แมคโอเอสรุ่นดั้งเดิม

**แมคโอเอสรุ่นดั้งเดิม** () เดิมมีชื่อว่า **ซิสเต็มซอฟต์แวร์** () เป็นระบบปฏิบัติการที่พัฒนาขึ้นสำหรับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลตระกูลแมคอินทอช โดยบริษัทแอปเปิลตั้งแต่ ค.ศ. 1984 จนถึง ค.ศ. 2001 เริ่มจากซิสเต็ม 1 จนถึงแมคโอเอส 9 ระบบปฏิบัติการแมคอินทอชได้รับการยกย่องว่าช่วยทำให้แนวคิดของส่วนติดต่อผู้ใช้แบบกราฟิกเป็นที่นิยม ซอฟต์แวร์นี้มาพร้อมกับแมคอินทอชทุกรุ่นที่วางจำหน่ายในช่วงเวลาที่พัฒนา และหลายการอัปเดตของระบบก็มักทำควบคู่ไปกับการเปิดตัวแมคอินทอชรุ่นใหม่ ๆ

แอปเปิลเปิดตัวแมคอินทอชรุ่นแรกเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1984 ระบบซอฟต์แวร์เวอร์ชันแรก ซึ่งยังไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการนั้น มีพื้นฐานบางส่วนมาจากลิซาโอเอส ซึ่งแอปเปิลเคยพัฒนาสำหรับคอมพิวเตอร์ลิซาในปี ค.ศ. 1983 ภายใต้ข้อตกลงที่อนุญาตให้ซีร็อกซ์ซื้อหุ้นของแอปเปิลในราคาพิเศษ บริษัทยังได้นำแนวคิดจากคอมพิวเตอร์ซีร็อกซ์ พาร์ก อัลโต ซึ่งสตีฟ จอบส์ อดีตซีอีโอของแอปเปิล และสมาชิกทีมลิซาคนอื่น ๆ เคยได้ชมตัวอย่างมาก่อน ระบบปฏิบัติการนี้ประกอบด้วยแมคอินทอชทูลบ็อกซ์รอม (Macintosh Toolbox ROM) และ “โฟลเดอร์ระบบ” (System Folder) ซึ่งเป็นชุดไฟล์ที่โหลดจากดิสก์ ชื่อ *แมคอินทอชซิสเต็มซอฟต์แวร์* (Macintosh System Software) เริ่มถูกใช้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1987 กับซิสเต็ม 5 ต่อมา แอปเปิลได้ปรับชื่อระบบเป็น *แมคโอเอส* (Mac OS) ในปี ค.ศ. 1996 โดยเริ่มอย่างเป็นทางการกับเวอร์ชัน 7.6 ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับโครงการแมคอินทอชโคลน อย่างไรก็ตาม โครงการนี้สิ้นสุดลงหลังจากการเปิดตัวแมคโอเอส 8 ในปี ค.ศ. 1997 และเวอร์ชันหลักสุดท้ายของระบบคือแมคโอเอส 9 ซึ่งออกในปี ค.ศ. 1999

ซิสเต็มซอฟต์แวร์เวอร์ชันแรก ๆ ทำงานได้เพียงทีละหนึ่งแอปพลิเคชันเท่านั้น แต่เมื่อแมคอินทอช 512 เค ออกมา ได้มีการพัฒนาส่วนขยายระบบที่เรียกว่า สวิตเชอร์ (Switcher) เพื่อใช้หน่วยความจำเพิ่มเติมทำให้สามารถโหลดโปรแกรมหลายตัวพร้อมกันได้ โปรแกรมแต่ละตัวที่ถูกโหลดจะสงวนหน่วยความจำไว้เฉพาะของตัวเอง และจะปรากฏบนหน้าจอเฉพาะเมื่อถูกเปิดผ่านสวิตเชอร์ แม้แต่เดสก์ท็อปของไฟน์เดอร์ (Finder) ก็เช่นกัน นอกจากนี้ สวิตเชอร์ยังนำฟีเจอร์ที่คุ้นเคยในปัจจุบันอย่าง คลิปบอร์ด (Clipboard) มาใช้ ทำให้สามารถคัดลอกและวางข้อมูลระหว่างโปรแกรมที่โหลดไว้ได้ แม้จะสลับโปรแกรมหรือกลับไปที่เดสก์ท็อปก็ตาม

เมื่อมีการเปิดตัวซิสเต็ม 5 มีการเพิ่มส่วนขยายที่รองรับมัลติทาสกิงแบบทำงานร่วมกันที่เรียกว่า มัลติไฟน์เดอร์ (MultiFinder) ซึ่งช่วยให้เนื้อหาในหน้าต่างของแต่ละโปรแกรมคงอยู่ในหน้าต่างซ้อนกันเหนือเดสก์ท็อป ต่อมาฟีเจอร์นี้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของซิสเต็ม 7 พร้อมกับการรองรับหน่วยความจำเสมือน อย่างไรก็ตาม ภายในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ระบบปฏิบัติการสมัยใหม่อื่น ๆ เช่น วินโดวส์เอ็นที โอเอส/2 เน็กซ์สเตป บีเอสดี และลีนุกซ์ ต่างมีคุณสมบัติขั้นสูงอย่างมัลติทาสกิงแบบแย่งชิงสิทธิ (pre-emptive multitasking) การป้องกันหน่วยความจำ การควบคุมการเข้าถึง และการรองรับผู้ใช้หลายคนบนคอมพิวเตอร์เดสก์ท็อป ในขณะเดียวกัน การจัดการหน่วยความจำของแมคอินทอชที่มีข้อจำกัด และความขัดแย้งที่เกิดจากส่วนขยายต่าง ๆ เช่น ระบบเครือข่ายหรือการรองรับอุปกรณ์เฉพาะ กลายเป็นสาเหตุให้ระบบปฏิบัติการนี้ถูกวิจารณ์อย่างหนัก และเป็นหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้ส่วนแบ่งตลาดของแอปเปิลลดลงในช่วงเวลานั้น

หลังจากความพยายามล้มเหลวสองครั้งในการสร้างระบบปฏิบัติการต่อยอดจากแมคอินทอชซิสเต็มซอฟต์แวร์ ได้แก่ แทลิเจนต์ (Taligent) และ คอปแลนด์ (Copland) รวมถึงความพยายามพัฒนานานสี่ปีภายใต้การนำของ สตีฟ จอบส์ หลังจากกลับมาที่แอปเปิลในปี ค.ศ. 1997 แอปเปิลจึงแทนที่แมคโอเอสด้วยระบบปฏิบัติการใหม่ในปี ค.ศ. 2001 ที่ชื่อแมคโอเอสเท็น ระบบใหม่นี้ยังคงรูปแบบส่วนติดต่อผู้ใช้ส่วนใหญ่จากแมคโอเอสรุ่นดั้งเดิม และมีการทับซ้อนบางส่วนของเฟรมเวิร์กสำหรับแอปพลิเคชันเพื่อความเข้ากันได้ แต่โดยรวมแล้ว ระบบปฏิบัติการทั้งสองมีต้นกำเนิดและสถาปัตยกรรมที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

การอัปเดตครั้งสุดท้ายของแมคโอเอส 9 ในปี ค.ศ. 2001 มีขึ้นเพื่อรองรับการทำงานร่วมกับแมคโอเอสเท็น คำว่า “คลาสสิก” ซึ่งปัจจุบันใช้เป็นชื่อเรียกรวมสำหรับแมคโอเอสรุ่นดั้งเดิมทั้งหมด มาจาก *คลาสสิกเอนไวรอนเมนต์* (Classic Environment) ซึ่งเป็นเลเยอร์ความเข้ากันได้ที่ช่วยให้การเปลี่ยนผ่านไปสู่แมคโอเอสเท็น (หรือที่ปัจจุบันเรียกว่าแมคโอเอส) เป็นไปอย่างราบรื่น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์ของแอปเปิล

หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์ในปี พ.ศ. 2527