open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
กาฟักไข่

**กาฟักไข่** เป็นการละเล่นเด็กไทย ที่ใช้ผู้เล่นอย่างน้อยสองคน ส่วนมากจะเล่น 5-6 คนขึ้นไป ไม่จำกัดว่าเป็นชายหรือหญิง โดยมีอุปกรณ์คืออะไรก็ได้มีลักษณะกลม มาใช้แทนไข่ของกา เท่ากับจำนวนผู้เล่น ควรเล่นบริเวณลานกว้างหรือพื้นที่โล่ง

กาฟักไข่อาจมีชื่อเรียกต่างกันในแต่ละภาค เช่นภาคเหนือ เรียกว่า “แย่งไข่เต่า”หรือ “ซ่อนไข่เต่า” ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเรียกว่า “เต่าฟักไข่” ภาคใต้เรียกว่า “จระเข้ฟาดหาง” หรือ “ยั่วกระทิง” เป็นต้น

## กติกา
ทำอาณาเขตวงกลมบนพื้นขึ้นมาจำนวน 2 วง วงเล็กอยู่ภายในวงใหญ่ นำไข่ทั้งหมดไว้ในวงเล็ก โดยให้ผู้เล่นหนึ่งคนเป็นกา คอยยืนในวงกลมปกป้องไข่ ส่วนผู้เล่นที่เหลือนอกวงกลมคอยแย่งไข่ออกมาให้ครบทั้งหมด และผู้เล่นภายนอกต้องระวังไม่ให้ถูกผู้เล่นที่เป็นกาสัมผัส

## แหล่งข้อมูลอื่น
* การละเล่นกาฟักไข่ 

หมวดหมู่:การละเล่นเด็กไทย
สุธรรม ระหงษ์

นาวาตรี **สุธรรม ระหงษ์** (เกิด 4 เมษายน พ.ศ. 2505) เป็นทหารเรือและนักการเมืองชาวไทย อดีตรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรสาคร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ และอดีตเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (เฉลิมชัย ศรีอ่อน)

## ประวัติ
สุธรรม เกิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2505 ที่ตำบลท่าไม้ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร เป็นบุตรนายอุดม กับนางมาลัย ระหงษ์ ด้านครอบครัวสมรสกับนาวาเอกหญิง อิชยา ระหงษ์

สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี บัญชีบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และ รัฐศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ต่อมาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

## การทำงาน
สุธรรม ระหงษ์ เข้ารับราชการเป็นทหารเรือ ในปี พ.ศ. 2528 ต่อมาโอนย้ายมาเป็นปลัดอำเภอ (เจ้าพนักงานปกครอง) สังกัดกรมการปกครอง ในปี พ.ศ. 2535 และลาออกมาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัด ในปี พ.ศ. 2543 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรสาคร เขต 2 พรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 

และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 ลงเลือกตั้งอีกครั้งแต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง จนกระทั่งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ลงสมัครรับเลือกตั้งแบบ 1 เขต 3 คน เขาได้คะแนนมาเป็นอันดับที่ 1 ได้เป็น ส.ส.สมัยที่ 2

ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่เดิม สังกัดพรรคประชาธิปัตย์เช่นเดิม แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 31 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง จนเมื่อนายกนก วงษ์ตระหง่าน ลาออกเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2565 นาวาตรีสุธรรม จึงได้เลื่อนลำดับในตำแหน่ง ส.ส. ในที่สุด

เเละต่อมาในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร เขาได้รับการเเต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (ดร.เฉลิมชัย ศรีอ่อน) ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ.2567

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
สุธรรม ระหงษ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 จังหวัดสมุทรสาคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดสมุทรสาคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ (เลื่อนแทน)

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอกระทุ่มแบน
หมวดหมู่:ทหารเรือชาวไทย
หมวดหมู่:ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดสมุทรสาคร
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรสาคร
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ชาตรี ประกิตนนทการ

**ศาสตราจารย์ ดร.ชาตรี ประกิตนนทการ** ศาตราจารย์ประจำภาควิชาศิลปสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร มีความสนใจทางวิชาการในประเด็น ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม สถาปัตยกรรมไทย และการอนุรักษ์และพัฒนา  

ชาตรีสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีด้านสถาปัตยกรรมไทยจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร จากนั้นจึงศึกษาต่อระดับปริญญาโทด้านสถาปัตยกรรมที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผลงานวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโทได้รับการปรับปรุงและตีพิมพ์เป็นหนังสือชื่อ *การเมืองและสังคมในศิลปสถาปัตยกรรม: สยามสมัย ไทยประยุกต์ ชาตินิยม* นอกจากนี้ เขายังมีผลงานวิจัย หนังสือ และบทความวิชาการตีพิมพ์อย่างต่อเนื่อง

## ผลงาน
### หนังสือและงานวิจัยภาษาไทย
* *คณะราษฎรฉลองรัฐธรรมนูญ : ประวัติศาสตร์การเมือง หลัง 2475 ผ่านสถาปัตยกรรม "อำนาจ"* (กรุงเทพฯ: มติชน, 2548).
* *โครงการวิจัยเพื่อจัดทำแผนแม่บทเพื่อการอนุรักษ์และพัฒนา ชุมชนบ้านไม้โบราณ "ป้อมมหากาฬ"* (กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2549).
* *การเมืองและสังคมในศิลปสถาปัตยกรรม สยามสมัย ไทยประยุกต์ ชาตินิยม* (กรุงเทพฯ: มติชน, 2550).
* *พระพุทธชินราช ในประวัติศาสตร์สมบูรณาญาสิทธิราชย์* (กรุงเทพฯ: มติชน, 2551).
* *ศิลปะ-สถาปัตยกรรมคณะราษฎร: สัญลักษณ์ทางการเมืองในเชิงอุดมการณ์* (กรุงเทพฯ: มติชน, 2552).
* *สถาปัตยกรรม* (กรุงเทพฯ: เมคอะวิช, 2554).
* *รื้อ-สร้าง ศาลฎีกา: เอกสารประกอบการสัมมนาข้อเสนอแนะและจดหมายเปิดผนึกถึงประธานศาลฎีกาต่อโครงการก่อสร้างกลุ่มอาคารศาลฎีกาใหม่* (กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2556).
* *การเมืองในสถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 1* (กรุงเทพฯ: มติชน, 2558).
* *สถาปัตยกรรมไทยหลังรัฐประหาร 19 กันยา 49* (กรุงเทพฯ: อ่าน, 2558).

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

* คำประกาศ รางวัลชูเกียรติ อุทกะพันธุ์ ครั้งที่ 4 ประจำปี 2550 “สาขาศิลปะและวรรณกรรม”. ผ่านเว็บไซต์สำนักพิมพ์มติชน 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* สัมภาษณ์ชาตรี ประกิตนนทการ: “เพดานความคิดในสถาปัตยกรรรมของคณะราษฎรกับสังคม”
* ชาตรี ประกิตนนทการ : สถาปัตย์คณะราษฎร บนพื้นที่ศักดิ์สิทธิแห่งสมบูรณาญาสิทธิราชย์
* ชาตรี ประกิตนนทการ, ศิลปะคณะราษฎร , วารสารฟ้าเดียวกัน, ปีที่ 5 ฉบับที่ 1

หมวดหมู่:สถาปนิกชาวไทย
หมวดหมู่:นักประวัติศาสตร์ชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
หมวดหมู่:อาจารย์คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การสังหารหมู่ที่โรงเรียนโยเกลา

**การสังหารหมู่โรงเรียนโยเกลา** เกิดขึ้นวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ที่โรงเรียนมัธยมโยเกลา () ที่โยเกลา เขตเทศบาลตูซุลา ประเทศฟินแลนด์ มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ทั้งสิ้น 9 ราย เป็นนักเรียน 6 ราย อาจารย์ใหญ่ พยาบาลโรงเรียน และตัวผู้ก่อเหตุ ซึ่งเป็นนักเรียนชายวัย 18 ปี ชื่อเปกกา-เอริก เอาวิเนน ก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุการณ์ เอาวิเนนได้เผยแพร่วิดีโอผ่านเว็บไซต์ยูทูบเกี่ยวกับการสังหารหมู่นี้

เหตุการณ์นี้เป็นการยิงกันภายในโรงเรียนครั้งที่สองของประเทศ ก่อนหน้านี้เคยเกิดเหตุการณ์ยิงกันในโรงเรียนที่เรามา เมื่อปีพ.ศ. 2532 ในประเทศฟินแลนด์ การเป็นเจ้าของปืนเป็นเรื่องปกติ แต่การใช้อาวุธปืนจนถึงแก่ชีวิตเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นน้อยมาก

## เหตุการณ์
ตำรวจได้รับแจ้งเหตุเมื่อเวลา 11.44 น. ตามเวลาท้องถิ่น มีการประกาศในโรงเรียนให้นักเรียนทั้งหมดอยู่ในห้องเรียนและล็อกประตู หน่วยปฏิบัติการชุดแรกเข้าปิดล้อมโรงเรียนในเวลา 11.55 น. และสั่งให้ผู้ก่อเหตุมอบตัว แต่ผู้ก่อเหตุยิงไปทางเจ้าหน้าที่ ซึ่งไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เสียงปืนนัดสุดท้ายดังขึ้นเมื่อเวลา 12.04 น. เมื่อเปกกา-เอริก เอาวิเนนยิงตัวเองที่ศีรษะ เอาวิเนนถูกพบในห้องน้ำของโรงเรียนเมื่อเวลา 13.53 น. และเสียชีวิตเมื่อเวลา 22.14 น. ที่โรงพยาบาล

มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์เก้าคน เป็นนักเรียนชายห้าคน นักเรียนหญิงหนึ่งคน อาจารย์ใหญ่ และพยาบาลโรงเรียน

## ผู้ก่อเหตุ
ผู้ก่อเหตุยิงครั้งนี้เป็นนักเรียนชายอายุ 18 ปี ชื่อ**เปกกา-เอริก เอาวิเนน** (Pekka-Eric Auvinen) ซึ่งเป็นนักเรียนของโรงเรียน เอาวิเนนเขียนถึงตัวเองเป็นภาษาอังกฤษในหน้าประวัติของเว็บไซต์ยูทูบว่า "I am a cynical existentialist, antihuman humanist, antisocial socialdarwinist, realistic idealist and godlike atheist." (ผมเป็นนักอัตถิภาวนิยมที่ไม่เชื่อความจริงใจ นักมนุษยนิยมที่ต่อต้านมนุษย์ โซเชียลดาร์วินนิสต์ที่ต่อต้านสังคม นักจิตนิยมแบบสัจนิยม และนักอเทวนิยมที่เป็นเหมือนพระเจ้า) ในหน้าประวัติยังกล่าวถึงความนิยม "การคัดเลือกตามธรรมชาติ" (natural selection) และความเกลียดชังมนุษยชาติ "ผมในฐานะผู้คัดเลือกตามธรรมชาติ จะทำลายทุกคนที่ผมเห็นว่าไม่เหมาะสม ความเสื่อมเสียของเผ่าพันธุ์มนุษย์ และความล้มเหลวของการคัดเลือกตามธรรมชาติ" เอาวิเนนยังเขียนว่า ทั้งหมดนี้เป็นสงครามของเขา และอย่าโทษคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ เพื่อน หนังสือ เพลง เกม

ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ เอาวิเนนอัปโหลดวิดีโอในยูทูบผ่านบัญชีผู้ใช้ "sturmgeist89" ตั้งชื่อว่า "Jokela High School Massacre - 11/7/2007 (การสังหารหมู่ที่โรงเรียนมัธยมโยเกลา)" "naturalselection89" บัญชีผู้ใช้ก่อนหน้านั้นของเอาวิเนน ถูกห้ามใช้ในเดือนตุลาคม วิดีโอส่วนใหญ่ที่เขาอัปโหลดเกี่ยวข้องกับการยิงปืนและความรุนแรง เช่นเหตุการณ์สังหารหมู่ที่โรงเรียนมัธยมโคลัมไบน์ การโจมตีด้วยแก๊สซารินที่โตเกียว และการระเบิดในระหว่างสงครามอิรัก รวมถึงวิดีโอที่มีการอ้างอิงถึงเหตุการณ์ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* รวมสื่อที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์  รวมถึงโฮมวิดีโอของเอาวิเนน และภาพหน้าจอของหน้าประวัติในยูทูบ

ยโยเกลา
หมวดหมู่:ประเทศฟินแลนด์
เข้าพรรษา (พืช)

**เข้าพรรษา** หรือ **กล้วยจะก่าหลวง** หรือ**ข่าเจ้าคุณวินิจ** (; ) เป็นพืชดอกในสกุลเทียนพรรษา วงศ์ขิง มีดอกเป็นช่อสีเหลือง มีเหง้าใต้ดิน กาบใบห่อขึ้นมาเป็นลำต้นเทียม ใบเดี่ยว ดอกช่อ มีริ้วประดับรูปไข่แกมรีสีม่วงแดงหรือสีขาวรองรับดอกย่อยสีเหลือง ผลรูปไข่มีสามพูออกดอกช่วงมิถุนายน – ตุลาคม พบในภาคเหนือและภาคกลาง พบครั้งแรกในไทยเมื่อ 4 กันยายน พ.ศ. 2467 ที่บ้านแม่ก้อ จังหวัดลำพูน โดยพระยาวินิจวนันดร ชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติแก่ผู้ค้นพบ 

เข้าพรรษามีชื่ออื่น ๆ เช่น กล้วยจะก่าหลวง (ลำพูน), กลางคาน (กลาง) และว่านสาวหลง (กลาง)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ไม้ดอกไม้ประดับ
หมวดหมู่:วงศ์ขิง
มวลเขาสูงอันนปูรณะ

thumb|250px|ยอดเขาอันนปูรณะใต้และยอดเขาอันนปูรณะ 1

**อันนปูรณะ** () เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาหิมาลัยด้านตะวันตก ในประเทศเนปาล ซึ่งประกอบด้วยยอดเขาสูงเกินกว่า 7,200 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ถึง 6 ยอด ยอดเขาที่มีชื่อเสียงที่สุดคืออันนปูรณะ 1 (Annapurna I) ยอดเขาสูงอันดับที่ 10 ของโลก หนึ่งใน 14 ยอดเขาที่สูงเกิน 8 พันเมตร  คือมีความสูงถึง 8,091 เมตร นอกจากนี้ในมวลเขาสูงอันนปูรณะ มีเขาสรางโกฏ () สูง 1,592 เมตรจากระดับน้ำทะเล ซึ่งเป็นจุดชมพระอาทิตย์ขึ้น ที่ได้รับการยกย่องว่าสวยที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

ชื่อ **อันนปูรณะ** มาจากภาษาสันสกฤต หมายถึง เทวีแห่งการเก็บเกี่ยว ซึ่งในคติทางฮินดูถือเป็นปางที่ 8 ใน 9 ปางของพระอุมาเทวี ชายาของพระศิวะ ที่ทรงเป็นผู้ประทานความอุดมสมบูรณ์แก่พืชพันธุ์ธัญญาหาร เรียกอีกชื่อหนึ่งว่าปาง "มหาเคารี" ซึ่งเป็นปางที่มีผู้สักการบูชามากที่สุด รองจากปาง "กาลราตรี" หรือ "เจ้าแม่กาลี" และเพื่อแสดงความเคารพ รัฐบาลเนปาลได้ประกาศสงวนเขามาฉาปุจฉเรหรือเขาหางปลาใกล้เมืองโปขรา เป็นเขตปลอดนักไต่เขา เพื่อให้เป็นที่สถิตของ องค์เทวีอันนปูรณะ

**ยอดเขาอันนปูรณะ 1** เป็นยอดเขาสูงเกิน 8,000 เมตรแห่งแรกที่มีมนุษย์ไต่ถึง โดยมอริส แอร์ซอก (Maurice Herzog) และหลุยส์ ลัชนาล (Louis Lachenal) นักไต่เขาชาวฝรั่งเศส นำทีมอีก 7 คน ขึ้นสู่ยอดเขาสำเร็จใน พ.ศ. 2493 หรือ 3 ปีก่อนที่เซอร์เอ็ดมันด์ ฮิลลารี จะพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ และแม้ว่าเอเวอเรสต์ จะโด่งดังในฐานะยอดเขาสูงที่สุดในโลก แต่ในความเป็นจริง มีนักไต่เขามาเยือนอันนปูรณะถึงกว่า 40,000 คนต่อปี ซึ่งมากกว่าเอเวอเรสต์ 2 เท่า เนื่องจากอันนปูรณะมีความหลากหลายทางสภาพภูมิศาสตร์ ทั้งทะเลสาบในหุบเขาโปขราที่มีอากาศร้อนชื้นไปจนถึงภูเขาน้ำแข็ง ประกอบไปด้วยพรรณไม้และสัตว์ป่า เช่น แพะภูเขา เสือดาวหิมะ รวมทั้งนกต่าง ๆ กว่า 400 ชีวิต โดยมีชนเผ่าที่แตกต่างกันถึง 7 ชนเผ่า ทำให้เส้นทางเดินเขารอบมวลเขาสูงอันนปูรณะหนึ่งสัปดาห์ ถือเป็นเส้นทางคลาสสิกแห่งหนึ่งสำหรับนักไต่เขาทั่วโลก

ยอดสูงสุดของอันนปูรณะถือเป็นหนึ่งในยอดเขาอันตรายที่สุดในโลก มีอัตราการเสียชีวิตของนักไต่เขาสูงถึงร้อยละ 40 จากสถิติจนถึง พ.ศ. 2548 มีผู้พิชิตยอดเขาอันนปูรณะสำเร็จ 103 คน และมีผู้เสียชีวิตถึง 56 คน ส่วนมากเนื่องจากหิมะถล่มที่เกิดขึ้นเป็นประจำ

## ยอดเขาสูงในมวลเขาสูงอันนปูรณะ
ยอดเขาสูงเกิน 7,200 เมตรในมวลเขาสูงอันนปูรณะ มีด้วยกัน 6 ยอด ตามลำดับความสูง คือ

## ดูเพิ่ม
* เทือกเขาหิมาลัย
* ยอดเขาแปดพันเมตร

อันนปูรณะ
อันนปูรณะ
หมวดหมู่:เทือกเขาหิมาลัย
พระกฤษณะ

**พระกฤษณะ** (, ; , )  เป็นเทพเจ้าองค์สำคัญในศาสนาฮินดู หนึ่งในแปดอวตารของพระวิษณุ และในบางธรรมเนียมบูชาในฐานะสวยัมภควัน หรือพระเจ้าสูงสุด พระกฤษณะเป็นเทพเจ้าแห่งการปกป้องดูแล, ความเมตตา, ความอ่อนโยน และความรัก รวมถึงเป็นหนึ่งในเทพเจ้าฮินดูที่ได้รับการบูชาแพร่หลายที่สุด ชาวฮินดูเฉลิมฉลองวันประสูติของพระกฤษณะทุกปีในเทศกาลกฤษณชันมาษฏมีตามปฏิทินฮินดู ซึ่งตรงกับเดือนสิงหาคมถึงกันยายนตามปฏิทินเกรกอเรียน

เรื่องราวในพระชนม์ชีพของพระกฤษณะเรียกว่า "กฤษณลีลา" พระกฤษณะทรงเป็นตัวละครสำคัญในมหาภารตะ, *[[Bhagavata Purana|ภควตาปุราณะ]]*, *[[Brahma Vaivarta Purana|พรหมไววรรตปุราณะ]]* และ *[[ภควัตคีตา]]* นอกจากนี้ยังปรากฏการกล่าวถึงพระองค์ในเอกสารเชิงปรัชญา, เทววิทยา และ ปรัมปราวิทยาฮินดูอีกหลายชิ้นงาน ในวรรณกรรมต่าง ๆ มีเขียนถึงพระกฤษณะในรูปปางต่าง ๆ กัน ทั้งในรูปเทพเจ้าองค์น้อย, เทพเจ้าที่ขี้เล่น, วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ไปจนถึงพระเป็นเจ้าผู้สูงสุดแห่งจักรวาล ประติมานวิทยาของพระกฤษณะจึงเป็นการสะท้อนตำนานต่าง ๆ เหล่านี้ ผ่านการแสดงรูปปางพระองค์ในแต่ละช่วงวัย เช่นในรูปของทารกกำลังกินเนย, เด็กชายกำลังบรรเลงปี่ขลุ่ยหรือคู่กับพระราธา และในรูปของผู้ทรงราชรถกำลังสนทนาอย่างน่าเกรงขามกับอรชุน

พระนามหรือพระนามคล้ายกันของพระกฤษณะปรากฏในเอกสารและวัฒนธรรมที่อายุเก่าแก่ถึง 1000 ปีก่อนคริสต์กาล ในบางธรรมเนียมย่อย มีการบูชาพระกฤษณะในฐานะ *[[Svayam Bhagavan|สวยัมภควัน]]* (พระเจ้าสูงสุด) ในธรรมเนียมเช่นกฤษณลัทธิ ธรรมเนียมย่อยเหล่านี้เติบโตขึ้นในยุคขบวนการภักติในยุคกลาง วรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับพระกฤษณะยังมีอิทธิพลมากต่อศิลปนาฏกรรมมากมาย เช่น ภารตนาฏยัม, กถกาลี, กูชีปูดี, โอฑิสสี และ มณีปุรีนาฏกรรม มีการบูชาพระกฤษณะทั่วไปในทุกคติธรรมเนียมของศาสนาฮินดู และมีบูชามากเป็นพิเศษในแถบวฤนทาวัน รัฐอุตตรประเทศ, ทวารกะ และ ชูนครห์ รัฐคุชราต; บูชาในรูปปางชคันนาถ ในโอริศา, มายาปุระ รัฐเบงกอลตะวันตก; บูชาในรูปปางวิโฐพา ในปัณฒรปุระ รัฐมหาราษฏระ, ศรีนาถจี ในนาถทวาระ รัฐราชสถาน, อุทุปีกฤษณะในรัฐกรณาฏกะ, ปรรถสารถี ในรัฐทมิฬนาฑู, อรันมุละ, รัฐเกรละ และ คุรุวยูรัปปัน ในคุรุวยูร รัฐเกรละ นับตั้งแต่ทศวรรษ 1960s เป็นต้นมา คติการบูชาพระกฤษณะยังเผยแผ่ไปยังโลกตะวันตกและแอฟริกา โดยเฉพาะจากกิจการของอิสก์คอน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* *The Mahabharata* of Krishna-Dwaipayana Vyasa, translated by Kisari Mohan Ganguli, published between 1883 and 1896
* *The Vishnu-Purana*, translated by H. H. Wilson, (1840)
* *The Srimad Bhagavatam*, translated by A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada, (1988) copyright Bhaktivedanta Book Trust
* 
* *The Jataka or Stories of the Buddha's Former Births*, edited by E. B. Cowell, (1895)
* 
* 
* 
* *Garuda Pillar of Besnagar*, Archaeological Survey of India, Annual Report (1908–1909). Calcutta: Superintendent of Government Printing, 1912, 129.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* *History of Indian Theatre* By M. L. Varadpande. Chapter *Theatre of Krishna*, pp.&nbsp;231–94. Published 1991, Abhinav Publications, .
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิด 763 ปีก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:บุคคลในศาสนาฮินดู
หมวดหมู่:เทพเจ้าฮินดู
หมวดหมู่:มหาภารตะ

หมวดหมู่:พระวิษณุ
อักษรไอริช

**อักษรไอริช**หรือ**อักษรแกลิก** เริ่มพบในยุคกลางโดยพัฒนามาจากอักษรละติน แต่เดิม ภาษาไอริชเขียนด้วยอักษรโอคัม เมื่อศาสนาคริสต์เข้ามายังไอร์แลนด์จึงเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรละตินแล้วจึงเกิดอักษรไอริชตามมา ปัจจุบันยังใช้สำหรับการเขียนป้ายและตกแต่งในไอร์แลนด์

frameless|upright=2.5

อไริช
ชุดตัวอักษรทีบส์

**ชุดตัวอักษรทีบส์** () มีจุดกำเนิดไม่แน่นอน นิยมเรียกอักษรนี้ว่าอักษรรูนของโฮโนเรียส (Runes of Honorius) ตามชื่อของโฮเรียสแห่งทีบส์ หรืออักษรแม่มด มีความสัมพันธ์กับอักษรละตินตัวต่อตัว ยกเว้น j และ u ที่อยู่ในรูปของ i และ v เป็นอักษรที่แม่มดใช้เขียนจารึกและเวทมนตร์เพื่อซ่อนความหมายของข้อความและทำให้ดูขลัง 

## อ้างอิง
* อักษรทีบส์ของแม่มด 

ทีบส์
หมวดหมู่:ไสยศาสตร์
การพับกระดาษ

right|250px
**การพับกระดาษ** คือ การแปรสภาพวัสดุกระดาษให้มีรูปร่าง มิติ และรูปทรง เป็นไปตามจินตนาการของผู้ประดิษฐ์ ทั้งนี้โดยมาก มักเป็นการพับทีเลียนแบบวัตถุ หรือสิ่งมีชีวิต อย่างเช่น การพับเครื่องบิน นก เต่า กบ ฯลฯ ที่โดยมากแล้วใกล้เคียงกับของจริง ปัจจุบันการพับกระดาษเป็นรูปต่าง ๆ มีความซับซ้อน และมีแบบแผนมากขึ้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะได้รับเอาศิลปะการพับกระดาษ จากประเทศญี่ปุ่นที่เรียกว่า "โอริงามิ" เข้ามาและนำมาผสมผสานจนกลายเป็นงานอดิเรกอย่างหนึ่งที่มีคนให้ความสนใจไม่น้อย การพับกระดาษในยุคสมัยใหม่ คือ การพับที่ไม่ยึดติดกับความเชื่อเก่า ๆ และพร้อมที่จะรับเอาแนวความคิดใหม่ ๆ จนถึงขั้นที่จะพับเป็นอะไรก็ได้ตามใจนึก 

การพับกระดาษกำเนิดขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อประมาณ 50 ปีก่อน โดยเป็นกิจกรรมยามว่างและเป็นศิลปะมรดกตกทอดทางวัฒนธรรมญี่ปุ่น ในสมัยก่อนนิยมพับกระดาษเพื่อนำไปประดับตกแต่งในพิธีกรรมทางศาสนา ชาวบ้านจะทำของถวายเทพเจ้าแล้วจัดเรียงบนกระดาษที่พับตามแบบแผนในช่วงเทศกาลต่าง ๆ  

สำหรับในประเทศไทย การพับกระดาษเริ่มขึ้นเมื่อ 30-40 ปีที่ผ่านมา โดยจุดเริ่มต้นการพับกระดาษของไทยคือการพับถุงกล้วยแขก หลังจากนั้นอีก 20 ปี มีองค์กรญี่ปุ่นเข้ามาเผยแพร่วัฒนธรรมและสอนการพับกระดาษในไทย จนเกิดเป็นนักพับกระดาษไทยรุ่นใหม่ มีการก่อตั้งชมรมนักพับกระดาษไทย

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* โอะริงะมิ

หมวดหมู่:ที่มาการพับกระดาษ
แกแล

**แกแล** (ชื่อวิทยาศาสตร์ : Maclura cochinchinensis Corner)  มีเกิดตามป่าโปร่งทางภาคกลาง ภาคเหนือ และภาคใต้ มีชื่ออื่น  แกก้อง (แพร่) แกแล สักขี เหลือง (กลาง) แกล แหร (ใต้) เข (นครราชสีมา) ช้างงาต้อก (ลำปาง) น้ำเคี่ยโซ่ (ปัตตานี) หนามเข (ประจวบคีรีขันธ์) กะเลอะเซอะ (กะเหรี่ยง-กาญจนบุรี) กระจายพันธุ์ตั้งแต่เทือกเขาหิมาลัยไปจนถึงญี่ปุ่น เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และออสเตรเลีย

แกแลเป็นไม้พุ่มรอเลื้อย  ตามเถามีหนามตลอดเถา เนื้อไม้สีค่อนข้างขาว มียางขาว  เปลือกลำต้นสีเทา แก่นเป็นสีเหลือง ใบเดี่ยว เรี่ยงสลับ เวียนรอบกิ่งรูปวงรี กว้าง 1 - 3.5 ซม. ยาว 2 - 9 ซม. มีหนามแหลมออกตรงซอกใบ 1 อัน ยาวประมาณ 1 ซม. ดอกช่อ ออกที่ซอกใบ แยกเพศ อยู่คนละต้น รูปกลม  ผล เป็นผลรวม ผลแก่สีเหลืองแล้วเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง เมล็ดกลม สีน้ำตาล 

## สรรพคุณ
แก่น มีรสขม ใช้แก่นแก้ไข้รากสาด แก้ท้องร่วง บำรุงน้ำเหลือง บำรุงกำลัง บำรุงเลือด  แก้พุพอง เป็นยาขับปัสสาวะ  และสารสกัดด้วยเฮกเซนและคลอโรฟอร์มจากรากของสมุนไพรแกแล สามารถออกฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระใช้แก่นซึ่งให้สีเป็นสีเหลืองสดเหมาะแก่การย้อมไหมเป็นสีเหลือง ในอินโดนีเซียใช้ย้อมผ้า ย้อมเสื่อ ใบอ่อนรับประทานเป็นผัก

## อ้างอิง

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 3: พืชให้สีย้อมและแทนนิน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 110 - 111
หมวดหมู่:พืชให้สีย้อม
หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
หมวดหมู่:ไม้เลื้อย
หมวดหมู่:สมุนไพร
หมวดหมู่:วงศ์ขนุน
อำเภอวังจันทร์

**วังจันทร์** เป็นอำเภอหนึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดระยอง

thumb|สถานีบริการน้ำมันในเขตตำบลชุมแสง

## ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอวังจันทร์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับอำเภอหนองใหญ่และอำเภอบ่อทอง (จังหวัดชลบุรี)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับอำเภอเขาชะเมาและอำเภอแกลง 
* **ทิศใต้** ติดต่อกับอำเภอแกลงและอำเภอเมืองระยอง
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับอำเภอบ้านค่ายและอำเภอปลวกแดง

## ประวัติ
วังจันทร์ เป็นชื่อหมู่บ้านหนึ่งในตำบลกระแสบน อำเภอแกลง ใน พ.ศ. 2516 ทางราชการเห็นว่าพื้นที่ด้านเหนือของตำบลกระแสบนมีพื้นที่กว้างขวาง อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอ จึงแยกพื้นที่หมู่บ้านในตำบลกระแสบน ได้แก่ หมู่ 7–9, 13–15 (ในขณะนั้น) ตั้งเป็นตำบลวังจันทร์ และพื้นที่หมู่ 6, 10–12, 16 (ในขณะนั้น) ตั้งเป็นตำบลชุมแสง ใน พ.ศ. 2520 เมื่อพื้นที่ทั้ง 2 ตำบลมีความเจริญมากขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอแกลง รายงานต่อกระทรวงมหาดไทย และเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน จึงประกาศแยกพื้นที่อำเภอแกลง ได้แก่ ตำบลชุมแสง และตำบลวังจันทร์ ตั้งเป็น "กิ่งอำเภอวังจันทร์" โดยตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอและศูนย์ราชการต่าง ๆ ของกิ่งอำเภอในพื้นที่หมู่ 4 บ้านสำนักพริก ซึ่งอยู่ติดกับพื้นที่หมู่ 1 บ้านชุมแสง ตำบลชุมแสง เนื่องจากมีสภาพชุมชนและชุมนุมการค้าหนาแน่น และเป็นศูนย์กลางด้านการคมนาคม (ตั้งอยู่ในเขตของสุขาภิบาลชุมแสง) 

ใน พ.ศ. 2522 ทางราชการได้แบ่งแยกพื้นที่ 5 หมู่บ้านของตำบลชุมแสง มาจัดตั้งเป็น ตำบลป่ายุบใน ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอวังจันทร์ขึ้นเป็น "อำเภอวังจันทร์" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2534 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 16 มิถุนายน ปีเดียวกัน  และแบ่งแยกพื้นที่ 5 หมู่บ้านของตำบลวังจันทร์ มาจัดตั้งเป็น ตำบลพลงตาเอี่ยม ใน พ.ศ. 2534 เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของอำเภอ

## การแบ่งเขตการปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอวังจันทร์ แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 29 หมู่บ้าน

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอวังจันทร์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
* **[[เทศบาลตำบลชุมแสง]] **ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของพื้นที่ตำบลชุมแสง (เฉพาะหมู่ที่ 1, 5) และตำบลพลงตาเอี่ยม (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 6)
* **องค์การบริหารส่วนตำบลวังจันทร์ **ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังจันทร์ทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง **ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชุมแสง (เฉพาะหมู่ที่ 2–4, 6–8 และบางส่วนของหมู่ที่ 1, 5)
* **องค์การบริหารส่วนตำบลป่ายุบใน **ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่ายุบในทั้งตำบล
* **องค์การบริหารส่วนตำบลพลงตาเอี่ยม **ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพลงตาเอี่ยม (เฉพาะหมู่ที่ 4–5, 7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 6)

## อ้างอิง


วังจันทร์
อำเภอบ้านฉาง

**บ้านฉาง** เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดระยอง และเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติอู่ตะเภา 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอบ้านฉางมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับอำเภอบางละมุง (จังหวัดชลบุรี) และอำเภอนิคมพัฒนา 
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับอำเภอเมืองระยอง
* **ทิศใต้** จรดอ่าวไทย
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับอำเภอสัตหีบและอำเภอบางละมุง (จังหวัดชลบุรี)
thumb|275x275px|ท่าอากาศยานนานาชาติอู่ตะเภา

## ประวัติ
บ้านฉาง เดิมเป็นหมู่บ้านในตำบลพลา อำเภอเมืองระยอง ต่อมาปี พ.ศ. 2506 ทหารอเมริกันมาตั้งฐานทัพ และใช้สนามบินอู่ตะเภาในท้องที่ ทำให้ประชาชนจากหลายท้องที่มาประกอบอาชีพ ชุมชนเริ่มขยายตัว เจริญเติบโต และได้ยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2528 ตามลำดับ จากข้อสันนิษฐานประวัติความเป็นมาตั้งเดิมมีการรวมตัวเป็นชุมชนมาไม่น้อยกว่า 150 ปี และผู้อาวุโสของท้องถิ่นได้ให้ที่มาเกี่ยวกับชื่อ “บ้านฉาง” ไว้ดังนี้ 

* 1. เดิมเป็นฉางกับผลิตผลทางการเกษตรจำพวกน้ำมันยางและอื่นๆ
* 2. เดิมเป็นป่าดงดิบมีโขลงช้างป่าเป็นจำนวนมากจึงเรียก “บ้านช้าง” ต่อมาเรียกผิดแผกเป็น “บ้านฉาง” 
* 3. เดิมเรียก “บ้านสาง” เพราะเมื่อครั้งสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชเดินทัพมาเมืองระยองถึงที่นี่รุ่งสางพอดี

ในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2525 ได้แยกพื้นที่ 6 หมู่บ้านในตำบลพลา ได้แก่ หมู่ 1 บ้านเนินกระปรอก, หมู่ 11 บ้านเนินกระปรอกใน, หมู่ 3 กับ 7 บ้านฉาง, หมู่ 4 บ้านพยูน และหมู่ 6 บ้านเนินกระปรอกใน,บ้านภูดอน (ในขณะนั้น) ออกมาตั้งเป็นตำบลบ้านฉาง เป็นตำบลลำดับที่ 3 ของทางอำเภอ

## การแบ่งเขตการปกครอง
### การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอบ้านฉางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 20 หมู่บ้าน

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอบ้านฉางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
* **[[เทศบาลเมืองบ้านฉาง]] ** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพลา (เฉพาะหมู่ที่ 3 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 4) และตำบลบ้านฉาง (เฉพาะหมู่ที่ 5 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 6)
* **เทศบาลตำบลสำนักท้อน** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำนักท้อน (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1, 3–6)
* **เทศบาลตำบลบ้านฉาง ** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านฉาง (เฉพาะหมู่ที่ 4, 7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 6; เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านฉางเดิม)
* **เทศบาลตำบลพลา** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพลา (เฉพาะหมู่ที่ 5–7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 4; เขตองค์การบริหารส่วนตำบลพลาเดิม)
* **เทศบาลตำบลชากหมาก** ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำนักท้อน (เฉพาะหมู่ที่ 7–8 และบางส่วนของหมู่ที่ 1, 3–6; เขตองค์การบริหารส่วนตำบลสำนักท้อนเดิม)

## อ้างอิง


บ้านฉาง
บัวดอย

**บัวดอย** หรือ** ผู้เฒ่าลืมไม้เท้า** () เป็นพืชล้มลุกวงศ์ Convallariaceae พบในป่าดิบเขาที่ขึ้นปกคลุมและการกระจายอยู่ตามภูเขาสูงที่มีความสูงจากระดับทะเล ประมาณ 1,400- 2,000 เมตร ในประเทศไทย สำรวจพบต้นบัวดอย ได้แก่ ดอยอ่างขาง (ไม่รวมพันธุ์ที่นำเข้ามาปลูกจากต่างประเทศ) ดอยผ้าห่มปก ดอยเชียงดาว ดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่ และดอยปุย (อุทยานแห่งชาติ น้ำตกแม่สุรินทร์) ปางตอง จังหวัดแม่ฮ่องสอน

## ลักษณะ
ลำตัน มีลำต้นใต้ดินแบบเหง้า เห็นข้อและปล้องได้ชัดเจน พร้อมกาบหุ้มลำต้น แตกรากตามข้อ 

ใบ ออกเป็นกระจุกบริเวณโคนต้น รูปใบรี ก้านใบยาว 30-50 ซม. ใบเป็นใบเดี่ยว โคนก้านใบมีกาบหุ้ม ปลายใบเรียวแหลม ฐานใบสอบ ก้านใบเป็นร่องด้านบน ขนาดแผ่นใบ กว้าง 5-10 ซม. ยาว 30-40 ซม. เนื้อใบหนาคล้ายแผ่นหนัง แผ่นใบเกลี้ยงทั้งสองด้าน ขอบใบมีหนามเล็กน้อย 

ดอก เป็นดอกเดี่ยวแตกตามข้อของเหง้า ก้านดอกยาว 2-8 ซม. ก้านชูดอกอยู่แนวเดียวกับผิวดิน ก้านดอกมีกาบรองรับ ก้านดอกมีข้อ 2-3 ข้อ กลีบเลี้ยง 6-8 กลีบ ดอกตูม รูปกลมแป้น ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 ซม. ดอกบานขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 2.5-3 ซม. กลีบดอก 8 กลีบเรียงจรดกัน โคนกลีบเชื่อมติดกันคล้ายหม้อ (ฐานกว้าง ปากแคบผายออก) ผนังด้านนอกกลีบดอกสีขาว หรือ ขาวปนชมพู ผนังกลีบดอกเรียบ ปลายกลีบโค้ง ผนังด้านในกลีบดอก นูนเป็นสันยาวตามยาวของกลีบ ไม่เรียบ สีม่วงแดงไปจนถึงม่วงเข้ม ปลายเกสรตัวเมียแบบ ก้นปิด เกสรตัวผู้มี 8 อันไม่มีก้านชู อับเรณูแตกเป็นร่องยาว และอับเรณูหันเข้าใจกลางดอก รังไข่ฝังตัวอยู่ที่ฐานของก้านชูปลายเกสรตัวเมีย 

ผล รูปกลมมีหลายเมล็ด

## สรรพคุณ
นำเอาเหง้าไปดองเหล้ารับประทาน ช่วยรักษาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อแก่ผู้เฒ่า ผู้แก่จนมีสุขภาพแข็งแรงและลืมไม้เท้าไปจึงเป็นที่มาของชื่อ

## อ้างอิง

* บัวดอย : พืชที่พบถิ่นการกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติใหม่ในเมืองไทย 

หมวดหมู่:สมุนไพร
หมวดหมู่:วงศ์หน่อไม้ฝรั่ง
ไก่ฟ้าสีทอง

**ไก่ฟ้าสีทอง** (; ; )  เป็นสัตว์ป่าประเภทไก่ฟ้าที่นำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม ได้รับความนิยมอย่างมาก  มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมบนภูเขาสูง พบมากทางภาคกลางและภาคตะวันตกของสาธารณรัฐประชาชนจีน รวมถึงบางส่วนในปากีสถาน, อินเดีย, ศรีลังกา มีความสวยงามและทนทานต่ออากาศหนาวได้เป็นอย่างดี

ไก่ฟ้าสีทอง ตัวผู้จะมีหลายสี (5 สี) แต่ถ้าเป็นสีทองส่วนของอกจะมีสีแดง ส่วนหลังมีสีเหลืองและปีกมีสีน้ำเงิน นัยน์ตาจะเป็นวงแหวนนสีน้ำเงิน สำหรับตัวเมียจะมีสีน้ำตาลพื้นธรรมดา นัยน์ตาไม่มีวงแหวน  เมื่อเจริญเติบโตเต็มที่จะมีน้ำหนักตัวประมาณ 500-700 กรัม มีรูปร่างป้อม และไม่มีหงอน

ไก่ฟ้าสีทอง สามารถแยกแยะเพศออกได้เมื่อมีอายุ 3 เดือน ดูความแตกต่างที่วงแหวนของดวงตา  ส่วนสีขนจะค่อย ๆ ขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งตัวเต็มวัย เฉลี่ยประมาณ 1.5-2 ปี จึงจะมีสีเหมือนกับไก่ตัวเต็มวัย โตเต็มวัยเมื่อมีอายุได้ 2 ปี ออกลูกในช่วงฤดูร้อนเพียงปีละครั้ง ช่วงประมาณเดือนกุมภาพันธ์-พฤษภาคม ออกไข่ครั้งละ 5-6 ฟอง ใช้เวลาฟักประมาณ 21-23 วัน

ปัจจุบัน ในประเทศไทย มีการเพาะเลี้ยงกันเป็นฟาร์มอย่างเป็นล่ำเป็นสัน ซึ่งสามารถเพาะเลี้ยงได้อย่างเสรี เนื่องจากไม่จัดว่าเป็นสัตว์ที่จะจัดอยู่ในสถานะคุ้มครองตามกฎหมายแต่ประการใด โดยการเลี้ยงในแบบฟาร์ม สามารถทำให้ไก่ออกไข่ได้ตลอดทั้งปี เฉลี่ยแล้วปีละถึง 20-30 ฟอง มีอายุขัยในที่เลี้ยงประมาณ 15 ปี  โดยมีราคาขายในฐานะสัตว์เลี้ยงสวยงามถึงราคาคู่ละ  6,000-7,000 บาท (อายุ 1.5 ปีขึ้นไป) ทั้งนี้ราคาจะถูกหรือแพงขึ้นอยู่กับอายุของไก่ที่ขายและสายพันธุ์ โดยราคาสูงอาจไปถึงคู่ละ 400,000-500,000 บาท ในอดีตราว 20 ปีก่อน (นับจาก พ.ศ. 2555) ไก่ฟ้าสีทองมีราคาขายเพียงคู่ละไม่เกิน 1,000 บาท เท่านั้น 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*http://www.gbwf.org/pheasants/golden.html 

ฟ้าสีทอง
ฟ้าสีทอง
หมวดหมู่:นกที่เป็นสัตว์เลี้ยง
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศจีน
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศปากีสถาน
จิตต์ สังขดุลย์

พลเรือเอก **จิตต์ สังขดุลย์** (นามเดิม **จงจิตต์ สังขดุลย์**) นายทหารชาวไทย เป็นทหารผ่านศึกในยุทธนาวีเกาะช้าง อดีตผู้บัญชาการโรงเรียนนายเรือ ผู้บัญชาการโรงเรียนเสนาธิการทหาร เจ้ากรมส่งกำลังบำรุง เสนาธิการทหารเรือ และปลัดกระทรวงกลาโหม

## ประวัติ
พล.ร.อ. จิตต์ สังขดุลย์ เกิดที่กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 เป็นบุตรคนที่ 4 ของพระพิจิตรจำนง (แจง สังขดุลย์) และนางยิ่ง สังขดุลย์ จากจำนวนพี่น้องชายหญิงทั้งหมด 11 คน ท่านเป็นพี่ชายของคุณหญิงบรรจบพันธุ์ นวรัตน ณ อยุธยา ภริยาของม.ร.ว.นิมิตรมงคล นวรัตน อดีตทหารอากาศและนักประพันธ์ชื่อดังของเมืองไทย

พล.ร.อ. จิตต์ จบการศึกษาจากโรงเรียนนายเรือ และได้เข้าประจำการเป็นนายทหารเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2480

## การทำงาน
ขณะที่พลร.อ. จิตต์ มียศเป็น เรือโท นั้น ท่านได้รับคำสั่งให้ประจำอยู่ที่แผนกการปืน เรือหลวงธนบุรี ซึ่งเป็นเรือปืนยามฝั่งที่ทันสมัยที่สุดของกองทัพเรือในขณะนั้น ต่อมาเมื่อเกิดกรณีพิพาทไทย-อินโดจีนฝรั่งเศส เรือหลวงธนบุรีจึงได้รับคำสั่งให้ไปรักษาน่านไทยบริเวณพรมแดนด้านตะวันออกที่หมู่เกาะช้าง จังหวัดตราด เมื่อเกิดเหตุการณ์ยุทธนาวีเกาะช้างในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2484 ร.ท. จงจิตต์ สังขดุลย์ ร.น. (ยศและชื่อในขณะนั้น) ก็ได้เข้าร่วมรบในฐานะนายป้อมปืนท้ายด้วย   ภายหลังสิ้นสงครามแล้ว เรือโทจงจิตต์จึงได้รวบรวมบันทึกความทรงจำของตนเอง และของเพื่อนทหารที่ร่วมรบ ตีพิมพ์เป็นหนังสือชื่อ ***"เมื่อธนบุรีรบ"*** เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2484

หลังจากสิ้นสุดกรณีพิพาทไทย-อินโดจีนฝรั่งเศสแล้ว พล.ร.อ. จิตต์ได้รับราชการในกองทัพเรือ และเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานตามลำดับ จากตำแหน่งในหน่วยรบของกองต่อสู้อากาศยาน เป็นต้นเรือเรือหลวงศรีอยุธยา ย้ายมาประจำอยู่ที่กรมเสนาธิการทหารเรือ และโรงเรียนนายเรือ จนได้เป็นผู้บัญชาการโรงเรียนใน พ.ศ. 2500 จากนั้นก็ได้ย้ายไปเป็นทูตฝ่ายทหารเรือประจำประเทศฝรั่งเศสและประเทศสเปน ผู้บัญชาการโรงเรียนเสนาธิการทหาร กองบัญชาการทหารสูงสุด (1 ตุลาคม พ.ศ. 2507 - 30 กันยายน พ.ศ. 2510) เจ้ากรมส่งกำลังบำรุงทหาร (1 ตุลาคม พ.ศ. 2510 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511) เสนาธิการทหารเรือ และเกษียณอายุราชการในตำแหน่งปลัดกระทรวงกลาโหม ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และในปี พ.ศ. 2519 ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน

พล.ร.อ. จิตต์ สังขดุลย์ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 รวมอายุได้ 78 ปี

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

### เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย

 

### ต่างประเทศ

*  :
** พ.ศ. 2503 - 80x80px เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์เอวิซ ชั้นทุติยาภรณ์
** พ.ศ. 2504 - 80x80px เครื่องอิสริยาภรณ์อิงฟังตึ เด. เอ็งรีกึ ชั้นทุติยาภรณ์
* :
**พ.ศ. 2504 - 80x80px เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นกอม็องเดอร์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* จิตต์ สังขดุลย์, พล.ร.อ.. **เมื่อธนบุรีรบ.** ม.ป.ท.: ม.ป.พ., ม.ป.ป. หน้า 1-2. (หนังสืออนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพของพลเรือเอกจิตต์ สังขดุลย์)

หมวดหมู่:ทหารเรือชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนนายเรือ
หมวดหมู่:ปลัดกระทรวงกลาโหมไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ.ว.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเหรียญจักรมาลา
หมวดหมู่:พลเรือเอกชาวไทย
เดวิด เฮลฟ์ก็อต

**เดวิด เฮลฟ์ก็อต** () เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1947  เป็นนักเปียโนชาวออสเตรเลีย ผู้ที่ความสามารถในการเล่นเปียโน และ อาการโรคจิตเภทและอารมณ์แปรปรวน (Schizoaffective disorder) ชื่อเสียงของเขาเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากผลงานภาพยนตร์เมื่อปี 1997 เรื่อง Shine ที่ทำให้นักแสดงนำ เจฟฟรีย์ รัช ได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชายในปีนั้นไปครอง

เดวิด เฮลฟ์ก็อต เกิดที่เมืองเมลเบิร์นในครอบครัวชาวโปลิช-ยิว ต่อมาเมื่อเขาอายุได้ 5 ขวบ ได้ย้ายไปเมืองเพิร์ท ช่วงวัยรุ่นเขาได้ชนะการแข่งขัน ABC Instrumental and Vocal Competition ถึง 6 ครั้ง ต่อมาเขาเข้าเรียนดนตรีที่สถาบันดนตรีโรยัลคอลเลจที่กรุงลอนดอน กับไซริล สมิธ แต่แล้วเขาก็มีอาการป่วยทางจิตทำให้เขาเกือบจะกลับมาเล่นเปียโนอีกไม่ได้ จนกระทั่งการกลับมาอีกครั้งของเขาในการแสดงครั้งแรกในรอบ 12 ปีเมื่อปี 1984
       
ในปี 1997 เมื่อภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวประวัติของเขาอย่าง Shine ออกฉายที่ทำให้เขามีชื่อเสียงขึ้น

## อ้างอิง
* "เดวิด เฮลฟ์ก็อต" กับชีวิตที่ 'เจิดจรัส' ขึ้นเรื่อยๆ โดย ผู้จัดการออนไลน์ 7 พฤศจิกายน 2550 17:10 น. 
* David Helfgott's Biography

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

หมวดหมู่:นักเปียโน
หมวดหมู่:นักดนตรีชาวออสเตรเลีย
หมวดหมู่:ชาวออสเตรเลียเชื้อสายโปแลนด์
หมวดหมู่:ชาวออสเตรเลียเชื้อสายยิว
หมวดหมู่:บุคคลจากเมลเบิร์น
เดอะนิวยอร์กไทมส์

**เดอะนิวยอร์กไทมส์** () เป็นหนังสือพิมพ์รายวันที่ตีพิมพ์ในนครนิวยอร์กและจัดจำหน่ายไปทั่วโลก จัดการโดยบริษัทเดอะนิวยอร์กไทมส์ซึ่งตีพิมพ์หนังสือพิมพ์อื่น ๆ อีก 15 ฉบับ รวมถึง *[[International Herald Tribune]]* และ *[[The Boston Globe]]* ด้วย เดอะนิวยอร์กไทมส์เป็นหนังสือพิมพ์มหานครที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา มีฉายาว่า "Gray Lady" (สุภาพสตรีสีเทา) ก็เพราะหน้าตาและสำนวนที่ขรึมขลัง ถูกเรียกว่าเป็นหนังสือพิมพ์ที่บันทึกแห่งการณ์ต่าง ๆ ของชาติ เพราะมันมักถูกใช้เป็นแหล่งอ้างอิงที่เป็นทางการและได้รับความเชื่อถือ ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1851 ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ 95 รางวัล ซึ่งเยอะกว่าหนังสือพิมพ์อื่น ๆ อย่างมาก ถูกเรียกย่อ ๆ ว่า *เดอะไทมส์* อย่าสับสนกับหนังสือพิมพ์ *[[เดอะไทมส์]]* ที่ตีพิมพ์ในลอนดอน หรือหนังสือพิมพ์อื่น ๆ ที่ใช้ชื่อย่อเดียวกัน เช่น *[[เดอะลอสเองเจลิสไทมส์]]*

สโลแกนที่โด่งดังของหนังสือพิมพ์นี้คือ "ข่าวทุกข่าวที่เหมาะสมที่จะพิมพ์" ("All the News That's Fit to Print") ตีพิมพ์บนด้านบนซ้ายหน้าแรกของหนังสือพิมพ์

## ประวัติ

นิวยอร์กไทมส์ก่อตั้งเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1851 โดยนักหนังสือพิมพ์และนักการเมืองชื่อ เฮนรี จาร์วิส เรย์มอนด์ และอดีตนายธนาคารชื่อ จอร์จ โจนส์ โดยตอนนั้นมีชื่อว่า *นิว-ยอร์ก เดลี่ ไทมส์* ต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อเป็น *เดอะนิวยอร์กไทมส์*ใน ค.ศ. 1857 ในตอนแรก ๆ หนังสือพิมพ์นี้ตีพิมพ์ทุกวันยกเว้นวันอาทิตย์ จนกระทั่งช่วงเกิดสงครามกลางเมืองอเมริกา จึงเริ่มตีพิมพ์ฉบับวันอาทิตย์ตั้งแต่นั้นมา

ในช่วงทศวรรษที่ 1880 นิวยอร์กไทมส์เปลี่ยนจากการสนับสนุนพรรครีพับลิกัน มาเป็นหนังสือพิมพ์ที่เป็นกลางทางการเมือง ค.ศ. 1884 นิวยอร์กไทมส์สนับสนุนให้ โกรเวอร์ เคลเวลแลนด์ เป็นประธานาธิบดี ส่งผลให้สูญเสียจำนวนผู้อ่านไปจำนวนหนึ่ง แต่ก็เรียกผู้อ่านกลับมาได้อีกครั้งในเวลาสองถึงสามปีถัดมา

ค.ศ. 1896 Adolph Ochs เข้ามารับช่วงต่อเดอะนิวยอร์กไทมส์ เขาตั้งสโลแกนให้หนังสือพิมพ์ว่า "ข่าวทุกข่าวที่เหมาะสมที่จะพิมพ์" ซึ่งเป็นการตอกหน้าหนังสือพิมพ์ในช่วงนั้นอย่างแรง เพราะหนังสือพิมพ์สมัยนั้นมักได้ชื่อว่าตีพิมพ์ข่าวใส่ร้ายป้ายสีต่าง ๆ ภายใต้การนำของเขา เดอะนิวยอร์กไทมส์ประสบความสำเร็จและได้รับชื่อเสียงจากระดับนานาชาติ

ค.ศ. 1904 เดอะนิวยอร์กไทมส์ย้ายสำนักงานใหญ่ไปที่ถนนที่ 42 และตั้งชื่อให้พื้นที่แถวนั้นว่าไทมส์สแควร์ และเป็นจุดเริ่มต้นของประเพณีการนำลูกบอลไฟลงมาจากตึกของสำนักงานทุก ๆ วันสิ้นปี เก้าปีต่อมา เดอะนิวยอร์กไทมส์ย้ายสำนักงานไปที่ 229 ถนนที่ 43 และดำเนินงานอยู่ที่นั่นจนถึง ค.ศ. 2007 ปัจจุบันสำนักงานนี้ตั้งอยู่ที่ 620 Eigth Avenue

สองทศวรรษถัดมา เดอะไทมส์ได้ใช้เทคโนโลยีใหม่ ๆ เพื่อรับและส่งข่าวให้ผู้อ่านอย่างรวดเร็ว ใน ค.ศ. 1904 เดอะไทมส์รับรายงานเกี่ยวกับการทำลายกองทัพเรือรัสเซียจากเครื่องส่งสัญญาณไร้สายที่ติดอยู่บนเรือรบ

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บเดอะนิวยอร์กไทมส์


หมวดหมู่:หนังสือพิมพ์ในสหรัฐ
กิ่งแก้ว บัวตูม

**กิ่งแก้ว บัวตูม** (4 มกราคม พ.ศ. 2510 - ) นักปีนเขา นักผจญภัย นักสำรวจชาวไทย เป็นหญิงไทยคนแรกๆ ที่ปีนยอดเขาที่มีชื่อเสียงหลายยอด

กิ่งแก้ว บัวตูม เกิดในครอบครัวชาวนาที่จังหวัดพะเยา จบชั้นประถม 6 แล้วมีอาชีพทำนา จนกระทั่งได้พบรักกับสามีชาวอเมริกัน คือ ดร.ชาร์ลส มิตเชล เมื่อ พ.ศ. 2533 และย้ายมาใช้ชีวิตในกรุงเทพ และเรียนต่อ จากนั้นเธอได้ติดตามสามีเดินทางและได้มีโอกาสร่วมผจญภัย ในที่ต่างๆ ทั่วโลก

กิ่งแก้ว มีประสบการณ์ปีนเขาครั้งแรกกับยอดเขากีนาบาลู บอร์เนียว มาเลเซีย ความสูง 4,101 เมตร เมื่อ พ.ศ. 2536 หลังจากนั้นได้พยายามปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ เมื่อ พ.ศ. 2540 ผ่านทางทิเบต และขึ้นได้ถึงแคมป์ 1 ที่ความสูงประมาณ 7,000 เมตร นับเป็นคนไทยคนแรกที่พยายามปีนยอดเขาเอเวอเรสต์  ในปี พ.ศ. 2545 กิ่งแก้ว ปีนขึ้นถึงยอดเขาไอส์แลนด์พีค เป็นหญิงไทยคนแรกที่ขึ้นถึงยอดเขานี้  ก่อนหน้าคนไทยกลุ่มที่สองในรายการ TITV Everest 2007 ซึ่งมีหญิงไทยคนที่สองคือ วันเพ็ญ สินธุวงษ์ รวมอยู่ด้วย

เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 กิ่งแก้วปีนยอดเขาชาสตา (Mt. Shasta) เป็นยอดเขาสูงอันดับ 5 ในแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ความสูง 4,322 เมตร โดยไม่ใช้ทีมงานสนับสนุน  และนำธงชาติไทย ธงตราสัญลักษณ์ งานฉลองสิริราชสมบัติครบ ๖๐ ปี และธงตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๘๐ พรรษา ติดตัวไปปักบนยอดเขาด้วย เส้นทางที่เธอปีนเป็นเส้นทางบุกเบิกใหม่ ซึ่งเธอตั้งชื่อเป็นภาษาไทยว่า **ใจทอง** (Jai Tong - Heart of Gold) 

กิ่งแก้ว บัวตูม เป็นอีกผู้หนึ่งในโครงการของคนไทยที่จะปีนให้ถึงยอดเขาเอเวอเรสต์ให้ได้ภายในปี พ.ศ. 2553

## อ้างอิง

* เว็บไซต์ส่วนตัว

หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดพะเยา
หมวดหมู่:นักปีนเขา
ภาษาอาคู

**ภาษาอาคู** เป็นภาษากลุ่มปาปวน ใช้พูดบนเกาะปาปัว ประเทศอินโดนีเซีย ใช้พูดในหลายหมู่บ้าน เช่น เกงฆี อังไฆ ซูซู บานา วาคาบัง ตานะห์ บีฆีซา และดูบา เป็นต้น
## อ้างอิง

*  Drabbe P. 1957. Spraakkunst van het Aghu-dialect van de Awju-taal. Den Haag. M. Nijhoff
*  C. L. C. L. Voorhoeve 1980 Languages of Irian Jaya, Checklist: Preliminary Classification, Language Maps, Wordlists. Canberra Pacific Linguistics pp 28, 98 

หมวดหมู่:ภาษาในประเทศอินโดนีเซีย
ยูชิ เอื้อสัมพันธ์

**ยูชิ เอื้อสัมพันธ์** หรือนายประภัส ยูชิ แชมป์มวยประเทศไทยรุ่นฟลายเวท เกิดเมื่อ 31 มีนาคม พ.ศ. 2529 ที่ จ.ขอนแก่นสถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 13 (น็อค 9) แพ้ 13

## เกียรติประวัติ
* แชมป์ประเทศไทยรุ่นฟลายเวท
** ชิง 28 ธันวาคม 2549  ชนะคะแนน ปราบปราม ป.ปรีชา
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 8 สิงหาคม 2550 ชนะน็อค เพชรภูพาน ศิษย์ประกายฟ้า ยก 2
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 26 มีนาคม 2551 ชนะน็อค เพชรภูพาน ศิษย์ประกายฟ้า ยก 7
** เสียแชมป์ 26 พฤษภาคม 2553 แพ้คะแนน เด่นชัยเล็ก กระทิงแดงยิม ที่ นครปฐม
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 2 พฤษภาคม 2552 แพ้น็อค มาซาฟูมิ โอกุโบะ ยก 7 ที่ ญี่ปุ่น
## อ้างอิง
* สถิติการชก

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นฟลายเวท
หมวดหมู่:นักมวยจากจังหวัดขอนแก่น
กบทูด

**กบทูด**, **กบภูเขา** หรือ **เขียดแลว** () เป็นกบขนาดใหญ่ที่สุดในที่พบได้ในประเทศไทย ความยาวจากปลายปากถึงก้น ประมาณ 1 ฟุต น้ำหนักกว่า 5 กิโลกรัม มีถิ่นอาศัยอยู่บริเวณป่าต้นน้ำบนภูเขาสูง อยู่ตามลำห้วยป่าดิบเฉพาะแห่ง โดยพบภาคตะวันตกของไทย ตั้งแต่ภาคเหนือจรดภาคใต้ไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซีย เช่นในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา, อุทยานแห่งชาติเขาสก เป็นต้น นอกจากนี้แล้วยังพบได้ในกัมพูชา, ลาว และเวียดนาม

มีลักษณะ ปลายปากเรียวแหลมจนเห็นได้ชัด ส่วนลำตัวอ้วนใหญ่ ผิวเป็นตุ่มเล็ก ๆ ไม่สะดุดตาดูคล้ายเป็นผิวหนังเรียบ เมื่อโตเต็มที่ลำตัวจะมีสีน้ำตาลแดง ริมฝีปากดำ มีขีดดำจากท้ายตาลากมาจนถึงเหนือวงแก้วหู บริเวณสีข้างอาจมีลาย หรือจุดสีดำ น้ำตาลเข้ม ส่วนขามีลายเข้มคาด เป็นระยะ ๆ นอกจากนี้ ยังพบว่าสามารถปรับเปลี่ยนสีผิวไปตามที่อยู่อาศัย เช่น ลำตัวจะมีสีน้ำตาลแดงเมื่ออาศัยอยู่ตามพงหญ้าแห้ง หรือมีสีดำเมื่อหลบซ่อนอยู่ในโพรงไม้ กบทูดเป็นสัตว์ที่มีนิสัยหากินตอนกลางคืน ชอบสภาพอากาศค่อนข้างเย็น เวลากลางวันมักหลบซ่อนอยู่ตามที่มืดทึบ เช่น โพรงไม้, หลุม, พงหญ้า บริเวณเหล่านี้ล้วนมีสภาพชุ่มชื้นอยู่ตลอดเวลา เนื่องจากกบทูดไม่สามารถอาศัยอยู่ในที่แห้งแล้งหรือร้อนจัดได้นาน เพราะสภาพเช่นนี้จะทำให้ผิวหนังแห้ง อาจทำให้ตายได้

ความแตกต่างเพศผู้เพศเมีย สามารถดูได้จากระยะห่างระหว่างตากับวงแก้วหู ตัวผู้จะมีระยะห่างดังกล่าวนี้ยาวกว่าตัวเมีย นอกจากนี้ ยังสังเกตได้จากเขี้ยว ซึ่งตัวผู้จะเห็นได้เด่นชัดมากกว่าตัวเมียที่มีลักษณะคล้ายตุ่มเล็ก ๆ และโดยส่วนใหญ่แล้ว กบทูดตัวผู้จะมีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย

ฤดูผสมพันธุ์ของกบทูดอยู่ระหว่างเดือนมกราคม–มีนาคม เมื่อช่วงฤดูวางไข่ ตัวผู้จะขุดหลุมสำหรับตัวเมียวางไข่ เวลาผสมพันธุ์ตัวผู้ลงไปอยู่ในหลุมที่ตัวเองขุด แล้วจะส่งเสียงร้องเรียกตัวเมีย ตัวเมียที่พร้อมผสมพันธุ์ก็จะลงไปในหลุมนั้น หลังจากผสมพันธุ์เสร็จ ตัวผู้และตัวเมียจะช่วยกันกลบหลุมไข่ ซึ่งมีลักษณะเป็นกองหินนูนขึ้นมา ทั้งตัวเมียและตัวผู้จะผลัดกันเฝ้าหลุมไข่พร้อมกับออกหาอาหาร

กบทูดจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 แต่จัดเป็นสัตว์ป่าชนิดที่เพาะพันธุ์ได้

ปัจจุบัน กบทูดเป็นสัตว์ที่หายากชนิดหนึ่งในประเทศไทย อันเนื่องจากสภาพแวดล้อมและถิ่นที่อยู่อาศัยเปลี่ยนไป กรมประมงจึงส่งเสริมให้มีการเพาะเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ เช่น สถานีประมงน้ำจืดจังหวัดแม่ฮ่องสอนสามารถเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์เพื่อปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ และกลายเป็นสัตว์เศรษฐกิจได้แล้วในขณะนี้

## ภาพ

Image:Limnonectes blythii, Blyth's river frog (subadult).jpg|Limnonectes blythii (วัยก่อนผู้ใหญ่) - อุทยานแห่งชาติเขาสกthumb|กบภูเขา ที่หมู่บ้านจุฬาภรณ์พัฒนา๙ จังหวัดยะลา


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Amphibian and Reptiles of Peninsular Malaysia - ''Limnonectes blythii'' 
* Malayan giant frog

หมวดหมู่:กบลำห้วย
หมวดหมู่:ปศุสัตว์
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
ภาษาแอย์นู

**ภาษาแอย์นู** เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิกที่ใช้พูดในภาคตะวันตกของจีน นักภาษาศาสตร์บางส่วนจัดให้เป็นภาษาผสม เนื่องจากมีไวยากรณ์ส่วนใหญ่เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิก แต่มีศัพท์ส่วนใหญ่อยู่ในภาษากลุ่มอิหร่าน นักภาษาศาสตร์อีกกลุ่มโต้แย้งว่าภาษานี้ไม่ตรงตามข้อกำหนดของภาษาผสม ปัจจุบันใช้พูดโดยชนร่อนเร่ชาวแอย์นู

## ชื่อ
ภาษานี้มีรูปสะกดหลายแบบ เช่น **Abdal**, **Aini**, **Ainu**, **Ayni**, **Aynu**, **Eyni** และ **Eynu**. ข้อมูลภาษาอุยกูร์มักใช้คำว่า *Abdal* (ئابدال) ส่วนข้อมูลภาษารัสเซียใช้คำว่า *Eynu*, *Aynu*, *Abdal* (Эйну, Айну, Абдал) และผู้พูดภาษาจีนใช้รูปสะกด *Ainu* ชาวแอย์นูเรียกภาษาตนเองว่า ***Äynú*** (, )

## อ้างอิง

## ข้อมูล

* 
* 
* 
* 

อายนี
หมวดหมู่:กลุ่มภาษาเตอร์กิก
ยอดเขาอิมชาตเซ

thumb|ไอแลนด์พีกหรืออิมชาตเซ
**ยอดเขาอิมชาตเซ** (Imja Tse) รู้จักกันในชื่อ **ยอดเขาไอแลนด์พีก** (Island Peak) เป็นภูเขาอยู่ในเทือกเขาหิมาลัยทางตะวันออกของเนปาล เป็นทิวเขาต่อเนื่องมาจากยอดเขาโลตเซ ภูเขาสูงอันดับ 4 ของโลก ถูกตั้งชื่อโดยริชาร์ด ชิปตัน นักปีนเขาชาวอังกฤษในปี พ.ศ. 2496 เนื่องจากมองจากระยะไกลเหมือนเกาะโผล่ขึ้นมาจากทะเลหิมะ

ไอแลนด์พีกมีความสูง 6,189 เมตร ถูกปีนขึ้นถึงยอดเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2496 โดยกลุ่มนักปีนเขาชาวอังกฤษ เพื่อเป็นการฝึกซ้อมก่อนขึ้นยอดเขาเอเวอเรสต์ จนถึงปัจจุบันก็ยังนิยมใช้เป็นที่ฝึกซ้อม เตรียมความพร้อมของร่างกาย 

ไอแลนด์พีกถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "อิมชาตเซ" เมื่อปี พ.ศ. 2526 แต่ชื่อไอแลนด์พีกยังเป็นที่รู้จักมากกว่าชื่อปัจจุบัน

อิมชาตเซ
ธรณีวิศวกรรม

**ธรณีวิศวกรรม** () เป็นวิชาที่ใช้ความรู้พื้นฐานทางด้านธรณีวิทยา มาประยุกต์ใช้ในด้านวิศวกรรมโยธา และวิศวกรรมเหมืองแร่ เน้นวิชาด้านกลศาสตร์ของหิน (Rock Mechanics) หรือกลศาสตร์ธรณี (Geomechanics)

"ธรณีวิศวกรรม" เป็นสาขาหนึ่งของวิศวกรรมโยธาที่เน้นการศึกษาและการประยุกต์ใช้งานของวัสดุทางธรณีวิทยา เช่น ดิน และหิน ในโครงการก่อสร้างต่างๆ ธรณีวิศวกรรมมีบทบาทสำคัญในการออกแบบและการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐาน เช่น อาคาร, สะพาน, ถนน, อุโมงค์ และเขื่อน

สาขานี้รวมถึงการศึกษาคุณสมบัติของดินและหิน เช่น ความแข็งแรง, การระบายน้ำ, และการบีบตัว เพื่อให้สามารถคาดการณ์และจัดการกับปฏิกิริยาของดินและหินเมื่อมีการนำไปใช้ในโครงการก่อสร้าง นอกจากนี้ยังรวมถึงการศึกษาและการป้องกันปัญหาที่เกี่ยวข้องกับดินและหิน เช่น การทรุดตัวของดิน, การเลื่อนของดิน, และการพังทลายของดิน

ธรณีวิศวกรรมเป็นสาขาที่มีความสำคัญมากในการพัฒนาและการรักษาความปลอดภัยของโครงการก่อสร้างต่างๆ และมีบทบาทสำคัญในการป้องกันและการจัดการกับภัยพิบัติทางธรณีวิทยา เช่น แผ่นดินไหวและดินถล่ม.

หมวดหมู่:สาขาทางวิศวกรรมศาสตร์
หมวดหมู่:ธรณีวิทยา
พระที่นั่งบรรยงก์รัตนาสน์

**พระที่นั่งบรรยงก์รัตนาสน์** เป็นพระที่นั่งขนาดเล็ก ตั้งอยู่ภายในพระราชวังหลวง ในยุคที่กรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี สร้างขึ้นโดย สมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งราชวงศ์ปราสาททอง ทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นสำหรับใช้เป็นที่ประทับและสำราญพระราชหฤทัย โดยสร้างเป็นปราสาทจตุรมุขอยู่บนเกาะ ขนาดขื่อกว้าง 6 เมตร สูง 40 เมตร มีเครื่องยอด 9 ชั้น มีพรหมพักตร์ มีฉัตรและหลังคามุงด้วยกระเบื้องดีบุก มีสระน้ำล้อมรอบ ด้านหลังพระที่นั่งมีสระเลี้ยงปลาเงินปลาทอง เรียกว่าอ่างแก้ว ภายในอ่างก่อเป็นภูเขาและทำน้ำพุ ตั้งอยู่ท้ายพระราชวังหลวง ระหว่างพระมหาปราสาท 3 องค์ คือ พระที่นั่งวิหารสมเด็จ พระที่นั่งสรรเพชญ์มหาปราสาท และพระที่นั่งสุริยาสน์อมรินทร์

ชาวบ้านนิยมเรียกพระที่นั่งองค์นี้ว่าพระที่นั่งท้ายสระ  สมเด็จพระเพทราชาโปรดที่จะเสด็จมาโปรยข้าวตอกให้ปลา ต่อมาสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ (เจ้าฟ้าเพชร) โปรดประทับที่พระที่นั่งองค์นี้ด้วยเช่นกัน จนเป็นที่มาของพระนามเรียกขานพระองค์

## อ้างอิง

* ข้อมูลจากหนังสือคำให้การชาวกรุงเก่า : นายอนันต์ อมรรตัย บรรณาธิการ

หมวดหมู่:พระราชวังโบราณ อยุธยา 
บ 
หมวดหมู่:อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา
บูมเมอแรง (สถานีโทรทัศน์)

*นี่เป็นเพียงบูมเมอแรงข้อมูลศูนย์กลาง สำหรับช่องบูมเมอแรงในประเทศไทยดูที่ [[บูมเมอแรง ไทย (สถานีโทรทัศน์)]] บูมเมอแรงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ดูที่ [[บูมเมอแรง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้]]*

**บูมเมอแรง (Boomerang)** เป็นสถานีโทรทัศน์การ์ตูนของระบบแพร่สัญญาณเทอร์เนอร์ ในเครือของ ไทม์ วอร์เนอร์ เป็นช่องการ์ตูนที่แยกออกมากจากช่อง การ์ตูนเน็ตเวิร์ค ฉายการ์ตูนคลาสิกที่เคยฉายทางการ์ตูนเน็ทเวิร์คนำกลับมาฉาย อาทิเช่น ลูนี่ย์ตูน ป๊อปอาย ฟริ้นสโตน แจ็คสัน สกูปี้-ดู บูมเมอแรงได้เริ่มต้นแพร่ภาพเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2543 มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา และมีสถานีเครือข่ายภูมิภาคเผยแพร่ไปในประเทศต่างๆ ทั่วโลก

## ประวัติบูมเมอแรง
ในอดีต ช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ค เคยฉายการ์ตูนคลาสิกในยุค 60-90 เหมือนที่ช่องบูมเมอแรงฉาย แต่ในปัจจุบัน การ์ตูนเน็ตเวิร์กได้นำการ์ตูนแอนิเมชั่นใหม่ ๆ เข้ามาฉาย จึงได้ตัดการ์ตูนคลาสสิกเก่า ๆ ออก แต่การ์ตูนคลาสิกยังคงได้รับความนิยมจากผู้ชม จึงได้เพิ่มช่วง บูมเมอแรง เป็นช่วงพิเศษในช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 - พ.ศ. 2542 ซึ่งฉายการ์ตูนคลาสิกเก่า ๆ แต่เนื่องจากการ์ตูนนั้นมีมากมายหลายเรื่อง ไทม์ วอร์เนอร์ จึงเปิดช่องบูมเมอแรงเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2543 โดยนำช่วงพิเศษบูมเมอแรงในการ์ตูนเน็ตเวิร์กออกมาทำเป็นสถานีโทรทัศน์ช่องการ์ตูนช่องใหม่อย่างเต็มรูปแบบ

## เครือข่าย บูมเมอแรง
นอกจากช่องแม่ข่ายในสหรัฐอเมริกาแล้ว **บูมเมอแรง** ยังแพร่ภาพในประเทศต่างๆทั่วโลกในรูปแบบของตัวเอง เช่น
* **[[บูมเมอแรง ละตินอเมริกัน]]** แพร่ภาพในประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นภาษาละติน 
* **[[บูมเมอแรง ออสเตรเลีย]]** แพร่ภาพในประเทศออสเตรเลียและนิวซีแลนด์
* **[[บูมเมอแรง สหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์]]** แพร่ภาพในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์
* **[[บูมเมอแรงสเปน|บูมเมอแรง สเปน]]** แพร่ภาพในสเปน
* **[[บูมเมอแรง เยอรมนี]]** แพร่ภาพในเยอรมนี 
* **[[บูมเมอแรง อิตาลี]]** แพร่ภาพในอิตาลี
* **[[บูมเมอแรง ฝรั่งเศส]]** แพร่ภาพในฝรั่งเศส
* **[[บูมเมอแรง นอร์ดิก]]** แพร่ภาพในกลุ่มประเทศสแกนดิเนเวียร์ 
* **[[บูมเมอแรง ตะวันออกกลาง]]** แพร่ภาพในกลุ่มประเทศตะวันออกกลาง
* **[[บูมเมอแรง (ประเทศไทย)|บูมเมอแรง ไทย]]** แพร่ภาพในประเทศไทย
* **[[บูมเมอแรง ญี่ปุ่นและจีน]]** แพร่ภาพในญี่ปุ่นและจีน (เริ่มออกอากาศ มีนาคม 2557) 
* **[[บูมเมอแรง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้]]** แพร่ภาพในประเทศไทย เวียดนาม ฮ่องกง อินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปินส์ ศรีลังกา และมัลดีฟส์ (ยุติออกอากาศเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2566 และได้เปลี่ยนเป็นช่อง  การ์ตูนิโต้)

## ดูเพิ่ม
* บูมเมอแรง (ประเทศไทย)
* บูมเมอแรง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
* การ์ตูนเน็ตเวิร์ก
* การ์ตูนเน็ตเวิร์คเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
* การ์ตูนเน็ตเวิร์ค ประเทศไทย

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ เทิร์นเนอร์บรอดแคสติง 
* เว็บไซต์ การ์ตูนเน็ตเวิร์ก 
* เว็บไซต์ บูมเมอแรง 
* เว็บไซต์ บูมเมอแรง สหราชอาณาจักร
* เว็บไซต์ บูมเมอแรง ละตินอเมริกัน
* เว็บไซต์ บูมเมอแรง สเปน 
* เว็บไซต์ บูมเมอแรง ออสเตรเลีย 


*
บ
หมวดหมู่:สถานีโทรทัศน์ของวอร์เนอร์มีเดีย
หมวดหมู่:สถานีโทรทัศน์เครือข่ายสำหรับเด็กในสหรัฐ
หมวดหมู่:บริษัทที่ตั้งอยู่ในแอตแลนตา
พระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์

[thumb|427x427px|[พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท ในพระบรมมหาราชวัง สร้างลอกแบบจากพระที่นั่งสุริยาสน์อมรินทร์]]
**พระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์** สมเด็จพระเจ้าปราสาททองโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเป็นปราสาทจตุรมุข ยกพื้นสูงกว่าพระที่นั่งองค์อื่น ๆ สามารถมองเห็นข้ามกำแพงวังไปเห็นแม่น้ำลพบุรี ในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงใช้เป็นที่ประทับทอดพระเนตร กระบวนพยุหยาตราชลมารค และการซ้อมกระบวนยุทธทางน้ำ เมื่อพระองค์เสด็จสวรรคต ในปี พ.ศ. 2231 สมเด็จพระเพทราชาโปรดเกล้าฯ ให้อัญเชิญพระบรมศพจากเมืองลพบุรีมาไว้ที่นี่

หมวดหมู่:พระราชวังโบราณ อยุธยา 
สุริยาศน์อมรินทร์ 
หมวดหมู่:อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา
ภาษาเฮเรโร

**ภาษาเฮเรโร** (*Otjiherero*) เป็นภาษากลุ่มบานทู พูดในประเทศนามิเบียและบอตสวานา มีผู้พูดประมาณ 133,000 คน

หมวดหมู่:ภาษาในประเทศนามิเบีย
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศบอตสวานา
ภาษาลัก

**ภาษาลัก** (лакку маз, ) เป็นภาษากลุ่มคอเคซัสตะวันออกเฉียงเหนือที่เป็นภาษาพูดของชาวลักจากสาธารณรัฐปกครองตนเองดาเกสถานที่อยู่ในประเทศรัสเซีย มีผู้พูดประมาณ 157,000 คน

## ประวัติ

ใน ค.ศ. 1864 P. K. Uslar นักชาติพันธุ์วิทยาและนักภาษาศาสตร์ชาวรัสเซีย เขียนว่า: "ไวยากรณ์ Kazikumukh หรือที่ผมเรียกสั้น ๆ ในภาษาแม่ว่า ไวยากรณ์ลัก, Lakku maz, ภาษาลัก เสร็จเรียบร้อยแล้ว"

ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา ภาษาลักใช้คำยืมจากภาษาอาหรับ ตุรกี, เปอร์เซีย และรัสเซียหลายคำ นับตั้งแต่ดาเกสถานกลายเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียตและภายหลังคือรัสเซีย มีคำยืมจำนวนมากที่มาจากภาษารัสเซีย โดยเฉพาะศัพท์ทางการเมืองและเทคนิค มีหนังสือพิมพ์และและสถานีวิทยุกระจายเสียงในภาษาลักอยู่

## สัทวิทยา

## ระบบการเขียน
ภาษาลักเคยเขียนด้วยอักษรอาหรับจนกระทั่ง ค.ศ. 1928 ต่อมาได้เปลี่ยนมาใช้อักษรละตินเป็นเวลาประมาณ 10 ปี และ และใช้อักษรซีริลลิกในการเขียนนับตั้งแต่ ค.ศ. 1938

ชุดตัวอักษรลักในอักษรซีริลลิกเดิมมี 48 ตัวอักษร ภายหลังเพิ่มเป็น 54 ตัวอักษรด้วยอักษรคู่ "тт", "пп", "чч", "хьхь", เป็นตัน:

### ตารางเปรียบเทียบอักษร
รวบรวมจาก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Lak Grammar by Wolfgang Schulze
*Transliteration of Lak
*Lak House – Lak culture and society site
*Lak words


ลัก
ปามุกกาเล

**ปามุกกาเล** () หรือแปลว่า **ปราสาทปุยฝ้าย** (Cotton Castle) อยู่ในเมืองชื่อเดียวกัน จังหวัดเดนิซลี ประเทศตุรกี เป็นเนินเขาหินปูนสีขาว มีความยาวประมาณ 2.7 กิโลเมตร สูง 160 เมตร เกิดจากน้ำพุร้อนที่นำแคลเซียมคาร์บอเนตมาตกตะกอน

ปามุกกาเลได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกร่วมกับฮีเอราโปลิสซึ่งเป็นเมืองโบราณที่ตั้งอยู่บนปามุกกาเล ใน พ.ศ. 2531

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศตุรกี
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกแบบผสม
วิทยาลัยชุมชนสุราษฎร์ธานี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

**วิทยาลัยชุมชนสุราษฎร์ธานี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์** เป็นหน่วยงานระดับคณะ ในสังกัดมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งอยู่ที่ตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี

## ประวัติ
วิทยาลัยชุมชนสุราษฎร์ธานี เปิดรับนักศึกษารุ่นแรกเมื่อปี พ.ศ. 2533 ต่อมาได้มีการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทบวงมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2537 เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2537 นับเป็นหน่วยงานแรกในวิทยาเขตสุราษฎร์ธานี

## หลักสูตร
วิทยาลัยชุมชนสุราษฎร์ธานี เปิดทำการเรียนการสอนในระดับบัณฑิตศึกษา 3 สาขาวิชา ได้แก่
# หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการสิ่งแวดล้อม
# หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ
# หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* วิทยาลัยชุมชนสุราษฎร์ธานี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 

หมวดหมู่:มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตสุราษฎร์ธานี
ฟูจิฟิล์ม

**ฟูจิฟิล์ม โฮล์ดิงส์ คอร์ปอเรชัน** หรือ **ฟูจิฟิล์ม** () ก่อตั้งเมื่อปี   พ.ศ. 2477 ในเมืองฮาโกเนะซึ่งมองเห็นภูเขาฟูจิ จึงนำมาตั้งเป็นชื่อบริษัท เริ่มต้นธุรกิจในญี่ปุ่นด้วยการผลิต ฟิล์มภาพยนตร์ ฟิล์มเอกซ์เรย์ ทำธุรกิจผลิตฟิล์ม กล้องถ่ายรูป โดยมีโรงงานเล็กๆ แห่งแรกที่เมือง อิชิการ่า เริ่มต้นจากพนักงานจำนวน 340 คน จนในปี พ.ศ. 2508 ได้เปิดสำนักงานสาขาในสหรัฐอเมริกาและขายผลิตภัณฑ์ไปทั่วโลก

ในปี พ.ศ. 2529 เคยโด่งดังมากกับการผลิตกล้องคิวสแน็ป โดยใช้เทคโนโลยีพลาสติกที่พัฒนาไปมากในยุคนั้นมาผลิตตัวกล้องเลนส์ทำกล้องใช้แล้วทิ้ง ขายได้ในราคาถูก หลังจากนั้นฟูจิฟิล์มก็ได้เริ่มผลิตกล้องดิจิทัลก่อนเจ้าตลาดกล้องอย่าง แคนนอน และนิคอน จนเคยเป็นผู้นำตลาดกล้องดิจิทัลในยุคตลาดนี้เริ่มใหม่ๆ  ปัจจุบัน ฟูจิเป็นผู้ผลิตวัสดุอุปกรณ์เกี่ยวกับจินตภาพและข้อมูลข่าวสารที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น และยังเพิ่มตัวแทนการจัดจำหน่ายออกไปมากกว่า 200 ประเทศทั่วโลก

กิจกรรมทางการตลาดด้านหนึ่งที่ทำให้ฟูจิฟิล์มเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกคือการเป็นผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในปี พ.ศ. 2527 ที่ลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกาและจนถึงทุกวันนี้ยังเป็นผู้สนับสนุนในกีฬารายการใหญ่ๆ มากมาย เป็นจุดยืนของแบรนด์ที่ผูกติดเข้ากับมหกรรมหรือเทศกาลทางกีฬา

## อ้างอิง
* นิตยสาร Positioning ฉบับที่ 41 เดือนตุลาคม 2550

## แหล่งข้อมูลอื่น
* http://www.fujifilm.co.th

หมวดหมู่:กล้องถ่ายภาพ
หมวดหมู่:ฟิล์ม
หมวดหมู่:บริษัทของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บริษัทญี่ปุ่นที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2477
หมวดหมู่:บริษัทนานาชาติที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว
หมวดหมู่:ตราสินค้ากล้องถ่ายภาพของญี่ปุ่น
ชก

**ชก** อาจหมายถึง
* การชก เรียกอีกอย่างหนึ่งคือต่อย หมายความว่าเอาสันนิ้วไปกระแทกตามที่นั้นๆ เช่น นักมวยชกคู่ต่อสู้อย่างแรง
* ชก (ต้นไม้)