open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
อากาศยานลำเลียงแบบที่ 13 ของกองทัพอากาศไทย

แอร์บัส เอ310-324 "หมูอ้วน" เป็นอากาศยานลำเลียงแบบที่ 13 (บ.ล.13) ในฝูงบิน 602 รอ. ของกองทัพอากาศไทย โดยได้เริ่มเข้าประจำการในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2534 ได้รับการจดทะเบียน HS-TYQ และกำหนดหมายเลขหางเป็น 60202

เครื่องบินบ.ล.13 จัดซื้อโดยงบประมาณของกองทัพอากาศ เมื่อปี 2534 เดิมใช้หมายเลข 44-444 มีรหัสเรียกขานว่า "วิหกตองสี่" ภายหลังเปลี่ยนไปใช้หมายเลข 60201 ภายหลังการประจำการกับกองทัพอากาศ 27 ปี เครื่องบินลำดังกล่าวก็ได้ปลดประจำการลงเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2559

## การใช้งาน
บ.ล. 13 ถูกใช้งานในเครื่องบินลำเลียงสำหรับกองทัพอากาศ และเคยใช้เป็นเครื่องบินพระที่นั่งสำรอง เครื่องบินได้ปลดประจำการลงเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2559 และได้ถูกจัดเก็บไว้ที่ท่าอากาศยานตาคลีจนถึงปัจจุบัน

## อากาศยาน
แอร์บัส เอ310-324 ทะเบียน HS-TYQ (MSN 591) เป็นรุ่นหนึ่งของอากาศยานตระกูลเอ310 ของแอร์บัส เครื่องบินลำนี้ใช้เครื่องยนต์แพรตแอนด์วิทนีย์ พีดับเบิลยู4156เอ จำนวน 2 เครื่องโดยเครื่องบินมีอายุประมาณ 31.9 ปี และถูกส่งมอบให้กองทัพอากาศในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2534

### ข้อมูลจำเพาะ
* กำลังเครื่องยนต์ : 52,000 ปอนด์
* ความยาวปีก :  144 ฟุต
* ความยาว :  152 ฟุต 4 นิ้ว
* ความสูง :  51 ฟุต
* น้ำหนักตัวเปล่า :  79.5 ตัน
* น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบิน :  157 ตัน
* ความเร็วสูงสุด :  0.84 มัค
* เพดานบิน :  41,000 ฟุต

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องบินแอร์บัส
อแอร์บัส เอ 310-324
อิลยูชิน อิล-38

**อิลยูชิน อิล-38**  (Ilyushin Il-38)  อิล-38 (เมย์) เป็นเครื่องบินที่ได้รับการพัฒนามาจากเครื่องบินโดยสารเทอร์โบใบพัด 4 เครื่องยนต์แบบ อิล-18 

อิล-38 เริ่มบินเป็นครั้งแรกในช่วงระหว่างปี 1967-1968 เริ่มประจำในกองทัพเรือโซเวียตในต้นปี 1970

## รายละเอียด อิลยูชิน อิล-38
***ผู้สร้าง** โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือบริษัทอิลยูชิน
***ประเภท** ลาดตระเวนทางทะเล พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 12 นาย
***เครื่องยนต์** เทอร์โบใบพัด ลีฟเชนโก เอแอล-20 เอ็ม ให้กำลังเครื่องละ 4,250 แรงม้า 4 เครื่อง
***กางปีก** 37.4 เมตร
***ยาว** 39.92 เมตร
***สูง** 10.17 เมตร
***พี้นที่ปีก** 140 ตารางเมตร
***น้ำหนักเปล่า** 36,287 กิโลกรัม
***น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด** 63,500 กิโลกรัม
***อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง** 645 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 4,570 เมตร
***อัตราเร็วเดินทางปกติ** 595 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 610 เมตร
***พิสัยบินลาดตระเวน** 400 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 610 เมตร
***พิสัยบินไกลสุด** 7,240 กิโลเมตร
***บินทน** 12 ชั่วโมง
***อาวุธ** ลูกระเบิดน้ำลึก ตอร์ปิโดนำวิถี ในห้องเก็บอาวุธภายในลำตัว
 

## อ้างอิง

Il
Il
อิลยูชิน อิล-62

[อิล-62 เอ็ม สายการบิน[แอร์โครยอ|thumb|250px|right]]
**อิลยูชิน ไอแอล-62**  (Ilyushin Il-62)  อิลยูชิน ไอแอล-62 บินครั้งแรกในเดือน มกราคม ค.ศ. 1963 เริ่มรับผู้โดยสารในการสายการบินแอโรฟลอต เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1967 อิล-62 เป็นเครื่องบินเจ๊ตพิสัยบินไกลแบบแรกของสหภาพโซเวียต

อิล-62 เอ็ม ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีส ซึ่งไอแอล-62 เอ็มเป็นรุ่นที่ให้เครื่องยนต์แรงขับสูงขึ้นและจุผู้โดยสารได้มากขึ้น

## รายละเอียด อิลยูชิน อิล-62
* **ผู้สร้าง:** โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือสำนักงานอิลยูชิน
* **ประเภท:** เจ๊ตโดยสาร พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 5 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 198 ที่นั่ง
* **เครื่องยนต์:** เทอร์โบแฟน โซโลวีเอฟ ดี-30 เคยู ให้แรงขับเครื่องละ 11,500 กิโลกรัม 4 เครื่อง
* **กางปีก:** 43.2 เมตร
* **พื้นที่ปีก:** 279.6 ตารางเมตร
* **น้ำหนักเปล่า:** 69,400 กิโลกรัม
* **น้ำหนักบรรทุกสูงสุด:** 23,000 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด:** 162,000 กิโลกรัม
* **อัตราเร็วเดินทาง:** 850-900 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 10,000-12,000 เมตร
* **อัตราไต่:** 1079 เมตร/นาที
* **เพดานบินเดินทางปกติ:** 10,000-12,000 เมตร
* **พิสัยบินเมื่อบรรทุกสูงสุด:** 8,000 กิโลเมตร
* **พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงสูงสุด:** 10,000 กิโลเมตร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องบินอิลยูชิน
หมวดหมู่:อากาศยานเชิงพาณิชย์
ดาโซ/ดอร์เนียร์แอลฟาเจ็ต

**ดาโซ/ดอร์เนียร์แอลฟาเจ็ต** () เป็นเครื่องบินรบที่ฝรั่งเศสและเยอรมนีร่วมมือสร้างขึ้น เครื่องต้นแบบแอลฟาเจ็ตบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1971 เครื่องแรกจากการผลิตเริ่มบิน เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1977

## รายละเอียด
ข้อมูลจำเพาะ

* **ผู้สร้าง** บริษัทดาโซ-เบรแก (ฝรั่งเศส) และบริษัทดอร์เนียร์ (เยอรมนี)
* **ประเภท** เจ็ตฝึกขั้นสูง 2 ที่นั่ง/สนับสนุนหน่วยทหารภาคพี้นดิน
* **เครื่องยนต์** เทอร์โบแฟน เทอร์โบเมคา สเนคมา ลาร์ซาค 04-ซี 5 ให้แรงขับสถิตเครื่องละ 1350 กิโลกรัม 2 เครื่อง
* **กางปีก** 9.11 เมตร
* **ยาว** 12.29 เมตร
* **สูง** 4.19 เมตร
* **พื้นที่ปีก** 17.5 ตารางเมตร
* **น้ำหนักเปล่า** 3,150 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งปกติ** 4,890 กิโลกรัม เมื่อใช้เป็นเครื่องบินฝึก
** 6,000 กิโลกรัม เมื่อใช้สนับสนุนภาคพื้นดิน
* **อัตราเร็วขั้นสูง** .85 มัค (901 กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะความสูง 12,190 เมตร
* **อัตราไต่** 59 เมตร/วินาที
* **เพดานบินใช้งาน** 14,020 เมตร
* **รัศมีทำการรบเมื่อใช้สนับสนุนภาคพื้นดินติดอาวุธเต็มที่**
** 410 กิโลเมตร เมื่อบิน ต่ำ-ต่ำ-ต่ำ
** 630 กิโลเมตร เมื่อบิน สูง-ต่ำ-สูง
* **พิสัยบินไกลสุด** 2,600 กิโลเมตร เมื่อติดตั้งถังเชื้อเพลิงภายนอก
* **บินได้นาน** 2 ชั่วโมง 35 นาที
* **อาวุธ**
** กระเประปืนใหญ่อากาศ เมาเซอร์ ขนาด 27 มม. (แอลฟาเจ็ตเอ) 
** ปืนใหญ่อากาศ เดฟา 533 ขนาด 30 มม. (แอลฟาเจ็ตอี)  
** อาวุธปล่อยลูกระเบิดและจรวดที่ใต้ปีกข้างละ 2 แห่ง เป็นน้ำหนักรวม 2,200 กิโลกรัม

## ประเทศผู้ใช้งาน
* **ออสเตรเลีย**
* **เบลเยียม**
* **แคนาดา**
* **อียิปต์**
* **ฝรั่งเศส**
* **โมร็อกโก**
* **ไนจีเรีย**
* **กาตาร์**
* **ไทย**
* **โตโก**

## อดีตประเทศผู้ใช้งาน
* **เยอรมนี**
* **โกตดิวัวร์**
* **โปรตุเกส**
* **อังกฤษ**

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องบินดาโซ
หมวดหมู่:เครื่องบินดอร์เนียร์
หมวดหมู่:เครื่องบินฝึก
หมวดหมู่:เครื่องบินโจมตี
หมวดหมู่:อากาศยานไอพ่นสองเครื่องยนต์
ฮ็อคเกอร์ ซิดเดลีย์ เอชเอส 748

[thumb|เอชเอส 748 ของ[เฟิร์สแอร์]]

**ฮ็อคเกอร์ ซิดเดลีย์ เอชเอส 748** หรือ **เอฟโร เอชเอส 748** เป็นเครื่องบินใบพัดพิสัยบินใกล้/ปานกลาง ใช้ในการบินพาณิชย์และการลำเลียงทางทหาร สำหรับไทยใช้เฉพาะทางทหาร เรียก **เครื่องบินลำเลียงแบบที่ 90** (บ.ล.34)

## รายละเอียดเฉพาะ
* ประเภท : เครื่องบินลำเลียงพิสัยบินใกล้/ปานกลาง
* ผู้ผลิต : บริษัท บริติส แอโรสเปซ ประเทศ อังกฤษ
* เครื่องยนต์ : Dart RDA 12 Mark 301 ชนิด Turboprop จำนวน 2 เครื่อง
* กางปีก : 98 ฟุต 3 นิ้ว
* ความยาว : 78 ฟุต
* สูง : 30 ฟุต 1 นิ้ว
* น้ำหนักตัวเปล่า : 28,650 ปอนด์
* น้ำหนักสูงสุดวิ่งขึ้น : 50,000 ปอนด์
* เพดานบิน : 24,000 ฟุต
* ระยะบินไกลสุด : 1,158 ไมล์
* ประจำการเมื่อ : พ.ศ. 2508
* นามเรียกขาน Cowboy

หมวดหมู่:อากาศยานขนส่งทางการทหาร
หมวดหมู่:เครื่องบินฮ็อคเกอร์‎
หมวดหมู่:เครื่องบินเอฟโร
อิลยูชิน อิล-86

**อิลยูชิน อิล-86**  (Ilyushin Il-86)  อิล-86 เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารลำตัวกว้างแบบแรกของสหภาพโซเวียต เป็นผลงานของเกนริค วาซิลเลวิช นาวาชือลอฟ (ภาษารัสเซีย Ге́нрих Васи́льевич Новожи́лов) หัวหน้าสำนักงานอิลยูชิน ซึ่งได้รับการคัดเลือกและชนะเครื่องบินคู่แข่งจาก ตูโปเลฟ และ อันโตนอฟ เครื่องต้นแบบ อิล-86 บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1976 และใช้รับผู้โดยสารโดยสารการบินแอโรฟลอต ใน ค.ศ. 1979

## อิลยูชิน อิล-86
* **ผู้สร้าง:** โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือสำนักงานอิลยูชิน
* **ประเภท:** เจ๊ตโดยสารลำตัวกว้างเจ้าหน้าที่ 3-4 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 350 คน
* **เครื่องยนต์:** เทอร์โบแฟน คุซเนทซอฟ เอ็นเค-86 ให้แรงขับเครื่องละ 13,000 กิโลกรัม 4 เครื่อง
* **กางปีก:** 48.06 เมตร
* **ยาว:** 59.54 เมตร
* **สูง:** 15.81 เมตร
* **พื้นที่ปีก:** 329.8 ตารางเมตร
* **น้ำหนักบรรทุกสูงสุด:** 42,000 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด:** 206,000 กิโลกรัม
* **อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง:** 950 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 9,000 เมตร
* **อัตราเร็วเดินทางไกล:** 900 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
* **ระยะทางวิ่งขึ้น-ร่อนลง:** 2,300-2,600 เมตร
* **พิสัยบินเมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด:** 2,350 กิโลเมตร
* **พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่:** 4,600 กิโลเมตร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องบินอิลยูชิน
หมวดหมู่:อากาศยานเชิงพาณิชย์
โทไดจิ

**โทไดจิ** () เป็นวัดพุทธในเมืองนาระ ประเทศญี่ปุ่น ศาลาหลวงพ่อโต (ไดบุตสึเด็ง) ของวัดนี้ได้รับการบันทึกว่าเป็นอาคารไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก  เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปไดบุตสึขนาดใหญ่หล่อจากบรอนซ์ ซึ่งเป็นพระปฏิมาแทนองค์พระไวโรจนพุทธเจ้า นอกจากนี้ วัดนี้ยังเป็นศูนย์กลางของโรงเรียนศาสนาในสายเคงงอีกด้วย วัดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในทะเบียนเดียวกับวัด ศาลเจ้า และสถานที่สำคัญอื่น ๆ อีก 7 แห่งในเมืองนาระ

## ประวัติ

### ประวัติเมื่อครั้งแรกเริ่มสร้าง

ในสมัยเทมเปียว มีผู้ประสบภัยจากภัยธรรมชาติและโรคระบาดอยู่เป็นจำนวนมาก จนกระทั่งปี  พ.ศ. 1286 จักรพรรดิโชมุได้ทรงประกาศว่า ประชาชนควรจะร่วมกันสร้างพระพุทธรูปขึ้นเพื่อปกป้องตนเองจากภัยพิบัติ เนื่องจากทรงมีความเชื่อว่าพระพุทธรูปจะช่วยคุ้มครองประชาชนได้ ตามบันทึกที่เก็บรักษาอยู่ในโทไดจิได้กล่าวว่า มีคนมาช่วยสร้างพระพุทธรูปและหอที่ประดิษฐานมากกว่า 2,600,000 คน การสร้างพระพุทธรูปเริ่มต้นครั้งแรกที่เมืองชิงารากิ แต่หลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้และแผ่นดินไหวจนมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ก็ได้ย้ายสถานที่สร้างมายังเมืองนาระใน พ.ศ. 1288 และสร้างเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 1294 ต่อมาใน พ.ศ. 1295 ได้มีการจัดพิธีเบิกพระเนตรเพื่อฉลองพระพุทธรูปองค์ใหม่ โดยมีพระภิกษุชาวอินเดียชื่อว่าพระโพธิเสนะ เป็นผู้ประกอบพิธี ตามบันทึกมีผู้มาร่วมพิธีราว 10,000 คน หลังจากนั้นจักรพรรดิโชมุได้ทรงประกาศให้โทไดจิเป็นวัดประจำแคว้นยามาโตะ และเป็นศูนย์กลางของวัดทั่วอาณาจักร

### การก่อสร้างขึ้นใหม่หลังสมัยนาระ
หลวงพ่อโตโทไดจิถูกสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งโดยเหตุผลต่างๆกัน รวมทั้งความเสียหายจากเหตุแผ่นดินไหว และมีการสร้างขึ้นใหม่ 2 ครั้งที่มีสาเหตุจากเหตุเพลิงไหม้ โดยพระหัตถ์ทั้งสองข้างที่เห็นในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นในสมัยโมโมยามะ (พ.ศ. 2111-2158) พระเศียรในปัจจุบันนี้ถูกสร้างขึ้นในสมัยเอโดะ (พ.ศ. 2158-2410) และหอที่ประดิษฐานในปัจจุบันนี้สร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2252 โดยมีขนาดเล็กกว่าอาคารหลังเดิมราว 30% เดิมทีในบริเวณวัดจะมีเจดีย์สูง 100 เมตรอยู่คู่หนึ่ง ซึ่งจัดว่าเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลกในยุคหลังจากการสร้างพีระมิด แต่ได้พังทลายลงเนื่องจากแผ่นดินไหว

## ข้อมูลทั่วไปของพระพุทธรูป
[thumb|right|250px|[พระไวโรจนพุทธะ|พระไวโรจนพุทธะ โทไดจิ]]

* ความสูงทั้งองค์ : 14.98 เมตร
* ความสูงของพระพักตร์ : 5.33 เมตร
* ความยาวของพระเนตร : 1.02 เมตร
* ความกว้างของพระนาสิก : 0.5 เมตร
* ความยาวของพระกรรณ : 2.54 เมตร
* น้ำหนักรวม : 500 ตัน


ภาพ:Nyoirin-kannon (11140621175).jpg|พระโพธิสัตว์คันนน(กวนอิม)
ภาพ:Todaiji kondo tamonten.jpg|ท้าวเวสสุวัณ
ภาพ:Todaiji kondo komokuten.jpg|ท้าววิรูปักษ์
ภาพ:Shaka_at_birth_basin.JPG|พระโคตมพุทธเจ้า　พระประสูติกาล
ภาพ:Todaiji Gakko Bosatsu.jpg|พระจันทรประภาโพธิสัตว์
ภาพ:TAMONTEN KAIDANIN Todaiji.JPG|ท้าวเวสสุวัณ
ภาพ:Vajirapani Shukongoshin Todaiji2.JPG|พระวัชรปาณีโพธิสัตว์
ภาพ:Todaiji16st3200.jpg|ประตูนันไดทางทิศใต้ สมบัติประจำชาติ
ภาพ:Todaiji07s3200.jpg|นิงัตสึโด
ภาพ:Todaiji10s3200.jpg|ซังงัตสึโด
ภาพ:Nara, todai-ji 05.JPG|พระโพธิสัตว์
ภาพ:NaraTodaijiL0219.jpg|นักท่องเที่ยวลอดผ่านรูที่ใต้เสา


## แหล่งข้อมูลอื่น

* Tōdai-ji - Oriental Architecture
* Tōdai-ji Temple - Photos of Tōdai-ji Temple, its Lotus Hall and Ordination Hall

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วัดในนาระ
หมวดหมู่:สมบัติแห่งชาติญี่ปุ่น
มอร์นิงมูซูเมะซากูรางูมิ

**มอร์นิงมูซูเมะซากูรางูมิ** () เป็นกลุ่มไอดอลพิเศษที่แบ่งตัวมาจากกลุ่มไอดอลหลัก "มอร์นิงมูซูเมะ" โดยสร้างผลงานเพลงเพียง 2 เพลง และกลุ่มได้สิ้นสุดในเดือนมีนาคม 2004 โดยชื่อ "**ซากูรางูมิ**" นั้น หมายถึงกลุ่มดอกซากูระ

## สมาชิก
* นัตสึมิ อาเบะ () (อดีตหัวหน้า)
* มาริ ยางูจิ () (หัวหน้า)
* ฮิโตมิ โยชิซาวะ () 
* ไอ ทากาฮาชิ () 
* อาซามิ คนโนะ () 
* ริซะ นีงากิ () 
* เอริ คาเม () 
* ไอ คาโงะ ()

## ผลงาน
### เพลงซิงเกิล

### ดีวีดี

## ดูเพิ่ม
* เฮลโล! โปรเจกต์
* มอร์นิงมูซูเมะ
* มอร์นิงมูซูเมะโอโตเมงูมิ

## แหล่งข้อมูลอื่นที่เกี่ยวข้อง
*  ข้อมูลของกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะซะกุระงุมิ (ภาษาอังกฤษ)
* เฮลโล! โปรเจกต์: 1) ข้อมูลสมาชิกในกลุ่ม 2)  ผลงานของกลุ่ม (ภาษาญี่ปุ่น)

หมวดหมู่:เฮลโล! โปรเจกต์
หมวดหมู่:มอร์นิงมุซุเมะ
หมวดหมู่:กลุ่มนักร้องย่อยของมอร์นิงมุซุเมะ
หมวดหมู่:เกิร์ลกรุปญี่ปุ่น
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ

**อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ** () เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองนาระ จังหวัดนาระ ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ที่เมืองเกียวโตะ

## มรดกโลก
สิ่งก่อสร้างโบราณในเมืองนาระขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 22 เมื่อ พ.ศ. 2541 ที่นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
* **(ii)** - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
* **(iii)** - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
* **(iv)** - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
* **(vi)** - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

## สถานที่ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก

* โทไดจิ (東大寺) 
** โชโซอิง (正倉院) 
* โคฟูกูจิ (興福寺) 
* ศาลเจ้าคาซูงะ (春日大社) 
* กังโงจิ (元興寺) 
* ยากูชิจิ (薬師寺) 
* โทโชไดจิ (唐招提寺) 
* เฮโจเกียว (平城宮跡) 
* ป่าดึกดำบรรพ์คาซูงายามะ (春日山原生林) 

ไฟล์:Kofukuji12st5s3200.jpg|โคฟูกูจิ
ไฟล์:Gangoji09nt3200.jpg|กังโงจิ
ไฟล์:Toshodaiji Nara Nara pref01s5s4290.jpg|โทโชไดจิ


หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:จังหวัดนาระ
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

**คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร** เป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์แห่งแรกในเขตภาคเหนือตอนล่าง จัดตั้งขึ้นเพื่อพัฒนาบุคลากรด้านสาธารณสุขในภาคเหนือตอนล่างโดยมุ่งเน้นเพื่อรองรับการปฏิรูประบบบริการสุขภาพไปสู่การให้บริการสุขภาพระดับปฐมภูมิที่มีคุณภาพ ได้รับการจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

## ประวัติ
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีประวัติในการก่อตั้ง ดังนี้
* พ.ศ. 2538 เริ่มแรกมหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดสอนหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ (ต่อเนื่อง 2 ปี) โดยสังกัดภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
* พ.ศ. 2540 เปิดสอนหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ หลักสูตรร่วม 4 ปี โดยจัดการเรียนการสอนร่วมกับวิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร พิษณุโลก กระทรวงสาธารณสุขเพิ่มเติม โดยโครงการร่วมดังกล่าวสังกัดภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
* พ.ศ. 2545 เปิดสอนในระดับบัณฑิตศึกษา หลัดสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ ในมหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก และมหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา จังหวัดพะเยา
* พ.ศ. 2546 ต่อมาสภามหาวิทยาลัยนเรศวรได้มีมติเห็นชอบได้รับการจัดตั้งเป็น คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และได้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนทั้งหมด ณ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

โดยคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มุ่งหวังเพื่อเป็นสถาบันการศึกษาการสาธารณสุขผู้นำด้านการสร้างเสริมสุขภาพ การสาธารณสุขและการแพทย์แผนไทยประยุกต์ของภูมิภาคเขตภาคเหนือตอนล่าง โดยผลิตบัณฑิตและพัฒนาบุคลากรด้านสาธารณสุขให้มีความรู้ มีคุณธรรม จริยธรรม พัฒนางานวิจัย บริการวิชาการสมัยใหม่อย่างบูรณาการที่เป็นที่ยอมรับในระดับชาติและนานาชาติ

## กลุ่มวิชา
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งส่วนงานออกเป็นกลุ่มวิชา ดังนี้

* กลุ่มวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อมและอาชีวอนามัย
* กลุ่มวิชานโยบายและพัฒนาระบบบริการสาธารณสุข
* กลุ่มวิชาชีวสถืติและวิทยาการระบาด
* กลุ่มวิชาส่งเสริมสุขภาพและพัฒนาพฤติกรรมสุขภาพ

## หลักสูตรการศึกษา
ปัจจุบัน คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่

## ดูเพิ่ม
* มหาวิทยาลัยนเรศวร

## แหล่งข้อมูลอื่น
* มหาวิทยาลัยนเรศวร
* คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

นเรศวร
สาธารณสุขศาสตร์
นเรศวร
ฮัมซะฮ์

**ฮัมซะฮ์** (, **, ء) เป็นอักษรอาหรับใช้แทนเสียง /อ/ แต่ไม่ถือว่าเป็นตัวอักษรเท่ากับอักษรอื่นอีก 28 ตัว ใช้แสดงการออกเสียงในยุคต้นๆของศาสนาอิสลาม ใช้เติมบนอะลิฟเพื่อบอกว่าอะลิฟตัวนี้ใช้แทนเสียง /อ/  อาจเขียนได้ในรูป:
* เดี่ยว: ء ; 
* รวมกับ: 
** أ และ إ (ข้างบนและข้างล่างอะลิฟ) 
** ؤ (เหนือ วาว) 
** ئ (เหนือยาอุไม่มีจุดข้างล่าง)

## กฎของฮัมซะฮ์
### โดยย่อ
* ฮัมซะฮ์เมื่อเป็นตัวแรกต้องอยู่บนหรือล่างอะลิฟ ขึ้นกับเสียงสระของฮัมซะฮ์แต่ถ้าเป็นสระเสียงยาวหรือสระประสมจะละฮัมซะฮ์ไว้ 
* /i/ สำคัญกว่า /u/ สำคัญกว่า /a/  ถ้าต้องนับความสำคัญของเสียงสระ
* สำหรับเสียง /อาอะ/ /อูอะ/ และ/เอาอะ/ ต้องเขียนฮัมซะฮ์บนเส้นแทนการเขียนบนอะลิฟ 
* ถ้ามีอะลิฟ 2 ตัวเขียนติดกัน ใช้อะลิฟ มัดดะแทน 
### รายละเอียด
ฮัมซะฮ์ถือเป็นอักษรที่เขียนได้หลายวิธีและไม่มีผลต่ออักษรที่อยู่รอบข้างแม้แต่อักษรที่แทนสระเสียงยาว เขียนได้ 4 ลักษณะคือ เขียนบนเส้นโดยตรง เขียนบนอะลิฟ วาว หรือยาอุที่ตัดจุดข้างล่างออกไป อะลิฟที่มีฮัมซะฮ์อาจเขียนก่อนหน้าอะลิฟอีกตัวโดยไม่ต้องใช้อะลิฟ มัดดะ กฎของฮัมซะฮ์ขึ้นกับว่าฮัมซะฮ์อยู่ตำแหน่งต้น กลาง หรือท้ายคำ (ไม่ออกเสียง) สระเสียงสั้นที่เกิดจากการผันคำจะไม่นับ และเขียนในรูปอะลิฟ-ตันวิน จะใช้ฮัมซะฮ์เมื่ออยู่กลางคำเท่านั้น 
* ถ้าอยู่ต้นคำ:
** เขียนบนอะลิฟเสมอ เขียนข้างบนถ้าเป็น /อะ/หรือ /อุ/ เขียนข้างล่างถ้าเป็น/อิ/ 
** ถ้าตามด้วยเสียง /อา/ ใช้อะลิฟ มัดดะ
* ถ้าอยู่ท้ายคำ:
** ถ้าเป็นสระเสียงสั้นเขียนบนตัวพาขึ้นว่าเป็นเสียงใด (อะใช้อะลิฟ อิใช้ยาอุ อุใช้วาว) ถ้าเป็นสระเสียงยาว เขียนฮัมซะฮ์บนเส้น 
** ในกรณีอื่นๆ เขียนฮัมซะฮ์บนเส้น 
* ถ้าอยู่กลางคำ:
** ถ้าเป็นสระเสียงยาวหรือสระประสม ตัวพาของฮัมซะฮ์ขึ้นกับกรณีต่อไปนี้: 
** ถ้าเป็นสระอิหรืออุ เขียนบนยาอุหรือวาว 
** ในกรณีอื่น เขียนบนเส้น เว้นแต่อักษรตัวต่อไปเป็นยาอุอาจเขียนฮัมซะฮ์บนยาอุเพื่อป้องกันความสับสน
** ในกรณีอื่น ทั้งสระที่นำหน้าและตามหลังมีผลต่อฮัมซะฮ์ 
*** ถ้ามีตัวเดียวหรือ 2 ตัวแต่เป็นชนิดเดียวกัน เสียงสระนั้นจะเป็นตักำหนดตัวพา 
*** ถ้ามีสระ 2 ตัวต่างกัน อิสำคัญกว่าอุ อุสำคัญกว่าอะ 
*** ใช้อะลิฟ มัดดะ ถ้าจำเป็น 
ในบางกรณี มีกฎที่ต่างไปคือ 
* "201 Arabic Verbs" ของ Barron ใช้ตามกฎข้างต้น 
* "Teach Yourself Arabic Verbs and Essential Grammar" ของ John Mace  เมื่อเป็นเสียงอูจะไม่ใช้วาว 2 ตัว ในกรณีของ/อิอู/ ใช้ฮัมซะฮ์บนยาอุ ถ้าเป็น/อะอู/ เขียนอัมซะหฺบนอะลิฟ 
* "A new Arabic grammar" ของ Haywood and Nahmad เสียง /อู/ เขียนฮัมซะฮ์บนวาวตัวเดียว ไม่ใช้วาว 2 ตัว 
* "Al-Kitaab fii Ta:allum ..." /อะอู/ ใช้ฮัมซะฮ์บนยาอุ /อะอิ/ ใช้ฮัมซะฮ์บนอะลิฟ 
หมวดหมู่:อักษรอาหรับ
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

**คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร** ได้รับการจัดตั้ง เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 และจัดการเรียนการสอนในด้านสหเวชศาสตร์ในหลายสาขาวิชาได้แก่ สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ สาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก สาขาวิชารังสีเทคนิค สาขาวิชากายภาพบำบัด และสาขาทัศนมาตรศาสตร์ ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

## ประวัติ
[thumb|left|200px|อาคารคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร (ตรงกลาง) ด้านขวาคือ[คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร|คณะทันตแพทยศาสตร์ และด้านซ้ายคือคณะพยาบาลศาสตร์]]
* พ.ศ. 2539 เริ่มก่อตั้งในโครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ซึ่งเป็นโครงการที่ได้รับการบรรจุในช่วงแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาระยะที่ 8 (พ.ศ. 2540 - 2544) สังกัเสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบ ผู้ดำเนินการในโครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ช่วงแรกได้แก่ รองศาสตราจารย์ ดร.กาญจนา เงารังษี รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยนเรศวร และรองศาสตราจารย์ทวีสุข กรรณล้วน จากคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล โดยสำนักงานชั่วคราวของคณะตั้งอยู่ที่อาคารคณะเภสัชศาสตร์ในระยะแรก
* พ.ศ. 2540 โดยเริ่มดำเนินการรับนิสิตเข้าศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2540 ได้รับความเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 21 เมษายน 2540 โดยเปิดรับนิสิตสาขาเทคนิคการแพทย์รุ่นแรก จำนวน 40 คน
* พ.ศ. 2541 หลักสูตรใหม่อีกหนึ่งหลักสูตรซึ่งเป็นหลักสูตรเดียวในประเทศไทยคือ หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก และได้รับความเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัย ให้เปิดรับนิสิตสาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอกจำนวน 30 คน
* พ.ศ. 2542 และ พ.ศ. 2543 หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชารังสีเทคนิค และหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชากายภาพบำบัด ได้รับความเห็นชอบตามลำดับ โครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ จึงรับนิสิตเข้าศึกษาอีกสาขาวิชาละ 40 คน รวมทั้งสิ้นในเวลา 4 ปี โครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดหลักสูตรถึง 4 สาขาวิชา บรรลุตามเป้าหมายที่ได้วางไว้ในแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาระยะที่ 8
* วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543 สภามหาวิทยาลัยนเรศวร ในคราวประชุมครั้งที่ 90 (9/2543) ได้มีมติให้โครงการจัดตั้ง คณะสหเวชศาสตร์ เปลี่ยนสถานะเป็น **“คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร” **
* พ.ศ. 2545 อาคารคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ได้ย้ายที่ทำการมาปฏิบัติงาน ณ อาคารคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2545 โดยมีสำนักงานเลขานุการคณะฯ อยู่ที่อาคารบริหารและบริการ ชั้น 2 ส่วนห้องปฏิบัติการของนิสิตสาขาต่างๆ จะอยู่ที่อาคารปฏิบัติการ 1 และ 2 และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร

## ภาควิชา
250px|thumb|right|สถานศึกษาภาคปฏิบัติของนิสิต​คณะสหเวชศาสตร์ <br>ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร คณะแพทยศาสตร์ <br>มหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วย​ 5 ภาควิชา ดังนี้​
* ภาควิชากายภาพบำบัด 
* ภาควิชาเทคนิคการแพทย์ 
* ภาควิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก 
* ภาควิชารังสีเทคนิค 
* ภาควิชาทัศนมาตรศาสตร์

## หลักสูตรการศึกษา
ปัจจุบัน คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร อันได้แก่

## ดูเพิ่ม
* มหาวิทยาลัยนเรศวร
* โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร
* รายชื่อคณะสหเวชศาสตร์ในประเทศไทย

## แหล่งข้อมูลอื่น
* มหาวิทยาลัยนเรศวร
* คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
* บล็อกบุคลากรภายในคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร 

นเรศวร
นเรศวร
นเรศวร
หมวดหมู่:หน่วยงานในมหาวิทยาลัยนเรศวร
คิม ด็อก-กู

**คิม ด็อก-กู** (; 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1955 – 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982) เป็นอดีตนักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ที่เสียชีวิตหลังจากการแข่งขันชิงแชมป์โลกกับเรย์ มันชินี การเสียชีวิตของเขาทำให้เกิดการปฏิรูปเพื่อปกป้องสุขภาพของนักมวยให้ดีขึ้น รวมถึงการลดจำนวนยกในการชกชิงแชมป์จาก 15 ยกเหลือ 12 ยก

## ประวัติ
คิมเกิดในจังหวัดคังว็อน ประเทศเกาหลีใต้ ห่างจากโซลไปทางทิศตะวันออก 100 ไมล์ เป็นลูกคนสุดท้องจากพี่น้องทั้งหมด 5 คน พ่อของเขาเสียชีวิตเมื่อเขาอายุได้ 2 ขวบ และแม่ของเขาแต่งงานอีก 3 ครั้ง คิมเติบโตมาอย่างยากจน เขารับงานจิปาถะ เช่น ขัดรองเท้าและไกด์นำเที่ยว ก่อนที่จะเข้าสู่วงการมวยในปี ค.ศ. 1976

## อาชีพนักมวย
หลังจากมีสถิติชกมวยสมัครเล่น 29-4 เขาจึงผันตัวมาเป็นนักมวยอาชีพในปี ค.ศ. 1978 ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1982 เขาคว้าแชมป์รุ่นไลท์เวทของสหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก และกลายเป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ของสมาคมมวยโลก คิมมีสถิติการชกอาชีพ 17-1-1 และชนะน็อกไป 8 ไฟต์ก่อนจะบินไปลาสเวกัสในฐานะผู้ท้าชิงอันดับ 1 ของเรย์ มันชินี แชมป์โลกรุ่นไลท์เวทของสมาคมมวยโลก อย่างไรก็ตาม เขาไปชกนอกเกาหลีใต้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นในประเทศฟิลิปปินส์ ถือเป็นครั้งแรกของเขาในการชกในอเมริกาเหนือ

### การชกกับมันชินี
คิมไม่ได้รับการจับตามองจากวงการมวยของสหรัฐฯ แต่ไม่ใช่จากเรย์ มันชินี ที่เชื่อว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็น “สงคราม” คิมต้องลดน้ำหนักก่อนการชก เพื่อที่เขาจะได้มีน้ำหนักไม่เกิน 135 ปอนด์ตามขีดจำกัดของรุ่นไลท์เวท ก่อนการต่อสู้ คิมได้พูดว่า "เขาหรือผมต้องตาย" เขาเขียนข้อความว่า “อยู่หรือตาย” ไว้ที่โคมไฟในห้องของเขาที่โรงแรมในลาสเวกัสเพียงไม่กี่วันก่อนการชก (การแปลที่ผิดพลาดทำให้สื่อรายงานเป็น “ฆ่าหรือถูกฆ่า”)

## เกียรติประวัติ
* แชมป์ประเทศเกาหลีใต้​รุ่นไลท์เวท
* แชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท
** ชิง , 28 กุมภาพันธ์​ 2525 ชนะคะแนน มิน ควัง คิม () ที่ ช็องจูยิมเนเซียม ช็องจู จังหวัดชุงช็องเหนือ ประเทศเกาหลีใต้
** ป้องกันครั้งที่ 1 , 4 เมษายน​ 2525 ชนะน็อก สุรเดช เกี่ยงพจร () ยก 1 ที่ มุนฮวายิมเนเซียม โซล ประเทศเกาหลีใต้
** ป้องกันครั้งที่ 2 , 30 พฤษภ​าคม 2525 ชนะคะแนน แฟลช วิลาเมอร์ () ที่ มุนฮวายิมเนเซียม โซล ประเทศเกาหลีใต้
** ป้องกันครั้งที่ 3 , 18 กรกฎาคม​ 2525 ชนะทีเคโอ​ ทาดาโอะ อิชิโดะ () ยก 4 ที่ มุนฮวายิมเนเซียม โซล ประเทศเกาหลีใต้
* เคย​ชิงแชมป์​ต่อไปนี้​แต่​ไม่​ส​ำ​เร็จ​
** ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นไลท์เวท , 13 พฤศจิกายน​ 2525 แพ้ทีเคโอ​ เรย์ แมนซีนี () ยก 14 ที่ เซซาร์พาเลซ ลาสเวกัส รัฐเนวาดา ​สหรัฐ

## อ้างอิง

* สถิติการชก
* [คิม ด็อก-กู จาก[สารานุกรมบริแทนนิกา]]

## แหล่งข้อมูลอื่น
* วิดีโอการชกระหว่าง เรย์ แมนซีนี กับ คิม ด็อก-กูจากยูทูบ

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:แชมป์ OPBF
หมวดหมู่:นักมวยที่เสียชีวิตจากการชกมวย
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดคังว็อน (ประเทศเกาหลีใต้)
หมวดหมู่:นักมวยสากลรุ่นไลท์เวท
มะหมา 4 ขาครับ

thumb|สุนัขที่ร่วมแสดงในภาพยนตร์ เข้าร่วมงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพ 2007
**มะหมา 4 ขาครับ** เป็นภาพยนตร์ไทย ที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับหมาข้างถนน ใช้หมาเป็นตัวดำเนินเรื่องตลอดทั้งเรื่อง โดยใช้หมาข้างถนนที่ผ่านการฝึกสอน แสดงจริง ไม่ได้ใช้เทคนิคพิเศษ

ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้รวม 58 ล้านบาท

## เรื่องย่อ
การผจญภัยของ *มะขาม* หมาพันธุ์ไทยหลังอานที่ถูกนำมาทิ้งที่วัดเพราะทำข้าวของของเจ้านายเสียหาย กับหมาข้างถนนฝูงหนึ่ง ประกอบด้วย *ลุงกาแฟ* หมาแก่หัวโจก *เก่ง* หมาขนยุ่งจอมกวน *เปี๊ยก ปลากระป๋อง* หมาตัวเล็กจอมซ่า  *เซ็กซี่* หมาพุดเดิลสุดเปรี้ยว และ *พิกุล* หมาสาวสุดเรียบร้อย สมเป็นกุลสตรี

หมาข้างถนนฝูงนี้แต่เดิมเป็นหมามีเจ้าของ จับพลัดจับผลูต้องกลายเป็นหมาจรจัดเพราะชุมชนที่มันอาศัยอยู่ถูกเจ้าของที่ดินเผาไล่ที่ เมื่อเจ้าของย้ายไปอยู่ที่อื่น พวกหมา ๆ จึงต้องอยู่อย่างยากลำบากต้องเร่ร่อนไปตามหมู่บ้านจัดสรร ถูกหมาวัดเจ้าถิ่นรังแก พวกเขาจึงคิดจะเดินทางไป **สุนัขวดี** สวรรค์ในตำนานของหมา ๆ ที่เล่าสืบต่อกันมา

การเดินทางไปสุนัขวดี พวกเขาต้องประสบภยันตรายมากมาย ต้องเสี่ยงชีวิตวิ่งข้ามถนน 10 เลนที่มีรถวิ่งด้วยความเร็วสูงตลอดเวลา สุนัขวดีจะเป็นสวรรค์ดังคำร่ำลือหรือไม่ ไม่มีใครทราบเพราะไม่เคยมีหมาที่ข้ามไปได้ข้ามกลับมาเล่าให้ฟัง

นอกจากนี้ มะขาม ยังมีเรื่องวุ่น ๆ เกี่ยวกับรักสามเส้าแบบหมา ๆ กับ *น้ำค้าง* หมาอเมริกันพันธุ์คอลลี่แสนสวย ที่ต้องชิงรักหักสวาท ชิงไหวชิงพริบกับ *ทอมมี่* หมาหนุ่มพันธุ์คอลลี่ พันธุ์แท้

อีกทั้งยังมี เรื่องรักสามเส้าคู่ขนานแบบคน ๆ ของ *แจ็ค* ยามเฝ้าหมู่บ้านจัดสรร คนเลี้ยงมะขาม กับ *หนูแหวน* ไฮโซสาวสวย เจ้านายของน้ำค้าง ซึ่งก็เป็นที่หมายปองของ *คุณองอาจ* เจ้าของหมู่บ้านจัดสรร เจ้าของทอมมี่

## นักแสดง
*พิชญะ นิธิไพศาลกุล พากย์เสียงเป็น มะขาม
*พีรชยา พิณเมือง พากย์เสียงเป็น น้ำค้าง
*คริสโตเฟอร์ ไรท์ พากย์เสียงเป็น ทอมมี่
*สุเทพ โพธิ์งาม พากย์เสียงเป็น ลุงกาแฟ
*มณีรัตน์ คำอ้วน พากย์เสียงเป็น พิกุล
*สกาวใจ พูนสวัสดิ์ พากย์เสียงเป็น เซ็กซี่
*เกียรติ กิจเจริญ พากย์เสียงเป็น เก่ง
*ชาญณรงค์ ขันทีท้าว พากย์เสียงเป็น เปี๊ยก
*ปิติศักดิ์ เยาวนานนท์ รับบท นายองอาจ
*ปวริศา เพ็ญชาติ รับบท ณภัทร
*เฉลิมพล ทิฆัมพรธีระวงศ์ รับบท ยาม
*คมกฤษ ตรีวิมล รับบท วีระ
*ปาณิสรา พิมพ์ปรุ รับบท นีรนุช
*เกรียงไกร อมาตยกุล รับบท พนักงานจับหมาจรจัด
*วัชระ ปานเอี่ยม รับบท พนักงานจับหมาจรจัด
*อรุณ ภาวิไล รับบท พนักงานจับหมาจรจัด
*เฉลิม ปานเกิด รับบท นิคม
*อัญชลี จงคดีกิจ รับบท สัตว์แพทย์ใจดี
## อ้างอิง

* http://www.bigfuns.com/preview/409.htm

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* เว็บไซต์ทางการ    
* เบื้องหลังการสร้าง   
* หนังตัวอย่าง และเบื้องหลัง จาก YouTube   
* มะหมา 4 ขาครับ ที่ สยามโซน.คอม   
* มะหมา 4 ขาครับ   

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ครอบครัวไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย สมเกียรติ์ วิทุรานิช
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ตลกชีวิตไทย
หมวดหมู่:สุนัขไทยในวัฒนธรรมประชานิยม
เครื่องกล

**เครื่องกล**  สามารถหมายถึง
* เครื่องกลอย่างง่าย  (Simple machine)
* เครื่องจักร หรือเครื่องจักรกล (machine)
* วิศวกรรมเครื่องกล (mechanical engineering)

หมวดหมู่:เครื่องกล
อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล

**อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล** (, ; 15 ธันวาคม พ.ศ. 2395 – 25 สิงหาคม พ.ศ. 2451) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส เกิดในตระกูลที่มีนักวิทยาศาสตร์ถึง 4 รุ่น ตั้งแต่รุ่นปู่จนกระทั่งรุ่นลูก เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี พ.ศ. 2446 ร่วมกับปีแยร์ กูรี และมารี กูรี หลังจากที่เขาถึงแก่กรรม ชื่อสกุลของเขาได้กลายเป็นหน่วยวัดกัมมันตภาพ ในระบบหน่วยเอสไอ คือ แบ็กแรล เขียนด้วยสัญลักษณ์ Bq

## ชีวิตส่วนตัว
อ็องรี แบ็กแรล เกิดที่กรุงปารีส โดยเป็นบุตรของอาแล็กซ็องดร์-แอดมง แบ็กแรล (Alexandre-Edmond Becquerel) ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ที่ศึกษาเกี่ยวกับทัศนศาสตร์ ไฟฟ้า และแม่เหล็ก อ็องรีได้เข้าเรียนในโรงเรียน *เอกอลปอลีแต็กนิก* (École Polytechnique) ซึ่งเป็นโรงเรียนช่างฝีมือทหารของฝรั่งเศส และต่อมาก็เข้าเรียนใน * เอกอลเดปงเซโชเซ*  (École des Ponts et Chaussées) ซึ่งเป็นโรงเรียนที่สอนวิชาวิศวกรรมศาสตร์ที่เก่าแก่แห่งหนึ่ง ในด้านชีวิตครอบครัว อ็องรีสมรสกับหลุยส์ เดซีเร ลอรีเยอ (Louise Désirée Lorieux) มีบุตร 1 คน คือ ฌ็อง แบ็กแรล (Jean Becquerel) ซึ่งก็ได้เป็นนักฟิสิกส์เช่นเดียวกับอ็องรี ต่อมา ในปี พ.ศ. 2451 อ็องรีได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส (Académie des Sciences) และถึงแก่กรรมที่เลอครัวซี (Le Croisic) ในแคว้นเบรอตาญ ในปีเดียวกันกับที่ได้รับเลือก

## ชีวิตการงาน และงานวิจัยที่สำคัญ
thumb|left|ภาพหมอกจากแผ่นฟิล์มที่อ็องรี แบ็กแรลได้ทดลองนำกัมมันตภาพรังสีมาวางบนแผ่นฟิล์มที่ปกปิดอย่างดี แต่ก็ไม่อาจต้านทานการทะลุทะลวงได้
ในปี พ.ศ. 2435 อ็องรีได้เป็นคนที่สามในตระกูลแบ็กแรล ที่ได้เป็นภัณฑารักษ์ส่วนฟิสิกส์ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติฝรั่งเศส (Muséum National d'Histoire Naturelle) อีกสองปีให้หลัง เขาได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่างประจำกรมการสะพานและทางหลวง 

นับจากที่ได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่าง 2 ปี อ็องรีได้ศึกษาการเรืองแสงอย่างช้า (phosphorescence) ในเกลือยูเรเนียม จนเขาได้พบกัมมันตรังสีเข้าโดยบังเอิญ โดยเขาได้วางโพแทสเซียมยูเรนิลซัลเฟต ซึ่งตกทอดมาจากพ่อของเขา ไว้บนฟิล์มถ่ายรูปและวัสดุดำ จากนั้นนำไปตั้งไว้กลางแดด โดยเขาได้อธิบาย ณ ที่ประชุมวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส มีใจความดังนี้

จากการค้นพบนี้เอง ทำให้อ็องรีได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับสองสามีภรรยาตระกูลกูรี ในปี พ.ศ. 2446

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ประวัติอ็องรี แบ็กแรล จากเว็บรางวัลโนเบล 
* ประวัติย่อ และการใช้ระบบหน่วยเอสไอ (แบ็กแรล) 
* Annotated bibliography for Henri Becquerel from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues 

หมวดหมู่:กัมมันตรังสี
หมวดหมู่:นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์
หมวดหมู่:ชาวฝรั่งเศสผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:บุคคลจากปารีส
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากเอกอลปอลีแต็กนิก
หมวดหมู่:บุคคลจากเอกอลปอลีแต็กนิก
อำเภอไพศาลี

**ไพศาลี** เป็นอำเภอในจังหวัดนครสวรรค์ 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอไพศาลีมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับอำเภอหนองบัว
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับอำเภอบึงสามพัน อำเภอวิเชียรบุรี (จังหวัดเพชรบูรณ์) และอำเภอโคกเจริญ (จังหวัดลพบุรี)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับอำเภอโคกเจริญ อำเภอหนองม่วง (จังหวัดลพบุรี) อำเภอตากฟ้า และอำเภอท่าตะโก
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับอำเภอท่าตะโก

## ประวัติ
อำเภอไพศาลี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอท่าตะโก ต่อมาประชาชนจากหลายท้องที่มาประกอบอาชีพ ชุมชนเริ่มขยายตัวเจริญเติบโต ต่อมาในปี พ.ศ. 2505 ทางราชการได้ประกาศแยกท้องที่ฝั่งตะวันออกของอำเภอท่าตะโก บริเวณหมู่บ้านโคกเดื่อ ออกเป็น กิ่งอำเภอไพศาลี มีพื้นที่การปกครอง 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลโคกเดื่อ ตำบลสำโรงชัย ตำบลตะคร้อ โดยใช้ชื่อเมืองอไภยสาลี (หนองไผ่ไพศาลี) ตั้งเป็นชื่อทางการของกิ่งอำเภอ ซึ่งเป็นชุมชนในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย ซึ่งได้มีการพัฒนาเข้าสู่การเป็นชุมชนคูน้ำคันดินในสมัยทวารวดี เมืองเวสาลีเคยเป็นเมืองหน้าด่านเล็ก ๆ ของกรุงละโว้ในดินแดนสุวรรณภูมิ

ในปีเดียวกันหลังจากแยกพื้นที่กิ่งอำเภอ เขตตำบลวังน้ำลัด อำเภอท่าตะโก ได้แจ้งแก่ทางราชการว่าประชาชนไปติดต่อราชการที่กิ่งอำเภอไพศาลี สะดวกกว่าอำเภอท่าตะโก ทางราชการจึงได้โอนท้องทีเข้ามาสมทบในการปกครองของทางกิ่งอำเภอ จึงเข้าเงื่อนไขการตั้งอำเภอที่ต้องมีพื้นที่ไม่น้อยกว่า 4 ตำบล หลังจากนั้น 3 ปีจึงได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 เป็นอำเภอลำดับที่ 10 ของจังหวัดนครสวรรค์ 

ต่อมาอำเภอตาคลีได้แยกตั้งอำเภอตากฟ้าขึ้น พื้นที่หมู่ 5 บ้านซับตะเคียน (ในขณะนั้น) ตำบลสำโรงชัย มีระยะทางใกล้อำเภอตากฟ้ามากกว่า จึงโอนหมู่บ้านไปขึ้นกับตำบลสุขสำราญ อำเภอตากฟ้า และในปี พ.ศ. 2518 ได้ตั้งตำบลที่ 5 ขึ้นโดยแบ่ง 7 หมู่บ้านของตำบลสำโรงชัย ตั้งเป็นตำบลโพธิ์ประสาท และแยกพื้นที่ 6 หมู่บ้านของตำบลโคกเดื่อ ตั้งเป็นตำบลวังข่อย ในปี พ.ศ. 2521 และตั้งตำบลนาขอม ในปี พ.ศ. 2531 โดยแยกพื้นที่ตำบลวังน้ำลัดมาตั้ง และตั้งตำบลลำดับสุดท้ายในปี พ.ศ. 2532 โดยแยกพื้นที่ตำบลโคกเดื่อ ตั้งเป็นตำบลไพศาลี
[thumb|275x275px|[วัดไพศาลี]]
thumb|275x275px|เมืองเก่าเวสาลี

## การแบ่งเขตการปกครอง

### การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอไพศาลีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 101 หมู่บ้าน ได้แก่

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอไพศาลีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่

* **เทศบาลตำบลไพศาลี** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกเดื่อ (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 3–5, 8) และตำบลไพศาลี (เฉพาะหมู่ที่ 5 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 6, 8)
* **องค์การบริหารส่วนตำบลโคกเดื่อ** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกเดื่อ (เฉพาะหมู่ที่ 1–2, 6–7, 9 และบางส่วนของหมู่ที่ 3–5, 8)
* **องค์การบริหารส่วนตำบลสำโรงชัย** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำโรงชัยทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำลัด** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังน้ำลัดทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลตะคร้อ** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะคร้อทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ประสาท** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ประสาททั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลวังข่อย** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังข่อยทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลนาขอม** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาขอมทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลไพศาลี** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไพศาลี (เฉพาะหมู่ที่ 3–4, 7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 6, 8)

## อ้างอิง

ไพศาลี
ตระกูลภาษายูรัล

**ตระกูลภาษายูรัล** () เป็นตระกูลภาษาที่ประกอบด้วยภาษาประมาณ 30 ภาษา มีผู้พูดราว 20 ล้านคน ชื่อของตระกูลภาษานี้มีที่มาจากแหล่งกำเนิดของภาษา ซึ่งเชื่อกันว่ามาจากบริเวณเทือกเขายูรัล ภาษาในกลุ่มนี้ที่มีผู้พูดจำนวนมากได้แก่ ภาษาฟินแลนด์ ภาษาเอสโตเนีย และภาษาฮังการี ใช้ในฟินแลนด์ เอสโตเนีย และฮังการีตามลำดับ และยังมีภาษาอื่นอีก เช่น ภาษามอร์โดวิน ภาษาโคมิ ภาษาอุดมูร์ต ภาษามอคชา ภาษามารี ภาษาเอิร์สยา ภาษาคาเรเลีย ไช้ในสาธารณรัฐโคมิ สาธารณรัฐคาเรเลีย สาธารณรัฐอุดมูร์ต สาธารณรัฐมอร์โดเวีย ฯลฯ ซึ่งเป็นสาธารณรัฐปกครองตนเองของรัสเซีย

## อ้างอิง
การเติมอากาศ

**การเติมออกซิเจน** () หรือ**การเติมอากาศ** (Aeration) เป็นหัวใจของการทำงานของระบบบำบัดน้ำเสียแบบใช้ออกซิเจนจากอากาศ เพราะหากระบบบำบัดน้ำเสียขาดออกซิเจน จุลินทรีย์ทั้งหลายก็ไม่สามารถทำงานได้ ถ้ามีปริมาณออกซิเจนละลายน้ำอยู่สูง ระบบก็สามารถบำบัดน้ำได้ดีหรือสามารถรับน้ำเสียได้มากขึ้น แต่เนื่องจากค่าการละลายน้ำของออกซิเจนที่ความดันบรรยากาศมีค่าต่ำย่อมจะทำให้มีแรงขับ (Driving Force) ต่ำตามไปด้วย

ดังนั้น การเพิ่มอัตราการละลายน้ำของออกซิเจนที่ความดันบรรยากาศ จึงได้แก่การเพิ่มผิวสัมผัส (Interfacia Area) ระหว่างอากาศกับน้ำให้มีค่ามากที่สุด

สภาพการทำงานโดยทั่วไปของระบบบำบัดน้ำเสีย จะมีค่าความต้องการออกซิเจนเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาตามปริมาณความต้องการออกซิเจนของจุลินทรีย์ ซึ่งขึ้นอยู่กับอัตราการไหลของน้ำเสียและความเข้มข้นของมวลสารอินทรีย์ ซึ่งในการออกแบบจะต้องเติมออกซิเจนให้แก่ระบบที่ความต้องการสูงสุดได้อย่างเพียงพอ 
การเติมอากาศให้กับระบบำบัดน้ำเสียสามารถเติมได้โดย
1) เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ระบบบำบัดน้ำเสียที่ใช้การเติมอากาศแบบนี้ เช่น ระบบบ่อผึ่ง (Oxidation Ponds)ออกซิเจนจากอากาศจึงแพร่ลงบนเฉพาะที่ผิวหน้าของบ่อผึ่งเท่านั้น ถ้าหากอัตราการใช้ออกซิเจนในระบบ มีมากกว่าอัตราการแพร่ของออกซิเจนก็จะทำให้เกิดสภาวะที่เรียกว่าไร้อากาศ (Anaerobic)หรือค่าออกซิเจนที่ละลายอยู่ในน้ำมีค่าเท่ากับ 0 ในสภาวะเช่นนี้ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นจากก๊าซไข่เน่าในระบบบำบัดน้ำเสียได้ และน้ำจะมีสีดำ การเติมอากาศวิธีนี้จึงไม่ต้องการพลังงานในการเติมอากาศ
2) โดยใช้เครื่องกลเติมอากาศ เช่น กังหันชัยพัฒนา เครื่องกลในระบบบำบัดแบบสระเติมอากาศ (Aerated Lagoon)เครื่องกลในระบบตะกอนเร่ง (Activated Sludge)เป็นต้น ซึ่งการเติมอากาศวิธีนี้จำเป็นต้องมีพลังงานมาเกี่ยวข้อง แต่ถ้าไม่มีการควบคุมที่ดี ก็จะเกิดการสูญเสียพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์ เครื่องกลเติมอากาศมีหน้าที่อยู่ 2 ประการ คือ หน้าที่ในการให้ออกซิเจนแก่น้ำในระบบบำบัดน้ำเสียได้อย่างพอเพียง และหน้าที่ในการกวนน้ำเพื่อให้ออกซิเจนที่ละลายน้ำอยู่กระจายออกเสมอทั่วทั้งบริเวณที่ต้องการ พลังงานที่ใช้ในการกวนนี้จะต้องมีค่าพอเหมาะสำหรับการกระจายออกซิเจนในน้ำต่อการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ เพราะถ้ากวนน้อยเกินไปจุลินทรีย์จะไม่ได้รับออกซิเจนอย่างเพียงพอ เป็นผลให้ระบบไม่สามารถทำงานได้ดีเท่าที่ควร แต่ถ้ากวนแรงเกินไปก็จะสิ้นเปลืองพลังงานโดยไม่เกิดประโยชน์ เครื่องกลเติมอากาศแต่ละชนิดมีทั้งข้อดีและข้อเสียในด้านต่างๆ ดังนั้นการออกแบบและประดิษฐ์เครื่องกลเติมอากาศ จะต้องเข้าใจหลักการทำงาน วิธีคำนวณ ตลอดจนเข้าใจถึงวิธีการทดสอบสมรรถนะในการถ่ายเทออกซิเจนลงไปในน้ำต่อพลังงาน (Performance of Oxygen Transfer in Water) หน่วยเป็นกิโลกรัมของออกซิเจน/แรงม้า-ชั่วโมง ปัจจุบันมีการใช้หัวกระจายอากาศ ช่วยในการเพิ่มประสิทธิภาพในระบบบำบัดน้ำเสียแบบต่างๆ
 

หมวดหมู่:กระบวนการทางเคมี
หมวดหมู่:ฟิสิกส์
ลูกศร

**ลูกศร** อาจหมายถึง
* ลูกธนู *(Arrows)* อาวุธชนิดหนึ่งใช้ร่วมกับ ธนู
* ลูกดอก *(Quarrel, Dart)* อาวุธชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นไม้หรือเหล็กมีพู่ข้างท้ายสำหรับเป่ายิงสัตว์
* ลูกศร (สัญลักษณ์) เครื่องหมายที่ใช้ชี้บอกทาง มีลักษณะคล้ายส่วน ปลายของลูกศร
ศาลเจ้านิกโกฟูตาราซัง

thumb|250px|สะพานศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นของทางศาลเจ้า
thumb|250px|อาคารหลักภายในรั้วหิน

**ศาลเจ้าฟูตาราซัง** () เป็นศาลเจ้าชินโตในเมืองนิกโก จังหวัดโทจิงิ มักเรียกกันว่า **ศาลเจ้านิกโกฟูตาราซัง** เป็นสถานที่สักการะเทพเจ้า 3 องค์ คือ โอกูนินูชิ ทาโงริฮิเมะ และอาจิซูกิตากาฮิโกเนะ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1310

ศาลเจ้าฟูตาราซังตั้งอยู่ระหว่างศาลเจ้าโทโชกับสุสานไทยูอิง มีนักท่องเที่ยวมากมายมาเยี่ยมชมสถานที่ทั้งสาม และที่วัดรินโนที่อยู่ใกล้เคียง

ศาลเจ้าแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในรายชื่อเดียวกับศาลเจ้านิกโกโทโชและวัดรินโนภายใต้ชื่อว่า **"[[ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก]]"** ภายในศาลเจ้าเป็นสถานที่เก็บรักษาดาบสองเล่มซึ่งจัดว่าเป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น


ไฟล์:Nikko Futarasan Jinja M3292.jpg|หอไฮเดน
ไฟล์:Nikko Futarasan Jinja Mikoshi M3299.jpg|อาคารที่เก็บรักษา *มิโกชิ*
ไฟล์:Nikko Futarasan Jinja Hie Jinja M3294.jpg|ศาลฮิเอะ
ไฟล์:Nikko Futarasan Chinese Lantern M3301.jpg|โคมไฟแบบจีน มีชื่อเรียกว่า *บาเกโดโระ* ("โคมผี")
ไฟล์:Nikko Futarasan Daikoku M3303.jpg|หอไดโกกุ 大黒殿
ไฟล์:Nikko Futarasan Jinja Mitomo Jinja M3310.jpg|ศาลมิโตโมะ
ไฟล์:Nikko Futarasan Jinja M3331.jpg|อาคารอื่น ๆ ในบริเวณศาลเจ้าฟูตาราซัง
ไฟล์:Nikko Futarasan Gate M3287.jpg|ประตูทางเข้าศาลเจ้า


นิกโกฟูตาราซัง
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในนิกโก
ชากาซูลู

**ชากาซูลู** **หรือสมเด็จพระราชาธิบดีชากา กาเซนซังกาโกนา** ( – 22 กันยายน 1828; บางครั้งสะกดว่า**ชาก้า**) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรซูลู ซึ่งในปัจจุบันคือ แอฟริกาใต้ เขาเป็นคนสร้างให้ซูลูเป็นชาติที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกร เป็นที่เกรงกลัวของชาติตะวันตกมาก มีชื่อเสียงทางด้านการเดินทางไกลด้วยการวิ่งเร็ว 50 ไมล์ และเข้าโจมตีด้วยรูปขบวนที่น่ากลัว

## อ้างอิง
### หมายเหตุ

### Citations

### แหล่งที่มา

*
*
* 
* 
*
* 
* 
*
*
* 
* 
* 
*
* 
* 
*
*
* 
* 
*
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 

### Further reading

*
* 
* 
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* The History of Shaka
* 
* 

หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ซูลู
หมวดหมู่:ซูลู
ดักลาส ดีซี-8

**ดักลาส ดีซี-8** ()  เป็นเครื่องบินเจ็ทโดยสารแบบแรกของบริษัทดักลาส และ เป็นคู่แข่งกับโบอิง 707 ดีซี-8 บินครั้งแรกในวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1958 และ เริ่มรับผู้โดยสารเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1959 และมีการผลิตทั้งสิ้น 556 เครื่อง

## รายละเอียด ดีซี-8
ข้อมูลจำเพาะ
* **ผู้สร้าง** บริษัท ดักลาส (สหรัฐอเมริกา) 
* **ประเภท** เจ็ทโดยสารพิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 3-5 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 179 ที่นั่ง (ดีซี-8-50) และ 259 ที่นั่ง (ดีซี-8-63)
* **เครื่องยนต์** เทอร์โบแฟน แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ เจที 3 ดี-1 แรงขับ 7,945 กิโลกรัม
หรือ เจที 3 ดี-3 แรงขับ 8,172 กิโลกรัม จำนวน 4 เครื่อง (ดีซี-8-50)
* เทอร์โบแฟน แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ เจที 3 ดี-7 แรงขับ 8,618 กิโลกรัม 4 เครื่อง (ดีซี-8-63)
* **กางปีก** 43.41 เมตร (ดีซี-8-50)
** 45.26 เมตร (ดีซี-8-63)
* **ยาว** 45.87 เมตร (ดีซี-8-50)
** 57.12 เมตร (ดีซี-8-63)
* **สูง** 12.91 เมตร
* **พื้นที่ปีก** 266.5 ตารางเมตร (ดีซี-8-50)
** 271.9 ตารางเมตร (ดีซี-8-63)
* **น้ำหนักเปล่า** 60,020 กิโลกรัม (ดีซี-8-50)
** 69,739 กิโลกรัม (ดีซี-8-63)
* **น้ำหนักบรรทุกสูงสุด** 21,092 กิโลกรัม (ดีซี-8-50)
** 30,719 กิโลกรัม (ดีซี-8-63)
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด** 147,415 กิโลกรัม (ดีซี-8-50)
** 158,760 กิโลกรัม (ดีซี-8-63)
* **อัตราเร็วเดินทาง** 933 กิโลเมตร/ชั่วโมง (ดีซี-8-50)
* **อัตราเร็วเดินทางประหยัด** 842 กิโลเมตร/ชั่วโมง (ดีซี-8-63)
* **พิสัยบินเมื่อบรรทุกสูงสุด** 9,950 กิโลเมตร (ดีซี-8-50)
** 7,240 กิโลเมตร (ดีซี-8-63)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องบินดักลาส
หมวดหมู่:เครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส
หมวดหมู่:อากาศยานเชิงพาณิชย์
องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์

**องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์** หรือ **ร.ส.พ.** เป็นหน่วยงานรัฐวิสาหกิจในอดีตของไทย ภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงคมนาคม มีหน้าที่ดำเนินกิจการขนส่งสินค้า ให้บริการแก่หน่วยงานราชการ และรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ที่มีขนาดใหญ่ทั่วประเทศแก่ประชาชนทั่วไปโดยเฉพาะที่ส่งทางไปรษณีย์ไม่ได้

## ประวัติ
องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2496 โดยมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2496 มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ถนนรางน้ำ แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร และมีสำนักงานสาขาทั่วประเทศ มีภารกิจหลักในการขนส่งสินค้าให้กับหน่วยราชการ โดยเฉพาะในการขนส่งบางประเภท ที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคง มีข้อบังคับกำหนดว่า การขนส่งนั้นต้องดำเนินการโดยองค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์เท่านั้น ได้แก่
* งานขนส่งอาวุธยุทโธปกรณ์ และอุปกรณ์ทางการทหารของกองทัพไทย
* งานขนส่งอุปกรณ์เครื่องใช้ของสำนักพระราชวัง
* งานของหน่วยราชการและรัฐวิสาหกิจเช่น
** งานขนส่งสินค้าในบริเวณการท่าเรือแห่งประเทศไทย
** งานขนส่งอุปกรณ์ของโรงพิมพ์ธนบัตร และขนส่งธนบัตรของธนาคารแห่งประเทศไทย
** งานขนส่งหัวรถจักรของการรถไฟแห่งประเทศไทย
** งานขนส่งอุปกรณ์ของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย การไฟฟ้านครหลวง และการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค

## การยุบเลิก ร.ส.พ.
ในช่วงต้นรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร รัฐบาลมีนโยบายปรับปรุงการบริหารงาน เพิ่มประสิทธิภาพ ร.ส.พ. เพื่อให้มีความสามารถในการแข่งขันด้านธุรกิจโลจิสติกส์ มีการเสนอให้ ร.ส.พ. ย้ายสำนักงานไปอยู่ในที่ดินของการรถไฟแห่งประเทศไทย ต่อมานายภูมิธรรม เวชยชัย รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ได้เสนอร่างพระราชกฤษฎีกา ต่อคณะรัฐมนตรี เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2548 ให้ยุบเลิก ร.ส.พ. โดยให้เหตุผลว่ามีปัญหาขาดสภาพคล่อง และมีหนี้สินสะสมกว่า 1,800 ล้านบาท  และไม่มีความสามารถในการแข่งขันกับธุรกิจขนส่งของเอกชน และได้มีพระราชกฤษฎีกายุบเลิกฯ เป็นผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 รวมระยะที่องค์การฯ ดำเนินการมา  ปี

ภายหลังการยุบเลิก ร.ส.พ. ได้มีการเปิดประมูลให้บริษัทเอกชนเข้ามาทำหน้าที่ขนส่งสินค้าแทน โดยการกล่าวหาว่า การยุบเลิก ร.ส.พ. มีวัตถุประสงค์เพื่อเอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มธุรกิจขนส่งที่สนับสนุนรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ สำหรับที่ดินใจกลางเมืองบริเวณถนนรางน้ำที่องค์การ ร.ส.พ. ย้ายออกไป ได้เปิดให้บริษัทคิง พาวเวอร์ จำกัด เช่าที่ดินสร้างเป็นศูนย์การค้าคิง พาวเวอร์ คอมเพล็กซ์

## รายชื่อประธานกรรมการ
# พลโท บัญญัติ เทพหัสดิน ณ อยุธยา (พ.ศ. 2496-2499)
# พลเอก หลวงสถิตยุทธการ (สถิต สถิตยุทธการ) (พ.ศ. 2499-2504)
# พลเอก เภา เพียรเลิศ บริภัณฑ์ยุทธกิจ (พ.ศ. 2504-2508)
# พระประกาศสหกรณ์ (สดับ วีรเธียร) (พ.ศ. 2508-2513)
# พลเอก จิตติ นาวีเสถียร (พ.ศ. 2513-2518)
# นาวาเอก เจริญ เจริญรัชต์ภาคย์ (พ.ศ. 2518-2521)
# นายบุญซ้อน บุญศุขะ (พ.ศ. 2521-2524)
# พลเรือเอก สุรพล แสงโชติ (พ.ศ. 2524-2527)
# นาวาตรี ทวี มนต์ไตรเวทย์ (พ.ศ. 2527-2530)
# พลเอก ปิ่น ธรรมศรี (พ.ศ. 2530-2533)
# พลอากาศโท นิมล บุญญานุรักษ์ (พ.ศ. 2533-2536)
# พลเรือเอก โกสุม กมลนาวิน (พ.ศ. 2536-2539)
# พลอากาศเอก สนั่น ทั่วทิพย์ (พ.ศ. 2539-2543)
# พลเอก พงษ์เทพ เทศประทีป (พ.ศ. 2543-2545)
# พลเรือเอก ธำรง วิบูลเสถียร (พ.ศ. 2545-2547)
# นายศรีสุข จันทรางศุ (พ.ศ. 2547-2549)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* http://www.mot.go.th/dutyETO.htm 
* แถลงการณ์ สหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจองค์การ ร.ส.พ. “ยุบ หรือ ฮุบ ร.ส.พ.” 

หมวดหมู่:ธุรกิจขนส่งและโลจิสติกส์
หมวดหมู่:กระทรวงคมนาคม (ประเทศไทย)
หมวดหมู่:รัฐวิสาหกิจไทยในอดีต
หมวดหมู่:องค์การที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2446
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2549
แบนเพรสโตออริจินัล

**แบนเพรสโตออริจินัล** เป็นคำนิยามสำหรับตัวละคร สัตว์ประหลาด หรือยานพาหนะที่เป็นตัวละครเฉพาะของแบนเพรสโตเองที่ปรากฏตัวในวิดีโอเกมซึ่งมีเนื้อหาแบบข้ามเนื้อเรื่อง เช่น ซีรีส์ซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น  ตัวละครแบนเพรสโตออริจินัลในยุคแรกมักรับบทเป็นตัวประกอบในเกมซีรีส์เอสดีแบทเทิล แต่ต่อมาก็ได้มีตัวละครที่ผู้เล่นควบคุมได้ เช่น *ไฟเตอร์โรอาร์*ซึ่งปรากฏตัวในซีรีส์เดอะเกรทแบทเทิลหลาย ๆ ภาค

โดยทั่วไปแล้วนิยามนี้จะไม่รวมถึงตัวละครในเกมของแบนเพรสโตซึ่งไม่มีตัวละครที่ติดลิขสิทธิ์ ยกเว้นแต่ซีรีส์ซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น ออริจินัลเจเนเรชัน เนื่องจากตัวละครและหุ่นยนต์ส่วนใหญ่ในซีรีส์นี้จะเป็นตัวละครแบนเพรสโตออริจินัลซึ่งเคยปรากฏตัวในเกมอื่นมาก่อนแล้ว

หมวดหมู่:ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น
สนามกีฬา

[right|thumb|250px|[ราชมังคลากีฬาสถาน แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย สนามกีฬากลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย และเป็นสนามเหย้าของทีมฟุตบอลทีมชาติไทยด้วย]]
[right|thumb|250px|[สนามกีฬาเกอโลรา-ซรีวีจายา สนามกีฬาที่ใช้แข่งขันกีฬาซีเกมส์ครั้งที่26 ตั้งอยู่ที่ ปาเล็มบัง อินโดนีเซีย]]

**สนามกีฬา** เป็นสถานที่ที่สร้างขึ้นภายในศูนย์กีฬา เพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬา มีพื้นที่สำหรับการแข่งขัน และพื้นที่สำหรับผู้ชม ที่ออกแบบมาเพื่อนั่ง หรือยืนเพื่อชมการแข่งขัน

## ประวัติของสนามกีฬา
คำว่าสนามกีฬาในภาษาอังกฤษ คือ Stadium มาจากภาษากรีก คือ "stadion" (στάδιον) แปลว่า สถานที่ที่มีคนยืนอยู่ สนามกีฬาเก่าแก่ที่เป็นรู้จักกันดีคือ สนามโอลิมเปีย ประเทศกรีซ และสนามโคลอสเซียม กรุงโรม, อิตาลี

## สนามกีฬาสมัยใหม่
### รูปแบบ

### การออกแบบ

### อัฒจันทร์

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อสนามกีฬาเรียงตามความจุ
* สนามฟุตบอล
* ศูนย์กีฬา

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
การเต้นรำ

**การเต้นรำ** คือการเคลื่อนไหวร่างกายและการขยับตัวไปตามจังหวะเพลง มันมีการเต้นรำที่หลากหลายรูปแบบไม่ว่าจะเป็น การเต้นรำหมู่ การเต้นแจ๊ส บัลเลต์ เต้นแท็ป บอลล์รูม ฟังก์ การเต้นเบรกแดนซ์ หรือการเต้นแบบไทยเช่นการรำวง การรำฟ้อน การเต้นรำแสดงถึงการมีความแข็งแกร่งและความอ่อนแอในจังหวะที่เป็นไปตามเพลง แสดงถึงความโรแมนติค ความเป็นสุภาพบุรุษ สุภาพสตรี และการ มีวัฒนธรรม

การเต้นรำเป็นการเคลื่อนไหวของมนุษย์ที่แสดงออกทางสังคม และจิตวิญญาณ และเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ เป็นศาสตร์คือมีกฎที่ควบคุมแน่นอน ตายตัว เป็นศิลป์คือเราแสดงตัวตนที่แท้จริง การแสดงถึงจินตนาการ การเต้นรำอาจทำเป็นกลุ่ม อย่างน้อย 2-3 คน

## ศาสตร์แห่งการเต้นรำ
เป็นศิลปะในการสร้างท่าเต้นรำ คนที่เต้นรำเรียกว่านักเต้น คุณครูจะสอนให้นักเรียนเต้นตามที่ครูสอน มักสอนในห้องกระจกเพื่อสำรวจท่าเต้นเและจะได้เห็นตัวเองเวลาเต้น

## การเต้นรำ
โรงเรียนสอนเต้นรำอยู่ที่กรุงปารีส เริ่มต้นในปี 1661 ตอนแรกรับแต่นักเรียนผู้ชายจนกระทั่ง ถึงปี 1681 จึงมีการรับผู้หญิงเข้าเรียน การเต้นสมัยใหม่ถูกเรียกว่าการเต้นแห่งศตวรรษที่ยี่สิบ การเต้นบอลลูมคือการเต้นสมัยใหม่ โดยเป็นการผสมผสานระหว่างความเป็นทางการกับความรื่นเริง ผู้คนมากมายมีความสุขจากการเต้น จนเขาคิดว่าเป็นการออกกำลังกายเพื่อสุขภาพอย่างหนึ่ง การเต้นนั้น อาจเป็นได้ทั้ง เร็ว ช้า ใหญ่ เล้ก สูง เตี้ย หรือแม้แต่บนพื้น ฟลอร์ สำหรับโรงเรียนสอนเต้นนั้น มักคัดคนเข้าเรียน และมีการสอบคัดเลือกเพื่อที่จะได้เป็นนักเต้นมืออาชีพ

## ดูเพิ่ม
* ศิลปะ
* ศิลปกรรม
* ศิลปะการแสดง (outline)
* Outline of dance
* Index of dance articles
* นักเต้นประกอบ

## เชิงอรรถ

## อ้างอิง

## หนังสืออ่านเพิ่มเติม
* Adshead-Lansdale, J. (Ed.) (1994) *Dance History: An Introduction*. Routledge. ISBN 0-415-09030-X.
* Carter, A. (1998) *The Routledge Dance Studies Reader*. Routledge. ISBN 0-415-16447-8.
* Charman, S. Kraus, R, G. Chapman, S. and Dixon-Stowall, B. (1990) *History of the Dance in Art and Education*. Pearson Education. ISBN 0-13-389362-6.
* Cohen, S, J. (1992) *Dance As a Theatre Art: Source Readings in Dance History from 1581 to the Present*. Princeton Book Co. ISBN 0-87127-173-7.
* Daly, A. (2002) *Critical Gestures: Writings on Dance and Culture*. Wesleyan University Press. ISBN 0-8195-6566-0.
* Dils, A. (2001) *Moving History/Dancing Cultures: A Dance History Reader*. Wesleyan University Press. ISBN 0-8195-6413-3.
* Miller, James, L. (1986) *Measures of Wisdom: The Cosmic Dance in Classical and Christian Antiquity*, University of Toronto Press. ISBN 0-8020-2553-6.

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
*Historic illustrations of dancing from 3300 B.C. to 1911 A.D. from Project Gutenberg
*United States National Museum of Dance and Hall of Fame

การเต้นรำ
รายชื่อสนามฟุตบอลเรียงตามความจุ

**รายชื่อสนามกีฬาฟุตบอลเรียงตามความจุ** นับตามจำนวนเก้าอี้ ตามข้อกำหนดฟีฟ่าขั้นต่ำ 40,000 ที่นั่ง ที่สามารถจัดการแข่งขันรายการระดับฟุตบอลโลกได้ จำนวนรายชื่อดังกล่าวมีทั้งสนามกีฬาแห่งชาติ และสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอล ส่วนใหญ่จะเป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์และสนามฟุตบอล

## รายชื่อ

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Football Temples of the world Football.Avxth.com  รวมทีมฟุตบอล 

หมวดหมู่:สนามฟุตบอล
พระคันธารราษฎร์

**พระคันธารราษฎร์** หรือ **พระขอฝน** เป็นพระพุทธรูปสำคัญของประเทศองค์หนึ่ง เดิมประดิษฐาน ณ หอพระคันธารราษฎร์ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ปัจจุบันประดิษฐาน ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต

## ประวัติ
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าฯ ให้หล่อขึ้นเมื่อปีเถาะ เบญจศก จ.ศ. 1145 (พ.ศ. 2326) มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปนั่งขัดสมาธิราบ พระหัตถ์ขวายกเสมอพระอุระในท่ากวัก พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลาเป็นกิริยารับน้ำ ลักษณะพระพักตร์ค่อนข้างกลม พระขนงโก่ง พระเนตรเหลือบต่ำโดยลงยาสีเหมือนจริง พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์บางเรียว พระกรรณยาว เกือบจดพระอังสา ขมวดพระเกศาทำเป็นรูปก้นหอยเรียงตลอดถึงพระเมาลี พระรัศมีทำเป็นรูปดอกบัวตูม ครองจีวรห่มเฉียง เปิดพระอังสาขวามีริ้วผ้าที่ด้านหน้าองค์พระพุทธรูป รองรับด้วยฐานบัวคว่ำบัวหงายและฐานสิงห์ ลักษณะทั้งหมด เป็นพระราชดำริที่โปรดให้ถ่ายแบบ มาจากพระพุทธรูปในสมัยโบราณ เดิมเป็นพระพุทธรูปสำริดลงรักปิดทอง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้กะไหล่ทอง และติดเพชรเม็ดใหญ่เป็นพระอุณาโลมที่พระนลาฏ ปัจจุบันไม่มีเพชรที่พระนลาฏ
 
พระคันธารราษฎร์นี้ เดิมคงประดิษฐานในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาปลายรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดให้บูรณปฏิสังขรณ์วัดพระศรีรัตนศาสดาราม และสร้างปูชนียสถานเพิ่มเติม ได้สร้างหอพระคันธารราษฎร์ ขึ้นที่มุมระเบียงด้านหน้าพระอุโบสถ เป็นอาคารขนาดเล็กยอดปรางค์ เพื่อประดิษฐานพระพุทธรูป และเทวรูปสำคัญที่ใช้ในพระราชพิธีพิรุณศาสตร์ พระราชพิธีพืชมงคลจรดพระนังคัลแรกนาขวัญ เรียกนามอาคารตามนามพระพุทธรูปว่า “หอพระคันธารราษฎร์”

## ประเพณีและพิธีการ
พระคันธารราษฎร์ เป็นพระพุทธรูปที่ใช้ตั้งเป็นประธานในพระราชพิธีพิรุณศาสตร์ และพืชมงคล ณ พระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งแต่รัชกาลที่ 1 จนปัจจุบัน

เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2560 สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้อัญเชิญพระคันธารราษฎร์ จากพระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต ไปในพิธีบำเพ็ญพระราชกุศลอุทิศถวาย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช และพิธีเจริญพระพุทธมนต์ถวายพระพรชัยมงคลถวายพระราชกุศลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา 12 สิงหาคม 2560 ณ พระลานพระราชวังดุสิต

## การขึ้นทะเบียน
* กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศเป็นพระพุทธรูปสำคัญ ตามบัญชีแนบท้าย ระเบียบกระทรวงศึกษาธิการ ว่าด้วยการก่อสร้างอนุสาวรีย์แห่งชาติ และการจำลองพระพุทธรูปสำคัญ พ.ศ. 2520

## อ้างอิง

คันธารราษฎร์
คันธารราษฏร์
คันธารราษฏร์