open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
นุสรัต ฟะเตห์ อะลี ข่าน

อุสตาซ **นุสรัต ฟะเตห์ อะลี ข่าน** (; 13 ตุลาคม ค.ศ. 1948 – 16 สิงหาคม ค.ศ. 1997) ยังเป็นที่รู้จักในชื่อย่อว่า **NFAK** เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และผู้กำกับดนตรีชาวปากีสถาน ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับเพลงกัววาลี (Qawwali) ซึ่งเป็นดนตรีสวดภาวนาแบบศูฟี เขาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในนักร้องชาวเอเชียใต้ที่มีอิทธิพลมากที่สุดตลอดกาล เขาได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็น **"ชะห์เอนชะ-อี-กัววาลี"** () และได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน 50 เสียงอันทรงพลังจาก NPR และ 200 นักร้องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลจากโรลลิงสโตน เดอะนิวยอร์กไทมส์ ยกย่องนุสรัตให้เป็นนักร้องกัววาลีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคสมัยของเขา เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้บุกเบิกดนตรีกัววาลีให้กับผู้ฟังทั่วโลก เขาเป็นที่รู้จักในด้านความสามารถในการร้อง และสามารถแสดงได้อย่างหนักหน่วงเป็นเวลาหลายชั่วโมง 

นุสรัตเกิดที่แคว้นปัญจาบตะวันตก และได้แสดงต่อสาธารณชนครั้งแรกเมื่ออายุ 15 ปี ณ งานชะฮ์ลัมของบิดา เขาเป็นผู้นำวงกัววาลีของครอบครัวเขาเองในปี ค.ศ. 1971 และนำสไตล์จังหวะอันเป็นเอกลักษณ์ของเขามาถ่ายทอดสู่ครอบครัว  เขาเซ็นสัญญากับค่ายโอเรียนทัล สตาร์ เอเจนซี (Oriental Star Agencies - OSA) ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองเบอร์มิงแฮม ประเทศอังกฤษ ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ต่อมา นุสรัตได้ออกผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์และอัลบั้มเพลงในยุโรป อินเดีย ญี่ปุ่น ปากีสถาน และสหรัฐอเมริกา เขาได้ร่วมงานกับศิลปินจากฝั่งตะวันตกและทดลองทำเพลงด้วยกันจนกลายเป็นศิลปินเพลงแนวเวิลด์มิวสิกที่มีชื่อเสียง เขาได้ออกทัวร์คอนเสิร์ตอย่างกว้างขวางในกว่า 40 ประเทศ  นอกจากการทำให้ดนตรีกัววาลีเป็นที่นิยมแล้ว เขายังมีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อดนตรีร่วมสมัยของเอเชียใต้ด้วย เช่น เพลงแนวป๊อปปากีสถาน เพลงแนวป๊อปอินเดีย และเพลงในภาพยนตร์บอลลีวูด  เขายังเป็นผู้เชี่ยวชาญดนตรีแนวฮินดูสตานีคลาสสิก

## แหล่งอ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Article with brief 1993 interview (edwebproject.org)
* 
* "Nusrat Fateh Ali Khan: The Voice of Pakistan". *[[All Things Considered]]*. NPR.
* 

หมวดหมู่:นักร้องปากีสถาน
หมวดหมู่:ชาวปัญจาบ
หมวดหมู่:มุสลิมชาวปากีสถาน
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นปัญจาบ
เอลนาร์โก: อินไซด์เม็กซิโกส์คริมินัลอินเซอร์เจนซี

***เอลนาร์โก: อินไซด์เม็กซิโกส์คริมินัลอินเซอร์เจนซี*** () เป็นหนังสือสารคดีเกี่ยวกับสงครามยาเสพติดเม็กซิโกเขียนโดย Ioan Grillo ในหนังสือนี้ Grillo ได้วิเคราะห์การค้ายาเสพติดในเม็กซิโกอย่างละเอียด โดยเริ่มจากคำว่า "El Narco" ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของเครือข่ายอาชญากรค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ไร้ตัวตนที่คอยสร้างเงาแห่งการฆาตกรรมเหนือเม็กซิโก หนังสือเล่มนี้ครอบคลุมแนวหน้าของสงครามยาเสพติดในเม็กซิโก โดยมุ่งสืบหาต้นตอของการค้ายาเสพติดผิดกฎหมายในเม็กซิโก ความรุนแรงที่ทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ความเสียหายต่อชีวิตมนุษย์จากการค้ายาเสพติด และองค์กรอาชญากรรมในประเทศ หนังสือเล่มนี้มีจุดยืนเชิงวิพากษ์วิจารณ์ความพยายามที่ไม่ประสบความสำเร็จของรัฐบาลกลางเม็กซิโกและสหรัฐอเมริกาในการต่อสู้กับความรุนแรงและสาเหตุของความรุนแรงจากสิ่งเหล่านี้

หนังสือของ Grillo ได้วาดภาพแก๊งค้ายาเสพติดเม็กซิโกและการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของพวกเขาในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา สำหรับผู้เขียน องค์กรอาชญากรรมในเม็กซิโกไม่ใช่แก๊ง แต่เป็น "ขบวนการและอุตสาหกรรมที่ดึงดูดผู้คนหลายแสนคนจากบาริโอที่เต็มไปด้วยกระสุนปืนไปจนถึงภูเขาที่ปลูกกัญชา" หนังสือเล่มนี้อธิบายว่าแก๊งค้ายาเสพติดได้จัดตั้งหน่วยสังหารกึ่งทหารที่มีคนติดอาวุธหลายหมื่นคนจากประเทศกัวเตมาลาไปจนถึงชายแดนรัฐเท็กซัสอย่างไร ภายในหนังสือมีคำให้การจากสมาชิกภายในแก๊งค้ายาเสพติด และแม้ว่า *El Narco*จะแสดงให้เห็นว่า "ความหายนะ" ของสงครามยาเสพติดในเม็กซิโกอาจอยู่ทางใต้ของชายแดนสหรัฐฯ แต่ Grillo ชี้ให้เห็นว่าสหรัฐฯ "กำลังจมอยู่กับความขัดแย้งนี้อย่างลึกซึ้ง"

ในฉบับประเทศอังกฤษซึ่งตีพิมพ์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2011 หนังสือเล่มนี้มีคำบรรยายข้างใต้ว่า "การผงาดขึ้นอย่างนองเลือดของแก๊งค้ายาเม็กซิกัน" ("The Bloody Rise of Mexican Drug Cartels") ส่วนฉบับสหรัฐอเมริกาออกจำหน่ายสองเดือนหลังจากนั้น มีคำบรรยายข้างใต้ที่แตกต่างออกไป หนังสือเล่มนี้มีชื่อภาษาสเปนว่า "El narco: En el corazón de la insurgencia criminal mexicana" วางจำหน่ายแล้วเช่นกัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Ioan Grillo's web page
* Book Review: El Narco: Inside Mexico's Criminal Insurgency  — Bloomsbury Press

หมวดหมู่:หนังสือสารคดีเกี่ยวกับสงครามยาเสพติดเม็กซิโก
หมวดหมู่:สงครามยาเสพติดเม็กซิโก
ประติมากรรมใหญ่เหยียนตี้และหฺวางตี้

**ประติมากรรมใหญ่เหยียนตี้และหฺวางตี้** () เป็นอนุสาวรีย์ในประเทศจีนที่สลักบนภูเขาริมแม่น้ำหฺวาง มีความสูงโดยรวมที่ ; แท่นฐานสูง 55 เมตร มีรูปปั้นครึ่งตัวอยู่ด้านบนสูง 51 เมตร แท่นเหล่านี้เป็นพระรูปจักรพรรดิในตำนานสองพระองค์ที่รู้จักกันในพระนามเหยียนตี้และหฺวางตี้ การก่อสร้างใช้เวลา 20 ปี และแล้วเสร็จใน ค.ศ. 2007 ด้วยต้นทุนที่ 22.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อนุสาวรีย์เหล่านี้ตั้งอยู่ที่เจิ้งโจว เมืองหลักของมณฑลเหอหนาน ประเทศจีน รูปปั้นเหล่านี้สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงการเมืองและเศรษฐกิจ

## ประวัติ

## การก่อสร้าง
ประติมากรรมขนาดยักษ์นี้สูง 106 เมตร ผสมผสานระหว่างภูเขาและรูปร่างมนุษย์ อันเป็นสัญลักษณ์ของความสามัคคี โดยสูงกว่าเทพีเสรีภาพของสหรัฐ 8 เมตร และสูงกว่ามาตุภูมิเพรียกหาของรัสเซียเพียง 2 เมตร ประติมากรรมนี้แสดงพระพักตร์ของเหยียนตี้และหฺวางตี้ ซึ่งมีลักษณะพระพักตร์เหมือนกัน พระเนตรยาว 3 เมตร พระนาสิกยาว 8 เมตร พระพักตร์ทั้งสองครอบคลุมพื้นที่กว่า 1,000 ตารางเมตร ประติมากรรมนี้สร้างขึ้นจากคอนกรีตกว่า 7,000 ลูกบาศก์เมตร เหล็กกล้า 1,500 ตัน และหินแกรนิต 6,000 ลูกบาศก์เมตร ทั้งหมดมาจากภูเขาไท่หาง โครงการนี้ใช้งบประมาณประมาณ 180 ล้านหยวน

File:First Emperors, Yellow River Park, Zhengzhou, Henan Province.jpg
File:Huangdi y Yandi.jpg
File:炎黄二帝巨型塑像北侧视角.JPG
File:炎黄二帝巨型塑像远景视角.JPG


## ดูเพิ่ม
* รายการรูปปั้นที่สูงที่สุด
* สามราชาห้าจักรพรรดิ
* เหยียนหฺวางจื่อซุน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*

หมวดหมู่:รูปปั้นขนาดมหึมาในประเทศจีน
หมวดหมู่:ประติมากรรมหินในประเทศจีน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในเจิ้งโจว
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเจิ้งโจว
หมวดหมู่:จักรพรรดิหยาน
จังหวัดชุมพรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชุมพร]] พ.ศ. 2544** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2544 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2539 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน

การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปครั้งแรกภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 ที่มีการใช้การเลือกตั้งรูปใหม่ ทั้งการเปลี่ยนแปลงเขตเลือกตั้งจากเขตใหญ่เรียงหมายเลขเป็นเขตเดียวหมายเลขเดียว และเพิ่มเติมการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อเป็นครั้งแรก

## ภาพรวม
### ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ (รวมทั้งจังหวัดชุมพร)

### ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ (รายเขตเลือกตั้ง)

### ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต (รวมทั้งจังหวัดชุมพร)

### ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต (รายเขตเลือกตั้ง)

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอสวี (ยกเว้นตำบลเขาค่ายและตำบลนาสัก) และอำเภอเมืองชุมพร (ยกเว้นตำบลนาชะอัง ตำบลบางลึก ตำบลหาดพันไกร ตำบลวังใหม่ ตำบลบ้านนา ตำบลขุนกระทิง และตำบลถ้ำสิงห์)

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอท่าแซะ, อำเภอปะทิว และอำเภอเมืองชุมพร (เฉพาะตำบลนาชะอัง ตำบลบางลึก ตำบลหาดพันไกร ตำบลวังใหม่ ตำบลบ้านนา ตำบลขุนกระทิง และตำบลถ้ำสิงห์)

### เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอพะโต๊ะ, อำเภอละแม, อำเภอหลังสวน, อำเภอทุ่งตะโก และอำเภอสวี (เฉพาะตำบลเขาค่ายและตำบลนาสัก)

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดชุมพรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
* จังหวัดชุมพรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548

## อ้างอิง

* รายชื่อและคะแนนของผู้สมัครทั้งหมดใน จังหวัดชุมพร

ชุมพร
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดชุมพร
ทวีศักดิ์เล็ก พลอยศักดา

**สุธน คำภัคดี** (เกิด 3 ตุลาคม พ.ศ. 2511) หรือที่รู้จักในชื่อ **ทวีศักดิ์เล็ก พลอยศักดา** เป็นอดีตนักมวยไทยชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์รุ่นแบนตัมเวทของสนามมวยเวทีลุมพินี ซึ่งโด่งดังในช่วงทศวรรษที่ 1980 และ 1990

## ประวัติและอาชีพ
เขาฝึกซ้อมอยู่ที่ค่ายพลอยศักดา เขาชกในยุคทองของมวยไทย โดยได้ชกกับนักมวยชื่อดังหลายคน เขาชกในยุคทองของมวยไทย โดยได้ชกกับนักมวยชื่อดังหลายคน รวมถึงแซมซั่นอีสาน แสนเมืองน้อย ลูกเจ้าพ่อมเหศักดิ์, ยอดมวย 2 พ.ศ. แก่นศักดิ์ ส.เพลินจิต, ขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ, ทารกอัจฉริยะ แสนไกร ศิษย์ครูอ๊อด, แข้งมังกร เมธี เจดีย์พิทักษ์ และจอมยุทธพริ้ววาโย กังวาลน้อย อ.ศรีบัวลอย

การชกของเขากับแสนเมืองน้อย ลูกเจ้าพ่อมเหศักดิ์ ในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2535 เป็นการชกครั้งสุดท้ายในอาชีพของเขา หมัดของแสนเมืองน้อยทำให้อาการบาดเจ็บที่ตาซ้ายของเขาแย่ลง ซึ่งการผ่าตัดถึงสี่ครั้งก็ไม่สามารถรักษาให้หายได้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2511
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักมวยไทยชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักมวยจากจังหวัดเพชรบูรณ์
นากูรตรรกา

**นากูรตรรกา** (; Nagore Dargah) เป็นหมู่สิ่งปลูกสร้างดาร์กาที่สร้างครอบสุสานของนักบุญศูฟี นากูร ไซเยด อับดุล กาดีร ชาฮุล ฮามีด ตั้งอยู่ในเมืองนากูร เมืองชายฝั่งในอำเภอนากปัฏฏินัม รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย 

ตามตำนานว่ากันว่าชาฮุล ฮามีด ได้แสดงปาฏิหารย์ในนากูร และรักษาโรคทางกายของกษัตริย์อัจจุตัปปะ นายัก ผู้นำฮินดูแห่งตันจาวูรในศตวรรษที่ 16 ได้สำเร็จ นากูรตรรกานี้เชื่อว่าสร้างขึ้นโดยศิษยนุศิษย์ของฮามีด โดยได้รับความสนับสนุนจำนวนมากจากชาวฮินดูเช่นกัน ดาร์กานี้ประกอบด้วยหออะษานห้าหอ โดยหอที่สูงที่สุดนั้นสร้างขึ้นให้โดยผู้นำฮินดูชาวมราฐา ประตาป สิงห์ (1739–1763) หลังเขาขอพรให้ตนมีบุตรชายสำเร็จตามที่หวัง ผู้ปกครองชาวมราฐาในสมัยต่อ ๆ มา ยังคงเป็นผู้อุปถัมภ์ของดาร์กานี้เรื่อยมา รวมถึงกษัตริย์ตุลจาจี บุตรของประตาป สิงห์ ที่บริจาคที่ดินขนาด  ให้กับดาร์กา ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ซึ่งเกิดความขัดแย้งทางอำนาจเหนือตันจาวูรระหว่างอำนาจจากยุโรป, นาวับแห่งอาร์โกต, กษัตริย์แห่งมราฐา และ ติปปุสุลตานแห่งไมสูรุ ดาร์กานี้มีฐานะเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญสำหรับทุกฝ่าย 

ดาร์กานี้เป็นจุดหมายปลายทางแสวงบุญที่สำคัญทั้งสำหรับมุสลิมศูฟีและศาสนิกชนของศาสนาฮินดู และเทศกาลกันตูริ (; Kanduri) ความยาว 14 วัน ซึ่งเป็นงานฉลอง *[[urs|อุรส์]]* (วันครบรอบวันเสียชีวิต) ของชาฮุล ฮามีด ของดาร์กาก็ดึงดูดศาสนิกชนทั้งฮินดูและมุสลิมจากในและนอกอินเดียมาเข้าร่วมเช่นกัน นากูรตรรกาจึงถือเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของการอยู่ร่วมกันโดยสันติระหว่างสองศาสนา

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

*
*
*
*
*
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*Nagore Dargah in Nagapattinam District website

หมวดหมู่:มัสยิดในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐทมิฬนาฑู
ฮิซาโกะ โคยามะ

**ฮิซาโกะ โคยามะ** (; 1916–1997) เป็นนักสังเกตการณ์ดวงอาทิตย์ชาวญี่ปุ่น ผู้ร่างและเก็บรวบรวมจุดมืดดวงอาทิตย์โดยละเอียดนานหลายทศวรรษ ซึ่งต่อมามีบทบาทในการสร้างบันทึกจุดมืดดวงอาทิตย์ขึ้นมาใหม่จนย้อนกลับไปได้ถึงปี 1610 โคยามะเป็นเจ้าหน้าที่ประจำพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์ในโตเกียวนานมากกว่า 40 ปี และร่างภาพดวงอาทิตย์มากกว่า 10,000 ชิ้นตลอดช่วงชีวิตของเธอ ในปี 1986 ถือได้รับรางวัลสนับสนุนการวิจัยเชิงวิชาการจากสมาคมดาราศาสตร์ตะวันออกไกล (Oriental Astronomical Association Prize of Encouragement of Academic Research) และในปี 2012 ดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งได้ตั้งชื่อใหม่เป็น 3383 Koyama เพื่อระลึกถึงเธอ โดยการเสนอจากสมาชิกของสมาคมดาราศาสตร์ตะวันออกไกล

โคยามะเริ่มสังเกตการณ์จุดมืดดวงอาทิตย์ตั้งแต่เมื่อเธอได้รับกล้องโทรทรรศน์ขนาด 36 mm X 60 จากบิดา และในปี 1944 เธอได้แสดงภาพร่างจุดมืดดวงอาทิตย์เป็นครั้งแรกให้กับอิสเซ ยามาโมโตะ ศาสตราจารย์ด้านดาราศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเกียวโต ประธานภาคดวงอาทิตย์ของสมาคมดาราศาสตร์ตะวันออกไกลในเวลานั้น ภายใต้การกำกับและดูแลของยามาโมโจั โคยามะเริ่มร่างภาพของจุดมืดบนดวงอาทิตย์แทบจะสม่ำเสมอ โดยใช้เทคนิกที่เรียกว่า “การดูโดยตรงแบบลดรูป” (attenuated direct-viewing) ซึ่งประกอบด้วยการฉายภาพจากกล้องโทรทรรศน์ลงบนแผ่นกระดาษ จากนั้นจึงร่างภาพสิ่งที่เห็นและบันทึกข้อมูลจากการสังเกตอื่น ๆ ลงบนกระดาษ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักดาราศาสตร์ชาวญี่ปุ่น
พริกแดงกัศมีร์

**พริกแดงกัศมีร์** () หรือ **กศมีรีลาลมิรจะ** (อักษรโรมัน: Kashmiri laal mirch) เป็นพริกสีแดงเข้มมีที่มาจากอนุทวีปอินเดีย นิยมใช้งานเพื่อให้สีแดงและเพิ่มรสกับอาหาร ในชณะเดียวกันไม่ได้มีรสเผ็ดหรือทำลายรสของอาหารมากเกินไป ในสูตรอาหารสำหรับปาวบาจี หรือ มีสัลปาว ใช้พริกแดงกัศมีร์เพื่อให้สีแดงเข้มที่เป็นเอกลักษณ์

ประเทศอินเดียเป็นผู้ผลิตและผู้บริโภครายใหญ่ที่สุดของพริกชนิดนี้ บริษัทผู้ผลิตเครื่องเทศส่วนใหญ่มีพริกชนิดนี้จำหน่าย เช่น MDH และ อีฟริสต์สไปซิส วีระ สังฆวี ระบุว่าอุตสาหกรรมร้านอาหารส่วนใหญ่ในประเทศอินเดียใช้งานพริกแดงกัศมีร์หรืออย่างน้อยในรูปผง และด้วยความต้องการของพริกชนิดนี้สูง ทำให้บ่อยครั้งมีการนำพริกพยาทคีมาใช้แทนกัน รัฐบาลยังมีโครงการที่สนับสนุนการเพิ่มการผลิตพริกสายพันธุ์หรือรูปแบบพื้นถิ่นในชัมมูและกัศมีร์

## ลักษณะ
คณะกรรมการเครื่องเทศอินเดียภายใต้กระทรวงพาณิชย์และอุตสาหกรรมของรัฐบาลอินเดีย ระบุว่าพริกกัศมีร์มีเพาะปลูกหลักอยู่ในชัมมูและกัศมีร์กับรัฐหิมาจัลประเทศ รวมถึงในกัว และเก็บเกี่ยวในฤดูหนาว พริกแดงกัศมีร์มีลักษณะภายนอกดูเหี่ยวและกระด้าง มีสีแดงออกน้ำตาลโดยเฉพาะเมื่อนำไปตากแห้ง

สมาคมการค้าเครื่องเทศอเมริกัน (ASTA) ระบุค่าสีของพริกนี้อยู่ที่ 54.10 ขนาดของแคปไซซินอยู่ที่ 0.325% พริกกัศมีร์มีรสเผ็ดน้อย ด้วยขนาด 1000 – 2000 SHU ตามระดับสโกวิลล์ พริกแดงกัศมีร์มีหลายคุณภาพ ผลการศึกษาหนึ่งจากปี 1999 พบขนาดแคปไซซินอยู่ที่ 0.126%

ศูนย์การศึกษาและวิจัยผู้บริโภคของอินเดียระบุขนาดสโกวิลล์ของ *อีฟริสต์กศมีรลาล* (Everest Kashmiri Lal; โดยอีฟริสต์สไปซิส) อยู่ที่ 48,000 SHU ส่วน *โกลเดินฮาร์เวสต์กศมีรีมิรจะผง* (Golden Harvest Kashmiri Mirch Powder; โดยโกลเดินฮาร์เวสต์) อยู่ที่  60,000 SHU ซึ่งเป็นค่าใกล้เคียงกับของยี่ห้ออื่น ๆ ในท้องตลอด 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พริก
หมวดหมู่:เครื่องเทศ
หมวดหมู่:อาหารอินเดีย
หมวดหมู่:อาหารปากีสถาน
รางวัลฟิล์มแฟร์

**รางวัลฟิล์มแฟร์อวอร์ด** (; ) เป็นรางวัลประจำปีที่ยกย่องเชิดชูความเป็นเลิศทางศิลปะและเทคนิคในภาพยนตร์ภาษาฮินดี พิธีมอบรางวัลนี้เป็นหนึ่งในอีเวนต์ภาพยนตร์ที่น่าจดจำที่สุดในอินเดีย รางวัลฟิล์มแฟร์ได้มีการมอบครั้งแรกโดยนิตยสารฟิล์มแฟร์ในเครือเดอะไทม์กรุปในปี ค.ศ. 1954 ซึ่งเป็นปีเดียวกับการมอบรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติครั้งแรก แรกเริ่มมีการเรียกรางวัลนี้ว่ารางวัลแคลร์ ตามชื่อของแคลร์ เมนดอนซา บรรณาธิการหนังสือพิมพ์เดอะไทม์ออฟอินเดียผู้ล่วงลับ และรับแบบอย่างมาจากรางวัลออสการ์

ระบบการลงคะแนนแบบคู่ได้รับการพัฒนาขึ้นในปี ค.ศ. 1956 ภายใต้ระบบนี้ รางวัลฟิล์มแฟร์จะลงคะแนนโดยทั้งสาธารณชนและคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญ ต่างจากรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติซึ่งตัดสินโดยคณะกรรมการที่ได้รับการแต่งตั้งจากรัฐบาลอินเดีย พิธีมอบรางวัลนี้ได้รับการสนับสนุนจากองค์กรเอกชนหลายแห่งทั้งในอดีตและปัจจุบัน ในช่วงหลายปีในช่วงทศวรรษ 1990 พิธีมอบรางวัลได้รับการถ่ายทอดสดให้ผู้ชมทางโทรทัศน์ แต่ต่อมาก็ถูกยกเลิกไปด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบแน่ชัด

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 พิธีมอบรางวัลแบบที่มีการบันทึกภาพและตัดต่อไว้จะการถ่ายทอดทางสถานีโทรทัศน์ SET หนึ่งหรือสองสัปดาห์หลังจากพิธีการเสร็จสิ้น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2018 พิธีมอบรางวัลได้ถ่ายทอดทางสถานีโทรทัศน์คัลเลอร์สจนถึงปี ค.ศ. 2023 งานประกาศรางวัลจัดขึ้นที่มุมไบ ยกเว้นในปี พ.ศ. 2563 ซึ่งงานประกาศรางวัลฟิล์มแฟร์ครั้งที่ 65 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ณ สนามกีฬาสรุสชาอี เมืองคุวาหาฏี รางวัลฟิล์มแฟร์เป็นรางวัลที่โดดเด่นและได้รับการยอมรับมากที่สุดในบอลลีวูด จนถึงกลางทศวรรษ 1990 ซึ่งมีรางวัลอื่น ๆ เกิดขึ้นมากมายในมุมไบ ส่งผลให้ผู้ชมลดลงนับตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 2000

นอกเหนือจากงานหลักซึ่งมอบรางวัลเกี่ยวกับภาพยนตร์ภาษาฮินดีแล้ว ฟิล์มแฟร์ยังมีงานประเภทอื่น ๆ สำหรับวงการภาพยนตร์อินเดียภาษาอื่นหรือรูปแบบด้วย เช่น ฟิล์มแฟร์อวอร์ดเซาท์ (Filmfare Awards South) สำหรับภาพยนตร์ในอินเดียใต้ ฟิล์มแฟร์มราฐีอวอร์ด (Filmfare Marathi Awards) สำหรับภาพยนตร์ภาษามราฐี ฟิล์มแฟร์อวอร์ดบังคลา (Filmfare Awards Bangla) สำหรับภาพยนตร์ภาษาบังคลา, ภาษาอัสสัม, และภาษาโอริยา ฟิล์มแฟร์อวอร์ดปัญจาบี (Filmfare Awards Punjabi) สำหรับภาพยนตร์ภาษาปัญจาบ ฟิล์มแฟร์โอทีทีอวอร์ดส สำหรับภาพยนตร์ที่ฉายลงบริการสื่อผ่านอินเทอร์เน็ต ฟิล์มแฟร์ช็อตฟิล์มอวอร์ดส์ สำหรับหนังสั้น เป็นต้น

## แหล่งอ้างอิง

หมวดหมู่:รางวัลภาพยนตร์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อินเดีย
สุวรรณโคมคํา

**สุวรรณโคมคํา** เป็นเมืองในตำนานของพื้นที่ราบลุ่มริมฝั่งแม่น้ำโขง ในประเทศลาว ใกล้กันกับเขตพื้นที่เมืองเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ของประเทศไทย ชื่อของเมืองนี้ปรากฏอยู่ใน เอกสารโบราณชิ้นสำคัญอย่างน้อย 2 ฉบับ ได้แก่ ตำนานเมืองสุวรรณโคมคำ (พงศาวดารภาคที่ 72) และตำนานสิงหนวัติกุมาร โดยให้รายละเอียดและพิสดารมากในตำนานเมืองสุวรรณโคมคำ (พงศาวดารภาคที่ 72) ขณะที่ตำนานสิงหนวัติกุมารไม่ได้ให้รายละเอียดมากนัก

## เนื้อหาในตำนาน
จิตร ภูมิศักดิ์ ระบุว่า "ตำนานเมืองสุวรรณโคมคำ…เป็นบันทึกความทรงจำว่าด้วยประวัติความเป็นมาของดินแดนล้านนาก่อนยุคไทยเข้ามาตั้งบ้านเมือง ยุคนั้นเป็นยุคของพวก ‘กรอม’ ตำนานเรื่องนี้จึงเป็นตำนานที่ว่าด้วยเรื่องของกรอมโดยเฉพาะ ไม่มีเรื่องอื่นปน" จากข้อความดังกล่าว จิตรระบุว่าเมืองสุวรรณโคมคำเป็นเมืองของพวกขอมโบราณ เพราะในตำนานระบุว่ากษัตริย์ผู้สถาปนาเมืองสุวรรณโคมคำที่ชื่อ เจ้าสุวรรณทวารมุขราช นั้น สืบเชื้อสายมาจากเมืองโพธิสารหลวง ซึ่งต่อมาเมืองนี้จะกลายเป็นนครอินทปัตถ์ ต่อมาประชาชนจากเมืองโพธิสารหลวง ก็พากันอพยพไปอยู่ที่เมืองสุวรรณโคมคำอย่างไม่ขาดสาย แถมกษัตริย์องค์สุดท้ายก่อนเมืองแห่งนี้จะล่มสลายยังเรียกว่า พระยากรอมดำ เมืองสุวรรณโคมคำจึงต้องเป็นเมืองของพวกขอม

เมืองสุวรรณโคมคำถึงคราวอวสาน เมื่อสมัยพระยากรอมดำครองเมือง ได้ใช้กลโกงริบเอาสินค้าในเรือของมานพหนุ่มนายหนึ่ง แล้วขับไล่จนเขาต้องไปทำไร่อยู่บนเกาะกลางน้ำโขง ห่างไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองสุวรรณโคมคำราว 4,000 วา (ประมาณ 8 กิโลเมตร) มานพหนุ่มมีภรรยาเป็นนางนาค เมื่อรู้เรื่องเข้าจึงนำเรือสินค้าไปซ้อนแผนกลโกงของพระยากรอมดำ แล้วพาสามีกลับไปอยู่บ้านเกิดเมืองนอนของตัวเขาเอง จากนั้นก็นำเรื่องไปบอกพญานาคผู้เป็นพ่อของตนเอง พญานาคโกรธแค้นจึงนำบริวารจำนวนหนึ่งแสนโกฏิตนขึ้นมาขุดควักแม่น้ำโขงจนเมืองสุวรรณโคคำล่มจมน้ำลงไปในที่สุด

ชื่อ "สุวรรณโคมคำ" มีที่มาจากเรื่องราวของ เจ้าสุวรรณทวาร และพระอัยกา (ตา) คือ อยะมหาเสนาธิบดี ด้วยความสงสารหลานที่พลัดพราก อยะมหาเสนาธิบดี จึงได้ตั้งเสาโคมทองริมแม่น้ำโขง เพื่อไหว้พระพุทธเจ้าขอให้ได้พบหลาน ด้วยบุญญาธิการของเจ้าสุวรรณทวาร ทำให้แพที่ลอยไปกลับลอยตามแม่น้ำโขงมาถึงที่ตั้งของโคมทองคำ ณ จุดที่แพมาถึงนี้เอง อยะมหาเสนาธิบดี, นางอุรสาเทวี, และเจ้าสุวรรณทวาร ได้ร่วมกันตั้งเมืองขึ้น โดยตั้งชื่อว่า เมืองสุวรรณโคมคำ และให้เจ้าสุวรรณทวารปกครองในพระนาม เจ้าสุวรรณทวารมุขราช

ตำนานสิงหนวัติกุมาร กล่าวว่า ในสมัยต้นพุทธกาล สิงหนวัติกุมาร โอรสของพระเจ้าเทวกาลแห่งนครราชคฤห์ ได้เสด็จออกจากเมืองมาทางตะวันออกเฉียงใต้จนใกล้แม่น้ำโขง ถึงแคว้นที่มีชื่อว่าสุวรรณโคมคำซึ่งเป็นเมืองร้างไปแล้ว และได้สร้างเมืองโยนกเชียงแสนขึ้นตรงนั้น แสดงว่าเมื่อสมัยต้นพุทธกาล เมืองสุวรรณโคมคำก็เป็นเมืองร้างไปแล้ว

## ข้อสันนิษฐาน
จิตร ภูมิศักดิ์ สันนิษฐานตำแหน่งเมืองสุวรรณโคมคำว่า "เมืองสุวรรณโคมคำตั้งอยู่บน ‘เกาะใหญ่’ ริมแม่น้ำโขงฝั่งลาว ตรงดอนมูล เยื้องปากแม่น้ำกกลงไปทางใต้เล็กน้อย ตรงข้ามบ้านสวนดอก อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย"

เมื่อ พ.ศ. 2567 มีการค้นพบพระพุทธรูปโบราณจำนวนมากที่ริมแม่น้ำโขงบริเวณบ้านต้นผึ้ง เมืองต้นผึ้ง แขวงบ่อแก้ว ประเทศลาว ได้มีกระแสคาดการณ์กันว่าพระพุทธรูปดังกล่าวน่าจะเป็นของสมัยอาณาจักรสุวรรณโคมคำ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แขวงบ่อแก้ว
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ลาว
หมวดหมู่:เมืองโบราณ
หมวดหมู่:คติชนไทย
หมวดหมู่:คติชนลาว
พิพิธภัณฑ์นครฟูกูโอกะ

**พิพิธภัณฑ์นครฟูกูโอกะ** () เปิดทำการในนครฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2533  ภายในพิพิธภัณฑ์มีนิทรรศการถาวรที่จัดแสดงเกี่ยวกับเรื่องราวประวัติศาสตร์ของนครฟูกูโอกะ แบ่งส่วนจัดแสดงเป็น 11 ส่วน รวมถึงส่วนที่เน้นไปที่พระราชลัญจกรทองคำของกษัตริย์รัฐนะ (漢委奴国王印) ซึ่งเป็นสมบัติแห่งชาติญี่ปุ่น, ส่วนที่เน้นไปที่ตระกูลคูโรดะ (黒田氏) และส่วนที่เน้นไปที่ฮากาตะกิองยามากาซะ (博多祇園山笠)

## ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะฟูกูโอกะ
* รายชื่อสมบัติทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น - จิตรกรรม (ฟูกูโอกะ)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  พิพิธภัณฑ์นครฟูกูโอกะ
* พิพิธภัณฑ์นครฟูกูโอกะ ที่สถาบันวัฒนธรรมกูเกิล

นครฟูกูโอกะ
ฟูกูโอกะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2533
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2533
นาดีอา ปีนาร์ดี

thumb|นาดีอา ปีนาร์ดี

**นาดีอา ปีนาร์ดี** (; 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1956 – ) เป็นนักสมุทรศาสตร์และนักวิชาการชาวอิตาลี

## ชีวิตช่วงแรกและการศึกษา
เธอเกิดที่เมืองโบโลญญาและเรียนวิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยโบโลญญา ปีนาร์ดีได้รับปริญญาโทสาขาฟิสิกส์ประยุกต์และปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาฟิสิกส์ประยุกต์ (สมุทรศาสตร์กายภาพ) จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

## อาชีพ
ตั้งแต่ ค.ศ. 1986 ถึง ค.ศ. 1988 เธอเป็นนักวิจัยหลังปริญญาเอกสาขาสมุทรศาสตร์กายภาพที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และใน ค.ศ. 1999 เธอได้รับตำแหน่งรองศาสตราจารย์ด้านสมุทรศาสตร์กายภาพที่มหาวิทยาลัยโบโลญญา ตลอดจนเธอเคยเป็นนักวิจัยร่วมที่สถาบันธรณีฟิสิกส์และวิทยาภูเขาไฟแห่งชาติรวมถึงศูนย์ยูโรเมดิเตอร์เรเนียนว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ปีนาร์ดีได้ประสานงานการดำเนินการด้านสมุทรศาสตร์ปฏิบัติการในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนสำหรับระบบสังเกตการณ์มหาสมุทรโลกของยูเนสโก เธอเป็นผู้อำนวยการกลุ่มระดับชาติของสมุทรศาสตร์ปฏิบัติการที่สถาบันสมุทรศาสตร์แห่งชาติ () และประธานร่วมของคณะกรรมการร่วมด้านสมุทรศาสตร์และอุตุนิยมวิทยาทางทะเลขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก

## การยอมรับ
ใน ค.ศ. 2007 ปีนาร์ดีได้รับเหรียญฟริตจ็อฟ นันเซิน จากสหภาพธรณีศาสตร์ยุโรป (EGU) และใน ค.ศ. 2008 เธอได้รับเหรียญโรเจอร์ เรเวล ยูเนสโก ส่วนใน ค.ศ. 2015 เธอได้รับบำเหน็จเครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสาธารณรัฐอิตาลี

## การเข้าร่วมองค์กร
เธอเป็นสมาชิกคณะบรรณาธิการวารสารวิจัยทางทะเลของมหาวิทยาลัยเยลชื่อ*เดอะซี* รวมถึงเป็นบรรณาธิการวารสาร*[[เจอร์นัลออฟฟิสิเคิลรีเซิร์ช]]: โอเชียนส์* นอกจากนี้ เธอยังเคยเป็นบรรณาธิการร่วมของ*เจอร์นัลออฟออเปอเรชันแนลโอเชียนอกราฟี* และเคยเป็นบรรณาธิการหัวข้อให้แก่วารสารหลายฉบับของสหภาพธรณีศาสตร์ยุโรป

## สิ่งพิมพ์เผยแพร่
หนังสือของเธอเรื่อง*มีซูราเรอิลมาเร* (; ค.ศ. 2009) ได้รับรางวัลซันเรโมสาขาหนังสือวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับทะเลยอดนิยมดีเด่น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:นักสมุทรศาสตร์หญิง
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยโบโลญญา
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
หมวดหมู่:นักสมุทรศาสตร์ชาวอิตาลี
หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์หญิงชาวอิตาลี
มง ทากานาวะ: เดอะมิวเซียมออฟแนร์ราทีฟส์

**มง ทากานาวะ: เดอะมิวเซียมออฟแนร์ราทีฟส์** (MoN Takanawa: The Museum of Narratives) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีกำหนดเปิดในโครงการ (TAKANAWA GATEWAY CITY) ในเขตมินาโตะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2569 ชื่อของพิพิธภัณฑ์ตั้งชื่อตามคำว่า *มง* 2 คำที่พ้องเสียงกันแต่ความหมายต่างกัน ได้แก่ คำว่า *มง* ที่มีความหมายว่า  อ้างอิงถึงประตูไม้ใหญ่ทากานาวะ (高輪大木戸跡) และสถานีเกตเวย์ทากานาวะ (高輪ゲートウェイ駅) และคำว่า *มง* ที่มีความหมายว่า  พิพิธภัณฑ์มีความมุ่งหมายเพื่อผสมผสานวัฒนธรรมญี่ปุ่นดั้งเดิมเข้ากับธีมที่เกี่ยวข้องกับอนาคต ผ่านการจัดแสดงและการแสดงต่าง ๆ

## ดูเพิ่ม

* พิพิธภัณฑ์ศิลปะซันโตรี
* พิพิธภัณฑ์เนซุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* โฮมเพจ

หมวดหมู่:เขตมินาโตะ (โตเกียว)
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในโตเกียว
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2569
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2569
นินนะ

**นินนะ** () เป็นนามศักราชของญี่ปุ่นหลังศักราช*[[กังเงียว]]* และก่อนศักราช*[[คัมเปียว (ศักราช)|คัมเปียว]]*  ช่วงเวลานี้กินเวลาตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 885 ถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 889 จักรพรรดิผู้ครองราชย์ในขณะนั้นคือจักรพรรดิโคโก (光孝天皇) และจักรพรรดิอูดะ (宇多天皇)

## เปลี่ยนศักราช
* **20 มกราคม ค.ศ. 885** : ศักราชใหม่ถูกสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่งหรือหลายเหตุการณ์ นามศักราชเดิมสิ้นสุดลง และนามศักราชใหม่เริ่มขึ้นในวันที่ 21 เดือน 2 ปีกังเงียวที่ 9 (11 มีนาคม ค.ศ. 885)

## เหตุการณ์ในปีนินนะ
* **11 มกราคม ค.ศ. 887** : จักรพรรดิโคโกได้เดินทางไปยังแม่น้ำเซริ (Seri-gawa) เพื่อฝึกการล่าสัตว์ด้วยเหยี่ยว พระองค์โปรดปรานการล่าสัตว์แบบนี้เป็นอย่างมาก และมักหาเวลาทำกิจกรรมเช่นนี้อยู่เสมอ
* **17 กันยายน ค.ศ. 887** (*วันที่ 26 เดือน 8 ปีนินนะที่ 3*) : จักรพรรดิโคโกสวรรคตเมื่อพระชนมายุ 57 พรรษา พระราชโอรสองค์ที่สามของจักรพรรดิโคโกได้สืบราชสมบัติ ไม่นานหลังจากนั้น จักรพรรดิอูดะได้เสด็จขึ้นครองราชสมบัติอย่างเป็นทางการ

## หมายเหตุ

## อ้างอิง
* Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).  ''Gukanshō: The Future and the Past''. Berkeley: University of California Press. ;  OCLC 251325323
* Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005).  ''Japan encyclopedia''. Cambridge: Harvard University Press. ;  OCLC 58053128
* Titsingh, Isaac. (1834). *[[Nihon Ōdai Ichiran]]*; ou,  ''Annales des empereurs du Japon''.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
* Varley, H. Paul. (1980). *A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa*. New York: Columbia University Press. ;  OCLC 6042764

หมวดหมู่:ศักราชญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ประเทศญี่ปุ่นในคริสต์ทศวรรษ 880
หมวดหมู่:พ.ศ. 1428
หมวดหมู่:พ.ศ. 1432
หมวดหมู่:คำสร้างใหม่ในศตวรรษที่ 9
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะ

**พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในนครฟูกูชิมะ บริเวณเชิงเขาชิโนบุ (信夫山) ใช้พื้นที่มากกว่า 60,000 ตารางเมตรร่วมกับหอสมุดประจำจังหวัดฟูกูชิมะ สถานที่ทั้งสองแห่งก่อตั้งขึ้นร่วมกันในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2527 แต่พิพิธภัณฑ์มีพื้นที่และสวนของตนเองที่แยกต่างหากจากหอสมุด

พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะเก็บรักษาผลงานเกือบ 4,000 ชิ้นที่สร้างสรรค์โดยศิลปินท้องถิ่นและศิลปะที่มีชื่อเสียงระดับโลก งานจิตรกรรมในลัทธิประทับใจฝรั่งเศส (French impressionism) โดยโกลด มอแนและปอล โกแก็งก็เป็นส่วนหนึ่งในสิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์ เช่นเดียวกับงานจิตรกรรมญี่ปุ่นสมัยใหม่โดยโชจิ เซกิเนะ (関根 正二) และรีวเซ คิชิดะ (岸田 劉生) พิพิธภัณฑ์ยังเก็บรักษาผลงานแนวสัจนิยมอเมริกา (American realism) ในคริสต์ศตวรรษที่ 20, ภาพพิมพ์, เครื่องดินเผา, ศิลปะเครื่องปั้นเผา และสิ่งทอ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะครอบครองส่วนสำคัญของผลงานชุด *มังกรนำโชค* (*Lucky Dragon*) ของเบน ชาห์น (Ben Shahn) ซึ่งเกี่ยวกับเรือไดโงะฟูกูรีวมารุ (第五福龍丸;  "เรือมังกรนำโชคหมายเลข 5") เรือประมงญี่ปุ่นที่ได้รับผลกระทบจากการระบเิดของระเบิดไฮโดรเจนที่บิกีนีอะทอลล์

## ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

## อ้างอิง

ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูชิมะ
ฟูกูชิมะ, ศิลปะประจำจังหวัด
ฟูกูชิมะ, ศิลปะประจำจังหวัด
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2527
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2527
แอ่งสึชิมะ

**แอ่งสึชิมะ** () หรือ **แอ่งอุลลึง** () เป็นแอ่งมหาสมุทรที่ตั้งอยู่ในบริเวณที่ทะเลญี่ปุ่นพบกับช่องแคบเกาหลี โดยอยู่ทางใต้ของอุลลึงโดและกองหินลีย็องกูร์ ทางตะวันออกสุดของเขตเศรษฐกิจจำเพาะเกาหลีใต้ และทางตะวันตกสุดของเขตเศรษฐกิจจำเพาะญี่ปุ่น

ใน ค.ศ. 1978 รัฐบาลญี่ปุ่นได้มีการจดทะเบียนชื่อ "แอ่งสึชิมะ" ไว้กับองค์การอุทกศาสตร์สากล ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2006 แผนการสำรวจพื้นที่ดังกล่าวของญี่ปุ่นและแผนของเกาหลีใต้ในการจดทะเบียนชื่อ "แอ่งอุลลึง" ไว้กับองค์การอุทกศาสตร์สากล ส่งผลให้เกิดการเผชิญหน้าทางการทูตระหว่างสองประเทศ ต่อมาทั้งสองประเทศได้ตกลงที่จะแก้ไขปัญหานี้ "ในเวลาที่เหมาะสม"

การขุดเจาะสำรวจก๊าซธรรมชาติครั้งแรกเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1972 แต่การค้นพบก๊าซธรรมชาติได้รับความสนใจจากภูมิภาคนี้มาตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 มีรายงานการค้นพบก๊าซธรรมชาติเชิงพาณิชย์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1998 หลุมสำรวจทั้งหมด 9 ใน 15 หลุมพบก๊าซธรรมชาติ ซึ่งบ่งชี้ว่ามีศักยภาพสูง

กระแสน้ำอุ่นเกาหลีตะวันออก อุลลึงวอร์มเอ็ดดี และสาขาชายฝั่ง ติดต่อกันภายในแอ่งนี้

ลักษณะเด่นของทะเลตะวันตกเฉียงใต้ของญี่ปุ่นคือไหล่ทวีปที่ลึกและกำลังก่อตัว หมู่เกาะโอกิทางตะวันออก ซึ่งเป็นสันเขาขนาดใหญ่สามแถว เรียงตัวขนานไปกับหมู่เกาะญี่ปุ่น และเชื่อมต่อกับแอ่งยามาโตะที่ขยายจากหมู่เกาะโอกิและนอกชายฝั่งของภูมิภาคโทโฮกุไปทางทิศใต้ระหว่างหมู่เกาะทั้งสอง แอ่งสึชิมะอันกว้างใหญ่ทอดตัวอยู่บริเวณปลายสุดของแอ่งโอกินอกชายฝั่ง ซึ่งขยายจากหมู่เกาะโอกิทางทิศเหนือ

## อ้างอิง


## แหล่งข้อมูลอื่น
* Current velocities graphs
* Petroleum geology map
* Japanese Nomenclature Encroaches on Korean Waters

หมวดหมู่:แอ่งมหาสมุทรในมหาสมุทรแปซิฟิก
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในประเทศญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในประเทศเกาหลีใต้
ความสัมพันธ์อิสราเอล–จอร์แดน

**ความสัมพันธ์อิสราเอล–จอร์แดน**เป็นความสัมพันธ์ทางการทูต เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมระหว่างอิสราเอลและจอร์แดน ทั้งสองประเทศมีพรมแดนทางบกร่วมกัน โดยมีจุดผ่านแดนสามแห่ง ได้แก่ จุดผ่านแดนยิตส์ฮัก ราบิน/วาดีอะเราะบะฮ์ จุดผ่านแดนแม่น้ำจอร์แดน และจุดผ่านแดนสะพานอัลเลนบี/สมเด็จพระราชาธิบดีฮุซัยน์ ซึ่งเชื่อมเขตเวสต์แบงก์กับจอร์แดน ความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศอยู่ภายใต้สนธิสัญญาสันติภาพอิสราเอล-จอร์แดนใน ค.ศ. 1994 ซึ่งยุติภาวะสงครามระหว่างสองประเทศอย่างเป็นทางการนับตั้งแต่การสถาปนารัฐอิสราเอลใน ค.ศ. 1948 และเป็นเวทีสำหรับความสัมพันธ์ทางการทูตและการค้า เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 2020 อิสราเอลและจอร์แดนได้ลงนามในข้อตกลงอนุญาตให้เที่ยวบินข้ามน่านฟ้าของกันและกัน จอร์แดนช่วยสกัดกั้นโดรนของอิหร่านระหว่างการโจมตีในอิสราเอลเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2024

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Embassy of Israel – Amman
*Embassy of Jordan – Tel Aviv


จอร์แดน
อิสราเอล
ขุนกระทิง

**ขุนกระทิง** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโลดโผน ถ่ายทำด้วยฟิล์มขนาด 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม ปี พ.ศ. 2521 กำกับโดยจรัล พรหมรังสี นำแสดงโดยกรุง ศรีวิไล, สรพงศ์ ชาตรี, ไพโรจน์ ใจสิงห์, นิรุตติ์ ศิริจรรยา, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา, เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์ และดามพ์ ดัสกร เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2521 ที่ศาลาเฉลิมกรุง แต่ในปัจจุบันภาพยนตร์เรื่องนี้หาชมไม่ได้แล้วเนื่องจากหากากฟิล์มหรือแม้แต่ฟิล์มต้นฉบับไม่พบ

## นักแสดง

## การสร้างใหม่
ต่อมาค่ายไนน์บีเวอร์ฟิล์มได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้กลับมาสร้างใหม่อีกครั้ง ในชื่อภาษาอังกฤษว่า **The Reincarnation** โดยได้มีการดัดแปลงเนื้อหาให้ร่วมสมัยมากขึ้น กำกับโดยโอริเวอร์ บีเวอร์ และนำแสดงโดยศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์, อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล, ธนา สุทธิกมล, พิมพ์ปวีณ์ โคกระบินทร์, ศรศิลป์ มณีวรรณ์ และโอริเวอร์ บีเวอร์ ออกอากาศทางช่อง 7 HD ทุกวันศุกร์ เวลา 20.05–22.40 น. วันเสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15–22.25 น. (เวลามาตรฐานไทย) ระหว่างวันที่ 3 เมษายน ถึง 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2521
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โลดโผนไทย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย จรัล พรหมรังสี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยแนวแอ็คชั่น
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย โอริเวอร์ บีเวอร์
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 7 เอชดี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยไนน์บีเวอร์ฟิล์ม
สาธารณรัฐนิยมในประเทศโมร็อกโก

ประเทศโมร็อกโกที่ยังคงมีพระมหากษัตริย์ มีผู้พยายามสถาปนารัฐบาลแบบสาธารณรัฐ

ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้อพยพโมริสโกจากอันดาลูซีอาก่อตั้งสาธารณรัฐซาเล ฐานที่มั่นของโจรสลัด ใน ค.ศ. 1921 กบฏชาวเบอร์เบอร์ในอัรรีฟสถาปนารัฐแยกสาธารณรัฐอัรรีฟ ภายใต้การปกครองของอับดุลกะรีมต่อรัฐบาลอาณานิคมสเปน รัฐนี้คงอยู่จนกระทั่ง ค.ศ. 1925 เมื่อฝ่ายกบฏพยายาเข้ายึดเมืองแฟ็สในความพยายามขยายสาธารณรัฐไปสู่รัฐในอารักขาของฝรั่งเศสในโมร็อกโกที่ล้มเหลว

ความพยายามในการสถาปนาสาธารณรัฐที่ล้มเหลวเกิดขึ้นในระหว่างความพยายามรัฐประหารใน ค.ศ. 1971 ต่อสมเด็จพระราชาธิบดีฮะซันที่ 2 ในที่สุดพลเอกมุฮัมมัด อูฟกีรปราบปรามได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม ในปีต่อมา อูฟกีรได้ริเริ่มการรัฐประหารของตนเอง กองทัพอากาศพยายามที่จะยิงเครื่องบินของกษัตริย์ให้ตกหลายครั้ง โจมตีสนามบินราบัต และทิ้งระเบิดใส่พระราชวังในกรุงราบัต แต่สุดท้ายการรัฐประหารก็ล้มเหลว

## สาธารณรัฐนิยมโมร็อกโกในปัจจุบัน
มีนักเคลื่อนไหวต่อต้านสถาบันกษัตริย์ทั้งในและนอกประเทศโมร็อกโก และผู้เห็นต่างทางการเมืองชาวโมร็อกโกจำนวนมากที่ยังคงเคลื่อนไหวอย่างแข็งขันและพลัดถิ่น ซึ่งวิพากษ์วิจารณ์สถาบันกษัตริย์อย่างเปิดเผย หรือสนับสนุนการก่อตั้ง "สาธารณรัฐโมร็อกโก" และการยกเลิกสถาบันกษัตริย์โมร็อกโกผ่านการปฏิวัติของประชาชน

ทางการโมร็อกโกยังคงปราบปรามการเคลื่อนไหวหรือบุคคลใด ๆ ที่สนับสนุนระบอบสาธารณรัฐ หรือตั้งคำถามต่อความชอบธรรมของสถาบันกษัตริย์ ทำให้นักสาธารณรัฐนิยมชาวโมร็อกโกหลายคนดำเนินกิจการแบบพลัดถิ่นที่ยุโรปหรืออเมริกาเหนือ ส่วนใหญ่มักเนรเทศด้วยตนเอง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Flag and history of Rif-republic
บันทึกสงครามโรเมเลีย

เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่นที่เขียนโดยเรียว อาริยามะ และวาดภาพประกอบโดยโคดามะ (เล่มที่ 1) และเรียว คามิโตะ (ตั้งแต่เล่มที่ 2) เริ่มเผยแพร่เป็นตอนในออนไลน์เมื่อเดือนเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 บนเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ได้รับการตีพิมพ์เป็นเล่มโดยสำนักพิมพ์โชงากูกังและได้ตีพิมพ์เป็นเล่มจำนวน 6 เล่มและรวมเรื่องสั้นอีก 1 เล่มตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2563 จนถึงเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2568 ภายใต้สำนักพิมพ์กากาก้า บุ๊คส์ การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดภาพโดยคามิโตะ ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนผ่านแอป *Manga Doa* ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2564 และได้รวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(*[[ทังโกบง]]*)จำนวน 5 เล่มโดยแม็ก การ์เดน ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์มีกำหนดออกอากาศในปี พ.ศ. 2569

## สื่อ
### ไลต์โนเวล
*บันทึกสงครามโรเมเลีย ~ถึงโค่นจอมมารได้ มนุษยชาติก็ยังตกอยู่ในอันตรายจึงสร้างกองทัพขึ้นมา~* เขียนโดย เรียว อาริยามะ เริ่มเผยแพร่เป็นตอนในเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ต่อมาได้รับการตีพิมพ์เป็นเล่มโดยสำนักพิมพ์โชงากูกังและตีพิมพ์เป็นไลต์โนเวลพร้อมภาพประกอบโดยโคดามะ และเรียว คามิโตะ ภายใต้สำนักพิมพ์ไลต์โนเวลกากาก้า บุ๊คส์ ตั้งแต่วันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2563 จนถึงวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2568 ได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส

### มังงะ
การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดภาพโดย Kamito เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนๆ บนแอป *Manga Doa* เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2564 มังงะเรื่องนี้ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(*[[ทังโกบง]]*)โดยแม็ก การ์เดน ได้รับการจำหน่ายไปแล้วจำนวน 5 เล่ม ณ เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2568 ได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส

### อนิเมะ
มีการประกาศดัดแปลงเป็นอนิเมะเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2567 ต่อมาได้มีการเปิดเผยว่าจะเป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่มีกำหนดการออกอากาศในปี พ.ศ. 2569

## ผลตอบรับ
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2567 ซีรีส์ดังกล่าวมียอดจำหน่ายมากกว่า 400,000 เล่ม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  ที่โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร 
*  
*  
*  
* 

หมวดหมู่:นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2569
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะที่สร้างจากไลต์โนเวล
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต
หมวดหมู่:นวนิยายญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต
หมวดหมู่:เว็บคอมิกญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ไลต์โนเวล
หมวดหมู่:ไลต์โนเวลที่เผยแพร่ครั้งแรกทางออนไลน์
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์แม็ก การ์เดน
หมวดหมู่:การทหารในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร
หมวดหมู่:เว็บคอมิกที่ได้รับการตีพิมพ์
หมวดหมู่:เดกซ์เพรส
เดอะโคเรียเดลีย์นิวส์

***เดอะโคเรียเดลีย์นิวส์*** () เป็นหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษที่ตีพิมพ์ในจักรวรรดิเกาหลีเมื่อ ค.ศ. 1904 ถึง 1910 และยังตีพิมพ์ฉบับอักษรเกาหลีผสมและฮันกึลภายใต้ชื่อ ***แทฮันแมอิลซินโบ*** ()

หลังตีพิมพ์ฉบับทดลองภายใต้ชื่อ  ***โคเรียไทมส์*** หลายฉบับ หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ก็เปิดตัวอย่างเป็นทางการในชื่อ *เดลีย์นิวส์* เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1904 หนังสือพิมพ์ตีพิมพ์โดย Ernest Bethell พลเมืองชาวอังกฤษผู้วิพากษ์วิจารณ์จักรวรรดิญี่ปุ่นถึงการรุกรานอธิปไตยของเกาหลีอย่างรวดเร็วไว้รุนแรง หลังทางโตเกียวเริ่มปกครองเกาหลีทางอ้อมใน ค.ศ. 1905 Bethell กลายเป็นหนึ่งในผู้จัดพิมพ์หนังสือพิมพ์เพียงไม่กี่รายที่สามารถเขียนวิจารณ์ญี่ปุ่นได้ แม้ว่าตัวเขาและหนังสือพิมพ์จะถูกตอบโต้มากขึ้นเรื่อย ๆ

หนังสือพิมพ์ถูกขายกิจการหลัง Bethell เสียชีวิตใน ค.ศ. 1909 และกลายเป็นกระบอกเสียงของรัฐบาลอาณานิคมชื่อ *[[แมอิลซินโบ]]* โดยตีพิมพ์จนกระทั่งวันประกาศอิสรภาพแห่งชาติเกาหลีใน ค.ศ. 1945 ที่ถูกยึดโดยกองกำลังยึดครองสหรัฐและปรับเปลี่ยนไปเป็น*[[ซออุลชินมุน]]*ในปัจจุบัน**

หนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษบางฉบับและหนังสือพิมพ์ภาษาเกาหลีส่วนใหญ่สามารถอ่านได้ฟรีบนเว็บไซต์จดหมายเหตุหนังสือพิมพ์เกาหลี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์รายวันที่เลิกกิจการ
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ภาษาเกาหลีที่เลิกกิจการ
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษในประเทศเกาหลีที่เลิกกิจการ
หมวดหมู่:ซออุลชินมุน
หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ที่ตีพิมพ์ในจักรวรรดิเกาหลี
กุลหร

**กุลหร** (ฮินดูสถาน: कुल्हड़ อูรดู: کلہڑ) หรือ **ภางฺร** () หมายถึงถ้วยดินเผาไม่มีหูจับจากเอเชียใต้ โดยปกติมักไม่ได้ประดับและไม่ได้เคลือบ ผลิตมาเพื่อใช้แล้วทิ้ง และแทบจะไม่เคยนำมาใช้ซ้ำเลย

ตลาดและร้านอาหารริมทางในอนุทวีปอินเดียโดยดั้งเดิมเสิร์ฟเครื่องดื่มร้อนอย่างชาในกุลหร ซึ่งจะช่วยเพิ่มกลิ่นดิน ("earthy aroma") ให้กับเครื่องดื่ม มักถือกันว่ากลิ่นนี้ช่วยให้เครื่องดื่มดูน่าดึงดูดมากขึ้น โยเกิร์ต นมร้อนให้น้ำตาล และขนมหวานอย่าง *[[kulfi|กุลฟี]]* (ไอศครีม) ก็นิยมเสิร์ฟในกุลหรเช่นกัน ในยุคปัจจุบัน กุลหรเริ่มค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยแก้วพอลีสไตรีนและแก้วกระดาษเคลือบด้วยน้ำหนักที่เบากว่าเวลาต้องขนส่งปริมาณมาก ๆ และราคาที่ถูกกว่า⁠

## ที่มา
เป็นที่เชื่อกันว่ากุลหรมีใช้งานในภูมิภาคนี้ต่อเนื่องมากกว่า 5,000 ปี ในสมัยอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ

## รส
เนื่องจากกุลหรไม่ได้ผ่านการเคลือบ เครื่องดื่มร้อนโดยเฉพาะชาจะสัมผัสกับผิวด้านในของแก้วกุลหรโดยตรง ซึ่งช่วยเพิ่มรสและกลิ่นให้กับเครื่องดื่ม บางครั้งบรรยายว่าให้กลิ่นรส "เหมือนดิน" (सौंधी ख़ुशबू, *[[Petrichor|เสำธี ฃุศพู]]*) และแม้ความนิยมในการใช้จะลดลงเนื่องจากการเข้ามาของแก้วพลาสติกหรือกระดาษที่ราคาถูกกว่า แต่ในร้านอาหารมีระดับยังคงปรากฏนิยมเสิร์ฟชาในกุลหรอยู่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แก้ว
หมวดหมู่:ภาชนะ
หมวดหมู่:เครื่องปั้นดินเผา
หมวดหมู่:วัฒนธรรมอินเดีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมปากีสถาน
หมวดหมู่:วัฒนธรรมบังกลาเทศ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมเนปาล
อนุสาวรีย์เซอลามัตดาตัง

**อนุสาวรีย์เซอลามัตดาตัง** (, ) หรือ ***อนุสาวีย์บุนดารันฮาอี*** () เป็นอนุสาวรีย์ในจาการ์ตากลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ที่ใจกลางของวงเวียนบุนดารันโฮเต็ลอินโดนีเซีย (Bundaran Hotel Indonesia; บุนดารันฮาอี) ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1962 ผลงานออกแบบโดยประติมากร เอดี ซูนาร์โซ และถือเป็นหนึ่งในจุดหมายตาที่สำคัญของกรุงจาการ์ตา

ในทศวรรษ 1960s ประธานาธิบดีซูการ์โนมีคำสั่งก่อสร้างโครงการมากมายในกรุงจาการ์ตาเพื่อเตรียมพร้อมงานเอเชียนเกมส์ครั้งที่สี่ ซึ่งรวมถึงการก่อสร้างศูนย์กีฬาอีกาดา ตลอดจนอนุสาวรีย์มากมายซึ่งรวมถึงอนุสาวรีย์นี้ ซึ่งเป็นผลงานออกแบบจากแบบร่างโดยเฮ็งก์ งันตุง รองผู้ว่าการนครจาการ์ตาในเวลานั้น ส่วนรูปปั้นเป็นผลงานโดยประติมากร เอดี ซูนาร์โซ และมีผู้กำกับดูแลคือ  ที่ปรึกษาคนใกล้ชิดของซูการ์โนเกี่ยวกับด้านวิจิตรศิลป์ 

รูปปั้นนี้เป็นทองสัมฤทธิ์ ประกอบด้วยชายและหญิง โบกมือต้อนรับ คนผู้หญิงถือช่อดอกไม้ในมือซ้าย งานออกแบบนี้ให้ความคล้ายคลึงกับประติมากรโซเวียต เวรา มูฮีนา และมีลักษณะแบบสัจนิยมสังคมนิยมอย่างมาก ว่ากันว่าซูการ์โนเองมีส่วนในการออกแบบรูปปั้นนี้ งันตุงเขียนไว้ในตอนแรกว่าอนุสาวรีย์นี้มีความหมายสื่อถึงคนอินโดนีเซียที่โบกมือต้อนรับอนาคตของตน รูปปั้นของสองคนนี้มีความสูงจากหัวถึงเท้า 5 เมตร และ 7 เมตรหากวัดจากปลายนิ้ว ตั้งอยู่บนฐานที่เมื่อวัดความสูงรวมทั้งหมดอยู่ที่ 30 เมตร อนุสาวรีย์นี้เป็นสัญลักษณ์ถึงความเปิดกว้างของประเทศอินโดนีเซียที่ต้อนรับผู้มาเยือนในโอกาสเอเชียนเกมส์ครั้งที่สี่

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
*

หมวดหมู่:อนุสาวรีย์ในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจาการ์ตา
อำเภอซูกามารา

**อำเภอซูกามารา** () เป็นอำเภอหนึ่งใน 13 อำเภอในจังหวัดกาลีมันตันกลางบนเกาะกาลีมันตัน (บอร์เนียว) ประเทศอินโดนีเซีย สถาปนาในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2002 ด้วยการนำอดีตส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอโกตาวารีงินตะวันตก เมืองปาดังเป็นเมืองเอกของอำเภอนี้ และมีประชากร 6,555 คนในช่วงกลาง ค.ศ. 2023 อำเภอนี้ครอบคลุมพื้นที่ 3,827 ตร.กม. และมีประชากร 44,952 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2010 และ 63,464 คนในสำมะโน ค.ศ. 2020 จำนวนประมาณการอย่างเป็นทางการในช่วงกลาง ค.ศ. 2024 อยู่ที่ 67,810 คน (แบ่งเป็นชาย 35,410 คนและหญิง 32,400 คน)

## เขตบริหาร
อำเภอซูกามาราประกอบด้วย 5 ตำบล (*kecamatan*) ตารางด้านล่างแสดงพื้นที่และจำนวนประชากรจากสำมะโน ค.ศ. 2010 และสำมะโน ต.ศ. 2020 พร้อมกับข้อมูลประมาณการอย่างเป็นทางการ ณ กลาง ค.ศ. 2024 ตารางยังแสดงที่ตั้งเมืองหลักของตำบล จำนวนหมู่บ้านในแต่ละตำบล (รวมเป็นหมู่บ้านชนบท (*desa*) 29 แห่ง และหมู่บ้านในเมือง (*kelurahan*) 3 แห่ง) และรหัสไปรษณีย์

ตำบลเจอไลและตำบลปันไตลุนจีเป็นพื้นที่ (ชายฝั่ง) ตอนใต้ของอำเภอ โดยประชากรส่วนใหญ่อยู่ทางตอนเหนือขึ้นไป เขตเมืองปาดัง/ซูกามารา/เมินดาไวตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจอไล ณ จุดบรรจบกับแม่น้ำมาปัม ซึ่งเป็นแม่น้ำสาขา

หมายเหตุ: (a) ตำบลเจอไลรวมเกาะขนาดเล็กนอกชายฝั่ง 4 เกาะ คือ *ปูเลาจัมบัน*, *ปูเลานีบุงฮีลีร์*, *ปูเลานีบุงฮูลู* และ *ปูเลาตังกุก* (b) รวม *kelurahan* แห่งเดียว คือ เมืองกัวลาเจอไล (พลเมือง 3,648 คนในช่วงกลาง ค.ศ. 2023) (c) รวม *kelurahan* สองแห่ง คือ เมินดาไว (พลเมือง 10,732 คนในช่วงกลาง ค.ศ. 2023) และปาดัง (6,555 คน)

## ประชากร
ศาสนาตามสำมะโนอินโดนีเซีย ค.ศ. 2010:
*อิสลาม  78.9%
*โปรเตสแตนต์  8.4%
*โรมันคาทอลิก  4.6%
*พุทธ  0.3%
*ฮินดู  0.2%
*ขงจื๊อ  0.1%
*อื่น ๆ 7.3%
*ไม่ระบุหรือไม่ถาม  0.3%

## ภูมิอากาศ
อำเภอซูกามารามีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (Af) ที่มีฝนหนักชุกทั้งปี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
มัสยิดมะห์มูด (มัลเมอ)

**มัสยิดมะห์มูด** () เป็นมัสยิดในมัลเมอ เทศมณฑลสกัวเนอ ประเทศสวีเดน

## ประวัติ
การก่อสร้างมัสยิดเริ่มต้นใน ค.ศ. 1999 มัสยิดเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 ในระหว่างคุตบะฮ์วันศุกร์โดยมีร์ซา มัสรูร อะห์มัด และเปิดตัววันต่อมา ในพิธีซึ่งมีประธานสภานครมัลเมอเข้าร่วมด้วย

## สถาปัคยกรรม
มัสยิดแห่งนี้มีพื้นที่ 2,000 ตารางเมตร ประกอบด้วยอาคาร 5 หลัง ได้แก่ ห้องพักพร้อมห้องนอน 2 หลัง ห้องออกกำลังกาย สำนักงาน และห้องสมุด มัสยิดประกอบด้วยห้องละหมาดสองห้อง หนึ่งห้องสำหรับสุภาพบุรุษและอีกหนึ่งห้องสำหรับสุภาพสตรี มัสยิดสามารถรองรับผู้เข้าปฏิบัติศาสนกิจได้สูงสุด 1,700 คน งบประมาณการก่อสร้างทั้งหมด 37.5 ล้านครูนาสวีเดน

## อ้างอิง
มัสยิดมะห์มูด (ไฮฟา)

**มัสยิดมะห์มูด** (; ) เป็นมัสยิดบนเขาการ์เมลในกะบาบีร เขตไฮฟาของประเทศอิสราเอล สร้างขึ้นโดยชุมชนมุสลิมอะห์มะดียะฮ์ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970

## ประวัติ
มัสยิดแรกบนเขาการ์เมลสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1931 มัสยิดมะห์มูดสร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 และตั้งชื่อตามเคาะลีฟะฮ์คนที่สอของชุมชนมุสลิมอะห์มะดียะฮ์ มีร์ซา บะชีรุดดีน มะห์มูด อะห์มัด

มัสยิดนี้มีหออะษานสีขาวสองแห่งสูง  และโดดเด่นเหนือเส้นขอบฟ้าของย่านที่อยู่อาศัยบนสันเขาใกล้เคียง การก่อสร้างมัสยิดได้รับทุนสนับสนุนจากสมาชิกชุมชนอะห์มะดียะฮ์ในท้องถิ่น ซึ่งย้ายจากหมู่บ้านเนียะอ์ลีนใกล้กับเยรูซาเลมมาอยู่ที่กาบาบีร

กะบาบีรเป็นย่านผสมระหว่างชาวอาหรับมุสลิมกับชาวยิวบนเขาการ์เมล ณ  มีชาวอะห์มะดีประมาณ 2,200 คนอาศัยอยู่ที่นี่ โดยร้อยละ 70 เป็นสมาชิกตระกูล Oudeh

## ภาพ

Haifamosque222.jpg|มัสยิด
Ahmadi Mosque Haifa.jpg|มัสยิดมองจากระยะไกล
Kababir.jpg|หออะษาน


## อ้างอิง


## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
มหาวิทยาลัยอิสลามกาซา

**มหาวิทยาลัยอิสลามกาซา** (; ) รู้จักกันในชื่อย่อว่า **IUG** และ **IU Gaza** เป็นมหาวิทยาลัยอิสระปาเลสไตน์ที่สถาปนาใน ค.ศ. 1978 ที่นครกาซา เป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกที่ก่อตั้งขึ้นในฉนวนกาซา มหาวิทยาลัยมี 11 คณะที่สามารถมอบปริญญาบัตร BA, BSc, MA, MSc, MD, PhD, ประกาศนียบัตร และประกาศนียบัตรชั้นสูง นอกจากนี้ยังมีศูนย์วิจัยและสถาบัน 20 แห่ง และโรงพยาบาลมิตรภาพตุรกี-ปาเลสไตน์ในเครือ
 
มหาวิทยาลัยอิสลามกาซาได้รับความเสียหายจากการโจมตีทางอากาศในช่วงสงครามกาซา ค.ศ. 2008–2009 ความขัดแย้งอิสราเอล–กาซา ค.ศ. 2014 และสงครามในกาซา
 
เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2023 ทางอิสราเอลทิ้งระเบิดและทำลายพื้นที่มหาวิทยาลัย ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2023 ศาสตรจารย์ซุฟยาน ตายะฮ์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยและนักวิทยาศาสตร์ชื่อดัง ถูกสังหารพร้อมกับครอบครัวของเขาในการโจมตีทางอากาศของอิสราเอลที่ค่ายผู้ลี้ภัยญะบาลิยา
 
มหาวิทยาลัยแห่งนี้ถือเป็นมหาวิทยาลัยอันดับต้น ๆ ในฉนวนกาซา
 
## อ้างอิง

 
## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์ทางการ
* Islamic University in photos
* General searching database for scholarships
* Publications of The Islamic University of Gaza (in Arabic)
* The Islamic University Conferences
* Report on connections between university and Hamas 
 

 
หมวดหมู่:ฮะมาส

กาซา
หมวดหมู่:ริมาล
หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยและวิทยาลัยในฉนวนกาซา
เดอะคาบูกิวอร์ริเออร์ส

เดอะคาบูกิวอร์ริเออร์ส (The Kabuki Warriors, カブキウォリアーズ, Kabuki Woriāzu) เป็นแท็กทีมมวยปล้ำอาชีพ ประกอบด้วย Asuka และ Kairi Sane พวกเธอเป็นนักมวยปล้ำที่เซ็นสัญญากับ WWE พวกเธอเป็นแชมป์แท็กทีมหญิง WWE ร่วมกันหลายสมัย

ทีมนี้เดิมทีก่อตั้งขึ้นในฐานะฝ่ายดี (faces) ในเดือนเมษายน 2019 โดยมี Paige เป็นผู้จัดการของพวกเธอ ก่อนที่ทั้งคู่จะกลายเป็นฝ่ายร้าย (heel) และขับ Paige ออกไปในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน Asuka และ Sane แยกทางกันอย่างเป็นมิตรในเดือนกรกฎาคม 2020 เมื่อ Sane ออกจาก WWE เพื่อกลับไปญี่ปุ่น แต่ Sane กลับมาที่ WWE อีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน 2023 ที่ Crown Jewel และทั้งคู่ก็กลับมารวมทีมทันที

## ผลงานแชมป์รางวัล
* ***[[Pro Wrestling Illustrated]]***
** Ranked No. 9 of the top 50 Tag Teams in the *[[PWI Tag Team 50]]* in 2020
**Ranked No. 3 of the top 100 female wrestlers in the *[[PWI Women's 100]]* in 2020 &ndash; Asuka
**Ranked No. 21 of the top 100 female wrestlers in the *[[PWI Women's 100]]* in 2020 &ndash; Kairi Sane
* **[[WWE]]**
** WWE Women's Tag Team Championship (3 times)                                                                                                                                                                        
** WWE Raw Women's Championship (1 time) &ndash; Asuka
** Women's Money in the Bank (2020) &ndash; Asuka
** Third Women's Triple Crown Champion &ndash; Asuka
** Second Women's Grand Slam Champion &ndash; Asuka
** WWE Year-End Award
*** Women's Tag Team of the Year (2019)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มนักมวยปล้ำของเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฮิโรชิมะ

**พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฮิโรชิมะ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ใกล้สวนชุกเก (縮景園) ในเขตนากะ นครฮิโรชิมะ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2511 อาคารของพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่โดยสร้างบนพื้นที่เดิมของอาคารพิพิธภัณฑ์เก่าและขยายพื้นที่ไปถึงพื้นที่เดิมของหอสมุดประจำจังหวัดฮิโรชิมะที่อยู่ติดกัน และเปิดทำการอีกครั้งเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2539 

## การเดินทาง
*ฮิโรเด็ง สถานีหน้าสวนชุกเก
*เจอาร์ สถานีฮิโรชิมะ

## คลังภาพ

Hiroshima Prefectural Art Museum Void 2014.jpg|ลานกลางอาคารของพิพิธภัณฑ์
Hiroshima Prefectural Art Museum Lobby 2014.JPG|โถงต้อนรับของพิพิธภัณฑ์ 
Hiroshima Prefectural Art Museum from Shukkei Garden.jpg|มุมองจากสวนชุกเก
Zona ITALIA in Centro 2014.JPG|Zona ITALIA ใน Centro Restaurant


## ดูเพิ่ม
*พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮิโรชิมะ
*พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยนครฮิโรชิมะ
*สวนชุกเก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ''hpam.jp''

ศิลปะประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
ฮิโรชิมะ, ศิลปะประจำจังหวัด
ฮิโรชิมะ, ศิลปะประจำจังหวัด
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2511
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ

**พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดในนครฟูกูยามะ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น นำเสนอเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของภูมิภาคทะเลในเซโตะ มุ่งเน้นไปที่การตั้งถิ่นฐานของเมืองคูซาโดะเซ็งเง็ง (草戸千軒) ในยุคกลางโดยเฉพาะ พิพิธภัณฑ์เปิดทำการในบริเวณปราสาทฟูกูยามะ (福山城) เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532

## ดูเพิ่ม

* รายชื่อสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในประเทศญี่ปุน (ฮิโรชิมะ)
* แคว้นอากิ
* แคว้นบิงโงะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
*  พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ

ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
หมวดหมู่:ฟูกูยามะ
ฮิโรชิมะ, ประจำจังหวัด
ฮิโรชิมะ, ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2532
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2532
เอดี ซูนาร์โซ

**เอดี ซูนาร์โซ** (, 2 กรกฎาคม 1932 – 4 มกราคม 2016) เป็นประติมากรและศิลปินชาวอินโดนีเซีย ผู้เป็นที่รู้จักจากผลงานอนุสาวรีย์และจุดหมายตาหลายแห่งในกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย เช่น อนุสาวรีย์เซอลามัตดาตัง เขาเป็นอาจารย์ด้านประติมากรรม สอนที่มหาวิทยาลัยรัฐยกยาการ์ตาและสถาบันศิลปศาสตร์อินโดนีเซีย ยกยาการ์ตา

## ชีวประวัติ
ซูนาร์โซเกิดเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 1932 ในซาลาตีกา จังหวัดชวากลาง ดัตช์อีสต์อินดีส โดยมีชื่อเมื่อเกิดคือซูนาร์โซและไม่มีนามสกุล เช่นเดียวกับชาวอินโดนีเซียในเวลานั้นส่วนใหญ่ เขาใช้ชื่อ เอดี โดยนำมาจากมิตรสหายนักสู้ที่ถูกฆาตกรรมในการปฏิวัติแห่งชาติเพื่อเอกราชจากเจ้าอาณานิคมดัตช์ ในปี 1942 เขาถูกกองทัพดัตช์จำกุมตัวขณะออกภารกิจเพื่อเอกราชในบันดุง และถูกจำคุกที่เกอบนวารู จนถึงปี 1949 ซึ่งเป็นที่ที่เขาเริ่มฝึกเรียนศิลปะและประติมากรรม หลังอินโดนีเซียได้รับเอกราชในปี 1949 และเขาได้รัชการปล่อยตัว เขาเข้าศึกษาในวิทยาลัยวิจิตรศิลป์อินโดนีเซีย (Indonesian College of Fine Arts; ASRI, ปัจจุบันคือสถาบันศิลปศาสตร์อินโดนีเซีย ยกยาการ์ตา; ISI) จากนั้นได้รับทุนการศึกษาจากยูเนสโกไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยวิศวภารตีในประเทศอินเดีย

ในปี 1956 ผลงานประติมากรรม นักโทษการเมืองนิรนาม (The Unknown Political Prisoner) ของเขาชนะเลิศอันดับสองในงานแข่งขันนานาชาติหนึ่งที่สหราชอาณาจักร ซึ่งทำให้มีเข้าหน้าที่รัฐของอินโดนีเซียให้ความสนใจในตัวเขา รวมถึงประธานาธิบดีซูการ์โน ในทศวรรษ 1950s ซูการ์โนสั่งทำลายและรื้อถอนอนุสาวรีย์ที่เนเธอร์แลนด์สร้างไว้ในสมัยอาณานิคม

เขาได้รับการยอมรับว่าน่าจะเป็นศิลปินคนเดียวที่ทำงานให้กับรัฐบาลทุกระบอบ ตลอดช่วงเวลาต่าง ๆ ของอินโดนีเซีย ทั้งสมัยของซูการ์โน, ซูฮาร์โต และหลังเรโฟร์มาซี ในชณะที่ศิลปินที่ทำงานกับซูการ์โนอย่างใกล้ชิดมักถูกขับ ปิดปาก หรือจำคุกในสมัยของซูฮาร์โต และในหลังสมัยเรโฟร์มาซี ศิลปินที่ทำงานให้กับซูฮาร์โตมักไม่ได้รับการว่าจ้างจากรัฐ ในฐานะพันธมิตรของรัฐบาลเก่าที่โหดร้าย

เอดี ซูนาร์โซ เสียชีวิตจากหัวใจล้มเหลวหลังการผ่าตัดต่อมลูกหมากในยกยาการ์ตาเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2016 สิริอายุ 83 ปี ร่างของเขาฝังเคียงกับภรรยา กุซตียะฮ์ ในสุสานศิลปินกีรีซัปโต อีโมกีรี ในบันตุล

## ผลงาน
ซูการ์โนว่าจ้างซูนาร์โซและคณะในปี 1958 ให้สร้างประติมากรรมที่จะต้อนรับนักกีฬาจากนานาชาติในเอเชียนเกมส์ปี 1962 ที่จะมีขึ้นในอีกสี่ปี ในปี 1959 ประติมากรรมของเขาแล้วเสร็จในชื่ออนุสาวรีย์เซอลามัตดาตัง (แปลว่า "ยินดีต้อนรับ") ปัจจุบันอนุสาวรีย์นี้เป็นหนึ่งในจุดหมายตาสำคัญของจาการ์ตา

ซูการ์โนยังว่าจ้างซูนาร์โซให้สร้างอนุสาวรีย์อีกหลายชิ้นทั่วจาการ์ตา เช่น:
* อนุสาวรีย์การปลดแอกของอีเรียนตะวันตกที่ลาปางันบันเต็ง, ปี 1964: เป็นอนุสาวรีย์ระลึกถึงการเข้ายึดครองปาปัวตะวันตกโดยกองทัพอินโดนีเซีย จากเข้าอาณานิคมดัตช์ 
* รูปปั้นดีร์กันตารา ในปันโจรัน, ปี 1966: ว่าจ้างโดยซูการ์โนไม่กี่ปีก่อนถูกล้มตำแหน่งในปี 1967 เขาถึงขั้นเคยคิดจะขายรถส่วนตัวเพื่อเป็นเงินทุนสำหรับการก่อสร้างอนุสาวรีย์นี้ที่แทน "ความกล้าหาญ และควรมทุ่มเทเพื่อการบิน"

นอกจากนี้ซูนาร์โซยังสร้างผลงานประติมากรรมสำหรับนักสะสม และสร้างไดโอรามาให้กับรัฐบาลอินโดนีเซีย

## อ้างอิง
รอฟะอ์ ซะลามะฮ์

**รอฟะอ์ ซะลามะฮ์** (; เสียชีวิต 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2024) เป็นนักรบชาวปาเลสไตน์และหัวหน้ากองพลน้อยอัลก็อสซาม สาขาคอนยูนิส ซึ่งเป็นกองกำลังทหารของกลุ่มฮามาส เขาถูกกองทัพอิสราเอลสังหารในการโจมตีทางอากาศที่ค่ายผู้ลี้ภัยอัลมะวาศีเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 ในระหว่างสงครามในกาซา
 
## อาชีพทางทหาร
ตอนแรกซะลามะฮ์ทำงานในโรงเรียนที่คอนยูนิสก่อนเข้าร่วมฮะมาสในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 และได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการกองพลน้องคอนยูนิสภายใต้การบังคับบัญชาของมุฮัมมัด ซินวาร อิสราเอลกล่าวหาซะลามะฮ์ว่าอยู่เบื้องหลังการโจมตีข้ามพรมแดนฉนวนกาซา ค.ศ. 2006 และจับกุมกิลอัด ชาลิต เช่นเดียวกันกับการโจมตีอิสราเอลในวันที่ 7 ตุลาคม
 
อิสราเอลทิ้งระเบิดใส้บ้านของครอบครัวซะลามะฮ์ในอัลมะวาศีเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 ทำให้ซะลามะฮ์และมุฮัมมัด อัฎฎ็อยฟ์ หัวหน้ากองพลน้อยอัลก็อสซาม เสียชีวิต การโจมตีทางอากาศครั้งใหญ่ที่ค่ายผู้ลี้ภัยยังทำให้ชาวปาเลสไตน์เสียชีวิตอย่างน้อย 90 ราย และบาดเจ็บอีกกว่า 300 ราย อัลฮะดัษ ช่องซาอุดีอาระเบีย รายงานว่า รอฟะอ์ ซะลามะฮ์เสียชีวิตในการโจมตีทางอากาศ ส่วนอัฎฎ็อยฟ์บาดเจ็บสาหัส ฮะมาสปฏิเสธข้อกล่าวหาของไอดีเอฟที่ว่าได้เล็งเป้าไปที่ผู้นำของพวกเขา โดยระบุว่าเป็น "ข้อกล่าวหาเท็จ" ที่มุ่งหมาย "ปกปิดขอบเขตของการสังหารหมู่อันน่าสยดสยอง" ไม่กี่ชั่วโมงหลังการโจมตี แหล่งข่าวได้ยืนยันการเสียชีวิตของซะลามะฮ์ ซึ่งถูกฝังโดยญาติพี่น้องและสมาชิกฮะมาส อะบูอุบัยดะฮ์ โฆษกฮะมาส ยืนยันการเสียชีวิตในวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2025 ลูกชายทั้งสองคนก็ถูกสังหารในสงคราม
 
## อ้างอิง

 

 

หมวดหมู่:สมาชิกฮะมาส
หมวดหมู่:มุสลิมชาวปาเลสไตน์
หมวดหมู่:บุคคลจากเขตผู้ว่าการคอนยูนิส
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตจากการโจมตีทางอากาศของอิสราเอลในสงครามอิสราเอล–ฮะมาส
หมวดหมู่:สมาชิกฮะมาสที่ถูกลอบสังหาร
หมวดหมู่:เจ้าหน้าที่ทหารในสงครามอิสราเอล–ฮะมาส
ภาษาเจี๋ย

**ภาษาเจี๋ย** () เป็นภาษาสูญหายแล้วที่มีหลักฐานยืนยันน้อย เคยใช้พูดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนในสมัยราชวงศ์จ้าวยุคหลังโดยชาวเจี๋ย ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐซฺยงหนู ภาษานี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภาษาเยนิเซย์หรือเตอร์กิก โดยแบบแรกได้รับการยอมรับมากที่สุดในปัจจุบัน

## การรับรอง
มีเพียงแค่วลีเดียวในภาษาเจี๋ยเท่านั้นที่ปรากฏอยู่ แหล่งที่มาของวลีมาจากฝัวถู เฉิง พระภิกษุและผู้เพยแผ่ศาสนาชาวกูชา วลีนี้บันทึกไว้ใน*[[จิ้นชู]]*เป็น  และกล่าวกันว่าเชื่อมโยงกับการต่อสู้ของฉือ เล่อต่อหลิว เย่าใน ค.ศ. 328 วลีนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาจีนดังนี้:

## หมายเหตุ

## อ้างอิง