เกรอัม ฮิลล์

**นอร์แมน เกรอัม ฮิลล์** (; 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 – 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975) เป็นนักแข่งรถ นักกีฬาเรือพาย และผู้บริหารการกีฬาท้าความเร็วชาวบริติช เคยเข้าร่วมการแข่งขันฟอร์มูลาวันตั้งแต่ฤดูกาล  ถึง  ฮิลล์เป็นแชมป์โลกฟอร์มูลาวันประเภทนักขับด้วยกันสองสมัย และชนะการแข่งขันกรังด์ปรีซ์ 14 รายการตลอด 18 ฤดูกาลแข่งขัน โดยในจำนวนดังกล่าวเป็นชัยชนะในการแข่งขันโมนาโกกรังด์ปรีซ์ห้าครั้ง เขาจึงได้รับฉายาว่า "นายโมนาโก" ฮิลล์ยังมีผลงานการแข่งรถล้อเปิดในสหรัฐอเมริกาเป็นชัยชนะในการแข่งขันอินเดียแนโพลิส 500 ของฤดูกาล 1966 กับมีคอม และผลงานการแข่งขันทดสอบความทนทานเป็นชัยชนะในการแข่งขัน 24 ชั่วโมง เลอม็อง ประจำปี 1972 กับมาทรา ทำให้เขาเป็นนักขับคนแรกและคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่ทำสามมงกุฎแห่งกีฬาท้าความเร็วสำเร็จ

ฮิลล์เกิดและเติบโตที่ลอนดอน โดยเขาได้รับการศึกษาด้านวิศวกรรมศาสตร์ ก่อนที่จะเสร็จสิ้นการรับราชการทหารในราชนาวีของบริติช เขาเป็นสมาชิกสโมสรกีฬาเรือพายแห่งลอนดอนตั้งแต่ ค.ศ. 1952 ถึง 1954 และผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศในการแข่งขันของงานเฮนลีย์รอยัลรีกัตตาด้วยกันทั้งสิ้นสิบสองครั้ง พร้อมทั้งเป็นฝีพายประจำทีมของสโมสรในการแข่งขันแกรนด์แชลเลนจ์คัป เขาเริ่มแข่งรถในการแข่งขันระดับฟอร์มูลาทรีเมื่ออายุ 25 ปี เขาเข้าร่วมการแข่งขันฟอร์มูลาวันกับโลตัสในฐานะช่างยนต์ในตอนแรก ก่อนที่จะได้รับโอกาสลงแข่งให้แก่ทีมครั้งแรกที่การแข่งขันโมนาโกกรังด์ปรีซ์ 1958 และเซ็นสัญญาเป็นนักแข่งหลัก หลังจากไม่ถูกจัดอันดับในการชิงแชมป์ของฤดูกาล  และ  กับโลตัส ฮิลล์จึงย้ายไปยังบีอาร์เอ็มในฤดูกาล  และสามารถขึ้นโพเดียมครั้งแรกที่การแข่งขันดัตช์กรังด์ปรีซ์ บีอาร์เอ็มแข่งขันในฤดูกาล  ด้วยรถที่มีประสิทธิภาพคือรุ่นพี57 ฮิลล์จึงได้รับชัยชนะครั้งแรกในอาชีพที่การแข่งขันดัตช์กรังด์ปรีซ์เปิดฤดูกาล และชนะการแข่งขันกรังด์ปรีซ์ต่ออีกสามรายการ ทำให้เขาได้รับตำแหน่งแชมป์สมัยแรก โดยเอาชนะนักขับคู่แข่งอย่างจิม คลาร์ก และบรูซ แมกลาเรน เขาได้อันดับรองชนะเลิศในการชิงแชมป์ของสามฤดูกาลถัดมา โดยเป็นรองคลาร์กในฤดูกาล  และ  และพลาดตำแหน่งแชมป์ของฤดูกาล  ให้แก่จอห์น เซอร์ทีส ไปเพียงแค่คะแนนเดียว ภายหลังผลงานที่ไร้ชัยชนะในฤดูกาล  ฮิลล์ย้ายกลับไปที่โลตัสและได้ร่วมทีมกับคลาร์ก

ฮิลล์มีส่วนร่วมในการพัฒนารถรุ่นโลตัส 49 ที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ใหม่ของคอสเวิร์ท ท่ามกลางปัญหาความเชื่อถือได้ของเครื่องยนต์ตลอดฤดูกาล  เขาจึงได้เพียงอันดับบนโพเดียมในการแข่งขันที่โมนาโกและสหรัฐอเมริกา คลาร์กเสียชีวิตจากอุบัติเหตุภายหลังที่พวกเขาได้อันดับที่ 1–2 ร่วมกันในการแข่งขันแรกของฤดูกาล  ส่งผลให้ฮิลล์ต้องกลายเป็นนักแข่งหลักของทีมเพื่อแย่งชิงตำแหน่งแชมป์กับแจ็กกี สจวร์ต ซึ่งเป็นไปอย่างสูสี โดยเขาสามารถชนะการแข่งขันรายการสุดท้ายของฤดูกาล และได้รับตำแหน่งแชมป์สมัยที่สองไปครอง ฮิลล์กลายเป็นผู้ชนะโมนาโกกรังด์ปรีซ์มากที่สุดห้าสมัยในฤดูกาล  ซึ่งเป็นสถิติยาวนานถึง 24 ปี อย่างไรก็ตาม เขาต้องถอนตัวจากฤดูกาลก่อนกำหนด หลังจากขาทั้งสองข้างของเขาหักจากอุบัติเหตุระหว่างการแข่งขันยูไนเต็ดสเตตส์กรังด์ปรีซ์ เขาฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บและกลับมาแข่งขันอีกครั้งหลังให้แก่ทีมอิสระในฤดูกาล  และแบรบัมในสองฤดูกาลถัดมา โดยเขาชนะการแข่งขันแบบไม่ชิงแชมป์ของสโมสรนักแข่งรถอังกฤษกับแบรบัมในฤดูกาล  ฮิลล์ก่อตั้งทีมชื่อเอมบัสซีฮิลล์ขึ้นมา และลงแข่งด้วยตนเองตั้งแต่ฤดูกาล  ถึง  ก่อนที่เขาจะยุติอาชีพนักแข่งรถภายหลังการแข่งขันโมนาโกกรังด์ปรีซ์ เพื่อหันมาบริหารทีมและสนับสนุนนักขับที่เขาฝึกสอนมาอย่างโทนี บริส อย่างเต็มตัว นอกจากตำแหน่งแชมป์สองสมัยของเขาแล้วนั้น ฮิลล์ยังมีชัยชนะในการแข่งขันกรังด์ปรีซ์ 14 ครั้ง และครองสถิติอันดับบนโพเดียมมากที่สุด (36 ครั้ง) ณ เวลาที่เขาออกจากการแข่งขันฟอร์มูลาวัน

นอกเหนือจากการแข่งขันฟอร์มูลาวัน ฮิลล์เข้าร่วมการแข่งขัน 24 ชั่วโมง เลอม็องด้วยกันสิบครั้ง ตั้งแต่ปี 1958 ถึง 1972 โดยเขาชนะการแข่งขันของปีสุดท้ายร่วมกับอ็องรี แป็สการอโล ในรถรุ่นมาทรา-ซีมกา เอ็มเอส670 เขายังเข้าร่วมการแข่งขันอินเดียแนโพลิส 500 สามครั้งตั้งแต่ปี 1966 ถึง 1968 โดยเขาได้รับถ้วยรางวัลบอร์ก-วอร์เนอร์สำหรับชัยชนะในการแข่งขันครั้งแรกของเขา ฮิลล์ยังเข้าร่วมการแข่งขันรายการอื่นตลอดช่วงต้นอาชีพของเขา โดยได้อันดับรองชนะเลิศในคลาสดีของการแข่งขันบริติชซาลูนคาร์แชมเปียนชิป ฤดูกาล 1962 และ 1963 และรองจากสจวร์ตในการแข่งขันแทสมันซีรีส์ ฤดูกาล 1966 จากการเข้าร่วมทั้งหมดหกฤดูกาล ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1975 ฮิลล์และสมาชิกเอมบัสซีฮิลล์อีกห้าคน รวมถึงบริส เสียชีวิตเมื่อเครื่องบินไพเพอร์ พีเอ-23 แอซเท็กที่ฮิลล์ขับมาในสภาพทัศนวิสัยต่ำนั้นตกที่ทางตอนเหนือของลอนดอน ขณะเดินทางกลับจากการทดสอบรถรุ่นใหม่ของทีมที่สนามปอล รีการ์ เอมบัสซีฮิลล์จึงปิดตัวลงก่อนหน้าการแข่งขันฟอร์มูลาวัน ฤดูกาล  ตามไปด้วย เดมอน บุตรชายของฮิลล์ เข้าร่วมการแข่งขันและได้รับตำแหน่งแชมป์โลกประเภทนักขับในฤดูกาล  ทำให้ทั้งสองกลายเป็นบิดาและบุตรผู้ได้รับตำแหน่งแชมป์โลกคู่แรกในประวัติศาสตร์ฟอร์มูลาวัน ฮิลล์ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิบริติช ชั้นจตุรถาภรณ์ใน ค.ศ. 1968 และมีชื่อบรรจุอยู่ในหอเกียรติยศกีฬาท้าความเร็วนานาชาติใน ค.ศ. 1990

## สถิติการแข่งรถ
### สรุปอาชีพนักแข่งรถ

; หมายเหตุ
* &nbsp;ไม่มีสิทธิ์สะสมคะแนนและอันดับเพื่อชิงแชมป์ เนื่องจากเข้าร่วมการแข่งขันในฐานะนักขับรับเชิญ
* &nbsp;ไม่มีสิทธิ์สะสมคะแนนและอันดับเพื่อชิงแชมป์ เนื่องจากเข้าร่วมการแข่งขันในฐานะนักขับระดับสูง (graded driver)
* &nbsp;ไม่มีสิทธิ์สะสมคะแนนและอันดับเพื่อชิงแชมป์ เนื่องจากเข้าร่วมการแข่งขันในฐานะนักขับรุ่นทดลอง

### ผลการแข่งขันฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก
(คำสำคัญ) (การแข่งขันที่กำหนดเป็น **ตัวหนา** หมายถึงนักขับได้ตำแหน่งโพล; การแข่งขันที่กำหนดเป็น *ตัวเอียง* หมายถึงนักขับทำรอบได้เร็วที่สุด)



; หมายเหตุ
* &nbsp;ไม่จบการแข่งขันแต่ถูกจัดอันดับ
* &nbsp;ไม่ได้รับคะแนนชิงแชมป์ เนื่องจากออกตัวด้วยการเข็นกระตุกรถ (push start)

### ผลการแข่งขันฟอร์มูลาวันแบบไม่ชิงแชมป์
(คำสำคัญ) (การแข่งขันที่กำหนดเป็น **ตัวหนา** หมายถึงนักขับได้ตำแหน่งโพล; การแข่งขันที่กำหนดเป็น *ตัวเอียง* หมายถึงนักขับทำรอบได้เร็วที่สุด)



; หมายเหตุ
* &nbsp;ไม่จบการแข่งขันแต่ถูกจัดอันดับ

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 

หมวดหมู่:นักแข่งรถสูตรหนึ่งชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:นักแข่งรถชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:แชมป์โลกฟอร์มูลาวันประเภทนักขับ
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางการบินในสหราชอาณาจักร