open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
3 ดีเอสแมกซ์

**ออโตเดสก์ 3 ดีเอสแมกซ์** (Autodesk 3ds Max) (ในชื่อเดิม**3D สตูดิโอแมกซ์** (3D Studio MAX) เป็นซอฟต์แวร์เพื่องานกราฟิกส์สามมิติจากบริษัทออโตเดสก์ด้านกราฟิกสำหรับงานทางด้าน โมเดล 3 มิติ และ แอนิเมชัน

ในปัจจุบันนี้โปรแกรม 3ds Max ได้ถูกปรับปรุงและพัฒนาขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง โดยตัว Version ล่าสุดของโปรแกรมนี้ก็คือ 3D Studio MAX 2017 ซึ่ง Support กับระบบปฏิบัติการ Windows 7,8 และ 10 เฉพาะ 64 bitเท่านั้น และในตัว 3ds Max 2017 นี้ก็ได้มีการพัฒนาและปรับปรุงไปอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของ Plug-in หรือการสร้าง Animation ต่าง ๆ เนื่องจากว่าโปรแกรม 3ds Max นี้จะเป็นการทำงานในลักษณะของ 3D เป็นหลักดังนั้นจะมีแกน x, y และ Z ซึ่งจำเป็นต้องทำความเข้าใจกันนิดหน่อย

## อ้างอิง
* คุณสมบัติ 3 ดีเอสแมกซ์ 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 3 ดีเอสแมกซ์ ที่เว็บไซต์ออโตเดสก์

หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์กราฟิกส์สามมิติ
ธงชาติซิมบับเว

**[[ธงชาติ]][[ซิมบับเว]]** มีการประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2523 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ภายในแบ่งริ้วธงออกเป็น 7 แถบ ประกอบด้วยริ้วสีเขียว-เหลือง-แดง-ดำ-แดง-เหลือง-เขียว ตามลำดับ ที่ด้านคันธงนั้นเป็นรูปสามเหลี่ยมพื้นสีขาวขอบสีดำ โดยฐานสามเหลี่ยมนั้นอยู่ที่ด้านคันธง หมายถึง ความต้องการความร่วมมือและสันติสุขของชนผิวดำ ภายในรูปดังกล่าวมีรูปหินนกแกะสลักสีทอง มีชื่อเรียกว่า "นกซิมบับเว" (Zimbabwe Bird) รูปสลักดังกล่าวนี้ค้นพบครั้งแรกในโบราณสถานนครซิมบับเวโบราณ (Great Zimbabwe) มีนัยหมายถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของชาติ เบื้องหลังของรูปนกแกะสลักเป็นรูปดาวแดง 5 แฉก หมายถึง การต่อสู้ในการปฏิวัติเพื่ออิสรภาพและสันติภาพ

## สีของธงชาติ
สีบนธงชาติทั้ง 5 สีเป็นสีพันธมิตรแอฟริกา มีความหมายอย่างเป็นทางการดังต่อไปนี้
* **[[สีเขียว]]** หมายถึง ความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่การเกษตรและพืชพรรณธัญญาหาร
* **[[สีเหลือง]]** หมายถึง ความอุดมสมบูรณ์ของแร่ธาตุในประเทศ
* **[[สีแดง]]** หมายถึง เลือดของประชาชนที่หลั่งในการต่อสู้เพื่อรักษาอิสรภาพ
* **[[สีดำ]]** หมายถึง มรดกและชนพื้นเมืองผิวดำซึ่งเป็นประชากรหลัก
* **[[สีขาว]]** หมายถึง สันติภาพและความสงบ

สีเหล่านี้มาจากสีของพรรคสหภาพแอฟริกาแห่งชาติซิมบับเว (ZANU) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองสำคัญที่มีบทบาทในการบริหารประเทศซิมบับเว

## ธงชาติซิมบับเวโรดิเซีย
thumb|right|200px|ธงชาติซิมบับเวโรดิเซีย 2522–2523
ซิมบับเวโรดิเซีย เป็นชื่อของประเทศซิบบับเวตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2522 ถึง 18 เมษายน พ.ศ. 2523 ธงชาติของประเทศนี้ออกแบบโดย เรืออากาศเอกเซดริก เฮอร์เบิร์ต (Cedric Herbert) แห่งกองทัพอากาศโรดิเซีย และสมาชิกของสมาคม Rhodesian Heraldry and Genealogy Society โดยออกแบบจากสีพันธมิตรแอฟริกา 4 สี ได้แก่ สีเหลือง สีดำ สีเขียว และสีแดง พร้อมทั้งนิยามความหมายของสีธงชาติ ดังนี้
* **สีดำ** หมายถึง ความสำเร็จของประเทศจากการที่ชนผิวดำ ซึ่งเป็นชนส่วนใหญ่ ได้เป็นผู้ปกครองประเทศ
* **สีแดง** หมายถึง เลือดของประชาชนที่หลั่งในการต่อสู้เพื่อเอกราช
* **สีเหลือง** หมายถึง ความมั่งคั่งของทรัพยากรแร่ธาตุในประเทศ
* **สีเขียว** หมายถึง ความสมบูรณ์ของพื้นที่การเกษตรและพืชพรรณธัญญาหาร,
* แถบ**สีขาว**ในแนวนอน หมายถึง ชนผิวขาวในประเทศนี้ ส่วนแถบสีขาวในแนวตั้ง หมายถึง สันติภาพและความสงบ.

## ดูเพิ่ม
* ธงในประเทศซิมบับเว

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* ประวัติธงชาติซิมบับบเว

ซิมบับเว
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศซิมบับเว
กีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน

**กีฬา[[ปัญจกีฬาสมัยใหม่]]ในโอลิมปิก** เป็นการแข่งขันที่นักกีฬาเข้าแข่งกีฬารวม 5 ชนิด คือ ยิงปืน ฟันดาบ ว่ายน้ำ ขี่ม้า และวิ่งแข่ง ซึ่งมีเพียงแต่ชื่อชนิดกีฬาที่เหมือนกับกีฬาที่แข่งขันกันมาตั้งแต่ 708 ปี ก่อนคริสตกาล เพราะสมัยกรีกโบราณนั้นหมายถึงการแข่งขันขว้างจักร พุ่งแหลน กระโดดไกล วิ่งแข่ง และมวยปล้ำ ซึ่งคล้ายคลึงกับสัตตกรีฑาและทศกรีฑาในสมัยปัจจุบันมากกว่า

ปัญจกีฬาสมัยใหม่ได้รับการบรรจุเข้าในกีฬาโอลิมปิกตั้งแต่ปี 1912 กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ทำให้สวีเดนมักได้เหรียญทองในกีฬาชนิดนี้ตลอดครึ่งศตวรรษแรก

โอลิมปิกที่แอตแลนต้า ปี 1996 ได้ตัดประเภททีมออกไปคงเหลือเฉพาะประเภทบุคคลและแข่งกันให้รู้เรื่องภายในวันเดียว เพราะแรกเริ่มนั้นการแข่งขันใช้เวลามากกว่า 6 วัน ต่อมาลดลงเหลือ 4 วัน และเหลือวันเดียวในที่สุด

และในโอลิมปิกครั้งที่ 27 ปี 2000 มีการบรรจุปัญจกีฬาหญิงเป็นครั้งแรก ทำให้นักกีฬาชายลดจำนวนลงเหลือ 16 คนเท่ากัน เพราะแต่เดิมมีการแข่งขันเฉพาะประเภทชายเท่านั้น ซึ่งจะมีนักกีฬาแข่งขันทั้งหมด 32 คน

## ตารางสรุปเหรียญ
ที่มา:

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน

**กีฬาเรือพายในโอลิมปิก** () ได้รับการบรรจุในโอลิมปิกตั้งแต่โอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกที่กรุงเอเธนส์ ปี ค.ศ. 1896 แต่โชคไม่ดีเพราะสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยจึงไม่สามารถจัดแข่งได้ อีก 4 ปีต่อมาเมื่อประเทศฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ จึงมีการแข่งขันเรือพายเป็นครั้งแรกในกีฬาโอลิมปิก ซึ่งในครั้งนั้นมีการแข่งขันเฉพาะประเภทชายรวม 5 รายการ ในระยะแรกอังกฤษครองความเป็นจ้าวอย่างโดดเด่นมาก ต่อมาสหรัฐอเมริกาจึงเข้ามาแทนที่ จนมาถึงช่วงทศวรรษ 1950 โซเวียตและเยอรมนีตะวันออกเริ่มเข้ามาแย่งเหรียญทอง แต่ปัจจุบันนี้ไม่มีใครโดดเด่นพิเศษ ต่างก็มีโอกาสคว้าเหรียญทองเท่าเทียมกัน

## ตารางสรุปเหรียญ
ที่มา:

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
Standard Industrial Classification

**Standard Industrial Classification** (ย่อว่า **SIC**) คือระบบจำแนกประเภทอุตสาหกรรมของสหรัฐอเมริกา โดยใช้ตัวเลข 4 ตัวเป็นตัวกำหนด เริ่มใช้เมื่อ ค.ศ. 1937 ปัจจุบันถูกแทนที่ด้วย North American Industry Classification System (NAICS) ซึ่งใช้ตัวเลข 6 หลักตั้งแต่ ค.ศ. 1997 แต่หน่วยงานภาครัฐบางหน่วยงานก็ยังใช้รหัสเดิมอยู่ เช่น U.S. Securities and Exchange Commission (SEC) มีคำกล่าวจาก Investopedia.com ว่า รหัสกลุ่มนี้เคยใช้เพื่อการโฆษณาในเรื่องที่ช่วยทำให้การสื่อสารภาคธุรกิจและระหว่างประเทศดียิ่งขึ้น

รหัส SIC คือรายชื่อของธุรกิจที่เป็นระบบการรวบรวม การวิเคราะห์ และการกู้ข้อมูล โดยเป็นการให้ข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์ที่ครบถ้วน เพื่อระบุบริษัทเป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมใด ยกตัวอย่างเช่น ถ้าคุณเห็นบริษัทที่มีรหัส 3721 หมายถึงบริษัทนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมเครื่องบิน เป็นต้น

## รหัสทั้งหมด

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* International Standard Industrial Classification
* Global Industry Classification Standard

## แหล่งข้อมูลอื่น
* SIC/NAICS ฐานข้อมูลรายชื่อธุรกิจ
* US Dept. of Labor - SIC Division Structure

หมวดหมู่:อุตสาหกรรม
หมวดหมู่:ระบบจำแนกทางเศรษฐกิจ
โฮเซลีโต รีเบรา

**โฮเซลีโต รีเบรา** () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2514 สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 14) แพ้ 6

## ประวัติ
โฮเซลีโต รีเบรา ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2535 ชนะน็อค รูเอล เฟอร์นานเดซ ยก 2 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2538 แพ้น็อค แสงอาทิตย์ ว.สุธีรา ยก 8 และเคยชกชนะน็อค รูดี คาบิเลส ยก 7 ด้วย รีเบราได้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 แพ้น็อค ยามาโตะ มิตานิ ยก 12 จากนั้นได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ชนะน็อค เบิร์ต นาวาเรซ ยก 7 และป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง

รีเบราประสบความสำเร็จอีกครั้งเมื่อได้ชิงแชมป์โลก WBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท ที่ว่าง เมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน ก้องธวัช ส.กิตติ ได้แชมป์มาครอง จากนั้น เดินทางมาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทในไทยเมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2544 แพ้ทีเคโอ ยอดสนั่น ส.นันทชัย ยก 3 ริเวร่าหยุดชกไปถึง 4 ปี กลับมาชกอีกเพียงครั้งเดียวเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2548 แพ้น็อค สมชาย นักบาลี ยก 4 จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย

## เกียรติประวัติ

* แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2541 – 2542)
* แชมป์โลก WBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท
** ชิง 23 มีนาคม 2543 ชนะคะแนน ก้องธวัช ส.กิตติ ที่ มะนิลา
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท เมื่อ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 แพ้น็อค ยามาโตะ มิตานิ (ญี่ปุ่น) ยก  12 ที่ ญี่ปุ่น
** ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2544 แพ้ทีเคโอ​ ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ ยก 3 ที่ จ.ระยอง

## อ้างอิง

* สถิติการชก boxrec.com 
* การชิงแชมป์พาบาของ โฮเซลีโต รีเบรา 

  
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBF
กีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน

**กีฬาเรือใบในโอลิมปิก** () มีการแข่งขันมาตั้งแต่โอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1896 แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย ซึ่งมักจะตรงกับเวลาที่จะมีการแข่งขันโอลิมปิก ทำให้เรือยนต์เข้ามาแทนที่ เช่น ในปี ค.ศ. 1908 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

## สรุปผล

**หมายเหตุ:** การแข่งขันถูกยกเลิกในโอลิมปิก 1896

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน

**กีฬายิงปืนในโอลิมปิก** เป็นกีฬาที่แข่งกันที่ความแม่นยำ ปิแอร์ เดอ กูแบร์แตง (Pierre De Coubertin) ผู้ฟื้นฟูโอลิมปิกสมัยใหม่นั้น เขาก็เคยเป็นแชมป์ยิงปืนสั้นของประเทศฝรั่งเศสมาหลายปีก่อนแล้ว เขาได้ร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกที่กรุงเอเธนส์ในปี 1896 ด้วย ในตอนนั้นมีการแข่งขันเพียง 3 รายการเท่านั้น จากนั้นกีฬายิงปืนก็ได้รับการบรรจุในโอลิมปิกมาโดยตลอด ขาดอยู่เพียง 2 ครั้ง คือ ปี 1904 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา และ ปี 1928 ที่ อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ รายการประเภททีมซึ่งมีทั้งปืนสั้นและปืนยาวค่อยๆถูกตัดออกไปจนหมดไปอย่างสิ้นเชิงในปี 1948

การยิงปืนเป้าบินรายการสกีท (Skeet) ที่มีขึ้นในช่วงระหว่างปี 1910 ถึง 1915 ในฐานะกีฬาซ้อมมือสำหรับนักยิงปืนนั้นได้รับการบรรจุในโอลิมปิกปี 1968 ที่เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก

ในสมัยก่อนมีการแข่งขันแบบไม่จำกัดเพศด้วย เรียกว่ารายการโอเพ่น เป็นรายการที่ทั้งหญิงและชายแข่งขันกันด้วยความเสมอภาค ชิงเหรียญเดียวกัน และตลอดมาก็เป็นนักกีฬายิงปืนชายที่คว้าชัยชนะไปครอง จนถึงปี 1976 นักยิงปืนหญิงจึงสามารถเอาชนะได้เหรียญทองเป็นครั้งแรก ซึ่งเกือบทุกรายการแข่งขันในปัจจุบันนี้ทำการแข่งขันในร่มกันทั้งหมด ยกเว้นการแข่งขันยิงเป้าบินที่ยังเป็นการแข่งขันกลางแจ้งอยู่

## สรุปผล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาซอฟต์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน

**กีฬาซอฟต์บอลในโอลิมปิก** () โดยซอฟต์บอลเป็นกีฬาที่มีวิวัฒนาการมาจากเบสบอล และได้รับการบรรจุเข้าแข่งขันในโอลิมปิกอย่างเต็มตัวในปี 1996 ที่แอตแลนต้า รัฐจอร์เจีย ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก ในอดีตที่ผ่านมา สหรัฐอเมริกาครองความยิ่งใหญ่ในกีฬาชนิดนี้เรื่อยมา เคยชนะถึง 106 เกมติดต่อกัน ก่อนพ่ายต่อทีมจีนในปี 1995

## สรุปเหรียญ
Sources:

## ผลการแข่งขัน

## ประเทศที่เข้าร่วม

## อ้างอิง


ซอฟต์บอล
อ
กีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน

**กีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิก** () หรือ "ปิงปอง" เป็นกีฬาที่เล่นกันบนโต๊ะ โดยมีนักกีฬา 2 คน ใช้ไม้ปิงปองตีลูกบอลเล็กๆ อยู่คนละด้านของโต๊ะปิงปอง กีฬาปิงปองเข้าสู่โอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1988 ที่โซล เกาหลีใต้ ซึ่งนักปิงปองจากเกาหลีใต้และสวีเดนก็ขึ้นมาอยู่แถวหน้า หลังจากที่จีนครองความเป็นจ้าวมาตลอดตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960 ถึง 1980 แต่โอลิมปิกครั้งนั้นจีนก็ยังคว้าไปได้ถึง 9 เหรียญทองจากที่มีการแข่งขันทั้งหมด 12 รายการ

การแข่งขัน ปิงปองในโอลิมปิก 2012 แข่งตั้งแต่วันที่ 28 กรกฎาคม ถึง 8 สิงหาคม 2012 แบ่งประเภทออกเป็น
* ชายเดี่ยว
* ทีมชาย
* หญิงเดี่ยว
* ทีมหญิง

## สรุปผล

## ตารางสรุปเหรียญ

ที่มา:

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* กีฬาปิงปองในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 

หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเทควันโดในโอลิมปิกฤดูร้อน

**กีฬาเทควันโด้ในโอลิมปิก** () เป็นศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของชาวเกาหลีที่มีการกระโดดเตะและหมุนตัวเตะเป็นเอกลักษณ์ ในปี ค.ศ. 1973 ได้มีการจัดแข่งขันเทควันโด้ชิงแชมป์โลกขึ้นเป็นครั้งแรก และเข้ามาเป็นกีฬาสาธิตในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 เมื่อเกาหลีใต้ได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพที่โซล และโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 ที่บาร์เซโลนา ประเทศสเปน ส่วนที่แอตแลนต้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 นั้น ไม่มีการแข่งขันเทควันโด้ จนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เทควันโด้กลายเป็นกีฬาชิงเหรียญทองอย่างเต็มตัว

## สรุปผล

## ตารางสรุปเหรียญ
สรุปจำนวนเหรียญจนถึงโอลิมปิกฤดูร้อน 2024. 

## อ้างอิง


หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาไตรกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน

**กีฬาไตรกีฬาในโอลิมปิก** () เป็นการแข่งขันที่รวมเอากีฬา 3 ชนิดเข้าด้วยกัน คือ ว่ายน้ำ จักรยาน และวิ่งแข่ง ได้มีการจัดการแข่งขันในโอลิมปิก ปี 2000 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เป็นครั้งแรก

## สรุปผล

## ตารางสรุปเหรียญ
ที่มา: 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
ชิงชัน

**ชิงชัน** เป็นชื่อของไม้ยืนต้นขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ประเภทไม้ผลัดใบที่อยู่ในวงศ์ Leguminosae ชนิดหนึ่ง (อยู่ในวงศ์เดียวกับประดู่)

ต้นไม้ชนิดนี้ขยายพันธุ์โดยเมล็ดและก็สามารถแพร่กระจายพันธุ์ตามป่าดิบแล้งตลอดจนถึงป่าเบญจพรรณทั่วไปยกเว้นเฉพาะทางภาคใต้เท่านั้นที่ไม่สามารถแพร่กระจายพันธุ์ได้เป็นไม้กลางแจ้งที่สามารถขึ้นได้ดีในดินทุกประเภทและต้องการน้ำเพียงปานกลาง

ลักษณะของต้นไม้โดยรวม เปลือกจะมีความหนาซึ่งเป็นสีน้ำตาลอมเทาสามารถล่อนออกเป็นแว่นๆได้และมีเนื้อภายในเป็นสีเหลือง ใบนั้นจะเป็นใบประกอบแบบขนนก ดอกมีขนาดเล็กที่รวมกันเป็นช่อ ฝักเป็นรูปหอกแต่แบนส่วนหัวท้ายของฝักนั้นจะแหลม ส่วนระบบรากนั้นจะมีความลึกมาก

เนื่องจากไม้ชิงชันนั้นมีลักษณะที่แข็งและเหนียวรวมถึงมีลักษณะที่ดูสวยงามมากดังนั้นจึงนิยมนำมาทำเป็น เครื่องเรือน เครื่องดนตรีต่าง ๆ ฯลฯ นอกจากประโยชน์ทางด้านอุตสาหกรรมพื้นบ้านแล้วต้นไม้ชิงชันยังให้ประโยชน์ทางด้านสมุนไพรอีกด้วย

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัด

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
หมวดหมู่:ดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย
หมวดหมู่:พืชที่ใช้ทำของใช้
หมวดหมู่:วงศ์ย่อยถั่ว
พะเนียง พูนธรัตน์

**พะเนียง พูนธรัตน์** เกิดเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2512 ที่อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีสถิติการชกทั้งหมด 31 ครั้ง ชนะ 30 (น็อค 12) แพ้ 1 เป็นน้องชายแท้ ๆ ของพเยาว์ พูนธรัตน์ อดีตแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท สภามวยโลก (WBC) และเหรียญทองแดงโอลิมปิกในรุ่นไลท์ฟลายเวท กีฬาโอลิมปิก 1976 ที่เมืองมอนทรีออล ประเทศแคนาดา
## ประวัติ
พะเนียงเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 ชนะคะแนนเจฟ บาซิล จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด โดยเคยชกชนะคะแนน อีริค ชาเวซ อดีตแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ พ.ศ. 2536 และชนะคะแนน เลดิออน เชนิชา เมื่อ พ.ศ. 2537 ต่อมา ใน พ.ศ. 2539 พะเนียงได้ขึ้นชกในสังกัดของทรงชัย รัตนสุบรรณ และชกชนะสามครั้งรวด รวมทั้งชนะน็อค แมนนี่ เมลชอร์ อดีตแชมป์โลกชาวฟิลิปปินส์ในยกที่ 3 พะเนียงจึงได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นจูเนียร์ฟลายเวทเมื่อ 12 มกราคม พ.ศ. 2540 ชนะคะแนน ริค มากราโม จูเนียร์ ได้แชมป์มาครอง

หลังจากได้แชมป์ พะเนียงขึ้นชกชนะอีก 3 ครั้ง โดยไม่ได้ป้องกันตำแหน่ง จากนั้น เขาก็สละแชมป์และเดินทางไปชกมวยสากลอาชีพที่ญี่ปุ่น ระหว่าง พ.ศ. 2541 – 2544 ในสังกัดโอกูดะยิม ใช้ชื่อว่าพะเนียง โอกูดะ โดยพะเนียงขึ้นชกชนะรวด 5 ครั้ง จนเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ทราซ นากามูระ เมื่อ พ.ศ. 2544 พะเนียงก็เดินทางกลับมาชกมวยสากลในไทยอีกครั้ง โดยขึ้นชกชนะรวดอีก 4 ครั้ง หลังจากที่ชกชนะคะแนน เบิร์ต คาโน่ เมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2546 แล้วก็แขวนนวมไป ปัจจุบันเป็นเทรนเนอร์ในค่ายมวยศิษย์สองพี่น้อง

## เกียรติประวัติ
*แชมป์สมาคมมวยแห่งทวีปเอเชีย (PABA) รุ่นไลท์ฟลายเวท
**ชิง 12 มกราคม 2540 ชนะคะแนน ริค มากราโม จูเนียร์ (ฟิลิปปินส์) ที่ จ.ฉะเชิงเทรา
** มิถุนายน 2541 สละแชมป์

## อ้างอิง

* สถิติการชก

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นไลท์ฟลายเวท
หมวดหมู่:แชมป์ PABA
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอบางสะพาน
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนมวยสากล
หมวดหมู่:นักมวยจากจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ดวงเพชร แสงมรกต

**ดวงเพชร แสงมรกต** หรือ **ดวงเพชร ก่อเกียรติยิม** มีชื่อจริงว่า **มัด ดวงเพชร** เกิดเมื่อ 15 มกราคม พ.ศ. 2523 ที่ อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี

## เกียรติประวัติ
* แชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท 
** ชิง 22 กุมภาพันธ์ 2549 ชนะน็อคยกที่ 9 โธมัส มาร์เทียส (อินโดนีเซีย) ที่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 14 กรกฎาคม 2549 ชนะคะแนน อีริค บาร์เซโลนา (ฟิลิปปินส์) ที่ จังหวัดนครสวรรค์
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 11 เมษายน 2550 ชนะคะแนน อาร์ดี วิกูนา (อินโดนีเซีย) ที่ จังหวัดสมุทรปราการ
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 10 สิงหาคม 2550 ชนะน็อค มารินดิน มาร์บุน (อินโดนีเซีย) ยก 6 ที่ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 21 กันยายน 2550 ชนะคะแนน เซลโซ่ แดงก๊อด (ฟิลิปปินส์)  ที่ จังหวัดมุกดาหาร
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 15 เมษายน 2551 ชนะคะแนน อานิส เซอุฟิน (อินโดนีเซีย) ที่ จังหวัดนครพนม
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 8 สิงหาคม 2551 ชนะน็อคยกที่ 3 อีริค ดิแอซ ซิเรการ์ (ฟิลิปปินส์) ที่ จังหวัดปทุมธานี
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7, 12 ธันวาคม 2551 ชนะคะแนน เรย์ มิเกรโน่ (ฟิลิปปินส์) ที่ จังหวัดสตูล
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 8, 25 กุมภาพันธ์ 2552 ชนะน็อค ยูดี้ อาเรม่า ยก 2 ที่ชุมพร
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 9, 17 กันยายน 2552 ชนะคะแนน ราฟาเอล ปันการิปวน ที่ ชุมพร
** ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 10, 10 กันยายน 2553 ชนะน็อค เอ็ดวิน ทุมบากา ยก 2 ที่อุดรธานี
** สละแชมป์
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่ประสบความสำเร็จ
** ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA, 30 พฤศจิกายน 2553 แพ้น็อค เดรียน ฟรานซิสโก ยก 10 ที่ อำเภอบึงกาฬ จังหวัดหนองคาย

## อ้างอิง

* สถิติการชก

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
หมวดหมู่:แชมป์ PABA
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอวิหารแดง
กีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน

เทนนิสได้รับการบรรจุในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 แต่นำออกหลังโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 เนื่องจากกรณีโต้แย้งระหว่างสหพันธ์เทนนิสนานาชาติกับคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในเรื่องการนิยามนักกีฬาสมัครเล่น หลังปรากฏเป็นกีฬาสาธิตสองครั้งใน ค.ศ. 1968 และ 1984 (จำกัดที่อายุไม่เกิน 21 ปี) เทนนิสจึงหลับมาเป็นกีฬาแข่งขันอีกครั้งในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 โดยเปิดให้ผู้เล่นทั้งหมด โดยไม่แบ่งอายุหรือสถานะ และเปิดเล่นนับแต่นั้นมา

## สรุปผล

## ตารางเหรียญ
### ตลอดกาล
ข้อมูล:

### สมัยโอเพน

### สมัยมือสมัครเล่น

### ผู้ชนะหลายเหรียญ (ค.ศ. 1896–ปัจจุบัน)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Olympic Tennis Event website – International Tennis Federation (archived 15 July 2012)

หมวดหมู่:ชนิดกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
สถานีรถไฟเชียงราก

**สถานีรถไฟเชียงราก** เป็นสถานีรถไฟในเส้นทางสายเหนือและสายตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งอยู่ในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี เป็นจุดลงรถสำหรับผู้ที่ต้องการไปที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต และมหาวิทยาลัยกรุงเทพ เนื่องจากมีรถสองแถวให้บริการรับส่งผู้โดยสารไปยังจุดหมายเหล่านี้

สถานีรถไฟเชียงรากเป็นสถานีชั้นที่ 3  งานการเดินรถแขวงกรุงเทพ กองจัดการเดินรถเขต 1 ศูนย์กรุงเทพปริมณฑลและภาคตะวันออก การรถไฟแห่งประเทศไทย เปิดให้บริการเดินรถทุกวันทั้งขาขึ้นและขาล่องวันละ 27 ขบวน สถานีรถไฟเชียงรากยังเป็นสถานีสำคัญในการขนส่งสินค้ามายังตลาดไทอีกด้วยและยังเคยเป็นสถานีรับ-ส่งนักกีฬาในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 1998 (ครั้งที่ 13) ที่ไทยเป็นเจ้าภาพ

## ตารางเวลาการเดินรถ
### เที่ยวขึ้น

### เที่ยวล่อง

หมวดหมู่:สถานีรถไฟในจังหวัดปทุมธานี
หมวดหมู่:สถานีรถไฟ ย่านชานเมือง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอคลองหลวง
ทาเกชิ คาเนชิโระ

**ทาเกชิ คาเนชิโระ** () เป็นนักแสดงและนักร้องลูกครึ่งญี่ปุ่น-ไต้หวัน เริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นป๊อปไอดอลในวงการเพลง และเข้าสู่วงการภาพยนตร์ในเวลาต่อมา เขาได้ร่วมงานกับผู้กำกับที่มีชื่อเสียงในเอเซีย อาทิ ปีเตอร์ ชาน (ภาพยนตร์ *Perhaps Love* อยากร้องบอกโลกว่ารัก, *The Warlords* อหังการ์เจ้าสุริยา และ *Wuxia* นักฆ่าเทวดาแขนเดียว), จางอี้โหม่ว (*House of Flying Daggers* จอมใจบ้านมีดบิน ) และจอห์น วู (จากผลงานภาพยนตร์ *สามก๊ก โจโฉแตกทัพเรือ* ในบทบาท **"ขงเบ้ง"**) คาเนชิโร่ เป็นที่รู้จักกันดีจากผลงานการเป็นนายแบบและพากย์เสียงให้กับ ตัวละครซามูไร "ซามาโนะสุเกะ อาเกะชิ" (Samanosuke Akechi) วิดีโอเกมซีรีส์ชื่อดัง Onimusha ของ Capcom 

## ประวัติ
คาเนชิโร่ เกิดที่ไทเป ประเทศไต้หวัน แม่ของเขาเป็นชาวไต้หวัน และพ่อของเขามาจาก โอกินาวา ประเทศญี่ปุ่น เขาเกิดและเติบโตในไทเป แต่ถือสัญชาติญี่ปุ่น  เขาเป็นลูกชายคนสุดท้องของนักธุรกิจชาวญี่ปุ่นและแม่บ้านชาวไต้หวัน คาเนชิโร่ มีพี่ชายสองคน คนหนึ่งอายุมากกว่าเจ็ดปี และอีกคนแก่กว่าเพียงหนึ่งปี  หลังจากจบการศึกษาชั้นมัธยมต้นจากโรงเรียนภาษาญี่ปุ่น Taipei Japanese Junior High School เขาเรียนต่อชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนนานาชาติ Taipei American School คาเนชิโร่ เริ่มมีผลงานถ่ายโฆษณาทางโทรทัศน์ เขาตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนเพื่อทำงานเต็มเวลาทางงานเพลงและงานการแสดง คาเนชิโร่ มีความสามารถและทักษะทางภาษา  เขาสามารถฟังพูดอ่านเขียนได้ดีในภาษาต่างๆ ได้แก่ ภาษาจีนกลาง, จีนฮกเกี้ยน, ญี่ปุ่น, จีนกวางตุ้ง, อังกฤษ และภาษาอื่นๆ โดยภาษาจีนกลางเป็นภาษาแรกที่เขาพูดในขณะที่เติบโตในไต้หวัน 

## ขีวิตส่วนตัว
คาเนชิโร่ นับถือศาสนาพุทธ โดยเริ่มนับถือศาสนาพุทธในปี พ.ศ. 2540  เขากล่าวว่า แม่ของเขาก็นับถือศาสนาพุทธเช่นกัน ตลอดอาชีพการงานของเขา คาเนชิโร่ ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็น *"นักแสดงขวัญใจสาวๆ"* หรือ*"ผู้ชายในฝัน"* แต่เขายังคงรักษาความอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่เสมอ คาเนชิโร่ ยังเป็นที่รู้จักในเรื่องการไม่ปรากฏตัวออกสู่สายตาสื่อมวลชน นอกจากเวลาทำงาน เขาเคยกล่าวไว้ว่า *"ถ้าวันหนึ่งผมแต่งงานและมีลูก ผมจะเป็นหนึ่งในผู้ชายที่ดูแลครอบครัวจริงๆ ผมจะทานข้าวที่บ้านทุกวัน ช่วยทำงานบ้าน และดูแลลูกๆ"*

## ผลงานด้านการแสดง
ในปี 2011 คาเนชิโร่ ปรากฏตัวในภาพยนตร์ระทึกขวัญ ศิลปะการต่อสู้อิงประวัติศาสตร์ เรื่อง "*Wuxia* นักฆ่าเทวดาแขนเดียว" ซึ่งกำกับโดย ปีเตอร์ ชาน ภาพยนตร์เรื่องนี้เปิดตัวในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ปี 2554 ต่อมาในปี 2560 คาเนชิโร่ ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากงาน Golden Screen Awards ประจำปีครั้งที่สอง ในผลงานภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้ เรื่อง "This Is Not What I Expected เมนูรัก หอมกรุ่นหัวใจ" ซึ่งกำกับโดย Derek Hui และอำนวยการสร้างโดย ปีเตอร์ ชาน

คาเนชิโร่ และ หลิว เต๋อหัว เป็นสมาชิกของสถาบันศิลปะและวิทยาการภาพยนตร์ (Academy of Motion Picture Arts and Sciences) ในปี พ.ศ. 2561  

### ภาพยนตร์

### ละครโทรทัศน์

### วิดีโอเกม

## อ้างอิง

* ทาเกชิ คาเนชิโระ sanook.com
* ทาเกชิ คาเนชิโระ (Takeshi Kaneshiro) 
* ทาเกชิ คาเนชิโระ : หนุ่มไต้หวัน หัวใจซามูไร / หมิงซิงคลับ 

## แหล่งข้อมูลอื่น
*[ข้อมูลจาก [IMDb]]

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวไต้หวัน
หมวดหมู่:นักแสดงจีน
หมวดหมู่:นักร้องญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักร้องไต้หวัน
หมวดหมู่:นายแบบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ชาวญี่ปุ่นเชื้อสายไต้หวัน
หมวดหมู่:บุคคลจากไทเป
หมวดหมู่:นักร้องเพลงภาษาจีนกลาง
หมวดหมู่:นักร้องเพลงภาษาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลที่นับถือศาสนาพุทธ
ตราแผ่นดินของหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด

**ตราแผ่นดิน[[หมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด]]**แบบที่ปรากฏในธงชาติ เริ่มมีการใช้ในช่วงพ.ศ. 2413 จนถึง พ.ศ. 2499 ออกแบบโดย เซอร์ เบนจามิน ไพน์ (Sir Benjamin Pine) ข้าหลวงคนแรกของหมู่เกาะแห่งนี้ ลักษณะเป็นตราวงกลม ภายในเป็นรูปชายฝั่งทะเลมีผลสับปะรดขนาดใหญ่อยู่างกลางชายฝั่งนั้น 1 ลูก และมีผลสับปะรดขนาดเล็กอีก 3 ลูก อยู่ทางขวาของลูกใหญ่ ในทะเลนั้นมีเรือใบ 2 ลอยลำอยู่หน้าเกาะขนาดใหญ่ เหนือรูปเกาะนั้นมีรูปตราแผ่นดินของสหราชอาณาจักรอย่างย่อ

ส่วนตราแผ่นดินที่ใช้สำหรับเอกสารของทางราชการนั้น เริ่มมีการใช้เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2452 ลักษณะเป็นตราโล่อาร์มขนาดใหญ่พื้นเป็นลายคด 8 แถวตามแนวนอน ภายในมีตราอาร์มของดินแดนต่างๆ ภายใต้การปกครองของหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด ทั้ง 5 แห่ง ดังนี้ 

* ทางซ้ายบนของโล่ เป็นภาพตราแผ่นดินของแอนติกาและบาร์บูดา
* ทางขวาบนของโล่ เป็นภาพตราแผ่นดินของดอมินีกา
* ทางซ้ายล่างของโล่ เป็นภาพตราแผ่นดินของมอนเซอร์รัต
* ทางขวาล่างของโล่ เป็นภาพตราแผ่นดินของบริติชเวอร์จิน

ที่กลางโล่ใหญ่นั้น มีตราแผ่นดิน 2 ตราวางอยู่เคียงกัน หมายถึง ดินแดนเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา โดยตราอาร์มทางซ้ายนั้น เป็นตราแผ่นดินของเซนต์คริสโตเฟอร์ ทางขวาเป็นตราแผ่นดินของเนวิส ส่วนตราแผ่นดินของแองกวิลลานั้นไม่ปรากฏในที่นี้

เบื้องบนสุดของตราอาร์มนี้ เป็นรูปมงกุฎมียอดเป็นผลสับปะรด

ต่อมาได้มีการแก้ไขแบบตราแผ่นดิน ภายหลังจากที่ได้มีการโอนย้ายดอมินิกา ไปขึ้นการปกครองหมู่เกาะบริติชวินเวิร์ดเมื่อ ค.ศ. 1940

## ดูเพิ่ม
* ธงชาติหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด
* ตราแผ่นดินของหมู่เกาะบริติชวินเวิร์ด
* ตราแผ่นดินของเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา
* ธงชาติแอนติกาและบาร์บูดา
* ตราแผ่นดินของดอมินีกา
* ตราแผ่นดินของมอนเซอร์รัต

## แหล่งข้อมูลอื่น
* หมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด (Flags of the World)

บริติชลีเวิร์ด
หมวดหมู่:ตราแผ่นดินประจำดินแดนอาณานิคมของสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:ตราแผ่นดินในอดีต
บาราคูดัส

**บาราคูดัส** เป็นวงดนตรีของไทยในแนวสตริง ระหว่างช่วง พ.ศ. 2523 - 2528 มีผลงานบันทึกเสียงออกมาหนึ่งชุดในปี พ.ศ. 2527 ชื่อชุด *"วันอาทิตย์"*

## สมาชิก
สมาชิกในวงมีอยู่ 7 คน ประกอบด้วย
* มาโนช โรจน์เสรี (เบิร์ด) - ร้องนำ (เสียชีวิตแล้ว)
* กริช ทอมมัส (ตี่) - คีย์บอร์ด, แต่งทำนอง
* นพดล ทิพยโอสถ (อ๊อด) - คีย์บอร์ด
* ณัฐ บุญญะเวช (นกเขา) - กลอง (เสียชีวิตแล้วเมื่อ 24 ต.ค. 2561)
* สิรินทร กีรติบุตร (จุ๋ม) - เบส
* บัญชา พรรณวิไล (ชา) - กีตาร์
* ศิริศักดิ์ ศิริโชตินันท์ (หมู) - กีตาร์

## ประวัติ
ทางวงรวมตัวกันเล่นดนตรีตั้งแต่ พ.ศ. 2522 หัวหน้าวงคนแรกคือ สมชาย ศักดิกุล ต่อมาสมชายลาออกจากวงไปทำดนตรีร่วมกับศรายุทธ สุปัญโญ กริช ทอมมัส จึงเป็นหัวหน้าวงแทน   เคยมีนักร้องนำหญิงอยู่ช่วงสั้นๆ คือ อัญชลี จงคดีกิจ เคยร่วมวงหลังจากเดินทางกลับจากเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกาใหม่ ๆ 

ผลงานอัลบั้ม"วันอาทิตย์"ที่ออกมาในปี พ.ศ. 2527 อำนวยการผลิตโดย เรวัต พุทธินันทน์ และ ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม แต่งทำนองโดย กริช ทอมมัส  แต่งคำร้องโดย เรวัติ พุทธินันทน์, นิติพงษ์ ห่อนาค และปรัชญ์ สุวรรณศร  เป็นผลงานชิ้นแรกๆ ของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่

หลังจากออกอัลบั้มแรก บาราคูดัส ออกตระเวนเล่นคอนเสิร์ต และเล่นดนตรีแบคอัพให้กับวง สาว สาว สาว  บาราคูดัสกำลังเตรียมบันทึกเสียงผลงานอัลบั้มที่สอง ก็เกิดแตกวงเสียก่อน สมาชิกในวงจึงแยกย้ายจากกัน  กริช ทอมมัส ไปเป็นนักแต่งเพลงให้กับแกรมมี่ (ปัจจุบัน เป็นกรรมการผู้จัดการ บริษัท แกรมมี่ โกลด์ ในเครือแกรมมี่)  มาโนช โรจน์เสรี (เสียชีวิตแล้ว)ไปเป็นครูสอนหนังสือโรงเรียนมัธยม   สิรินทร กีรติบุตร ไปทำงานที่กรมกิจการพลเรือนทหารเรือ กองทัพเรือ และเป็นนักจัดรายการวิทยุ   ศิริศักดิ์ ศิริโชตินันท์ ไปร่วมวงกับ คาไลโดสโคป และร็อคเคสตร้า เป็นที่รู้จักในชื่อ หมู คาไลโดสโคป ณัฐ บุญญะเวช ไปรวมตัวกับ วงอินโดจีน เป็นที่รู้จักในชื่อ นกเขา อินโดจีน

วงบาราคูดัส กลับมารวมตัวเล่นดนตรีเป็นกรณีพิเศษ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ในคอนเสิร์ต "โลกดนตรี เพื่อนช่วยเพื่อนแด่ เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์"  ที่ศูนย์การค้าเสรีเซ็นเตอร์ เพื่อหารายได้ช่วยเหลือครอบครัวของเสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ 

## ผลงาน
บาราคูดัส ''ชุด วันอาทิตย์
# ไก่กับไข่
# เช้าวันอาทิตย์
# ฟีล-ลา-เฟ้ยย
# ขอโทษที
# เตะฝุ่น
# ภาพถ่าย
# เด็กกับฝน
# ก้างขวางคอ
# บางสิ่งบางอย่าง
# ฉันผิดเอง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ฟังเพลง บาราคูดัส ชุดวันอาทิตย์ 

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติไทย
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีป็อปสัญชาติไทย
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีไทยในยุค 1980
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดจีเอ็มเอ็ม มิวสิค
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2523
เอเรบอร์

**เอเรบอร์ (Erebor)** เป็นอาณาจักรของพวกคนแคระ ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อ **เอเรบอร์** เป็นคำในภาษาซินดาริน ซึ่งเป็นชื่อเรียก**ภูเขาโลนลี่** เทือกเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของดินแดนโรห์วานิออน  และยังเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำรันนิ่ง หรือแม่น้ำเคลดูอิน 

อาณาจักรเอเรบอร์ก่อตั้งโดยกษัตริย์ ธราอิน ที่ 1 ซึ่งนำพาชาวคนแคระจำนวนหนึ่งอพยพออกจากคาซัดดูมมาตั้งถิ่นฐานใหม่ พระองค์ยังเป็นผู้ค้นพบเพชรอาร์เคนสโตน ซึ่งกลายเป็นสมบัติตกทอดต่อมาในวงศ์กษัตริย์คนแคระ โอรสของธราอินคือ ธอรินที่ 1 ทรงนำคนแคระจำนวนหนึ่งไปบุกเบิกตั้งอาณาจักรอยู่แถบเทือกเขาสีเทา (Grey Mountain) แต่ภายหลังดินแดนนั้นถูกพวกมังกรเข้าโจมตี ธรอร์ โอรสของธอริน จึงนำพลเมืองหนีกลับมายังเอเรบอร์

ในยุคสมัยของธรอร์  เอเรบอร์เป็นอาณาจักรคนแคระที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มีคนแคระเข้ามาอยู่ด้วยเป็นจำนวนมาก และมีชื่อเสียงเลื่องลือในการสร้างเครื่องเกราะและอาวุธ สันนิษฐานว่า เสื้อเกราะมิธริล ที่โฟรโด ได้รับจากบิลโบ ในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ก็สร้างขึ้นโดยเหล่าคนแคระแห่งเอเรบอร์นี้เอง อาณาจักรเอเรบอร์ร่ำรวยมาก นอกจากนี้ แหวนวงหนึ่งของคนแคระ ก็เชื่อว่าตกอยู่ในความครอบครองของธรอร์ด้วย และแหวนวงนี้เองที่ดึงดูดให้เหล่ามังกร สมุนของมอร์กอธ ติดตามมารังควาน

## เอเรบอร์ในเรื่อง [[เดอะฮอบบิท]]

ในปีที่ 2770 ของยุคที่สาม กษัตริย์คนแคระ ธอริน โอเคนชิลด์ (เวลานั้นเขายังเป็นเพียงหนุ่มน้อย) ออกไปเที่ยวล่าสัตว์ข้างนอก มังกรสม็อก (ซึ่งเวลานั้นยังมีอายุไม่มาก) ได้เดินทางมาจากเทือกเขาสีเทา เข้ายึดเอาทรัพย์สมบัติของพวกเขาไว้ และโจมตี (จับกิน) คนแคระชาวเอเรบอร์ รวมถึงมนุษย์ที่เมืองเดล  กษัตริย์ธรอร์ และธราอิน พระโอรส ได้หนีรอดจากการบุกทำลายล้างครั้งนั้น แต่ก็สิ้นพระชนม์ไปหลังจากนั้นไม่นาน ธอริน โอเคนชิลด์ จึงได้กลายเป็นกษัตริย์ของคนแคระ แต่ต้องทรงซ่อนตัวลี้ภัยอยู่ในแถบเทือกเขาสีน้ำเงิน ไม่สามารถหวนกลับอาณาจักรได้ จนกระทั่งวันหนึ่ง พระองค์ได้พบกับแกนดัล์ฟ พ่อมดเทา จึงร่วมมือกันวางแผนทวงเอาเอเรบอร์คืนจากมังกร แกนดัล์ฟยืนยันให้ธอรินพาตัว บิลโบ ชาวฮอบบิท ร่วมคณะไปด้วย ภารกิจทวงคืนอาณาจักรเอเรบอร์นี้เอง คือเรื่องราวที่ปรากฏอยู่ในหนังสือเรื่อง เดอะฮอบบิท

ในท้ายที่สุดพวกคนแคระสามารถยึดเมืองของพวกเขาคืนมาได้ โดยได้รับความช่วยเหลือจากพวกมนุษย์และเอลฟ์ สงครามครั้งนั้นเรียกว่า 'สงครามห้าทัพ' ธอรินได้รับบาดเจ็บสาหัสในการศึก และสิ้นพระชนม์หลังจากนั้นไม่นาน ตำแหน่งกษัตริย์แห่งคนแคระจึงตกทอดต่อมายัง ดาอิน 

## เอเรบอร์ในเรื่อง [[เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์]]

เอเรบอร์ได้กลับคืนเป็นอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ของคนแคระอีกครั้ง เมื่อถึงยุคสงครามแหวน เอเรบอร์ได้ส่งคณะทูตมายังที่ประชุมของเอลรอนด์ ซึ่งมีโกลอิน และกิมลี ร่วมคณะมาด้วย กิมลีได้รับเลือกให้เข้าร่วมคณะพันธมิตรแห่งแหวน และเป็นกำลังสำคัญในการสงครามในยุคนั้น

เซารอนได้ส่งทัพออร์คบุกโจมตีเอเรบอร์ในระหว่างสงครามแหวนด้วย กษัตริย์ดาอิน สิ้นพระชนม์ในการศึกคราวนี้ ราชบัลลังก์คนแคระสืบทอดต่อไปยัง ธอรินที่สาม 

## ดูเพิ่ม
อาณาจักรอื่นๆ ของคนแคระ
* คาซัดดูม
* โนกร็อด
* เบเลกอสต์

## อ้างอิง
* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *ฮอบบิท*, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์
* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *ลอร์ดออฟเดอะริงส์*, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์

หมวดหมู่:ดินแดนในตำนานของโทลคีน
หมวดหมู่:ราชอาณาจักรสมมุติ
โนกร็อด

**โนกร็อด** (Nogrod) เป็นชื่ออาณาจักรของคนแคระ ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง ซิลมาริลลิออน ชื่อ **โนกร็อด** เป็นคำในภาษาซินดาริน ซึ่งในภาษาเวสทรอนจะเรียกว่า **ฮอลโลว์โบลด์** สำหรับชื่อเรียกในภาษาคุซดุลของเหล่าคนแคระ เรียกชื่อนครของตัวเองว่า **ทูมุนซาฮาร์** กษัตริย์คนแคระผู้ก่อตั้งนครนี้คือ หนึ่งในเจ็ดบรรพชนของคนแคระ เป็นต้นตระกูลคนแคระในสายวงศ์ *ไฟร์เบียร์ด (Firebeard)* ซึ่งเดินทางมาทางตะวันตกนับตั้งแต่ยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา

โนกร็อดตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของภูโดลเมด บนเทือกเขาเอเร็ดลูอิน เป็นนครคู่กันกับ เบเลกอสต์ ซึ่งเป็นอาณาจักรของคนแคระด้านทิศเหนือ  อาณาจักรคนแคระทั้งสองแห่งนี้เป็นคู่ค้าสำคัญกับเหล่าเอลฟ์แห่งเบเลริอันด์

โนกร็อดมีชื่อเสียงด้านการช่างและการฝีมือมาก ด้วยเป็นที่พำนักของครูช่างคนสำคัญของเหล่าคนแคระ คือ *เทลฅาร์ (Telchar)* จนแม้ เอโอล เอลฟ์มืด ก็นิยมมาสมาคมกับเหล่าคนแคระแห่งโนกร็อดเสมอ  เทลฅาร์ได้สร้างอาวุธและสิ่งมีค่าหลายประการ เช่น ดาบนาร์ซิล มีดอังกริสต์ หมวกเกราะมังกรแห่งดอร์-โลมิน และ สร้อยพระศอเนากลามีร์ ซึ่งได้ถวายเป็นของขวัญแด่กษัตริย์ฟินร็อด เฟลากุนด์ ในโอกาสเถลิงนครนาร์โกธรอนด์ สร้อยพระศอชิ้นนี้ในภายหลังได้ตกทอดมาถึงมือกษัตริย์ธิงโกลแห่งโดริอัธ พระองค์โปรดให้เหล่าคนแคระแห่งโนกร็อด (ซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือด้านงานฝีมือ) แก้ไขปรับแต่งสร้อยพระศอเสียใหม่ โดยนำเอาดวงมณีซิลมาริล ที่เบเรนและลูธิเอนชิงคืนมาจากมงกุฎของมอร์กอธได้ดวงหนึ่ง เข้าประดับลงในสร้อยพระศอนั้นด้วย

เมื่อเหล่าคนแคระทำงานสำเร็จ อำนาจแห่งดวงมณีก็บันดาลให้พวกเขาบังเกิดความโลภ คิดจะครองซิลมาริลไว้เอง จึงแสร้งอ้างสิทธิ์ในสร้อยพระศอเนากลามีร์ ที่พวกตนทำถวายแด่ฟินร็อด และว่าธิงโกลไม่มีสิทธิ์ในสร้อยนั้น ฝ่ายธิงโกลไม่ยินยอม และบันดาลโทสะด่าว่าเหล่าช่างของคนแคระ พวกคนแคระจึงสังหารพระองค์ แล้วชิงสร้อยพระศอพร้อมดวงมณีหนีกลับแผ่นดินของตน

ฝ่ายเอลฟ์แจ้งข่าวไปยังเบเรน และดิออร์ บุตรของเขา ทั้งสองนำทัพเอลฟ์ไล่ติดตามเหล่าช่างของคนแคระไปจนถึงซาร์นอาธรัด เกิดการรบย่อยๆ ขึ้นที่นั่น โดยมีเหล่าเอนท์เข้าให้ความช่วยเหลือฝ่ายเอลฟ์ด้วย เหล่าคนแคระแห่งโนกร็อดถูกสังหารจนเกือบหมด ที่เหลือรอดนำข่าวกลับไปแจ้งยังนครของตนว่า กษัตริย์ธิงโกลผิดสัญญาไม่ยอมจ่ายค่าจ้าง และยังสังหารเหล่าช่างเกือบหมด ทัพโนกร็อดจึงยกมาหมายล้างแค้น แม้ทางเบเลกอสต์จะห้ามปราม ด้านโนกร็อดก็ไม่ฟัง เกิดเป็นสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์เอลฟ์และคนแคระ ซึ่งสร้างรอยร้าวฉานอยู่ในความสัมพันธ์ของสองเผ่าพันธุ์มาตลอดจนถึงยุคที่สาม

อาณาจักรโนกร็อดกลายเป็นเมืองร้างไปหลังจากเหตุการณ์วินาศในตอนปลายยุคที่หนึ่ง ในสงครามแห่งความโกรธา ซึ่งทำให้แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่มหาสมุทร เหล่าคนแคระพากันอพยพกลับไปยังคาซัดดูม

## ดูเพิ่ม
อาณาจักรอื่น ๆ ของคนแคระ
* คาซัดดูม
* เอเรบอร์
* เบเลกอสต์

## อ้างอิง
* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *ซิลมาริลลิออน*, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์

หมวดหมู่:ดินแดนในตำนานของโทลคีน
เบเลกอสต์

**เบเลกอสต์** (Belegost) เป็นชื่ออาณาจักรของคนแคระ ในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง ซิลมาริลลิออน ชื่อ **เบเลกอสต์** เป็นคำในภาษาซินดาริน ซึ่งในภาษาเวสทรอนจะเรียกว่า **มิคเคิลเบิร์ก** หมายถึง 'ปราการอันยิ่งใหญ่' สำหรับชื่อเรียกในภาษาคุซดุลของเหล่าคนแคระ เรียกชื่อนครของตัวเองว่า **กาบิลกาโธล** กษัตริย์คนแคระผู้ก่อตั้งนครนี้คือ หนึ่งในเจ็ดบรรพชนของคนแคระ เป็นต้นตระกูลคนแคระในสายวงศ์ *บรอดบีม (Broadbeam)* ซึ่งเดินทางมาทางตะวันตกนับตั้งแต่ยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา

เบเลกอสต์ตั้งอยู่ทางด้านทิศเหนือของภูโดลเมด บนเทือกเขาเอเร็ดลูอิน เป็นนครคู่กันกับ โนกร็อด ซึ่งเป็นอาณาจักรของคนแคระด้านทิศใต้  อาณาจักรคนแคระทั้งสองแห่งนี้เป็นคู่ค้าสำคัญกับเหล่าเอลฟ์แห่งเบเลริอันด์

กษัตริย์แห่งเบเลกอสต์ที่ปรากฏชื่อในนิยาย คือ *อซากาล (Azaghâl)* ทรงนำทัพคนแคระเข้าร่วมในทัพพันธมิตรแห่งมายดรอส ร่วมในการรบกับมอร์กอธ ซึ่งในที่สุดกลายเป็นสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด  ทัพคนแคระของอซากาลได้รับการขับขานอยู่ในบทลำนำการรบครั้งนี้ ด้วยเป็นทัพอันแข็งแกร่งที่สามารถต่อรบกับเกลารุง เจ้ามังกร บริวารของมอร์กอธ ได้อย่างแข็งขัน เพราะเหล่าคนแคระมักสวมหน้ากากในเวลาต่อสู้ ประกอบกับความทรหดอดทนของเผ่าพันธุ์คนแคระเอง จึงต้านทานเพลิงมังกรของเกลารุงได้  อซากาลยังสามารถใช้มีดจ้วงแทงเข้าที่ท้องของมังกร ทำให้เกลารุงได้รับบาดเจ็บจนหนีกลับไปอังก์บันด์ พาให้กองทัพของเกลารุงแตกตื่นหนีกลับไปด้วย เป็นวีรกรรมอันสำคัญยิ่งจนทำให้ ทูริน ทูรัมบาร์ คิดหาญสู้กับเกลารุงอีกครั้ง

สำหรับความขัดแย้งระหว่างอาณาจักรโนกร็อดกับอาณาจักรโดริอัธ แม้ทางโนกร็อดจะแจ้งขอทัพเสริมจากเบเลกอสต์ด้วย แต่เบเลกอสต์ก็ไม่ได้ให้ความร่วมมือ ทั้งยังห้ามปรามทัพโนกร็อดด้วย แต่ไม่สำเร็จ

อาณาจักรเบเลกอสต์กลายเป็นเมืองร้างไปหลังจากเหตุการณ์วินาศในตอนปลายยุคที่หนึ่ง ในสงครามแห่งความโกรธา ซึ่งทำให้แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่มหาสมุทร เหล่าคนแคระพากันอพยพกลับไปยังคาซัดดูม ในจำนวนนี้ปรากฏภายหลังว่า ไบเฟอร์ โบเฟอร์ และบอมเบอร์ สามคนแคระผู้เข้าร่วมในภารกิจเอเรบอร์ (เรื่องราวใน เดอะฮอบบิท) ก็เป็นคนแคระผู้สืบเชื้อสายแห่งบรอดบีมด้วย

## ดูเพิ่ม
อาณาจักรอื่น ๆ ของคนแคระ
* คาซัดดูม
* เอเรบอร์
* โนกร็อด

## อ้างอิง
* เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, *ซิลมาริลลิออน*, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์

หมวดหมู่:ดินแดนในตำนานของโทลคีน
เพอร์เซฟะนี

ในเทพปกรณัมกรีก **เพอร์เซฟะนี** ( /pərˈsɛfəniː/; ) หรือเรียก **คอรี** ( /ˈkɔəriː/; "หญิงโสด") เป็นพระธิดาของซูส และเทพเจ้าแห่งการเก็บเกี่ยว ดีมิเทอร์ และราชินีแห่งโลกหลังความตาย โฮเมอร์อธิบายว่าพระองค์เป็นราชินีแห่งโลกหลังความตายผู้น่าเกรงขามและน่าเคารพนับถือ ผู้บันดาลให้คำสาปของมนุษย์บังเกิดผลต่อวิญญาณของผู้วายชนม์ เพอร์เซฟะนีถูกเฮดีส ราชาแห่งโลกใต้พิภพ ลักพาตัว ตำนานการลักพาของพระองค์เป็นการแสดงว่าหน้าที่ของพระองค์เป็นบุคคลวัตของพืชพรรณซึ่งงอกในฤดูใบไม้ผลิและถอนคืนสู่พิภพหลังเก็บเกี่ยว ฉะนั้นพระองค์จึงยังสัมพันธ์กับฤดูใบไม้ผลิและความอุดมสมบูรณ์ของพืชพรรณ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทพเจ้ากรีก
อรอนงค์ คล้ายนก

**อรอนงค์ คล้ายนก** (เกิด 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512)  เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ 2 สมัย

## ประวัติ
อรอนงค์ สำเร็จการศึกษาระดับอาชีวศึกษาจากวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ระดับปริญญาตรีและระดับปริญญาโท คณะบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ด้านครอบครัวสมรสกับนายสุพิน คล้ายนก อดีตสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร เขตบางแค มีบุตร 3 คน

## การทำงาน
มีประสบการณ์ทำงานเป็นพนักงานของการไฟฟ้านครหลวง และเป็นผู้ช่วยสุพิน คล้ายนก สมาชิกสภากรุงเทพมหานคร เขตบางแค ผู้เป็นสามี และมีกิจการของตัวเองเกี่ยวกับพลาสติกและบริษัทโฆษณา

ได้สมัครเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 อรอนงค์ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในเขต 11 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตภาษีเจริญ เขตบางแค และเขตหนองแขม คู่กับโกวิทย์ ธารณา และวัชระ เพชรทอง ซึ่งอรอนงค์และโกวิทย์ได้รับเลือกตั้ง

และในการเลือกตั้งในกลางปี พ.ศ. 2554 อรอนงค์ได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง โดยเป็นฝ่ายชนะร้อยโทหญิง สุณิสา เลิศภควัต จากพรรคเพื่อไทยไป 48,362 คะแนน ต่อ 43,420 คะแนน

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*อรอนงค์ คล้ายนก ประวัติจากเว็บไซต์รัฐสภาไทย

หมวดหมู่:พนักงานรัฐวิสาหกิจชาวไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองสตรีชาวไทย
หมวดหมู่:คู่สมรสของนักการเมืองไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
แลมป์

[thumb|400px|The LAMP software bundle (here additionally with [Squid (software)|Squid). A high performance and high-availability solution for a hostile environment]]
**แลมป์** (LAMP) เป็นอักษรย่อของชุดซอฟต์แวร์เสรีสำหรับการทำเว็บไซต์ โดยตัวย่อต้นฉบับนั้นย่อมาจาก
* '''L'''inux - ระบบปฏิบัติการ
* '''A'''pache - เว็บเซิร์ฟเวอร์
* '''M'''ySQL - ระบบจัดการฐานข้อมูล (DBMS)
* '''P'''HP - ภาษาโปรแกรม (ในบางครั้งอาจหมายถึง '''P'''erl หรือ '''P'''ython)

ถึงแม้เทคโนโลยีแต่ละอย่างในแลมป์ จะไม่ถูกออกแบบให้ทำงานร่วมกันได้ตั้งแต่แรก แต่ LAMP ก็เป็นที่นิยมในวงกว้างเนื่องจากค่าใช้จ่ายของตัวซอฟต์แวร์มีราคาต่ำมาก (เนื่องจากเป็นซอฟต์แวร์เสรี) และชุดแลมป์สามารถหาได้ง่าย (มากับลินุกซ์ดิสทริบิวชันแทบทุกยี่ห้อ)

คนที่คิดคำว่า แลมป์ เป็นครั้งแรกคือ Michael Kunze ซึ่งเขียนลงในนิตยสารคอมพิวเตอร์ภาษาเยอรมันตั้งแต่ ค.ศ. 1998  โดยบทความนั้นแสดงการใช้งานซอฟต์แวร์เสรีร่วมกัน เพื่อทดแทนซอฟต์แวร์เชิงพาณิชย์ราคาแพง

## ชุดดัดแปลง
### แวมป์
**แวมป์** (WAMP) คือ ชุดของ software ที่ประกอบด้วย Windows, Apache, MySQL และ PHP(หรือจะเป็น Perl, Python) อาจจะเรียกว่า WAMP stack หรือ WAMP Suite เป็น software ที่ช่วยในการลง Apache, MySQL และ PHP บนระบบปฏิบัติการ Windows

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* OnLamp  - เว็บไซต์รวมข่าวการพัฒนาบน LAMP ของสำนักพิมพ์ O'Reilly

หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์เสรี
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์พัฒนาเว็บ
ภาษาโมโคล

**ภาษาโมโคล** เป็นภาษากลุ่มมองโกลที่ใช้พูดในอัฟกานิสถาน โดยกลุ่มชนจำนวนน้อยในเฮรัต เมื่อ พ.ศ. 2513 เมื่อนักภาษาศาสตร์ชาวเยอรมัน Michael Weiers ศึกษาภาษานี้ในภาคสนาม พบผู้พูดภาษานี้จำนวนน้อย ส่วนใหญ่อายุมากกว่า 40 ปี เป็นภาษาที่ใกล้จะเลิกใช้พูดแล้ว 

มโโคล
เพชรคลองไผ่ ส.ธารทิพย์

**เพชรคลองไผ่ ส.ธารทิพย์** เกิดเมื่อ 4 มีนาคม พ.ศ. 2529 สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 20

## เกียรติประวัติ
* แชมป์ประเทศไทยรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
** ชิง 27 ตุลาคม 2547 ชนะคะแนน ชิคาระ ฮาชิโมโต้
** เสียแชมป์ 28 มิถุนายน 2550 แพ้น็อค นรสิงห์ เกียรติประสานชัย ยก 1
* เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
** ชิงแชมป์ภาคฯรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 11 ธันวาคม 2549 แพ้น็อค คูนิยูกิ ไอซาว่า (ญี่ปุ่น) ยก 6 ที่ โตเกียว ญี่ปุ่น

## อ้างอิง
* สถิติการชก 

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวไทยรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
ภาษามัลวี

**ภาษามัลวี** เป็นภาษาในเขตมัลวา ประเทศอินเดีย มีผู้พูดมากกว่าล้านคน เป็นสำเนียงของภาษาราชสถาน 55% ของผู้พูดภาษานี้สามารถเข้าใจภาษาฮินดีที่เป็นภาษาราชการของรัฐมัธยประเทศได้ อัตราการรู้หนังสือของภาษาฮินดีที่เป็นภาษาที่สองคิดเป็น 40%

มัลวี
ชิการะ ฮาชิโมโตะ

**** () นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 ที่จังหวัดมิยาซากิ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 9) แพ้ 4

## เกียรติประวัติ
;แชมป์ประเทศไทยรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท
* ชิง 9 มิถุนายน 2547 ชนะคะแนน หนองคาย ปฐวิกรณ์ยิม
* เสียแชมป์ 27 ตุลาคม 2547 แพ้คะแนน เพชรคลองไผ่ ส.ธารทิพย์

## อ้างอิง

* สถิติการชก boxrec.com  

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดมิยาซากิ
ภาษาพาครี

**ภาษาพาครี** เป็นสำเนียงของภาษาราชสถาน มีผู้พูดราว 5 ล้านคนในรัฐราชสถาน รัฐหรยณะ รัฐปัญจาบของอินเดีย และบางส่วนของจังหวัดปัญจาบในปากีสถาน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา มีเสียงวรรณยุกต์ 3 เสียง

พาครี
ภาษาพาเซนด์

[thumb|300px|right|ชื่อในภาษาพาเซนด์อ่านว่า ''pargat auual'' มีการใช้รูปอักษร  ''el''  (ซ้ายสุดคล้าย[อักษรละติน  'p') ซึ่งเป็นอักษรที่ใช้ในภาษาพาเซนด์เท่านั้น ไม่พบในภาษาอเวสตะ]]
**ภาษาพาเซนด์** (; ) เป็นภาษาที่พัฒนามาจากภาษาเปอร์เซียกลาง โดยตัดคำยืมจากภาษากลุ่มเซมิติกเช่น ภาษาอราเมอิกออกไป เริ่มแรกพบในข้อความศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาโซโรอัสเตอร์ ภาษานี้เป็นภาษาเขียนหลังจากสิ้นสุดยุคซัสซาเนียน และลดความสำคัญลงเมื่อศาสนาอิสลามแพร่เข้ามาถึง จนกลายเป็นภาษาตายในที่สุด 
## อ้างอิง
* Dhalla, Maneckji Nusservanji (1938), History of Zoroastrianism, New York: OUP 
พาเซนด์
พระธาตุ

**พระธาตุ** อาจหมายถึง

* พระบรมสารีริกธาตุ (หรือ *พระอังคารธาตุ พระอรหันตธาตุ พระอัฐิธาตุ*) เถ้ากระดูกของพระพุทธเจ้า
* เจดีย์ ที่ประดิษฐานพระธาตุไว้ภายใน
วัดพระธาตุจอมรุ่ง

**วัดพระธาตุจอมรุ่ง** สามารถหมายถึง

* วัดพระธาตุจอมรุ่ง อำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย
* วัดพระธาตุจอมรุ่ง ตำบลแม่เย็น อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย

พระธาตุจอมรุ่ง
อาร์ต พอร์ตเตอร์

**อาร์ต พอร์ตเตอร์ จูเนียร์** (Arthur L. 'Art' Porter, Jr.) (3 สิงหาคม พ.ศ. 2504 - 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539)  เป็นนักแซกโซโฟนชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองลิตเติลร็อก อาร์คันซอ สหรัฐอเมริกา เป็นบุตรชายของ อาร์ต พอร์ตเตอร์ ซีเนียร์  นักเปียโนแจ๊สที่มีชื่อเสียง (พ.ศ. 2477 - 2536)

อาร์ต พอร์ตเตอร์ จูเนียร์ เริ่มเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 9 ขวบ โดยเป็นมือกลองในวงของบิดา เมื่อเข้าสู่วัยรุ่น จึงหันมาเล่นแซกโซโฟน และตั้งวงดนตรีของตัวเอง ชื่อ The Art Porter Trio  เมื่ออายุ 16 ปี เขาถูกจับด้วยข้อหาเล่นดนตรีในคลับที่จำหน่ายสุรา ในขณะที่อายุยังไม่ถึงเกณฑ์ 21 ปี แต่ได้รับความช่วยเหลือจากบิล คลินตัน อัยการของรัฐอาร์คันซอในขณะนั้น ซึ่งเล่นดนตรีแจ๊สเป็นงานอดิเรก ซึ่งต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา

ช่วงทศวรรษ 1980 อาร์ต พอร์ตเตอร์ ย้ายไปเล่นดนตรีที่ชิคาโก และเริ่มมีชื่อเสียง  เขามีผลงานบันทึกเสียง 4 อัลบั้ม ในสังกัด เวิร์ฟ คือ
* *Pocket City* (1992)
* *Straight to the Point* (1993)
* *Undercover* (1994)
* *Lay Your Hands On Me* (1996)  

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2539 อาร์ต พอร์ตเตอร์ จูเนียร์ เดินทางมาร่วมเล่นดนตรีในงานเทศกาล Thailand International Jazz Festival ครั้งที่ 1 ที่ลานพระราชวังดุสิต ซึ่งจัดขึ้นเพื่อเทิดพระเกียรติในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ครองราชย์ครบ 50 ปี  หลังจากเล่นดนตรีในคืนสุดท้าย เขาและครอบครัวเดินทางไปพักผ่อนที่อ่างเก็บน้ำห้วยกระทะทอง   (หรือ ห้วยกระทะแตก - วังน้ำเขียว) ดำบลศรีมงคล อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี เกิดอุบัติเหตุเรือรั่วและคว่ำ  อาร์ต พอร์ตเตอร์ จูเนียร์ จมน้ำเสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 อายุ 35 ปี 

ภายหลังการเสียชีวิต อาร์ต พอร์ตเตอร์ จูเนียร์ ได้รับคัดเลือกให้มีชื่ออยู่ในหอเกียรติคุณ ของรัฐอาร์คันซอ ไนปี พ.ศ. 2541

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Art Porter Jr. Children’s Education Fund 

หมวดหมู่:นักแซกโซโฟน
หมวดหมู่:นักดนตรีแจ๊สชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดเวิร์ฟเรเคิดส์
หมวดหมู่:บุคคลจากลิตเทิลร็อก
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากการจมน้ำ
กรมคุ้มครองพลเรือนยุโรปและปฏิบัติการช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม

thumb|เครื่องบินของ ดีจีเอ็คโค

**กรมคุ้มครองพลเรือนยุโรปและปฏิบัติการช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม** () หรือเรียกย่อว่า **ดีจีเอ็คโค** (DG ECHO) เป็นหน่วยงานระดับกรมของคณะกรรมาธิการยุโรป ขึ้นต่อกรรมาธิการยุโรปฝ่ายการจัดการวิกฤต (เทียบเท่าเจ้ากระทรวง) เพื่อดูแลด้านการช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม และการคุ้มครองพลเรือน เดิมหน่วยงานนี้มีชื่อว่า  **สำนักงานช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมประชาคมยุโรป** () 

สหภาพยุโรปเป็นผู้ให้เงินสนับสนุนโครงการความช่วยเหลือทางด้านมนุษยธรรมต่าง ๆ ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ทั้งนี้ เงินช่วยเหลือที่คณะกรรมาธิการยุโรปซึ่งมีสำนักงานใหญ่ในกรุงบรัสเซลส์ และรัฐบาลของ 27 ประเทศสมาชิกสหภาพ ยุโรปให้รวมกันนั้น คิดเป็นมากกว่าร้อยละ 50 ของเงินช่วยเหลืออย่างเป็นทางการทั้งหมด โดยมีคณะกรรมาธิการยุโรปเป็นผู้รับผิดชอบบริหารเงินเกือบครึ่งหนึ่งของงบประมาณดังกล่าว สำหรับปี 2550 คณะกรรมาธิการยุโรปได้ให้การสนับสนุนโครงการด้านมนุษยธรรมเป็นเงินทั้งสิ้น 768 ล้านยูโร เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยจำนวนหลายล้านคนในกว่า 60 ประเทศ นอกสหภาพยุโรป

โครงการต่าง ๆ ที่อยู่ในการดูแลของคณะกรรมาธิการยุโรปนั้นดำเนินการโดยสำนักงานช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมประชาคมยุโรปโดยมีกรรมาธิการ หลุยส์ มิแชล เป็นอธิบดีกรม การดำเนินการดังกล่าวรวมถึงการประเมินความจำเป็นทางด้านมนุษยธรรมในพื้นที่ที่ประสบภัยพิบัติ การจัดสรรเงินทุนสำหรับเครื่องสาธารณูปโภคและอุปโภคเช่น อาหาร ที่อยู่อาศัย การจัดหายา แหล่งน้ำ บริการด้านสาธารณสุข หรือการซ่อมแซมเร่งด่วน รวมทั้งการประเมินผลความช่วยเหลือที่ให้ไป นอกจากนี้ ECHO ยังให้เงินสนับสนุนกิจกรรมทางด้านการป้องกันรักษาชีวิต เช่น โครงการเตรียมความพร้อมในการรับมือภัยธรรมชาติ และการลดความเสี่ยงจากภัยธรรมชาติในพื้นที่ที่เสี่ยงต่อการเกิดภัยพิบัติอีกด้วย

ความช่วยเหลือนี้เป็นความช่วยเหลือที่ให้แก่ผู้ที่ได้รับผลกระทบ โดยไม่เลือกฝ่าย ไม่คำนึงถึงความแตกต่างทางเชื้อชาติ เผ่าพันธุ์ ศาสนา เพศ วัย สัญชาติ หรือแม้แต่ความเกี่ยวข้องทางการเมือง โดยให้ผ่านทางองค์กรที่เป็นพันธมิตรในการทำงานอันรวมถึงองค์กรพัฒนาเอกชน (NGO) จากยุโรปกว่า 200 องค์กร และหลายหน่วยงานในองค์การสหประชาชาติ และ องค์การกาชาด

## แหล่งข้อมูลอื่น
* สำนักงานเพื่อความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมแห่งสหภาพยุโรป 

หมวดหมู่:สหภาพยุโรป
สมพร หลงจิ

**สมพร หลงจิ** เกิดเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 ที่อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ในครอบครัวชาวมุสลิม จบการโรงเรียนสุราษฎร์ธานี 

ระดับปริญญาตรีจากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโท เศรษฐศาสตร์การเมือง คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 

ประกาศนียบัตรหลักสูตรผู้ประกอบการใหม่ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2540)

มีประสบการณ์ทำงานเป็นสื่อมวลชนมาตลอด  อยู่กับหลายสังกัด ทั้ง ผู้สื่อการเมือง เครือเดอะ เนชั่น, สยามโพสต์, และบิสิเนสไทย โดยเป็นสื่อที่วิพากษ์วิจารณ์การทำงานของรัฐบาลอย่างตรงไปตรงมา 

จัดรายการวิทยุ 95.0 /92.25  

ผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ ช่องสุวรรณภูมิ /ทีนิวส์ /ไอบีทีวี /TTNN  

ในปี พ.ศ. 2544 ได้ลงรับสมัครเลือกตั้ง ในเขต 35 กรุงเทพมหานคร คือ เขตบางขุนเทียน สังกัดพรรคชาติไทย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

จากนั้นได้เข้าทำงานเป็นผู้จัดรายการวิทยุคลื่น เอฟ.เอ็ม. 92.25 เมกกะเฮิร์ซ ก่อนจะเข้าเป็นสมาชิกพรรคประชาราช ในปี พ.ศ. 2549 มีตำแหน่งเป็นรองโฆษกพรรคในระยะเริ่มต้นตั้งพรรค และย้ายเป็นสมาชิกพรรคมัชฌิมาธิปไตย ในปี พ.ศ. 2550 และในเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 ได้ลงรับสมัครอีกครั้ง สังกัดพรรคมัชฌิมาธิปไตย ในเขต 8 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วย เขตสวนหลวง ประเวศ บางนา และพระโขนง แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

ในปี พ.ศ. 2551 ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคมัชฌิมาธิปไตย

เป็นผู้ก่อตั้ง/ผู้อำนวยการสำนักข่าว Mtoday 

ชีวิตส่วนตัว สมรสเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ปัจจุบันได้กลับมาจัดรายการวิทยุที่คลื่น เอฟ.เอ็ม. 92.25 เมกกะเฮิร์ซ อีกครั้ง และยังได้จัดรายการที่คลื่นปกป้องสถาบัน เอฟ.เอ็ม. 90.25 เมกกะเฮิร์ซ อีกด้วย 

บุตร อัลญ่า หลงจิ / อัยย์รีน หลงจิ / ศศิภกาญจน์ หลงจิ

## อ้างอิง
 ถูกตัดสิทธิ์การเมือง 5 ปี เพราะเป็นกรรมการบริหารพรรมัชฌิมาธิปไตย และขณะนี้ จัดรายการ อยู่สถานีโทรทัศน์ ทีนิวส์  เรียนปริญญาโท เศรษฐศาสตร์การเมือง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ส่วนตัว 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2511
หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอกาญจนดิษฐ์
หมวดหมู่:มุสลิมชาวไทย
หมวดหมู่:นักจัดรายการวิทยุ
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดสุราษฎร์ธานี
หมวดหมู่:พรรคชาติไทย
หมวดหมู่:พรรคประชาราช
หมวดหมู่:พรรคมัชฌิมาธิปไตย
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ผู้หญิง

**ผู้หญิง** (อ่านว่า พู่-หฺยิง) หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า **สตรี** (อ่านว่า สัด-ตฺรี หรือ สะ-ตฺรี) คือมนุษย์เพศหญิง โดยมากมักใช้ในความหมายของผู้ใหญ่ แต่ก็มีความหมายถึงการระบุแยกแยะว่าเป็น มนุษย์เพศหญิง ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ ผู้หญิงจะมีโครโมโซม XX ในขณะที่ผู้ชายจะมีโครโมโซม XY

## ชีววิทยา
ผู้หญิงในทางชีววิทยา อวัยวะเพศหญิงทำหน้าที่เกี่ยวกับการสืบพันธุ์ ในขณะที่ลักษณะทางเพศที่สองจะเกี่ยวข้องกับการดูแลเด็กและในบางวัฒนธรรมอาจรวมถึงการดึงดูดคู่ผสมพันธุ์ รังไข่จะทำหน้าที่ผลิตฮอร์โมนและสร้างเซลล์สืบพันธุ์ที่เรียกว่าไข่ เมื่อไข่ได้รับการปฏิสนธิจากเซลล์สืบพันธุ์เพศชาย (สเปิร์ม) แล้วมันจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตใหม่ มดลูกเป็นอวัยวะที่มีเนื้อเยื่อสำหรับปกป้องและให้อาหารตัวอ่อนและมีกล้ามเนื้อสำหรับการคลอด ช่องคลอดใช้สำหรับการร่วมเพศและการคลอด เต้านมพัฒนาจากต่อมเหงื่อเอาไว้สำหรับผลิตนม ซึ่งถือเป็นสารอาหารที่เป็นลักษณะพิเศษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

โครงสร้างร่างกายของผู้หญิงจะมีมวลกล้ามเนื้อที่น้อยกว่าผู้ชาย ดังนั้นจึงมีความแข็งแรงในด้านร่างกายน้อยกว่าเพศชาย แต่จะมีความเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลกว่าชายเนื่องจากมีฮอร์โมนเพศหญิง 

ในด้านจิตวิทยาโดยทั่วไปนั้น ผู้หญิงจะมีความอ่อนโยน อ่อนไหว(sensitive)กว่าผู้ชายหรือบุรุษ ช่างพูดมากกว่า และรักสวยรักงามกว่า 

## อ้างอิง

* โครโมโซม X กับความแตกต่างชาย-หญิง 

## หนังสืออ่านเพิ่ม
* Chafe, William H. , "The American Woman: Her Changing Social, Economic, And Political Roles, 1920–1970", Oxford University Press, 1972. ISBN 0-19-501785-4
* *Roget’s II: The New Thesaurus*, (Boston: Houghton Mifflin, 2003 3rd edition) ISBN 0-618-25414-5
* McWhorter, John. 'The Uses of Ugliness', *The New Republic Online*, January 31, 2002. Retrieved May 11, 2005 ["bitch" as an affectionate term]
* McWhorter, John. *Authentically Black: Essays for the Black Silent Majority* (New York: Gotham, 2003) ISBN 1-59240-001-9 [casual use of "bitch" in ebonics]
* *Routledge international encyclopedia of women*, 4 vls., ed. by Cheris Kramarae and Dale Spender, Routledge 2000
* *Women in world history : a biographical encyclopedia*, 17 vls., ed. by Anne Commire,  	Waterford, Conn. [etc.] : Yorkin Publ. [etc.], 1999–2002

## แหล่งข้อมูลอื่น

;ประวัติศาสตร์
* Women's History in America
* A History of Women’s Entrance into Medicine in France  studies and digitized texts by the BIUM  (Bibliothèque interuniversitaire de médecine et d'odontologie, Paris) see its digital library Medic@ .
;ศาสนา
* Women and Christianity: representations and practices
* Women in Islam 



หมวดหมู่:อัตลักษณ์ทางสถานะเพศ
ยุทธนา มุกดาสนิท

**ยุทธนา มุกดาสนิท** (25 พฤษภาคม พ.ศ. 2495  - ) ศิลปินแห่งชาติประจำปี พ.ศ. 2560 ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียน และนักเขียนบทละครเวทีและภาพยนตร์    อดีตกรรมการผู้จัดการบริษัท แกรมมี่ภาพยนตร์จำกัด   ปัจจุบันเปิดโรงเรียนสอนการแสดง ชื่อ "บางกอกแอคเตอร์ส สตูดิโอ" และสร้างละครเวที 
 
จบการศึกษาจาก คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีผลงานครั้งแรกจากภาพยนตร์เรื่อง *[[ทองปาน]]* (2519) ผลงานส่วนมากมักมีเนื้อหาสะท้อนปัญหาสังคม  

ได้รับการประกาศเกียรติคุณ Lotus Award for lifetime achievement จากเทศกาลภาพยนตร์โลกกรุงเทพ ประจำปี พ.ศ. 2550

ได้รับรางวัลสุพรรณหงส์เกียรติยศ จากสมาพันธ์สมาคมภาพยนตร์แห่งชาติ ในการประกาศรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 33 ประจำปี พ.ศ. 2568

## ผลงานกำกับภาพยนตร์

* ทองปาน (2519)
* แผลเก่า (2520)
* เทพธิดาบาร์ 21 (2521)
* ไฟนรกขุมโลกันต์ (2523)
* เทพธิดาโรงงาน (2525)
* เงิน เงิน เงิน (2526)
* น้ำพุ (2527)
* ผีเสื้อและดอกไม้ (2528)
* หลังคาแดง (2530)
* 2482 นักโทษประหาร (2531)
* วิถีคนกล้า (2534)
* คู่กรรม (2538)
* จักรยานสีแดง (2540)
* ยุวชนทหาร เปิดเทอมไปรบ (2543)
* แผ่นดินของเรา (2553) ภาพยนตร์เพลงเฉลิมพระเกียรติ

## กำกับละคร

* วังน้ำวน (2535)

## อำนวยการสร้าง

* ผีเสื้อและดอกไม้ (2528)
* คู่กรรม (2538)
* อันดากับฟ้าใส (2540) รักออกแบบไม่ได้ (2541)
* กำแพง (2542)
* ยุวชนทหาร เปิดเทอมไปรบ (2543)

## บทภาพยนตร์

* เทพธิดาโรงงาน (2525)
* เงิน เงิน เงิน (2526)
* น้ำพุ (2527)
* หลังคาแดง (2530)
* วิถีคนกล้า (2534)
* คู่กรรม (2538)
* รักออกแบบไม่ได้ (2541)

## ลำดับภาพ

* ทุ่งกุลาร้องไห้ (2524)

### ละครเวที
**ผู้กำกับการแสดง/บทละคร**
* สี่แผ่นดิน (2516)
* ก่อนอรุณจะรุ่ง (2518)
* สู่ฝันอันยิ่งใหญ่ (2530) จากเรื่อง [Man of La Mancha]ของ[Dale Wasserman]
* วังน้ำวน (2535)
* บัลลังก์เมฆ (2536)
* จุมพิตนางแมงมุม (2542)จากเรื่อง [Kiss of the Spider Woman]ของ [Manuel Puig]
* สู่ฝันอันยิ่งใหญ่ (2551)

### บทประพันธ์
**นักเขียน**
* วังน้ำวน
* บัลลังก์เมฆ
* เทพธิดาโรงงาน
* หลังคาแดง

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

 

หมวดหมู่:ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย
หมวดหมู่:นักเขียนบทภาพยนตร์ชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:ผู้ชนะรางวัลผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมพระสุรัสวดี
หมวดหมู่:ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง
หมวดหมู่:ผู้ชนะรางวัลผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมสุพรรณหงส์
ลุ้นรักตามสายลม

***ลุ้นรักตามสายลม*** () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดยโคจิ เซโอะ เริ่มตีพิมพ์เมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2547 โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ ต่อมาได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะ และนวนิยาย

ในประเทศไทย ลุ้นรักตามสายลม มีลิขสิทธิ์โดยวิบุลย์กิจ 18 เล่มจบฉบับอนิเมะ เคยออกฉายทางช่องทรูฟิล์มเอเชีย ของสถานีโทรทัศน์เคเบิลทรูวิชั่นส์ ในปี 2550

## เนื้อเรื่อง

## ตัวละคร

## รายชื่อตอน

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2547
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวนาฏกรรม‎
หมวดหมู่:ไลต์โนเวล
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนววีรคติ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:โรงเรียนในวรรณกรรม
หมวดหมู่:สตูดิโอโคเมท
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะเกี่ยวกับกรีฑา