open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
จักรวรรดิการโกฏ

**จักรวรรดิการโกฏ** (; ประมาณ ค.ศ. 625 − 855) เป็นจักรวรรดิที่มีอาณาเขตเหนือหุบเขากัศมีร์และตอนเหนือบางส่วนของอนุทวีปอินเดียในระหว่างศตวรรษที่ 7-8 เป็นยุคสมัยที่มีการขยับขยายทางการเมือง มีความเจริญมั่งคั่งทางเศรษฐกิจ และการที่กัศมีร์ได้กลายมาเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการศึกษา

จักรพรรดิแห่งการโกฏได้ก่อสร้างโบสถ์พราหมณ์บูชาพระวิษณุมากมายในเขตแดนของตน ในขณะเดียวกันก็ได้เปิดกว้างในศาสนาพุทธเจริญเฟื่องฟูในเขตแดนตนเช่นกัน ดังที่พบสถูป เจดีย์ และพุทธวิหารมากมายในซากของราชธานีแห่งการโกฏ มารฑันตสูรยมนเทียรที่ตั้งอยู่ที่อำเภออนันตนาคในปัจจุบัน สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิลลิตาทิตยะแห่งการโกฏ ซึ่งถือเป็นโบสถ์พราหมณ์บูชาพระอาทิตย์ (สูรยมนเทียร) ที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในอินเดีย และเป็นหนึ่งในศาสนสถานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเวลานั้น

จักรวรรดิการโกฏสิ้นสุดเมื่ออวันติวรมันก้าวขึ้นสู่บัลลังก์แห่งกัศมีร์ในปี 865 และสถาปนาจักรวรรดิปุตปาละขึ้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จักรวรรดิอินเดีย
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศบังคลาเทศ
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศปากีสถาน
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 7
หมวดหมู่:สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 8
หลิน อี

## ประวัติ
หลิน อี เกิดที่มณฑลเหอเป่ย และเติบโตในเมืองเสิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง
ในปี 2015 เขาได้เข้าเรียนในสาขาวิชาการเต้นรำบอลรูมแห่งชาติของมหาวิทยาลัยกีฬาปักกิ่ง และได้รับคะแนนสูงสุดใน  การสอบเอกนาฏศิลป์แบบครบวงจรในมณฑลเหลียวหนิง

หลิน อี มีพี่สาวหนึ่งคน ในสมัยมัธยมปลายเขาได้มีโอกาสเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปศึกษาด้านการเต้นที่โรงเรียนพหุศิลป์ฮันลิม ณ เกาหลีใต้ ซึ่งถือเป็นการเปิดประสบการณ์ที่ดีสำหรับเขา และทำให้เขามีพื้นฐานการเต้นที่ดี ต่อมาหลังเรียนจบเขาก็ยังคงเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยพละศึกษาปักกิ่ง สาขาการเต้นบอลรูม เพื่อศึกษาด้านการเต้นที่เขาชื่นชอบ 

### เข้าสู่วงการ
หลินอี (Linyi) นักแสดงและนายแบบชายชาวจีน เกิดวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1999 

ในปีค.ศ. 2015 เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเซ็นสัญญาเข้าสังกัด Tangren Media  

ในปีค.ศ. 2016 หลินอีได้เดินทางไปต่างประเทศเพื่อฝึกการเต้นและการแสดง 

ในปีค.ศ. 2017 หลินอีได้เข้าร่วมกิจกรรมคัดเลือกนักแสดงที่จะมาแสดงในละครวัยรุ่นเรื่อง Hello, Old Times แต่เขาก็ยังไม่ได้รับเลือกในการออดิชั่นในครั้งนั้น แต่ในปีนั้นหลินอีได้เข้าร่วมเป็นนักแสดงในรายการเรียลลิตี้โชว์ Handsome Youth Society ต่อมาเข้าได้เข้าร่วมรายการ Beautiful Boys Academy ในรายการหลินอีทำผลงานได้ดี โดยผู้อำนวยการเฟิงได้กล่าวชมว่า หลินอีจะกลายเป็นนักแสดงที่ดี ต่อมาเขาได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการ Youku Crazy Wardrobe โดยเขาสามารถคว้าแชมป์ได้ถึง 6 สมัย

ในปีค.ศ. 2019 หลินอี (Linyi) เริ่มเป็นที่สนใจและได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้นจากบทบาท กู้เว่ยอี้ (Gu Weiyi) ในเว็บดราม่าเรื่อง Put Your Head on My Shoulder โดยหลินอีกับ สิงเฟย (Xing Fei) ยังได้ได้มีงานแฟนมีตติ้งที่กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ซึ่งแฟนๆชาวไทยก็มาเข้าร่วมงานอย่างมากมาย เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมสาขาละครโทรทัศน์ร่วมสมัยของจีนที่งาน Huading Awards China ครั้งที่ 26 และได้รับรางวัลนักแสดงหน้างใหม่จากงาน Golden Bud - The Fourth Network Film And Television Festival และนักแสดงศิลปินเยาวชนแห่งปี จากงาน Tencent Video All Star Awards

## ผลงานการแสดง
### ซีรีส์

### ภาพยนตร์

## รายการ

## รางวัล

## อ้างอิง
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวจีน
จิ่งชู

**จิ่งชู** () เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจยอยแห่งวุยก๊ก (เว่ย์หมิงตี้)  ในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชจิ่งชูใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 237 ถึง ค.ศ. 239 รวมเวลา 3 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 4 ของวุยก๊ก

ในเดือน 3 ของศักราชชิงหลงปีที่ 5 (ค.ศ. 237) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1 และยังมีการเปลี่ยนระบบปฏิทินเป็นปฏิทินจิ่งชู (景初曆 *จิ่งชูลี่*) โดยเดือนแรกเป็นเดือนเจี้ยนโฉ่ว (建丑) ดังนั้นเดือน 3 ของศักราชชิงหลงปีที่ 5 จึงกลายเป็นเดือน 4 ของศักราชจิ่งชูปีที่ 1

ในเดือน 1 ของศักราชจิ่งชูปีที่ 3 (ค.ศ. 239) จักรพรรดิโจฮองขึ้นครองราชย์สืบจากจักรพรรดิโจยอย และยังคงใช้ชื่อศักราชจิ่งชูต่อไปจนครบปี

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชชิงหลงปีที่ 5 (ค.ศ. 237) — เดือน 3 วันที่ 27 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1

* ศักราชจิ่งชูปีที่ 4 (ค.ศ. 240) — เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจิ้งฉื่อปีที่ 1

## เหตุการณ์สำคัญ
* ศักราชจิ่งชูปีที่ 3 (ค.ศ. 239) — เดือน 1 วันที่ 1 จักรพรรดิโจยอยสวรรคต โจฮองขึ้นเสวยราชย์

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 


หมวดหมู่:ศักราชของวุยก๊ก
เจิ้งฉื่อ

**เจิ้งฉื่อ** () เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮองแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเจิ้งฉื่อใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 240 ถึง ค.ศ. 249 รวมเวลา 10 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 5 ของวุยก๊กและเป็นชื่อศักราชที่ใช้ยาวนานที่สุดของวุยก๊ก

ในเดือน 4 ของศักราชเจิ้งฉื่อปีที่ 10 (ค.ศ. 249)  เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียผิงปีที่ 1

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชจิ่งชูปีที่ 4 (ค.ศ. 240) — เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจิ้งฉื่อปีที่ 1

* ศักราชเจิ้งฉื่อปีที่ 10 (ค.ศ. 249) — เดือน 4 วันที่ 8 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียผิงปีที่ 1

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 


หมวดหมู่:ศักราชของวุยก๊ก
เจียผิง

**เจียผิง** () เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮองแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเจียผิงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 249 ถึง ค.ศ. 254 รวมเวลา 6 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 6 ของวุยก๊ก การเปลี่ยนชื่อศักราชจากเจิ้งฉื่อเป็นเจียผิงเกิดขึ้นภายหลังสุมาอี้ก่อการรัฐประหารในอุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง

ในเดือน 9 ของศักราชเจียผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 254) สุมาสูปลดจักรพรรดิโจฮองจากตำแหน่ง ในเดือน 10 จักรพรรดิโจมอขึ้นเสวยราชย์ เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจงหงวนปีที่ 1

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชเจิ้งฉื่อปีที่ 10 (ค.ศ. 249) — เดือน 4 วันที่ 8 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียผิงปีที่ 1

* ศักราชเจียผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 254) — เดือน 10 วันที่ 5 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจงหงวนปีที่ 1

## เหตุการณ์สำคัญ
* ศักราชเจียผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 254) — เดือน 9 วันที่ 19 สุมาสูปลดจักรพรรดิโจฮอง ลดฐานันดรศักดิ์ลงเป็นเจอ๋อง (齊王 *ฉีหวาง*)

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 


หมวดหมู่:ศักราชของวุยก๊ก
เจงหงวน

**เจงหงวน** หรือ **ไกเจ้ง** หรือชื่อในภาษาจีนกลางคือ **เจิ้ง-ยฺเหวียน** () เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิโจมอแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเจงหงวนใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 254 ถึง ค.ศ. 256 รวมเวลา 3 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 7 ของวุยก๊ก ในช่วงเวลานี้สุมาสูและสุมาเจียวได้กุมอำนาจในราชสำนักต่อเนื่องกันมา

ในเดือน 6 ของศักราชเจงหงวนปีที่ 3 (ค.ศ. 256) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นกำลอปีที่ 1

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชเจียผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 254) — เดือน 10 วันที่ 5 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจงหงวนปีที่ 1

* ศักราชเจงหงวนปีที่ 3 (ค.ศ. 256) — เดือน 6 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นกำลอปีที่ 1

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 


หมวดหมู่:ศักราชของวุยก๊ก
กำลอ

**กำลอ** หรือชื่อในภาษาจีนกลางคือ **กานลู่** () เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจมอแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชกำลอใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 256 ถึง ค.ศ. 260 รวมเวลา 5 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 8 ของวุยก๊ก 

ในเดือน 5 ของศักราชกำลอปีที่ 5 (ค.ศ. 260) จักรพรรดิโจมอถูกสุมาเจียวที่เป็นขุนนางของพระองค์เองปลงพระชนม์ ในเดือน 6 จักรพรรดิโจฮวน (เว่ย์ยฺเหวียนตี้) ขึ้นครองราชย์ เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่ง-ยฺเหวียนปีที่ 1

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชเจงหงวนปีที่ 3 (ค.ศ. 256) — เดือน 6 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นกำลอปีที่ 1

* ศักราชกำลอปีที่ 5 (ค.ศ. 260) — เดือน 6 วันที่ 2 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่ง-ยฺเหวียนปีที่ 1

## เหตุการณ์สำคัญ
* ศักราชกำลอปีที่ 5 (ค.ศ. 260) — เดือน 5 วันที่ 7 จักรพรรดิโจมอสวรรคต เดือน 6 วันที่ 2 จักรพรรดิโจฮวนขึ้นครองราชย์

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 


หมวดหมู่:ศักราชของวุยก๊ก
จิ่ง-ยฺเหวียน

**จิ่ง-ยฺเหวียน** () เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮวนแห่งวุยก๊ก (เว่ย์-ยฺเหวียนตี้) ในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชจิ่ง-ยฺเหวียนใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 260 ถึง ค.ศ. 264 รวมเวลา 5 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 9 ของวุยก๊ก ในช่วงเวลานี้ราชสำนักวุยก๊กปกครองโดยสุมาเจียวอัครมหาเสนาบดีแห่งวุยก๊ก

ในเดือน 5 ของศักราชจิ่ง-ยฺเหวียนปีที่ 5 (ค.ศ. 264) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเสียนซีปีที่ 1

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชกำลอปีที่ 5 (ค.ศ. 260) — เดือน 6 วันที่ 2 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่ง-ยฺเหวียนปีที่ 1

* ศักราชจิ่ง-ยฺเหวียนปีที่ 5 (ค.ศ. 264) — เดือน 5 วันที่ 15 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเสียนซีปีที่ 1

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 


หมวดหมู่:ศักราชของวุยก๊ก
เสียนซี

**เสียนซี** () เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮวนแห่งวุยก๊ก (เว่ย์-ยฺเหวียนตี้) ในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเสียนซีใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 264 ถึง ค.ศ. 265 รวมเวลา 2 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 10 และลำดับสุดท้ายของวุยก๊ก

ในเดือน 12 ของศักราชเสียนซีปีที่ 2 (ค.ศ. 265) สุมาเอี๋ยนบังคับจักรพรรดิโจฮวนให้สละราชบัลลังก์ วุยก๊กล่มสลายและราชวงศ์จิ้นได้รับการก่อตั้งขึ้น

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชจิ่ง-ยฺเหวียนปีที่ 5 (ค.ศ. 264) — เดือน 5 วันที่ 15 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเสียนซีปีที่ 1

* ศักราชเสียนซีปีที่ 2 (ค.ศ. 265) — เดือน 12 วันที่ 17 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไท่ฉื่อปีที่ 1

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 


หมวดหมู่:ศักราชของวุยก๊ก
เหยียนซิง

**เหยียนซิง** () เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 4 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเล่าเสี้ยนแห่งจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชเหยียนซิงใช้ตั้งแต่เดือน 8 ถึงเดือน 11 ของปี ค.ศ. 263 รวมเวลา 4 เดือน ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 5 และลำดับสุดท้ายของจ๊กก๊ก

ในเดือน 11 ของศักราชเหยียนซิงปีที่ 1 (ค.ศ. 263) เล่าเสี้ยนยอมจำนนต่อรัฐวุยก๊ก รัฐจ๊กก๊กล่มสลาย

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชจิ่งเย่าปีที่ 6 (ค.ศ. 263) —  เดือน 8 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเหยียนซิงปีที่ 1

## เหตุการณ์สำคัญ
* ศักราชเหยียนซิงปีที่ 1 (ค.ศ. 263) —  เดือน 11 จักรพรรดิเล่าเสี้ยนยอมจำนนต่อรัฐวุยก๊ก

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศักราชของจ๊กก๊ก
จิ่งเย่า

**จิ่งเย่า** () เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเล่าเสี้ยนแห่งจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชจิ่งเย่าใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 258 ถึง ค.ศ. 263 รวมเวลา 6 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 4 ของจ๊กก๊ก

## การเปลี่ยนชื่อศักราช
* ศักราชเหยียนซีปีที่ 21 (ค.ศ. 258) —  เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งเย่าปีที่ 1

* ศักราชจิ่งเย่าปีที่ 6 (ค.ศ. 263) —  เดือน 8 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเหยียนซิงปีที่ 1

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศักราชของจ๊กก๊ก
สนธิสัญญาราโรโตงา

**สนธิสัญญาราโรโตงา** () หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า **สนธิสัญญาเขตปลอดนิวเคลียร์แปซิฟิกใต้** () เป็นสนธิสัญญาระหว่างประเทศในภูมิภาคมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ เพื่อการตกลงอย่างเป็นทางการในการจัดตั้งเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์ในภูมิภาคของผู้ลงนามโดยการห้ามการใช้, การทดสอบ และการเป็นเจ้าของภายในเขตแดนของผู้ลงนาม

ประเทศดังต่อไปนี้ คิริบาส, ซามัว, ตองงา, ตูวาลู, นาอูรู, นิวซีแลนด์, นีวเว, ปาปัวนิวกินี, ฟีจี, วานูวาตู, หมู่เกาะคุก, หมู่เกาะโซโลมอน และออสเตรเลีย ได้ลงนามร่วมกันที่เกาะราโรโตงา (ที่ตั้งเมืองหลวงของหมู่เกาะคุก) เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1985 และเป็นผลในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1986 จากการให้สัตยาบันครั้งที่ 8 โดยรัฐทั้งหลายที่ลงนามในสนธิสัญญา

ปาเลา, ไมโครนีเชีย และหมู่เกาะมาร์แชลล์มิได้ร่วมลงนามด้วย แต่มีสิทธิเข้าร่วมได้ในอนาคตหากต้องการ

## ขอบเขตของสนธิสัญญา

"เขตปลอดนิวเคลียร์แปซิฟิกใต้" หมายถึงพื้นที่
*ด้านใต้ของเส้นศูนย์สูตร
*ด้านเหนือของเส้นขนานที่ 60 องศาใต้ (ขอบเขตด้านเหนือของสนธิสัญญาแอนตาร์กติก)
*ด้านตะวันออกของเส้นเมริเดียนที่ 115 องศาตะวันออก
*ด้านตะวันตกของเส้นเมริเดียนที่ 115 องศาตะวันตก (ขอบเขตด้านตะวันตกของสนธิสัญญาตลาเตโลลโกของลาตินอเมริกา)
รวมถึงด้านเหนือของเส้นศูนย์สูตรในส่วนของปาปัวนิวกินี, นาอูรู และคิริบาส แต่ไม่รวมมุมด้านตะวันตกเฉียงเหนือที่อยู่พ้นน่านน้ำอาณาเขตของออสเตรเลียและใกล้กับอินโดนีเซีย (สนธิสัญญาเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้)

หมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดียที่เป็นของออสเตรเลียเป็นส่วนหนึ่งของสนธิสัญญานี้ด้วย

## รายชื่อรัฐที่ร่วมลงนามและดินแดน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมุลอื่น
*Text of the treaty – FAS
*Ratification status 
*Map of the Zone area (poor quality) 

หมวดหมู่:สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับออสเตรเลีย
เช่าฮั่น

**เช่าฮั่น** () เป็นชื่อศักราชของกองซุนเอี๋ยนเมื่อสถาปนาตนเป็นเอียนอ๋อง (燕王 *เยียนหวาง*) แห่งรัฐเอียน (燕 *เยียน*) ในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชเช่าฮั่นใช้ตั้งแต่ ค.ศ 237 เดือน 7 ถึง ค.ศ. 238 เดือน 8 รวมเวลา 13 เดือน

ชื่อ "เช่าฮั่น" มีความหมายว่า "สืบต่อจากราชวงศ์ฮั่น"

## เหตุการณ์สำคัญ
* รัชศกเช่าฮั่นปีที่ 1 (ค.ศ. 237) เดือน 7 — กองซุนเอี๋ยนก่อตั้งรัฐเอียนที่เลียวตั๋ง

* รัชศกเช่าฮั่นปีที่ 2 (ค.ศ. 237) เดือน 8 — รัฐเอียนล่มสลาย

## ตารางเทียบศักราช

## ดูเพิ่ม
* ศักราชของจีน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศักราชในยุคสามก๊ก
หมวดหมู่:พ.ศ. 780
หมวดหมู่:พ.ศ. 781
พิปลวะ

**เนตร วิกรม จันทะ** () หรือรู้จักในชื่อ **พิปลวะ สี**  ( सी ) เป็นนักการเมืองลัทธิเหมาชาวเนปาล และผู้นำการกบฏ เขากับผู้นำลัทธิเหมาราม พหาทูร ฐาปา เป็นสองผู้บังคับบัญชาของประจัณฑะในสงครามกลางเมืองเนปาล (1996-2006) เขาแยกตัวออกจากพรรคซีพีเอ็นเหมา และมาเป็นประธานของพรรคคอมมิวนิสต์เนปาลในปี 2014 เขานำการรบต่อต้านรัฐบาลเรื่อยมาจนถึงปี 2020 ที่ซึ่งมีการลงนามสันติภาพ

ในปี 2017 เขานำการต่อต้านการเลือกตั้งสถานิติบัญญัติเนปาล ในปี 2018 เขาได้นำการประท้วงต่อต้านการแสดงดนตรีของซัลมาน ข่าน ในเนปาล โดยอ้างว่าเป็น "การขยายตัวของการแทรกแซงทางวัฒนธรรมบนผืนแผ่นดินเนปาล" ซึ่งการประท้วงนี้สำเร็จ ในปี 2019 เขานำการวางระเบิดเอ็นเซล รัฐบาลเนปาลประกาศให้เขาเป็นอาชญากร และสมาชิกที่มีส่วนช่วยเหลือเขาล้วนมีความผิดในฐานอาชญากรเช่นกัน

## อ้างอิง
อารามฮลาลุง

**อารามฮลาลุง** () เป็นอารามพุทธแบบทิเบตเก่าแก่ในสปีตี รัฐหิมาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นโดยรินเชน ซังโป กษัตริย์แห่งกูเกในปลายศตวรรษที่ 10 ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,658 เมตรจากระดับน้ำทะเล

คำว่า "ฮลาลุง" มาจากคำว่า เทวดา (*lha*) กับ สถานที่ (*lung*) จึงแปลว่า สถานที่แห่งเทวดา ว่ากันวาเทสดาแห่งฮลาลุงเป็นเจ้าแห่งเทวดาทั้งปวงในแถบนี้ และมาจากเขาทังมาร์ (Tangmar mountain) ด้านหลังของหมู่บ้าน เขาลูกนี้ว่ากันว่าจะเปลี่ยนสีไปตามอารมณ์ของเทวดา หากเขาเป็นสีแดงหมายถึงอารมณ์โกรธ สีเหลืองหมายถึงอารมณ์สุข เป็นต้น

หมู่บ้านฮลาลุงประกอบด้วยบ้าน 45 หลัง และตั้งอยู่ห่างไป 14&nbsp;กิโลเมตรจากถนนเส้นหลัก หมู่บ้านนี้ถือว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในหุบเขาลิงที (Lingti valley) ในบางส่วนสามารถพบซากกำแพงโบราณที่ล้อมรอบอารามไว้อยู่ เป็นไปได้ว่าพื้นที่นี้สร้างขึ้นเป็นม*โชชอร์* (*choshor*) หรือสถานที่สำหรับเรียนและถกประเด็น มากกว่าจะเป็นหมู่บ้านอารามหรือเพียงอารามสำหรับศาสนิกชนเพียงเท่านั้น ภายในอารามยังมีต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเชื่อว่าอายุเก่าแก่พอกับอารามหลังแรกสุด

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
*Handa, O. C. (1987). *Buddhist Monasteries in Himachal Pradesh*. Indus Publishing Company, New Delhi. .
*Kapadia, Harish. (1999). *Spiti: Adventures in the Trans-Himalaya*. Second Edition. Indus Publishing Company, New Delhi. .

หมวดหมู่:อารามพุทธในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐหิมาจัลประเทศ
มุกตินาถ

**มุกตินาถ** (; Muktinath) เป็นโบสถ์พราหมณ์พระวิษณุที่เป็นที่สักการะบูชาทั้งโดยชาวฮินดูและพุทธศาสนิกชน ตั้งอยู่ในเทือกเขามุกตินาถ เชิงเขาโตโรงลา ในอำเภอมุสตาง ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,800 เมตรจากระดับน้ำทะเล ตามธรรมเนียมฮินดู ที่นี่เป็นหนึ่งใน 108 ทิพยเทสัม โดยเป็นทิพยเทสัมแห่งเดียวที่ไม่ได้ตั้งอยู่นประเทศอินเดีย ในศาสนาพุทธแบบทิเบตเรียกที่นี่ว่า ชูมิกกัตซา (Chumig Gyatsa) อันแปลว่า "หนึ่งร้อยน้ำ" ตามคติพุทธแบบทิเบตเชื่อว่า ''ฑากินี'' มีความสัมพันธ์กับมุกตินาถอย่างมาก และที่นีาเป็นหนึ่งในศาสสถาน 24 แห่งในคติตตันตระ และเชื่อว่ามูรติภายในเป็นของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์

มุกตินาถเป็นที่สักการะเป็นพิเศษในนิกายศรีไวษณวะ ติรุมังคาอี อัลวาร์ (Thirumangai Alvar) เขียนสรรเสริญที่นี่ไว้ในนาลยิรา ทิพยะ ประพันธัม ติดกันกับมนเทียรนี้มีแม่น้ำคัณฑกีไหลผ่าน และมีหินศลิครามอยู่ภายในแม่น้ำ หินรูปแบบต่าง ๆ เหล่านี้ได้รับการเคารพบูชาเป็นปางต่าง ๆ ของพระวิษณุ หินสีขาวเชื่อว่าเป็นพระวาสุเทพ, หินสีดำเป็นพระวิษณุ, หินสีเขียวเป็นพระนารายณ์, สีน้ำเงินเป็นพระกฤษณะ, สีเหลืองทองหรือเหลืองแดงเป็นพระนรสิงห์ และสีเหลืองเป็นพระวามนะ นอกจากนี้ยังมีหินที่เป็นรูปของปัญจชันยะ และ สุทรรศนจักร อันเป็นเครื่องสัญลักษณ์ของพระวิษณุ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในประเทศเนปาล
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐคัณฑกี
บี. บี. ดี. บาฆ

**วินัย วาทัล ทีเนศ บาฆ** (อักษรโรมัน: Binoy-Badal-Dinesh Bagh) หรือรู้จักในชื่อ **บี. บี. ดี บาฆ** (อักษรโรมัน: B. B. D. Bagh) หรือชื่อเดิม **จัตุรัสดัลฮูซี** ( ในระหว่างปี 1847 ถึง 1856) เป็นบริเวณย่านการค้าของเมืองโกลกาตา รัฐเวสต์เบงกอล ประเทศอินเดีย และเป็นที่ตั้งของรัฐบาลรัฐ รวมทั้งสามสาขาของรัฐบาล บริเวณนี้ล้อมรอบไปด้วยอาคารนักเขียน ซึ่งเป็นอาคารสำนักเลขานุการรัฐ, ราชภวัน ที่พำนักของรัฐบาลรัฐ, วิธานสภาภวัน อาคารสภานิติบัญญัติรัฐ และศาลสูงกัลกัตตา

ชื่อ B. B. D. มาจากชื่อของนักเคลื่อนไหวเอกราชอินเดียสามคน ได้แก่ วินัย วสุ, วาทัล คุปตะ และ ทีเนศ คุปตะ ผู้ก่อการลอบสังหาร เอ็น เอส ซิมป์สัน ผู้อำนวยการเรือนจำ เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 1930 บนระเบียงของอาคารนักเขียน ชื่อเดิมของจัตุรัสนี้ตั้งตามลอร์ดดัลฮูซี ผู้ว่าการอินเดีย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โกลกาตา
อำเภอกียาญาร์

**กียาญาร์** (; ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 368 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรในปี 2010 ตามสำมะโนอยู่ที่ 469,777 คน และ 515,344 คน ตามสำมะโนปี 2020 ทำให้อำเภอนี้มีประชากรมากที่สุดในบาหลีเป็นอันดับสองรองจากอำเภอบาดุง ส่วนประชากรตามการประมาณกลางปี 2022 อยู่ที่ 523,973 แบ่งเป็นชาย 262,708 และหญิง 261,264 คน เมืองหลักของอำเภอคือกียาญาร์ จากประชากร 480,447 คนของกียาญาร์ มี 469,929 คนที่ระบุตนเป็นศาสนิกชนของศาสนาฮินดู

เมืองอูบุดซึ่งเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมของบาหลี ตั้งอยู่ในอำเภอนี้

## อ้างอิง

กียาญาร์
อำเภอบูเลเล็ง

**บูเลเล็ง** (; ) เป็นอำเภอ () ในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย กินพื้นที่ริมหาดทางตอนเหนือของเกาะบาหลีตั้งแต่ช่องแคบบาหลีไปถึงปลายตะวันออกของเกาะ บูเลเล็งมีเนื้อที่ 1,365.88 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนปี 2010 อยู่ที่ 624,125 คน และ 791,910 คนตามสำมะโนปี 2020 จำนวนคาดากรณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 825,141 คน ศูนย์กลางการปกครองของอำเภอคือเมืองซีงาราจา

บูเลเล็งตั้งขึ้นเป็นอาณาจักรโดยกุซตี ปันจี ซักตี ซึ่งครองราชย์ระหว่างปี 1660-1700 โดยประมาณ เขาได้รับการระลึกถึงในฐานะบรรพชนและวีรชนผู้ขยายอำนาจของบูเลเล็งไปถึงบลัมบางันในชวาตะวันออก ต่อมาในสมัยถัด ๆ มา บูเลเล็งอ่อนแอลงและถูกผนวกเข้ากับการังอาเซิมในศตวรรษที่ 18 บูลเลงถูกเนเธอร์แลนด์โจมตีในปี 1846, 1848 ก่อนที่บูเลเล็งพ่ายให้กับเนเธอร์แลนด์ในปี 1849 และสูญสถานะเอกราชแก่เจ้าอาณานิคมดัตช์ในปี 1882

## อ้างอิง

* 

บูเลเล็ง
อำเภอการังอาเซิม

**การังอาเซิม** (; ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย มีพื้นที่ขนาด 839.54 ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 396,487 คน ในปี 2010 เพิ่มเป็น 492,402 คนในปี 2020 และจำนวนคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 511,300 เมืองหลักของอำเภอคืออัมลาปูรา การังอาเซิมได้รับความเสียหายอย่างหนักเมื่อครั้งเขาอากุงปะทุในปี 1963 ทำให้มีผู้เสียชีวิต 1,900 ราย การังอาเซิมเป็นอาณาจักรหนึ่งของบาหลีก่อนที่จะถูกเนเธอร์แลนด์เข้ายึดครอง 

อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 8 ตำบล

อำเภอการังอาเซิมเป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย และโบราณสถานจากสมัยของอาณาจักรการังอาเซิม เช่น ปูรีอากุงการังอาเซิม ซึ่งเป็นหมู่วังหลวงในสมัยการังอาเซิมเป็นอาณาจักร เป็นต้น

## อ้างอิง

การังอาเซิม
อำเภอบังลี

**บังลี** (; ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เป็นอำเภอเดียวของจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล อำเภอบังลีมีเนื้อที่ 520.81 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 215,353 ตามสำมะโนปี 2010 และ 258,721 คนตามสำมะโนปี 2020 ส่วนจำนวนคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 267,133 คน ประกอบด้วยชาย 134,500 คน และหญิง 132,600 คน เมืองหลักของอำเภอคือบังลี

กระทั่งปี 1907 บังลีเป็นหนึ่งในเก้าอาณาจักรของบาหลี  ใจกลางของบังลีเป็นที่ตั้งของปูราเกอเฮินซึ่งสร้างึข้นในศตวรรษที่ 11

ทางตอนเหนือของอำเภอประกอบด้วยถนนเส้นหลักที่วิ่งไปทางชายฝั่งตอนเหนือ ผ่านกินตามานีและกูนุงบาตูร์

## อ้างอิง

บังลี
อำเภอตาบานัน

**ตาบานัน** (; ) เป็นหนึ่งในอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย อำเภอนี้ถือว่าไม่มีการพัฒนามากนักเมื่อเทียบกับอำเภออื่นเช่นบาดุงและเด็นปาซาร์ทางตะวันออก อำเภอตาบานันมีขนาดพื้นที่ 839.33&nbsp;ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 386,850 คนในปี 2000, 420,913 คนในปี 2010 และ 461,630 คนในปี 2020 การประมาณประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 469,340 คน เมืองหลักของอำเภอคือตาบานัน สถานที่สำคัญของอำเภอคือตานะฮ์ลตและระบบซูบักในนาข้าวขั้นบันไดจาตีลูวิฮ์

อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 10 ตำบล ()

## อ้างอิง

ตาบานัน
อำเภอกลุงกุง

**กลุงกุง** (; ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โดยเป็นอำเภอที่มีขนาดเล็กที่สุดของจังหวัด ด้วยขนาดพื้นที่ 315 ตารางกิโลเมตร อำเภอมีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 170,543 คน ในปี 2010 เพิ่มเป็น 206,925 คนในปี 2020; ค่าประมาณประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 214,012 ประกอบด้วยชาย 107,177 คน หญิง 106,815 คน เมืองหลักของอำเภอกลุงกุงคือเซอมาราปูรา

เมืองเซอมาราปูราสามารถเดินทางเข้าถึงได้ผ่านทางกียาญาร์ ผ่านทางทางหลวง เซอมาราปูราเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจากงานจิตรกรรมแบบบาหลีที่บอกเล่าเรื่องราวมหากาพย์เช่นมหาภารตะ ดังที่สามารถพบได้ตามฝาผนังของพระราชวังในบาหลี รวมถึงวังกลุงกุงและพิพิธภัณฑ์เซอมาราจานาที่ตั้งอยู่ใกล้กัน ราว 64.4% ของพื้นที่กลุงกุงทั้งหมดเป็นเกาะนอกชายฝั่งของบาหลี อันได้แก่เกาะนูซาเปอนีดา, นูซาเจอนีงัน, นูซาเลิมโบงัน และเกาะเล็กอีกสิบเอ็ดเกาะ ทั้งหมดรวมกันเป็นตำบลนูซาเปอนีดา ในขณะที่ตำบลที่เหลือของอำเภอนี้ล้วนอยู่บนแผ่นดินของเกาะบาหลี

ในอดีตกลุงกุงเป็นอาณาจักรหนึ่งของบาหลีที่มีอยู่มาก่อนการมาถึงของยุโรป แม้อาณาจักรกลุงกุงจะมีขนาดเล็กแต่ก็มีความสำคัญในบาหลี

## อ้างอิง

กลุงกุง
คิตาซาโตะ ชิบาซาบูโร

บารอน **คิตาซาโตะ ชิบาซาบูโร** (; 29 มกราคม ค.ศ. 1853 - 13 มิถุนายน ค.ศ. 1931) เป็นแพทย์และนักวิทยาแบคทีเรียชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงในฐานะผู้ร่วมค้นพบกาฬโรคต่อมน้ำเหลืองในฮ่องกงระหว่างเกิดการระบาดในปี ค.ศ. 1894 โดยค้นพบเกือบจะพร้อมกันกับอเล็กซานเดอร์ เยอร์ซิน

คิตาซาโตะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ประจำปีครั้งแรกในปี ค.ศ. 1901 คิตาซาโตะและเอมีล อาด็อล์ฟ ฟ็อน เบริงทำงานร่วมกันในกรุงเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1890 ได้ประกาศการค้นพบเซรุ่มสารต้านพิษของโรคคอตีบ ฟ็อน เบริงได้รับรางวัลโนเบลในปี ค.ศ. 1901 จากผลงานนี้ แต่คิตาซาโตะไม่ได้รับ

ชิบาซาบูโรจะเป็นบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์บนด้านหน้าของธนบัตร 1,000 เยนแบบใหม่ของญี่ปุ่นที่จะออกสู่ตลาดในวันที่ 3 กรกฎาคม 2567 ในฐานะผู้บุกเบิกการแพทย์ญี่ปุ่นที่มีส่วนร่วมในการป้องกันและรักษาโรคติดเชื้อในญี่ปุ่นและต่างประเทศ ร่วมกับภาพวาด "คลื่นยักษ์นอกฝั่งคานางาวะ" ที่ปรากฎบนด้านหลังของธนบัตร

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่มเติม
* 
* 
* 
* 
*  

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Kitasato University homepage
*Portraits of Modern Japanese Historical Figures

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2396
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2474
หมวดหมู่:คาโซกุ
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดคูมาโมโตะ
หมวดหมู่:กาฬโรค
อำเภอบาดุง

**บาดุง** (; ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี มีเมืองหลักคือมางูปูรา มีขนาดพื้นที่ 418.52&nbsp;ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 543,332 คนในปี 2010 และ 548,191 คนในปี 2020 ส่วนกลางปี 2022 อยู่ที่ 549,527 ตามการประมาณ โดยประกอบด้วยชาย 275,168 คน และหญิง 274,359 คน บาดุงมีประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงทศวรรษก่อน 2010 เและเติบโตเป็นบริเวณย่านชานเมืองของนครเด็นปาซาร์

บาดุงมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ยอมนิยมในการท่องเที่ยวของบาหลี ทั้งกูตา, เลอกียัน, เซอมีญัก, จิมบารัน, นูซาดูวา, จังกู, อูลูวาตู, บาดุง และเมิงวี พื้นที่ทางตอนเหนือของอำเภอไม่มีประชากรมากนัก เมื่อเทียบกับบริเวณชายฝั่งตั้งแต่จิมบารันไปถึงจังกูนั้นมีประชากรอยู่อย่างหนาแน่น อำเภอนี้เป็นที่ตั้งของสนามบินนานาชาติของบาหลี

## อ้างอิง

บาดุง
อัมลาปูรา

**อัมลาปูรา** () เป็นเมืองหลักของอำเภอการังอาเซิม จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เดิมทีชื่อเมืองการังอาเซิม และเปลี่ยนมาเป็นที่ปัจจุบันหลังการปะทุของเขาอากุงในปี 1963 อัมลาปูราเป็นเมืองที่สร้างขึ้นใหม่โดยเจ้าอาณานิคมดัตช์ในเวลานั้นหลังอาคารที่ทำการรัฐของเดิมถูกทำลายจากการปะทุของเขาอากุงในปี 1963 อัมลาปูราเป็นชื่อที่แปลว่านครผลอัมลา ซึ่งมาจากชื่อเดิมคือ ปูราอัมลาราจา

เพลง "อัมลาปูรา" ของวงทินมาชีนในอัลบั้ม *[[ทินมาชีน 2]]* ปี 1991 ได้รับการตั้งชื่อตามเมืองนี้ หลังจากที่เดวิด โบวี หัวหน้าวง เดินทางมาที่อัมลาปูรา

อัมลาปูราได้รับรางวัลเมืองเล็กที่สะอาดที่สุดของอินโดนีเซียติดต่อกันหลายปี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จังหวัดบาหลี
หมวดหมู่:สถานที่ที่มีประชากรในประเทศอินโดนีเซีย
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ

**พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ** () เปิดทำการในบริเวณปราสาทคูมาโมโตะ นครคูมาโมโตะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2519 เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งจากหลายแห่งได้รับการสนับสนุนโดยส่วนจังหวัด

สิ่งสะสมถาวรในพิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นไปที่งานศิลปะและงานฝีมือของจังหวัดคูมาโมโตะ และยังมีผลงานโดยปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ และโอกุสต์ รอแด็ง มีห้องหนึ่งที่จัดแสดงแบบจำลองของโคฟุงซึ่งพบในจังหวัดคูมาโมโตะ

## ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
* พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
*  พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ

คูมาโมโตะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519 ในประเทศญี่ปุ่น
อำเภอดาร์มัซรายา

**ดาร์มัซรายา** () เป็นอำเภอของจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 2,961.13 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 191,422 คนในปี 2010 และ 228,591 คนในปี 2020 การประมาณกลางปี 2022 อยู่ที่ 234,713 คน ประกอบด้วยชาย 119,505 และหญิง 115,208 คน เมืองหลักของอำเภอคือปูเลาปุนจุง ในอดีตอำเภอนี้เป็นที่ตั้งของราชอาณาจักรดาร์มัซรายาซึ่งเรืองอำนาจในศตวรรษที่ 11

อำเภอนี้แบ่งเป็นสิบเอ็ดตำบล 

## อ้างอิง

ดาร์มัซรายา
อำเภอโบเน

**โบเน** () เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เดิมทีเป็นราชธานีของรัฐโบเนก่อนจะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอินโดนีเซียในปี 1950 อำเภอนี้มีขนาดพื้นที่รวม 4,559.00 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 717,682 คนตามสำมะโนปี 2010 และ 801,775 คนตามสำมะโนปี 2020 ปริมาณคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 813,188 ประกอบด้วยชาย 397,348 และหญิง 415,840 คน ผลิตภัณฑ์หลักของอำเภอได้แก่สาหร่าย ข้าว ปลา เมืองหลักของอำเภอคือวาตัมโปเน

ในอดีตรัฐโบเนเป็นอาณาจักร *[[adat|อาดัต]]* ของชาวบูกิซ ซึ่งสถาปนาขึ้นโดยมานูรูงุง รีมาตาจัง ในปี 1330 ก่อนจะเข้าร่วมพันธมิตรกับวาโจและซปเป็งเพื่อช่วยเหลือกันในการป้องกันตนเอง ในปี 1605 ระหว่างสมัยของกษัตริย์คนที่สิบของโบเน ศาสนาอิสลามได้เข้ามาที่อิทธิพลต่อวัฒนธรรมท้องถิ่นของโบเนจนเกิดการเปลี่ยนแปลง โบนีมีความเจริญสูงสุดในศตวรรษที่ 17 ในปี 1950  ประท้วงการปกครองของระบบราชาธิปไตยในโบเน ท้ายที่สุดโบเนจึงเข้าร่วมกับประเทศอินโดนีเซียในปีเดียวกันหลังสุลต่านแห่งโบเนยอมสละบัลลังก์

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 

บน
อำเภอลูวู

**ลูวู** () เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ขอบเขตอำเภอในปัจจุบันเกิดจากการแยกอำเภอลูวูเหนือออกไปในปี 1999 และปาโลโป เมืองหลัก แยกออกมาเป็นเทศบาลนครในปี 2002 ขนาดพื้นที่ของลูวูในปัจจุบันอยู่ที่ 3,000.25 ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนปี 2010 อยู่ที่ 287,472 คน และ 365,608 คนตามสำมะโนปี 2020 การคาดการณ์ประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 369,820 คน ประกอบด้วยชาย 186,326 และหญิง 183,494 คน ปัจจุบันเมืองหลักของลูวูคือเบอโลปา

ชื่อลูวูมาจากชื่อของอาณาจักรลูวู หนึ่งในสามอาณาจักรโบราณของซูลาเวซีใต้ อีกสองอาณาจักรคือโกวาตัลโล (ซึ่งต่อมาคืออำเภอโกวาและนครมากัซซาร์) และโบเน (ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอโบเน) คำว่า "ลูวู" ปรากฏมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 เมื่อปฐมกษัตริย์นามว่า ลนตารา ก่อตั้งลูวูขึ้น 

## อ้างอิง

ลว
อำเภอโตราจาเหนือ

**โตราจาเหนือ** หรือ **โตราจาอูตารา** () เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย มีลักษณะไม่มีอาณาเขตติดต่อกับทะเล และเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์โตราจา เมืองหลักของโตราจาเหนือคือรันเตปาโอซึ่งเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมโตราจาเช่นกัน ในอดีต อำเภอนี้เป็นส่วนตอนเหนือของอำเภอตานาโตราจา ก่อนที่จะแยกออกมาในปี 2008 โดยคิดเป็นพื้นที่ 36% ของตานาโตราจาเดิม อำเภอมีขนาดพื้นที่ 1,151.47&nbsp;ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 216,762 คนในปี 2010 และ 261,086 คน ในปี 2020 การประมาณกลางปี 2022 มีประชากรอยู่ที่ 268,198 ประกอบด้วยชาย 136,998 และหญิง 131,200 คน

## อ้างอิง

โตราจาเหนือ
อำเภอวาโจ

**วาโจ** () เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 2,506.19 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 384,694 คนตามสำมะโนปี 2010 379,079 คนตามสำมะโนปี 2020 และการคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 379,706 คน อำเภอวาโจตั้งขึ้นในปี 1959 โดยมีเมืองหลักคือเซิงกัง อำเภอวาโจกินพื้นที่ของอดีตอาณาจักรวาจก ปัจจุบันอำเภอวาโจประกอบด้วยสิบสี่ตำบล ()

## อ้างอิง

วาโจ
อำเภอซินไจ

**ซินไจ** () เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เกิดจากการแบ่งออกมาจากอำเภอโบเนซึ่งมีแม่น้ำตังกาคั่นอยู่ทางตอนเหนือ อำเภอมีขนาดพื้นที่ 819.96 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 228,936 คนตามสำมะโนปี 2010 และ 259,478 คน ตามสำมะโนปี 2020 การคาดการณ์ประชากรกลางปี 2022 อยูที่ 263,827 คน ประกอบด้วยชาย 130,565 และกญิง 133,262 คน อำเภอนี้รวมถึงเกาะทั้งเก้าในอ่าวโบเนนอกชายฝั่งแหลมตอนใต้ของซูลาเวซี หมู่เกาะทั้งเก้ารวมเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอซินไจ เมืองหลักของอำเภอคือซินไจซึ่งเป็นเมืองท่าทางตะวันออกของเกาะ

## อ้างอิง

ซนจ
อำเภอลีมาปูลุฮ์โกตา

**ลีมาปูลุฮ์โกตา** (; แปลว่า *สิบห้าเมือง* ในภาษามีนังกาเบา) เป็นอำเภอของจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 3,354.40 ตารางกิโลเมตร และประชากร 348,249 คน ตามสำมะโนปี 2010 และ 383,525 คน ตามสำมะโนปี 2020 การประมาณจำนวนประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 388,375 คน ประกอบด้วยชาย 194,292 คน และหญิง 194,083 คน เมืองหลักของอำเภอคือซารีลามัก

## อ้างอิง

ลีมาปูลุฮ์
วังกลุงกุง

**วังกลุงกุง** () หรือ **ปูรีอากุงเซอมาราปูรา** () เป็นหมู่โบราณสถานในเซมาปูรา เมืองหลวงของอำเภอกลุงกุงในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย วังนี้สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 ก่อนจะถูกทำลายลงอย่างหนักในระหว่างการรุกรานของเจ้าอาณานิคมดัตช์ในปี 1908 ซากของวังที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบันคือส่วนของศาลยุติธรรม, ศาลาเกอร์ทาโกซา และซุ้มประตูหลักซึ่งจารึกปีศกะที่ 1622 (ค.ศ. 1700) ภายในบริเวณของหมู่อาคารในวังเก่านี้ยังมีศาลากลางน้ำ บาเลเกิมบัง (Bale Kembang) เช่นกัน ผู้สืบสกุลมาจากราชาแห่งกลุงกุงในปัจจุบันอาศัยอยู่ภายในปูรีอากุง (Puri Agung) ซึ่งเป็นพื้นที่พักอาศัยสร้างขึ้นหลังปี 1929 อยู่ติดกันกับกระราชวังเก่าของกลุงกุง

อาณาจักรกลุงกุงถือว่าเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่และสำคัญที่สุดของเก้าอาณาจักรในบาหลีระหว่างศตวรรษที่ 17 กระทั่งถูกดัตช์รุกรานในปี 1908 อาณาจักรกลุงกุงสืบทอดมาจากอาณาจักรเกลเกลซึ่งมีอำนาจเหนือเกาะบาหลีมาอย่างยาวนานถึงศตวรรษที่ 17 ในปลายศตวรรษที่ 16 ถึงต้นศตวรรษที่ 17 เจ้าชายแห่งเกลเกลนามว่า เดวา อากุง จัมเบ ที่หนึ่ง (Dewa Agung Jambe I) ย้ายราชธานีมายังเซมราปูราแล้วสร้างวังขึ้นใหม่ซึ่งคือวังกลุงกุงนี้ 

วังมีแปลนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส มีขนาดด้านละประมาณ 150 เมตร และมีประตูทางเข้าหลักตั้งอยู่ทางฝั่งทิศเหนือ วังนี้แบ่งออกเป็นหลายส่วนย่อยเพื่อใช้งานทั้งการใช้ชีวิตและในประกอบพิธีกรรมทางศาสนา และแบ่งออกตามระบบสัญลักษณ์ของคติฮินดูแบบบาหลี

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* R. Pringle (2004), *A short history of Bali; Indonesia's Hindu realm*. Crows Nest: Allen & Unwin.
* H, Schulte Nordholt (1996), *The spell of power; A history of Balinese Politics, 1650-1940*. Leiden: KITLV Press.
* Ida Bagus Sidemen et al. (1983), *Sejarah Klungkung*. Klungkung: Pemerintah Kabupaten Daerah Tingkat II Klungkung.

*Klungkung Royal Palace 

หมวดหมู่:วังในประเทศอินโดนีเซีย
มุนตีลัน

**มุนตีลัน** () เป็นตำบลในอำเภอมาเกอลัง จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 15 กิโลเมตรทางใต้ของมาเกอลัง, 10 กิโลเมตรจากมุงกิด และ 25 กิโลเมตรทางเหนือของยกยาการ์ตา นักท่องเที่ยวมักเดินทางผ่านมุนลีตันระหว่างทางไปยังบุโรพุทโธ ตัวเมืองมุนตีลันเป็นศูนย์กลางการค้าขายหนึ่งบนเชิงเขาเมอราปี 

ประชากรตามการคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 80,262 คน ในพื้นที่ 28.61 ตารางกิโลเมตร ความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 2,805 คนต่อตารางกิโลเมตร

เมืองมุนตีลันมีนักบวชคณะเยซูอิตอยู่มาอย่างยาวนาน โดยมีโรงเรียน สามเณราลัย ตลอดจนสุสานใหญ่ ฟรันซ์ ฟาน ลีท นักบวชคณะเยซูอิตจากเนเธอร์แลนด์เดินทางถึงมุนตีลันในปี 1897 และมีบทบาทอย่างมากในการเผยแผ่ศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกในพื้นที่ พระคาร์ดินัลองค์แรกของอินโดนีเซีย ยูสตีนูส ดาร์โมจูโวโน ฝังร่างไว้ในสุสานคริสต์ที่นี่

## อ้างอิง
กเนเซ็ตเอลียาฮู

**กเนเซ็ตเอลียาฮู** () เป็นโบสถ์ยิวออร์ทอดอกซ์ตั้งอยู่ในย่านกลางเมืองมุมไบ ประเทศอินเดีย ถือเป็นโบสถ์ยิวจารีตเซฟาร์ดิกที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับสองของเมือง โบสถ์ยิวนี้ตั้งขึ้นในปี 1884 โดยยาอาก็อฟ เอลียาฮู ซาซ็อน ซึ่งเป็นบุตรของเอลียาฮู ดาวิด ซาซ็อน และหลานของดาวิด ซาซ็อน ดาวิด ซาซ็อน อพยพมาจากแบกแดดมายังอินเดียในปี 1832 เพื่อหลีกหนีการเบียดเบียนชาวยิว โบสถ์ยิวหลังนี้มีความสำคัญที่การผสมผสานจารีตของยิวเข้ากับรูปแบบสถาปัตยกรรมของอาณานิคมอังกฤษและอินเดีย

อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยกอสต์ลิงแอนด์มอร์ริส (Gostling & Morris) บริษัทออกแบบสัญชาติอังกฤษที่มีสำนักงานในบอมเบย์ ส่วนชั้นใต้ดินของอาคารสร้างขึ้นโดยการก่อหิน ส่วนตัวอาคารสร้างจากอิฐ ผนังด้านนอกทาด้วยสีเทอร์คอยส์ และซุ้มบูชาภายในหันหน้าไปยังทิศของเยรูซาเลม

โบสถ์ยิวนี้ตั้งอยู่ที่โกลาบาในย่านฟอร์ต ใกล้กับโรงแรมทัชมาฮาลพาเลซและโรงแรมโอเบอรอยไทรเดนต์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบสถ์ยิวในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมุมไบ
ภาษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์

**ภาษาราชการใน[[ประเทศสวิตเซอร์แลนด์]]**มีทั้งหมด 4 ภาษา ได้แก่ ภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี และภาษารูมันช์ โดยภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาลีได้รับการรับรองให้เป็นภาษาราชการของรัฐสภาสวิตเซอร์แลนด์อย่างเป็นทางการ ขณะที่ภาษารูมันช์ถูกใช้แค่ในการติดต่อราชการกับประชาชน บางครั้งก็มีการใช้ภาษาละตินสำหรับกรณีที่เป็นทางการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อแสดงถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชาติ (อย่างคำว่า *Confoederatio Helvetica*)

จากสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2020 มีประชากรชาวสวิสที่ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่ถึงร้อยละ 62.3% ของทั้งหมด (ไม่ว่าจะเป็นภาษาเยอรมันสวิสหรือภาษาเยอรมันมาตรฐาน) ภาษาฝรั่งเศสประมาณร้อยละ 22.8% (ส่วนใหญ่เป็นภาษาฝรั่งเศสสวิส โดยนับรวมภาษาย่อยอย่างภาษาฝรั่งเศสพรอว็องส์ด้วย) ภาษาอิตาลีประมาณร้อยละ 8% (ส่วนใหญ่เป็นภาษาอิตาลีสวิส ในที่นี้นับรวมภาษาลอมบาร์ดด้วย); และภาษารูมันช์ประมาณร้อยละ 0.5% โดยพื้นที่ที่ใช้ภาษาเยอรมัน (*Deutschschweiz*) จะตั้งอยู่ทางภูมิภาคตะวันออก เหนือ และตอนกลางโดยประมาณ ขณะที่พื้นที่ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส (*la Romandie*) จะตั้งอยู่ทางภูมิภาคตะวันตก ส่วนพื้นที่ที่ใช้ภาษาอิตาลี (*Svizzera italiana*) จะตั้งอยู่ทางทางตอนใต้ของประเทศ โดยที่ยังมีประชากรในท้องถิ่นที่ใช้ภาษารูมันช์ในภูมิภาคตะวันออกของรัฐเกราบึนเดินอยู่บ้าง ภาษารูมันช์ได้รับการยกฐานะภายในรัฐฟรีบูร์ รัฐแบร์น และรัฐวาเลให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาเยอรมัน และได้รับการยกสถานะภายในรัฐเกราบึนเดินให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาเยอรมันและภาษาอิตาลี

## ความเป็นมา
ภาษาแม่ของชาวสวิสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 จนถึง 2015 คิดเป็นสัดส่วนดังนี้:

ในปี ค.ศ. 2012 เป็นครั้งแรกที่ผู้ตอบแบบสอบถามสามารถระบุภาษาที่พูดได้มากกว่าหนึ่งภาษาขึ้นไป ทำให้สัดส่วนในการทำแบบสอบถามมีมากกว่า 100%

## ดูเพิ่ม

* ชาวสวิส
* ประชากรศาสตร์สวิตเซอร์แลนด์
* เริสติกราเบิน ในที่นี้หมายถึงความแตกต่างทางความคิดระหว่างชาวสวิสเยอรมันและชาวรอม็องดีที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส
* วรรณกรรมสวิส
* รายชื่อประเทศและดินแดนพหุภาษา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Swiss German
* A quick guide to the Swiss German language
* Characteristics of Swiss German dialects
*  เว็บท่าเกี่ยวกับการวิจัยภาษาศาสตร์ในปัจจุบันในสวิตเซอร์แลนด์
*  ข้อมูลโรงเรียนและมหาวิทยาลัยเอกชนในสวิตเซอร์แลนด์
* Pimsleur Swiss German เรียนภาษาเยอรมันสวิส

หมวดหมู่:ภาษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
หมวดหมู่:ภูมิภาคในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์สวิตเซอร์แลนด์
หมวดหมู่:ดินแดนพหุภาษาในทวีปยุโรป
ไอวีโก

**ไอวีโก้ เอสพีเอ** () ย่อมาจาก **อินดัสเตรียล วีฮิเคิลส์ คอร์ปอเรชัน** (Industrial Vehicles Corporation) เป็นบริษัทผู้ผลิตยานพาหนะขนส่งข้ามชาติสัญชาติอิตาลี มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี ดำเนินการออกแบบและผลิตยานพาหนะเชิงพาณิชย์ทั้งขนาดเล็ก กลาง และใหญ่ ชื่อ IVECO ปรากฏขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1975 หลังจากการควบรวมกิจการของแบรนด์รถยนต์จากอิตาลี ฝรั่งเศส และเยอรมนี บริษัทฯ มีโรงงานผลิตอยู่ในทวีปยุโรป จีน รัสเซีย ออสเตรเลีย และลาตินอเมริกา และมีศูนย์จำหน่ายและบริการกว่า 5,000 แห่งในกว่า 160 ประเทศ ปริมาณการผลิตยานพาหนะเชิงพาณิชย์ทั่วโลกของบริษัทมีจำนวนประมาณ 150,000 คัน พร้อมด้วยยอดขายรวมประมาณ 10,000 ล้านยูโร

บริษัทฯ ได้แยกตัวออกมาจากซีเอ็นเอช อินดัสเตรียล (CNH Industrial) เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 เป็นบริษัทในเครือของไอวีโก้ กรุป เอ็นวี (Iveco Group N.V.) ซึ่งเป็นบริษัทโฮลดิงที่จดทะเบียนในเมืองอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ และมีการจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อิตาลี

## ประวัติ

## ฐานผลิต

## การปล่อยมลพิษและเชื้อเพลิงทางเลือก

## ผลิตภัณฑ์

## แกลเลอรี

File:2014 Iveco Daily 35 S13 MWB 2.3.jpg|รถตู้ไอเวโก เดลี 35 S13 (2014)
File:2019 Iveco S-Way in Madrid.jpg|ไอเวโก เอสเวย์ (2019)
File:Iveco Eurocargo 2015.jpg|ไอเวโก ยูโรคาร์โก (2015)
File:IVECO Tector 8 e 11 toneladas.jpg|ไอเวโก เท็กเตอร์ (2017)
File:Iveco 682 Truck.jpg|ไอเวโก 682 (2018)
File:IvecoStralisAllBlacksVysokeMyto.JPG|ไอเวโก สตราลิส (2007)
File:Iveco Trakker 310 F.jpg|ไอเวโก แทร็กเกอร์ (2016)
File:Iveco Evadys n°8288 (vue avant gauche) - Transisère (Lumbin).jpg|รถบัสไอเวโก อะเวดีส (2016)
File:Crossway 937.jpg|รถบัสไอเวโก ครอสเวย์ (2017)
File:Iveco Stralis X-Way AS440X46TP NP - Front and right side IAA 2018.jpg|ไอเวโก สตราลีส เอกซ์เวย์ (2018)


## ดูเพิ่ม
* ไอเวโกบัส
* สมาคมการขนส่งสาธารณะระหว่างประเทศ
* รายชื่อบริษัทของอิตาลี
* โซฟิม
## อ้างอิง

หมวดหมู่:การเสนอขายหุ้นครั้งแรกให้แก่สาธารณชนในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ประกาศการควบรวมและเข้าซื้อกิจการ
หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์

**หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์** () เป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นในเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว จัดแสดงประวัติศาสตร์อันเป็นเอกลักษณ์ของแขวง ซึ่งรวบรวมโบราณวัตถุและเอกสารทุกประเภทที่บันทึกประวัติการณ์ของจำปาศักดิ์ 

## สิ่งจัดแสดง
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้รวบรวมภาพถ่ายในอดีตของกิจกรรมทางวัฒนธรรม การประชุมนานาชาติ รวมถึงภาพของไกสอน พมวิหาน, หนูฮัก พูมสะหวัน และคำไต สีพันดอน ขณะปฏิบัติภารกิจทางภาคใต้ของประเทศ มีการจัดแสดงเครื่องดนตรี ศิลาจารึกอักษรธรรมลาวสมัยพุทธศตวรรษที่ 15 ถึง 18 ภาชนะสมัยพุทธศตวรรษที่ 11 หรือ 12 เครื่องปั้นดินเผาจากทั่วแขวง และยังมีแบบจำลองของโบราณสถานวัดพู ในชั้นบนของพิพิธภัณฑ์ มีการจัดแสดงสิ่งสะสมประเภทสิ่งทอและเครื่องประดับ รวมทั้งเสื้อผ้าประจำชนเผ่าต่าง ๆ 

ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ย้ายที่ทำการออกไปบริเวณชานเมือง () ใกล้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะปากเซ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

จำปาศักดิ์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแขวงจำปาศักดิ์
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น
อาสนวิหารพระมารดาพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ (กยูมรี)

**อาสนวิหารพระมารดาพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์** (; Cathedral of the Holy Mother of God) หรือ **อาสนวิหารเจ็ดแผล** หรือ **พระแม่เจ็ดแผล** (; Our Lady of Seven Wounds) เป็นโบสถ์ในกยูมรี ประเทศอาร์มีเนีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 19 ตั้งอยู่ฝั่งตอนเหนือของจัตุรัสวาร์ตานานตส์ อาสนวิหารนี้เป็นอาสนวิหารของสังฆมณฑลชีรากในคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย อาสนวิหารสร้างขึ้นในปี 1873 และแล้วเสร็จในปี 1884 โบสถ์สร้างขึ้นด้วยแปลนรูปกางเขน และมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมแบบอาร์มีเนีย บนยอดมีโดมขนาดใหญ่หนึ่งโดม และโดมย่อยสองโดม

แม้ในสมัยการปกครองของโซเวียต โบสถ์นี้ก็ยังคงใช้ประกอบศาสนพิธีอยู่ โดมน้อยสองอันทลายลงในระหว่างเกิดแผ่นดินไหวปี 1988 ต่อมามีการบูรณะโดมใหม่ขึ้นไปติดตั้งแทน ส่วนซากของโดมน้อยเดิมทั้งสองจัดวางอยู่ที่ลานของโบสถ์ในปัจจุบัน

## ระเบียงภาพ

File:Church 7 Wounds.JPG|โบสถ์และโดมน้อยที่พังลงมา
File:Գյումրիի Սուրբ Յոթ Վերք եկեղեցի 28.JPG|โบสถ์มองจากจัตุรัส
File:Yot Verqi xorani patkerakal 01.jpg|พระแท่นบูชา


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*About Saint Astvatsatsin Church in Gyumri
เกาะแรด (จังหวัดชลบุรี)

**เกาะแรด** เป็นหนึ่งใน 9 เกาะของหมู่เกาะแสมสาร อยู่ในความดูแลของกองทัพเรือไทย ตั้งอยู่ในตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ที่ละติจูด 12° 35´.0 เหนือ ลองจิจูด 100° 58´.1 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 800 เมตร ยาว 1.1 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 791,635 ตารางเมตร สูง 86 เมตร อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะแสมสาร ระยะห่าง 530 เมตร

เกาะมีรูปร่างค่อนข้างกลม แต่จะมีแหลมเล็ก ๆ อยู่แหลมหนึ่งยื่นออกมาคล้ายนอแรด จึงเรียกว่าเกาะแรด ด้านทิศเหนือของเกาะเป็นหาดทรายขาวไม่ยาวนัก แต่เต็มไปด้วยปะการัง ด้านทิศใต้มีสภาพเป็นกรวดและโขดหิน สภาพโดยทั่วไปบริเวณรอบเกาะเป็นป่าดิบแล้งและป่าชายหาด

## อ้างอิง

แรด
ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว

***ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว*** (; ) เป็นวิดีโอเกมผจญภัยพัฒนาโดยบริษัทครีเชอร์ส จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดเฉพาะในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น จัดจำหหน่ายทั่วโลกโดยนินเท็นโด ออกจำหน่ายนินเท็นโด สวิตช์ทั่วโลกในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2566 เป็นภาคต่อของยอดนักสืบพิคาชู ที่วางจำหน่ายใน พ.ศ. 2559 ได้ประกาศทำภาคต่อเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ในรายการของ Pokémon 2019 Press Conference แต่ยังไม่ประกาศชื่อเกมภาคต่อในช่วงนั้น ในปี พ.ศ. 2566 ยอดนักสืบพิคาชูฉบับภาคต่อ ได้กลับมาพูดถึงอีกครั้งในรายการของนินเท็นโดไดเร็คเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2566 แล้วก็ได้ประกาศชื่อเกมภาคต่ออย่างเป็นทางการแล้วใช้ชื่อว่า *ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว* ส่วนเนื้อเรื่องภาคต่อจากยอดนักสืบพิคาชู

ในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ทางบริษัท โปเกมอน จำกัดได้ปล่อยแอนิเมชันเรื่องสั้นของยอดนักสืบพิคาชูมีชื่อว่า*ยอดนักสืบพิคาชู กิจวัตรสุดยอดในยามเช้า* เปิดให้รับชมฟรีแล้วทางยูทูบ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 

หมวดหมู่:วิดีโอเกมโปเกมอน
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:เกมผลิตโดยครีเชอร์ส
หมวดหมู่:เกมสำหรับนินเท็นโดสวิตช์
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เกาะแรต

**เกาะแรต** หรือ **เกาะแรด** เป็นเกาะตั้งอยู่ในตำบลดอนสัก อำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่ที่ละติจูด 9° 19'.8 เหนือ ลองจิจูด 99° 42'.2 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 200 เมตร ยาว 370 เมตร มีเนื้อที่ 58,312 ตารางเมตร สูง 20 เมตร อยู่ทางทิศเหนือของบ้านแหลมลื่น ระยะห่าง 540 เมตร มีสะพานเฉลิมสิริราช เป็นสะพานที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ รับไว้เป็นโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ โดยมีกรมทางหลวงชนบทเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง มีระยะทางประมาณ 500 เมตร เชื่อมระหว่างบ้านแหลมลื่น ตำบลดอนสักเข้าไปยังเกาะแรต

ชื่อของเกาะเรียกตามชื่อต้นไม้ท้องถิ่นที่อยู่บนเกาะที่ชื่อว่า ต้นขี้แรด ชาวจีนได้ขนานนามเกาะแห่งนี้ว่า "ฮีเด้ง"

แต่เดิมเกาะนี้ไม่มีผู้คนอยู่อาศัย จนเมื่อหลายร้อยปีก่อนมีชาวจีนอพยพมาจากเกาะไหหลำมาแวะพักที่เกาะแห่งนี้ แล้วตั้งรกรากอยู่อาศัย ปัจจุบันประชากรทั้งหมดบนเกาะร้อยละ 85 เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน บนเกาะมีศาลเจ้าพ่อกวนอูและศาลเจ้าแม่ทับทิม อาชีพส่วนใหญ่ของชาวบ้านทำอาชีพประมงพื้นบ้าน มีบางส่วนที่ปรับเปลี่ยนบ้านเรือนให้เป็นโฮมสเตย์ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยว

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เกาะในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
หมวดหมู่:อำเภอดอนสัก
จารึกเมร์เนปทาห์

**จารึกเมร์เนปทาห์** () ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ **จารึกอิสราเอล** () หรือ **จารึกชัยชนะของเมร์เนปทาห์** () เป็นศิลาจารึกของฟาโรห์เมร์เนปทาห์ในอียิปต์โบราณที่ครองราชย์ใน 1213 ถึง 1203 ปีก่อน ค.ศ. จารึกนี้ได้รับการค้นพบโดยฟลินเดอส์ เพทรีที่ทีบส์ใน ค.ศ. 1896 ปัจจุบันจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ ไคโร

ข้อความในศิลาจารึกส่วนใหญ่รายงานถึงชัยชนะของเมร์เนปทาห์เหนือลิเบียโบราณและพันธมิตร แต่ในสามแถวสุดท้ายจาก 28 แถวกล่าวถึงการทัพต่างหากในคานาอัน ซึ่งในเวลานั้นเป็นส่วนหนึ่งของอียิปต์ บางครั้งมีผู้เรียกจารึกนี้เป็น "จารึกอิสราเอล" เนื่องจากนักวิชาการส่วนใหญ่แปลอักษรไฮเออโรกลิฟต์ในแถวที่ 27 เป็น "อิสราเอล" มีการแปลคำนี้อีกหลายแบบ แต่ไม่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง

จารึกนี้เป็นอ้างอิงข้อความแรกสุดที่กล่าวถึงอิสราเอลและเป็นอ้างอิงเดียวจากอียิปต์โบราณ โดยเป็นหนึ่งใน 4 จารึกที่เป็นที่รู้จักจากยุคเหล็กที่กล่าวถึงอิสราเอลโบราณด้วยชื่อ จารึกที่เหลือคือจารึกเมชา จารึกเทล ดาน และเสาหินกูร์ค ด้วยเหตุนี้ บางคนจึงถือว่าจารึกเมร์เนปทาห์เป็นการค้นพบที่มีชื่อเสียงที่สุดของเพทรี ซึ่งเป็นความเห็นที่เพทรีเห็นด้วย

## อ้างอิง "อิสราเอล"
เพทรีเยี่ยมเยียน Wilhelm Spiegelberg นักนิรุกติศาสตร์ชาวเยอรมันในทีมนักโบราณคดี เพื่อแปลข้อความจารึกนี้ Spiegelberg รู้สึกสับสนกับสัญลักษณ์หนึ่งในตอนท้ายของแถวที่มีรูปคนหรือชนเผ่าที่พ่ายแพ้อย่างมากจากเมร์เนปทาห์ (เขียนเป็นเมเรนปทาห์ด้วย) – *I.si.ri.ar?* เพทรีเสนอแนะอย่างรวดเร็วว่าสัญลักษณ์นี้อ่านเป็น "*อิสราเอล!*" Spiegelberg ยอมรับว่าคำแปลนี้ต้องถูกต้อง

แถวที่กล่าวถึงอิสราเอลอยู่ด้านล่างนี้ (แสดงกลับด้านเพื่อให้ตรงกับคำแปลภาษาอังกฤษ ข้อความเดิมเขียนจากขวาไปซ้าย):

### คำบ่งชี้

### คำแปลอีกแบบ
นับตั้งแต่การค้นจารึกนี้ มีการอ่านคำว่า "อิสราเอล" อีกหลายแบบ โดยมีตัวเลือกหลักสองแบบ ดังนี้:
* "Jezreel", นครและหุบเขาในคานาอันเหนือ;
* รูปต่อของรายละเอียดลิเบียที่สื่อถึง "wearers of the sidelock"

อย่างไรก็ตาม คำแปลเหล่านี้ยังคงเป็นการตีความส่วนน้อย

### การตีความ

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

### ข้อมูล

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* .
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## อ่านเพิ่ม
* 
* 
* 
* 
* Dever, William G. 1995. “Ceramics, Ethnicity, and the Question of Israel’s Origin.” *The Biblical Archaeologist* 58: 200–13.
* Frerichs, Ernest S., and Leonard H. Lesko, eds. 1997. *Exodus: The Egyptian Evidence.* Winona Lake, IN: Eisenbrauns.
* Hjelm, Ingrid and Thomas L. Thompson. 2002. "The Victory Song of Merneptah, Israel and the People of Palestine." *Journal for the Study of the Old Testament* 27, no. 1: 3–18. .
* Miller, Robert D. 2004. "Identifying Earliest Israel." *Bulletin of the American Schools of Oriental Research* no. 333: 55–68. .
* Shanks, Herschel. 2012. “When did ancient Israel begin?” *Biblical Archaeology Review* 38, no. 1: 59–67.
* Wiener, Malcolm H. 2014. “Dating the Emergence of Historical Israel in Light of Recent Developments in Egyptian Chronology.” *Journal of the Institute of Archaeology of Tel Aviv University* 41, no. 1: 50–54. 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 

หมวดหมู่:จารึกอียิปต์โบราณ
หมวดหมู่:จารึกชัยชนะ
หมวดหมู่:อิสราเอลโบราณและยูดาห์
หมวดหมู่:การติดต่อกับต่างชาติของอียิปต์โบราณ
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์อียิปต์
หมวดหมู่:การล่มสลายปลายยุคสัมฤทธิ์
วังน้ำค้าง

**วังน้ำค้าง** เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติกดราม่า สร้างโดยปริทรรศน์ฟิล์ม ชุติมา สุวรรณรัต เขียนเรื่องและกำกับการแสดง แก้วฟ้า สร้างบทภาพยนตร์ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2517 ที่โรงภาพยนตร์เพชรรามา นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี แสดงเป็น ธนนท์, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา แสดงเป็น รัตติกาล, กำธร สุวรรณปิยะศิริ แสดงเป็น บันลือ, เมตตา รุ่งรัตน์ แสดงเป็น สีมา, นันทวัน เมฆใหญ่ แสดงเป็น ลำเพา, วิทยา สุขดำรงค์ แสดงเป็น เดียว และสุพรรณ บูรณะพิมพ์ แสดงเป็น ระริน

ในปี 2552 กันตนา ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มารีเมคพร้อมกับขยายเนื้อหาและเพิ่มตัวละคร ออกอากาศทางช่อง 7 กำกับการแสดงโดยเอกภพ ตันหยงมาศกุล นำแสดงโดย ธาวิน เยาวพลกุล แสดงเป็น ธนนท์, สาวิกา ไชยเดช, เคลลี่ ธนะพัฒน์ แสดงเป็น บันลือ, เอมี่ กลิ่นประทุม แสดงเป็น สีมา, อุษณีย์ วัฒฐานะ แสดงเป็น ลำเพา, ชาติชาย งามสรรพ์ แสดงเป็น เดียว และ มัณฑนา หิมะทองคำ แสดงเป็น ระริน และในเวอร์ชั่นนี้ก็ได้ โย ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา ผู้รับบท รัตติกาล ในเวอร์ชั่นภาพยนตร์มาร่วมแสดงในบท ยายเมี้ยน

## นักแสดง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2517
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2552
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 7
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่นำกลับมาสร้างใหม่
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์โดยกันตนา
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ชุติมา สุวรรณรัต
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยที่ดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย เอกภพ ตันหยงมาศกุล
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2000
สวนยฺวี่-ยฺเหวียน

**สวนยฺวี่** หรือ **สวนยฺวี่-ยฺเหวียน** (, เซี่ยงไฮ้ *Yuyoe* , แปลว่า *สวนแห่งความสุข*) เป็นสวนจีนขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ด้านหลังของศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเซี่ยงไฮ้ในทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองเก่าเซี่ยงไฮ้ ในอำเภอหฺวังผู่ สวนยฺวี่-ยฺเหวียนมีอาณาเขตติดต่อกันกับตลาดท่องเที่ยวยฺวี่-ยฺเหวียน, ศาลาน้ำชาหูซินถิง (Huxinting Teahouse) และตลาดใหญ่สวนยฺวี่-ยฺเหวียน

สวนนี้สามารถเข้าถึงได้ทางรถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้ สาย 10 และสาย 14 สถานีสวนยฺวี่-ยฺเหวียน

สิ่งก่อสร้างหลักกลางของสวนคือหินหยกอันวิจิตร (ยู่หลิงหลง; ) หินมีรูพรุนหนัก 5 ตัน ขนาด 3.3 เมตร ซึ่งมีตำนานเล่าขานกันว่าหินนี้เดิมทีตั้งใจจะนำไปบรรณาการให้แก่จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงแห่งซ่งเหนือ (ครองราชย์ 1100 - 1126) เพื่อไปตั้งที่ราชอุทยานในเปี้ยนจิง แต่เรือที่ขนหินนี้จมลงและหินถูกกู้ขึ้นมาได้จากแม่น้ำหวงผู่ สวนยฺวี่-ยฺเหวียนสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1559 ในสมัยราชวงศ์หมิง โดยปัน ยฺหวิ่นตฺวัน ให้แก่ปัน เอิน บิดาซึ่งชราแล้ว ปัน ยฺหวิ่นตฺวัน เริ่มโครงการก่อสร้างนี้ทันทีหลังสอบการสอบขุนนางมิสำเร็จ เขาตั้งชื่อสวนนี้ว่าสวนยฺวี่-ยฺเหวียน โดย *ยฺวี่* (豫) แปลว่า "ให้บิดามารดาพึงใจ" สวนนี้สร้างขึ้นเพื่อให้บิดาของเขามีที่พักผ่อนหย่อนใจในยามชรา บางครั้งจึงเรียกชื่อสวนนี้ว่า "สวนแห่งความสงบและความสบาย" อย่างไรก็ตาม เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าการรัฐเสฉวนในเวลาต่อมา ทำให้โครงการก่อสร้างเลื่อนออกไปอีกเกือบยี่สิบปี การก่อสร้างสวนเริ่มต้นในปี 1577

สวนยฺวี่-ยฺเหวียนในปัจจุบันมีขนาด 2 เฮกตาร์ ทางเข้าสวนมีสะพานเก้าช่องข้ามบ่อน้ำขนาดจิ๋วซึ่งมีศาลาน้ำชาตั้งอยู่ รูปแบบสวนที่สวนยฺวี่-ยฺเหวียนสะท้อนคือสวนเจียงหนันแบบสถาปัตยกรรมหมิงและฉิง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สวนสาธารณะในประเทศจีน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเซี่ยงไฮ้
เกาะขาม (จังหวัดชลบุรี)

**เกาะขาม** เป็นเกาะที่อยู่ในความดูแลของกองทัพเรือไทย ในตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ตั้งอยู่ที่ละติจูด 12° 34´.2 เหนือ ลองจิจูด 100° 56´.1 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 500 เมตร ยาว 600 เมตร มีเนื้อที่ 159,170 ตารางเมตร สูง 64 เมตร อยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะแสมสาร ระยะห่าง 900 เมตร

ลักษณะทั่วไปของเกาะขาม เป็นหาดทรายขนาดเล็กเต็มไปด้วยหินภูเขาไฟและเต็มไปด้วยซากลาวา แสดงให้เห็นว่าบริเวณนี้เคยมีภูเขาไฟในช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์

ชายหาดของเกาะขามมีสองหาดใหญ่ ๆ คือ ชายหาดด้านทิศเหนือเป็นทรายค่อนข้างละเอียดเหมาะสําหรับการว่ายน้ำและสันทนาการทางน้ำ และชายหาดด้านทิศใต้เป็นหาดทรายหยาบมีหินกรวดและซากปะการังทับถมเต็มชายหาด สภาพป่าในบริเวณเกาะขามเป็นประเภทป่าดิบแล้งและป่าชายหาด มีจันผาที่มีอายุกว่า 100 ปี และพรมตีนสูงที่เกิดขึ้นอยู่ทั่วไปตามเส้นทางรอบ ๆ เกาะ

## อ้างอิง

ขาม
เกาะขาม

**เกาะขาม** อาจหมายถึง
* เกาะขาม อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี
* เกาะขาม จังหวัดตราด
* เกาะขาม จังหวัดระยอง
* เกาะขาม จังหวัดระนอง
* เกาะขาม จังหวัดสงขลา
* เกาะขามใหญ่ อำเภอเกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี
* เกาะขามน้อย หรือเกาะผี อำเภอเกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี
ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเซี่ยงไฮ้

**ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเซี่ยงไฮ้** หรือ **เฉิงหวงเมี่ยว** (; เซี่ยงไฮ้: *Zånhae Zenwånmio*) เป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมืองในศาสนาพื้นถิ่นจีนตั้งอยู่ในย่านเมืองเก่าของเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการได้รับยกสถานะเป็นเทศบาลนครของเซี่ยงไฮ้ ภายในบูชาเทพเจ้าจีนสามองค์ที่บูชาในฐานะเจ้าพ่อหลักเมือง ในภาษาจีน ชื่อ "เฉิงหวงเมี่ยว" ยังคงใช้งานเป็นชื่อเรียกเขตการค้าบริเวณโดยรอบของศาลเจ้า 

ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองมีที่มาจากการเป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมืองจินชานแห่ง "จินชาน" หรือภูเขาทอง ซึ่งเป็นเกาะนอกชายฝั่งเซี่ยงไฮ้ ต่อมาในปี 1403 ในรัชสมัยของจักรพรรดิหย่งเล่อได้แปรสภาพมาเป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมือง ในระหว่างสมัยการปฏิวัติวัฒนธรรม ศาลเจ้าถูกแปรสภาพไปใช้งานทางการค้า และมีร้านอัญมณีเปิดอยู่ภายในแทน กระทั่งปี 1994 ได้มีนักบวชเต๋ากลับมาดูแลและแปรสภาพศาลเจ้านี้กลับมาสู่การใช้งานทางศาสนาดังเดิม การก่อสร้างบูรณะครั้งใหญ่มีขึ้นในปี 2005 - 2006 โดยมีพิธีเปิดในเดือนตุลาคม 2006 และมีการประกอบพิธีเสกโดยนักบวชอีกครั้ง

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
*Shanghai Local History Office. 老城隍庙 (Old City God Temple). Shanghai Tong. Accessed 13 May 2007.

หมวดหมู่:ศาลเจ้าเต๋าในประเทศจีน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเซี่ยงไฮ้