เอกสารตัวเขียน

**เอกสารตัวเขียน** () ตามความหมายดั้งเดิมหมายถึงเอกสารใด ๆ ที่เขียนด้วยลายมือหรือเครื่องพิมพ์ดีด ซึ่งแตกต่างจากเอกสารที่พิมพ์ด้วยเครื่องจักรหรือทำซ้ำด้วยวิธีทางอ้อมหรืออัตโนมัติ ในปัจจุบัน คำนี้ถูกตีความให้รวมถึงสำเนาที่เขียนด้วยลายมือ เครื่องพิมพ์ดีด หรือประมวลผลด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ของผลงานของผู้เขียน ซึ่งแตกต่างจากฉบับพิมพ์ของผลงานเดียวกัน

ก่อนการมาถึงของสิ่งพิมพ์ เอกสารและหนังสือทั้งหมดล้วนถือเป็นเอกสารตัวเขียน เอกสารตัวเขียนไม่ได้ถูกจำกัดนิยามเพียงแค่เนื้อหา แต่อาจมีการรวมเอาการคำนวณทางคณิตศาสตร์ แผนที่ สัญกรณ์ดนตรี แผนภาพอธิบาย หรือภาพประกอบเข้าด้วยกัน

## ประวัติ
ก่อนการประดิษฐ์การพิมพ์ ไม่ว่าจะเป็นการพิมพ์ด้วยแม่พิมพ์ไม้ในประเทศจีน หรือการพิมพ์ด้วยตัวพิมพ์เคลื่อนที่ในแท่นพิมพ์ในยุโรป เอกสารลายลักษณ์อักษรทั้งหมดต้องถูกสร้างขึ้นและทำซ้ำด้วยมือทั้งสิ้น ในโลกตะวันตก เอกสารตัวเขียนจะถูกจัดทำในรูปแบบม้วนกระดาษหรือหนังสือ โดยต้นฉบับจะถูกเขียนลงบนแผ่นหนังลูกวัวและแผ่นหนังสัตว์ชนิดอื่น ๆ บนกระดาษพาไพรัส และบนกระดาษ

ในอนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการใช้คัมภีร์ใบลานซึ่งมีรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวอันเป็นเอกลักษณ์มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราชหรือก่อนหน้านั้น และในบางกรณีก็ยังคงใช้กันจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในประเทศจีน มีการใช้เจี่ยนตู๋ในการเขียนก่อนที่จะมีการนำกระดาษมาใช้ ในรัสเซีย ยังคงมีเอกสารตัวเขียนที่ทำจากเปลือกไม้เบิร์ชซึ่งเก่าแก่ถึงศตวรรษที่ 11 หลงเหลืออยู่

กระดาษแพร่กระจายจากจีนผ่านโลกอิสลามไปยังยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และภายในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 กระดาษได้เข้ามาแทนที่หนังสัตว์ในหลาย ๆ ด้านแล้ว เมื่อมีการตีพิมพ์งานเขียนภาษากรีกหรือละติน บางครั้งมีการคัดลอกอย่างมืออาชีพจำนวนมากพร้อมกันโดยผู้คัดลอกในโรงเขียนหนังสือ โดยแต่ละคนจะคัดลอกเพียงฉบับเดียวจากต้นฉบับซึ่งจะมีผู้อ่านออกเสียงให้

เอกสารตัวเขียนลายมือที่เก่าแก่ที่สุดได้รับการอนุรักษ์ไว้ด้วยความแห้งแล้งอย่างสมบูรณ์ของสถานที่ฝังศพในตะวันออกกลาง ไม่ว่าจะเป็นการเก็บไว้ในโลงหินในสุสานอียิปต์ หรือนำกลับมาใช้ใหม่เป็นผ้าห่อมัมมี่ ทิ้งไว้ในกองขยะโบราณของเมืองอ็อกซีริงคัส หรือซ่อนไว้เพื่อความปลอดภัยในไหและฝังดิน (หอสมุดนักฮัมมาดี) หรือเก็บไว้ในถ้ำแห้ง (ม้วนหนังสือเดดซี) เถ้าภูเขาไฟช่วยรักษาส่วนหนึ่งของห้องสมุดโรมันในวิลลาแห่งพาไพรัสที่เมืองเฮอร์คิวเลเนียม เอกสารตัวเขียนในภาษากลุ่มโทแคเรียนที่เขียนบนใบลานรอดพ้นจากการฝังในทะเลทรายในแอ่งทาริมซึ่งตั้งอยู่ในเอเชียกลาง

เอกสารตัวเขียนที่ได้รับการเก็บรักษาไว้อย่างดีที่สุดในห้องสมุดสมัยคลาสสิกสูญหายไปเกือบทั้งหมด กระดาษพาไพรัสมีอายุการใช้งานอย่างมากที่สุดเพียงหนึ่งหรือสองศตวรรษในสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างชื้นของอิตาลีหรือกรีซ มีเพียงงานที่คัดลอกลงบนแผ่นหนัง ซึ่งส่วนใหญ่เกิดขึ้นหลังจากที่ผู้คนหันมานับถือศาสนาคริสต์แล้วเท่านั้นที่ยังคงเหลือรอดมาได้ และก็ไม่ได้หลงเหลืออยู่ทั้งหมด

เดิมทีแล้ว หนังสือทั้งหมดอยู่ในรูปแบบเอกสารตัวเขียน ในประเทศจีนและต่อมาในส่วนอื่น ๆ ของเอเชียตะวันออก มีการใช้การพิมพ์ด้วยแม่พิมพ์ไม้สำหรับหนังสือตั้งแต่ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 7 ตัวอย่างที่เก่าแก่ที่สุดที่มีการระบุวันที่คือ วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร ในปี ค.ศ. 868 ในโลกอิสลามและตะวันตก หนังสือทั้งหมดอยู่ในรูปแบบเอกสารตัวเขียนจนกระทั่งมีการนำการพิมพ์แบบตัวพิมพ์เคลื่อนที่มาใช้ในราว ค.ศ. 1450 การคัดลอกหนังสือเป็นเอกสารตัวเขียนยังคงดำเนินต่อไปอย่างน้อยหนึ่งศตวรรษหลังจากนั้น เนื่องจากค่าใช้จ่ายในการพิมพ์ยังคงสูง เอกสารส่วนตัวหรือเอกสารของรัฐบาลยังคงเขียนด้วยลายมือจนกระทั่งมีการประดิษฐ์เครื่องพิมพ์ดีดในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เนื่องจากมีโอกาสสูงที่จะเกิดข้อผิดพลาดทุกครั้งที่มีการคัดลอกเป็นเอกสารตัวเขียน การเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างฉบับต่าง ๆ ของตัวบทเดียวกันจึงเป็นส่วนสำคัญของการศึกษาและวิจารณ์ตัวบททั้งหมดที่ส่งต่อกันมาในรูปแบบเอกสารตัวเขียน

## ดูเพิ่ม
* อักษรวิจิตร
* จุลจิตรกรรมในเอกสารตัวเขียนสีวิจิตร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เอกสารตัวเขียน
หมวดหมู่:คำศัพท์หนังสือ
หมวดหมู่:การคัดลอก