open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
คริสต์ศาสนิกชนชาวอาหรับ

**คริสต์ศาสนิกชนชาวอาหรับ** ( *อัลมะซีฮียูน อัลอะร็อบ*) เป็นชาวอาหรับที่นับถือศาสนาคริสต์ บางส่วนสืบเชื้อสายมาจากเผ่าอาหรับคริสเตียนโบราณที่ไม่ได้เข้ารีตเป็นอิสลาม มีการประเมินว่าคริสต์ศาสนิกชนชาวอาหรับมีจำนวนประมาณ 520,000–1,650,000 คนอาศัยอยู่ในประเทศซีเรีย 1,050,000–1,650,000 คน (รวมมาโรไนต์) ในประเทศเลบานอน 221,000 คนในประเทศจอร์แดน 8–9,000,000 คน (รวมชาวคอปต์) ในประเทศอียิปต์ ในประเทศอิสราเอล 134,130 คน และในปาเลสไตน์ 50,000 คน

ผู้ย้ายถิ่นจากสังคมอาหรับหรือคริสต์ศาสนิกชนชาวอาหรับพลัดถิ่นมาจากตะวันออกกลาง โดยอาศัยอยู่ทั่วทวีปอเมริกา โดยเฉพาะในประเทศอาร์เจนตินา, ประเทศบราซิล, ประเทศชิลี, ประเทศเม็กซิโก, ประเทศเวเนซุเอลา, ประเทศโคลอมเบีย และสหรัฐ อย่างไรก็ตาม ผู้ย้ายถิ่นในอเมริกา โดยเฉพาะกลุ่มแรก ๆ ไม่สามารถพูดภาษาอาหรับหรือมีเอกลักษณ์ความเป็นอาหรับอยู่เลย

เผ่าอาหรับแรกที่นับถือศาสนาคริสต์น่าจะเป็นราชอาณาจักรแนบาเทียและฆ็อสซานิด ในช่วงศตวรรษที่ 5 - 6 พวกฆ็อสซานิดได้เป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิไบแซนไทน์ กลายเป็นกันชนต่อชนเผ่าอาหรับนอกศาสนาในอาระเบีย อันนุอ์มานที่ 3 อิบน์ อัลมุนซิร กษัตริย์องค์สุดท้ายของลัคมิดได้เข้านับถือศาสนาคริสต์ 

คริสต์ศาสนิกชนชาวอาหรับมีบทบาทสำคัญในสมัยใหม่ และเพราะได้ก่อร่างการศึกษาแก่ชนชั้นสูงและชนชั้นกระฎุมพี พวกเขามีส่วนสำคัญในด้านการเมือง, ธุรกิจ และวัฒนธรรมของโลกอาหรับ ปัจจุบัน ชาวอาหรับคริสเตียนยังคงมีบทบาทในสังคมอาหรับ และชาวคริสต์มักมีทรัพย์สิน, การศึกษาดี และเป็นกลางทางการเมือง

## ดูเพิ่ม
* ศาสนาคริสต์ในตะวันออกกลาง
* รายชื่อคำศัพท์ศาสนาคริสต์ในภาษาอาหรับ
* สังคมอาหรับออร์ทอดอกซ์
* การแปลคำภีร์ไบเบิล (ภาษาอาหรับ)
* ยอห์นชาวดามัสกัส
* โซโฟรเนียสแห่งเยรูซาเลม
* ตัฆลิบ

## อ้างอิง

## สารานุกรม
* Sir Ronald Storrs, *The Memoirs of Sir Ronald Storrs*. Putnam, New York, 1937.
* Itamar Katz and Ruth Kark, 'The Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem and its congregation: dissent over real estate' in *The International Journal of Middle East Studies*, Vol. 37, 2005.
* ''Orthodox Shun Patriarch Irineos''
* Seth J. Frantzman, *The Strength and the Weakness: The Arab Christians in Mandatory Palestine and the 1948 War*, unpublished M.A thesis at The Hebrew University of Jerusalem.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Arabic Christians community
* Arabic Christians magazine
* Sample of Melkite Chant in Arabic, English, and Greek
* Christian Minorities in the Islamic World: No Arab Spring for Christians Qantara.de
วัดแจงร้อน

**วัดแจงร้อน** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร บริเวณปากคลองแจงร้อน

## ประวัติ
สันนิษฐานว่าสร้างวัดขึ้นราวปี พ.ศ. 2300 ช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง เดิมมีนามว่า **วัดพารา** บ้างก็ว่าชื่อ **วัดหงษ์ร่อน** มีเรื่องเล่าว่าขณะกำลังสร้างวัด มีหงส์ตัวหนึ่งบินร่อนมาอยู่เหนือบริเวณวัด ผู้ที่เคยเห็นอุโบสถหลังเก่า เล่าว่ามีเสาคู่หนึ่งด้านหน้า ยอดเสาหารทำเป็นรูปหงส์กางปีกทั้งสองเสา แต่อุโบสถได้ถูกรื้อไปในปี พ.ศ. 2461 ส่วนชื่อ *แจงร้อน*  ไม่มีใครทราบว่าหมายถึงอะไร บ้างว่าเพี้ยนมาจาก *แจงร้อย* บ้าง *แร้งร่อน* บ้าง วัดแจงร้อนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2461

## อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถของวัดแจงร้อนปัจจุบัน อาจจะเป็นพระอุโบสถหลังที่ 4 หรือ 5 ที่ได้ปลูกสร้างขึ้นมาบนที่เดียวกัน พระอุโบสถปัจจุบันสร้างสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2466 โดยมี พระครูประสิทธิ์สิกขการ (หลวงพ่อจวน) เป็นผู้ดำริสร้างขึ้น  อุโบสถมีขนาดกว้าง 13 เมตร ยาว 23 เมตร หันหน้าลงแม่น้ำเจ้าพระยาทางด้านทิศตะวันออก

วิหารก่ออิฐถือปูนกว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร ผนังก่อทึบไม่มีหน้าต่าง เข้าใจว่าวิหารนี้สร้างคู่กับพระอุโบสถหลังเดิมที่ถูกรื้อไป เมื่อ พ.ศ. 2461 ลวดลายภายในกรอบหน้าบัน และบนกรอบซุ้มประตู เป็นลวดลายปูนปั้นที่งดงาม ภายในประดิษฐาน *หลวงพ่อหินแดง* พระพุทธรูปปางสมาธิทำมาจากศิลาแลงสีแดง

วิหารเป็นแบบพระราชนิยมสมัยรัชกาลที่ 3 ส่วนศาลาการเปรียญ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2470 ที่หน้าบันทำเป็นลายปูนปั้นหมูป่ากำลังโผล่หน้าออกมาจากปากถ้ำโดยประดับด้วยกระจกสีเป็นรูปป่า

## อ้างอิง

แจงร้อน
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตราษฎร์บูรณะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา
วัดสน

**วัดสน** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองแจงร้อน ในแขวงราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร

วัดสร้างขึ้นเมื่อราวปี พ.ศ. 2400 จากการสันนิษฐานอุโบสถหลังเดิมที่รื้อถอนเมื่อ พ.ศ. 2458 แต่เดิมบริเวณนี้มีต้นสนอยู่มาก จึงได้ชื่อว่า **วัดต้นสน** ต่อมาชาวบ้าน เรียกสั้น ๆ ว่า วัดสน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อใดไม่แน่ชัด คาดว่า ราว พ.ศ. 2415 วัดยังมีการจัดตั้งโรงเรียนการสอนพระปริยัติธรรม วัดมีการจัดทำวัตถุมงคล เช่น ตระกรุด 7 ดอก ตะกรุดโทนกุมารทอง ตะกรุดเดี่ยวหรือพิรอดแขน ผ้ายันต์

## อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร มีเครื่องลายครามประดับทั้งหน้าและหลัง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังทั้ง 4 ด้าน เล่าเรื่องพุทธประวัติและทศชาติชาดก มีพระพุทธรูป 3 องค์ โดยองค์ประธานสร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ส่วนอีก 2 องค์ เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ตั้งแต่อุโบสถหลังเดิม

มีกุฏิ 20 หลัง มีหอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ 2 หลัง หลังแรกสร้างด้วยไม้สักมีอายุเก่าแก่กว่า 100 ปี อีกหลังมีบันไดพระยานาคทอดยาวขี้นไปสูง สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามของกรุงเทพมหานคร และรูปเหมือนหลวงปู่โม้ เป็นเกจิอาจารย์ที่ชาวราษฎร์บูรณะรู้จักดี

## อ้างอิง

สน
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตราษฎร์บูรณะ
วัดบางปะกอก

**วัดบางปะกอก** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมคลองบางปะกอก

## ประวัติ
สันนิษฐานว่าสร้างวัดขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาได้กลายเป็นวัดร้างเมื่อคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เดิมชื่อ **วัดบางคี่** จนราวปี พ.ศ. 2325 ผู้คนได้ย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณวัดเป็นจำนวนมาก อันเนื่องจากที่ตั้งอันเป็นที่ราบลุ่มและอยู่ริมคลอง ชาวบ้านจึงช่วยกันบูรณะปฏิสังขรณ์วัด ได้รับขนานนามว่า วัดบางปะกอก ตามชื่อคลอง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2327 สันนิษฐานว่าได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ พ.ศ. 2400 ในยุคท่านพระครูประศาสน์สิกขกิจ อินทโชติ (พริ้ง) เป็นเจ้าอาวาสวัด ท่านได้สร้างวิหาร สร้างเสร็จปี พ.ศ. 2484 ยังสร้างโรงเรียนวัดบางปะกอกในปีเดียวกันนี้ เมื่อคราวสงครามมหาเอเชียบูรพา วัดบางปะกอกเป็นที่หลบภัยของประชาชน เจ้านายในวังก็ต่างมาพึ่งบารมีที่วัด โดยวัดบางปะกอกอยู่ห่างจากอู่ต่อเรือของญี่ปุ่นเล็กน้อย

หลวงปู่พริ้งเป็นพระอาจารย์ที่ได้รับความนับถือมาก ทั้งเรื่องวิชาอาคม วิชาล่องหนอยู่ยงคงกระพัน รวมถึงวิทยาคมด้านการสัก มีความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนโบราณ การดูฤกษ์ยามทำนายโชคชะตา ยังได้มีการสร้างเครื่องรางของขลัง เช่น ลูกอมดำ พระพิมพ์ พระผง

## อาคารเสนาสนะ
วัดมีเจดีย์อยู่ 2 องค์ สร้างเป็นแบบศิลปะมอญและศิลปะเขมร มีวิหารอยู่ 2 หลัง หลังแรกสร้างด้วยปูนเป็นศิลปะแบบเขมร ส่วนหลังที่สองสร้างด้วยไม้สัก มีลวดลายฉลุ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยต้นรัตนโกสินทร์ ส่วนหอไตรสร้างเป็นทรงไทยอยู่กลางสระน้ำ

## อ้างอิง

บางปะกอก
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตราษฎร์บูรณะ
วัดราษฎร์บูรณะ (กรุงเทพมหานคร)

**วัดราษฎร์บูรณะ** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่แขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร

## ประวัติ
เริ่มสร้างวัดประมาณ พ.ศ. 2310 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีชาย 3 คนพี่น้อง คือ สวน ทัด และทอง เป็นผู้สร้างวัด ไม่ปรากฏว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อใด แต่ครั้งที่สองเมื่อ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ชาวบ้านเรียกว่า **วัดนอก** หรือ **วัดปากคลอง** อันเนื่องจากอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงปากคลองราษฎร์บูรณะ ชื่อของวัดได้รับการเอ่ยถึงใน โคลงนิราศชุมพร แต่งโดย พระพิพิธสาลี (ยุคสมัยรัชกาลที่ 1) ยังได้รับการเอ่ยถึงใน โคลงนิราศพระยาตรัง ที่พระยาตรังแต่งขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 2 ทั้งสองเอกสารระบุชื่อวัดว่า **วัดราชบุรณะ** และอาจเป็นไปได้ว่าวัดสร้างขึ้นโดยกษัตริย์หรือพระบรมวงศานุวงศ์ ตามความหมายชื่อ แต่ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดราษฎร์บูรณะ

วัดยังได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรม ทั้งแผนกธรรมและแผนกบาลี ในนามสำนักเรียนคณะเขตราษฎร์บูรณะ

## อาคารเสนาสนะ
วัดมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง คาดว่าสร้างขึ้นสมัย ร.3–4 มีพระพุทธรูป คือ หลวงพ่อพระพุทธโสธร (จำลอง) สร้าง พ.ศ. 2499 อุโบสถหลังเก่าสร้างมานานคู่กับวัด ปัจจุบันจึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ ในพื้นที่เดิม แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2538 เป็นทรงไทยคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 9 เมตร ยาว 25.50 เมตร เป็นอุโบสถแบบมีเสาพะไลรอบ หอระฆังและหอกลอง นายชุน กาญจนกุนชร สร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2474

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระอาจารย์ไหล         
* พระอาจารย์เอี่ยม
* พระอาจารย์เปีย
* พระอาจารย์เมี้ยน
* พระอาจารย์ร่วม
* พระอาจารย์ทองอยู่
* พระครูวิจิตรบูรณการ
* พระครูสิริวีราภรณ์ (บุญมี วีรปญฺโญ)
* พระมหาสมศักดิ์ ทนฺตจิตฺโต
## อ้างอิง

ราษฎร์บูรณะ
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตราษฎร์บูรณะ
สนามกีฬาอาริอาเกะ

**สนามกีฬาอาริอาเกะ** () เป็นสนามกีฬาในร่มที่ตั้งอยู่ในย่านอาริอาเกะ เขตโคโต โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2017 และแล้วเสร็จในวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 2019

สนามแห่งนี้เป็นหนึ่งในสนามที่ใช้จัดการแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และวีลแชร์บาสเกตบอลในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

อาริอาเกะ
หมวดหมู่:สนามบาสเกตบอลในประเทศญี่ปุ่น
อาริอาเกะ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเขตโคโต
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2563
วัดสารอด

**วัดสารอด** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณริมคลองราษฎร์บูรณะ ในแขวงราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร

## ประวัติ
วัดสารอดสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย เนื่องจากพบใบเสมาสมัยอยุธยาตอนปลาย ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมมีเนื้อที่ประมาณ 4 ไร่ ต่อมาได้ซื้อที่ดินเพิ่มเติมอีก ชื่อเดิมคือ **วัดเสือรอด** เนื่องจากเมื่อแรกสร้าง มีเสือตัวหนึ่งถูกยิงได้รับบาดเจ็บ แล้ววิ่งหนีมาที่บริเวณวัด รอดตายอย่างปาฏิหาริย์

ประมาณ พ.ศ. 2457 ในสมัยรัชกาลที่ 6 ต้นสกุลกาญจนกุญชรได้บูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะทั้งอาราม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530

## อาคารเสนาสนะ
อุโบสถ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 10.62 เมตร ยาว 23.36 เมตร หลังคาลด 3 ชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ จิตรกรรมฝาผนังเขียนเป็นภาพเหตุการณ์ในพุทธประวัติ มีพระพุทธรูปปางสมาธิ ซึ่งมีพุทธลักษณะเช่นเดียวกับพระพุทธชินราช ขนาดหน้าตักกว้างประมาณ 80 นิ้ว เป็นพระประธาน

วิหาร เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น มีนามว่า *หลวงพ่อรอด* เล่ากันว่า หลวงพ่อรอด เคยถูกขโมยลงเรือ แล้วเรือล่ม หลวงพ่อรอดลอยกลับมาที่วัดดังเดิม วิหารมีจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องพระสุธน-มโนราห์

ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร

## อ้างอิง

สารอด
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตราษฎร์บูรณะ
การสังหารหมู่ที่บิสคารี

**การสังหารหมู่ที่บิสคารี** เป็นอาชญากรรมสงครามที่ถูกดำเนินการโดยสมาชิกทหารของกองทัพบกสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งหมายถึงสองเหตุการณ์ที่ทหารสหรัฐมีส่วนร่วมในการสังหารหมู่ต่อเชลยศึกที่ไม่มีอาวุธ ได้แก่ ทหารอิตาลี 71 นาย และทหารเยอรมัน 2 นาย ที่ฐานทัพอากาศของหน่วย Regia Aeronautica ที่ 504 ในซันโตปิเอโตร หมู่บ้านขนาดเล็กที่อยู่ใกล้กับเมืองคาลตาจิโรนี ทางตอนใต้ของเกาะซิซิลี อิตาลี เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1943

## เบื้องหลัง
เป็นส่วนหนึ่งของการบุกครองเกาะซิซิลีของฝ่ายสัมพันธมิตร กองทัพสหรัฐที่เจ็ดภายใต้บัญชาการโดยพลโท จอร์จ เอส. แพตตัน และกองทัพบกบริติซที่แปดภายใต้บัญชาการโดยนายพล เซอร์ เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี ทำการบุกครองหัวมุมทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 ในขณะที่ส่วนหนึ่งชองกองทัพน้อยที่สองภายใต้บัญชาการโดยโอมาร์ เนลสัน แบรดลีย์ กองพลทหารราบที่ 45 ได้รับภารกิจที่ยากลำบาก แม้ว่าจะเป็นเพียงส่วนหนึ่งของกองพล"สีเขียว"(เช่น ไม่มีประสบการณ์ในการสู้รบมาก่อน) มีส่วนร่วมในการบุกครอง กรมทหารราบที่ 157 และ 179 ของกองพลที่ 45 ได้รับภารกิจในการเข้ายึดครองเมืองชายฝั่งหลายเมืองและสนามบินโคมิโซก่อนที่จะไปเข้าสมทบกับกองพลทหารราบแคนาดาที่ 1

กรมทหารราบที่ 180 ได้รับภารกิจในการเข้ายึดสนามบินบิสคารีและไปเข้าสมทบกับกองพลทหารราบสหรัฐที่หนึ่ง กรมทหารราบที่ 180 ได้ปฏิบัติหน้าที่ได้แย่ใน 48 ชั่วโมงแรกของการยกพลขึ้นบกที่พลตรี Troy Middleton ได้พิจารณาที่จะบรรเทาผ่อนคลายให้กับผู้บัญชาการ แแทนที่, ผู้ช่วยของผู้บัญชาการกองพลซึ่งถูกส่งไปควบคุมดูแลการฝึกซ้อมอย่างใกล้ชิดมากกว่าการจัดตั้งหน่วยกรมทหาร 

ในช่วงการเข้ายึดสนามบินบิสคารี เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 ทหารของกรมทหารราบที่ 180 ได้ทำการสังหารต่อเชลยศึกทั้งหมด ได้แก่ ชาวอิตาลี 71 นาย และชาวเยอรมัน 2 นายในสองเหตุการณ์ที่แยกต่างหาก ในช่วงเหตุการณ์แรก เชลยศึกชาวอิตาลี 35 นาย และชาวเยอรมัน 2 นายล้วนถูกสังหาร ในขณะที่เชลยศึกชาวอิตาลีอีก 36 นายล้วนถูกสังหารเช่นกันในช่วงเหตุการณ์ที่สอง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การสังหารหมู่ในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:อาชญากรรมสงครามโลกครั้งที่สอง
ซัลทซ์กิทเทอร์

**ซัลทซ์กิทเทอร์** (, ; อีสต์ฟาเลีย: *Soltgitter*) เป็นเมืองอิสระทางตะวันออกเฉียงใต้ของนีเดอร์ซัคเซิน, ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ระหว่าง Hildesheim และเบราน์ชไวค์ เมื่อนับรวมกับว็อลฟส์บวร์คและเบราน์ชไวค์, ซัลทซ์กิทเทอร์เป็นหนึ่งในเจ็ด *Oberzentren* ของนีเดอร์ซัคเซิน (ประมาณเทียบเท่ากับเขตปริมณฑล) ด้วยประชากรกว่า 101,079 คนและพื้นที่กว่า 223.92 ตารางกิโลเมตร (86.46 ตารางไมล์) (ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2015) พื้นที่ของมันมีขนาดใหญ่ที่สุดในนีเดอร์ซัคเซินและเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนี ซัลทซ์กิทเทอร์มีต้นกำเนิดมาจากการรวมตัวกันของเมืองเล็ก ๆ และหมู่บ้านหลายแห่งและในปัจจุบันประกอบด้วย 31 เบอโรซึ่งมีขนาดเล็กและมีพื้นที่ชนบทเปิดกว้างระหว่างเบอโร ถนนขายของสายหลักของเมืองเล็กอยู่ในเบอโร Lebenstedt และย่านธุรกิจกลางอยู่ในเบอโร Salzgitter-Bad เมืองที่ใกล้ที่สุดคือ Braunschweig ประมาณ 23 กิโลเมตร (14 ไมล์) ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือและฮันโนเฟอร์ประมาณ 51 กิโลเมตร (32 ไมล์) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ประชากรของเมืองซัลทซ์กิทเทอร์มีผู้อยู่อาศัยเกิน 100,000 คนนับตั้งแต่ก่อตั้งในปี 1942 (ซึ่งทำให้เป็นนคร (Großstadt) ตรงกันข้ามกับเมือง (Stadt) ตามคำนิยามของเยอรมัน) เมื่อยังถูกเรียกว่า Watenstedt-Salzgitter นอกจากว็อลฟส์บวร์ค, เลเวอร์คูเซินและ Eisenhüttenstadt แล้ว ซัลทซ์กิทเทอร์เป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองในเยอรมนีที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 20

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:เมืองในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน
พิพัฒนาการนิยม

**พิพัฒนาการนิยม** หรือ **พัฒนนิยม** () เป็นปรัชญาการเมืองที่สนับสนุนการปฏิรูปสังคม โดยอิงตามแนวคิดของความก้าวหน้า ที่ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี การพัฒนาเศรษฐกิจ และการจัดระเบียบทางสังคม มีความสำคัญต่อการปรับปรุงสภาพการเป็นอยู่ของมนุษย์ พิพัฒนาการนิยมเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งในช่วงยุคเรืองปัญญาในยุโรป จากความเชื่อที่ยุโรปกำลังแสดงให้เห็นว่าสังคมสามารถก้าวหน้าในความสุภาพจากสภาพที่อนารยะเป็นอารยะได้ผ่านการเสริมสร้างหลักฐานเชิงประสบการณ์พื้นฐานในฐานะรากฐานของสังคม คนสำคัญแห่งยุคเรืองปัญญาเชื่อว่าความก้าวหน้านั้นเป็นสากลกับทุกสังคมและความคิดเหล่านี้จะกระจายไปทั่วโลกจากยุโรป

ความคิดทางการเมืองร่วมสมัยของพัฒนนิยมได้ถูกนำไปผูกกับแนวคิดการแทรกแซงทางเศรษฐกิจ และเกิดจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่เกิดจากอุตสาหกรรมในโลกตะวันตกในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 พัฒนนิยมใช้มุมมองที่ว่าความคืบหน้าถูกยับยั้งโดยความ ไม่เท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจมากมายระหว่างคนรวยและคนจน ทุนนิยมแบบปล่อยให้ทำไปที่มีการควบคุมน้อยกับบริษัทที่ผูกขาด และความขัดแย้งที่รุนแรงบ่อยครั้งระหว่างนายทุนและลูกจ้าง โดยอ้างว่าจำเป็นต้องมีมาตรการเพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้

ความหมายของพัฒนนิยมนั้นแตกต่างกันไปตามเวลาและจากมุมมองที่แตกต่างกัน พัฒนนิยมในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ถูกเชื่อมโยงกับสุพันธุศาสตร์และการเคลื่อนไหวแบบพอประมาณ ซึ่งทั้งคู่เกิดขึ้นเพื่อส่งเสริมสุขภาพของประชาชนและเป็นการริเริ่มเพื่อมุ่งสู่เป้าหมายนั้น ซึ่งต่างจากพัฒนนิยมยุคแรกเริ่มที่ถูกเชื่อมโยงกับเสรีนิยมทั้งทางสังคมและเศรษฐกิจ พัฒนนิยมร่วมสมัยส่งเสริมนโยบายสาธารณะที่พวกเขาเชื่อว่าจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางสังคมในเชิงบวก ในศตวรรษที่ 21 การเคลื่อนไหวพัฒนนิยมคือ "การเคลื่อนไหวทางสังคมหรือการเมืองที่มีเป้าหมายเพื่อเป็นตัวแทนผลประโยชน์ของคนธรรมดาสามัญ ผ่านการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง และการสนับสนุนการกระทำของรัฐบาล"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิพัฒนาการนิยม
หมวดหมู่:สังคมนิยมประชาธิปไตย
หมวดหมู่:การเมืองฝ่ายซ้าย
หมวดหมู่:อุดมการณ์ทางการเมือง
หมวดหมู่:การเคลื่อนไหวทางการเมือง
หมวดหมู่:การคิดวิเคราะห์
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ของมโนคติ
หมวดหมู่:ความยุติธรรม
หมวดหมู่:ปรัชญาการศึกษา
หมวดหมู่:ขบวนการทางการเมือง
หมวดหมู่:การเปลี่ยนแปลงทางสังคม
หมวดหมู่:ขบวนการทางสังคม
หมวดหมู่:วิวัฒนาการทางสังคมวัฒนธรรม
อัสตานาอารีนา

**อัสตานาอารีนา** () เป็นสนามฟุตบอลที่ตั้งอยู่ที่อัสตานาในประเทศคาซัคสถาน จุคนได้ 30,000 ที่นั่ง และมีหลังคาที่เปิด-ปิดได้ สนามแห่งนี้เป็นสนามเหย้าของฟุตบอลทีมชาติคาซัคสถาน และเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศ ก่อสร้างตั้งแต่ ค.ศ. 2006–2009 ด้วยงบประมาณ 185 ล้านดอลลาร์ และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 นอกจากทีมชาติแล้ว สนามแห่งนี้ยังเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลอัสตานาในคาซัคสถานพรีเมียร์ลีก และสโมสรฟุตบอลเบย์เตเรกในเฟิสต์ดิวิชัน สนามแห่งนี้เคยใช้จัดพิธีเปิดเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2011 อัสตานาอารีนาเป็นหนึ่งในสนามที่ถูกเสนอชื่อเพื่อใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 สนามมีลักษณะเป็นวงรี สร้างบนพื้นที่สี่เหลี่ยม 232,485 ตารางเมตร (330 x 704.5)

## ประวัติ
[thumb|left|อัสตานาอารีนา ก่อน[ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบเพลย์ออฟ ระหว่างอัสตานากับเซลติก]]
อัสตานาอารีนา ออกแบบโดยบริษัทสถาปนิกป็อปปูลัสและตาบันลีโอกลู และเริ่มก่อสร้างใน ค.ศ. 2006 บริษัทรับเหมาหลักคือเซมบอล สนามเปิดใช้งานในนัดที่โลโคโมติฟอัสตานาพบกับทีมชาติคาซัคสถานรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี ในวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 2009

ในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 อัสตานาอารีนา เป็นสนามในพิธีเปิดเอเชียนเกมส์ฤดูหนาวครั้งที่ 7

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

หมวดหมู่:สนามฟุตบอลในประเทศคาซัคสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอัสตานา
หมวดหมู่:กีฬาในอัสตานา
ฟุตบอลในประเทศคาซัคสถาน

**[[ฟุตบอล]]ใน[[ประเทศคาซัคสถาน]]** บริหารโดยสหพันธ์ฟุตบอลคาซัคสถานซึ่งทำหน้าที่ควบคุมฟุตบอลทีมชาติทั้งทีมชาย ทีมหญิง และทีมฟุตซอล ฟุตบอลเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในประเทศ รองลงมาคือ ฮอกกี้น้ำแข็ง

## การแข่งขันในประเทศ
การแข่งขันลีกหลักของประเทศคือ คาซัคสถานพรีเมียร์ลีก ซึ่งจัดการแข่งขันครั้งแรกใน ค.ศ. 1992 เดิมเคยเป็นโซน 8 ของลีกฟุตบอลระดับสามของโซเวียต ใน ค.ศ. 1994 ได้ก่อตั้งเฟิสต์ดิวิชันและเซคันด์ดิวิชัน ซึ่งเป็นการแข่งขันลีกภูมิภาค คาซัคสถานคัพก็ถือเป็นการแข่งขันที่สำคัญ เนื่องจากทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีก

## ระบบลีก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสหพันธ์ฟุตบอลคาซัคสถาน
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศปาปัวนิวกินี

**การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศปาปัวนิวกินี** เป็นส่วนหนึ่งของการระบาดทั่วไปของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 () มีสาเหตุจากไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2) มีการยืนยันว่าไวรัสมาถึงปาปัวนิวกินีในวันที่ 20 มีนาคม 2563 ปาปัวนิวกินีได้ประกาศเป็นประเทศปลอดการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในวันที่ 4 พฤษภาคม แต่ในวันที่ 20 มิถุนายน รัฐบาลได้ยืนยันว่ามีผู้ติดเชื้อกรณีใหม่ขึ้น เท่ากับว่าโรคระบาดยังคงอยู่ในประเทศ

ณ วันที่ 28 สิงหาคม ปาปัวนิวกินีมีจำนวนผู้ป่วยรวม 453 ราย โดยเสียชีวิต 5 รายและรักษาหาย 232 ราย

## อ้างอิง

ปาปัวนิวกินี
หมวดหมู่:ประเทศปาปัวนิวกินีในปี พ.ศ. 2563
วัชรินทร์ เนื่องพระแก้ว

**วัชรินทร์ เนื่องพระแก้ว** (ชื่อเล่น: โตโต้; 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 – ) เป็นนักฟุตบอลระดับอาชีพชาวไทย ผู้ทำหน้าที่เซ็นเตอร์แบ็กให้แก่นครราชสีมา มาสด้า ในไทยลีก

## อาชีพระหว่างประเทศ
เมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2560 วัชรินทร์ได้รับเรียกให้เข้าร่วมทีมไทย ยู-23 ปี เป็นครั้งแรกสำหรับการแข่งขันกระชับมิตรกับพีทีที ระยอง และโปลิศ เทโร

## เกียรติประวัติ
### สโมสร
; เชียงราย ยูไนเต็ด
* ไทยเอฟเอคัพ (1 สมัย): ฤดูกาล 2560

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Watcharin Nuengprakaew at Soccerway

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักฟุตบอลจากจังหวัดนครราชสีมา
หมวดหมู่:กองหลังฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นในไทยลีก
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลไทยฮอนด้า
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเชียงราย ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลศรีสะเกษ
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเชียงใหม่ ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเชียงใหม่
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลระยอง
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลสุโขทัย
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลนครศรีฯ ยูไนเต็ด
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลนครราชสีมา มาสด้า
พิพัฒนาการนิยมทางการศึกษา

[200px|thumb|[จอห์น ดูอี ผู้สนับสนุนปรัชญาการศึกษาพิพัฒนาการนิยม]]
** พิพัฒนาการนิยมทางการศึกษา** หรือ **ปรัชญาการศึกษาพิพัฒนาการนิยม** ()  เป็นขบวนการเคลื่อนไหวทางศึกษาศาสตร์ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำว่าพิพัฒนาการนิยมเป็นคำที่ใช้เพื่อแสดงความแตกต่างจากหลักสูตรแบบยุโรป–อเมริกาดั้งเดิม พิพัฒนาการนิยมทางการศึกษาให้ความสำคัญกับประสบการณ์ปัจจุบัน โดยหลักสูตรที่ได้รับอิทธิพลจากปรัชญาการศึกษาพิพัฒนาการนิยมจะเชื่อว่าความรู้เป็นเครื่องมือในการหาประสบการณ์และการจัดการศึกษาต้องเน้นถึงความถนัดและความสนใจของผู้เรียน นอกจากนี้ยังเน้นให้เกิดวิธีการเรียนแบบแก้ปัญหาหรือเรียนด้วยการปฏิบัติ และมีความเชื่อว่าการศึกษาคือชีวิต หลักสูตรที่ได้รับอิทธิพลจากปรัชญานี้จะพัฒนาขึ้นโดยคำนึงถึงพื้นฐานความสนใจของผู้เรียนเป็นหลัก รวมไปถึงมีการนำวิธีการทางวิทยาศาสตร์เข้ามาสอดแทรกในการเรียนรู้และจะเปิดโอกาสให้ลงมือทำจริง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิพัฒนาการนิยมทางการศึกษา
หมวดหมู่:ทฤษฎีการศึกษา
หมวดหมู่:การศึกษาทางเลือก
หมวดหมู่:ศึกษาศาสตร์
หมวดหมู่:ปรัชญาการศึกษา
หมวดหมู่:พิพัฒนาการนิยม
บลูออริจิน

**บลูออริจินเอนเตอร์ไพรส์** () เป็นบริษัทเอกชนผู้ผลิตเทคโนโลยีอวกาศและบริการการท่องเที่ยวอวกาศระดับต่ำกว่าวงโคจร มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองเคนต์ รัฐวอชิงตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา  บริษัทมีการให้บริการเที่ยวบินอวกาศด้วยจรวดนิวเชพเพิร์ด และจรวดขนส่งหนัก นิวเกล็นน์ นอกจากนั้นยังมีการผลิตเครื่องยนต์จรวดที่ใช้งานในจรวดเช่น วัลแคน เซนทอร์ ของยูไนเต็ดลันช์อัลไลแอนซ์ ทั้งยังมีบทบาทในโครงการอาร์ทิมิส ในการพัฒนายานลงจอดดวงจันทร์บลูมูน ยานอวกาศบลูริง และสถานีอวกาศออร์บิทัลรีฟ

เจฟฟ์ เบโซส ผู้ก่อตั้งแอมะซอน ได้ก่อตั้งบริษัทขึ้นในปี 2000 เพื่อพัฒนาเทคโนโลยีที่ทำให้มนุษย์สามารถเดินทางไปอวกาศแบบเอกชนได้ โดยในปี 2015 ได้ประสบความสำเร็จในการนำส่งและลงจอดแบบไร้มนุษย์ครั้งแรกของจรวดนิวเชพเพิร์ด ในปี 2021 นิวเชพเพิร์ดได้นำส่งแบบมีมนุษย์ครั้งแรก ไปที่ระดับความสูงประมาณ 106 กิโลเมตรเหนือระดับน้ำทะเลขึ้นพ้นเส้นคาร์มาน

16 มกราคม 2025 บลูออริจินสามารถนำส่งขึ้นสู่วงโคจร ด้วยจรวดนิวเกล็นน์ได้สำเร็จในเที่ยวบินแรก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การท่องเที่ยวอวกาศ
หมวดหมู่:บริษัทอวกาศ
หมวดหมู่:บริษัทเทคโนโลยี
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในคริสต์ทศวรรษ 2000
หมวดหมู่:บริษัทของสหรัฐ
ประตูซากูราดะ

**ประตูซากูราดะ** () เป็นประตูหนึ่งของพระราชวังหลวงโตเกียว อุบัติการณ์ซากูราดะ (ค.ศ. 1860) ได้เกิดขึ้นที่นี่

ตรงข้ามกับประตูซากูราดะเป็นที่ตั้งของกรมตำรวจนครบาลโตเกียว บางครั้งจึงมีการเรียกหน่วยงานนี้ว่า "ประตูซากูราดะ" เช่นกัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:พระราชวังหลวงโตเกียว
วัดประเสริฐสุทธาวาส

**วัดประเสริฐสุทธาวาส** เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร 

## ประวัติ
วัดสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระอุโบสถเป็นรูปเก๋งจีน คาดว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลาง เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดกลาง** เหตุเพราะวัดตั้งอยู่กึ่งกลางของลำคลอง (อีกวัดเรียก วัดนอก หรือ วัดราษฎร์บูรณะ เพราะตั้งอยู่ตรงปากคลอง

ได้รับการบูรณะในสมัยรัชกาลที่ 3 มีเรื่องเล่าว่า มีชายชาวจีนซึ่งเลี้ยงหมูในแถบนั้น เมื่อพายเรือมาเก็บผักบุ้งมาเลี้ยงหมูได้ไปพบเงินเข้า 3 ตุ่ม จึงอธิษฐานว่า ถ้าได้เงินนี้แล้วไปประกอบอาชีพแล้วร่ำรวยจะกลับมาบูรณะวัด ต่อมาชายชาวจีนคนนั้นร่ำรวย จึงกลับมาบูรณะวัด และได้ทูลเกล้าถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2381 ถือเป็นการบูรณะวัดครั้งแรก สันนิษฐานว่าชายชาวจีนคนนั้นคือ พระประเสริฐวานิช (เจ้าสัวเส็ง เศรษฐบุตร) ต้นสกุลเศรษฐบุตร ซึ่งต่อมาแตกสาแหรกวงศ์ตระกูล เป็น 5 ตระกูล คือ ตระกูลเศรษฐบุตร ตระกูลเสถบุตร ตระกูลภิรมย์ภักดี ตระกูลโปษยะจินดา และตระกูลประนิช วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2382

กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อปี พ.ศ. 2537

## อาคารเสนาสนะ
[thumb|ภาพจิตรกรรมฝาผนัง[สามก๊ก]]
อุโบสถคล้ายกับเก๋งจีน แถมหน้าบันยังมีรูปพระอ้วนคล้ายพระปู้ไต้โดยหน้าบันชั้นลด ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ โครงสร้างอุโบสถครื่องไม้ มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง มีเรื่องราวสามก๊ก เขียนด้วยหมึกจีนสีดำ สันนิษฐานว่าเป็นช่างที่วาดฝีมือเดียวกับวัดราชโอรส พระประธานคือ *หลวงพ่อสร้อยสุวรรณรัตน์* พระพุทธรูปปางมารวิชัย ที่ด้านหลังองค์พระ ปรากฏแผ่นศิลาจารึกของพระประเสริฐวานิช ข้อความจารึกด้วยอักษรจีนตามแนวตั้งจำนวน 1 บรรทัด และอักษรไทยสมัยรัตนโกสินทร์ 21 บรรทัด รอบอุโบสถมีเสมาเดี่ยวทำจากหินทรายแดง

วิหารของด้านข้างอุโบสถมีพระพุทธรูปประทับ 9 องค์ พระประธานชื่อ *หลวงพ่อท้าวสุวรรณ* สร้างจากศิลาทรายสีแดงสมัยอู่ทอง พระพักตร์สี่เหลี่ยมพระหนุเป็นลอน เส้นพระศกเม็ดละเอียดและเปลวรัศมี เป็นเปลวแบบสุโขทัยปางสมาธิ วิหารเป็นทรงโบราณแต่ปฏิสังขรณ์ใหม่ หน้าบัน เป็นลวดลายปูนปั้นประดับกระเบื้อง

ภายในวัดประเสริฐสุทธาวาสยังมีพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเขตราษฎร์บูรณะ

## อ้างอิง

ประเสริฐสุทธาวาส
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตราษฎร์บูรณะ
ประเทศจีนในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

**ประเทศจีน** เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจีนเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 123 คน ใน 28 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศจีนได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 38 เหรียญทอง 13 เหรียญเงิน และ 14 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 65 เหรียญ

## นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

## นักกีฬาที่เข้าร่วม

## กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้ :

## ดูเพิ่ม
* ประเทศจีนในโอลิมปิก
* รายชื่อผู้เชิญธงชาติจีนในโอลิมปิกเยาวชน
* รายชื่อนักกีฬาจีนที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ


จีน
บันเทิงคดีกอทิก

thumb|''The Castle of Otranto'' (1764) ถือเป็นนิยายกอทิกเรื่องแรก สุนทรียภาพของนิยายเรื่องนี้ส่งผลต่อบันเทิงคดีกอทิกในยุคต่อมา

**บันเทิงคดีกอทิก** () เป็นประเภทย่อยของวรรณกรรมจินตนิยม ซึ่งมีการผสานความสยองขวัญเข้ากับองค์ประกอบต่าง ๆ ของศิลปะจินตนิยม บันเทิงคดีกอทิกมักมีฉากในสถานที่เก่าแก่ (เช่น คฤหาสน์ ปราสาท หรืออาราม) เกี่ยวข้องกับสิ่งลี้ลับ บรรยากาศของเรื่องที่น่ากลัว แก่นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความตาย และการบีบคั้นทางอารมณ์ ชื่อกอทิกมาจากสถาปัตยกรรมกอทิก ซึ่งมักถูกใช้เป็นฉากในเรื่อง

ที่มาของบันเทิงคดีกอทิกมาจากนิยาย *The Castle of Otranto* (ปราสาทโอทรันโท) ของฮอเรซ วอลโพล นักเขียนชาวอังกฤษในปี ค.ศ. 1764 นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับคำพยากรณ์ถึงชะตาเจ้าของปราสาท สิ่งเหนือธรรมชาติ และโศกนาฏกรรมความรัก วอลโพลระบุในการตีพิมพ์ครั้งแรกว่าเขาแปลมาจากต้นฉบับที่ตีพิมพ์ที่เมืองนาโปลีในปี ค.ศ. 1529 แต่กล่าวกันว่าเรื่องนี้อาจย้อนไปไกลได้ถึงสมัยสงครามครูเสด แต่ในการตีพิมพ์ครั้งหลัง ๆ เขาเปิดเผยว่าตนเป็นคนแต่งเรื่องขึ้นเองโดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากประวัติศาสตร์ยุคกลาง และคฤหาสน์สตรอว์เบอร์รีฮิลที่สร้างตามสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิกในทวิกเคนแฮมที่วอลโพลเป็นเจ้าของ หลังจากนั้นบันเทิงคดีนี้ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายจนถึงสมัยวิกตอเรีย ตัวอย่างนักเขียนที่มีผลงานแนวบันเทิงคดีกอทิก ได้แก่ แมรี เชลลีย์, เอดการ์ แอลลัน โพ, ชาลส์ ดิกคินส์, แซมมวล เทย์เลอร์ คอเลริดจ์, ลอร์ด ไบรอน และแบรม สโตกเกอร์

นอกจากนี้บันเทิงคดีกอทิกยังถูกพัฒนาโดยนักเขียนยุโรปภาคพื้นทวีปช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ในเยอรมนีมีนิยายแนว Schauerroman (นิยายกระตุกขวัญ) ที่มีลักษณะหลายอย่างคล้ายนิยายกอทิกของอังกฤษแต่มีเนื้อหาที่มืดมนกว่า ขณะที่รัสเซียมีการผสานบันเทิงคดีกอทิกเข้ากับตำนานพื้นบ้าน และเสริมเรื่องศาสนาและวัฒนธรรมเข้าไปในบันเทิงคดีนี้เมื่อมีการเปลี่ยนผ่านจากยุคจินตนิยมเข้าสู่ยุคสัจนิยม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประเภทวรรณกรรม
หมวดหมู่:ประเภทของภาพยนตร์
ประเทศรัสเซียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

**ประเทศรัสเซีย** เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติรัสเซียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 84 คน ใน 18 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศรัสเซียได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 27 เหรียญทอง 19 เหรียญเงิน และ 11 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 57 เหรียญ

## นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

## นักกีฬาที่เข้าร่วม

## กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้ :

### ชาย
;ประเภทลู่และถนน

;ประเภทลาน

## ดูเพิ่ม
* ประเทศรัสเซียในโอลิมปิก
* รายชื่อผู้เชิญธงชาติรัสเซียในโอลิมปิกเยาวชน
* รายชื่อนักกีฬารัสเซียที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ


รัสเซีย
สหรัฐในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

**ประเทศสหรัฐ** เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสหรัฐเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 92 คน ใน 19 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศสหรัฐได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 10 เหรียญทอง 5 เหรียญเงิน และ 7 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 22 เหรียญ

## นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

## นักกีฬาที่เข้าร่วม

## กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้ :

## ดูเพิ่ม
* สหรัฐในโอลิมปิก
* รายชื่อผู้เชิญธงชาติสหรัฐในโอลิมปิกเยาวชน
* รายชื่อนักกีฬาสหรัฐที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ


หมวดหมู่:ชาติในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

**ประเทศฝรั่งเศส** เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติฝรั่งเศสเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 82 คน ใน 22 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศฝรั่งเศสได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 8 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 9 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 20 เหรียญ

## นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

## นักกีฬาที่เข้าร่วม

## กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้ :

## ดูเพิ่ม
* ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิก
* รายชื่อผู้เชิญธงชาติฝรั่งเศสในโอลิมปิกเยาวชน
* รายชื่อนักกีฬาฝรั่งเศสที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ


ฝรั่งเศส
ประเทศญี่ปุ่นในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

**ประเทศญี่ปุ่น** เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่นเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 78 คน ใน 21 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศญี่ปุ่นได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 7 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 5 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 21 เหรียญ

## นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

## นักกีฬาที่เข้าร่วม

## กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้ :

## ดูเพิ่ม
* ประเทศญี่ปุ่นในโอลิมปิก
* รายชื่อผู้เชิญธงชาติญี่ปุ่นในโอลิมปิกเยาวชน
* รายชื่อนักกีฬาญี่ปุ่นที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ


ญี่ปุ่น
ประเทศยูเครนในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

**ประเทศยูเครน** เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติยูเครนเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 58 คน ใน 20 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศยูเครนได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 7 เหรียญทอง 8 เหรียญเงิน และ 8 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 23 เหรียญ

## นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

## นักกีฬาที่เข้าร่วม

## กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้ :

## ดูเพิ่ม
* ประเทศยูเครนในโอลิมปิก
* รายชื่อผู้เชิญธงชาติยูเครนในโอลิมปิกเยาวชน
* รายชื่อนักกีฬายูเครนที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ


ยูเครน
ประเทศอิตาลีในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

**ประเทศอิตาลี** เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอิตาลีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 68 คน ใน 20 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอิตาลีได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 7 เหรียญทอง 8 เหรียญเงิน และ 6 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 21 เหรียญ

## นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

## นักกีฬาที่เข้าร่วม

## กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้ :

## ดูเพิ่ม
* ประเทศอิตาลีในโอลิมปิก
* รายชื่อผู้เชิญธงชาติอิตาลีในโอลิมปิกเยาวชน
* รายชื่อนักกีฬาอิตาลีที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ


อิตาลี
ประเทศฮังการีในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

**ประเทศฮังการี** เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติฮังการีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 57 คน ใน 16 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศฮังการีได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 6 เหรียญทอง 6 เหรียญเงิน และ 11 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 23 เหรียญ

## นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

## นักกีฬาที่เข้าร่วม

## กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้ :

## ดูเพิ่ม
* ประเทศฮังการีในโอลิมปิก
* รายชื่อผู้เชิญธงชาติฮังการีในโอลิมปิกเยาวชน
* รายชื่อนักกีฬาฮังการีที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ


ฮังการี
ประเทศบราซิลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

**ประเทศบราซิล** เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบราซิลเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 97 คน ใน 21 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบราซิลได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 6 เหรียญทอง 6 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 13 เหรียญ

## นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

## นักกีฬาที่เข้าร่วม

## กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้ :

## ดูเพิ่ม
* ประเทศบราซิลในโอลิมปิก
* รายชื่อผู้เชิญธงชาติบราซิลในโอลิมปิกเยาวชน
* รายชื่อนักกีฬาบราซิลที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ


บราซิล
ประเทศอาเซอร์ไบจานในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014

**ประเทศอาเซอร์ไบจาน** เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอาเซอร์ไบจานเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 21 คน ใน 9 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอาเซอร์ไบจานได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 5 เหรียญทอง 6 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 12 เหรียญ

## นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล

## นักกีฬาที่เข้าร่วม

## กรีฑา

ผลการแข่งขันดังนี้ :

## ดูเพิ่ม
* ประเทศอาเซอร์ไบจานในโอลิมปิก
* รายชื่อผู้เชิญธงชาติอาเซอร์ไบจานในโอลิมปิกเยาวชน
* รายชื่อนักกีฬาอาเซอร์ไบจานที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิกเยาวชน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ


อาเซอร์ไบจาน
วัลเทอร์ แน็นสท์

**วัลเทอร์ แฮร์มัน แน็นสท์** (, 25 มิถุนายน ค.ศ. 1864 – 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1941) เป็นนักเคมีชาวเยอรมันที่รู้จักกันจากผลงานในสาขาอุณหพลศาสตร์ เคมีเชิงฟิสิกส์ เคมีไฟฟ้า และฟิสิกส์สถานะของแข็ง การกำหนดทฤษฎีบทความร้อนของแน็นสท์ช่วยปูทางสำหรับกฎข้อที่สามของอุณหพลศาสตร์ ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี ค.ศ. 1920 นอกจากนี้เขายังเป็นที่รู้จักกันในการพัฒนาสมการแน็นสท์ใน ค.ศ. 1887

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดกูยาวือ-ปอมอแช
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี
หมวดหมู่:ชาวเยอรมันผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:นักเคมีชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยซือริช
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยกราทซ์
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช
อุบัติการณ์อ่าวตังเกี๋ย

**อุบัติการณ์อ่าวตังเกี๋ย** (; ) หรือเรียก**อุบัติการณ์ยูเอสเอส ''แม็ดด็อกซ์*** เป็นการเผชิญหน้าระหว่างประเทศซึ่งนำไปสู่การเข้ามีส่วนโดยตรงมากขึ้นของสหรัฐใน[[สงครามเวียดนาม]] เป็นการเผชิญหน้ายืนยันครั้งหนึ่ง และที่เป็นไปได้อีกครั้งหนึ่งระหว่างเรือรบของ[[เวียดนามเหนือ]]และสหรัฐในน่านน้ำ[[อ่าวตังเกี๋ย]] รายงานเดิมของอเมริกันกล่าวโทษเวียดนามเหนือจากอุบัติการณ์ทั้งสองครั้ง แต่ตาม[[เอกสารเพนตากอน]] บันทึกความทรงจำของ[[โรเบิร์ต แม็กนามารา]] รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐ และสิ่งพิมพ์เผยแพร่ของ[[สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ]]หลังปี 2005 พิสูจน์ว่ารัฐบาลสหรัฐโกหกเพื่ออ้างเหตุก่อสงครามกับเวียดนาม

วันที่ 2 สิงหาคม 1964 เรือพิฆาตสหรัฐ ยูเอสเอส *แม็ดด็อกซ์* (USS *Maddox*) ขณะกำลังปฏิบัติภารกิจลาดตระเวนข่าวกรองสัญญาณ ถูกเรือตอร์ปิโดจากกองเรือตอร์ปิโดที่ 135 ของกองทัพเรือเวียดนามเหนือสามลำเข้าหา *แม็ดด็อกซ์* ยิงเตือนสามนัด และเรือรบเวียดนามเหนือโจมตีใส่ด้วยตอร์ปิโดและปืนกล *แม็ดด็อกซ์* ยิงกระสุนขนาด 76 มม. และ 130 มม. รวมกว่า 280 นัดในการยุทธ์ครั้งนั้น อากาศยานสหรัฐได้รับความเสียหาย 1 ลำ เรือยิงตอร์ปิโดสามลำของเวียดนามเหนือได้รับความเสียหาย ลูกเรือเวียดนามเหนือเสียชีวิต 4 นาย และได้รับบาดเจ็บอีก 6 นาย ฝ่ายสหรัฐไม่มีกำลังพลสูญเสีย ส่วนเรือ *แม็ดด็อกซ์* "ไร้รอยขีดข่วน ยกเว้นรูกระสุนรูเดียวจากปืนกลเวียดนามเหนือ"
 
สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติทีแรกอ้างว่าอุบัติการณ์อ่าวตังเกี๋ยครั้งที่สองเกิดขึ้นในวันที่ 4 สิงหาคม 1964 ว่าเป็นการยุทธ์ทางทะเลอีกหน แต่หลักฐานที่พบเป็น "ผีตังเกี๋ย" (ภาพ[[เรดาร์]]เท็จ) ไม่ใช่เรือยิงตอร์ปิโดเวียดนามเหนือ ผลลัพธ์ทำให้[[รัฐสภาสหรัฐ]]ผ่าน[[มติอ่าวตังเกี๋ย]] ให้อำนาจแก่ประธานาธิบดีสหรัฐ [[ลินดอน บี. จอห์นสัน]] ให้อำนาจในการสนับสนุนประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ถูกคุกคามจาก "การรุกรานคอมมิวนิสต์" จอห์นสันใช้มติดังกล่าวเป็นการอ้างเหตุผลทางกฎหมายในการวางกำลังตามแบบของสหรัฐและประกาศสงครามโดยเปิดเผยกับเวียดนามเหนือ

== อ้างอิง ==


== บรรณานุกรม ==
* 
* 
* 
* , 
*Starry, Donn A., General. *Mounted Combat in Vietnam.''  Department of the Army, Washington, D.C. (1978)
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:พ.ศ. 2507
หมวดหมู่:เหตุการณ์ในน่านน้ำสากล
หมวดหมู่:ยุทธการและปฏิบัติการทางทหารในสงครามเวียดนาม
หมวดหมู่:สงครามเวียดนาม
หมวดหมู่:ยุทธนาวีในสงครามเวียดนาม
หมวดหมู่:อ่าวตังเกี๋ย
หมวดหมู่:สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ
หมวดหมู่:กองทัพเรือประชาชนเวียดนาม
เหตุภาวะพิษแอลกอฮอล์ในรัฐปัญจาบ พ.ศ. 2563

ในช่วงปลายเดือนกรกฎาคมถึงต้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2563 ได้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 100 รายจากการดื่มสุราต้มเองที่ก่อให้เกิดภาวะพิษจากแอลกอฮล์ในพื้นที่ของรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย ได้มีการบุกค้นบ้านเรือนต่าง ๆ โดยตำรวจในพื้นที่สามอำเภอที่ได้รับผลกระทบ คืออมฤตสระ, คุรทาสปุระ และ ตาร์น ตารัน รวมถึงพื้นที่บริเวณราชปุระและพรมแดนศามบู (Shambhu) มีผู้ถูกจับกุมรวมกว่าสี่สิบราย เจ้าหน้าที่สรรพสามิตเจ็ดนาย, เจ้าหน้าที่ตำรวจหกนาย ถูกพักงานเนื่องจากเหตุดังกล่าว

## ภาวะพิษ
ได้มีการรายงานผู้เสียชีวิตราว 80 ราย ในพื้นที่อำเภอตาร์นตารัน, 12 รายในพื้นที่อมฤตสระ และ 11 รายในพื้นที่บาตาลาของคุรทาสปุระ ในรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย อันเป็นผลมาจากภาวะพิษจากเมทานอล ผู้เสียชีวิตรายแรกมีรายงานจากพื้นที่หมู่บ้านมุจัล (Muchal) อำเภออมฤตสระ ในคืนของวันที่ 29 กรกฎาคม 2020 By 31 July 2020, the Punjab state had reported 39 deaths. ในวันที่ 3 สิงหาคม 2020 ยอดผู้เสียชีวิตสูงขึ้นถึง 105 ราย

## การตรวจสอบ
การตรวจสอบเบื้อบต้นพบว่าสุรานั้นมีส่วนประกอบของเมทานอล ร้านค้าสีแห่งหนึ่งในลุธิยาณาเป็นผู้ต้องหาสำหรับการจัดขายเมทานอลที่ถูกนำมาผสมเป็นสุราที่ผิดกฎหมายและมีองค์ประกอบของเมทานอลเหล่านี้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รัฐปัญจาบ
หมวดหมู่:ประเทศอินเดียในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:ภัยพิบัติในประเทศอินเดีย
การระบาดของสมองอักเสบในรัฐพิหาร พ.ศ. 2562

ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562 ได้มีการระบาดของภาวะสมองอักเสบเฉียบพลัน (AES) ในพื้นที่อำเภอมุซัฟฟัรปุระและอำเภอข้างเคียงในรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตเป็นเด็กมากกว่า 150 ราย ส่วนมากเป็นผลมาจากภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ และยังมีรายงานกรณีตามมาอีกในเดือนถัด ๆ มา ที่มาของการระบาดนั้นไม่สามารถระบุชัดเจนได้ ปัจจัยสำคัญที่พิจารณาว่าส่งผลให้เกิดการระบาดนี้ได้แก่ภาวะขาดสารอาหาร, สภาภูมิอากาศ, ความสะอาด, โครงสร้างสาธารณสุขที่ไม่เพียงพอ และการชาดการระมัดระวัง มีการอ้างว่าอาจเป็นผลมาจากพิษในผลไม้ ลิ้นจี่

## ประวัติศาสตร์
การระบาดของภาวะสมองเฉียบอักเสบพลัน (AES) เคยเกิดขึ้นมาก่อนในพื้นที่ตอนเหนือของรัฐพิหาร และพื้นที่ทางตะวันออกของรัฐอุตตรประเทศ ของประเทศอินเดีย ผู้ป่วยรายแรกด้วยโรค AES ในอำเภอมุซัฟฟัรปุระ (Muzaffarpur district) มีบันทึกไว้ในปี 1995 ในปี 2013 ได้มีผู้เสียชีวิต 143 ราย, 355 รายในปี 2014, 11 รายในปี 2015, สี่รายในปี 2016, 11 รายในปี 2017 และ 7 รายในปี 2018 ในไม่กี่ปีที่ผ่านมานั้น ยอดผู้เสียชีวิตอยู่ที่ต่ำกว่า 20 รายต่อปีมาตลอด

## การระบาด
ในเดือนมิถุนายน 2019 ได้มีการระบาดของโรค AES ในพื้นที่ 222 บล็อกในอำเภอมุซัฟฟัรปุระ และอำเภอข้างเคียงในรัฐพิหาร

มีเด็กเสียชีวิตรวม 154 รายภายในสามสัปดาห์แรกของเดือนมิถุนายน 2019 และมี 440 รายที่ถูกนำส่งเข้าโรงพยาบาลในสามสัปดาห์เดียวกัน มีเด็กอย่างน้อย 85 รายที่เสียชีวิตที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์และโรงพยาบาลศรีกฤษณะ (Sri Krishna Medical College and Hospital: SKMCH) โรงพยาบาลรัฐที่ใหญ่ที่สุดในรัฐพิหาร Most of them were aged between 1 and 10 years.

นับตั้งแต่ 1 มิถุนายน ถึง 20 กันยายน 2019 มีผู้ป่วยรวม 647 ราย และเสียชีวิตรวม 161 ราย

## สาเหตุ

สาเหตุของการระบาดนี้เป็นที่ไม่แน่ชัด

## ดูเพิ่ม
* การเสียชีวิตที่โรงพยาบาลในโครัขปุระ พ.ศ. 2560

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภัยพิบัติทางการแพทย์
หมวดหมู่:ประเทศอินเดียในปี พ.ศ. 2562
หมวดหมู่:สมองอักเสบ
หมวดหมู่:รัฐพิหาร
หมวดหมู่:การระบาดของโรคในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:ภัยพิบัติในประเทศอินเดีย
ท่าเรือเบรุต

**ท่าเรือเบรุต** (; ) เป็นท่าเรือหลักของประเทศเลบานอน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของอ่าวเซนต์จอร์จบนชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตอนเหนือของกรุงเบรุต และอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเบรุต ที่นี่เป็นหนึ่งในท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดและมีการใช้งานมากที่สุดในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก ท่าเรือเบรุตและสนามบินเบรุต–เราะฟีก อัลฮะรีรี ถือเป็นทางเข้าหลักของเลบานอน 

ในวันที่ 4 สิงหาคม 2563 ได้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ที่ท่าเรือเบรุตนี้ ซึ่งมีสาเหตุจากการจัดเก็บแอมโมเนียมไนเตรตที่ไม่เหมาะสม ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 221 คน บาดเจ็บมากกว่า 6,000 คน และไร้ที่อยู่อาศัย 300,000 คน พื้นที่ส่วนใหญ่ของท่าเรือและสิ่งก่อสร้างถูกทำลาย รวมถึงที่เก็บเมล็ดพืชสำรองส่วนใหญ่ของเบรุต และความเสียหายทั่วเมืองหลายพันล้านดอลลาร์สหรัฐ ท่าเรือเบรุตจึงต้องปิดตัวลงเนื่องจากความเสียหายจากระเบิด โดยโกดังสินค้าจะถูกส่งไปยังท่าที่เล็กกว่าอย่างตริโปลีและไทร์ ก่อนเหตุระเบิด S&P Global ประมาณการว่าประมาณร้อยละ 60 ของการนำเข้าของเลบานอนมาจากท่าเรือนี้

## ข้อมูล
ท่าเรือนี้ดำเนินการและจัดการโดย Gestion et exploitation du port de Beyrouth (GEPB) (ภาษาฝรั่งเศส แปลว่า "การท่าเรือแห่งเบรุต") ส่วนการขนส่งตู้คอนเทนเนอร์นั้นเป็นการบริหารและดำเนินการโดย Beirut Private Terminal Consortium (BCTC) 

นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามกลางเมืองเลบานอนในปี 2533 ท่าเรือได้ผ่านโครงการปรับปรุงและขยายที่สำคัญด้วยการฟื้นฟูสถานที่ท่าเรือที่มีอยู่การก่อสร้างอาคารบริหารใหม่และการก่อสร้างท่าสำหรับรับ-ส่งตู้คอนเทนเนอร์ขึ้นใหม่ 

ที่นี่ถือเป็นประตูสำคัญสำหรับการขนส่งสินค้าไปยังซีเรีย จอร์แดน อิรัก และรัฐอ่าวเปอร์เซียอื่น ๆ   

ท่าเรือเบรุตได้รับเลือกให้เป็นศูนย์กลางการขนส่งของบริษัทขนส่งคอนเทนเนอร์รายใหญ่อันดับสองและสามของโลก บริษัทขนส่งเมดิเตอร์เรเนียน (MSC) ของสวิตเซอร์แลนด์และ Compagnie Maritime d'Affrètement - Compagnie Générale Maritime (CMA-CGM) ที่ซึ่งสร้างอาคารสำนักงานใหญ่ระดับภูมิภาคมูลค่า 12 ล้านเหรียญตั้งอยู่ใกล้กับท่าเรือ 

## อ้างอิง


## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการท่าเรือเบรุต 
* กลุ่มอาคารคอนเทนเนอร์เบรุต 

หมวดหมู่:เบรุต
หมวดหมู่:ประเทศเลบานอน
หมวดหมู่:ท่าเรือ
หมวดหมู่:ทะเลอาหรับ
วัดบางอ้อยช้าง

**วัดบางอ้อยช้าง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดบางอ้อยช้าง ตำบลบางสีทอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดบางอ้อยช้าง รวบรวมของเก่าแก่ของสำคัญในชุมชน

## ประวัติ
สันนิษฐานว่าวัดสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัยหรือก่อนหน้านั้น เดิมที่ตั้งหมู่บ้านที่ปลูกต้น *อ้อยช้าง* สำหรับเลี้ยงช้าง และยังได้ส่งส่วยอ้อยไปเลี้ยงช้างหลวงที่กรุงศรีอยุธยา จึงเรียกหมู่บ้านว่า *บ้านส่วยอ้อย* ต่อมาเมื่อมีการสร้างวัดบางอ้อยช้างขึ้นมา จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น *บ้านวัดบางอ้อยช้าง* ตามชื่อวัด จากอีกแหล่งข้อมูลระบุว่าชาวบ้านก็ได้ร่วมใจกันสร้างวัดขึ้นในบริเวณชุมชน ราว พ.ศ. 2304 เป็นหนึ่งในสามชุมชนที่รวบรวมเสบียงเวลาเกิดศึกสงครามร่วมกับทัพหลวง รวมถึงส่งชายฉกรรจ์ในพื้นที่ไปร่วมรับใช้ชาติร่วมกับกองทัพของสมเด็จพระเจ้าตากสินในการกู้แผ่นดิน ทำให้วัดมีการสร้างอนุสาวรีย์พระเจ้าตากสิน ในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดบางอ้อยช้าง รวบรวมของเก่าแก่ของสำคัญในชุมชน

## อาคารเสนาสนะ
อุโบสถประดิษฐานพระประธาน พระพุทธรูปสลักด้วยศิลาแลงสมัยสุโขทัย และถอดได้เป็นท่อน ๆ อายุประมาณ 600 ปี สันนิษฐานว่าเอาแบบมาจากลังกา เดิมพระพุทธรูปองค์นี้ประดิษฐานในอุโบสถหลังเก่าที่มีลักษณะเป็นแบบมหาอุตย์จนถึง พ.ศ. 2495 จึงได้อันเชิญมายังอุโบสถหลังใหม่ ภายในพระอุโบสถหลังใหม่ยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เขียนขึ้นมาใหม่ในปี พ.ศ. 2549 ด้วยสีอะครีลิก ลักษณะของภาพแบ่งเป็น 4 ผนังคือ ผนังด้านที่ 1 ตอนมหาสุบินนิมิต ตอนประสูติ ตอนมหาภิเนษกรมณ์ ตอนตรัสรู้ ผนังด้านที่ 2 ตอนเสด็จโปรดปัญจวคีย์ ตอนแสดงปาฏิหาริย์ ตอนเสด็จลงจากดาวดึงส์ ตอนปรินิพพาน ผนังด้านที่ 3 (ผนังหุ้มกลองหลังพระประธาน) วาดเรื่องไตรภูมิ และผนังด้านสุดท้าย (ผนังหุ้มกลองด้านหน้าพระประธาน) วาดเป็นตอนมารผจญ นอกจากเนื้อหาพุทธประวัติยังสอดแทรกประวัติศาสตร์ของวัดบางอ้อยช้าง เช่น ภาพวาดตอนรัชกาลที่ 5 เสด็จมาบำเพ็ญพระราชกุศลทางชลมารค เป็นต้น

รอยพระพุทธบาทเบื้องซ้าย ประดิษฐานอยู่ภายในมณฑปที่สร้างปี พ.ศ. 2535 รอยพระพุทธบาท หล่อด้วยทองสำริดขนาด 54 นิ้ว กว้าง 19.5 นิ้ว หนัก 190 กิโลกรัม คาดว่ารอยพระพุทธบาทพบโดยท่านพระอธิการทองอยู่ เจ้าอาวาสวัดองค์แรก ที่ได้ธุดงด์ไปทางเหนือ เมื่อ พ.ศ. 2339

ศาลาการเปรียญ มีภาพจิตรกรรมลวดลายทองรอยพระพุทธบาทเบื้องขวาบนฝ้าเพดานไม้เหนือศีรษะ สันนิษฐานว่าน่าจะมีมานานแล้ว ภายในมีธรรมาสน์บุษบกยอดมหากฐินที่เป็นศิลปะสมัยอยุธยา

## พิพิธภัณฑ์วัดบางอ้อยช้าง
พิพิธภัณฑ์วัดบางอ้อยช้างโดยเปิดอย่างเป็นทางการ พ.ศ. 2541–2542 เป็นอาคาร 3 ชั้น รวบรวมของเก่า เช่น ตาลปัตรของรัชกาลที่ 5 ที่มีสัญลักษณ์นารายณ์ทรงครุฑตามศิลปะของรัชกาลที่ 5 ชุดของหลวงปู่ที่เย็บด้วยมือทั้งหมดหนังสือพระไตรปิฎก ตู้ไม้สักลายรดน้ำที่ยังไม่ปิดทองหีบทองที่ใช้บรรจุศพลายเทพพนมพิกุลและลายบัว ตะลุ่มหรือพานแว่นฟ้า ยังมีเครื่องถ้วยชามของจีนในสมัยราชวงศ์ชิง สมุดข่อยโบราณและชุดแสดงข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันของชาวสวนเมืองนนท์ เช่น หม้อไว้เพาะทุเรียน หม้อหุงข้าว ไห โอ่งทำมือยุคแรกของจีนที่มีสีเขียวหยก

## อ้างอิง

บางอ้อยช้าง
วัดอาวุธวิกสิตาราม

**วัดอาวุธวิกสิตาราม** [อา-วุด-วิ-กะ-สิ-ตา-ราม] เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ใน พ.ศ. 2532 กองทัพบกได้อนุญาตใช้สถานที่วัดเป็นฌาปนสถานกองทัพบกเพื่อบริการสมาชิกฌาปนสถานกิจสงเคราะห์กองทัพบกหรือข้าราชการทหารที่ตั้งอยู่ฝั่งธนบุรี วัดอาวุธวิกสิตารามเป็นสำนักเรียนโดยการจัดการการศึกษาพระปริยัติธรรมแก่พระภิกษุสามเณร ทั้งแผนกธรรมและบาลีมาตั้งแต่ พ.ศ. 2530

## ประวัติ
เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดปากคลองบางพลัด** หรือ **วัดบางพลัดนอก** มีเรื่องเล่าว่า มีพระและชาวบ้านจำนวนหนึ่งอพยพมาจากกรุงศรีอยุธยาเมื่อครั้งเสียกรุง พ.ศ. 2310 เข้ามาตั้งรกราก ต่อมา พ.ศ. 2422 จึงได้ตั้งเป็นวัดขึ้น พันเอก พระยาอาวุธภัณฑ์เผด็จ (ท้วม) เจ้ากรมคลังแสงในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้อุปถัมภ์วัดและบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะสงฆ์แล้วขอพระราชทานนามวัดใหม่ พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามวัดว่า "วัดอาวุธวิกสิตาราม" ใน พ.ศ. 2442 มีความหมายว่า "วัดพระยาอาวุธฯ และคุณหญิงแย้มฯ" ซึ่งเป็นผู้บูรณปฏิสังขรณ์

วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 1 เมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2441 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 วัดยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2539 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งโรงเรียนวัดอาวุธวิกสิตาราม สังกัดกรุงเทพมหานคร และได้รับคัดเลือกจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างประจ้าปี พ.ศ. 2539

## อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถเป็นทรงไทย หลังคาลดสามชั้นประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันเจาะเป็นช่องเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปปางลีลาประกอบลายปูนปั้นกนกเปลวและกระจกสี บานหน้าต่างด้านนอกเป็นไม้แกะสลักรูปเทพนมประดับกระจก ส่วนบานประตูเป็นไม้แกะสลักรูปกินรียืนประนมมือและรูปดอกไม้ต่าง ๆ ประดับกระจก พระประธานคือ พระพุทธชินราชจำลอง และบนฐานชุกชีเดียวกันนั้นยังเป็นที่ประดิษฐานพระอัครสาวก 4 องค์ยืนประนมหัตถ์และพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ภายนอกพระอุโบสถมีพระสยามเทวาธิราช เสาหินพระเจ้าอโศก และธรรมจักร 

## อ้างอิง

อาวุธวิกสิตาราม
อาวุธวิกสิตาราม
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตบางพลัด
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา
วัดวิมุตยาราม

**วัดวิมุตยาราม** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางอ้อ เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ติดแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งธนบุรี

ไม่มีหลักฐานการสร้างวัดว่า สร้างสมัยใด ใครเป็นผู้สร้าง แต่จากหลักฐานการสร้างพระประธานในอุโบสถ ที่จารึกไว้ว่า ยายมา กับ ท่านตาสน ชักชวนสัปบุรุษสร้างพระพุทธรูปองค์นี้ เมื่อวันอังคาร ขึ้น 3 ค่ำ เดือน 4 พุทธศักราช 2356 จึงสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างวัดขึ้นในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมชาวบ้านเรียกว่า **วัดละมุดสีดา** เพราะมีต้นละมุดสีดาใหญ่อยู่ในวัด หรือเรียกว่า **วัดละมุดล่าง** เพราะมีวัดทางทิศหนืออีกวัดคือ วัดละมุดไทย อาจเพราะมีชาวมอญสร้างวัดอยู่ข้าง ๆ พระอุปัชฌาย์เขียน พุทธรักขิโต เจ้าอาวาสในสมัยนั้น คงเห็นว่า คำว่า *ละมุด* ในชื่อของวัดนั้นมีเสียงคล้ายคำว่า *วิมุติ* ซึ่งแปลว่า "หลุดพ้น" ในภาษาบาลี อีกทั้งวัดละมุดในขณะนั้นรอดพ้นจากการถูกระเบิดในสงครามอย่างน่าอัศจรรย์ จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดวิมุตยาราม"

ภายในวัดมีพระอุโบสถ สามารถมองเห็นได้ไกลจากอีกฝั่งของแม่น้ำเจ้าพระยา ส่วนภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานองค์ใหญ่ มีการเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังที่งดงาม

## อ้างอิง

วิมุตยาราม
วิมุตยาราม
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตบางพลัด
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา
วัดบางกระสอบ

**วัดบางกระสอบ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านบางกระสอบ ตำบลบางกระสอบ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

วัดสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2387 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว นายดวงและนางทรัพย์ สองสามีภรรยา ได้บริจาคทรัพย์สินสร้างวัดขึ้น วันหนึ่งได้ไปขุดค้นที่สะพานท้ายวัด จอบได้ฟันกระทบปากโอ่ง และขุดลงไปก็พบเงินพดด้วงจำนวนมาก ประมาณ 40–50 ปีบ โอ่งนี้มีอายุกว่า 700 ปี เมื่อสร้างเสร็จจึงได้ตั้งชื่อวัดว่า **วัดใหม่ตาดวงยายทรัพย์** และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นทางการว่า "วัดบางกระสอบ" ตามชื่อของตำบล

โบราณวัตถุอื่น คือ พระพุทธรูปประธานปางมารวิชัยในวิหาร (พระรัตนโภคะ) เป็นปูนปั้นติดที่เคลื่อนย้ายไม่ได้ อายุราว พ.ศ. 2000 ร่วมสมัยโคลงกำสรวลสมุทร ในอดีตวัดบางกระสอบเป็นชุมทางคมนาคมยุคต้นอยุธยา อยู่ฝั่งตรงข้าม เยื้องคลองสำโรง (เส้นทางหลักไปบางปะกง)

วัดบางกระสอบนี้เป็นสถานที่ให้กำเนิดพระปิดตาที่วงการพระเครื่องนิยมเล่นหากัน

## รายนามเจ้าอาวาส
* หลวงพ่อปาน
* พระอธิการเชย ติสสโร
* พระอธิการคำ
* พระอธิการเชย อินทโชโต (หลวงพ่อเชย 2)
* พระอธิการจำรูญ นันทิโย

## อ้างอิง

บางกระสอบ
วัดบางน้ำผึ้งใน

**วัดบางน้ำผึ้งใน** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย เป็นวัดบนเกาะบางกะเจ้า ในหมู่ที่ 10 บ้านคลองบางน้ำผึ้ง ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดอยู่ข้างตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ประชาชนมักมาสักการะพระบรมสารีริกธาตุ

เดิมชื่อ **วัดดุสิฎาราม** ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2450 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดบางน้ำผึ้งใน" เมื่อ พ.ศ. 2460 ในสมัยพระครูวิบูลย์ธรรมคุต (ต่วน) และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2553 

อาคารเสนาสนะของวัดมีอุโบสถสร้างแบบก่ออิฐถือปูน ประดิษฐาน *หลวงพ่อใหญ่* ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ กุฎีสงฆ์ 11 หลัง เป็นกุฎีไม้ 8 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึกอีก 1 หลัง หอระฆัง หอสวดมนต์ ห้องสมุด ศาลาหน้าอุโบสถ ศาลาท่าน้ำ 2 หลัง ฌาปนสถาน และสุสาน พระมณฑปเจดีย์และพระธาตุเจดีย์มีพระพุทธรูปปางพุทธลีลา พระนามว่า *พระพุทธชัยมงคล มหาชนอภิปูชนีย์* สมเด็จพระพุฒาจารย์ วัดสระเกศ เป็นผู้พระราชทานนาม

## อ้างอิง

บางน้ำผึ้งใน