ชิน ซัง-อก

**ชิน ซัง-อก** (; ค.ศ. 1925 หรือ 1926 – 11 เมษายน ค.ศ. 2006) หรือชื่อในภาษาอังกฤษ **ไซมอน ชิน** () เป็นผู้สร้างภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้ผู้กำกับภาพยนตร์มาแล้ว 74 เรื่องในช่วงระยะเวลาการทำงานมากกว่าห้าทศวรรษ เขาเป็นที่รู้จักดีที่สุดในเกาหลีใต้จากความพยายามของเขาในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960 ซึ่งผลงานหลายเรื่องเป็นการทำงานร่วมกับชเว อึน-ฮี ภรรยาของเขา ชินได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์วัฒนธรรมชั้นที่ 1 (Gold Crown Cultural Medal) หลังการเสียชีวิต ซึ่งเป็นเกียรติสูงสุดของประเทศสำหรับศิลปิน

ใน ค.ศ. 1978 ชินและชเวถูกลักพาตัวตามคำสั่งของคิม จ็อง-อิล ผู้ซึ่งต้องการให้ทั้งคู่ปรับปรุงอุตสาหกรรมภาพยนตร์ของเกาหลีเหนือ ทั้งคู่ถูกกักขังอยู่เป็นเวลา 8 ปีและชินได้กำกับภาพยนตร์ 7 เรื่องให้กับคิม รวมถึง *An Emissary of No Return*, *Runaway* (ทั้งสองเรื่องใน ค.ศ. 1984), *Love, Love, My Love*, *Salt* และ *Pulgasari* (ผลิตใน ค.ศ. 1985) ก่อนที่พวกเขาจะหลบหนีใน ค.ศ. 1986 และขอลี้ภัยในสหรัฐ ชินได้รับสัญชาติอเมริกันใน ค.ศ. 1989 และเดินหน้าผลิตภาพยนตร์ต่อไปในสหรัฐ ภายใต้ชื่อที่เขารับมาใหม่ ไซมอน เอส. ชิน ในท้ายที่สุดเขาและชเวได้เดินทางกลับสู่เกาหลีใต้ในช่วงหลายปีสุดท้ายของชีวิต

## ชีวิตช่วงต้น
ในช่วง ค.ศ. 1925 ถึง 1926 ชินมีชื่อเกิดว่าชิน แท-อิก () หรือชิน แท-ซอ () ในช็องจิน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของคาบสมุทรเกาหลี ซึ่งในเวลานั้นถูกยึดครองโดยญี่ปุ่นและปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเกาหลีเหนือ บิดาของเขาเป็นแพทย์แผนเกาหลีที่มีชื่อเสียง ชินเข้าศึกษาในประเทศญี่ปุ่นที่โรงเรียนวิจิตรศิลป์โตเกียว (Tokyo Fine Arts School) สถานศึกษาก่อนหน้าของมหาวิทยาลัยศิลปะและการดนตรีแห่งชาติโตเกียว (Tokyo National University of Fine Arts and Music) ก่อนจะกลับสู่เกาหลีในอีกสามปีต่อมา

## อาชีพในเกาหลีใต้ (ค.ศ. 1946–1978)
ชินเริ่มต้นอาชีพทางภาพยนตร์ในฐานะผู้ช่วยนักออกแบบงานสร้างในภาพยนตร์ *[[Viva Freedom!]]* ของชเว อิน-คยู ซึ่งเป็นภาพยนตร์เกาหลีเรื่องแรกที่สร้างขึ้นหลังประเทศได้รับเอกราชจากญี่ปุ่น ระหว่าง "ยุคทอง" ของภาพยนตร์เกาหลีใต้ในช่วงปลายทศวรรษ 1950 ถึง 1960 ชินผลิตผลงานออกมาเป็นจำนวนมาก โดยมักกำกับภาพยนตร์ตั้งแต่สองเรื่องขึ้นไปต่อปี จนได้รับฉายาว่า "เจ้าชายแห่งภาพยนตร์เกาหลีใต้" ชินนำเสนอเรื่องราวของเจ้าหญิงตะวันตก ซึ่งหมายถึงหญิงขายบริการทางเพศสำหรับทหารอเมริกัน ในภาพยนตร์เรื่อง *The Evil Night* (ค.ศ. 1952) และ *[[A Flower in Hell]]* (ค.ศ. 1958) บริษัทผู้ผลิตที่เขาเริ่มก่อตั้งขึ้นคือ Shin Films ได้ผลิตภาพยนตร์ประมาณ 300 เรื่องในทศวรรษ 1960 รวมถึง *[[Prince Yeonsan]]* (ค.ศ. 1961) ผู้ชนะรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในพิธีประกาศรางวัลระฆังทองคำ (Grand Bell Awards) ครั้งที่หนึ่ง และภาพยนตร์ *[[Beongeoli Sam-ryong]]* ใน ค.ศ. 1964 ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่นำผลงานปี ค.ศ. 1926 ของนา อุน-คยูมาสร้างใหม่และได้รับรางวัลระฆังทองคำเช่นกัน ภาพยนตร์ *[[The Houseguest and My Mother]]* ใน ค.ศ. 1961 ของเขากลายเป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้เรื่องแรกที่ถูกส่งเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม

ในทศวรรษ 1970 ชินเริ่มมีบทบาทน้อยลง ในขณะที่อุตสาหกรรมภาพยนตร์ของเกาหลีใต้โดยทั่วไปต้องเผชิญกับความยากลำบากภายใต้การเซ็นเซอร์อย่างเข้มงวดและการแทรกแซงจากรัฐบาลอย่างต่อเนื่อง ภาพยนตร์ส่วนใหญ่ที่เขากำกับในช่วงเวลานี้จบลงด้วยความล้มเหลว หลังชินมีปัญหากับรัฐบาลเผด็จการใน ค.ศ. 1978 พัก จ็อง-ฮีได้สั่งปิดสตูดิโอของชิน

## ช่วงเวลาในเกาหลีเหนือ (ค.ศ. 1978–1986)

ใน ค.ศ. 1978 ชเว อึน-ฮี อดีตภรรยาของชิน ซึ่งเป็นนักแสดงหญิงที่แสดงในภาพยนตร์หลายเรื่องของเขา ถูกลักพาตัวในฮ่องกงและถูกนำตัวไปยังเกาหลีเหนือ ตัวของชินเองตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นต้นเหตุของการหายตัวไปของเธอ และเมื่อเขาเดินทางไปยังฮ่องกงเพื่อสืบหาสาเหตุ เขาก็ถูกลักพาตัวไปเช่นกัน การลักพาตัวดังกล่าวเกิดขึ้นตามคำสั่งของคิม จ็อง-อิล ผู้นำในอนาคต ผู้ซึ่งต้องการสร้างอุตสาหกรรมภาพยนตร์ให้ประเทศของตนเพื่อจูงใจความเห็นของนานาชาติที่มีต่อทัศนะของพรรคแรงงานเกาหลี ทางการเกาหลีเหนือปฏิเสธข้อกล่าวหาเรื่องการลักพาตัว โดยอ้างว่าชินเดินทางเข้ามาในประเทศด้วยความสมัครใจ ชินและชเวแอบบันทึกเสียงการสนทนากับ คิม จ็อง-อิล ซึ่งช่วยสนับสนุนเรื่องราวของพวกเขา

ชินถูกจัดให้อยู่ในที่พักที่สะดวกสบาย แต่หลังความพยายามในการหลบหนีสองครั้ง เขาถูกนำตัวไปคุมขังในเรือนจำนานกว่าสองปี เมื่อการปรับทัศนคติในอุดมการณ์เกาหลีเหนือของเขาถูกมองว่าเสร็จสมบูรณ์ เขาถูกนำตัวไปเปียงยางใน ค.ศ. 1983 เพื่อพบกับคิม จ็อง-อิลและรับทราบเหตุผลที่เขาถูกลักพาตัวมายังเกาหลีเหนือ อดีตภรรยาของเขาถูกนำตัวมายังงานเลี้ยงอาหารค่ำเดียวกัน ซึ่งเป็นที่ที่เธอได้ทราบเป็นครั้งแรกว่าชินอยู่ในเกาหลีเหนือด้วยเช่นกัน พวกเขาแต่งงานกันใหม่ในเวลาต่อมาตามคำแนะนำของคิม จ็อง-อิล

ตั้งแต่ ค.ศ. 1983 เป็นต้นมา ชินกำกับภาพยนตร์เจ็ดเรื่อง โดยมีคิม จ็อง-อิลทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยบริหารงานสร้าง ภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายและเป็นที่รู้จักมากที่สุดในบรรดาภาพยนตร์เหล่านี้คือ *[[Pulgasari]]* ภาพยนตร์สัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่มีลักษณะคล้าย *[[ก็อตซิลลา|Godzilla]]* ของญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1986 เป็นเวลาแปดปีหลังการลักพาตัว ชินและภรรยาได้หลบหนีระหว่างอยู่ที่เวียนนาเพื่อร่วมงานเทศกาลภาพยนตร์ พวกเขาสามารถขอลี้ภัยทางการเมืองจากสถานทูตสหรัฐในเวียนนาได้สำเร็จ และคิม จ็อง-อิลก็เชื่อว่าทั้งคู่ถูกชาวอเมริกันลักพาตัวไป ชินและภรรยาอาศัยอยู่อย่างลับ ๆ เป็นเวลาสองปีในเรสตัน รัฐเวอร์จิเนีย ภายใต้การคุ้มครองของอเมริกาและเจ้าหน้าที่ได้ซักถามข้อมูลจากทั้งคู่เกี่ยวกับคิม จ็อง-อิลและประสบการณ์ของพวกเขาในเกาหลีเหนือ

## ชีวิตช่วงหลัง (ค.ศ. 1986–2006)
ในที่สุดทั้งคู่ทำการหลบหนีใน ค.ศ. 1986 ระหว่างการเดินทางไปยังเวียนนา โดยพวกเขาหลบหนีไปยังสถานทูตสหรัฐและร้องขอการลี้ภัยทางการเมือง ตามข้อมูลของไมเคิล ลี อดีตเจ้าหน้าที่ CIA ชเวและชินเข้าถือสัญชาติอเมริกันใน ค.ศ. 1989 (สามปีหลังพวกเขาหลบหนี) และรับชื่อใหม่ว่าเทเรซา ชิน (Theresa Sheen) และไซมอน ชีน (Simon Sheen) ตามลำดับ พวกเขาอาศัยอยู่ในเรสตัน รัฐเวอร์จิเนีย จากนั้นจึงย้ายไปที่เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งเป็นสถานที่ที่ชินทำงานในทศวรรษ 1990 โดยกำกับภาพยนตร์ *[[3 Ninjas Knuckle Up]]* และทำงานในฐานะผู้อำนวยการสร้างบริหารสำหรับภาพยนตร์ *[[3 Ninjas Kick Back]]* และ *[[3 Ninjas: High Noon at Mega Mountain]]* ก่อนจะเดินทางกลับสู่เกาหลีใต้ใน ค.ศ. 1999

ในช่วงแรก ชินมีความลังเลที่จะกลับไปยังเกาหลีใต้เนื่องจากเขากังวลว่าตำรวจความมั่นคงของรัฐบาลจะไม่เชื่อเรื่องราวการลักพาตัว ในที่สุดเขาก็เดินทางกลับสู่เกาหลีใต้อย่างถาวรใน ค.ศ. 1994 และเดินหน้าทำงานภาพยนตร์เรื่องใหม่ ๆ ต่อไป ในปีเดียวกันนั้น เขาได้รับเชิญให้เข้าร่วมเทศกาลภาพยนตร์คานส์ในฐานะสมาชิกคณะกรรมการตัดสิน ภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของเขาในฐานะผู้กำกับคือภาพยนตร์ที่ยังไม่ได้ออกฉายใน ค.ศ. 2002 ที่ชื่อว่า *Kyeoul-iyagi* (The Story of Winter)

ชินยุติอาชีพของเขาใน ค.ศ. 2004 ในปีนั้นชินเข้ารับการผ่าตัดปลูกถ่ายตับ เขาเสียชีวิตด้วยภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากตับอักเสบในอีกสองปีต่อมา ในขณะที่เขาเสียชีวิต เขากำลังวางแผนสร้างละครเพลงเกี่ยวกับเจงกิส ข่าน ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ โน มู-ฮย็อน มอบเครื่องอิสริยาภรณ์วัฒนธรรมชั้นที่ 1 เกียรติสูงสุดของประเทศสำหรับศิลปิน ให้แก่ชินหลังเสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 2006

## ในสื่อ
ใน ค.ศ. 2015 ชีวประวัติภาษาอังกฤษเกี่ยวกับชีวิตของเขา (ร่วมกับชเว อึน-ฮี) ในชื่อ *A Kim Jong-Il Production: The Extraordinary True Story of a Kidnapped Filmmaker* ถูกตีพิมพ์โดยพอล ฟิชเชอร์

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2016 ณ เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ 2016 ในส่วนของการประกวดภาพยนตร์สารคดีโลก (World Cinema Documentary Competition) มีการนำเสนอภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับเหตุการณ์เลวร้ายในเกาหลีเหนือที่มีชื่อว่า *[[The Lovers and the Despot]]* กำกับโดยโรเบิร์ต แคนแนน และรอส อดัม

ใน ค.ศ. 2017 บีบีซีเรดิโอโฟร์ออกอากาศละครวิทยุ *Lights, Camera, Kidnap!* ซึ่งมีพื้นฐานมาจากเหตุการณ์เลวร้ายของชิน เขียนโดย ลูซี แคเทอริน กำกับโดยซาชา เยฟทูเชงโก นำแสดงโดยพอล คอร์ตเนย์ ฮยู ในบทชิน และลิซ ซัตเทอร์แลนด์ ในบทชเว

## ผลงาน
### ภาพยนตร์
รายชื่อภาพยนตร์บางส่วนในฐานะผู้กำกับ:

### ผู้อำนวยการบริหารงานสร้าง
* *[[Galgameth]]* (1996)

### บรรณานุกรม
*
*
*
*
*
*

## ดูเพิ่ม
*การลักพาตัวชาวเกาหลีใต้โดยประเทศเกาหลีเหนือ

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

### เอกสารอ้างอิง
*
*
*

## อ่านเพิ่ม
*
*
*
*

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
*
*The Korea Society Film Journal: Review of "Flowers of Hell" 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2468
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2469
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:ผู้เสียชีวิตจากโรคตับอักเสบ
หมวดหมู่:ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:บุคคลจากช็องจิน
หมวดหมู่:บุคคลที่เคยสูญหาย
หมวดหมู่:ชาวเกาหลีใต้ที่ถูกลักพาตัว
หมวดหมู่:ผู้รับการปลูกถ่ายตับ
หมวดหมู่:การลักพาตัวโดยประเทศเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:ผู้ชนะรางวัลศิลปะแพ็กซัง สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม (ภาพยนตร์)
หมวดหมู่:ตระกูลชินแห่งพย็องซัน
หมวดหมู่:ผู้กำกับภาพยนตร์สยองขวัญชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:ชาวเกาหลีใต้เชื้อสายเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกันเชื้อสายเกาหลี
หมวดหมู่:พลเมืองที่ได้รับสัญชาติสหรัฐ
หมวดหมู่:ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเกาหลีเหนือ