แมคอินไตย์, ธิติมา สังขพิทักษ์​, ลินดา ค้าธัญเจริญ, พรพรรณ เกษมมัสสุ,  เอกลักษณ์ ยลระบิล ออก​อากาศทาง ช่อง 9​ 

ต่อมาได้กลับมา​สร้าง​เป็น​ครั้งที่ 2​ ผลิตโดยบริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) จากโดยบทประพันธ์ รจเรข และบทละครโทรทัศน์ ธนินทร อุชุภาพ, กฤติญา สัมฤทธิ์ประสงค์ กำกับการแสดงโดย ธีระศักดิ์ พรหมเงิน นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ, สาวิกา ไชยเดช, พูลภัทร อัตถปัญญาพล, กัญญา รัตนเพชร์ โดยเริ่มออกอากาศทุกวันพุธ พฤหัสบดี เริ่มตอนแรกวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 - 3 กันยายน พ.ศ. 2552 ต่อจากละครเรื่อง บ่วงหงส์

เมื่อในปี พ.ศ. 2564 ครังที่ 3 โดยทีมงานผู้จัดละครผลิตโดยบริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ได้นำละครเรื่อง "วงเวียนหัวใจ" กลับมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ไทยอีกครั้งจากมุมมองใหม่ มีการปรับเปลี่ยนบทละครโทรทัศน์เพิ่มเติมเนื้อเรื่องและตัวละครให้เข้ากับยุคสมัยใหม่แต่ยังยึดเค้าโครงเรื่องเดิมไว้เป็นหลักในละคร "วงเวียนหัวใจ" เวอร์ชันปี พ.ศ. 2564 ออกอากาศทางช่อง 7 เอชดีโดยบทละครโทรทัศน์โดยนามปากกา รจเรข กำกับการแสดงโดย อนุวัฒน์ ถนอมรอด นำแสดงโดย ศรัณย์ ศิริลักษณ์, ทิสานาฏ ศรศึก, ตากเพชร เลขาวิจิตร, รัญดภา มันตะลัมพะ

## รายชื่อนักแสดง

## รายชื่อได้รับรางวัลเสนอเข้าชิง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* เรื่องย่อละคร วงเวียนหัวใจ (2564)mobile.daradaily.com

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวรักชีวิตไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวชีวิตไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2527
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2552
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 7
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 9
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยกันตนา
วัดกระทุ่มราย (กรุงเทพมหานคร)

**วัดกระทุ่มราย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงกระทุ่มราย เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ตั้งวัด 6 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา

วัดสร้างขึ้นโดยนางจรูญ ปานขำ เป็นผู้ดำเนินการ และนางสมาน ไชยสิทธิ์ เป็นผู้บริจาคที่ดิน ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ตั้งชื่อว่า "วัดกระทุ่มราย" ตามชื่อตำบลที่ตั้งวัด ได้รับการประกาศตั้งเป็นวัดโดยกระทรวงศึกษาธิการเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2521 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 หลวงพ่อบุญมามีความรู้ความสามารถในด้านการตรวจรักษาโรคด้วยน้ำมัน ว่าน และสมุนไพร พร้อมกับการสอนในแนวกรรมฐานด้วย

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 24 เมตร ยาว 34 เมตร เริ่มก่อสร้าง พ.ศ. 2526 เป็นแบบสองชั้นลอย ชั้นล่างใช้เป็นพิพิธภัณฑ์และห้องฝึกอบรมกรรมฐาน กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้มุงกระเบื้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 หอสวดมนต์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 และหอพระสารีริกธาตุ ตั้งอยู่กลางสระน้ำ ปูชนียวัตถุในวัดได้แก่ พระพุทธสันติสุรินทร์ หน้าตักกว้าง 10 ศอก 1 คืบ 9 นิ้ว พระยอดธง และรูปปั้นชีวกโกมารภัจจ์

## อ้างอิง

กระทุ่มราย
วัดบางยาง

**วัดบางยาง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองดำเนินสะดวก ในหมู่ที่ 1 บ้านปากคลองบางยาง ตำบลบางยาง อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 71 ไร่ 3 งาน 68 ตารางวา

วัดบางยางสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2364 ในสมัยพระเยิ้มเป็นเจ้าอาวาส ราว พ.ศ. 2402 ท่านได้ดำเนินการก่อสร้างและพัฒนาวัดจนมีเสนาสนะต่าง ๆ เช่น อุโบสถ กุฏิ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ด้านการศึกษา วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมซึ่งเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2424

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 7 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง และตึก 1 หลัง วิหาร กว้าง 5 เมตร ยาว 5 เมตร เป็นอาคารจัตุรมุข สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนี้มีอาคารเสนาสนะคือ ศาลาพักร้อน 9 หลัง

วัดบางยางมีการสร้างพระผงปางประจำวันเมื่อ พ.ศ. 2483 ในสมัยที่พระอธิการผ่อง สุขปญฺโญ เป็นเจ้าอาวาส โดยมีหลวงพ่อกุศล (เตี๊ยม กุสโล) รองเจ้าอาวาส เป็นผู้ดำเนินการจัดหามวลสารต่าง ๆ มาผสมและกดพิมพ์เองในอุโบสถ พระชุดนี้ทำขึ้นเพื่อแจกให้แก่ผู้ที่มีจิตศรัทธาสละทรัพย์สร้างโรงเรียนประชาบาลวัดบางยางหรือวัดบางยางพิทยาคารในปัจจุบัน

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระเยิ้ม
* พระพ่วง
* พระวัด
* พระชื้น
* พระช้าง
* พระแหยม
* พระหวาย
* พระอธิการผ่อง สุขปุญโญ
* พระอธิการกุศล กุสีโล
* พระครูสาครธรรมประสาท
* พระครูศรีธวัช
* พระอธิการคุณ เมตติโก

## อ้างอิง

บางยาง
วัดตำหรุ (จังหวัดสมุทรปราการ)

**วัดตำหรุ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านตำหรุ ตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 34 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน

วัดตำหรุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2384 ชื่อวัดตั้งตามชื่อหมู่บ้าน เดิมพื้นที่ตั้งวัดอยู่ฝั่งน้ำเค็ม (ที่ธรณีสงฆ์ปัจจุบัน) ต่อมาใน พ.ศ. 2489 นายเจริญ ขุนเจริญ อดีตสมาชิกสภาตำบล ร่วมกับพระมงคลสุนทร เจ้าอาวาสวัดชัยมงคล และราษฎรช่วยกันหาทุนซื้อที่ดินจำนวน 20 ไร่ เศษ ต่อมาซื้อเพิ่มอีก 13 ไร่ 2 งาน และพัฒนาวัดมาโดยตลอด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร

อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มีดังนี้ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน นามว่า *หลวงพ่อพระประกาย* กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ ศาลาการเปรียญกว้าง 18 เมตร ยาว 41 เมตร ศาลาบำเพ็ญบุญ ฌาปนสถาน และอาคารเรียนปริยัติธรรม

## อ้างอิง

ตำหรุ
วัดแทนวันดีสุขาราม

**วัดแทนวันดีสุขาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่วัดราว 18 ไร่ ปัจจุบันพระครูประสิทธิ์สังฆคุณ (ถวิล แสงไพร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดแทนวันดีสุขารามเริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 ผู้สร้างวัดคือ นางสาวสุขและนางสาวแหม่ม แทนวันดี สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้อนุญาตให้สร้างวัดตามความเห็นชอบของมหาเถรสมาคมเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2546 และประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552

อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 กว้าง 10.80 เมตร ยาว 24.50 เมตร ภายนอกมีกำแพงแก้วซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 กุฏิสงฆ์ 7 หลัง วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 กว้าง 7.50 เมตร ยาว 11.80 เมตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 กว้าง 13.70 เมตร ยาว 28.70 เมตร หอกลองและหอระฆัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 กว้าง 3.80 เมตร ยาว 3.80 เมตร อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาธรรมสังเวช และศาลาปฏิบัติธรรม

## อ้างอิง

แทนวันดีสุขาราม
วัดปทีปพลีผล

**วัดปทีปพลีผล** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูประทีปธรรมารักษ์เป็น เจ้าอาวาส พระครูปลัดจักรพันธ์ ปญฺญาธโร เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาส

วัดปทีปพลีผลเริ่มสร้างวัดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2526 โดยนายทองดีและนางทองอินทร์ ประทีปพลีผล พร้อมด้วยบุตรธิดา ได้ถวายที่ดินเพื่อสร้างสำนักสงฆ์โดยมีเจตนารมณ์เป็นบุญกุศลที่จะทำบุญสถานแห่งนี้ให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมและเผยแพร่ธรรม ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ผู้ขออนุญาตคือนายทองดี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530

สภาพวัดมีความสงบร่มรื่น สะอาด และสวยงาม อุโบสถประดิษฐาน *พระพุทธทศพล* เป็นพระประธาน หล่อองค์พระจากทองเหลือง ภายในรั้วกำแพงแก้วมีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุตั้งอยู่ด้านทิศตะวันออกของวัด มณฑปพระพุทธสิหิงค์ประดิษฐานพระพุทธสิหิงค์องค์จำลอง ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันตกของวัด วิหารหลวงพ่อเหลือประดิษฐานหลวงพ่อเหลือ กล่าวกันว่าตอนสร้างพระประธานในอุโบสถซึ่งเป็นทองเหลือง มีทองเหลืองเหลือ จึงนำมาหล่อพระประธานที่วิหารอีก 1 องค์ และยังสามารถหล่อเป็นพระองค์เล็ก ๆ ได้อีกหลายองค์ มณฑปพระครูพิพิธพัฒนโสภณตั้งอยู่กลางสระน้ำด้านหลังกุฏิที่พักพระสงฆ์

## อ้างอิง

ปทีปพลีผล
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564

**กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2564** เป็นเดือนที่ 2 ของปี พ.ศ. 2564 วันแรกของเดือนเป็นวันจันทร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอาทิตย์

## [[สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน]]

หมวดหมู่:กุมภาพันธ์
*2564-02
วัดละมุด (จังหวัดนครปฐม)

**วัดละมุด** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของคลองบางพระ ในหมู่ที่ 5 บ้านสวนถั่ว ตำบลวัดละมุด อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

วัดละมุดก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2374 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 มีโบราณสถานที่สำคัญคือ อุโบสถหลังเก่า สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย เป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร มีประตูทางเข้าด้านหน้า 2 ประตู หน้าบันติดประดับด้วยเครื่องถ้วยลายคราม หลังคาเครื่องไม้มีช่อฟ้า ใบระกา นาคสะดุ้ง หางหงส์ บริเวณโดยรอบอุโบสถมีซุ้มเสมาอยู่ทั้ง 8 ทิศ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ตามประวัติกล่าวว่าอัญเชิญมาจากวัดโบสถ์ พระพักตร์มีเค้าอิทธิพลศิลปะแบบอู่ทอง อุโบสถหลังนี้สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยรัตนโกสินทร์และมีการซ่อมแซมอีกครั้งอีกครั้งในช่วงเวลาที่ไม่ห่างกันมาก นอกจากนี้ยังมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองอีก 10 องค์ อยู่ภายในกำแพงแก้วที่กั้นเป็นเขตของอุโบสถ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานจากกรมศิลปากร

วิหารขนาดกว้าง 9.50 เมตร ยาว 18.50 เมตร สูง 21 เมตร ก่ออิฐถือปูน หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบ หน้าบันแกะสลักรูปเทพนมประกอบลายพุดตาน ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธศิลาหินทรายสมัยอโยธยา สุพรรณภูมิหลายองค์ ซึ่งนำมาจากวัดร้าง นอกจากนั้นวัดยังมี *พระจุฬามณี* จำนวนทั้งหมด 5 องค์ กว้าง 1.5 เมตร สูง 3 เมตร สร้างด้วยโลหะตามศิลปะสมัยอยุธยา โดยนำมาจากวัดร้างฝั่งตรงข้ามวัดละมุด (ในปัจจุบันนี้ไม่มีแล้ว)

## อ้างอิง

ละมุด
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดนครปฐม
วัดมะพร้าวเตี้ย

**วัดมะพร้าวเตี้ย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองขวาง เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 31 ไร่ 36 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือยาว 80 วา ติดต่อกับคลองบางเชือกหนัง ทิศตะวันออกยาว 55 วา ติดต่อกับคลอง ทิศใต้ยาว 78 วา ติดต่อกับซอยบางแวก 104 แยก 2 และทิศตะวันตกยาว 102 วา ติดต่อกับคลอง 

วัดมะพร้าวเตี้ยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2385 เป็นวัดเก่าแก่สร้างมานานและมิใช่วัดใหญ่โตจึงไม่มีประวัติเกี่ยวกับผู้สร้าง บริเวณที่ตั้งวัดแต่เดิมคงเต็มไปด้วยสวนไม้ผลซึ่งเป็นมะพร้าวเตี้ยเป็นส่วนมาก จึงได้นำมาตั้งเป็นชื่อวัด อุโบสถหลังเดิมชำรุด จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่มาแทน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรม เมื่อ พ.ศ. 2520 และได้ให้ที่ดินแก่ราชการสร้างโรงเรียนประถมศึกษา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระอธิการสมคิด สิริจนฺโท

อาคารเสนาสนะสำคัญในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2508 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สูงประมาณ 3 ศอก กุฏิสงฆ์ มีจำนวน 10 หลัง และศาลาการเปรียญ สร้างด้วยไม้เป็นแบบกึ่งโปร่ง

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระครูพิพิธพัฒนพิมล (สิทธิทัต สิทฺธิทตฺโต) 
* พระอธิการสมคิด สิริจนฺโท

## อ้างอิง

มะพร้าวเตี้ย