open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา

**มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา** () เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของภาคใต้ พัฒนามาจากโรงเรียนฝึกหัดครูมณฑล  วิทยาลัยครูสงขลา, สถาบันราชภัฏสงขลา และ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา ดังเช่นปัจจุบัน

## ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2462 ธรรมการมณฑลนครศรีธรรมราชและธรรมการจังหวัดสงขลา ได้จัดตั้ง "โรงเรียนฝึกหัดครูมณฑล" ขึ้น เพื่อผลิตครูที่สอนในระดับประถมศึกษา ผู้สำเร็จการศึกษา เรียกว่า "*ครูประกาศนียบัตรมณฑล*" ต่อมา ในปี พ.ศ. 2468 ธรรมการมณฑลได้จัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดครูประจำมณฑลขึ้นโดยเฉพาะ เรียกว่า "โรงเรียนฝึกหัดครูมูลประจำมณฑลนครศรีธรรมราช" เมื่อสำเร็จแล้วจะได้รับ "*ประกาศนียบัตรวิชาชีพครูมูล*" หลักจากมีการยกเลิกการปกครองแบบมณฑลแล้ว จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จังหวัดสงขลา" เมื่อปี พ.ศ. 2477 ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้ย้ายมาตั้งที่อำเภอหาดใหญ่ พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูมูลสงขลา" และเปลี่ยนเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูสงขลา" ในปี พ.ศ. 2498

ในปี พ.ศ. 2504 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "วิทยาลัยครูสงขลา" และสามารถจัดการเรียนการสอนถึงระดับปริญญาตรีในสาขาต่าง ๆ ได้ตาม พระราชบัญญัติวิทยาลัยครู พ.ศ. 2518 ต่อมา ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานนาม “ ราชภัฏ ” แทนชื่อวิทยาลัยครูทั่วประเทศ ดังนั้น วิทยาลัยครูสงขลา จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "สถาบันราชภัฏสงขลา" และได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา" เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547

## สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย
* **ตรามหาวิทยาลัย** เป็นรูปวงรีสองวงล้อมตราพระราชลัญจกรของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่พระราชทานให้แก่มหาวิทยาลัยราชภัฏ ภายในวงรีด้านบนเป็นอักษรภาษาไทยเขียนว่า "มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา" ด้านล่างเป็นอักษรภาษาอังกฤษเขียนว่า " SONGKHLA RAJABHAT UNIVERSITY"
* **สีประจำมหาวิทยาลัย** ได้แก่ สีแดง-ขาว โดย
:สีแดง หมายถึง ความรัก ความเข้มแข็ง
:สีขาว หมายถึง ความถูกต้อง ความบริสุทธิ์
:ดังนั้น สีแดง - สีขาว หมายถึง นักศึกษาของมหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลาทุกคนต้องกล้าคิด กล้าทำในสิ่งที่ถูกต้องดีงามด้วยความบริสุทธิ์ใจ

## หน่วยงาน
* คณะครุศาสตร์
* คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
* คณะวิทยาการจัดการ 
* คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
* คณะเทคโนโลยการเกษตร 
* คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม
* คณะศิลปกรรมศาสตร์
*คณะนิติศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ (โครงการจัดตั้ง)

### [[มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา วิทยาเขตสตูล|วิทยาเขตสตูล]]
*คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา วิทยาเขตสตูล
* วิทยาลัยนวัตกรรมและการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา วิทยาเขตสตูล
* คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา วิทยาเขตสตูล
*คณะอุตสาหกรรมบริการและการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา วิทยาเขตสตูล
*คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา วิทยาเขตสตูล
*คณะศิลปศาสตร์ (โครงการจัดตั้ง)
*คณะเกษตรศาสตร์และเทคโนโลยี (โครงการจัดตั้ง)
*  สถาบันวิจัยและพัฒนา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา 

สงขลา
ราชภัฏสงขลา
ราชภัฏสงขลา
หมวดหมู่:สถานศึกษาในอำเภอเมืองสงขลา
ซามาร์กันต์

**ซามาร์กันต์** หรือ **ซามาร์กันด์** (/, ; ; ) เป็นนครทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอุซเบกิสถานและเป็นหนึ่งในเมืองที่มีการอยู่อาศัยต่อเนื่องเก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง ปรากฏหลักฐานว่ามีการตั้งรกรากของมนุษย์ตั้งแต่ยุคหินเก่าตอนปลาย ซามาร์กันต์เจริญรุ่งเรืองอย่างมากในฐานะเมืองบนเส้นทางสายไหมเชื่อมต่อจีนกับเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งในเวลานั้นซามาร์กันต์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุด ในเอเชียกลาง

ในสมัยจักรวรรดิอะคีเมนิดของเปอร์เซีย ซามาร์กันต์กลายเป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าราชการซอกเดีย และใน 329 ปีก่อน ค.ศ. เมืองถูกอะเล็กซานเดอร์มหาราชพิชิตได้ ในเวลานั้นเมืองมีชื่อว่ามาร์กันดา (Markanda) ซึ่งเรียกเป็นภาษากรีกโบราณว่ามารากันดา () จากนั้นเมืองถูกปกครองโดยชาวอิหร่าน ชาวเติร์ก และชาวมองโกลหลังการพิชิตของเจงกีส ข่าน ในปี 1220 ในปัจจุบัน ซามาร์กันต์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอุซเบกิสถาน

ในปี 2001 ยูเนสโกขึ้นทะเบียนนครซามาร์กันต์เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมในชื่อ "ซามาร์กันต์ ชุมทางวัฒนธรรม"

ในปัจจุบัน เมืองแบ่งออกเป็นสองส่วนคือเมืองเก่าและเมืองใหม่ซึ่งได้รับการพัฒนาในช่วงการปกครองของจักรวรรดิรัสเซียและสหภาพโซเวียต เมืองเก่าเต็มไปด้วยโบราณสถานและอนุสรณ์สถานเก่าแก่ ส่วนเมืองใหม่เป็นศูนย์กลางการปกครองและเป็นที่ตั้งของสถาบันการศึกษา

## อ้างอิง


หมวดหมู่:เมืองในประเทศอุซเบกิสถาน
หมวดหมู่:เมืองหลวงเก่าของอิหร่าน
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอุซเบกิสถาน
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
พระราชวังโปตาลา

**พระราชวังโปตาลา** () เป็นป้อมปราการแบบ''ซง'' ในลาซ่า เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน พระราชัวงโปตาลาใช้งานเป็นที่ประทับฤดูหนาวของทะไลลามะมาตั้งแต่ปี 1649 ถึง 1959 หลังจากนั้นได้ถูกแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์ พระราชวังโปตาลาได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกในปี 1994

ชื่อโปตาลานั้นตั้งตามเขาโปตาละกะ วิมานของพระโพธิสัตว์พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรตามตำนาน การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นโดยทาไลลามะที่ห้า ในปี 1645 หลังที่ปรึกษาทางจิตวิญญาณส่วนพระองค์คนหนึ่ง Konchog Chophel (?-1646) ชี้ให้เห็นว่าพื้นที่ตรงนี้เหมาะสมแก่การเป็นที่ทำการรัฐ และตั้งอยู่ระหว่างอารามเทรปุง กับอารามเซรา และ เมืองเก่าลาซ่า เป็นไปได้ว่าวังนี้สร้างขึ้นบนซากของป้อมปราการเก่าที่มีชื่อว่าวังขาว หรือวังแดง ซึ่งสร้างขึ้นโดยพระเจ้าซงแจ็นกัมโป ในปี 637

อาคารมีขนาด  ตามแนวตะวันออก-ตะวันตก และ  ตามแนวเหนือ-ใต้, ผนังหินขนาดหนาราว  และที่ฐานหนาถึง  ในฐส่วนฐานของวังยังมีการเททองแดงผสมลงไปเพื่อช่วยป้องกันอาคารจากแผ่นดินไหว อาคารมีความสูง 13 ชั้น ประกอบด้วยห้องหับกว่า 1,000 ห้อง, ศาลเจ้าต่าง ๆ 10,000 ศาล และรูปปั้นรวมกว่า 200,000 รูป ตัวอาคารมีความสูง  บนยอดของเขาแดง (Marpo Ri) และมีความสูงรวมเขาถึงพื้นราว 

## ดูเพิ่ม
* กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซ่า

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ทิเบต
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน
ปโปตาลา
หมวดหมู่:ที่ประทับของพระมหากษัตริย์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในลาซ่า
หุ้นบุริมสิทธิ

**หุ้นบุริมสิทธิ** () เป็นตราสารทางการเงินประเภทตราสารทุน คล้ายกับหุ้นสามัญ เพียงแต่ว่าไม่มีสิทธิออกเสียงในการบริหาร มีข้อแตกต่างจากหุ้นสามัญคือ ผู้ถือหุ้นบุริมสิทธิจะได้รับสิทธิในการชำระคืนเงินทุนก่อนผู้ถือหุ้นสามัญในกรณีที่บริษัทเลิกกิจการ รายละเอียดของบุริมสิทธิที่พึงจะมีจะต้องดูในเอกสารของบริษัทนั้น ๆ อีกครั้งหนึ่ง หุ้นประเภทนี้มีไม่มากนักในตลาดหลักทรัพย์ มีการซื้อขายกันน้อย หรือภาษาเทคนิคเรียกว่ามีสภาพคล่องต่ำ หุ้นบุริมสิทธิบนกระดานหุ้นสังเกตได้จากสัญลักษณ์ + หรือ P ท้ายอักษรย่อ ของหุ้นสามัญ

## ดูเพิ่ม
* หุ้นสามัญ
* หุ้นกู้

หมวดหมู่:หุ้น
หมวดหมู่:ตราสารทางการเงิน
หมวดหมู่:การเงินธุรกิจ
คดีฆาตกรรมครั้งที่ 3 แห่งโรงละครโอเปร่า

**คดีฆาตกรรมครั้งที่ 3 แห่งโรงละครโอเปร่า** เป็นชื่อตอนของการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องคินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา คดีนี้เป็นคดีฆาตกรรมตอนยาวลำดับที่ 28 ของการ์ตูนชุดนี้

## เรื่องย่อ
คินดะอิจิ มิยูกิ และผู้หมวดเคนโมจิ ต้องกลับไปยังโรงแรมโอเปร่าบนเกาะอีกเป็นครั้งที่ 3 (ครั้งที่ 2 อยู่ในฉบับนิยาย เขียนโดยเซย์มารุ อามางิ) หลังจากเจ้าของโรงแรมคือคุณคุโรซาวะเสียชีวิตลง ทั้งโรงแรมและตัวเกาะถูกซื้อไปโดยเพื่อนเก่าของคุโรซาวะ ซึ่งต้องการแสดงละครเวทีเรื่อง The Phantom of the Opera เป็นครั้งสุดท้าย เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าของคนเก่า ก่อนที่โรงละครจะปิดตัวลงอย่างถาวร นอกจากพวกคินดะอิจิแล้ว เจ้าของคนใหม่ก็ยังได้เชิญสมาชิกคณะละครเก่าของคุโรซาวะมาร่วมงานครั้งนี้ด้วย อย่างไรก็ดี โศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อมีคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเกิดขึ้นก่อนที่ละครจะได้ทันแสดงเสียอีก

## ตัวละคร
### ตัวละครหลัก
* **คินดะอิจิ ฮาจิเมะ**
* **นานาเสะ มิยูกิ**
* **เคนโมจิ อิซามุ**
### ผู้ต้องสงสัยในคดี
* **โจว ทัตซึยะ ''ผู้กำกับละคร Phantom of the'' O''pera ศพที่3***
* *'โอกิโนะ โยโกะ *ดาราหญิงจากโตเกียวซึ่งเป็นไอดอลที่น่าจับตามอง***
* **ฮิโมริ ฟูยุฮิโกะ *นักแสดงชายปี2จากมหาลัยเคียวโตะ*** 
* **คินาโกะ มาเรีย *แม่บ้าน***
* **มินาโกะ เรดะ *นักแสดงหญิงม.6จากโรงเรียนมัธยมเทตัน*** 
* **เอะมง อิซึมิ *นางแบบ ศพที่1***
* **มิกิทานิ ทากุมิ *นักเรียนหญิงม.5ใฝ่ฝันอยากเป็นนักแสดงหญิง ศพที่2***
* **โคซึกิ เรโอนะ *นักเปียโนสาว***
* **คาเงะชิม่า จูโซ *เจ้าของโรงละครโอเปร่า***

== เนื้อเรื่อง ==
=== ศพที่ 1 : เอะมง อิซึมิ ===
=== ศพที่ 2 : มิกิทานิ ทากุมิ ===
=== ศพที่ 3 : โจว ทัตซึยะ ===
=== "ขอเอาชื่อปู่เป็นเดิมพัน...!!" ===
ชิรางามิตั้งข้อสันนิษฐานว่าสาเหตุการตายของโจว ทัตซึยะ มีความเป็นไปได้ 2 ทาง ทางที่ 1 คือการฆ่าตัวตาย เนื่องจากไม่สามารถทนกับการถูกเปิดโปงในฐานะฆาตกรได้ หรือทางที่ 2 คือ ฆาตกรตัวจริงหลบซ่อนตัวอยู่ในเขาวงกตใต้ดิน หลังจากฆ่าโจวแล้วจึงฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดออกทางหน้าต่างลงไปยังหน้าผา แต่คินดะอิจิเห็นว่าไม่ใช่ทั้ง 2 ทฤษฎี

คินดะอิจิกับมิยูกิและผู้หมวดเคนโมจิออกไปสำรวจที่ประภาคารอีกครั้ง และพบหลักฐานเพิ่มเติมเป็นเข็มหมุดที่ไม่มีสนิมขึ้น ทำให้คินดะอิจิคิดออกถึงกลวิธี "ดับเทียนลงบันได" ได้ ทำให้คินดะอิจิมีความเชื่อมั่นว่าคนร้ายตัวจริงจะต้องหลบซ่อนอยู่ในบุคคลทั้ง 6 ที่เหลืออยู่แน่ๆ

=== ฆาตกรตัวจริง ===
ฆาตกรตัวจริงในคดีนี้คือ **โคซึกิ เรโอนะ'''
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:คินดะอิจิ กับคดีฆาตกรรมปริศนา
รอยเลื่อนแซนแอนเดรอัส

แนวรอยเลื่อนมองจากมุมสูง|thumb|250px|right
[[แผ่นแปซิฟิกเคลื่อนตัวขึ้นเหนือ แผ่นอเมริกาเหนือเคลื่อนตัวลงใต้|thumb|250px|right]]

**รอยเลื่อนแซนแอนเดรอัส** ()  เป็นรอยเลื่อนที่พาดผ่านรัฐแคลิฟอร์เนีย ทางภาคตะวันตกของสหรัฐอเมริกา มีความยาวเป็นระยะทางกว่า 1,300 กิโลเมตร พาดผ่านใกล้เมืองสำคัญของประเทศ ได้แก่ แซนดีเอโก ลอสแอนเจลิส และแซนแฟรนซิสโก รอยเลื่อนแห่งนี้เกิดจากการที่ขอบของแผ่นเปลือกโลกอเมริกาเหนือกับแผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกเคลื่อนที่สวนกัน โดยแผ่นเปลือกโลกอเมริกาเหนือจะเคลื่อนตัวลงใต้ แต่แผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกจะเคลื่อนตัวขึ้นไปทางเหนือ ทำให้เกิดการเสียดสีและแตกเป็นแนวรอยเลื่อนอย่างเห็นได้ชัดเจน และเกิดแผ่นดินไหวขึ้นถ้ามีการเคลื่อนตัวอย่างรุนแรง ซึ่งแผ่นดินไหวในบริเวณนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งแต่ไม่มีความรุนแรงมาก อยู่ในระดับแมกนิจูด 2.0 ซึ่งถือเป็นแผ่นดินไหวระดับเบาจนคนอาจจะไม่มีรู้สึก แต่มีการคาดการณ์กันว่าแผ่นดินไหวในแมกนิจูด 6.0 ขึ้นไปจะมีโอกาสเกิดขึ้นได้ทุก 20-30 ปี 

รอยเลื่อนแห่งนี้ถูกตรวจพบเป็นครั้งแรกทางตอนเหนือของรัฐแคลิฟอร์เนียในปี ค.ศ. 1895 โดยศาสตราจารย์แอนดรูว์ ลอว์สัน นักธรณีวิทยาจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียแห่งเบิร์กลีย์ หลังจากแผ่นดินไหวปี ค.ศ. 1906 ที่แซนแฟรนซิสโก เขาจึงพบว่ามันมีความยาวมากกว่า 1,300 กิโลเมตรจากทางตอนเหนือจนถึงตอนใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนีย

[รอยเลื่อนที่พาดผ่านบริเวณใกล้เมือง[แซนแฟรนซิสโก|thumb|250px|left]]
## การนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์
เรื่องราวของรอยเลื่อน San Andreas ถูกนำมาสร้างในรูปแบบภาพยนตร์หลายเรื่อง อาทิ ภาพยนตร์เรื่อง Earthquake(1974), 2012 วันสิ้นโลก(2009) และในปี 2015 ภาพยนตร์เรื่อง San Andreas นำเรื่องราวของรอยเลื่อนนี้มาสร้าง นำแสดงโดย เดอะร็อค ดเวย์น จอห์นสัน ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เกิดจากรอยเลื่อน San Andreas จนทำให้เกิดความเสียหายครั้งใหญ่หลวงทางแคลิเฟอเนีย เรย์ นักบินกู้ภัยต้องเดินทางฝ่าอันตรายจากลอสแอนเจลิสไปยังซานฟรานซิสโกเพื่อช่วยเหลือลูกสาวของเขา แต่การเดินทางเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ภาพยนตร์เรื่อง San Andreas มีกำหนดฉายเดือน มิ.ย.2015

รอยเลื่อนซแซนแอนเดรอัส
หมวดหมู่:ทวีปอเมริกาเหนือ
หมวดหมู่:รอยเลื่อนไหวสะเทือน
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์รัฐแคลิฟอร์เนีย
พัณณิดา ภูมิวัฒน์

thumb|'''พัณณิดา ภูมิวัฒน์'''

**พัณณิดา ภูมิวัฒน์** เป็นนักเขียนไทย ซึ่งมีผลงานที่ได้รับความนิยมและการยอมรับในวงกว้างเป็นจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นนวนิยายแนวแฟนตาซี และไซ-ไฟ โดยใช้นามปากกาทางอินเทอร์เน็ตว่า *ลวิตร์(เคียว)*

ผลงานของเธอเรื่องหนึ่งที่รู้จักกันแพร่หลาย คือ *ไมรอน* เคยได้รับการส่งชื่อเข้าประกวดชิงรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน ประจำปี พ.ศ. 2549 มาแล้ว

## ประวัติ
พัณณิดา ภูมิวัฒน์เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 สำเร็จการศึกษาชั้นประถมและมัธยมจากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย 

ต่อมา สำเร็จการศึกษาอักษรศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยสำเร็จในระดับปริญญาโท ภาควิชาวรรณคดีเปรียบเทียบ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และที่ University College London ด้าน publishing  ปัจจุบันทำงานที่สำนักพิมพ์ silkworm 
ผลงานเรื่องแรกที่เขียนคือ "ฯพณฯ แห่งกาลเวลา (ภัทรกาลกัป)"

แฟนเพจของพัณณิดา ภูมิวัฒน์ 
http://www.facebook.com/lawit.pannida

## รายชื่อผลงาน

* ไมรอน
* เซรีญา
* ผู้เสกทราย
* มาโอ
* อันเซลมา
* Dragon  delivery
* Marginal
* Daemon bakery
* นิทานหัวใจป่า
* ปวงเทพผู้นิราศ
* Z Diary
* เข้ MBA
* A little journey
* คำสาปนักรบศิลา

## แหล่งข้อมูลอื่น
*ประพันธ์สาส์น: การเขียนหนังสือ... คือการสะท้อนโลกที่เราเห็น 
*ผู้จัดการออนไลน์: แฟน​ตาซีไทย​…​ใคร​ว่าไร​้มนต์​ขลัง 
*ผู้จัดการออนไลน์: นักเขียนรุ่นใหม่ ​กับ​​นวนิยาย​​แฟน​ตาซี
*รู้จักกับ พัณณิดา ภูมิวัฒน์ ผู้เขียน Dragon Delivery 
*enter-books: ลวิตร์ กับวรรณกรรมเยาวชนเรื่องใหม่ ‘ผู้เสกทราย’  

หมวดหมู่:นักเขียนบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์

หมวดหมู่:นิสิตเก่าคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
Й

**Short I** (Й, й) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก อักษรตัวนี้ประดิษฐ์ขึ้นจากอักษร И และเครื่องหมายเสริมอักษร breve ใช้แทนเสียงพยัญชนะกึ่งสระ // เหมือน y ในคำว่า yellow ของภาษาอังกฤษหรือ ย ในภาษาไทย

อักษร Short I เป็นอักษรตัวที่ 11 ในภาษารัสเซียเรียกว่า И краткое * (I kratkoye อี ครัตโคเอีย) *, เป็นอักษรตัวที่ 10 ในภาษาบัลแกเรียเรียกว่า И кратко * (I kratko อี ครัตโค) *, เป็นอักษรตัวที่ 14 ในภาษายูเครนเรียกว่า Йот * (Yot ยอต) * หรือ Ий * (Yi อิย) * และเป็นอักษรตัวที่ 11 ในภาษาเบลารุส แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีการใช้อักษร И ในภาษาเบลารุส

อักษร Short I มักจะถูกถ่ายอักษรให้เป็น j หรือ y ส่วนมากจะใช้เป็นพยัญชนะสะกดตัวสุดท้ายของคำ

อักษร Й (หรือในอีกแง่หนึ่งคือการเติม breve บนอักษร И) เริ่มมีการใช้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15–16 และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ความแตกต่างระหว่าง И กับ Й เริ่มปรากฏในอักขรวิธีของภาษาเชิร์ชสลาโวนิก (ซึ่งใช้เป็นภาษารัสเซียเช่นกัน) แต่หลังจากเกิดการปฏิรูปอักขรวิธีในสหภาพโซเวียต โดย จักรพรรดิปอเตอร์ที่ 1 (Peter I) เครื่องหมายเสริมอักษรของภาษารัสเซียถูกตัดออกไปทั้งหมด แต่หลังจากที่พระองค์เสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2278 (ค.ศ. 1735) ไม่นาน การใช้อักษร И กับ Й ก็กลับมาอีก แต่ก็ยังไม่ถือว่า Й เป็นอักษร จนกระทั่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ประมาณทศวรรษที่ 30 จึงประกาศใช้อย่างเป็นทางการ

ในภาษาเซอร์เบียและภาษามาซิโดเนีย จะใช้ Je (Ј, ј) แทนอักษร Short I

## การเปรียบเทียบอักษร

## ตำแหน่งอักขระ

## อ้างอิง
* อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด

หมวดหมู่:อักษรซีริลลิก
ปฏิภาณ เพชรพูล

**ปฏิภาณ เพชรพูล**  เกิดวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2523 อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย ในตำแหน่งกองหลัง เคยเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลทีโอที, สโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยกรุงเทพ และสโมสรฟุตบอลการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค

ปฏิภาณ เกิดที่อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบุตรคนที่ 2 จาก 3 คน ของนายประภาส และนางยุพิน เพชรพูล เข้ารับการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนวิสุทธรังษี จังหวัดกาญจนบุรี ก่อนจะมาเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม และศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ จนจบปริญญาตรี

ปฏิภาณ เล่นฟุตบอลในตำแหน่งกองหน้าสมัยเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่วิสุทธรังษี แต่ภายหลังเปลี่ยนมาเล่นกองหลังตอนเข้าเรียนที่วัดสุทธิวราราม และเล่นตำแหน่งนี้เรื่อยมา จนได้เข้าร่วมทีมสโมสรฟุตบอลทีโอที โดยลงเล่นให้ทีม 6 ฤดูกาลจึงย้ายไปสโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ในปี พ.ศ. 2549 จนกระทั่งปลายฤดูกาล 2551 ก็ย้ายมาร่วมทีมการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค 

ปฏิภาณ เป็นหนึ่งในนักเตะทีมชาติชุดอันดับ 3 กีฬามหาวิทยาลัยโลก ติดทีมชาติชุดใหญ่ในการแข่งขันเอเชียน คัพ และฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก

## ทำประตูในนามทีมชาติ

## อ้างอิง

* National Team Players 

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติไทย
หมวดหมู่:นักฟุตบอลจากจังหวัดกาญจนบุรี
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอท่าม่วง
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนวิสุทธรังษี
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนวัดสุทธิวราราม
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
หมวดหมู่:ผู้เล่นในไทยลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลธนาคารกรุงเทพ
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแบงค็อก ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลทีโอที
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเพื่อนตำรวจ
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลจัมปาศรี ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบีบีซียู
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบางปะอิน อยุธยา
ฮาโกเนะ

**ฮาโกเนะ** () เป็นเมืองหนึ่งในอำเภออาชิงาราชิโมะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาฮาโกเนะด้านตะวันออก จากการสำรวจในเดือนมิถุนายน 2012 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 13,492 คน ความหนาแน่น 145 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 92.82 ตารางกิโลเมตร ฮาโกเนะได้รับการกำหนดให้เป็นอุทยานธรณีแห่งชาติญี่ปุ่นโดยเครือข่ายอุทยานธรณีประเทศญี่ปุ่น (Japanese Geoparks Network)

ฮาโกเนะได้รับการยกย่องให้เป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยว โดยสามารถเดินทางไปชมภูเขาไฟฟูจิจากโตเกียวและกลับได้ภายในระยะเวลาหนึ่งวัน และนอกจากน้ำพุร้อน พิพิธภัณฑ์ และกิจกรรมนันทนาการอื่น ๆ แล้ว ฮาโกเนะยังเป็นที่รู้จักในเรื่องของทิวทัศน์ตลอดทั้งสี่ฤดูกาล

## ภูมิศาสตร์

ฮาโกเนะตั้งอยู่บนพื้นที่ภูเขาทางตะวันตกสุดของจังหวัด ทางด้านตะวันออกของช่องเขาฮาโกเนะ พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองอยู่ในเขตแดนของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ ซึ่งมีภูเขาไฟมีพลัง มีศูนย์กลางอยู่ที่ทะเลสาบอาชิ

### เทศบาลข้างเคียง
;**จังหวัดคานางาวะ**
* โอดาวาระ
* ยูงาวาระ
* มินามิอาชิงาระ
;**จังหวัดชิซูโอกะ**
* โกเต็มบะ
* ซูซูโนะ
* มิชิมะ
* โอยามะ
* คันนามิ

## การท่องเที่ยว

เมืองฮาโกเนะเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีผู้มาเยือนเป็นจำนวนมาก นักท่องเที่ยวทั้งชาวญี่ปุ่นและชาวต่างประเทศเดินทางมาเพื่อพักผ่อนตามรีสอร์ทและสปา หรือเพื่อเยี่ยมชมทิวทัศน์ภูเขาที่รายรอบเมือง

ภายในอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ ซึ่งมีอาณาเขตอยู่รอบๆทะเลสาบอาชิ มีชื่อเสียงในด้านแหล่งสปาน้ำพุร้อนซึ่งเกิดจากความร้อนของภูเขาไฟ รวมทั้งยังมีทิวทัศน์ของภูเขาไฟฟูจิที่สวยงาม

สถานที่น่าสนใจอื่น ๆ ยังมีหุบเขาน้ำเดือด และศาลเจ้าฮาโกเนะที่ตั้งอยู่ริมทะเลสาบอาชิ ในเดือนเมษายนจะมีดอกซากุระบานสะพรั่งเต็มสวนในศาลเจ้า


ไฟล์:HakoneTorii2.jpg|เสาโทริอิในศาลเจ้าฮาโกเนะริมทะเลสาบอาชิ
ไฟล์:HakoneDai0085.jpg|เทศกาลในฤดูร้อนในเมืองฮาโกเนะ มีการจุดไฟบนภูเขาให้เรียงเป็นตัวอักษรคันจิ และมีการแสดงดอกไม้ไฟ
ไฟล์:AshiNoKo.jpg|ทะเลสาบอาชิ
ไฟล์:Hakone Town Hall.JPG|ศาลาว่าการเมืองฮาโกเนะ
ไฟล์:Fujisan from Kamiyama.jpg|ภูเขาไฟฟูจิ มองจากยอดเขาคามิ ในอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* เว็บไซต์ทางการ 
* เว็บไซต์ Hakone Portal 

หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดคานางาวะ
Ј

**Je** (Ј, ј) เป็นอักษรหนึ่งในอักษรซีริลลิกมีใช้เฉพาะในภาษาเซอร์เบีย ภาษามาซิโดเนีย ภาษาอาเซอร์ไบจาน และภาษาอัลไต มีรูปร่างคล้ายอักษรละติน J ใช้แทนเสียงของอักษร Й แบบดั้งเดิมคือ // (ย)

## การเปรียบเทียบอักษร

## ตำแหน่งอักขระ

## อ้างอิง
* อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด

หมวดหมู่:อักษรซีริลลิก
ศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมัง

**ศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมัง** () เป็นศาลเจ้าชินโตสำคัญแห่งหนึ่งในนครคามากูระ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของคามากูระ และเป็นสถานที่จัดงานหลายเทศกาลที่สำคัญ โดยมีพิพิธภัณฑ์อยู่ด้วยกันสองแห่ง

แรกเริ่มศาลเจ้าแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1063 ใกล้หาดยูอิงะ เพื่อถวายแด่จักรพรรดิโอจิง จักรพรรดินีจิงงู พระมารดา และเจ้าหญิงฮิเมะ พระชายา ต่อมามินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ ผู้เป็นต้นตระกูลโชกุนแห่งคามากูระ ได้ย้ายศาลเจ้ามาตั้งที่ตำแหน่ง ณ ปัจจุบันนี้เมื่อ ค.ศ. 1191 และได้อัญเชิญฮาจิมัง เทพแห่งสงคราม มาประดิษฐานที่ศาลเจ้าเพื่อให้เป็นเทพคุ้มครองตระกูล

ในบริเวณศาลเจ้าแห่งนี้มีอาคารที่ตั้งแท่นบูชาอยู่จำนวนหนึ่ง ที่มีความสำคัญที่สุดคือ แท่นบูชาเล็กที่ตั้งอยู่ด้านล่างสุดของเนินที่ตั้งศาลเจ้า และแท่นบูชาใหญ่ที่ตั้งอยู่เหนือขึ้นไป 61 ขั้นบันได อาคารแท่นบูชาใหญ่ในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1828 โดยโทกูงาวะ อิเอนาริ โชกุนคนที่ 11 แห่งตระกูลโทกูงาวะ

ถนนทางเข้าศาลเจ้ามีต้นซากูระเรียงรายอยู่สองข้างทาง ซึ่งปลูกถวายศาลเจ้าโดยโยริโตโมะในโอกาสที่บุตรชายคนแรกสามารถคลอดออกมาได้อย่างปลอดภัย และศาลเจ้าแห่งนี้ยังเป็นสถานที่ฝึกสอน "ยาบูซาเมะ" หรือการยิงธนูจากบนหลังม้า

ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ มินาโมโตะ โนะ ซาเนโตโมะ โชกุนแห่งคามากูระคนที่ 3 ถูกลอบสังหารโดยนักยิงธนูที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นแปะก๊วย เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1219 ปัจจุบันต้นแปะก๊วยนี้ยังคงยืนต้นอยู่ด้านหลังทางเดินบันไดภายในศาลเจ้า

thumb|none|มุมมองจากบนทางเดินบันไดในศาลเจ้า

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
* 

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1190
สึรูงาโอกะฮาจิมัง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคามากูระ
หมู่เกาะอิซุ

**หมู่เกาะอิซุ** () เป็นกลุ่มเกาะภูเขาไฟที่เรียงรายอยู่ทางทิศใต้และตะวันออกของคาบสมุทรอิซุในเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น ตามเขตการปกครองแบ่งออกเป็น 2 เมืองและ 6 หมู่บ้านที่เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโตเกียว เกาะที่ใหญ่ที่สุดคืออิซุโอชิมะ มักเรียกสั้น ๆ ว่า เกาะโอชิมะ

แม้ว่าส่วนใหญ่เรียกเป็น "หมู่เกาะอิซุทั้งเจ็ด" (伊豆七島 ในภาษาญี่ปุ่น) ตามความจริงแล้ว ในหมู่เกาะมีเกาะและโขดหินนับสิบเกาะ แต่มีอยู่ 9 เกาะที่มีผู้อยู่อาศัยในปัจจุบัน

## ภูมิศาสตร์

เกาะทั้ง 9 นี้อยู่ภายในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ การประมงและกีฬาตกปลาสามารถพบเห็นได้ในหมู่เกาะนี้ตลอดทั้งปี โดยเรือส่วนใหญ่จะมาจากท่าเรือบนคาบสมุทรอิซุ

เมื่อปี 2000 ได้เกิดเหตุภูเขาไฟระเบิด และพ่นแก๊สพิษออกมาจำนวนมาก ทำให้ต้องมีการอพยพประชาชนออกจากเกาะมิยาเกะ จนกระทั่งเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2005 ผู้ที่เคยอาศัยอยู่บนเกาะจึงได้รับอนุญาตให้กลับไปอาศัยอยู่ได้ แต่จำเป็นต้องมีหน้ากากกันแก๊สพิษเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเหตุระเบิดในอนาคต

ในสมัยเอโดะ เกาะนิอิ เกาะมิยาเกะ และเกาะฮาจิโจ ถูกเลือกให้เป็นสถานที่สำหรับเนรเทศนักโทษ

### เกาะ

## อ้างอิง

## ข้อมูล

* *Teikoku's Complete Atlas of Japan*, Teikoku-Shoin Co., Ltd. Tokyo 1990, 
*  The official islands information page.


หมวดหมู่:ภูเขาไฟในประเทศญี่ปุ่น
อิซุ
นักวิทยุสมัครเล่น

**นักวิทยุสมัครเล่น** () หมายถึงบุคคลที่ได้รับใบอนุญาตการเป็นนักวิทยุสมัครเล่นจากรัฐบาลหรือจากผู้ที่มีอำนาจของแต่ละประเทศ นักวิทยุสมัครเล่นจะใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ในสถานีของนักวิทยุสมัครเล่นสำหรับติดต่อสื่อสารระหว่างนักวิทยุสมัครเล่นที่ได้รับอนุญาตเช่นเดียวกัน รวมทั้งใช้ความถี่ที่กำหนดให้เฉพาะกิจการวิทยุสมัครเล่นเท่านั้น ซึ่งการใช้งานจะต้องเป็นตามเงื่อนไขที่ได้รับอนุญาต นักวิทยุสมัครเล่นจะได้รับการกำหนดสัญญาณเรียกขาน เพื่อระบุตัวตนในการติดต่อสื่อสาร ปัจจุบันมีนักวิทยุสมัครเล่นทั่วโลกประมาณ 3 ล้านคน

นักวิทยุสมัครเล่นมักเรียกตัวเองว่า "**ham**" สำหรับที่มาของคำว่า "**ham**" นั้นยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าเริ่มใช้ตั้งแต่เมื่อใด และนักวิทยุสมัครเล่นมักจะเรียกหรือกล่าวถึงนักวิทยุสมัครเล่นที่เสียชีวิตว่า "**silent key**"

## ข้อมูลสถิตินักวิทยุสมัครเล่น

## คุณลักษณะทั่วไปของนักวิทยุสมัครเล่น
มีไม่กี่ประเทศที่ได้บันทึกเกี่ยวกับคุณลักษณะของนักวิทยุสมัครเล่นไว้ นอกจากจำนวนของนักวิทยุสมัครเล่นเท่านั้น นักวิทยุสมัครเล่นส่วนใหญ่จะอยู่ในประเทศเหล่านี้ ได้แก่ ญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา ไทย เกาหลีใต้ และสหภาพยุโรป มีเพียง 2 ประเทศเท่านั้นที่ไม่อนุญาตให้ประชาชนทั่วไปเป็นนักวิทยุสมัครเล่น คือ เยเมน และ เกาหลีเหนือ ในบางประเทศก็เป็นการยากที่ประชาชนทั่วไปจะได้รับอนุญาตเนื่องจากค่าใบอนุญาตที่สูงมาก ในบางประเทศก็อนุญาตให้ชาวต่างชาติด้วย ซึ่งมีจำนวนน้อยที่นักวิทยุสมัครเล่นจะได้รับอนุญาตในหลาย ๆ ประเทศพร้อมกัน

## ธรรมเนียม
### ผู้เสียชีวิต
สำหรับนักวิทยุสมัครเล่นที่เสียชีวิตนั้น ในภาษาของนักวิทยุสมัครเล่นจะใช้คำว่า Silent Key ใช้ตัวย่อคือ SK ในการกล่าวถึงโดยให้ความเคารพ 

สำหรับที่มานั้นมาจากในอดีตจะมีการส่งรหัส  "SK" (หรือ "VA") ในการส่งสัญญาณเป็นรหัสสุดท้ายก่อนจะสิ้นสุดการส่งสัญญาณจากสถานีและปิดเครื่องส่งสัญญาณ จึงมีการนำมาใช้ต่อท้าสัญญาณเรียกขานของนักวิทยุสมัครเล่นที่ได้เสียชีวิตไปแล้ว เสมือนกับการได้ส่งสัญญาณครั้งสุดท้ายก่อนจากไป 

## ดูเพิ่ม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:งานอดิเรก
หมวดหมู่:วิทยุสมัครเล่น
หมวดหมู่:การสื่อสารไร้สาย
กระดูกสันอก

**กระดูกสันอก** () เป็นกระดูกชนิดกระดูกแบบแบน (Flat bone) ที่วางตัวอยู่ตรงกลางของทรวงอก และติดต่อกับกระดูกซี่โครงโดยข้อต่อและกระดูกอ่อนซี่โครง (costas cartilage) เพื่อประกอบขึ้นเป็นโครงร่างแข็งของผนังช่องอก เพื่อป้องกันโครงสร้างที่อยู่ภายในช่องอกจากการกระทบกระเทือน นอกจากนี้ยังมีข้อต่อกับกระดูกไหปลาร้า (clavicle) ซึ่งเป็นกระดูกที่ค้ำจุนส่วนไหล่อีกด้วย

## กายวิภาคศาสตร์
### ลักษณะทั่วไป
กระดูกสันอกมีลักษณะยาวและแบน และเป็นกระดูกที่อยู่ตรงกลางของผนังทางด้านหน้าของช่องอก กระดูกสันอกในผู้ใหญ่จะมีความยาวเฉลี่ยประมาณ 17 เซนติเมตร และกระดูกสันอกของเพศชายจะยาวกว่าเพศหญิงเล็กน้อย ทางด้านบนสุดรองรับกระดูกไหปลาร้าโดยข้อต่อสเตอร์โนคลาวิคิวลาร์ (sternoclavicular joint) ขอบด้านข้างจะมีรอยที่เป็นข้อต่อกับกระดูกอ่อนซี่โครง และทางด้านบนสุดจะเป็นจุดเกาะต้นส่วนหนึ่งของกล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์ (sternocleidomastoid muscle)

### ส่วนต่างๆ ของกระดูกสันอก
กระดูกสันอกจะประกอบด้วยสามส่วน ได้แก่
* **แมนูเบรียม** (Manubrium) เป็นส่วนบนของกระดูกสันอก และมีส่วนที่ติดต่อกับกระดูกไหปลาร้า กระดูกซี่โครงซี่ที่ 1 และครึ่งหนึ่งของกระดูกซี่โครงซี่ที่ 2 ทางด้านบนสุดยังมีรอยเว้าที่สามารถคลำได้จากภายนอก ซึ่งรอยเว้านี้คือ รอยเว้าซุปปราสเตอร์นัล (suprasternal notch)
* **บอดี้** (Body) เป็นส่วนกลางของกระดูกสันอก ซึ่งขอบด้านข้างจะมีการติดต่อกับกระดูกอ่อนซี่โครง พื้นผิวทางด้านหลังยังเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อทรานสเวอร์ซุส ทอราซิส (transversus thoracis muscle) ด้วย
* **ซิฟอยด์ โปรเซส** (Xiphoid process) หรือ**ลิ้นปี่** ซึ่งเป็นปลายทางด้านล่างสุดของกระดูกสันอก และมีจุดเกาะกับกะบังลม
ส่วนต่อกันระหว่างส่วนแมนูเบรียมและส่วนบอดี้ จะมีความโค้งนูนออกมาเล็กน้อย ซึ่งสามารถคลำได้จากภายนอก บริเวณดังกล่าวนี้เรียกว่า **มุมกระดูกสันอก** (sternal angle) ซึ่งเป็นจุดอ้างอิงถึงกระดูกซี่โครงซี่ที่ 2 และมีประโยชน์ในการตรวจร่างกายส่วนอก

## การบาดเจ็บของกระดูกสันอก
การบาดเจ็บหรือการแตกหักของกระดูกสันอกนั้นพบได้ไม่บ่อย แต่มักมีสาเหตุมาจากอุบัติเหตุ เช่นการกระแทกกับพวงมาลัยในกรณีของอุบัติเหตุทางรถยนต์ การแตกหักของกระดูกสันอกมักจะทำให้เกิดเศษกระดูกชิ้นเล็กน้อย จุดที่มีความเสี่ยงที่จะเกิดการหักของกระดูกสันอกมากที่สุดคือที่บริเวณมุมกระดูกสันอก ซึ่งเป็นส่วนที่ยื่นออกมาทางด้านหน้ามากที่สุดและมีความแคบมากที่สุดด้วย

## รูปประกอบเพิ่มเติม


 ภาพ:Illu_thoracic_cage.jpg|โครงกระดูกของผนังช่องอก
 ภาพ:Gray117.png|ขอบทางด้านข้างของกระดูกสันอก
 ภาพ:Gray325.png|ข้อต่อสเตอร์โนคลาวิคิวลาร์ (มุมมองทางด้านหน้า)


## อ้างอิง

* *Clinically Oriented Anatomy*, 4th ed. Keith L. Moore and Arthur F. Dalley.

หมวดหมู่:ระบบโครงกระดูก
หมวดหมู่:อก
หมวดหมู่:กระดูกแบน
นาริตาซังชินโชจิ

thumb|300px|ถนนของวัดนาริตาซัง

**วัดชินโชภูเขานาริตะ** หรือ **นาริตาซังชินโชจิ** () เป็นวัดพุทธที่ตั้งอยู่ในนครนาริตะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น

วัดนี้เป็นหนึ่งในวัดที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในภูมิภาคคันโต และจำนวนผู้มาเยี่ยมชมในช่วงเทศกาลปีใหม่ก็เป็นรองเพียงศาลเจ้าเมจิในกรุงโตเกียวเท่านั้น บริเวณวัดเป็นที่ตั้งของประตูหลัก ทางเดินบันไดขึ้นสู่อาคารหลัก เจดีย์ห้าชั้นหนึ่งคู่ สวนหย่อมที่มีสระน้ำขนาดใหญ่ รวมทั้งบริเวณสำหรับเลี้ยงสัตว์

อาคารหลักเป็นสถานที่สำหรับสักการบูชา ภายในก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมพุทธแบบอินเดีย โดยยังคงเอกลักษณ์ของศิลปะแบบญี่ปุ่นเอาไว้

## การท่องเที่ยว
ผู้ที่จะเดินทางออกจากประเทศญี่ปุ่นที่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ มักจะแวะชมวัดนี้ การเดินเท้าจากสถานีรถไฟ JR นาริตะ หรือสถานีรถไฟเคเซนาริตะ มายังวัดนี้ ใช้เวลาเพียงไม่ถึง 10 นาที ทั้งสองเส้นทางนี้เต็มไปด้วยร้านค้าขายขนมญี่ปุ่นหรืออาหารประเภทอื่น และเครื่องรางนำโชคอย่างตุ๊กตาดารูมะ

## กิจกรรมในช่วงเทศกาล
* **เทศกาลปีใหม่**: วัดนาริตาซังจะมีผู้มาเยือนจากทั่วทุกสารทิศในภูมิภาคคันโตมากกว่า 2 ล้านคนในช่วง 3 วันแรกของปีใหม่
* **เดือนเมษายน**: วัดนาริตาซังเป็นสถานที่สำหรับจัดเทศกาลตีกลองไทโกะที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคคันโต นักตีกลองหลายร้อยคนจะเดินตีกลองไปตามถนนโอโมเตซันโดในวันที่สองของเทศกาล ในปี 2007 เทศกาลนี้จะจัดขึ้นในวันที่ 14-15 เมษายน

ไฟล์:Naritasan Temple angry god in Great Pagoda of Peace.jpg|อจละ
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Koumyoudou-side.JPG
ไฟล์:Naritasan-pagoda.jpg
ไฟล์:120803 Narita-san Shinsho-ji Narita Chiba pref Japan04bs.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshoji-Somon.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Shakadou-top.JPG
ไฟล์:Kaizandou-doors.JPG
ไฟล์:Naritasan-Shinshoji-Temple.Great-Main-Hall.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Daitou.JPG
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Shoutokutaishidou.JPG
ไฟล์:Naritasan-dragon-and-sword.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Kukai-statue.JPG
ไฟล์:shinshoji_nioumon.jpg
ไฟล์:ShinshojiShakado20131012.jpg
ไฟล์:新勝寺 - panoramio - くろふね (6).jpg

หมวดหมู่:วัดในจังหวัดชิบะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในนาริตะ
หาดคูจูกูริ

**หาดคูจูกูริ** () เป็นหาดทรายที่ครอบคลุมบริเวณชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของคาบสมุทรโบโซในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีความยาวประมาณ  ทำให้เป็นชายหาดที่ยาวเป็นอันดับสองในญี่ปุ่น หาดคูจูกูริเป็นสถานที่ว่ายน้ำและโต้คลื่นยอดนิยมของผู้ที่อยู่อาศัยในโตเกียวและปริมณฑล หาดแห่งนี้ได้รับการคุ้มครองในฐานะส่วนหนึ่งของอุทยานธรรมชาติประจำจังหวัดคูจูกูริ

คำว่า "คูจูกูริ" แปลตรง ๆ ได้ว่า "เก้าสิบเก้าริ" โดย "คูจูกุ" แปลว่า "เก้าสิบเก้า" ส่วน "ริ" เป็นหน่วยวัดความยาวแบบเก่า แทนความยาวประมาณ 3.93 กิโลเมตร ชื่อนี้มิได้ตั้งขึ้นเพื่อแสดงถึงความยาวที่แท้จริงของหาด แต่เพื่อเปรียบเปรยว่าชายหาดแห่งนี้ยาวไกลมากจนไม่มีใครสามารถนับได้ว่ายาวทั้งหมดกี่ริ ส่วนความยาวจริงของหาดคือประมาณ 66 กิโลเมตร

## ภูมิศาสตร์

## เทศบาล
หาดคูจูกูริครอบคลุมเขตเทศบาล 10 แห่งในจังหวัดชิบะ ได้แก่

* อาซาฮิ
* โซซะ
* โยโกชิบาฮิการิ
* ซัมมุ
* คูจูกูริ
* โออามิชิราซาโตะ
* ชิราโกะ
* โชเซ
* อิจิโนมิยะ
* อิซูมิ

## ดูเพิ่ม
* ชิจิริงาฮามะ - หาดที่ชื่อคล้ายกันในจังหวัดคานางาวะ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์จังหวัดชิบะ
คูจูกูริ
หมวดหมู่:สถานที่โต้คลื่น
เขาแคเมอรูน

**เขาแคเมอรูน** () ตั้งอยู่ในประเทศแคเมอรูน ใกล้กับอ่าวกินี เป็นภูเขาไฟที่ขนาดใหญ่ลูกหนึ่งในทวีปแอฟริกา มีความสูง 4,095 เมตร

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* DeLancey, M. W. and M. D. DeLancey. (2000). *Historical Dictionary of the Republic of Cameroon* (3rd ed.). Lanham, Maryland: The Scarecrow Press.

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Mount Cameroon Research Foundation

แคเมอรูน
แคเมอรูน
เขาเคนยา

เขาเคนยา|thumb|250px|right

**เขาเคนยา** () ตั้งอยู่ในประเทศเคนยา ทางตอนกลางของประเทศ ในพิกัดต่ำกว่าเส้นศูนย์สูตรเพียงไม่ถึง 200 กิโลเมตร ลักษณะเป็นภูเขาไฟที่ระเบิดครั้งสุดท้ายเมื่อประมาณ 2–3 ล้านปีที่แล้ว เขาเคนยามีความสูงถึง  5,199 เมตร ทำให้บนเขามีน้ำแข็งปกคลุมตลอดทั้งปีถึงแม้ว่าจะห่างจากเส้นศูนย์สูตรเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นับเป็นเขาที่มีความสูงเป็นอันดับสองของทวีปแอฟริการองจากเขาคิลิมันจาโร ในประเทศแทนซาเนีย โดยยอดสูงสุดมีสองแห่ง คือ บาเตียน ที่มีความสูง 5,119 เมตร และเนเลียน สูง 5,188 เมตร

เขาเคนยาเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติเขาเคนยาซึ่งยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นให้เป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2540

## อ้างอิง

## หนังสืออ่านเพิ่มเติม
* 
* 
* 
*   A full survey of the long glacial and periglacial reconstructive history of Mt. Kenya, its geological and environmental settings, sequences of paleosols (ancient soils) and their significance in understanding the multiplicity of glaciations.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 

หมวดหมู่:ทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศเคนยา
หมวดหมู่:ภูเขาในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:ภูเขาไฟในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:ปลักภูเขาไฟ
ชาวมาซาย

**มาไซ** (, ; ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์นิโลติกที่อาศัยอยู่ในเคนยาตอนเหนือ กลาง และใต้ กับแทนซาเนียเหนือ ใกล้ภูมิภาคเกรตเลกส์ของแอฟริกา มีรายงานประชากรมาไซในเคนยาตามสำมะโน ค.ศ. 2019 อยู่ที่ 1,189,522 คน เทียบกับสำมะโน ค.ศ. 1989 ที่ระบุว่ามี 377,089 คน กระนั้น ชาวมาไซจำนวนมากมองว่าการสำรวจสำมะโนประชากรเป็นการแทรกแซงของรัฐบาล ดังนั้นจึงปฏิเสธที่จะมีสาวนร่วมหรือให้ข้อมูลเท็จอย่างตั้งใจ

ชนเผ่ามาซายเลี้ยงฝูงสัตว์ตามทุ่งหญ้ารอบตีนเขาคิลิมันจาโรมาช้านาน ประมาณ 300 ปี เชื่อว่าชนเผ่ามาซายอพยพจากแถบลุ่มแม่น้ำไนล์ตอนเหนือลงมาทางใต้ตามหุบเขาทรุด เกรตริฟต์แวลลีย์ อาหารหลักของชนเผ่ามาซายคือ นมวัว และ นมคน คนเผ่านี้ฆ่าสัตว์กินในโอกาสที่มีงานฉลอง พิธีฉลองส่วนใหญ่จัดขึ้นเมื่อผู้ชายรุ่นหนึ่งได้เลื่อนฐานะในสังคม ในช่วงเวลาอื่นถือว่าวัวควายมีค่าเกินกว่าจะกินเป็นอาหาร วัวยังใช้เป็นสินสอดแก่ฝ่ายหญิงตามประเพณีอีกด้วย ชนเผ่ามาซายไม่มีบ้านถาวรแต่จะอยู่ในกระท่อมโครงไม้พอกด้วยโคลนและขึ้วัว ล้อมรั้วด้วยไม้พุ่มมีหนาม ทุกสามสี่ปีเมื่อทุ่งหญ้าโกร๋นเกรียนและรั้วหมดสภาพแล้ว ทั้งเผ่าก็จะออกเร่ร่อนต่อไป

## ดูเพิ่ม
* รายนามผู้ปกครองมาซาย

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 

## แหล่งข้อมูลอื่น


หมวดหมู่:ชนเผ่าในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศเคนยา
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศแทนซาเนีย
ภูเขาไฟเมานาโลอา

**ภูเขาไฟเมานาโลอา** (Mauna Loa) เป็นภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ในฮาวาย สหรัฐอเมริกา จัดเป็นภูเขาไฟมีพลัง เกิดการระเบิดทุกๆ 3 ปีครึ่ง  การระเบิดครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2527 

เมานาโลอาเป็นภาษาฮาวาย แปลว่า *Long Mountain* เป็นภูเขาไฟที่มีปริมาตรประมาณ 18,000 คิวบิกไมล์ (75,000 km³)  เมื่อประกอบกับภูเขาไฟอีก 4 ลูกคือคีเลาเวอา เมานาเคอา โคฮาลา ฮูอาลาไลรวมเป็นเกาะฮาวาย ภูเขาไฟเมานาโลอามีเนื่อที่ประมาณ 5,180 ตารางกิโลเมตร อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติฮาวาย ภูเขาไฟเมานาโลอาจะระเบิดทุก ๆ 3 ปีครึ่ง 

ยอดเขาเมานาโลอามีความสูงวัดจากระดับน้ำทะเล 4,170 เมตร เป็นอันดับสองของเกาะฮาวายรองจากยอดเขาเมานาเคอาซึ่งสูงกว่าประมาณ 120 ฟุต (37 เมตร) แต่เมื่อวัดความสูงจากฐานส่วนที่จมอยู่ใต้ทะเลอีกประมาณ 5 กิโลเมตร จะเป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับที่สูงที่สุดในโลกคือจะสูงกว่า 9 กิโลมตรและสูงกว่ายอดเขาเอเวอเรสต์ 

## ภูมิอากาศ
เมานาโลอามีภูมิอากาศแบบเขตร้อน ตลอดทั้งปีที่ระดับความสูงน้อยจะมีอากาศอบอุ่น แต่ที่ระดับความสูงมากขึ้นจะมีอากาศเย็นจนถึงหนาว ตารางด้านล่างแสดงอุณหภูมิที่วัดที่หอสังเกตการณ์ที่ลาดเขา ที่อยู่ที่ระดับความสูง 3,000 เมตรในเขตแอลป์ อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึกได้คือ 85 °F (29 °C) เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 และต่ำสุดคือ 18 °F (−8 °C) เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2505 

## หอสังเกตการณ์
[thumbnail|left|ความเข้มข้นของ[คาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศที่วัดที่หอสังเกตการณ์เมานาโลอา]]
เมานาโลอาเป็นสถานที่สำคัญสำหรับการเฝ้าสังเกตชั้นบรรยากาศโดยโครงการเฝ้าติดตามบรรยากาศโลกและหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์อื่นๆ หอสังเกตการณ์ดวงอาทิตย์แห่งเมานาโลอา (MLSO) ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 3,400 เมตรบนลาดเขาทางทิศเหนือ มีบทบาทสำคัญในการสังเกตการณ์ดวงอาทิตย์ ขณะที่หอสังเกตการณ์เมานาโลอา โดยองค์กรการบริหารสมุทรศาสตร์และบรรยากาศแห่งชาติ สหรัฐอเมริกา (NOAA) ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กัน และอยู่ห่างไกลจากกิจกรรมของมนุษย์ในท้องถิ่น  ทำหน้าที่เฝ้าสังเกตชั้นบรรยากาศของโลก รวมถึงแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ โดยการตรวจวัดถูกปรับเปลี่ยนเพื่ออธิบายการปลดปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์จากภูเขาไฟ และยังมีหน่วยงานอื่นๆ เช่น Array for Microwave Background Anisotropy (AMIBA) ที่เริ่มสำรวจหาต้นกำเนิดจักรวาลมาตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 หรือหอสังเกตการณ์ภูเขาไฟแห่งฮาวายที่ตรวจวัดแผ่นดินไหวและถ่ายภาพกิจกรรมบนปล่อง Mokuʻāweoweo

## สมุดภาพ

ไฟล์:MaunaLoaMap.jpg|แผนที่ภูมิลักษณ์ของภูเขาไฟเมานาโลอา
ไฟล์:Mauna Loa.jpg|ภูเขาไฟเมานาโลอา
ไฟล์:Mapmaunaloa.svg|แผนที่ของเกาะฮาวาย


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* United States Geological Survey information page 
* VolcanoWorld information 
* Hawaii Center for Volcanology pages
* Global Volcanism Program entry 
* Mauna Loa Observatory (MLO) - NOAA
* Mauna Loa Solar Observatory (MLSO) 
* 1934 USGS color video (silent) of Mauna Loa 

มานาโลอา
มานาโลอา
หมวดหมู่:ภูเขาในสหรัฐ
หมวดหมู่:จุดที่สุดในโลก
ภูเขาไฟมายอน

ภูเขาไฟมายอนระเบิดในปี พ.ศ. 2527|thumb|250px
**ภูเขาไฟมายอน** (; ) ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ บนเกาะลูซอน อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ ภูเขาไฟมายอนเป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับ เคยเกิดระเบิดมาแล้ว 40 ครั้ง ในรอบ 400 ปีที่ผ่านมา รูปทรงภูเขาเป็นรูปสมมาตรที่สวยงาม มีความสูง 2,462 เมตร โดยครั้งล่าสุดเกิดระเบิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2527

มายอน
มายอน
เขาเอตนา

เขาเอตนามองจากเมืองกาตาเนีย|thumb|250px|right
**เขาเอตนา** () หรือ **มอนจีเบลโล** () ตั้งอยู่บนเกาะซิซิลี ประเทศอิตาลี ห่างจากเมืองกาตาเนียเพียง 29 กิโลเมตร เป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับที่สูงที่สุดในทวีปยุโรป มีความสูง 3,323 เมตร วัดฐานโดยรอบได้ 150 กิโลเมตรบนยอดมีหิมะปกคลุมปีละเก้าเดือน

## อ้างอิง

เอตนา
เอตนา
เอตนา
หมวดหมู่:แคว้นซิซิลี
Chula

**Chula** สามารถหมายถึง
* จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (Chulalongkorn University)
* ชูลา (Chula) เมืองในรัฐมิสซูรี สหรัฐอเมริกา
* ชูลาวิสตา (Chula Vista) เมืองในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
เขาเมรู

เขาเมรู|thumb|250px|right
**เขาเมรู** () ตั้งอยู่ในประเทศแทนซาเนีย ในเขตอุทยานแห่งชาติเมรู-อารูชา เป็นภูเขาไฟที่เกิดจากแนวหุบเขาทรุดเกรตริฟต์แวลลีย์ เขาเมรูอยู่ห่างจากเขาคิลิมันจาโรเพียง 70 กิโลเมตร มีความสูงกว่า 4,565 เมตร และเป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับ 5 ในทวีปแอฟริกา

เมรู
หมวดหมู่:ทวีปแอฟริกา
ทะเลทรายโกบี

ทะเลทรายโกบี|thumb|250px|right
**ทะเลทรายโกบี** (; ) ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างประเทศมองโกเลียตอนใต้กับเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ทางตอนเหนือของประเทศจีน โกบีเป็นทะเลทรายที่ยิ่งใหญ่แห่งหนึ่งของโลก ทอดตัวเป็นแนวโค้งยาว 1,600 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 1.3 ล้านตารางกิโลเมตร ซึ่งใหญ่พอ ๆ กับรัฐอะลาสกาของสหรัฐอเมริกา ทะเลทรายแห่งนี้ตั้งอยู่บนที่ราบสูงเหนือระดับน้ำทะเล 900-1,500 เมตร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหินล้วนทางด้านตะวันออก ส่วนด้านตะวันตกเป็นทราย

## สิ่งมีชีวิต
สัตว์ที่อาศัยอยู่ในแถบนี้ ได้แก่ อูฐ ม้า ลา และสัตว์จำพวกฟันแทะ เช่น กระรอกดิน มาร์มอต และโกเฟอร์ มีการค้นพบซากกระดูกไดโนเสาร์และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ อีกด้วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์เอเชีย
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์จีน
หมวดหมู่:ประเทศมองโกเลีย
กโบี
หมวดหมู่:สิ่งมีชีวิตที่พบในประเทศจีน
ทะเลทรายอาตากามา

ทะเลทรายอาตากามา|thumb|250px|right
**ทะเลทรายอาตากามา** () ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศเปรูไปถึงตอนเหนือของประเทศชิลี เป็นระยะทางกว่า 960 กิโลเมตร กินพื้นที่ประมาณ 180,000 ตารางกิโลเมตร โดยสูงเฉลี่ย 610 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ทะเลทรายแห่งนี้ได้ขึ้นชื่อว่าแห้งแล้งที่สุดของโลก ประกอบไปด้วยแอ่งดินเค็มแห้งแล้งหลายแอ่งติดต่อกัน แม้ว่าเกือบจะไม่มีพืชขึ้นเลย แต่ก็อุดมสมบูรณ์ไปด้วยไนเตรต ทองแดง ไอโอดีน และบอแรกซ์ เมืองในทะเลทรายอย่างเช่นเมืองกาลามาประสบภาวะแล้งจัดยาวนานกว่า 400 ปี ซึ่งเพิ่งสิ้นสุดเมื่อปี ค.ศ. 1971

ในอดีต ทะเลทรายแห่งนี้เคยกลายเป็นชนวนเหตุของการก่อสงครามระหว่างโบลิเวียกับชิลี ซึ่งเดิมทีพื้นที่แห่งนี้อยู่ภายใต้การปกครองของโบลิเวีย แต่ด้วยความอุดมสมบูรณ์ของแร่ธาตุ ทำให้ชิลีตัดสินใจใช้กำลังประหัตประหารหักเอาพื้นที่ดังกล่าว หลังจากรบพุ่งกันมาอย่างยาวนานในที่สุดทัพชิลีก็เป็นฝ่ายกำชัย ได้ยึดครองทะเลทรายอันกว้างใหญ่และเมืองท่าอันโตฟากัสตา (Antofagasta) ส่วนโบลิเวียก็ต้องถอยร่นยังในที่ตั้งอันสูงชันอย่างเช่นในปัจจุบัน สงครามแย่งชิงทะเลทรายในครั้งนั้นถูกเรียกว่าสงครามแปซิฟิก

## สภาพภูมิศาสตร์
พื้นที่โดยทั่วไปของทะเลทรายอาตากามาถูกปกคลุมไปด้วยแอ่งดินสลับกับผืนทรายราบเรียบ ดูเวิ้งว้างและทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สภาพทางภูมิศาสตร์ของทะเลทรายเป็นที่ราบสูงที่ลาดชันขนานไปกับแนวเทือกเขาแอนดีสซึ่งเป็นเทือกเขาสูงตะหง่านที่ทอดยาวไปตามไหล่ทวีปอเมริกาใต้ ส่วนด้านตะวันตกติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก ในทะเลทรายมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีเพียง 1 มิลลิเมตรเท่านั้น ในขณะที่บางพื้นที่ของทะเลทรายกลายเป็นพื้นที่ที่ไม่เคยมีฝนตกลงเลย การที่มีปริมาณฝนตกลงในพื้นที่ดังกล่าวเพียงจำนวนน้อยทำให้ทะเลทรายอาตากามากลายเป็นทะเลทรายที่แห้งแล้งและร้อนระอุที่สุดของโลก ในอาณาบริเวณของทะเลทรายเต็มไปด้วยทราย เกลือ และกระแสลาวา 

ความแห้งแล้งและความร้อนระอุที่เกิดขึ้นกับทะเลทรายอาตากามาเกิดจากปัจจัยสำคัญสองประการ คือการที่มีเทือกเขาสูงตะหง่านขวางกั้นอยู่ทางทิศตะวันออก ทำให้ลมและฝนไม่สามารถฝ่าปราการธรรมชาติเข้ามาถึงดินแดนแห่งนี้ได้ และแม้อีกฟากจะติดกับมหาสมุทรแปซิฟิกแต่พื้นที่ดังกล่าวกลับถูกจัดให้เป็นพื้นที่ที่เรียกว่า แอนติไซโคลน (anticyclone) ซึ่งแทบจะไม่มีพายุพัดผ่าน ความร้อนระอุจึงถูกทับถมลงบนพื้นทรายโดยไม่มีปัจจัยให้ผ่อนคลายหรือระบายออกเลย ปัจจัยสำคัญทั้งสองประการเสริมให้ทะเลทรายอาตากามากลายเป็นพื้นที่ที่แห้งแล้งที่สุดในโลก แต่กระนั้น ทะเลทรายอาตากามาก็ใช่ว่าจะขาดความชุ่มชื้นเอาเสียเลย เพราะสายลมตะวันตกยังได้พัดพาไอระเหิดระเหยจากมหาสมุทรแปซิฟิกพัดผ่านเข้ามาสู่ทะเลทรายบ้างเป็นครั้งคราว แม้จะเป็นเพียงไอชุ่มฉ่ำเพียงเล็กน้อย แต่ก็มากพอให้สิ่งมีชีวิตบางชนิดสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้บนพื้นทรายอันแห้งผากแห่งนี้ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์เปรู
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ชิลี
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์อเมริกาใต้
อาตากามา
ทะเลทรายเนเกฟ

รถยนต์วิ่งผ่านทะเลทรายเนเกฟ|thumb|250px|right
**ทะเลทรายเนเกฟ** ()  ทะเลทรายเนเกฟตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิสราเอล มีเนื่อที่เพียง 12,000 ตารางกิโลเมตร ทางด้านตะวันตกติดคาบสมุทรไซนาย ด้านตะวันออกติดกับแอ่งทรุด ทะเลทรายมีเนื้อที่เหมือนรูปสามเหลี่ยมกลับหัว

หมวดหมู่:ทะเลทรายในทวีปเอเชีย
ทะเลทรายเกรตวิกตอเรีย

บริเวณที่ราบนัลลาร์บอร์ถ่ายจากดาวเทียม|thumb|250px|right
**ทะเลทรายเกรตวิกตอเรีย** () ตั้งอยู่ในประเทศออสเตรเลียทางฝั่งตะวันตก ตั้งอยู่ระหว่างทะเลทรายกิบสันกับที่ราบนัลลาร์บอร์ มีเนื้อที่ประมาณ 424,000 ตารางกิโลเมตร เป็นพื้นที่โล่งแห้งแล้งกว้างใหญ่ เกือบไม่มีพืชขึ้นเลย มีเพียงหญ้าสนามสปินิเฟกซ์

หมวดหมู่:ทะเลทรายในประเทศออสเตรเลีย
ทะเลทรายซิมป์สัน

ทะเลทรายซิมป์สันถ่ายเมื่อปี ค.ศ. 1936|thumb|250px|right
**ทะเลทรายซิมป์สัน**  () ตั้งอยู่บริเวณใจกลางประเทศออสเตรเลีย มีเนื้อที่ 77,000 ตารางกิโลเมตร 

ซิมป์สัน
ซิมป์สัน
ทะเลทรายโมฮาวี

ทะเลทรายโมฮาวี|thumb|250px|right
**ทะเลทรายโมฮาวี** ()  ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของประเทศสหรัฐอเมริกา ทางใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนียด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของนครลอสแอนเจลิส มีเนื้อที่ประมาณ 39,000 ตารางกิโลเมตร ทะเลทรายโมฮาวีมีภูเขาล้อมรอบโดยทิศเหนือและทิศตะวันตกเป็นเทือกเขาเซียร์ราเนวาดา ทิศตะวันออกเฉียงใต้เชื่อมต่อกับทะเลทรายโคโลราโด พื้นทะเลทรายเป็นหินชั้นอุดมได้ด้วยแร่ธาตุต่างๆ มีฝนตกเพียงปีละ 115 มิลลิเมตร  
## อ้างอิง

หมวดหมู่:ทะเลทรายในทวีปอเมริกาเหนือ
เขาวิซูเวียส

[เขาวิซูเวียสมองจากเมือง[ปอมเปอี|thumb|300px|right]]
**เขาวิซูเวียส** () หรือ **เขาเวซูวีโย** () ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองเนเปิลส์ เหนืออ่าวเนเปิลส์ ประเทศอิตาลี เป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับเพียงแห่งเดียวในแผ่นดินใหญ่ยุโรป มีความสูง 1,281 เมตร ปากปล่องมีเส้นรอบวง 1,400 เมตร ลึก 216 เมตร การระเบิดครั้งที่มีชื่อเสียงเกิดขึ้นในวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 79 ในรัชสมัยของจักรพรรดิไททัส เถ้าถ่านได้ทับถมเมืองปอมเปอีและเฮอร์คิวเลเนียมทั้งเมือง แต่การระเบิดครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1944

วิซูเวียส
วิซูเวียส
วิซูเวียส
หมวดหมู่:แคว้นคัมปาเนีย
หมวดหมู่:กรวยภูเขาไฟสลับชั้นในประเทศอิตาลี
พระเจ้าเมงจีโย

**พระเจ้าเมงจีโย** (, *มินจีโหญ่*; ) หรือ **พระเจ้าสิริชัยสุระ** ตามพงศาวดารไทย หรือในนวนิยายผู้ชนะสิบทิศเรียก **เมงกะยินโย** เป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์ตองอู ราชวงศ์และอาณาจักรที่ 2 ของประวัติศาสตร์พม่า พระเจ้าเมงจีโยเดิมเป็นนายทหารที่มีความสามารถในการรบ ได้ทำการรวบรวมชาวพม่าที่อยู่กันอย่างกระจัดกระจายหลังการล่มสลายของอาณาจักรพุกามภายหลังการโจมตีของมองโกล โดยได้รับความช่วยเหลือจากขุนนางสำคัญหลายคน เช่น เมงเยสีหตู (บางคนถูกสมมติเป็นตัวละครในนวนิยายผู้สิบทิศ เช่น มหาเถรวัดกุโสดอ)

พระเจ้าเมงจีโยได้สถาปนาเมืองตองอู ซึ่งเป็นเมืองในขุนเขาเป็นปราการที่ดีขึ้นเป็นศูนย์กลางอำนาจใหม่ ต่อมามีการแผ่ขยายอำนาจเข้ายึดเมืองแปรโดยสามารถรบชนะพระเจ้านรปติแห่งแปรได้สำเร็จ ต่อมาคิดจะเข้ายึดเมืองหงสาวดีที่มีพระเจ้าสการะวุตพีเป็นกษัตริย์ แต่ไม่สำเร็จเนื่องจากพระเจ้าเมงจีโยสวรรคตเสียก่อน

ในมหาราชวงศ์พงศาวดารพม่า ระบุว่า พระองค์ได้พบกับพระมเหสีเมื่อเสด็จทอดพระเนตรการสร้างเขื่อน ซึ่งต่อมามีพระโอรสเพียงพระองค์เดียว ที่ได้ครองราชย์ต่อมา คือ พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้

พระเจ้าเมงจีโย สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2074 พระนามของพระองค์อาจแปลได้ว่า "พระองค์ดำ" (มิน = กษัตริย์, จี = ยิ่งใหญ่, โหญ่ = ดำ) 

## พระชนม์ชีพช่วงต้น
เมงจีโยเสด็จพระราชสมภพจาก Maha Thinkhaya กับ Min Hla Nyet พระราชบิดาสืบทอดมาจากพระเจ้ากะยอฉะวาที่ 1 แห่งปี้นยะ ผู้เป็นลูกหลานของพระเจ้านรสีหบดีแห่งพุกามกับพระเจ้าสีหตูแห่งปี้นยะ พระราชมารดาเป็นพระธิดาในอุปราชซีตูจอทีนแห่งตองอู ลูกหลานของพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา

เมงจีโยน่าจะเสด็จพระราชสมภพที่เมืองอังวะ เนื่องจากซีตูจอทีน พระอัยกา (ตา) ไม่ได้รับตำแหน่งอุปราชจนกระทั่ง ค.ศ. 1470 และก่อน ค.ศ. 1470 พระองค์รับราชการในราชสำนักพระเจ้าฝรั่งมังศรีที่อังวะ พระองค์เสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1459 พระองค์น่าจะมีพระชนมายุประมาณ 11 หรือ 12 พรรษาตอนที่พระราชวงศ์ย้ายไปตองอูตอนที่ซีตูจอทีนแต่งตั้งเป็นอุปราช หลังซีตูจอทีนสวรรคตใน ค.ศ. 1481 เมงสีตู พระโอรสองค์โต ขึ้นเป็นอุปราชต่อ เมงจีโยต้องการสมรสกับโซมีนเทะทีน พระธิดาในลูกพี่ลูกน้อง แต่เนื่องจากเมงสีตู พระปิตุลา ปฏิเสธคำขอของเมงจีโยอย่างต่อเนื่องหลายครั้ง พระองค์จึงปลงพระชนม์พระปิตุลา เอาลูกพี่ลูกน้องเป็นพระมเหสี พระองค์ยึดครองอำนาจ  เมษายน ค.ศ. 1485

## รัชสมัย

## ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
พระเจ้าเมงจีโย เป็นที่รู้จักในประเทศไทยจากนวนิยายเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ แต่งโดย โชติ แพร่พันธุ์ หรือ ยาขอบ ต่อมาได้มีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์และละครมากมาย โดยมีนักแสดงผู้รับบท พระเจ้าเมงจีโย หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เมงกะยินโย ได้แก่

* ทัต เอกทัต จากภาพยนตร์เรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ ตอน ยอดขุนพล (2509), ผู้ชนะสิบทิศ ตอน บุเรงนองลั่นกลองรบ และ ผู้ชนะสิบทิศ ตอน บุเรงนองถล่มหงสาวดี (2510)
* สมชาย อาสนจินดา จากละครเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ (2519) ทางช่อง 9
* ศิริพงษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา จากละครเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ (2532-33) ทางช่อง 3
* รอน บรรจงสร้าง จากละครเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ (2556) ทางช่อง 8

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ราชวงศ์ตองอู
หมวดหมู่:จักรวรรดิตองอูที่หนึ่ง
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ผู้ทรงก่อตั้ง
แหวนเพชร วงทอง

**แหวนเพชร วงทอง** เป็นนักร้องลูกทุ่งชายที่โด่งดังในระดับที่น่าพอใจคนหนึ่งในยุคที่สายัณห์ สัญญา กำลังรุ่งเรือง เขาเคยอยู่กับวงดนตรีดัง ๆ หลายวง และผลิตผลงานออกมาหลายชุด แต่หลังจากที่
อำลาวงการไปนานถึง 12 ปี ชื่อของเขากลับถูกหยิบยกมาพูดถึง และถามหากันมากขึ้น เมื่อเพลงดังของเขาอย่าง "รักข้ามโขง" และ"ไร่อ้อยคอยรัก" ถูก หนู มิเตอร์ นำมาปัดฝุ่นขับร้องใหม่เมื่อปี 2549 และได้รับความนิยมไปทั่วประเทศเป็นระยะเวลายาวนานโดยเฉพาะอย่างยิ่งเพลง "ไร่อ้อยคอยรัก"

## ประวัติ
แหวนเพชร วงทอง มีชื่อจริงว่า ชาญยุทธ อินทรมณี เกิดเมื่อ พ.ศ. 2497 บ้านเดิมอยู่ที่ อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น เขาจบการศึกษาชั้นประถม 4 จากนั้นบวชเรียนจนได้นักธรรมเอกเปรียญ 2 สอบเทียบได้ ม.ศ.3 หลังจากสึกจากเณรแล้ว ก็เข้ากรุงเทพฯ มาประกวดร้องเพลงกับ อ.พงษ์ศักดิ์ จันทรุกขา จนได้ไปประจำกับวงดนตรี กาเหว่า เสียงทอง ตั้งแต่อายุราว 20 ปี และย้ายมาอยู่วง ชินกร ไกรลาศ ซึ่งในช่วงนั้นก็ได้มาร่วมงานสายัณห์ สัญญา เพราะเป็นหางเครื่องด้วยกัน 

จากนั้นแหวนเพชรย้ายมาอยู่กับวงเพลิน พรหมแดน และในปี 2522 ขณะอายุได้ 25 ปี  อ.ธงชัย เล็กกัมพล ได้แต่งเพลงให้เขา 6 เพลง มี "ไร่อ้อยคอยรัก" "รักข้ามโขง" "ครู ปกส." "แอบรักคนสวย" "เสี้ยวอีสาน" และเพลง "กฐินลืมทุ่ง" อัดประกบกับเพลง" จักรยานคนจน" ของยอดรัก สลัก
ใจ คนละด้านของแผ่นเสียง ปรากฏว่า เพลง "ไร่อ้อยคอยรัก" กับ "รักข้ามโขง" และ "ครู ปกศ." ดังมากตามมหาวิทยาลัย 

อ.ธงชัย เล็กกำพล อยากให้แหวนเพชรออกมาทำวงเอง และฟอร์มวงไว้รอแล้ว แหวนเพชร วงทอง
ทำวงเดินสายอยู่ปีกว่า แต่สู้ความแรงของวงวงสายัณห์ สัญญา, ยอดรัก สลักใจ, ศรชัย เมฆวิเชียร ไม่ได้ เลยขอหยุดวง จากนั้นเขาเดินทางไปแลกเปลี่ยนวัฒณธรรมที่ศรีลังกา 3 เดือน เมื่อกลับมา สายัณห์ สัญญาทีกำลังดังจากเพลง "แด่คนชื่อเจี๊ยบ" ชวนมาอยู่ด้วย แหวนเพชร จึงมาอยู่กับสายัณห์ในทีมงาน "เจ็ดพลังหนุ่ม"จนเลิกวงไปในช่วงแรก  

จากนั้น แหวนเพชร วงทองก็ตัดสินใจหันหลังให้วงการลูกทุ่ง เพราะเห็นว่า ช่วงนั้นมีวงที่ใหญ่อยู่ไม่มาก
นอกจากของสายัณห์แล้ว ก็มีวงของชินกร ไกรลาศ และ เพลิน พรมแดน ซึ่งเขาเคยอยู่มาแล้วทั้งสองวง
การที่จะไปอยู่กับวงเล็ก ๆ ก็ไม่เหมาะกับเขาที่เคยอยู่วงใหญ่มาก่อน 

ในช่วงท้าย ๆ ที่อยู่วงสายัณห์ สัญญานั้น แหวนเพชร เปลี่ยนแปลงจากคนที่ดื่มเหล้าไม่เป็น กลายเป็นผู้ที่ดื่มเหล้าขนาดหนัก ซึ่งคาดว่าสาเหตุมาจากการที่เขาเลิกกับภรรยาที่เป็นอดีตนักร้องในวงเพลิน พรหมแดน และมีลูกด้วยกันหนึ่งคน 

หลังหันหลังให้วงการ แหวนเพชร ก็กลับไปอยู่บ้านภรรยาที่ อ.เดชอุดม จ.อุบลราชธานี โดยประกอบอาชีพขายส้มตำ และของกินทั่วไป ใช้ชีวิตแบบไม่ฟุ่มเฟือย แหวนเพชร วงทอง มีลูก 4 คน ผู้หญิง 1 คน และผู้ชาย 3 คน

ชื่อแหวนเพชร วงทอง อ.ธงชัย เล็กกำพล  และ มนต์ เมืองเหนือ เป็นคนตั้งให้ 

## ผลงานเพลงดัง

*รักข้ามโขง 
*ครูปกศ. 
*แอบรักคนสวย 
*ไร่อ้อยคอยรัก
*ฝากใจไว้ด้วย 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักร้องชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักร้องลูกทุ่งชายชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอน้ำพอง
365 วัน ตามติดชีวิตเด็กเอ็นท์

**365 วัน ตามติดชีวิตเด็กเอ็นท์** () เป็นภาพยนตร์แนวสารคดีเกี่ยวกับเรื่องราวการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ของเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 4 คน ในช่วงปีการศึกษา พ.ศ. 2548 ซึ่งเป็นปีแรกที่ใช้การสอบแอดมิดชันส์ แทนการสอบเอ็นทรานซ์

การถ่ายทำส่วนใหญ่ ถ่ายทำที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยซึ่งนักแสดงนำทั้ง 4 คนเรียนอยู่ และที่บ้านของนักแสดง โดยช่างกล้องและช่างเสียง ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นตลอด 1 ปี

## โครงเรื่อง

## รายชื่อนักแสดง

## ทีมงาน
* กำกับการแสดง : แอน - โสรยา นาคะสุวรรณ
* กำกับภาพ : หมู - อนุรักษ์ คงคา
* ผู้จัดการกองถ่าย : ลูกปัด - กันยรัตน์ พุทธศาสน์
* ผู้ช่วยผู้จัดการกองถ่าย : ผิง - ปาณยา ฉมาพร
* บันทึกเสียง : กบ - เฉลิมชัย จั่นโต
* คนขับรถ : ต้อย - ยุทธศิลป์ พวงพุฒิ
* ลำดับภาพ : โบว์ - สราณี วงศ์พันธ์ / แน็ต - ชาติชาย เกษนัส

## เพลงประกอบภาพยนตร์

### รายการเพลง
# "ชีวิตไม่เคยเปลี่ยน" – Pru (1:23)
# "เพื่อนเอ๋ย" – Pru (4:22)
# "กันและกัน" – Modern Dog (4:43)
# "See Scape" – Scrubb (4:18)
# "ผ่าน" – Slot Machine (4:02)
# "นาฬิกา" – Buddhist Holiday (3:25)
# "ทุกสิ่ง" – Pru (5:43)
# "ตาสว่าง" – Modern Dog (5:25)
# "ความหลัง" – Flure (4:11)
# "ชีวิตที่เลือกเอง" – The Peach Band (4:22)
# "เสียงข้างในจิตใจ" – P.O.P. (3:32)
# "ปล่อยมันไป" – Run Forward (3:08)
# "เพื่อนแท้" – Crescendo (3:56)
# "รักคุณ" – Pru (4:01)
# "ข้อความ" – Pause (4:22)
# "ขอบคุณ" – Modern Dog (4:12)

## รางวัล
* ลำดับภาพยอดเยี่ยม รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 16 ประจำปี พ.ศ. 2550
* ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 5 สาขา ผู้กำกับภาพยนตร์ไทยแห่งปี (โสรยา นาคะสุวรรณ) 

## ดีวีดี
ดีวีดีออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 โดยผู้แทนจำหน่ายคือ พรีเมี่ยม ดิจิตอล เอ็นเตอร์เทนเม้นท์

; ระบบภาพ
* Widescreen 16:9 (Anamophic)
; ระบบเสียง
* THAI: Dolby Digital 5.1
* THAI: Dolby Digital 2.0

; ลักษณะเพิ่มเติมพิเศษ
* หมดสิทธิ์สอบ Deleted Scenes ฉากบางฉากที่ถูกตัดออกไป และสามารถเลือกรับฟังเสียงบรรยายได้
* แนะนำผู้เข้าสอบ Character Introduction แนะนำเด็กเอ็นท์ ที่ถูกดึงให้กลายมาเป็นตัวละคร
* สถาบันกวดวิชา Multimedia สื่อโฆษณาทีวี และสกู๊ปพิเศษรายการต่าง ๆ - ศัพท์เฉพาะเด็กเอ็นท์ Vocabulary for Entrance เรียนรู้คำศัพท์ภาษอังกฤษที่ใช้ในการเอ็นทรานซ์
* ชม (รม) ดนตรี Music Video มิวสิกวิดีโอเพลงประกอบภาพยนตร์
* ติดบอร์ด Photo Gallery ประมวลภาพนิ่งเด็กเอ็นท์ ว่าสะท้านกันขนาดไหน
* ติวเข้ม VDO Commentary ผู้กำกับ ตากล้อง และเด็กเอ็นท์ (ไปแล้ว) จับกลุ่มเม้าท์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ 
* http://www.thaicinema.org/kit36finalscore.asp 
* http://forever16.exteen.com/20070201/final-score 
* http://event26th.wordpress.com/2007/01/22/final-score
* 365 วัน ตามติดชีวิตเด็กเอ็นท์ ที่ สยามโซน.คอม
* 365 วัน ตามติดชีวิตเด็กเอ็นท์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:ภาพยนตร์สารคดีไทย

หมวดหมู่:ภาพยนตร์เรียลลิตี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยจีทีเอช

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
หมวดหมู่:การศึกษาในประเทศไทย
หมวดหมู่:มรดกภาพยนตร์ของชาติ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์วัยรุ่นไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2000
หมวดหมู่:ภาพยนตร์สารคดีที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในโรงเรียน
สวนฮามาริกีว

[thumb|250px|สวนฮามาริกีว มองจาก[หอโตเกียว]]
thumb||250px|2018

**สวนฮามาริกีว** () เป็นสวนสาธารณะในกรุงโตเกียว ตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำซูมิดะในเขตชูโอ เปิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1946 มีเนื้อที่ 250,165 ตารางเมตร มีสระน้ำชิโออิริอยู่ตรงกลาง คูน้ำที่ไหลอยู่ในสวนนี้เป็นน้ำทะเลจากอ่าวโตเกียว สวนแห่งนี้สร้างขึ้นในพื้นที่ของที่พำนักของโชกุนตระกูลโทกูงาวะในศตวรรษที่ 17

ในสวนแห่งนี้มีบรรยากาศที่เงียบสงบซึ่งทำให้ผู้มาเยี่ยมชมผ่อนคลายจากความวุ่นวายภายนอก โดยอาจพักผ่อนหย่อนใจที่ร้านน้ำชาบนเกาะนากาชิมะที่อยู่กลางสระน้ำ ซึ่งให้บริการชาเขียวและขนมหวานในแบบพิธีชงชา และมีสวนดอกโบตั๋น สวนต้นบ๊วย และทุ่งดอกคอสมอส ซึ่งเขียวชอุ่มและออกดอกในทุกฤดู

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* รวมภาพสวนฮามาริกีว 

หมวดหมู่:สวนสาธารณะในประเทศญี่ปุ่น
ดัคส์ฮุนท์

thumb|right|200px|แด็กซันด์
thumb|right|200px|แด็กซันด์ (ด้านข้าง)

**แด็กซันด์** (เยอรมัน และ ) หรือที่ชาวไทยนิยมเรียกว่า "ดัชชุน" เป็นสายพันธุ์สุนัขที่มีต้นกำเนิดจากประเทศเยอรมนี เอกลักษณ์ของสุนัขสายพันธุ์นี้คือลักษณะลำตัวที่ยาวเพี่อให้สะดวกในการมุดรูหนู (ถูกเพาะพันธุ์มาเพื่อใช้จับหนู) เพราะลำตัวยาวนี้เองจึงถูกเรียกอีกชื่อว่าสุนัขไส้กรอก 

แด็กซันด์เป็นคำยืมจากภาษาเยอรมันซึ่งออกเสียงว่า "ดัคส์ฮุนท์" แต่ปัจจุบันชาวเยอรมันนิยมเรียกสุนัขพันธุ์นี้ว่า "ดัคเคิล" () มากกว่า

หมวดหมู่:พันธุ์สุนัขที่มีต้นกำเนิดในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:พันธุ์สุนัข
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:สุนัขล่าเนื้อ