ดอน เกิดเป็ง

ดอน เกิดเป็ง เป็นฆาตกรฆ่าข่มขืนเด็กชาวไทย ผู้ก่อเหตุฆ่าข่มขืนเด็กหญิงก่องแก้ว จันทิมา อายุ 14 ปีที่ตำบลบ้านตาล อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ ส่งผลให้เขาถูกรัฐบาลธานินทร์ กรัยวิเชียรใช้อำนาจมาตรา 21 ออกคำสั่งให้ประหารชีวิตที่เรือนจำกลางเชียงใหม่

ดอนนับเป็นบุคคลที่สอง และบุคคลสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตโดยคำสั่งนายรัฐมนตรีในภาคเหนือ และเป็นการประหารชีวิตครั้งสุดท้ายในรัฐบาลธานินทร์ กรัยวิเชียร

## ประวัติ
ดอนเป็นบุตรคนที่ 2 จากพี่น้อง 7 คน เขากำพร้าแม่ตั้งแต่เด็ก เขาเป็นคนเงียบขรึมและมีนิสัยชอบลักเล็กขโมยน้อย เมื่อดอนอายุ 11 ปี เขาปลุกปล้ำหญิงชาวกะเหรี่ยงเพื่อจะข่มขืน แต่ถูกชาวกะเหรี่ยงจับได้ ทำให้เขาถูกปรับเป็นเงินจำนวน 500 บาท

## การพบศพ และการสอบสวน
ช่วงเช้าของวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2520 นางติ๊บ จินะโต้งได้ออกจากบ้านไปเก็บผัก ระหว่างทางเธอเห็นดอนเดินออกจากป่าไมยราบยักษ์ แล้วโยนถังน้ำทิ้ง เธอเกิดความสงสัยจึงเดินเข้าไปดู เมื่อเดินลึกเข้าไปประมาณ 15 เมตร เธอพบศพของก่องแก้ว จันทิมา ในสภาพศพเปลือยท่อนล่าง และมีผ้าถุงพันรอบคอ เธอจึงวิ่งออกมาด่าดอนที่ฆ่าเด็ก แต่ดอนทำเป็นไม่รู้เห็น แล้วเดินหนีไป เธอจึงไปบอกนายแก้ว พ่อเลี้ยงของก่องแก้วที่กำลังตามหาลูกสาว หลังจากนั้นเธอแจ้งนายหมี อุปปาระ ผู้ใหญ่บ้าน

หลังจากที่หมีและชาวบ้านไปดูศพของก่องแก้ว หมีและชาวบ้านได้ติดตามดอนไปที่บ้านของหม่อง กันทะลือ ลุงของดอน  เมื่อไปถึงพบดอนนอนอยู่ในบ้าน ดอนปฎิเสธว่าไม่ได้ฆ่าก่องแก้ว โดยพูดว่า ถ้าเขาก่อเหตุจริงจะมานอนอยู่ที่นี่ทำไม หนีไปไม่ดีกว่าหรอ  แต่หมีกับลูกบ้านไม่เชื่อดอน และต้องการพาไปสถานีตำรวจ ดอนยืนกรานว่าไม่ได้ทำอะไรผิด และไม่ยอมให้จับกุม หมีจึงตอบดอนว่า"ผิดหรือไม่ผิดต้องไปโรงพัก" ดอนตอบว่าไม่ไป และไม่มีเงินติดตัว หมีจึงให้ดอนซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปยังสถานีตำรวจภูธรอำเภอฮอด

หลังจากดอนถูกนำตัวมายังสถานีตำรวจภูธรอำเภอฮอด พันตำรวจตรีอุดม สายสุนทร สารวัตรใหญ่ ได้นำดอนเข้าห้องสอบสวน แล้วให้ดอนถอดกางเกงเพื่อตรวจสอบ โดยพบว่าอวัยวะเพศของดอนถูกหนามเกี่ยวเป็นรอยแดง และบริเวณชายโครง ซอกคอ และขาเต็มไปด้วยหนามไมยราพ ดอนจึงรับสารภาพว่าหลังจากเขาฆ่าหมาสีดำที่เลี้ยงไว้เพื่อมาทำเป็นลาบลู่กิน ในเวลา 06.00 น. เขาออกจากบ้านของลุงเพื่อกลับบ้าน ระหว่างทางเขาเห็นก่องแก้วหาบน้ำผ่านมา เขาเกิดอารมณ์ทางเพศจึงเตะถังน้ำ แล้วจับแขนเธอ แต่เธอขัดขืนและโวยวาย เขาจึงขู่ว่าจะให้หมาดำกัดเธอ เธอจึงยอมให้เขาฉุดเข้าไปในป่าไมยราพ จากนั้นเขาได้ข่มขืนเธอ 2 ครั้ง หลังจากข่มขืนเสร็จเธอด่าเขาและจะเอาเรื่องที่เกิดขึ้นไปฟ้องพ่อ เขาจึงชกเธอแล้วใช้ผ้าถุงรัดคอจนเสียชีวิต หลังจากนั้นได้หลบหนีไปที่บ้านของลุง ในวันถัดมาเจ้าหน้าที่ตำรวจได้สอบสวนดอนอีกครั้ง ซึ่งดอนได้ยอมรับสารภาพให้นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ฟัง

ดอนบอกผู้สื่อข่าวว่า"ตนทำผิดไปแล้ว ยินดีชดใช้กรรม จะใช้ม.21 ยิงเป้าตนก็ไม่มีทางเลี่ยง ยินดีตายตามก่องแก้วไป" ส่วนแรงจูงใจในการก่อเหตุเขาอ้างว่าสาเหตุที่ข่มขืนก่องแก้วมาจากหน้ามืดทำไปโดยไม่รู้ตัว

## การคุมขัง การพิจารณาโทษ และการลงโทษ
ระหว่างที่ดอนถูกคุมขังที่เรือนจำกลางเชียงใหม่ เขาได้พูดขึ้นมาลอยๆบอกปรีชา รังสรรค์ เจ้าหน้าที่เรือนจำจังหวัดเชียงใหม่ว่า "อยากตายให้รู้รอดไปดีกว่าที่จะถูกจำคุกเป็นเวลา 10-20 ปี หรือมากกว่า เพราะเป็นการทรมาน"

วันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2520 สภาที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรีได้มีมติเห็นชอบให้ธานินทร์ กรัยวิเชียร นายกรัฐมนตรีใช้อำนาจตามมาตรา 21 แห่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2519 มีคำสั่งให้ประหารชีวิตดอน ที่เรือนจำกลางเชียงใหม่ เนื่องจากการก่อคดีของดอนนับเป็นการกระทำที่เหี้ยมโหด และทารุณต่อเด็กหญิงอายุเพียง 14 ปี นับเป็นการก่อกวน คุกคามความสงบเรียบร้อย และศีลธรรมอันดีของประชาชน จึงสมควรลงโทษสถานหนักเพื่อมิให้เป็นเยี่ยงอย่างต่อไป

วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2520 เวลา 17.30 น. เจ้าหน้าที่เรือนจำได้เบิกตัวดอนออกจากห้องขังในเรือนจำกลางเชียงใหม่ เพื่อมาฟังคำสั่งนายกรัฐมนตรี หลังจากนั้นได้นำตัวดอนไปยังโรงตัดผม ซึ่งเป็นสถานที่ประหารชีวิต หลังจากนั้นเจ้าคุณอุดม วุฒิคุณ รองเจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ ได้เทศน์เรื่องกฎแห่งกรรมให้ดอนฟัง หลังจากเทศน์จบ คณะกรรมการสักขีพยานการประหารชีวิตมอบให้เงินดอนจำนวน 80 บาทเพื่อถวายต่อท่านเจ้าคุณอุดมเนื่องจากดอนไม่มีเงินติดตัว ถัดจากนั้นเจ้าหน้าที่ได้ให้ดอนทำพินัยกรรม แต่เขาปฎิเสธเนื่องจากไม่มีทรัพย์สินอะไรจะยกให้ใคร เจ้าหน้าที่จึงให้เขาเขียนจดหมาย แต่เขาเขียนหนังสือไม่ได้ เจ้าหน้าที่จากเรือนจำกลางบางขวางจึงช่วยเขียนให้ตามคำบอก อย่างไรก็ตามดอนพูดคำเมือง ทำให้อุทัย นาคปรีชา ปลัดจังหวัด จึงแปลเป็นภาษากลางให้ ในจดหมายที่ถึงถึงพ่อกับน้า เขาขอให้จัดการศพ และฝากดูแลลูกสาววัย 3 ขวบ ส่วนจดหมายที่เขียนถึงแม่ของก่องแก้ว เขาขออโหสิกรรมต่อกัน

หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ได้ยกอาหารมื้อสุดท้ายมาให้ดอน  แต่เขาปฎิเสธที่จะรับประทานในตอนแรก แต่เมื่อทำใจได้ เขาจึงรับประทานอาหารมื้อสุดท้ายประกอบด้วยข้าวเหนียว ลาบเนื้อดิบ และน้ำอัดลม ในเวลาประมาณ 18.00 น. เจ้าหน้าที่ได้ผูกตาดอนแล้วพยุงตัวไปยังหลักประหาร โดยดอนร้องไห้ตลอดเวลาที่เดินไปยังหลักประหาร ต่อมาในเวลา 18.08 น. ประถม เครือเพ่ง เพชฌฆาตประหารชีวิตดอน โดยใช้กระสุนจำนวน 8 นัด เมื่อประชาชนชนที่เฝ้ารอการประหารชีวิตอยู่ด้านนอกเรือนจำได้ยินเสียงปืนได้ส่งเสียงร้องว่า"ตายเสียก็ดี ใจร้ายนัก" 

ในวันรุ่งขึ้น เวลา 10.20 น. พ่อของดอนได้มาติดต่อรับศพของดอนจากเรือนจำ โดยให้สัมภาษณ์กับผู้สื่อข่าวว่า"ลูกของผมทำกรรมไว้ ต้องรับกรรมที่ก่อขึ้น" หลังจากรับศพแล้ว พ่อของดอนได้นำศพของดอนไปตั้งบำเพ็ญกุศลที่วัดบ้านผาแตน 

ดอนนับเป็นบุคคลสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตในรัฐบาลธานินทร์ กรัยวิเชียร และเป็นบุคคลที่สองจากสองคนซึ่งถูกประหารชีวิตตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีในภาคเหนือ ส่วนคนแรกคือนิคม ชัยนนถี ฆาตกรฆ่าข่มขืนเด็กอายุ 9 ขวบ ที่อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่ ซึ่งถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป็นชุดในที่สาธารณที่อำเภอวังชิ้น เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2515

## ดูเพิ่ม
* โทษประหารชีวิตในประเทศไทย
* รายชื่อบุคคลที่ถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าในประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2478-2530

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ฆาตกรชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้ถูกประหารชีวิตด้วยอาวุธปืน
หมวดหมู่:การข่มขืนกระทำชำเรา
หมวดหมู่:ชาวไทยที่ถูกประหารชีวิต
หมวดหมู่:ผู้ถูกประหารชีวิตด้วยอาวุธปืน
หมวดหมู่:การข่มขืนกระทำชำเรา
หมวดหมู่:ชาวไทยที่ถูกประหารชีวิต
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอฮอด
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2498
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2520