open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
วัดบ้านพร้าวใน

**วัดบ้านพร้าวใน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงรากใหญ่ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดบ้านพร้าวในสร้างโดยพระภิกษุที่เดินทางมาจากภาคอีสาน มาปักกลดในย่านนี้ ต่อมาชาวบ้านเกิดความศรัทธาจึงได้ถวายที่ดินให้ท่านใช้สร้างวัดและได้ถวายบ้านให้รื้อมาสร้างเป็นกุฏิ ตั้งวัดเมื่อ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2411 ได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อวีนที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2420

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระปางมารวิชัย ที่วัดบ้านพร้าวในมีด้วยกัน 2 องค์คือ องค์เล็กและองค์ใหญ่ องค์เล็กเคยเป็นพระประธานเก่าของวัดพร้าวในเดิม หล่อด้วยทองเหลือง ปัจจุบันยังคงอยู่โดยประดิษฐานไว้ในโบสถ์คู่กับพระปางมารวิชัยองค์ที่หล่อใหม่ มีขนาดหน้าตัก 6 ศอก 9 นิ้ว สูง 6 เมตร และมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ตั้งอยู่กลางลานวัดใกล้กับหอระฆัง 

เมื่อ พ.ศ. 2558 วิหารได้ถูกลมพายุพัดพังลงมาได้รับความเสียหายทั้งหลัง เป็นวิหารที่อยู่ระหว่างดำเนินการก่อสร้างยังไม่แล้วเสร็จ ที่สร้างคลุม *หลวงพ่อโต* พระพุทธรูปองค์ใหญ่

## อ้างอิง

บ้านพร้าวใน
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
ซีโมเน อินซากี

**ซีโมเน อินซากี** (, ; เกิด 5 เมษายน ค.ศ. 1976) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมอัล ฮิลาล ในซาอุดีโปรเฟสชันนัลลีก

เขาเป็นน้องชายของฟีลิปโป อินซากี ซิโมเนเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าให้กับสโมสรต่าง ๆ ในอาชีพของเขา ซึ่งรวมถึงปีอาเชนซา และลาซีโอด้วย เขาเล่นให้กับสโมสรโรมันมานานนับทศวรรษ โดยชนะเลิศในรายการใหญ่มากมาย รวมไปถึงดับเบิลแชมป์ แต่เขาก็ยังคงใช้เวลาอยู่บนม้านั่งสำรองและถูกส่งยืมไปยังสโมสรต่าง ๆ ซีโมเนเคยเล่นให้กับทีมชาติอิตาลี 3 นัด

หลังจากเกษียณจากการเป็นผู้เล่น เขาเริ่มต้นอาชีพผู้จัดการโดยคุมทีมเยาวชนของลาซีโอก่อนที่จะรับหน้าที่ในทีมชุดใหญ่ในปี 2016 และพาทีมคว้าแชมป์โกปปาอีตาเลีย และซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา สองครั้ง ซีโมเนเป็นที่รู้จักจากการใช้แผนการเล่นระบบ 3–5–2 ซึ่งเป็นหนึ่งในโค้ชชาวอิตาลีหลายคนที่แผนนี้มาปรับใช้ได้อย่างน่าทึ่ง

## เกียรติประวัติ
### นักเตะ
**ลาซีโอ**
*เซเรียอา: 1999–2000
*โกปปาอีตาเลีย: 1999–2000, 2003–04, 2008–09
*ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2000, 2009
*ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 1999

### ผู้จัดการทีม
**ลาซีโอ**
*โกปปาอีตาเลีย: 2018–19
*ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2017, 2019

**อินเตอร์มิลาน**
* เซเรียอา: 2023–24
* โกปปาอีตาเลีย: 2022–23

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Italia1910 profile 
*

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวอิตาลี
หมวดหมู่:นักฟุตบอลทีมชาติอิตาลี
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวอิตาลี
หมวดหมู่:กองหน้าฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นในเซเรียอา
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมฟุตบอลในเซเรียอา
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรกีฬาลัตซีโย
หมวดหมู่:ผู้เล่นอูนีโอเนกัลโชซัมป์โดเรีย
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน
หมวดหมู่:ผู้จัดการทีมสโมสรกีฬาลัตซีโย
วัดพระยืน (จังหวัดลำพูน)

**วัดพระยืน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ประมาณ 29 ไร่ 2 งาน อยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำกวง เป็นวัดสำคัญหนึ่งในสี่ของวัดสี่มุมเมืองที่พระนางจามเทวีปฐมกษัตริย์แห่งหริภุญชัยนคร

## ประวัติ
วัดพระยืน แต่เดิมไม่ได้มีชื่อนี้ สันนิษฐานว่าพระนางจามเทวีทรงสร้างขึ้นในราว พ.ศ. 1213 (หลังครองราชย์ได้ 7 ปี) ตามตำนานเรียกชื่อวัดนี้ว่า **อรัญญิการาม**

ชื่อของวัดพระยืน มาจากองค์พระพุทธรูปยืน ที่ตามเอกสารของวัดระบุว่า สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1606 ในสมัยพระเจ้าธรรมมิกราช (กษัตริย์องค์ที่ 32 แห่งหริภุญชัย) พระยืนองค์นี้หล่อด้วยทองสำริด สูง 18 ศอก (9 เมตร) เดิมประดิษฐานอยู่ในปราสาทสถูป (หลังวิหาร) ในสมัยนี้เรียกชื่อวัดว่า **วัดพุทธอาราม**

ต่อมาในปี พ.ศ. 1912 พระยากือนา ผู้ครองพิงนครเชียงใหม่และลำพูน ได้สร้างพระพุทธรูปยืนเพิ่มเติมขึ้นอีก 3 องค์ ใน *[[ตำนานมูลศาสนา]]* ได้กล่าวถึงตอนที่พระญากือนาได้อาราธนานิมนต์พระสุมนเถระจากเมืองสุโขทัย เพื่อมาเชียงใหม่ โดยได้พักที่วัดพระยืนในเมืองหริภุญชัย ซึ่งขณะนั้นได้มีพระยืน 1 องค์อยู่ก่อนแล้ว 

จนกระทั่ง พ.ศ. 2447 พระครูศีลวิลาศ (พระคันธวงศ์เถระหรือครูบาวงศ์) เจ้าคณะจังหวัดลำพูน พร้อมด้วยเจ้าหลวงอินทยงยศ เจ้าผู้ครองนครลำพูน ได้ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์สถูปเจดีย์ขึ้นมาใหม่ โดยสร้างก่อหุ้มคลุมองค์พระยืนทั้ง 4 ไว้ภายใน พร้อมกับสร้างพระพุทธรูปยืนองค์เล็กกว่าขึ้นมาประดับเจดีย์ทั้ง 4 ด้าน

พ.ศ. 2471 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเจดีย์วัดพระยืนเป็นมรดกของชาติ จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2548–2549 กรมศิลปากรได้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์องค์พระเจดีย์วัดพระยืน รวมทั้งการปรับภูมิทัศน์โดยรอบของวัด ได้พบสิ่งปลูกสร้าง ก่อด้วยฐานอิฐถือเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่อาจสาวไปถึงการก่อสร้างวัด โดยมีการขุดพบฐานเจดีย์สมัยสุโขทัย ถนนที่ปูลาดด้วยอิฐโบราณ รวมถึงการขุดพบฐานเสนาสนะ จนเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ได้ขุดพบเศียรพระพุทธรูปสมัยหริภุญชัย สันนิษฐานว่ามีอายุในสมัยพุทธศตวรรษที่ 17–18 และโบราณวัตถุเป็นจำนวนมาก อยู่ในฐานพระเจดีย์ที่ฝังอยู่ใต้ดินบริเวณหลังวิหารพระเจ้าทันใจ 

## อาคารและเสนาสนะ
thumb|วิหาร เห็นเจดีย์ด้านหลัง
เจดีย์ศิลปะพุกาม คล้ายกับเจดีย์วัดสัพพัญญูในเมืองพุกาม สร้างยกพื้นลดหลั่นกันเป็นชั้น ๆ มีบันไดเดินขึ้นสู่ลานประทักษิณชั้นบนที่ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว และมีเจดีย์บริวารองค์เล็กอยู่ทั้ง 4 มุม ส่วนเรือนธาตุเป็นองค์ 4 เหลี่ยม มีซุ้มจรนำทั้ง 4 ด้าน ภายในประดิษฐานองค์พระพุทธรูปยืนสีทอง เหนือขึ้นไปเป็นมาลัยเถา 4 เหลี่ยม ซ้อน 3 ชั้น ยอดเป็นฉัตรสีทองอร่าม บันไดทางขึ้นลานประทักษิณด้านหนึ่ง มีการสร้างรูปปูนปั้นนูนต่ำรูปเสือประดับไว้ 

อาคารหลังเล็ก ๆใต้ร่มไม้เป็น *หลักศิลา[[จารึกวัดพระยืน]]* (หลักที่ 62) เป็นหินชนวนรูปใบเสมา ระบุปีชัดเจนว่าเป็นจุลศักราช 732 (พ.ศ. 1913) ใกล้ ๆ มีศาลาบาตร หรือ ศาลาเก้าห้อง ในอดีตใช้เป็นที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา

วิหารที่แต่เดิมสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยพระนางจามเทวี ก่อนจะทำการบูรณะครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2537 ภายในประดิษฐานพระประธานเก่าแก่รุ่นราวคราวเดียวกับการก่อสร้างวิหาร ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นผลงานวาดใหม่ฝีมือช่างท้องถิ่นเรื่องราวพุทธประวัติ องค์พระประธานมีพระยืนองค์เล็ก ๆ ประดิษฐานอยู่ อุโบสถตรงบันไดทางเข้ามีตัวมอม ประดิษฐานองค์พระประธาน คือ *พระศักยมุนีศรีสุมนะ* หรือ *หลวงพ่อใหญ่*

วัดยังมีพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นทางด้านหลังวัดที่ก่อตั้งขึ้นมาในปี พ.ศ. 2547 จัดแสดงข้าวของเครื่องใช้เก่าแก่ต่าง ๆ เช่น ตู้พระธรรม หีบพระธรรม เครื่องเขิน ถ้วยชาม สัตตภัณฑ์ ขันโตก ผ้าพระบฏ เป็นต้น

## อ้างอิง

พระยืน
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดลำพูน
วัดศรีศรัทธาธรรม

**วัดศรีศรัทธาธรรม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเขิน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม อยู่ในในสวนลึก หมู่บ้านสวนทุ่ง ด้านหน้าวัดจดคลองขุดหรือคลองเจ๊ก

วัดศรีศรัทธาธรรมจดทะเบียนเป็นวัด เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2512 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 โดยคุณศรี หอมรสระรื้น มีความศรัทธาในพระพุทธศาสนา ได้อุทิศที่ดินจำนวน 9 ไร่เศษ ให้สร้างวัด ต่อมาทางวัดได้ซื้อที่ดินขยายออกไปอีก ปีละ 1–2 ไร่ ปัจจุบันบริเวณวัดมีเนื้อที่กว้างขวางพอสมควร

บริเวณวัดร่มรื่น ด้วยสวนผลไม้ และสวนมะพร้าว อาคารเสนาสนะที่สำคัญในวัด ได้แก่ อุโบสถปัจจุบันสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2522 ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ ประชาชนในหมู่บ้าน และสถานที่ใกล้เคียงได้ร่วมกันบริจาคบ้านเรือนของตน คนละ 1–2 หลัง ให้แก่วัด และร่วมกันสร้างวัด ศาสนสถานของวัดจึงยังมีสภาพเป็นเรือนไม่อยู่ และยังต้องพัฒนาอีกมาก วัดนี้มีหมอพระ รักษาคนไข้ด้วยสมุนไพรไทย มีคนไปหาให้ช่วยรักษา จำนวนมากทุกวัน

## อ้างอิง

ศรีศรัทธาธรรม
วัดหน้าไม้

**วัดหน้าไม้** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าไม้ อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี

วัดหน้าไม้ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2466 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 ผู้ริเริ่มสร้างวัดมี นายทรัพย์ แผ่พร กำนันตำบลหน้าไม้ในขณะนั้นเป็นหัวหน้ากับ นายอ่อน แจ่มจันทร์ เป็นผู้ให้ที่ดินสร้างคนละ 8 ไร่ ต่อมานายแหยม มีขันทอง ให้อีก 10 ไร่ รวมเป็นที่ดินทั้งหมด 28 ไร่ นายเล็ก กลมเกลา นายอยู่ โรจนาวี นายเปลี่ยน เลิศแล้ว ให้เรือนคนละ 1 หลังใช้เป็นกุฏิสงฆ์ แล้วได้ปลูกเป็นศาลาดินขึ้น ต่อมาใน พ.ศ. 2468 ได้สร้างโบสถ์ชั่วคราวขึ้นเป็นเรือนไม้ โดยมีพระหนู นาคเสนเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาสมัยพระอุทัยกลมเกลาเป็นเจ้าอาวาส ได้ปลูกสร้างศาลาการเปรียญถาวรขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2474 มีการตั้งโรงเรียนสอนพระธรรมวินัยแก่ภิกษุสามเณรและธรรมศึกษาแก่ฆราวาส ส่วนอุโบสถนั้นมาเริ่มก่อสร้างเมื่อสมัยพระอธิการทองคำจนฺทรํสี พ.ศ. 2508 

นอกเหนือไปจากการทำบุญเป็นประจำทางศาสนาแล้ว ทางวัดยังได้จัดทำบุญเป็นพิเศษประจำปีอีกเช่นการตักบาตรเทโวในวันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 คือการใส่บาตรรอบอุโบสถ มีการแสดงพระธรรมเทศนาเรื่องโปรดพุทธมารดาของพุทธองค์งานไหว้พระปิดทอง และแสดงพระธรรมเทศนาเพื่อหาเงินบูรณะะวัดการหล่อเทียนเข้าพรรษาจัดให้มีในวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 8 แล้วจะหล่อในวันรุ่งขึ้น

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระหนูนาคเสน พ.ศ. 2466–2473
* พระตุ๊(ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2474–2475
* พระอุทัยกลมเกลา พ.ศ. 2475–2480
* พระสง่าพึ่งพักตร์ พ.ศ. 2480–2484
* พระปุ่ม (ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2484–2487
* พระวน (ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2487–2489
* พระลบจันทร์ พ.ศ. 2489–2493
* พระเลิศเนตรน้อย พ.ศ. 2493–2497
* พระทองวงศ์สมิง พ.ศ. 2497–2503
* พระทองคำจนฺทรํสี พ.ศ. 2503–2512
* พระสังวาลยี่สมบุญ รักษาการแทนเจ้าอาวาส

## อ้างอิง

หน้าไม้
หน้าไม้
รายชื่อผลงานเพลงของเจเจโพรเจกต์

**เจเจโปรเจกต์** (, ) ศิลปินดูโอ้ชายสังกัด เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ ประกอบด้วยสมาชิก 2 คน ได้แก่ เจบี (JB) และ จินยอง หรือ จูเนียร์ (Jr.) เปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 กับเพลง *Bounce* หลังจากนั้น 2 ปี วันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2014 สมาชิกทั้ง 2 คนจากเจเจโปรเจกต์ได้เปิดตัวอีกครั้งในฐานะสมาชิกของ ก็อตเซเว่น ร่วมกับสมาชิกใหม่อีก 5 คน ปัจจุบัน เจบี และ จินยอง แยกย้ายกันไปเติบโตตามทางของตนเอง โดย เจบี เซ็นสัญญากับค่ายเพลงฮิปฮอปอย่าง *ไฮเออร์มิวสิค* (H1ghr Music) ทำกิจกรรมต่อในฐานะศิลปินเดียว ในขณะที่ จินยอง เซ็นสัญญากับค่ายนักแสดงอย่าง *บีเอชเอนเตอร์เทนเมนต์* (BH Entertainment) มุ่งในสายงานแสดงเป็นหลัก

## แนวดนตรี
แนวดนตรีของเจเจโปรเจกต์ เริ่มแรกในอัลบั้ม *Bounce* เป็นแนว ป๊อป ร็อค ฮิปฮอป ต่อมาในอัลบั้ม *Verse 2* ได้ปรับเปลี่ยนแนวดนตรีเป็น ป๊อป ร็อค อัลเทอร์เนทีฟ และผสมความเป็นอาร์แอนด์บีเข้าไปด้วยให้เข้ากับความเป็นตัวตนของ เจบี และ จินยอง มากขึ้น

## Extended Play Album
วัดสันริมปิง

**วัดสันริมปิง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลริมปิง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 งาน 42 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระอธิการสว่าง อาภสฺสโร เริ่มรับตำแหน่งเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2541

วัดสันริมปิงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2176 เดิมเป็นวัดร้าง เป็นสัน เป็นป่าไม้ไผ่ และมีต้นไม้นาน ๆ ชนิดหนาทึบ หมู่บ้านนี้ก็มีไม่กี่หลังคาเรือน ไปมาหาสู่กันก็แสนลำบาก เพราะไม่มีถนน ต่อมาครูบาเตชะ (เต๋จ๊ะ) ได้มาอยู่จำพรรษา ได้สร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ขึ้น และตั้งชื่อวัดว่า "วัดสันริมปิง" เพราะอาศัยว่าวัดอยู่ใกล้แม่น้ำปิง ชาวบ้านเรียกว่า **วัดท่าบ้านสัน** ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2217 นอกจากนี้มีโรงเรียนประชาบาล สถานีอนามัยศูนย์โภชนาการเด็กก่อนเกณฑ์ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2525 ในสมัยของพระอธิการสวิง สิริมงคโล ตั้งอยู่ในบริเวณวัด และได้ใช้สถานที่เป็นที่จัดประชุมเกษตรตำบล อบรมกรรมการพัฒนาหมู่บ้าน และประชุมสมาชิกธนาคารเกษตร 

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย  อุโบสถหลังเดิมตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าวัดได้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ได้รื้อถอนแล้วมาสร้างใหม่และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547 วิหาร ศาลาการเปรียญ และศาลาบาตร ปูชนียวัตถุมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน พระสิงห์ 1 พระทองสำริด หีบที่เก็บคัมภีร์พื้นเมือง และเจดีย์

## รายนามเจ้าอาวาส
* ครูบาเตชะ (เต๋จ๊ะ) กิจฺจสาโร  พ.ศ. 2176–2225
* ครูบาปินตา  ขนฺติธโร  พ.ศ. 2225–2275
* พระอธิการอ้าย  อินฺทวํโส  พ.ศ. 2275–2321
* พระอธิการเฮือน ธมฺมทินฺโน พ.ศ. 2321–2368
* พระอธิการก๋อง กตปุญฺโญ พ.ศ. 2368–2410
* พระอธิการปัน  ทนันชัย  พ.ศ. 2410–2465
* พระอธิการเสาร์  สุริโย พ.ศ. 2465–2505
* พระอธิการพรหม  อินทนฺนโท  พ.ศ. 2505–2510
* พระอธิการเสน่ห์  สุภาจาโร พ.ศ. 2510–2521
* พระอธิการอุดม ธมฺมวิจาโร  พ.ศ. 2521–2523
* พระอธิการสนั่น  ธีรปญฺโญ พ.ศ. 2523–2525
* พระครูสุเมธวรวัฒน์  สุเมธี ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 เป็นต้นมา  

## อ้างอิง

สันริมปิง
มัสยิดและป่าช้ามาเก๊า

**มัสยิดและป่าช้ามาเก๊า** (; ) เป็นมัสยิดและป่าช้ามุสลิมเพียงแห่งเดียวในมาเก๊า ตั้งอยู่เขตนอซาซึโญราดึฟาตีมา

## ประวัติ
มีการสันนิษฐานว่ามัสยิดมาเก๊าแห่งนี้สร้างขึ้นโดยชาวมุสลิมจากเอเชียใต้ ซึ่งเป็นทหารที่ร่วมกับกองทัพโปรตุเกสซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมในขณะนั้น เดินทางเข้ามาตั้งแต่เมื่อศตวรรษก่อน เพราะป้ายหลุมศพบางหลุมมีอายุกว่าร้อยปี ปัจจุบันมีความพยายามที่ขยายมัสยิดแห่งนี้ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น ด้วยพื้นที่ 1,881 ตารางเมตร สูง 50 เมตร รองรับผู้ประกอบพิธีทางศาสนาได้ 600 คน มีการก่อสร้างศูนย์อาหารฮาลาลราคาประหยัด ห้องเรียนและโฮสเทลขนาด 30 ห้อง และอาคารอยู่อาศัยสูง 127 เมตร จำนวน 38 ชั้น

## กิจกรรม
มัสยิดมาเก๊าเป็นที่ตั้งของสมาคมอิสลามมาเก๊า (; ) ซึ่งจัดการกิจการต่าง ๆ ของมัสยิด ก่อตั้งตั้งแต่ ค.ศ. 1935 ในยุคอาณานิคมโปรตุเกส

จะมีศาสนิกชนเข้าร่วมกิจกรรมทางศาสนามากในวันอาทิตย์ งานแต่งงาน หรือวันอีดิลอัฎฮา โดยมากจะมีการจัดกิจกรรมอ่านพระคัมภีร์อัลกุรอาน ส่วนวันอีดิลอัฎฮาจะมีการเชือดวัวที่โรงฆ่าสัตว์มาเก๊า

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศาสนาอิสลามในมาเก๊า
หมวดหมู่:ป่าช้าในมาเก๊า
หมวดหมู่:ศาสนสถานในมาเก๊า
มาเก๊า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมาเก๊า
ศาสนาพุทธตามประเทศ

รายชื่อ **ศาสนาพุทธตามประเทศ** นี้แสดงถึงการกระจายตัวของผู้ที่นับถือศาสนาพุทธซึ่งในคริสต์ทศวรรษ 2010 มีจำนวนประมาณ 500 ล้านคน  และเป็นตัวแทนประชากรโลกรวมร้อยละ 7 ถึง 8

ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติใน 4 ประเทศเหล่านี้ คือ ภูฏาน, กัมพูชา, พม่า และศรีลังกา ศาสนานี้ยังมีสถานะพิเศษในสี่ประเทศนี้ คือ ไทย,ญี่ปุ่น,ลาวและมองโกเลีย

ศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือส่วนใหญ่ในประเทศภูฏาน, พม่า, กัมพูชา, ญี่ปุ่น,ศรีลังกา, ไทย, มองโกเลีย และลาว และยังเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในประเทศหรือดินแดนที่ไม่มีศาสนาที่มีผู้นับถือส่วนใหญ่ เช่น จีนแผ่นดินใหญ่, ฮ่องกง, มาเก๊า, , สิงคโปร์, ไต้หวัน, เวียดนาม และสาธารณรัฐคัลมืยเคียในประเทศรัสเซีย ประชากรชาวพุทธจำนวนมากอาศัยอยู่ในเกาหลีเหนือ, เนปาล, อินเดีย และเกาหลีใต้ ประเทศจีนเป็นประเทศที่มีพุทธศาสนิกชนมากที่สุด โดยมีผู้นับถือประมาณ 244 ล้านคน หรือร้อยละ 18.2 ของประชากรทั้งประเทศ 

มากกว่าครึ่งหนึ่งของพุทธศาสนิกชนในโลก โดยเฉพาะในบริเวณเอเชียตะวันออก นับถือนิกายมหายาน รองลงมาคือนิกายเถรวาท ซึ่งมีผู้นับถือส่วนใหญ่อยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และศรีลังกา อันดับที่ 3 คือนิกายวัชรยาน ที่มีผู้นับถือส่วนใหญ่ในประเทศทิเบต, ภูฎาน, เนปาล, มองโกเลีย และรัสเซียบางพื้นที่ แต่ก็มีผู้นับถือกระจายอยู่ทั่วโลก นิกายที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับที่ 4 คือนวยาน ซึ่งมีผู้นับถือส่วนใหญ่ในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย

## ตามภูมิภาค

## ประเทศที่มีพุทธศาสนิกชนมากที่สุด 10 ประเทศแรก

## ดูเพิ่ม
*ศาสนาพุทธแบบเอเชียตะวันออก
*ศาสนาพุทธและศาสนาตะวันออก
*ศาสนาพุทธในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

**ทั่วไป:**
*รายประชากรที่นับถือศาสนา
*ศาสนาตามประเทศ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* The US State Department's *[https://web.archive.org/web/20101128054544/http://www.state.gov/g/drl/rls/irf/2010/ International Religious Freedom Report 2010]*
* CIA FactBook 
* adherents.com
Acanthoscurria theraphosoides

***Acanthoscurria theraphosoides*** เป็นสปีชีส์ของแมงมุมจากวงศ์ Theraphosidae (แมงมุมทารันทูล่า) พบในเปรู โบลิเวีย บราซิล และเฟรนช์กายอานา

## ลักษณะ
เอฟ. โอ. พิกการ์ด-เคมบริดจ์ (F. O. Pickard-Cambridge) เก็บตัวเมียโตเต็มวัยมาเป็นตัวอย่างอ้างอิง (holotype) ระหว่างการเดินทางไปยังลุ่มแม่น้ำแอมะซอนตอนล่าง หรือโดยเจาะจงคือ รัฐปาราของบราซิล เขาเรียกสปีชีส์นี้ว่า *Acanthoscurria brocklehursti* ซึ่งในปัจจุบันถือว่าเป็นชื่อพ้องของ *A.&nbsp;theraphosoides* ตัวอย่างดังกล่าวถูกนำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในลอนดอน เขาอธิบายสปีชีส์นี้จากการสังเกตตัวอย่างที่ยังมีชีวิตอยู่ว่า "มีคาราเพซสีน้ำตาลเข้มที่ปกคลุมด้วยขนละเอียดคล้ายกำมะหยี่สีน้ำตาลเทา" และ  "ขาปกคลุมไปด้วยขนละเอียดสีน้ำตาลช็อกโกแลตอย่างหนาแน่น และด้วยขนยาวสีออกแดงที่ปกคลุมอย่างกระจัดกระจาย"

## อนุกรมวิธาน
*Acanthopalpus theraphosoides* ได้รับการอธิบายรูปพรรณครั้งแรกโดย คาร์ล ลุดวิก โดลชาล (Carl Ludwig Doleschall) เมื่อ ค.ศ. 1871 ก่อนหน้าที่เอฟ. โอ. พิกการ์ด-เคมบริดจ์จะอธิบายรูปพรรณของ *Acanthoscurria brocklehursti* ใน ค.ศ. 1896 ซึ่งในภายหลังพอลลาและคณะได้ชำระใหม่ โดยในปัจจุบัน *A.&nbsp;brocklehursti* เป็นชื่อพ้องรองของ *A.&nbsp;theraphosoides*

## สปีชีส์ที่มักสับสน
ในการเลี้ยงสัตว์แปลกต่างถิ่น (exotic pet) มักมีการซื้อขายสปีชีส์อื่นอย่างไม่ถูกต้องนักในชื่อ *Acanthoscurria brocklehursti* ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าและมีแถบสีสว่างสลับเข้มที่ขา  บางครั้งอาจถูกเรียกว่าทารันทูล่ายักษ์สีดำขาว เนื่องจากความกว้างที่วัดขาข้างหนึ่งไปยังคู่ตรงข้ามสามารถกว้างได้ถึง 18–23 เซนติเมตร ในความเป็นจริงทารันทูล่าชนิดนี้เป็นเพียงพันธุ์ (variant) ทางภูมิภาคที่มีแถบสีบางกว่าของ *[[Acanthoscurria geniculata]]* ซึ่งมาจากลุ่มน้ำแอมะซอนเช่นเดียวกันกับ *Acanthoscurria theraphosoides*

## ดูเพิ่ม
*รายชื่อแมงมุมในวงศ์ Theraphosidae

## อ้างอิง
สุดใจ

**"สุดใจ"** เป็นเพลงมโหรีไทยสมัยอาณาจักรอยุธยา ที่ปรากฏอยู่ในหนังสือ *ประวัติศาสตร์ธรรมชาติและการเมืองแห่งราชอาณาจักรสยาม* () ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2231 เป็นงานเขียนของนีกอลา แฌร์แวซ () นักเดินทางชาวฝรั่งเศส ผู้เคยเดินทางมาพร้อมกับคณะบาทหลวงที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาในกรุงศรีอยุธยาช่วง พ.ศ. 2224-2229 หรือก่อนการเดินทางของซีมง เดอ ลา ลูแบร์ () คณะทูตชาวฝรั่งเศสผู้บันทึกโน้ตเพลง "สายสมร" ถึงสี่ปี ด้วยเหตุนี้ "สุดใจ" จึงกลายเป็นโน้ตเพลงที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศไทย

แม้จะได้รับการบันทึกโน้ตอย่างสากล แต่ก็ไม่ปรากฏที่มาหรือชื่อเสียงเรียงนามของเพลงนี้ แฌร์แวสทำการบันทึกเพลงของอยุธยาไว้สองเพลง แต่เมื่อตีพิมพ์ออกมา กลับมีเพลงนี้เพลงเดียว โดยชื่อ "สุดใจ" หรือบ้างว่า "ฉุยฉาย" ก็นำมาจากเนื้อร้องที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า "Sout Chai..." ซึ่งบันทึกเป็นภาษาไทยที่ถูกถอดเป็นอักษรโรมัน ธีรพงศ์ เรืองขำ สันนิษฐานว่าเพลง "สุดใจ" นี้ น่าจะหมายถึงนางอันเป็นที่รัก คือพระอัครมเหสีที่สวรรคตไปแล้วของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยแปลงเพลงมโหรีเป็นโน้ตสากล ตามเนื้อเพลงที่สุกรี เจริญสุข ถอดไว้ ดังนี้

: "สุดใจเอ๋ย ไสเจ้าจำจะพราก ไปสู่อันน่านวล เจ้ามาชิดถึงพี่บ้าง สุดใจเอย
: สายใจฤๅชัง ไปต้นเรือง เรือง เรือง ในเอย"

อติภพ ภัทรเดชไพศาล อธิบายถึงโน้ตเพลง "สุดใจ" ไว้ว่า "...เป็นโน้ตเพลงที่เห็นได้ชัดว่าเขียนขึ้นสำหรับเปียโน มีบุคลิกเป็นดนตรีตะวันตกแบบ exotic ที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในขณะนั้น และไม่เห็นร่องรอยว่าเกี่ยวเนื่องกับเพลงสยามแต่อย่างใด" สอดคล้องกับข้อมูลของกลุ่มเผยแพร่และประชาสัมพันธ์ กรมศิลปากร ที่ให้ข้อมูลว่า "...เขียนขึ้นด้วยการร้อยทำนองสองทำนองเข้าด้วยกัน มีทำนองหลักอยู่ด้านบน และให้ทางเบสอยู่ไลน์ต่ำ ซึ่งเป็นขนบนิยมของของดนตรีตะวันตก ซึ่งเมื่อได้ทดลองบรรเลงดูแล้ว เสียงที่ออกมาก็ไม่คล้ายดนตรีตะวันออกแต่อย่างใด ในส่วนของเนื้อร้องก็ยังไม่ไปกับท่วงทำนองดนตรีมากนัก" ส่วนศิริพจน์ เหล่ามานะเจริญ ให้ความเห็นว่า งานเขียนของแฌร์แวสอาจเขียนขึ้นจาก "ความแปลกประหลาด" ที่ชาวตะวันตกมองคนนอกยุโรป จึงสร้างเนื้อเพลงมาประกอบเท่านั้น เพลงนี้จึงอาจไม่มีอยู่จริง หรือ "สุดใจ" อาจเป็นเพลงที่ร้องกันในโบสถ์คริสต์ในยุคอยุธยา แต่แต่งเนื้อร้องให้เป็นภาษาไทย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เพลงไทย
หมวดหมู่:เพลงไทยเดิม
เอลวาวรัวเล็ต

**เอลวาวรัวเล็ต** (; การกรีดร้องสิบเอ็ด) เป็นธรรมเนียมในนักศึกษาของวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยหลายแห่งในประเทศสวีเดนที่ซึ่งทุก ๆ เวลาที่มีกำหนดกันไว้ นักศึกษาในเขตพื้นที่อยู่อาศัย (หอพัก) นักศึกษา จะเปิดหน้าต่างออกมา, ออกมายืนตามระเบียงหรือดาดฟ้าตึก และกรีดร้องออกมาเพื่อระบายความเครียด

การกรีดร้อวนี้มีชื่อเรียกอื่น ๆ เช่น *การกรีดร้องเดลฟิ* (Delphi roar; จากย่านที่อยู่อาศัยนักศึกษา เดลฟิ ในเมืองลุนด์), *การกรีดร้องโฟลกสตา* (the Flogsta scream; จากย่านโฟลกสตา ในเมืองอุปซอลา), *การกรีดร้องลัปป์แชร์* (the Lappkärr cry; จากย่านลัปป์แชรร์สเบร์เยต; Lappkärrsberget ในสต็อกโฮล์ม), การกรีดร้องวันอังคาร และการกรีดร้องคลายกังวล

## อ้างอิง


## แหล่งข้อมูลอื่น
* ''Flogsta scream tradition would annoy our neighbors for sure (VIDEO)'' Huffington Post, 2013-01-13
* ''Livet i korridoren'', Upsala Nya Tidning, 2011-08-25
เมหตาบบาฆ

**เมหตาบบาฆ** (, , Mehtab Bagh; แปล: *สวนแสงจันทร์*) เป็นหมู่จารบาฆในอาครา รัฐอุตตรประเทศ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของทัชมาฮาลบนฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำยมุนา บนที่ราบน้ำท่วมขัง สวนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาด  และตั้งอยู่ตรงกันข้ามกับทัชมาฮาลบนอรกฝั่งของแม่น้ำพอดี

เชื่อกันว่าที่ตั้งของสวนนี้เคยเป็นตำแหน่งที่ตั้งใจจะก่อสร้างทัชมาฮาลดำ หรือ กาลาตาชมหัล สุสานในตำนานสร้างด้วยหินอ่อนดำ เชื่อว่าสร้างขึ้นเพื่อฝังพระศพของจักรพรรดิชาห์ชะฮันเป็นรูปร่างเดียวกับทัชมาฮาลสีขาวซึ่งฝังพระศพของมุมตาชมหัล พระมเหสี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สวนโมกุล
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอาครา
หมวดหมู่:สวนในประเทศอินเดีย
โบสถ์เคปทูนา

thumb|มุมมองด้านนอกของโบสถ์เคปทูนา
**โบสถ์เคปทูนา** (; Skepptuna Church}) เป็นโบสถ์คริสต์ลูเธอรันในสังฆมณฑลอุปซอลา ตั้งอยู่ในมณฑลสต็อกฮ็อล์ม ประเทศสวีเดน

## ประวัติศาสตร์
ในโบสถ์ปรากฏหลักฐานเป็นจารึกหินอักษรรูน (จารึก U 358) ว่าปรากฏมีการนับถือศาสนาคริสต์ในพื้นที่มาตั้งแต่อย่างน้อยต้นศตวรรษที่ 11 ส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของโบสถ์อายุราวศตวรรษที่ 13 และขยายมาเรื่อย ๆ ตลอดยุคกลาง จนเริ่มคงที่รูปร่างในปัจจุบันนับตั้งแเมื่อไหร่าวศตวรรษที่ 15 และในปี 1776 ได้มีการเปลี่ยนยอดหอคอยของโบสถ์ใหม่เพราะพบว่าของเดิมกำลังผุกร่อน และนับจากนั้นโบสถ์ก็แทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงหรือต่อเติมใด ๆ อีก กระทั่งมีการทำนุบำรุงใหญ่ในปี 1907 ที่ซึ่งภาพเขียนเฟรสโกจำนวนมากถูกค้นพบและซ่อมแซม

## ระเบียงภาพ


Skepptuna kyrka int08.jpg|ธรรมาสน์
Skepptuna kyrka int05.jpg|ฟอนต์สำหรับบัปติสมา
Skepptuna kyrka int07.jpg|ภาพเขียนบนผนังระเบียงทางเหนือ
Skepptuna kyrka int09.jpg|ออร์แกน
Skepptuna kyrka int10.jpg|พอร์ทัล 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
*Official site (in Swedish) 

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมณฑลสต็อกโฮล์ม
หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศสวีเดน
นอนไวโอเลนซ์ (ประติมากรรม)

***นอนไวโอเลนซ์*** () หรือ ***เดอะนอตเท็ดกัน*** () เป็นประติมากรรมบรอนซ์ ผลงานโดยศิลปินชาวสวีเดน คาร์ล เฟรดริก รึยเตอชวัด แสดงปืนรีวอล์เวอร์ โคลต์ไพธอน .357 แม็กนัม ที่ปากกระบอกปืนถูกมัดเป็นปม

คอฟี อันนันเคยกล่าวถึงงานชิ้นนี้ว่ามัน "เติมเต็มความตระหนักในมนุษยชาติด้วยสัญลักษณ์อันทรงพลังที่ถูกห่อหุ้มไว้ภายใต้[ประติมากรรม]ชิ้นนี้ เพียงเส้นโค้งไม่กี่เส้นนี้คือคำวิงวอนอันยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์ที่ว่าไม่ได้ขอให้ได้ชัยชนะ แต่เพื่อสันติภาพ"

## ประวัติ
คาร์ล เฟรดริก รียเตอชวัด สร้างสรรค์ประติมากรรมนี้ขึ้นหลังจากจอห์น เลนนอนถูกฆาตกรรม สำหรับชิ้นที่ตั้งอยู่ที่หน้าสำนักงานใหญ่ของสหประชาชาติที่นิวยอร์กซิตีเป็นชิ้นงานที่บริจาคให้โดยประเทศลักเซมเบิร์กในปี 1988

นับตั้งแต่ปี 1993 ประติมากรรมนี้เป็นสัญลักษณ์ของเดอะนอนไวโอเลนซ์โปรเจ็กต์ (NVPF) องค์กรไม่แสวงผลกำไร

ในปี 2011 ริงโก สตารร์ เปิดตัวประติมากรรมเดียวกันในรูปแบบของตนเองซึ่งมีสีสันสดใส

ในโอกาศครบรอบ 30 ปีของประติมากรรม NVPF ร่วมกับผู้ค้างานศิลปะ ฮันเซินไฟน์อาร์ท (Hansen Fine Art) เปิดตัวประติมากรรมขนาดยาวหนึ่งฟุตจำหน่ายทางออนไลน์ สำนักไปรษณีย์สหประชาชาติเคยออกดวงตราไปรษณียากรสามชิ้นเป็นรูปประติมากรรมนี้ ในปี 2019  NVPF ร่วมกับดาไลลามะผลิตประติมากรรมจำลองขนาดเล็กจำนวน 150 ชิ้นซึ่งผลิตจากโลหะที่ได้จากการหลอมปืนที่ถูกยึดมา (โลหะฮิวเมเนียม) ในจำนวนนี้มีชิ้นหนึ่งที่ลงนามโดยท่านดาไลลามะและออกประมูลที่ซอเธบีส์

## ที่ตั้ง

ปัจจุบันมีประติมากรรมจำนวน 31 ชิ้นทั่วโลก ได้แก่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พ.ศ. 2528
หมวดหมู่:ผลงานโดยชาวสวีเดน
หมวดหมู่:จอห์น เลนนอน
หมวดหมู่:งานสะสมของสหประชาชาติ
หมวดหมู่:ประติมากรรมต่อต้านสงคราม
หมวดหมู่:นครนิวยอร์ก
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศจีน
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศแอฟริกาใต้
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศสวีเดน
หมวดหมู่:ประติมากรรมในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมัลเมอ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเบรุต
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเจนไน
หมวดหมู่:รูปปั้นในประเทศอินเดีย
ทัชมาฮาล บังกลาเทศ

**ทัชมาฮาล บังกลาเทศ** (; Taj Mahal Bangladesh) เป็นอาคารเลียนแบบทัชมาฮาล ขนาดเท่าจริง ตั้งอยู่  ทางตะวันออกของธากา เมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ ใช้เวลาก่อสร้างห้าปีโดยนักสร้างภาพยนตร์ชาวบังกลาเทศผู้ร่ำรวย อาห์ซาน อุลลอห โมนี (Ahsan Ullah Moni) หลังเขาประกาศก่อสร้าง 'ทัชมาฮาลสอง' (Copycat version of Taj Mahal) เมื่อปี 2008 โครงการก่อสร้างด้วยงบประมาณ US$56 ล้าน โดยโมนีระบุว่าเข้าสร้างทัชมาฮาลปลอมนี้ขึ้นมาเพื่อให้เพื่อนบ้านผู้ยากไร้ในบังกลาเทศที่ไม่สามารถมีโอกาสเดินทางไปยังประเทศอินเดียเพื่อชมความงามของทัชมาฮาลหลังจริงได้ มีโอกาสได้ชื่นชมความงามตระการตาอันโด่งดังของอินเดียชิ้นนี้ เจ้าหน้าที่ทางการอินเดียแสดงความไม่พอใจต่อโครงการนี้โดยหนึ่งในเจ้าหน้าที่อัครทูตอินเดียประจำกรุงธาการะบุกับสื่อว่า "คุณไม่สามารถลอกโบราณสถานของประเทศอื่นมาสร้างตรง ๆ แบบนี้ได้"

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Bangladesh to open own Taj Mahal
* Replica of Taj Mahal opens to public in Bangladesh
* Bangladesh gets its own Taj
บีบี กา มักบะรา

**บีบี กา มักบะรา** (; Bibi Ka Maqbara, แปล: "สุสานของพระนาง") เป็นสุสาน ตั้งอยู่ในเมืองเอารังคาบาด รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1660 โดยจักรพรรดิโมกุล เอารังเซบ เพื่อระลึกถึงพระอัครมเหสีและมเหสีพระองค์แรก ดิลรัส บานู เบกุม (หรือพระนามหลังสิ้นพระชนม์ ราเบียอุดดาวรานี; Rabia-ud-Daurani) ถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ถึง 'ความภักดีซื่อสัตย์ในคู่ครอง' (conjugal fidelity) ของเอารังเซบ อาคารมีหน้าตาที่คล้ายคลึงอย่างมากกับทัชมาฮาล ซึ่งเป็นสุสานของมุมตาช มหัล พระมารดาของจักรพรรดิเอารังเซบ เอารังเซบไม่มีความสนพระทัยในการสถาปัตยกรรม ถึงแม้จะเคยก่อสร้างมัสยิดโมตีในเดลีซึ่งมีขนาดเล็กแต่สง่างาม บีบีกามักบะรานี้เป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองที่เอารับเซบเคยดำริให้สร้าง รองจากมัสยิดบาดชาฮี

เนื่องจากความคล้ายอย่างมากต่อทัชมาฮาล ทำให้อาคารนี้ได้รับการเรียกขานว่า *ทักขณีตาช* (Dakkhani Taj; ทัช[มาฮาล]แห่งเดกกาน) ในปัจจุบัน บีบีกามักบะราเป็นอนุสรณ์หลักของเมืองเก่าเอารังคาบาด ที่ประตูทางเข้าปรากฏจารึกผู้ออกแบบสร้างคือ อะตาอุลลอห (Ata-ullah) ผู้เป็นสถาปนิก และ ฮันสปัต ราอี (Hanspat Rai) ผู้เป็นวิศวกร อะตาอุลลอหเป็นบุตรของอุสตาดอะห์มาดลาฮาวรี ผู้ออกแบบหลักของทัชมาฮาล

## ประวัติ
thumb|ภาพถ่ายเมื่อทศวรรษ 1880s
ดิลราส บานู เบกุม เป็นเจ้าหญิง ธิดาในจักรพรรดิแห่งซาฟาวิดในเปอร์เซีย แลดมีร์ซา บาดีอุซซามาน ซาฟาวี และมียศเป็นอุปราชแห่งคุชราต ต่อมาเธอสมรสกับมูฮี-อูด-ดิน (Muhi-ud-din) (ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเอารังเซบ) เมื่อ 8 พฤษภาคม 1637 ที่เมืองอัคระ ดิลราชเป็นทั้งอัครมเหสี, มเหสีองค์แรก และมเหสีองค์โปรของเอารังเซบ ทั้งคู่มีลูกห้าคน

หลังพระนางคลอดบุตรคนที่ห้า ก็สิ้นพระชนม์ในหนึ่งเดือนต่อมาในวันที่ 8 ตุลาคม 1657 เป็นไปได้ว่าเกิดจากอาการแทรกซ้อนจากการคลอดบุตร ที่ซึ่งนำความเศร้าโศกอย่างรุนแรงมายังจักรพรรดิเอารังเซบและบุตร อะซัม ชาห์ ในปี 1660 จักรพรรดิเอารังเซบได้มีดำริให้สร้างสุสานขึ้นเพื่อไว้ศพของดิลราส โดยตั้งชื่อบีบี กา มักบะรา ("สุสานของพระนาง") ที่ซึ่งพระนางดิลราสได้รับการฝังภายใต้พระนามใหม่หลังสิ้นพระชนม์ 'ราเบียอุดดุรานี' (Rabia-ud-Daurani; "ราเบียแห่งยุค") ส่วนพระศพของเอารังเซบฝังไว้ที่สุสานที่สร้างในเมืองขุลดาบาด

## ระเบียงภาพ

ไฟล์:Bibi Ka Maqbara - The Taj Of Deccan.jpg|สุสานยามสายัณห์
ไฟล์:Bibi Ka Maqbara By Swapnil Bhiungade.jpg|สุสานท่ามกลางหมอก
ไฟล์:BIBI KA MAQBARA (TOMB OF THE LADY) 9.jpg|เซโนทาฟของพระนาง
ไฟล์:Bibi Ka Maqbara-Aurangabad-Dr. Murali Mohan Gurram (5).jpg|ลวดลายดอกไม้ในอาคาร
ไฟล์:IAshishTripathi Renovation work Bibi ka Maqbara backside.jpg|ขณะดำเนินการซ่อมแซม
ไฟล์:Bibi Ka Maqbara overview.jpg|สระน้ำของสวน


## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Government of India's Press Information Bureau: Bibi Ka Maqbara 
* Archaeological Survey of India: Bibi Ka Maqbara

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในออรังคาบาด
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมโมกุล
แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์.

***แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์.*** (, ) เป็นผลงานศิลปะโดยมาร์แซล ดูว์ช็อง เปิดตัวครั้งแรกในปี 1919 และเป็นหนึ่งในผลงานที่มาร์แซลเรียกว่าเป็นเรดีเมดส์ หรือเรียกให้เฉพาะเจาะจงว่า เรดีเมดที่ถูกต้อง (rectified ready-made) ผลงานเรดีเมดของเขาเป็นการประกอบขึ้นจากการนำเอาวัตถุที่เน้นการใช้สอย (utilitarian objects) ซึ่งมักไม่ถือว่าเป็นงานศิลปะมาดัดแปลงหรือแต่เปลี่ยนชื่อและการจัดวาง (เช่นในผลงานชิ้นเอก ''ฟาวน์เทน'') ใน *แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์.* มีฟาวนด์ออบเจ็กต์ () เป็นไปรษณียบัตรราคาถูกรูป *[[โมนาลิซา]]* ผลงานที่มีชื่อเสียงของเลโอนาร์โด ดาวินชี ซึ่งดูว์ช็องใช้ดินสอวาดหนวดและเติมชื่อผลงานลงไป

## ภาพรวม
การนำเอาโมนาลิซามาใช้ในทางเสียดสี ล้อเลียน ปรากฏมาตั้งแต่ปี 1887 โดยเออแฌน บาตาอีย์ เมื่อเขาสร้างผลงานรูปโมนาลิซาสูบไปป์เผยแพร่ในนิตยสาร *เลอรีร์*

ชื่อของผลงาน *แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์.* นั้นเป็นการเล่นคำ โดยเมื่อออกเสียงอักษรเหล่านี้ต่อเนื่องกันในภาษาฝรั่งเศสจะฟังดูคล้ายกับประโยค *แอลาโชโอกูล* () ซึ่งแปลว่า "เธอมีก้นที่เร่าร้อน" ("She is hot in the " หรือ "She has a hot ass") ดูว์ช็องเคยให้สัมภาษณ์โดยระบุคำแปลคร่าว ๆ ของ *แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์.* ไว้ว่า "มีไฟเร่าร้อนอยู่ข้างล่างนั่น" ("there is fire down below")

## รุ่น
*1919&nbsp;– ของสะสมส่วนบุคคล, ปารีส
*1920&nbsp;– ไม่ทราบที่อยู่ปัจจุบัน
*1930&nbsp;– ชิ้นเลียนแบบขนาดใหญ่, ของสะสมส่วนบุคคล, ปารีส, ให้ยืมแก่พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่แห่งชาติ
*1940&nbsp;– งานสร้างใหม่เป็นรูปสี ถูกขโมยไปในปี 1981 และสูญหายนับจากนั้น
*1958&nbsp;– ของสะสมของอันตอนี ตาปิอัส, บาร์เซโลนา
*1960&nbsp;– สีน้ำมันบนไม้, ของสะสมของโดโรเธีย แทนนิง, นิวยอร์ก
*1964&nbsp;– ชิ้นเลียนแบบสามสิบแปดชิ้น, ของสะสมของอาร์ตูโร ชวาตส์, มิลาน
*1965&nbsp;– *L.H.O.O.Q. Shaved* ("แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์. โกนหนวดแล้ว") งานสร้างใหม่ในรูปไพ่ ซึ่งไม่มีการเติมหนวดบนหน้าโมนาลิซา แต่ปรากฏอักษร *LHOOQ rasée* ด้านล่าง

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
*  Theodore Reff, "Duchamp & Leonardo: L.H.O.O.Q.-Alikes", *Art in America*, 65, January–February 1977, pp.&nbsp;82–93
*  Jean Clair, *Duchamp, Léonard, La Tradition maniériste*, in *Marcel Duchamp: tradition de la rupture ou rupture de la tradition?*, Colloque du Centre Culturel International de Cerisy-la-Salle, ed. Jean Clair, Paris: Union Générale d'Editions, 1979, pp.&nbsp;117–44

## แหล่งข้อมูลอื่น
*http://www.toutfait.com/unmaking_the_museum/LHOOQ.html
*''L.H.O.O.Q.'' – Internet-Related Derivative Works 

หมวดหมู่:มาร์แซล ดูว์ช็อง
หมวดหมู่:ผลงานในปี พ.ศ. 2462
หมวดหมู่:โมนาลิซา
หมวดหมู่:เรื่องล้อเลียน
หมวดหมู่:ดาดา
ป้อมลาลบาฆ

**ป้อมลาลบาฆ** (, Lalbagh Fort) หรือ **ป้อมเอารังกาบาด** (; Fort Aurangabad) เป็นหมู่ป้อมปราการในจักรวรรดิโมกุลที่ก่อสร้างไม่เสร็จ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบุรีคงคาในธากาตะวันตกเฉียงใต้ ประเทศบังกลาเทศ โดยเริ่มก่อสร้างในปี 1678 ภายใต้ดำริของสุบาหดาร์โมกุล มุฮัมมัด อะซัม ชาห์ บุตรของจักรรพรรดิเอารังเซบ ผู้ซึ่งต่อมาก็ขึ้นครองราชย์ แต่บุตรของพระองค์ ชาอีสตา ขาน ไม่ได้สานต่อการก่อสร้าง ป้อมจึงไม่เสร็จสมบูรณ์ตามที่ออกแบบไว้

[thumbnail|ประตูทางใต้ของป้อมลาบาฆ ภาพเขียนโดย [Johan Zoffany|โยฮัน ซอฟฟานีเมื่อปี 1787]]

## อ้างอิง
มัสยิดโมตี (ป้อมแดง)

**โมตีมัสยิด** (ฮินดูสตานี: موتی مسجد, मोती मस्जिद, Moti Masjid) เป็นมัสยิดหินอ่อนขาว ตั้งอยู่ในหมู่อาคารของป้อมแดงในเดลี ประเทศอินเดีย ชื่อของมัสยิดแปลได้ว่า "มัสยิดไข่มุก" (Pearl Mosque)มัสยิดตั้งอยู่ทางตะวันตกของ *[[Hammam (Red Fort)|ฮัมมัน]]* ใกล้กับ Diwan-i-Khas และสร้างขึ้นโดยดำริของจักรพรรดิออรังเซพแห่งจักรวรรดิโมกุล ในปี 1659-1660 โดยสร้างให้กับมเหสีองค์ที่สอง นาวับ บาอี ภายใต้ค่าก่อสร้าง 160,000 รูปี

มัสยิดประกอบด้วยโดมสามโดมซึ่งเคยประดับปิดด้วยทองคำเปลว เชื่อว่าสูญหายไปหลังการกบฏใหญ่ปี 1857

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
เซลล์ที

**เซลล์ที** () เป็นเม็ดเลือดขาวชนิดลิมโฟไซต์ประเภทหนึ่ง เป็นส่วนหนึ่งของระบบภูมิคุ้มกัน โดยเฉพาะระบบภูมิคุ้มกันแบบปรับตัว สามารถแยกจากลิมโฟซัยต์ชนิดอื่นๆ ได้จากการที่สามารถตรวจพบตัวรับทีเซลล์ (T-cell receptor) ได้บนเยื่อผิวของเซลล์นี้

เช่นเดียวกับเม็ดเลือดขาวอื่นๆ หลายชนิด เซลล์ทีมีต้นกำเนิดมาจากเซลล์ต้นกำเนิดเม็ดเลือดในไขกระดูก ตัวอ่อนเซลล์ทีที่อยู่ระหว่างการพัฒนาจะย้ายที่ไปอยู่ในต่อมไทมัส ซึ่งชื่อเซลล์ทีก็มาจากต่อมไทมัสนี้เอง หลังจากนั้นเซลล์ทีก็จะพัฒนาต่อจนกลายเป็นเซลล์ทีชนิดย่อยๆ ต่อไป แม้เซลล์ทีเหล่านั้นจะเคลื่อนที่ออกจากต่อมไทมัสแล้วก็ตาม เซลล์ทีชนิดย่อยต่างๆ มีหน้าที่ที่สำคัญและแตกต่างกันไปในการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันของร่างกาย

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ''Immunobiology'', 5th Edition
* *[https://web.archive.org/web/20090625012519/https://www.niaid.nih.gov/publications/immune/the_immune_system.pdf The Immune System]* at the National Institute of Allergy and Infectious Diseases
* T-cell Group – Cardiff University 


หมวดหมู่:เซลล์ของมนุษย์
หมวดหมู่:ระบบภูมิคุ้มกัน
หมวดหมู่:วิทยาภูมิคุ้มกัน
เอตมาดุดดาวลา กา มักบะรา

**เอตมาดุดดาวลา กา มักบะรา** (; *I'timād-ud-Daulah Maqbara*) หรือ **ที่ฝังพระศพของอิติมาดุดดาวลอห** () เป็นสุสานสร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิโมกุล ตั้งอยู่ที่อัคระ รัฐอุตตรประเทศ บางครั้งเรียกว่า "**บฉาตาจ**" (Bachcha Taj) หรือ "**เบบีทัช**" (Baby Taj) เนื่องจากมักถือกันโดยทั่วไปว่าเป็นอาคารแบบร่างของทัชมาฮาล (ตาจมหัล)

สวนและสุสานสร้างขึ้นระหว่างปี 1622 ถึง 1628 และออกแบบในลักษณะที่เป็นจุดเปลี่ยนผ่านของสถาปัตยกรรมโมกุล จากสถาปัตยกรรมยุคแรกซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างหินทรายแดงประดับหินอ่อน (เช่นในหุมายูง กา มักบะรา ในเดลี และ อักบัร กา มักบะรา ในสิกันทรา) ไปสู่ระยะที่สองซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างจากหินอ่อนขาวเป็นหลัก และประดับด้วยงานฝัง *[[pietra dura|ปิเอตราดูรา]]* เช่นในทัชมาฮาล

สุสานนี้สร้างขึ้นโดยนูร์จะฮาน มเหสีในจักรพรรดิชะฮันคีร์ ให้กับมีร์ซา ฆียาส เบก พระบิดาของพระนาง ผู้เป็นอะมีร์ชาวเปอร์เซียที่อยู่นอกดินแดนเปอร์เซีย ผู้ซึ่งต่อมาได้รับการตั้งนามว่า *I'timād-ud-Daulah* (เสาหลักแห่งรัฐ) นอกจากนี้ยังเป็นปู่/ตาของพระนางมุมตาซมฮัล พระมเหสีองค์โปรดของจักรพรรดิชาห์จาฮัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอาครา
นาโอมี มาตาอาฟา

thumb|นาโอมี มาตาอาฟา
ฟีอาเม **นาโอมี มาตาอาฟา** (เกิด 29 เมษายน ค.ศ. 1957) เป็นนักการเมืองซามัวและหัวหน้าชุมชนหญิงที่ดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรคฟาอาตูอาตูอาอีเลอาตูอาซาโมอาอูอาตาซี (FAST) นับตั้งแต่วันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 เธอเป็นหนึ่งในสองผู้อ้างสิทธิ์ในการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีซามัว ร่วมกับตูอีลาเอฟา อาอีโอโน ซาลีเลเล มาลีเอเลเงาอี เธอเป็นรัฐมนตรีหญิงคนแรกของซามัว และตั้งแต่ ค.ศ. 2016 ถึง 2020 เธอดำรงตำแหน่งเป็นรองนายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของประเทศ และเธอเคยเป็นสมาชิกพรรคปกป้องสิทธิมนุษยชน

เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 มาตาอาฟาสาบานตนด้วยตนเองเข้าดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีซามัว ขณะที่ตูอีลาเอฟา อาอีโอโน ซาลีเลเล มาลีเอเลเงาอี นายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันยังปฏิเสธที่จะให้การยอมรับเธอ อย่างไรก็ตามในวันเดียวกัน สหพันธรัฐไมโครนีเซียเป็นรัฐบาลต่างชาติชาติแรกที่ให้การยอมรับรัฐบาลมาตาอาฟา ต่อมาในวันที่ 27 พฤษภาคม ปาเลาเป็นประเทศที่สองที่ให้การยอมรับเธอในฐานะนายกรัฐมนตรี ขณะที่หมู่เกาะมาร์แชลล์ให้การยอมรับมาตาอาฟาโดยปริยาย เนื่องจากพวกเขาได้ออกมาชื่นชมและสนับสนุนคำแถลงของเดวิด ปานูเอลโล (ประธานาธิบดีประเทศไมโครนีเซีย) และมีความเห็นตรงกันในการให้ความสำคัญในการสนับสนุนหลักกฎหมายและคุณค่าประชาธิปไตยในภูมิภาคหมู่เกาะแปซิฟิก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2500
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:หัวหน้ารัฐบาลสตรี
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีซามัว
หมวดหมู่:ผู้ปกครองซามัว
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีสตรี
โสมนัส (แก้ความกำกวม)

**โสมนัส** หมายถึง ความแช่มชื่น ปลื้มใจ สุขใจ เป็นหนึ่งใน เวทนา 5 นอกจากนี้ยังอาจหมายถึง:
* สมเด็จพระนางเจ้าโสมนัสวัฒนาวดี พระอัครมเหสีพระองค์แรกในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
* สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าโสมนัส พระราชโอรสในสมเด็จพระนางเจ้าโสมนัสวัฒนาวดี
* วัดโสมนัสราชวรวิหาร วัดที่สร้างเพื่อเป็นพระราชอุทิศแด่สมเด็จพระนางเจ้าโสมนัสวัฒนาวดี
* แขวงวัดโสมนัส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
วัดใหญ่โพหัก

**วัดใหญ่โพหัก** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพหัก อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 25 ไร่

## ประวัติ
วัดใหญ่โพหักมีประวัติเกี่ยวข้องกับตำนาน *[[พญากง พญาพาน]]* กล่าวว่า พญาพานได้ยกทัพเพื่อจะไปรบกับพญากงผู้เป็นบิดา ผ่านมาบริเวณบ้านโพหักนี้ เห็นว่ามีทำเลที่เหมาะสม จึงได้หยุดพักไพร่พล เหล่าไพร่พลที่มาในกองทัพได้เอาศาสตราวุธที่นำมาด้วยไปพิงไว้กับต้นโพธิ์ ทำให้ต้นโพธิ์หักลงอันเป็นอาเพศ บอกเหตุว่าพญาพานจะกระทำบิตุฆาต ฆ่าบิดาของตน จึงเป็นชื่อของตำบลโพหัก 

อีกเรื่องเล่า กล่าวว่าในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย พม่าได้ยกกองทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาได้มาหยุดพักพล ณ ตำบลนี้ทหารพม่าได้เอาปืนใหญ่ที่นำมาด้วย ไปวางพิงไว้กับต้นโพธิ์ ทำให้ต้นโพธิ์หักลง จึงเรียกที่หมายของการพบปะกันว่า ตำบลโพหัก อีกเรื่องเล่า กล่าวว่า เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกราษฎรจากกรุงศรีอยุธยาได้พากันอพยพหนีภัยสงครามโดยมีการใช้เกวียนบรรทุกทรัพย์สมบัติต่าง ๆ หนีการปล้นสะดมของทหารพม่ามาถึงที่แห่งนี้ ไม่สามารถเดินทางต่อไปได้ จึงได้หยุดแล้วเอาทรัพย์สมบัติที่ขนมากองและแขวนไว้กับต้นโพธิ์ ทำให้ต้นโพธิ์หักลง จึงเรียกสถานที่ดังกล่าวว่า บ้านโพหัก และมีการสร้างวัดขึ้น จากข้อมูลกรมการศาสนา ระบุว่าวัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2277 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493

## อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า ประวัติกล่าวว่าสร้างขึ้นในสมัยเจ้าประคุณในโกษฐ หรือ หลวงพ่อทองดี อดีตเจ้าอาวาส ภายในอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปั้นลงรัก ปิดทอง ขนาดใหญ่ประทับนั่ง แสดงปางมารวิชัย ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญกุศล วิหารอุดหลังเก่า ภายในวิหารเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปหินทรายแดง ลงรัก ปิดทอง เป็นศิลปะสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย จำนวน 2 องค์ และ มณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาท เป็นอาคารก่ออิฐ ถือปูน ปัจจุบันเหลืออยู่เฉพาะส่วนฐาน และกำแพงบางส่วน

## อ้างอิง

ใหญ่โพหัก
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดราชบุรี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอบางแพ
กอตอลิน กอริโก

**กอตอลิน กอริโก** (; เกิด 17 มกราคม ค.ศ. 1955) เป็นนักชีวเคมีชาวฮังการีผู้เชี่ยวชาญด้านกลไกที่อาศัยอาร์เอ็นเอเป็นสื่อกลาง งานวิจัยของเธออยู่ในการพัฒนาเอ็มอาร์เอ็นเอที่ถอดรหัสนอกกาย (in vitro-transcribed) สำหรับการบำบัดด้วยโปรตีน ตั้งแต่ ค.ศ. 2013 เธอเป็นรองประธานและได้รับเลื่อนตำแหน่งเป็นรองประธานอาวุโสใน ค.ศ. 2019 ณ บริษัทไบออนเทค อาร์เอ็นเอฟาร์มาซูติคัลส์ นอกจากนี้ยังเป็นศาสตราจารย์วุฒิคุณ ณ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย

งานของกอริโกรวมถึงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เรื่องการกระตุ้นภูมิคุ้มกันที่อาศัยอาร์เอ็นเอเป็นสื่อกลาง ส่งผลให้เกิดการค้นพบการดัดแปรนิวคลีโอไซด์ซึ่งยับยั้งการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันต่ออาร์เอ็นเอ ร่วมกับนักวิทยาภูมิคุ้มกันชาวอเมริกัน ดรูว์ ไวส์แมน ซึ่งเป็นกระบวนการซึ่งถูกมองว่าทำให้ใช้เอ็มอาร์เอ็นเอในการรักษาได้ เธอเป็นเจ้าของสิทธิบัตรการใช้อาร์เอ็นเอแบบไม่กระตุ้นภูมิคุ้มกันและมีการดัดแปรนิวคลีโอไซด์ในสหรัฐร่วมกับไวส์แมน บริษัทไบออนเทคและโมเดอร์นาขออนุญาตใช้เทคโนโลยีดังกล่าวในการผลิตวัคซีนโควิด-19 สำหรับบริษัทของตน

ในปี ค.ศ. 2023 กอริโกได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ร่วมกับไวส์แมน "สำหรับการค้นพบเกี่ยวกับการดัดแปรเบสนิวคลีโอไซด์ ซึ่งช่วยในการพัฒนาวัคซีนโควิด-19 ชนิดเอ็มอาร์เอ็นเอที่มีประสิทธิภาพ"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักชีวเคมีชาวฮังการี
หมวดหมู่:บุคคลจากโซลโนก
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยแซแก็ด
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยแซแก็ด
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเทมเพิล
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์
มูนไนท์

***มูนไนท์*** () เป็นละครโทรทัศน์สัญชาติอเมริกันที่กำลังออกอากาศซึ่งสร้างโดย เจเรมี สเลเตอร์ สำหรับบริการสตรีมมิ่งทางดิสนีย์+ โดยอิงจากตัวละครมาร์เวลคอมิกส์ที่มีชื่อเดียวกัน ตั้งอยู่ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) โดยมีเรื่องราวต่อเนื่องกับภาพยนตร์ของแฟรนไชส์ ซีรีส์นี้ผลิตโดยมาร์เวลสตูดิโอส์ โดยมีสเลเตอร์รับหน้าที่เป็นหัวหน้านักเขียน

โอสการ์ อิซาอัก แสดงเป็น Marc Spector / Moon Knight ซีรีส์นี้ประกาศในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 โดยว่าจ้างสเลเตอร์ ในเดือนพฤศจิกายน Mohamed Diab ได้รับการว่าจ้างให้กำกับซีรีส์หลายตอนในเดือนตุลาคมปี 2563 โดยมีผู้กำกับ โมฮาเหม็ด ดิอาบ, จัสติน เบนสัน และ แอรอน มัวร์เฮด ร่วมกำกับซีรีส์ในเดือนมกราคมปี 2564 เมื่ออิซาอักได้รับการยืนยันให้แสดง การถ่ายทำเริ่มขึ้นในปลายเดือนเมษายน 2564 ในบูดาเปสต์

*มูนไนท์* มีกำหนดฉายในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2565  ประกอบด้วยหกตอน และเป็นส่วนหนึ่งของระยะสี่ของ MCU

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 

หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์อเมริกัน
หมวดหมู่:จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
หมวดหมู่:ผลงานต้นฉบับของดิสนีย์+
อีเอฟแอลลีกทู ฤดูกาล 2020–21

**อีเอฟแอลลีกทู ฤดูกาล 2020–21** (หรือที่เรียกว่า **[[Sky Betting & Gaming|สกาย เบท]] ลีกทู** ด้วยเหตุผลด้านการสนับสนุน) เป็นฤดูกาลที่ 17 ของฟุตบอลลีกทู ภายใต้ชื่อปัจจุบันและเป็นฤดูกาลที่ 29 ภายใต้รูปแบบการแบ่งลีกปัจจุบัน

## การเปลี่ยนแปลงทีม
ทีมด้านล่างนี้ได้มีการเปลี่ยนดิวิชันนับตั้งแต่ฤดูกาล 2019–20.

## สนามและที่ตั้ง

## ตารางคะแนน

## เพลย์ออฟ

**เลกแรก**
 

**เลกที่สอง**

**รอบชิงชนะเลิศ**

## ผลการแข่งขัน

## สถิติประจำฤดูกาล
### ผู้ทำประตูสูงสุด

## หมายเหตุ

## อ้างอิง


หมวดหมู่:ฤดูกาลอีเอฟแอลลีกทู
1
โอโนะ โกโรเอมง

[thumb|right|200px|"พระพุทธรูปใหญ่" ที่[โคโตกูอิง พระพุทธรูปทองแดงที่โอโนะ โกโรเอมง หรือทันจิ ฮิซาโมโตะ อาจเป็นผู้หล่อขึ้น ได้รับการกำหนดให้เป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น]]
**โอโนะ โกโรเอมง** () เป็นประติมากรชาวญี่ปุ่นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ปีเกิดและปีเสียชีวิตของเขาไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด

โกโรเอมงเป็นช่างในศิลปะสกุลเคซึ่งรุ่งเรืองในยุคคามากูระ นอกจากผลงานศิลปะแล้ว มีบันทึกชีวิตโกโรเอมงเพียงเล็กน้อย คาดกันว่าเขา (หรือไม่ก็ทันจิ ฮิซาโมโตะ) อาจเป็นผู้หล่อ "พระพุทธรูปใหญ่" (*ไดบุตสึ*&thinsp;) ที่โคโตกูอิงในช่วง ค.ศ. 1252

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:ประติมากรชาวญี่ป่น
หมวดหมู่:ศิลปินชาวญี่ปุ่นในคริสต์ศตวรรษที่ 13
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เกิด
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เสียชีวิต
ตำบลสบแม่ข่า

**สบแม่ข่า** เป็นตำบล 1 ใน 11 ของอำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ตั้งของวัดไชยสถานเป็นวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งในอำเภอหางดง วัดศรีวารีสถาน (วัดน้ำโท้ง) เดิมเป็นพื้นที่ของตำบลสันผักหวาน ตำบลบ้านแหวน และตำบลขุนคง ซึ่งแยกตำบลออกมาตั้งในปี พ.ศ. 2490 และเป็นตำบลที่มีพื้นที่และประชากรน้อยที่สุดในอำเภอหางดง

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลสบแม่ข่ามีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลสันผักหวาน อำเภอหางดง และตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่
* **ทิศใต้**  ติดต่อกับตำบลขุนคง อำเภอหางดง
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลดอนแก้ว และตำบลขัวมุง อำเภอสารภี
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลบ้านแหวน และตำบลขุนคง อำเภอหางดง

## การแบ่งเขตการปกครอง

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลสบแม่ข่าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่ตำบลสบแม่ข่า มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ **องค์การบริหารส่วนตำบลสบแม่ข่า** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสบแม่ข่าทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลสบแม่ข่าที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสบแม่ข่าในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539

## ประชากร
พื้นที่ตำบลสบแม่ข่าประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 5 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,507 คน แบ่งเป็นชาย 1,235 คน หญิง 1,272 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดในอำเภอหางดง

: 
: 
: 

 ปี **พ.ศ. 2558** มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

## อ้างอิง

สบแม่ข่า
สบแม่ข่า
สบแม่ข่า
หมื่นพรหมสมพัตสร (มี)

**หมื่นพรหมสมพัตสร (มี)** [พฺรม-สม-พัด-สอน] เป็นกวีและจิตรกรในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ศึกษาทางธรรมจนรู้แจ้งในภาษาไทย บาลี และสันสกฤต สามารถแต่งคำประพันธ์ประเภทกาพย์ กลอน จนมีชื่อเสียงโด่งดัง มีผลงานบทประพันธ์อาทิ นิราศถลางหรือนิราศฉลาง นิราศเดือน นิราศพระแท่นดงรัง นิราศสุพรรณ กลอนเพลงยาวสรรเสริญพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และทศมูลเสือโค

## ประวัติ
นายมี หรือเสมียนมี คงจะเกิดในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ราวปีเถาะ พ.ศ. 2338 หรือปีมะโรง พ.ศ. 2339 เป็นบุตรพระโหราธิบดี บ้างสันนิษฐานว่า คือพระโหราธิบดี (โลกเนต) พ.ศ. 2300 –2355 หรือพระโหราธิบดี (สมุ) พ.ศ. 2300–2371 หรือพระโหราธิบดี (ชุม) ซึ่งเป็นโหรมีชื่อว่าชำนาญวิชาสุริยาตรพยากรณ์ แตกฉานในอักษรสมัยทั้งเป็นอาจารย์บอกพระปริยัติธรรมแก่พระภิกษุและสามเณรและมีสำนักอยู่ที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ส่วนมารดาชื่อใดไม่ปรากฏ

เมื่อบวชอยู่ในวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ในสมัยสมเด็จกรมพระปรมานุชิตชิโนรสทรงครองวัด ร่วมสมัยกับพระภิกษุสุนทรภู่ เป็นศิษย์ของสุนทรภู่ ดังที่ได้เขียนเล่าไว้ในวรรณคดีที่แต่งหลายเรื่อง เช่น  กล่าวไว้ในนิราศถลางว่า "ฉันเป็นศิษย์สุนทรยังอ่อนศักดิ์ พิไรรักมิ่งมิตรกนิษฐา" ผลงานประพันธ์บางเรื่องของนายมี บ้างมีความเข้าใจว่าเป็นผลงานของสุนทรภู่ เช่น นิราศพระแท่นดงรัง และนิราศสุพรรณ นอกจากนี้นายมียังมีความรู้ทางดนตรีและเป็นผู้บอกสักวาด้วย

ต่อมานายมีได้เข้าเป็นมหาดเล็กช่างเขียนในกรมช่างเขียนมหาดเล็กฝ่ายพระบรมมหาราชวัง มีส่วนร่วมในการเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังที่พระระเบียงวัดพระศรีรัตนศาสดารามทำให้ได้รับสมญานามว่า *นายมีลงกาใหม่* เหตุเพราะมีความคิดริเริ่มที่แปลกใหม่ในการเขียนภาพจิตรกรรมเรื่อง *[[รามเกียรติ์]]* ตอนพระวิศวกรรมลงมาสร้างพระนครลงกาใหม่ให้แก่ทศกัณฐ์ 

จน พ.ศ. 2387 นายมีได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหมื่นพรหมสมพัตสร นายอากรเมืองสุพรรณ นายมีถึงแก่กรรมเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน สันนิษฐานว่าคงก่อนสิ้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว

## ผลงาน
* นิราศเดือน
* นิราศถลาง 
* พระสุบิน ก กา
* นิราศพระแท่นดงรัง 
* นิราศสุพรรณ 
* กลอนเพลงยาวสรรเสริญพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว 
* ทศมูลเสือโค หรือ เสือโค ก กา  เรียกสั้น ๆ ว่า ทศมูล
* สุภาษิตศรีสวัสดิ์

## ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
มีนักแสดงผู้รับบท หมื่นพรหมสมพัตสร (มี) ได้แก่

* บัญชา สุริเจย์ จากละครเรื่อง บุษบาลุยไฟ (2566)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กวีชาวไทย
หมวดหมู่:นักเขียนชาวไทย
หมวดหมู่:จิตรกรชาวไทย
พรหมสมพัตสร
ตำบลสันมหาพน

**สันมหาพน** เป็นตำบลในอำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ตั้งศูนย์ราชการของอำเภอแม่แตง และมีพื้นที่ทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสันมหาพน
thumb|275x275px|ป่าไม้ในตำบลสันมหาพน

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลสันมหาพนมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลแม่แตง
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลอินทขิล และตำบลแม่หอพระ
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลแม่แฝกใหม่ (อำเภอสันทราย)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลขี้เหล็ก

## ประวัติ
สันมหาพน เป็นที่ตั้งของอำเภอแม่แตงจากการย้ายที่ตั้งครั้งที่ 4 ในปี พ.ศ. 2450 โดยตั้งที่ว่าการอำเภอที่หมู่ 2 บ้านป่าเส้า ตำบลสันมหาพน โดยมีนายอำเภอคนแรกชื่อ ขุนมิกสันสุรบาล (ฟ้อน) โดยใช้ชื่อ อำเภอแม่แตง ต่อมาปี พ.ศ. 2460 ทางราชการได้ใช้ชื่ออำเภอตามตำบลที่ตั้ง จึงเปลี่ยนชื่อเป็น *อำเภอสันมหาพน* และในปี พ.ศ. 2482 ทางราชการได้พิจารณาชื่อทางประวัติศาสตร์เดิมของทางอำเภอ เป็นชื่อที่ประชาชนทั่วไปเป็นที่รู้จัก จึงเปลี่ยนชื่ออำเภออีกครั้ง เป็นอำเภอแม่แตง โดยมีที่ว่าการอำเภอที่ตำบลสันมหาพนดังเดิม

ปี พ.ศ. 2499 นายประเสริฐ กาญจนดุล ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ร่วมกับกำนันตำบลสันมหาพน ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่หมู่ 1 บ้านป่าบง, หมู่ 2 บ้านป่าเส้า, หมู่ 3 บ้านสันมหาพน, หมู่ 4 บ้านป่าจี้, หมู่ 5 บ้านหนองหล่ม, หมู่ 6 บ้านหนองกอก, หมู่ 7 บ้านปากทาง ของตำบลสันมหาพน เป็นพื้นที่ตั้งของศูนย์ราชการอำเภอแม่แตง เป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลสันมหาพน ในปี พ.ศ. 2500

ปี พ.ศ. 2526 สุขาภิบาลสันมหาพนมีชุมชนค่อนข้างหนาแน่นและกระจายเต็มพื้นที่ ชัยยา พูนศิริวงศ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ และพลเอก สิทธิ จิรโรจน์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาขยายเขตสุขาภิบาล โดยขยายไปถึงเขตหมู่ 1 บ้านบวกหมื้อ และหมู่ 2 บ้านแม่มาลัย ของตำบลขี้เหล็ก ต่อมาปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลสันมหาพนได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย

ปี พ.ศ. 2546 เขตสภาตำบลสันมหาพนมีพื้นที่เต็ม 2 หมู่บ้าน ประชากร 1,976 คน และมี 508 ครัวเรือน และอีก 4 หมู่บ้านบางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสันมหาพน โดยส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาลมีสภาพไม่เข้าองค์ประกอบความเป็นหมู่บ้าน จึงพิจารณาให้รวมสภาตำบลสันมหาพนเข้ากับเทศบาลตำบลสันมหาพน ในปี พ.ศ. 2547 ทำให้ตำบลสันมหาพนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสันมหาพนทั้งหมด

## การแบ่งเขตการปกครอง

### การปกครองส่วนภูมิภาค
พื้นที่ตำบลสันมหาพนประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 10 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 6,294 คน แบ่งเป็นชาย 2,941 คน หญิง 3,353 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 4 ในอำเภอแม่แตง

: 
: 
: 

 ปี **พ.ศ. 2558** มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

## อ้างอิง

สันมหาพน
วัดราษฎร์วัฒนาราม

**วัดราษฎร์วัฒนาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนางลี่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระใบฎีกา กำพร้า อตฺตโนนาโถ	เป็นเจ้าอาวาส

วัดราษฎร์วัฒนาราม เดิมชื่อ **วัดใหม่ยายเกลียว** ตามชื่อยายเกลียวนผู้อุทิศที่ดินให้สร้างวัด เนื้อที่ 8 ไร่ 13 ตารางวา ต่อมาได้บวชเป็นชีอยู่ที่วัดนี้ ที่หน้าอุโบสถมีตึกหลังเล็ก ๆ มีรูปปั้นของแม่ชีผู้นี้ เป็นอนุสรณ์อยู่ ที่วัดนี้จึงมีสำนักอุบาสิกาอยู่ด้วย อยู่ด้านหลังวัดห่างออกไป ผู้เริ่มสร้างวัดคือ พระครูสมุทรพัฒนคุณ (สวน สทาวโร) เจ้าอาวาสรูปแรก ท่าน ได้สร้างอุโบสถพร้อมพระพุทธรูปประจำอุโบสถไว้ หลังจากนั้น ประชาชนให้ความร่วมมือ ร่วมกันซื้อที่ดินถวายให้วัดอีก ปัจจุบันวัดจึงมีบริเวณกว้างถึง 22 ไร่เศษ ภายในวัดยังมีโรงเรียนประถมศึกษา ซึ่งเจ้าอาวาสรูปแรกเป็นผู้วางรากฐานอันมั่นคงให้แก่วัด จากข้อมูลกรมการศาสนา วัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2522 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2526

สิ่งสำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถสร้างมาพร้อมกับวัด เป็นพระพุทธรูปทองเหลืองปางสมาธิ และกุฏิสงฆ์ทรงไทย

## อ้างอิง

ราษฎร์วัฒนาราม
วัดโขดทิมทาราม

**วัดโขดทิมทาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าประดู่ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง เป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดในจังหวัดระยอง

วัดโขดทิมทาราม หรือ **วัดโขด** มีชื่อเรียกด้วยกันหลายชื่อ อาทิเช่น **วัดโขด (ทิมราชธาราม)** หรือ **วัดโขด (ทิม ทราราม)** กล่าวกันว่าที่ได้ชื่อเช่นนี้ เพราะพระยาระยองผู้เป็นเจ้าเมืองนั้นมีนามเดิมหรือนามจริงว่า "ทิม" เป็นผู้สร้างวัดนี้ แต่ชาวบ้านเรียกกันสั้น ๆ ว่า "วัดโขด" อันเนื่องมาจากวัดนี้มีที่มาจากที่ตั้งอยู่บนโขดทรายติดกับแม่น้ำระยอง สำหรับประวัติการสร้างวัด สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2007 แต่กรมศิลปากรแจ้งว่าวัดโขดสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2113 สมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช หลังจากที่เสียกรุงศรีอยุธยาครั้งแรกปีหนึ่ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 และประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528

อุโบสถ (หลังเก่า) ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทรงโรง ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหลังคาเครื่องไม้ เดิมมุงด้วยกระเบื้องหางมนซ้อนกัน เครื่องลำยองปูนปั้น หน้าบันปูนปั้นลวดลายเครือเถาประดับด้วยตุ๊กตาเคลือบรูปสัตว์ อิทธิพลศิลปะจีน ปัจจุบันซ่อมแซมใหม่เป็นหลังคาเครื่องไม้มุงด้วยกระเบื้องลอนลูกฟูก สร้างมุข ลดเพิ่มเติมภายหลัง 1 ห้อง ด้านหน้ามีภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปพุทธประวัติตอนมารผจญ ผนังด้านหลังก่อทึบ ด้านข้างมีช่องหน้าต่างด้านละ 5 บาน บานประตูหน้าต่างไม้ โดยรอบอุโบสถมีกำแพงแก้วล้อมรอบ มีเจดีย์มุมภายในเขตกำแพงแก้ว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปประธาน ปางมารวิชัย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังฝีมือช่างพื้นบ้าน แต่สภาพชำรุดลางเลือนมาก แสดงภาพทศชาติชาดก ภาพกินรี และภาพวิถีชีวิตของผู้คนในยุคนั้น เจดีย์มุมลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง 

นอกจากนี้วัดโขดยังคงเก็บรักษา สมุดข่อยโบราณ ไว้จำนวน 7 เล่ม ซึ่งแต่ละเล่มมีภาพลายเส้นรูปพระ นาง ยักษ์ และลิงฝีมือช่างโบราณสมัยอยุธยาและรัตนโกสินทร์ 

## อ้างอิง

โขดทิมทาราม
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดระยอง
ลาโคนิคัส

**ลาโคนิคัส** (; ; ครองราชย์ใน 192 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์แห่งสปาร์ตาเท่าที่รู้จักองค์สุดท้าย ลาโคนิคัสถูกแต่งตั้งเป็นกษัตริย์หลังนาบิสถูกปลงพระชนม์ พระองค์เป็นเด็กผู้ชายที่น่าจะมีเชื้อพระวงศ์ ถูกเลี้ยงดูพร้อมกับพระราชโอรสหลายพระองค์ของนาบิส หลังจากฟิโลพิเมน นายพลชาวอะเคียน ยึดเมืองใน 192 ปีก่อนคริสตกาล สปาร์ตาจึงถูกบังคับให้เข้าร่วมสันนิบาตอะเคียน และตำแหน่งพระมหากษัตริย์ถูกยุบลง หลังถูกถอดถอนแล้ว ไม่มีใครทราบชะตาของลาโคนิคัสอีกเลย

## อ้างอิง


หมวดหมู่:ผู้ปกครองสปาร์ตา
บีทูบีโฟร์ยู

**บีทูบีโฟร์ยู**  (; เขียนเป็น **BTOB 4U**) เป็นยูนิตย่อยที่สองอย่างเป็นทางการของบอยกรุ๊ปเกาหลีใต้บีทูบี ที่ก่อตั้งภายใต้คิวบ์เอนเตอร์เทนเมนต์ กลุ่มย่อยประกอบด้วยสมาชิกที่ผ่านการเกณฑ์ทหารแล้ว ได้แก่ อึนกวัง, มินฮยอก, ชางซอบ และพีเนียลซึ่งได้รับการยกเว้นการเกณฑ์ทหาร พวกเขาเดบิวต์เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ด้วยอีพีชื่อ *[[Inside (EP)|Inside]]*, และได้เดบิวต์บนเวทีในรายการ *[[Show Champion]]* ของ MBC Music เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีเคป็อป
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดคิวบ์เอนเตอร์เทนเมนต์
หมวดหมู่:บอยแบนด์เกาหลีใต้
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีอาร์แอนด์บีร่วมสมัยสัญชาติเกาหลีใต้
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีจากโซล
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2563
ปราสาทฮาระ

thumb|แผนที่การต่อสู้ชิมาบาระ
[thumb|แผนที่ปราสาทที่ถูกปิดล้อมในระหว่าง[การก่อกบฏชิมาบาระ]]
thumb|ส่วนที่หลงเหลือของปราสาทฮาระ
thumb|ส่วนที่หลงเหลือของปราสาทฮาระ มองจากมหาสมุทร
**ปราสาทฮาระ** () เป็นปราสาทญี่ปุ่นในจังหวัดฮิเซ็ง (ปัจจุบันอยู่ที่มินามิชิมาบาระ) ในระหว่างการก่อกบฏชิมาบาระ (ค.ศ. 1637–1638) กบฏชาวไร่ถูกปิดล้อมที่นี่

หลังจากเหตุการณ์การก่อกบฏใน ค.ศ. 1637 รัฐโชกุนตัดสินใจขับไล่ชาวโปรตุเกสออกจากญี่ปุ่น ในขณะที่ชาวดัตช์ได้รับความเชื่อมั่นจากผู้มีอำนาจหลังจากพวกเขาทิ้งระเบิดใส่ปราสาทฮาระ จึงได้รับการผูกขาดในการค้าขายกับญี่ปุ่น

ส่วนหลงเหลือของปราสาทฮาระถูกตัดสินเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 2018

## อ้างอิง


ฮาระ