open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
จิ้งหรีด

**จึ้งหริด** หรือ **จังหรีด** เป็นแมลงจำพวกหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Gryllid ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็นวงศ์ย่อยต่าง ๆ อีกจำนวนหนึ่ง

จิ้งหรีดถือเป็นแมลงที่มีขนาดลำตัวปานกลางเมื่อเทียบกับแมลงโดยทั่วไป มีปีก 2 คู่ คู่หน้าเนื้อปีกหนากว่าคู่หลัง ปีกเมื่อพับจะหักเป็นมุมที่ด้านข้างของลำตัว ปีกคู่หลังบางพับได้แบบพัดสอดเข้าไปอยู่ใต้ปีกคู่หน้า ปากเป็นชนิดกัดกิน หัวกับอกมีขนาดกว้างไล่เลี่ยกัน ขาคู่หลังใหญ่และแข็งแรงใช้สำหรับตัวผู้ ตัวผู้มีอวัยวะพิเศษสำหรับทำเสียงเป็นฟันเล็ก ๆ อยู่ตามเส้นปีกบริเวณกลางปีก ใช้กรีดกับแผ่นทำเสียงที่อยู่บริเวณท้องปีกของปีกอีกข้างหนึ่ง อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะที่เป็นที่รู้จักกันดีของจิ้งหรีด ขณะที่ตัวเมียจะไม่สามารถทำเสียงดังนั้นได้ และจะมีอวัยวะสำหรับใช้วางไข่เป็นท่อยาว ๆ บริเวณก้นคล้ายเข็ม เห็นได้ชัดเจน

จิ้งหรีดสามารถพบได้ในทั่วโลก โดยเฉพาะในเขตร้อนชื้น พบแล้วประมาณ 900 ชนิด   ในประเทศไทยก็พบได้หลายชนิด จิ้งหรีดเป็นแมลงที่กัดกินพืชชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร สามารถกินได้หลายชนิด มักออกหากินในเวลากลางคืน มักจะอาศัยโดยการขุดรูอยู่ในดินหรือทราย ในที่ ๆ เป็นพุ่มหญ้า แต่ก็มีจิ้งหรีดบางจำพวกเหมือนกันที่อาศัยบนต้นไม้เป็นหลัก

สำหรับในประเทศไทย พบจิ้งหรีดได้ทั่วทุกภูมิภาค ชนิดของจิ้งหรีดที่พบ ได้แก่ จิ้งหรีดทองดำ (*Gryllus bimaculatus*), จิ้งหรีดทองแดง (*G. testaceus*), จิ้งโกร่ง หรือ จิ้งกุ่ง (*Brachytrupes portentosus*) เป็นต้น

จิ้งหรีดเป็นแมลงที่มีวงจรชีวิตแบบไม่ต้องผ่านการเป็นหนอนหรือดักแด้ ตัวอ่อนที่เกิดมาจะเหมือนตัวเต็มวัย เพียงแต่ยังไม่มีปีก และมีสีที่อ่อนกว่า ต้องผ่านการลอกคราบเสียก่อน จึงจะมีปีกและทำเสียงได้ จิ้งหรีดจะผสมพันธุ์เมื่อเป็นตัวเต็มวัย การผสมพันธุ์และวางไข่แต่ละรุ่นจะใช้เวลาประมาณ 15 วันต่อครั้ง ในแต่ละรุ่น เมื่อหมดการวางไข่รุ่นสุดท้ายแล้วตัวเมียก็จะตาย โดยตัวผู้จะทำเสียงโดยยกปีกคู่หน้าถูกันให้เกิดเสียง เพื่อเรียกตัวเมีย จังหวะเสียงจะดังเมื่อตัวเมียเข้ามาหา บริเวณที่ตัวผู้อยู่ ตัวผู้จะเดินไปรอบ ๆ ตัวเมียประมาณ 2-3 รอบ ช่วงนี้จังหวะเสียงจะเบาลง แล้วตัวเมียจะขึ้นคร่อมตัวผู้ จากนั้นตัวผู้จะยื่นอวัยวะเพศแทงไปที่อวัยวะเพศตัวเมีย หลังจากนั้นประมาณ 14 นาที ถุงน้ำเชื้อก็จะฝ่อลง แล้วตัวเมียจะใช้ ขาเขี่ยถุงน้ำเชื้อทิ้งไป  เมื่อไข่ได้รับการปฏิสนธิแล้ว ตัวเมียใช้อวัยวะวางไข่ที่แทงลงในดินที่มีลักษณะเรียวยาวคล้ายเมล็ดข้าวสาร ใช้เวลาประมาณ 7 วัน ก็จะฟักออกเป็นตัวอ่อน ตลอดอายุไข่จิ้งหรีดตัวเมียสามารถวางไข่ได้ตั้งแต่ 600–1,000 ฟอง ซึ่งจะวางไข่เป็นรุ่น ๆ ได้ประมาณ 4 รุ่น

จิ้งหรีดถือเป็นแมลงที่เป็นศัตรูพืชอย่างหนึ่ง แต่ก็มีความเกี่ยวพันธ์กับมนุษย์ในแง่ของเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงมาอย่างยาวนาน ในหลายวัฒนธรรม ในหลายประเทศ มีการเลี้ยงจิ้งหรีดเพื่อฟังเสียงร้อง และเลี้ยงไว้สำหรับการกัดกัน โดยถือว่าเป็นแมลงจำพวกหนึ่งที่สามารถนำมาต่อสู้กันได้อย่างด้วงกว่าง อีกทั้งยังปรากฏในนิทานอีสปในเรื่อง *มดกับจิ้งหรีด* เป็นต้น

นอกจากนี้แล้ว ในปัจจุบัน ยังนิยมใช้เพื่อการบริโภคเป็นอาหาร และใช้เป็นอาหารสัตว์ จึงมีการส่งเสริมให้เลี้ยงจิ้งหรีดในฐานะเป็นสัตว์เศรษฐกิจ โดยนิยมเลี้ยงกันในบ่อปูนซีเมนต์วงกลม โดยมีแหล่งใหญ่อยู่ที่อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
1. การเลี้ยงจิ้งหรีด

หมวดหมู่:แมลง
หมวดหมู่:แมลงที่รับประทานได้
หมวดหมู่:สัตว์รังควาน
หมวดหมู่:จิ้งหรีด
จิ้งเหลน

**จิ้งเหลน** (, ชื่อวิทยาศาสตร์: Scincidae) เป็นสัตว์เลื้อยคลานที่จัดอยู่ในอันดับ Squamata เช่นเดียวกับงูและกิ้งก่า จัดอยู่ในวงศ์ Scincidae

มีรูปร่างโดยรวม คือ ลดรูปรยางค์ขาแตกต่างกันหลายระดับเพราะบางชนิดมีขาใหญ่ บางชนิดมีขาเล็กมาก และบางชนิดไม่มีขา มีรูปร่างแตกต่างกันตั้งแต่ลำตัวป้อมและขาใหญ่ไปจนถึงลำตัวเรียวยาวคล้ายงู เกล็ดปกคลุมลำตัวด้านหลังและด้านท้องรูปร่างกลมและเรียบเป็นมัน เกล็ดเรียงซ้อนเหลื่อมกันและมีกระดูกในชั้นหนังรองรับโดยมีลักษณะจำเพาะ คือ เกล็ดแต่ละแผ่นมีกระดูกในชั้นหนังหลายชิ้นซึ่งแตกต่างจากกิ้งก่าวงศ์อื่น ๆ ที่มีชั้นเดียว ลักษณะจำเพาะและแตกต่างจากกิ้งก่าวงศ์อื่นอีกประการ คือ หลายชนิดของวงศ์นี้มีเพดานปากแบบทุติยภูมิเจริญขึ้นมา กระดูกหัวไหล่มีกระดูกอินเตอร์ควาวิเคิลเป็นรูปโค้งหรือไม่มีกระดูกชิ้นนี้และกระดูกไหปลาร้าเป็นรูปหักมุม หางค่อนข้างยาว หลายชนิดปล่อยหางหลุดจากลำตัวได้เหมือนเช่น จิ้งจก เพื่อเอาตัวรอดจากศัตรู โดยตำแหน่งที่ปล่อยหางอยู่ทางด้านหน้าของก้านกระดูกทางด้านข้างของก้านกระดูกทางด้านข้างของกระดูกสันหลังส่วนหาง พื้นผิวด้านบนของลิ้นเป็นตุ่มยาว ฟันที่ขากรรไกรเกาะติดกับร่องที่ขอบด้านในของกระดูกขากรรไกร กระดูกพเทอรีกอยด์มีฟันหรือไม่มีฟัน

วงศ์จิ้งเหลนนี้ถือว่าเป็นวงศ์ที่ใหญ่มาก สามารถแบ่งออกได้เป็นวงศ์ย่อย ๆ ได้อีก 4 วงศ์ (ดูในตาราง) แบ่งออกได้เป็นสกุลต่าง ๆ ได้ถึง 116 สกุล และเป็นชนิดต่าง ๆ ได้ราว 1,000 ชนิด ซึ่งจำนวนนี้ไม่แน่นอน เพราะการค้นพบใหม่ ๆ ขึ้นทุกปี

สำหรับสัตว์ในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ จิ้งเหลนบ้าน (*Eutropis multifasciata*) ที่สารถพบได้ทั่วไปในประเทศไทย เป็นต้น 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลาน
หมวดหมู่:กิ้งก่า
หมวดหมู่:จิ้งเหลน
ชมพู่น้ำดอกไม้

**ชมพู่น้ำดอกไม้** () หรือชื่ออื่น ๆ เช่น ชมพู่ โรสแอปเปิล แอปเปิลมลายู พลัมมาลาบาร์ จามบู ชามพัคกา โพมาโรสา เป็นต้นไม้ยืนต้นชนิดหนึ่งมีต้นกำเนิดในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่พัฒนาสายพันธุ์มาจากอินเดีย ผลมีรสหวานหอมมีน้ำเยอะลักษณะคล้ายลูกแพร์ มีสายพันธุ์หลัก ๆ 2 คือ สายพันธุ์ที่มาจากประเทศไทยผลจะมีสีเขียวอ่อน เวลาสุกผลจะมีสีขาวอมเหลืองอ่อน ส่วนสายพันธุ์ที่มาจากประเทศมาเลเซีย ผลจะมีสีแดง

ชมพู่น้ำดอกไม้น้ำดอกไม้มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีก คือ ผ่าวเต๋ (คนภูเก็ตเรียก) ฝรั่งน้ำ (ใต้) มะซามุด (น่าน) มะน้ำหอม (เหนือ) มะห้าคอกลอก (แม่ฮ่องสอน) และ ยามู่ปะนาว่า (มลายู ยะลา) 

## ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ชมพู่น้ำดอกไม้เป็นไม้ยืนต้น สูงได้ถึง 10 เมตร ใบเดี่ยว เรียงตรงข้ามรูปขอบขนานแกมใบหอก กว้าง 3 - 4 ซม. 12 - 17 ซม. ช่อดอกเป็นช่อกระจะ ออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อย 3 - 8 ดอก กลีบดอกสีขาวหรือเหลืองอ่อน ฐานรองดอกรูปกรวย เกสรตัวผู้จำนวนมาก ผลเป็นผลสด กินได้ รูปเกือบกลม เส้นผ่าศูนย์ กลาง 5 - 6 ซม.

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ผลไม้
หมวดหมู่:สกุลชมพู่
วงศ์ชะมดและอีเห็น

**ชะมดและอีเห็น** เป็นสัตว์จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอันดับสัตว์กินเนื้อจำพวกหนึ่ง

## การจำแนก
จัดในวงศ์ Viverridae แบ่งออกได้ทั้งหมด 35 ชนิด

## ลักษณะ
โดยมากเป็นสัตว์ที่มีรูปร่างเพรียว หน้าแหลมยาวเหมือนสุนัข ขนสีเทาหรือน้ำตาล มีลายจุดสีดำตามยาวทั่วตัว หางและขนหางยาวมีลายเป็นปล้อง มีชุดฟันที่แหลมคม เขียนเป็นสูตรได้ว่า  อุ้งตีนสามารถเก็บซ่อนเล็บได้เหมือนแมว ที่สำคัญเป็นสัตว์ที่มีต่อมผลิตกลิ่นแรงใกล้อวัยวะเพศเกือบทุกชนิด ซึ่งกลิ่นนี้เองใช้เป็นเครื่องประกาศอาณาเขต ใช้ป้องกันตนเองและสื่อสารระหว่างกัน

เป็นสัตว์ที่มักไม่ปรากฏรอยเท้า เนื่องจากเป็นสัตว์ที่มีลำตัวเบา และหลายชนิดก็หากินบนต้นไม้เป็นหลัก ยกเว้นพวกที่มีขนาดใหญ่และหากินใกล้แหล่งน้ำ จะปรากฏชัดเจน โดยรอยเท้าหน้าจะมีลักษณะกลมและกว้าง ขณะที่รอยเท้าหลังจะยาวและแคบ แต่เมื่อวัดโดยรอบแล้วรอยเท้าหลังจะมีขนาดใหญ่กว่ารอยเท้าหน้า

## แหล่งอาศัยและอาหาร
เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน กินอาหารได้หลากหลายชนิดทั้งพืชและสัตว์ขนาดเล็ก อาศัยอยู่ได้ในป่าหลากหลายประเภท ทั้งป่าดิบ ป่าเสื่อมโทรมและแม้แต่พื้นที่เกษตรกรรมของมนุษย์ ปีนต้นไม้ได้เก่ง และในบางชนิดสามารถว่ายน้ำและดำน้ำเพื่อหาสัตว์น้ำกินเป็นอาหารได้อีกด้วย เป็นสัตว์ที่ไม่ค่อยอยู่กันเป็นฝูงหรือเป็นคู่ ปกติจะหากินเพียงตัวเดียว ยกเว้นในฤดูผสมพันธุ์หรือเลี้ยงลูกอ่อน อาจอยู่เป็นคู่

## ถื่นอาศัย
เป็นสัตว์ที่กระจายอยู่ทั่วไปในทวีปเอเชีย, แอฟริกา และบางส่วนของยุโรปใต้ สำหรับในประเทศไทยพบ 11 ชนิด ได้แก่

* ชะมดแผงหางปล้อง (*Viverra zibetha*)
* ชะมดแผงสันหางดำ (*V. megaspila*)
* ชะมดเช็ด (*Viverricula indica*)
* ชะมดแปลงลายจุด (*Prionodon pardicolor*)
* ชะมดแปลงลายแถบ (*P. linsang*)
* อีเห็นหน้าขาว (*Arctogalidia trivirgata*)
* อีเห็นเครือ (*Paguma larvata*)
* อีเห็นข้างลาย (*Paradoxurus hermaphroditus*)
* อีเห็นน้ำ (*Cynogale bennettii*)
* อีเห็นลายเสือโคร่ง (*Hemigalus derbyanus*)
* หมีขอ (*Arctictis binturong*)

โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุดที่พบคือ หมีขอ และเล็กที่สุดคือ ชะมดเช็ด มีความสำคัญต่อมนุษย์คือ ใช้เนื้อกินเป็นอาหารสำหรับคนที่อยู่แถบชายป่า และใช้กลิ่นที่ชะมดผลิตออกมานี้ทำเป็นยาจำพวกสมุนไพรและเครื่องหอม โดยเฉพาะชะมดเช็ด ถึงกับมีการเลี้ยงกันเพื่อเอากลิ่นที่จังหวัดเพชรบูรณ์

ในประเทศอินโดนีเซียนิยมให้ชะมดที่อยู่ในสกุล *[[Paradoxurus]]* กินเมล็ดกาแฟที่ชาวไร่ปลูก เพื่อรอเมล็ดที่ปะปนมากับมูลของมันไปแปรรูปเป็นกาแฟสำเร็จรูปที่มีรสชาติหอมหวานกว่าเดิม เนื่องจากในท้องของชะมดนั้นเมล็ดกาแฟจะผสมกับเอ็นไซม์และสารเคมีที่อยู่ในกระบวนการย่อยของมัน ทำให้กาแฟมีกลิ่นและลักษณะเฉพาะ เรียกว่า "กาแฟขี้ชะมด" และในประเทศเวียดนามก็นิยมทำเช่นนี้เช่นเดียวกัน  

ชื่อสามัญในภาษาอีสานเรียกว่า "เห็นอ้ม" ในภาษาใต้เรียกว่า "มูสัง" และในภาษามลายูและชวาเรียกว่า "ลินเส็ง"

## ดูเพิ่ม
* กลิ่นชะมด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:สัตว์กินเนื้อ
หมวดหมู่:สัตว์มีแกนสันหลัง
หมวดหมู่:สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
หมวดหมู่:วงศ์ชะมดและอีเห็น
ด้วงเต่าลาย

**ด้วงเต่าลาย** () หรือที่นิยมเรียกกันว่า **เต่าทอง** จัดเป็นแมลงปีกแข็ง อยู่ในอันดับโคลีออฟเทอรา (Coleoptera) ในวงศ์ Coccinellidae ซึ่งยังแบ่งออกได้เป็นวงศ์ย่อย ๆ อีก 6 วงศ์ (ดูในตาราง)

เต่าทองมีรูปร่างโดยรวม คือ จัดเป็นแมลงขนาดเล็กเมื่อเทียบกับแมลงปีกแข็งทั่วไป ตัวป้อม ๆ ลำตัวอ้วนกลม  ส่วนใหญ่ที่พบในประเทศไทย มักมีปีกสีแดง ส้ม เหลือง และมักจะแต้มด้วยสีดำเป็นจุด เมื่อหุบปีกเข้าหากันจะจดกับด้านหลังทำให้มองคล้ายหลังเต่า มีหนวดแบบลูกตุ้ม

## อ้างอิง

ต
แตน

**แตน** () จัดเป็นแมลงจำพวกผึ้ง เพราะว่ามีเหล็กในและการดำรงชีวิตที่คล้ายคลึงกัน แตนเป็นแมลงเอวคอด ปีกบางสองคู่ แตนมีหลายชนิดสร้างรังรูปแบบแปลก ๆ สวยงาม แตนบัว หรือแตนฝักบัวสร้างรังคล้ายกับฝักบัวคว่ำ รังนี้ยึดติดแน่นกับกิ่งไม้ ด้านล่างของรังที่หันลงดินแบ่งเป็นช่องสำหรับเป็นที่อยู่ของตัวอ่อน และเป็นทางเข้าออก แตนสร้างรังโดยการเคี้ยวไม้เก่า ๆ ผสมกับน้ำลายซึ่งจะแปรสภาพเป็นเยื่อไม้แล้วเอาไปเรียงต่อกันเป็นห้องจนกลายเป็นรัง

ภายหลังผสมพันธุ์เสร็จ เมื่อแม่แตนสร้างรังหรือห้องได้บ้างแล้ว มันจะไปหาอาหารมาทิ้งไว้ให้ลูกอ่อนกิน อาหารตัวอ่อนชอบกิน คือตัวหนอนผีเสื้อหรือแมงมุม (ในบางสายพันธุ์) ซึ่งแม่แตนจะต่อยให้สลบแล้วนำมาใส่ไว้ในช่องที่เตรียมไว้เมื่อไข่ฟักเป็นตัวก็จะมีอาหารกิน แมลงจำพวกเดียวกันกับแตนมีหลายชนิด เช่น ต่อ ต่อหมาร่า รูปร่างคล้ายกัน แต่สีแตกต่างกันไป สีเหลือง ดำสลับเหลือง รังอาจเป็นรูปกลมรี รูปกระปุกหรือแบบลูกฟูก แตนบางชนิดทำรังด้วยดิน เช่น หมาร่า

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แมลง
ถั่วฝักยาว

thumb|right|150px|เมล็ดถั่วฝักยาว
**ถั่วฝักยาว** ( subsp. *sesquipedalis*) เป็นถั่วชนิดหนึ่งที่เป็นไม้เลื้อย มีชื่อสามัญในภาษาต่างๆที่หลากหลาย เช่น สิบสองปันนาเรียก  *ถั่วลิ้นนาค* ภาษาอังกฤษเรียกว่า  **yardlong bean** (ตรงตัว:*ถั่วยาวหนึ่ง[[หลา]]*) ภาษาจีนกวางตุ้งเรียกว่า *dau gok* ภาษาจีนกลางเรียก *jiang dou* (豇豆) ภาษาอินโดนีเซียและภาษามลายูเรียก *kacang panjang* ภาษาตากาล็อกเรียก 'SITAO' or 'SITAW' ภาษาอีโลกาโนเรียก  *utong* ในหมู่เกาะเวสต์อินดีสเรียกว่า *bora* หรือ *bodi* ภาษาเบงกอลเรียกว่า *vali*, *Borboti* ในรัฐกัว อินเดีย เรียก *eeril*  ภาษาเวียดนามเรียก đậu đũa และภาษาญี่ปุ่นเรียก *ju-roku sasage* (十六ササゲ) อย่างไรก็ตาม ฝักของถั่วชนิดนี้ยาวเพียงครึ่งหลา ชื่อของสปีชีส์ย่อย *sesquipedalis* (หมายถึงยาวฟุตครึ่ง) ใกล้เคียงกับความยาวจริง ๆ ของฝักถั่วมากกว่า

## ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ลำต้น  เป็นเถาเลื้อย เถาแข็งและเหนียว คล้ายกับถั่วพู แต่มีอายุเพียงปีเดียว หรือฤดูเดียว เถาสีเขียวอ่อน ลำต้นม้วนพันสิ่งยึดเกาะได้ดี ใบเป็นใบประกอบแบบฝ่ามือ มี 3 ใบย่อย รูปสามเหลี่ยมยาว 6 -10 เซนติเมตร ดอก เป็นดอกช่อออกตามซอกใบกลีบดอกสีขาว หรือน้ำเงินอ่อน ฝักเป็นฝักกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.5 - 1 เซนติเมตร ยาว 20 - 80 เซนติเมตร มีหลายเมล็ด
thumb|200px|left|ดอกถั่วฝักยาว

## การใช้ประโยชน์
ฝักของถั่วฝักยาวใช้รับประทานทั้งดิบและสุก เหมาะที่จะรับประทานเมื่อยังอ่อน  ในหมู่เกาะอินดีสตะวันตกนิยมนำไปผัดกับมันฝรั่งและกุ้ง ชาวจีนนิยมนำไปผัดเช่นกัน อาหารมาเลเซียนิยมนำถั่วฝักยาวไปผัดกับพริกและซัมบัล หรือใส่ในข้าวยำหรือไข่เจียว 

## สารอาหาร
ถั่วฝักยาวมีโปรตีน วิตามินเอ ไทอามีน ไรโบฟลาวิน เหล็ก ฟอสฟอรัส และโพแทสเซียม  นอกจากนั้นยังมีวิตามินซี โฟเลต แมกนีเซียม และแมงกานีส ถั่วฝักยาวปริมาณ 100 กรัมมีพลังงาน 47 แคลอรี ไม่มีไขมันและคอเลสเทอรอล โซเดียม 4 mg คาร์โบไฮเดรตทั้งหมด 8 g และโปรตีน  3 g วิตามินเอ 17% DV เหล็ก 2% DV วิตามินซี 31% DV และแคลเซียม 5% DV 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ITIS 524853 
* How to Make Chinese Green Beans Step-by-Step Photos
หมวดหมู่:ถั่ว
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยถั่ว
หมวดหมู่:ผัก
หมวดหมู่:ผักเอเชีย
ตั๊กแตน

thumb|ภาพอวัยวะสืบพันธุ์ของตั๊กแตน
thumb|ภาพของ ''Coryphistes ruricola'' ที่คล้ายตั๊กแตน
**ตั๊กแตน** () จัดอยู่ในไฟลัมอาร์โทรพอดหรืออาโทรโฟดา( Arthropoda )  
* ตั๊กแตนมีหนวดที่ค่อนข้างสั้น   เกือบส่วนใหญ่หนวดของตั๊กแตนจะสั้นกว่าขนาดตัว และมีอวัยวะสืบพันธุ์ที่สั้น  
* ตั๊กแตนสายพันธุ์ที่ส่งเสียงได้ง่าย  เกิดจากการถูขาที่ซ่อนอยู่กับปีกหรือท้อง  หรือการกระพือปีก
อวัยวะรับเสียง (tympana) จะอยู่ที่ส่วนท้องท่อนแรก  
* ขาที่ซ่อนอยู่ของตั๊กแตนจะยาว และแข็งแรงเป็นพิเศษ  เหมาะแก่การกระโดด  จริงอยู่ที่ว่ามันมีปีก แต่ว่าปีกก็ซ่อนอยู่ และก็เป็นเพียงเนื้อเยื่อที่ไม่เหมาะที่จะใช้บิน  
* ตัวเมียจะมีขนาดใหญ่ว่าตัวผู้ และมีอวัยวะสืบพันธุ์ที่สั้นกว่าตัวผู้
* มักจะมีสับสนได้ง่ายระหว่างตั๊กแตนกับจิ้งหรีด ซึ่งจิ้งหรีดจะจัดอยู่ในอันดับย่อย Orthoptera แต่จะมีที่แตกต่างกันหลายอย่าง เช่น จำนวนท่อนของหนวด  โครงสร้างของอวัยวะสืบพันธุ์ รวมไปถึงตำแหน่งของอวับวะรับเสียง และวิธีการส่งเสียง 
* อันดับย่อย Ensiferans ของจิ้งหรีด จะมีหนวดอย่างน้อย 30 ท่อน  แต่ตระกูลตั๊กแตนจะมีน้อยกว่า
ตั๊กแตนนั้นถือเป็นแหล่งโปรตีนชนิดใหม่ของมนุษย์สามารถนำมาแปรรูปทำเป็นอาหาร และให้สารอาหารเทียบเท่ากับ เนื้อสัตว์ที่มนุษย์รับประทานอยู่ในทุกวันนี้โดยตั๊กแตนปาทังก้าทอด 100 กรัม ให้พลังงาน 476 กิโลแคลอรี มีโปรตีนสูงถึง 39.8 กรัม ไขมัน 31.4 กรัม   

## อ้างอิง


หมวดหมู่:สัตว์ขาปล้อง
หมวดหมู่:แมลง
หมวดหมู่:สัตว์รังควาน
หมวดหมู่:ศัตรูพืช
หมวดหมู่:แมลงที่รับประทานได้
ถั่วเขียว

**ถั่วเขียว** เป็นพืชตระกูลถั่ว ที่ให้เมล็ดที่มีเปลือกสีเขียว แต่เนื้อเมล็ดสีเหลือง ถั่วเขียวเป็นพืชที่มีอายุสั้น หรือวงจรชีวิตของถั่วเขียวมันสั้น จึงใช้น้ำน้อยกว่าพืชไร่อื่นหลายชนิด และงอกได้เร็ว สามารถใช้ในระบบปลูกพืช เช่น ทดแทนข้าวนาปรัง ปลูกก่อนข้าวโพดในพื้นที่ประสพภัยแล้ง ใช้ปลูกก่อนหรือหลังการทำนาหรือทำไร่ เพื่อตัดวงจรการระบาดของศัตรูพืช ช่วย บำรุงรักษาความอุดมสมบูรณ์ของดิน ตรึงไนโตรเจนได้ดี สามารถใช้เป็นปุ๋ยพืชสดให้ปริมาณไนโตรเจนสูง ถั่วเขียวใช้เป็นวัตถุดิบ ในการผลิตแป้งวุ้นเส้น เพาะถั่วงอก และประกอบอาหารอื่นๆ ถั่วเขียวมีสองชนิด ได้แก่ ถั่วเขียวผิวมัน และถั่วเขียวผิวดำ

## สรรพคุณ

รสมัน

ช่วยขับร้อน ถอนพิษ ขับของเหลวในร่างกาย บำรุงสายตา ลดความดันโลหิต มีประโยชน์ต่อลำคอและผิวหนัง รักษาอาการกระหายน้ำ ไตอักเสบ หรือลำไส้อักเสบ ไข้หวัด ผื่นคัน เบาหวาน พิษจากพืชและสารหนู ช่วยกระตุ้นประสาท เจริญอาหาร มีแคลเซียม ฟอสฟอรัส เหล็ก และแคโรทีน 
 
มักทำเป็นเครื่องดื่มแก้ร้อนในและแก้พิษในฤดูร้อน ผู้ที่ม้ามและกระเพาะอาหารอ่อนแอ ถ่ายอุจจาระบ่อยหรือท้องเดินควรกินแต่น้อย

## ดูเพิ่ม
* แป้งถั่ว

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Mung Bean Soup (or Lu Dou Tang) Recipe (with pics)

หมวดหมู่:ถั่ว
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยถั่ว
หมวดหมู่:พืชตรึงไนโตรเจน
เต่าตนุ

**เต่าตนุ** [ตะ-หฺนุ] เป็นเต่าทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า *Chelonia mydas* อยู่ในวงศ์ Cheloniidae และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล *Chelonia*

เต่าตนุเป็นเต่าทะเลที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่และมีน้ำหนักมากเมื่อโตเต็มที่ โดยมีความยาวตั้งแต่หัวจรดหางประมาณ 1 เมตร น้ำหนักราว 130 กิโลกรัม หัวป้อมสั้น ปากสั้น เกล็ดเรียงต่อกันโดยไม่ซ้อนกัน กระดองหลังโค้งนูนเล็กน้อย บริเวณกลางหลังเป็นแนวนูนเกือบเป็นสัน ท้องแบนราบขาทั้งสี่แบนเป็นใบพาย ขาคู่หลังมีขนาดเล็กกว่าขาคู่หน้ามาก ขาคู่หน้ามีเล็บแหลมเพียงข้างละชิ้น สีของกระดองดูเผิน ๆ มีเพียงสีน้ำตาลแดงเท่านั้น แต่ถ้าหากพิจารณาให้ละเอียดจะพบว่าเกล็ดแต่ละเกล็ดของกระดองหลังมีสีน้ำตาลแดงหรือน้ำตาลอมเขียว ขอบเกล็ดมีสีอ่อน ๆ เป็นรอยด่างและมีลายเป็นเส้นกระจายออกจากจุดสีแดงปนน้ำตาล คล้ายกับแสงของพระอาทิตย์ที่ลอดออกจากเมฆ จึงมีชื่อเรียกเต่าชนิดนี้ว่าอีกชื่อหนึ่งว่า "เต่าแสงอาทิตย์" ขณะที่ชาวตะวันตกเรียกว่า "เต่าเขียว" อันเนื่องจากมีกระดองเหลือบสีเขียวนั่นเอง

เต่าชนิดนี้เป็นเต่าที่กินทั้งพืชและสัตว์ แต่จะกินพืชเป็นหลัก โดยกินอาหารจำพวกหญ้าทะเลหรือสาหร่ายทะเล โดยมีสัตว์น้ำขนาดเล็กทั่วไป เช่น ปลาหรือแมงกะพรุน เป็นอาหารรองลงไป 

เรามักพบเต่าตนุในเขตน้ำตื้นใกล้ชายฝั่งหรือตามเกาะต่าง ๆ โดยกระจายพันธุ์ทั้งในมหาสมุทรแอตแลนติก มหาสมุทรอินเดีย และมหาสมุทรแปซิฟิก ในน่านน้ำไทยพบทั้งที่อ่าวไทยและทะเลอันดามัน นับเป็นเต่าทะเลชนิดที่พบได้บ่อยที่สุดในน่านน้ำไทย โดยมักพบในเขตที่มีอุณหภูมิน้ำที่ค่อนข้างอุ่น คือ สูงกว่า 20 องศาเซลเซียสขึ้นไป โดยขึ้นมาวางไข่มากที่เกาะครามและเกาะกระในอ่าวไทย และทางฝั่งทะเลอันดามันพบวางไข่มากที่อุทยานแห่งชาติตะรุเตา บนชายหาดและเกาะหลายแห่งในจังหวัดภูเก็ตและพังงา

เต่าตนุโตเต็มที่เมื่ออายุได้ 4–7 ปี เชื่อกันว่าอายุยืนถึง 80 ปี ฤดูวางไข่ตกอยู่ในราวเดือนมิถุนายนจนถึงเดือนกันยายนในบริเวณอ่าวไทย และอยู่ในราวเดือนกันยายนจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ในทะเลอันดามัน จำนวนไข่ต่อครั้งมีตั้งแต่ 70–150 ฟอง เต่าขนาดโตเต็มที่แล้วจะว่ายน้ำหากินไปเรื่อย ๆ แต่จะกลับมาวางไข่บนชายหาดที่ถือกำเนิด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
*

*

หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
ตนุ
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบเฉพาะหมู่เกาะกาลาปาโกส
หมวดหมู่:สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
แคว้นปัวตู-ชาร็องต์

**ปัวตู-ชาร็องต์** () เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นนูแวลากีแตน) ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ริมมหาสมุทรแอตแลนติก ประกอบไปด้วยเขตการปกครองทั้งหมด 4 จังหวัด ได้แก่ ชาร็องต์, ชาร็องต์-มารีตีม, เดอ-แซฟวร์ และเวียน โดยมีเมืองปัวตีเยเป็นเมืองหลักของแคว้น

## การปกครอง
สภาแคว้นปัวตู-ชาร็องต์ประกอบไปด้วยสมาชิกสภา 56 คน โดยมีพรรคสังคมนิยมและพันธมิตรฝ่ายซ้ายเป็นเสียงส่วนใหญ่ โดยปัจจุบัน มีนางเซกอแลน รัวยาล เป็นผู้ว่าการแคว้น

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์แคว้นปัวตู-ชาร็องต์  

ปัวตู-ชาร็องต์
นกฟลามิงโก

thumb

[thumb|200px|นกฟลามิงโกใน[สวนสัตว์พาต้า]]

**นกฟลามิงโก** () เป็นนกน้ำจำพวกหนึ่งในวงศ์ Phoenicopteridae และอันดับ Phoenicopteriformes มี 4 ชนิดในทวีปออสเตรเลีย และ 2 ชนิดในโลกเก่า

นกฟลามิงโก เป็นนกที่มีซากฟอสซิลสามารถนับย้อนไปไกลได้กว่า 30 ล้านปีก่อน นกฟลามิงโกอาศัยอยู่เป็นฝูงขนาดใหญ่ ซึ่งสถานที่ ๆ พบนกฟลามิงโกได้มากที่สุดในโลก คือ ทะเลสาบนากูรู ในอุทยานแห่งชาติทะเลสาบนากูรู ทางตอนเหนือของประเทศเคนยา ซึ่งมีจำนวนประชากรนกฟลามิงโกมากได้ถึง 1,500,000 ตัว นกฟลามิงโกเป็นนกที่บินได้เป็นระยะทางที่ไกล และมักบินในเวลากลางคืน ด้วยความเร็วประมาณ 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง และหากมีความจำเป็นต้องบินในเวลากลางวันก็จะบินในระดับสูงเพื่อหลบเลี่ยงสัตว์นักล่า ส่วนในทวีปเอเชียสามารถพบได้ที่ทุ่งหญ้าสเตปป์แถบตอนเหนือของคาซัคสถานในภูมิภาคเอเชียกลางเท่านั้น โดยผสมพันธุ์กันในฤดูใบไม้ผลิ ก่อนอพยพไปที่อื่น

นกฟลามิงโก ได้ชื่อว่าเป็นนกที่ไม่มีประสาทรับกลิ่น และเป็นนกที่ส่งเสียงดังตลอดเวลา ซึ่งลูกนกแม้แต่อยู่ในไข่ก็ยังส่งเสียงร้องแล้ว ซึ่งพ่อแม่นกจะจดจำลูกของตัวเองได้จากเสียงร้องอันนี้

นอกจากนี้แล้ว นกฟลามิงโกยังเป็นนกที่ได้ชื่อว่าเป็นนกที่มีขนสีชมพู จนได้รับชื่อว่า "นกฟลามิงโกสีชมพู" ซึ่งขนของนกฟลามิงโกนั้นจะแตกต่างกันออกไปตามแต่ละชนิดตั้งแต่สีชมพูซีดจนถึงสีแดงเลือดหมูหรือแดงเข้ม ทั้งนี้เป็นเพราะการกินอาหารที่ได้รับสารอาหารจากกุ้งและเห็ดรามีสารประเภทอัลฟาและบีตา-แคโรทีน แต่โดยมากแล้วนกที่เลี้ยงตามสวนสัตว์ขนจะเปลี่ยนเป็นสีขาวเพราะขาดสารอาหารเหล่านี้ ซึ่งหากให้ในสิ่งที่ทดแทนกันได้ เช่น แคร์รอต หรือบีตรูต สีขนก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม อีกทั้งยังเป็นนกที่มีพฤติกรรมยืนด้วยขาเดียวอยู่นิ่ง ๆ แช่น้ำได้เป็นเวลานานมากถึง 4 ชั่วโมง นั่นเพราะขาของนกจะได้รับจะได้รับเลือดสูบฉีดต่ออัตราการเต้นของหัวใจได้มากเท่า ๆ กับที่กล้ามเนื้อหลักได้รับ ซึ่งเลือดจะให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย การที่นกฟลามิงโกมีขายาวมาก ก็ยิ่งทำให้มีพื้นที่สูญเสียความอบอุ่น อีกทั้งขาข้างที่ไม่ถูกแช่น้ำก็จะไม่เหี่ยวแห้งอีกด้วย

## การจำแนก
แบ่งออกได้ทั้งหมด 6 ชนิด

**[[Phoeniconaias]]* G. R. Gray, 1869
***[[Phoeniconaias minor]]* (E. Geoffroy Saint-Hilaire, 1798)  – นกฟลามิงโกเล็ก พบในทวีปแอฟริกา จนถึงทางตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย
**[[Phoenicoparrus]]* Bonaparte, 1856
***[[Phoenicoparrus andinus]]* (Philippi, 1854) – นกฟลามิงโกแอนดีน พบบริเวณเทือกเขาแอนดีส ในเปรู, ชิลี, โบลิเวีย, และอาร์เจนตินา
***[[ Phoenicoparrus jamesi]]* (P. L. Sclater, 1886) – นกฟลามิงโกเจมส์ พบบริเวณเทือกเขาแอนดีส ในเปรู, ชิลี, โบลิเวีย, และอาร์เจนตินา
**[[Phoenicopterus]]* Linnaeus, 1758
***[[Phoenicopterus chilensis]]* Molina, 1782 – นกฟลามิงโกชิลี พบในตอนใต้ของทวีปอเมริกาใต้
***[[ Phoenicopterus roseus]]* Pallas, 1811 – นกฟลามิงโกใหญ่ พบในบางส่วนของทวีปแอฟริกา, ตอนใต้ของทวีปยุโรป, เอเชียใต้, และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้
***[[Phoenicopterus ruber]]* Linnaeus, 1758 – นกฟลามิงโกอเมริกัน พบในทะเลแคริบเบียน, ตอนใต้ของรัฐฟลอริดา, เม็กซิโก, เบลีซ, ชายฝั่งของโคลอมเบีย, ตอนเหนือของบราซิล, เวเนซุเอลา, และหมู่เกาะกาลาปาโกส

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 

หมวดหมู่:นกแบ่งตามวงศ์
หมวดหมู่:นกแบ่งตามการจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์‎
นกคีรีบูน

thumb|''Serinus canaria canaria''

**นกคีรีบูน** () ถือเป็นสปีชีส์เฝ้าระวังอย่างหนึ่ง มันถูกใช้ในเหมืองถ่านหินเพื่อสำรวจคาร์บอนมอนอกไซด์ ด้วยความที่นกมีขนาดเล็ก มีอัตราการหายใจและเมแทบอลิซึมสูงเมื่อเทียบกับคนขุดเหมือง ดังนั้นนกจึงตายก่อนเป็นสัญญาณเตือนให้คนขุดเมืองรีบหาทางป้องกัน

คีรีบูน
หมวดหมู่:นกที่เป็นสัตว์เลี้ยง
นกขุนทอง

thumb|250px|ภาพแสดงให้เห็นถึงหัวของนกขุนทองชนิดย่อยต่าง ๆ ซึ่งแตกต่างกันที่เหนียง

**นกขุนทอง** หรือ **นกเอี้ยงคำ** (คำเมือง) () เป็นนกในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae) มีถิ่นอาศัยอยู่ทั่วไปในเอเชียใต้และเอเชียอาคเนย์ มีความสามารถเลียนเสียงมนุษย์ได้เหมือนนกแก้ว จึงนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงกันสูง

## ชนิดย่อย
นกขุนทองมีชนิดย่อยทั้งหมด 8 ชนิด ได้แก่
* *G. r. andamanensis* (Beavan, 1867) พบในเทือกเขาอันดามัน หมู่เกาะอันดามัน บริเวณตรงกลางของหมู่เกาะนิโคบาร์
* *G. r. batuensis* พบในเกาะบาตูและเกาะมันตาวี 
* *G. r. halibrecta* (Oberholser, 1926) พบในส่วนอื่นของหมู่เกาะนิโคบาร์ 
* *G. r. intermedia* ภาคเหนือและภาคตะวันตกของอินโดนีเซียและตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดียและจีนตอนใต้  (นกขุนทองเหนือ)
* *G. r. palawanensis* พบในเกาะปาลาวันของฟิลิปปินส์
* *G. r. peninsularis* พบในภาคกลางของอินเดีย
* *G. r. religiosa* พบในภูมิภาคซุนดา (ยกเว้นเกาะซูลาเวซี) และมาเลเซียตะวันตก (นกขุนทองใต้)
* *G. r. venerata* พบในภาคตะวันตกของภูมิภาคซุนดา

## ลักษณะทั่วไป
นกขุนทองมีความยาวเฉลี่ยประมาณ 29 เซนติเมตร  ลำตัวป้อมสีดำ หางสั้น ปีกแหลมยาว เท้าแข็งแรง มีเหนียง คือ แผ่นหนังสีเหลืองอมส้มคลุมทั่วท้ายทอยและเหนียงสีเหลืองแดงสดใต้ตา ขนสีดำเหลือบเขียว มีเงาสีม่วงบริเวณหัวและคอ มีสีขาวแซมใต้ปีก ปากสีแดงส้ม ขาสีเหลืองสด ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกัน
[thumb|left|นกขุนทองในธรรมชาติที่[อุทยานแห่งชาติบาโก รัฐซาราวัก มาเลเซีย]]
## การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย
ถิ่นแพร่พันธุ์หลักของนกขุนทองพบได้ในบริเวณโคนเทือกเขาหิมาลัย ใกล้เขตแดนอินเดีย, เนปาล, และภูฏาน แต่สามารถพบได้ในศรีลังกา, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, จังหวัดปาลาวันของฟิลิปปินส์, ตอนเหนือของอินโดนีเซีย, และถูกนำเข้าไปในสหรัฐอเมริกา รวมถึงปวยร์โตรีโกด้วย

นกขุนทองชอบอาศัยอยู่ในป่าที่มีความชื้น ที่ระดับความสูง 0-2,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล ในประเทศไทยจะพบทุกภาคยกเว้นที่ราบลุ่มภาคกลาง ในประเทศไทยพบได้ 2 ชนิดย่อย คือ *G. r. intermedia* ที่พบในพื้นที่ภาคเหนือ และ *G. r. religiosa* ที่ตัวใหญ่กว่าชนิดแรก พบในพื้นที่ภาคใต้ จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "นกขุนทองควาย"

## พฤติกรรม
ชอบร้องเวลาเช้าตรู่และพลบค่ำ ร้องเป็นเสียหวีดสูงตามด้วยเสียงอื่น ๆ เคลื่อนไหวบนกิ่งโดยเน้นการกระโดดข้างแทนการเดินต่างจากนกเอี้ยงทั่วไป นกขุนทองเป็นนกที่รักความสะอาดเพราะ มักชอบอาบน้ำ ไซร้ขนหรือตกแต่งขนอยู่ตลอดเวลา ชอบทำรังอยู่บริเวณโพรงไม้เก่า ๆ สูงระหว่าง 3-5 เมตร อาศัยอยู่เป็นกลุ่มประมาณ 6 ตัวขึ้นไป วางไข่ครั้งละ 2-3 ฟอง นกขุนทองกินทุกอย่างทั้งพืชและสัตว์ เช่นผลไม้, ลูกไม้, น้ำดอกไม้ และแมลงต่าง ๆ

นกขุนทองนั้นมีชื่อเสียงเรื่องเสียงร้องหลากหลายชนิด ทั้งหวีด กรีดร้อง กลั้ว ร้องเป็นทำนอง รวมถึงเลียนแบบเสียงมนุษย์ ซึ่งทำได้ทั้งตัวผู้และตัวเมีย นกหนึ่งตัวจะมีเสียงร้องตั้งแต่ 3 ถึง 13 แบบ มีการเลียนแบบเสียงร้องกันโดยเฉพาะในเพศเดียวกัน แต่รัศมีในการเรียนรู้นี้ส่วนใหญ่น้อยกว่า 15 กิโลเมตรลงไป มีความเข้าใจผิดทั่วไปว่านกขุนทองนั้นชอบเลียนแบบเสียงร้องนกพันธุ์อื่น ๆ แต่ที่จริงแล้วพฤติกรรมนี้ไม่มีโดยธรรมชาติ แต่เฉพาะในสัตว์เลี้ยงเท่านั้น

## สถานะภาพ
ในประเทศไทย นกขุนทองจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

## อ้างอิง

* นกขุนทอง  
* นกขุนทอง 

## แหล่งข้อมูลอื่น

ขุนทอง
ขุนทอง
หมวดหมู่:นกที่เป็นสัตว์เลี้ยง
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศจีน
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:นกที่สามารถเลียนแบบเสียงได้
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศมาเลเซีย
เทศกาลพัวสุ่ยเจี๋ย

**เทศกาลพัวสุ่ยเจี๋ย** () เป็นคำจีนที่เรียกวันสังขาร (ประเพณีปีใหม่) ของชนชาติไทในสิบสองปันนา เหมือนกับสงกรานต์ในประเทศไทย โดยจัดใน 13 เมษายนของทุกปี คำว่า "สังขาร" เป็นคำเดียวกันกับ "สงกรานต์" แต่คนในสิบสองปันนาและล้านนาเขียนเป็น "สังขาร" ประเพณีวันสังขารที่สิบสองปันนาเหมือนกับปีใหม่เมืองของล้านนา

## อ้างอิง
*เขตสิบสองปันนาจัดกิจกรรมฉลองปีใหม่ของชนชาติไต โดย ไชน่าเรดิโอ

หมวดหมู่:มณฑลยูนนาน
หมวดหมู่:สิบสองปันนา
พัวสุ่ยเจี๋ย
พัวสุ่ยเจี๋ย
หมวดหมู่:การฉลองปีใหม่
หมวดหมู่:วันสำคัญในเดือนเมษายน
หมวดหมู่:สงกรานต์
นกกาน้ำ

**นกกาน้ำ** เป็นนกที่อยู่ในวงศ์ Phalacrocoracidae ซึ่งมีเพียงสกุลเดียว คือ *Phalacrocorax* 

## ลักษณะ
เป็นนกขนาดกลางถึงใหญ่ มีลักษณะทั่วไปคล้ายอีกา กินปลาเป็นอาหาร ส่วนมากมีขนสีดำ บางชนิดเป็นลายขาว-ดำ หรือสีสันสดใส

อาศัยอยู่บริเวณป่าชายเลน, หนอง, บึง, ทะเลสาบ และแหล่งน้ำอื่น ๆ พบทั้งหมด 38 ชนิดทั่วโลก  ในประเทศไทยพบทั้งหมด 3 ชนิด คือ นกกาน้ำเล็ก (*P. niger*),  นกกาน้ำปากยาว (*P. fuscicollis*) และนกกาน้ำใหญ่ (*P. carbo*)  ชนิดที่พบได้บ่อยมาก คือ นกกาน้ำเล็ก อาหารส่วนใหญ่ของนกกาน้ำ คือ ปลาชนิดต่าง ๆ มันจะดำลงไปในน้ำเพื่อจับปลามาเป็นอาหาร แต่ขนของนกกาน้ำจะไม่มีน้ำมันเคลือบกันน้ำได้เหมือนเป็ด ดังนั้นเมื่อโผล่ขึ้นมาจากน้ำแล้ว ทุกครั้งจะกางปีกออกเพื่อผึ่งให้แห้ง

## วิวัฒนาการ
นกกาน้ำเป็นนกโบราณหรือมีวิวัฒนาการต่ำมาก และมีเชื้อสายใกล้ชิดกันมากกับนกในวงศ์ Anhingidae หรือนกอ้ายงั่ว ซึ่งมีรูปร่างคล้ายคลึงกันมาก แต่ลักษณะของปากแตกต่างกัน นักบรรพชีวินวิทยาเคยขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของบรรพบุรุษของนกทั้งสองวงศ์ในทวีปอเมริกาเหนือซึ่งมีอายุย้อนหลังไปถึงเมื่อราว 60,000,000 ปีที่ผ่านมา สันนิษฐานว่านกอ้ายงั่วมีวิวัฒนาการจนแตกต่างจากนกกาน้ำเมื่อราว 30,000,000 ปีที่ผ่านมา

นักบรรพชีวินวิทยาขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ หรือซากฟอสซิล ของนกกาน้ำได้ 24 ชนิด และชนิดที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุย้อนหลังไปถึงยุคเทอร์เชียรีตอนต้น เมื่อราว 50,000,000 ปีที่ผ่านมา ซากดึกดำบรรพ์ของนกกาน้ำ 24 ชนิดนี้มีลักษณะแตกต่างกันจนสามารถแยกออกได้ถึง 4 สกุล คือ สกุล *Graculavus*, สกุล *Actiornis*, สกุล *Pliocarbo* และสกุล *Phalacrocorax* ที่พบในปัจจุบัน

สำหรับนกกาน้ำในสกุล *Phalacrocorax* ซึ่งเป็นสกุลที่มีวิวัฒนาการสูงสุด และยังคงมีชีวิตอยู่ต่อมาจนถึงปัจจุบัน นักบรรพชีวินวิทยาได้วิเคราะห์ซากดึกดำบรรพ์ของนกกาน้ำในสกุลนี้ที่ขุดค้นพบได้ แล้วสันนิษฐานว่านกกาน้ำในสกุลนี้เกิดขึ้นมาบนโลกตั้งแต่ยุคโอลิโกซีน เมื่อราว 40,000,000 ปีมาแล้ว

## รูปร่าง
รูปทรงของนกกาน้ำจะมีลักษณะอวบอ้วน แต่ค่อนข้างเพรียวยาวเหมือนกับตอร์ปิโด มีลำคอยาว หัวค่อนข้างเล็กยาว และปากยาว จึงเหมาะสมที่จะพุ่งตัวลงไปแหวกว่ายอยู่ใต้น้ำอย่างแคล่วคล่อง แต่ในเวลาที่ยืนอยู่บนพื้นดินริมน้ำหรือเกาะอยู่บนต้นไม้ ลำตัวของนกกาน้ำยกขึ้นค่อนข้างตั้งตรง เพราะขาอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัวมาก แต่มักหดลำคอเป็นรูปตัว S และทำหลังโก่ง

แต่ในขณะว่ายน้ำ ลำตัวของนกกาน้ำดูค่อนข้างเพรียว เพราะขาอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัวมาก เหมาะที่จะพุ่งตัวแหวกว่ายอยู่ในน้ำเป็นอย่างยิ่ง ไม่เหมือนนกในวงศ์ใด นอกจากนกอ้ายงั่วซึ่งมีลักษณะใกล้ชิดกับนกกาน้ำเท่านั้น  อย่างไรก็ดี ในขณะบินนกกาน้ำดูคล้ายนกเป็ดน้ำมาก และนกตัวผู้และนกตัวเมียเหมือนกันจนแยกความแตกต่างระหว่างเพศไม่ได้ แต่นกตัวผู้มักมีขนาดใหญ่กว่าและน้ำหนักมากกว่านกตัวเมียเล็กน้อย

## ความสัมพันธ์กับมนุษย์
ในแถบเอเชียตะวันออก เช่น จีน หรือญี่ปุ่น มีการเลี้ยงนกกาน้ำไว้เพื่อให้หาปลาให้ชาวประมง โดยเฉพาะในญี่ปุ่น กระทำกันจนเป็นประเพณีหรือวัฒนธรรม

นอกจากนี้แล้ว ในอังกฤษ นกกาน้ำถือเป็นต้นแบบให้แก่นกไลเวอร์ อันเป็นสัญลักษณ์ประจำเมืองลิเวอร์พูล และตราสัญลักษณ์ของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลด้วย

## ดูเพิ่ม

* การจับปลาของนกกาน้ำ

## อ้างอิง
* *คู่มือดูนก หมอบุญส่ง เลขะกุล นกเมืองไทย* by คณะบุคคล นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล ปี 2550

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:อันดับนกกระทุง
หมวดหมู่:นกกาน้ำ
หมวดหมู่:นกทะเล
วงศ์นกนางนวล

**นกนางนวล** เป็นนกทะเลวงศ์หนึ่ง ในอันดับนกชายเลนและนกนางนวล (Charadriiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Laridae 

เป็นนกที่มีขนาดปานกลางจนถึงขนาดใหญ่ มีลักษณะทั่วไป คือ มีขนสีเทาหรือขาว บางชนิดมีสีดำแต้มที่หัวหรือปีก มีปากหนายาว และเท้าเป็นผังพืด  เป็นนกที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ หากินตามชายฝั่งทะเล และบางชนิดเข้ามาหากินในแหล่งน้ำจืดบ้าง เป็นนกที่ชาวทะเลหรือนักเดินเรือให้ความนับถือ โดยถือว่า หากได้พบนกนางนวลแล้วก็แสดงว่าอยู่ใกล้แผ่นดินมากเท่านั้น

พบทั่วโลก 55 ชนิด ใน 11 สกุล (ดูในตาราง) พบในประเทศไทยทั้งหมด 9 ชนิด โดยทุกชนิดถือเป็นนกอพยพหนีความหนาวจากซีกโลกทางเหนือ จะพบได้บ่อยในช่วงเปลี่ยนถ่ายฤดูกาลระหว่างฤดูฝนกับฤดูหนาว โดยสามารถบินได้เร็วในระยะทาง 170-190 กิโลเมตร และบินตามมากันเป็นฝูง ใช้เวลากกไข่นานราว 24 วัน ลูกนกใช้เวลา 3 เดือน จึงจะบินได้เหมือนพ่อแม่

สถานที่ ๆ ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งอพยพของนกนางนวลในประเทศไทย คือ บางปู ในจังหวัดสมุทรปราการ เป็นแหล่งที่ชมนกนางนวลอพยพได้ในทุกปี โดยแต่ละครั้งจะมีจำนวนนกไม่ต่ำกว่า 5,000 ตัว

อนึ่ง นกในวงศ์นกนางนวล เดิมเคยถูกจัดเป็นวงศ์ใหญ่ เคยมีนกในวงศ์อื่นถูกจัดให้อยู่ร่วมวงศ์เดียวกัน ได้แก่ Rynchopidae (นกกรีดน้ำ) และSternidae (นกนางนวลแกลบ) แต่ปัจจุบันได้ถูกแยกออกมาเป็นวงศ์ต่างหาก 

## นกนางนวลที่พบได้ในประเทศไทย


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:นกแบ่งตามวงศ์
หมวดหมู่:อันดับนกชายเลนและนกนางนวล
หมวดหมู่:วงศ์นกนางนวล
หมวดหมู่:นกทะเล
นกปรอด

**นกปรอด** เป็นวงศ์ของนกจับคอนขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง จัดอยู่ในกลุ่มนกร้องเพลง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Pycnonotidae 

เป็นนกขนาดเล็ก มีสีสันต่าง ๆ กันไปตามแต่ละชนิด และสกุล เป็นนกที่ร้องได้เพราะมาก กินผลไม้และแมลงเป็นอาหาร พบได้ในหลายภูมิประเทศ ตั้งแต่ภูเขาสูงจากระดับน้ำทะเลเป็นพัน ๆ เมตร จนถึงที่ราบลุ่ม หรือในชุมชนเมืองและตามสวนสาธารณะหรือสวนหลังบ้าน

เหตุที่ได้ชื่อว่า "ปรอด" นั้นมาจากเสียงร้อง ที่มักเป็นเสียง "กรอด-กรอด"   ซึ่งบางครั้งอาจเรียกเพี้ยนเป็น "นกกรอด", "นกกระหรอด" หรือ "นกกะหรอด" ก็ได้ ขณะในชื่อภาษาอังกฤษที่ว่า "ฺBulbul" นั้นมาจากคำว่า بلبل (*bolbol*) ในภาษาเปอร์เซีย และคำว่า بُلْبُل ในภาษาอาหรับ หมายถึง "นกไนติ้งเกล"

ซึ่งทั่วโลกมี 137 ชนิด ใน 21 สกุล (ดูในตาราง ขณะที่บางสกุลอาจจะซ้ำซ้อนกับอีกสกุล)  ในประเทศไทย พบอยู่ 36 ชนิด 8 สกุล  ได้แก่

## นกปรอดที่พบในประเทศไทย
*นกปรอดคอลาย (*Pycnonotus finlaysoni*)
*นกปรอดจีน (*Pycnonotus sinensis*)
*นกปรอดดำ (*Hypsipetes leucocephalus* หรือ *Hypsipetes madagascariensis*)
*นกปรอดดำปีกขาว (*Pycnonotus melanoleucos*)
*นกปรอดทอง (*Pycnonotus atriceps*)
*นกปรอดท้องสีเทา (*Pycnonotus cyaniventris*)
*นกปรอดเทาหัวขาว (*Hypsipetes thompsoni*)
*นกปรอดภูเขา (*Hypsipetes mcclellandii*)
*นกปรอดแม่พะ หรือ นกปรอดแม่ทะ (*Pycnonotus zeylanicus*)
*นกปรอดลาย (*Pycnonotus striatus*)
*นกปรอดเล็กตาขาว (*Iole propinquus* หรือ *Hypsipetes propinquus*)
*นกปรอดเล็กท้องเทา (*Pycnonotus erythropthalmos*)
*นกปรอดเล็กสีไพลตาแดง (*Iole viridescens* หรือ *Hypsipetes viridescens*)
*นกปรอดสวน (*Pycnonotus blanfordi*)
*นกปรอดสีขี้เถ้า (*Hemixos flavala* หรือ *Hypsipetes flavala*)
*นกปรอดสีคล้ำใต้คอเหลือง (*Criniger finschii*)
*นกปรอดสีน้ำตาลตาขาว (*Pycnonotus simplex*)
*นกปรอดสีน้ำตาลตาแดง (*Pycnonotus brunneus*)
*นกปรอดสีไพลใหญ่ (*Pycnonotus plumosus*)
*นกปรอดหงอนตาขาว (*Iole olivacea* หรือ *Hypsipetes charlottae*)
*นกปรอดหงอนปากหนา (*Spizixos canifrons*)
*นกปรอดหงอนหลังลาย (*Pycnonotus eutilotus*)
*นกปรอดหน้านวล (*Pycnonotus goiavier*)
*นกปรอดหลังเขียวอกลาย (*Ixos malaccensis* หรือ *Hypsipetes malaccensis*)
*นกปรอดหลังฟู (*Tricholestes criniger* หรือ *Hypsipetes criniger*)
*นกปรอดหัวโขน หรือ นกกรงหัวจุก (*Pycnonotus jocosus*)
*นกปรอดหัวโขนก้นเหลือง (*Pycnonotus xanthorrhous*)
*นกปรอดหัวตาขาว (*Pycnonotus flavescens*)
*นกปรอดหัวสีเขม่า (*Pycnonotus aurigaster*)
*นกปรอดเหลืองหัวจุก (*Pycnonotus melanicterus*)
*นกปรอดอกลายเกล็ด (*Pycnonotus squamatus*)
*นกปรอดโอ่งแก้มเทา (*Criniger bres*)
*นกปรอดโอ่งท้องสีน้ำตาล (*Criniger ochraceus*)
*นกปรอดโอ่งเมืองเหนือ (*Criniger pallidus*)
*นกปรอดโอ่งไร้หงอน (*Criniger phaeocephalus*)
*นกปรอดโอ่งหน้าผากเทา (*Alophoixus flaveolus* หรือ *Criniger flaveolus*)

ทุกชนิดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองทั้งหมด และมีบางชนิด คือ นกปรอดหัวโขน ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงอย่างแพร่หลาย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:วงศ์นกปรอด
หมวดหมู่:นกเกาะคอน
นกปากซ่อม

**นกปากซ่อม** () เป็นนกลุยน้ำประมาณ 26 ชนิดในสามสกุลในวงศ์ Scolopacidae มีลักษณะโดยรวม คือ ลำตัวป้อม ลายน้ำตาลและขาว ปากยาวแหลมเล็ก ขาสั้น หากินในเวลาพลบค่ำและเวลากลางคืน ใช้ปากแทงหาอาหารจำพวกหนอนและไส้เดือนในดิน มักอาศัยอยู่ตามลำพัง นกปากซ่อม *[[Gallinago]]* พบได้เกือบทั่วโลก นกปากซ่อม *[[นกปากซ่อมเล็ก|Lymnocryptes]]* จำกัดเฉพาะในเอเชียและยุโรป และนกปากซ่อม *[[Coenocorypha]]* พบเฉพาะในหมู่เกาะรอบนอกของนิวซีแลนด์ นกโป่งวิด 4 ชนิดไม่มีความใกล้ชิดกับนกปากซ่อมโดยทั่วไป และจัดให้อยู่ในวงศ์เฉพาะที่มีชื่อว่า Rostratulidae

## พฤติกรรม
นกปากซ่อมหาสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในโคลนด้วยจะงอยปากยาวที่ทำหน้าที่เหมือน"จักรเย็บผ้า" ความอ่อนไหวของจะงอยปากเกิดจากเส้นใยที่อยู่ในคู่เส้นประสาทที่ 5 ซึ่งวิ่งไปเกือบถึงปลายและเปิดออกทันทีใต้หนังกำพร้าที่อ่อนนุ่มในชุดเซลล์ โดยการปรับตัวที่คล้ายกันนี้พบได้ในนกอีก๋อย การปรับตัวนี้ทำให้ส่วนนี้ของพื้นผิวของกระดูกพรีแม็กซิลลามีลักษณะคล้ายรังผึ้ง ด้วยเส้นใยเหล่านี้ นกจึงสามารถรับรู้ถึงอาหารในโคลนได้โดยไม่ต้องมองเห็นได้

## อาหาร
นกปากซ่อมโดยหลักกินตัวอ่อนแมลง [สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่เป็นเหยื่อตัวอื่น ๆ ได้แก่ หอยทาก, สัตว์พวกกุ้งกั้งปู และหนอน จะงอยปากของนกปากซ่อมช่วยให้ส่วนปลายปิดอยู่ในขณะที่นกปากซ่อมดูดกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Snipe videos on the Internet Bird Collection
* Snipe sonogram at fssbirding.org.uk

หมวดหมู่:นกแบ่งตามชื่อสามัญ
วงศ์นกอีก๋อย
ช้างน้ำ

**ช้างน้ำ** เป็นชื่อเรียกของสัตว์หลายชนิดในภาษาพูด ได้แก่
* ฮิปโปโปเตมัส (*Hippopotamus amphibius*)
* พะยูน (*Dugong dugon*)
* แมวน้ำช้าง (*Mirounga*) มีสองสปีชีส์คือ
** แมวน้ำช้างซีกโลกใต้ (*Mirounga leonina*)
** แมวน้ำช้างซีกโลกเหนือ (*Mirounga angustirostris*)
* วอลรัส (*Odobenus rosmarus*)
* และอาจหมายถึง วารีกุญชร กับ กุญชรวารี สัตว์หิมพานต์ ในวรรณคดีของไทย
นกอีก๋อย

**นกอีก๋อย** หรือ **นกปากซ่อม** () จัดเป็นนกขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ **Scolopacidae** มีพฤติกรรมรวมกลุ่มเป็นฝูง หากินเป็นตามชายหาด โดยใช้ปากแทงหาอาหารจำพวกหนอนและไส้เดือนในดิน  

## อนุกรมวิธาน
วงศ์ Scolopacidae ประดิษฐ์ขึ้น (ภายใต้ชื่อ Scolopacea) โดย Constantine Samuel Rafinesque พหูสูตชาวฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1815 วงศ์นี้มีชนิดขยายหรือพึ่งสูญพันธุ์ 98 ชนิดที่แบ่งออกเป็น 15 สกุล

แผนภาพวิวัฒนาการชาติพันธุ์ระดับสกุลข้างล่างอิงจากการวิจัยโดย David Černý และ Rossy Natale ที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2022

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Sandpiper media on the Internet Bird Collection
* Cornell Lab of Ornithology sandpiper search results
* RedKnot.org  links to shorebird recovery sites, movies, events & other information on red knot rufa and horseshoe crabs.

หมวดหมู่:นก
วงศ์นกอีก๋อย
ตำบลหาดเจ้าสำราญ

**หาดเจ้าสำราญ** เป็นตำบลหนึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลหาดเจ้าสำราญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหาดเจ้าสำราญทั้งตำบล

## ประวัติ
ในอดีตตำบลหาดเจ้าสำราญ คือ ตำบลบางทะลุ หรือ ตำบลบางทลุ แต่ด้วยความเป็นหาดทรายขาวที่โปรดปรานของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าเสือ พระมหากษัตริย์ในสมัยอยุธยา ที่ทรงโปรดปรานชายหาดบริเวณนี้เป็นอย่างมากถึงกับทรงเบ็ดตกหมึกตกปลาจนได้รับขนานนามชายหาดว่า "หาดเจ้าสำราญ"

จนกระทั่งรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการสร้างค่ายหลวงบางทะลุขึ้นที่ชายฝั่งของหาดเจ้าสำราญ และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เปลี่ยนนามเป็น พระตำหนักหาดเจ้าสำราญ ด้วยนามคำว่า "บางทะลุ" ไม่เป็นมงคล ตำบลบางทะลุจึงได้มีนามเป็นตำบลหาดเจ้าสำราญด้วยเช่นกัน แต่ก็ยังคงมีหมู่บ้านบางทะลุ และวัดบางทะลุ ในตำบลหาดเจ้าสำราญ

ประชาชนได้มีการตั้งถิ่นฐานในตำบลหาดเจ้าสำราญมากขึ้น กระทรวงมหาดไทยจึงได้มีประกาศจัดตั้ง "สุขาภิบาลหาดเจ้าสำราญ" ขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกและความเรียบร้อยของพื้นที่แห่งนี้ เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2510 และได้รับการยกฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542

## ภูมิศาสตร์
ตำบลหาดเจ้าสำราญมีสภาพเป็นพื้นที่ราบลุ่มชายฝั่ง โดยมีความลาดเอียงเล็กน้อยไปทางทิศตะวันออกซึ่งเป็นอ่าวไทย โดยชายหาดช่วงของพื้นที่ตำบลหาดเจ้าสำราญเป็นหาดทรายขาว ตำบลหาดเจ้าสำราญมีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้

* ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลนาพันสาม อำเภอเมืองเพชรบุรี และตำบลแหลมผักเบี้ย อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
* ทิศตะวันออก ติดต่อกับ อ่าวไทย
* ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลหนองขนาน อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี 
* ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลหนองขนาน ตำบลหนองพลับ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

## หมู่บ้าน
ตำบลหาดเจ้าสำราญแบ่งออกเป็น 7 หมู่บ้าน ดังนี้
* หมู่ที่ 1 บ้านหาดเจ้าสำราญนอก
* หมู่ที่ 2 บ้านหาดเจ้าสำราญใน
* หมู่ที่ 3 บ้านโคกพลับ
* หมู่ที่ 4 บ้านบางทะลุ
* หมู่ที่ 5 บ้านสมอลก
* หมู่ที่ 6 บางกุฬา
* หมู่ที่ 7 หนองตะพุก

## ดูเพิ่ม
* หาดเจ้าสำราญ
* ทางรถไฟสายหาดเจ้าสำราญ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์เทศบาลตำบลหาดเจ้าสำราญ

หาดเจ้าสำราญ
หาดเจ้าสำราญ
หาดเจ้าสำราญ
เหยี่ยวรุ้ง

**เหยี่ยวรุ้ง** หรือ **อีรุ้ง** () เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางจำพวกเหยี่ยวที่พบได้ในป่าในทวีปเอเชียเขตร้อน มีการกระจายพันธุ์กว้าง ด้วยความที่นกในสกุลนี้กินอาหารหลัก คือ งู จึงได้ชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า *serpent-eagle* (เหยี่ยวงู หรือ อินทรีงู)

## ลักษณะทั่วไป
เหยี่ยวรุ้งเป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลาง ขนาดลำตัวยาวประมาณ 51-71 เซนติเมตร มีแผ่นหนังสีเหลืองสดใสบริเวณโคนปากไปจนถึงดวงตา ขนบริเวณท้ายทอยค่อนข้างยาวคล้ายมีขนหงอนที่หัว ซึ่งมีลักษณะคล้ายพัดเป็นสีดำลายซีดสีขาว ที่เมื่อเวลาโกรธหรือขู่คู่ต่อสู้ให้กลัวจะแผ่ออก ลำตัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลเข้ม โดยเฉพาะที่ปีกจะมีจุดสีขาวกระจายอยู่ ลำตัวด้านล่างเป็นสีน้ำตาลและมีลายจุดสีขาวกระจายอยู่ทั่วไป ตัวที่โตเต็มวัยขณะบินจะเห็นแถบกว้างสีขาวที่หาง และใต้ปีกชัดเจน

## การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย
พบในอินเดีย, จีน, ไหหลำ, ไต้หวัน, พม่า, ไทย, อินโดจีน, มาเลเซีย ในประเทศไทยพบได้ทุกภาคในปริมาณปานกลาง จึงมีชนิดย่อยมากถึง 20 ชนิด (ดูในตาราง) อาศัยอยู่ตามป่าที่ราบและตามป่าบนยอดเขาใกล้ ๆ แหล่งน้ำต่าง ๆ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:เหยี่ยว
เหยี่ยวรุ้ง
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
เหยี่ยวรุ้ง
หมวดหมู่:อินทรีกินงู
นกนางแอ่น

**นกนางแอ่น** หรือ **นกอีแอ่น** หรือ จัดอยู่ในประเภทสัตว์มีกระดูกสันหลัง ไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์ปีก จัดเป็นนกที่อยู่ในวงศ์ Hirundinidae ซึ่งมักมีความสับสนกับนกแอ่น ซึ่งเป็นนกที่มีลักษณะคล้ายกัน สามารถสร้างรังจากน้ำลาย แต่จัดอยู่ในอีกวงศ์

## พฤติกรรมนกนางแอ่น
* การออกหากินและกลับรังเป็นเวลา เช่น เวลากลับรัง มักได้แก่ 11.30 14.00 17.30 หรือ 18.30 แล้วแต่ท้องถิ่น หรือฤดูกาล
* บินในที่มืดได้คล่องแคล่ว แม่นยำ จากการส่งเสียงสะท้อนนำทาง (Echolocation)
* รักเดียวใจเดียว จะครองคู่กันไปตลอด
* เป็นสัตว์สังคม ดำรงชีวิตแบบรวมหมู่ เป็นกลุ่มขนาดใหญ่ มีจ่าฝูงด้วย
* บินด้วยความเร็วสูง 89-100 กม./ชม.
* อายุทั่วไป 6-7 ปี อายุ 3 ปีจะสร้างรังได้ดีที่สุด
* จะผสมพันธุ์กันในที่อยู่อาศัย ทำรังปีละ 3 รอบ ออกไข่รอบละ 2 ฟอง
* วันที่มีแดดจ้า จะหากินไกล วันฟ้ามืดฝนตกจะบินใกล้ ฝนตกหนักจะไม่ออกหากิน

## อาหารของนกนางแอ่น
# นกนางแอ่นจะบินโฉบเฉี่ยวกินสัตว์จำพวกแมลงที่บินอยู่ในอากาศ โดยใช้จะงอยปาก
# แมลงที่กิน ได้แก่ มดที่มีปีก แมงเม่า แมงปอ ด้วงปีกแข็ง มวน เพลี้ย ยุง แมลงวัน แมลงบนผิวน้ำ แมลงตามพุ่มไม้
# นกนางแอ่น 1 ตัว จะกินแมลงได้ 1 - 2 กรัม หรือ แมลงประมาณ 27 - 32 ตัว

## ศัตรูของนกนางแอ่น
* มนุษย์
* นกเค้าแมว
* งูเหลือม งูหลาม งูเห่าไทย งูเขียวหางไหม้
* ตุ๊กแก 
* แมลงสาบ
* ลิง
* ค้างคาว
* ตะกวด ตัวเงินตัวทอง
* นกเหยี่ยว 
* นกอินทรี นกกา 

## ความเชื่อ
ตามความเชื่อของชาวม้ง ในตอนใต้ของจีน เชื่อว่านกนางแอ่นเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นมงคล และคู่นกนางแอ่นจะซื่อสัตย์ต่อกันไปจนวันตาย นำซึ่งความสุขมาสู่ชีวิตสมรสและชีวิตครอบครัว  การมาถึงของนกนางแอ่นเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงฤดูกาลไถหว่าน โดยจะยินยอมให้นกนางแอ่นเข้ามาทำรังที่เพดานบ้านของตนได้ตามสบาย

## รายชื่อสายพันธุ์
วงศ์นี้มี 89 ชนิด ใน 21 สกุล

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Swallows Nest Live Feed  Live feed of a Swallows nest located in the Tipperary Institute, Tipperary Ireland.
* Swallow videos on the Internet Bird Collection
* The evolution of nest construction in swallows (Hirundinidae) is associated with the decrease of clutch size paper in Linzer Biologische Beiträge
* 

นางแอ่น
อันดับลิ่น

**ลิ่น** หรือ **นิ่ม** หรือที่นิยมเรียกกันว่า **ตัวลิ่น** หรือ **ตัวนิ่ม** จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่อยู่ในอันดับ Pholidota

ลิ่นเป็นสัตว์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับอาร์มาดิลโล หรือ สัตว์ที่อยู่ในอันดับ Cingulata ที่พบได้ในทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ ขณะที่ลิ่นจะพบได้ที่ทวีปเอเชียและแอฟริกา

ลิ่นทุกชนิดจะมีส่วนหน้าที่ยาว มีปากขนาดเล็ก มีลักษณะเป็นรูเล็ก ๆ ไม่มีฟัน กินอาหารโดยการใช้ลิ้นที่ยื่นยาวและน้ำลายที่เหนียวตวัดกินแมลงตามพื้นดิน จำพวก มดและปลวกหรือหนอนขนาดเล็ก  และมีลำตัวที่ปกคลุมด้วยเกล็ดเป็นชิ้น ๆ เหมือนกับสัตว์เลื้อยคลาน ทำหน้าที่เหมือนชุดเกราะเพื่อใช้ในการป้องกันตัว เมื่อถูกรุกรานลิ่นจะลดลำตัวเป็นวงกลม ขณะที่ส่วนท้องจะไม่มีเกล็ด ซึ่งจะถูกโจมตีได้ง่าย 

ลิ่นมีเล็บที่แหลมคมและยื่นยาว ใช้สำหรับขุดพื้นดินหาอาหารและขุดโพรงเป็นที่อยู่อาศัยและพักผ่อน และปีนต้นไม้ เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน 

ลิ่นออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 1-2 ตัว ตั้งท้องนานราว 130 วัน เมื่อแรกเกิด ลูกลิ่นจะมีเกล็ดติดตัวมาตั้งแต่เกิด และจะเกาะกับแม่ตรงบริเวณโคนหาง ซึ่งลูกลิ่นวัยอ่อนจะยังไม่มีเกล็ดแข็งเหมือนกับลิ่นวัยโต แต่จะค่อย ๆ แข็งขึ้นเรื่อย ๆ ตามการเจริญเติบโต

ในประเทศไทยมีการตามล่าลิ่นโดยเฉพาะลิ่นซุนดาที่ล่าเพื่อรับประทาน โดยผู้ที่เข้าป่าหาตัวลิ่นจะใช้สุนัขดมกลิ่นตามล่า หากลิ่นปีนขึ้นต้นไม้ ก็จะใช้การตัดต้นไม้ต้นนั้นทิ้งเสีย  โดยการค้าตัวลิ่นถือว่าเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย เพราะลิ่นไม่ว่าชนิดไหน ในประเทศไทย ถือว่าเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 และมีกฎหมายคุ้มครองระหว่างประเทศอีกด้วย ผู้กระทำผิดจะได้รับโทษปรับไม่เกิน 40,000 บาท จำคุก 4 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ 

ซึ่งคำว่า "Pangolin" ซึ่งเป็นคำศัพท์ในภาษาอังกฤษที่เรียกลิ่นนั้น มาจากภาษามลายูคำว่า  *Peng-goling* แปลว่า *"ไอ้ตัวขด"*

## ดูเพิ่ม
*อาร์มาดิลโล

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:ลิ่น
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
วงศ์ปลาบู่

**วงศ์ปลาบู่** () เป็นวงศ์ปลาที่มีจำนวนชนิดมากที่สุดในโลก พบอาศัยอยู่ทั้งในทะเลลึกกว่า 60 เมตร จนถึงลำธารบนภูเขาสูงกว่า 1,000 เมตร พบทั่วโลกในเขตร้อนและเขตอบอุ่นมากกว่า 1,950 ชนิด และพบในประเทศไทยมากกว่า 30 ชนิด ใช้ชื่อวงศ์ว่า Gobiidae (/โก-บิ-ดี้/)

มีลักษณะแตกต่างจากปลาอื่น คือ มีลำตัวยาวทรงกระบอก มีส่วนหัวและจะงอยปากมน มีเส้นข้างลำตัวและแถวของเส้นประสาทอยู่บนหัวหลายแถว ครีบหลังแยกเป็น 2 ตอนชัดเจน ครีบหางกลมมน ครีบก้นยาว ครีบอกใหญ่ ครีบท้องส่วนมากจะแยกออกจากกัน แต่ก็มีในบางชนิดที่เชื่อมติดกันเป็นรูปถ้วย  เกล็ดมีทั้งขนาดเล็กและใหญ่

เป็นปลากินเนื้อ กินแมลง, สัตว์น้ำขนาดเล็ก และปลาอื่นเป็นอาหาร วางไข่โดยตัวผู้และตัวเมียช่วยกันดูแล ไข่มีรูปร่างคล้ายผลองุ่นติดกับวัสุดเป็นแพ เมื่อฟักเป็นตัวจะปล่อยให้หากินเอง ส่วนมากมีขนาดเล็กยาวไม่เกิน 20 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่ในทะเลและน้ำกร่อย พบในน้ำจืดเพียงไม่กี่ชนิด

เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ นิยมบริโภคด้วยการปรุงสด โดยเฉพาะเมนูอาหารจีน เป็นปลาที่มีรสชาติอร่อย ราคาแพง รวมทั้งมีสรรพคุณในการปรุงยา ในปลาชนิดที่มีขนาดเล็กและสีสันสวยงาม นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* วงศ์ปลาบู่ทราย

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Themudskipper.org: a website on mudskippers
*Article on cleaner gobies in aquaria
*Brackish water aquarium FAQ entry on gobies
*
*Smith, J.L.B. 1960. Fishes of the family Gobiidae in South Africa. Ichthyological Bulletin; No. 18. Department of Ichthyology, Rhodes University, Grahamstown, South Africa.
*Smith, J.L.B. 1959. Gobioid fishes of the families Gobiidae, Periophthalmidae, Trypauchenidae, Taenioididae, and Kraemeriidae of the Western Indian Ocean. Ichthyological Bulletin; No. 13. Department of Ichthyology, Rhodes University, Grahamstown, South Africa.
* เว็บไซต์ปลาบู่  


หมวดหมู่:ปลาน้ำจืด
หมวดหมู่:ปลาน้ำกร่อย
หมวดหมู่:ปลาน้ำเค็ม
หมวดหมู่:ปลาที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:ปลาตู้
หมวดหมู่:ปลาเศรษฐกิจ
ชูเอา ชิลเบร์ตู

**ชูเอา ชิลเบร์ตู ปราดู เปเรย์รา จี โอลีเวย์รา** (; 10 มิถุนายน 1931 – 6 กรกฎาคม 2019) หรือ **ชูเอา ชิลเบร์ตู** นักร้องและนักกีตาร์ชาวบราซิล เป็นหนึ่งในผู้ให้กำเนิดดนตรีแนวบอสซาโนวาร่วมกับอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง และวีนีซีอุช จี โมไรช์ เมื่อปี ค.ศ. 1957

## ผลงาน
* *Chega de Saudade* (1959, LP) 
* *O Amor, o Sorriso e a Flor* (1960, LP) 
* *João Gilberto* (1961, LP) 
* *[[เก็ตส์/ชิลเบร์ตู|Getz/Gilberto]]* (1964, LP) 
* *Herbie Mann & João Gilberto with Antonio Carlos Jobim* (1965, LP) 
* *Getz/Gilberto Vol. 2* (1966, LP) 
* *João Gilberto en Mexico* (1970, LP) 
* *João Gilberto* (1973, LP) 
* *The Best of Two Worlds* (1976, LP) 
* *Amoroso*, (1977, LP) 
* *João Gilberto Prado Pereira de Oliveira*, (1980, LP) 
* *Brasil*, (1981, LP) 
* *Live at the 19th Montreux Jazz Festival*, (1986, double LP) 
* *Live in Montreux*, (1987, CD) 
* *João*, (1991, LP) 
* *Eu Sei que Vou Te Amar*, (1994, CD) 
* *João Voz e Violão*, (2000, CD) 
* *Live at Umbria Jazz*, (2002, CD) 
* *In Tokyo*, (2004, CD)
* *Um encontro no Au bon gourmet*, (2015, LP)
* *Selections from Getz/Gilberto 76*, (2015, LP)

### อัลบั้มแสดงสด

* *Live at the 19th Montreux Jazz Festival* (1986, double LP)
* *Live in Montreux* (1987, CD)
* *Live at Umbria Jazz* (2002, CD)
* *In Tokyo* (2004, CD)
* *Um encontro no Au bon gourmet* (2015, LP)

### อัลบั้มรวมผลงาน

* *Selections from Getz/Gilberto 76* (2015, LP)

## อ้างอิง

* Castro, Ruy. *Bossa Nova: The Story of the Brazilian Music That Seduced the World*. Chicago Review Press.
* AllMusic – João Gilberto
* Encyclopædia Britannica – João Gilberto

## มีเดีย
 

## อ้างอิง
* Joao Gilberto: ตำนานบอสซาโนวาที่ยังมีชีวิต 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ฟังเพลงของ ชูเอา ชิลเบร์ตู จาก bossanova.fm 
* Plain João, The Man Who Invented Bossa Nova

หมวดหมู่:นักร้องบราซิล
หมวดหมู่:นักกีตาร์
หมวดหมู่:นักดนตรีแจ๊สชาวบราซิล
หมวดหมู่:ดนตรีบอสซาโนวา
หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐบาเยีย
เทศบาลนครระยอง

**เทศบาลนครระยอง** เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 ประมาณ 64,000 คน

## ประวัติ
เทศบาลนครระยองจัดตั้งขึ้นเป็น **สุขาภิบาลเมืองระยอง** ในปี พ.ศ. 2460 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็น **เทศบาลเมืองระยอง** ในปี พ.ศ. 2478 โดยมีพื้นที่ 4.356 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2522 ได้มีการขยายเขตเทศบาล รวมพื้นที่ทั้งหมด 16.95 ตารางกิโลเมตร จนกระทั่ง ปี พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลนครระยอง โดยเปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลเมืองระยอง เป็นเทศบาลนครระยอง เนื่องจากเทศบาลเมืองระยอง มีสภาพความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและสังคมเพิ่มขึ้น โดยมีพื้นที่เขตเทศบาลเมืองระยองเดิม คือ 16.95 ตารางกิโลเมตร

## ภูมิศาสตร์
เทศบาลนครระยองตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 179 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งสิ้น 16.95 ตารางกิโลเมตร และมีอาณาเขตดังนี้
* **ทิศเหนือ** ติดกับเขตเทศบาลตำบลทับมา เขตเทศบาลตำบลน้ำคอก และเขตเทศบาลตำบลเชิงเนิน
* **ทิศใต้** ติดทะเลอ่าวไทย
* **ทิศตะวันออก** ติดกับเขตเทศบาลตำบลเชิงเนิน
* **ทิศตะวันตก** ติดกับเขตเทศบาลเมืองเนินพระ

ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลนครระยองเป็นที่ราบชายฝั่งทะเลพื้นที่มีลักษณะเป็นที่ราบสลับที่เป็นลูกคลื่นลาดเอียงจากด้านทิศเหนือลงสู่ทิศใต้มีแม่น้ำระยองไหลผ่านกลางเมืองความยาวประมาณ 15 กิโลเมตร ลงสู่ทะเลอ่าวไทยบริเวณชุมชนปากน้ำ 2 ด้านทิศเหนือมีคลองทับมา และด้านทิศตะวันออกมีคลองคงคาและคลองชลประทาน

ตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศแบบมรสุมเมืองร้อนได้รับอิทธิพลของทะเลทำให้อากาศไม่ร้อนจัดมีอุณหภูมิโดยเฉลี่ย 28 องศาเซลเซียสปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยตลอดปี 1,501 มิลลิลิตร ความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ย 76.7

## เขตการปกครอง
เทศบาลนครระยองครอบคลุมพื้นที่ของ 4 ตำบล คือ
* ตำบลปากน้ำ
* ตำบลท่าประดู่
* บางส่วนของตำบลเชิงเนิน
* บางส่วนของตำบลเนินพระ

## ประชากร
* จำนวนประชากรในเขตเทศบาลมีทั้งสิ้น (ข้อมูลประชากร เดือนพฤศจิกายน 2556) 60,607 แบ่งเป็น ชาย 31,976 คน หญิง 28,631 คน
* ความหนาแน่นของประชากรประมาณ 3,576 คน/ตร.กม. (ของจังหวัดระยองเท่ากับ 152 คน/ตร.กม.) จำนวนครัวเรือน 32,213 ครัวเรือน
* จำนวนสมาชิกเฉลี่ยของครัวเรือน 2.08 อัตราการเพิ่มขึ้นของประชากรร้อยละ 2.15 ต่อปี

## การขนส่ง
การคมนาคมขนส่งทางบกระหว่างตัวเมืองระยองกับกรุงเทพมหานครและปริมณฑล มีถนนสายหลักที่สามารถใช้ในการเดินทางติดต่อ ดังนี้
* **[[ถนนสุขุมวิท]]** (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3) ที่เป็นเส้นทางดั้งเดิมใช้สำหรับการเดินทางระหว่างกรุงเทพมหานคร จังหวัดสมุทรปราการ จังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดชลบุรี จังหวัดจันทบุรี และจังหวัดตราด
* **[[ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 36]]** (กะทิงลาย–ปลวกเกตุ) ที่สามารถเข้าสู่ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 เข้ากรุงเทพมหานครได้
* **ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3574** (มาบปู–ระยอง) ซึ่งต่อจากถนนจันทอุดมไปอำเภอบ้านค่าย และอำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี
นอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นเส้นทางเข้าสู่จังหวัดชลบุรีและกรุงเทพมหานคร และเข้าสู่ทางหลวงสายอำเภอสัตหีบ-อำเภอกบินทร์บุรี ไปจังหวัดนครราชสีมาสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้เช่นเดียวกัน

## สถานที่ท่องเที่ยว
* วัดป่าประดู่
* วัดลุ่มมหาชัยชุมพล
* ตลาดเก่าถนนยมจินดา
* ป่าชายเลนแม่น้ำระยอง
* หอชมวิวป่าชายเลนแม่น้ำระยอง
* หาดแสงจันทร์
* แหลมเจริญ
* สวนศรีเมือง (หอสมุดประชาชน+หอพระพุทธอังคีรส+สถานที่ออกกำลังกาย)
* ตลาดน้ำเกาะกลอย
* พระเจดีย์กลางน้ำ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์เทศบาลนครระยอง 

ระยอง
ระยอง
เทศบาลนครสมุทรสาคร

**เทศบาลนครสมุทรสาคร** เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัด เคยเป็นสุขาภิบาลแห่งที่สองของประเทศไทย ที่มีชื่อว่า สุขาภิบาลท่าฉลอม และเป็นที่ตั้งของตลาดมหาชัย มีพื้นที่ 10.33 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลมหาชัย ตำบลท่าฉลอม และตำบลโกรกกรากทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2567 จำนวน 53,221 คน

## ชื่อ
สมุทรสาครในอดีตเคยถูกเรียกว่า ท่าจีน เพราะเคยเป็นท่าเรือที่สำคัญสำหรับเรือสำเภาจีนจำนวนมาก ในปี 2091 เมืองสาครบุรีถูกตั้งขึ้นที่ปากแม่น้ำท่าจีนในช่วงต้นรัชสมัยของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เป็นศูนย์กลางการเกณฑ์ทหารจากหัวเมืองชายทะเลต่าง ๆ ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อเมืองจากสาครบุรีเป็นมหาชัย เมื่อคลองมหาชัยถูกขุดขึ้นในปี 2247 ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดีหรือสมเด็จพระเจ้าเสือเพื่อเชื่อมแม่น้ำท่าจีนกับตัวเมือง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานนามเมืองมหาชัยเสียใหม่เป็น สมุทรสาคร ดังในปัจจุบัน แต่ชาวบ้านในท้องถิ่นนิยมเรียกว่า มหาชัย

## การขนส่ง
รถโดยสารประจำทางขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) ในพื้นที่เทศบาลนครสมุทรสาคร ได้แก่สาย 68 (4-12) สมุทรสาคร–บางลำภู, 4-18 (105 เดิม) สมุทรสาคร-บีทีเอสกรุงธนบุรี นอกจากนี้ยังมีรถโดยสารพลังงานไฟฟ้าของเครือ TSB ได้แก่ สาย 7 (4-36) เอกชัย–หัวลำโพง (บ.ต.มานิตย์การเดินรถ) และสาย 120 (4-21) สมุทรสาคร–แยกบ้านแขก (บ.อำไพรุ่งโรจน์) รถสองแถวสีส้ม ปิ่นทอง–มหาชัย, รถสองแถวสีเหลือง เคหะชุมชนธนบุรี–มหาชัย, รถเมล์สีส้ม สาย 402 นครปฐม–กระทุ่มแบน–มหาชัย, และรถเมล์สีแดง 481 สมุทรสงคราม–สมุทรสาคร ส่วนการขนส่งทางรางมีทางรถไฟสายแม่กลอง เริ่มต้นจากวงเวียนใหญ่ ผ่านจังหวัดสมุทรสาคร สิ้นสุดที่สถานีรถไฟมหาชัย และเริ่มต้นอีกช่วงหนึ่งที่สถานีรถไฟบ้านแหลม ต่อไปยังจังหวัดสมุทรสงคราม

### รถไฟ
* การรถไฟแห่งประเทศไทย – สายแม่กลอง
** ช่วงวงเวียนใหญ่–มหาชัย: ป้ายหยุดรถไฟคลองจาก – ป้ายหยุดรถไฟนิคมรถไฟมหาชัย – สถานีรถไฟมหาชัย
** ช่วงบ้านแหลม–แม่กลอง: สถานีรถไฟบ้านแหลม – ที่หยุดรถไฟท่าฉลอม

### ทางหลวง

* ถนนพระรามที่ 2
* ถนนเศรษฐกิจ 1
* ถนนเอกชัย
* ถนนสหกรณ์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์เทศบาลนครสมุทรสาคร

สมุทรสาคร
หมวดหมู่:อำเภอเมืองสมุทรสาคร