จักรวรรดิออตโตมัน

**จักรวรรดิออตโตมัน** ( **' แปลตรงตัว "รัฐออตโตมันอันประเสริฐ"; [[ภาษาตุรกี|ตุรกีแบบปัจจุบัน]]: **' หรือ **'; ) เป็นรัฐที่ควบคุม[[ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้]], [[เอเชียตะวันตก]] และ[[แอฟริกาเหนือ]]ตั้งแต่ศตวรรษที่ 14 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 จักรวรรดินี้ก่อตั้งในช่วงปลายศตวรรษที่ 13 ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของ[[อานาโตเลีย]]ในเมือง[[เซอกืต]] (ปัจจุบันคือ[[จังหวัดบีเลจิค]]) โดยผู้นำเผ่า[[เตอร์โกแมน (ชาติพันธุ์วิทยา)|เตอร์โกแมน]][[สุลต่านออสมันที่ 1]] หลัง ค.ศ. 1354 พวกออตโตมันได้ข้ามไปยังฝั่งยุโรปและพิชิต[[คาบสมุทรบอลข่าน]], [[Anatolian beyliks|เบย์ลิก]] ออตโตมันจึงเปลี่ยนเป็นจักรวรรดิข้ามทวีปนำโดย[[สุลต่านเมห์เหม็ดผู้พิชิต|สุลต่านเมห์เหม็ด]]ได้พิชิต[[การเสียกรุงคอนสแตนติโนเปิล|พิชิตกรุงคอนสแตนติโนเปิล]]ใน ค.ศ. 1453 ทำให้[[จักรวรรดิไบแซนไทน์]]สิ้นสุดลง จักรวรรดิออตโตมันเริ่มเสี่อมถอยอย่างช้า ๆ จนกระทั่งล่มสลายหลัง[[สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง]] โดยอยู่ร่วมกับ[[ฝ่ายมหาอำนาจกลาง]]แห่ง[[จักรวรรดิเยอรมัน]], [[จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี]] และ[[ราชอาณาจักรบัลแกเรีย]]ที่เป็นฝ่ายแพ้สงคราม

ภายในรัชสมัย[[สุลัยมานผู้เกรียงไกร]] จักรวรรดิออตโตมันอยู่ในช่วงสูงสุดในด้านอำนาจและความเจริญ เช่นเดียวกันกับระบบรัฐบาล สังคม และเศรษฐกิจที่มีการพัฒนาสูงสุด ในช่วงเริ่มต้นของศตวรรษที่ 17 ตัวจักรวรรดิมี 32 จังหวัดและรัฐบริวารจำนวนมาก โดยบางส่วนในเวลาต่อมาถูกกลืนเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมัน ในขณะอีกบางส่วนได้รับสถานะปกครองตนเองเป็นเวลาหลายศตวรรษ

หลังตั้งคอนสแตนติโนเปิล (ปัจจุบันคือ[[อิสตันบูล]]) เป็นเมืองหลวงและควบคุมดินแดนรอบ[[บริเวณเมดิเตอร์เรเนียน]] จักรวรรดิออตโตมันกลายเป็นศูนย์กลางด้านปฏิสัมพันธ์ระหว่าง[[โลกตะวันออก|ตะวันออก]]และ[[โลกตะวันตก|ตะวันตก]]ของโลกเป็นเวลา 6 ศตวรรษ เมื่อถึงช่วงระยะเวลา[[วิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการเสี่อมถอยของออตโตมัน|การล่มสลาย]]หลังสุลัยมานผู้เกรียงไกรสวรรคต นักประวัติศาสตร์ด้านวิชาการส่วนใหญ่ไม่สนับสนุนมุมมองนี้แล้ว ตัวจักรวรรดิยังคงมีเศรษฐกิจ สังคม และการทหารที่ยืดหยุ่นและแข็งแกร่งตลอดศตวรรษที่ 17 และส่วนมากของศตวรรษที่ 18 อย่างไรก็ตาม ในช่วงสันติสุขตั้งแต่ ค.ศ. 1740 ถึง 1768 ระบบทหารออตโตมันตกเป็นรองของฝ่ายยุโรป ได้แก่ [[พระมหากษัตริย์ฮาพส์บวร์ค|ฮาพส์บวร์ค]]และ[[จักรวรรดิรัสเซีย|รัสเซีย]] พวกออตโตมันประสบความพ่ายแพ่ทางทหารอย่างต่อเนื่องในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 จนถึงต้นศตวรรษที่ 19 ซึ่งทำให้เกิดการปฏิรูปและการทำให้ทันสมัยที่มีชื่อว่า[[ตันซีมัต]] ดังนั้น ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 รัฐออตโตมันกลายเป็นรัฐที่มีอำนาจและจัดระเบียบมาก แม้ว่าจะยังคงประสบกับการสูญเสียดินแดนมากกว่าเดิม โดยเฉพาะคาบสมุทรบอลข่าน ซึ่งทำให้เกิดรัฐใหม่ขึ้น

[[คณะกรรมการสหภาพและความก้าวหน้า]] (Committee of Union and Progress; CUP) อาจก่อตั้ง[[สมัยรัฐธรรมนูญที่ 2]] ผ่าน[[การปฏิรูปยังเติร์ก]]ใน ค.ศ. 1908 ทำให้จักรวรรดิเปลี่ยนเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ที่ดำเนินการผ่าน[[การเลือกตั้งในจักรวรรดิออตโตมัน|การแข่งขันเลือกตั้งหลายพรรค]] ไม่กี่ปีต่อมา พรรค CUP ได้โค่นรัฐบาลใน[[รัฐประหารจักรวรรดิออตโตมัน ค.ศ. 1913|รัฐประหาร ค.ศ. 1913]] ทำให้เกิดการปกครองรัฐเดียว ฝ่าย CUP สร้างพันธมิตรกับ[[จักรวรรดิเยอรมัน]]เพื่อหลุดพ้นจากความโดดเดี่ยวทางการทูต (diplomatic isolation) ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเสียดินแดน และเข้าร่วม[[สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง]]ใน[[ฝ่ายมหาอำนาจกลาง]] ขณะที่จักรวรรดิสามารถควบคุมขัดแย้งส่วนใหญ่ได้ แต่ยังคงมีปัญหาภายใน โดยเฉพาะ[[กบฏอาหรับ]]ในดินแดนของตนที่คาบสมุทรอาหรับ ในช่วงนั้น รัฐบาลออตโตมันได้ดำเนิน[[การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์]]ต่อ[[การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์มีเนีย|ชาวอาร์มีเนีย]] [[การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอัสซีเรีย|ชาวอัสซีเรีย]] และ[[การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวกรีก|ชาวกรีก]]
ความพ่ายแพ้ของจักรวรรดิและการยึดครองดินแดนบางส่วนของ[[ฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง|ฝ่ายสัมพันธมิตร]]จาก[[ผลตามหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง]]ทำให้[[การแบ่งส่วนของจักรวรรดิออตโตมัน|การแบ่งดินแดน]]และสูญเสียดินแดนในตะวันออกกลางที่[[ข้อตกลงไซกส์-พีโก|แบ่งกันระหว่างสหราชอาณาจักรกับฝรั่งเศส]] ความสำเร็จใน[[สงครามประกาศอิสรภาพตุรกี]]ที่นำโดย[[มุสทาฟา เคมัล อาทาทืร์ค]]ต่อฝ่ายพันธมิตรที่ครอบครองดินแดนทำให้เกิด[[ประเทศตุรกี|สาธารณรัฐตุรกี]]ที่ใจกลางอานาโตเลียกับ[[การเลิกล้มรัฐสุลต่านออตโตมัน|การเลิกล้มพระมหากษัตริย์ออตโตมัน]]

== ประวัติศาสตร์ ==




=== ยุคเรืองอำนาจ (ค.ศ. 1299–1453) ===




ในช่วงที่เซลจุกเติร์กกำลังเสื่อมอำนาจ ชาวเติร์กเผ่าอื่น ๆ ซึ่งได้อพยพตามเซลจุกเติร์กเข้ามายังอนาโตเลียจึงได้ถือโอกาสประกาศตนเป็นเอกราช ซึ่งในจำนวนนี้รวมถึงชาวเติร์กกลุ่มหนึ่งภายใต้การนำของออสมาน เบย์ (Osman Bey) (“เบย์” ในภาษาตุรกีมีความหมายว่าผู้นำ หรือ เจ้าเมือง) ผู้นำชาวเติร์กเผ่าคายี (Kayi) ซึ่งเป็นสายย่อยของเติร์กเผ่าโอกูซ (Oghuz) บิดาของออสมัน ชื่อ Ertugrul เป็นผู้นำเผ่าคายี ซึ่งเป็นเติร์กกลุ่มหนึ่งที่อพยพเข้าไปอยู่ใน[[เปอร์เซีย]] ในกลางศตวรรษที่ 13 Ertugrul ได้พาเผ่าของตนอพยพเข้ามายังอนาโตเลีย เพื่อหลบหนีการโจมตีจากพวกมองโกล เมื่ออพยพเข้ามายังอนาโตเลียแล้ว Ertugrul เสียชีวิต ออสมันบุตรชายได้ขึ้นเป็นผู้นำแทน ภายหลังที่อาณาจักรเซลจุกเสื่อมอำนาจ ออสมันได้ถือโอกาสประกาศตนเป็นเอกราชและได้สถาปนาอาณาจักรของตนเอง ขึ้นในภาคตะวันตกของอนาโตเลียอาณาจักรแห่งนี้ชาวตะวันตกเรียกว่า ออตโตมัน (Ottoman) แต่ในภาษาตุรกีจะเรียกว่า ออ-สมานลึ (Osmanli) ตามพระนามของสุลต่านออสมาน (Osman) ผู้สถาปนาอาณาจักรและราชวงศ์ 
		
จักรวรรดิออตโตมันมีศูนย์กลางอยู่ที่เมือง[[บูร์ซา]] เดิมชื่อเมืองโพรอุสซา (Proussa) ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 ออสมานได้ยกกำลังมาปิดล้อมเมืองนี้แต่ไม่สามารถยึดเมืองได้ หลังจากที่พยายามปิดล้อมเมืองอยู่นานเกือบ 10 ปี อย่างไรก็ดี ในปี [[พ.ศ. 1869]] (ค.ศ. 1326) ชาวเมืองโพรอุสซา ได้ยอมแพ้ต่อ ออร์ฮัน (Orhan) โอรสของออสมาน ซึ่งได้ขึ้นมาเป็นผู้นำแทนบิดา การเข้ายึดครองเมืองดังกล่าวนี้ได้นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงอย่างสำคัญต่อออตโตมัน ออตโตมันเติร์กซึ่งเดิมเป็นชนเผ่าเร่ร่อนได้ลงหลักปักฐานที่เมืองนี้ พรัอมกับยุติการใช้ชีวิตแบบเร่ร่อน เมืองบูร์ซ่าเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรออตโตมันเติร์ก จนถึงปี [[พ.ศ. 1905]] ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของสุลต่านออร์ฮัน เมืองหลวงของออตโตมันก็ถูกย้ายไปเมือง[[เอดิร์เน]] (Edirne) ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของนคร[[คอนสแตนติโนเปิล]]
		
อาณาจักรออตโตมันตั้งประชิดติดกับอาณาจักรไบแซนไทน์ ที่กำลังเสื่อมอำนาจลงตามลำดับ โดยมีดินแดนเหลืออยู่เพียงกรุงคอนสแตนติโนเปิลและอาณาบริเวณโดยรอบเท่านั้น ซึ่งมีสภาพไม่ต่างอะไรไปจากนครเล็ก ๆ ที่ถูกล้อมรอบโดยอาณาจักรออตโตมัน ที่กำลังเข้มแข็งมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไรก็ดีนครรัฐไบแซนไทน์ก็ยังสามารถยืนหยัดอยู่ได้ โดยอาศัยกำแพงเมืองสูงใหญ่เป็นปราการป้องกันตนเอง กำแพงแห่งนี้สร้างขึ้นในสมัย[[จักรพรรดิธีโอดอซิอุสที่ 2]] (Theodosius II) กำแพงแห่งนี้ได้ปกป้องคุ้มครองนครคอนสแตนติโนเปิลจากการปิดล้อมและโจมตีของออตโตมันเติร์ก ซากของกำแพงในปัจจุบันจัดเป็นสิ่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่แห่งหนึ่งของจักรวรรดิไบแซนไทน์ ที่ยังหลงเหลือให้เห็นจนกระทั่งทุกวันนี้และได้รับการยกย่องจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลก
		
ในปี [[พ.ศ. 1933]] (ค.ศ. 1390) และ [[พ.ศ. 1934]] สุลต่านไบยัดซึที่ 1 ทรงพยายามปิดล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลถึง 2 ครั้ง แต่ก็ไม่สามารถตีเมืองได้สำเร็จ ในปี [[พ.ศ. 1965]] (ค.ศ. 1422) สุลต่านมูราตที่ 2 ได้ทำการปิดล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลอีกเป็นครั้งที่ 3 แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเช่นกัน จนกระทั่งถึงปี [[พ.ศ. 1996]] (ค.ศ. 1453) สุลต่านเมห์เมตที่ 2 ได้เปิดฉากการโจมตีกรุงคอนสแตนติโนเปิล ซึ่งในขณะนั้นมีพลเมืองเหลืออยู่เพียงประมาณ 50,000 คน จากเดิมที่เคยมีมากกว่า 500,000 คน

=== การผนวกดินแดน (ค.ศ. 1453–1566) ===

		
การปิดล้อมทั้งทางบกและทางทะเลของสุลต่านเมห์เมตที่ 2 เริ่มต้นขึ้นในต้นฤดูใบไม้ผลิของปี [[พ.ศ. 1996]] (ค.ศ. 1453) ภายหลังที่ปิดล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลได้ประมาณ 50 วัน กองทหารออตโตมันก็สามารถทะลวงกำแพงเมืองอันสูงใหญ่ของกรุงคอนสแตนติโนเปิลได้สำเร็จในวันที่ [[29 พฤษภาคม]] [[พ.ศ. 1996]] (ค.ศ. 1453) และเข้ายึดกรุงได้ในที่สุด เป็นการปิดฉากอย่างสมบูรณ์ของ[[จักรวรรดิโรมันตะวันออก]] ซึ่งสามารถยืนหยัดอยู่รอดมาได้ยาวนานถึง 1,123 ปี มีจักรพรรดิปกครองรวมทั้งสิ้น 82 พระองค์จากหลายราชวงศ์ จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 11 จักรพรรดิองค์สุดท้ายของไบแซนไทน์ทรงสิ้นพระชนม์อย่างมีปริศนา ท่ามกลางความสับสนอลหม่านในวันที่กรุงคอนสแตนติโนเปิลแตก
		
ความสำเร็จในการโจมตีกรุงคอนสแตนติโนเปิลในครั้งนี้ ถือเป็นชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของชนเชื้อสายเติร์ก ซึ่งได้อพยพเข้าสู่อนาโตเลีย ภายหลังที่สุลต่าน Alparslan ทรงมีชัยชนะเหนือกองทัพ[[จักรพรรดิโรมานุสที่ 6]] (Romanus IV) แห่งอาณาจักรไบแซนไทน์ในสมรภูมิ ณ เมืองมาลัซเกิร์ต (Malazgirt) 

ในปี [[พ.ศ. 2244]] (ค.ศ. 1701) ชัยชนะของสุลต่าน Alparslan ได้เปิดทางให้ชนเชื้อสายเติร์กจาก[[เอเชียกลาง]]หลั่งไหลเข้าสู่อาณาจักรอนาโตเลีย ในขณะที่ชัยชนะของสุลต่านเมห์เมตที่ 2 ในปี พ.ศ. 1996 ได้เปิดทางให้จักรวรรดิออตโตมันได้ก้าวไปสู่การเป็นจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ในเวลาต่อมา
		
ภายหลังที่[[สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2]] ทรง[[การเสียกรุงคอนสแตนติโนเปิล|ตีกรุงคอนสแตนติโนเปิลแตก]]เมื่อวันที่ [[29 พฤษภาคม]] [[ค.ศ. 1453]] พระองค์ก็ทรงได้รับการขานพระนามว่า **ฟาติ เมห์เมต** (Fatih Mehmet) “ฟาติ” (Fatih) มีความหมายว่า “ผู้พิชิต” (the conqueror) สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 2 โปรดให้ย้ายเมืองหลวงของจักรวรรดิจากเมืองเอดิร์เน มายังกรุงคอนสแตนติโนเปิล และได้โปรดให้มีการเปลี่ยนชื่อเมืองเสียใหม่เป็น **อิสลามบูล** (Islambul) ภายหลังที่มีการสถาปนาสาธารณรัฐตุรกีในปี [[พ.ศ. 2466]] นครอิสลามบูลได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น “อิสตันบูล” (Istanbul) ในปัจจุบันในระยะเวลาไม่ถึง 100 ปี นับตั้งแต่ที่สุลต่านเมห์เมตที่ 2 ทรงสามารถตีกรุงคอนสแตนติโนเปิลได้สำเร็จ อาณาจักรออตโตมันได้แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก[[มุสลิม]]ในเวลาต่อมา จักรวรรดิออตโตมันได้ขยายอำนาจครอบคลุมดินแดนถึง 3 ทวีป ได้แก่ [[ตะวันออกกลาง]] ([[เอเชีย]]) [[แอฟริกาเหนือ]] และ[[ยุโรป]][[บอลข่าน]]
 
=== การขยายอาณาเขต และ ปฏิรูป (ค.ศ. 1566–1827) ===

		
จักรวรรดิออตโตมันได้เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในสมัย[[สุลต่านสุลัยมานแห่งจักรวรรดิออตโตมัน|สุลต่านสุไลมาน]] ครองราชย์ระหว่างปี [[พ.ศ. 2063]] (ค.ศ. 1520) – [[พ.ศ. 2109]] (ค.ศ. 1566) ในรัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของจักรวรรดิ อาณาเขตได้แผ่ขยายออกไปอย่างกว้างใหญ่ไพศาล ทิศตะวันตกจรดดินแดน[[ออสเตรีย]] 

ทิศตะวันออกจรด[[คาบสมุทรอาหรับ|คาบสมุทรอาเรเบีย]] ทิศเหนือจรด[[คาบสมุทรไครเมีย]] ทิศใต้จรด[[ซูดาน]]ในแอฟริกาเหนือ ชาวตะวันตกได้ขนานพระนามของพระองค์ว่า ''“สุไลมาน ผู้ยิ่งใหญ่”'' สำหรับชาวตุรกีพระองค์ได้รับสมัญญานามว่า ''“สุไลมาน ผู้พระราชทานกฎหมาย”'' เนื่องจากพระองค์ทรงมีบทบาทสำคัญในการปฏิรูประบบกฎหมาย สุลต่านสุไลมานสิ้นพระชนม์ในระหว่างทำสงครามที่[[ฮังการี]]ในปี [[พ.ศ. 2109]] (ค.ศ. 1566) สิริรวมพระชนมายุได้ 74 พรรษา ทรงครองราชย์ยาวนานถึง 46 ปี อดีตอันยิ่งใหญ่ของจักรวรรดิออตโตมันโดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัชสมัยสุลต่านสุไลมานเป็น 1 ใน 3 สิ่งที่ชาวตุรกีภาคภูมิใจเป็นอย่างมากเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของชาติตน

=== สมัยใหม่ (ค.ศ. 1828–1908) ===

		
สิ้นรัชกาลสุลต่านสุไลมาน จักรวรรดิออตโตมันเข้าสู่ยุคเสื่อม ซึ่งกินระยะเวลายาวนานถึง 300 ปี ก่อนที่จะล่มสลายลงอย่างสิ้นเชิงภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 สาเหตุที่นำไปสู่ความเสื่อมอำนาจของจักรวรรดิมาจากปัจจัยหลายประการ ที่สำคัญได้แก่ การไร้ความสามารถของสุลต่าน 17 พระองค์ที่ทรงครองราชย์ต่อจากสุลต่านสุไลมานในระหว่างปี [[พ.ศ. 2099]] (ค.ศ. 1566) – [[พ.ศ. 2332]] (ค.ศ. 1789) การแย่งชิงอำนาจในราชสำนักก็เป็นปัจจัยอันหนึ่งที่นำไปสู่การเสื่อมถอยของจักรวรรดิออตโตมัน สมัยสุลต่านเบยาซิต ที่ 1 (ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1932 – 1946) โปรดให้จัดการปลงพระชนม์พระอนุชาของพระองค์เอง ทันทีที่ทรงทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ของพระบิดา เพื่อตัดปัญหาการแย่งชิงราชสมบัติ การกระทำดังกล่าวได้กลายเป็นประเพณีปฏิบัติสืบมาจนถึงรัชสมัยของสุลต่านเมห์เมดที่ 1 ซึ่งขึ้นครองราชย์ในปี [[พ.ศ. 2148]] (ค.ศ. 1605) โปรดให้เปลี่ยนการสำเร็จโทษมาเป็นการกักบริเวณแทน การกักบริเวณดังกล่าวมีผลอย่างมากต่อสุขภาพจิตเจ้าชายรัชทายาท ซึ่งได้รับการทูลเชิญให้ขึ้นครองราชย์ในภายหลัง สุลต่านหลายพระองค์ทรงมีสุขภาพจิตที่ไม่สมบูรณ์ เนื่องจากถูกกักบริเวณมาเป็นเวลานาน บางพระองค์ถูกกักบริเวณนานกว่า 20 ปี
 	
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 เป็นต้นมา พระราชอำนาจของสุลตานได้ลดลงเป็นอย่างมาก ในขณะที่อำนาจของขุนนางภายใต้การนำของ[[มหาเสนาบดี (ออตโตมัน)|อัครมหาเสนาบดี]]มีมากขึ้น ในยุคนี้การฉ้อราษฎร์บังหลวง การเล่นพรรคเล่นพวกเกิดขึ้นอย่างแพร่หลาย ส่งผลให้การเมืองภายในประเทศอ่อนแอ ในทางเศรษฐกิจ จักรวรรดิก็ประสบปัญหาอย่างมากเช่นกัน ในขณะที่[[ยุโรป]]ประสบความสำเร็จใน[[การปฏิวัติอุตสาหกรรม]] มีความเจริญก้าวหน้าทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว จักรวรรดิออตโตมันกลับอ่อนแอลงตามลำดับ อย่างไรก็ดี จักรวรรดิก็สามารถประคับประคองตนเองให้อยู่รอดมาได้นานนับร้อยปี เนื่องจากชาติมหาอำนาจในยุโรปไม่ทราบถึงความอ่อนแอภายในจักรวรรดิออตโตมัน

=== ความพ่ายแพ้ และ การล่มสลาย (ค.ศ. 1908–1922) ===


[[ไฟล์:Declaration of the 1908 Revolution in Ottoman Empire.png|thumb|[[การปฏิวัติยังเติร์ก]]โดยบรรดาผู้นำ[[มิลเลต (จักรวรรดิออตโตมัน)|มิลเลต]]ออตโตมันใน ค.ศ. 1908]]
		
อย่างไรก็ดีในคริสต์ศตวรรษที่ 18 [[ชาติมหาอำนาจยุโรป]]เริ่มตระหนักถึงความอ่อนแอของจักรวรรดิออตโตมันมากขึ้น และเริ่มตั้งคำถามว่า ควรจะดำเนินการอย่างไรกับดินแดนภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมัน หากจักรวรรดิออตโตมันมีอันต้องล่มสลายไป โดยไม่ให้ส่งผลกระทบต่อดุลยอำนาจในยุโรป 

ในศตวรรษที่ 19 จักรวรรดิออตโตมันได้รับฉายาว่า **เป็นคนป่วยแห่งยุโรป*' ฉายาดังกล่าว [[ซาร์นีโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย|พระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย]] เป็นผู้ตั้งในเชิงดูหมิ่นเหยียดหยามออตโตมัน ที่ได้เข้าร่วม[[สงครามไครเมีย]] (Crimea War) กับ[[อังกฤษ]]และ[[ฝรั่งเศส]] เพื่อต่อต้าน[[รัสเซีย]] ในปี [[พ.ศ. 2397]] (ค.ศ. 1854)

[[สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ]] ซึ่งเสด็จเยือนจักรวรรดิออตโตมันในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทรงวิเคราะห์สถานการณ์ทางการเมืองในช่วงนั้น โดยทรงวิเคราะห์ไว้ว่า แม้ว่าจักรวรรดิออตโตมันจะเสื่อมอำนาจ แต่ชาติตะวันตกก็ยังลังเลที่จะเข้ายึดครองดินแดนต่าง ๆ ที่เป็นเมืองขึ้นของเติร์กทั้งหมด เนื่องจากเหตุผล 2 ประการ คือ 
		
# หากขับไล่เติร์กออกจากดินแดนที่เติร์กปกครองอยู่ ชาติใดควรจะได้ครอบครองดินแดนเหล่านั้น หากชาติหนึ่งชาติใดได้ดินแดนเหล่านั้นไปย่อมจะทำให้ชาตินั้นมีอำนาจมากขึ้น ซึ่งส่งผลกระทบต่อดุลยอำนาจในยุโรป
# หากจะขับไล่เติร์กออกไปแล้วให้ดินแดนเหล่านั้นได้รับเอกราช ประเทศตะวันตก ซึ่งส่งกองทัพไปขับไล่เติร์กจะได้อะไรตอบแทน
		
[[กรมพระยาดำรงราชานุภาพ|สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ]]ทรงเห็นว่า ด้วยเหตุผลดังกล่าว ออตโตมันจึงยังสามารถยืนหยัดอยู่ได้ แม้ว่าจะอ่อนแอลงกว่าในอดีตมาก

== หมายเหตุ ==
<references group="note"/>

== อ้างอิง ==


== อ่านเพิ่ม ==
===การสำรวจทั่วไป===

* [https://www.cambridge.org/core/books/cambridge-history-of-turkey/EC9B3B62272E26DA30A7090DEE934DC9 *The Cambridge History of Turkey* online]
** Volume 1: Kate Fleet ed., "Byzantium to Turkey 1071–1453." Cambridge University Press, 2009.
** Volume 2: Suraiya N. Faroqhi and Kate Fleet eds., "The Ottoman Empire as a World Power, 1453–1603." Cambridge University Press, 2012.
** Volume 3: Suraiya N. Faroqhi ed., "The Later Ottoman Empire, 1603–1839." Cambridge University Pres, 2006.
** Volume 4: Reşat Kasaba ed., "Turkey in the Modern World." Cambridge University Press, 2008.
* Agoston, Gabor and Bruce Masters, eds. *Encyclopedia of the Ottoman Empire* (2008)
* [[Suraiya Faroqhi|Faroqhi, Suraiya]]. *The Ottoman Empire: A Short History* (2009) 196pp
* 
* 
* 
* 
*  Two volumes.
* Kia, Mehrdad, ed. *The Ottoman Empire: A Historical Encyclopedia* (2 vol 2017)
* Lord Kinross. *The Ottoman centuries : the rise and fall of the Turkish empire* (1979) [https://archive.org/details/ottomancenturies00kinr/page/n4 online] popular history espouses old "decline" thesis
* McCarthy, Justin. *The Ottoman Turks: An Introductory History to 1923.* (1997) [https://www.questia.com/read/58745078 Questia.com] , online edition.
*  Mikaberidze, Alexander. *Conflict and Conquest in the Islamic World: A Historical Encyclopedia* (2 vol 2011)
* Miller, William. *The Ottoman Empire and its successors, 1801–1922* (2nd ed 1927) [https://ia802804.us.archive.org/26/items/ottomanempireitsmill/ottomanempireitsmill.pdf online], strong on foreign policy
* Quataert, Donald. *The Ottoman Empire, 1700–1922.* 2005. .
* Şahin, Kaya. "The Ottoman Empire in the Long Sixteenth Century." *Renaissance Quarterly* (2017) 70#1: 220–234 [http://www.academia.edu/download/52257343/RQ_review_essay.pdf online]
* Somel, Selcuk Aksin. *Historical Dictionary of the Ottoman Empire* (2003). pp.&nbsp;399 [https://www.amazon.com/Historical-Dictionary-Ottoman-Dictionaries-Civilizations/dp/0810843323 excerpt]
* [[L. S. Stavrianos|Stavrianos, L. S.]] *The Balkans since 1453* (1968; new preface 1999) [https://archive.org/details/balkanssince145300lsst online]
* Tabak, Faruk. *The Waning of the Mediterranean, 1550–1870: A Geohistorical Approach* (2008)

===ออตโตมันยุคแรก===
* 
* 
* 

===การทูตและทหาร===
* 
* 
* Aksan, Virginia H. "Ottoman Military Matters." *Journal of Early Modern History* 6.1 (2002): 52–62, historiography; [https://www.academia.edu/download/53818952/Aksan_Ottoman_MIlitary_Matters.pdf online]
* Aksan, Virginia H. "Mobilization of Warrior Populations in the Ottoman Context, 1750–1850." in *Fighting for a Living: A Comparative Study of Military Labour: 1500–2000* ed. by Erik-Jan Zürcher (2014)[https://www.academia.edu/download/35001786/Chapter-11-Aksan-Mobilization_of_warrior_populations-1.pdf online].
* Aksan, Virginia. "Breaking the spell of the Baron de Tott: Reframing the question of military reform in the Ottoman Empire, 1760–1830." *International History Review* 24.2 (2002): 253–277 [https://www.academia.edu/download/46384567/Aksan_BreakingtheSpelloftheBarondeTottReframingtheQuesti_retrieved_2016-06-10_.pdf online].
* Aksan, Virginia H. "The Ottoman military and state transformation in a globalizing world." *Comparative Studies of South Asia, Africa and the Middle East* 27.2 (2007): 259–272 [http://www.academia.edu/download/53818899/Aksan_Ottoman_MIlitary_and_State_Transformation_in__Globalizing_CSSAAMEAksan.pdf online].
* Aksan, Virginia H. "Whatever happened to the Janissaries? Mobilization for the 1768–1774 Russo-Ottoman War." *War in History* 5.1 (1998): 23–36 [https://pdfs.semanticscholar.org/f9d7/c3a29abba101ebeb7705e2a733f2a8076187.pdf online].
* Albrecht-Carrié, René. *A Diplomatic History of Europe Since the Congress of Vienna* (1958), 736pp; a basic introduction, 1815–1955 [https://archive.org/details/diplomatichistor0000albr_b4c1 online free to borrow]
* Çelik, Nihat. "Muslims, Non-Muslims and Foreign Relations: Ottoman Diplomacy." *International Review of Turkish Studies* 1.3 (2011): 8–30. [https://www.researchgate.net/profile/Nihat_Celik2/publication/263369634_Muslims_Non-Muslims_and_Foreign_Relations_Ottoman_Diplomacy/links/0f31753aad5432da58000000.pdf online]
* Fahmy, Khaled. * All the Pasha's Men: Mehmed Ali, His Army and the Making of Modern Egypt* (Cambridge UP. 1997)
* Hall, Richard C. ed. *War in the Balkans: An Encyclopedic History from the Fall of the Ottoman Empire to the Breakup of Yugoslavia* (2014)
* Hurewitz, Jacob C. "Ottoman diplomacy and the European state system." *Middle East Journal* 15.2 (1961): 141–152. [https://www.jstor.org/stable/4323345 online]
* Merriman, Roger Bigelow. *Suleiman the Magnificent, 1520–1566* (Harvard UP, 1944) [https://ia801601.us.archive.org/22/items/in.ernet.dli.2015.87496/2015.87496.Suleiman-The-Magnificent-1520-1566_text.pdf online]
* Miller, William. *The Ottoman Empire and its successors, 1801–1922* (2nd ed 1927) [https://ia802804.us.archive.org/26/items/ottomanempireitsmill/ottomanempireitsmill.pdf online], strong on foreign policy
* Nicolle, David. *Armies of the Ottoman Turks 1300–1774* (Osprey Publishing, 1983)
* Palmer, Alan. *The Decline and Fall of the Ottoman Empire* (1994). 
* 
* 
* 

===การศึกษาพิเศษ===
* Baram, Uzi and Lynda Carroll, editors. *A Historical Archaeology of the Ottoman Empire: Breaking New Ground* (Plenum/Kluwer Academic Press, 2000)
* Barkey, Karen. *Empire of Difference: The Ottomans in Comparative Perspective.* (2008) 357pp [https://www.amazon.com/Empire-Difference-Ottomans-Comparative-Perspective/dp/0521715334/ref=sr_1_7?ie=UTF8&s=books&qid=1240307430&sr=1-7 Amazon.com], excerpt and text search
* Davison, Roderic H. *Reform in the Ottoman Empire, 1856–1876* (New York: Gordian Press, 1973)
* Deringil, Selim. *The well-protected domains: ideology and the legitimation of power in the Ottoman Empire, 1876–1909* (London: IB Tauris, 1998)
* Findley, Carter V. *Bureaucratic Reform in the Ottoman Empire: The Sublime Porte, 1789–1922* (Princeton University Press, 1980)
* McMeekin, Sean. *The Berlin-Baghdad Express: The Ottoman Empire and Germany's Bid for World Power* (2010)
* Mikhail, Alan. *God's Shadow: Sultan Selim, His Ottoman Empire, and the Making of the Modern World* (2020) [https://www.amazon.com/Gods-Shadow-Sultan-Ottoman-Empire/dp/163149239X/  excerpt] on [[Selim I]] (1470–1529)
* Pamuk, Sevket. *A Monetary History of the Ottoman Empire* (1999). pp.&nbsp;276
* Stone, Norman "Turkey in the Russian Mirror" pp.&nbsp;86–100 from *Russia War, Peace and Diplomacy* edited by Mark & Ljubica Erickson, Weidenfeld & Nicolson: London, 2004 .
* Yaycioglu, Ali. *Partners of the empire: The crisis of the Ottoman order in the age of revolutions* (Stanford UP, 2016), covers 1760–1820 [https://doi.org/10.17192/meta.2018.10.7716 online review].

===ประวัติศาสตร์นิพนธ์===
* Aksan, Virginia H. "What's Up in Ottoman Studies?" *Journal of the Ottoman and Turkish Studies Association* 1.1–2 (2014): 3–21. [https://www.jstor.org/stable/10.2979/jottturstuass.1.1-2.3 online]
** [https://www.jstor.org/stable/10.2979/jottturstuass.2.1.215 comment by Ehud R. Toledano]  and  [https://muse.jhu.edu/article/745216/summary reply by Aksan] 
* Aksan, Virginia H. "Ottoman political writing, 1768–1808." *International Journal of Middle East Studies* 25.1 (1993): 53–69 [http://www.academia.edu/download/35157878/Aksan_OttomanPOlitical_WritingIJMES_1993.pdf online].
* Finkel, Caroline. "Ottoman history: whose history is it?." *International Journal of Turkish Studies* 14.1/2 (2008).
* Gerber, Haim. "Ottoman Historiography: Challenges of the Twenty-First Century." *Journal of the American Oriental Society,* 138#2 (2018), p.&nbsp;369+. [https://link.gale.com/apps/doc/A551496598/GPS?u=wikipedia&sid=GPS&xid=04b4884e online]
* Hartmann, Daniel Andreas. "Neo-Ottomanism: The Emergence and Utility of a New Narrative on Politics, Religion, Society, and History in Turkey" (PhD Dissertation, Central European University, 2013) [http://www.etd.ceu.hu/2013/hartmann_daniel.pdf online] .
* Eissenstat, Howard. "Children of Özal: The New Face of Turkish Studies" *Journal of the Ottoman and Turkish Studies Association* 1#1 (2014), pp.&nbsp;23–35 DOI: 10.2979/jottturstuass.1.1-2.23 [https://www.jstor.org/stable/10.2979/jottturstuass.1.1-2.23 online]
* 
* Lieven, Dominic. *Empire: The Russian Empire and its rivals* (Yale UP, 2002), comparisons with Russian, British, & Habsburg empires. [https://www.amazon.com/Empire-Russian-Its-Rivals/dp/0300097263/ excerpt]
* Mikhail, Alan; Philliou, Christine M. "The Ottoman Empire and the Imperial Turn," *Comparative Studies in Society & History* (2012) 54#4 pp.&nbsp;721–45. Comparing the Ottomans to other empires opens new insights about the dynamics of imperial rule, periodisation, and political transformation
* Olson, Robert, "Ottoman Empire" in 
* Quataert, Donald. "Ottoman History Writing and Changing Attitudes towards the Notion of 'Decline.'" *History Compass* 1 (2003): 1–9.
* Yaycıoğlu, Ali. "Ottoman Early Modern." *Journal of the Ottoman and Turkish Studies Association* 7.1 (2020): 70–73 [http://www.academia.edu/download/64051313/Ali%20Yaycioglu%20-%20Ottoman%20Early%20Modern.pdf online].
* Yılmaz, Yasir. "Nebulous Ottomans vs. Good Old Habsburgs: A Historiographical Comparison." *Austrian History Yearbook'' 48 (2017): 173–190. Online

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Ottoman Text Archive Project – University of Washington
* American Travelers to the Holy Land in the 19th Century  Shapell Manuscript Foundation
* The Ottoman Empire: Resources – University of Michigan
* Turkey in Asia, 1920

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ศาสนาอิสลาม
อ
อ
อ
อ
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศตุรกี
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในทวีปยุโรป
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในทวีปเอเชีย

หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:ก่อตั้งในปี พ.ศ. 1842
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2465
หมวดหมู่:ราชาธิปไตยในอดีต