ที่มาของประชากรลาว

**ที่มาของประชากรลาว** (Peopling of Laos) หมายถึงการที่กลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในลาวเกิดขึ้นเป็นชุมชนในประเทศลาวปัจจุบัน โดยเชื่อว่าประชากรลาวในปัจจุบันมีความเกี่ยวพันกับกลุ่มประชากรที่มีดีเอ็นเอในโครโมโซมวายแบบฮาโลกรุป O ซึ่งมีความใกล้เคียงกับชนกลุ่มน้อยในจีนเมื่อ 35,000 ปีที่ผ่านมา ซึ่งต่อมากลุ่มชนดังกล่าวได้แพร่กระจาย จนบางส่วนเข้ามาอยู่ในดินแดนที่เป็นประเทศลาวในปัจจุบัน
## การมาถึงของชาวขมุ
thumb|right|แผนที่แสดงการกระจายของผู้พูดภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กลุ่มชนที่พูดกลุ่มภาษาขมุจัดเป็นกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มแรก ๆ ที่มีหลักฐานว่าเข้ามาถึงดินแดนที่เป็นประเทศลาวในปัจจุบัน ต่อมาได้กลมกลืนไปกับกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาในกลุ่มภาษามอญ-เขมรที่เข้ามาภายหลัง รวมทั้งกลุ่มชนที่พูดภาษาไท เชื่อกันว่าชาวขมุเหล่านี้ อพยพจากจีนเข้าสู่ดินแดนที่เป็นประเทศลาวในทุกวันนี้เมื่ออย่างน้อย 4,000 ปีที่ผ่านมา กลุ่มชนนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของบรรพบุรุษที่พูดภาษาออสโตรเชียติกดั้งเดิม ที่มีบ้านเกิดตามแนวชายแดนจีนในปัจจุบันเมื่อราว 10,000 ปีที่ผ่านมา จากการวิเคราะห์ดีเอ็นเอในโครโมโซมวายแบบฮาโลกรุป O บรรพบุรุษเหล่านี้ มีต้นกำเนิดร่วมกับกลุ่มขนที่พูดภาษาจีน-ทิเบตดั้งเดิมและภาษาม้ง-เมี่ยนดั้งเดิม

จำนวนประชากรในกลุ่มที่พูดภาษากลุ่มขมุในลาว ได้แก่ 
* ชาวขมุ 389,694 คน 
* ชาวเคือน 8,000 คน 
* ชาวมัล 23,193 คน 
* ชาวมลาบรีหรือผีตองเหลือง 24 คน บางครั้งเรียกชาวยัมบรี 
* ชาวโอดู 
* ชาวไพ 15,000 คน 
* ชาวซิญมุล 3,164 คนรวมชาวพองเคนียงและพวกด้วย

## การอพยพมาตามแนวชายฝั่งของกลุ่มที่พูดภาษามอญ-เขมร
เช่นเดียวกับชาวขมุ กลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษากลุ่มมอญ-เขมร เป็นชนกลุ่มแรก ๆ ที่เข้ามาตั้งหลักแหล่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชนกลุ่มนี้คาดว่าแพร่กระจายเข้ามาในลาวในยุคโลหะ โดยมีเอกลักษณ์คือปลูกข้าว ตีโลหะ เลี้ยงสัตว์และพูดภาษากลุ่มมอญ-เขมร โดยเริ่มแพร่กระจายจากชายฝั่งตะวันออกไปตะวันตก แล้วจึงอพยพเข้าไปในแผ่นดิน คาดว่าขนกลุ่มนี้เข้าสู่ลาวทางตะวันตก โดยผ่านไทยและกัมพูชาเข้าไป

กลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษากลุ่มมอญ-เขมรในลาวได้แก่ 
* ชาวอะเฮว 1,770 คนในแขวงจำปาศักดิ์ 
* ชาวอาลัก 4,000 คนทางภาคใต้ของลาว 
* ชาวอะเรมประมาณ 500 คน 
* ชาวบอ 2,950 คน 
* ชาวบรู 69,000 คน 
* ชาวชัต 450 คนในแขวงคำม่วน 
* ชาวฮลังดวนในแขวงอัตตะปือ และบนที่ราบสูงกัสเซง 
* ชาวฮุง 2,000 คนในแขวงบอลิคำไซและแขวงคำม่วน 
* ชาวอิร 4,420 คนในแขวงสาละวัน 
* ชาวเจ๊ะห์ 8,013 คนในภาคใต้ของลาว 
* ชาวเจ็ง 7,320 คนในแขวงอัตตะปือ 
* ชาวกัสเซง 6,000 คนในภาคใต้ของลาว 
* ชาวกาตัง 107,350 คนในลาว 
* ชาวกะตู 14,700 คน 
* ชาวคลอร์ 6,000 คน 
* ชาวเขมร 10,400 คน 
* ชาวคัว 2,000 คน 
* ชาวกรี ชาวกุย 51,180 คน 
* ชาวลาแวหรือชาวเบรา 
* ชาวลาเว 12,750 คน 
* ชาวลาเว็น 40,519 คน 
* ชาวลาวี 
* ชาวมาเล็ง 800 คน 
* ชาวมอญ 
* ชาวแง 12,189 คน 
* ชาวเงือน 
* ชาวญาเฮือน 
* ชาวโอง 
* ชาวโอย 
* ชาวปาโกะห์ 
* ชาวพอง 
* ชาวซาดัง 
* ชาวซาลัง 
* ชาวซาปวน 
* ชาวซิงมุน 
* ชาวมากอง 
* ชาวโสก 
* ชาวซู 
* ชาวซูเอย 
* ชาวตาเลียง 
* ชาวตะโอย 
* ชาวแท 
* ชาวตุม 
* ชาวเวียดนาม 76,000 คน 
* ชาวแยะ

## การมาถึงของชาวปะหล่องจากพม่า
กลุ่มชนที่พูดภาษาในกลุ่มภาษาปะหล่อง เป็นชนพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เชื่อว่าจุดกำเนิดของชนเหล่านี้อยู่ในพม่าใกล้กับแนวชายแดนจีน ชาวปะหล่องมีความสัมพันธุ์ใกล้ชิดกับชาวขมุ โดยเป็นกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกในพม่า กลุ่มชนที่พูดภาษากลุ่มปะหล่องในลาว ได้แก่ 
* ชาวบิต 1,530 คน ยังเป็นที่โต้แย้งว่าเป็นชาวปะหล่องหรือชาวขมุ 
* ชาวกอน 1,000  คนในแขวงหลวงน้ำทา 
* ชาวสามเตา 2,359 คน 
* ชาวละเม็ต 16,740 คน
## การอพยพของชาวไทจากจีน
การอพยพของกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลไทจากเขตภูเขาทางเหนือเข้าสู่ดินแดนที่เป็นประเทศลาวในปัจจุบันเกิดขึ้นอย่างช้า ๆ โดยเข้ามาตามที่ราบลุ่มแม่น้ำทางเหนือ เข้ามาอาศัยในที่ราบลุ่ม และเข้ามาแทนที่หรืออยู่ร่วมกับกลุ่มชนที่พูดภาษาในตระกูลออสโตร-เอเชียติก ภาษาและวัฒนธรรมของชาวไทเป็นวัฒนธรรมที่โดดเด่นในประเทศไทยและลาวในปัจจุบัน จุดกำเนิดของกลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลขร้า-ไทมีต้นกำเนิดทางตอนใต้ของจีนและมีบรรบุรุษร่วมกับกลุ่มชนที่พูดภาษาออสโตรนีเซียนดั้งเดิม
 
กลุ่มชนที่พูดภาษาตระกูลขร้า-ไทในลาวได้แก่ 
* ชาวลาว 3,000,000 คน 
* ชาวไทแดง 
* ชาวไทดำ 
* ชาวไทกะปง 
* ชาวไทเฮ 
* ชาวไทคัง 47,636 คน 
* ชาวไทขาว 
* ชาวกงสัต 
* ชาวกวน 2,500 คน 
* ชาวไทลาน 
* ชาวไทเมี่ยน 
* ชาวไทล้านนา 
* ชาวไทลอย 
* ชาวไทลอง 
* ชาวได 134,100 คน 
* ชาวไทอีสาน 
* ชาวไทเหนือ 
* ชาวนุง 
* ชาวย้อ 
* ชาวไทเปา 
* ชาวไทเปือง 
* ชาวพวน 106,099 คน 
* ชาวผู้ไท 154,400 คน 
* ชาวพูโก 
* ชาวเรียน 
* ชาวแสก 
* ชาวไทซัม 
* ชาวไทโย 
* ชาวไทเยน 
* ชาวย้อย 
* ชาวไทยภาคกลาง 
* ชาวจ้วง 
* ชาวไทใหญ่ 
* ชาวยาง
## การอพยพของชาวม้ง-เมี่ยนจากจีน
ชาวม้ง-เมี่ยนอพยพจากจีนเข้าสู่ลาวในช่วงเวลาที่กว้าง ยกเว้นชาวลูเมี่ยนที่อพยพจากจีนเข้าสู่เวียดนามในพุทธศตวรรษที่ 18 แล้วจึงเข้าสู่ลาว จุดกำเนิดของชาวม้งเมี่ยนคาดว่าอยู่ที่ Kweichow ในมณฑลยูนนาน เมื่อราว 2000 ปีที่แล้ว ชาวม้งกลุ่มต่าง ๆ ในลาวได้แก่ 
* ชาวม้งดอ 169,800 คน 
* ชาวม้งจัวะ 145,600 คน 
* ชาวลูเมี่ยนหรือเย้า 20,250 คน 
* ชาวกิมมุน 4,500 คน
## การอพยพอย่างต่อเนื่องของกลุ่มที่พูดภาษาจีน
การอพยพของชาวจีนเข้าสู่ลาวเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องมาหลายศตวรรษ โดยกลุ่มชาวจีนที่พบมากในลาวมักมาจากทางภาคใต้ของจีน
## การอพยพของชาวโลโลจากทิเบตผ่านพม่า
กลุ่มชนที่พูดภาษากลุ่มโลโลนี้คาดว่าเป็นลูกหลานของชาวเกวียงโบราณในจีนตะวันตก ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชาวทิเบต ชาวหน่าซีและชาวเกวียงในปัจจุบัน ชาวโลโลหรือชาวอี้อพยพมาจากทางตะวันออกเฉียงใต้ของทิเบตเข้าสู่เสฉวน ยูนนาน บางส่วนเข้าสู่พม่า และมายังลาว

กลุ่มชาติพันธุ์ในกลุ่มนี้ได้แก่ 
* ชาวก้อหรือชาวอาข่า 58,000 คน 
* ชาวฮานี 1,122 คนในแขวงพงสาลี 
* ชาวกะดัว 5,000 คน 
* ชาวลาหู่ 8,702 คน 
* ชาวลาหู่ชิ 3,240 คน 
* ชาวพนา 
* ชาวผู้น้อย 
* ชาวซีลา
## การอพยพของชาวกะโดจากจีน
นอกจากกลุ่มที่พูดภาษากลุ่มโลโลแล้ว ชาวกะโดเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษากลุ่มทิเบต-พม่าอีกกลุ่มหนึ่งในลาว มี 225 คนในแขวงพงสาลี คาดว่าอพยพมาจากจีน พูดภาษาในกลุ่มพม่า-ทิเบตเช่นเดียวกับชาวโลโล
## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประเทศลาว
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศลาว