open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ซุนเกี๋ยน

**ซุนเกี๋ยน** (ค.ศ. 155 – 191) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **ซุน เจียน** (; ) ชื่อรอง **เหวินไถ** () เป็นขุนพล ขุนนาง และขุนศึกในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (東漢 *ตงฮั่น*) ของจีน ซุนเกี๋ยนเป็นพันธมิตรกับอ้วนสุด (袁術 *ยฺเหวียน ชู่*) เมื่อ ค.ศ. 190 เมื่อเหล่าขุนศึกในภาคตะวันออกของจีนรวมตัวกันเป็นกองทัพพันธมิตรเพื่อโค่นล้มตั๋งโต๊ะ (董卓 *ต่ง จั๋ว*) ขุนศึกเผด็จการผู้กุมพระเจ้าเหี้ยนเต้ (漢獻帝 *ฮั่นเซี่ยนตี้*) จักพรพรรดิหุ่นเชิดไว้ในอำนาจ แม้ว่าซุนเกี๋ยนจะไม่ได้ครอบครองกองกำลังและอาณาเขตมากนัก แต่ความกล้าหาญและปฏิภาณของตัวซุนเกี๋ยนก็ทำให้ตั๋งโต๊ะหวาดกลัว ยกให้ซุนเกี๋ยนมีความสำคัญในฐานะบุคคลทรงอิทธิพลที่สุดในเวลานั้นเทียบเท่าอ้วนเสี้ยว (袁紹 *ยฺเหวียน เช่า*) อ้วนสุด และเล่าเปียว (劉表 *หลิว เปี่ยว*) หลังทัพพันธมิตรแยกสลายในปีถัดมา แผ่นดินจีนตกอยู่ภาวะสงครามกลางเมือง เมื่อ ค.ศ. 191 ซุนเกี๋ยนถูกสังหารระหว่างการรบกับเล่าเปียว

ซุนเกี๋ยนเป็นบิดาของซุนกวน (孫權 *ซุน เฉฺวียน*) หนึ่งในบุคคลสำคัญในยุคสามก๊ก (三國 *ซานกั๋ว*) ผู้สถาปนารัฐง่อก๊ก (吳國 *อู๋กั๋ว*) เมื่อ ค.ศ. 222 ซุนเกี๋ยนได้รับพระสมัญญานามว่า **จักรพรรดิอู่เลี่ย** (武烈皇帝 *อู่เลี่ยหฺวางตี้*) และได้รับพระอารามนามว่า **ฉือจู่** (始祖)

## ประวัติช่วงต้นและการรับราชการ

ซุนเกี๋ยนเกิดที่อำเภอฟู่ชุน () เมืองง่อกุ๋น (*อู๋จวิ้น*) ซึ่งปัจจุบันอยู่บริเวณเขตฟู่หยาง มณฑลเจ้อเจียง กล่าวกันว่าซุนเกี๋ยนสืบเชื้อสายมาจากซุนบู๊ ผู้เขียน *[[พิชัยสงครามซุนจื่อ]]* ไม่มีบันทึกที่เหลือรอดที่กล่าวถึงภูมิหลังครอบครัวของซุนเกี๋ยน อาจอนุมานได้ว่าครอบครัวของซุนเกี๋ยนอันมีบทบาทมากในสมัยราชวงศ์ฮั่น แม้แต่ชื่อบิดาของซุนเกี๋ยนก็ไม่มีการบันทึกได้ แม้ในนิทานพื้นบ้านจะให้ชื่อบิดาของซุนเกี๋ยนว่าซุน จง ()

ในวัยหนุ่ม ซุนเกี๋ยนเป็นข้าราชการในอำเภอบ้านเกิด เมื่อซุนเกี๋ยนอายุ 16 ปีได้เดินทางพร้อมกับบิดาไปยังเจียนต๋อง (*เฉียนถัง*) แล้วกับพบกลุ่มโจรสลัดกำลังแบ่งของที่ปล้นได้บนบก ซุนเกี๋ยนกระโดดขึ้นฝั่งพร้อมกับกระบี่ในมือและชี้ไปในทิศทางต่าง ๆ ราวกับกำลังสั่งให้กองทหารออกไปล้อมกลุ่มโจรสลัด เมื่อพวกโจรสลัดเห็นเช่นนั้นก็ถูกหลงเชื่อว่ามีทหารอยู่จริง ๆ และแตกหนีไป ซุนเกี๋ยนไล่ตามและสังหารโจรสลัดได้คนหนึ่ง ซุนเกี๋ยนเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นเพราะเหตุการณ์นี้  

## ร่วมทัพพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะ

## บั้นปลายชีวิต

## ครอบครัว

## ในนิยาย''สามก๊ก''

## ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ซือหม่า กวาง (ค.ศ. 1084). *[[จือจื้อทงเจี้ยน]]*.
* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายสามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
* ฟ่าน เย่ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[จดหมายเหตุราชวงศ์ฮั่นยุคหลัง]]* (*โฮ่วฮั่นชู*).
* ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). *[[สามก๊ก]]* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*).
* 
* 
* 

หมวดหมู่:เสียชีวิตจากลูกธนู
หมวดหมู่:บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่นที่ถูกสังหารในยุทธการ
หมวดหมู่:ข้าราชการในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่น
หมวดหมู่:ขุนศึกในยุคราชวงศ์ฮั่น
หมวดหมู่:ครอบครัวของซุนกวน
อุโบสถ

[thumb|383x383px|พระอุโบสถ[วัดราชนัดดารามวรวิหาร]]
**อุโบสถ** (อ่านว่า อุ-โบ-สด) ถือเป็นอาคารที่สำคัญภายในวัดเนื่องจากเป็นสถานที่ที่พระภิกษุสงฆ์ใช้ทำ สังฆกรรมซึ่งแต่เดิมในการทำสังฆกรรมของ พระภิกษุสงฆ์จะใช้เพียงพื้นที่โล่ง ๆ ที่กำหนดขอบเขตพื้นที่สังฆกรรมโดยการกำหนดตำแหน่ง “สีมา” เท่านั้น แต่ในปัจจุบันจากการมีผู้บวชมากขึ้น อีกทั้งภายใน พระอุโบสถมักประดิษฐานพระประธานที่เป็นพระพุทธรูปองค์สำคัญ ๆ ทำให้มีผู้มาสักการบูชาและร่วมทำบุญเป็นจำนวนมาก พระอุโบสถจึงถูกสร้างขึ้นเป็นอาคารถาวรและมักมีการประดับตกแต่งอย่างสวยงาม

คำว่า อุโบสถ มาจากรากศัพท์ว่า อุป + วส + อถ ปัจจัย โดยมีการแปลงรูปตามภาษาบาลีดังต่อไปนี้
[thumb|384x384px|พระอุโบสถ[วัดราชโอรสารามราชวรวิหาร เป็นรูปแบบพระราชนิยมในรัชกาลที่ 3]]
thumb|ใบเสมา เป็นหลักเขตพันธสีมารอบพระอุโบสถ
“อุโบสถ” บาลีเป็น “อุโปสถ” อ่านว่า อุ-โป-สะ-ถะ รากศัพท์มาจาก อุป- อุปสรรค (เข้าไป, ใกล้, มั่น) + วสฺ ธาตุ (อยู่) + -อถ ปัจจัย, แปลง อะ ที่ (อุ)-ป กับ ว-(สฺ) เป็น โอ (อุป + วสฺ > อุโปสฺ)

 อุป + วสฺ = อุปวสฺ > อุโปสฺ + อถ = อุโปสถ (ปุงลิงค์) (อุโปสโถ) แปลตามศัพท์ว่า (1) “ธรรมเป็นที่เข้าจำ”, “กาลเป็นที่เข้าจำ” (คือเข้าไปอยู่โดยการถือศีลหรืออดอาหาร) (2) “กาลเป็นที่เข้าถึงการอดอาหารหรือเข้าถึงศีลเป็นต้นแล้วอยู่”

และยังมีอีกมีหลายความหมาย คือ หมายถึง
* สถานที่ที่พระสงฆ์ประชุมทำสังฆกรรมตามพระวินัย เรียกตามคำวัดว่า **อุโบสถาคาร** บ้าง **อุโบสถัคคะ** บ้าง แต่เรียกโดยทั่วไปว่า **โบสถ์**
* การเข้าจำ คือการรักษาศีล 8 ของอุบาสก อุบาสิกา ในวันขึ้นและแรม 8 ค่ำ 15 ค่ำ เรียกว่า **รักษาอุโบสถ** และ **รักษาอุโบสถศีล**
* วันพระหรือวันฟังธรรมของคฤหัสถ์ วันขึ้นและแรม 8 ค่ำ 15 ค่ำ ซึ่งเป็นวันที่คฤหัสถ์รักษาอุโบสถกัน เรียกว่า **วันอุโบสถ**
* วันที่พระสงค์ลงฟังพระปาติโมกข์ทุกกึ่งเดือน เรียกว่าวันอุโบสถ
* การสวดพระปาติโมกข์ทุกกึ่งเดือนหรือทุกวันอุโบสถของพระสงฆ์* เรียกว่า *'การทำอุโบสถ**
* **โบสถ์** เป็นคำเรียกสถานที่สำหรับ[[พระสงฆ์]]ใช้ประชุมกันทำสังฆกรรมตาม[[พระวินัย]] เช่นสวด[[พระปาติโมกข์]] ให้[[อุปสมบท]] มีสีมาเป็นเครื่องบอกเขต คำว่า โบสถ์ เป็นคำที่ใช้เฉพาะใน[[พระพุทธศาสนา]]
* **โบสถ์** เรียกเต็มคำว่า **อุโบสถ** หรือ **โรงอุโบสถ** ถ้าเป็นของ[[พระอารามหลวง]]เรียกว่า พระอุโบสถ บางถิ่นเรียกว่า [[สีมา]] หรือ [[สิม]]
* **โบสถ์** เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่ประทับของ[[พระพุทธเจ้า]] เป็นเขตแดนที่พระเจ้าแผ่นดินพระราชทานให้แก่สงฆ์เป็นพิเศษ เรียกว่า [[วิสุงคามสีมา]] ก่อนที่จะมาเป็นโบสถ์ที่ถูกต้องตามพระวินัยจะต้องมี[[สังฆกรรม]]ที่เรียกว่า ผูกสีมา หรือ [[ผูกพัทธสีมา]]ก่อน

 เดิมทีมีผู้อธิบายว่า อุโบสถ มาจากคำว่า อุป + โอสถ แล้วแปลว่า เข้าถึงยาแก้โรค หรือ เข้าไปใกล้ยารักษาโรค ซึ่งเป็นความเข้าใจผิดและไม่ถูกต้องตามหลักภาษาบาลี

ที่ถูกคือ อุป + วสฺ ธาตุ + อถ ปัจจัย สำเร็จรูปเป็น อุโบสถ ดังอธิบายข้างต้นแล้ว

== อ้างอิง ==

* [[พระธรรมกิตติวงศ์]] (ทองดี สุรเตโช) ป.ธ. ๙ [[ราชบัณฑิต]] ''พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด **คำวัด,**' วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548
* พระอุโบสถ

หมวดหมู่:พุทธศาสนสถาน
หมวดหมู่:คำศัพท์ศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:องค์ประกอบของพุทธศาสนสถาน
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมไทย
ไทสูจู้

**ไทสูจู้** (; ) มีชื่อเสียงจากการชิงฎีกาของศัตรูนายตัวเองทำให้ต้องหลบหนี ช่วยส่งสารให้กับขงหยงเพื่อขอความช่วยเหลือจากเล่าปี่ ขี่ม้ายิงธนูฝ่าโจรผ้าเหลือง หลังจากนั้นมารับใช้เล่าอิ้ว เล่าอิ้วแต่งตั้งเป็นคนตรวจตรากองทัพ ในการลาดตระเวนครั้งหนึ่ง พบกับซุนเซ็กโดยบังเอิญ ไทสูจู้ควบม้าเข้าใส่โจมตีทันที ทั้งสองสู้กันไม่รู้แพ้ชนะ ภายหลังเล่าอิ้วพ่ายแพ้ ซุนเซ็กจับตัวไทสูจู้ได้ และปล่อยตัวเขาไปให้ไปดูลาดเลาลูกน้องของเล่าอิ้ว ทั้งที่ลูกน้องซุนเซ็กหลายคนคัดค้าน แต่ไทสูจู้ก็กลับมาหาซุนเซ็ก จนเป็นที่มาของคำว่า "ใช้ไม่ระแวง  ระแวงไม่ใช้" ภายหลังเกิดสงครามที่หับป๋า ไทสูจู้อาสาลอบเข้าโจมตีเมืองตอนกลางคืน แต่เตียวเลี้ยวรู้ทันแผนการนี้ จึงสั่งทหารรุมยิงลูกธนูมากมายใส่เขาจนเสียชีวิต

## ดูเพิ่ม
* ตัวละครในสามก๊ก
* เล่าอิ้ว
* ซุนเซ็ก

## แหล่งข้อมูลอื่น
ประวัติไทสูจู้ 

หมวดหมู่:ขุนพลของซุนกวน
ซุนเจ้ง

**ซุนเจ้ง**  ( 170 – คริสต์ทศวรรษ 200) ชื่อรอง **โย่วไถ** เป็นนองชายของขุนพล ซุนเกี๋ยน ที่มีชีวิตในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตอนปลายของจีน เขามีส่วนช่วยในกองทัพของซุนเกี๋ยนและจะช่วยซุนเซ็ก บุตรและขุนศึกของซุนเกี๋ยน ในการพิชิต ขณะที่เขาอยู่ภายใต้ลำดับชั้นของซุนกวน ผู้เป็นน้องชายและผู้สืบทอดของซุนเซ็ก อย่างไรก็ตาม เขามีส่วนร่วมในทางการเมืองและทหารเพียงจำกัด เนื่องจากเขายังคงอยู่ในพื้นที่บ้านเพื่อดูแลครอบครัว บุตรคนหนึ่งของเขาจะมีบทบาทในการปกครอง ในขณะที่บุตรคนอื่น ๆ ยังคงรับใช้ภายใต้ซุนกวน

ในวรรณกรรมสามก๊ก ได้ระบุว่า ซุนเจ้งมีสองคน อีกคนนึงมีนามว่า ซุนเจ้ง เช่นเดียวกัน แต่ต่างออกไปตรงที่ ซุนเจ้งผู้นี้ รับราชการเป็นขุนพลของอ้วนสุด ในตอนที่กวนอูเข้ารบกับกิเหลง หลายสิบเพลงไม่รู้ผลแพ้ชนะ ระหว่างที่กิเหลง ขอแยกตัวออกไปพักก่อน ซุนเจ้ง จึงอาสา ออกไปรบให้แทน ซุนเจ้งรบกับกวนอูไปไม่ถึงสองเพลง ก็ถูกกวนอูฟันด้วยง้าวจนตกม้าตาย 

## อ้างอิง

* Chen, Shou (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[จดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซันกั๋วจื้อ*).
* Pei, Songzhi (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซันกั๋วจื้อจู้*).

หมวดหมู่:ขุนพลของซุนกวน
เทียเภา

**เทียเภา** หรือในภาษาจีนกลางว่า **เฉิง ผู่** (; เสียชีวิตหลัง ค.ศ. 210) ชื่อรอง **เต๋อโหมว** เป็นขุนพลและขุนนางชาวจีนที่รับใช้ขุนศึกซุนกวนในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน ก่อนหน้านั้นเขาเคยรับใช้ผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าซุนกวน ได้แก่ ซุนเกี๋ยน (บิดาของซุนกวน) และซุนเซ็ก (พี่ชายของซุนกวน)

## อาชีพช่วงต้นภายใต้ซุนเกี๋ยน
เทียเภาเดิมเป็นชาวเมืองปักเป๋ง (มณฆลเหอเป่ย์ในปัจจุบัน)

อำเภอถู่หยิน () โย่วเป่ย์ผิงจฺวิ้น () ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของอำเภอเฟิงรุ่น ถังชาน มณฑลเหอเป่ย์ในปัจจุบัน ในตอนแรกเขามีอาชีพเป็นขุนนางผู้น้อยในสำนักงานผู้บัญชาการท้องถิ่น เขาเป็นคนที่มีหน้าตาดี มีไหวพริบ และเชี่ยวชาญด้านกลยุทธ์ทางการทหาร

ภายหลังเทียเภารับใช้ซุนเกี๋ยนและเข้าร่วมปราบกบฏโผกผ้าเหลืองในคริสต์ทศวรรษ 180 เอาชนะกบฏที่หวาน (宛; ปัจจุบันคืออำเภอหวานเฉิง หนานหยาง มณฑลเหอหนาน) และเติ้ง (鄧; ปัจจุบันคือเติ้งโจว มณฑลเหอหนาน) ใน ค.ศ. 190 เขาเข้าร่วมการทัพปราบตั๋งโต๊ะในฝ่ายซุนเกี๋ยน และเอาชนะกองทัพของตั๋งโต๊ะที่หยางเหริน (陽人; เชื่อว่าอยู่ใกล้เวินเฉวียน มณฑลเหอหนาน) เทียเภาเข้ารบหลายครั้งและได้รับบาดเจ็บหลายรอบ

## รับใช้ซุนเซ็ก

## รับใช้ซุนกวน

## เสียชีวิต
ชีวประวัติของเทียเภาไม่ได้ระบุว่าเขาเสียชีวิตเมื่อไหร่ อย่างไรก็ตาม *อู๋ชู* (吳書; *หนังสือง่อก๊ก*) เขียนโดยเหวย์ จาว ระบุว่า เทียเภาสังหารคนทรยศหลายร้อยคน และโยนร่างลงในกองไฟ หลังเหตุการณ์นี้เขาป่วยและอีกกว่า 100 วันก็เสียชีวิต

ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 229 หลังซุนกวนสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิและจัดตั้งง่อก๊ก พระองค์พระราชทานบรรดาศักดิ์โหวแก่เฉิง ซือ () บุตรชายของเทียเภา เพื่อยกย่องการมีส่วนร่วมของเทียเภา

## ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* 
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายสามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ศตวรรษที่ 2
หมวดหมู่:ขุนพลของซุนกวน
โบสถ์

**โบสถ์** หมายถึง สถานที่ประกอบพิธีกรรมของศาสนาต่าง ๆ  เช่น

* **[[อุโบสถ]]** หรือ **โบสถ์** พุทธศาสนสถานที่พระภิกษุใช้ทำสังฆกรรม
* **[[โบสถ์พราหมณ์]]** ศาสนสถานที่พราหมณ์ใช้ประกอบพิธีกรรมบูชาเทพเจ้าฮินดู
* **[[โบสถ์คริสต์]]** ศาสนสถานที่คริสต์ศาสนิกชนใช้ประกอบพิธีการนมัสการพระยาห์เวห์
* **[[คุรุทวารา|โบสถ์ซิกข์]]** หรือ คุรุทวารา ศาสนสถานที่ประดิษฐานคุรุครันถสาหิพของชาวซิกข์
* **[[สักการสถานบาไฮ|โบสถ์บาไฮ]]** หรือสักการสถานบาไฮ สถานที่บาไฮศาสนิกชนสวดอธิษฐานและอ่านธรรมนิพนธ์

## อ้างอิง
จูเหียน

**จูเหียน** (: *Zhū Rán*; ค.ศ. 182 – ค.ศ. 249) เป็นขุนพลคนสำคัญของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊ก เดิมมีสายสัมพันธ์ใกล้ชิดกับซุนกวน และรับราชการในตำแหน่งทางทหารหลายตำแหน่ง จนขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ในช่วงปลายชีวิต 

## ประวัติ
จูเหียนเป็นบุตรของน้องสาวของจูตี ต่อมาจูตีซึ่งไม่มีบุตรได้รับจูเหียนเป็นบุตรบุญธรรม จูเหียนเติบโตมาพร้อมกับซุนกวน และศึกษาร่วมกันตั้งแต่วัยเยาว์ ทำให้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้นำง่อก๊ก

ในด้านการทหาร จูเหียนมีบทบาทสำคัญในหลายสมรภูมิ โดยเฉพาะในเขตเกงจิ๋ว และได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งต่อจากลิบอง หลังจากนั้นมีผลงานต่อเนื่องจนได้รับความไว้วางใจจากซุนกวนให้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ของง่อก๊กในบั้นปลายชีวิต

จูเหียนถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 249 การเสียชีวิตของเขาสร้างความโศกเศร้าแก่ซุนกวนเป็นอย่างมาก เนื่องจากเป็นทั้งสหายเก่าและขุนพลคนสำคัญของรัฐ

## ในวรรณกรรมสามก๊ก
ในวรรณกรรมเรื่อง *สามก๊ก* โดยเฉพาะฉบับพระยาคลัง (หน) ได้กล่าวว่าจูเหียนเข้าร่วมศึกอิเหลงและถูกจูล่งสังหาร อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ดังกล่าวไม่ตรงกับบันทึกทางประวัติศาสตร์ เนื่องจากในหลักฐานจริง จูเหียนไม่ได้เสียชีวิตในศึกนั้น และยังมีชีวิตรับราชการต่อมาอีกหลายปี

## ดูเพิ่ม

* ง่อก๊ก
* ซุนกวน
* ศึกอิเหลง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*จูเหียน สหายเรียนซุนกวน

 

หมวดหมู่:ขุนพลของง่อก๊ก
หมวดหมู่:ขุนพลของซุนกวน
โกะหยง

**โกะหยง** หรือ **เกายง** (ค.ศ. 168 – พฤศจิกายนหรือธันวาคม ค.ศ. 243) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **กู้ ยง** () ชื่อรอง **ยฺเหวียนท่าน** () เป็นนักเขียนอักษรวิจิตร นักดนตรี และขุนนางชาวจีน รับราชการเป็นเสนาบดีและอัครมหาเสนาบดีของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน 

โกะหยงเกิดในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในภูมิภาคกังตั๋ง (江東 *เจียงตง*) ในวัยเยาว์ศึกษาตำราภายใต้การสั่งสอนของซัวหยง (蔡邕 *ไช่ ยง*) และได้รับการชื่นชมอย่างมากจากอาจารย์ โกะหยงเริ่มรับราชการในตำแหน่งนายอำเภอและดำรงตำแหน่งในหลายอำเภอของภูมิภาคกังตั๋ง เมื่อราวปี ค.ศ. 200 โกะหยงมารับใช้ขุนศึกซุนกวน (孫權 *ซุน เฉฺวียน*) ผู้ปกครองดินแดนกังตั๋ง และปฏิบัติหน้าที่ในฐานะรักษาการเจ้าเมืองได้เป็นอย่างดี หลังซุนกวนขึ้นเป็นผู้ปกครองของง่อก๊กในฐานะรัฐอิสระเมื่อ ค.ศ. 222 โกะหยงก็ค่อย ๆ เลื่อนตำแหน่งในฐานะเสนาบดี และในที่สุดก็ขึ้นมาเป็นอัครมหาเสนาบดี โกะหยงดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีเป็นเวลาประมาณ 19 ปีตั้งแต่ ค.ศ. 225 จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 243

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายสามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
* ซือหม่า กวาง (1084). *[[จือจื้อทงเจี้ยน]]*.
* 

หมวดหมู่:อัครมหาเสนาบดีจีน
หมวดหมู่:ขุนนางของง่อก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการของซุนกวน
หมวดหมู่:นักดนตรีในยุคราชวงศ์ฮั่น
เล่งทอง (หลิง ถ่ง)

**เล่งทอง** (; ค.ศ. 189–217) ชื่อรอง **กงจี** เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก บุตรของเล่งโฉ เมื่อกำเหลงมาอยู่กับง่อ ทำให้เล่งทองไม่พอใจจนซุนกวนต้องส่งกำเหลงไปประจำยังที่ห่างไกลเพื่อกันสองคนทะเลาะกัน  ซึ่งต่อมาได้เกิดศึกที่มีชื่อว่าศึกหับป๋าทหารของงักจิ้นยิงธนูใส่ตาม้าของเล่งทอง ทำให้หกล้มไป แล้วกำเหลงก็มายิงธนูใส่ศัตรูช่วยเล่งทองทำให้ทั้งสองเป็นมิตรกันในที่สุด เล่งทองมีผลงานที่โดดเด่นในการรบหลายครั้ง  ครั้งที่สำคัญที่สุดคือการช่วยซุนกวนหนีในศึกหับป๋า เมื่อเล่งทองตาย  ซุนกวนเสียใจมาก จัดงานศพให้อย่างสมเกียรติ ซึ่งนับว่าเป็นงานศพที่ยิ่งใหญ่ที่สุด หนึ่งในสามของง่อ เทียบเท่ากับของลิบอง และจูเหียน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* 
* 
* ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). *[[สามก๊ก]]* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*).
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายสามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
* 
* ซือหม่า กวาง (1084). *[[จือจื้อทงเจี้ยน]]*.

หมวดหมู่:ขุนพลของง่อก๊ก
หมวดหมู่:ขุนพลของซุนกวน
ไนน์

**ไนน** ( ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นวาดโดยมิซึรุ อะดะจิ โดยคำว่าไนน์ หมายถึง จำนวนผู้เล่นหลักในทีมเบสบอล 9 คน

## เนื้อเรื่อง
**ไนน** เป็นเรื่องราวของคัตซึยะและซึซึมุ ซึ่งแอบชอบสาวน่ารักคนหนึ่งในโรงเรียน ทั้งสองคนเลยตามไปจีบ และได้รู้มาว่าสาวน่ารักคนนั้นเป็นลูกสาวของโค้ชทีมเบสบอลของโรงเรียน ทั้งสองคนจึงได้เข้าร่วมชมรม และได้เป็น 1 ใน 9 ตัวหลักของทีมเบสบอล

## ตัวละคร

## รายชื่อตอน

หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะเกี่ยวกับเบสบอล‎
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
หมวดหมู่:มิตสึรุ อาดาจิ
รักพลิกล๊อค

**รักพลิกล๊อค** () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นของ "มิซึรุ อะดะจิ" ในช่วงปี พ.ศ. 2523-2524 ในหนังสือการ์ตูนโชโจะ ซึ่งภายหลังได้ถูกนำมาทำเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์การ์ตูน

## เนื้อเรื่อง
รักพลิกล๊อคเป็นเรื่องราวภายในโรงเรียนไฮสคูลเมียวโจ สาวน้อยตัวเอกของเรื่อง ชื่อ คาสึมิ คิชิโมโตะ ต้องย้ายมาพักอยู่กับญาติ ที่เปิดบ้านให้เช่า กลายเป็นว่าเธอต้องมาพักอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับชายหนุ่ม (เพื่อนร่วมโรงเรียน) ถึงสี่คน โดยเฉพาะคนนึงเธอเกลียดมากตั้งแต่แรกเจอ นายยูซาคุ ทากาสึกิ

แม้ว่าคาสึมิจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว แต่แฟนของเธอก็ต้องเรียนอยู่ไกลกัน และเมื่อเวลาผ่านไป คาสึมิก็พบว่า เธอเริ่มผูกพันกับหนึ่งในชายหนุ่มผู้พักอยู่ในบ้านเดียวกันกับเธอ มากขึ้นเรื่อยๆ

หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่น
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชโจะ
หมวดหมู่:มิตสึรุ อาดาจิ
คันโต

**คันโต** () เป็นภูมิภาคของประเทศญี่ปุ่นบนเกาะฮนชู ในภาคคันโตประกอบด้วย 7 จังหวัด ได้แก่กุมมะ คานางาวะ ชิบะ ไซตามะ โตเกียว โทจิงิ และอิบารากิ คันโตมีขนาดประมาณ 32,423.85 ตารางกิโลเมตร  ลักษณะเป็นที่ราบลุ่มประมาณร้อยละ 40 และที่เหลือมีลักษณะเป็นภูเขา ภาคคันโตมีประชากรประมาณ 41,487,171 คน （วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2548）อัตราความหนาแน่น 1,279.53 คน/ตารางกิโลเมตร

คันโตตั้งอยู่ในที่ราบคันโตเป็นดินแดนแห่งพื้นที่ราบลุ่มที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น ทำให้เป็นพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นที่สุด คือ 39.6 ล้านคน กล่าวคือ 15,600 คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นที่ตั้งของกรุงโตเกียวเมืองหลวงของประเทศซึ่งเป็นที่ตั้งของพระราชวังหลวงโตเกียวที่ประทับของพระมหาจักรพรรดิ เป็นศูนย์กลางของหน่วยงานรัฐบาล ธุรกิจ สถาบันการศึกษา รวมทั้งสิ่งบันเทิงและความทันสมัยต่าง ๆ แต่เนื่องจากที่ดินและที่พักอาศัยในกรุงโตเกียวมีราคาแพงมาก ผู้คนส่วนใหญ่จึงพักอาศัยอยู่บริเวณชานเมืองหรือจังหวัดใกล้เคียงเช่นคานางาวะ ชิบะ หรือไซตามะ แล้วเดินทางโดยรถไฟเข้ามาทำงานหรือเรียนที่โตเกียว นอกจากกรุงโตเกียวแล้ว เมืองโยโกฮามะซึ่งเป็นเมืองท่าที่สำคัญเนื่องจากมีท่าเรือพาณิชย์นานาชาติที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคตะวันออกไกลก็อยู่ในภูมิภาคนี้เช่นกัน บริเวณชายฝั่งของอ่าวโตเกียวเป็นที่ตั้งของเขตอุตสาหกรรมอันได้แก่โรงงานผลิตเหล็ก ต่อเรือ ปิโตรเลียม และเครื่องใช้ไฟฟ้า ในส่วนที่เป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำบางแห่งเป็นแหล่งเกษตรกรรม ทุ่งนา เพาะปลูกพืชผัก ผลไม้ ฟาร์มสุกร และฟาร์มโคนม ฤดูร้อนในแถบคันโตค่อนข้างร้อนชื้นและเหนอะหนะ ฤดูหนาวอากาศเย็น มีหิมะตกบางเบา ทางตอนใต้ของโยโกฮามะอากาศอบอุ่น

## ดูเพิ่ม
* ที่ราบคันโต

หมวดหมู่:ภาคคันโต
หมวดหมู่:ภาคในประเทศญี่ปุ่น
ขั้วโลกเหนือ

thumb|250px|right|ขั้วโลกเหนือภูมิศาสตร์
**ขั้วโลกเหนือ** () หรือ **ขั้วโลกเหนือภูมิศาสตร์** () เป็นจุดบนผิวโลกในซีกโลกเหนือที่ตั้งฉากกับแกนหมุดของโลก บางครั้งเรียกว่า **ขั้วโลกเหนือจริง** (True North) เพื่อแยกกับขั้วโลกเหนือแม่เหล็ก

ขั้วโลกเหนือเป็นจุดเหนือสุดของโลกและอยู่ตรงข้ามกับขั้วโลกใต้ตามแนวทะแยง มีการกำหนดให้ขั้วโลกเหนืออยู่ตรงกับละติจูด 90 องศาเหนือ ที่ขั้วโลกเหนือทุกทิศทางจะเป็นทิศใต้ การที่เส้นลองจิจูดทุกเส้นต้องผ่านขั้วโลกเหนือเราจึงสามารถกำหนดให้เป็นค่าลองจิจูดองศาใดก็ได้ ภายในวงกลมละติจูด 90° แคบ ๆ นั้นทวนเข็มนาฬิกาคือทิศตะวันออกส่วนตามเข็มนาฬิกาคือทิศตะวันตก ขั้วโลกเหนือเป็นจุดศูนย์กลางของซีกโลกเหนือ แผ่นดินที่ใกล้กับขั้วโลกเหนือที่สุดคือ เกาะคาเฟอคลูเปิน อันเป็นเกาะที่อยู่นอกชายฝั่งทางเหนือของเกาะกรีนแลนด์ เกาะครัฟเฟเคเบนนั้นห่างจากขั้วโลกเหนือราว 700 กม. ที่อยู่อาศัยถาวรที่อยู่ใกล้ที่สุดคืออะเลิร์ท นูนาวุต ประเทศแคนาดาซึ่งห่างจากขั้วโลกเหนือราว 817 กม.

ขั้วโลกใต้นั้นอยู่ในแผ่นดิน แต่ว่าขั้วโลกเหนือนั้นอยู่กลางมหาสมุทรอาร์กติกที่เป็นน่านน้ำปกคลุมด้วยน้ำแข็งทะเลเกือบถาวร ใน ค.ศ. 2007 *[[Mir (submersible)|มีร์]]* เรือดำน้ำสัญชาติรัสเซียวัดความลึกของทะเลที่ขั้วโลกเหนือได้ที่ 4,261 ม. และวัดได้ 4,087 ม. จากเรือยูเอสเอส ''นอติลุส''ใน ค.ศ. 1958 การที่มีลักษณะภูมิประเทศเช่นนี้ทำให้ไม่สามารถสร้างสถานีถาวรที่ขั้วโลกเหนือได้ อย่างไร้ก็ตามสหภาพโซเวียตหรือรัสเซียในเวลาต่อมา ได้สร้างสถานีลอยน้ำแข็งเป็นประจำเกือบทุกปีตั้งแต่ ค.ศ. 1937 ซึ่งบางแห่งได้ลอยผ่านและใกล้กับขั้วโลกมาก ตั้งแต่ ค.ศ. 2002 เป็นต้นมารัสเซียได้สร้างแคมป์บาเนียวใกล้กับขั้วโลกเป็นประจำทุกปี

การพยายามพิชิตขั้วโลกเหนือเริ่มขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 โดยมีสถิติที่ถูกบันทึกไว้หลายครั้ง การเดินทางถึงขั้วโลกเหนือโดยไม่ประสบปัญหาเกิดขึ้นครั้งแรกในปี 1926 การสำรวจครั้งนี้เดินทางโดยการใช้เรือเหาะ *[[Norge (airship)|นอร์ส]]* บินสำรวจ คณะเดินทางชุดนี้มีทั้งหมด 16 คนโดยนับรวมรูอาล อามึนเซินผู้เป็นหัวหน้าคณะสำรวจด้วย

## ข้อมูลภูมิอากาศของขั้วโลกเหนือ

## ดูเพิ่ม
* ขั้วโลกใต้
* มหาสมุทรอาร์กติก

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม

* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Arctic Council 
* The Northern Forum 
* North Pole Web Cam 
* FAQ on the Arctic and the North Pole 
* Daylight, Darkness and Changing of the Seasons at the North Pole 
* Video of the Nuclear Icebreaker Yamal visiting the North Pole in 2001 
* Polar Discovery: North Pole Observatory Expedition 

หมวดหมู่:การเดินเรือ
หมวดหมู่:อาร์กติก
หมวดหมู่:ขั้วโลก
หมวดหมู่:จุดที่สุดในโลก
อะนาล็อกเทเลโฟนนีอะแด็ปเตอร์

thumb|อะแด็ปเตอร์ ของ แกรนด์สตรีม HT488

**อะนาล็อกเทเลโฟนนีอะแด็ปเตอร์** () หรือ **เอทีเอ** เป็นอุปกรณ์ที่ใช้แทนคอมพิวเตอร์ในการเชื่อมต่อโทรศัพท์อะนาล็อก (โทรศัพท์ปกติทั่วไป) เพื่อการใช้งานวีโอไอพี

ปกติ เอทีเอ จะเป็นกล่องขนาดฝ่ามือ มีช่องต่อแลนหรืออีเทอร์เน็ต ช่องต่อเครื่องโทรศัพท์ หรือ FXS และมีช่องเสียบไฟฟ้ากระแสตรงสำหรับป้อนอุปกรณ์

## การใช้งาน
* ต่อสายแลน (RJ45) ที่ช่องแลนเข้ากับอินเทอร์เน็ต ซึ่งอาจจะเป็นเอดีเอสแอลโมเด็ม แลนของสำนักงาน หรืออื่น ๆ
* ต่อสายโทรศัพท์ที่ช่องต่อสายโทรศัพท์กับเครื่องโทรศัพท์ทั่วไป
* ต่อสายป้อนกระแสไฟฟ้าเข้าอุปกรณ์

โดยปกติเอทีเอจะถูกตั้งค่าให้ใช้งานกับบริการวีโอไอพีรายใดรายหนึ่งไว้ล่วงหน้าแล้ว ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้น เมื่อเชื่อต่อสายต่าง ๆ และเปิดเครื่อง เอทีเอก็จะรายงานตัวต่อโครงข่าย ภายในไม่เกิน 5 นาทีก็สามารถใช้งานโทรศัพท์ผ่านวีโอไอพีได้ แต่ถ้ายังไม่มีการตั้งค่าล่วงหน้า ผู้ใช้งานจะต้องขอข้อมูลการตั้งค่าจากผู้ให้บริการวีโอไอพี และเข้าไปตั้งค่าเอง ซึ่งทำได้ 2 ทางคือโดยป้อนค่าผ่านปุ่มโทรศัพท์ หรือโดยผ่านเว็บอินเทอร์เฟสกับเอทีเอ

อนึ่ง เอทีเอทั่วไปจะได้รับไอพีแอดเดรสแบบไดนามิคจากเราเทอร์หรืออุปกรณ์ที่ใช้เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต แต่ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น ก็อาจจะจำเป็นต้องมีการกำหนดไอพีแอดเดรสให้ในแบบคงที่

หมวดหมู่:อุปกรณ์โทรศัพท์
มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย

right|250px|The seal of the University of California 1868
thumb|250px|ที่ตั้งของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ทั้ง 10 แห่งในรัฐแคลิฟอร์เนีย

**มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย** () เป็นระบบของกลุ่มมหาวิทยาลัย 10 แห่งในรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งมีนักศึกษาทั้งหมด 191,000 คน และศิษย์เก่าในปัจจุบันมากกว่า 1,340,000 คน โดยมหาวิทยาลัยที่ตั้งแห่งแรกคือ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2411 และล่าสุดคือ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เมอร์เซด ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2548 ในปัจจุบันมีอยู่ 10 มหาวิทยาลัย ได้แก่
* มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก
* มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานฟรานซิสโก
* มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานตาบาร์บารา
* มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานตาครูซ
* มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เดวิส
* มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์
* มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เมอร์เซด
* มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ริเวอร์ไซด์
* มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส
* มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เออร์ไวน์

กลุ่มมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียทั้งสิบแห่งนี้ มีผู้ได้รับรางวัลโนเบลรวมทั้งหมด 32 คน (2552)

## อ้างอิง

คแคลิฟอร์เนีย
พุทธศาสนสถาน

[thumb|พระเจดีย์ของ[วัดประยูรวงศาวาส]]
**พุทธศาสนสถาน** แปลโดยตรงได้ความว่า ** สถานที่ หรือสิ่งก่อสร้าง ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อใช้ในกิจการ หรือเกี่ยวข้องกับ พระพุทธศาสนา** ได้แก่ สำนักสงฆ์ วัดวาอาราม โบสถ์ วิหาร เจดีย์ และสถูป เป็นต้น เป็นสถานที่ซึ่งใช้ประกอบพิธีทางศาสนา เป็นที่พำนักของพระภิกษุ และเป็นอนุสรณ์ให้ระลึกถึงคุณพระรัตนตรัย ซึ่งพุทธศาสนิกชนนิยมไปกราบไหว้บูชา และร่วมกิจกรรมต่าง ๆ

* วัด
* วิหาร
* อุโบสถ
* เจดีย์

หมวดหมู่:พุทธศาสนสถาน
ห้องเชียร์

ห้องเชียร์คือสถานที่ที่ใช้เพื่อกิจกรรมการรับน้อง เป็นห้องที่มีลักษณะปิด อาจเป็นเป็นห้องเรียนหรือหอประชุม โดยจะมีรุ่นพี่เข้ามาทำกิจกรรมต่างๆ กับรุ่นน้อง กิจกรรมเช่น อบรมน้องใหม่ให้ทราบถึงประวัติมหาวิทยาลัย ประวัติคณะ หรือสาขา รวมทั้งลักษณะการประพฤติปฏิบัติอันดี และยังรวมถึงการสอนร้องเพลงประจำสถาบันด้วย ห้องเชียร์จึงได้ชื่อว่าเป็นสถานที่สำคัญแห่งหนึ่งที่จะทำให้นักศึกษาใหม่ได้ทราบประวัติของคณะและมหาวิทยาลัย และยังเป็นโอกาสทำกิจกรรมร่วมกันกับทั้งรุ่นพี่และเพื่อนๆ ในรุ่นเดียวกันอีกด้วย

ลักษณะการจัดกิจกรรมมีความแตกต่างกันไปในแต่ละคณะหรือมหาวิทยาลัย โดยห้องเชียร์นี้เป็นกิจกรรมที่แสดงถึงลักษณะของระบบ SOTUS ระหว่างรุ่นพี่และรุ่นน้องแตกต่างกันไปในแต่ละมหาวิทยาลัย

## ดูเพิ่ม
* รับน้อง

หมวดหมู่:กิจกรรมมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยเพอร์ดู

thumb|250px|แครนเนิร์ต

**มหาวิทยาลัยเพอร์ดู** () เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลโดยมีพื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเมือง เวสต์ลาเฟียตต์ ในรัฐอินดีแอนา ซึ่งอยู่เหนือแม่น้ำวอแบช เพอร์ดูมีชื่อเสียงในด้าน วิศวกรรมศาสตร์ เกษตรศาสตร์ บริหารธุรกิจ ภูมิสถาปัตยกรรม และการจัดการโรงแรม ในปี 2551 คณะวิศวกรรมศาสตร์ได้ถูกจัดอันดับที่ 10 ของประเทศ โดยวิศวกรรมอวกาศอยู่อันดับ 5 ขณะที่ด้านวิศวกรรมโยธาและวิศวกรรมเครื่องกล อยู่ที่อันดับ 7 ของประเทศ และในคณะวิทยาศาสตร์ เคมีวิเคราะห์คงอยู่ที่อันดับ 2 ในขณะที่ด้านสถิติศาสตร์ขึ้นมาเป็นอันดับ 10 และด้านระบบคอมพิวเตอร์ ภาษาโปรแกรม วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ และด้านคณิตศาสตร์ประยุกต์ได้ถูกจัดอันดับอยู่ที่ 16, 18, 19, และ 19 ของประเทศตามลำดับ

นักศึกษาในเพอร์ดูมีประมาณ 38,000 คน (ปี พ.ศ. 2551)

## ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
* นีล อาร์มสตรอง (Neil Armstrong) นักบินอวกาศคนแรกที่เหยียบดวงจันทร์
* จอห์น บลาฮา (John Blaha) นักบินอวกาศในสถานีอวกาศมีร์
* แซลลี เมสัน (Sally Mason) ประธานมหาวิทยาลัยไอโอวา
* เอดเวิร์ด มิลส์ เพอร์เซลล์ (Edward Mills Purcell) นักฟิสิกส์ผู้ได้รับรางวัลโนเบล ในปี ค.ศ. 1952
* เบน รอย มอตเทลสัน (Ben Roy Mottelson) นักฟิสิกส์ผู้ได้รับรางวัลโนเบล ในปี ค.ศ. 1975
* วอร์ด คันนิงแฮม (Ward Cunningham) ผู้คิดค้นคอนเซ็ปต์ของระบบวิกิ
* เอียน เมอร์ด็อก (Ian Murdock) ผู้ก่อตั้งโครงการเดเบียน
* รัสเซล เกม สเลเตอร์ (Russell Games Slayter) ผู้คิดค้นไฟเบอร์กลาส
* จอห์น ที. แมคคัตเชิน (John T. McCutcheon) นักเขียนการ์ตูนได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ ในปี ค.ศ. 1931
* เรย์ ยูรี (Ray Ewry) นักกรีฑาเหรียญทองโอลิมปิก 10 สมัย
* สุวัจน์ ลิปตพัลลภ อดีตรองนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย
* สุมนต์ สกลไชย อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น2 สมัย พ.ศ. 2547-2554
* จุติพันธุ์ มงคลสุธี นักธุรกิจชาวไทย
* รศ.ดร.สมชอบ ไชยเวช อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ อดีตสมาชิกวุฒิสภา
* ศ. เกียรติคุณ ดร. ศุภชัย ตั้งวงศ์ศานต์ อดีตประธานกรรมการบริหารสำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ และอดีตรองอธิการบดีฯ มหาวิทยาลัยมหิดล
* ศุภลักษณ์ อัมพุช รองประธานกรรมการบริหาร  กลุ่มเดอะมอลล์ บริษัท เดอะมอลล์กรุ๊ป จำกัด มีสาขา ได้แก่ รามคำแหง ท่าพระ งามวงศ์วาน บางแค บางกะปิ และนครราชสีมา นอกจากนี้บางสาขายังมีสวนน้ำและสวนสนุกด้วย
*รศ.ดร.จีรเกียรติ อภิบุณโยภาส ที่ปรึกษาหลักสูตรเศรษฐศาสตร์ และ คณบดีสำนักวิชาการจัดการ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเพอร์ดู
* เว็บไซต์สมาคมนักเรียนไทยในเพอร์ดู

เพอร์ดู
มหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม

thumb|สนามออกกำลังกายของมหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม

**มหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม** (Texas A&M University) หรือย่อว่า TAMU เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลตั้งอยู่ในเมือง คอลเลจสเตชัน ในรัฐเท็กซัส ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2419 (ค.ศ. 1876) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งแรกของรัฐเท็กซัส ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2562) มีนักศึกษาประมาณ 59,000 คน

## อันดับมหาวิทยาลัย
เท็กซัสเอแอนด์เอ็ม มีชื่อเสียงในด้าน วิศวกรรมศาสตร์ และเกษตรศาสตร์ โดยมีอันดับที่จัดตามยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ต ในปี พ.ศ. 2548 วิศวกรรมศาสตร์ อันดับที่ 14 โดยแบ่งเป็นสาขาย่อยดังนี้
* วิศวกรรมการเกษตร (1)
* วิศวกรรมปิโตรเลียม (1)
* วิศวกรรมอุตสาหการ (7)
* วิศวกรรมโยธา (10)
* วิศวกรรมอากาศยาน (11)
* วิศวกรรมเครื่องกล (17)
* วิศวกรรมเคมี (19)
* วิศวกรรมไฟฟ้า (19)
* วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ (21)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม
* สมาคมนักเรียนไทย ของมหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม

ทเกซัสเอแอนด์เอ็ม
อุทยานแห่งชาติสาละวิน

[thumb|right|อุทยานแห่งชาติสาละวิน ที่[แม่สามแลบ]]
**อุทยานแห่งชาติสาละวิน** เป็นอุทยานแห่งชาติ มีสภาพป่าไม้สมบูรณ์ ทิวทัศน์และลักษณะทางธรรมชาติที่สวยงาม ซึ่งแต่เดิมเป็นป่าสงวนแห่งชาติ *"ป่าสาละวิน"* ตั้งอยู่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ในเขตอำเภอสบเมย และ อำเภอแม่สะเรียง มีพื้นทีทั้งหมด 450,950 ไร่ (721.25 ตารางกิโลเมตร) มีพื้นที่ติดชายแดนระหว่างประเทศไทย และ ประเทศพม่า หลังจากรัฐบาลได้ยกเลิกสัมปทานป่าไม้แล้ว ได้ประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติสาละวิน เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537

## ภูมิประเทศ
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีภูมิประเทศเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาถนนธงชัย กับที่ราบริมฝั่งน้ำ มีความสูงจากระดับน้ำทะเล สูงสุด 1,027 เมตร ต่ำสุด 200 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุด อยู่ทางทิศเหนือ บริเวณอุทยาน ปกคลุมไปด้วยสภาพป่าที่อุดมของป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง ป่าดิบแล้ง และยังเป็นแหล่งต้นน้ำลำธารของแม่น้ำยวม แม่น้ำสาละวิน แม่น้ำกองคา แม่น้ำแม่แงะ และแม่น้ำหาร มีแหล่งน้ำอุปโภคบริโภคตามธรรมชาติ ได้แก่ แม่น้ำสาละวิน น้ำแม่ก๋อน น้ำแม่กองคา น้ำแม่แง น้ำแม่ปอ น้ำแม่เวน น้ำแม่สามแลบ แม่น้ำยวม ห้วยกองก๊าด ห้วยแม่สะเกิบ ห้วยแม่ละมอง ห้วยแม่สะลาบ ห้วยวอก ห้วยบง ห้วยอีนวล ห้วยโผ ห้วยแม่แต๊ะ ห้วยแม่อมลอง และ ห้วยแม่สามบาก

### อาณาเขต
* **ทิศเหนือ** ติดกับ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสาละวิน ตำบลเสาหิน อำเภอแม่สะเรียง
* **ทิศตะวันออก** ติดกับ ป่าสงวนแห่งชาติป่าสาละวิน ตำบลแม่คง อำเภอแม่สะเรียง
* **ทิศตะวันตก** ติดกับ แม่น้ำสาละวิน ตำบลแม่คง และ ตำบลแม่ยวม อำเภอแม่สะเรียง
* **ทิศใต้** ติดกับ ทางหลวงหมายเลข 1194 (ห้วยโผ-แม่สามแลบ) ตำบลแม่สามแลบ อำเภอสบเมย

## ภูมิอากาศ
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีภูมิอากาศ แบ่งออกเป็น 3 ฤดู คือ
* **ฤดูร้อน** เริ่มในระหว่างเดือนมีนาคม - เดือนพฤษภาคม
* **ฤดูฝน** เริ่มในระหว่างเดือนมิถุนายน - เดือนตุลาคม
* **ฤดูหนาว** เริ่มในระหว่างเดือนพฤศจิกายน - เดือนกุมภาพันธ์

## พืชพรรณและสัตว์ป่า

สภาพป่าในอุทยานแห่งชาติสาละวิน เป็นป่าที่มีความสมบูรณ์เป็นอย่างมาก ทำให้มีทั้ง ป่าดิบแล้ง ป่าเต็งรัง และป่าเบญจพรรณ พันธุ์ไม้ส่วนใหญ่ที่พบ ได้แก่ สัก แดง ประดู่ ชิงชัน มะค่าโมง รัง ตะเคียนหนู ตะเคียนทอง เต็ง เหียง พลวง เป็นต้น

สัตว์ป่าที่พบเห็นได้แก่  
*สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ได้แก่ เสือปลา วัวแดง กระทิง เสือโคร่ง หมี เลียงผา กวางป่า เก้ง หมูป่า ชะนี อีเห็น ชะมด นาก เม่น อ้น  ลิง ค่าง กระต่ายป่า กระรอก กระแต หนูหริ่ง ค้างคาว  เป็นต้น
*สัตว์ปีก ได้แก่ นกยูง ด้วงปีกแข็ง ผีเสื้อ และนกชนิดต่าง ๆ เป็นต้น
*สัตว์เลื้อยคลาน  งูชนิดต่างๆ กิ้งก่า ตะกวด จิ้งเหลน เต่า ตะพาบน้ำ เป็นต้น
*สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ได้แก่ กบ เขียด อึ่งอ่าง ปาด เป็นต้น
*สัตว์น้ำที่อาศัยในแม่น้ำสาละวินมีปลา จำแนกป็น 2 ชนิด คือ 
**ปลาเฉพาะถิ่น ได้แก่ ปลาแปบสาละวิน ปลาตะเพียนสาละวิน ปลารากกล้วยสาละวิน ปลาแขยงใบข้าว ปลาคม ปลากดคัง ปลาหมู ปลาแค้ เป็นต้น
**ปลาทั่วไป ได้แก่ ปลาสะตือ ปลาดุก ปลาสวายหนู ปลาดุกด้าน ปลาดุกอุย เป็นต้น

## สถานที่ท่องเที่ยว
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย เช่น หาดแท่นแก้ว, หมู่บ้านท่าตาฝั่ง, แม่น้ำกองคา, บ้านโพซอ-เสาหิน, วนอุทยานแห่งชาติถ้ำแก้วโกมล, ทุ่งดอกบัวตองดอยแม่เหาะ, วัดกิตติวงศ์, วัดจองสูง, วัดจอมทอง, 
บ้านกะเหรี่ยงพะมอลอ, พระธาตุจอมมอญ และ ถ้ำเงา เป็นต้น

## อ้างอิง
* Welcome to อุทยานแห่งชาติสาละวิน  จากเว็บไซต์ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
* อุทยานแห่งชาติสาละวิน

สาละวิน
หมวดหมู่:อำเภอสบเมย
หมวดหมู่:อำเภอแม่สะเรียง
หมวดหมู่:เขตแดนไทย–พม่า
วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร

**วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร** ตั้งอยู่ริมป้อมเพชร อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ซึ่งสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก พระชนกในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดให้สร้างวัดนี้ขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ให้ชื่อว่าวัดทอง เป็นวัดของฝ่ายวังหน้า

ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ก็ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้บูรณะวัดนี้ทั้งหมด เป็นวัดของสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก ต้นพระบรมราชวงศ์จักรี และยังมีการบูรณะอีกครั้งหนึ่งเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในพระราชพิธีสมมงคลพระชนมายุเท่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พ.ศ. 2543

ลักษณะสถาปัตยกรรมของวัด ตัวโบสถ์จะตกท้องช้าง ทำให้คล้ายท้องเรือสำเภา ซึ่งเป็นการเปรียบพระพุทธศาสนาดั่งนาวาธรรม อันเป็นเอกลักษณ์ของโบสถ์สมัยอยุธยา

## จิตรกรรมฝาผนัง
[center|thumb|280px|ภาพยุทธหัตถีภายในพระอุโบสถ วัดสุวรรณาดาราม [จังหวัดพระนครศรีอยุธยา]]
ภายในวัดมีจิตรกรรมฝาผนังรูปยุทธหัตถีของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ต้นฉบับที่เคยเห็นกันในหนังสือเรียน วาดโดยพระยาอนุศาสน์จิตรกร จิตรกรเอกของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ด้านบนของผนังภายในพระอุโบสถรายล้อมไปด้วยภาพเทพพนมนับร้อยองค์ลอยอยู่ในวิมาน ที่มีขนาดลดหลั่นกันตามระยะใกล้-ไกล ตามลักษณะของทัศนียภาพแบบตะวันตก ที่เคยมีการวาดขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทยสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ส่วนด้านล่างของผนังเป็นภาพเรื่องราวของมหาเวสสันดรชาดกและสุวรรณสามชาดก

## ลำดับเจ้าอาวาส
วัดสุวรรณดารารามมีเจ้าอาวาสตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันทั้งหมด 14 รูป โดยส่วนใหญ่อดีตเจ้าอาวาสได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญพระนามว่า พระสุวรรณวิมลศีล

## รูปภาพ

ไฟล์:พระอุโบสถ วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร.jpg|พระอุโบสถ
ไฟล์:พระวิหาร วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร.jpg|พระวิหาร
ไฟล์:เจดีย์ประธาน วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร.jpg|เจดีย์ประธาน


## อ้างอิง

* วิไลรัตน์. 2546. กรุงศรีอยุธยา. อมรินทร์พริ้นติ้ง

## แหล่งข้อมูลอื่น
 

สวัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร
ส 
หมวดหมู่:อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พิธีไหว้ครู

300px|thumb|พิธีไหว้ครูในโรงเรียนที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2552
**พิธีไหว้ครู** เป็นพิธีกรรมที่เป็นประเพณีของไทยที่นิยมปฏิบัติมาแต่สมัยโบราณ แสดงถึงความระลึกถึงบุญคุณของครู การไหว้ครูเป็นการแสดงตนว่าขอเป็นศิษย์ของท่านโดยตรง

การไหว้ครูมีใช้ในหลายกิจกรรม เช่น การไหว้ครูในโรงเรียน พิธีกรรมของโรงเรียนในวันครู การไหว้ครูมวย เป็นการไหว้ครูด้วยลีลาของศิลปะมวยไทย เช่นเดียวกับกระบี่กระบอง การไหว้ครู ก่อนการแสดงศิลปะดนตรี เช่น หนังตะลุง และการไหว้ครูในงานประพันธ์ เรียกว่า บทไหว้ครู หรือ อาเศียรวาท (อาเศียรพาท ก็ว่า) เป็นการกล่าวระลึกถึงบุญคุณครู และขอความเป็นมงคล

## พิธีไหว้ครูในโรงเรียน
โดยปกติสถานศึกษามักจัดพิธีไหว้ครูขึ้นในวันพฤหัสบดีที่สองของเดือนมิถุนายน

### ดอกไม้ที่ใช้ในการไหว้ครู
ในพิธีไหว้ครูนับตั้งแต่สมัยก่อน จะใช้ดอกไม้หลัก 4 อย่างในการทำพาน ซึ่งดอกไม้ ความหมายในการระลึกคุณครู ได้แก่
# **[[หญ้าแพรก]]** สื่อถึง ขอให้เรียนได้เร็วเหมือนหญ้าแพรก ที่โตได้เร็วและทนต่อสภาพดินฟ้า อากาศ ทนต่อการเหยียบย่ำ ซึ่งเปรียบเสมือน คำสั่งสอนของครูบาอาจารย์
# **[[เข็ม (พืช)|ดอกเข็ม]]** สื่อถึง ขอให้มีสติปัญญาเฉียบแหลม เหมือนชื่อของดอกเข็ม ซึ่งเป็นปริศนาธรรมว่า ครูต้องจัดการเรียนการสอนเพื่อปลูกฝังความคิด ให้นักเรียนนักศึกษาเป็นคนฉลาด (หัวแหลม) รู้จักวิเคราะห์วิจารณ์ 
# **[[ดอกมะเขือ]]** สื่อถึง การเปรียบเทียบว่า มะเขือนั้น จะคว่ำดอกลงเสมอเมื่อจะออกลูก แสดงถึง นักเรียนที่จะเรียนให้ได้ผลดีนั้นต้องรู้จักอ่อนน้อม ถ่อมตน เป็นคนสุภาพเรียบร้อย เหมือนมะเขือที่โน้มลง
# **[[ข้าวตอก]]**  เนื่องจากข้าวตอกเกิดจากข้าวเปลือกที่คั่วด้วยไฟอ่อน ๆ ให้ร้อนเสมอกันจนถึงจุดหนึ่งที่เนื้อข้างในขยายออก จนดันเปลือกให้แยกออกจากกัน ได้ข้าวสีขาวที่ขยายเม็ดออกบาน ซึ่งสามารถนำไปประกอบพิธีกรรม หรือทำขนมต่าง ๆ ได้ ดังนั้น ข้าวตอกจึงเป็นสัญลักษณ์ของความมีระเบียบวินัย หากใครสามารถทำตามกฎระเบียบ เอาชนะความซุกซนและความเกียจคร้านของตัวเองได้ ก็จะเหมือนข้าวตอกสีขาวที่ถูกคั่วออกจากข้าวเปลือก

### สถานที่
# **โต๊ะหมู่บูชา** โดยตั้งไว้ที่สูงบนเวทีชิดด้านหลัง ข้างหน้ามีกระถางดอกไม้และธูปเทียน และ โต๊ะ เพื่อวางพานดอกไม้และธูปเทียนที่นำมาบูชา
# **หนังสือ** เพื่อให้ประธานเจิม โดยเอาหนังสือวางไว้บนพาน บนโต๊ะเล็กหน้าที่บูชา
# **ที่นั่งประธานและคณาจารย์** จัดไว้ข้าง ๆ ที่บูชา

### พิธีการ
# เมื่อประธานมาถึง ให้กราบทำความเคารพ จนกว่าคุณครูทุกท่านจะผ่านไปหมดทุกคน
# ให้ประธานจุดธูปเทียน นมัสการพระพุทธรูปที่แท่นหมู่บูชา
# เริ่มพิธีโดยการสวดมนต์ ตามด้วยเจิมหนังสือเพื่อความเป็นสิริมงคล
# หลังจากนั้นกล่าวคาถาไหว้ครู และวรรคแรกของคำไหว้ครู
# เมื่อกล่าวคำไหว้ครูเสร็จแล้ว ให้ว่าคาถาไหว้ครูตอนท้าย
# ตัวแทนนักเรียนกล่าวคำปฏิญาณตน
# ให้ตัวแทนของแต่ละห้องนำพานไปให้คุณครูแต่ละท่าน

## วันครู
สำหรับในวันครู (วันที่ 16 มกราคม ของทุกปี) เป็นวันที่มีการจัดพิธีไหว้ครูอีกอย่างหนึ่ง ผู้ร่วมงานคือบรรดาครูบาอาจารย์ที่สอนนักเรียนในปัจจุบัน มาร่วมไหว้ครูเพื่อรำลึกถึงบูรพาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาการให้ และมีการท่องบทไหว้ครูเป็นภาษาบาลี อาจมีครูอาวุโส เป็นประธานในงานด้วย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* พิธีไหว้ครู จากเว็บไซต์ เทวาลัย
* วันไหวครู  ประวัติวันไหว้ครู จาก เอ็มไทย
* ประเพณีการไหว้ครู 

หมวดหมู่:พิธีกรรม
หมวดหมู่:การศึกษา
หมวดหมู่:มารยาท
หมวดหมู่:คำศัพท์คิกบ็อกซิง
แฮร์มัน เฮ็สเซอ

**แฮร์มัน คาร์ล เฮ็สเซอ** (; 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1877 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 1962) เป็นกวี นักเขียน และจิตรกรชาวเยอรมัน-สวิส เกิดที่เมืองคัล์ฟในจักรวรรดิเยอรมัน ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ. 1945 ผลงานที่มีชื่อเสียงคือ *[[สิทธารถะ]]* และ *[[เกมลูกแก้ว]]*

เฮ็สเซอเริ่มสร้างสรรค์งานประพันธ์ทั้งร้อยแก้วและร้อยกรองเมื่อมีอายุได้ 21 ปี จนเมื่อมีอายุได้ 26 ปี จึงเริ่มเป็นที่รู้จักแพร่หลาย นอกจากความสามารถทางด้านการประพันธ์แล้ว เฮ็สเซอยังมีความสามารถทางจิตรกรรมสีน้ำอีกด้วย เฮ็สเซอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1962 ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์

## ผลงาน
* ค.ศ. 1898 - 
* ค.ศ. 1899 - 
* ค.ศ. 1904 -  (เป็นผลงานที่สร้างชื่อเสียงเรื่องแรก)
** แปลในชื่อ *[[ปีเตอร์ คาเมนซินด์]]* โดยสดใส (เคล็ดไทย, พ.ศ. 2534)
** แปลในชื่อ *ปีเทอร์ คาเม็นซินด์ : ทางกลับบ้าน* โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
* ค.ศ. 1906 - 
** แปลในชื่อ *[[บทเรียน]]* โดยสดใส (พ.ศ. 2524)
* ค.ศ. 1908 - 
* ค.ศ. 1910 - 
** แปลในชื่อ *[[เกอร์ทรูด]]* โดยสดใส (พ.ศ. 2536)
* ค.ศ. 1914 - 
** แปลในชื่อ *[[รอสฮัลด์]]* โดยสดใส (พ.ศ. 2533)
* ค.ศ. 1915 - 
** แปลในชื่อ *ทางเลือก* โดย น.ชญานุตม์ (พ.ศ. 2527)
** แปลในชื่อ *ฤดูใบไม้ผลิ* โดยสาลินี คำฉันท์ (พ.ศ. 2530)
** แปลในชื่อ *[[คนุลป์]]* โดยสดใส (พ.ศ. 2546)
** แปลในชื่อ *คนุล์ป: วิญญาณพเนจร* โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
* ค.ศ. 1918 - 
** แปลในชื่อ *[[ร่อนเร่พเนจร]]* โดยสาลินี คำฉันท์ (พ.ศ. 2530)
** แปลในชื่อ *การเดินทาง : บันทึกและภาพร่าง* โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
* ค.ศ. 1919 - 
** แปลในชื่อ *[[เดเมียน]]* โดยสดใส (พ.ศ. 2530)
** แปลในชื่อ *เดเมียน: วัยว้าวุ่นของเอมิล ซินแคลร์* โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
* ค.ศ. 1919 - 
* ค.ศ. 1919 -  (รวมเรื่องสั้น)
** แปลในชื่อ *[[เพลงขลุ่ยในฝัน]]* โดยสดใส (พ.ศ. 2524)
* ค.ศ. 1920 -  (ความเรียง)
* ค.ศ. 1920 -  (นวนิยายขนาดสั้น (โนเวลล่า) 3 เรื่อง)
** แปลในชื่อ *[[ไฟชีวิต ฤดูร้อนปีสุดท้ายของคลิงซอร์]]* โดยสดใส (พ.ศ. 2546)
* ค.ศ. 1922 - 
** แปลในชื่อ *สิทธารถ* โดยฉุน ประภาวิวัฒน์ (พ.ศ. 2510)
** แปลในชื่อ *[[สิทธารถะ]]* โดยสดใส (พ.ศ. 2526)
* ค.ศ. 1927 - 
* ค.ศ. 1927 - 
** แปลในชื่อ *[[สเตปเปนวูลฟ์]]* โดยสดใส (พ.ศ. 2527)
* ค.ศ. 1930 - 
** แปลในชื่อ *[[นาร์ซิสซัส กับโกลด์มุนด์]]* โดยสดใส (พิมพ์ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2532; ฉบับปรับปรุงใหม่ พ.ศ. 2549)
* ค.ศ. 1932 - 
** แปลในชื่อ *[[ท่องตะวันออก]]* โดยสดใส (พ.ศ. 2529)
* ค.ศ. 1937 - 
* ค.ศ. 1942 - 
* ค.ศ. 1942 - 
** แปลในชื่อ *[[กวีนิพนธ์ของแฮร์มันน์ เฮสเสะ]]* โดยยรรยง แดงบุปผา (พ.ศ. 2532)
** แปลในชื่อ *แฮร์มันน์ เฮสเสอะ : บทกวีคัดสรร* โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
* ค.ศ. 1943 - 
** แปลในชื่อ *[[เกมลูกแก้ว]]* โดยสดใส (พ.ศ. 2545)
* ค.ศ. 1946 - 
* ค.ศ. 1976 -  (รวมความเรียง ค.ศ. 1904–1961)
** แปลในชื่อ *[[มาจากทางสายเปลี่ยว]]* โดยพจนา จันทรสันติ (พ.ศ. 2528)
* ค.ศ. 1995 -  (รวมเทพนิยาย ค.ศ. 1904–1918)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักเขียนชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยายชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:นักเขียนนวนิยายชาวสวิส
หมวดหมู่:กวีชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:กวีชาวสวิส
หมวดหมู่:จิตรกรชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:จิตรกรชาวสวิส
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
หมวดหมู่:ชาวเยอรมันผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ชาวสวิสผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐตีชีโน
เจ้าชายน้อย

**เจ้าชายน้อย** () เป็นนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี นักเขียนชาวฝรั่งเศส ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1943 อ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี เขียนงานเขียนชิ้นนี้ขณะพำนักอยู่ที่นิวยอร์ก เจ้าชายน้อยถือได้ว่าเป็นหนังสือขายดีติดอันดับโลก นวนิยายชุดนี้ได้รับการแปลกว่า 255 (ภาษาและภาษาถิ่น) ภาษาและมียอดจำหน่ายกว่า 80 ล้านเล่มทั่วโลก ในหลายประเทศได้มีการนำเอาเนื้อเรื่องจากหนังสือไปสร้างเป็นการ์ตูน ภาพยนตร์ ละครเวที อุปรากร และการแสดงรูปแบบอื่น ๆ

## ตัวละครสำคัญ
* **เจ้าชายน้อย** (le Petit Prince)
* **เจ้าหมาจิ้งจอก** (le Renard)
* **พระราชา** (le roi)
* **ดอกกุหลาบ** (la rose)
* **จอมหยิ่ง** (le vaniteux)
* **ชายขี้เมา** (le buveur)
* **นักธุรกิจจอมละโมบ** (le businessman)
* **คนจุดแสงตะเกียง** (l'allumeur de réverbères) (คนสำคัญ)
* **นักภูมิศาสตร์** (le géographe)
* **ฯลฯ**

## รูปแบบวรรณกรรม
แรกเริ่มเดิมที แซ็งแตกซูว์เปรี ผู้ประพันธ์ มีจุดประสงค์เขียนเพื่อเสียดสีสังคมเท่านั้น ทว่าเนื้อหาที่มีแง่คิดดี ๆ เหล่านี้ได้ถูกนักวิจัยจัดให้งานเขียนชิ้นนี้อยู่ในกลุ่มของวรรณกรรมเยาวชนแทนในเวลาต่อมา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* *[http://b612.cc/le_petit_prince/ Le Petit Prince] * 
* ''The Little Prince'' Full collection, more than 240 languages
* List of different editions 
* Study Guide at MonkeyNotes
* Study Guide at SparkNotes
* The Museum of The Little Prince in Hakone 
* LE PETIT PRINCE series in Indic Languages
* Song written in the voice of the Little Prince
*  (public domain in Canada)


หมวดหมู่:วรรณกรรมภาษาฝรั่งเศส
หมวดหมู่:วรรณกรรมเยาวชน
หมวดหมู่:วรรณกรรมแปล
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นเจ้าชายนอกโลก
เทือกเขาแอลป์

thumb|250px|ภาพถ่ายเทือกเขาแอลป์ระบบดิจิทัล
thumb|right|250px|เทือกเขาแอลป์ในประเทศออสเตรีย

**เทือกเขาแอลป์** (; ; ; สโลวีเนีย: Alpe; ) เป็นเทือกเขาที่ใหญ่สุดของทวีปยุโรปโดยครอบคลุมตั้งแต่ออสเตรีย, อิตาลี และสโลวีเนียทางด้านตะวันออก ไปจนถึงสวิตเซอร์แลนด์, ลีชเทินชไตน์, เยอรมนี และฝรั่งเศสทางด้านตะวันตก

เทือกเขาแอลป์เป็นเทือกเขาอายุน้อย เกิดขึ้นเมื่อแผ่นทวีปแอฟริกามุดใต้แผ่นทวีปยูเรเชีย (อนุทวีปสเปนและอิตาลีชนกับแผ่นดินใหญ่) ภูเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาแอลป์คือ มงบล็อง ที่ความสูง 4,807 เมตร บริเวณชายแดนฝรั่งเศสกับอิตาลี

## นิรุกติศาสตร์
คำว่า "แอลป์" (Alps) ซึ่งเป็นคำในภาษาอังกฤษ นำมาจากคำว่าแอลป์ในภาษาฝรั่งเศสและภาษาละตินจากคำว่า "Albus" ที่แปลว่า "สีขาว" อันหมายถึง "เทือกเขาสีขาวที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ"

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

แอลป์
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ยุโรป
หมวดหมู่:ภูเขาในทวีปยุโรป
หมวดหมู่:เทือกเขาแอลป์
สี่ยอดพธู

**สี่ยอดพธู** (; ) 
เป็นคำเรียกสตรีสี่คนที่ได้ชื่อว่างดงามที่สุดในประวัติศาสตร์จีนโบราณ โดยทั้งสี่คนนี้มีบทบาทสำคัญที่ทำให้สถานการณ์บ้านเมืองพลิกผันถึงขั้นล่มสลายของอาณาจักรหรือเป็นจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์ คำโคลงจีนที่ใช้เรียกสตรีทั้งสี่นี้ได้แก่ "沉鱼落雁，闭月羞花" แปลเป็นไทยว่า 

รายชื่อนามสตรีทั้งสี่ เรียงตามช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ดังนี้
# ไซซี (Xi Shi, 沉鱼, 西施) มีชีวิตอยู่ช่วง ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล ในสมัยชุนชิว ได้ฉายาว่า "มัจฉาจมวารี" (沉鱼) เนื่องจากในนิทานพื้นบ้านได้เล่าว่า วันหนึ่งไซซีไปฟอกด้ายยังริมลำธาร เหล่าปลาในลำธาร เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ฝูงปลาถึงกับจมลงไปในน้ำโดยไม่รู้ตัว บางตัวก็ถึงกับหมดเรี่ยวแรง ปล่อยให้สายน้ำพัดจนไปชนกับโขดหิน
# หวัง เจาจฺวิน (Wang Zhaojun) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้ฉายาว่า "ปักษีตกนภา" (落雁) เพราะวันหนึ่งหวัง เจาจฺวิน นั่งอยู่บนหลังม้า เหล่านกที่บินบนอากาศ เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ฝูงนกถึงกับร่วงลงพื้นดินโดยไม่รู้ตัว
# เตียวเสียน (Diao Chan) มีชีวิตอยู่ในยุคสามก๊ก ได้ฉายาว่า "จันทร์หลบโฉมสุดา" (闭月) เพราะคืนหนึ่งนางได้ไหว้พระจันทร์ ดวงจันทร์ได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ดวงจันทร์ถึงกับซ่อนในม่านเมฆโดยไม่รู้ตัว
# หยางกุ้ยเฟย์ (Yang Guifei) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ถัง ได้ฉายาว่า "มวลผกาละอายนาง" (羞花) เพราะครั้งหนึ่งนางไปชมทุ่งดอกไม้ ปรากฏว่าร่างกายของนางมีกลิ่นหอมฟุ้ง เหล่ามวลดอกไม้ที่ปลูกรอบตัวนาง เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้กลีบดอกไม้หุบลงโดยไม่รู้ตัว

## อิทธิพล
*ชื่อของย่านซื่อเหม่ย์ แปลว่าสี่ยอดพธู

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:ชาวจีน
หมวดหมู่:รายชื่อสตรี
หมวดหมู่:วัฒนธรรมจีน
หมวดหมู่:กลุ่มสี่
หมวดหมู่:บาทบริจาริกาในราชสำนักจีน
หมวดหมู่:กลุ่มบุคคลชาวจีน
หมวดหมู่:รายชื่อชาวจีน
ไซซี

thumb|รูปวาดในจินตนาการ นางไซซี

**ไซซี** ตามสำเนียงแต้จิ๋ว หรือ **ซี ซือ** ตามสำเนียงกลาง () ชื่อเดิมคือ อี๋กวง (; ) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน เกิดประมาณ 456 ปีก่อนคริสตกาล หรือ พ.ศ. 87 ซึ่งตรงกับยุคชุนชิว ที่มณฑลเจ้อเจียง ในแคว้นเยว่ (State of Yue)

ไซซีได้รับฉายานามว่า "มัจฉาจมวารี" (จีน: 沉魚 พินอิน: chén yú) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงปลายังต้องจมลงสู่ใต้น้ำ" (so beautiful as to make swimming fish sink)

ในยุคเลียดก๊กที่แต่ละแคว้นรบกันนั้น แคว้นอู๋ (State of Wu) เป็นแคว้นที่มีกองกำลังทหารที่แข็งแกร่งจึงสามารถรบชนะแคว้นเยว่และจับตัวเยว่อ๋องโกวเจี้ยน และเสนาธิการฟ่านหลีไปเป็นตัวประกันที่แคว้นอู๋ด้วย เยว่อ๋องโกวเจี้ยนต้องการที่จะแก้แค้นเพื่อกู้ชาติแต่จำต้องยอมจงรักภักดีเพื่อให้อู๋อ๋องไว้ใจ 

ครั้งหนึ่งอู๋อ๋องเกิดมีอาการปวดท้อง บรรดาหมอหลวงทั้งหลายไม่สามารถให้การรักษาได้ เยว่อ๋องโกวเจี้ยนได้ชิมอุจจาระของอู๋อ๋องต่อหน้าเสนาธิการทั้งปวง  และบอกว่าอู๋อ๋องเพียงแค่มีพระวรกายที่เย็นเกินไป หากได้ดื่มสุราและทำร่างกายให้อบอุ่นขึ้นก็จะมีอาการดีขึ้นเอง และเมื่ออู๋อ๋องได้ทำตามก็หายประชวร อู๋อ๋องเห็นว่าเยว่อ๋องโกวเจี้ยนมีความจงรักภักดีจึงปล่อยตัวกลับคืนสู่แคว้นเยว่
เมื่อกลับสู่แคว้นเยว่ เยว่อ๋องโกวเจี๋ยนก็วางแผนที่จะกู้ชาติทันที โดยมีฟ่านหลีเป็นเสนาธิการคอยให้คำปรึกษา ฟ่านหลีได้เสนอแผนการสามอย่าง คือ ฝึกฝนกองกำลังทหาร พัฒนาด้านกสิกรรม และ ส่งสาวงามไปเป็นเครื่องบรรณาการ พร้อมกับเป็นสายคอยส่งข่าวภายในให้
ไซซีเป็นหญิงสาวชาวบ้าน ลูกสาวคนตัดฟืนที่เขาจู้หลัวซาน (ภาษาแต้จิ๋ว กิวล่อซัว)  นางถูกพบครั้งแรกขณะซักผ้าริมลำธาร นางมีหน้าตางดงามมาก พร้อมกับนางเจิ้งต้าน (แต้ตั๋น) ซึ่งมีความงามไม่แพ้กัน  ฟ่านหลี (เถาจูกง) เสนาบดีแคว้นเยว่เป็นผู้ดูแลอบรมนางทั้ง 2 ให้มีอุดมการณ์เพื่อบ้านเมือง เป็นเวลานานถึง 3 ปี เพื่อที่จะไปเป็นบรรณาการให้กับแคว้นอู๋ เพื่อมอมเมาให้อู๋อ๋องฟูไช เจ้านครแคว้นอู๋ ลุ่มหลงอยู่กับเสน่ห์ของนาง จนไม่บริหารบ้านเมือง ซึ่งอู๋อ๋องฟูไชหลงใหลนางไซซีมากกว่านางเจิ้งต้าน ทำให้นางเจิ้งต้านน้อยใจจนผูกคอตาย ขณะที่มาอยู่ได้เพียงปีเศษเท่านั้น ผ่านไป 13 ปี เมื่อแคว้นอู่อ่อนแอลง แคว้นเยว่ก็สามารถเอาชนะได้สำเร็จในที่สุด 

ภายหลังจากที่อู่อ๋องฟูไชฆ่าตัวตายไปแล้ว นางกับฟ่านหลีที่ว่ากันว่า ได้ผูกสัมพันธ์ทางใจไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว ก็ได้หายตัวไปพร้อมกันหลังเหตุการณ์นี้ บ้างก็ว่าทั้งคู่ได้เดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ และไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่ทะเลสาบไซ้โอว (ทะเลสาบซีหู) เป็นต้น

## อ้างอิง
* หนังสือ เถาจูกง เทพเจ้าแห่งการค้าขายของจีน โดย พีรยุทธ สุเทพคีรี ISBN.974-8437-87-6
* The Tale of Xishi

หมวดหมู่:บุคคลในยุคราชวงศ์โจว
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 37
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เสียชีวิต
หวัง เจาจฺวิน

thumb|หวัง เจาจฺวิน
**หวัง เจาจฺวิน ** (王昭君) ชื่อจริงคือ **หวัง เฉียง** (王牆, 王檣, 王嬙) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน 

หวัง เจาจฺวิน ได้รับฉายานามว่า "ปักษีตกนภา" (จีน: 落雁 พินอิน: luò yàn) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงนกยังต้องร่วงหล่นจากท้องฟ้า" (so beautiful as to make flying geese fall)

หวัง เจาจฺวิน เดิมเป็นนางกำนัลในวังหลวง ที่ฮ่องเต้ราชวงศ์ฮั่นส่งไปให้แก่ข่านของเผ่าซงหนู เพื่อกระชับสัมพันธ์ไมตรี

## หวัง เจาจฺวิน ในประวัติศาสตร์

หวัง เจาจฺวิน เกิดในตระกูลผู้มั่งคัง ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เธอถูกส่งเข้าเป็นนางกำนัลในจักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ ก่อน พ.ศ. 504หรือ 39ปีก่อนคริสตกาล อย่างไรก็ตาม พระจักรพรรดิไม่ทรงได้เคยพบเห็นหวัง เจาจฺวิน เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้ในยามที่พระจักรพรรดิทรงเลือกนางสนมใหม่จากภาพนางกำนัลที่ทรงมี และมีศักดิ์สูงพอที่จะเป็นพระสนม ภาพวาดของหวัง เจาจฺวิน ก็ไม่ใช้ภาพที่นำเสนอความงามที่แท้จริงของนาง ดังนั้นพระจักรพรรดิจึงทรงมองข้ามนางไป

พ.ศ. 511หรือ 32ปีก่อนคริสตกาล หู ฮันเซีย ผู้นำเผ่าซงหนูเดินทางมาเยือนฉางอันตามธรรมเนียมระหว่างฮั่นและซงหนู เขาก็ถือโอกาสขอพระราชทานธิดาจากพระจักรพรรดิเพื่อที่จะผูกสัมพันธ์เป็นราชบุตรเขยของพระจักรพรรดิ แต่แทนที่พระจักรพรรดิจะทรงส่งพระธิดาให้หู ฮันเซียตามที่ขอมา กลับทรงเลือกนางกำนัล 5 นางมาให้ผู้นำเผ่าซงหนูเลือกเอาเอง และหนึ่งในนั้นก็คือ หวัง เจาจฺวิน 

ใน ***Book of the Later Han*** กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน อาสาที่จะไปเชื่อมสัมพันธ์กับเผ่าซงหนูด้วยตัวเอง เมื่อนางได้ไปปรากฏตัวในท้องพระโรง ความงามของนางถึงกับสะกดขุนนางทั่วทั้งท้องพระโรง รวมทั้งพระจักรพรรดิด้วย จนพระองค์ถึงกับทบทวนแนวพระราชดำริที่จะส่งนางไปยังซงหนู

หวัง เจาจฺวิน กลายมาเป็นภริยาคนโปรดของหู ฮันเซีย มีลูกชายด้วยกัน 2คน คนหนึ่งดูเหมือนว่าจะมีชีวิตรอดมาได้ และมีลูกสาวอีกอย่างน้อย 1 คน พ.ศ. 513 หู ฮันเซียถึงแก่กรรม นางยื่นฎีกาถึงจักรพรรดิฮั่นเฉิง ขอเดินทางกลับฉางอัน แต่ทรงปฏิเสธและสั่งให้นางทำตามธรรมเนียมของชาวซงหนู คือตกเป็นภริยาของผู้นำคนใหม่ของเผ่าซงหนู ซึ่งก็คือพี่ชายคนโตของหู ฮันเซีย หลังการแต่งงานใหม่ เธอมีลูกสาวอีก 2คน

## หวัง เจาจฺวิน ในตำนาน
ยังมีตำนานอื่นที่กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน ตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับลูกชายตัวเอง

เรื่องราวของเธอกลายมาเป็นตำนาน "การเดินทางของหวัง เจาจฺวิน สู่นอกด่าน" (昭君出塞) และทำให้สันติภาพระหว่างซุงหนู กับจีนดำเนินมาได้ถึง 60 ปี อย่างไรก็ตาม ในที่สุดทางจีนก็ขาดการติดต่อกับเชื้อสายของเธอ

ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 เป็นต้นมา เรื่องราวของเธอได้ถูกตบแต่งขึ้นมา และเธอถูกเล่าขานในลักษณะของวีรสตรีที่น่าสงสาร พรรคคอมมิวนิสต์จีน ใช้เรื่องราวของเธอเป็นสัญลักษณ์แห่งสายสัมพันธ์ระหว่างชาวฮั่นและชนชาติอื่น ๆ ในจีน ปัจจุบันสุสานของเธอยังคงปรากฏในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เกิด
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เสียชีวิต
หยางกุ้ยเฟย์

**หยางกุ้ยเฟย์** ตามสำเนียงกลาง หรือ **เอียกุยฮุย** ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (, *กุ้ยเฟย์/กุยฮุย* เป็นพระยศสูงที่สุดของระบบพระมเหสีในขณะนั้น; ค.ศ. 719 – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 756) ชื่อตัวว่า **หยาง อฺวี้-หฺวัน** () และชื่อเมื่อบวชเป็นนักพรตเต๋าว่า **ไท่เจิน** () เป็นพระมเหสีเอกของจักรพรรดิเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง และเป็นหนึ่งในสี่ยอดพธู

ในปลายรัชกาลจักรพรรดิเสฺวียนจง แม่ทัพอัน ลู่ซาน (安祿山) ก่อกบฏ จักรพรรดิและข้าราชการหนีจากเมืองฉางอานไปเมืองเฉิงตู บรรดาทหารขอให้จักรพรรดิประหารพระมเหสีหยางเสีย เพราะเชื่อว่า หยาง กั๋วจง (楊國忠) ญาติของพระมเหสีหยาง เป็นตัวการกบฏ จักรพรรดิจึงสั่งให้ขันทีเกา ลี่ชื่อ (高力士) รัดคอพระมเหสีหยางจนสิ้นชีวิต

## ภูมิหลัง
หยางประสูติใน ค.ศ. 719 ในช่วงต้นรัชสมัยจักรพรรดิเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง หยาง วัง () พ่อทวดของพระนาง เป็นขุนนางคนสำคัญในรัชสมัยจักรพรรดิสุยหยาง และหลังราชวงศ์สุยหล่มสลาย เขาจึงรับใช้หวัง ชื่อชง หนึ่งในผู้เข้าชิงราชบัลลังก์สุย หยาง วังถูกสังหารเมื่อกองทัพถังเข้าปราบหวัง ชื่อชงใน ค.ศ. 621 หยาง วังมาจากหฺวายิน (; ปัจจุบันคือเว่ย์หนาน มณฑลฉ่านซี) แต่ตระกูลของเขาภายหลังย้ายไปที่หย่งเล่อ (; ปัจจุบันคือยฺวิ่นเฉิง มณฑลฉ่านซี)

หยาง เสฺวียนเหยี่ยน () พระบิดาของหยางกุ้ยเฟย์ ดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่สำรวจสำมะโนแห่งฉู่ชู (; ปัจจุบันคือเฉิงตู มณฑลเสฉวน) และครอบครัวของเขาย้ายไปที่นั่น เขาไม่มีบุตรชายแต่มีบุตรสาว 4 คนเท่าที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ นั่นคือ หยาง อฺวี้-หฺวันกับพี่สาว 3 คน หยาง เสฺวียนเหยี่ยนเสียชีวิตตอนที่หยาง อฺวี้-หฺวันยังเป็นเด็ก ดังนั้นพระนางจึงได้รับการเลี้ยงดูจากหยาง เสฺวียนเจี่ยว () ลุงของพระนางที่เป็นขุนนางชั้นล่างแห่งเหอหนานฝู่ (; ปัจจุบันคือลั่วหยาง)

## เจ้าหญิงและนักพรตเต๋า
ณ วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 736 หยาง อฺวี้-หฺวันตอนอายุ 17 ปีสมรสกับหลี่ เม่า โช่ว์อ๋องและพระราชโอรสในจักรพรรดิถังเสฺวียนจงกับพระมเหสีอู๋ 

## พระมเหสีเอก

## อ้างอิง

* *[[จิ้วถังชู]]*, vol. 51.
* *[[ซินถังชู]]*, vol. 76.
* *[[จือจื้อทงเจี้ยน]]*, เล่มที่ 215, 216, 217, 218.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* The Yang Kwei-fei story Yang Kwei-fei and *The Song of Eternal Sorrow* in The Tale of Genji

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์จีน
หมวดหมู่:บาทบริจาริกาในราชสำนักจีน
หมวดหมู่:ชาวจีนที่ถูกบังคับให้ฆ่าตัวตาย