สิทธิมนุษยชนในประเทศเกาหลีเหนือ

บันทึกด้านสิทธิมนุษยชนของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีมักถูกพิจารณาว่าเลวร้ายที่สุดในโลกและได้รับการประณามไปทั่วโลก โดยสหประชาชาติและกลุ่มต่าง ๆ เช่น ฮิวแมนไรตส์วอตช์และฟรีดอมเฮาส์ได้ให้การประณาม แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลพิจารณาว่าเกาหลีเหนือไม่มีประเทศใดในยุคปัจจุบันที่เทียบเคียงได้ ในแง่การละเมิดเสรีภาพ

เสรีภาพในการพูดของพลเมืองนั้นแทบจะไม่มีอยู่จริง โดยมีเพียงผู้ให้บริการสื่อที่ดำเนินการโดยรัฐบาลเท่านั้นที่ถูกกฎหมาย ตามรายงานจากแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลและคณะกรรมการเพื่อสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือของสหรัฐระบุว่าภายใน ค.ศ. 2017 มีนักโทษที่ถูกคาดการณ์จำนวน 200,000 คน ถูกคุมขังในค่ายที่อุทิศให้แก่การกระทำผิดทางการเมือง และต้องเผชิญกับการบังคับใช้แรงงาน การทารุณกรรมร่างกาย การทรมาน และการประหารชีวิต
 
รัฐบาลเกาหลีเหนือเฝ้าติดตามกิจกรรมของผู้มาเยือนจากต่างประเทศอย่างเข้มงวด แม้แต่เจ้าหน้าที่บรรเทาทุกข์ยังต้องได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียดและถูกกันออกจากบางสถานที่และภูมิภาคที่รัฐบาลไม่ต้องการให้พวกเขาเข้าไป เนื่องจากพลเมืองเกาหลีเหนือไม่สามารถเดินทางได้อย่างอิสระผ่านประเทศของตนเอง นับประสาอะไรกับการเดินทางไปต่างประเทศ บันทึกด้านสิทธิมนุษยชนของประเทศนี้จึงถูกสร้างขึ้นส่วนใหญ่จากเรื่องเล่าของผู้ลี้ภัยและผู้แปรพักตร์ จุดยืนของรัฐบาลซึ่งแสดงออกผ่านสำนักข่าวกลางเกาหลี (KCNA) คือการที่นานาชาติวิพากษ์วิจารณ์บันทึกด้านสิทธิมนุษยชนของตนนั้นเป็นข้ออ้างในการโค่นล้มระบอบที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของ*[[ชูเช]]* ในขณะที่การล่วงละเมิดของผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ตนกลับไม่ได้รับการลงโทษ

ตั้งแต่ ค.ศ  2003 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติรับรองข้อมติประณามบันทึกด้านสิทธิมนุษยชนของประเทศนี้เป็นประจำทุกปี ข้อมติเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2011 ซึ่งผ่านด้วยคะแนนเสียง 123 ต่อ 16 และงดออกเสียง 51 เสียง เรียกร้องให้รัฐบาลในเปียงยางยุติ "การละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างเป็นระบบ เป็นวงกว้างและร้ายแรง" ซึ่งรวมถึงการประหารชีวิตในที่สาธารณะและการกักขังโดยพลการ เกาหลีเหนือปฏิเสธข้อมติดังกล่าว โดยระบุว่าเป็นการกระทำที่มีแรงจูงใจทางการเมืองและตั้งอยู่บนพื้นฐานของเรื่องที่กุขึ้นซึ่งไม่เป็นความจริง ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 คณะกรรมาธิการพิเศษของสหประชาชาติเผยแพร่รายงานรายละเอียดจำนวน 400 หน้าซึ่งอ้างอิงจากคำให้การโดยตรงที่บันทึกถึง "ความโหดร้ายที่เกินจะพรรณนา" ที่กระทำโดยระบอบเกาหลีเหนือ

## คณะกรรมาธิการสอบสวนสิทธิมนุษยชนในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี

วันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 คณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติประกาศแต่งตั้งไมเคิล เคอร์บีจากออสเตรเลีย, ซอนยา บิเซร์โกจากเซอร์เบีย และมาร์ซูกี ดารุสมันจากอินโดนีเซียเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการสอบสวนสิทธิมนุษยชนในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีของสหประชาชาติ

คณะกรรมาธิการสอบสวนจะตรวจสอบการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่เป็นไปอย่างมีระบบ เป็นวงกว้าง และร้ายแรงในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี&nbsp;... รวมถึงการละเมิดสิทธิในอาหาร การละเมิดที่เกี่ยวข้องกับค่ายกักกันนักโทษ การทรมานและการปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรม การกักขังโดยพลการ การเลือกปฏิบัติ การละเมิดเสรีภาพในการแสดงออก การละเมิดสิทธิในชีวิต การละเมิดเสรีภาพในการเคลื่อนย้าย และการบังคับบุคคลให้สูญหาย รวมถึงในรูปแบบของการลักพาตัวพลเมืองของรัฐอื่น โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้เกิดความรับผิดชอบอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่การละเมิดเหล่านี้อาจเข้าข่ายอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ

วันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2013 คณะกรรมาธิการเริ่มการไต่สวนสาธารณะเป็นเวลาห้าวัน ณ มหาวิทยาลัยย็อนเซ ในโซล ประเทศเกาหลีใต้ โดยรับฟังคำให้การจากผู้แปรพักตร์ และในวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2013 ณ ประเทศญี่ปุ่น จากญาติของพลเมืองญี่ปุ่นที่ถูกเกาหลีเหนือลักพาตัวในทศวรรษ 1970 และ 1980 เกาหลีเหนืออธิบายว่าการสอบสวนนี้เป็น "แผนการสมคบคิดทางการเมือง" และไม่ได้อนุญาตให้พนักงานสอบสวนเข้าประเทศ คณะผู้พิจารณาของสหประชาชาติสัมภาษณ์พยานในเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และสหราชอาณาจักร และยังดำเนินการไต่สวนในสหรัฐเมื่อวันที่ 30 และ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2013 คณะกรรมาธิการกล่าวว่าตนร้องขอตัวแทนเกาหลีเหนืออย่างสม่ำเสมอให้เข้าร่วมในการไต่สวนสาธารณะและซักถามพยาน

วันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 คณะผู้พิจารณาเผยแพร่ผลการสืบสวนในรายงานจำนวน 400 หน้า คณะกรรมาธิการกล่าวหาว่ารัฐบาลเกาหลีเหนือมีส่วนเกี่ยวข้องกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างเป็นระบบ เป็นวงกว้าง และร้ายแรง ประธานคณะผู้พิจารณา ไมเคิล เคอร์บี อธิบายถึงการกระทำบางอย่างโดยระบุว่ามีความคล้ายกับการกระทำที่นาซีเคยกระทำ

โรเบอร์ตา โคเอน ประธานร่วมของคณะกรรมการเพื่อสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ กล่าวว่าขณะนี้เป็นหน้าที่ของประชาคมโลกที่จะต้องดำเนินการเพื่อปกป้องผู้ที่ถูกประหัตประหารและนำตัวผู้กระทำความผิดมาสู่กระบวนการยุติธรรม สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีปฏิเสธผลการสืบสวน ในแถลงการณ์ระบุว่าคณะกรรมาธิการเป็น "ผลผลิตจากการทำให้เรื่องสิทธิมนุษยชนเป็นเรื่องทางการเมืองในส่วนของสหภาพยุโรปและญี่ปุ่น โดยเป็นพันธมิตรร่วมกับนโยบายที่เป็นปฏิปักษ์ของสหรัฐ" วันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 สหประชาชาติลงมติเห็นชอบต่อร่างข้อมติที่จะส่งเรื่องเกาหลีเหนือไปยังศาลอาญาระหว่างประเทศในข้อหาอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ

## จุดยืนของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี
วาทกรรมด้านสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือมีประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นก่อนการสถาปนารัฐใน ค.ศ. 1948 ทฤษฎีสิทธิมนุษยชนของเกาหลีเหนือซึ่งอ้างอิงจากทฤษฎีมาร์กซิสต์ ประเพณีขงจื๊อ และแนวคิด*[[ชูเช]]* ถือว่าสิทธิเป็นสิ่งที่มีเงื่อนไขมากกว่าจะเป็นสากล โดยยึดถือว่าสิทธิของส่วนรวมมีความสำคัญเหนือกว่าสิทธิส่วนบุคคล และสิทธิในสวัสดิการและการดำรงชีพนั้นเป็นสิ่งสำคัญ

คิม อิล-ซ็องระบุว่าแนวคิดเรื่องประชาธิปไตยไม่สามารถ "มอบเสรีภาพและสิทธิให้แก่กลุ่มที่เป็นปฏิปักษ์ซึ่งต่อต้านสังคมนิยมหรือกลุ่มที่ไม่บริสุทธิ์ซึ่งกระทำการขัดต่อผลประโยชน์ของประชาชนได้"

รัฐบาลเกาหลีเหนืออ้างว่ารัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีรับประกันสิทธิมนุษยชนของประชาชน และการรับประกันเหล่านี้ถูกระบุไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วนในกฎหมายและระเบียบข้อบังคับต่าง ๆ ทั้งยังอ้างว่าการรับประกันสิทธิมนุษยชนและกฎหมายเหล่านี้มีการบังคับใช้อย่างเคร่งครัดทั่วประเทศและต่อบุคคลทุกคน

เจ็ดเดือนหลังจากมีการเผยแพร่รายงานของคณะกรรมาธิการสอบสวน เกาหลีเหนือเผยแพร่รายงานของสมาคมเพื่อการศึกษาสิทธิมนุษยชนสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (DPRK Association for Human Rights Studies) ของตนเอง ซึ่งอ้างว่าชาวเกาหลีเหนือได้รับ "สิทธิมนุษยชนอย่างแท้จริง" เกาหลีเหนือยังตกลงจะดำเนินการตามคำแนะนำ 113 ข้อจากทั้งหมด 268 ข้อเพื่อปรับปรุงการดำเนินงานด้านสิทธิมนุษยชนที่เสนอในกลไกการทบทวนสถานการณ์สิทธิมนุษยชนของประเทศ (UPR) ของคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ เคอร์บีกล่าวถึงการที่เกาหลีเหนือเข้าร่วมในกลไกการทบทวนสถานการณ์สิทธิมนุษยชนของประเทศ การที่ประเทศเผยแพร่รายงานด้านสิทธิมนุษยชนของตนเอง และการเดินทางไปเยือนเอเชียนเกมส์ 2014 ของฮวัง พย็อง-โซว่าเป็น "ปฏิบัติการเชิงรุกเพื่อสร้างภาพลักษณ์" และแสดงความสงสัยว่ารัฐบาลเกาหลีเหนือเริ่มมีความกังวลเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนอย่างแท้จริงหรือเพียงแค่เตรียมพร้อมรับมือการวิพากษ์วิจารณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในสหประชาชาติ เคอร์บีตอบรับเนื้อหาบางส่วนของรายงานสมาคมเพื่อการศึกษาสิทธิมนุษยชนสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีว่าเป็น "ข้อคิดเห็นที่ยุติธรรม" แต่ตั้งข้อสังเกตว่ารายงานดังกล่าวล้มเหลวที่จะกล่าวถึงประเด็นต่าง ๆ ที่ถูกหยิบยกขึ้นในรายงานของคณะกรรมาธิการสอบสวน

## เสรีภาพพลเมือง
คิม อิล-ซ็อง ผู้ก่อตั้งประเทศเกาหลีเหนือ ปฏิเสธแนวคิดเรื่องสิทธิพลเมืองสำหรับผู้ที่ต่อต้านระบอบ มีระบบผู้ให้ข้อมูลหรือสายข่าวที่กว้างขวางทั่วเกาหลีเหนือซึ่งทำหน้าที่เฝ้าติดตามชาวเกาหลีในประเด็นเกี่ยวกับความผิดทางการเมืองและความผิดอื่น ๆ ที่อาจเกิดขึ้นโดยไม่มีการอ้างอิงถึงสิทธิพลเมืองอย่างเป็นทางการ

สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ (OHCHR) ได้ยอมรับอย่างเป็นทางการถึงการละเมิดสิทธิมนุษยชนเป็นวงกว้างที่เกิดขึ้นเป็นประจำในเกาหลีเหนือ ข้อมติสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติที่ 2005/11 ระบุถึงประเภทของการล่วงละเมิดเฉพาะเจาะจงภายในเกาหลีเหนือ ดังนี้:

### สิทธิแรงงาน
เกาหลีเหนือเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศในโลกที่ไม่ได้เป็นสมาชิกองค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) อย่างไรก็ตาม อนุสัญญาของ ILO ถือเป็นมาตรฐานแรงงานระหว่างประเทศโดยไม่คำนึงถึงการให้สัตยาบัน พรรคแรงงานเกาหลีซึเป็นพรรครัฐบาลควบคุมองค์กรสหภาพแรงงานเพียงแห่งเดียวที่ได้รับอนุญาตอย่างเข้มงวด คือ สหพันธ์สหภาพแรงงานแห่งประเทศเกาหลี (General Federation of Trade Unions of Korea)

การบังคับใช้แรงงานตามคำสั่งของรัฐบาลได้รับการจัดตั้งเป็นระบบสถาบัน เด็ก (บางคนอายุเพียง 11 ปี) ถูกบังคับให้ทำงานในฟาร์มและเขตก่อสร้างตามคำสั่งของรัฐบาล และอาจถูกโรงเรียนเรียกตัวให้เก็บเศษโลหะและวัสดุอื่น ๆ เพื่อนำไปขาย นอกจากนี้ เด็ก ๆ ยังต้องทำงานด้านภูมิทัศน์ เช่น การทำความสะอาดริมฝั่งแม่น้ำและการปลูกต้นไม้ แรงงานดังกล่าวอาจเป็นงานหนักและเด็กที่อาศัยอยู่ใน *[[ควันลีโซ]]* (ค่ายกักกัน) ของประเทศก็ถูกบังคับให้ทำงานหนักเช่นกัน

รายงานโดยสำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติว่าด้วยการบังคับใช้แรงงานในเกาหลีเหนือสรุปว่าชาวเกาหลีเหนือถูกเอารัดเอาเปรียบโดยระบบการบังคับใช้แรงงานที่ซับซ้อนหลายชั้นซึ่งมุ่งเน้นไปที่ผลประโยชน์ของรัฐมากกว่าประชาชนและเป็นเครื่องมือสำหรับรัฐบาลในการควบคุม เฝ้าติดตาม และปลูกฝังอุดมการณ์แก่ประชากร รายงานพบว่าระบบการบังคับใช้แรงงานที่เป็นระบบสถาบันนี้เริ่มต้นตั้งแต่เด็กที่ยังอยู่ในโรงเรียนและต่อเนื่องไปจนถึงวัยผู้ใหญ่ ผู้ที่ถูกเกณฑ์ทหารมักถูกบังคับให้ทำงานในภาคเกษตรกรรมและการก่อสร้างเป็นประจำ หลังจบการศึกษาและรับรัฐการทหารแล้ว ชาวเกาหลีเหนือจะถูกรัฐกำหนดงานให้โดยไม่มีเสรีภาพในการเลือกงาน และอาจยังคงถูกระดมพลเข้าสู่ "หน่วยจู่โจม" เพื่อใช้แรงงานทั่วไป ซึ่งมักเป็นงานเกษตรกรรมและก่อสร้าง โดยได้รับค่าตอบแทนเพียงเล็กน้อยหรือไม่ได้รับเลย ชาวเกาหลีเหนือที่ทำงานบังคับต้องเผชิญสภาพการทำงานที่ย่ำแย่โดยไม่มีค่าจ้าง ถูกทุบตี และสตรียังมีความเสี่ยงต่อความรุนแรงทางเพศ รายงานพบว่ามีการล่วงละเมิดอย่างกว้างขวางในการเอารัดเอาเปรียบนักโทษเพื่อใช้แรงงานจนถึงขั้นที่อาจถือได้ว่าเป็นทาส

### เสรีภาพในการพูดและการชุมนุม
รัฐธรรมนูญเกาหลีเหนือมีบทบัญญัติที่รับประกันเสรีภาพในการพูดและการชุมนุมตามนิตินัย แต่ในทางปฏิบัติ บทบัญญัติอื่น ๆ กลับมีความสำคัญเหนือกว่า รวมถึงข้อกำหนดที่ว่าพลเมืองจะต้องปฏิบัติตามวิถีชีวิตแบบสังคมนิยม การวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลและผู้นำถูกจำกัดอย่างเข้มงวด และการกล่าวถ้อยคำเช่นนั้นอาจเป็นสาเหตุให้ถูกจับกุมและส่งตัวไปยังค่าย "ปรับทัศนคติ" แห่งใดแห่งหนึ่งของเกาหลีเหนือ

มีองค์กรภาคประชาสังคมจำนวนมาก แต่ดูเหมือนว่าองค์กรทั้งหมดเหล่านั้นถูกดำเนินงานโดยรัฐบาล ทุกองค์กรต่างสรรเสริญรัฐบาลและสืบทอดลัทธิบูชาบุคคลของตระกูลคิมเป็นกิจวัตร ผู้แปรพักตร์ระบุว่าการส่งเสริมลัทธิบูชาบุคคลเป็นหนึ่งในหน้าที่หลักของภาพยนตร์ ละครเวที และหนังสือแทบทุกเล่มที่ผลิตขึ้นภายในประเทศ

### เสรีภาพทางข้อมูลข่าวสาร
ข้อมูลเกี่ยวกับโลกภายนอกถูกจำกัดอย่างเข้มงวด พลเมืองเกาหลีเหนือส่วนใหญ่ (ยกเว้นเพียงส่วนน้อยนิด) ถูกสั่งห้ามไม่ให้ใช้อินเทอร์เน็ต รัฐบาลดูแลอินทราเน็ตที่เรียกว่าควังมย็อง ซึ่งถูกตัดขาดจากอินเทอร์เน็ตทั่วโลก รัฐบาลเป็นผู้แจกจ่ายเครื่องรับวิทยุและโทรทัศน์ทั้งหมด พลเมืองถูกสั่งห้ามไม่ให้ดัดแปลงเครื่องรับดังกล่าวเพื่อให้สามารถรับการแพร่ภาพกระจายเสียงจากประเทศอื่นได้ การกระทำเช่นนั้นมีโทษสถานหนัก การบริโภคสื่อจากต่างประเทศเป็นสิ่งต้องห้ามอย่างเคร่งครัดและอาจได้รับโทษถึงขั้นประหารชีวิต

### เสรีภาพทางศาสนา

รัฐธรรมนูญของเกาหลีเหนือคุ้มครองเสรีภาพทางศาสนาในนาม ตราบเท่าที่สิ่งนั้นไม่ถูกใช้เพื่อทำลายรัฐหรือระเบียบทางสังคม อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติกลับไม่มีเสรีภาพทางศาสนาอย่างแท้จริง และรัฐบาลจำกัดกิจกรรมทางศาสนาอย่างเข้มงวดเว้นแต่จะได้รับความควบคุมดูแลโดยองค์กรรัฐบาล

รายงานจากผู้ลี้ภัย ผู้แปรพักตร์ มิชชันนารี และองค์กรเอกชนระบุว่าบุคคลที่ดำเนินกิจกรรมเผยแผ่ศาสนา มีความสัมพันธ์กับกลุ่มอีแวนเจลิคัล (evangelical) ในต่างประเทศที่ดำเนินงานในจีน หรือผู้ที่ถูกส่งตัวกลับจากจีนและพบว่ามีการติดต่อกับชาวต่างชาติหรือมิชชันนารีมีแนวโน้มที่จะถูกจับกุมและลงโทษอย่างรุนแรง

ผู้ลี้ภัยและผู้แปรพักตร์กล่าวหาว่าพวกเขาเห็นการจับกุมและการประหารชีวิตสมาชิกของคริสตจักรคริสเตียนใต้ดินโดยระบอบ ด้วยประเทศนี้เข้าถึงได้ยากและไม่สามารถได้รับข้อมูลอย่างทันท่วงที การดำเนินอยู่ของกิจกรรมเหล่านี้จึงยังคงยากที่จะตรวจสอบยืนยัน

#### การประหัตประหารคริสต์และพุทธศาสนิกชน

ข้อมูลจากคริสเตียนโอเพนดอส์ระบุว่าเกาหลีเหนือเป็นผู้นำในบรรดาประเทศที่ประหัตประหารคริสต์ศาสนิกชน คริสเตียนโซลิดาริตีเวิลด์ไวด์กล่าวว่ามีรายงานจำนวนมากเกี่ยวกับผู้คนที่ถูกส่งไปยังค่ายกักกันนักโทษ และต้องเผชิญกับการทรมานและการปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรมเนื่องจากความเชื่อของพวกเขา มีประมาณการว่ามีคริสต์ศาสนิกชน 50,000–70,000 คนถูกคุมขังในค่ายกักกันนักโทษของเกาหลีเหนือ นอกจากนี้ยังมีรายงานเกี่ยวกับการประหารชีวิตคริสต์ศาสนิกชนในที่สาธารณะ ตัวอย่างเช่น รี ฮย็อน-อก ถูกกล่าวหาว่าถูกประหารชีวิตในที่สาธารณะที่ย่านรย็องช็อนเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2009 ข้อหาแจกจ่ายคัมภีร์ไบเบิล ในขณะที่สามีและลูกของเธอถูกเนรเทศไปยังค่ายกักกันนักโทษการเมืองฮเวรย็อง หากทางการตรวจพบว่าผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือที่ถูกส่งตัวกลับจากจีนได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ พวกเขาจะได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายยิ่งขึ้น การทรมาน และการจำคุกเป็นเวลานาน รัฐบาลถือว่ากิจกรรมทางศาสนาเป็นอาชญากรรมทางการเมือง เพราะสิ่งเหล่านี้อาจท้าทายลัทธิบูชาบุคคลและการยกย่องคิม อิล-ซ็องและครอบครัวของเขาประดุจเทพเจ้า

ตั้งแต่ ค.ศ. 1949 ถึงช่วงกลางทศวรรษ 1950 ภายใต้การปกครองของคิม อิล-ซ็อง โบสถ์ทุกแห่งถูกสั่งปิด ข้อมูลจาก*[[เอเชียนิวส์]]* ระบุว่าบาทหลวงคาทอลิกที่ไม่ใช่ชาวต่างชาติทั้งหมดถูกประหารชีวิต และผู้นำนิกายโปรเตสแตนต์ที่ไม่ยอมละทิ้งความเชื่อถูกกวาดล้างในฐานะ "สายลับอเมริกัน" การพลีชีพของนักบวชคณะเบเนดิกตินแห่งอารามต็อกว็อนได้ถูกบันทึกไว้ ในขณะที่มีการเริ่มกระบวนการประกาศให้พวกเขาเป็นบุญราศี มีเพียงวัดพุทธ 60 จาก 400 แห่งเท่านั้นที่รอดพ้นจากการประหัตประหารทางศาสนาในทศวรรษ 1950 พระสงฆ์ 1,600 รูปถูกสังหาร สูญหายในค่ายกักกันหรือถูกบังคับให้ละทิ้งความเชื่อ วัดที่เหลืออยู่ในปัจจุบันได้รับการอนุรักษ์ไว้ในฐานะมรดกทางวัฒนธรรมแห่งชาติ ผู้แปรพักตร์เกาหลีเหนือรายงานว่า "พระสงฆ์" ที่รัฐบาลจ้างมาทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลและมัคคุเทศก์สำหรับนักท่องเที่ยว แต่พวกเขาไม่เคยเห็นการสักการะอย่างแท้จริง ตามรายงานระบุว่าพุทธศาสนิกชนส่วนใหญ่กลัวที่จะปฏิบัติศาสนกิจอย่างเปิดเผยในบริเวณวัดและปฏิบัติศาสนกิจอย่างลับ ๆ เท่านั้น อย่างไรก็ตาม ในโอกาสพิเศษ รัฐบาลอนุญาตให้จัดพิธีกรรมได้

รัฐบาลเกาหลีเหนือประมาณการจำนวนผู้นับถือศาสนาใน ค.ศ. 2002 ว่ามีชาวโปรเตสแตนต์ 12,000 คน พุทธศาสนิกชน 10,000 คน และชาวคาทอลิก 800 คน ขณะที่ประมาณการโดยกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับคริสตจักรระหว่างประเทศและเกาหลีใต้นั้นสูงกว่าอย่างมาก นอกจากนี้ พรรคชอนโดอิสต์ช็องอู (Chondoist Chongu Party) ขบวนการทางศาสนาแบบประเพณีที่รัฐบาลให้การรับรอง มีผู้ปฏิบัติธรรมประมาณ 15,000 คน

ตั้งแต่ ค.ศ. 1988 มีการสร้างอาคารคริสตจักร 4 แห่งในเปียงยางด้วยเงินบริจาคจากต่างประเทศ: แบ่งเป็นคาทอลิก 1 แห่ง โปรเตสแตนต์ 2 แห่ง และรัสเซียออร์ทอดอกซ์ 1 แห่ง อย่างไรก็ตาม โบสถ์เหล่านี้เปิดเฉพาะสำหรับชาวต่างชาติเท่านั้น และพลเมืองเกาหลีเหนือไม่สามารถเข้าร่วมพิธีกรรมได้ พิธีกรรมเหล่านี้ถูกใช้เพื่อดึงเงินตราต่างประเทศจากผู้มาเยือนชาวต่างชาติ รวมถึงชาวเกาหลีใต้

### เสรีภาพในการเคลื่อนย้าย

พลเมืองเกาหลีเหนือโดยปกติไม่สามารถเดินทางภายในประเทศได้อย่างอิสระ นับประสาอะไรกับการเดินทางออกนอกประเทศ การย้ายถิ่นออกและการย้ายถิ่นเข้าถูกควบคุมอย่างเข้มงวด พลเมืองเกาหลีเหนือจะต้องได้รับใบอนุญาตเพื่อเดินทางออกนอกอำเภอที่ตนพำนัก และเมื่อถึงจุดหมายปลายทางจะต้องรายงานการมาถึงต่อเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น ตามคำให้การของผู้แปรพักตร์ระบุว่าการขอใบอนุญาตดังกล่าวสามารถเร่งให้เร็วขึ้นได้ผ่านการติดสินบน การบังคับย้ายถิ่นฐานของพลเมืองและครอบครัวทั้งครอบครัว โดยเฉพาะเพื่อเป็นการลงโทษด้วยเหตุผลทางการเมือง ถูกกล่าวว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นปกติ

พลเมืองเกาหลีเหนือถูกห้ามไม่ให้ออกนอกประเทศโดยไม่ได้รับอนุญาต และผู้ที่ถูกจับได้ว่าพยายามกระทำการดังกล่าวจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง รัฐบาลเกาหลีเหนือปฏิบัติต่อผู้ที่ย้ายถิ่นออกจากประเทศในฐานะผู้แปรพักตร์ การเดินทางไปต่างประเทศถูกควบคุมอย่างเข้มงวด การออกหนังสือเดินทางถูกจำกัดอย่างหนัก และผู้ที่ได้รับอนุญาตให้เดินทางไปต่างประเทศจะต้องทิ้งสมาชิกในครอบครัวไว้ในเกาหลีเหนือเพื่อเป็นตัวประกันเพื่อให้มั่นใจว่าพวกเขาจะเดินทางกลับมา

ผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือที่หนีไปยังประเทศจีนมักถูกเจ้าหน้าที่บังคับส่งตัวกลับมายังเกาหลีเหนือในภายหลัง และมักถูกทุบตีและส่งไปยังค่ายกักกันนักโทษหลังจากถูกส่งตัวกลับ การปฏิบัติเช่นนี้จะรุนแรงยิ่งขึ้นในกรณีที่ผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือได้ติดต่อกับองค์การนอกภาครัฐ (NGOs) ที่เกี่ยวข้องกับเกาหลีใต้หรือศาสนา โดยเฉพาะศาสนาคริสต์ ในกรณีที่รัฐบาลเกาหลีเหนือพบว่ามีการติดต่อเกิดขึ้นระหว่างผู้ลี้ภัยและองค์การิกภาครัฐเหล่านี้ บทลงโทษสำหรับผู้ลี้ภัยเหล่านี้คือการทรมานและการประหารชีวิตเมื่อถูกส่งตัวกลับมายังเกาหลีเหนือ

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2016 คิม จ็อง-อึนสั่งห้ามการจัดงานแต่งงานและงานศพทั่วประเทศชั่วคราว รวมถึงห้ามเสรีภาพในการย้ายเข้าและออกจากเมืองหลวง เพื่อเตรียมการสำหรับการประชุมพรรคแรงงานเกาหลีในวันที่ 6 พฤษภาคม ซึ่งเป็นการรวมตัวครั้งแรกในลักษณะนี้ในรอบ 36 ปี

วันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ฝ่ายสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติรายงานว่าสตรีที่ถูกกักขังในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีต้องเผชิญกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรงหลายประการด้วยน้ำมือเจ้าหน้าที่ความมั่นคงและตำรวจ สตรีเหล่านี้ได้รับอาหารในปริมาณที่ไม่เพียงพอและมีคุณภาพต่ำ นำไปสู่ภาวะทุพโภชนาการอย่างรุนแรง

### เสรีภาพสื่อ

 เกาหลีเหนืออยู่ในอันดับสุดท้ายของดัชนีเสรีภาพสื่อที่เผยแพร่โดยนักข่าวไร้พรมแดน รัฐธรรมนูญของเกาหลีเหนือระบุถึงเสรีภาพสื่อ แต่ในทางปฏิบัติ สื่อทั้งหมดถูกควบคุมอย่างเข้มงวดโดยรัฐบาล สื่อระดับชาติมุ่งเน้นเกือบทั้งหมดไปที่การโฆษณาชวนเชื่อทางการเมืองและการส่งเสริมลัทธิบูชาบุคคลรอบตัวคิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิล โดยเน้นย้ำถึงความคับข้องใจทางประวัติศาสตร์ที่มีต่อสหรัฐและญี่ปุ่น

นักข่าวไร้พรมแดนอ้างว่าเครื่องรับวิทยุหรือโทรทัศน์ที่สามารถหาซื้อได้ในเกาหลีเหนือถูกตั้งค่าล่วงหน้าให้รับได้เฉพาะความถี่ของรัฐบาลและถูกปิดผนึกด้วยตราประทับเพื่อป้องกันการดัดแปลงอุปกรณ์ การดัดแปลงเครื่องรับและรับสัญญาณวิทยุหรือโทรทัศน์จากภายนอกเกาหลีเหนือถือเป็นความผิดอาญาร้ายแรง ในการรณรงค์ของพรรคเมื่อ ค.ศ. 2003 หัวหน้าหน่วยพรรคในแต่ละละแวกบ้านและหมู่บ้านได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบตราประทับบนเครื่องรับวิทยุทั้งหมด

เนื่องจากเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ใช้ระบบโทรทัศน์แตกต่างกัน (PAL และ NTSC ตามลำดับ) จึงไม่สามารถรับชมการออกอากาศข้ามพรมแดนระหว่างสองประเทศได้ อย่างไรก็ตาม มีรายงานว่าในพื้นที่พรมแดนติดกับประเทศจีนสามารถรับสัญญาณโทรทัศน์จากประเทศนั้นได้ ทูตพิเศษสหประชาชาติรายงานว่าพลเมืองเกาหลีเหนือคนใดก็ตามที่ถูกจับได้ว่าชมภาพยนตร์เกาหลีใต้อาจถูกส่งไปยังค่ายแรงงาน ใน ค.ศ. 2020 เกาหลีเหนือผ่านกฎหมายว่าด้วยการต่อต้านอุดมการณ์และวัฒนธรรมปฏิกิริยา ซึ่งกำหนดโทษตั้งแต่การบังคับใช้แรงงานไปจนถึงประหารชีวิตสำหรับผู้ที่ต้องการเก็บหรือเผยแพร่สื่อวัฒนธรรม เช่น รายการโทรทัศน์ หนังสือ และเพลง จาก "ประเทศศัตรู" รวมถึงเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และสหรัฐ

### สิทธิกลุ่มน้อย

ประชากรเกาหลีเหนือถือเป็นหนึ่งในกลุ่มที่มีความบริสุทธิ์ทางชาติพันธุ์มากที่สุดในโลก และการย้ายถิ่นฐานเข้ามานั้นแทบจะไม่มีอยู่จริง ในบรรดาผู้อพยพจำนวนน้อยที่เดินทางเข้าสู่เกาหลีเหนือด้วยความสมัครใจนั้นรวมถึงคู่สมรสชาวญี่ปุ่น (โดยทั่วไปคือภรรยา) ของชาวเกาหลีที่เดินทางกลับจากญี่ปุ่นในช่วง ค.ศ. 1945 ถึงต้นทศวรรษ 1980 ชาวญี่ปุ่นเหล่านี้ถูกบังคับให้ปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมท้องถิ่น และโดยส่วนใหญ่แล้ว มีรายงานว่าผู้ที่เดินทางกลับมาทั้งหมดไม่ได้รับการยอมรับเข้าสู่สังคมเกาหลีเหนืออย่างเต็มที่ (ยกเว้นข้อยกเว้นเพียงไม่กี่กรณี เช่น ผู้ที่ได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาล) และมักจะลงเอยด้วยการเป็นกลุ่มคนชายขอบของสังคม ส่วนชาวต่างชาติที่มาเยือนประเทศโดยทั่วไปจะได้รับการเฝ้าติดตามอย่างเข้มงวดโดยผู้ควบคุมของรัฐบาล และถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าสถานที่บางแห่ง

ใน ค.ศ. 2014 หลังจากคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติเผยแพร่รายงานว่าด้วยสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ ซึ่งแนะนำให้มีการส่งเรื่องไปยังศาลอาญาระหว่างประเทศ สำนักข่าวกลางเกาหลี สื่อทางการ ตอบโต้ด้วยบทความที่มีการใช้ถ้อยคำดูหมิ่นในเชิงเหยียดเพศทางเลือกต่อไมเคิล เคอร์บี ผู้เขียนรายงาน ซึ่งเปิดเผยตนเองว่าเป็นเกย์ บทความของสำนักข่าวกลางเกาหลีระบุต่อไปว่า การแต่งงานของคนเพศเดียวกันนั้น "ไม่สามารถพบได้ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีที่ภาคภูมิใจในสุขภาพจิตที่เข้มแข็งและศีลธรรมอันดี และการรักเพศเดียวกันได้กลายเป็นเป้าหมายของการวิพากษ์วิจารณ์จากสาธารณชนแม้ในประเทศตะวันตกด้วยเช่นกัน ในความเป็นจริงแล้ว มันเป็นเรื่องน่าตลกที่คนที่เป็นเกย์เช่นนั้น  จะมาอุปถัมภ์การจัดการกับประเด็นสิทธิมนุษยชนของผู้อื่น"

### สิทธิความพิการ

ในฐานะรัฐภาคีแห่งกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม (ICESCR) และอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก (CRC) เกาหลีเหนือมีพันธกรณีระหว่างประเทศที่จะต้องละเว้นจากการเลือกปฏิบัติต่อประชาชนของตนอันเนื่องมาจากความทุพพลภาพ (รวมถึงเกณฑ์อื่น ๆ) ภายใต้มาตรา 2 ของอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก "รัฐภาคีจะเคารพและรับประกันสิทธิที่ระบุไว้ในอนุสัญญานี้แก่เด็กแต่ละคนที่อยู่ในเขตอำนาจของตนโดยปราศจากการเลือกปฏิบัติใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องเชื้อชาติ สีผิว เพศ ภาษา ศาสนา ความคิดเห็นทางการเมืองหรือทางอื่น ต้นกำเนิดทางชาติพันธุ์ สังคม หรือระดับชาติ ทรัพย์สิน ความทุพพลภาพ การเกิด หรือสถานะอื่น ๆ ของเด็ก หรือของบิดามารดา หรือผู้ปกครองตามกฎหมาย"

วันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2006 แอสโซซิเอเต็ดเพรสรายงานจากเกาหลีใต้ว่ารี ควัง-ช็อล แพทย์ชาวเกาหลีเหนือที่แปรพักตร์ อ้างว่าทารกที่เกิดมาพร้อมกับความบกพร่องทางร่างกายจะถูกทำให้เสียชีวิตอย่างรวดเร็วและนำไปฝัง รายงานโดยผู้รายงานพิเศษของสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือเน้นย้ำถึงรายงานจากผู้แปรพักตร์ที่บรรยายว่าผู้พิการถูกกล่าวหาว่าถูก "กวาดต้อน" และส่งไปยัง "ค่ายพิเศษ"

อย่างไรก็ตาม องค์กรการกุศล แฮนดิแคปอินเตอร์เนชันแนล รายงานว่าองค์กรได้ดำเนินงานในเกาหลีเหนือมาตั้งแต่ ค.ศ. 1999 โดยช่วยเหลือสหพันธ์เกาหลีเพื่อการคุ้มครองผู้พิการ (Korean Federation for the Protection of Disabled People) รวมถึงสนับสนุนศูนย์กายอุปกรณ์ที่ให้บริการผู้พิการหลายพันคน คณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ (ICRC) รายงานใน ค.ศ. 2006 ว่าได้ช่วยจัดตั้งศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพสำหรับผู้พิการในเปียงยาง โครงการรณรงค์ระหว่างประเทศเพื่อห้ามทุ่นระเบิดสังหารบุคคลรายงานว่าเกาหลีเหนือ "มีระบบที่ครอบคลุมสำหรับการช่วยเหลือบุคคลที่มีความทุพพลภาพ อย่างไรก็ตาม ระบบนี้ถูกจำกัดด้วยสถานการณ์ทางเศรษฐกิจโดยรวมของประเทศ" เกาหลีเหนือเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 2012

ถึงกระนั้น มาร์ซูกี ดารุสมัน ผู้รายงานพิเศษด้านสิทธิมนุษยชนในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี ระบุไว้ในรายงานต่อหน้าการประชุมสมัยที่ 22 ของคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติดังนี้::

ตามรายงาน *Marked for Life: Songbun, North Korea's Social Classification System* (*ตีตราตลอดชีวิต: ซ็องบุน ระบบแบ่งชั้นทางสังคมของเกาหลีเหนือ*) เกาหลีเหนือผ่านกฎหมายใน ค.ศ. 2003 เพื่อส่งเสริมการเข้าถึงบริการสาธารณะอย่างเท่าเทียมสำหรับผู้พิการและอ้างในรายงานฉบับที่สองว่าด้วยการปฏิบัติตามกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมว่าพลเมืองที่ทุพพลภาพได้รับการคุ้มครอง โดยเกาหลีเหนือเข้าเป็นภาคีในกติกานี้เมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1981 อย่างไรก็ตาม กฎหมายดังกล่าวไม่ได้ถูกนำไปปฏิบัติ และผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือในเกาหลีใต้ให้การว่าผู้ทุพพลภาพถูกเลือกปฏิบัติอย่างรุนแรง เว้นแต่จะเป็นทหารบาดเจ็บที่ระบุว่าบาดแผลของตนเป็นผลมาจากการรุกรานของสหรัฐในช่วงสงครามเกาหลี

### สิทธิในอาหาร

รายงานในเดือนมกราคม ค.ศ. 2004 โดยแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ระบุว่า "เกาหลีเหนือยังคงต้องพึ่งพาความช่วยเหลือด้านอาหารเพื่อเลี้ยงดูประชากรของตน แต่กระนั้นนโยบายของรัฐบาลยังคงขัดขวางการกระจายความช่วยเหลือนี้อย่างรวดเร็วและเท่าเทียม ในขณะที่ประชากรถูกปฏิเสธสิทธิในเสรีภาพการเคลื่อนย้าย ซึ่งจะช่วยให้ผู้คนสามารถออกไปค้นหาอาหารได้" รายงานพบว่ารัฐบาลเกาหลีเหนือ "ล้มเหลวในหน้าที่ที่จะค้ำจุนและปกป้อง" สิทธิในอาหารและการกระทำของระบอบ "ได้ทำให้ผลกระทบของความอดอยากและวิกฤตอาหารรุนแรงขึ้น"

หลังจากนั้นไม่นาน คณะกรรมการเพื่อสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือตีพิมพ์หนังสือ *Hunger and Human Rights: The Politics of Famine in North Korea* (โดยสเตฟาน แฮกการ์ดและมาร์คัส โนแลนด์, 2005) ซึ่งอภิปรายถึงความเป็นไปได้ที่การขาดแคลนอาหารของเกาหลีเหนือในทศวรรษ 1990 เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดจากฝีมือมนุษย์ (ระบอบ) และด้วยการปรับเปลี่ยนนโยบายอย่างสมเหตุสมผล เช่น การนำเข้าอาหารตามเงื่อนไขทางการค้าอย่างต่อเนื่องหรือการแสวงหาความช่วยเหลือพหุภาคีอย่างจริงจัง รัฐบาลเกาหลีเหนือย่อมสามารถเลี่ยงความอดอยากและการขาดแคลนอาหารได้ แต่แทนที่จะทำเช่นนั้น ระบอบกลับขัดขวางความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมและยักย้ายทรัพยากรไปยังกองทัพ เพื่อความพยายามอย่างสิ้นหวังในการรักษาทรัพยากรไว้ให้แก่รัฐบาลเกาหลี

ใน ค.ศ. 2016 เฮเซล สมิธ นักวิชาการชาวบริติช รายงานว่าสุขภาพและโภชนาการของประชากรดีขึ้นอย่างมากและเทียบได้กับประเทศกำลังพัฒนาอื่น ๆ เธอโต้แย้งมุมมองที่ว่านโยบายของรัฐบาลกำลังสร้างวิกฤตสิทธิมนุษยชนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเกาหลีเหนือเพียงผู้เดียว

#### การเลือกปฏิบัติและการเข้าถึงอาหารที่ไม่เท่าเทียม
การปฏิรูปเศรษฐกิจยกเลิกระบบคูปองแบบเก่าในเกาหลีเหนือ ซึ่งเคยเอื้อประโยชน์แก่พลเมืองที่ไม่ได้อยู่ในภาคการผลิตในการเข้าถึงอาหาร หลังจากระบบคูปองหายไป ครอบครัวในเมืองโดยเฉลี่ยต้องใช้จ่ายเงินระหว่างร้อยละ 75 ถึง 85 ของรายได้ไปกับค่าอาหาร ในขณะที่เกษตรกรของรัฐใช้จ่ายเพียงหนึ่งในสามของรายได้ไปกับอาหาร ความเหลื่อมล้ำเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเกาหลีเหนือไม่มีกลไกข่ายใยความคุ้มครองทางสังคม (safety net) เพื่อปกป้องกลุ่มคนเปราะบางในสังคม เช่น แม่บ้านและผู้สูงอายุ

เมื่อวิกฤตอาหารเริ่มต้นขึ้น การเข้าถึงอาหารต้องผ่านระบบการกระจายสาธารณะ (PDS) ที่ควบคุมโดยระบอบ และสิทธิได้รับอาหารถือเป็นส่วนหนึ่งของสถานะทางการเมือง เมื่อระบบเศรษฐกิจแบบวางแผนพังทลายลงและตลาดพัฒนาขึ้นเพื่อตอบสนองต่อความไม่สามารถของรัฐในการทำตามพันธกรณีภายใต้สัญญาประชาคมแบบเดิม ลักษณะของวิกฤตจึงเปลี่ยนไป การขาดแคลนในปัจจุบันมีความคล้ายคลึงกับภาวะฉุกเฉินด้านอาหารในระบบเศรษฐกิจแบบตลาดและระบบเศรษฐกิจช่วงเปลี่ยนผ่านมากขึ้น ซึ่งการเข้าถึงอาหารจะถูกกำหนดโดยความสามารถของบุคคลในการจัดหาทรัพยากรในตลาด ภาวะฉุกเฉินประเภทนี้ไม่ได้รุนแรงน้อยลง แต่สร้างความท้าทายที่แตกต่างกันให้แก่ผู้บริจาคภายนอก

อาหารจะถูกแจกจ่ายไปยังพลเมืองของเกาหลีเหนือผ่านสองช่องทาง แรงงานในฟาร์มของรัฐและฟาร์มสหกรณ์คิดเป็นประมาณร้อยละ 30 ของประชากร และเกษตรกรเหล่านี้ส่วนใหญ่จะได้รับส่วนแบ่งธัญพืชประจำปีในช่วงเวลาเก็บเกี่ยว อย่างไรก็ตาม ประเทศนี้มีความเป็นเมืองสูง และประชากรส่วนใหญ่ได้รับอาหารผ่านระบบการกระจายสาธารณะซึ่งจะแจกจ่ายอาหารเป็นส่วนแบ่งรายเดือนหรือทุกสองสัปดาห์ ส่วนแบ่งเหล่านี้จะแตกต่างกันไปตามสถานะทางอาชีพและอายุ ตัวอย่างเช่น เจ้าหน้าที่ระดับสูงของพรรค รัฐบาล และกองทัพ จะได้รับอาหารผ่านช่องทางแจกจ่ายแยกต่างหากและได้รับส่วนแบ่งสูงกว่า เช่นเดียวกับแรงงานบางประเภท

ในการเผชิญกับท่าทีที่ไม่ให้ความร่วมมืออย่างสิ้นเชิงของรัฐบาลเกาหลีเหนือ ชุมชนด้านมนุษยธรรมได้ดำเนินกลยุทธ์พื้นฐานสองประการเพื่อรับประกันความซื่อตรงของการช่วยเหลือ คือการมุ่งเป้าไปที่กลุ่มเปราะบาง และการเฝ้าติดตามการส่งมอบอาหารเพื่อให้มั่นใจว่าเข้าถึงประชากรเป้าหมายเหล่านั้น รัฐบาลเกาหลีเหนือได้วางสิ่งกีดขวางในแทบทุกจุดต่อชุมชนผู้บริจาคในเกาหลีเหนือ ซึ่งประสบความสำเร็จได้เท่าที่เห็นเพียงเพราะความช่างสังเกตและความยืดหยุ่นเป็นพิเศษเท่านั้น กระนั้น แม้จะยอมรับด้วยตนเอง ความพยายามในการเฝ้าติดตามนี้ก็ยังเหมือน "ตะแกรงที่รั่ว" และมีการคาดการณ์ว่าความช่วยเหลือด้านอาหารถือร้อยละ 10 ถึง 30 ถูกยักย้ายไป ความกังวลส่วนใหญ่เรื่องการยักย้ายมุ่งไปที่การแย่งชิงอาหารโดยกองทัพ ชนชั้นนำในกองทัพและในพรรคมีแหล่งอาหารอื่น ๆ อยู่แล้ว ปัญหาที่เท่ากันหรืออาจจะมากกว่าคือการยักย้ายอาหารไปยังตลาดหรือกลุ่มคนที่ไม่สมควรได้รับ

นอกจากนี้ ภูมิภาคห่างไกลที่ประสบกับทุพภิกขภัยรุนแรงที่สุดเป็นภูมิภาคแรก ๆ ที่หยุดรับการขนส่งเสบียงอาหาร และในขณะเดียวกัน เมื่ออุตสาหกรรมท้องถิ่นล่มสลาย อำนาจซื้อของผู้อยู่อาศัยก็ลดลง

ข้อจำกัดในเสรีภาพการเคลื่อนย้ายทำให้สิ่งที่เรียกว่า "ชนชั้นปรปักษ์" ซึ่งสมาชิกถูกย้ายไปยังพื้นที่ภูเขาห่างไกล ต้องทนทุกข์ทรมานจากการเข้าถึงอาหารอย่างจำกัด

รายงานของสำนักงานสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติที่เผยแพร่ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2019 เน้นย้ำถึงระดับความหิวโหยอย่าง "น่าตกใจ" ซึ่งส่งผลกระทบต่อผู้คนประมาณ 10.9 ล้านคน โดยเฉพาะในจังหวัดทางตะวันออกเฉียงเหนือและพื้นที่ชนบทของเกาหลีเหนือ มิเชล บาเชเล ข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ กล่าวว่า "สิทธิในอาหาร สุขภาพ ที่อยู่อาศัย งาน เสรีภาพในการเคลื่อนย้าย และเสรีภาพส่วนบุคคลเป็นสิทธิสากลและไม่อาจพรากจากกันได้ แต่ในเกาหลีเหนือ สิ่งเหล่านี้ขึ้นอยู่กับความสามารถของบุคคลในการติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐเป็นหลัก"

#### การขาดแคลนอาหารและทุพโภชนาการในสถานกักขัง
ตามคำให้การของพยานที่เคยถูกคุมขัง สถานกักขังมักมีความแออัดยัดเยียดอย่างรุนแรงและมีการขาดแคลนอาหารอย่างหนัก "[มัน] ทำให้ชีวิตในโยด็อกยากลำบากมาก เราได้รับข้าวข้าวโพดในปริมาณเพียงเล็กน้อย บางครั้งเราได้เพียงซุปเกลือกับใบกะหล่ำปลี ไม่มีการเสิร์ฟเนื้อสัตว์ เราหิวอยู่ตลอดเวลา และต้องหันไปกินหญ้าในช่วงฤดูใบไม้ผลิ มีคนสามหรือสี่คนเสียชีวิตจากภาวะทุพโภชนาการ เมื่อมีคนตาย เพื่อนนักโทษจะชะลอการรายงานการตายต่อเจ้าหน้าที่ เพื่อที่พวกเขาจะได้กินอาหารเช้าในส่วนแบ่งของคนตายคนนั้น"

### สตรีและการบังคับค้าประเวณี

กลุ่มชื่อว่า "อะวูแมนส์วอยซ์อินเตอร์เนชันแนล" (A Woman’s Voice International) กล่าวหาว่ารัฐบังคับเกณฑ์เด็กสาวที่มีอายุเพียง 14 ปีเพื่อทำงานในกลุ่มที่เรียกว่า*[[กิปปึมโจ]]* (*kippŭmjo*) ซึ่งรวมถึงทีมค้าประเวณีด้วย อย่างไรก็ตาม แหล่งข้อมูลที่ใช้ยังไม่ชัดเจนว่ามีเพียงสมาชิก*กิปปึมโจ*ที่เป็นผู้ใหญ่เท่านั้นที่ถูกส่งไปค้าประเวณี หรือมีการค้าประเวณีเด็กด้วยหรือไม่ ส่วนกิจกรรมอื่น ๆ ของ*กิปปึมโจ* ได้แก่ การนวดและการเต้นคาบาเรต์ นอกจากนี้ ตัวแทนของ "อะวูแมนส์วอยซ์อินเตอร์เนชันแนล" ยังอ้างว่า สตรีเหล่านี้จะได้รับคำสั่ง "ให้แต่งงานกับองครักษ์ของคิม จ็อง-อิลหรือวีรบุรุษของชาติ" เมื่อพวกเธอมีอายุครบ 25 ปี

### การบังคับทำแท้ง

สาธารณรัฐประชาชนจีนส่งตัวผู้ลี้ภัยทั้งหมดจากเกาหลีเหนือกลับประเทศ โดยปฏิบัติกับคนเหล่านี้ในฐานะผู้อพยพเข้าเมืองผิดกฎหมาย และมักจะกักขังพวกเขาไว้ในสถานกักกันระยะสั้น สตรีที่ต้องสงสัยว่าตั้งครรภ์กับชายชาวจีนจะถูกบังคับทำแท้ง ส่วนทารกที่คลอดออกมาโดยยังมีชีวิตอยู่จะถูกฆ่า การทำแท้งแม้จะตั้งครรภ์จนครบกำหนดจะถูกกระตุ้นด้วยการฉีดยา ทารกที่คลอดก่อนกำหนดขณะที่มีชีวิตหรือทารกที่คลอดออกมาเมื่อครบกำหนดในบางครั้งจะถูกฆ่า แต่โดยปกติแล้วมักจะถูกนำไปทิ้งในถังหรือกล่องแล้วนำไปฝัง ทารกเหล่านั้นอาจมีชีวิตอยู่ได้หลายวันภายในภาชนะที่นำไปทิ้งนั้น

## กระบวนการยุติธรรมทางอาญา
โทษประหารชีวิตมักกระทำโดยปราศจากวิถีทางที่ถูกต้องแห่งกฎหมาย มีการบังคับใช้กับอาชญากรรมทางการเมืองและอาชญากรรมทั่วไปที่หลากหลาย ความพยายามหลบหนีออกนอกประเทศหรือหนีออกจากค่ายกักกันภายในประเทศอาจส่งผลให้ถูกประหารชีวิตในที่เกิดเหตุ บุคลากรในระบบยุติธรรมทางอาญามีอำนาจในการใช้ดุลยพินิจอย่างกว้างขวางและถูกกล่าวหาว่าได้รับอนุญาตให้ปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ต้องคำนึงถึงสิทธิทางกฎหมายอย่างเป็นทางการของชาวเกาหลี

สมาชิกจำนวนหนึ่งของระบอบเองก็สูญหายหรือถูกประหารชีวิตหลังจากไม่เป็นที่โปรดปรานอีกต่อไป ตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุดคือชัง ซ็อง-แท็ก อาของคิม จ็อง-อึน ผู้นำเกาหลีเหนือ เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2013 ชังถูกขับออกจากพรรคแรงงานเกาหลี พรรครัฐบาลอย่างเปิดเผยต่อสาธารณะ ข้อกล่าวหาบางประการรวมถึง "ความสัมพันธ์อันผิดทำนองคลองธรรมกับสตรี การขัดขวางกิจการทางเศรษฐกิจของชาติ และการกระทำอันเป็นฝักฝ่ายต่อต้านพรรค" ต่อมาในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2013 สื่อของรัฐได้ประกาศว่าชังถูกประหารชีวิตแล้ว 

### การพิจารณาคดี
รัฐธรรมนูญระบุว่าศาลมีความเป็นอิสระและการดำเนินการทางตุลาการต้องเป็นไปตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด อย่างไรก็ตาม ฝ่ายตุลาการที่เป็นอิสระนั้นไม่มีอยู่จริง มีข้อมูลเพียงน้อยนิดเกี่ยวกับขั้นตอนและการปฏิบัติในกระบวนการยุติธรรมทางอาญาอย่างเป็นทางการ โดยการเข้าถึงระบบกฎหมายจากภายนอกถูกจำกัดอยู่เพียงการพิจารณาคดีการละเมิดกฎจราจรและความผิดลหุโทษอื่น ๆ เท่านั้น

กระทรวงความมั่นคงสังคม (MSS) ของเกาหลีเหนือ ละเว้นการพิจารณาคดีในคดีทางการเมืองและส่งตัวนักโทษไปยังกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐเพื่อรับการลงโทษ ข้อมูลจาก*ฮิดเดินกูลัก*ระบุว่าผู้ต้องขังส่วนใหญ่ในค่ายกักกันมาถึงที่นั่นโดยไม่มีการพิจารณาคดี ไม่ทราบข้อหาที่ได้รับ และไม่มีที่ปรึกษาทางกฎหมาย รายงานจาก*วิตเนสทูทรานส์ฟอร์เมชัน* ระบุว่ามีเพียงร้อยละ 13 จากผู้ตอบแบบสอบถาม 102 คนที่เคยถูกคุมขังในประเทศที่ได้รับการพิจารณาคดี

### การประหารชีวิตในที่สาธารณะ

กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐระบุว่าเกาหลีเหนือกลับมาดำเนินการประหารชีวิตในที่สาธารณะอีกครั้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 หลังการประหารชีวิตในลักษณะดังกล่าวมีจำนวนลดลงในช่วงหลายปีหลัง ค.ศ. 2000 ท่ามกลางการวิพากษ์วิจารณ์จากนานาชาติ อาชญากรคนสำคัญที่ถูกประหารชีวิตรวมถึงเจ้าหน้าที่ที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานค้ายาเสพติดและการยักยอกทรัพย์ รายงานยังระบุถึงการประหารชีวิต — ส่วนใหญ่โดยชุดยิงเป้า — ของอาชญากรทั่วไปที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดในอาชญากรรม เช่น การฆาตกรรม การปล้น การข่มขืน การค้ายาเสพติด การลักลอบขนของเถื่อน โจรสลัด และการทำลายทรัพย์สิน ประเทศนี้ไม่มีการเปิดเผยสถิติอาชญากรรมระดับชาติหรือรายงานเกี่ยวกับระดับของอาชญากรรมต่อสาธารณะ

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 ชุดยิงเป้าประหารชีวิตหัวหน้าโรงงานในจังหวัดพย็องอันใต้ (ผู้ถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานโทรศัพท์ติดต่อระหว่างประเทศจากโทรศัพท์ 13 เครื่องที่เขาติดตั้งไว้ในชั้นใต้ดินของโรงงาน) ต่อหน้าฝูงชน 150,000 คนในสนามกีฬา ในอีกกรณีหนึ่ง มีผู้คน 15 คนถูกประหารชีวิตในที่สาธารณะใน ค.ศ. 2008 จากการเดินทางข้ามพรมแดนไปยังประเทศจีน

ใน ค.ศ. 2007 คณะกรรมการสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติรับรองร่างข้อมติ ซึ่งสนับสนุนโดยประเทศต่าง ๆ มากกว่า 50 ประเทศ โดยแสดง "ความกังวลอย่างยิ่ง" ต่อรายงานการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างกว้างขวางในเกาหลีเหนือ รวมถึงการประหารชีวิตในที่สาธารณะ เกาหลีเหนือประณามร่างข้อมติดังกล่าวว่าไม่ถูกต้องและมีความอคติ แต่ร่างข้อมตินี้ยังคงถูกส่งไปยังสมัชชาใหญ่ซึ่งขณะนั้นมีสมาชิก 192 ประเทศเพื่อการลงมติขั้นสุดท้าย

ตามข้อมูลจากวิทยุเอเชียเสรี ใน ค.ศ. 2011 มีผู้ถูกประหารชีวิตสองคนต่อหน้าผู้ชม 500 คนในข้อหาจัดการใบปลิวโฆษณาชวนเชื่อที่ลอยข้ามพรมแดนมาจากเกาหลีใต้ เห็นได้ชัดว่าเป็นส่วนหนึ่งของการรณรงค์โดยคิม จ็อง-อิล อดีตผู้นำเกาหลีเหนือ เพื่อกระชับการควบคุมทางอุดมการณ์ในขณะที่เขากำลังปั้นคิม จ็อง-อึน บุตรชายคนเล็ก ให้เป็นผู้สืบทอดอำนาจในที่สุด

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019 กลุ่มสิทธิมนุษยชนที่มีฐานอยู่ในโซล กลุ่มทำงานเพื่อความยุติธรรมในระยะเปลี่ยนผ่าน (Transitional Justice Working Group) อ้างว่าสามารถระบุสถานที่อย่างน้อย 323 แห่งในเกาหลีเหนือที่ใช้เป็นที่ประหารชีวิตในที่สาธารณะ ทางกลุ่มระบุว่าข้อหาที่พบบ่อยที่สุดสำหรับการประหารชีวิตมีตั้งแต่ "การขโมยทองแดงและปศุสัตว์" ไปจนถึงกิจกรรม "ต่อต้านรัฐ" และการลักลอบข้ามพรมแดนไปยังจีนอย่างผิดกฎหมาย

### เรือนจำ

ตามข้อมูลจากหลายองค์กร สภาพภายในเรือนจำของเกาหลีเหนือนั้นโหดร้ายและเป็นอันตรายต่อชีวิต นอกจากนี้ นักโทษยังต้องเผชิญกับการทรมานและการปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรมโดยเจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือ มักมีการประหารชีวิตนักโทษทั้งแบบเปิดเผยและแบบลับ รวมถึงเด็ก โดยเฉพาะในกรณีที่พยายามหลบหนี ตลอดจนมีการบังคับทำแท้งและการฆ่าทารก อัตราการเสียชีวิตนั้นสูงมาก เนื่องจากนักโทษจำนวนมากเสียชีวิตจากความอดอยาก โรคภัยไข้เจ็บ อุบัติเหตุจากการทำงาน หรือการทรมาน

รัฐบาลเกาหลีเหนือปฏิเสธข้อกล่าวหาเรื่องการละเมิดสิทธิมนุษยชนในค่ายกักกันนักโทษทั้งหมดโดยสิ้นเชิง โดยอ้างว่าการกระทำดังกล่าวเป็นสิ่งต้องห้ามตามกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา แต่ดดีตนักโทษต่างให้การว่ามีกฎเกณฑ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงภายในค่ายกักกัน รัฐบาลเกาหลีเหนือล้มเหลวในการให้ข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับนักโทษหรือค่ายกักกันหรือแม้แต่การไม่อนุญาตให้องค์การด้านสิทธิมนุษยชนใด ๆ เข้าถึงข้อมูล

อี ซุน-อกให้การอย่างละเอียดเกี่ยวกับการปฏิบัติที่เธอได้รับในระบบเรือนจำเกาหลีเหนือต่อสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐใน ค.ศ. 2002 ในแถลงการณ์ของเธอระบุว่า "ดิฉันขอเป็นพยานว่านักโทษส่วนใหญ่จาก 6,000 คนที่อยู่ที่นั่นตอนที่ดิฉันไปถึงใน ค.ศ. 1987 ได้เสียชีวิตลงอย่างเงียบ ๆ ภายใต้สภาพเรือนจำที่โหดร้ายในช่วงเวลาที่ดิฉันได้รับการปล่อยตัวใน ค.ศ. 1992" อดีตนักโทษคนอื่น ๆ อีกหลายคน เช่น คัง ช็อล-ฮวัน ได้ให้การอย่างละเอียดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางสิทธิมนุษยชนในค่ายกักกันนักโทษของเกาหลีเหนือ

ตามคำให้การของอัน มย็อง-ช็อล อดีตผู้คุมค่าย 22 ระบุว่าผู้คุมได้รับการฝึกฝนให้ปฏิบัติต่อผู้ถูกกักกันเสมือนไม่ใช่คนหรือเป็นทาส เขาเล่าเรื่องราวของเด็ก ๆ ในค่ายแห่งหนึ่งที่ต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงเมล็ดข้าวโพดเมล็ดหนึ่งที่เก็บได้จากมูลวัวเพื่อนำมาเป็นอาหาร

สถานกักกันในเรือนจำเกาหลีเหนือสามารถแบ่งออกเป็น ค่ายกักกันขนาดใหญ่สำหรับนักโทษการเมือง (ควันลีโซในภาษาเกาหลี) และค่ายกักกันเพื่อการดัดสันดาน (คโยฮวาโซในภาษาเกาหลี)

วันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 2020 ฮิวแมนไรตส์วอตช์เผยแพร่รายงานความยาว 88 หน้าในหัวข้อ "'Worth Less Than an Animal': Abuses and Due Process Violations in Pretrial Detention in North Korea" ("'มีค่าน้อยกว่าสัตว์': การล่วงละเมิดและการละเมิดกระบวนการอันควรแห่งกฎหมายในการควบคุมตัวระหว่างรอกระบวนการพิจารณาในเกาหลีเหนือ") โดยให้รายละเอียดเกี่ยวกับการทรมาน การล่วงละเมิด และสภาพที่ไม่ถูกสุขลักษณะของผู้ถูกกักกันในศูนย์กักกันระหว่างรอกระบวนการพิจารณาของเกาหลีเหนือ รายงานดังกล่าวเปิดเผยระบบยุติธรรมทางอาญาที่คลุมเครือ และชี้ให้เห็นถึงระบบการสอบสวนที่ "ตามอำเภอใจ รุนแรง โหดร้าย และย่ำยีศักดิ์ศรี" ของเกาหลีเหนือ

#### ค่ายกักกันสำหรับนักโทษการเมือง

ค่ายกักกันสำหรับบุคคลที่ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดทางการเมืองหรือถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ไม่น่าไว้วางใจทางการเมืองนั้นดำเนินการโดยกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ ในอดีตนักโทษการเมืองต้องตกอยู่ภายใต้หลักการรับผิดชอบร่วมของครอบครัว ซึ่งหมายความว่าสมาชิกในครอบครัวสายตรงของอาชญากรทางการเมืองที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดจะถูกถือว่าเป็นอาชญากรทางการเมืองและถูกกักกันไปด้วย อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ ค.ศ. 1994 เป็นต้นมา มีการยกเลิกหลักการรับผิดชอบร่วมของครอบครัวนี้ไปเกือบทั้งหมด

ค่ายกักกันเหล่านี้ตั้งอยู่ในภาคกลางและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาหลีเหนือ ประกอบด้วยนิคมแรงงานนักโทษจำนวนมากในหุบเขาห่างไกลซึ่งถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง จำนวนนักโทษทั้งหมดคาดการณ์ว่าอยู่ที่ 80,000 ถึง 120,000 คน ค่ายกักกันโยด็อกและพุกชังแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งสำหรับนักโทษการเมืองที่ถูกกักตัวตลอดชีวิต อีกส่วนหนึ่งคล้ายกับค่ายดัดสันดานซึ่งนักโทษจะรับโทษในระยะยาวด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าจะได้รับการปล่อยตัวในที่สุด

นักโทษถูกบังคับให้ทำงานทาสที่หนักและอันตรายด้วยเครื่องมือพื้นฐานในด้านเหมืองแร่และเกษตรกรรม สัดส่วนอาหารนั้นน้อยมาก ทำให้นักโทษหมิ่นเหม่ต่อความอดอยากอยู่ตลอดเวลา เมื่อรวมกับการทำงานหนัก สิ่งนี้ส่งผลให้นักโทษเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก คาดการณ์ว่าร้อยละ 40 ของนักโทษเสียชีวิตจากการขาดสารอาหาร นอกจากนี้ นักโทษจำนวนมากยังพิการจากอุบัติเหตุจากการทำงาน หิมะกัด หรือการทรมาน มีระบบการลงโทษอย่างเข้มงวดในค่าย นักโทษที่ทำงานช้าเกินไปหรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งจะถูกทุบตีหรือทรมาน ในกรณีของการขโมยอาหารหรือพยายามหลบหนี นักโทษจะถูกประหารชีวิตในที่สาธารณะ

ในตอนแรกมีค่ายกักกันนักโทษการเมืองประมาณสิบสองแห่ง แต่บางแห่งถูกยุบรวมหรือปิดตัวลง (เช่น ค่ายกักกันอนซ็อง หรือควันลีโซหมายเลข 12 ถูกปิดตัวลงหลังเกิดการจลาจลที่ไม่สำเร็จใน ค.ศ. 1987 ซึ่งนักโทษประมาณ 5,000 คนถูกสังหาร) ปัจจุบันมีค่ายกักกันนักโทษการเมืองหกแห่งในเกาหลีเหนือ (ดูด้านล่าง) ค่ายส่วนใหญ่ถูกบันทึกไว้ในคำให้การของผู้ที่ระบุว่าเป็นอดีตนักโทษ และมีพิกัดรวมถึงภาพถ่ายดาวเทียมของค่ายทั้งหมด

คัง ช็อล-ฮวัน นักข่าวชาวเกาหลีใต้ เป็นอดีตนักโทษของค่ายกักกันนักโทษการเมืองโยด็อก และได้เขียนหนังสือชื่อ *[[The Aquariums of Pyongyang]]* (*ตู้ปลาแห่งเปียงยาง*) เกี่ยวกับช่วงเวลาของเขาในค่าย แนวร่วมระหว่างประเทศเพื่อยุติอาชญากรรมต่อมนุษยชาติในเกาหลีเหนือ (ICNK) คาดการณ์ว่ามีผู้เสียชีวิตในค่ายกักกันเกาหลีเหนือมากกว่า 10,000 คนในแต่ละปี

#### ค่ายปรับทัศนคติ

ค่ายปรับทัศนคติสำหรับอาชญากรดำเนินการโดยกระทรวงภายใน มีเส้นแบ่งที่เลือนลางระหว่างอาชญากรรมทั่วไปและอาชญากรรมทางการเมือง เนื่องจากบุคคลที่ทำให้กลุ่มผู้มีอำนาจไม่พอใจมักถูกใส่ร้ายด้วยข้อหาเท็จ จากนั้นพวกเขาจะถูกส่งไปยังศูนย์กักกัน ถูกข่มขู่ด้วยการทรมานอย่างโหดร้ายและถูกบังคับให้รับสารภาพเท็จ (เช่น อี ซุน-อก ต้องคุกเข่าท่ามกลางน้ำที่สาดใส่ในอุณหภูมิจุดเยือกแข็งพร้อมกับนักโทษคนอื่น ๆ ซึ่งหกคนในนั้นไม่รอดชีวิต) และจากนั้นจะถูกตัดสินในการพิจารณาคดีแบบฉาบฉวยให้รับโทษจำคุกระยะยาว ในเกาหลีเหนือ อาชญากรรมทางการเมืองมีความหลากหลายมากตั้งแต่การข้ามพรมแดนไปจนถึงการรบกวนระเบียบทางการเมือง และจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง ด้วยสภาพเรือนจำที่ย่ำแย่ด้วยความหิวโหยและการทรมาน นักโทษจำนวนมากจึงไม่รอดชีวิตจนครบกำหนดโทษ

ค่ายปรับทัศนคติเป็นกลุ่มอาคารเรือนจำขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยกำแพงสูง ความทุกข์ยากของนักโทษนั้นคล้ายกับในค่ายกักกันนักโทษการเมือง พวกเขาต้องทำงานทาสในโรงงานของเรือนจำ หากพวกเขาทำงานไม่ครบตามโควตา จะถูกทรมานและ (อย่างน้อยในค่ายแคช็อล) จะถูกขังไว้หลายวันในห้องขังพิเศษที่เล็กเกินกว่าจะยืนหรือนอนเหยียดตัว

สิ่งที่แตกต่างจากค่ายกักกันนักโทษการเมืองคือ นักโทษในค่ายปรับทัศนคติจะได้รับการอบรมทางอุดมการณ์หลังเลิกงานและถูกบังคับให้ท่องจำสุนทรพจน์ของคิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิลและต้องผ่านพิธีการวิพากษ์วิจารณ์ตนเอง นักโทษจำนวนมากมีความผิดในคดีอาญาทั่วไปซึ่งมีบทลงโทษในประเทศอื่น ๆ เช่นกัน แต่มักจะกระทำลงไปด้วยความจำเป็นทางเศรษฐกิจ เช่น การข้ามพรมแดนอย่างผิดกฎหมาย การขโมยอาหาร หรือการค้าขายอย่างผิดกฎหมาย

มีค่ายปรับทัศนคติประมาณ 15–20 แห่งในเกาหลีเหนือ มีสองแห่งที่มีการบันทึกพิกัด ภาพถ่ายดาวเทียมและคำให้การของอดีตนักโทษไว้

ส่วนค่ายอื่น ๆ มีการบันทึกไว้ด้วยคำให้การสั้น ๆ ของบุคคลที่ระบุว่าเป็นอดีตนักโทษ
* คโยฮวาโซหมายเลข 3 ชินอึยจู (นักโทษประมาณ 2,500 คน) ในจังหวัดพย็องอันเหนือ
* คโยฮวาโซหมายเลข 3 คังดง (นักโทษประมาณ 7,000 คน) ในจังหวัดพย็องอันใต้
* คโยฮวาโซหมายเลข 8 ยงดัม (นักโทษประมาณ 3,000 คน) ในจังหวัดคังว็อน
* คโยฮวาโซหมายเลข 11 ชุงซัน (นักโทษประมาณ 3,300 คน) ในจังหวัดพย็องอันใต้
* คโยฮวาโซหมายเลข 15 ฮัมฮึง (นักโทษประมาณ 500 คน) ในจังหวัดฮัมกย็องใต้
* คโยฮวาโซหมายเลข 77 ทันช็อน (นักโทษประมาณ 6,000 คน) ในจังหวัดฮัมกย็องใต้
* คโยฮวาโซฮเวรย็อง (นักโทษประมาณ 1,500 คน) ในจังหวัดฮัมกย็องเหนือ
นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงค่ายอื่น ๆ ในแทฮึงและซึงโฮรี (ซึ่งปิดตัวลงแล้ว)

อี ซุน-อก นักกิจกรรมสิทธิมนุษยชนชาวเกาหลีใต้ ได้เขียนหนังสือ *[[Eyes of the Tailless Animals: Prison Memoirs of a North Korean Woman]]* (*ดวงตาของสัตว์ที่ไม่มีหาง: บันทึกความจำจากเรือนจำของหญิงเกาหลีเหนือคนหนึ่ง*) เกี่ยวกับช่วงเวลาของเธอในค่ายและให้การต่อวุฒิสภาสหรัฐ

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 เกาหลีเหนือยอมรับเป็นครั้งแรกว่ามีค่ายแรงงาน ชเว มย็อง-นัม โฆษกกระทรวงการต่างประเทศเกาหลีเหนือกล่าวว่า "ทั้งในด้านกฎหมายและทางปฏิบัติ เรามีค่ายกักกันเพื่อการปฏิรูปผ่านแรงงาน – ไม่ใช่สิ เป็นศูนย์กักกัน – ที่ซึ่งผู้คนได้รับการปรับปรุงผ่านทางจิตใจและมองย้อนดูการกระทำผิดของตนเอง"

## การลักพาตัวระหว่างประเทศ

ในช่วงหลายทศวรรษหลังสงครามเกาหลี มีรายงานว่าเกาหลีเหนือได้ลักพาตัวชาวต่างชาติจำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นชาวเกาหลีใต้และชาวญี่ปุ่น มีคำให้การจำนวนมากระบุว่าพลเมืองยุโรปเก้าคนและพลเมืองสหรัฐอีกหลายคนถูกลักพาตัวไปยังเกาหลีเหนือเช่นกัน เป็นเวลาหลายปีที่เรื่องเหล่านี้ถูกปฏิเสธว่าเป็นทฤษฎีสมคบคิดแม้กระทั่งจากกลุ่มผู้วิพากษ์วิจารณ์ระบอบนี้ อย่างไรก็ตาม ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2002 คิม จ็อง-อิลยอมรับบางส่วนต่อนายกรัฐมนตรีจุนอิชิโร โคอิซูมิของญี่ปุ่นถึงการมีส่วนเกี่ยวข้องของ "สถาบันพิเศษ" ของเกาหลีเหนือในการลักพาตัวพลเมืองญี่ปุ่นในช่วงเวลาหกปีตั้งแต่ ค.ศ. 1977 ถึง 1983 คิมยอมรับอย่างเป็นทางการว่ามีการลักพาตัวพลเมืองญี่ปุ่น 13 จากทั้งหมด 17 คนที่รัฐบาลญี่ปุ่นกล่าวหาว่าเกาหลีเหนือลักพาตัวไป โดยระบุว่าผู้ที่ต้องรับผิดชอบได้รับการลงโทษแล้ว

เหยื่อผู้รอดชีวิตห้ารายได้รับอนุญาตให้กลับประเทศญี่ปุ่นและตัดสินใจไม่กลับไปยังเกาหลีเหนือ สำหรับผู้ถูกลักพาตัวชาวญี่ปุ่นอีกแปดราย ทางการอ้างว่าเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุหรืออาการเจ็บป่วย ทางด้านญี่ปุ่นระบุว่ายังมีอีกสองรายที่ยังไม่ทราบชะตากรรม และกล่าวว่าสิ่งที่เกาหลีเหนืออ้างว่าเป็นเถ้ากระดูกของเมงูมิ โยโกตะนั้นไม่ใช่ของเธอ

แม้จะมีการยอมรับต่อนายกรัฐมนตรีโคอิซูมิ แต่รัฐบาลเกาหลีเหนือยังคงปฏิเสธการลักพาตัวพลเมืองต่างชาติรายอื่น ๆ และปฏิเสธความร่วมมือใด ๆ ในการสืบสวนกรณีที่ต้องสงสัยว่าเป็นการลักพาตัวเพิ่มเติม ใน ค.ศ. 2017 ฮาซูอิเกะ อดีตผู้ถูกลักพาตัวชาวญี่ปุ่นกล่าวต่อสาธารณะว่า "นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นต้องไปเยือนเกาหลีเหนืออีกครั้ง" โดยกระตุ้นให้นายกรัฐมนตรีชินโซ อาเบะไปเยือนเกาหลีเหนือเพื่อหารือเกี่ยวกับประเด็นการลักพาตัวที่ยังคงค้างคาระหว่างเกาหลีเหนือและญี่ปุ่น โดยอาศัยประโยชน์จากปฏิญญาเปียงยาง

ทางการรัฐบาลเกาหลีใต้อ้างว่าเชื่อว่ามีชาวเกาหลีใต้จำนวน 486 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวประมง ถูกลักพาตัวนับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเกาหลี กลุ่มผู้สนับสนุนและสมาชิกในครอบครัวได้กล่าวหารัฐบาลว่าดำเนินการเพียงเล็กน้อยหรือไม่ดำเนินการใด ๆ เลยเพื่อให้ได้มาซึ่งอิสรภาพของคนเหล่านั้น เกาหลีใต้ยอมรับอย่างเป็นทางการว่ามีผู้ถูกลักพาตัวชาวเกาหลีใต้จำนวน 480 คนที่ถูกกักตัวไว้ในเกาหลีเหนือ แม้หลังสงครามเกาหลี เกาหลีเหนือยังถูกกล่าวหาว่าลักพาตัวชาวเกาหลีใต้ เช่น คิม ดง-ชิก ซึ่งถูกลักพาตัวเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 2000 และจิน กย็อง-ซุก ผู้แปรพักตร์เกาหลีเหนือสู่เกาหลีใต้ซึ่งถูกลักพาตัวเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2004

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2013 กลุ่มภาคประชาสังคม สมาคมครอบครัวผู้ถูกลักพาตัวในสงครามเกาหลี (Korean War Abductees Family Association - KWAFA) ประกอบด้วยสมาชิกครอบครัวของชาวเกาหลีใต้ที่ถูกลักพาตัวไปยังเกาหลีเหนือระหว่างสงครามเกาหลี (1950–1953) กล่าวว่าจะนำตัวผู้นำเกาหลีเหนือ คิม จ็อง-อึน ขึ้นศาลอาญาระหว่างประเทศ (ICC) ในข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวผู้ถูกลักพาตัวโดยมิชอบด้วยกฎหมายและล้มเหลวในการจัดการกับการล่วงละเมิดที่เกี่ยวข้อง

ตัวอย่างของบุคคลที่ไม่ใช่ชาวเกาหลีหรือชาวญี่ปุ่นที่ถูกลักพาตัวโดยเกาหลีเหนือ ได้แก่ โดอินา บุมเบอา จากโรมาเนีย และอโนชา ปันจ้อย จากประเทศไทย ตลอดจนบุคคลอื่น ๆ อีกหลายราย

## ปฏิกิริยาจากนานาชาติ

หลายประเทศและองค์การพหุภาคีได้วิพากษ์วิจารณ์เกาหลีเหนือสำหรับการกล่าวหาเรื่องการละเมิดสิทธิมนุษยชน ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้ให้การรับรองข้อมติเพื่อประณามสถานการณ์สิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือเป็นประจำทุกปี

อย่างไรก็ตาม มีหลายประเทศที่แสดงท่าทีวิพากษ์วิจารณ์ต่อข้อกล่าวหาที่มีต่อเกาหลีเหนือ โดยคณะผู้แทนของจีนประจำสหประชาชาติกล่าวว่าเกาหลีเหนือได้ "มีความก้าวหน้าอย่างมากในการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน" รัฐบาลซูดานกล่าวว่าแทนที่จะวิพากษ์วิจารณ์ประเทศนี้ ประชาคมโลกควรให้การสนับสนุนความพยายามของเกาหลีเหนือในการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน คณะผู้แทนของเวเนซุเอลาประจำสหประชาชาติยืนยันว่าข้อกล่าวหาที่ผู้สังเกตการณ์ของสหประชาชาติมีต่อเกาหลีเหนือนั้น "ตั้งอยู่บนเกณฑ์ที่บกพร่องและไม่มีความน่าเชื่อถือ" ส่วนคณะผู้แทนของคิวบาประจำสหประชาชาติระบุว่าข้อเรียกร้องขององค์การที่มีต่อเกาหลีเหนือนั้น "มีแรงจูงใจทางการเมืองและมุ่งหวังจะบังคับให้เกิดการโดดเดี่ยวและสร้างความกดดันต่อประเทศ ถือเป็นการละเมิดหลักการที่ระบุไว้ของคณะมนตรีสิทธิมนุษยชน"

สหรัฐและญี่ปุ่นได้ผ่านกฎหมายและแต่งตั้งทูตพิเศษเพื่อดึงความสนใจของสาธารณชนมายังประเด็นนี้ โดยเริ่มแรกสหรัฐผ่านรัฐบัญญัติสิทธิมนุษยชนเกาหลีเหนือ ค.ศ. 2004 ในเดือนตุลาคมปีนั้น และต่ออายุกฎหมายใน ค.ศ. 2008 นอกจากนี้ยังตั้งสำนักงานในกระทรวงการต่างประเทศที่เน้นเรื่องสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือโดยเฉพาะ เริ่มแรกบริหารงานโดยทูตพิเศษ เจย์ เลฟโกวิทซ์

องค์การนอกภาครัฐ ฟรีดอมเฮาส์ จัดลำดับเกาหลีเหนือไว้ในอันดับต่ำสุดของการจัดอันดับ "เสรีภาพในโลก" นับตั้งแต่เริ่มทำการสำรวจครั้งแรกใน ค.ศ. 1973 ในการสำรวจ ค.ศ. 2013 เกาหลีเหนือเป็นหนึ่งในเก้าประเทศที่ได้รับคะแนน 7 (คะแนนต่ำสุด) ทั้งในด้านสิทธิทางการเมืองและเสรีภาพพลเมือง รายงานฉบับปัจจุบันระบุว่าเกาหลีเหนืออยู่ในกลุ่มประเทศที่ "ไม่เสรี" และระบุว่าแทบไม่มีองค์กรใดเลยที่เป็นอิสระจากการควบคุมโดยรัฐ ด้านเกาหลีเหนือโต้ว่าผู้ที่กล่าวหาเรื่องสิทธิมนุษยชนในประเทศนั้นกำลังแทรกแซงกิจการภายในและพยายามยัดเยียดค่านิยมของตนเอง

นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งองค์การนอกภาครัฐระหว่างประเทศอื่น ๆ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อบรรเทาการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่ชาวเกาหลีเหนือต้องเผชิญ เช่น ศูนย์ยุทธศาสตร์เกาหลีเหนือ ทำหน้าที่จัดหาช่องทางให้ผู้ที่อาศัยในเกาหลีเหนือเข้าถึงวิดีโอ ดนตรี และสื่อภายนอกอื่น ๆ ที่ส่งเสริมสิทธิมนุษยชนและประชาธิปไตย องค์กรชื่อว่า ลิเบอร์ตีอินนอร์ทโคเรีย (Liberty in North Korea) รับบริจาคเพื่อทำภารกิจช่วยเหลือผู้แปรพักตร์ที่พยายามหลบหนีออกจากเกาหลีเหนือผ่านทางจีน และยังมีองค์กรอื่น ๆ ที่มุ่งเน้นการช่วยเหลือผู้แปรพักตร์หลังจากเดินทางถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เกาหลีใต้ สหรัฐ หรือจุดหมายอื่น ๆ เช่น เซโจวี (Saejowi) องค์กรนอกภาครัฐที่มีฐานในโซล มีเป้าหมายเพื่อให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์แก่ผู้แปรพักตร์ในเกาหลีใต้ เนื่องจากพวกเขามักไม่เข้าใจทางเลือกในการรักษาที่มีให้

ยกเว้นเพียงประเด็นการลักพาตัวระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับชาวญี่ปุ่น ชาวอเมริกัน และชาวเกาหลีใต้ ซึ่งเกาหลีเหนือระบุว่าได้รับการ "แก้ไขอย่างสมบูรณ์แล้ว" นอกเหนือจากนั้นเกาหลีเหนือปฏิเสธรายงานการละเมิดสิทธิมนุษยชนทั้งหมดอย่างรุนแรงและกล่าวหาว่าผู้แปรพักตร์ "ส่งเสริมเพียงวาระที่ต่อต้านเกาหลีเหนือเท่านั้น"

วันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2020 สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติในโซลเผยแพร่รายงานระบุว่าเสียงของพลเมืองสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี รวมถึงสตรี กำลังถูกปิดกั้น และเรียกร้องให้สหรัฐและเกาหลีใต้ยกประเด็นความกังวลเรื่องการละเมิดสิทธิมนุษยชนขึ้นมาหารือทุกครั้งเมื่อมีการเจรจากับเกาหลีเหนือ ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ.2024 ความร่วมมือที่เพิ่มขึ้นระหว่างเกาหลีเหนือและรัสเซียได้ตอกย้ำความสำคัญสำหรับเกาหลีใต้ ในฐานะสมาชิกคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ ที่จะต้องให้ลำดับความสำคัญกับสิทธิมนุษยชนในการเจรจาเกี่ยวกับภัยคุกคามด้านความมั่นคงของเกาหลีเหนือ เมื่อพิจารณาจากทางตันในคณะมนตรีความมั่นคงปัจจุบัน เกาหลีใต้ควรสนับสนุนในสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติเพื่อให้มีการเชื่อมโยงการละเมิดสิทธิมนุษยชนของเกาหลีเหนือเข้ากับโครงการอาวุธของตน โดยต่อยอดจากข้อมติเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 ที่เพิ่มความเข้มข้นในการตรวจสอบบันทึกด้านสิทธิมนุษยชนของเกาหลีเหนือ

## จำนวนเหยื่อ
การคาดการณ์โดยอิงจากสำมะโนของเกาหลีเหนือบ่งชี้ว่ามีผู้เสียชีวิตจำนวน 240,000 ถึง 420,000 คนอันเป็นผลมาจากทุพภิกขภัยในเกาหลีเหนือและอัตราการเสียชีวิตส่วนเกินตลอดช่วงเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1993 ถึง 2008 อยู่ระหว่าง 600,000 ถึง 850,000 คน ทุพภิกขภัยดังกล่าวถูกอธิบายว่าเป็นผลมาจากนโยบายทางเศรษฐกิจของรัฐบาลเกาหลีเหนือ หรือเป็นการจงใจทำให้เกิด "ความอดอยากที่น่าสะพรึงกลัว"

ตามข้อมูลของอาร์.เจ. รัมเมล การบังคับใช้แรงงาน การประหารชีวิต และค่ายกักกันเป็นต้นเหตุของการเสียชีวิตมากกว่าหนึ่งล้านคนในเกาหลีเหนือตั้งแต่ ค.ศ. 1948 ถึง 1987**' ในขณะที่ผู้อื่นคาดการณ์ว่ามีการเสียชีวิตถึง 400,000 คนในค่ายกักกันเพียงอย่างเดียว [[ปิแอร์ รีกลู]] ผู้เขียนร่วมของหนังสือ ''[[The Black Book of Communism]]'' (''หนังสือดำแห่งคอมมิวนิสต์'') คาดการณ์ว่ามีการประหารชีวิต 100,000 ครั้ง มีผู้เสียชีวิต 1.5 ล้านคนในค่ายกักกันและมีผู้เสียชีวิต 500,000 คนจากทุพภิกขภัย รวมเป็นเหยื่อทั้งหมด 2.1 ล้านคน (ไม่นับรวมทหารและพลเรือนชาวเกาหลี 1.3 ล้านคนที่เสียชีวิตทั้งสองฝ่ายในช่วง[[สงครามเกาหลี]]) ในช่วงสงครามเกาหลี สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีได้ "กำจัด" พลเรือนไป 29,000 คนในช่วง 3 เดือนแรกของการเข้ายึดครองเกาหลีใต้

==ดูเพิ่ม==
*[[รายชื่อรายงานการค้นหาข้อเท็จจริงว่าด้วยสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ]]
*[[การทดลองในมนุษย์ในประเทศเกาหลีเหนือ]]
*[[เชลยศึกสงครามเกาหลีที่ถูกกักตัวในประเทศเกาหลีเหนือ]]
*''[[คตเจบี]]'', ศัพท์ภาษาเกาหลีที่หมายถึงเด็กและผู้สูงอายุไร้บ้านในเกาหลีเหนือ
*[[กิจกรรมผิดกฎหมายของประเทศเกาหลีเหนือ]]
*[[การค้ามนุษย์ในประเทศเกาหลีเหนือ]]
*[[การเมืองเกาหลีเหนือ]]
*[[การโฆษณาชวนเชื่อในประเทศเกาหลีเหนือ]]
*[[รายชื่อชาวต่างชาติที่ถูกกักตัวในประเทศเกาหลีเหนือ]]
*[[การสังหารหมู่ภายใต้ระบอบคอมมิวนิสต์]]

==อ้างอิง==


==อ่านเพิ่ม==
* Choi Sung Chul: Human Rights and North Korea. Hanyang University, Seoul 1999, .
*
*
*

==แหล่งข้อมูลอื่น==

**เว็บไซต์**
*''[https://web.archive.org/web/20091213110338/http://www.dailynk.com/english/index.php เดลีเอ็นเค]'' ดำเนินการโดย[[เครือข่ายเพื่อประชาธิปไตยและสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ]] รวมถึงรายงานที่อ้างอิงข้อมูลจากผู้แจ้งข่าวภายในประเทศเกาหลีเหนือ
*[http://libertyinnorthkorea.org/ ลิเบอร์ตีอินนอร์ทโคเรีย], เว็บไซต์ขององค์กรที่มีฐานอยู่ในอเมริกาเหนือซึ่งอุทิศให้แก่ประเด็นสิทธิมนุษยชนและวิกฤตการณ์ด้านมนุษยธรรมในเกาหลีเหนือ
*[https://www.hrw.org/search/apachesolr_search/North%20Korea?filters=tid%3A145 รายชื่อบทความและการศึกษาเกี่ยวกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวข้องกับเกาหลีเหนือ], ฮิวแมนไรตส์วอตช์
*[http://en.nknet.org/ เครือข่ายเพื่อประชาธิปไตยและสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ] , เว็บไซต์, มีฐานอยู่ในโซล ประเทศเกาหลีใต้
*[http://www.ifex.org/north_korea/ การรายงานข่าวเกี่ยวกับเกาหลีเหนือ] ที่[[เครือข่ายระหว่างประเทศเพื่อการแลกเปลี่ยนเสรีภาพในการแสดงออก]]
*[https://web.archive.org/web/20140208163518/http://www.nkfreedom.org/ นอร์ทโคเรียฟรีดอมโคอะลิชัน], เว็บไซต์
*[https://archive.today/20060321003508/http://www.house.gov/international_relations/nkhra.htm เอกสารทางการที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายสิทธิมนุษยชนเกาหลีเหนือ]
*[http://www.hrnk.org/ คณะกรรมการเพื่อสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือของสหรัฐ], เว็บไซต์
*[https://archive.today/20130925110411/http://www.humanrights.go.kr/english/main คณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติเกาหลี], เว็บไซต์

**บทความและรายงาน*'
*[http://www.ohchr.org/EN/HRBodies/HRC/CoIDPRK/Pages/ReportoftheCommissionofInquiryDPRK.aspx สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ] – รายงานของคณะกรรมาธิการสอบสวนด้านสิทธิมนุษยชนในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี
*[https://www.hrw.org/world-report/2013/country-chapters/north-korea "บทของประเทศ: เกาหลีเหนือ"], *รายงานโลก 2013*, ฮิวแมนไรตส์วอตช์
*[https://www.amnesty.org/en/documents/asa24/001/2011/en/ เกาหลีเหนือ: ค่ายกักกันนักโทษการเมือง] – เอกสารของแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลว่าด้วยสภาพความเป็นอยู่ในค่ายกักกันของเกาหลีเหนือ (พฤษภาคม 2011)
*[https://web.archive.org/web/20120426032452/http://nkdb.org/bbs1/data/publication/Survey_Report_on_Political_Prisoners_Camp_in_North_Korea_.pdf รายงานการสำรวจค่ายกักกันนักโทษการเมืองในเกาหลีเหนือ (PPC)]&nbsp;– การวิเคราะห์ค่ายกักกันนักโทษการเมืองโดยคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติเกาหลีบนพื้นฐานของการสัมภาษณ์เชิงลึกกับพยานชาวเกาหลีเหนือ (ธันวาคม 2009)
*[https://web.archive.org/web/20090118050733/http://ngm.nationalgeographic.com/2009/02/north-korea/oneill-text การหนีออกจากเกาหลีเหนือ], โดยทอม โอเนลล์, *เนชันแนล จีโอกราฟิก* (กุมภาพันธ์ 2009)
*[https://2009-2017.state.gov/s/senk/115268.htm รายงานฉบับสุดท้ายของเจย์ เลฟโกวิตซ์ ทูตพิเศษสหรัฐด้านสิทธิมนุษยชนในเกาหลีเหนือ] (มกราคม 2009)
*[http://northkoreanchristians.com/prisonwithoutbars.pdf คุกที่ปราศจากลูกกรง]&nbsp;– คำให้การของผู้ลี้ภัยและผู้แปรพักตร์เกี่ยวกับการละเมิดเสรีภาพทางศาสนาหรือความเชื่ออย่างรุนแรงในเกาหลีเหนือ ตามรายงานของคณะกรรมาธิการสหรัฐว่าด้วยเสรีภาพทางศาสนาระหว่างประเทศ (มีนาคม 2008)
*[http://freekorea.us/camps ค่ายกักกันที่ใหญ่ที่สุดของเกาหลีเหนือบนกูเกิล เอิร์ธ]&nbsp;– ภาพถ่ายดาวเทียมและคำบอกเล่าของพยานเกี่ยวกับค่ายกักกันนักโทษการเมืองและค่ายปรับทัศนคติของเกาหลีเหนือ (2006–2008)
*[http://www.freedomhouse.org/sites/default/files/ConcentrationsInhumanity.pdf การรวมตัวกันของความไร้มนุษยธรรม]&nbsp;– การวิเคราะห์ของฟรีดอมเฮาส์ต่อปรากฏการณ์การปราบปรามที่เกี่ยวข้องกับค่ายแรงงานการเมืองของเกาหลีเหนือ (พฤษภาคม 2007)
*[http://docs-eu.livesiteadmin.com/c8880e0f-f6ed-4585-8f09-4e4b6d11e698/north-korea-a-case-to-answer-a-call-to-act.pdf เกาหลีเหนือ: กรณีที่ต้องตอบคำถาม – การเรียกร้องให้ลงมือทำ]&nbsp;– รายงานโดยคริสเตียนโซลิดาริตีเวิลด์ไวด์เพื่อเน้นย้ำถึงความจำเป็นเร่งด่วนในการยุติการสังหารหมู่ การจำคุกโดยพลการ การทรมาน และอาชญากรรมระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้อง (2007)
*[https://web.archive.org/web/20131026025832/http://www.uscirf.gov/images/stories/pdf/nkwitnesses.pdf ขอบคุณท่านพ่อ คิม อิล ซุง]&nbsp;– คำบอกเล่าของประจักษ์พยานเกี่ยวกับการละเมิดเสรีภาพทางความคิด มโนธรรม และศาสนาอย่างรุนแรงในเกาหลีเหนือ รายงานโดยคณะกรรมาธิการสหรัฐว่าด้วยเสรีภาพทางศาสนาระหว่างประเทศ (พฤศจิกายน 2005)
*[https://www.pbs.org/independentlens/documentaries/seoultrain/ "โซลเทรน"], ที่*อินดิเพนเดนต์เลนส์* สารคดีของ[[พีบีเอส]]โดยจิม บัตเตอร์เวิร์ท, ลิซา สลีท และ แอรอน ลูบาร์สกี มีให้รับชมในชื่อ [https://web.archive.org/web/20090606141350/http://www.pbs.org/itvs/globalvoices/seoultrain.html "โซลเทรน"] ที่*โกลบอลวอยซ์'' (2004)


เกาหลีเหนือ