อุตสาหกรรมอาวุธ

**อุตสาหกรรมอาวุธ** () หรือที่เรียกอีกอย่างว่า **อุตสาหกรรมป้องกันประเทศ** (defense/defence industry) **อุตสาหกรรมการทหาร** (military industry) หรือ **การค้าอาวุธ** (arms trade) เป็นอุตสาหกรรมระดับโลกที่ผลิตและจำหน่ายอาวุธและเทคโนโลยีทางทหารอื่น ๆ ให้แก่ลูกค้าที่หลากหลาย รวมถึงกองทัพของรัฐต่าง ๆ และบุคคลหรือองค์กรพลเรือน ผลิตภัณฑ์ของอุตสาหกรรมอาวุธประกอบด้วย อาวุธ กระสุน แท่นอาวุธ ระบบสื่อสาร และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่น ๆ รวมถึงอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง อุตสาหกรรมอาวุธยังให้บริการที่เกี่ยวข้องกับการป้องกันประเทศ เช่น การสนับสนุนด้านการส่งกำลังบำรุงและการปฏิบัติการ ในฐานะนโยบาย รัฐบาลของประเทศอุตสาหกรรมหลายแห่งมักจะคงไว้หรือสนับสนุนเครือข่ายขององค์กร สิ่งอำนวยความสะดวก และทรัพยากรเพื่อผลิตอาวุธและอุปกรณ์สำหรับกำลังทหารของตน (และบางครั้งก็สำหรับประเทศอื่น ๆ) สิ่งนี้มักถูกเรียกว่าฐานอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ (defense industrial base) หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการผลิตอาวุธเพื่อวัตถุประสงค์ทางทหารมีความหลากหลายอย่างมาก รวมถึงบริษัทพาณิชย์ภาคเอกชน รัฐวิสาหกิจและองค์กรภาครัฐ รวมถึงสถาบันทางวิทยาศาสตร์และวิชาการ หน่วยงานเหล่านี้ทำหน้าที่หลากหลาย เช่น การวิจัยและพัฒนา วิศวกรรม การผลิต และการบริการบำรุงรักษาวัสดุ อุปกรณ์ และสิ่งอำนวยความสะดวกทางทหาร อาวุธที่พวกเขาผลิตมักถูกสร้าง ดูแลรักษา และจัดเก็บไว้ในคลังแสง

ในบางภูมิภาคของโลก มีการค้าอาวุธปืนอย่างถูกกฎหมายจำนวนมากเพื่อใช้งานส่วนตัว (วัตถุประสงค์ที่กล่าวถึงบ่อยคือการป้องกันตัว และการล่าสัตว์/กีฬา) ส่วนการค้าอาวุธขนาดเล็กที่ผิดกฎหมายนั้นเกิดขึ้นในหลายประเทศและภูมิภาคที่ได้รับผลกระทบจากความไม่มั่นคงทางการเมือง

## ประวัติศาสตร์

ในช่วงสมัยใหม่ตอนต้น อังกฤษ ฝรั่งเศส สวีเดน และเนเธอร์แลนด์กลายเป็นประเทศที่พึ่งพาตนเองได้ในการผลิตอาวุธ โดยมีการเผยแพร่และโยกย้ายของแรงงานทักษะไปยังประเทศรอบนอกมากขึ้น เช่น โปรตุเกสและรัสเซีย

อุตสาหกรรมอาวุธสมัยใหม่ถือกำเนิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 อันเป็นผลมาจากการก่อตั้งและการขยายตัวของบริษัทกลุ่มอุตสาหกรรมทหาร ด้วยประเทศขนาดเล็กและแม้แต่ประเทศที่เพิ่งเริ่มเข้าสู่อุตสาหกรรมอย่างรัสเซียและญี่ปุ่นไม่สามารถผลิตยุทธภัณฑ์ล้ำสมัยด้วยทรัพยากรที่อิงตามศักยภาพพื้นเมืองของตนได้อีกต่อไป พวกเขาจึงเริ่มทำสัญญากับผู้ผลิตยุทธภัณฑ์จากหน่วยงานทหารของรัฐบาลต่างประเทศมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่น เรือรบ ปืนใหญ่ และปืนเล็กยาว ใน พ.ศ. 2397 รัฐบาลอังกฤษได้มอบสัญญาแก่บริษัท Elswick Ordnance ให้จัดหาปืนใหญ่บรรจุท้ายเรือรุ่นล่าสุด สิ่งนี้กระตุ้นให้ภาคเอกชนเข้าสู่การผลิตอาวุธ โดยผลผลิตส่วนเกินที่เพิ่มขึ้นได้ถูกส่งออกไปยังต่างประเทศ William Armstrong กลายเป็นหนึ่งในผู้ค้าอาวุธระหว่างประเทศรายแรก ๆ โดยขายระบบของเขาให้แก่รัฐบาลทั่วโลกตั้งแต่บราซิลไปจนถึงญี่ปุ่น ใน พ.ศ. 2427 เขาเปิดอู่ต่อเรือที่เอลสวิกเพื่อเชี่ยวชาญในการผลิตเรือรบ ซึ่งในขณะนั้นเป็นโรงงานแห่งเดียวในโลกที่สามารถต่อเรือรบและติดตั้งอาวุธได้อย่างสมบูรณ์ โรงงานนี้ผลิตเรือรบให้กองทัพเรือต่างชาติ รวมถึงกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น เรือลาดตระเวนของ Armstrong หลายลำมีบทบาทสำคัญในการเอาชนะทัพเรือรัสเซียในยุทธนาวีที่สึชิมะใน พ.ศ. 2448 ในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกาใน พ.ศ. 2404 ฝ่ายเหนือมีกำลังการผลิตประมาณสิบเท่าของเศรษฐกิจของสมาพันธรัฐอเมริกา ความได้เปรียบเหนือฝ่ายใต้นี้รวมถึงความสามารถในการผลิต (ในจำนวนที่ค่อนข้างน้อย) ปืนเล็กยาวบรรจุท้ายลำกล้องเพื่อใช้ต่อสู้กับปืนคาบศิลาบรรจุปากกระบอกของฝ่ายใต้ นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนผ่านไปสู่การผลิตอาวุธแบบกลไกที่ผลิตในโรงงานอุตสาหกรรม เช่น ปืนแก็ตลิง

นวัตกรรมทางอุตสาหกรรมในอุตสาหกรรมป้องกันประเทศนี้ถูกนำไปใช้โดยปรัสเซียในการเอาชนะเดนมาร์กใน พ.ศ. 2407 ออสเตรียใน พ.ศ. 2409 และฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2413–14 ตามลำดับ เมื่อถึงเวลานี้ ปืนกลได้เริ่มเข้าสู่คลังแสง ตัวอย่างแรก ๆ ที่แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพของมันคือใน พ.ศ. 2442 ในช่วงสงครามบูร์และใน พ.ศ. 2448 ในช่วง สงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น อย่างไรก็ดี เยอรมนีเป็นผู้นำด้านนวัตกรรมอาวุธและความได้เปรียบในด้านอาวุธของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งนี้เกือบจะเอาชนะฝ่ายสัมพันธมิตรได้

ใน พ.ศ. 2428 ฝรั่งเศสตัดสินใจแสวงหาผลประโยชน์จากการค้านี้ที่ทำกำไรมากขึ้นเรื่อย ๆ และได้ยกเลิกการห้ามส่งออกอาวุธ กรอบการกำกับดูแลในช่วงจนถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งมีลักษณะเป็นนโยบายปล่อยให้ทำไปที่ขัดขวางการส่งออกอาวุธเพียงเล็กน้อย ด้วยการสังหารหมู่ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผู้ค้าอาวุธจึงเริ่มถูกมองด้วยความรังเกียจว่าเป็น "พ่อค้าความตาย" และถูกกล่าวหาว่ายุยงและทำให้สงครามยืดเยื้อเพื่อทำกำไรจากการขายอาวุธ การไต่สวนข้อกล่าวหาเหล่านี้ในอังกฤษไม่พบหลักฐานสนับสนุน อย่างไรก็ดี การเปลี่ยนแปลงทัศนคติเกี่ยวกับสงครามโดยทั่วไปมากขึ้นหมายความว่ารัฐบาลเริ่มควบคุมและกำกับดูแลการค้าด้วยตนเอง ปริมาณการค้าอาวุธเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงศตวรรษที่ 20 และเริ่มถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง โดยเฉพาะในช่วงสงครามเย็นเมื่อสหรัฐและสหภาพโซเวียตจัดหาอาวุธให้ตัวแทนของตนทั่วโลก โดยเฉพาะประเทศโลกที่สาม (ดูลัทธินิกสัน)

## ภาคส่วน

### อาวุธบนบก

หมวดหมู่นี้รวมทุกอย่างตั้งแต่อาวุธเบาไปจนถึงปืนใหญ่หนัก ผู้ผลิตส่วนใหญ่เป็นรายเล็ก หลายรายตั้งอยู่ในประเทศโลกที่สาม การค้าระหว่างประเทศในปืนพก ปืนกล รถถัง รถลำเลียงพลหุ้มเกราะ และอาวุธอื่น ๆ ที่ค่อนข้างราคาไม่แพงมีจำนวนมาก มีการควบคุมในระดับนานาชาติค่อนข้างน้อย และเป็นผลให้อาวุธจำนวนมากตกไปอยู่ในมือขององค์กรอาชญากรรม กองกำลังกบฏ ผู้ก่อการร้าย หรือรัฐบาลที่อยู่ภายใต้การคว่ำบาตร

#### อาวุธขนาดเล็ก

ใน พ.ศ. 2560 มีอาวุธปืนหมุนเวียนอยู่ทั่วโลกหนึ่งพันล้านกระบอก ในจำนวนนี้ 857 ล้านกระบอก (85%) ถูกครอบครองโดยพลเรือน 133 ล้านกระบอก (13%) ถูกครอบครองโดยกองทัพแห่งชาติ และ 23 ล้านกระบอก (2%) เป็นของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย ณ พ.ศ. 2546 มีบริษัท 1,135 แห่งซึ่งตั้งอยู่ในกว่า 98 ประเทศที่ผลิตอาวุธขนาดเล็ก รวมถึงส่วนประกอบและกระสุนต่าง ๆ ของอาวุธเหล่านั้น

### ระบบการบินและอวกาศ

ภาคส่วนนี้ครอบคลุมอากาศยานทหาร (ทั้งการบินทหารบกและการบินทหารเรือ) ขีปนาวุธตามแบบ และดาวเทียมทหาร นี่เป็นภาคส่วนที่ล้ำหน้าทางเทคโนโลยีมากที่สุดของตลาด นอกจากนี้ยังเป็นภาคส่วนที่มีการแข่งขันน้อยที่สุดจากมุมมองทางเศรษฐกิจ มีบริษัทเพียงไม่กี่แห่งที่ครองตลาดทั้งหมด ลูกค้ารายใหญ่และผู้ผลิตหลักแทบทั้งหมดตั้งอยู่ในโลกตะวันตกและรัสเซีย โดยที่สหรัฐครองอันดับหนึ่งได้อย่างง่ายดาย บริษัทการบินและอวกาศที่โดดเด่น ได้แก่ โรลส์-รอยซ์, บีเออี ซิสเต็มส์, ซ้าบ, ดัสซอลต์เอวิเอชัน, ซุคฮอย, มิโคยัน, แอร์บัสกรุ๊ป, เลโอนาร์โด, ทาเลสกรุป, ล็อกฮีดมาร์ติน, นอร์ธรอปกรัมแมน, อาร์ทีเอกซ์คอร์ปอเรชัน และโบอิง นอกจากนี้ยังมีกลุ่มพันธมิตรข้ามชาติหลายกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับการผลิตเครื่องบินขับไล่ เช่น ยูโรไฟเตอร์ สัญญาทางทหารที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ ซึ่งลงนามในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2544 เกี่ยวข้องกับการพัฒนา Joint Strike Fighter

### ระบบทางทะเล
มหาอำนาจของโลกหลายแห่งยังคงรักษากำลังทางเรือจำนวนมากเพื่อแสดงแสนยานุภาพทั่วโลก โดยชาติที่ใหญ่ที่สุดมีเรือบรรทุกเครื่องบิน เรือดำน้ำนิวเคลียร์ และระบบป้องกันทางอากาศขั้นสูง เรือทหารส่วนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานตามแบบ แต่บางลำขับเคลื่อนด้วยพลังงานนิวเคลียร์ นอกจากนี้ยังมีการค้าเรือเดินทะเลมือสองขนาดใหญ่ทั่วโลก โดยทั่วไปประเทศกำลังพัฒนาซื้อไปจากรัฐบาลตะวันตก

### ความมั่นคงทางไซเบอร์

คาดว่าอุตสาหกรรมความมั่นคงทางไซเบอร์จะมีความสำคัญเพิ่มขึ้นต่อหน่วยงานด้านการป้องกันประเทศ หน่วยข่าวกรอง และความมั่นคงภายใน

## การโอนย้ายอาวุธระหว่างประเทศ

### ช่วงเวลา

#### พ.ศ. 2553–2557
จากข้อมูลของสถาบันวิจัย SIPRI ปริมาณการโอนย้ายอาวุธหลักระหว่างประเทศในช่วง พ.ศ. 2553–2557 สูงกว่าช่วง พ.ศ. 2548–2552 ถึง 16% ผู้ส่งออกรายใหญ่ที่สุดห้าอันดับแรกในช่วง พ.ศ. 2553–2557 ได้แก่ สหรัฐ รัสเซีย จีน เยอรมนี และฝรั่งเศส และผู้นำเข้ารายใหญ่ที่สุดห้าอันดับแรก ได้แก่ อินเดีย ซาอุดีอาระเบีย จีน สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และปากีสถาน การไหลของอาวุธไปยัง ตะวันออกกลางเพิ่มขึ้นถึง 87% ระหว่าง พ.ศ. 2552–2556 และ 2557–61 ขณะที่มีการลดลงของการไหลไปยังภูมิภาคอื่น ๆ ทั้งหมด ได้แก่ แอฟริกา อเมริกา เอเชียและโอเชียเนีย และยุโรป

#### พ.ศ. 2557–2561
SIPRI ระบุว่ามี 67 ประเทศที่เป็นผู้ส่งออกอาวุธหลักในช่วง พ.ศ. 2557–61 โดยผู้ส่งออกห้าอันดับแรกในช่วงดังกล่าวคิดเป็น 75% ของการส่งออกอาวุธทั้งหมด องค์ประกอบของห้าผู้ส่งออกอาวุธรายใหญ่ที่สุดเปลี่ยนแปลงไปในช่วง พ.ศ. 2557 ถึง 2561 และยังคงไม่เปลี่ยนแปลงเมื่อเทียบกับ พ.ศ. 2552–56 แม้ยอดรวมการส่งออกอาวุธหลักรวมกันจะสูงขึ้น 10% ก็ตาม ในช่วง พ.ศ. 2557–61 มีการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในการส่งออกอาวุธจาก สหรัฐ ฝรั่งเศส และเยอรมนี ในขณะที่การส่งออกของจีนเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยและการส่งออกของรัสเซียลดลง

ในช่วง พ.ศ. 2557–61 มี 155 ประเทศ (ประมาณสามในสี่ของประเทศทั้งหมด) ที่นำเข้าอาวุธหลัก โดยผู้รับห้าอันดับแรกคิดเป็น 33% ของการนำเข้าอาวุธทั้งหมดในช่วงเวลาดังกล่าว ผู้นำเข้าอาวุธห้าอันดับแรก ไดแก่ ซาอุดีอาระเบีย อินเดีย อียิปต์ ออสเตรเลีย และแอลจีเรีย คิดเป็น 35% ของการนำเข้าอาวุธทั้งหมดในช่วง พ.ศ. 2557–61 ในบรรดาประเทศเหล่านี้ ซาอุดีอาระเบียและอินเดียอยู่ในกลุ่มผู้นำเข้าห้าอันดับแรกทั้งในช่วง พ.ศ. 2552–56 และ 2557–61

ในช่วง พ.ศ. 2557–61 ปริมาณการโอนย้ายอาวุธหลักระหว่างประเทศสูงกว่า พ.ศ. 2552–56 ถึง 7.8% และสูงกว่า พ.ศ. 2547–51 ถึง 23% ผู้นำเข้าอาวุธรายใหญ่ที่สุดคือซาอุดีอาระเบีย ซึ่งนำเข้าอาวุธส่วนใหญ่จากสหรัฐ สหราชอาณาจักร และฝรั่งเศ ระหว่าง พ.ศ. 2552–56 และ 2557–61 การไหลของอาวุธไปยังตะวันออกกลางเพิ่มขึ้น 87% เมื่อรวมอินเดีย อียิปต์ ออสเตรเลีย และแอลจีเรีย ผู้นำเข้าห้าอันดับแรกได้รับ 35% ของการนำเข้าอาวุธทั้งหมดในช่วง พ.ศ. 2557–61 ผู้ส่งออกรายใหญ่ที่สุดห้าอันดับแรก ได้แก่ สหรัฐ รัสเซีย ฝรั่งเศส เยอรมนี และจีน

#### หลัง พ.ศ. 2561
การนำเข้าอาวุธหลักโดยรัฐในยุโรปเพิ่มขึ้น 155% ระหว่าง พ.ศ. 2558–62 และ 2563–67 ในขณะที่ปริมาณรวมของการโอนย้ายอาวุธระหว่างประเทศทั่วโลกลดลงเล็กน้อย 0.6% ผู้นำเข้าอาวุธรายใหญ่ที่สุดห้าอันดับแรกใน พ.ศ. 2563–67 ได้แก่ ยูเครน อินเดีย กาตาร์ ซาอุดีอาระเบีย และปากีสถาน ในขณะที่ผู้ส่งออกอาวุธรายใหญ่ที่สุดห้าอันดับแรก ได้แก่ สหรัฐ ฝรั่งเศส รัสเซีย จีน และเยอรมนี

### ผู้ส่งออกอาวุธรายใหญ่ที่สุดของโลก

 ข้อมูลต่อไปนี้เป็นค่าประมาณจากฐานข้อมูลการโอนย้ายอาวุธของสถาบันวิจัยสันติภาพระหว่างประเทศสตอกโฮล์ม (SIPRI) 

ในขณะที่การส่งออกอาวุธของรัสเซีย จีน และเยอรมนีลดลงจากช่วง พ.ศ. 2558–2562 การส่งออกอาวุธของสหรัฐและฝรั่งเศสกลับเพิ่มขึ้น ผู้ส่งออกอาวุธ 25 อันดับแรกคิดเป็น 98% ของการส่งออกอาวุธของโลกในช่วง พ.ศ. 2563–67 รัฐในอเมริกาเหนือและยุโรปรวมกันคิดเป็น 87% ของการส่งออกอาวุธทั้งหมดในช่วงดังกล่าว ผู้ส่งออกรายใหญ่ที่สุดห้าอันดับแรกในยุโรปตะวันตกจัดหาส่วนแบ่งประมาณหนึ่งในสี่ของการส่งออกอาวุธทั่วโลกทั้งหมดในช่วง พ.ศ. 2563–67

### ผู้ส่งออกอาวุธรายใหญ่ที่สุดของโลกตั้งแต่ พ.ศ. 2493
SIPRI ใช้ "ค่าตัวบ่งชี้แนวโน้ม" (Trend-Indicator Values: TIV) ซึ่งอิงตามต้นทุนการผลิตอาวุธต่อหน่วยที่ทราบและแสดงถึงการโอนย้ายทรัพยากรทางทหารมากกว่ามูลค่าทางการเงินของการโอนย้าย

### ผู้นำเข้าอาวุธรายใหญ่ที่สุดของโลก
อันดับการนำเข้าอาวุธมีความผันผวนอย่างมากเมื่อประเทศต่าง ๆ เข้าและออกจากสงคราม ดังนั้นค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ 5 ปีจึงแสดงภาพรวมของปริมาณการนำเข้าได้แม่นยำกว่ามาก โดยปราศจากความผันผวนรายปี

ในช่วง พ.ศ. 2563 ถึง 2567 ผู้นำเข้าอาวุธห้าอันดับแรกได้รับรวมกัน 35.3% ของการนำเข้าอาวุธทั้งหมด รัฐในเอเชียและโอเชียเนียคิดเป็น 33% ของการนำเข้าอาวุธทั้งหมดในช่วง พ.ศ. 2563–67 ตามมาด้วยยุโรป (28%) ตะวันออกกลาง (27%) อเมริกา (6.2%) และแอฟริกา (4.5%)

### รายชื่อผู้ผลิตอาวุธหลัก

นี่คือรายชื่อผู้ผลิตอาวุธรายใหญ่ที่สุดของโลกและบริษัทบริการทางทหารอื่น ๆ ที่ทำกำไรได้มากที่สุดจากเศรษฐกิจสงคราม โดยแสดงแหล่งกำเนิดของบริษัทด้วย ข้อมูลนี้อ้างอิงจากรายชื่อที่เผยแพร่โดยสถาบันวิจัยสันติภาพระหว่างประเทศสตอกโฮล์ม (SIPRI) สำหรับ พ.ศ. 2566

## เศรษฐศาสตร์ของอุตสาหกรรมอาวุธ
### [[ความล้มเหลวของตลาด]]

ตลาดเสรีสำหรับอาวุธไม่สามารถดำรงอยู่ได้ภายในรัฐเพราะตลาดดังกล่าวจำเป็นต้องผูกขาดโดยผู้ซื้อ (monopsony) ซึ่งมีผู้ซื้อเพียงรายเดียวและมีผู้จัดหาน้อยราย ต้นทุนอาวุธที่สูงพร้อมกับการขาดตลาดเสรีทำให้การกำหนดราคามีข้อโต้แย้งและข้อกล่าวหาเรื่องการทุจริตและไร้ประสิทธิภาพเป็นเรื่องปกติ ยิ่งไปกว่านั้น ความซับซ้อนและการเป็นสินค้าเฉพาะทางที่เกี่ยวข้องกับอาวุธประกอบกับอุปสรรคในการเข้าสู่ตลาด (barriers to entry) ที่เกิดจากกระบวนการการจัดหาของรัฐบาลมักนำไปสู่สถานการณ์ ผูกขาดที่ผู้จัดหาสามารถเรียกเก็บราคาที่สูงและกำหนดเวลาส่งมอบที่ยาวนานได้ ลักษณะวัฏจักรของธุรกิจได้ผลักดันให้เกิดการรวมกิจการซึ่งยิ่งขัดขวางการกำหนดราคา

แม้ว่าการทำกำไรเกินควรของอุตสาหกรรมอาวุธมักถูกตำหนิว่าเป็นสาเหตุของต้นทุนการจัดหาด้านการป้องกันประเทศ แต่การเปรียบเทียบระหว่างบริษัทพาณิชย์และบริษัทด้านการป้องกันประเทศพบว่าความสามารถในการทำกำไรมีความแตกต่างกันเพียงเล็กน้อย ต้นทุนบานปลาย ดูเหมือนจะเกิดจากปัจจัยที่ซับซ้อนหลากหลายซึ่งมีอยู่ในโครงสร้างของการจัดหาทางทหารเองรวมถึงระดับความซับซ้อนทางเทคโนโลยีที่ไม่จำเป็น กระบวนการประมูลที่ให้รางวัลแก่การประมูลต่ำกว่าความเป็นจริง สูตรกำไรที่ให้รางวัลแก่ความไร้ประสิทธิภาพโดยการจ่ายเงินให้ผู้รับเหมาเป็นเปอร์เซ็นต์ของต้นทุนรวม โครงสร้างองค์กรการจัดหาที่ขัดขวางการตัดสินใจ และวิศวกรรมร่วมขนาน (concurrent engineering) ที่ต้องมีการปรับปรุงแก้ไขอุปกรณ์ที่ผลิตไปแล้ว การกำหนดทางเทคโนโลยี (technological determinism) อาจเกิดขึ้นได้เมื่อการแข่งขันระหว่างระบบอาวุธผลักดันให้เกิดการพัฒนาอาวุธใหม่อย่างไม่หยุดยั้ง ไม่ใช่เพราะจำเป็น แต่เพราะเป็นไปได้ แรงกดดันต่อรัฐบาลสหรัฐส่งผลให้เกิดระบบการจัดหาที่ไม่มีประสิทธิภาพโดยที่รัฐบาลเจรจาโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ผู้รับเหมามีกำไรต่ำแทนที่จะมีต้นทุนรวมที่ต่ำ

การจัดการจัดหาที่ย่ำแย่ในช่วง สงครามกลางเมืองอเมริกา ส่งผลให้ผู้บัญชาการและรัฐต่าง ๆ แข่งขันกันเองในการซื้ออาวุธ ซึ่งส่งผลให้เกิดตลาดของผู้ขาย (seller’s market) ที่ราคาสูงกว่าก่อนสงครามถึงสิบเท่าและสินค้าบางครั้งก็ใช้การไม่ได้ ปัญหาที่คล้ายกันเกิดขึ้นเมื่อเริ่มต้นสงครามโลกครั้งที่สองก่อนที่การจัดหาจะถูกรวมศูนย์ไปยังคณะกรรมการผลิตกรรมสงคราม (War Production Board) เพื่อป้องกันการแข่งขันที่ไร้ประโยชน์

การประมูลสัญญารัฐบาลอาจเกี่ยวข้องกับการรวมหัว (collusion) ระหว่างผู้ประมูลเพื่อดึงผลกำไรที่สูงเกินควร ความสามารถในการทำกำไรที่สูงของบริษัทที่เกี่ยวข้องกับการผลิตแผ่นเกราะสำหรับเรือซึ่งเป็นผลมาจากกลยุทธ์ต่อต้านการแข่งขันของพวกเขาในช่วงประมาณ พ.ศ. 2443 นำไปสู่ข้อโต้แย้งสาธารณะมากมาย สิ่งนี้สิ้นสุดลงด้วยรัฐบัญญัติงบประมาณและการบัญชี พ.ศ. 2464 (Budget and Accounting Act of 1921) เพื่อจำกัดการใช้อำนาจในทางที่ผิดที่กระทำโดยกลุ่มการค้าเหล็กกล้านิกเกิล ช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่งพบว่าเงินทุนของทบวงทหารเรือถูกใช้เป็นแหล่งอุปถัมภ์ของรัฐบาลกลาง

ชุมชนผลประโยชน์ต่อเนื่อง (continuing community of interests) ระหว่างกองทัพและอุตสาหกรรมสร้างศักยภาพให้เกิดเครือข่ายคนกันเอง (old boy network) ที่ควบคุมการจัดหาอาวุธซึ่งเป็นภัยคุกคามต่อผลประโยชน์สาธารณะ สิ่งนี้อาจเกี่ยวข้องกับพลวัต ประตูหมุน (revolving door) ที่บุคลากรมักเปลี่ยนงานระหว่างภาครัฐและภาคเอกชน ทำให้ความภักดีของพวกเขาไม่ชัดเจน

### การค้าระหว่างประเทศ
บริษัทข้ามชาติก่อตัวเป็นเครือข่ายทั่วโลกที่เชื่อมโยงกันด้วยข้อตกลงซึ่งกันและกันและการถือครองหุ้นไขว้ที่อาจแสวงหาวัตถุประสงค์ที่ขัดแย้งกับประเทศที่พวกเขาใช้ทรัพยากร ตัวอย่างเช่น Vickers ผู้ผลิตอาวุธสัญชาติบริติช จัดหาปืนสนามให้เยอรมนีก่อน พ.ศ. 2457 ปืนเหล่านี้ถูกนำไปใช้ต่อสู้กับทหารอังกฤษในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

นอกจากนี้ยังมีความสมดุลที่ต้องแลกกันระหว่างการจัดหาชิ้นส่วนและวัสดุเฉพาะทางที่ดีที่สุดจากธุรกิจระหว่างประเทศกับการพยายามบรรลุการพึ่งพาตนเอง โดยการพัฒนาสิ่งทดแทนภายในประเทศล้วน ๆ ในช่วงสงครามอ่าว เกิดการขาดแคลนส่วนประกอบเซรามิกขั้นสูงสำหรับมิสไซล์โทมาฮอว์ก สิ่งนี้เกิดจากผู้ผลิตเซรามิกที่ตั้งอยู่ในสหรัฐถูกกดดันโดยบริษัทแม่ของตนที่เป็นชาวญี่ปุ่น ซึ่งต่อมาถูกกดดันโดยสมาชิกพรรคสังคมนิยมของสภานิติบัญญัติแห่งชาติของญี่ปุ่นให้ระงับการสนับสนุนสงคราม

## การควบคุมอาวุธ

การควบคุมอาวุธ หมายถึง ข้อจำกัดระหว่างประเทศเกี่ยวกับการพัฒนา การผลิต การสะสม การแพร่กระจาย และการใช้อาวุธขนาดเล็ก อาวุธตามแบบ (conventional weapons) และอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง โดยทั่วไปแล้วจะดำเนินการผ่านการใช้การทูต ซึ่งพยายามโน้มน้าวให้รัฐบาลยอมรับข้อจำกัดดังกล่าวผ่านความตกลงและสนธิสัญญา แม้ว่าอาจถูกบังคับใช้กับรัฐบาลที่ไม่ยินยอมก็ตาม

### สนธิสัญญาควบคุมอาวุธระหว่างประเทศที่สำคัญ
* สนธิสัญญาการค้าอาวุธ สรุปใน พ.ศ. 2556 และมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2557
* อนุสัญญาห้ามอาวุธชีวภาพ ลงนามใน พ.ศ. 2515 และมีผลบังคับใช้ใน พ.ศ. 2518
* อนุสัญญาว่าด้วยอาวุธเคมี ลงนามใน พ.ศ. 2536 และมีผลบังคับใช้ใน พ.ศ. 2540
* พิธีสารเจนีวา ว่าด้วยอาวุธชีวภาพและอาวุธเคมีใน พ.ศ. 2468
* ระบอบควบคุมเทคโนโลยีขีปนาวุธ (MTCR) ตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2530
* อนุสัญญาออตตาวา ว่าด้วยทุ่นระเบิดสังหารบุคคล ลงนามใน พ.ศ. 2540 และมีผลบังคับใช้ใน พ.ศ. 2542
* สนธิสัญญาอวกาศส่วนนอก ลงนามและมีผลบังคับใช้ใน พ.ศ. 2510
* สนธิสัญญานิวสตาร์ต ลงนามโดยรัสเซียและสหรัฐอเมริกาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2553 และมีผลบังคับใช้ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
* ความตกลงวัซเซนาร์ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2539

## ดูเพิ่ม

## อ้างอิง


หมวดหมู่:การควบคุมอาวุธ
หมวดหมู่:การค้าอาวุธ
หมวดหมู่:อุตสาหกรรม (เศรษฐศาสตร์)
หมวดหมู่:การค้าอาวุธ