open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
เซียวหลวน

**เซียวหลวน** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **ยฺเหวียน เช่า** () ชื่อรอง **เหวินปั๋ว** () เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

## ประวัติ
เซียวหลวนเริ่มรับราชการจากตำแหน่งเจ้าพนักงานเสมียน (幹吏 *ก้านหลี่*) ขึ้นมีมามีตำแหน่งสูงสุดเป็นเสนาบดีกรมรักษาราชวัง (衛尉 *เว่ย์เว่ย์*)

ในปี ค.ศ. 263 เตงงายขุนพลวุยก๊กนำกำลังทหารบุกรัฐจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊ก เซียวหลวนติดตามมาในทัพของเตงงายโดยมีตำแหน่งเป็นผู้พิทักษ์ทัพกำจัดเชลย (殄虜護軍 *เถียนหลู่ฮู่จฺวิน*) เตงงายฝันว่าตนนั่งอยู่บนภูเขา แล้วมีน้ำไหลจากบนภูเขา เตงงายจึงถามเซียวหลวนถึงความหมายของความฝัน เซียวเหลวนตอบว่า "ตามแผนภูมิกว้า (卦) ในคัมภีร์*[[อี้จิง]]* (易經) บนภูเขามีน้ำคือเจี่ยน (蹇) คำอธิบายของเจี่ยนมีว่า 'เจี่ยนเป็นคุณในทิศตะวันตกเฉียงใต้ แต่เป็นโทษในทิศตะวันออกเฉียงเหนือ' ขงจู๊ (ขงจื๊อ) กล่าวว่า 'เจี่ยนเป็นคุณในทิศตะวันตกเฉียงใต้ ไปทางตะวันตกเฉียงใต้จะได้ความสำเร็จ เป็นโทษในทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จะนำไปสู่การจบสิ้นลงในที่สุด' ท่านขุนพลจะสามารถปราบจ๊กได้ แต่จะไม่สามารถกลับไปวุยได้!" เตงงายฟังคำของเซียวหลวนก็รู้สึกไม่พอใจและไม่สบายใจ ภายหลังปรากฏว่าคำแก้ความฝันของเซียวหลวนกลายเป็นความจริง เมื่อเตงงายสามารถพิชิตจ๊กก๊กสำเร็จ แต่กลับถูกจงโฮยขุนพลวุยก๊กอีกคนใส่ร้ายทำให้ถูกจับใส่รถนักโทษส่งตัวไปลกเอี๋ยง (洛陽 *ลั่วหยาง*) ระหว่างทางก็ถูกสังหารโดยเตนซก (田續 *เถียน ซฺวี่*) นายทหารวุยก๊กที่อุยก๋วนให้ไล่ตามไปสังหารเตงงาย 

## ครอบครัว
เซียวหลวนมีบุตรชาย 3 คน
* ยฺเหวียน ฮ่าน (爰翰) บุตรชายคนโต ดำรงตำแหน่งเจ้าเมือง (太守 *ไท่โฉ่ว*) ของเมืองฮอตั๋ง (河東郡 *เหอตงจฺวิ้น*)
** บุตรชายของยฺเหวียน ฮ่านชื่อ ยฺเหวียน ยฺหวี (爰俞) ชื่อรอง ชื่อตู (世都) ใช้คำสอนของกงซุน หลง (公孫龍) ในการอภิปรายเหตุผลอย่างเฉียบแหลม มีชื่อเสียงในเรื่องความสามารถตั้งแต่วัยเด็ก ได้เข้ารับราชการในสำนักของเสนาบดีกลาโหม (太尉 *ไท่เว่ย์*) ได้เลื่อนตำแหน่งอย่างต่อเนื่องเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 *ชื่อจง*), หัวหน้าสำนักราชเลขาธิการราชวัง (中書令 *จงชูลิ่ง*) และผู้กำกับสำนักราชเลขาธิการราชวัง (中書監 *จงชูเจียน*)
* ยฺเหวียน ฉ่าง (爰敞) บุตรชายคนรอง ดำรงตำแหน่งเสนาบดีพระคลัง (大司農 *ต้าซือหนง*)
* ยฺเหวียน เชี่ยน (爰倩) บุตรชายคนเล้ก ชื่อรอง จฺวินโย่ว (君幼) เป็นคนใจกว้างและมีความสามารถ มีชื่อเสียงในเรื่องความขยันหมั่นเพียง ดำรงตำแหน่งเป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 *ชื่อฉื่อ*) ของมณฑลเกงจิ๋ว (冀州 *จิงโจว*) และผู้นำของกำลังทหารราชองครักษ์ฝ่ายขวาของรัชทายาท (太子右衛 *ไท่จื่อโย่วเว่ย์*) มีอีกชื่อหนึ่งว่า ยฺเหวียน จิ่ง (爰𩇕) รวมกับกุอั๋น (句安 *โกว อาน*) ติดตามจงโฮยในการบุกจ๊กก๊ก

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายสามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
* ฝาง เสฺวียนหลิง (648). *[[จิ้นชู]]*.

หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
พระพุทธรูปหรงเซี่ยน

**พระใหญ่หรงเซี่ยน** (; หรงเซี่ยนต้าฝอ) เป็นพระพุทธรูปความสูง  สร้างจากการแกะสลักเข้าไปในหน้าผาหิน สร้างขึ้นประมาณปี ค.ศ. 817 ในสมัยราชวงศ์ถัง ตั้งอยู่ห่างไป 90 กิโลเมตรทางตะวันออกของพระใหญ่เล่อซาน ตั้งอยู่ทางเหนืของหรงเซี่ยน มณฑลเสฉวน ประเทศจีน ถือเป็นรูปปั้นที่สูงที่สุดในสมัยก่อนปัจจุบันเป็นอันดับสอง รองจากพระใหญ่เล่อซาน

พระพุทธรูปเริ่มสลักในประมาณปี ค.ศ. 817 โดยพระสงฆ์จีน โดยภายในองค์พระมีการสร้างระบบระบายน้ำเพื่อระบายน้ำฝนซึ่งยังคงทำงานจนถึงปัจจุบัน ด้านหน้าขององค์พระมีโครงสร้างทำจากไม้ความสูงสิบชั้น ปรากฏหลักฐานการกล่าวถึงพระใหญ่ในบันทึกของชาวตะวันตกย้อนไปได้ถึงปลายทศวรรษ 1870 ในบันทึกของ เอ็ดเวิร์ด ค็อลเบิร์น บาเบอร์ ได้รับคำบอกเล่าถึงพระใหญ่องค์นี้จากนักเดินทางชาวรัสเซียคนหนึ่ง กระนั้น ชาวตะวันตกคนแรกที่เดินทางมายังพระใหญ่และบันทึกไว้เป็นครั้งแรกอยู่ในปี 1910 ซึ่งคือ รอเจอร์ สปราก (Roger Sprague) จากมหาวิทยาลัยอเมริกัน เขาบันทึกว่าลักษณะของพระใหญ่ที่นี่คล้ายกันกับที่เล่อซาน มีลักษณะประทับนั่งแบบ "ยุโรป ไม่ใช่ขัดสมาธิแบบที่นิยมพบในพระพุทธรูปองค์อื่น ๆ"

ข้อมูลจากซินหวาระบุว่าพระใหญ่เล่อซาน พระใหญ่หรงเซี่ยน ตลอดจนมรดกวัฒนธรรมอื่น ๆ ในภูมิภาค ประสบปัญหาการเสื่อมสภาพจากสภาพอากาศ มลภาวะ ตลอดจนปริมาณนักท่องเที่ยวมหาศาล

พระพุทธรูปนี้แสดงรูปพระศรีอาริย์ประทับนั่ง ตัววัดที่ประดิษฐานพระพุทธรูปนี้มีขนาด 80,000 ตารางกิโลเมตร ส่วนตัววัดที่ล้อมรอบพระพุทธรูปมีขนาด 2000 ตารางเมตร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมณฑลเสฉวน
จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์]] พ.ศ. 2539** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเพชรบูรณ์, อำเภอหล่มสัก, อำเภอหล่มเก่า, อำเภอน้ำหนาว และอำเภอเขาค้อ

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหนองไผ่, อำเภอชนแดน และอำเภอวังโป่ง

### เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอวิเชียรบุรี, อำเภอบึงสามพัน และอำเภอศรีเทพ

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

## อ้างอิง

เพชรบูรณ์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเพชรบูรณ์
ตำบลดอนมะสังข์

**ดอนมะสังข์** เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลดอนมะสังข์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลวังยาง (อำเภอศรีประจันต์)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลสาวร้องไห้ (อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลดอนตาล
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลสนามชัย และตำบลโพธิ์พระยา

## ประวัติ
เดิมพื้นที่มีฐานะเป็นพื้นที่หมู่ 5 ของตำบลดอนตาล อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่ด้านทิศเหนือของตำบลดอนตาล 2 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 5 บ้านดอนมะสังข์ และหมู่ 6 บ้านหนองบอน ออกมาตั้งเป็น ตำบลดอนมะสังข์ โดยมีชื่อตำบลมาจากที่มีต้นมะสังข์ขนาดใหญ่และสูงมากอยู่ต้นหนึ่งในหมู่บ้าน พื้นที่ของตำบลเป็นป่าไผ่ ป่าสะแก และต้นไม้อื่นเป็นจำนวนมาก เป็นที่ดอน มีหนองน้ำ และสำรางบางส่วนเป็นที่ราบลุ่มมีน้ำท่วมขัง จึงเรียกพื้นที่นี้ว่า *ดอนมะสังข์* 

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลดอนมะสังข์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านดอนมะสังข์
* **หมู่ที่ 2** บ้านหนองบอน
* **หมู่ที่ 3** บ้านลาดตาล
* **หมู่ที่ 4** บ้านริ้วห้วยพรอด
* **หมู่ที่ 5** บ้านลาดตะโก

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลดอนมะสังข์เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนมะสังข์ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลดอนมะสังข์มี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 16.33 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,088 คน และ 699 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลดอนมะสังข์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนมะสังข์

## อ้างอิง

ดอนมะสังข์
ดอนมะสังข์
สโมสรฟุตบอลทัพหลวง ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2567–2568

ฤดูกาล 2567–2568 เป็นฤดูกาลที่สี่ของ สโมสรฟุตบอลทัพหลวง ยูไนเต็ด ในการแข่งขันฟุตบอลที่จัดขึ้นโดยสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย โดยฤดูกาลที่แล้วสโมสรจบฤดูกาลด้วยอันดับ 8 ในไทยลีก 3

ฤดูกาลนี้สโมสรกลับมาใช้สนามกีฬามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน เป็นสนามเหย้า

## ผู้เล่น
### รายละเอียดผู้เล่น ฤดูกาล 2567–2568

:*ข้อมูล ณ วันที่​ 29 มีนาคม 2568*
:*สถิติการลงสนามและการยิงประตูรวมการแข่งขันทุกรายการ*

## การแข่งขันในฤดูกาล

### ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2567–68 โซนภาคตะวันตก

#### ตารางคะแนน

#### ผลงานโดยรวม
* ข้อมูลล่าสุด : 29 มีนาคม 2568

#### ผลงานและอันดับในแต่ละนัด

#### ผลการแข่งขัน

### ไทยเอฟเอคัพ

### ไทยลีกคัพ

### ไทยลีก 3 คัพ

## สถิติการลงสนามและการทำประตูของผู้เล่น ในฤดูกาล 2567–68

|-
! colspan=14 style="background:#FFCC66; color:#black; text-align:center"| ผู้รักษาประตู

|-

|-

|-
! colspan=14 style="background:#FFCC66; color:#black; text-align:center"| กองหลัง

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-
! colspan=14 style="background:#FFCC66; color:#black; text-align:center"| กองกลาง

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-
! colspan=14 style="background:#FFCC66; color:#black; text-align:center"| กองหน้า

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

### อันดับการทำประตูของผู้เล่น
{| class="wikitable" style="text-align:center"
|-
!width=15|
!width=15|
!width=15|
!width=15|
!width=145|ชื่อ
!width=80|**[[ไทยลีก 3]]**
!width=80|**[[ไทยเอฟเอคัพ]]**
!width=80|**[[ไทยลีกคัพ]]**
!width=80|**[[ไทยลีก 3 คัพ]]**
!width=80|รวม
|-
|1
|99
|FW
|
|align=left|ภูวเนตร ทองคุ่ย
|14
|1
|0
|4
|**19**
|-
|2
|11
|MF
|
|align=left|ภานุธัช รุ่งแจ้ง
|8
|0
|0
|0
|**8**
|-
|3
|21
|FW
|
|align=left|เอ็ดมันด์ ชิจินดู ซันเดย์
|7
|0
|0
|0
|**7**
|-
|4
|32
|LW
|
|align=left|กิตติวุฒิ บัวลอย
|1
|0
|0
|3
|**4**
|-
|rowspan="3"|5
|6
|MF
|
|align=left|กฤษณะ นนทารักษ์
|3
|0
|0
|0
|**3**
|-
|13
|FW
|
|align=left|วุฒิชาติ เยี่ยมมิ่ง
|3
|0
|0
|0
|**3**
|-
|19
|MF
|
|align=left|สุรพจน์ ปานเครือ
|2
|0
|0
|1
|**3**
|-
|8
|7
|FW
|
|align=left|ราอุล อูเช เอ็นดูกา
|2
|0
|0
|0
|**2**
|-
|rowspan="5"|9
|8
|MF
|
|align=left|อภิณัฐ สุขสงวน
|1
|0
|0
|0
|**1**
|-
|9
|FW
|
|align=left|เอ็นจิกา ชุควูกา วาเลนไทน์
|1
|0
|0
|0
|**1**
|-
|20
|DF
|
|align=left|อรรฆพร อาจคงหาญ
|0
|0
|0
|1
|**1**
|-
|22
|MF
|
|align=left|ณรงค์ฤทธิ์ แก้วมณี
|1
|0
|0
|0
|**1**
|-
|26
|MF
|
|align=left|ศิวา พิกุลหอม
|1
|0
|0
|0
|**1**
|-
|colspan=5|**รวม**
|**44**
|**1**
|**0**
|**9**
|**54**

## อ้างอิง

2567–2568
ทัพหลวง
ตำบลทับตีเหล็ก

**ทับตีเหล็ก** เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลทับตีเหล็ก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลรั้วใหญ่
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลท่าระหัด
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลบางปลาม้า และตำบลมะขามล้ม (อำเภอบางปลาม้า)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลดอนกำยาน

## ประวัติ
เดิมพื้นที่เป็นหมู่ที่ 7 ของตำบลท่าระหัด อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ปี พ.ศ. 2490 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกพื้นที่ด้านทิศตะวันตกของตำบลท่าระหัด 3 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 5 บ้านท่าดินเหนียว, หมู่ 6 บ้านประสพสุข และหมู่ 7 บ้านทับตีเหล็ก ออกมาตั้งเป็น ตำบลทับตีเหล็ก 

โดยมีชื่อตำบลมาจากในสมัยกรุงศรีอยุธยา เมืองสุพรรณบุรีซึ่งเป็นเมืองหน้าด่าน และเป็นเส้นทางเดินทัพ สมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงยกทัพเพื่อมารับศึกบริเวณชายแดนเมืองกาญจนบุรี แต่เนื่องจากบ้านเมืองมีศึกสงครามอย่างต่อเนื่อง ทำให้อาวุธยุทโธปกรณ์ไม่เพียงพอที่จะใช้ในศึกสงคราม พระองค์ทรงทราบว่าเหนือวัดมะนาวมีครอบครัวชาวจีนที่อพยพมาจากกรุงศรีอยุธยา ประกอบอาชีพเป็นช่างตีเหล็ก ซึ่งสืบทอดวิชามาจากเมืองจีน สามารถตีเหล็กได้แกร่งและคม จึงดำริให้ครอบครัวนี้พร้อมชาวบ้านที่อยู่บริเวณนี้มาช่วยราชการ เพื่อผลิตอาวุธและใช้บริเวณนี้เป็นแหล่งผลิตอาวุธเพื่อใช้ในราชการศึกสงครามตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชาวบ้านจึงได้กล่าวขานนามว่า *ทับตีเหล็ก*

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลทับตีเหล็กแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านทับตีเหล็ก
* **หมู่ที่ 2** บ้านประสพสุข
* **หมู่ที่ 3** บ้านท่าดินเหนียว
* **หมู่ที่ 4** บ้านโพธิ์เขียว
* **หมู่ที่ 5** บ้านดอนบ้าน

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลทับตีเหล็กเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลทับตีเหล็ก ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลทับตีเหล็กมี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 21.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,169 คน และ 682 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลทับตีเหล็กอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลทับตีเหล็ก

## อ้างอิง

ทับตีเหล็ก
ทับตีเหล็ก
ออสเตรเลียนวิมินส์วอลเลย์บอลซูเปอร์ลีก

**มหินทราออสเตรเลียนวอลเลย์บอลซูเปอร์ลีก** () เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงระดับสูงสุดของประเทศออสเตรเลีย จัดขึ้นโดยวอลเลย์บอลออสเตรเลีย (วีเอ) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1998 ในชื่อ *ออสเตรเลียนวอลเลย์บอลลีก* และตั้งแต่ฤดูกาล 2019 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น *ออสเตรเลียนวอลเลย์บอลซูเปอร์ลีก* โดยทีมที่เข้าร่วมเป็นตัวแทนของรัฐและดินแดนในประเทศออสเตรเลีย

## สโมสรที่เข้าร่วม

## ทำเนียบผู้ชนะเลิศ

## จำนวนครั้งที่ชนะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Volleyball Australian

หมวดหมู่:วอลเลย์บอลลีกระดับประเทศ
หมวดหมู่:วอลเลย์บอลหญิงลีก
หมวดหมู่:วอลเลย์บอลในประเทศออสเตรเลีย
หมวดหมู่:ลีกกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2541
หมวดหมู่:ลีกกีฬาอาชีพในประเทศออสเตรเลีย
อูรุก

**อูรุก** (อักษรโรมัน: Uruk; ) เป็นอดีตนครโบราณในตะวันออกใกลั ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำยูเฟรทีสริมฝั่งอดีตแม่น้ำสาขาของยูเฟรตีสที่ปัจจุบันแห้งเหือดไปแล้ว อูรุกตั้งอยู่ห่างไป 93 กิโลเมตรทางเหนือของนครโบราณอูร์, 108 กิโลเมตรทางใต้ของนิปปูร์ และ 24 กิโลเมตรทางใต้ของลาร์ซา ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตรัฐอัลมูทันนา ประเทศอิรัก

อูรุกถือเป็นแหล่งต้นแบบสำหรับสมัยอูรุก อูรุกมีบทบาทอย่างมากต่อนคราภิวัตน์ในสมัยแรกของซูเมอร์ในกลางสหัสวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์กาล ในช่วงปลายสมัยอูรุกในปี 3100 ปีก่อนคริสต์กาล นครอูรุกอาจมีประชากรถึง 40,000 คน และสูงถึง 80,000–90,000 คนหากนับรวมพื้นที่โดยรอบนคร ถือเป็นเขตนครที่มีประชากรมากที่สุดในโลกในเวลานั้น กษัตริย์กิลกาเมชตามที่ระบุในพงศาวดาร *[[Sumerian King List|รายนามกษัตริย์ซูเมอร์]]* (*SKL*) ปกครองนครอูรุกในระหว่างศตวรรษที่ 27 ก่อนคริสต์กาล นครอูรุกเริ่มเสียความสำคัญลงภายหลังการเติบโตของจักรวรรดิอักกาเดีย กระนั้น นครอูรุกยังคงมีบทบาทสำคัญและเฟื่องฟูในสมัยอะคาเอเมนิด (550–330 ปีก่อนคริสต์กาล), เซเลอูซิด (312–63 ปีก่อนคริสต์กาล) และปาร์เทีย (227 ปีก่อนคริสต์กาล - ค.ศ. 224) และท้ายที่สุดถูกทิ้งร้างไม่นานหลังมุสลิมเข้ายึดครองใปนี ค.ศ. 633–638

วิลเลียม เคนเนิท ลอฟทัส เดินทางเยือนอูรุกในปี ค.ศ. 1849 และระบุซากนครนี้ว่าเป็นของเมือง "เอเรค" (Erech) หรือที่รู้จักในชื่อ "นครลำดับที่สองของนิมโรด" ลอฟทัสนำคณะขุดค้นโบราณคดีเป็นครั้งแรกในอูรุกระหว่างปี 1850 ถึง 1854

ชื่อของอูรุก () มีคำสะกดอยู่หลายแบบในอักษรคูนีฟอร์ม คือ ภาษาซูเมอร์สะกดว่า  ; ภาษาอักกาเดียสะกดว่า  หรือ   (ᵁᴿᵁUNUG) ในภาษาอื่น ๆ เช่น  or ,  or ; , ;  ; ,  ,  

ในตำนานและวรรณกรรม อูรุกเป็นที่รู้จักในฐานะราชธานีของกษัตริย์กิลกาเมช ตัวละครเอกในมหากาพย์ *[[Epic of Gilgamesh|มหากาพย์กิลมาเมช]]* นักวิชาการระบุว่าอูรุกตรงกันกับนครเอเรค (Erech) ในพระคัมภีร์ไบเบิล (ปฐมกาล 10:10) ซึ่งเป็นนครที่สองที่นิมโรดสถาปนาขึ้นในชีนาร์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมโสโปเตเมีย
หมวดหมู่:เมืองในประเทศอิรัก
หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศอิรัก
กาลิมโปง

**กาลิมโปง** (อักษรโรมัน: Kalimpong, เบงกอล: কালিম্পং, เทวนาครี: कालिम्पोङ, ทิเบต: ཀ་སྦུག) เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของอำเภอกาลิมโปงในรัฐเวสต์เบงกอล ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่ความสูงเฉลี่ย  จากระดับน้ำทะเล ภายในอาณาเขตของเขตพื้นที่โกรข่าแลนด์ซึ่งเป็นหน่วยปกครองตนเอง กองทัพอินเดีย กองพันภูเขาที่ 27 ตั้งอยู่ในชานเมืองกาลิมโปง

กาลิมโปงเป็นที่รู้จักในฐานะที่ตั้งของสถาบันการศึกษามากมาย ส่วนมากสร้างขึ้นในสมัยของบริติชราช นอกจากนี้ในอดีตยังเคยเป็นประตูสู่ทิเบตที่ใช้ในการติดต่อและค้าขายระหว่างอินเดียดับทิเบต ก่อนที่ทิเบตถูกจีนผนวกและสงครามระหว่างจีนกับอินเดีย กาลิมโปงและนครดาร์จีลิงซึ่งอยู่ติดกันในอดีตเป็นศูนย์กลางของขบวนการเรียกร้องเอกราชดินแดนโกรข่าแลนด์ในทศวรรษ 1980

กาลิมโปงตั้งอยู่ริมแม่น้ำตีสตาและมีสถานะเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวด้วยลักษณะภูมิอากาศและที่ตั้งที่ใกล้กับสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ ในพื้นที่ เกษตรกรรมพืชสวนถือเป็นอุตสาหกรรมสำคัญของเมือง และในกาลิมโปงยังเป็นที่ตั้งของตลาดดอกไม้ที่เป็นที่รู้จักจากดอกกล้วยไม้นานาชนิด ตลอดจนศูนย์เพาะเลี้ยงพืชที่ส่งออกต้นอ่อน ทูเบอร์ และไรโซมของพืชที่โตในเทือกเขาหิมาลัย อารามในศาสนาพุทธแบบทิเบต อารามซังด็อกปัลรีโฟดังซึ่งตั้งอยู่ในกาลิมโปง เป็นสถานที่เก็บรักษาคัมภีร์พุทธทิเบตที่หายากจำนวนมาก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐเบงกอลตะวันตก
จังหวัดสุรินทร์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุรินทร์]] พ.ศ. 2539** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 9 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน 

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสุรินทร์, อำเภอศีขรภูมิ, อำเภอลำดวน, และกิ่งอำเภอเขวาสินรินทร์

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอจอมพระ, อำเภอรัตนบุรี, อำเภอท่าตูม, อำเภอชุมพลบุรี, อำเภอสำโรงทาบ และอำเภอสนม

### เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอปราสาท, อำเภอกาบเชิง, อำเภอสังขะ, อำเภอบัวเชด, กิ่งอำเภอศรีณรงค์ และกิ่งอำเภอพนมดงรัก

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดสุรินทร์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดสุรินทร์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

## อ้างอิง

สุรินทร์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดสุรินทร์
หมู่ถ้ำพราพร

**หมู่ถ้พบนเขาพราพร** () เป็นหมู่ถ้ำสลักหินที่เก่าแก่ที่สุดของอินเดีย สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิโมรยะ (322–185 ปีก่อนคริสต์กาล) บางส่วนปรากฏจารึกของพระเจ้าอโศก ตั้งอยู่ในมาฆทุมปุระในอำเภอเชหานาบาด รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป  ทางเหนือของพุทธคยา

ถ้ำเหล่านี้ตั้งอยู่ในเนินเขาคู่ คือ สี่ถ้ำในเขาพราพร (Barabar) และสามถ้ำในเขานาคารชุนี (Nagarjuni) ในบรรดาถ้ำเหล่านี้สามารถพบจารึกนามของกษัตริย์ "ปิยทาสี" ในสามถ้ำที่พราพร และ "เทวานัมปิยทศรถ" ในถ้ำที่นาคารชุนี คาดการณ์ว่าอ่ายุระหว่าง 300 ปีก่อนคริสต์กาล ในสมัยจักรวรรดิโมรยะ ตรงกับรัชสมัยของพระเจ้าอโศก (ครองราชย์ 273–232 ปีก่อนคริสต์กาล) และหลานชาย ทศรถโมรยะ

งานแกะสลักซุ้มทางเข้าของถ้ำโลมัสฤษีถือเป็นตัวอย่างชิ้นเก่าแก่ที่สุดของจันทรศาลา ซึ่งคือซุ้มโค้งเจดีย์รูปโอจี รูปแบบดังกล่าวมีการนำไปสร้างเรื่อยมาในสถาปัตยกรรมของอินเดีย

ถ้ำเหล่านี้แรกเริ่มถูกใช้งานเพื่อบำเพ็ญพรตโดยนักบวชจากสำนักอาชีวิกะ ซึ่งสถาปนาขึ้นโดยมักขลี โคสาลา ซึ่งมีชีวิตร่วมสมัยกับพระโคตมพุทธเจ้าและพระมหาวีระ สำนักอาชีวิกะมีคำสอนและแนวปฏิบัติที่คล้ายคลึงกันกับทั้งศาสนาพุทธและศาสนาเชน นอกจากนี้ยังสามารถพบประติมากรรมและจารึกจากสมัยหลัง ๆ ของศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธในหมู่ถ้ำเหล่านี้เช่นกัน

ถ้ำส่วนใหญ่บนเขาพราพรมีสองคูหา แกะสลักมาจากหินแกรนิตทั้งหมด ภายในสามารถพบการขัดเงาที่เรียกว่า "การขัดเงาแบบโมรยะ" ตามประติมากรรมภายใน นอกจากนี้ภายในถ้ำยังมีปรากฏการณ์เสียงสะท้อนเช่นกัน

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
*
*
* 

หมวดหมู่:ถ้ำในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐพิหาร
ตำบลไผ่ขวาง (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)

**ไผ่ขวาง** เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลไผ่ขวาง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลสนามชัย
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลดอนตาล
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลโคกโคเฒ่า
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลท่าระหัด

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลไผ่ขวางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านดอนกลาง
* **หมู่ที่ 2** บ้านไผ่ขวาง
* **หมู่ที่ 3** บ้านคันทด
* **หมู่ที่ 4** บ้านหนองตาลกบ
* **หมู่ที่ 5** บ้านรางกระทุ่ม
* **หมู่ที่ 6** บ้านไผ่นกแขวง

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลไผ่ขวางเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลไผ่ขวาง ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลไผ่ขวางมี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 25.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,157 คน และ 1,467 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลไผ่ขวางอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลไผ่ขวาง

## อ้างอิง

ไผ่ขวาง
ไผ่ขวาง
หมู่ถ้ำโกลวี

**หมู่ถ้ำโกลวี** () หรือ **หมู่ถ้ำโขลวี** () เป็นหมู่ถ้ำสลักหินพุทธในอำเภอฌาลวาร รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย แกะสลักเข้าไปในเนินผาหินลาเทอไรต์ ภายในประกอบด้วยสถูป, เจดีย์ และพระพุทธรูป มีลักษณะทางสถาปัตยกรรมแบบมหายาน สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 8-9 ถ้ำมีจำนวนรวมแล้วประมาณ 50 ถ้ำ บรรดาสถูปและพระพุทธรูปขนาดมหึมาที่พบในโกลวีถือว่ามีความสำคัญทางโราณคดีอย่างมาก นอกจากนี้ยังพบถ้ำคล้ายกันใหม่หมู่บ้านโกลวีเช่นกัน อันบ่งบ่อกถึงความเจริญรุ่งเรืองของศาสนาพุทธในแถบนี้ในอดีต ลักษณะของถ้ำมีความคล้ายคลึงกันกับหมู่ถ้ำบาฆซึ่งอยู่ใกล้กัน

ถ้ำโกลวีมีบันทึกถึงครั้งแรกโดย ดร. อี. อิมเปย์ (Dr. Impey) ซึ่งเดินทางเยือนถ้ำนี้ในปี 1854 เซอร์อาเล็กซันเดอร์ คันนิงแฮม เดินทางมายังถ้ำนี้และได้ตีพิมพ์รายงานหลัง ดร. อิมเปย์ ถ้ำจำนวนกว่า 50 ถ้ำนี้มีจำนวนหนึ่งที่พังทลายและเสียหายไปตามกาลเวลา โดยเฉพาะหมู่ถ้ำบนฝั่งเหนือและตะวันออก 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ถ้ำในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐราชสถาน
จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์]] กันยายน พ.ศ. 2535** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเพชรบูรณ์, อำเภอหล่มสัก, อำเภอหล่มเก่า, อำเภอน้ำหนาว, อำเภอเขาค้อ และอำเภอวังโป่ง

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหนองไผ่, อำเภอวิเชียรบุรี, อำเภอชนแดน, อำเภอศรีเทพ และอำเภอบึงสามพัน

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
* จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

## อ้างอิง

เพชรบูรณ์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเพชรบูรณ์
นาคารชุนโกณฑะ

**นาคารชุนโกณฑะ** (อักษรโรมัน: Nagarjunakonda; *เขา[[พระนาคารชุน]]*) เป็นเมืองโบราณและแหล่งโบราณคดีที่ปัจจุบันอยู่บนเกาะ ใกล้กับแหล่งน้ำนาคารชุนสาคร อำเภอปัลนาฑู รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย ถือเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีพุทธที่รุ่มรวยที่สุดในโลก ปัจจุบันพื้นที่ตั้งเดิมเกือบทั้งหมดอยู่ใต้น้ำที่เกิดจากการสร้างเขื่อนนาคารชุนสาคร นักโบราณคดีจึงขุดค้นและเคลื่อนย้ายซากปรักหักพังขึ้นไปอยู่บนเกาะที่เหนือระดับน้ำเขื่อน ซึ่งตั้งอยู่จนถึงปัจจุบัน

ในอดีต นาคารชุนโกณฑะเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยและอารามพุทธที่สำคัญของภูมิภาค ซากของแหล่งนาคารชุนโกณฑะปรากฏทั้งซากของศาสนสถานในศาสนาพุทธมหายานและศาสนาฮินดู นาคารชุนโกณฑะตั้งอยู่ห่างไป 160&nbsp;กิโลเมตรจากอมราวตีสถูป ประติมากรรมที่พบที่นี่ปัจจุบันนำไปจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ทั้งในและนอกประเทศอินเดีย และมีลักษณะทางศิลปกรรมที่สำคัญในกลุ่มศิลปกรรมอมราวตี ที่บางครั้งอาจเรียกว่าแบบอานธระยุคหลัง  นอกจากนี้ยังมีพื้นที่ของอดีตพระราชวังซึ่งมีประติมากรรมรูปทางฆราวาสที่ถือว่าพบได้ยากในสมัยนั้น และมีอิทธิพลจากโรมัน 

ชื่อในปัจจุบันนั้นตั้งตามพระนาคารชุน คุรุมหายานรูปสำคัฐที่เข้าใจกันว่าเป็นผู้พัฒนาบริเวณนี้ชึ้น กระนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าท่านมีความเกี่ยวเนื่องกับการสร้างนาคารชุนโกณฑะขึ้นมาจริงหรือไม่ ชื่อดั้งเดิมที่ใช้ในสมัยที่เจริญรุ่งเรืองคือ "วิชยปุรี" (Vijayapuri)

แหล่งนี้ถูกค้นพบครั้งแรกในปี 1926 โดยครูโรงเรียนชาวท้องถิ่นคนหนึ่ง สุรปรชู เวงกฏรามิยะฮ์ (Suraparaju Venkataramaih) ซึ่งพบเสาหินโบราณที่นี้และรายงานไปยังรัฐบาลของรัฐมัทราส ซึ่งต่อมาได้ส่งผู้ช่วยแผนกเตลูกูของหน่วยโราณคดีและจารึกมัทราส ศรี สรัสวตี (Shri Sarasvati) มายังแหล่งนี้ การขุดค้นทางโบราณคดีอย่างเป็นระบบเริ่มต้นโดย เอ เอช เลิงเฮิสต์ ในปี 1927–1931 โดยขุดพบสถูปเจดีย์และประติมากรรมมากมาย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:ส่ิงก่อสร้างในรัฐอานธรประเทศ
ตำบลบางกุ้ง (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)

**บางกุ้ง** เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลบางกุ้ง

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลบางกุ้ง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลสระแก้ว
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับดอนโพธิ์ทอง
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลสวนแตง
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลศาลาขาว

## ประวัติ
บางกุ้ง เดิมเป็นพื้นที่เป็นหมู่ที่ 6 ของตำบลศาลาขาว อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ปี พ.ศ. 2490 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกพื้นที่หมู่ 6 บ้านมะขามเรียง ของตำบลสวนแตง และหมู่ 6 บ้านบางกุ้ง ของตำบลศาลาขาว รวมทั้งหมด 2 หมู่บ้าน ออกมาตั้งเป็น ตำบลบางกุ้ง

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลบางกุ้งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านมะขามเรียง
* **หมู่ที่ 2** บ้านบางกุ้ง
* **หมู่ที่ 3** บ้านวังวน
* **หมู่ที่ 4** บ้านบางหมัน

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลบางกุ้งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบางกุ้ง ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบางกุ้งมี 4 หมู่บ้าน พื้นที่ 12.30 ตารางกิโลเมตร ประชากร 1,751 คน และ 361 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบางกุ้งอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบางกุ้ง

ปี พ.ศ. 2550 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางกุ้งมี 4 หมู่บ้าน พื้นที่ 12.30 ตารางกิโลเมตร ประชากร 2,011 คน และ 480 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมาตั้งแต่ 12.1 ล้านบาทและได้รับความเห็นชอบจากราษฎร พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลบางกุ้งอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลบางกุ้ง

## อ้างอิง

บางกุ้ง
บางกุ้ง
ตงฟางฝูโตว

**ตงฟางฝูโตว** (; เมืองพุทธะตะวันออก) หรือ **อุทยานพุทธะตะวันออก** () เป็นอุทยานวัฒนธรรมในเล่อซาน มณฑลเสฉวน ประเทศจีน ภายในจัดแสดงพระพุทธรูปจำลองที่ทำจากหินและแร่ธาตุต่าง ๆ ตัวอุทยานตั้งอยู่ตรงข้ามกับพระพุทธรูปเล่อซาน

อุทยานนี้บริหารจัดการโดยบริษัทเอกชนและมีเป้าหมายเพื่อผลกำไร อุทยานสร้างขึ้นบนจุดที่ในอดีตเป็นพื้นที่เกษตรกรรมและที่อยู่อาศัย โดยได้จ่ายค่าชดเชยสำหรับเจ้าของที่ดินด้วยปริมาณเงินที่สูงกว่าค่าชดเชยที่ชาวบ้านได้รับจากรัฐขณะจัดการพื้นที่สำหรับขยายอาณาเขตของพระใหญ่เล่อซาน

ลักษณะของอุทยานที่เป็นเพื่อผลกำไร และที่ตั้งซึ่งอยู่ติดกับแหล่งมรดกโลก ทำให้อุทยานนี้ถูกวิจารณ์จากนักวิชาการถึงความเหมาะสม นักวิชาการชาวท้องถิ่นเล่อซาน เจียมิง ลัว (Jiaming Luo) และ ชุนจิง เจิง (Chunjing Zeng) ชี้ให้เห็นว่าด้วยธรรมชาติของอุทยานที่ดำเนินงานเพื่อผลกำไรนำมาสู่คำถามว่าหน่วยงานเชิงพาณิชย์เช่นนี้ "จะสามารถเป็นตัวกลางในการฟื้นฟูจิตวิญญาณของแหล่งมรดก" ได้จริงหรือ

อุทยานมีค่าเข้าชมแยกต่างหากจากค่าเข้าชมพระพุทธรูปเล่อซาน

ภายในอุทยานประดิษฐานพระพุทธรูปมากกว่า 3,000 องค์ และมีพระพุทธรูปปางปรินิพพานความยาว 170 เมตร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในมณฑลเสฉวน
อาลัปปุฬะ

**อาลัปปุฬะ** (; Alappuzha, ) หรือชื่อเดิม **อัลเลปเปย์** (อักษรโรมัน: Alleppey) เป็นนครและเทศบาลนคร ศูนย์กลางการปกครองของอำเภออาลัปปุฬะ รัฐเกรละ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป  ทางเหนือของติรุวนันตปุรัม เมืองหลวงของรัฐ อาลัปปุฬะมีประชากรตามสำมะโนปี 2011 อยู่ที่ 240,991 คน และความหนาแน่น  เมืองอาลัปปุฬะเป็นหนึ่งในเมืองของอินเดียที่ได้สมญาว่า "*[[Venice of the East|เวนิสตะวันออก]]*" 

อาลัปปุฬะมีประวัติศาสตร์ย้อนไปได้ถึงสมัยสังฆัม และปรากฏกล่าวถึงโดยปลีนีผู้อาวุโสในศตวรรษที่ 1 ในชื่อเมือง "บาราเซส" (Baraces) เมืองเจริญรุ่งเรืองขึ้นอย่างมากในศตวรรษที่ 16-17 ในฐานะศูนย์กลางการค้าเครื่องเทศที่สำคัญระหว่างมหาอำนาจยุโรป ทั้งดัตช์มะละบาร์ และ อินเดียของโปรตุเกส ในสมัยปกครองของราช เกสวทัส มีการสร้างท่าเรือและคูคลองขึ้นทั่วเมืองซึ่งนำไปสู่การพัฒนาอย่างมากในเมทอง กระนั้น ในศตวรรษที่ 18 นับตั้งแต่ภูมิภาคนี้อยู่ใต้ปกครองของบริติชราช อาลัปปุฬะเริ่มสูญเสียความสำคัญในฐานะศูนย์กลางการค้าและวัฒนธรรม

ปัจจุบัน อาลัปปุฬะเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญในภูมิภาค เป็นที่รู้จักจากคูคลองและห้วยหนอง และด้วยคลองจำนวนมากในย่านเมืองเก่าทำให้ได้รับสมญาเป็น "เวนิสตะวันออก" และดินแดนทาร์ชีชแห่งเกรละ นอกจากนี้ยังเป็นจุดสำคัญในการแข่งเรือถ้วยเนห์รูในเทศกาลโอนัมประจำปี ในเชิงอุตสาหกรรม อาลัปปุฬะมีอุตสาหกรรมผลิตเส้นใยเปลือกมะพร้าวที่เฟื่องฟู

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐเกรละ
พระพุทธรูปอะวุกะนะ

**พระพุทธรูปอะวุกะนะ** (; *อวุกน พุทุ ปิฬิมย*) หรือ **พระพุทธรูปอะวุกกะณะ** () เป็นพระพุทธรูปประทับยืน ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองเกกิระวะ จังกวัดนอร์ตเซนทรัล ประเทศศรีลังกา พระพุทธรูปมีความสูงกว่า  แสดงพระพุทธรูปในปางอภยมุทรา ถือเป็นหนึ่งในพระพุทธรูปแกะสลักจากหินที่สำคัญที่สุดของศรีลังกา

องค์พระพุทธรูปหันหน้าออกทางทิศตะวันออก ออกสู่อ่างเก็บน้ำกาละเววะ แกะสลักจากผาหินแกรนิตขนาดใหญ่ แต่ไม่ได้แกะสลักให้ลอยตัวออกมาจากหินดังกล่าวทั้งหมด ด้านหลังพระรูปมีหินบางชิ้นเหลืออยู่ที่เชื่อมต่อกับหินที่เหลือเพื่อรับน้ำหนักของโครงสร้าง หินด้านหัลงนี้แกะสลักในลักษณะแบบงานช่างไซคลอเปียน กล่าวคือให้ลักษณะประดุจภูเขา องค์พระพุทธรูปแระทับอยู่บนฐานดอกยัว โดยพระพุทธรูปมีความสูง  และหากรวมฐานจะสูง 

โดยรอบของพระพุทธรูปในอดีตมีสิ่งปลูกสร้างเป็นวัดหรือศาลสร้างคลุม ดังที่ปรากฏหลักฐานเป็นซากของผนังที่มีหินเป็นฐานและส่วนบน ๆ ทำจากอิฐ มีความยาว  และกว้าง 

พระพุทธรูปแห่งอะวุกะนะถือเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของพระพุทธรูปประทับยืนในศรีลังกา มีลัษกณะพุทธศิลป์ที่แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากศิลปะคันธาระและอมราวตี ทรงทำมือเป็นมุทราแบบ อสิสมุทรา (*Asisa mudra*) อันเป็นลักษณะหนึ่งของอภยมุทรา หรือปางประทานอภัย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พระพุทธรูปในประเทศศรีลังกา
บาร์สฮ็อท

**บาร์สฮ็อท** (อักษรโรมัน: Bars-Hot) หรือ **เฮร์เล็นบาร์ส** (; Kherlen Bars) เป็นอดีตนครโบราณที่สร้างขึ้นโดยชาวฮีทันในที่ลุ่มแม่น้ำเฮร์เล็นทางตะวันออกของมองโกเลีย ในสมัยราชวงศ์เหลียว เมืองมีชื่อว่า**เหอตง** () มีพื้นที่กว้าง 1.6 ยาว 1.8 กิโลเมตร รายล้อมด้วยกำแพงดินเหนียวที่ความหนาในปัจจุบันอยู่ที่ 4 เมตร และสูง 1.5–2 เมตร

## สถูปบาร์สฮ็อท
ซากของสถูปบาร์สฮ็อทเป็นสถูปอิฐทรงแปดเหลี่ยม บ้างเรียกว่าเป็นเจดีย์หรือหอตรวจการณ์ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 ตั้งอยู่ใกล้กับกำแพงเมือง เดิมทีมีความสูงเจ็ดชั้น ปัจจุบันส่วนยอดสูญหายไปแล้ว และเดิมทีเป็นเจดีย์คู่ กระทั่งในทศวรรษ 1940 โซเวียตใช้ปืนใหญ่ยิงใส่สถูปองค์เล็กกว่าจนพังทลายลงมา ด้วยความสูงปัจจุบันที่  ทำให้เป็นโครงสร้างที่สูงที่สุดในมองโกเลียยุคก่อนสมัยใหม่ แม้จะเป็นความสูงที่ขาดส่วนยอดไปแล้วก็ตาม

ในปี 2014 คณะนักวิทยาศาสตร์จากมองโกเลียและญี่ปุ่นร่วมกันสำรวจซากสถูปและทำสแกนสามมิติ พบว่าผนังดินเหนียวด้านนอกมีความหนา  และมีเส้นผ่านศูนย์กลางรอบนอกที่  เและด้านใน  ณ ฐาน รวมถึงค้นพบร่องรอยของสีพลาสเตอร์บนพื้นผิวผนังภายใน บ่งบอกว่าในอดีตเคยมีจิตรกรรมฝาผนังอยู่

การบูรณะครั้งใหญ่มีขึ้นในระหว่างปี 2014 ถึง 2016 และปัจจุบันเปิดให้เข้าชมเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญที่เกี่ยวเนื่องกับชาวฮีทันในมองโกเลีย

## อ้างอิง
แม่น้ำเมลิคะ

**แม่น้ำเมลิคะ**  (; ) เป็นแม่น้ำที่มีต้นกำเนิดจากทิวเขาในรัฐกะชีนพื้นที่ชายแดนตอนเหนือสุดของประเทศพม่า แม่น้ำสายนี้ไหลยาวประมาณ 320 กิโลเมตร ก่อนจะบรรจบกับแม่น้ำเมคะและกลายเป็นแม่น้ำอิรวดี

การก่อสร้างเขื่อน มยิตโซน เริ่มขึ้นที่จุดบรรจบกันของแม่น้ำเมลิคะกับแม่น้ำเมคะ

## อ้างอิง

เมลิ
กรุงเทพมหานคร (เพลง)

"**กรุงเทพมหานคร**" เป็นเพลงของอัสนี-วสันต์ ลำดับที่ 5 ในอัลบั้ม ฟักทอง ซึ่งเผยแพร่เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 โดยมีความพิเศษ เนื่องจาก อัสนี โชติกุล และ กฤษณ์ โชคทิพย์พัฒนา นำชื่อเต็มของกรุงเทพมหานคร ซึ่งพระราชนิพนธ์โดย พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มาใส่ทำนองขับร้องเป็นจำนวน 7 รอบ และเรียบเรียงเป็นดนตรีร็อกความยาว 6:18 นาที ทำให้ได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบัน เนื่องจากทำให้ประชาชนสามารถจำชื่อเต็มของกรุงเทพมหานครได้ง่ายขึ้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เพลงไทยสากล
หมวดหมู่:เพลงไทยสากลในปี พ.ศ. 2532
หมวดหมู่:เพลงในปี พ.ศ. 2532
หมวดหมู่:เพลงของอัสนี-วสันต์
หมวดหมู่:ซิงเกิลในสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
หมวดหมู่:วัฒนธรรมของกรุงเทพมหานคร
เธาลาคีรี

**เธาลาคีรี** (อักษรโรมัน: Dhaulagiri) เป็นภูเขาในประเทศเนปาลมีความสูง 8,167 เมตร หนึ่งในยอดเขาแปดพันเมตร และสูงที่สุดเป็นอันดับเจ็ดของโลก ถือเป็นเป็นภูเขาที่สูงที่สุดที่ตั้งอยู่ในพรมแดนของประเทศเดียว พิชิตสำเร็จครั้งแรกในวันที่ 13 พฤษภาคม 1960 โดยคณะนักไต่เขาชาวสวิส, ออสเตรีย และเนปาล เขาอันนาปุราณะ I (สูง ) ตั้งอยู่ห่างไป  ทางตะวันออกของเธาลาคีรี ชื่อเขา "เธาลาคีริ" (धौलागिरी) เป็นชื่อภาษาเนปาล มีที่มาจากภาษาสันสกฤตคำว่า ธวล (धवल) แปลว่าสีขาว, ความงาม และคีรี (गिरि) แปลว่าภูเขา 

ในปี 1808 การคำนวณสำรวจพื้นที่พบว่าเธาลาคีรีเป็นเขาที่สูงที่สุดที่ยังไม่ได้สำรวจ จนถึงปี 1838 ซึ่งเขากังเจนจุงคาขึ้นอันดับหนึ่งแทน และตามด้วยเขาเอเวอเรสต์ในปี 1858 

เธาลาคีรี I ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเทือกเขาเธาลาคีรี มีความสูงชันจากพื้นที่ลุ่มเบื้องล่างด้วยความสูง  จากที่ลุ่มแม่น้พกาลีคัณฑกีเบื้องล่างซึ่งห่างไป 30&nbsp;กิโลเมตรทางใต้ ส่วนฝั่งใต้มีความสูงชันที่  ชั้นหินที่พบบนยอดของเธาลาคีรีมีลักษณะเช่นเดียวกับของเขาเอเวอเรสต์ กล่าวคือประกอบด้วยหินปูนและโดโลไมต์ซึ่งเกิดจากการก่อตัวใต้มหาสมุทร ในขณะที่ยอดเขาแปดพันอื่น ๆ ในเทือกเขาหิมาลัยเป็นหินแกรนิตที่ก่อตัวขึ้นใต้พื้นโลก

เธาลาคีรีเป็นเขาแปดพันลำดับก่อนสุดท้ายที่ถูกพิชิต และเป็นยอดเขาแปดพันแห่งสุดท้ายในเนปาลที่ถูกพิชิต ทุกเส้นทางในการพิชิตเขาล้วนมีความอันตราย การไต่ขึ้นส่วนใหญ่ใช้เส้นทางทางตะวันออกเฉียงเหนือเช่นเดียวกับการพิชิตครั้งแรก ข้อมูล ณ ปี 2007 มีผู้พิชิตเขาเธาลาคีรีสำเร็จ 358 คน และเสียชีวิต 58 คน หมายความว่ามีอัตราการเสียชีวิตในการพิชิตอยู่ที่ 16.2% ระหว่างปี 1950 ถึง 2006 นักพิชิตเขา 2.88% จาก 2,016 คนที่ไต่เขาเหนือกว่าเบสแคมป์ของเธาลาคีรี I เสียชีวิต สูงกว่าอัตราเสียชีวิตเฉลี่ยของบรรดาเขาแปดพันในแเนปาลซึ่งอยู่ที่ 1.63%

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:เทือกเขาหิมาลัย
หมวดหมู่:ภูเขาในประเทศเนปาล
จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์]] พ.ศ. 2531** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเพชรบูรณ์, อำเภอหล่มสัก, อำเภอหล่มเก่า, กิ่งอำเภอน้ำหนาว, กิ่งอำเภอเขาค้อ และกิ่งอำเภอวังโป่ง

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหนองไผ่, อำเภอวิเชียรบุรี, อำเภอชนแดน, อำเภอศรีเทพ และอำเภอบึงสามพัน

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529
* จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

## อ้างอิง

เพชรบูรณ์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเพชรบูรณ์
มนาง

**มนาง** (; Manang) เป็นเมืองในอำเภอมนาง ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ที่ความสูง  จากระดับน้ำทะเล ประชากรตามสำมะโนปี 2011 อยู่ที่ 6,527 คน ใน 1,495 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 3 คน/ตารางกิโลเมตร มนางตั้งอยู่ในที่ราบลุ่มกว้างของแม่น้ำมรรศยังฑี ทางตอนเหนือต่อเทือกขาอันนปูรณะ นักไต่เขามายังหรือโดยรอบเขาอันนปูรณะนิยมนอนพักที่มนางเพื่อเตรียมความพร้อมร่างกายและปรับร่างกายให้เข้ากับสภาพความสูง

มนางสามารถเข้าถึงได้ทางถนน และยังมีท่าอากาศยานมนาง ตั้งอยู่ห่างไป  ทางตะวันออกของตัวเมือง ไม่มีเที่ยวบินพาณิชย์บินเข้าออกตั้งแต่ปี 2012

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในประเทศเนปาล
การเป็นบิดามารดา

[thumb| [พ่อและแม่กำลังอุ้มลูกน้อย ของตน]]
**การเป็นบิดามารดา** () หรือ **การเลี้ยงดูและสั่งสอนเด็ก** (child rearing) เป็นการส่งเสริมและสนับสนุนในการพัฒนาด้านร่างกาย สติปัญญา สังคม อารมณ์ และการศึกษา ตั้งแต่วัยทารกจนถึงวัยผู้ใหญ่ การเป็นบิดามารดาเกี่ยวข้องกับความสลับซับซ้อนซับซ้อนในการเลี้ยงดูบุตร และไม่ใช่เฉพาะความสัมพันธ์ทางสายเลือดเท่านั้น

ผู้เลี้ยงดูบุตรโดยปกติคือ พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเด็กคนนั้น อย่างไรก็ตาม ผู้ดูแลอาจเป็นพี่น้อง พ่อเลี้ยง แม่เลี้ยง ปู่ย่าตายาย ผู้ปกครองตามกฎหมาย ป้า ลุง สมาชิกในครอบครัวคนอื่น ๆ หรือเพื่อนในครอบครัว รัฐบาลและสังคม อาจมีบทบาทในการเลี้ยงดูหรืออบรมเด็กด้วย ในหลายกรณี เด็กกำพร้า หรือเด็กที่ถูกทอดทิ้งได้รับการดูแลจากผู้ปกครองที่ไม่ใช่พ่อแม่หรือญาติที่ไม่ใช่สายเลือด บางคนอาจได้รับเลี้ยงเด็ก เติบโตใน บ้านอุปถัมภ์ หรือส่งไปอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ทักษะการเลี้ยงดูบุตรมีความหลากหลาย และพ่อแม่หรือแม่อุ้มบุญที่มีทักษะการเลี้ยงลูกที่ดีอาจเรียกได้ว่าเป็น *พ่อแม่ที่ดี*

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วัยเด็ก
อย่ากลับบ้าน

**อย่ากลับบ้าน** () เป็นละครซีรีส์ไทยแนวดราม่าและลึกลับ ละครซีรีส์เรื่องนี้ออกอากาศทั่วโลกผ่านทางเน็ตฟลิกซ์ เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2567 กำกับโดย วุฒิดนัย อินทรเกษตร

## นักแสดง
* วรนุช ภิรมย์ภักดี รับบท วารี จารึกอนันต์
* ซินดี้ บิชอพ รับบท พนิดา จารึกอนันต์
* พิชชาภา พันธุมจินดา รับบท ฟ้า
* พลอยปภัส ฝนแก้วศิวพร รับบท มินทิรา ปิตานันต์ (มิน)
* ธีรภัทร์ สัจจกุล รับบท พันเอกยุทธชัย ปิตานันต์
* ปาริธ ทิมทอง รับบท เต้
* พาทิศ พิสิฐกุล รับบท ดนัย
* สหัสชัย ชุมรุม รับบท นที
** พงศ์พิชญ์ ปรีชาบริสุทธิ์กุล รับบท นที (วัยหนุ่ม)
* สาวิกา กาญจนมาศ รับบท อร
* ณัฐนันท์ คุณวัฒน์ รับบท วัฒน์
* อลีน่า มารี จาง รับบท วารี (วัยเด็ก)
* ธัญพงษ์ วิชัยศรี รับบท อ๊อฟ
* นัฐ เค้ายวนผึ้ง รับบท เจ้าหน้าที่นุ้ย
* วิทยา ปานศรีงาม รับบท วิชัย
** คำรณ จิวะชาติ รับบท วิชัย (วัยหนุ่ม)
* ปราวดี สิงห์ทอง รับบท แม่ของฟ้า
* ภูริ ชัยสุภา รับบท ผี

## รายชื่อตอน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวรหัสคดีไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวชีวิตไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ของเน็ตฟลิกซ์
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ผลงานต้นฉบับภาษาไทยของเน็ตฟลิกซ์
หมวดหมู่:เว็บซีรีส์ไทยในปี พ.ศ. 2567
สตีมพังก์

[thumb| ภาพประกอบต้นฉบับห้องเครื่อง ''Nautilus'' ของ[ฌูล แวร์น]]
**สตีมพังก์** () เป็นประเภทย่อยของบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ที่ผสมผสานเทคโนโลยี และ สุนทรียศาสตร์ แบบอนาคตนิยมย้อนรำลึก (retrofuturism) ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากเครื่องจักร พลังไอน้ำในอุตสาหกรรม ในศตวรรษที่ 19 แต่ก็ไม่จำกัดเพียงเท่านั้น ผลงานแนวสตีมพังก์มักตั้งอยู่ในประวัติศาสตร์ทางเลือกของยุควิกตอเรีย หรือ ชายแดนอเมริกัน (American frontier) ซึ่งพลังไอน้ำยังคงใช้กันในกระแสหลัก หรือในโลกแห่งจินตนาการซึ่งก็ใช้พลังงานไอน้ำในลักษณะเดียวกัน

สตีมพังก์จะมีเทคโนโลยีซึ่งไม่เข้ากับยุคสมัย หรือสิ่งประดิษฐ์ที่ล้ำยุคตามแบบที่ผู้คนในศตวรรษที่ 19 อาจจินตนาการไว้ (ซึ่งแตกต่างจากนีโอวิกตอเรียน) และยังมีรากฐานมาจากมุมมองของยุคนั้นต่อแฟชั่น วัฒนธรรม รูปแบบสถาปัตยกรรม และศิลปะ เทคโนโลยีดังกล่าวอาจรวมถึงเครื่องจักรในจินตนาการ เช่น ที่พบในผลงานของ เอช จี เวลส์ และ ฌูล แวร์น ตัวอย่างอื่นๆ  ของสตีมพังก์ประกอบด้วยการนำเสนอเทคโนโลยีในรูปแบบประวัติศาสตร์ทางเลือก เช่น ปืนใหญ่ไอน้ำ เรือเหาะที่เบากว่าอากาศ คอมพิวเตอร์ แอนะล็อก หรือ คอมพิวเตอร์เชิงกล ดิจิทัล เช่น เครื่องยนต์เชิงวิเคราะห์ ของชาลส์ แบบบิจ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แก่นเรื่องในบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์แฟชั่น
หมวดหมู่:แนวย้อนยุค
ประวัติศาสตร์ทางเลือก

**ประวัติศาสตร์ทางเลือก** ( หรืออาจเรียก allohistory althist หรือเรียกสั้น ๆ ว่า AH) เป็นประเภทย่อยของจินตนิยาย ซึ่งมีเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์หนึ่งเหตุการณ์ขึ้นไปเกิดขึ้น แต่ได้รับการแก้ไขแตกต่างไปจากประวัติศาสตร์ที่แท้จริง  จากการคาดเดาโดยอ้างอิงจากข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ เรื่องราวในประวัติศาสตร์ทางเลือกจึงเสนอแนวคิดว่า *จะเป็นอย่างไรถ้า?* สถานการณ์เกี่ยวกับเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์มนุษยชาติและผลลัพธ์ปัจจุบัน ที่แตกต่างอย่างมากจากบันทึกทางประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์ทางเลือกบางเรื่องถือเป็นประเภทย่อยของบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ หรือ บันเทิงคดีแนวประวัติศาสตร์

นับตั้งแต่ช่วงครสิต์ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา เรื่องราวประวัติศาสตร์ทางเลือกบางเรื่องได้นำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับการเดินทางข้ามเวลา ในช่วงระหว่างประวัติศาสตร์ การรับรู้ทางจิตถึงการมีอยู่ของจักรวาลทางเลือกโดยผู้อยู่อาศัยในจักรวาลใดจักรวาลหนึ่ง และการเดินทางข้ามเวลาที่แบ่งประวัติศาสตร์ออกเป็น กระแสเวลา ต่าง ๆ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จินตนิยาย
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ประยุกต์
เทอร์พิน

**เทอร์พิน** () ในรูปแบบไฮเดรต (terpin·H2O) เป็นยาขับเสมหะสำหรับผู้ป่วยโรคและโรคที่เกี่ยวข้อง
ยาสกัดได้จากแหล่งต่างๆ เช่น น้ำมันสน  ไทม์ และยูคาลิปตัส
ยาเคยใช้ในสหรัฐอเมริกาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่19 แต่ถูกถอนออกจากตลาดใน หลังจากองค์การอาหารและยาสหรัฐพบว่าขาดหลักฐานด้านความปลอดภัยและประสิทธิผล

## ทางการแพทย์
เทอร์พินไฮเดรตเป็นยาขับเสมหะ ใช้รักษาโรคหลอดลมอักเสบเฉียบพลันและเรื้อรัง โรคปอดบวม โรคหลอดลมพอง โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง และโรคแบบติดเชื้อและแบบอักเสบของทางเดินหายใจส่วนบน
มักจะผสมกับยาแก้ไอ (เช่น โคดีอีน) เป็นยาผสม

## ผลข้างเคียง
อาการไม่พึงประสงค์ได้แก่การกดการหายใจ ความง่วงซึม ร่างกายทำงานไม่ประสานกัน ท้องผูก และปัสสาวะค้าง

การใช้เทอร์พินไฮเดรตผสมกับโคเดอีนในระยะยาวอาจทำให้ติดโคเดอีนได้
อนึ่ง ยาผสมดังกล่าวมักจะผสมแอลกอฮอล์เพราะโคเดอีนละลายน้ำได้ไม่ดี
อัตราแอลกอฮอล์ที่สูง (42%) อาจเพิ่มการกดการทำงานของระบบประสาทส่วนกลาง สร้างปัญหาการแยกสลายโคเดอีน และเพิ่มความเสี่ยงการใช้ยาผิดๆ

## กลไกการออกฤทธิ์
เทอร์พินไฮเดรตเป็นสารให้ความชุ่มชื้น (humectant) และยาขับเสมหะ 
ซึ่งออกฤทธิ์โดยตรงต่อเซลล์ที่หลั่งสารคัดหลั่งในหลอดลมที่ทางเดินหายใจส่วนล่าง เพื่อทำให้สารคัดหลั่งเหลวและขับออกได้ง่าย
นอกจากนี้ ยังมีฤทธิ์ฆ่าเชื้อเล็กน้อยที่เซลล์พาเรงไคมาในปอด

## ประวัติ
ลีปีน แพทย์ชาวฝรั่งเศส ได้ศึกษาเทอร์พินไฮเดรตทางสรีรวิทยาเป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1885
โดยรายงานว่ายาออกฤทธิ์ต่อเยื่อเมือกและระบบประสาทคล้ายกับน้ำมันสน

สูตรยาที่ผสมเทอร์พินไฮเดรตต่อไปนี้มีจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาเมื่อ ค.ศ. 1907 คือ
* ยาน้ำเทอร์พินไฮเดรต
* ยาน้ำเทอร์พินไฮเดรตผสมโคเดอีน
* ยาน้ำเทอร์พินไฮเดรตผสมเฮโรอีน

## ยาขับเสมหะที่มีจำหน่ายในปัจจุบันในสหรัฐอเมริกา
ในปัจจุบัน ไกวเฟนิซิน (glyceryl guaiacolate) เป็นยาขับเสมหะเพียงชนิดเดียวที่ได้รับอนุมัติจากองค์การอาหารและยาสหรัฐ
นอกจากเทอร์พินไฮเดรตแล้ว ยาขับเสมหะอื่นๆ ที่ขาดหลักฐานด้านประสิทธิภาพได้แก่ แอมโมเนียมคลอไรด์, น้ำมันครีโอโสทจากไม้บีช, ยาที่ทำจากยางเบนโซอินจากไม้กำยาน, การบูร, น้ำมันยูคาลิปตัส, ไอโอดีน, น้ำเชื่อมอิพิแคกที่ทำจากรากไม้ *Carapichea ipecacuanha*, เมนทอล/น้ำมันเปปเปอร์มินต์, ยาจากน้ำมันดินของสนเขา, โพแทสเซียม ไกวอะคอลซัลโฟเนต (potassium guaiacolsulfonate), โซเดียมซิเตรต, ยาจากไม้ *Drimia maritima* (squill), น้ำมันโทลูและน้ำมันสน

## เชิงอรรถและอ้างอิง

หมวดหมู่:ยาที่ออกฤทธิ์ต่อระบบหายใจ
การผิดกาละ

[thumb| ออร์ฟิอุส[กรีซโบราณ|แห่งกรีกโบราณ ใช้ไวโอลิน (ประดิษฐ์ในศตวรรษที่ 16) แทนพิณ ภาพวาดศตวรรษที่ 17 โดย Cesare Gennari]]
**การผิดกาละ** ( จากกรีก  , 'ขัด' และ  , 'เวลา') คือความไม่สอดคล้องกันทางด้านลำดับเวลา โดยเฉพาะการนำบุคคล เหตุการณ์ วัตถุ คำศัพท์ภาษา และประเพณีจากช่วงเวลาที่แตกต่างกันมาจัดวางด้วยกัน ประเภทที่พบมากที่สุดของการผิดกาละคือ วัตถุที่วางผิดที่ในเวลา ประเภทอื่นได้แก่ การแสดงออกด้วยวาจา เทคโนโลยี แนวคิดเชิงปรัชญา รูปแบบดนตรี วัตถุ พืชหรือสัตว์ ประเพณี หรือสิ่งอื่นใดที่เกี่ยวข้องกับช่วงเวลาใดช่วงเวลาหนึ่งที่อยู่นอกเหนือขอบเขตของเวลาที่เหมาะสม

การผิดกาละอาจเกิดขึ้นโดยตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ การใช้ความไม่สอดคล้องตามยุคสมัยโดยเจตนาอาจนำมาใช้ในงานวรรณกรรมหรือศิลปะเพื่อช่วยให้ผู้ชมร่วมสมัยมีส่วนร่วมกับช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ได้ง่ายขึ้น การผิดกาละโดยเจตนายังสามารถใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการพูด การโฆษณาชวนเชื่อ การแสดงตลก หรือการสร้างความตกตะลึงได้ การผิดกาละที่ไม่ได้ตั้งใจอาจเกิดขึ้นได้เมื่อนักเขียน ศิลปิน หรือผู้แสดงไม่ทราบถึงความแตกต่างในด้านเทคโนโลยี คำศัพท์และภาษา ประเพณีและทัศนคติ หรือแม้แต่แฟชั่นระหว่างช่วงเวลาและยุคสมัยทางประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกัน

## ประเภท
ความแตกต่างระหว่าง metachronism-prochronism นั้นแทบจะมีความหมายพ้องกับ parachronism-anachronism และเกี่ยวข้องกับการกำหนดวันที่ภายหลังและก่อนหน้าตามลำดับ

### Parachronism
**parachronism** (จากกรีก , "ข้าง" และ , "เวลา") สิ่งที่เกิดขึ้นภายหลัง คือสิ่งใดก็ตามที่ปรากฏขึ้นในช่วงเวลาที่ปกติจะไม่พบ (แม้ว่าจะไม่ผิดปกติจนเป็นไปไม่ได้ก็ตาม)

สิ่งนี้อาจเป็นวัตถุ สำนวน เทคโนโลยี แนวคิดทางปรัชญา รูปแบบดนตรี วัสดุ ขนบธรรมเนียม หรือสิ่งอื่นใดที่ผูกพันกับช่วงเวลาใดช่วงเวลาหนึ่งอย่างใกล้ชิดจนดูแปลกเมื่อพบเจอในยุคต่อมา อาจเป็นวัตถุหรือแนวคิดที่เคยเป็นเรื่องปกติ แต่ปัจจุบันถือว่าหายากหรือไม่เหมาะสม อาจอยู่ในรูปของเทคโนโลยีที่ล้าสมัย หรือแฟชั่นกับสำนวนที่ตกยุค

### Prochronism
**prochronism** (จากกรีก , "ก่อน" และ , "เวลา") สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้า  เป็นการผิดกาละที่เป็นไปไม่ได้ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวัตถุหรือแนวคิดยังไม่ถูกประดิษฐ์ขึ้นเมื่อเกิดสถานการณ์ขึ้น ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีอยู่จริงในเวลานั้น Prochronism อาจเป็นวัตถุที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา สำนวนที่ยังไม่ถูกบัญญัติ ปรัชญาที่ยังไม่ได้รับการกำหนด สายพันธุ์สัตว์ที่ยังไม่ได้รับการพัฒนาหรือเพาะพันธุ์ หรือการใช้เทคโนโลยีที่ยังไม่ถูกสร้างขึ้น

### Metachronism
**metachronism** (จากกรีก , "หลัง" และ , "เวลา") สิ่งที่เกิดขึ้นภายหลัง การนำสิ่งประดิษฐ์ทางวัฒนธรรมเก่ามาใช้ในบริบทสมัยใหม่ ซึ่งอาจดูไม่เหมาะสม เช่น การวาดภาพบุคคลในยุคปัจจุบันสวมหมวกทรงสูง หรือเขียนด้วยปากกาขนนก อาจถูกมองว่าเป็นการใช้สิ่งที่ย้อนยุคเกินไป

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
*

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
*
ลูวิช ดี กามอยช์

**ลูวิช วัช ดี กามอยช์**  (;  หรือ 1525 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 1580) ถือเป็น กวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโปรตุเกสและของภาษาโปรตุเกส ความเชี่ยวชาญด้านบทกวี เขาได้รับการเทียบเคียงได้กับเชกสเปียร์ มิลตัน, วอนเดล, โฮเมอร์, เวอร์จิล และ ดันเต เขาเขียนบทกวีและบทละครเป็นจำนวนมาก แต่ที่จำได้ดีที่สุดคือผลงานมหากาพย์เรื่อง *[[อุชลูซีอาดัช|Os Lusíadas]]* (*The Lusiads*) งานบทกวีของเขา *The Parnasum of Luís de Camões* สูญหายไปในช่วงที่เขามีชีวิตอยู่ อิทธิพลของผลงานชิ้นเอก *Os Lusíadas* นั้นลึกซึ้งมากจนบางครั้งก็เรียกภาษาโปรตุเกสว่า "ภาษาของกามอยช์"

วันเสียชีวิตของเขาคือวันที่ 10 มิถุนายนของทุกปี ถือเป็นวันชาติของประเทศโปรตุเกส

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2123
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1520
หมวดหมู่:กวีชาวโปรตุเกส
หมวดหมู่:ผู้สวมผ้าปิดตา
คติคลาสสิก

[thumb| [ฌัก-หลุยส์ ดาวีด, *Oath of the Horatii*, 1784 สัญลักษณ์ของ นีโอคลาสสิกในงานจิตรกรรม]]
**คติคลาสสิก**, **คตินิยมคลาสสิก** หรือ **คตินิยมแบบแผน** () ในงานศิลปะ โดยทั่วไปหมายความถึง การให้ความสำคัญอย่างสูงต่อช่วงเวลาสมัยคลาสสิกของตะวันตก โดยเป็นการกำหนดมาตรฐานด้านรสนิยมที่ผู้นิยมคลาสสิกพยายามเลียนแบบ ในรูปแบบบริสุทธิ์แท้ คติคลาสสิกเป็นทัศนคติทางสุนทรียศาสตร์ที่อาศัยหลักการที่อิงตามวัฒนธรรม ศิลปะ และวรรณกรรมของกรีกและโรมโบราณ โดยเน้นที่รูปแบบ ความเรียบง่าย สัดส่วน ความชัดเจนของโครงสร้าง ความสมบูรณ์แบบ และอารมณ์ที่ยับยั้งชั่งใจ รวมถึงการดึงดูดสติปัญญาอย่างชัดเจน 

คติคลาสสิกมีอิทธิพลที่มักปรากฏอยู่ในยุโรปหลังยุคกลางและประเพณียุโรป 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ขบวนการศิลปะ
หมวดหมู่:คติคลาสสิก
วิหารมายาเทวี

**วิหารมายาเทวี** (; *มายาเทวี มนฺทิร*, Maya Devi Temple) เป็นวัดพุทธโบราณในลุมพินี แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ในประเทศเนปาล ถือเป็นวิหารหลักที่ลุมพินี สถานที่ประสูติตามธรรมเนียมของพระโคตมพุทธเจ้า ตัววิหารตั้งอยู่ติดกับสระน้ำศักดิ์สิทธิ์ (ปุษฺกรณี) และอุทยาน ซากโบราณคดีสร้างจากอิฐที่พบในวิหารมีอายุประมาณ 300 ปีก่อนคริสต์กาล สร้างโดยพระเจ้าอโศก และในปี 2013 มีการค้นพบซากของศาลจาก 600 ปีก่อนคริสต์กาล ทำจากไม้

ภายในวิหารมีศิลาที่ระบุจุดที่พระโคตมพุทธเจ้าประสูติ และประติมากรรมต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับประสูติกาลของพระองค์ วิหารหลังโบราณสร้างขึ้นโดยพระเจ้าอโศกขณะพระองค์เสด็จเยือนลุมพินีในราวปี 249 ปีก่อนคริสต์กาล โดยมีการก่อสร้างด้วยอิฐเผาล้อมรอบศิลาดังกล่าว การตรวจวัดอายุทางรังสีคาร์บอนจากหลุมเสาในดินโดยรอบบ่งบอกว่ามีโครงสร้างของเดิมที่อายุย้อนไปถึง 600 ปีก่อนคริสต์กาล 

นับตั้งแต่ปี 2010 คณะศึกษาโบราณคดีจากยูเนสโก, มหาวิทยาลัยเดอรัม, กรมโบราณคดีของเนปาล และทรัสต์พัฒนาลุมพินี (Lumbini Development Trust) ริเริ่มการขุดค้นทางโลราณคดีภายในวิหารมายาเทวี ภายใต้การสนับสนุนของรัฐบาลญี่ปุ่น ในการขุดค้นนี้พบสิ่งปลูกสร้างที่อายุร่วมสมัยกับพระโคตมพุทธเจ้า อายุ 600 ปีก่อนคริสต์กาล ซึ่งผ่านการก่อสร้างใหม่และบูรณะหลายครั้งตลอดประวัติศาสตร์ ศาลที่ขุดพบนี้ถือเป็นพุทธศาสนสถานที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในเอเชียใต้ นอกจากนี้ยังมีการพบซากของหมู่บ้านเก่าที่อายุถึง 1300 ปีก่อนคริสตกาล ประมาณ 200-300 เมตรทางใต้ต่อวิหาร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วัดในประเทศเนปาล
หมวดหมู่:ลุมพินี
หมวดหมู่:สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาพุทธ
จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์]] พ.ศ. 2526** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเพชรบูรณ์, อำเภอหล่มสัก, อำเภอหล่มเก่า, อำเภอชนแดน และกิ่งอำเภอน้ำหนาว

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหนองไผ่, อำเภอวิเชียรบุรี, อำเภอศรีเทพ และอำเภอบึงสามพัน

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
* จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

## อ้างอิง

เพชรบูรณ์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเพชรบูรณ์
โตร์มา

**โตร์มา** (; Tor-ma) หมายถึงประติมากรรมที่ทำจากเนยและแป้งที่ใช้งานในพิธีกรรมเชิงตันตระหรือเป็นเครื่องถวายบูชาในศาสนาพุทธแบบทิเบต โตร์มาอาจนำมาย้อมเป็ยหลากหลายสี และนำมาขึ้นรูปเป็นรูปลักษณะต่าง ๆ ขึ้นอยู่กับการใช้งาน โดยทั่วไปขึ้นรูปเป็นทรงกรวย นอกจากนี้ยังอาจมีการสร้างโตร์มาขนาดใหญ่ตั้งในศาลเจ้าตามเทศกาล

## ประวัติศาสตร์
ธรรมเนียมการถวายขนมเค้กหรือก้อนแป้งนั้นมีมาก่อนศาสนาพุทธเข้าสู่ทิเบต โดยขนมแป้งที่ใช้ถวายตามธรรมเนียมอินเดียเดิมเรียกว่า พลี (*bali*) หรือ พลิงห (*balingha*) มีลักษณะแยนมากกว่าจะเป็นทรวกรวยแบบโตร์มา

ชื่อโตร์มาในภาษาทิเบตมาจากราก *gtor-ba* แปลว่า "เพื่อทำลาย, สลาย, ขับไล่" ซึ่งตีความได้ทั้งในแง่ของสิ่งถวายและในแง่ของการปล่อยไปหรือการไม่ยึดติด

## รูปแบบ
โตร์มามีรูปแบบต่างกันไปตามวัตถุประสวค์การใช้งาน บ้างนำมาตั้งถวายในศาลเจ้าระหว่างพิธีกรรมหรือใช้แทนเทพเจ้า บ้างใช้ในการปฏิบัติพรตและนำมารับประทานระหว่างการปฏิบัตื บ้างทำขึ้นเพื่อเอาใจดวงวิญญาณ สะสมบุญ หรือปัดเป่าอุปสรรค โตร๋มาทำมาจากแป้งบาร์เลน์และเนยเป็นหลัก แต่ตามธรรมเนียมแล้วอาจผสมไข่ นม น้ำตาล น้ำผึ้ง หรือเนื้อ ขึ้นกับการใข้งาน

### โตร์มาเทพเจ้า
โตร์มาเทพเจ้า หรือ เต็นโตร์ (ไวลีย์: rten gtor) เป็นโตร์มาที่เก็ยรักษาในศาลเจ้าและมีไว้แทนเทพเจ้าทางตันตระองค์ใดองค์กนึ่ง โตร์มาเหล่านี้มีรูปแบบที่สลับซับซ้อนเป็นรูปเทพเจ้ากึ่งดุร้าย เช่น พระวัชรโยคินีหรือพระจักรสังวร ไปจนถึงรูปทรงกรวยสีขาวแทนเทพเจ้าสันติ เช่น พระตารา, พระอวโลกิเตศวร

### โตร์มาอาหาร
โตร์มาอาหาร หรือ กังโตร์ (ไวลีย์: skang gtor) ใช้ในศาสนกิจ และจะนำมารับประทานบางส่วนขณะประกอบพิธี โดยที่เหลือ (ไวลีย์: dme gtor) จะนำมาถวายแก่สิ่งมีชีวิตระดับล่างกว่าหลังประกอบพิธีเสกแล้ว ในบางธรรมเนียมอาจทำโตร์มาอาหารจากวัตถุดิบร่วมสมัยมากขึ้นเช่นกัน

### โตร์มาของถวาย
โตร์มาของถวายบูชาทำขึ้นเพื่อถวายแด่เทพเจ้า หรือ กุบโตร์ / ชดโตร์ (ไวลีย์: sgrub gtor / mchod gtor) หรือพระธรรมบาล, ดวงวิญญาณที่เป็นอุปสรรคอยู่ หรือสิ่งมีชีวิตระดับล่างกว่า โดยโตร์มาที่ถวายแด่ดวงวิญญาณที่เป็นอุปสรรคจะเรียกว่า *เก็กโตร์* (ไวลีย์: gegs gtor)

### โตร์มายา
โตร์มาอาจนำมาใช้ในการแพทย์พื้นถิ่นของทิเบตเพื่อดึงเอาความเจ็บป่วยออกจากตัวและเพื่อรักษา จากนั้นจะนำไปทิ้ง

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* Beer, Robert (2003) *The Handbook of Tibetan Buddhist Symbols* 
* Khenchen Thrangu Rinpoche. Translated by Erik Pema Kunsang (2004) *Crystal Clear: Practical Advice for Mahamudra Meditators* 
* Kongtrul, Jamgon and Padmasambhava. Translated by Erik Pema Kunsang (1998) Light of Wisdom: A Collection of Padmasambhava's Advice to the Dakini Yeshe Rangjung Yeshe Publications, 
* Kongtrul, Jamgon. Translated by Sarah Harding. (2002) *Creation & Completion: Essential Points of Tantric Meditation* 
* Padmasambhava. Translated by Erik Pema Kunsang (2004) Dzogchen Essentials: The Path that Clarifies Confusion Rangjung Yeshe Publications, 
* Wilson, Martin (1996) *In Praise of Tara: Songs to the Saviouress* 

## แหล่งข้อมูลอื่น