open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
แชฮอร์แชมเบซูรี

**แชฮอร์แชมเบซูรี** (;  ) เป็นเทศกาลระบำกองไฟของอิหร่านที่ฉลองในเย็นวันพุธสุดท้ายของปี มีต้นกำเนิดจากโซโรอัสเตอร์โบราณ ถือเป็นเทศกาลแรกของโนว์รูซ วันขึ้นปีใหม่อิหร่าน

## ศัพทมูลวิทยา
ชื่อเทศกาลในภาษาเปอร์เซียประกอบจาก *แชฮอร์แชมเบ* () ซึ่งแปลว่าวันพุธ กับ *ซูรี* () ซึ่งมีสองความหมายคือ "งานรื่นเริง" และ "สีแดงสด" (ในภาษาเปอร์เซียดั้งเดิมและบางสำเนียงในประเทศอิหร่าน) ซึ่งมาจากสีแดงสดของไฟ ความสำคัญของไฟพบชัดเจนจากศิลาจารึกของกษัตริย์อะคีเมนิด และมนตราแรกสุดของฤคเวทคือการสรรเสริญไฟ แชฮอร์แชมเบซูรีกับโฮลีมีที่มาจากศาสนาชาวอารยันโบราณ

## ความสัมพันธ์กับเทศกาลอื่น
ก่อนหน้าการเปลี่ยนแปลงในปฏิทินอิหร่าน แชฮอร์แชมเบซูรีกับเทศกาลวันขึ้นปีใหม่ยาซีดีของยาซีดีมีวันที่ทับซ้อนกัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:เทศกาลในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:เทศกาลในประเทศอาเซอร์ไบจาน
หมวดหมู่:เทศกาลในประเทศตุรกี
หมวดหมู่:คำศัพท์และวลีภาษาเปอร์เซีย
หมวดหมู่:โนว์รูซ
หมวดหมู่:ธรรมเนียมที่เกี่ยวข้องกับไฟ
โซยุซ (ตระกูลจรวด)

โซยุซ (รัสเซีย: Союз แปลว่า "สหภาพ" GRAU ดัชนี 11A511) เป็นตระกูลจรวดบรรทุกใช้แล้วทิ้งของรัสเซียและโซเวียต พัฒนาโดย OKB-1 และผลิตโดย Progress Rocket Space Center ในเมืองซามารา ประเทศรัสเซีย ด้วยเที่ยวบินมากกว่า 1,900 เที่ยวนับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรกในปี 1966 โซยุซจึงเป็นจรวดที่มีการปล่อยจรวดมากที่สุดในประวัติศาสตร์การบินอวกาศ

หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของประเทศรัสเซีย
หมวดหมู่:ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2516
หมวดหมู่:ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2514
หมวดหมู่:ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2513
หมวดหมู่:ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2512
หมวดหมู่:ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2511
หมวดหมู่:ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2510
หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:โครงการโซยุซ
คำตอบสำหรับสวรรค์

**คำตอบสำหรับสวรรค์** เป็นละครโทรทัศน์ไทยปี 2562 นำแสดงโดยซันนี่ สุวรรณเมธานนท์, กันต์ กันตถาวร และภัทรศยา เครือสุวรรณศิริ

โครงเรื่องเกี่ยวกับเทวดาชื่อเทพ (ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์) ที่ลงมายังโลกเพื่อสืบหาว่าทำไมมนุษย์ถึงทำความดีน้อยลง ในเวลาเดียวกัน ปรากฎรัศมีรอบดวงอาทิตย์ด้วยความถี่ที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยเชื่อกันว่าน่าจะมาจากมนุษย์ต่างดาว นักข่าวอาชญากรรมหัวร้อนชื่อแอ๊ด (กันต์ กันตถาวร) จึงช่วยเทพในการสืบสวนเหตุการณ์นี้

ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 18 เมษายน ถึง 14 มิถุนายน 2562 ทางช่องวัน 31 และเผยแพร่ทางเน็ตฟลิกซ์ ในวันที่ 28 มิถุนายน 2562

## นักแสดง
### นักแสดงหลัก
* ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์ รับบท เทพ
* กันต์ กันตถาวร รับบท แอ๊ด
* ภัทรศยา เครือสุวรรณศิริ รับบท ดา
* ฉายนันท์ มโนสันติภาพ รับบท สารวัตรแป้ง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องวัน 31
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2562
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2010
บัญชา เดชเจริญศิริกุล

**บัญชา เดชเจริญศิริกุล**  (เกิด 17 ธันวาคม พ.ศ. 2512) เป็นนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรคท้องที่ไทย อดีตกรรมการบริหารพรรคกล้าธรรม และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ

## ประวัติ
บัญชา เกิดเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2512 ที่อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์ เคยดำรงตำแหน่งกำนันตำบลหนองหลวง อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์

## การทำงาน
บัญชา ได้ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 1 ในปี พ.ศ. 2566 และได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ พรรคท้องที่ไทย

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
บัญชา เดชเจริญศิริกุล ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ

# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคท้องที่ไทย → พรรคกล้าธรรม

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคท้องที่ไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคกล้าธรรม
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอท่าตะโก
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดนครสวรรค์
สโมสรฟุตบอลยะลา ซิตี้

**สโมสรฟุตบอลยะลา ซิตี้** เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรตัวแทนจากจังหวัดยะลา ปัจจุบันเล่นในไทยแลนด์ เซมิโปรลีก โซนภาคใต้

## ประวัติ
สโมสรฟุตบอลยะลา ซิตี้ ก่อตั้งเมื่อปี 2566 ยะลา ซิตี้ได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2566 – โซนภาคใต้ เป็นการแข่งขันแรก โดยผลงานสามารถเข้ารอบแพ้คัดออก ของโซนตอนล่างได้ ต่อมาในปี 2567 สโมสรได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2567 – โซนภาคใต้ โดยได้ตำแหน่งชนะเลิศของโซน และได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3 โซนภาคใต้

## ผลงานของสโมสรในแต่ละฤดูกาล

## ผู้เล่น
### ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

## ผู้ฝึกสอน
*ตั้งแต่ พ.ศ. 2566 – ปัจจุบัน*

## เกียรติประวัติ
* **[[ไทยแลนด์ เซมิโปรลีก]]**
** ชนะเลิศ โซนภาคใต้: 2567

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในจังหวัดยะลา
ย
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2566
วิคตอเรียยืนหนึ่ง

***วิคตอเรียยืนหนึ่ง*** (อังกฤษ: Victorious; มักใช้ในรูปแบบ ***VICTORiOUS***) เป็นซีรีส์ซิตคอมอเมริกันที่สร้างโดยแดน ชไนเดอร์ซึ่งเดิมออกอากาศทาง นิคคาโลเดียน ออกอากาศเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2553 และสิ้นสุดในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 หลังจากผ่านไปถึงสี่ฤดูกาล ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับนักร้องที่มีความมุ่งมั่นอย่าง โทริ เวก้า (นำแสดงโดย วิกตอเรีย จัสติซ) วัยรุ่นที่จะเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมศิลปะการแสดงที่ชื่อว่า Hollywood Arts High School หลังจากที่ได้รับตำแหน่งพี่สาวของเธอ ทรินา (แดเนียลลา โมเนต์) ในงานแสดงในขณะที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายในชีวิตประจำวันของพวกเธอ ในวันแรกของเธอที่โรงเรียน Hollywood Arts เธอได้เจอกับ อังเดร แฮร์ริส (ลีออน โธมัสที่ 3), ร็อบบี้ ชาปิโร (แมตต์ เบนเน็ตต์), เร็กซ์ พาวเวอร์ (หุ่นเชิดของร๊อบบี้), เจดเวสต์ (Elizabeth Gillies), แคท วาเลนไทน์ (Ariana Grande) และเบ็ค โอลิเวอร์ (อาวาน โจเกีย) ซีรีส์นี้ฉายรอบปฐมทัศน์หลังงาน Kids' Choice Awards ปี 2010 ซีรีส์นี้ได้รับรางวัลรายการทีวียอดนิยมจาก Kids' Choice Awards ประจำปี 2012 และ Kids' Choice Awards ประจำปี 2013 แซงหน้า *[[ไอคาร์ลี่|iCarly]]* *Victorious* ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Emmy สี่รางวัล

เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2555 Justice ระบุเอาไว้ว่าจะไม่มีการต่อซีรีส์เรื่องนี้อีก หลังจากมีการประกาศซีรีส์ภาคแยกเรื่อง *[[แซมแอนด์แคต]]* เหล่าแฟน ๆ ของ *Victorious* แสดงความผิดหวังที่ซีรีส์ภาคแยกเป็นสาเหตุของการจบ แต่ชไนเดอร์เองก็ระบุไว้เป็นอย่างอื่น แม้ว่านักแสดงจาก *Victorious* จะถ่ายทำเพียงแค่สามฤดูกาล แต่เมื่อมีการตัดสินใจที่จะยุติซีรีส์นี้ นิคคาโลเดียน ก็แบ่งซีซันที่สามออกเป็นสองซีซัน ทำให้เป็นซีซันที่สี่

## ตัวละคร
### หลัก
* วิกตอเรีย จัสติซ รับบทเป็น โทริ เวก้า
* ลีออน โธมัสที่ 3 รับบทเป็น อังเดร แฮร์ริส
* แมตต์ เบนเน็ตต์ รับบทเป็น ร็อบบี้ ชาปิโร
* เอลิซาเบธ กิลลีส์ รับบทเป็น เจด เวสต์
* อารีอานา กรานเด รับบทเป็น แคท วาเลนไทน์
* อาวาน โจเกีย รับบทเป็น เบ็ค โอลิเวอร์
* ดาเนียลลา โมเนต์ รับบทเป็น ทรินา เวก้า

## ตอน




## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* theslap.com 
* ''Victorious''  di Nick.com
* 
* ''Victorious'' pada TV.com
รินไค!

เป็นโปรเจ็กต์สื่อผสมของญี่ปุ่นที่กำลังจะมีขึ้นเกี่ยวกับการแข่งขันปั่นจักรยานผู้หญิงประเภทเครินที่สร้างโดยมิกซี การ์ตูนมังงะเรื่อง *รินไค! อาซาเลีย* ของคิโยชิ ยามาเนะ เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสาร *มังงะ บง!* ของสำนักพิมพ์อามาเซียในเดือนเมษายน 2024 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ออกอากาศในเดือนเมษายนถึงมิถุนายน 2024

## ตัวละคร
ตามประวัติอย่างเป็นทางการ ตัวละครทุกตัวเป็นนักปั่นจักรยานซึ่งเป็นตัวแทนของแต่ละจังหวัดซึ่งเกี่ยวข้องกับสนามแข่งจักรยานที่ตั้งอยู่ที่นั่น นามสกุลของตัวละครแต่ละตัวจะใช้ชื่อของเมืองซึ่งเป็นที่ตั้งของสนามจักรยานดังกล่าวร่วมกัน

;
:
:ลูกสาวของเจ้าของเรียวกังอนเซ็ง พร้อมด้วยพี่สาวของเธอ อัตสึมิ ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "พี่น้องแห่งอนเซ็ง" ในฐานะผู้ชื่นชอบการปั่นจักรยาน เธอกลายเป็นนักกีฬาโดยไม่มีประสบการณ์ด้านกีฬามาก่อน
;
:
:เกิดจากแม่ชาวญี่ปุ่นและพ่อชาวฝรั่งเศส และเป็นนักปั่นจักรยานด้วย เธอได้เข้าเรียนในสถาบันฝึกปั่นจักรยานซึ่งถือเป็นการคัดเลือกนักกีฬาหญิงเป็นพิเศษเป็นครั้งแรก ในขณะเดียวกันก็สำเร็จการศึกษาในโรงเรียนก่อนกำหนดด้วย
;
:
:ก่อนหน้านี้เป็นเซนเตอร์ของอดีตกลุ่มไอดอลท้องถิ่นซึ่งจบลงด้วยการยุบวงเนื่องจากปัญหาภายในบางอย่าง เธอตั้งใจที่จะเป็นนักปั่นจักรยานที่สามารถหาเลี้ยงชีพได้ด้วยความแข็งแกร่งของเธอเองเพียงลำพัง
;
:
:ลูกสาวคนเดียวของครอบครัวไซบัตสึที่มีชื่อเสียงแห่งภูมิภาคโทไก หลังจากที่พ่อแม่ของเธอเลี้ยงดูมาด้วยวิธีที่กำบังและมีอารมณ์มากเกินไป เธอจึงตัดสินใจเป็นนักปั่นจักรยานเพื่อที่จะเป็นอิสระจากครอบครัวของเธอ
;
:
:มีความสามารถทั้งในด้านกีฬาและด้านวิชาการ หลังจากเรียนจบเธอก็ได้งานในบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง  อย่างไรก็ตาม เธอไม่รู้สึกสมหวังกับสิ่งนี้ เธอจึงเปลี่ยนอาชีพจากพนักงานออฟฟิศมาเป็นครูสอนโยคะ จนกระทั่งกลายเป็นนักปั่นจักรยานในที่สุด
;
:
:นักกีฬาที่มีความสามารถหลากหลายและมีบุคลิกเป็นผู้นำโดยกำเนิด เธอเริ่มการแข่งขันจักรยานตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 และครองเวทีระดับชาติทั้งหมดด้วยความกล้าหาญของเธอ
;
:
:ผู้ชนะเลิศเหรียญทองในการแข่งขันระดับโลกและเจ้าของตำแหน่งปัจจุบัน แม้จะไม่ได้เริ่มต้นในฐานะนักกีฬาชั้นยอด แต่เธอก็เปลี่ยนไปอย่างมากหลังจากผ่านช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตและก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดในคราวเดียว
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:

## สื่อ
### มังงะ
ซีรีส์มังงะเขียนโดยคิโยชิ ยามาเนะ ใช้ชื่อว่า  เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสารมังงะ แบง! ของอามาเซียในวันที่ 9 เมษายน 2024

### อนิเมะ
อนิเมะซีรีส์ทางโทรทัศน์ได้รับการประกาศควบคู่ไปกับซีรีส์มังงะในงาน AnimeJapan 2023 ซีรีส์นี้ผลิตโดยสตูดิโอทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ และกำกับโดยทาคาอากิ อิชิยามะ โดยมีฮิเดกิ ชิราเนะเป็นผู้แต่งเพลงประกอบซีรีส์ ฮิโรมิ โอโนะเป็นผู้ออกแบบตัวละคร และชูอิจิโระ ฟุกุฮิโระ, โยชิเฮ อุเอดะ และมานะ ฮิราโนะเป็นผู้แต่งเพลง ออกอากาศในวันที่ 9 เมษายนถึง 25 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และบีเอส ฟูจิ เพลงเปิดคือ “Windshifter” ขับร้องโดยริโกะ ซาซากิ ในขณะที่เพลงปิดคือ “Override!” ดำเนินการโดยนักแสดงหลัก เมเดียลิงก์ได้รับลิขสิทธิ์ซีรีส์นี้ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และสตรีมมิ่งบนยูทูบช่อง Ani-One Asia และช่อง Ani-One Thailand

#### รายชื่อตอน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
* 
* 

หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:แฟรนไชส์สื่อมวลชน
หมวดหมู่:เว็บคอมิกญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์
หมวดหมู่:เมเดียลิงก์
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
คาร์เธจโบราณ

**คาร์เธจโบราณ** (; , ) เป็นอารยธรรมเซมิติกโบราณที่มีฐานในแอฟริกาเหนือ เดิมเป็นที่อยู่อาศัยในบริเวณประเทศตูนิเซียในปัจจุบัน ภายหลังกลายเป็นนครรัฐแล้วกลายเป็นจักรวรรดิ สถาปนาโดยชาวฟินิเชียในศตวรรษที่ 9 ก่อน ค.ศ. คาร์เธจเข้าถึงช่วงสูงสุดในศตวรรษที่ 4 ก่อน ค.ศ. โดยเป็นหนึ่งในมหานครที่ใหญ่ที่สุดในโลก ถือเป็นศูนย์กลางของ **จักรวรรดิคาร์เธจ** มหาอำนาจที่นำโดยชาวพิวนิกผู้ครอบครองทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตกถึงกลางโบราณ หลังสงครามพิวนิก คาร์เธจถูกฝ่ายโรมันทำลายใน 146 ปีก่อน ค.ศ. ก่อนที่จะสร้างนครใหม่อย่างฟุ่มเฟือยในภายหลัง

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* McCarter, P. Kyle. "The Early Diffusion of the Alphabet", The Biblical Archaeologist 37, No. 3 (Sep., 1974): 54–68. page 62. doi:10.2307/3210965. JSTOR 3210965.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Carthage – World History Encyclopedia


หมวดหมู่:นครฟินิเชีย
หมวดหมู่:อาณานิคมฟินิเชียในประเทศตูนืเซีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมยุคเหล็กในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:ประเทศในแอฟริกาโบราณ
หมวดหมู่:สหัสวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:นครรัฐ
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
หมวดหมู่:นครที่ถูกทำลาย
หมวดหมู่:ทศวรรษ 140 ปีก่อนคริสต์กาล
ค
หมวดหมู่:อดีตราชาธิปไตยในทวีปยุโรป
ซอฟียา อียอเนสกู

**ซอฟียา อียอเนสกู-ออเกรเซอานู** (; 25 เมษายน 1920 – 21 มีนาคม 2008) เป็นประสาทศัลยแพทย์ชาวโรมาเนีย และเป็นประสาทศัลยแพทย์คนแรกของโลกที่เป็นสตรี 

อียอเนสกูเกิดที่เฟิลตีเชน เทศมณฑลซูชาวา เป็นธิดาของกอนสตันติน ออเกรเซอานู () พนักงานธนาคาร กับมารียา ออเกรเซอานู () แม่บ้าน เธอจบการศึกษามัธยมศึกษาในบูคาเรสต์ และสมัครเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์บูคาเรสต์ในปี 1939 ในปีการเป็นแพทย์เพิ่มพูนทักษะ () ปีแรก เธอศึกษาวิชาจักษุวิทยา ในปีต่อมาเธอไปประจำอยู่ในคลินิกที่ขาดแคลนอุปกรณ์ในเมืองซูชาวา ระหว่างนั้นเมืองกำลังมีการระบาดของไข้ทัยฟัส ระหว่างช่วงหยุดเรียน เธอยังอาสาไปช่วยดูแลนักโทษชาวโซเวียตในโรงพยาบาลสตามาเต () ในบ้านเกิดของเธอ เธอเข้าประจำการเป็นศัลยแพทย์ที่โรงพยาบาล และมีส่วนในการทำศัลยกรรมมากมาย ส่วนใหญ่เป็นการตัดแขนหรือขา

ในเดือนตุลาคม 1943 เธอเป็นแพทย์เพิ่มพูนทักษะประจำโรงพยาบาลหมายเลขเก้า () ในนครบูคาเรสต์ ต่อมาในปึ 1944 ระหว่างการทิ้งระเบิดบูคาเรสต์ในสงครามโลกครั้งที่สอง เธอจำต้องทำการผ่าตัดสมองของเด็กชายคนหนึ่งเป็นการฉุกเฉินเนื่องจากมีบุคลากรไม่เพียงพอ ในปี 1945 เธอจึงได้รับใบวุฒิบัตรยืนยันความสามารถในวิชาแพทยศาสตร์และศัลยศาสตร์

เธอเป็นประสาทศัลยแพทย์ตลอดวิชาชีพนาน 47 ปีของเธอ โดยประจำที่โรงพยาบาลหมายเลขเก้า โดยมีคณะทำงานร่วมกับอียอเนล อียอเนสกู (), กอนสตันติน อาร์เซน () ภายใต้การกำกับดูแลของดูมีตรู บักดาซาร์ () คณะทำงานนี้เป็นคณะประสาทศัลยแพทย์คณะแรกในประเทศโรมาเนีย และได้รับการตั้งชื่อว่าเป็น "คณะทองคำ" ซึ่งมีบทบาทมากในการพัฒนาวงการประสาทศัลยศาสตร์ในประเทศโรมาเนีย

ในปี 1970 เธอยังมีโอกาสได้เข้ารับการดูแลรักษาสนมเอกของเชคแห่งอาบูดาบี ทั้งนี้เนื่องมาจากว่าแพทย์ผู้ชายไม่สามารถเข้าไปรักษาสนมของเชคซึ่งเป็นเขตห้ามชายเข้าได้ การรักษาเป็นผลสำเร็จและเธอได้รับมอบเงิน 2,000 ดอลลาร์จากเชค รวมถึงอัญมณี เธอเสียชีวิตในวันที่ 21 มีนาคม 2008 ในบูคาเรสต์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
*

*Sofia Ionescu
ที่พำนักของสังฆราชมหานครแห่งบูโควีนาและแดลเมเชีย

**ที่พำนักของสังฆราชมหานครแห่งบูโควีนาและแดลเมเชีย** () ในเมืองแชร์นิวต์ซี ประเทศยูเครน เป็นอาคารที่สร้างขึ้นสำหรับสังฆราชมหานครในนิกายออร์ทอดอกซ์ตะวันออก ผลงานออกแบบของโยแซ็ฟ ฮลาฟกา สถาปนิกชาวเช็ก หมู่อาคารนี้ในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยแชร์นิวต์ซี และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 2011 

ยูเนสโกบรรยายว่าอาคารนี้มี "คุณค่ายิ่งใหญ่ระดับสากล" (outstanding universal value) และบรรยายถึงความโดดเด่นของสถาปัตยกรรมอาคารว่าแสดงถึง "อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมในศตวรรษที่ 19 ของคริสตจักรออร์ทอดอกซ์ภายใต้จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ในยุคสมัยที่มีการยอมรับความต่างทางศาสนา"

อาคารนี้นอกจากเป็นที่พำนักของสังฆราชมหานครแล้ว ยังเป็นที่ตั้งของสถาบันเทววิทยาซึ่งเปิดสอนเรื่อยมาจนหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในเวลานั้นตั้งอยู่ในดินแดนของจักรวรรดิโรมาเนีย โถงซีโนด (Synodal Hall) นี้ยังเป็นสถานที่ที่บูโควีนาลงนามเข้าร่วมกับโรมาเนียเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 1918 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองอาคารถูกปล้นและถูกไฟเผาทำลายอย่างหนัก หลังสงครามสิ้นสุด พื้นที่นี้อยู่ภายใต้ปกครองของสหภาพโซเวียต สถาบันเทววิทยาถูกปิดตัวลง ส่วนอาคารได้รับการบูรณะในปี 1955 จากนั้นจึงโอนไปเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยประจำเมือง 

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
*Chuchko, Mihaylo (2012) tr. Inna Rumiga and Tetyana Vintoniuk. *Резиденція Православних Митрополитів Буковини і Далмації - The Residence of the Orthodox Metropolitans of Bukovina and Dalmatia* (in Ukrainian and English). Chernivtsy: Nashi Knigi.
*Hlazoviy, Andriy (ed.) (2008). *A tour of Chernivtsi and Bukovyna*. Kyiv: Baltia-Druk. 
* Luceac, Ilie, "Două monumente de cult construite de arhitectul ceh Josef Hlavka la Cernăuți", in *Monumentul*, Vol. II, Ed. X/2008, p.&nbsp;79-86
*UNESCO (2011). *[https://whc.unesco.org/archive/advisory_body_evaluation/1330.pdf Evaluation Report] by [[ICOMOS]] on Residence of Bukovinian and Dalmatian Metropolitans*, accessed 19 May 2013.

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศยูเครน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแชร์นิวต์ซี
ดานือลอวอ

**ดานือลอวอ** (; ) เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่บนทางหลวงสายคุสต์-ซือแนวือร์ (Khust-Synevyr highway) ห่างไป 20 กิโลเมตรจากศูนย์กลางอำเภอที่เมืองคุสต์ แคว้นซาการ์ปัจจา ประเทศยูเครน

ที่ใจกลางของหมู่บ้านดานือลอวอ บนเนินเขา เป็นที่ตั้งของโบสถ์ไม้ทรงสูงชะลูดรูปแบบสถาปัตยกรรมโบสถ์ไม้แบบมารามูเรช ถและเป็นโบสถ์หลังใหม่ที่สุดในสี่หลังในแถบนี้ โบสถ์นี้มีชื่อทางการว่า โบสถ์นักบุญนิโกลัส (St. Nicholas the Wonderworker) สร้างขึ้นในเดือนพฤษภาคม 1779 ตามที่ระบุบนจารึกบนประตูไม้ของโบสถ์ และใช้ไข่ไก่กับไข่ห่านรวม 5,000 ใบ หลังคาของโบสถ์ได้รับการบูรณะใหญ่ในปี 1968 และในปี 1984 มีการบูรณะกางเขนภายในโบสถ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แคว้นซาการ์ปัจจา
แฟลตไวต์

**แฟลตไวต์** () เป็นเครื่องดื่มกาแฟที่ประกอบด้วยเอสเปรสโซกับไมโครโฟม (นมไอน้ำซึ่งมีลักษณะฟองขนาดเล็ก) โดยทั่วไปมักมีสัดส่วนของเอสเปรสโซต่อนมที่มากกว่าลัตเตและมีชั้นของไมโครโฟมที่บางกว่าในคัปปูชิโน ที่มาของเครื่องดื่มนี้ไม่เป็นที่ทราบชัดเจน กระนั้นมีเจ้าของร้านกาแฟในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์อ้างตนว่าเป็นผู้คิดค้น

## ลักษณะ
แอนเนต มอลด์แวร์ (Anette Moldvaer) ระบุว่าแฟลตไวต์ประกอบด้วยดับเบิลเอสเปรสโซ (double espresso, คิดเป็น 50 ml/1.5 fl oz) และนมไอน้ำขนาดราว 130 มิลลิลิตร (4 fl oz) และไมโครโฟมชั้นหนา 5&nbsp;มิลลิเมตร (0.25 นิ้ว) จากผลการสำรวจนักวิจารณ์ในอุตสาหกรรม แฟลตไวต์มีชั้นของไมโครโฟมบาง ๆ อยู่ด้านบน อันเป็นที่มาของชื่อ “แฟลต“ (เรียบแบน) ในชื่อ ซึ่งตรงกันข้ามกับชั้นโฟมอย่างหนาที่พบในคัปปูชิโนแบบดั้งเดิม

สูตรสำหรับการทำแฟลตไวต์มีความต่างกันไปตามร้านกาแฟและพื้นที่ ในออสเตรเลีย แฟลตไวต์จะเสิร์ฟในแก้วเซรามิก โดยทั่วไปมีปริมาตรพอกับแก้วลัตเต () แฟลตไวต์แบบนิวซีแลนด์มักจะเสิร์ฟในแก้วทรงดอกทิวลิป () ในทั้งออสเตรเลียและนิวซีแลนด์นั้น เป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าความต่างระหว่างลัตเตกับแฟลตไวต์อยู่ที่อัตราส่วนของนมต่อกาแฟ และความข้นของนมซึ่งต่างกันที่กระบวนการให้ความร้อนนม

## ที่มาและประวัติศาสตร์
นักประวัติศาสตร์ด้านกาแฟ เอียน แบร์สเติน (Ian Bersten) ระบุว่าแม้ที่มาของแฟลตไวต์จะไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่เครื่องดื่มนี้น่าจะมีที่มาจากประเทศอังกฤษในทศวรรษที่ 1950 มีการกล่าวถึงเครื่องดื่มนี้ในออสเตรเลียตั้งแต่ทศวรรษที่ 1980 บทวิจารณ์หนึ่งของร้านกาแฟ มิลเลอส์ทรีต (Miller's Treat) ในนครซิดนีย์ เมื่อเดือนพฤษภาคม 1983 มีการกล่าวถึง "กาแฟแฟลตไวต์" (flat white coffee)

ที่ร้านมัวส์เอสเปรสโซบาร์ (Moors Espresso Bar) ในนครซิดนีย์ แอลัน เพรสตัน (Alan Preston) นำเครื่องดื่มนี้ใส่เป็นส่วนหนึ่งของรายการเครื่องดื่มถาวรในปี 1985 เพรสตันอ้างว่าเขาได้นำเข้าแนวคิดนี้มายังซิดนีย์จากบ้านเกิดของเขาที่ควีนส์แลนด์ ที่ซึ่งร้านกาแฟในระหว่างทศวรรษที่ 1960 ถึง 1970 มักมีให้บริการเครื่องดื่ม "ไวต์คอฟฟี-แฟลต" (White Coffee – flat)

ที่นิวซีแลนด์ก็มีการกล่าวอ้างว่าเป็นต้นกำเนิดของแฟลตไวต์เช่นเดียวกัน หนึ่งในผู้ที่กล่าวอ้างมาจากนครออกแลนด์ โดยเดเร็ก ทาวน์เซนด์ (Derek Townsend) กับ แดเรล อาเลอส์ (Darrell Ahlers) จากคาเฟดีเคดี (Cafe DKD) ซึ่งอ้างว่าสร้างแฟลตไวต์ขึ้นเป็นตัวเลือกสำหรับลัตเตแบบอิตาลี อีกคำกล่าวอ้างมีที่มาจากนครเวลลิงตัน ซึ่งอ้างว่าเป็น "คัปปูชิโนที่ล้มเหลว" จากบาร์บอเดกา บนถนนวิลลิส (Willis St) ในปี 1989 เคร็ก มิลเลอร์ ผู้ประพันธ์หนังสือ *Coffee Houses of Wellington 1939 to 1979* (ร้านกาแฟในเวลลิงตัน 1939-1979) อ้างว่าเป็นเคยเตรียมแฟลตไวต์ในนครออกแลนด์ในกลางทศวรรษที่ 1980

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กาแฟ
ซอกือร์นึตเซีย

**ซอกือร์นึตเซีย** () หรือ **เซ็กเล็นซ์** (, ) เป็นหมู่บ้านตั้งอยู่บนทางหลวงสายฮืนสต์-ซือเนวือร์ (Khust-Synevyr) ใกล้กับทางด่วนสาย H09 ตั้งอยู่ห่างไป 10&nbsp;กิโลเมตรจากศูนย์กลางอำเภอในเมืองฮืนสต์ แคว้นซาการ์ปัจจา ประเทศยูเครน

ปรากฏหลักฐานการกล่าวถึงหมู่บ้านนี้เก่าแก่ที่สุดย้อนไปได้ถึงปี 1389 และหมู่บ้านนี้มีความเกี่ยวพันกับการก่อสร้างปราสาทฮืนสต์ ในหมู่บ้านยังมีประชากรชาวยิวตั้งรกรากอยู่จนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ซึ่งเช่นเดียวกับชาวยิวอื่นในแถบนี้ ได้ถูกส่งไปสังหารหมู่หรืออพยพลี้ภัยไปที่อื่น มีบันทึกประชากรยิวคนสุดท้ายในหมู่บ้านอยู่ที่เดือนพฤษภาคม 1944 รวมถึงยังมีสุสานชาวยิวในหมู่บ้านที่ยังคงอยู่มาถึงปัจจุบัน สุสานนี้อายุย้อนไปถึงปี 1865

ใกล้กับใจกลางของหมู่บ้านเป็นที่ตั้งของโบสถ์นักบุญนิโกลัส (Church of St. Nicholas) ซึ่งเป็นโบสถ์ไม้แบบมารามูเรช สร้างขึ้นในปี 1704 ด้านนอกของโบสถ์มีจารึกส่า*"Тут у 1707 році представилась матушка Марія…”* ("ที่นี่ ปี 1707 แม่พระมารีย์ปรากฏพระองค์") โบสถ์ปิดตัวลงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และภาพบูชาต่าง ๆ ภายในก็สูญหายไป เหลือเพียงภาพของแม่พระมารีย์และนักบุญนิโกลัสรวมสองรูปเท่านั้น โบสถ์กลับมาประกอบศาสนพิธีอีกครั้งในปี 1990 และหยุดลงในปี 1997 เมื่อมีการสร้างโบสถ์กรีกคาทอลิกหลังใหม่ขึ้นทดแทนข้างกัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แคว้นซาการ์ปัจจา
มารียา กุตซารีดา-เกรอตูเนสกู

**มารียา กุตซารีดา-เกรอตูเนสกู** (; 10 กุมภาพันธ์ 1857 – 16 พฤศจิกายน 1919) เป็นสตรีคนแรกที่ได้เป็นแพทย์ในประเทศโรมาเนีย และเป็นผู้ก่อตั้งสมาคมมารดาในปี 1897 และในปี 1899 ได้ตั้งสถานรับเลี้ยงเด็กขึ้นเป็นแห่งแรกในประเทศ

กุตซารีดาเกิดที่เมืองเกอเลอรัช จบการศึกษาขั้นต้นจากโรงเรียนกลางในบูคาเรสต์ ก่อนจะเข้าศึกษาในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยซือริชในปี 1877 ต่อมาเธอได้โอนย้ายไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยมงเปอลีเยแทนเนื่องด้วยข้อจำกัดทางภาษา เธอเข้าฝึกงานเป็นแพทย์ที่ปารีส และได้วุฒิบัตรการเป็นแพทย์ในปี 1884 โดยเธอจบการศึกษา *[[magna cum laude|เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง]]* โดยมีวิทยานิพนธ์จบการศึกษาเกี่ยวกับมะเร็งมดลูกในชื่อ  ต่อมาเธอได้ส่งคำร้องขอมายังโรงพยาบาลบรึงกอเวอานู () เพื่อขอทำงานหลังจบการศึกษาในแผนก "โรคสตรี" เธอถูกปฏิเสธโดยไม่ให้เหตุผล และถูกมอบหมายไปประจำเป็นอาจารย์ด้านสุขอนามัย () แทน ในปี 1886 เธอได้เป็นหัวหน้าแผนกสุขอนามัยประจำศูนย์พักพิง "นางเอเลนา" () และในปี 1891 ได้เป็นหัวหน้าแผนกนรีเวชวิทยาของโรงพยาบาลฟีลันตรอปียา () ในนครบูคาเรสต์ 

เธอได้ก่อตั้งสมาคมมารดา () ในปี 1897 เพื่อช่วยเหลือเด็กยากไร้ และยังได้รับเชิญไปยังงานประชุมในบรัสเซลส์ (1907) และโคเปนเฮเกน (1910) ที่ซึ้งเธอได้นำเสนอการทำงานทางการแพทย์ในโรมาเนียที่ริเริ่มขึ้นเพื่อลดอัตราการเสียชีวิตแรกเกิดและเพื่อการศึกษาระบบการดูแลทารกในโรมาเนีย เธอเป็นนักสตรีนิยมคนหนึ่ง และยังมีโอกาสได้นำเสนอ *ผลงานสตรีโรมาเนีย* ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับผลงานวิชาการของสตรีโรมาเนียที่งานประชุมในปารีสเมื่อปี 1990 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เธอเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลทหารชั่วคราวหมายเลข 134 () หลังสิ้นสุดสงครามเธอเกษียณอายุก่อนวัย เป็นไปได้ว่าเพราะเหตุผลด้านสุขภาพ เธอเสียชีวิตในปี 1919

## อ้างอิง
พระเจ้าฮารัลด์ที่ 3 แห่งนอร์เวย์

**ฮารัลด์ ซิเกิร์ดส์สัน** เป็นที่รู้จักในพระนาม **ฮารัลด์ที่ 3 แห่งนอร์เวย์** และได้รับพระนามฉายาว่า "**ฮาร์ดราดา**" ในซากา พระองค์เป็นกษัตริย์แห่งนอร์เวย์ระหว่างปี 1046 ถึง 1066 นอกจากนี้ พระองค์ไม่ประสบความสำเร็จในการอ้างสิทธิ์ทั้งราชบัลลังก์เดนมาร์กจนถึงปี 1064 และราชบัลลังก์อังกฤษในปี 1066 ก่อนที่จะขึ้นเป็นกษัตริย์ ฮารัลด์เคยถูกเนรเทศประมาณ 15 ปีในฐานะทหารรับจ้างและผู้บัญชาการทหารในจักรวรรดิรุสเคียฟ และดำรงตำแหน่งหัวหน้าวารันเจียนการ์ด ในจักรวรรดิไบแซนไทน์ ในพงศาวดารของพระองค์ แอดัมแห่งเบรเมินเรียกพระองค์ว่า "**สายฟ้าแห่งแดนเหนือ**"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เสียชีวิตจากลูกธนู
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ที่เสด็จสวรรคตในสงคราม
เฉียน ไหน่หรง

**เฉียน ไหน่หรง** (; เซี่ยงไฮ้: ) เป็นนักภาษาศาสตร์ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาเซี่ยงไฮ้ เกิดที่เซี่ยงไฮ้ ในปี 1945 และได้รับปริญญาโทศิลปศาสตร์จากมหาวิทยาลัยฟู่ต้านในปี 1981 เขายังเป็นศาสตราจารย์และผู้อำนวยการภาควิชาภาษาจีนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ อีกด้วย เขาได้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสมาคมภาษาจีน รองประธานสมาคมภาษาเซี่ยงไฮ้ และรองผู้อำนวยการศูนย์วิจัยภาษาเซี่ยงไฮ้ เขายังเป็นผู้ประดิษฐ์ระบบการถอดเสียงภาษาเซี่ยงไฮ้ด้วยอักษรละตินอีกด้วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักภาษาศาสตร์ชาวจีน
ฮินาตะ ฮิอิรางิ

**ฮินาตะ ฮิอิรางิ** (; 10 กันยายน 2011) เป็นนักแสดงชาวญี่ปุ่นจากจังหวัดเกียวโต เขาเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติจากบทบาท โยริ โฮชิกาวะ ในภาพยนตร์เรื่อง *[[มอนสเตอร์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2566)|มอนสเตอร์]]* (2023) ของฮิโรกาซุ โคเรเอดะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* STARDUST - スターダストプロモーション制作3部 - 柊木陽太のプロフィール
* 
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2554
หมวดหมู่:นักแสดงเด็กชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักแสดงจากจังหวัดเกียวโต
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวญี่ปุ่น
กงซุน หฺว่าง

**กงซุน หฺว่าง** (; เสียชีวิต ค.ศ. 238 หรือหลังจากนั้น)  เป็นบุคคลในรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายคนโตของกองซุนของ (公孫康 *กงซุน คาง*) และเป็นพี่ชายของกองซุนเอี๋ยน (*กงซุน เยฺวียน*)

## ประวัติ
กงซุน หฺว่างเป็นบุตรชายของกองซุนของ ขุนศึกผู้ปกครองเมืองเลียวตั๋ง (遼東郡 *เหลียวตงจฺวิ้น*) ในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก กองซุนของกลายเป็นขุนนางผู้ปกครองรัฐประเทศราชของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก เมื่อกองซุนของเสียชีวิต กงซุน หฺว่างและกองซุนเอี๋ยนที่เป็นบุตรชายของกองซุนของต่างก็ยังอายุน้อยเกินไปที่สืบทอดอำนาจจากกองซุนของ กองซุนก๋ง (公孫恭 *กงซุน กง*) น้องชายของกองซุนของจึงรับช่วงตำแหน่งเจ้าเมืองเลียวตั๋งแทน กองซุนก๋งส่งกงซุน หฺว่างหลานชายไปยังลกเอี๋ยงนครหลวงของวุยก๊กเพื่อไปเป็นขุนนาง ตามระบบการแต่งตั้งบุตรขุนนางเป็นข้าราชสำนัก

ในปี ค.ศ. 228 กองซุนเอี๋ยนได้ยึดอำนาจจากกองซุนก๋งผู้อาและให้จับตัวกองซุนก๋งไปขังคุก เมื่อกงซุน หฺว่างทราบเรื่องที่เกิดขึ้นจึงแสดงความเห็นว่ากองซุนเอี๋ยนน้องชายจะต้องก่อกบฏต่อวุยก๊กเป็นแน่ และเสนอให้วุยก๊กยกทัพเข้าปราบ แต่ราชสำนักวุยก๊กเชื่อว่ากองซุนเอี๋ยนคงพอใจเพียงแค่การยึดอำนาจจากกองซุนก๋งเท่านั้น จึงไม่ปฏิบัติตามข้อเสนอของกงซุน หฺว่าง

ในปี ค.ศ. 237 กองซุนเอี๋ยนก่อกบฏต่อวุยก๊ก กงซุน หฺว่างที่อยู่ในนครหลวงลกเอี๋ยงได้ถูกจับกุม แม้ว่ากงซุน หฺว่างหวังว่าตนจะได้การละเว้นโทษจากคำพูดของตนก่อนหน้านี้ที่เคยพูดถึงกองซุนเอี๋ยน แต่กงซุน หฺว่างก็ตระหนักเช่นกันว่าด้วยความสัมพันธ์ในฐานะพี่ชายของกองซุนเอี๋ยนก็จะทำให้ตนได้รับผลกระทบ

ในปี ค.ศ. 238 สุมาอี้ขุนพลวุยก๊กนำทัพเข้ารบกับกองซุนเอี๋ยน กองซุนเอี๋ยนพ่ายแพ้และถูกสังหาร เมื่อศีรษะของกองซุนเอี๋ยนถูกส่งมายังนครหลวงลกเอี๋ยง กงซุน หฺว่างจึงตระหนักได้ว่าตนจะต้องตายเช่นกัน จึงร้องไห้พร้อมกับบุตรชายของตน โจยอยจักรพรรดิวุยก๊กก็ทรงมีพระดำริจะไว้ชีวิตของกงซุน หฺว่าง โกหยิวก็เห็นพ้องกับพระดำริของโจยอย แต่ขุนนางส่วนใหญ่เห็นว่าไม่ควรไว้ชีวิตกงซุน หฺว่าง ด้วยเหตุนี้กงซุน หฺว่างพร้อมครอบครัวทั้งหมดจึงถูกประหารชีวิตด้วยพิษสุราทองคำ (賜金屑 *ชื่อจินเซี่ย*) ได้รับการฝังศพอย่างสมเกียรติ

## พงศาวลี




## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายสามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).

หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
หมวดหมู่:บุคคลในวุยก๊กที่ถูกประหารชีวิต
สโมสรกีฬาอัสซัลฏ์

**สโมสรกีฬาอัสซัลฏ์** () เป็นสโมสรฟุตบอลระดับอาชีพที่ตั้งอยู่ในเมืองอัสซัลฏ์ ประเทศจอร์แดน ซึ่งทีมอัสซัลฏ์ได้รับการก่อตั้งใน ค.ศ. 1965 และเข้าร่วมในจอร์แดเนียนโปรลีกครั้งแรกระหว่างฤดูกาล 2018–2019

## ประวัติ
หลังจากครองตำแหน่งแชมป์ของจอร์แดนลีก ดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2017–2018 ทีมอัสซัลฏ์ก็ได้รับการเลื่อนชั้นสู่จอร์แดเนียนโปรลีกเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ โดยในการเข้าร่วมดิวิชันสูงสุดครั้งแรก ทีมอัสซัลฏ์จบอันดับที่ 5 ในฤดูกาล 2018–2019 ส่วนฤดูกาลถัดมาใน ค.ศ. 2020 พวกเขาจบอันดับที่ 4 และพวกเขาผ่านเข้ารอบเอเอฟซีคัพ 2021 เนื่องจากเป็นเพียงหนึ่งในสามทีมของประเทศจอร์แดนที่ได้รับการอนุมัติจากเอเอฟซี

## เกียรติประวัติ
* **[[จอร์แดนลีก ดิวิชัน 1]]**
** **ชนะเลิศ (1 สมัย):** ฤดูกาล 2017–2018

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* Al-Salt SC at Kooora.com


อัสซัลฏ์
เอส. ไอ. ปัทมาวตี

**ศิวรามกฤษณะ อัยยัร ปัทมาวตี** (อักษรโรมัน: Sivaramakrishna Iyer Padmavati, 20 มิถุนายน 191729 สิงหาคม 2020) เป็นอายุรแพทย์โรคหัวใจชาวอินเดีย ผู้อำนวยการสถาบันหัวใจแห่งชาติในเดลี และอดีตประธานมูลนิธิหัวใจออลอินเดีย สถาบันของเธอเป็นสถาบันร่วมขององค์การอนามัยโลก (WHO) ในการฝึกสอนวิชาเวชศาสตร์ป้องกันโรคหัวใจ ปัทมาวตีได้รับรางวัลเกียรติยศพลเมืองสูงสุดระดับสอง ปัทมวิภูษาณในปี 1992 และเป็นเฟลโลว์ผ่านการเลือกตั้งประจำสถาบันแพทยศาสตร์แห่งชาติ เธอเป็นอายุรแพทย์โรคหัวใจคนแรกของอินเดียที่เป็นสตรี และเป็นผู้สถาปนาคลินิกโรคหัวใจแห่งแรก ตลอดจนศูนย์ใส่สายสวนหัวใจแห่งแรกในอินเดีย

เธอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2020 จากภาวะแทรกซ้อนจากโควิด-19 ระหว่างการระบาดทั่วในอินเดีย ขณะเข้ารับการรักษาที่สถาบันหัวใจแห่งชาติในนิวเดลี สิริอายุ 103 ปี ถือเป็นแพทย์ที่อายุยืนที่สุดของอินเดียคนหนึ่ง ร่างของเธอปลงศพตามกระบวนการพิเศษสำหรับผู้ติดเชื้อโควิด-19 ที่ปัญจาบีบาฆ นิวเดลี

## อ้างอิง
ราเอ็ล เฮียร์ช

**ราเอ็ล เฮียร์ช** (; 15 กันยายน 1870 – 6 ตุลาคม 1953) เป็นแพทย์ชาวเยอรมันและอาจารย์ประจำวิทยาลัยแพทยศาสตร์ชาริเตในเบอร์ลิน ในปี 1913 เธอกลายมาเป็นสตรีคนแรกในอาณาจักรปรัสเซียที่ได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์วิชาแพทยศาสตร์

## ชีวประวัติ
ราเอ็ล เฮียร์ช เกิดเมื่อ 15 กันยายน 1870 ที่เมืองฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ เป็นหนึ่งในลูกสิบเอ็ดคนของ  (1833–1900) ผู้อำนวยการโรงเรียนสตรีประจำชุมชนชาวยิวในฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ พ่อของเมนเดิลคือ ซัมโซน รัฟฟาเอล เฮียร์ช แรบไบคนสำคัญ

ระหว่างปี 1885 ถึง 1889 ราเอ็ล เฮียร์ช เข้าศึกษาที่วีสบาเดิน และทำงานเป็นครูจนถึงปี 1898 เนื่องในเวลานั้น ไรค์เยอรมันไม่อนุญาตให้สตรีศึกษาวิชาแพทยศาสตร์ เธอจึงออกเดินทางไปศึกษาต่อแพทยศาสตร์ที่ซือริช ในปี 1899 เธอเดินทางมาศึกษาต่อที่ไลป์ซีก และสตราส์บูร์ก จนจบการศึกษาวุฒิแพทยศาสตร์ในปี 1903

ในปี 1906 เธอเป็นนักวิทยาศาสตร์คนแรกที่สาธิตให้เห็นว่าอนุภาคของแข็งขนาดเล็กกว่า 0.1 มิลลิเมตรสามารถซึมผ่านไตและเข้าวู่ปัสสาวะได้ ก่อนหน้านี้เป็นที่เชื่อกันแค่ว่ามีเพียงของเหลวเท่านั้นที่ผ่านไตได้ เธอถูกเยาะเย้ยที่สภาผู้อำนวยการของชาริเตและงานค้นคว้าของเธอถูกปฏิเสธ กระทั่งปี 1957 เก. โฟล์คไฮเมอร์ (G. Volkheimer) ซึ่งประจำอยู่ที่ชาริเตมาพบผลงานของเธอและนำออกมาตีพิมพ์สู่สาธารณะ และตั้งชื่อให้ว่า "เฮียร์ชเอฟเฟคท์" (Hirsch Effekt)

จากนั้นเธอได้ถูกจ้างทำงานประจำคลินิกแพทย์ระจำมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ที่ชาริเต เป็นแพทย์เพิ่มพูนทักษะ (intern) เธอถือเป็นสตรีคนที่สองที่ชาริเตจ้าง และทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับศาสตราจารย์ด้านสรีรวิทยา ฟรีดริค เคราเซอ (Friedrich Krause) และต่อมาได้ทำงานร่วมดับศัลยแพทย์ เอิร์นสท์ ฟอน แบร์คมันน์ (Ernst von Bergmann) และนักกายวิภาคศาสตร์ วิลเฮล์ม ฟอน วัลเดเยร์-ฮาร์ทซ์ (Wilhelm von Waldeyer-Hartz)

ในปี 1908 เฮียร์ชได้รับการแต่งตั้งเป๋นหัวหน้าพอลีคลินิกประจำคลินิกแพทย์ของชาริเต กระนั้นเธอไม่เคยได้รับว่าจ้างเป็นพนักงานเงินเดือน หลังถูกแทนที่ตำแหน่ง เธอออกจากชาริเตและเปิดคลินิกอายุรกรรมของตนเองในเบอร์ลิน ที่คลินิกเอกชนของเธอ เธอมีอุปกรณ์รังสีเอ็กซ์รวมถึงมีลูกค้าที่รำ่รวยซึ่งช่วยให้เธอสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

เฮียร์ชได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ในปี 1913 เป็นสตรีคนแรกในปรัสเซียที่ได้ตำแหน่งนี้ และในปี 1914 เธอตีพิมพ์ผลการศึกษาชื่อ “อุบัติเหตุและอายุรกรรม” 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Jewish Women's Archive article
* Hirsch memorial at the Charité
*
จังหวัดมุกดาหารในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมุกดาหาร]] พ.ศ. 2548** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2544 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน

## ภาพรวม
### ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ (รวมทั้งจังหวัดมุกดาหาร)

### ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ (รายเขตเลือกตั้ง)

### ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต (รวมทั้งจังหวัดมุกดาหาร)

### ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต (รายเขตเลือกตั้ง)

## ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
**ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดมุกดาหาร**

! colspan=2 | พรรค
! คะแนนเสียง
! ร้อยละ

|-
| bgcolor="" |
| align="left" | ชาติไทย (1)
| 19,094
| 11.89

|-
| bgcolor="" |
| align="left" |กิจสังคม (2)
| 500
| 0.31

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |พัฒนาชาติไทย (3)
| 321
| 0.20

|-
| bgcolor="" |
| align="left" |ประชาธิปัตย์ (4)
| 3,764
| 2.34

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |ประชาชนไทย (5)
| 285
| 0.18

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |คนขอปลดหนี้ (6)
| 1,624
| 1.01

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |ธรรมชาติไทย (7)
| 204
| 0.13

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |แผ่นดินไทย (8)
| 574
| 0.36

|-
| bgcolor="" |
| align="left" |ไทยรักไทย (9)
| **126,020**
| **78.47**

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |ความหวังใหม่ (10)
| 472
| 0.29

|-
| bgcolor="" |
| align="left" |มหาชน (11)
| 3,895
| 2.43

|-
| bgcolor="" |
| align="left" |ประชากรไทย (12)
| 316
| 0.20

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |ไทยช่วยไทย (13)
| 300
| 0.19

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |แรงงาน (14)
| 106
| 0.07

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |ชาติประชาธิปไตย (15)
| 170
| 0.11

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |กสิกรไทย (16)
| 138
| 0.09

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |ทางเลือกที่สาม (17)
| 48
| 0.03

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |รักษ์ถิ่นไทย (18)
| 203
| 0.13

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |พลังเกษตรกร (19)
| 2,181
| 1.36

|-
| bgcolor="E9E9E9" |
| align="left" |พลังประชาชน (20)
| 388
| 0.24

|-
| colspan="4" bgcolor="#E9E9E9"|
|-
|align=left colspan=2|บัตรดี
| 160,603
| 96.69

|-
|align=left colspan=2|บัตรเสีย
| 4,659
| 2.80

|-
|align=left colspan=2|ไม่ประสงค์ลงคะแนน
| 840
| 0.51

|-
|align=left colspan=2|**ผู้มาใช้สิทธิ์เลือกตั้ง**
| **166,102**
| **70.43**

|-
|align=left colspan=2|**ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง**
| **235,843**
| **100.00**
|}

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองมุกดาหาร (ยกเว้นตำบลนาโสก ตำบลผึ่งแดด และตำบลดงมอน) อำเภอดอนตาล และอำเภอหว้านใหญ่

### เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองมุกดาหาร (เฉพาะตำบลนาโสก ตำบลผึ่งแดด และตำบลดงมอน) อำเภอนิคมคำสร้อย อำเภอหนองสูง อำเภอคำชะอี และอำเภอดงหลวง

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดมุกดาหารในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544
* จังหวัดมุกดาหารในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550

## อ้างอิง

มุกดาหาร
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดมุกดาหาร
สาวิกา กาญจนมาศ

**สาวิกา กาญจนมาศ**  (เกิด 19 มิถุนายน 2524) เป็นนักแสดงและแอร์โฮสเตสชาวไทย ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ

## ประวัติ
สาวิกา กาญจนมาศ มีชื่อเล่นว่า ตวง เกิดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2524 จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่น

สาวิกามีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับชาญณรงค์ ขันทีท้าว หรือติ๊ก กลิ่นสี ซึ่งเป็นนักแสดงและพิธีกรชื่อดัง

## เข้าสู่วงการ
สาวิกาเข้าสู่วงการจากการแสดงละครพื้นบ้านเรื่อง *[[มณีนพเก้า]]* เมื่อปี 2539 โดยรับบทเป็น นาคี ตามด้วยละครเรื่อง *[[น้ำใจแม่]]* ในปี 2540 รับบทเป็น ผกากรอง จากนั้นจึงมีผลงานละครเรื่อยมา กระทั่งปี 2545 จึงได้มีโอกาสแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่อง *[[อารมณ์ อาถรรพณ์ อาฆาต]]* ในตอน The Wheel โดยรับบทเป็น สอิ้ง หลังจากนั้นก็ได้กลับมาแสดงละครอีก และได้แสดงละครเรื่องสุดท้ายคือเรื่อง *[[รักติดลบ]]* ในปี 2549 โดยรับบทเป็น โสมส่องแสง 

จากนั้นจึงได้ออกจากวงการไปเป็นแอร์โฮสเตส หลังจากนั้นอีก 8 ปีจึงได้กลับมาแสดงละครอีกครั้งคือละครพื้นบ้านเรื่อง *[[อุทัยเทวี]]* และมีผลงานทั้งละครและภาพยนตร์มาจนถึงปัจจุบัน

## ผลงาน
### ภาพยนตร์

### ละครโทรทัศน์

### ละครสั้น

### ซีรีส์

### ละครพื้นบ้าน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
*

หมวดหมู่:นักแสดงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2524
หมวดหมู่:บทความเกี่ยวกับ ดารา ที่ยังไม่สมบูรณ์
หมวดหมู่:นักแสดงอิสระชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวไทย
อินทิรา หินทุชา

**อินทิรา หินทุชา** (อักษรโรมัน: Indira Hinduja) เป็นนรีแพทย์, สูติแพทย์ และผู้ชำนาญการพิเศษด้านภาวะมีบุตรยาก ประจำอยู่ในนครมุมไบ เธอเป็นผู้ริเริ่มการทำกิฟต์ (GIFT) จนเกิดทารกคนแรกของอินเดียที่เกิดด้วยวิธีนี้ในวันที่ 4 มกราคม 1988 ก่อนหน้านี้เธอยังเป็นผู้ทำคลอดเด็กหลอดแก้วคนแรกของอินเดียืี่โรงพยาบาลเคอีเอ็มเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 1986 รวมถึงยังได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้พัฒนาเทคนิกการบริจาคไข่ให้กับผู้ป่วยที่หมดประจำเดือนแล้ว หรือมีภาวะไข่ฝ่อก่อนวัย และให้กำเนิดทารกคนแดกที่เกิดจากไข่ที่เก็บเกี่ยวด้วยวิธีนี้ในวันที่ 24 มกราคม 1991

## รางวัล
*ยุวชนอินเดีย (Young Indian Award (1987))
*พลเมืองสตรีดีเด่นรัฐมหาราษฏระ ชัยจี (Outstanding Lady Citizen of Maharashtra State Jaycee Award (1987))
*ภารตนิรมานสำหรับสตรีที่มีพรสวรรค์ (Bharat Nirman Award for Talented Ladies (1994))
*วันสตรีนานาชาติโดยนายกเทศบาลนครบอมเบย์ (International Women's Day Award by the Mayor of Bombay (1995; 2000))
*ความสำเร็จตลอดช่วงชีวิตโดยสมาคมสูติศาสตร์นรีเวชวิทยาแห่งอินเดีย (Lifetime Achievement Award by Federation of Obstetrics and Gynaecological Society of India (1999))
*พระธันวันตริโดยรัฐบาลรัฐมหาราษฏระ (Dhanvantari Award by The Governor of Maharashtra (2000))
*ปัทมศรี โดยรัฐบาลอินเดีย (2011)

## อ้างอิง

*
คคันทีป กางค์

**คคันทีป กางค์** (อักษรโรมัน: Gagandeep Kang, FRS เกิด 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962) เป็นนักอนูชีววิทยาและวิทยาไวรัสชาวอินเดีย มีผลงานพิเศษในสาขาโรคติดเชื้อทางเดินอาหาร และนำการทำงานด้านโรคติดเชื้อทางเดินอาหาร ท้องร่วง ประจำมูลนิธิบิลแอนด์เมลินดา เกตส์ นับตั้งแต่ปี 2023

ก่อนหน้านี้ กางค์เคยเป็นศาสตราจารย์ประจำภาควิชาวิทยาศาสตร์ระบบทางเดินอาหาร วิทยาลัยแพทยศาสตร์คริสเตียนในนครเวลูรุ ประเทศอินเดีย และระหว่างปี 2016 ถึง 2020 เป็นผู้อำนวยการใหญ่ของสถาบันเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์การแพทย์เชิงปฏิบัติ ในนครฟารีดาบาด องค์การอิสระภายใต้รัฐบาลอินเดีย ผลงานค้นคว้าของเธอมุ่งเน้นไปที่เรื่องการติดเชื้อไวรัสในเด็กและการทดลองวัคซีนโรตาไวรัส เธอได้รับรางวัลอินฟอซิสในสาขาวิทยาการชีวิตในปี 2016 จากบทบาทในการช่วยสร้างความเข้าใจและการค้นคว้าเกี่ยวกับโรตาไวรัสและโรคติดเชื้อ และในปี 2019 เธอได้รับเลือกตั้งเป็นเฟลโลว์ของรอยัลโซไซตี ถือเป็นสตรีชาวอินเดียคนแรกที่ได้รับสิทธิ์นี้

กางค์เป็นผู้ประพันธ์หนังสือ *[[Till We Win: India's Fight Against The COVID-19 Pandemic]]* (จนกว่าเราจะชนะ: การต่อสู้การระบาดของโควิด-19 ในอินเดีย) ร่วมกับจันทรกันต์ ลหาริยะ แพทย์และผู้ชำนาญการพิเศษด้านนโยบายสาธารณะและระบบสาธารณสุข กับ รันทีป คุเลริยะ ผู้อำนวยการสถาบัน AIIMS นิวเดลี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักชีววิทยา
หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์ชาวอินเดีย
วัดประทุมธรรมชาติ

**วัดประทุมธรรมชาติ** บ้างเขียน **วัดปทุมธรรมชาติ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแกใหญ่ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์

## ประวัติ
วัดประทุมธรรมชาติ ชาวบ้านเรียกกันว่า **วัดบ้านแกใหญ่** หรือ **วัดแกใหญ่** ตั้งชื่อตามหมู่บ้าน แต่เดิมวัดตั้งอยู่บนที่เนินสูงในดินธรณีสงฆ์ หรือในปัจจุบันคือหอประชุมและสถานีอนามัยหลังเก่าของบ้านแกใหญ่ หมู่ที่ 10 ต่อมาพระครูธรรมธัชพิมล (หลวงปู่ทุน ธฺมมปญโญ) ท่านได้ย้ายมาสร้างในพื้นที่ปัจจุบัน เหตุที่ชื่อว่า วัดประทุมธรรมชาติ เพราะมีดอกบัวที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติในสระน้ำ (ปัจจุบันไม่มีแล้ว) ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2432 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2530

## สิม
อุโบสถหรือสิมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2460 แล้วเสร็จและมีการผูกพัทธสีมาเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2462 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 119 ตอนพิเศษ 117 ง หน้า 9 วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 4 ไร่ 0 งาน 46 ตารางวา

สิมสร้างโดยการนำของพระครูธรรมธัชพิมล อดีตเจ้าอาวาส ช่างเป็นชาวเขมรที่มาอยู่ที่บ้านแกใหญ่ มีลักษณะสถาปัตยกรรมพื้นบ้าน สร้างด้วยไม้ที่ได้มาจากบริเวณป่าใกล้เคียง ขนาด 5 ช่วงเสา กว้าง 7.25 เมตร ยาว 10.60 เมตร หลังคาทรงจั่วสองชั้น ชั้นบนลดมุขด้านหน้าและด้านหลังหน้าบันมีชานจั่วแกะสลักลวดลาย ส่วนบนหลังคาประดับด้วยโหง่ ลำยอง นาคสะดุ้งและหางหงส์ไม้ หลังคาชั้นลดแบบปั้นหยาคลุมตลอดทั้งสี่ด้าน ตัวอาคารตั้งอยู่บนพื้นดิน มีเสาไม้สี่เหลี่ยม รวม 24 ต้น จุดเด่นของสิมคือมีหน้าบันมีชานจั่วเป็นไม้แกะสลักลวดลายด้านทิศตะวันออกแกะสลักลวดลายรูปเทพพนม ท่ามกลางลวดลายพันธุ์พฤกษา ด้านทิศตะวันตกแกะสลักลวดลายราหู ท่ามกลางลวดลายพันธุ์พฤกษา บริเวณเชิงชายมีการแกะสลัก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดสุรินทร์
ประทุมธรรมชาติ
เกาะคอร์ตึตเซีย

**คอร์ตึตเซีย** (, ) เป็นเกาะขนาดใหญ่ที่สุดบนแม่น้ำนีเปอร์ ด้วยขนาดยาว  และช่วงกว้างสุดอยู่ที่  เกาะนี้เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติคอร์ตึตเซีย และตั้งอยู่ในเขตแดนของนครซาปอริฌเฌีย ประเทศยูเครน เกาะนี้มีบทบาทสำคัญอย่างมากในประวัติศาสตร์ของยูเครน โดยเฉพาะต่อประวัติศาสตร์ของชาวคอสซักซาปอริฌเฌีย

เกาะได้รับการประกาศเป็นพื้นที่อนุรักษ์วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ในปี 1965 และพื้นที่อนุรักษ์วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ที่กินพื้นที่กว้างขึ้นกว่าได้จัดตั้งขึ้นในปี 1974 โดยมีพื้นที่อนุรักษ์รวม  และได้รับสถานะระดับชาติในปี 1993

บนเกาะเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ชาวคอนซักซาปอริฌเฌีย (Zaporizhian Cossack Museum) ซึ่งเปิดในเดือนตุลาคม 1983 ภายใต้กระทรวงวัฒนธรรมของยูเครน จัดแสดงอาคารสิ่งปลูกสร้างจำลองและประวัติศาสตร์ของซาปอริฌเฌียตั้งแต่ยุคโบราณจนถึงสมัยสังคมนิยม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แม่น้ำนีเปอร์
หมวดหมู่:เกาะในประเทศยูเครน
ปราสาทกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย

**ปราสาทกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย** (; ; ) เป็นอดีตปราสาทและป้อมปราการรูเธเนีย-ลิธัวเนีย ที่ต่อมาเป็นป้อมปราการโปแลนด์แบบสามส่วน ตั้งอยู่ในนครประวัติศาสตร์กามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย ประเทศยูเครน

มีบันทึกประวัติศาสตร์เกี่ยวกับปราสาทนี้ย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 14 ตอนต้น แม้ว่าการขุดค้นทางโบราณคดีบ่งบอกว่ามีการตั้งรกรากของมนุษย์ในแถบนี้มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 12-13 เดิมทีปราสาทนี้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันสะพานที่เชื่อมต่อแหลมเข้ากับแผ่นดินใหญ่ ปราสาทตั้งอยู่บนแหลมตามธรรมชาติที่เกิดจากการกัดเซาะของแม่น้ำสมอตรึช

ด้วยที่ตั้งของปราสาทซึ่งเป็นจุดตัดของเส้นทางขนส่งสำคัญในแถบปอดอลิยา ทำให้ปราสาทนี้เป็นเป้าการรุกรานจากต่างชาติบ่อยครั้ง โดยทุกครั้งที่ถูกยึดได้ก็จะมีการปรับเปลี่ยนสภาพภายในไปตามความต้องการของตน หมู่อาคารของปราสาทประกอบไปด้วยเมืองเก่าที่มีกำแพงล้อม สร้างขึ้นโอยกษัตริย์กาซีมีร์ที่สี่, ปราสาทหลังเก่าที่สร้างขึ้นใหม่โดยกษัตริย์ซีกิสมุนด์ที่หนึ่ง และ สตีเฟน บาตอรี, ปราสาทหลังใหม่ที่สร้างขึ้นโดยกษัตริย์ซีกิสมุนด์ที่สาม และ วลาดีสลาวที่สี่ แม้จะมีการปรับเปลี่ยนทางโครงสร้างอยู่หลายครั้งตลอดประวัติศาสตร์ แต่ปราสาทโดยรวมยังคงมีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันทางสถาปัตยกรรมอยู่ และเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างยุคลกางไม่กี่แห่งที่ยังคงอยู่ในยูเครนยุคปัจจุบันในสภาพดีพอสมควร

ปราสาทนี้และย่านเมืองเก่าที่ล้อมรอบปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นเขตอนุรักษ์สถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์แห่งชาติ และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ หมู่อาคารโดยรวมยังเคยได้รับการเสนอชื่อในปี 1989 เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของยูเครน ในปัจจุบัน ปราสาทเป็นจุดหมายตาสำคัญของนคร และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของทั้งภูมิภาคและประเทศยูเครน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ปราสาทในประเทศยูเครน
หมวดหมู่:ป้อมปราการในประเทศยูเครน
มารียา ปรือมาแชนกอ

**มารียา ออกแซนตียิวนา ปรือมาแชนกอ** (;  – 18 สิงหาคม 1997) เป็นศิลปินศิลปะพื้นบ้านชาวยูเครน สร้างสรรค์ผลงานศิลปะไร้มายา และมีผลงานในด้านจิตรกรรม งานเย็บปักถักร้อย และเครื่องเคลือบ

ในปี 1966 เธอได้รับรางวัลแห่งชาติ ตารัส แชวแชนกอ และในปี 2009 ยูเนสโกประกาศให้เป็นปีของเธอ มีการตั้งชื่อถนนสายหนึ่งในเคียฟและดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งตามชื่อของเธอ ปาโบล ปิกาโซ เคยกล่าวหลังจากชมนิทรรศการของเธอในนิทรรศการโลกปี 1937 ที่ปารีสว่า "ข้าพเจ้าขอโค้งคำนับต่อปาฏิหาริย์ทางศิลปะของชาวยูเครนผู้เก่งกาจผู้นี้"

ผลงานของเธอได้รับแรงบันดาลใจมาจากธรรมเนียมชาวบ้านแบบยูเครน (โดยเฉพาะปอลิสเซีย) รวมถึงการอ้างอิงโลกธรรมชาติและเทพนิยาย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศิลปินชาวยูเครน
สะพานโกะเทะ

**สะพานโกะเทะ** (, MLCTS: *gu.hti.ta.aa.*) เป็นสะพานรถไฟเหนือช่องเขาโกะเทะ บนแม่น้ำมยิแง ทางตะวันตกของรัฐฉาน ประเทศพม่า สะพานนี้อยู่ระหว่างเมืองหนองเขียวและโกะเทะ เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางรถไฟระหว่างปยีนอู้ลวีน เมืองหลวงฤดูร้อนของบริติชอดีตผู้ปกครองอาณานิคมในพม่า และล่าเสี้ยวเมืองหลักทางตอนเหนือของรัฐฉาน เป็นสะพานที่สูงที่สุดในประเทศพม่า และเมื่อสร้างเสร็จถือเป็นสะพานรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก อยู่ห่างจากมัณฑะเลย์ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 100 กม.

สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2442 โดยบริษัทก่อสร้างสะพานเพนซิลเวเนียและแมริแลนด์ และเปิดในปี พ.ศ. 2443 ส่วนประกอบต่าง ๆ ผลิตโดยบริษัทเหล็กเพนซิลเวเนียและถูกส่งมาจากสหรัฐ เส้นทางรถไฟถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยขยายอิทธิพลของจักรวรรดิบริติชในภูมิภาคนี้ โครงการก่อสร้างได้รับการดูแลโดยเซอร์อาเธอร์ เรนเดล วิศวกรของบริษัทการรถไฟพม่า

## ข้อมูลสะพาน
thumb|left|สะพานโกะเทะ พ.ศ. 2442 หรือ 2443
สะพานมีความยาวจากปลายด้านหนึ่งถึงอีกด้าน  และประกอบด้วยหอคอย 15 แห่งซึ่งกว้าง  พร้อมด้วยหอคอยคู่ที่กว้าง  หอคอยทั้ง 15 แห่งรองรับโครงถัก 10 ชั้น มีช่วงห่าง  แหล่งข่าวหลายแห่งระบุความสูงของสะพานไว้ที่  คาดว่าเป็นการวัดจากระดับแม่น้ำที่ไหลลงอุโมงค์ใต้ดิน ณ จุดที่ไหลผ่านใต้สะพาน ความสูงที่แท้จริงของสะพานโดยวัดจากรางรถไฟถึงบริเวณล่องน้ำของหอคอยที่สูงที่สุดคือ  งบก่อสร้างอยู่ที่ 111,200 ปอนด์สเตอร์ลิง

## ทางเบี่ยง
เนื่องจากเส้นทางจากมัณฑะเลย์ไปยังลาเสี้ยวถือเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ เส้นทางเบี่ยงไปยังพื้นหุบเขาซึ่งมีทางโค้งรูปเกือกม้าอันน่าประทับใจจึงถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2519-2521 เพื่อให้รถไฟวิ่งต่อไปได้หากสะพานโกะเทะถูกก่อวินาศกรรม เส้นทางเหล่านี้ยังมองเห็นได้จากสะพานในปี พ.ศ. 2556 แต่เส้นทางเบี่ยงเหล่านี้ถูกปล่อยทิ้งร้างให้พืชปกคลุมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545

## กล่าวถึง
สะพานแห่งนี้ได้รับการกล่าวถึงในหนังสือท่องเที่ยว The Great Railway Bazaar ของPaul Theroux เขาบรรยายสะพานแห่งนี้ว่า "สัตว์ประหลาดแห่งเรขาคณิตสีเงินในป่าและหินที่ขรุขระ การมีอยู่ของมันช่างแปลกประหลาด"

## ดูเพิ่ม
* การขนส่งระบบรางในประเทศพม่า

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Wohlers, David. *Potential structural deficiencies within the Gokteik Viaduct Railway Bridge in Upper Burma* (https://www.icevirtuallibrary.com/doi/full/10.1680/jenhh.21.00102?src=recsys)

* Wohlers, David C., and Tony Waters. 2022. "The Gokteik Viaduct: A Tale of Gentlemanly Capitalists, Unseen People, and a Bridge to Nowhere" Social Sciences 11, no. 10: 440.  https://www.mdpi.com/2076-0760/11/10/440

หมวดหมู่: สะพานรถไฟในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สะพานข้ามแม่น้ำในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐฉาน
ลิขิตฮ่องเต้

**ลิขิตฮ่องเต้** () เป็นซีรีส์โทรทัศน์แนวบันเทิงคดีกำลังภายในของฮ่องกงปี 1986 นำแสดงโดยหลิว เต๋อหัว, หลัน เจี๋ยอิง, โจว ไห่เม่ย์, เลี่ยว ฉีจื้อ, โอวหยาง เพ่ย์ซาน และเซี่ย เสียน ผลิตโดยทีวีบี ซีรีส์นี้ออกอากาศทางช่อง Jade ตั้งแต่วันที่ 9 มิถุนายนถึง 4 กรกฎาคม 1986

## หลิวเต๋อหัว ถูกทีวีบี แช่เย็น (ไม่ป้อนงานละคร 400 วัน)

เนื่องจาก หลิวเต๋อหัว มีปัญหาเรื่องการไม่ยอมต่อสัญญาระยะยาวกับทางช่องทีวีบี มาอย่างยาวนาน

ภายหลังจาก หลิวเต๋อหัว ถ่ายทำละครเรื่อง ลิขิตฮ่องเต้ เสร็จสิ้นในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2529 (1986) แต่ออกอากาศในวันที่ 9 มิถุนายน ถึง 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 (1986)

ต่อมาทางทีวีบีก็ไม่ป้อนงานละครแก่หลิวเต๋อหัว อีกเลย (แต่อนุญาตให้เขารับงานแสดงภาพยนตร์ และงานโชว์ตัวตามต่างประเทศ)

จนทางช่องทีวีบีกลับมาป้อนงานละครให้เขาแสดงอีกครั้งในเรื่อง "**ดาวประกาศิต**" โดยเริ่มถ่ายทำในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 (1987) 

เท่ากับว่า หลิวเต๋อหัว ถูกทางช่องทีวีบีแช่เย็น(ไม่ป้อนงานละคร) นานถึง 400 วัน ตั้งแต่วันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2529 (1986) ถึง 30 เมษายน พ.ศ. 2530 (1987)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ฮ่องกง
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ฮ่องกง
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวกำลังภายในฮ่องกง
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ฮ่องกงในปี พ.ศ. 2529
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องทีวีบี
กระทรวงมหาดไทย (จีนโบราณ)

**กระทรวงมหาดไทย** หรือ **ลี้ปู้** () เป็นหน่วยงานระดับกระทรวงในยุคจีนโบราณ

## ประวัติศาสตร์

ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกเริ่มจัดตั้ง ลี้เฉา (吏曹) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ซ่างซูฉางซื่อเกา (尚书常侍曹) หลังราชวงศ์เว่ย และราชวงศ์จิ้น มันถูกเรียกว่ากระทรวงมหาดไทย (吏部 "ลี้ปู้") ในสมัยราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร เป็นหนึ่งในหกกระทรวงภายใต้สังกัด (尚书省"ซ่างซูเฉิ่ง") ขุนนางที่เป็นหัวหน้าของกระทรวงมหาดไทยถูกเรียกว่าเสนาบดีว่าการกระทรวงมหาดไทย (吏部尚书 "ลี้ปู้ซ่างซู")

กระทรวงมหาดไทยประกอบด้วย 4 กรม ดังนี้ (吏部司"ลี้ปู้ซือ")、(司封司 "ซือเฟิงซือ")、(司勋司 "ซือซุนซือ")、(考功司 "ข่าวกงซือ")

## กระทรวงมหาดไทยราชวงศ์หมิง

หลังจากจักรพรรดิหงอู่ยกเลิกตำแหน่งอัครเสนาบดี ทำให้กระทรวงทั้งหกอยู่ภายใต้การควบคุมจักรพรรดิโดยตรง กระทรวงมหาดไทยในราชวงศ์หมิง รับผิดชอบในการประเมิน แต่งตั้ง โยกย้าย ลดเลื่อนตำแหน่ง ถอดถอนข้าราชการ และมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการทหารในสังกัดกระทรวงกลาโหม (兵部 "ปิงปู้") แต่ไม่มีอำนาจแต่งตั้งคณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ (内阁大学士)

### ขุนนางในกระทรวงมหาดไทยราชวงศ์หมิง

* เสนาบดีว่าการกระทรวงมหาดไทย (吏部尚书"ลี้ปู้ซ่างซู") จำนวน 1 คน เป็นขุนนางขั้น 2 ชั้นเอก
* เสนาบดีช่วยซ้าย (左侍郎 "จั่วซื่อหลาง"), เสนาบดีช่วยขวา (右侍郎 "โย่วซื่อหลาง") เป็นขุนนางขั้น 3 ชั้นเอก
* ปลัดทูลฉลอง (司务厅"ซืออู้วทิง") จำนวน 2 คน เป็นขุนนางขั้น 9 ชั้นรอง
* จางวางกรม (郎中 "หลางจง") กรมละ 1 คน เป็นขุนนางขั้น 5 ชั้นเอก
* เจ้ากรม (员外郎 "หยวนไว่หลาง") กรมละ 1 คน เป็นขุนนางขั้น 5 ชั้นรอง
* สมุบาญชีย์ (主事 "จู่ซื่อ") กรมละ 1 คน เป็นขุนนางขั้น 6 ชั้นเอก
*

## กระทรวงมหาดไทยราชวงศ์ชิง

ขุนนางในกระทรวงมหาดไทยราชวงศ์ชิงประกอบด้วยเสนาบดีว่าการ (尚书 "ซ่างซู") เป็นขุนนางขั้น 1 ชั้นรอง และมีเสนาบดีช่วยซ้าย (左侍郎 "จั่วซื่อหลาง"), เสนาบดีช่วยขวา (右侍郎 "โย่วซื่อหลาง") เป็นขุนนางขั้น 2 ชั้นรอง

## อ้างอิง

* 《晋书·职官志》：“后汉光武改常侍曹为吏部曹，主选举祠祀事……灵帝以侍中梁鹄为选部尚书，于此始见曹名。及魏改选部为吏部，主选部事。”
* 《新唐书·百官志一》：“吏部。尚书一人，正三品；侍郎二人，正四品上；郎中二人，正五品上；员外郎二人，从六品上，掌文选、勋封、考课之政。以三铨之法官天下之材，以身、言、书、判、德行、才用、劳效较其优劣而定其留入，为之注拟……其属有四：一曰吏部，二曰司封，三曰司勋，四曰考功。”

หมวดหมู่:หน่วยงานจีนโบราณ
หมวดหมู่:ระบบราชการจีนโบราณ
หมวดหมู่:ประเทศจีน
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
ซินเป

**ซินเป** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **ซิน ฉ่าง** () ชื่อรอง **ไท่ยง** () เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของซินผีและเป็นน้องชายของซินเหียนเอ๋ง

## ภูมิหลังครอบครัวและประวัติช่วงต้น
บ้านเกิดของซินเปคือในอำเภอหยางจ๋าย (陽翟縣 *หยางจ๋ายเซี่ยน*) เมืองเองฉวน (潁川郡 *อิ่งชฺวานจฺวิ้น*) ซึ่งอยู่บริเวณนครยฺหวี่โจว มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน บรรพบุรุษของซินเปแท้จริงแล้วมาจากเมืองหลงเส (隴西郡 *หล่งซีจฺวิ้น*; อยู่บริเวณนครติ้งซี มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) แต่ย้านถิ่นฐานมายังเมืองเองฉวนในช่วงศักราชเจี้ยนอู่ (建武; ค.ศ. 25–56) ในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นกองบู๊ช่วงต้นยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

บิดาของซินเปคือซินผี ผู้รับราชการเป็นขุนนางของขุนศึกโจโฉผู้กุมอำนาจราชสำนักส่วนกลางและคุมองค์พระเจ้าเหี้ยนเต้จักรพรรดิหุ่นเชิดในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก หลังราชวงศ์ฮั่นตะวันออกล่มสลาย ซินผีได้รับราชการต่อมากับรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กและมีตำแหน่งสูงสุดเป็นเสนาบดีกรมรักษาราชวัง (衛尉 *เว่ย์เว่ย์*) ซินเปมีพี่สาวชื่อซินเหียนเอ๋ง ผู้แต่งงานกับหยาง ตาน (羊耽) เสนาบดีกรมพิธีการ (太常 *ไท่ฉาง*)

ซินเปสืบทอดบรรดาศักดิ์อิ่งเซียงโหว (潁鄉侯) ของซินผีผู้บิดาหลังซินผีเสียชีวิตเมื่อราวปี ค.ศ. 235 

ต้นรัชสมัยจักรพรรดิโจฮอง (ครองราชย์ ค.ศ. 239-254) ช่วงที่โจซองเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ซินเปรับราชการเป็นเสนาธิการทัพ (參軍 *ชานจฺวิน*) ของโจซอง และพำนักในนครหลวงลกเอี๋ยง

## การก่อรัฐประหารของสุมาอี้

ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 249 สุมาอี้ก่อการรัฐประหารยึดอำนาจโจซองในนครลกเอี๋ยง เวลานั้นโจซองตามเสด็จจักรพรรดิโจฮองออกจากลกเอี๋ยงไปสุสานโกเบงเหลง (高平陵 *เกาผิงหลิง*) ส่วนซินเปอยู่ในลกเอี๋ยง สุมาเล่าจี๋ผู้เป็นนายกองพันหรือสุมา (司馬 *ซือหม่า*) ได้นำกำลังทหารของโจซองที่อยู่ในลกเอี๋ยงเข้าสังหารทหารเฝ้าประตูเพื่อหนีจากลกเอี๋ยง สุมาเล่าจี๋ยังเรียกซินไปให้ไปพบโจซองด้วยกันกับตน ซินเปหวาดกลัวสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่รู้จะทำอย่างไร จึงไปปรึกษากับซินเหียนเอ๋งผู้เป็นพี่สาว ซินเหียนเอ๋งเชื่อว่าสุมาอี้ไม่ได้ตั้งใจจะก่อกบฏ เพียงแต่ต้องการโค่นล่มโจซองผู้เป็นเผด็จการเท่านั้น แต่ซินเหียนเอ๋งก็ยังแนะนำซินเปให้ยังปฏิบัติตามหน้าที่ของตนให้ดีเพราะซินเปมีฐานะเป็นเสนาธิการทัพของโจซอง ซินเปฟังคำแนะนำของพี่สาวแล้วจึงติดตามสุมาเล่าจี๋ออกทางประตูนครลกเอี๋ยงไป ต่อมาเมื่อสุมาอี้สั่งประหารชีวิตโจซองและละเว้นโทษให้ซินเป ซินเปจึงพูดว่า "ถ้าเราไม่ปรึกษาพี่สาวเสียก่อน ก็คงทำสิ่งที่ไม่ชอบธรรมไปแล้ว"

## การรับราชการในภายหลัง
ในช่วงศักราชเสียนซี (ค.ศ. 264-265) ซินเปมีตำแหน่งเป็นเจ้าเมือง (太守 *ไท่โฉ่ว*) ของเมืองโห้ลาย (河內 *เหอเน่ย์*) ท้ายที่สุดได้ขึ้นมามีตำแหน่งสูงสุดที่ตำแหน่งเสนาบดีกรมรักษาราชวัง (衛尉 *เว่ย์เว่ย์*)

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *[[จดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
* ฝาน เสฺวียนหลิง (648). *[[พงศาวดารราชวงศ์จิ้น]]* (*จิ้นชู*).
* ซือหม่า กวาง (1084). *[[จือจื้อทงเจี้ยน]]*.
* 

หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
ปทุมคงคา (แก้ความกำกวม)

**ปทุมคงคา** อาจหมายถึง:
* วัดปทุมคงคาราชวรวิหาร เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร เดิมชื่อ วัดสำเพ็ง
* โรงเรียนปทุมคงคา โรงเรียนมัธยมศึกษาชายล้วน เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร

หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่