ซุคฮอย ซู-7

**ซุคฮอย ซู-7**   () (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่า**ฟิตเตอร์-เอ**) เป็นเครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิดปีกลู่เครื่องยนต์ไอพ่นที่ใช้โดยสหภาพโซเวียตและพันธมิตร

## การออกแบบและการพัฒนา
ในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 สำนักงานออกแบบทดลองซุคฮอยได้เริ่มทำการเลียนแบบเครื่องบินขับไล่เอฟ-86 เซเบอร์ของสหรัฐอเมริกา ในฤดูร้อนทางสำนักงานได้เริ่มสร้างเครื่องบินขับไล่ปีกลู่ขึ้นมาเพื่อความได้เปรียบเหนือสมรภูมิ ต้นแบบแรกใช้ชื่อว่า**เอส-1** ถูกออกแบบมาเพื่อใช้เครื่องยนต์เทอร์โบไอพ่นไลยูก้า เอแอล-7 และมันกลายเป็นเครื่องบินลำแรกของโซเวียตที่ใช้หางที่แพนได้ทั้งหมด กรวยที่เคลื่อนที่ได้ในช่องรับลมมีไว้เพื่อนำอากาศเข้าสู่เครื่องยนต์เพื่อทำความเร็วเหนือเสียง เครื่องบินนั้นมีปีกที่ทำมุม 60 องศาและเก้าอี้ดีดตัว

เอส-1 ทำการบินครั้งแรกในวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2498 โดยมีนักบินชื่อเอ. จี. โคเชทคอฟเป็นผู้ควบคุม หลังจากทำการบินมา 11 ครั้งมันก็เปลี่ยนไปใช้เครื่องยนต์เอแอล-7 ที่มีสันดาปท้าย ต้นแบบของโซเวียตได้ทำสถิติความเร็วไว้ที่ 2,170 กิโลเมตรต่อชั่วโมงหรือ 2.04 มักในเดือนเมษายน พ.ศ. 2499 ต้นแบบถูกติดอาวุธเป็นปืนใหญ่อากาศนูเดลแมน เอ็น-37 ขนาด 37 ม.ม.และจรวดไม่นำวิถีขนาด 57 ม.ม. ต้นแบบลำที่สองชื่อ**เอส-2** ได้มีการนำระบบไฮดรอลิกมาใช้งาน การทดสอบนั้นยากมากเพราะเครื่องยนต์นั้นไว้ใจไม่ได้และเอส-1 ได้ตกลงในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2499 ทำให้นักบินไอ. เอ็น. โซโลคอฟเสียชีวิต เครื่องบินนั้นเข้าประจำการในชื่อ**ซู-7** 

ในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 การบินทางยุทธวิธีของโซเวียตได้มอบหมายงานให้ซุคฮอยในการพัฒนาซู-7 สำหรับโจมตีภาคพื้นดินขึ้นมา มันทำให้เกิด**ซู-22** ที่ยังคงเอกลักษณ์ของเอส-2 เอาไว้ มันมีโครงสร้างที่ออกแบบมาเพื่อการบินในระดับต่ำด้วยความเร็วสูง มันทำการบินครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2502 และเริ่มเข้าประจำการในปีพ.ศ. 2504 โดยใช้ชื่อว่า**ซู-7บี**

มีซู-7 ทั้งสิ้น 1,874 ลำที่ถูกผลิตออกมา โดยมี 691 ลำถูกส่งออก

## ประวัติการใช้งาน
ซู-7 ได้ทำการรบในอียิปต์ในสงครามหกวันเมื่อปีพ.ศ. 2510 กองทัพอากาศอินเดียได้ใช้ซู-7 บ่อยครั้งในการต่อสู้กับปากีสถานเมื่อปีพ.ศ. 2514 ฝูงบินซู-7 หกฝูงบินของอินเดียทำการบินเกือบ 1,500 เที่ยวในสงคราม และทำหน้าที่โจมตีในตอนกลางวันบ่อยครั้ง กองทัพอากาศอินเดียนั้นใช้ซู-7 อย่างหนัก โดยให้ทำการบินในอัตรานักบิน 6 คนหนึ่งทำการบินถึง 6 ครั้งต่อวัน มีเครื่องบินทั้งหมด 14 ลำที่ถูกยิงตก ส่วนมากมาจากการยิงของปืนต่อต้านอากาศยาน ซู-7 ยังได้ยิงเครื่องเช็งยาง เจ-6 ที่ผลิตโดยจีนตกหนึ่งลำ หลังจากที่สงครามสิ้นสุดลงก็พบว่าเครื่องบินได้รับความเสียหายจากปืนต่อต้านอากาศเสียส่วนใหญ่ แต่ก็ยังคงบินกลับฐานได้อย่างปลอดภัย มีรายงานที่ยังไม่ได้รับการยืนยันอ้างว่านักบินนายหนึ่งได้ยิงเอฟ-86 เซเบอร์ลำหนึ่งตก อย่างไรก็ตามไม่มีการพูดถึงเรื่องนี้ในกองทัพอากาศอินเดียเพราะว่าไม่มีการรายงานจากนักบินเอง ในเหตุการณ์คล้ายกันมีซู-7 ลำหนึ่งถูกยิงเสียหายหนักจากขีปนาวุธไซด์ไวน์เดอร์ที่มาจากมิก-19 การกระแทกทำให้แฟล็บ แพนปีก และขีปนาวุธได้รับความเสียหาย อย่างไรก็ตามนักบินก็สามารถกลับฐานได้ ในขณะที่ปากีสถานรายงานว่านักบินถูกยิงตก

ซู-7 นั้นได้รับความเสียหายจากการบินขึ้นสูงและความเร็วในการลงจอด ความเร็วในการลงจอดคือ 450 กิโลเมตรต่อชั่วโมงซึ่งเมื่อรวมกับห้องนักบินที่มองได้ยากและการขาดระบบช่วยการลงจอดจึงทำให้มันยากมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสภาพอากาศที่เลวร้าย ในปีพ.ศ. 2504-2505 ซุคฮอยได้ทดสอบโบลวน์แฟล็บ (*blown flap*) กับ**เอส-25** แต่มันก็มีประโยชน์น้อยเกินไปที่จะนำมาใช้งานจริง จรวดแบบใหม่ถูกพบว่ามีประโยชน์มากกว่าและนำไปใช้กับซู-7บีเคแอล การพยายามพัฒนาการบินขึ้น-ลงทำให้เกิดซุคฮอย ซู-17  

## รุ่นต่างๆ
thumb|right|ซู-7บีเคแอลที่มีล้อลงจอดพร้อมสกี และเครื่องยิงจรวดยูบี-16 ขนาด 57 ม.ม.
;ซู-7
:เป็นรุ่นมาตรฐานการผลิตแบบแรก มันคือเครื่องบินขับไล่ทางยุทธวิธี ใช้ชื่อว่าเอส-2 ทำการผลิตตั้งแต่ปีพ.ศ. 2500-2503 โดยผลิตออกมา 132 ลำ มันประจำการจนถึงปีพ.ศ. 2508 
;ซู-7บี
:เป็นรุ่นโจมตีภาคพื้นดิน ใช้ชื่อว่า**เอส-22** ผลิตตั้งแต่ปีพ.ศ. 2503-2505 
;ซู-7บีเอ็ม
:เป็นรุ่นที่ใช้เครื่องยนต์ เอแอล-7เอฟ-1 ที่มีการพัฒนาระบบเชื้อเพลิง มีถังเชื้อเพลิงที่ปีก มันสามารถบรรทุกระเบิดนิวเคลียร์ได้ด้วย ถูกผลิตตั้งแต่ปีพ.ศ. 2506-2508
;ซู-7บีเคแอล
:เป็นรุ่นที่สามารถลงจอดบนพื้นที่หยาบได้โดยใช้สกีที่ติดอยู่ข้างล้อ มันใช้จรวดจาโต้เอสพีอาร์ดี-110 ที่มีแรงขับ 13,300 ปอนด์ และร่มสำหรับเบรกสองชุด ในเริ่มใช้งานในปีพ.ศ. 2508 โรงงานเรียกมันว่าเอส-22เคแอล ทำการผลิตทั้งแต่ปีพ.ศ. 2508-2515 
;ซู-7บีเอ็มเค
:เป็นรุ่นส่งออกของซู-7บีเอ็ม ทำการผลิตตั้งแต่ปีพ.ศ. 2510-2514
;ซู-7ยู 
:เป็นรุ่นสำหรับการฝึกที่มีสองที่นั่งโดยลดความจุเชื้อเพลิงลง ทำการบินครั้งแรกในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2508 ผลิตตั้งแต่ปีพ.ศ. 2509-2515 โดยมีรุ่นส่งออกที่ใช้ชื่อ**ซู-7ยูเอ็มเค**
;ซู-7ยูเอ็ม
:เป็นรุ่นฝึกที่มีสองที่นั่งของซู-7บีเอ็ม
;ซู-7ยูเอ็มเค
:เป็นรุ่นฝึกที่มีสองที่นั่งของซู-7บีเอ็มเค
;ซู-7ไอจี
:เป็นรุ่นทดลองปีกแบบพับได้ซึ่งทำการพัฒนาเป็นซุคฮอย ซู-17 

## ประเทศผู้ใช้งาน
400px|thumb|สีแดงคือผู้ใช้งาน สีน้ำเงินคืออดีตผู้ใช้งาน
;
*  มีทั้งหมด 46 ลำรวมทั้งแบบสำหรับฝึก 16 ลำ กองทัพอากาศอัฟกานิสถานได้รับเครื่องบินในปีพ.ศ. 2515 การส่งกำลังทดแทนเกิดขึ้นในทศวรรษที่ 2523 ทำให้มีเพิ่มเป็น 120 ลำ ปัจจุบันถูกปลดประจำการหมดแล้ว
;
*  กองทัพอากาศแอลจีเรียไม่ได้ใช้ซู-7 อีกต่อไปแล้ว  
;
*  อาจยังอยู่ในประจำการ
;
* กองทัพอากาศเช็คมี 60 ลำ ลำสุดท้ายถูกปลดประจำการในปีพ.ศ. 2533 
; 
* กองทัพอากาศฮังการีไม่ได้ใช้ซู-7 แล้ว 
;
* กองทัพอากาศอียิปต์ไม่ได้ใช้ซู-7 แล้ว 
;
* ได้รับทั้งหมด 160 ลำ ทั้งหมดถูกปลดประจำการจากกองทัพอากาศอินเดีย  
; 
* กองทัพอากาศอิรักไม่ได้ใช้ซู-7 แล้ว   
;
* กองทัพอากาศเกาหลีเหนือใช้ซู-7 อยู่ 18 ลำ 
;
* กองทัพอากาศโปแลนด์ใช้ซู-7 อยู่ 46 ลำ ปัจจุบันถูกปลดประจำการหมดแล้ว 
;
* กองทัพอากาศโซเวียต
;
;
* กองทัพอากาศซีเรีย
;
* กองทัพอากาศสาธารณรัฐประชาชนเวียดนาม

## รายละเอียด ซุคฮอย ซู-7
ข้อมูลจำเพาะ
* **ลูกเรือ** 1 นาย
* **ความยาว** 16.80 เมตร
* **ระยะระหว่างปลายปีกทั้งสอง** 9.31 เมตร
* **ความสูง** 4.99 เมตร
* **พื้นที่ปีก** 34 ตารางเมตร
* **น้ำหนักเปล่า** 8,330 กิโลกรัม
* **น้ำหนักพร้อมอาวุธ** 13,570 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด** 15,210 กิโลกรัม 
* **ขุมกำลัง** เครื่องยนต์ไอ่พ่นเทอร์โบพร้อมสันดาปท้าย ไลยูก้า เอแอล-7เอฟ-1 หนึ่งเครื่อง
* * ให้แรงขับ 14,980 ปอนด์
* * เมื่อใช้สันดาปท้าย 22,150 ปอนด์
* **ความจุเชื้อเพลิง** 3,220 กิโลกรัม
* **ความเร็สูงสุด** ที่ระดับน้ำทะเล 1,150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (0.94 มัค) ที่ระดับความสูง 2,150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง 
* **พิสัย** 1,650 กิโลเมตร
* **เพดานบินทำการ** 57,740 ฟุต
* **อัตราการไต่ระดับ** 31,500 ฟุตต่อนาที 
* **น้ำหนักบรรทุกบนปีก** 434.8 กิโลกรัมต่อตารางเมตร
* **อัตราแรงขับต่อน้ำหนัก** 0.71
* **ระยะบินขึ้น** 950 เมตร
* **ระยะลงจอด** 700 เมตร
* **อาวุธ**
* * ปืนใหญ่อากาศนูเดลแมน-ริกห์เตอร์ เอ็นอาร์-30 ขนาด 30 ม.ม. 2 กระบอก พร้อมกระสุนกระบอกละ 80 นัด
* * จุดติดตั้งอาวุธ 6 จุด (2,000 กิโลกรัม) ปกติมักเป็นถังเชื้อเพลิงใต้ลำตัวขนาด 600 ลิตรสองถัง และระเบิดขนาด 500 หรือ 250 กิโลกรัมผสมกับกระเปาะยิงจรวดขนาด 57 ม.ม.ยูบี-16-57ยู ระเบิดนิวเคลียร์ 8ยู69 ขนาด 5 กิโลตันสามารถถูกติดตั้งไว้ที่ใต้ลำตัวได้  

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
;การพัฒนาที่เกี่ยวข้อง
* ซู-17/ซู-20/ซู-22

;อากาศยานเทียบเท่า

* ฮัล เอชเอฟ-24 มารุต

หมวดหมู่:เครื่องบินซุคฮอย
หมวดหมู่:เครื่องบินโจมตี
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่สัญชาติโซเวียต