open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน

**เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน** (12 มิถุนายน พ.ศ. 2454 - 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508) อดีตรัฐมนตรีในรัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน 2 สมัย ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2481

## ประวัติ
เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน สูติวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2454 เป็นราชโอรสองค์เดียวในเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เจ้าผู้ครองนครลำพูนองค์สุดท้าย ที่ประสูติแต่แม่เจ้าแขกแก้ว จักรคำขจรศักดิ์ และมีพี่น้องต่างมารดา ได้แก่
* เจ้าลำเจียก ณ ลำพูน
* เจ้าวรรณรา ณ ลำพูน
* เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน
* เจ้ารัทธาธร ณ ลำพูน
* เจ้าประกายคำ ณ ลำพูน
* เจ้าสุริยา ณ ลำพูน
* เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน
* เจ้าพัฒนา ณ ลำพูน

ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับนางเทวี ณ ลำพูน (สกุลเดิม วัฒนะทัสสี) มีบุตร 2 คน คือ เจ้าหญิงวรเทวี (ณ ลำพูน) ชลวณิช และเจ้าวีรทัศน์ ณ ลำพูน

### การศึกษา
เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนจักรคำคณาทร จังหวัดลำพูน และไปศึกษาต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จากนั้นได้เข้าศึกษาต่อแผนกธรรมศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

## บทบาททางการเมือง
เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2481 และได้รับเลือกอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ไม่สังกัดพรรค

เจ้าวรทัศน์ เคยได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรี ในรัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2488 - 31 มกราคม พ.ศ. 2489 ในยุคหลังเลิกสงครามมหาเอเชียบูรพา

## ถึงแก่อนิจกรรม
เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508

## ราชตระกูล



## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายกะเหรี่ยง
หมวดหมู่:เจ้านายฝ่ายเหนือ
หมวดหมู่:ราชโอรสในเจ้าผู้ครองนครฝ่ายเหนือ
หมวดหมู่:ราชโอรสและราชธิดาในเจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 10
หมวดหมู่:สกุล ณ ลำพูน
หมวดหมู่:ราชสกุลอิศรเสนา
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดลำพูน
หมวดหมู่:รัฐมนตรีไทยที่ไม่ได้ประจำกระทรวง
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน
หมวดหมู่:พรรคสหภูมิ
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนจักรคำคณาทร
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญ
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
จีอีเอ (รถจักร)

**เจเนอรัล อิเล็กทริก ซีเอ็ม22-7ไอ (General Electric CM22-7i)** หรือ **จีอีเอ (GEA)** เป็นรถจักรดีเซลไฟฟ้าของการรถไฟแห่งประเทศไทย ที่สั่งนำเข้ามาเพื่อใช้ในการทำขบวนรถโดยสารและขบวนรถสินค้า สั่งซื้อจากบริษัท General Electric Transportation รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา เมื่อปี พ.ศ. 2538 จำนวนทั้งสิ้น 38 คัน

หลังจากได้นำเข้ารถจักร '''เอชไอดี''' จำนวน 22 คันเข้ามา ภายหลังก็ได้มีการนำเข้ารถจักร **GEA** เข้ามาเพื่อใช้งานในการรถไฟแห่งประเทศไทย ซึ่งรถจักรนี้มีบทบาทอย่างมากในการทำขบวนรถไฟโดยสาร และยังสามารถพบเห็นได้ทั่วไปตามขบวนรถด่วนพิเศษ ขบวนรถด่วน ขบวนรถเร็ว ขบวนรถธรรมดา ขบวนรถชานเมือง ขบวนรถท้องถิ่น และขบวนรถสินค้า โดยประเภทขบวนรถทั้งหมดที่ว่ามาขึ้นอยู่กับสถานการณ์และความจำเป็นในการพร้อมใช้งานเพื่อทำขบวนนั้น ๆ ไม่สามารถระบุได้อย่างแน่ชัด

รถจักร **GEA** คือรถจักรที่มีเครื่องยนต์ปั่นไฟ 2 เครื่อง ใช้เป็น Cummins KTA50-L 4 จังหวะ V16 เครื่องยนต์ดีเซล ให้กำลังรวมอยู่ที่ 2,500 แรงม้า สามารถรับน้ำมันได้ 4,540 ลิตร ความเร็วสูงสุดที่สามารถวิ่งได้คือ 100 กม./ชม. ซึ่งมีความคล้ายกับรถจักร '''HID''' ในปัจจุบันต่างกันแค่รหัสของเครื่องยนต์ แคร่ของรถจักรนี้มีมอเตอร์ลากจูงหรือที่เรียกว่า Traction motor แบบ DC ติดตั้งอยู่ 1 ตัวต่อเพลา ดังนั้นมีทั้งหมด 6 ตัว ในการช่วยขับเคลื่อนรถจักรเพื่อลากจูงรถโดยสาร และรถสินค้าหนัก ๆ ได้สบาย ด้วยแรงดึงเริ่มต้นที่ 265 kN และแรงดึงต่อเนื่องที่ 174 kN ที่ความเร็ว 32.1 กม./ชม. และเนื่องด้วยรถจักรมีระบบระบายความร้อนแบบเก่า เมื่อเวลาทำขบวนรถหนักขึ้นทางภูเขาเครื่องยนต์อาจร้อนได้ง่าย เมื่อเทียบกับรถจักรใหม่ '''CSR''' และ '''QSY''' ที่การรถไฟแห่งประเทศไทยได้ใช้งานอยู่ 

[center|thumb|320x320px|รถจักร '''GEA''' หมายเลข 4549 จอดอยู่อุบลราขธานี ทำ ข.542 บ้านป๊อกแป๊ก - [สถานีรถไฟอุบลราชธานี|อุบลราชธานี]]
center|thumb|324x324px|รถจักร '''GEA''' หมายเลข 4534 จอดอยู่หน้าโรงรถจักรบางซื่อ
[center|thumb|337x337px|รถจักร '''GEA''' หมายเลข 4557 จอดอยู่ข้างโรงซ่อมดีเซลรางกรุงเทพ โดยมี[เอเอสอาร์ (รถดีเซลราง)|รถดีเซลรางสปรินเตอร์ หมายเลข 2505 จอดอยู่ข้าง ๆ]]
[center|thumb|360x360px|รถจักร '''GEA''' หมายเลข 4541 จอดอยู่ที่[สถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง) ขณะรอทำขบวนรถธรรมดาที่ 207 (กรุงเทพ-นครสวรรค์) ออกเวลา 14.10 น.]]

## รถจักรที่ตัดบัญชี

## รายชื่อหมายเลขรถจักร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* การรถไฟแห่งประเทศไทย 
* รถไฟไทยแกลลอรี่

หมวดหมู่:รถจักรดีเซลในประเทศไทย
หมวดหมู่:หัวรถจักรของสหรัฐ
ทอยส์ "อาร์" อัส

**ทอยส์ "อาร์" อัส** () เป็นเครือร้านขายของเล่นในสหรัฐอเมริกา มีสาขาตั้งอยู่ในยุโรป เอเชีย โอเชียเนีย แอฟริกาและแคนาดา ปัจจุบันบริษัทดำเนินงานร้านค้า 860 ร้าน ในสหรัฐอเมริกาและ 716 ร้านในอีก 34 ประเทศ ทั้งในแบบแฟรนไชส์และไลเซนส์ ร้านสาขาใหญ่ในนครนิวยอร์กที่ตั้งอยู่บริเวณไทม์สแควร์ เป็นร้านขายของเล่นที่ใหญ่ที่สุดในโลก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บริษัทของสหรัฐ

หมวดหมู่:บริษัทอเมริกันที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2491
หมวดหมู่:บริษัทอังกฤษที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2527
หมวดหมู่:บริษัทอเมริกันที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2562
หมวดหมู่:การควบรวมและเข้าซื้อกิจการในปี พ.ศ. 2548
จิน คาซามะ

**จิน คาซามะ** (; ) เป็นตัวละครจากเกม*[[เทคเคน]]* ซึ่งเป็นบุตรชายของคาซึยะ มิชิมา และจุน คาซามะ โดยจินเป็นผู้ใช้วิชาคาราเต้ประจำตระกูลมิชิมะ ผสานวิชาป้องกันตัวประจำตระกูลคาซามะในการต่อสู้ และปรากฏตัวครั้งแรกในเกม*เทคเคนภาค 3*

## ประวัติตามท้องเรื่อง
;เทคเคน 4
**จิน คาซามะ** เป็นบุตรชายของคาซึยะ มิชิมะ กับจุน คาซามะ ต่อมาขณะที่เขาอายุได้ 15 ปี แม่ของเขาได้เสียชีวิตลงจากฝีมือของเทพสงครามนามว่าออการ์ จากนั้นจินได้เดินทางไปฝึกวิชากับเฮย์ฮาจิ มิชิมะ เพื่อรอวันกำจัดเทพสงครามในภายหน้า ในภายหลังจากการปราบเทพปีศาจลงได้แล้ว เขาเริ่มรู้สึกไม่พอใจสิ่งที่ได้รับมาจากตระกูลมิชิม่าตลอดจนยีนปีศาจที่ผสมอยู่ในสายเลือดของเขา และต้องการปฏิเสธถึงสิ่งอันเลวร้ายที่เกิดขึ้นจากตระกูลมิชิม่า จินจึงตัดสินใจหันไปฝึกวิชาคาราเต้แบบดั้งเดิมแทน และเขายังมีความปรารถนาที่จะกำจัดตระกูลมิชิม่าลงให้หมด เนื่องจากต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไป

;เทคเคน 5
ภายหลังจากที่จิน คาซามะ ได้ต่อสู้กับคาซึยะ มิชิมะ กับเฮย์ฮาจิ มิชิมะ แล้ว เขาก็ได้ทะยานกายไป ก่อนที่จะถูกพลังแห่งความชั่วร้ายครอบงำจนหมดสติ แต่แล้วในที่สุดราวกับว่าเขาได้ยินเสียงของใครบางคนกำลังเรียกหาจึงฟื้นขึ้นมา แล้วพบกับความพินาศที่เกิดขึ้นในป่าที่ดูราวกับว่าโดนพายุโจมตี เขาเริ่มสงสัยว่าเป็นฝีมือของตนตอนที่ไม่รู้สึกตัวหรือไม่ เมื่อกลับถึงที่พัก เขาก็พบว่ามีพลังปีศาจแฝงอยู่ในตัวเขาที่เริ่มมีการคุกคามมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงนี้เองที่เขาไม่ทราบชะตากรรมของตนว่าจะเป็นเช่นใดในช่วงหลังจากนี้ แต่เขาจำเป็นที่จะต้องออกเดินทางต่อไป

## การตอบรับ
สื่อสิ่งพิมพ์วิดีโอเกมได้ยกย่องตัวละครที่ชื่อจินเป็นส่วนใหญ่ โดยอยู่ในอันดับต้น ๆ หลายรายการ ในนิตยสาร*เกมเมสต์* 1997 *ฮีโร่คอลเลคชัน* จินได้รับการโหวตให้เป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมอันดับที่ 31 (ร่วมกับตัวละครเกม*สตรีทไฟท์เตอร์* อย่างแนช และหยาง) เว็บไซต์เกมมิงทาร์เก็ตได้จัดให้เขาเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมอันดับสี่ของเกม*เทคเคน* โดยแสดงความคิดเห็นถึงความเป็นที่นิยมในความเป็นพระเอกร่วมกับปีศาจที่ก่อให้เกิดการเปรียบเทียบระหว่างเขากับตัวละครเอกของเกมต่อสู้อื่น ๆ ในการจัดอันดับ "สิบตัวละครยอดนิยมของเกมต่อสู้" ในนิตยสาร*[[เกมอินฟอร์เมอร์]]* จินได้อยู่ในอันดับสี่โดยได้มีการเปรียบเทียบกับตัวละคร*[[สตาร์ วอร์ส]]* อย่างลุค สกายวอล์คเกอร์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ข้อมูลเกี่ยวกับ "จิน คาซามะ" (TEKKEN ThailandZ.com) 
* ข้อมูลเกี่ยวกับ "จิน คาซามะ" (Tekkenpedia)  
* ข้อมูลเกี่ยวกับ "จิน คาซามะ" 

หมวดหมู่:เทคเคน
หมวดหมู่:ตัวละครเกม
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักคาราเต้
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นผู้บัญชาการ
หมวดหมู่:สัญลักษณ์นำโชควิดีโอเกม
หมวดหมู่:บอสวิดีโอเกม
หมวดหมู่:ตัวละครวิดีโอเกมที่มีความสามารถเกี่ยวกับไฟฟ้าหรือแม่เหล็ก
หมวดหมู่:ตัวละครปิศาจในวิดีโอเกม
หมวดหมู่:ตัวละครชายในวิดีโอเกม
หมวดหมู่:ตัวละครชาวญี่ปุ่นในวิดีโอเกม
ล่ารหัสมรณะ

**ล่ารหัสมรณะ** () เป็นนวนิยายเล่มแรกของแดน บราวน์ ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1998 (พ.ศ. 2541)

## เรื่องย่อ
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ หรือ NSA ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นหน่วยงานสำคัญในงานด้านการข่าวกรองของสหรัฐอเมริกา ด้วยความล้ำหน้าทางด้านเทคโนโลยี NSA ได้สร้างเครื่องถอดรหัสที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในโลก แต่ทว่ากลับมีรหัสหนึ่งที่เครื่องไม่สามารถถอดได้ จึงเป็นหน้าที่ของ "ซูซาน เฟล็ตเชอร์" หัวหน้าฝ่ายถอดรหัสต้องเข้ามาแก้ปัญหานี้ แต่เธอกลับพบกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอ เมื่อรหัสคอมพิวเตอร์ปริศนานั้นสามารถสั่นสะเทือนและทำลายวงการข่าวกรองสหรัฐอเมริกาได้ทีเดียว นอกจากที่เธอต้องหาทางแก้ไขสถานการณ์เลวร้ายนี้แล้ว เธอกลับต้องพบกับเบื้องลึกเบื้องหลังที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

## ตัวละคร
* **ซูซาน เฟล็ตเชอร์** หัวหน้าฝ่ายถอดรหัสของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ หรือ NSA ของสหรัฐอเมริกา
* **เดวิด เบกเกอร์** ศาตราจารย์มหาวิทยาลัย คนรักของซูซาน เฟล็ตเชอร์
* **เทรเวอร์ เจ. สตราทมอร์** ผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ หรือ NSA ผู้บังคับบัญชาของซูซาน เฟล็ตเชอร์

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของแดน บราวน์

หมวดหมู่:บันเทิงคดีสายลับ
หมวดหมู่:งานเขียนของแดน บราวน์
เอบิลิซอรัส

thumb|ภาพวาดของเอบิลิซอรัส
**เอบิลิซอรัส** () เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอดในกลุ่มย่อยเอบิซอร์อาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาใต้ในยุคครีเตเชียส เป็นสัตว์กินเนื้อสองเท้า มีความยาวประมาณ 7-9 เมตร (25-30 ฟุต) ถูกค้นพบในปีในปี ค.ศ.1995 โดยโรเบอร์โต้ อาเบล อดีตผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์Cipolletti ในประเทศอาร์เจนตินาในแคว้นปาตาโกเนีย 

## ฟอสซิล
ตัวอย่างฟอสซิลของ เอบิลิซอรัส ค้นพบแต่เพียงส่วนหัวกะโหลกซึ่งไม่สมบูรณ์มากนัก ฟอสซิลส่วนเพดานปากหายไป ความยาวของส่วนหัวกะโหลกหายไป 85 เซนติเมตร แต่ก็สามารถประมาณขนาดได้โดยอิงจาก ไดโนเสาร์ในตระกูลเอบิซอร์ด้วยกันอย่าง คาร์โนทอรัส และออคาซอรัส
โดยประมาณความยาวได้ประมาณ 7-9 เมตร

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ''Abelisaurus'' in the Dino Directory
* ''Abelisaurus'' at DinoData

หมวดหมู่:ไดโนเสาร์ในยุคครีเทเชียส
หมวดหมู่:เทโรพอด
ฟลายอิงดัตช์แมน

thumb|right|250px|''The Flying Dutchman'' ภาพเขียนโดย Albert Pinkham Ryder
thumb|ภาพแสดงการเกิดภาพลวงตาของเรือสองลำ
**ฟลายอิงดัตช์แมน** (; ) เป็นเรื่องเล่าขานในหมู่ชาวประมงในยุคกลาง ว่าเป็นเรือผีสิงที่ต้องคำสาปให้เดินทางในมหาสมุทรชั่วกัลปาวสาน ไม่สามารถเดินทางกลับบ้านได้  มักถูกพบเห็นในคืนที่มีหมอกหนาทึบ บางครั้งพบเห็นเป็นแสงประหลาดในเวลากลางคืน ว่ากันว่าเป็นแสงที่ลูกเรือลำนั้นส่งสัญญาณกับผู้พบเห็น เพื่อฝากข้อความถึงแผ่นดินใหญ่หรือคนรู้จัก 

ฟลายอิงดัตช์แมนได้รับการบันทึกเป็นเอกสารมาตั้งแต่คริสต์สตวรรษที่ 17 และมีรายงานการพบเห็นเป็นครั้งคราวมาจนถึงคริสต์สตวรรษที่ 20  ครั้งหนึ่งที่ได้รับการบันทึก เป็นการพบเห็นโดยสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร เมื่อ ค.ศ. 1880 ขณะทรงดำรงพระยศเป็นเจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ ขณะนั้นทรงประจำการอยู่บนเรือรบ Bacchante นอกชายฝั่งออสเตรเลีย ระหว่างซิดนีย์ กับเมลเบิร์น  และจอมพลเรือคาร์ล เดอนิทซ์ แห่งกองทัพเรือเยอรมันได้บันทึกว่าฟลายอิงดัตช์แมนแล่นผ่านเรือของตนไปเมื่อปี ค.ศ. 1942

เรื่องเล่าของฟลายอิงดัตช์แมนนั้นมีมากมาย แต่เรื่องที่รู้จักกันดีที่สุด คือ กัปตันชาวดัตช์ ชื่อ ฟาน เดอร์ เดกเคน พยายามเดินเรือไปอัมสเตอร์ดัม แต่ระหว่างทางกลับพบสภาพอากาศที่เลวร้ายในแหลมกูดโฮป ประเทศแอฟริกาใต้ เขาพยายามนำเรือผ่าพายุทั้งที่หลายฝ่ายคัดค้านจนเรือชนโขดหินจนเรือใกล้ล่ม แต่กัปตันยังคงดื้อดึงพร้อมพ่นคำหยาบต่อสวรรค์ และนั้นเองทำให้เขาต้องคำสาปคือเขาจะต้องเดินเรือไปทั่วมหาสมุทรชั่วนิรันดร์พร้อมกับลูกเรือผีของเขา และเรือของเขาจะนำมาซึ่งหายนะแก่ผู้พบเห็น

นักวิทยาศาสตร์ในอดีตให้คำอธิบายปรากฏการณ์ฟลายอิงดัตช์แมน ว่าเป็นปรากฏการณ์ทางแสงที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ เป็นมิราจหรือฟาตา มอร์กานา ที่เกิดจากการหักเห (refraction) และการสะท้อน (reflection) ที่พบเห็นในทะเล 

เรื่องฟลายอิงดัตช์แมนถูกนำไปดัดแปลงเป็นบทละคร และนวนิยายหลายเรื่องในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และถูกนำไปสร้างเป็นอุปรากร โดยริชาร์ด วากเนอร์ในปี ค.ศ. 1843  และปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนมาก  รวมทั้งเป็นชื่อเรือโจรสลัดลำหนึ่งในภาพยนตร์ชุด *[[ไพเรทส์ ออฟ เดอะ แคริบเบียน|Pirates of the Caribbean]]* ของดิสนีย์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* On the history and sightings of the Flying Dutchman
* Mainly about Wagner's possible sources 
* Source of the legend of the Flying Dutchman
* Melodramatic Possessions: ''The Flying Dutchman'', South Africa and the Imperial Stage ca. 1830
* ''The Phantom Ship'' by Marryat at Project Gutenberg

หมวดหมู่:ภาพลวงตา
หมวดหมู่:สิ่งลึกลับ
หมวดหมู่:เรือผีสิง
วีรวิท คงศักดิ์

พลอากาศเอก **วีรวิท คงศักดิ์** เกิดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2491 เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการส่งเสริมคุณธรรมแห่งชาติสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 10 สมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 11 กรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านการป้องกันและปราบปรามการทุจริตและประพฤติมิชอบ ในรัฐบาล พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา อดีตราชองครักษ์พิเศษ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนสาธิตปทุมวัน, โรงเรียนเตรียมทหารรุ่นที่ 6 (ตท.6-ร่วมรุ่นกับ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ, พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน, พล.อ.วินัย ภัททิยกุล, พล.ร.อ.สถิรพันธุ์ เกยานนท์, พล.อ.อ.ชลิต พุกผาสุข, พล.ต.อ.โกวิท วัฒนะ, พล.อ.บุญสร้าง เนียมประดิษฐ์), โรงเรียนนายเรืออากาศรุ่นที่ 13, ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) มหาวิทยาลัยรามคำแหง, การป้องกันประเทศภาครัฐร่วมเอกชน วปอ.สปท.(ปรอ.10), การบริหารงานภาครัฐและกฎหมายมหาชน สถาบันพระปกเกล้า (ปรม.2)

## รับราชการ

รับราชการเป็น ผบ.กองบิน 4 ฝูง 403 (F-5 E/F), ผบ.กองบิน 1 (นครราชสีมา), ผชท.ทอ.ไทย โตเกียว/โซล, ผู้บัญชาการวิทยาลัยการทัพอากาศ, ผู้ช่วยเสนาธิการทหารอากาศฝ่ายกำลังพล, รองผู้บัญชาการกองบัญชาการฝึกศึกษาทหารอากาศ, เจ้ากรมกำลังพลทหาร กองบัญชาการทหารสูงสุด, ที่ปรึกษาสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ และรองผู้บัญชาการทหารสูงสุด

หลังการรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) ในส่วนของข้าราชการทหารกองทัพอากาศ

หลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านการป้องกันและปราบปรามการทุจริตและประพฤติมิชอบ

ในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ได้รับการแต่งตั้งเป็น กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิฝ่ายวุฒิสภาในคณะกรรมการข้าราชการรัฐสภาและในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. ได้รับแต่งตั้งเป็น กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการส่งเสริมคุณธรรมแห่งชาติ

## บทบาทหลังเกษียณราชการ

และภายหลังเกษียณราชการ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.) แบบสรรหาด้วย ในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 นอกจากนี้แล้ว ในปัจจุบัน ยังเป็นประธานอนุกรรมการศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม หรือ "ศูนย์คุณธรรม" และได้รับเลือกให้กลับมาเป็น ส.ว. ในแบบสรรหาอีกครั้ง เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2554

## ชีวิตส่วนตัว

ชีวิตครอบครัว สมรสแล้ว แต่ภรรยาได้เสียชีวิตไปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 ด้วยโรคมะเร็ง มีบุตร 2 คน บุตรชายเป็นวิศวกรทำงานที่บริษัทวิทยุการบิน บุตรสาวเป็นทันตแพทย์ประกอบอาชีพส่วนตัว ในปี ๒๕๓๔ สมรสกับ น.อ.หญิง จันทิรา (ยะตินันท์) คงศักดิ์ รับราชการเป็นแพทย์โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช ไม่มีบุตร

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ทหารอากาศชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนนายเรืออากาศนวมินทกษัตริยาธิราช
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
หมวดหมู่:บุคคลจากสถาบันพระปกเกล้า
หมวดหมู่:สมาชิกวุฒิสภาไทยแบบสรรหา
หมวดหมู่:สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

**คณะพยาบาลศาสตร์ [[มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี]]** เป็นคณะวิชาลำดับที่ 11 ของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีและคณะวิชาลำดับที่ 3 ของทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ ต่อจากคณะเภสัชศาสตร์ วิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข ตามลำดับ ในระยะแรกตั้งเป็นโครงการจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2552 โดยมี ดร. สุรีย์ ธรรมิกบวร เป็นรักษาราชการแทนคณบดี และ นางสาวณัฐชา รัตน์ถานู รักษาราชการแทนรองคณบดี ต่อมาได้ยกฐานะเป็นคณะพยาบาลศาสตร์ ตามประกาศของสภามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ในปี พ.ศ. 2553 คณะพยาบาลศาสตร์ได้รับการรับรองสถาบันการศึกษาจาก สภาการพยาบาล วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 และสภาการพยาบาลให้การรับรองหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2553 เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553 สามารถเปิดรับนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ รุ่นแรกในปีการศึกษา 2553 จำนวนประมาณ 60 คน อีกทั้งยังได้ทำความร่วมมือในการผลิตบัณฑิตพยาบาลศาสตร์ และความร่วมมือทางวิชาการร่วมกับสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์และโรงพยาบาลชุมชน ศูนย์สุขภาพชุมชน ในสังกัดสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี

## ภาควิชา
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ได้แบ่งกลุ่มวิชาออกเป็น 5 กลุ่มวิชา ดังนี้
* กลุ่มวิชาการพยาบาลมารดาทารกและการผดุงครรภ์
* กลุ่มวิชาการพยาบาลเด็กและวัยรุ่น
* กลุ่มวิชาการพยาบาลผู้ใหญ่และผู้สูงอายุ
* กลุ่มวิชาการพยาบาลครอบครัวและชุมชน
* กลุ่มวิชาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช

## หลักสูตรการศึกษา
ปัจจุบัน คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้

## สำนักงานคณบดีคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

### ทำเนียบคณบดี
รายนามคณบดีคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้

## อ้างอิง
* คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
อุบลราชธานี
ไนท์ออนบาลด์เมาเทน

**ไนท์ออนบาลด์เมาเทน** () เป็นผลงานประพันธ์ของโมเดสต์ มูสซอร์กสกี (1839-1881) คีตกวีชาวรัสเซีย โดยได้รับอิทธิพลมาจากบทกวี และตำนานเกี่ยวกับมนต์ดำของแม่มด  มูสซอร์กสกีเขียนงานดนตรีชิ้นนี้เสร็จเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1867 ตรงกับคืนก่อนวันสมโภชฉลองเทศกาลของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ เขาจึงตั้งชื่อผลงานชิ้นนี้ว่า *St. John's Night on the Bare Mountain* แต่ผลงานชิ้นนี้กลับไม่ได้รับความนิยม ไม่เคยได้รับการบรรเลงอีกเลยตลอดชั่วชีวิตของเขา

หลังจากมูสซอร์กสกีเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1881 เพื่อนสนิทของเขา คือ นีโคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ ได้นำผลงานชิ้นนี้มาเรียบเรียงใหม่ เป็นแฟนตาเซีย ใช้ชื่อว่า *A Night on the Bare Mountain* () ออกบรรเลงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1886 และกลายเป็นงานดนตรีที่ได้รับความนิยมนำมาใช้แสดงสด 

นอกเหนือจากผลงานเรียงเรียงโดยริมสกี-คอร์ซาคอฟแล้ว Night on Bald Mountain ฉบับที่ได้รับการเรียบเรียงโดยลีโอโปลด์ สโตคอฟสกี และนำมาใช้ในภาพยนตร์ *[[แฟนเทเชีย (ภาพยนตร์)|แฟนเทเชีย]]* ในปี ค.ศ. 1940 ก็ยังเป็นที่นิยมมาจนถึงปัจจุบัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Piano version of Night on Bald Mountain (arranged by Konstantin Chernov)
* 

หมวดหมู่:ผลงานของ โมเดสต์ มูสซอร์กสกี
หมวดหมู่:ผลงานของ นีไคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ
หมวดหมู่:ซิมโฟนิกโพเอ็ม
ทางด่วนกรุงเทพ

**บริษัท ทางด่วนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ** () หรือชื่อย่อ **BECL** เป็นบริษัทที่ดำเนินธุรกิจด้านการคมนาคมขนส่ง ซึ่งเป็นโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ที่จัดสร้างโดยความร่วมมือระหว่างรัฐและเอกชน ประกอบด้วย*ทางพิเศษเฉลิมมหานคร* (ระบบทางด่วนขั้นที่ 1) สร้างโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทยช่วงปี พ.ศ. 2524 ถึงปี พ.ศ. 2530, *ทางพิเศษศรีรัช* (ระบบทางด่วนขั้นที่ 2) เป็นทางพิเศษขนาดยกระดับ 6 ช่องจราจร (ประกอบด้วยพื้นที่บริการ 2 โครงข่าย คือโครงข่ายในเมือง กับโครงข่ายนอกเมือง) และ*ทางพิเศษอุดรรัถยา* (ทางด่วนสายบางปะอิน-ปากเกร็ด) โดยมอบหมายให้บริษัท ทางด่วนกรุงเทพเหนือ จำกัด (NECL) ดำเนินการก่อสร้างและบริหารโครงการ ภายใต้สัญญาทางด่วนสายบางปะอิน-ปากเกร็ด ร่วมกับการทางพิเศษแห่งประเทศไทย

## ประวัติ
**บริษัท ทางด่วนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน)** เริ่มก่อตั้งขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2530 และเริ่มโครงการสัญญาระบบทางด่วนขั้นที่ 2 ในปี พ.ศ. 2531 ก่อนที่จะเริ่มดำเนินแปรสภาพเป็นบริษัทมหาชน เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2537 ในภายหลัง โดยจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ช่วงปี พ.ศ. 2538 และจัดตั้งบริษัท ทางด่วนกรุงเทพเหนือ จำกัด (NECL) ขึ้นเพื่อดำเนินการในส่วนของทางด่วนสายบางปะอิน-ปากเกร็ด

ในปี พ.ศ. 2541 เปิดให้บริการสายบางปะอิน-ปากเกร็ด ตั้งแต่แจ้งวัฒนะถึงมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต เพื่ออำนวยเส้นทางสู่มหกรรมกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่ 13 และดำเนินการให้บริการเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ก่อนที่จะได้รับการประเมินจากสมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย ด้านการกำกับดูแลกิจการบริษัทจดทะเบียนไทยในระดับดีเลิศ เมื่อปีพ.ศ. 2552

วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2558 คณะรัฐมนตรี มีมติเห็นชอบให้ บมจ.ทางด่วนกรุงเทพ (BECL) ควบรวมกิจการกับ บมจ.รถไฟฟ้ากรุงเทพ (BMCL) ในชื่อใหม่ว่า บมจ.ทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ (BEM)

### ผู้ถือหุ้นรายใหญ่
* ข้อมูล ณ วันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2556  

## กิจกรรมเพื่อสังคม
**บริษัท ทางด่วนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ** เป็นหน่วยงานที่จัดกิจกรรมเพื่อสังคมในแต่ละปี อาทิ การมอบทุนการศึกษาให้แก่เยาวชนที่มีผลการเรียนดี มีความประพฤติดี, นำพนักงานของบริษัทร่วมปลูกป่าชายเลน, ส่งเสริมกิจกรรมด้านศิลปะ, กิจกรรมวอล์กแรลลี่, กิจกรรมขับขี่ปลอดภัย, กิจกรรมมอบหนังสือให้เยาวชนที่อยู่ในบริเวณชายแดนภาคใต้ และกิจกรรมฟื้นฟูระบบนิเวศน์ของทะเลไทย

## รางวัลที่ได้รับ
* พ.ศ. 2538 - รางวัลทานากะ จากสมาคมวิศวกรรมโยธาแห่งประเทศญี่ปุ่น
* พ.ศ. 2546 - รางวัล Disclosure Report Award 2003 จากคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
* พ.ศ. 2549 - รางวัล Best Corporate Governance Report Awards ในงาน *SET Awards 2006*
* พ.ศ. 2550 - รางวัล Best Treatment Shareholder Awards จากบริษัท ศูนย์รับฝากหลักทรัพย์ (ประเทศไทย) จำกัด
* พ.ศ. 2550 - รางวัลประกาศเกียรติคุณคณะกรรมการแห่งปีดีเด่น (Board of  the Year  For Distinctive Practices) โดยสมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย
* พ.ศ. 2550 - รางวัล ASEAN Energy Awards 2007 ประเภทอาคารอนุรักษ์พลังงาน
* พ.ศ. 2550 - รางวัลดีเด่นด้านการอนุรักษ์พลังงาน ประเภทอาคารนอกข่ายควบคุม จากกรมพัฒนาพลังงานทดแทนและอนุรักษ์พลังงาน (พพ.) กระทรวงพลังงาน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* แผนที่ทางด่วน - BECL 
* เว็บไซต์บริษัททางด่วนกรุงเทพจำกัด (มหาชน)  
* เว็บไซต์บริษัททางด่วนกรุงเทพจำกัด (มหาชน)  

หมวดหมู่:อดีตบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
หมวดหมู่:ธุรกิจขนส่งและโลจิสติกส์
หมวดหมู่:ระบบรถประจำทางในกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2530

หมวดหมู่:สิ้นสุดในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2558
หมวดหมู่:องค์การในเขตห้วยขวาง
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

**คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง** () เป็นคณะที่ดำเนินการสอนรายวิชาด้านสาธารณสุขศาสตร์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง และเป็นคณะที่จัดตั้งเป็นหน่วยงานภายในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง  โดยเริ่มเปิดสอน ระดับปริญญาตรี 1 หลักสูตร และ ระดับปริญญาโท 1 หลักสูตร

## ประวัติ
ตามพันธกิจของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 1 (พ.ศ. 2555 - 2559)

ข้อที่ (1) การพัฒนาคนและสังคมไทยสู่สังคมคุณภาพมุ่งสร้างภูมิคุ้มกันตั้งแต่ระดับปัจเจก ครอบครัวและชุมชนสู่สังคมที่มีคุณภาพ สามารถจัดการความเสี่ยงและปรับตัวเข้ากัยการเปลี่ยนแปลง 
รวมทั้งมีส่วนร่วมในการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองของประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพ และ

ข้อที่ (2) การพัฒนาคนสู่สังคมแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต ให้ความสำคัญกับการพัฒนาคุณภาพคนไทยทุกช่วงวัยให้มีภูมิคุ้มกันต่อการเปลี่ยนแปลง มีความพร้อมทั้งด้านร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรง 
มีสติปัญญาที่รอบรู้และมีจิตใจที่สำนึกในคุณธรรม จริยธรรม มีความเพียร มีโอกาสและสามารถเรียนรู้ตลอดชีวิต ควบคู่กับการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมในสังคมและสถาบันทางสังคมและสถาบันสังคมให้เข้มแข็งและเอื้อต่อการพัฒนาคนนั้น

ทางมหาวิทยาลัยได้ตระหนักถึงความสำคัญดังกล่าว และเห็นว่ายังขาดแคลนสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตและด้านสาธารณสุขโดยตรงจึงได้มีการพัฒนาหลักสูตรทางด้านสาธารณสุขศาสตร์โดยคำนึงถึงสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงการยกระดับคุณภาพชีวิตสู่ความยั่งยืน และความต้องการในการพัฒนาด้านสาธารณสุขเพื่อตอบสนองความต้องการของสังคม 

อาศัยมาตรา 18(4)แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยรามคำแหง พ.ศ. 2541 ประกอบมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการบริหารส่วนงานภายในของสถาบันอุดมศึกษา พ.ศ. 2550 ประกาศคณะกรรมการอุดมศึกษา เรื่อง หลักเกณฑ์การจัดตั้งส่วนงานภายในของสถาบันการศึกษา พ.ศ. 2551 และมติสภามหาวิทยาลัยรามคำแหงในการประชุมครั้งที่ 8/2551 วาระที่ 47 เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2551 
มีมติให้จัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์เป็นส่วนงานภายในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง ตั้งแต่วันที่ 30 มิถุนายน 2551 เป็นต้นไป
**ดังนั้นคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จึงได้กำหนดวันที่ 30 มิถุนายน ของทุกปีเป็นวันก่อตั้งคณะ ปัจจุบันคณะสาธารณสุขศาสตร์ได้ย้ายมาที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง หัวหมาก ตามที่สภามหาวิทยาลัย ในการประชุม ครั้งที่ 2/2563 วาระที่ 4.16 เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563  ** 

## '''รายนามคณบดีตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน'''

##### 1  รศ.ดร.สุรเดช สำราญจิตต์                         ปี 2557- 2560

##### 2.อาจารย์ ว่าที่ ร.ต. ดร.สมชัย  อวเกียรติ        ปี 2561-21 พฤศจิกายน 2562

### 3. รศ.ดร.สุรเดช สำราญจิตต์              22 พฤศจิกายน 2562-21 พฤศจิกายน 2566

### 4. อาจารย์ ดร.สาโรจน์ นาคจู             2 กุมภาพันธ์ 2567 - ปัจจุบัน

## '''หลักสูตร'''
**ปัจจุบัน คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่**

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* มหาวิทยาลัยรามคำแหง
* มหาวิทยาลัยรามคำแหง จ.สุโขทัย http://www.publichealth.ru.ac.th/

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์มหาวิทยาลัยรามคำแหง

หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยรามคำแหง
รามคำแหง
ซิมโฟนีหมายเลข 9 (เบทโฮเฟิน)

**ซิมโฟนีหมายเลข 9 ในบันไดเสียง ดี ไมเนอร์** () ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ **คอรัลซิมโฟนี** () เป็นผลงานซิมโฟนีชิ้นสุดท้ายที่เบทโฮเฟินแต่งได้เสร็จสิ้นสมบูรณ์ เริ่มแต่งเมื่อราว ค.ศ. 1818 แล้วเสร็จออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1824 ที่เวียนนา ในแค็ตตาล็อกผลงานของเบทโฮเฟินระบุหมายเลขโอปุส 125 (Opus 125) ถูกใช้เป็นเพลงประจำสหภาพยุโรปมาตั้งแต่ ค.ศ. 1993 และสภายุโรป ตั้งแต่ ค.ศ. 1972

คอรัลซิมโฟนีเป็นผลงานที่ใช้เสียงร้องเป็นส่วนหนึ่งของดนตรี โดยในมูฟเมนต์ที่ 4 ใช้เสียงนักร้องโซโล 4 คน ประกอบกับการร้องประสานเสียง คำร้องที่ใช้นำมาจากโคลงภาษาเยอรมัน  ("Ode to Joy") ของฟรีดริช ชิลเลอร์

ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ได้แก่ 
* I. Allegro ma non troppo, un poco maestoso
* II. Scherzo: Molto vivace - Presto
* III. Adagio molto e cantabile - Andante Moderato - Tempo Primo - Andante Moderato - Adagio - Lo Stesso Tempo
* IV. Presto; Allegro molto assai (Alla marcia); Andante maestoso; Allegro energico, sempre ben marcato

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:ซิมโฟนี
หมวดหมู่:ผลงานของ ลูทวิช ฟัน เบโทเฟิน
หมวดหมู่:ความทรงจำแห่งโลกจากประเทศเยอรมนี
เปทรูชกา

thumb|สตราวินสกี และนิจินสกี ผู้รับบทเปทรูชกา
**เปทรูชกา** (; )  เป็นบัลเลต์ประกอบดนตรีโดยอิกอร์ สตราวินสกี คีตกวีชาวรัสเซีย แต่งขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1910-1911 ออกแสดงครั้งแรกที่โรงละคร Théâtre du Chatelet ปารีส เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1911 โดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ  ตัวละครเปทรูชกา ตุ๊กตาฟางรับบทโดยวาสลาฟ นิจินสกี  ต่อมาในปี ค.ศ. 1947 สตราวินสกีได้ปรับปรุงสกอร์ดนตรีใหม่ เพื่อให้สามารถบรรเลงด้วยวงออร์เคสตราวงเล็กลง

เปทรูชกา เป็นชื่อตัวละครในนิทานพื้นบ้านรัสเซีย เป็นตุ๊กตาที่ทำด้วยมัดฟางและถุงผ้าบรรจุขี้เลื่อย เรื่องราวในบัลเลต์เกิดขึ้นในงานเทศกาลรื่นเริง Maslenitsa ช่วงต้นเดือนมีนาคม ที่จัตุรัสใจกลางกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เปทรูชกาถูกเวทมนตร์จากการเป่าขลุ่ยของนักดนตรีเร่ กลายเป็นหุ่นที่มีชีวิตจิตใจ มีอารมณ์ความรู้สึก

ในปี ค.ศ. 1921 สตราวินสกีได้เรียบเรียงดนตรีขึ้นใหม่สำหรับบรรเลงด้วยเปียโน ให้กับอาร์เทอร์ รูบินสไตน์ เพื่อนสนิทของเขา ใช้ชื่อว่า *Trois mouvements de Petrouchka* (Three Movements from Petrushka)  สตราวินสกีกล่าวว่า ตัวเขาเองไม่สามารถเล่นเพลงที่เรียงเรียงใหม่นี้ได้ด้วยตัวเอง เพราะไม่สามารถเล่นด้วยมือซ้ายได้ชำนาญ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Recordings of Stravinsky's Three Movements of Petrushka -piano version- by Alberto Cobo

หมวดหมู่:บัลเลต์โดยอิกอร์ สตราวินสกี
หมวดหมู่:ผลงานของ อิกอร์ สตราวินสกี
รัฐฮิวกรังจีดูซูว

**ฮิวกรังจีดูซูว** () เป็น 1 ใน 26 รัฐของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ใต้สุดของประเทศ ติดกับรัฐซังตากาตารีนาทางทิศเหนือ และติดกับประเทศอาร์เจนตินาทางทิศตะวันตก และติดกับประเทศอุรุกวัยทางทิศใต้ และติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกทางทิศตะวันออกและใต้ รัฐฮิวกรังจีดูซูวมีพื้นที่ 281,748 ตร.กม. เมืองหลวงของรัฐคือเมืองโปร์ตูอาแลกรี ()

รัฐฮิวกรังจีดูซูวมีค่าดัชนีการพัฒนามนุษย์ เป็นอันดับ 5 ของประเทศ

## อ้างอิง

ฮิวกรังจีดูซูว
ซิมโฟนีหมายเลข 6 (เบทโฮเฟิน)

thumb|โน้ตดนตรีต้นฉบับลายมือเบทโฮเฟิน
**ซิมโฟนีหมายเลข 6 ในบันไดเสียง เอฟ เมเจอร์** (Symphony No. 6 in F major) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ **เดอะพาสโทรัล** (The Pastoral) `หรือ **พาสโทรัล ซิมโฟนี** (Pastoral Symphony) เป็นผลงานที่เบทโฮเฟินเริ่มแต่งเมื่อราว ค.ศ. 1802 แล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1808 ในแคตตาล็อกผลงานของเบทโฮเฟินระบุหมายเลขโอปุส 68 (Opus 68) เป็นผลงานของเบทโฮเฟินที่แต่งโดยอ้างอิงความงดงามของธรรมชาติในชนบท บรรยายทัศนียภาพทุ่งหญ้าป่าเขา มีเสียงนกร้อง จากนั้นได้เกิดพายุฝนฟ้าคะนอง และเมื่อฝนหยุดตกก็มีแดดออก ท้องฟ้าสดใส บรรยากาศอบอุ่น 

เบทโฮเฟินประพันธ์เดอะพาสโทรัลไปพร้อม ๆ กับซิมโฟนีหมายเลข 5 แล้วเสร็จออกบรรเลงเป็นรอบแรก เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1808 ที่โรงอุปรากร Theater an der Wien กรุงเวียนนา โดยเบทโฮเฟินเป็นผู้อำนวยวงด้วยตนเอง หลังการแสดงรอบแรก ผลงานชิ้นนี้ไม่ค่อยได้รับความนิยมมากนัก แต่ในเวลาต่อมากลับได้รับความนิยม กลายเป็นผลงานหนึ่งที่ได้รับการบันทึกเสียงบ่อยครั้งที่สุด 

ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 5 ท่อน ซึ่งแตกต่างจากแบบแผนของซิมโฟนีอื่น ๆ ที่นิยมแบ่งเป็น 4 ท่อน  ได้แก่

* I. Allegro ma non troppo
* II. Andante molto mosso
* III. Allegro
* IV. Allegro
* V. Allegretto

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:ซิมโฟนี
หมวดหมู่:ผลงานของ ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน
คาร์ซิเมียร์ โตลาคอฟ

**คาร์ซิเมียร์ โตลาคอฟ** () นักมวยสากลชาวบัลแกเรีย เกิดเมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2504 ที่เมืองบูร์กาส ประเทศบัลแกเรีย สถิติการชก 18 ครั้ง ชนะ 6 (น็อค 4) เสมอ 1 แพ้ 11
## เกียรติประวัติ
* แชมป์บัลแกเรียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (2536)
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBF เมื่อ 22 ตุลาคม 2537 แพ้คะแนน ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ ที่ กทม.
## อ้างอิง
* สถิติการชก boxrec.com  
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวบัลแกเรีย
หมวดหมู่:บุคคลจากบูร์กาส
เชสซี

**เชสซี** () เป็นชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตลึกลับชนิดหนึ่ง โดยเชื่อว่าเป็นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่ในอ่าวเชสปิก ในรัฐแมริแลนด์ ประเทศสหรัฐอเมริกา

โดยรายงานแรกที่ระบุถึงการพบเห็นเชสซี เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1943 เมื่อชาวประมงท้องถิ่นสองราย อ้างว่าพบเห็นอะไรบางอย่างอยู่ห่างจากเรือของพวกเขาราว 75 หลา (69 เมตร) ไปทางขวา เจ้าสิ่งนั่นมันลอยอยู่ในน้ำ มีสีดำ และมีส่วนหัวขนาดใหญ่เหมือนลูกฟุตบอล มีลักษณะเหมือนม้า มีความยาวทั้งหมดราว 12 ฟุต (2.3 เมตร) และดูเหมือนมันจะหมุนหัวและตัวไปมาหลายรอบ

จากนั้นในปี ค.ศ. 1982 มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งสามารถถ่ายภาพเคลื่อนไหวไว้ได้ด้วยกล้องวิดีโอด้วยความบังเอิญ ใกล้กับเกาะเคนท์ สิ่งที่เห็นได้จากในภาพนั้น คือ อะไรบางอย่างมีสีน้ำตาลเคลื่อนไหวข้างเรือเหมือนงูทะเล

โดยรายงานส่วนใหญ่นั้น มักจะระบุตรงกันว่า สัตว์ประหลาดตัวนี้มีรูปร่างเหมือนงู ความยาวแตกต่างกันออกไป ตั้งแต่ 25-40 ฟุต (12 เมตร)  โดยว่ายน้ำโดยใช้ร่างกายที่เป็นเส้นโค้งเคลื่อนที่ผ่านไป  มีการพบเห็นอีกสองครั้งในกลางปี ค.ศ. 1977 และ ค.ศ. 1980 แต่ถึงแม้ว่าจะมีพยานผู้พบเห็นและมีภาพเคลื่อนไหวบันทึกได้ แต่ก็ไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะยืนยันได้ถึงการมีอยู่จริงของมัน

ซึ่งสัตว์ชนิดนี้ ได้ถูกเรียกขานว่า "เชสซี" ให้คล้ายกับ "เนสซี" หรือสัตว์ประหลาดล็อกเนสส์ ที่พบในทะเลสาบล็อกเนสส์ ประเทศสก็อตแลนด์

ซึ่งอ่าวเชสปิกนี้ ถือเป็นอ่าวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา มีอาณาบริเวณกว้างกว่า 4,479 ตารางไมล์ (11,600 ตารางกิโลเมตร) และจุดที่ลึกที่สุดประมาณ 175 ฟุต (53 เมตร) 

ในปี ค.ศ. 1980 มีการอธิบายไว้ว่า อาจเป็นตัวมานาที จากฟลอริดา ซึ่งก็นับว่าประหลาด เพราะอ่าวเชสปิกอยู่ไกลจากฟลอริดามาก ทั้งนี้เพราะมีมานาทีเพศผู้ตัวหนึ่ง ที่ชื่อ "เชสซี" ถูกช่วยจากน้ำเย็นในอ่าวเชสปิกกลับไปยังฟลอริดา ในเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 1994 แต่รายงานการพบเชสซีที่เป็นสัตว์ประหลาดนั้น การว่ายน้ำไม่เหมือนกับตัวมานาทีเลย

มีคำอธิบายอื่นอีก เช่น เชื่อว่า เป็นปลาไหลกลายพันธุ์ หรือ นากแม่น้ำขนาดใหญ่ หรือ แม้แต่จะเป็นบาซิโลซอรัส วาฬขนาดใหญ่ในทะเลยุคก่อนประวัติศาสตร์ ที่เคยอาศัยอยู่ในบริเวณรัฐแมริแลนด์ในปัจจุบัน หรือ แม้แต่จะเป็นงูอนาคอนดา จากทวีปอเมริกาใต้ ที่อพยพมาพร้อมกับเรือสำเภาในช่วงศตวรรษที่ 18 และ 19 ด้วย

## ดูเพิ่ม
*เนสซี
*แคดโบโรซอรัส

## อ้างอิง
*ข้อมูลของเชสซี (ภาษาอังกฤษ)

## แหล่งข้อมูลอื่น
*วิดีโอคลิปของเชสซี

หมวดหมู่:สัตว์ประหลาดทะเลสาบ
ซิมโฟนีหมายเลข 3 (เบทโฮเฟิน)

|thumb|250px|right|หน้าปก ''Eroica'' Symphony มีร่องรอยจากการที่เบทโฮเฟินขูดชื่อนโปเลียนออกไป
**ซิมโฟนีหมายเลข 3 ในบันไดเสียง อี แฟลต เมเจอร์** () ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ **อีรอยกา ซิมโฟนี** (Eroica Symphony; *Eroica* มาจากภาษาอิตาลี หมายถึง "heroic", วีรบุรุษ) เป็นผลงานซิมโฟนีของเบทโฮเฟินที่บางครั้งถูกอ้างถึงว่าเป็นจุดสิ้นสุดของดนตรียุคคลาสสิก และเป็นจุดเริ่มต้นของดนตรียุคโรแมนติก 

เบทโฮเฟินเริ่มแต่งซิมโฟนีบทนี้ด้วยความเลื่อมใสในตัวนโปเลียน โบนาปาร์ต (1769-1821) ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส เดิมเมื่อเริ่มแต่ง เขาอุทิศผลงานชิ้นนี้ให้กับนโปเลียน พร้อมกับตั้งชื่อให้ว่า *Bonaparte* เริ่มตั้งแต่ช่วงปลายปี ค.ศ. 1803 แล้วเสร็จเมื่อต้นปี ค.ศ. 1804 

ต่อมาเมื่อนโปเลียนสถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิ พระนามว่า จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1804 เบทโฮเฟินผิดหวังในความมักใหญ่ใฝ่สูงของนโปเลียน ถึงกับใช้มีดกรีดกระดาษโน้ตเพลงต้นฉบับเพื่อขูดชื่อโบนาปาร์ตออก จนทำให้ต้นฉบับเป็นรอยฉีกขาด  เบทโฮเฟินได้เปลี่ยนชื่อซิมโฟนีบทนี้เป็น *Sinfonia eroica, composta per festeggiare il sovvenire d'un grand'uomo* ("heroic symphony, composed to celebrate the memory of a great man")  หรือเรียกสั้นๆ ว่า *Sinfonia eroica* 

ซิมโฟนีบทนี้ออกบรรเลงครั้งแรกเป็นการภายในต่อเจ้าชายล็อพโควิทซ์ ผู้อุปถัมภ์เบทโฮเฟิน และแสดงรอบปฐมทัศน์ที่ Theater an der Wien กรุงเวียนนา เมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1805

ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ได้แก่
* I. Allegro con brio
* II. Marcia funebre: Adagio assai in C minor
* III. Scherzo: Allegro vivace
* IV. Finale: Allegro molto

มูฟเมนต์ที่ 2 มีชื่อเรียกว่า funeral march นิยมใช้บรรเลงในงานศพ หรืองานรำลึกถึงบุคคลที่เสียชีวิต เช่นในงานศพของเฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน . พิธีรำลึกถึงตัวอาตูโร ตอสกานินี  แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์  และพิธีรำลึกถึงผู้เสียชีวิตจากโศกนาฏกรรมที่มิวนิกในช่วงโอลิมปิกฤดูร้อน 1972

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Program notes for the San Francisco Symphony (Ries anecdote) 
* Complete Eroica Discography
* A site about Eroica. 
*  Full Score of Beethoven's Third Symphony.
* Program notes for the Philadelphia Orchestra.
* 
* Lists of live performances at Bachtrack
* บันเทิง:
** Eroica website from SF Symphony's 'Keeping Score' with Analysis, Background and Commentary by Michael Tilson Thomas (needs Flash).
** Discovering Music, BBC Radio 3. Videos of an analysis and complete performance of the symphony. The analysis is by Stephen Johnson and the symphony is performed by the BBC National Orchestra of Wales, under Christophe Mangou. Listening notes for the symphony are also available here.

หมวดหมู่:ซิมโฟนี
หมวดหมู่:ผลงานของ ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน
นางาซูเนะ โนะ ฮิโกะ

**นางาซูเนะ โนะ ฮิโกะ** () หรือชื่อเรียกเต็ม ๆ คือ **โทมิโนะ นางาซูเนะ ฮิโกะ โนะ มิโกโตะ** เป็นบุคคลที่ปรากฏอยู่ในโคจิกิ กล่าวคือ ในอดีตอามาเทรุคุนิเทรุฮิโกะอาเมโนะอาคาริคุชิทามะ *นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ* เทพผู้มีศักดิ์เป็นหลานของอะมะเตะระซุโอคามิที่เสด็จลงมาจากสวนสวรรค์ทาคามาฮาระแห่งอาณาจักรอามาสึพร้อม ๆ กับเทพรับใช้ 32 คน โดยลงเรืออามาโนะอิวะฟุเานะเสด็จมายังเนินผาอิคารุกะมิเนะที่อยู่เหนือแม่น้ำของคาวาจิโนะคุนิ จากนั้นไปยังโทมิในยามาโตะโนะคินิ (เมืองโทมิโอะ ทางตะวันออกของเขาอิโคมะในจังหวัดนะระในปัจจุบัน) และได้รับโทมิยะฮิเมะน้องสาวของนะงะซุเนะฮิโกะ ผู้ครองดินแดนนั้นเป็นภรรยา และมีบุตรด้วยกันนามว่า *อุมะชิมะจิ โนะ มิโกะโตะ* และพำนักอยู่ที่เขาชิรานิวายามะในโทมิ

หลังจากนั้น *โฮโนะนินิกิ โนะ มิโกะโตะ* เทพผู้น้องของ *นิกิฮายาฮิ โนะ มิโกโตะ* นำเทวยุทธ์ทั้ง 3 ชิ้นเสด็จลงมายังทาคาจิโฮะในฮิวงะพร้อมกับเทพพี่เลี้ยงทั้งห้า *[[จักรพรรดิจิมมุ|คามูยามาโตะ อิวาเรฮิโกะ โนะ มิโกโตะ]]* (ภายหลังคือ ปฐมจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น) เหลนของ*โฮโนะนินิกิ โนะ มิโกโตะ* พร้อมกับ *อิสึเซะ โนะ มิโกะโตะ* ผู้เป็นพี่ชายเดินทางไปทางตะวันออกเพื่อหาดินแดนที่เหมาะสมเป็นเมืองหลวงในการปกครองอาชิฮาระโนะคาคาสึคุนิ ญี่ปุ่น แต่ทว่าผู้ที่ตั้งท่ารอกองทัพฮิวงะของอิวะเระฮิโกะ โนะ มิโกะโตะที่เดินทางมาขึ้นฝั่งที่นามิฮายะก็คือเจ้าผู้ครองดินแดนของโทมิ

นะงะซุเนะฮิโกะออกรบโดยที่เชื่อมั่นว่า *นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ* น้องเขยของตนคือเลือดเนื้อเชื้อไขที่แท้จริงของอะมะเตะระซุ ในการต่อสู้ครั้งนั้นเองที่ อิสึเนะ โนะ มิโกะโตะ พี่ชายของ อิวะเระฮิโกะ ถูกลูกธนูปักเข้าที่มือ ซึ่งบาดแผลนี้เป็นต้นเหตุให้เสียชีวิตที่ชิซุยโนโตะในแคว้นคิอิ อิวะเระฮิโกะได้นำทัพอ้อมไปทางตะวันออกตามที่อิสึเนะได้พูดทิ้งท้ายเอาไว้ว่า "บุตรแห่งเทพสุริยันครั้นจะสู้รบโดยหันหน้าเข้าหาดวงตะวันเห็นจะไม่ดี จงถอยทัพแล้วสู้โดยหันหลังให้ตะวันเถิด" ระหว่างทางได้ปราบโอคุมะโฮโนคะแห่งคุมะโนะ, เออุคาชิแห่งอุดะ และเมื่อเข้าสู่ยามาโตะก็ปราบเอชิคิ, สึจิงุโมะและยาโซทาเครุ จนกระทั่งเผชิญหน้ากับกองทัพของนะงะซุเนะฮิโกะอีกครั้งโดยหันหลังให้ดวงอาทิตย์

## อ้างอิง

* ASHIRAI-YASHIKI NO JUNINTACHI © 2005 by Tokuichi Minagi/Wani Book Co.

หมวดหมู่:วัฒนธรรมญี่ปุ่น
ภาษาฮารอย

**ภาษาฮารอย** มีผู้พูดทั้งหมด 35,000 คน (พ.ศ. 2541) ในภาคใต้ของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย สาขามาลาโย-ซุมบาวัน สาขาย่อยจามเหนือและตะวันออก เขียนด้วยอักษรละติน

## อ้างอิง

* Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.

หมวดหมู่:กลุ่มภาษาจาม
ฮารอย
รายพระนามและชื่อผู้ได้รับพระราชทาน ว.ภ.

**เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์** หรือ **ตราวัลลภาภรณ์** เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นบำเหน็จในพระองค์ ที่สร้างขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2461 พระราชทานให้แก่ผู้มีหน้าที่อยู่ประจำใกล้ชิดพรองค์ในพระราชสำนัก โดยตั้งใจรับราชการด้วยความจงรักภักดี ซื่อสัตย์สุจริต เป็นที่พอพระราชหฤทัย โดยพระราชทานให้ทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายใน เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์จัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติเป็นลำดับที่ 20 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ปัจจุบัน พ้นสมัยพระราชทานแล้ว

## รายพระนามและรายนามผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์

## อ้างอิง

ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ว.ภ.
หมวดหมู่:รายชื่อผู้ได้รับรางวัลในประเทศไทย
ฮิบะกง

**ฮิบะกง** ()  หรือ **ฮินะกง** () ชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ที่พบในประเทศญี่ปุ่น มีลักษณะคล้ายกึ่งมนุษย์กึ่งลิง ซึ่งเป็นกรณีเดียวกันกับ เยติในเทือกเขาหิมาลัย และบิ๊กฟุตในป่าลึกของสหรัฐอเมริกา

การพบเห็นฮิบะกงครั้งแรก เกิดขึ้นในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1970 ในพื้นที่ใกล้กับภูเขาฮิบะ ใกล้กับจังหวัดทตโตะริ ในจังหวัดฮิโระชิมะ 3 วันหลังจากการพบเห็นนั้น มีรายงานมีผู้พบเห็นสัตว์ลักษณะคล้ายลิงมีขนยาวเดินผ่านทุ่งนาในชนบทนอกเมืองไซโจ มีประจักษ์พยานพบเห็นทั้งหมดในปีนั้นรวม 12 ราย รวมถึงมีการพบรอยเท้าในหิมะในเดือนธันวาคมอีกด้วย

ต่อมามีการพบเห็นฮิบะกงมากขึ้น ในพื้นที่รอบภูเขาฮิบะ ในช่วงฤดูร้อนระหว่างปี ค.ศ. 1971-1973 เนื่องจากมีการล่าสัตว์เพิ่มมากขึ้น ทำให้สัตว์ป่าทั้งหลายต่างหนีลงมาจากภูเขา ในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1974 มีการถ่ายรูปฮิบะกงได้เป็นครั้งแรก เป็นรูปที่มันหลบซ่อนอยู่หลังต้นพลับ ขนาดของรอยเท้าที่วัดได้ยาวประมาณ 20 เซนติเมตร (9 นิ้ว) พบในบริเวณใกล้เคียง 

แต่หลังจากปี ค.ศ. 1974 แล้ว การพบเห็นฮิบะกงแทบจะไม่ปรากฏมีอีกเลย จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1980 มีการรายงานพบเห็นมันเดินข้ามแม่น้ำซึ่งเป็นพรมแดนใกล้เมืองยะมะโนะ ซึ่งตอนนี้ฮิบะกงเป็นที่รู้จักในชื่อ *ยะมะกง (Yamagon)* มันถูกพบเห็นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1981 ที่ถนนใกล้กับสถานีอนามัย แต่รายงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1982 ที่เมืองมิซูกิ ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกราว 30 กิโลเมตร จากเมืองยะมะโนะ  แต่ในครั้งนี้ยะมะกงมีลักษณะแปลกไปจากสัตว์ประเภทเดียวกันตัวอื่น ๆ คือ มีรายงานว่ามันถือสิ่งที่ดูคล้ายเป็นเครื่องมือที่ทำจากหินเหมือน ขวาน อีกด้วย

โดยรวมแล้วฮิบะกงมีขนสีน้ำตาล, แดง หรือน้ำตาลดำ ในบางรายงานระบุมีขนสีขาวบนแขนหรือหน้าอกด้วย มีกลิ่นตัวเหม็น ใบหน้าปกคลุมด้วยขน มีจมูกเชิด และแววตาแลดูฉลาด ลักษณะใบหน้าบางครั้งระบุว่าค่อนข้างยาวแต่แบนและยื่นออกมามากกว่ามนุษย์ ส่วนศีรษะรายงานส่วนใหญ่มักบอกตรงกันว่า มีขนาดใหญ่และเป็นรูปทรงสามเหลี่ยมหัวกลับ

ฮิบะกงมีรูปร่างเล็กกว่าบิ๊กฟุตหรือซาสควอซท์ ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือ โดยเฉลี่ยแล้วฮิบะกงมีความสูงประมาณ 5 ฟุต และหนักประมาณ 180 ปอนด์ แต่ฮิบะกงมีความคล้ายกับลิงไม่มีหางมากกว่าซาสควอทซ์ โดยฮิบะกงถูกอธิบายว่า มีลักษณะเหมือนกอริลลา และมักจะเคลื่อนย้ายที่อยู่บ่อยๆ 

## ดูเพิ่ม
*เยติ
*บิ๊กฟุต
*อัลมาส
*เหย่เหริน
*โยวี่

## อ้างอิง
*Japan’s Yeti: Hibagon

## แหล่งข้อมูลอื่น
*คลิปวิดีโอสารคดีเรื่อง ฮิบะกง (1)
*คลิปวิดีโอสารคดีเรื่อง ฮิบะกง (2)

หมวดหมู่:สัตว์ประหลาดคล้ายมนุษย์
หมวดหมู่:คติชนญี่ปุ่น
แอลบูเคอร์คี (รัฐนิวเม็กซิโก)

**แอลบูเคอร์คี** (อังกฤษ: Albuquerque, ตัวย่อ: ABQ) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐนิวเม็กซิโก ตั้งอยู่กึ่งกลางของรัฐ ใกล้กับแม่น้ำริโอแกรนด์ มีประชากร 521,999 คน ในปี 2008 เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 34 ของสหรัฐอเมริกา และมีอัตราการเจริญเติบโตเป็นอันดับที่ 6 

แอลบูเคอร์คีเป็นที่ตั้งของ มหาวิทยาลัยนิวเม็กซิโก ฐานทัพอากาศเคิร์ตแลนด์ ศูนย์ทดลองแห่งชาติซานเดีย อนุสาวรีย์แห่งชาติเปโตรกลิปห์ ภูเขาแซนเดียทางทิศตะวันออก แม่น้ำริโอแกรนด์ และยังเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทาง หมายเลข 66 (Route 66)

แอลบูเคอร์คี เป็นเมืองที่เก่าแก่ของสหรัฐอเมริกา โดยได้รับการก่อตั้งอย่างเป็นทางการในปี 1706 และเมืองได้ฉลองครบรอบ 300 ปีในปี 2006 ที่ผ่านมา ในด้านวัฒนธรรม แอลบูเคอร์คีมีความโดดเด่นในการเป็นจุดรวมของวัฒนธรรมชนพื้นเมืองอเมริกัน (Native American) สเปน และละตินอเมริกา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ
* ภาพประวัติศาสตร์ 1905
* 

หมวดหมู่:เมืองในรัฐนิวเม็กซิโก
ดาบิด ซิลบา

**ดาบิด โฆซูเอ ฆิเมเนซ ซิลบา** (; เกิด 8 มกราคม ค.ศ. 1986) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวสเปน เขาเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวกลางและตัวรุก และยังสามารถลงเล่นได้ในตำแหน่งปีกซ้ายและกองหน้าตัวต่ำได้อีกด้วย โดยเขาโดดเด่นในการเล่นเท้าซ้าย ด้วยความสามารถในการส่งบอลและการครองบอลทำให้เขาได้รับฉายาว่า "เมร์ลิน" และ "เอลมาโก" เขาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในกองกลางที่ดีที่สุดในยุคของเขา และเป็นหนึ่งในกองกลางที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของพรีเมียร์ลีก 

## สโมสรอาชีพ
### เรอัลโซซิเอดัด
ในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2020 ซิลบา ได้ย้ายร่วมทีมเรอัลโซซิเอดัดสโมสรในบ้านเกิดของเขา โดยไม่มีค่าตัว ท่ามกลางมีรายงานว่าจะย้ายไปร่วมทีมลาซีโอ ในประเทศอิตาลี

ซิลบา ได้ลงเล่นนัดแรกในวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 2020 ในนัดที่พวกเขาเสมอกับเรอัลมาดริด 0-0 จากการเปลี่ยนตัวลงมาเล่นในช่วงครึ่งหลัง เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2020 ซิบวาทำสองแอสซิสต์ให้ทีมเอาชนะ อูเอสกา 4-1 ลาลิกา ในสัปดาห์ถัดมา เขาทำประตูแรกให้กับสโมสรได้ในการเอาชนะเซลตาเดบิโก 4–1 ที่บาลาอิโดส หลังจากผลงานที่ยอดเยี่ยมของเขาให้กับโซเซียเอดัด ซิลบาก็ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหนึ่งในทีมลาลีกาประจำเดือนของ WhoScored ในเดือนพฤศจิกายน รวมทั้งได้รับการเสนอชื่อให้เป็นนักเตะยอดเยี่ยมประจำเดือนของเรอัลโซซิเอดัด

ในวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 2021 ซิลบา ได้ลงเล่นเป็นตัวจริงและได้ลงเล่น 85 นาที ในรอบชิงชนะเลิศของฟุตบอลโกปาเดลเรย์ 2020 ที่ลาการ์ตูฆา กับอัตเลติกเดบิลบาโอ ซึ่งทีมของเขาเอาชนะไปด้วยคะแนน 1–0 จากลูกโทษของมิเกล โอยาร์ซาบัล หลังปอร์ตูถูกทำฟาล์วบนกรอบเขตโทษ ซิลบาถูกเปลี่ยนตัวในช่วงท้ายเกม เหล่านักเตะสำรองต่างยืนปรบมือจากม้านั่งสำรองของโซเซียดาด เขาก็ได้ชนะเลิศโกปาเดลเรย์ เป็นครั้งที่สองของเขา และเป็นถ้วยรางวัลรายการใหญ่รายการแรกของเรอัลโซซิเอดัดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987

## ชีวิตส่วนตัว
ในระหว่างฤดูกาล 2017–18 ซิลบาไม่ได้ลงเล่นหลายนัดเพื่อกลับไปประเทศสเปนเนื่องจากเหตุผลส่วนตัว ในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 2018 เขากล่าวว่า มาเตโอ ลูกชายของเขาคลอดก่อนกำหนดและกำลังต่อสู้เพื่อมีชีวิตรอด ในวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 มีรายงานว่าลูกชายของเขาแข็งแรงขึ้นและได้นำเขากลับบ้านไปในที่สุด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
*
*สถิติในนามทีมชาติ ที่ BDFutbol
*โปรไฟล์ที่เว็บไซต์แมนฯ ซิตี 
*โปรไฟล์ที่เว็บไซต์พรีเมียร์ลีก
*
*
*
*
*ซิลบา ที่ goal.com

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวสเปน
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติสเปน
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2010
หมวดหมู่:ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นในลาลิกา
หมวดหมู่:ผู้เล่นในเซกุนดาดิบิซิออน เบ
หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นกานาเรียส
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012
หมวดหมู่:กองกลางฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย
หมวดหมู่:ผู้เล่นเรอัลโซซิเอดัด
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2010
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2014
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2018
หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
หมวดหมู่:ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก
เปียโนโซนาตาหมายเลข 8 (เบทโฮเฟิน)

**[[เปียโน]][[โซนาตา]]หมายเลข 8 ในบันไดเสียง ซี ไมเนอร์** (Piano Sonata No. 8 in C minor, Op. 13) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ **โซนาตาพาเทติก** (Sonata Pathétique) แต่งขึ้นเมื่อเบทโฮเฟินอายุ 27 ปี เมื่อ ค.ศ. 1798 และเผยแพร่ในปีถัดมา เบทโฮเฟินอุทิศผลงานชิ้นนี้ให้กับเจ้าชายคาร์ล ฟ็อน ลิชน็อฟสกี ที่เป็นเพื่อนสนิท 

โซนาตาชิ้นนี้มีความยาวทั้งสิ้นประมาณ 19 นาที แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ ได้แก่
*I. Grave (Slowly, with solemnity) – Allegro di molto e con brio (Quickly, with much vigour)
*II. Adagio cantabile (Slowly, in a singing style)
*III. Rondo: Allegro (Quickly)

โซนาตาพาเทติกเป็นผลงานชิ้นแรก ๆ ของเบทโฮเฟินที่ได้รับความนิยม โดยเฉพาะท่วงทำนองจากมูฟเมนต์ที่สอง อาดาโจ ปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนมาก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 

หมวดหมู่:เปียโนโซนาตา
หมวดหมู่:ผลงานของ ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน
จักรวรรดิไม่เป็นทางการ

**จักรวรรดิไม่เป็นทางการ** อธิบายถึงเขตอิทธิพลซึ่งจักรวรรดิแห่งหนึ่ง ๆ อาจพัฒนาจนกระทั่งกลายมาเป็นระดับของิทธิพลหนือภูมิภาคหรือประเทศ ซึ่งไม่ใช่อาณานิคมของจักรวรรดิแห่งนั้นอย่างเป็นทางการ เนื่องจากผลของการขยายตัวทางการค้า ทางยุทธศาสตร์หรือผลประโยชน์ทางการทหารของจักรวรรดิ

## จักรวรรดิอังกฤษ

คำดังกล่าวมักจะใช้หมายถึงจักรวรรดิอังกฤษ โดยหมายถึงการขยายขอบเขตความสนใจของอังกฤษไปยังภูมิภาคและชาติซึ่งไม่ใช่ส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอย่างเป็นทางการ ไม่ใช่อาณานิคมและไม่ได้ปกครองโดยอังกฤษโดยตรง ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดของจักรวรรดิไม่เป็นทางการอังกฤษ ได้แก่ จีน ซึ่งเป็นชาติคู่ค้าที่สำคัญของอังกฤษด้วยความไม่เต็มใจ และแอฟริกาใต้ ที่ซึ่งเป็นภูมิภาคที่สำคัญของผลประโยชน์ทางพาณิชย์และการลงทุนของอังกฤษ

หมวดหมู่:จักรวรรดิบริติช
หมวดหมู่:จักรวรรดินิยม
หมวดหมู่:จักรวรรดิโพ้นทะเล
เปียโนโซนาตาหมายเลข 14 (เบทโฮเฟิน)

**[[เปียโน]][[โซนาตา]]หมายเลข 14 ในบันไดเสียง ซี ชาร์ป ไมเนอร์** (Piano Sonata No. 14 in C # minor, Op. 27 No. 2) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน หรือ ***Quasi una fantasia***  หรือรู้จักกันในชื่อ **มูนไลต์โซนาตา** (; ) หรือ "โซนาตาแห่งแสงจันทร์" โดยเป็นผลงานของเบทโฮเฟินที่เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1801 และกล่าวกันว่าเบทโฮเฟินอุทิศผลงานชิ้นนี้ให้แก่เคาน์เตสจูลีเยตตา กวิชชาร์ดี (Giulietta Guicciardi) ซึ่งเป็นหญิงสาววัย 17 ปี ที่เป็นลูกศิษย์ และเบทโฮเฟินหลงรัก 

โซนาตาชิ้นนี้ได้ชื่อว่า "มูนไลต์โซนาตา" จากคำบรรยายของลูทวิช เร็ลชตาพ นักวิจารณ์ดนตรีชาวเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1832 ว่ามูฟเมนต์ที่หนึ่งของโซนาตาชิ้นนี้ มีท่วงทำนองเปรียบได้กับแสงจันทร์ที่ส่องสว่างเหนือทะเลสาบลูเซิร์นในเวลากลางคืน 

มูนไลต์โซนาตา แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ ได้แก่
* I. Adagio sostenuto
* II. Allegretto
* III. Presto agitato

งานชิ้นนี้เป็นโซนาตาที่ได้รับความนิยมที่สุดชิ้นหนึ่งของเบทโฮเฟิน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* Detailed analysis and recordings review of Beethoven's Moonlight Sonata 
* Beethoven’s Piano Sonata No. 14 in C sharp minor, Op. 27, No. 2, "Moonlight" performed by Artur Schnabel. 
* For a public domain recording of this sonata, visit Musopen
* A Lecture and performance of the work by Andras Schiff
* Recording of "Moonlight Sonata" No. 14 in C sharp minor, published by 1stpiano.com
* แก้ไข เปียโนโซนาตาหมายเลข 14 (เบทโฮเฟิน) (เฉพาะส่วน)

หมวดหมู่:เปียโนโซนาตา
หมวดหมู่:ผลงานของ ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน
ษรฉัตร สหัชธนชัย

**ษรฉัตร สหัชธนชัย หรือ พรนภา เทพทินกร **(เกิด 2 กันยายน พ.ศ. 2517) ชื่อเล่น **สุ่ย** เข้าร่วมประกวดนางสาวไทยปี 2535 เข้ารอบ 10 คนสุดท้าย หลังจากนั้นประกวดมิสไทยอินเตอร์ ได้ตำแหน่งชนะเลิศไปประกวด มิสอินเตอร์เนชันแนล ปี 1992 ที่ นางาซากิ ญี่ปุ่น ไม่ผ่านเข้ารอบ ต่อมาปี 2536 เข้าร่วมประกวด มิสไทยแลนด์เวิลด์ ได้ตำแหน่งรองอันดับ 4 หลังจากนั้นช่อง 3 ได้ส่งเธอเป็นตัวแทนสาวไทยเชื้อสายจีน ไปประกวดมิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนล ปี 1994 ที่ ฮ่องกง และเป็นสาวไทยเชื้อสายจีนคนแรกที่ได้เป็นมิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนล หลังจากนั้นเข้าสู่วงการบันเทิงมีผลงานด้านละครออกมาหลายเรื่อง เธอมีชื่อเสียงอีกครั้งจากการออกพ็อกเก็ตบุ๊ค "รักรสแซ่บ"   

สมรสกับ บูรพากรณ์ มุสิกสินธร นักธุรกิจ และมีบุตรชายเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2556 ชื่อ น้องเคน กรณ์ มุสิกสินธร คลอดที่โรงพยาบาล BNH

## การศึกษา
ปริญญาตรีเอกภาษาอังกฤษ คณะมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต

## ละครโทรทัศน์

## ซิทคอม
*ร้านมหาสนุก ช่อง 3 (2546) 
*บางรักซอย 9 โมเดิร์นไนน์ทีวี (2546-2555) รับบท กันญารัตน์ ชูโต / แจ๋ว (อดีตภรรยาของแมน) (รับเชิญ)
*ศึกรักข้ามรั้ว ช่องวัน 31 (2561) รับบท พี่วิ (พี่สาวของนาวี) (รับเชิญ)
*รักนะขอรับ ช่องวัน 31 (2564) รับบท คุณลำเภา

## มิวสิควีดีโอ
* ไม่มีข้อแม้ ยุทธพิชัย ชาญเลขา (2538)
*คนใช่ เกิดช้า ศิริพร อำไพพงษ์ (2560)

## งานพิธีกร
*ถนนดารา Star Road
*ศึก 12 ราศี (1 มกราคม – 31 ธันวาคม 2549)
*เมาท์บุรี ทางแฟนทีวี
*รายการ คลื่นแทรกคลื่นแซบ ทางช่อง 5, แฟนทีวี
*แฟนพาเที่ยว ทางแฟนทีวี

## งานภาพยนตร์
*ศยามล (2538) รับบทเป็น ญ่า / ศยา
*ไฉไล (2549) รับบทเป็น เหมยหลิง / แอนนา ซุย

## คอนเสิร์ต
***คอนเสิร์ต GOT SHOW** ตอน คนสำคัญกับวันพิเศษ แขกรับเชิญ ร่วมกับ นันทิดา แก้วบัวสาย, อาภาพร นครสวรรค์, ต่าย อรทัย, ตั๊กแตน ชลดา, บำเรอ ผ่องอินทรีย์, ปิยะ เศวตพิกุล, ฝันดี-ฝันเด่น

## อ้างอิง

* http://fantv.gmember.com/ 
* http://www.nangdee.com/name/?person_id=2974
* http://www.thaitv3.com/ch3/ 
* http://www.thairath.co.th/people/view/ent/4664

หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทยเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:พิธีกรชาวไทย
หมวดหมู่:นักจัดรายการวิทยุ
หมวดหมู่:วีเจ
หมวดหมู่:มิสไทยแลนด์เวิลด์ 
หมวดหมู่:มิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนลไทยแลนด์
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
หมวดหมู่:นางงามไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากเขตสัมพันธวงศ์
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทยในศตวรรษที่ 20
ริทแดร์วัลคือเริน

right|thumb|250px|Ride of the Valkyries ภาพประกอบโดย อาร์เทอร์ แรกแฮม

**ริทแดร์วัลคือเริน** () เป็นคีตกรรมโดยริชชาร์ท วากเนอร์ ซึ่งเป็นเพลงประกอบอุปรากร *[[แดร์ริงเด็สนีเบอลุงเงิน|แหวนของนีเบอลุง]]* บทเพลงนี้ปรากฏอยู่ในองก์ที่หนึ่ง ของภาคที่หนึ่ง "ธิดาวัลคือเรอ" (*Die Walküre*)

วากเนอร์เริ่มแต่งทำนองท่อนนี้ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1851  ฉบับร่างแต่งแล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1854 แล้วเสร็จสมบูรณ์เมื่อราว ค.ศ. 1856 ใช้บรรเลงประกอบอุปรากรช่วงที่เหล่าวัลคือเรอสี่นางบินรวมกลุ่มกันเป็นฝูง  ผลงานชิ้นนี้เป็นชิ้นหนึ่งของวากเนอร์ที่ได้รับความนิยมที่สุด

ริทแดร์วัลคือเรินได้รับการบรรเลงต่อสาธารณชนครั้งแรกในรอบปฐมทัศน์ของอุปรากรภาค "ธิดาวัลคือเรอ" เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1870 ที่โรงละครแห่งชาติมิวนิก ต่อมาวากเนอร์ได้รับคำร้องขอให้นำไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ แยกออกมาบรรเลงต่างหาก แต่วากเนอร์กลับไม่ยินดีให้มีการแสดงดังกล่าว ทั้งยังเขียนจดหมายไปตำหนิสำนักพิมพ์ที่ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายชีตมิวสิก เฉพาะท่อนริทแดร์วัลคือเริน ที่เมืองไลพ์ซิช  ในเวลาต่อมาเขากลับเปลี่ยนใจยอมให้มีการแสดงเฉพาะท่อนนี้  เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1877 ในการแสดงที่ลอนดอน ซึ่งเขาเป็นผู้อำนวยเพลงด้วยตนเอง ได้มีการบรรเลงไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ซ้ำในช่วงอองคอร์ 

ริทแดร์วัลคือเรินได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เนื่องจากท่วงทำนองที่สร้างความฮึกเหิม ได้รับการบันทึกว่าถูกนำมาเปิดกระจายเสียงทางวิทยุคลื่นสั้นโดยกองพลยานเกราะเยอรมัน ก่อนเข้าโจมตีฝ่ายตรงข้ามในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง, ถูกนำมาใช้ประกอบภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อของกองทัพอากาศเยอรมัน  ทั้งยังปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยม เช่น นำไปบรรเลงประกอบภาพยนตร์เงียบ *[[เดอะ เบิร์ธ ออฟ อะ เนชั่น]]* ในปีค.ศ. 1915   และฉากเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพสหรัฐโจมตีหมู่บ้านเวียดกงในภาพยนตร์ *[[อะโพคาลิปส์นาว]]* ในปี ค.ศ. 1979 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Listen to the piece at the Gutenberg Project in MP3 format
* 
หมวดหมู่:ผลงานของ ริชชาร์ท วากเนอร์