วิลยนอร์ สุพรหมัณยัม รามจันทรัน

**วิลยนอร์ สุพรหมัณยัม รามจันทรัน**  ( ; เกิด พ.ศ.  2494)  เป็นนักประสาทวิทยาศาสตร์  ที่มีผลงานเป็นที่รู้จักกันในสาขาพฤติกรรมประสาทวิทยา  (behavioral neurology) และ จิตฟิสิกส์  (psychophysics)  ดร.รามจันทรันปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการของศูนย์สมองและการรับรู้  (Center for Brain and Cognition)
และศาสตราจารย์ในคณะจิตวิทยา และคณะประสาทวิทยาศาสตร์ในระดับบัณฑิตศึกษา ของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก  ประเทศสหรัฐอเมริกา

ดร.รามจันทรันมีชื่อเสียงในการทดลอง  ที่ไม่ต้องอาศัยเทคโนโลยีที่ซับซ้อนเช่นการสร้างภาพประสาท  (neuroimaging) แต่ถึงแม้ว่าจะใช้วิธีที่ง่าย ๆ ดร.รามจันทรันก็ได้สร้างความคิดใหม่ ๆ  มากมายเกี่ยวกับการทำงานของสมอง

ริชาร์ด ดอว์กินส์  (ผู้เป็นนักชีววิทยาวิวัฒนาการที่มีชื่อเสียง)  ได้เรียก ดร.รามจันทรันว่า  "นายมาร์โก โปโล  ของประสาทวิทยาศาสตร์"  และเอริค แกนเดิล  (ผู้เป็นแพทย์ประสาทจิตเวชผู้ได้รับรางวัลโนเบลในปี ค.ศ. 2000) ได้เรียกเขาว่า "นายพอล์ โบรคา  ในยุคปัจจุบัน" 

นิตยสาร  *[[Newsweek|Newsweek (ข่าวสัปดาห์)]]* ยก  ดร.รามจันทรันให้เป็นสมาชิกสโมสรแห่งศตวรรษ  (The Century Club)  เป็นบุคคลเด่นที่สุดคนหนึ่งใน 100 คนที่ควรจะติดตามในคริสต์ศตวรรษที่ 21 
ในปี ค.ศ. 2011 นิตยสาร*[[Time (magazine)|ไทม์]]* ยกให้เขาเป็นหนึ่งในบรรดาบุคคล  100  คน  ที่มีอิทธิพลมากที่สุดในโลกในรายชื่อ "ไทม์ 100" 

ดร.รามจันทรันได้เขียนหนังสือหลายเล่ม  ที่ก่อให้เกิดความสนใจอย่างกว้างขวางจากสาธารณชน  รวมทั้ง  *Phantoms In the Brain  (อวัยวะแฟนตอมในสมอง)*  (ค.ศ. 1999)  และ *The Tell-Tale Brain  (สมองนักเล่านิทาน)*  (ค.ศ. 2010)

## ชีวประวัติและการศึกษา
วิลยนอร์ สุพรหมัณยัม รามจันทรัน (ตามประเพณีของคนทมิฬ  นามสกุลของเขาคือ  "วิลยนอร์"  เขียนเป็นชื่อหน้า) เกิดในปี ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494) ในรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย  บิดาผู้ชื่อว่า  ว.ม. สุพรหมัณยัม (V.M. Subramanian)  เป็นวิศวกรทำงานกับองค์กรพัฒนาอุตสาหกรรม  (Industrial Development)  ขององค์การสหประชาชาติ  ผู้ได้ทำหน้าที่ทูตในกรุงเทพมหานคร  

รามจันทรันใช้ชีวิตในวัยเด็กส่วนมากเดินทางไปในที่ต่าง ๆ ในประเทศอินเดียและในทวีปเอเชีย 
เมื่อเจริญวัยขึ้น  รามจันทรันได้เข้าโรงเรียนที่เมืองเจนไน  (ชื่อเดิม  มัทราส)  และโรงเรียนของคนอังกฤษในกรุงเทพมหานคร 
เขามีความสนใจในวิทยาศาสตร์หลายสาขารวมทั้งสังขวิทยา 

รามจันทรันได้จบสำเร็จเป็นแพทยศาสตร์บัณฑิต, ศัลยศาสตร์บัณฑิต (M.B.B.S.) จาก วิทยาลัยการแพทย์มัทราส  (Madras Medical College)  (ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของ มหาวิทยาลัยมัทราส) เมืองเจนไน ประเทศอินเดีย และหลังจากนั้นได้รับปริญญาเอกจาก Trinity College ของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์  ประเทศอังกฤษ

เมื่อเป็นบัณฑิตศึกษาอยู่ที่เคมบริดจ์  รามจันทรันมีส่วนร่วมในงานวิจัยกับคณะวิชาต่าง ๆ  ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด  รวมทั้งคณะสรีรวิทยา  หลังจากนั้น  เขาได้ใช้เวลา 2 ปี  ที่สถาบันแคลเทค  รัฐแคลิฟอร์เนีย  เป็นผู้รับการฝึกอบรมงานวิจัย  (research fellow)  ได้ทำงานร่วมกับแจ็คก์ เพ็ตติกริว  (ผู้ต่อมาเป็นศาสตราจารย์นักสรีรวิทยาชาวออสเตรเลีย)  ต่อมา  เขาได้รับตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์สาขาจิตวิทยา  ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก  ในปี ค.ศ. 1983  และได้รับตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ในสาขานั้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998

ดร.รามจันทรันเป็นหลานชายของเซอร์อัลลาดี กริษณสวามี ไลเออร์  ผู้เป็นที่ปรึกษากฎหมาย  (Advocate General)  ของเมืองมัทราส เป็นผู้ร่วมเขียนรัฐธรรมนูญของประเทศอินเดีย 
ดร.รามจันทรันมีคู่สมรสคือไดแอน รอเจอร์ส-รามจันทรัน  และมีบุตรสองคนคือมานีและไชยา

## งานวิทยาศาสตร์
เพื่อที่จะเข้าใจว่าสมองทำงานอย่างไร  ดร.รามจันทรันได้ทำการศึกษากลุ่มอาการทางประสาทเช่นกลุ่มอาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่  (phantom limb), body integrity identity disorder, และ  อาการหลงผิดคะกราส์  ยิ่งกว่านั้นแล้ว  เขายังมีผลงานเกี่ยวกับภาวะวิถีประสาทเจือกัน (synesthesia)  และเป็นที่รู้จักโดยสิ่งประดิษฐ์ของเขาเพื่อช่วยบรรเทากลุ่มอาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่  คือ  กล่องกระจก

เขาได้เขียนบทความมากกว่า  180  ชิ้นในวารสารวิทยาศาสตร์  รวมทั้งวารสาร  **ธรรมชาติ  (Nature)"*  *"วิทยาศาสตร์  (Science)"*  *"ธรรมชาติ-ประสาทวิทยาศาสตร์ (Nature Neuroscience)"*  *"การรับรู้  (Perception)"* และ  *"งานวิจัยในการเห็น  (Vision Research)"*  รามจันทรันยังอยู่ในคณะกรรมการบรรณาธิการของวารสาร  *"สมมุติฐานทางการแพทย์  (Medical Hypotheses)"*  (ซึ่งเป็นวารสารของบริษัท  Elsevier  ที่ก่อน ค.ศ. 2010 เป็นวารสารวิทยาศาสตร์ที่ไม่มีการตรวจสอบของผู้ชำนาญในสาขาเดียวกัน)  และได้เขียนบทความถึง 15 ชิ้นในวารสารนั้นอีกด้วย 

งานของรามจันทรันในพฤติกรรมประสาทวิทยา  (behavioral neurology)  ได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวางโดย[[สื่อมวลชน]]  เขาได้ปรากฏใน[[ภาพยนตร์สารคดี]]ของช่อง 4 (สถานีโทรทัศน์สาธารณะของ[[ประเทศอังกฤษ]]) และ [[PBS]]  (เครือข่ายสถานีโทรทัศน์สาธารณะของ[[ประเทศสหรัฐอเมริกา]])  นอกจากนั้นแล้ว  ยังมีรายการเกี่ยวกับเขาเผยแพร่โดย[[ฺบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ]]  (BBC),  [[Science Channel]]  (ช่องวิทยาศาสตร์ ซึ่งเป็นสถานีโทรทัศน์ของบริษัท Discovery Communications ประเทศ[[สหรัฐอเมริกา]]),  นิตยสาร  [[Newsweek]]  (ข่าวสัปดาห์  ของสหรัฐอเมริกา),  รายการวิทยุ [[Radio Lab]]  (ของ WNYC ซึ่งเป็นสถานีวิทยุสาธารณะใน[[นครนิวยอร์ก]]),  รายการ [[This American Life]] (ของ WBEC ซึ่งป็นสถานีวิทยุสาธารณะใน[[นครชิคาโก]]), งานประชุม  [http://www.ted.com/talks/vilayanur_ramachandran_on_your_mind.html TED Talks] (TED.com), และรายการโทรทัศน์ของ[http://www.charlierose.com/view/interview/10468 ชาลี โรส]   หนังสือของเขา  คือ  *Phantoms In the Brain  (อวัยวะแฟนตอมในสมอง)*  ได้รับการสร้างเป็น[[ภาพยนตร์สารคดี]]สองตอนเผยแพร่โดยช่อง 4 ของบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ (BBC)  และเป็นภาพยนตร์ยาว 1 ชั่วโมงเผยแพร่โดย [[PBS]] ใน[[สหรัฐอเมริกา]]  นอกจากนั้นแล้ว  เขายังเป็นหัวหน้าบรรณาธิการของ  "สารานุกรมสมองมนุษย์"  (ค.ศ. 2002) อีกด้วย

ดร.รามจันทรันได้กล่าวด้วยความอาลัยเมื่อเร็ว ๆ นี้ว่า  งานวิทยาศาสตร์ได้กลายเป็นอาชีพเพื่อทำมาหากินมากเกินไป คือ  ในการสัมภาษณ์กับสมาคมประสาทวิทยาศาสตร์แห่งประเทศอังกฤษในปี ค.ศ. 2010 เขาได้กล่าวไว้ว่า 

ในปี ค.ศ. 2012 นักประสาทวิทยาศาสตร์ปีเตอร์ บรักเกอร์  วิจารหนังสือของรามจันทรัน  คือ  *The Tell-Tale Brain  (สมองนักเล่านิทาน)* ว่าเป็นหนังสือประสาทวิทยาศาสตร์ประชานิยม  เพราะให้แต่คำตอบที่ล่องลอยไม่ชัดเจนต่อคำถามที่มีความสำคัญ 
รามจันทรันตอบว่า  

===การเห็นในมนุษย์===
งานยุคต้น ๆ ของ  ดร.รามจันทรันมีความเกี่ยวข้องกับ[[visual perception|การรับรู้ทางตา]]  โดยใช้วิธีทางจิตกายภาพ  เพื่อให้อนุมานได้อย่างชัดเจนถึงกลไกในสมอง  ที่เป็นรากฐานของการประมวลผลทางตา
รามจันทรันได้รับเครดิตว่าเป็นผู้ค้นพบปรากฏการณ์และ[[ภาพลวงตา|ภาพลวงประสาททางตา]]แบบใหม่ ๆ   

ดร.รามจันทรันยังได้ประดิษฐ์กลุ่มตัวกระตุ้นทางตาประเภทหนึ่ง  (เรียกว่า เส้นขอบแฟนตอม ) ซึ่งเข้าไปกระตุ้น[[magnocellular pathway|วิถีประสาท magnocellular]] ในการเห็นของมนุษย์  เป็นตัวกระตุ้นที่แอนน์ สเปอร์ลิงก์และคณะได้ใช้เพื่อตรวจสอบ[[dyslexia|ภาวะเสียการอ่านรู้ความ]]  (dyslexia) 

===อวัยวะแฟนตอม===

เมื่อมีการตัดแขนหรือขาออกไป คนไข้บ่อยครั้งยังมีความรู้สึกอย่างชัดเจนว่ายังมีอวัยวะเหล่านั้นอยู่  โดยเป็น  "อวัยวะแฟนตอม"  โดยต่อยอดงานวิจัยของโรแนลด์ เม็ลแซคก์  แห่ง[[มหาวิทยาลัยแมคกิลล์]]  ([[แคนาดา]]) และของทิโมธี พอนส์ แห่งสถาบันสุขภาพจิตแห่งชาติ  (NIMH) ([[สหรัฐอเมริกา]])  ดร.รามจันทรันตั้งทฤษฎีว่า  มีความสัมพันธ์กันระหว่างปรากฏการณ์อวัยวะแฟนตอมและสภาพพลาสติกของระบบประสาท  (neural plasticity) ในสมองของมนุษย์ผู้ใหญ่

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  เขามีทฤษฎีว่า  แผนที่ภาพทางกายใน[[somatosensory cortex|คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย]]  เปลี่ยนแปลงไปเมื่อมีการตัดอวัยวะออก  ในปี ค.ศ. 1993  โดยทำงานร่วมกับแยง  ผู้กำลังทำงานวิจัยใช้ภาพ  [[magnetoencephalography]]  (MEG) ที่สถานบันวิจัยสคริปป์ส  รามจันทรันแสดงให้เห็นว่า  มีความเปลี่ยนแปลงที่วัดได้ใน[[somatosensory cortex|คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย]]ของคนไข้หลายคนที่ผ่านการตัดแขนออก
รามจันทรันตั้งทฤษฎีว่า  มีความสัมพันธ์ระหว่างการจัดระเบียบใหม่ในคอร์เทกซ์ที่ชัดเจนในภาพ MEG และความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่ที่พบในคนไข้  เขากล่าวถึงทฤษฎีนี้ในบทความ  "ความสัมพันธ์ของการรับรู้กับการจัดระเบียบใหม่อย่างกว้างขวางใน[[คอร์เทกซ์]]  (Perceptual correlates of massive cortical reorganization)" 

ถึงแม้ว่ารามจันทรันจะเป็นคนหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์พวกแรก ๆ   ที่เน้นบทบาทของการเปลี่ยนแปลงในคอร์เทกซ์ว่า  เป็นมูลฐานของ[[อาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่]]  แต่งานวิจัยต่อ ๆ มากลับแสดงว่า  ความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ไม่ได้เกิดขึ้นเนื่องด้วยการเปลี่ยนแปลงในคอร์เทกซ์หลังจากตัดอวัยวะออก 
จนถึงทุกวันนี้  คำถามว่า กระบวนการทางประสาทอะไรที่สัมพันธ์กับความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่และไม่ประกอบด้วยความเจ็บปวดนั้น  ยังไม่มีคำตอบ

===ข้อมูลป้อนกลับทางตาด้วยกระจก===

รามจันทรันได้รับเครดิตว่าเป็นผู้ประดิษฐ์[[mirror box|กล่องกระจก]]  และเริ่มใช้เทคนิคให้ข้อมูลป้อนกลับทางตากับสมองโดยใช้กล่องกระจก   เพื่อบรรเทาภาวะหลายอย่างที่เกี่ยวกับความเจ็บปวดเนื่องด้วย[[อาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่]],  [[โรคลมปัจจุบัน]],  และอาการเจ็บปวดเฉพาะที่.  งานวิจัยหลายงานที่ใช้การรักษาด้วยกระจก  แสดงอนาคตที่สดใสของวิธีรักษานี้ 

อย่างไรก็ดี  โดยการทดลองที่มีกลุ่มควบคุมและใช้การสุ่ม  วิธีรักษาด้วยกระจกกลับปรากฏว่ามีผลที่ขัดแย้งกัน  (คือไม่ชัดเจนว่าได้ผลจริง ๆ  หรือไม่)  ดังนั้น  การใช้วิธีรักษานี้ยังอยู่ภายใต้การตรวจสอบในขั้นทดลองอยู่   

===วงจรประสาทไขว้ในสมอง===
[[ไฟล์:synaesthesiatest.jpg|thumb|right|200px|ผู้มีภาวะวิถีประสาทเจือกันที่เห็นสีพร้อมกับเห็นสัญลักษณ์ต่าง ๆ อาจสามารถค้นพบ "สามเหลี่ยม" ที่มีอยู่ทางภาพด้านซ้าย ได้อย่างง่าย ๆ และรวดเร็วกว่าผู้ไม่มีภาวะนี้]]

บนรากฐานของงานวิจัยเกี่ยวกับอวัยวะแฟนตอม  รามจันทรันได้ตั้งทฤษฎีว่า[[synesthesia|ภาวะวิถีประสาทเจือกัน]]  (synesthesia) เกิดขึ้นจากการที่มีการทำงานข้ามไปข้ามมา  (cross-activation)  ในเขตต่าง ๆ ของสมอง  
เขาได้กล่าวไว้ว่า 
และคล้องจองกันกับแบบแผนนี้  รามจันทรันพบการทำงานในระดับที่สูงขึ้นใน[[เขตสายตา V4|เขตสมองที่ตอบสนองต่อสี]]ในผู้มีวิถีประสาทเจือกัน  เมื่อเทียบกับผู้ที่ไม่มี  โดยตรวจสอบด้วยภาพสมองแบบ  [[fMRI]] 
และโดยใช้การสร้างภาพแบบ MEG เขาได้แสดงว่า  ความแตกต่างในส่วนประสาทที่กล่าวถึงระหว่างผู้มีวิถีประสาทเจือกันและผู้ที่ไม่มี  เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อมีการแสดงตัวอักษร

รามจันทรันคาดหมายว่า  ภาวะวิถีประสาทเจือกันและคำอุปมาอาจจะมีมูลฐานเดียวกันคือการเชื่อมต่อกันข้ามคอร์เทกซ์ของระบบประสาท  ในปี ค.ศ. 2003 รามจันทรันและเอ็ดวาร์ด ฮับบาร์ด พิมพ์งานวิจัยที่ให้การคาดหมายว่า  [[angular gyrus|รอยนูนแองกูลาร์]]เป็นองค์ประกอบในการเข้าใจ[[อุปมา|คำอุปมาอุปไมย]] 

===วิวัฒนาการของภาษา===
คล้องจองกับงานของแล็คอ็อฟและจอนห์สัน  รามจันทรันยกประเด็นว่า  คำอุปมาอุปไมยนั้น  ไม่ได้เกิดขึ้นลอย ๆ 
รามจันทรันและฮับบาร์ดเสนอว่า    
รามจันทรันเสนอว่า  วิวัฒนาการของภาษาเกิดจากแผนที่สัมพันธ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นลอย ๆ 3 อย่าง  คือ  เสียงกับรูปร่างที่เห็น  (เช่นใน[[ฺBouba/Kiki effect|ปรากฏการณ์บูบา/กิกี]]) การเจือกันของวิถีประสาทของประสาทรับรู้กับประสาทสั่งการเคลื่อนไหว  (sensory-to-motor) และ การเจือกันของวิถีประสาทของประสาทสั่งการเคลื่อนไหวกับประสาทสั่งการเคลื่อนไหว  (motor-to-motor)

===เซลล์ประสาทกระจก===

เป็นที่รู้กันดีว่า  รามจันทรันเป็นผู้เน้นความสำคัญของ[[Mirror neuron|เซลล์ประสาทกระจก]]  (Mirror neuron)  เขาได้กล่าวว่า  การค้นพบเซลล์ประสาทกระจกเป็นข่าวสำคัญที่สุดที่ไม่ได้รับการเผยแพร่  (จากสื่อมวลชน)  ภายในทศวรรษที่ผ่านมา 
(คือมีการแจ้งถึงเซลล์ประสาทกระจกเป็นครั้งแรกในงานวิจัยที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1992 โดยกลุ่มนักวิจัยนำโดยเกียโคโม ริซโซลาตตี  ที่มหาวิทยาลัยปาร์มา  ที่เมือง[[ปาร์มา]]ใน[[ประเทศอิตาลี]])

ในปี ค.ศ. 2000  รามจันทรันพยากรณ์ว่า  

รามจันทรันคาดหมายว่า  งานวิจัยถึงบทบาทในเซลล์ประสาทกระจก  จะช่วยอธิบายความสามารถทางจิตใจของมนุษย์  เช่นความเห็นใจผู้อื่น  การเรียนรู้โดยลอกเลียนแบบ  และวิวัฒนาการทางภาษา  รามจันทรันยังได้ตั้งทฤษฎีขึ้นด้วยว่า  เซลล์ประสาทกระจกอาจเป็นกุญแจในการเข้าใจระบบประสาทซึ่งเป็นรากฐานของความรู้สึกว่าตนในมนุษย์ 

===ทฤษฎีเกี่ยวกับออทิซึม===

ในปี ค.ศ. 1999 รามจันทรัน  โดยร่วมงานกับนายอีริค แอลท์สกูเลอร์  ผู้รับอบรมหลังปริญญาเอก  (ในเวลานั้น)  และเจมี พิเนดา  ผู้เป็นเพื่อนร่วมงาน  เป็นกลุ่มนักวิจัยกลุ่มแรกที่เสนอว่า  การสูญเสีย[[mirror neurons|เซลล์ประสาทกระจก]]  อาจเป็นความบกพร่องตัวสำคัญที่อธิบายอาการและปรากฏการณ์หลาย ๆ อย่างของ[[autism spectrum|โรคกลุ่มออทิซึมสเปกตรัม]]  (autism spectrum disorder ตัวย่อ ASD) 
ในระหว่างปี ค.ศ. 2000 และ 2006 รามจันทรันและคณะที่[[University of California, San Diego|มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก]]  ได้พิมพ์บทความหลายชิ้นที่สนับสนุนทฤษฎีนี้  ซึ่งกลายเป็นทฤษฎีที่รู้จักกันว่า  "ทฤษฎีกระจกแตก"  (Broken Mirrors) ของโรค[[ออทิซึม]] 
รามจันทรันและคณะไม่ได้วัดค่าการทำงานของเซลล์ประสาทกระจกโดยตรง  แต่แสดงให้เห็นว่า  เด็กที่มีภาวะ ASD มีการตอบสนองที่ผิดปกติทาง[[EEG|คลื่นไฟฟ้าสมอง]]  (EEG)  (ที่รู้จักกันว่า  [[Mu wave]] suppression หรือการระงับคลื่นสมองมู) เมื่อเปรียบเทียบกับสมองของผู้อื่น
 
ในปี ค.ศ. 2006 รามจันทรันให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร  Frontline (แนวหน้า)  ของอินเดีย  ซึ่งเขากล่าวว่า  

การยืนยันของรามจันทรันว่า  ระบบเซลล์ประสาทนิวรอนที่ผิดปกติเป็นมูลฐานของออทิซึม  ยังเป็นสิ่งที่ถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง  ในบทความปฏิทัศน์ปี ค.ศ. 2011 ของหนังสือ *The Tell-Tale Brain  (สมองนักเล่านิทาน)* ไซมอน บารอน-โคเฮ็น ผู้อำนวยการของศูนย์วิจัยออทิซึมที่[[มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์]]กล่าวว่า     

เมื่อตระหนักแล้วว่า  ระบบเซลล์ประสาทกระจกที่ผิดปกติเพียงอย่างเดียว  ไม่สามารถอธิบายกลุ่มอาการที่กว้างขวางของ ASD รามจันทรันจึงได้ตั้งทฤษฎีเพิ่มขึ้นอีกว่า  [[temporal lobe epilepsy|โรคลมชักในสมองกลีบขมับ]]ในวัยเด็ก  และความผิดปกติช่วงพัฒนาของ[[olfactory bulb|ป่องรับกลิ่น]]  (olfactory bulb dysgenesis) อาจมีบทบาทในกลุ่มอาการของ ASD
ในปี ค.ศ. 2010 รามจันทรันกล่าวว่า    และประกาศว่า  คณะของเขาจะดำเนินงานวิจัยที่เปรียบเทียบขนาดป่องรับกลิ่นของคนไข้ออทิซึมเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมผู้เป็นปกติ

===Apotemnophilia===

ในปี ค.ศ. 2008 รามจันทรัน  พร้อมทั้งเดวิด แบรงก์ และพอล์ แม็คกิออค  ตีพิมพ์ผลงานวิจัยงานแรกที่เสนอว่า [[apotemnophilia]] เป็นโรคทางประสาทที่เกิดขึ้นจากความเสียหายใน[[สมองกลีบข้าง]]  

โรคที่มีน้อยนี้   ซึ่งคนไข้ต้องการจะให้ตัดอวัยวะของตนออก  ได้รับการบ่งชี้เป็นครั้งแรกโดยจอหน์ มันนี ในปี ค.ศ. 1977.  โดยต่อยอดงานก่อน ๆ ของรามจันทรันซึ่งชี้ถึงแผนภาพร่างกายในสมอง  รามจันทรันและคณะได้เสนอว่า  โรคนี้เกิดจากภาพร่างกายในสมองที่ไม่สมบูรณ์  ดังนั้น  ผู้มีภาวะนี้จึงเห็นอวัยวะของตนเป็นส่วนเกินที่ไม่คุ้นเคยและอยู่นอกกายของตน 
รามจันทรันได้ขยายของเขตทฤษฎีนี้โดยเสนอว่า[[anorexia nervosa|โรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจ]]  (anorexia nervosa) อาจจะเป็นโรคเกี่ยวกับภาพร่างกายที่มีมูลมาจากระบบประสาท  ไม่ใช่เป็นโรคเกี่ยวกับความอยากอาหารที่มีเหตุใน[[ไฮโปทาลามัส]]

===อาการหลงผิดคะกราส์===

โดยร่วมงานกับผู้รับอบรมหลังปริญญาเอก  (ในเวลานั้น)  คือวิลเลียมส์  เฮอร์สไตน์  รามจันทรันตีพิมพ์งานวิจัยในปี ค.ศ. 1997 ซึ่งแสดงทฤษฎีที่อธิบายมูลฐานทางประสาทของ[[Capgras delusion|อาการหลงผิดคะกราส์]]  (Capgras delusion)  ซึ่งเป็นอาการหลงผิดที่คนไข้คิดว่า  สมาชิกในครอบครัวและบุคคลผู้เป็นที่รักอื่น ๆ มีการทดแทนด้วยตัวปลอม  ก่อนหน้านั้น  อาการนี้ได้รับการอธิบายว่า  เกิดจากความขาดออกจากกันของการรู้จำใบหน้า  (facial recognition)  และความตื่นตัวของอารมณ์ความรู้สึก (emotional arousal) 

รามจันทรันและเฮอร์สไตน์  ได้เสนอคำอธิบายเกี่ยวกับโครงสร้างที่มีความเฉพาะเจาะจงยิ่งกว่าคำอธิบายเดิมว่า  [[Capgras delusion|อาการหลงผิดคะกราส์]]เป็นผลจากการเชื่อมต่อที่ขาดจากกันของ[[เขตรับรู้หน้าในรอยนูนรูปกระสวย]]  (fusiform face area)  ที่มีบทบาทใน[[face perception|การรับรู้ใบหน้า]]  และ[[อะมิกดะลา]]  (amygdala)  ซึ่งมีบทบาทในการตอบสนองด้วยอารมณ์ความรู้สึกต่อใบหน้าที่คุ้นเคย

นอกจากนั้นแล้ว  โดยมีพื้นฐานในแบบจำลองของพวกเขา  และการตอบสนองของคนไข้ที่พวกเขาตรวจสอบ  (ผู้เป็นชาว[[บราซิล]]ที่มีความบาดเจ็บที่ศีรษะเนื่องจากอุบัติเหตุรถยนต์)  รามจันทรันและเฮอร์สไตน์ได้เสนอทฤษฎีที่ทั่วไปเกี่ยวกับการสร้างความทรงจำ
พวกเขาสันนิษฐานว่า  บุคคลผู้มีอาการหลงผิดคะกราส์  สูญเสียความสามารถในการจัดระเบียบหรือการจัดประเภทของความทรงจำ  ดังนั้น  จึงไม่สามารถจัดการความจำเหล่านั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ  แทนที่จะมีความทรงจำเชื่อมต่อกันเกี่ยวข้องกับคน ๆ หนึ่ง  ความทรงจำต่าง ๆ  กันกลับประกอบด้วยความรู้สึกว่าเกี่ยวข้องกับคนต่าง ๆ กัน

===ความมีเพศสลับไปมา===
ในปี ค.ศ. 2012  เคสและรามจันทรันรายงานถึงผลการสำรวจบุคคลผู้มีภาวะ  [[bigender]]  ผู้ประสบการสลับไปมาระหว่างพฤติกรรมเป็นชายและพฤติกรรมเป็นหญิงที่อยู่นอกอำนาจจิตใจ  เคสและรามจันทรันสันนิษฐานว่า  การสลับไปมาของของพฤติกรรมอาจจะเกิดจากการสลับการทำงานในสมองสองซีกในระดับที่ลึกซึ้งกว่าปกติ  และมีการเข้าไปยับยั้งแผนที่ทางกายที่เป็นไปตามเพศจริง ๆ  ของตนใน[[สมองกลีบข้าง|คอร์เทกซ์กลีบข้าง]]

พวกเขาได้กล่าวไว้ว่า  

==การเป็นพยานในศาลฐานผู้เชี่ยวชาญ==
รามจันทรันได้รับเป็นพยานผู้เชี่ยวชาญในศาลในเรื่อง[[pseudocyesis|การตั้งครรภ์เท็จ]]   (pseudocyesis)  ในคดีปี ค.ศ. 2007 ของลิซา เอ็ม มอนต์กอมเมอรี  รามจันทรันเป็นพยานว่า  มอนต์กอมเมอรีมีอาการหลงผิดที่เกิดจากภาวะการตั้งครรภ์เท็จขั้นรุนแรง  จนกระทั่งเธอไม่สามารถตระหนักว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่  หรือตระหนักถึงความผิดถูกของพฤติกรรมของตน

==รางวัลและเกียรติคุณ==
รามจันทรันได้รับเลือกเป็น "Visiting Fellow  (สมาชิกเยี่ยมเยือน)" ของ [[All Souls College]]  ซึ่งเป็นสถาบันหนึ่งของ[[มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด]]ใน[[ประเทศอังกฤษ]]  (ค.ศ. 1998-1999)  นอกจากนั้นแล้ว  เขายังได้รับตำแหน่งเป็น "Hilgard visiting professor  (ศาสตราจารย์เยี่ยมเยือนฮิลการ์ด)"  ของ[[มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด]]ใน[[ประเทศสหรัฐอเมริกา]]  (ค.ศ. 2005)  เขาได้รับปริญญาเอกกิตติมศักดิ์จากวิทยาลัยคอนเน็คติกัต  [[ประเทศสหรัฐอเมริกา]]  (ค.ศ. 2001)  และจาก[[สถาบันเทคโนโลยีอินเดีย]]ในเมือง[[มัทราส]]  [[ประเทศอินเดีย]]  (ค.ศ. 2004) 

รามจันทรันได้รับรางวัล  "รามอน อี กาฮาล"  จากสมาคมประสาทจิตเวชระหว่างประเทศ  (ค.ศ 2004)   และเหรียญอาเรียนส์-แค็ปเปอร์ส  จากราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่ง[[ประเทศเนเธอร์แลนด์]]  เพราะผลงานของเขาใน[[ประสาทวิทยาศาสตร์]]  (ค.ศ. 1999).  เขาได้รับรางวัลเฮ็นรี เดล  ร่วมกับไมเคิล  เบรดี  จาก[[มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด]]  ในปี ค.ศ. 2005    และโดยเป็นส่วนของรางวัลนั้น  ได้รับเลือกเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ตลอดชีวิตของ[[Royal Institution of Great Britain|ราชบัณฑิตยสถานบริเตนใหญ่]] (Royal Institute of Great Britain)  ของ[[ประเทศอังกฤษ]]  เพราะ "งานวิจัยโดดเด่นระหว่างสาขา" 

ในปี ค.ศ. 2007  [[ประธานาธิบดี]]ของ[[ประเทศอินเดีย]]ได้มอบรางวัลพลเรือนระดับสามจากสูงสุด  และบรรดาศักดิ์ของประเทศอินเดีย  คือรางวัล  Padma Bhushan ให้แก่ ดร.รามจันทรัน  ในปี ค.ศ. 2008  เขาติดอันดับ  50  ในโพลสาธารณะยอดนักปราชญ์ 100  (Top 100 Public Intellectuals Poll)

==ปาฐกถา==
รามจันทรันเป็นที่รู้จักกันดีในลีลาความเป็นผู้กล่าวปาฐกถาที่ดึงดูดใจ  เขาได้เป็นผู้กล่าวปาฐกถานำ  (คีย์โน้ตสปี๊กเก้อร์)  และเป็นผู้กล่าวปาฐกถาทั้งใน[[ประเทศสหรัฐอเมริกา]]  [[ประเทศแคนาดา]]  [[ประเทศอังกฤษ]]  [[ประเทศออสเตรเลีย]]  และ[[ประเทศอินเดีย]]  
* ในปี ค.ศ. 1995  เขาได้เป็นผู้กล่าวปาฐกถา  "ทศวรรษของสมอง" ณ การประชุมประจำปีครั้งที่ 25 ของสมาคมประสาทวิทยา 
* ในปี ค.ศ. 1997 ได้ให้ปาฐกถาอนุสรณ์บีต์ตี  ที่[[มหาวิทยาลัยแมคกิลล์]]  [[ประเทศแคนาดา]] 
* ในปี ค.ศ. 1999  ได้ให้ปาฐกถานำที่งานประชุมทศวรรษแห่งสมอง   ต่อหน้าองค์ประชุมของสถาบันสุขภาพแห่งชาติ  (NIH)  และ[[หอสมุดรัฐสภา]]  [[ประเทศสหรัฐอเมริกา]] 
* ได้ให้ปาฐกถา  "Rabindranath Tagore"  ณ  ศูนย์ปรัชญาและมูลนิธิวิทยาศาสตร์  ณ  [[กรุงนิวเดลี]]  [[ประเทศอินเดีย]] 
* ในปี ค.ศ. 2003  ได้ให้ปาฐกถา  "รีธ"  (Reith Lectures) ที่มีเป็นประจำปีของ[[บรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ]] 
* ในปี ค.ศ. 2007 ได้ให้ปาฐกถาซึ่งเป็นส่วนของปาฐกถาชุด  โดยรับการสนับสนุนจากมูลนิธิเท็มเปิลตันของ[[ราชสมาคมแห่งลอนดอน]] 
* ในปี ค.ศ. 2010  ได้ให้ปาฐกถาดีเด่น  IAS  ณ  สถาบันการศึกษาชั้นสูง  (Institute of Advanced Studies หรือ IAS)  ของมหาวิทยาลัยบริสตอล  อุทิศให้กับสหายเก่าผู้เป็นเพื่อนร่วมงานของเขาคือนายริชาร์ด เกร็กกอรี 
* ในเดือนตุลาคม  ค.ศ.  2011  ได้ให้ปาฏฐกถามีชื่อว่า  "ประสาทวิทยาของธรรมชาติมนุษย์"  ที่งานประชุมโนเบล  ณ  วิทยาลัยกัสตาวัส  อดอล์ฟัส  ในเมืองเซนต์ปีเตอร์  [[รัฐมินนิโซตา]]  [[ประเทศสหรัฐอเมริกา]] 
* ในปี ค.ศ. 2012  ได้ให้ปาฐกถากิฟฟอร์ด  (28-30 พ.ค.)  ณ  [[มหาวิทยาลัยกลาสโกว์]]

==*Minotaurasaurus ramachandrani*==
ความสนใจของเขาใน[[บรรพชีวินวิทยา]]  (paleontology)  กระตุ้นรามจันทรันให้จัดซื้อกะโหลกซากดึกดำบรรพ์ของ[[ไดโนเสาร์]]จาก[[ทะเลทรายโกบี]]  ซึ่งได้รับการตั้งชื่อตามชื่อของเขาว่า  *Minotaurasaurus ramachandrani*  ในปี  ค.ศ.  2009 

ข้อถกเถียงย่อย ๆ ได้เกิดขึ้นเพราะประวัติความเป็นมาของกะโหลกใบนี้  นักบรรพชีวินวิทยาบางท่านกล่าวว่า  ซากดึกดำบรรพ์นี้ขุดมาจากทะเลทรายโกบีโดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลจีน  และได้รับการขายโดยไม่มีการแลกเปลี่ยนเอกสารที่สมควร
รามจันทรันผู้ได้ซื้อซากดึกดำบรรพ์นี้ที่เมืองทัคสัน  [[รัฐแอริโซนา]]  [[ประเทศสหรัฐอเมริกา]]  ได้กล่าวว่า  เขามีความยินดีที่จะส่งคืนซากดึกดำบรรพ์นี้กลับไปยังประเทศที่สมควร  ถ้ามีใครแสดง  "หลักฐานว่า  ซากดึกดำบรรพ์นี้มีการส่งออกโดยไม่ได้รับอนุญาต"  แก่เขา  ในตอนนี้  กะโหลกที่เป็นแบบตัวอย่างนั้น  ยังอยู่ที่พิพิธภัณฑ์หุบเขาวิคเตอร์  ([http://www.co.san-bernardino.ca.us/museum/branches/vvm.htm Victor Valley Museum] )  ซึ่งอยู่ในระยะการเดินทางชั่วโมงหนึ่งโดยรถยนต์  ด้านทิศตะวันออกของ[[นครลอสแอนเจลิส]]  ที่เมืองหุบเขาแอปเปิล  [[รัฐแคลิฟอร์เนีย]]  [[ประเทศสหรัฐอเมริกา]]

==หนังสือที่เขียน==
* *Phantoms in the Brain: Probing the Mysteries of the Human Mind  (อวัยวะแฟนตอมในสมอง - การสำรวจความลึกลับของใจมนุษย์)*, เขียนร่วมกับ Sandra Blakeslee, ค.ศ. 1998, ISBN 0-688-17217-2
* *Encyclopedia of the Human Brain  (สารานุกรมสมองมนุษย์)* (หัวหน้าบรรณาธิการ) ISBN 0-12-227210-2
* *The Emerging Mind  (ใจที่กำลังเผยตัว)*, ค.ศ. 2003, ISBN 1-86197-303-9
* *A Brief Tour of Human Consciousness: From Impostor Poodles to Purple Numbers  (ทัวร์สั้น ๆ ของใจมนุษย์ - ตั้งแต่สุนัขพูเดิลตัวปลอม  จนถึงตัวเลขมีสีม่วง)*, ค.ศ. 2005, ISBN 0-13-187278-8 (ปกอ่อน)
* *The Tell-Tale Brain: A Neuroscientist's Quest for What Makes Us Human  (สมองนักเล่านิทาน  –  การสืบหาความเป็นมนุษย์ของนักประสาทวิทยาคนหนึ่ง)*, ค.ศ. 2010, ISBN 978-0-393-07782-7


==เชิงอรรถและอ้างอิง==


==แหล่งข้อมูลอื่น==
*[http://www.ted.com/talks/vilayanur_ramachandran_on_your_mind.html วีดีโอของ TED.com เรื่อง  "ร่องรอย  ๓  อย่างเพื่อเข้าใจสมองของคุณ  (3 Clues to Understanding Your Brain)"] โดย  ดร.รามจันทรัน ค.ศ. 2007, เป็นภาษาอังกฤษแต่มีคำบรรยายแปลด้านล่าง  
* [http://www.ted.com/index.php/talks/view/id/184 "รามจันทรันกับใจของคุณ"]  เล็กเช่อร์ภาษาอังกฤษเกี่ยวกับความเสียหายในสมองและโครงสร้างของใจ,  มีคำบรรยายไทยด้านล่าง, ที่  TED.com
* [http://cbc.ucsd.edu/ramabio.html Vilayanur S. Ramachandran (official webpage)] 
* [http://thesciencenetwork.org/programs/the-science-studio/take-the-neuron-express-for-a-brief-tour-of-consciousness Take the Neuron Express for a Brief Tour of Consciousness]  *The Science Network* interview with V.S. Ramachandran
* [http://cbc.ucsd.edu/ramaillusions.html Ramachandran Illusions] 
* [http://www.abc.net.au/rn/science/mind/stories/s1358883.htm All in the Mind interview]
* [http://www.bbc.co.uk/radio4/reith2003/ Reith Lectures 2003 *The Emerging Mind'' by Ramachandran] หรือ โหลดได้ที่
**  
**  
**  
**  
** 
* Talk at Princeton  A 2009 talk about his work.
* The Third Culture  Scroll down for three of his essays regarding mirror neurons and self-awareness
* Ramachandran's contribution to The Science Network's Beyond Belief 2007 Lectures  on synaesthesia and metaphor.

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2494
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:ชาวอินเดียในสหรัฐ
หมวดหมู่:นักประสาทวิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:นักวิจัยออทิซึม
หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์ชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายอินเดีย
หมวดหมู่:ผู้ไม่ถือศาสนาชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ผู้ไม่ถือศาสนาชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐทมิฬนาฑู
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก
หมวดหมู่:บุคคลจากสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย