อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77

**อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77** เป็นเที่ยวบินโดยสารข้ามทวีปภายในประเทศตามกำหนดเวลาจากท่าอากาศยานนานาชาติดัลเลสในตอนเหนือของรัฐเวอร์จิเนียไปยังท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิสในลอสแอนเจลิส เครื่องบินโบอิง 757-200 ที่ให้บริการในเที่ยวบินนี้ถูกผู้ก่อการร้ายอัลกออิดะฮ์ห้าคนจี้ในเช้าวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการโจมตีในวินาศกรรม 11 กันยายน เครื่องบินโดยสารที่ถูกจี้ลำดังกล่าวถูกเจตนาให้พุ่งชนอาคารเพนตากอนในเทศมณฑลอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนีย ส่งผลให้ผู้ที่อยู่บนเครื่องบินเสียชีวิตทั้งหมด 64 คน และมีผู้เสียชีวิตในอาคารอีก 125 คน

เที่ยวบินที่ 77 ขึ้นสู่ท้องฟ้าเมื่อเวลา 08:20 น. ตามเวลาตะวันออก สามสิบเอ็ดนาทีหลังเครื่องขึ้น ผู้ก่อการร้ายได้บุกเข้าไปในห้องนักบินและบังคับให้ผู้โดยสารและลูกเรือไปอยู่ท้ายห้องโดยสาร โดยข่มขู่ตัวประกันแต่แรกเริ่มไว้ชีวิตทุกคน หัวหน้าสลัดอากาศ ฮานี ฮันญูร ได้เข้าควบคุมเครื่องบินหลังจากที่เขาได้รับการฝึกบินอย่างกว้างขวางเพื่อเตรียมการสำหรับการโจมตี ในระหว่างนั้น ผู้ที่อยู่บนเครื่องสองคนได้โทรศัพท์หาครอบครัวอย่างลับ ๆ และเล่าข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์ให้ทราบโดยที่ผู้โจมตีไม่รู้

ฮันญูรขับเครื่องบินพุ่งชนฝั่งตะวันตกของเพนตากอนทางเมื่อเวลา 09:37 น. ผู้คนจำนวนมากเป็นพยานในเหตุการณ์การชน และแหล่งข่าวเริ่มรายงานเกี่ยวกับเหตุการณ์ดังกล่าวภายในไม่กี่นาที และมีบันทึกภาพการชนโดยกล้องรักษาความปลอดภัยบริเวณประตูที่จอดรถของเพนตากอน 757 ได้สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อพื้นที่หนึ่งของเพนตากอนและทำให้เกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ซึ่งต้องใช้เวลาหลายวันในการดับ ภายในเวลา 10:10 น. ความเสียหายที่เกิดจากเครื่องบินและเชื้อเพลิงไอพ่นที่ลุกไหม้ได้นำไปสู่การถล่มบางส่วนของปีกตะวันตกของเพนตากอน ตามมาด้วยอีกห้าชั้นของโครงสร้างในอีกสี่สิบนาทีต่อมา เที่ยวบินที่ 77 เป็นลำที่สามจากเครื่องบินโดยสารสี่ลำที่ถูกผู้ก่อการร้ายจี้ในเช้าวันนั้น และเป็นลำสุดท้ายที่ไปถึงเป้าหมายที่อัลกออิดะฮ์ตั้งใจไว้ การจี้บังคับครั้งนี้จะต้องประสานงานกับยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 ซึ่งบินไปในทิศทางของวอชิงตัน ดี.ซี. เมืองหลวงของสหรัฐ ผู้ก่อการร้ายในเที่ยวบินที่ 93 ตั้งเป้าไปที่อาคารรัฐบาลกลางซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเพนตากอน แต่ถูกบังคับให้ตกในทุ่งโล่งในรัฐเพนซิลเวเนีย เมื่อผู้โดยสารต่อสู้เพื่อควบคุมเครื่องบินหลังได้รับแจ้งถึงการโจมตีพลีชีพครั้งก่อน รวมถึงเที่ยวบินที่ 77

ส่วนที่เสียหายของเพนตากอนได้รับการสร้างขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 2002 โดยผู้ที่ทำงานได้ย้ายกลับเข้าไปในพื้นที่ที่สร้างเสร็จในเดือนสิงหาคมปีนั้น ผู้เสียชีวิตจากการโจมตี 184 คนได้รับการรำลึกถึงในอนุสรณ์เพนตากอนที่อยู่ติดกับจุดที่เครื่องบินตก อุทยานขนาด  มีม้านั่งสำหรับผู้เสียชีวิตแต่ละคน ซึ่งจัดเรียงตามปีเกิดของพวกเขา

## ภูมิหลัง
เที่ยวบินนี้ถูกยึดเป็นส่วนหนึ่งของวินาศกรรม 11 กันยายน การโจมตีดังกล่าวต้องใช้งบประมาณในการดำเนินการระหว่าง 400,000 ถึง 500,000 ดอลลาร์ แต่แหล่งที่มาของเงินทุนสนับสนุนนี้ยังคงไม่ทราบแน่ชัด นำโดยคอลิด ชัยค์ มุฮัมมัด ซึ่งได้รับการอธิบายว่าเป็น "ผู้วางแผนหลัก" ของการโจมตีใน*รายงานคณะกรรมาธิการ 9/11* อัลกออิดะฮ์มีแรงจูงใจจากหลายปัจจัย รวมถึงการต่อต้านตะวันตก เนื่องจากอัลกออิดะฮ์มีทรัพยากรพอจะยึดเครื่องบินโดยสารเพียงสี่ลำเท่านั้น จึงมีความขัดแย้งระหว่างโมฮัมเม็ดและอุซามะฮ์ บิน ลาดินเกี่ยวกับเป้าหมายที่ควรให้ความสำคัญ โมฮัมเม็ดเห็นชอบที่จะโจมตีอาคารแฝดของกลุ่มอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในนครนิวยอร์ก ขณะที่บิน ลาดินมุ่งมั่นที่จะโค่นล้มรัฐบาลกลางสหรัฐ ซึ่งเป็นเป้าหมายที่เขาเชื่อว่าสามารถทำได้โดยการทำลายเพนตากอน ทำเนียบขาว และอาคารรัฐสภาสหรัฐ แม้บิน ลาดินเองจะแสดงความชื่นชอบการทำลายทำเนียบขาวมากกว่าอาคารรัฐสภา แต่ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาไม่เห็นด้วย โดยอ้างถึงความยากลำบากในการโจมตีทางอากาศ ฮานี ฮันญูร ซึ่งน่าจะอยู่พร้อมกับนวาฟ อัลฮาซิมี ผู้สมรู้ร่วมคิดในเที่ยวบินที่ 77 ได้สำรวจเขตมหานครวอชิงตันเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2001 โดยการเช่าเครื่องบินและฝึกบินจากแฟร์ฟีลด์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ไปยังเกเทอส์เบิร์ก รัฐแมริแลนด์เพื่อพิจารณาความเป็นไปได้ของเป้าหมายที่เป็นไปได้แต่ละแห่ง

ในท้ายที่สุด ผู้ก่อการร้าย 19 คนเข้าร่วมในการโจมตีสหรัฐ ประกอบด้วยสามกลุ่ม ๆ ละห้าคนและอีกหนึ่งกลุ่มมีสี่คน สลัดอากาศเก้าคนในเที่ยวบินที่ 77 และยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 ได้รับมอบหมายให้โจมตีโครงสร้างรัฐบาลในหรือใกล้เมืองหลวงของประเทศ วอชิงตัน ดี.ซี. และด้วยเหตุนี้ เป้าหมายคือให้การจี้บังคับทั้งสองเที่ยวบินประสานงานกันโดยที่เครื่องบินทั้งสองลำพุ่งเป้าไปที่เป้าหมายในเขตมหานครวอชิงตัน ความยุ่งยากที่สำคัญที่ผู้ก่อการร้ายสี่คนในเที่ยวบินที่ 93 เผชิญทำให้เที่ยวบินที่ 77 เป็นเพียงเที่ยวบินเดียวที่โจมตีเป้าหมายที่อัลกออิดะฮ์ตั้งใจไว้ได้สำเร็จเมื่อมันพุ่งชนเพนตากอนในเทศมณฑลอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนียเมื่อเวลา 09:37 น. ขณะที่การก่อการกำเริบของผู้โดยสารบังคับให้สลัดอากาศบนเที่ยวบินที่ 93 ต้องนำเครื่องไปตกในชนบทของรัฐเพนซิลเวเนีย

โดยไม่คำนึงถึง ระดับการประสานงานระหว่างเที่ยวบินที่ 77 และเที่ยวบินที่ 93 เห็นได้ชัดว่าน้อยกว่าของอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 และยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 เครื่องบินสองลำที่ถูกนำไปชนอาคารแฝดของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ห่างกัน 17 นาทีในการโจมตีร่วมกันในนครนิวยอร์ก เที่ยวบินที่ 11 และ 175 ทั้งคู่เดินทางออกจากท่าอากาศยานนานาชาติโลแกนในบอสตันไปยังท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส และพุ่งชนเป้าหมายที่ตั้งอยู่ติดกัน ต่างจากเพนตากอนและอาคารรัฐบาลกลางที่เที่ยวบินที่ 93 ถูกตั้งเป้าหมายให้พุ่งชน ซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ทั่วไปเดียวกัน

ความแตกต่างที่น่าสังเกตอย่างหนึ่งระหว่างการโจมตีในเขตเมืองหลวงแห่งชาติและที่นิวยอร์กคือ ทีมในเที่ยวบินที่ 77 และ 93 ไม่ได้ทำตามคู่หูในเที่ยวบินที่ 11 และ 175 โดยการจองเที่ยวบินจากสนามบินเดียวกันโดยมีจุดหมายปลายทางในแคลิฟอร์เนียเหมือนกัน กลุ่มของเที่ยวบินที่ 77 จี้เครื่องบินจากท่าอากาศยานนานาชาติดัลเลสในเวอร์จิเนีย ซึ่งตั้งอยู่ใกล้เพนตากอนและเมืองหลวงอย่างสะดวกสบาย ในเส้นทางการบินที่มีจุดหมายปลายทางที่ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส กลับกัน เที่ยวบินที่ 93 ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาตินวร์กในนิวเจอร์ซีย์ ห่างจากดี.ซี. ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเกือบ 200 ไมล์ โดยมุ่งหน้าไปยังท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโก นอกจากนี้ยังไม่มีการติดต่อระหว่างฮันจูร์และซีอาด ญะราห์ นักบินสลัดอากาศเที่ยวบินที่ 93 ในวันที่มีการโจมตี ขณะที่มุฮัมมัด อะฏาและมัรวาน อัชชะฮ์ฮีคุยโทรศัพท์กันขณะเตรียมขึ้นเครื่องของตน ดูเหมือนจะเพื่อยืนยันว่าการโจมตีพร้อมจะเริ่มขึ้นแล้ว

## สลัดอากาศ

สลัดอากาศบนอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 เป็นชายชาวซาอุดีอาระเบียห้าคน อายุระหว่าง 20 ถึง 29 ปี นำโดยฮันญูร ซึ่งเป็นผู้ควบคุมเครื่องบินพุ่งชนเพนตากอน ฮันญูรเดินทางมาสหรัฐครั้งแรกใน ค.ศ.1990

ฮันญูรได้รับการฝึกฝนที่ศูนย์ฝึกอบรมการบินซีอาร์เอ็มในสกอตส์เดล รัฐแอริโซนา และได้รับใบรับรองนักบินพาณิชย์ FAA ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1999 เขาต้องการเป็นนักบินพาณิชย์ให้กับสายการบินเซาเดีย แต่ถูกปฏิเสธเมื่อสมัครเข้าเรียนที่โรงเรียนการบินพลเรือนในญิดดะฮ์ใน ค.ศ. 1999 น้องชายของฮันญูรได้อธิบายในภายหลังว่าฮันญูรรู้สึกผิดหวังที่หางานไม่ได้ ทำให้เขา "หันไปสนใจคัมภีร์ทางศาสนาและเทปคาสเซ็ตของนักเทศน์อิสลามหัวรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ" ฮันญูรกลับไปยังซาอุดีอาระเบียหลังได้รับการรับรองเป็นนักบินแล้ว แต่ก็เดินทางออกจากประเทศอีกครั้งในช่วงปลาย ค.ศ. 1999 โดยบอกครอบครัวว่าเขากำลังจะไปสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เพื่อทำงานให้กับสายการบิน ฮันญูรน่าจะเดินทางไปอัฟกานิสถาน ที่ซึ่งเป็นสถานที่ที่สมาชิกใหม่ของอัลกออิดะฮ์จะถูกคัดกรองความสามารถพิเศษที่อาจมีอยู่ หลังจากที่ได้คัดเลือกสมาชิกฮัมบวร์คเซลล์แล้ว ผู้นำอัลกออิดะฮ์ก็ได้เลือกฮันญูรให้เป็นผู้นำทีมสลัดอากาศที่สี่

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000 ฮันญูรเดินทางมาถึงแซนดีเอโก โดยเข้าร่วมกับสลัดอากาศ "ใช้กำลัง" นวาฟ อัลฮาซิมีและคอลิด อัลมัฮฎอร ซึ่งอยู่ที่นั่นตั้งแต่เดือนมกราคมปีนั้น อเล็กสเตชัน หน่วยของ CIA ที่อุทิศให้กับการติดตามตัวอุซามะฮ์ บิน ลาดิน ได้ค้นพบว่าอัลฮาซิมีและอัลมัฮฎอรมีวีซ่าเข้าสหรัฐแบบเข้าออกได้หลายครั้ง เจ้าหน้าที่ FBI ที่อยู่ในหน่วยและผู้บังคับบัญชาของเขา มาร์ก รอสซินี (อดีตเจ้าหน้าที่กำกับดูแลสำนักงานสอบสวนกลาง) พยายามแจ้งเตือนสำนักงานใหญ่ FBI แต่เจ้าหน้าที่ CIA ที่กำกับดูแลรอสซินีที่อเล็กสเตชันกลับปฏิเสธเขา โดยให้เหตุผลว่า FBI ไม่มีอำนาจ

หลังจากมาถึงแซนดีเอโกไม่นาน อันญูรและอัลฮาซิมีก็เดินทางไปเมซา รัฐแอริโซนา ซึ่งฮันญูรเริ่มฝึกอบรมทบทวนที่แอริโซนาเอวิเอชัน (Arizona Aviation) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2001 พวกเขาย้ายไปที่ฟอลส์เชิร์ช รัฐเวอร์จิเนีย เพื่อรอการมาถึงของสลัดอากาศ "ใล้กำลัง" ที่เหลือ หนึ่งในชายเหล่านี้ มาญิด มวกิด เดินทางมาถึงเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 พร้อมกับสลัดอากาศเที่ยวบินที่ 175 อะห์มัด อัลฆอมิดี จากดูไบที่ท่าอากาศยานนานาชาติดัลเลส พวกเขาย้ายเข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์กับอัลฮาซิมีและฮันญูร

วันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 ฮันญูรได้เช่าห้องในแพเทอร์สัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ ที่ซึ่งเขาพักอยู่กับสลัดอากาศคนอื่น ๆ จนถึงปลายเดือนสิงหาคม สลัดอากาศ "ใช้กำลัง" คนสุดท้ายของเที่ยวบินที่ 77 คือซาลิม อัลฮาซิมี เดินทางมาถึงเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2001 พร้อมกับอับดุลอะซีซ อัลอุมรี (สลัดอากาศเที่ยวบินที่ 11) ที่ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดีจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ พวกเขาพักอยู่กับฮันญูร

ฮันญูรได้รับการสอนภาคพื้นและฝึกบินที่แอร์ฟลีตเทรนิงซิสเต็มส์ (Air Fleet Training Systems) ในทีเทอร์โบโร รัฐนิวเจอร์ซีย์ และที่โรงเรียนการบินคาลด์เวลล์ (Caldwell Flight Academy) ในแฟร์ฟีลด์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ ฮันญูรย้ายออกจากห้องในแพเทอร์สันและมาถึงที่โรงแรมวาเลนเซียในลอเรล รัฐแมริแลนด์ เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2001 ขณะอยู่ในรัฐแมริแลนด์ ฮันญูรและเพื่อนสลัดอากาศได้ฝึกฝนที่โกลส์จิม (Gold's Gym) ในกรีนเบลต์ วันที่ 10 กันยายน เขาทำการบินเพื่อรับใบรับรอง โดยใช้ระบบการจดจำภูมิประเทศเพื่อการนำทาง ที่กฎบัตรการบินรัฐสภา ในเกเทอส์เบิร์ก รัฐแมริแลนด์

วันที่ 10 กันยายน นาวาฟ อัลฮาซิมี พร้อมสลัดอากาศคนอื่น ๆ ได้เช็กอินที่โรงแรมแมริออทในเฮิร์นดอน รัฐเวอร์จิเนีย ใกล้ท่าอากาศยานดัลเลส

### ผู้ต้องสงสัยเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
จากเอกสารลับของกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐที่รั่วไหลในวิกิลีกส์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 ระบุว่า FBI ได้สืบสวนผู้ต้องสงสัยอีกคน ​มุฮัมมัด อัลมันศูรี เขาเคยมีความสัมพันธ์กับพลเมืองกาตาร์สามคนที่บินจากลอสแอนเจลิสไปลอนดอน (ผ่านวอชิงตัน) และกาตาร์ในวันก่อนการโจมตี หลังถูกกล่าวหาว่าไปสำรวจเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์และทำเนียบขาว เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายของสหรัฐกล่าวว่าข้อมูลเกี่ยวกับชายสี่คนนี้เป็น "เพียงหนึ่งในเบาะแสหลายอย่างที่ได้รับการสืบสวนอย่างละเอียดในเวลานั้น และไม่เคยนำไปสู่การตั้งข้อหาการก่อการร้าย" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกล่าวเพิ่มเติมว่าพลเมืองกาตาร์ทั้งสามไม่เคยถูก FBI สอบปากคำมาก่อน เอลิเนอร์ ฮิลล์ อดีตผู้อำนวยการคณะกรรมการร่วมรัฐสภาว่าด้วยวินาศกรรม 11 กันยายน กล่าวว่าเอกสารลับดังกล่าวตอกย้ำคำถามเกี่ยวกับความละเอียดถี่ถ้วนของการสืบสวนของ FBI เธอยังกล่าวอีกว่าการสอบสวนสรุปว่ากลุ่มสลัดอากาศมีเครือข่ายสนับสนุนที่ช่วยเหลือพวกเขาในหลายวิธี

ชายชาวกาตาร์สามคนนั้นจองเที่ยวบินจากลอสแอนเจลิสไปวอชิงตันในวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 2001 ด้วยเครื่องบินลำเดียวกับที่ถูกจี้และขับพุ่งเข้าชนเพนตากอนในวันรุ่งขึ้น แต่พวกเขากลับบินจากลอสแอนเจลิสไปกาตาร์ ผ่านวอชิงตันและลอนดอน ขณะที่เอกสารลับระบุว่ามันศูรีกำลังอยู่ระหว่างการสืบสวน แต่เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายของสหรัฐกล่าวว่าไม่มีการสืบสวนเชิงรุกเกี่ยวกับเขาหรือพลเมืองกาตาร์ที่ระบุไว้ในเอกสารลับดังกล่าวแล้ว

## เที่ยวบิน
เครื่องบินลำเกิดเหตุเป็นโบอิง 757-223 ทะเบียน N644AA ซึ่งสร้างและส่งมอบแก่อเมริกันแอร์ไลน์ใน ค.ศ. 1991 ลูกเรือประกอบด้วยกัปตันชาลส์ เบอร์ลิงเกม (51 ปี) (ผู้สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายเรือและอดีตนักบินขับไล่), นักบินผู้ช่วย เดวิด ชาร์เลบัว (39 ปี), หัวหน้าพนักงานต้อนรับ รีนี เมย์ และพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน มิเชล ไฮเดนเบอร์เกอร์, เจนนิเฟอร์และเคนเนท ลูวิส เครื่องบินลำนี้สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 188 คน แต่มีผู้โดยสารเพียง 58 คนในวันที่ 11 กันยายน ทำให้มีอัตราการบรรทุก 33% อเมริกันแอร์ไลน์กล่าวว่าวันอังคารเป็นวันที่เดินทางน้อยที่สุดในสัปดาห์ โดยมีอัตราส่วนบรรทุกเท่ากันในวันอังคารในช่วงสามเดือนก่อนหน้าสำหรับเที่ยวบินที่ 77 ผู้โดยสาร บาร์บารา โอลสัน ซึ่งสามีของเธอ ทีโอดอร์ โอลสัน ดำรงตำแหน่งอัยการสูงสุดสหรัฐคนที่ 42 กำลังเดินทางไปบันทึกรายการโทรทัศน์ *[[Politically Incorrect]]* นอกจากนี้ยังมีกลุ่มเด็กอายุ 11 ปีสามคน ผู้ดูแล และเจ้าหน้าที่ของสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิกสองคนอยู่บนเครื่องด้วย โดยกำลังเดินทางไปทัศนศึกษาทางตะวันตกเพื่อไปยังเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำแห่งชาติหมู่เกาะแชนเนล ใกล้แซนตาบาร์บารา รัฐแคลิฟอร์เนีย อดีตผู้ฝึกสอนบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์ จอห์น ทอมป์สัน ได้จองตั๋วเที่ยวบินที่ 77 ไว้แต่เดิม ตามเรื่องราวที่เขาเล่าหลายครั้งในช่วงหลายปีต่อมา รวมถึงการสัมภาษณ์เมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2011 ในรายการวิทยุของจิม โรม เขามีกำหนดให้ไปปรากฏตัวในรายการนั้นในวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2001 ทอมป์สันวางแผนไปลาสเวกัสเพื่อฉลองวันเกิดเพื่อนในวันที่ 13 กันยายน และในตอนแรกยืนยันที่จะเดินทางไปที่สตูดิโอของโรมในลอสแอนเจลิสในวันที่ 11 อย่างไรก็ดี สิ่งนี้ไม่เหมาะกับรายการ ซึ่งต้องการให้เขาเดินทางในวันที่มีรายการ หลังจากที่พนักงานคนหนึ่งของโรมรับรองกับทอมป์สันเป็นการส่วนตัวว่าเขาจะสามารถเดินทางจากลอสแอนเจลิสไปลาสเวกัสได้ทันทีหลังจบรายการ ทอมป์สันก็เปลี่ยนแผนการเดินทางของเขา หลังจากนั้นเขาจะรู้สึกถึงแรงกระแทกจากการชนที่บ้านของเขาซึ่งอยู่ใกล้กับเพนตากอน

### การขึ้นเครื่องและออกเดินทาง

เช้าวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 สลัดอากาศทั้งห้าคนเดินทางมาถึงท่าอากาศยานนานาชาติดัลเลส เมื่อเวลา 07:15 น. ตามเวลาตะวันออก คอลิด อัลมัฮฎอรและมาญิด มวกิดได้เช็กอินที่เคาน์เตอร์จำหน่ายตั๋วของอเมริกันแอร์ไลน์สำหรับเที่ยวบินที่ 77 มาถึงจุดตรวจความปลอดภัยของผู้โดยสารในอีกไม่กี่นาทีต่อมาในเวลา 07:18 น. ทั้งสองทำให้เครื่องตรวจจับโลหะส่งเสียงและถูกนำไปผ่านการตรวจคัดกรองขั้นที่สอง มวกิดยังคงทำให้เครื่องส่งสัญญาณเตือน ดังนั้นเขาจึงถูกตรวจค้นด้วยเครื่องตรวจโลหะมือถือ พี่น้องอัลฮาซิมีเช็กอินพร้อมกันที่เคาน์เตอร์จำหน่ายตั๋วเมื่อเวลา 07:29 น. ฮานี ฮันญูรเช็กอินแยกกันและมาถึงจุดตรวจความปลอดภัยผู้โดยสารเมื่อเวลา 07:35 น. ฮันญูรตามมาที่จุดตรวจในอีกไม่กี่นาทีต่อมาโดยซาลิมและนวาฟ อัลฮาซิมี ซึ่งทำให้เครื่องตรวจจับโลหะส่งเสียงเตือนเช่นกัน เจ้าหน้าที่คัดกรองที่จุดตรวจไม่เคยทราบสาเหตุที่ทำให้เครื่องส่งสัญญาณเตือน จากภาพที่บันทึกไว้ของกล้องวงจรปิดซึ่งถูกเผยแพร่ในภายหลัง นวาฟ อัลฮาซิมีดูเหมือนจะมีสิ่งของที่ระบุไม่ได้อยู่ในกระเป๋าหลังของเขา มีดอเนกประสงค์ขนาดไม่เกินสี่นิ้วได้รับอนุญาตในขณะนั้นโดยองค์การบริหารการบินแห่งชาติ (FAA) ให้เป็นสิ่งของที่สามารถนำขึ้นเครื่องได้ จุดตรวจความปลอดภัยผู้โดยสารที่ท่าอากาศยานนานาชาติดัลเลสดำเนินการโดยอาร์เกนไบรต์ซีเคียวริตี (Argenbright Security) ภายใต้สัญญากับยูไนเต็ดแอร์ไลน์

สลัดอากาศทั้งหมดถูกเลือกให้ตรวจสอบสัมภาระโหลดใต้ท้องเครื่องเพิ่มเติม ฮันญูร, อัลมัฮฎอร และมวกิดได้รับเลือกโดยเกณฑ์ของระบบการคัดกรองผู้โดยสารโดยใช้คอมพิวเตอร์ช่วย (CAPPS) ขณะที่สองพี่น้องและอัลฮาซิมีได้รับเลือกเนื่องจากพวกเขาไม่ได้ให้บัตรประจำตัวที่เพียงพอและถูกเจ้าหน้าที่เช็กอินของสายการบินพิจารณาว่าน่าสงสัย ฮันญูร, อัลมัฮฎอร และนวาฟ อัลฮัาซิมีไม่ได้โหลดสัมภาระใด ๆ สำหรับเที่ยวบินนี้ สัมภาระโหลดใต้ท้องเครื่องที่เป็นของมวกิดและซาลิม อัลฮาซิมีถูกระงับไว้จนกว่าพวกเขาจะขึ้นเครื่อง

ในระหว่างขั้นตอนการขึ้นเครื่อง พนักงานของเนชั่นแนลจีโอกราฟิกได้ถ่ายภาพหมู่ของครูและนักเรียนที่กำลังจะเดินทางไปทริปเกาะแชนเนลและพนักงานสองคนที่ร่วมเดินทางกับพวกเขา รวมถึงรูปภาพของเครื่องบิน ซึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจได้บันทึกภาพสุดท้ายของทั้งผู้ตกเป็นเหยื่อและ N644AA ในเบื้องหลังของภาพถ่ายหมู่ปรากฏภาพชายคนหนึ่งที่มีทรงผมและเสื้อเชิ้ตคล้ายกับนวาฟ อัลฮาซิมีจากภาพวงจรปิดของดัลเลส บ่งชี้ว่าอาจเป็นภาพสุดท้ายของสลัดอากาศเที่ยวบินที่ 77 ขณะยังมีชีวิตอยู่ด้วยเช่นกัน แต่สิ่งนี้ยังไม่ได้รับการยืนยันอย่างแน่ชัด

เที่ยวบินที่ 77 มีกำหนดออกเดินทางไปลอสแอนเจลิสเวลา 08:10 น. มีผู้โดยสาร 58 คนขึ้นเครื่องผ่านประตู D26 รวมถึงสลัดอากาศ5 คน ผู้โดยสารอีก 53 คนบนเครื่องไม่รวมสลัดอากาศ ได้แก่ ผู้ชาย 26 คน ผู้หญิง 22 คน และเด็ก 5 คนที่มีอายุตั้งแต่สามถึงสิบเอ็ดปี ในเที่ยวบินนี้ ฮานี ฮันญูรนั่งอยู่ด้านหน้าในที่นั่ง 1B ขณะที่ซาลิมและนวาฟ อัลฮาซิมีก็ได้นั่งในชั้นหนึ่งเช่นกันในที่นั่ง 5E และ 5F มาญิด มวกิดและคอลิด อัลมัฮฎอรนั่งอยู่ด้านหลังในที่นั่ง 12A และ 12B ในชั้นประหยัด เที่ยวบินที่ 77 ออกจากประตูตามกำหนดเวลาและขึ้นบินจากรันเวย์ 30 ที่ดัลเลสเมื่อเวลา 08:20 น. ณ จุดนี้ การโจมตีได้เริ่มขึ้นแล้ว เนื่องจากอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 ถูกจี้เมื่อหกนาทีก่อนหน้า หลังเที่ยวบินที่ 77 ขึ้นบินได้ไม่นาน แดเนียล โอ'ไบรอัน ผู้ควบคุมการบิน FAA ได้ส่งมอบเที่ยวบินนี้ให้แก่เพื่อนร่วมงานที่ศูนย์อินเดียแนโพลิสของ FAA ตามปกติ ด้วยเหตุผลที่เธอไม่สามารถอธิบายได้และจะไม่มีวันเข้าใจอย่างถ่องแท้ โอ'ไบรอันไม่ได้ใช้คำพูดปกติที่เธอใช้กล่าวกับนักบิน เช่น "ขอให้เป็นวันที่ดี" หรือ "บินให้สนุก" แต่เธอกลับอวยพรพวกเขาว่า "โชคดี"

เที่ยวบินที่ 77 บรรลุระดับความสูงการบินปกติที่  เมื่อเวลา 8:46 น. สี่นาทีหลังการจี้ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 เริ่มต้นขึ้น และในนาทีเดียวกันกับที่เที่ยวบินที่ 11 พุ่งชนอาคารเหนือของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ การสื่อสารครั้งสุดท้ายระหว่างเที่ยวบินที่ 77 กับเจ้าหน้าที่ควบคุมภาคพื้นเกิดขึ้นสี่นาทีต่อมาเมื่อเวลา 08:50:51 น. ขณะที่ฮันญูรและทีมของเขาเตรียมการโจมตี

## การจี้บังคับ

ระหว่างเวลาประมาณ 08:51 – 08:54 น. สลัดอากาศได้เริ่มการจู่โจม วิธีปฏิบัติการของกลุ่มของฮันญูรนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับอีกสามกลุ่ม คือในขณะที่เหยื่อถูกข่มขู่ด้วยมีดและคัตเตอร์ แต่ไม่มีรายงานการบาดเจ็บหรือเสียชีวิตก่อนเครื่องตก นักบินทั้งสองคนรอดชีวิตเมื่อห้องนักบินถูกบุกรุก และไม่มีการรายงานการใช้อาวุธเคมีหรือการขู่ว่าจะวางระเบิดโดยผู้โดยสารสองคนที่โทรศัพท์จากท้ายห้องโดยสาร เวลา 08:54 น. ขณะที่เครื่องบินอยู่ใกล้กับเทศมณฑลไพก์ รัฐโอไฮโอ ก็เริ่มเบี่ยงออกจากเส้นทางการบินปกติและเลี้ยวไปทางใต้ สองนาทีต่อมา เครื่องรับส่งเรดาร์ (transponder) ของเครื่องบินถูกปิด ระบบบินอัตโนมัติของเที่ยวบินถูกเปิดใช้งานและตั้งเส้นทางมุ่งหน้าไปทางตะวันออกไปยังวอชิงตัน ดี.ซี.

ในขณะนี้ FAA ทราบว่ามีเหตุฉุกเฉินบนเครื่อง หลังทราบถึงการจี้เครื่องบินลำที่สองของอเมริกันแอร์ไลน์และการจี้เครื่องบินของยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เจอราร์ด อาร์เพย์ รองประธานบริหารของอเมริกันแอร์ไลน์ สั่งระงับการบินทั่วประเทศสำหรับสายการบิน เป็นเวลาหลายนาทีที่ศูนย์ควบคุมจราจรทางอากาศอินเดียแนโพลิสและผู้ควบคุมการบินของอเมริกันแอร์ไลน์พยายามหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จในการติดต่อกับเครื่องบินที่ถูกจี้ และล้มเลิกความพยายามทันทีที่เที่ยวบินที่ 175 พุ่งชนอาคารใต้ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เมื่อเวลา 09:03 น. ในขณะถูกจี้ เครื่องบินกำลังบินอยู่เหนือพื้นที่จำกัดสัญญาณเรดาร์ เมื่อผู้ควบคุมการบินไม่สามารถติดต่อเที่ยวบินทางวิทยุได้ เจ้าหน้าที่อินเดียแนโพลิสประกาศว่าเครื่องบินอาจตกเมื่อเวลา 09:09 น. ยี่สิบแปดนาทีก่อนที่เครื่องจะตกจริง ในช่วงระหว่าง 09:17 ถึง 09:22 น. ฮันญูรได้ประกาศลวงผ่านระบบประกาศสาธารณะของห้องโดยสาร โดยแจ้งให้ผู้ที่อยู่บนเครื่องทราบว่าเครื่องบินถูกจี้และโอกาสที่ดีที่สุดในการเอาชีวิตรอดคือการไม่ขัดขืน กลยุทธ์นี้ถูกใช้ในเที่ยวบินที่ 11 และเที่ยวบินที่ 93 โดยมีจุดประสงค์เพื่อลวงผู้โดยสารและลูกเรือให้เชื่อว่าแผนคือการลงจอดหลังได้รับค่าไถ่ อย่างไรก็ดี ในทั้งสองกรณี ความเข้าใจของกลุ่มผู้ก่อการร้ายเกี่ยวกับระบบสื่อสารภายในที่ใช้บนเครื่องบินนั้นไม่ดีเท่าของฮันญูร เนื่องจากพวกเขากดไมโครโฟนผิดตัวและส่งข้อความของพวกเขาไปยังภาคพื้นแทน ไม่มีผู้โดยสารคนใดบนเที่ยวบินที่ 11 รายงานว่าได้ยินข้อความใด ๆ จากอินเตอร์คอม

### โทรศัพท์
ผู้โดยสารสองคนบนเครื่องบินได้โทรศัพท์หาคนรู้จักบนภาคพื้นรวมทั้งหมดสามครั้ง เวลา 09:12 น. พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน รีนี เมย์ โทรศัพท์หาแม่ของเธอ แนนซี เมย์ ที่ลาสเวกัส ใช้เวลาไม่ถึงสองนาที ระหว่างการโทร เธออ้างอย่างผิดพลาดว่า "หกคน" ได้บังคับให้ "พวกเรา" ไปอยู่ท้ายเครื่อง แต่ไม่ได้อธิบายว่าคนที่อัดแน่นกันอยู่เป็นลูกเรือ ผู้โดยสาร หรือทั้งสองอย่าง เมย์ขอให้แม่ของเธอติดต่อสายการบินอเมริกันแอร์ไลน์ ซึ่งเธอกับสามีก็ทำทันที แม้ว่าบริษัทจะทราบเรื่องการจี้เครื่องบินแล้วก็ตาม

เวลา 09:16 น. บาร์บารา โอลสัน โทรหาสามีของเธอ เท็ด โดยอธิบายอย่างเงียบ ๆ ว่าเครื่องบินถูกจี้ และผู้ก่อเหตุติดอาวุธด้วยมีดและคัตเตอร์ เธอเปิดเผยว่าทุกคน รวมถึงนักบิน ถูกย้ายไปที่ด้านหลังของห้องโดยสารและการโทรนี้ทำขึ้นโดยที่ผู้จับตัวประกันไม่รู้ การเชื่อมต่อหลุดไปหนึ่งนาทีในการสนทนา ทีโอดอร์ โอลสันติดต่อศูนย์บัญชาการที่กระทรวงยุติธรรม และพยายามติดต่ออัยการสูงสุด จอห์น แอชครอฟต์ แต่ไม่สำเร็จ บาร์บารา โอลสัน โทรมาอีกครั้งในห้านาทีต่อมา แจ้งสามีของเธอเกี่ยวกับการประกาศที่ฮันญูร ผู้เป็น "นักบิน" ประกาศผ่านลำโพง และถามเขาว่า "ฉันต้องบอกให้นักบินทำอะไร" เมื่อถูกถามว่าอยู่ที่ไหน บาร์บาราตอบว่าพวกเขากำลังบินต่ำเหนือย่านที่อยู่อาศัย ในพื้นหลัง เท็ดได้ยินผู้โดยสารอีกคนพูดถึงว่าเครื่องบินกำลังบินไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ จากนั้นเขาก็ทำให้ภรรยารับรู้ถึงการโจมตีพลีชีพที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ทำให้เธอเงียบไป เท็ดสงสัยว่านี่หมายถึงเธอตกใจจนพูดไม่ออก หลังแสดงความรู้สึกและให้กำลังใจ การโทรก็ตัดขาดเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อเวลา 09:26 น.

## การตก

 เวลา 09:29 น. หนึ่งนาทีหลังเที่ยวบินที่ 93 ถูกจี้ ผู้ก่อการร้ายบนเที่ยวบินที่ 77 ได้ปลดระบบินอัตโนมัติและเข้าควบคุมเครื่องบินด้วยตนเอง เครื่องบินลำนี้เลี้ยวและลดระดับลงอย่างรวดเร็วขณะที่เข้าใกล้วอชิงตันเป็นครั้งสุดท้าย ได้รับการตรวจพบอีกครั้งบนจอเรดาร์โดยเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศที่ดัลเลส ซึ่งเข้าใจผิดว่าเป็นเครื่องบินขับไล่ของทหารในแวบแรกเนื่องจากความเร็วและท่วงท่าการเลี้ยวที่สูง

ขณะที่เที่ยวบินที่ 77 อยู่ห่างจากเพนตากอนไปทางตะวันตก-ตะวันตกเฉียงใต้  ในเทศมณฑลอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนีย มันได้เลี้ยววนตามเข็มนาฬิกา 330 องศา เมื่อสิ้นสุดการวน 757 ลดระดับลง  โดยหันหน้าไปทางเพนตากอนและใจกลางวอชิงตัน ฮันญูรเร่งเครื่องยนต์เต็มกำลังและเริ่มพุ่งดิ่งลงสู่เป้าหมายอย่างรวดเร็ว ปีกได้เฉี่ยวเสาไฟห้าต้นขณะบินต่ำเหนือพื้นดิน ขณะที่ปีกขวาชนกับเครื่องกำเนิดไฟฟ้าแบบพกพา ทำให้เกิดควันขึ้นเป็นทางก่อนจะพุ่งชนกับเพนตากอนในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

ขณะบินด้วยความเร็ว  เหนืออาคารกองทัพเรือซึ่งอยู่ติดกับสุสานแห่งชาติอาร์ลิงตัน เที่ยวบินที่ 77 ได้พุ่งชนปีกตะวันตกของเพนตากอนเมื่อเวลา 09:37:46 น. เครื่องบินพุ่งชนอาคารในระดับชั้นหนึ่ง และเอียงไปทางซ้ายเล็กน้อย โดยปีกขวายกขึ้นขณะพุ่งชน ส่วนหน้าของลำตัวเครื่องแตกสลายทันทีเมื่อปะทะ ขณะที่ส่วนกลางและส่วนหางยังคงเคลื่อนที่ต่อไปอีกเสี้ยววินาที โดยเศษซากส่วนหางทะลุเข้าไปในอาคารได้ไกลที่สุด โดยรวมแล้ว เครื่องบินใช้เวลา 0.8 วินาทีในการทะลุผ่านความยาว  ของวงแหวนสามวงนอกสุดจากทั้งหมดห้าวงของโครงสร้าง และปลดปล่อยลูกไฟที่พุ่งสูงขึ้น  เหนืออาคาร ผู้โดยสาร 64 คนบนเครื่องเสียชีวิตทันที ขณะที่อีก 125 คนในเพนตากอนเสียชีวิตทันทีหรือได้รับบาดเจ็บสาหัส

ในช่วงไม่กี่นาทีก่อนเครื่องตก เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศเรแกนได้ขอให้เครื่องบินล็อกฮีด ซี-130 เฮอร์คิวลิสของหน่วยรักษาชาติทางอากาศที่บินผ่านไปมาช่วยระบุและติดตามเครื่องบินลำดังกล่าว นักบิน พันโท สตีเวน โอ'ไบรอัน บอกพวกเขาว่าเขาเชื่อว่าเป็นโบอิง 757 หรือ 767 โดยสังเกตว่าลำตัวเครื่องสีเงินหมายความว่าน่าจะเป็นเครื่องบินของอเมริกันแอร์ไลน์มากที่สุด โอ'ไบรอันกล่าวว่าเขามีปัญหาในการมองเห็นเครื่องบินใน "หมอกควันชายฝั่งตะวันออก" แต่ในไม่กี่นาทีต่อมาเขารายงานว่าเห็นลูกไฟ "ขนาดมหึมา" สมมติฐานแรกของเขาเมื่อเขาเข้าใกล้จุดที่เครื่องตกคือเครื่องตกกระแทกพื้นดินเท่านั้น แต่เมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิดเขาก็เห็นความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเพนตากอนฝั่งตะวันตกและแจ้งไปยังศูนย์ควบคุมเรแกนว่า "ดูเหมือนว่าเครื่องบินลำนั้นจะชนเพนตากอน"

ในขณะเกิดเหตุโจมตี มีผู้คนประมาณ 18,000 คนทำงานอยู่ในเพนตากอน น้อยกว่าก่อนเริ่มการปรับปรุงใน ค.ศ. 1998 อยู่ 4,000 คน ส่วนของเพนตากอนที่ถูกชน ซึ่งเพิ่งได้รับการปรับปรุงด้วยงบประมาณ 250 ล้านดอลลาร์ (~ดอลลาร์ในปี ) เป็นที่ตั้งของศูนย์บัญชาการกองทัพเรือ

ผู้เสียชีวิตในเพนตากอนประกอบด้วยบุคลากรทางทหาร 55 คนและพลเรือน 70 คน จากผู้เสียชีวิต 125 คนนั้น 92 คนเสียชีวิตที่ชั้นหนึ่ง 31 คนที่ชั้นสอง และสองคนอยู่ที่ชั้นสาม พนักงานพลเรือนของสำนักงานข่าวกรองกลาโหมเจ็ดคนเสียชีวิตขณะที่สำนักงานรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสูญเสียผู้รับเหมาไปหนึ่งคน กองทัพบกสหรัฐมีผู้เสียชีวิต 75 คน – พลเรือน 53 คน (พนักงาน 47 คนและผู้รับเหมาหกคน) และทหาร 22 นาย – ขณะที่กองทัพเรือสหรัฐมีผู้เสียชีวิต 42 คน – พลเรือนเก้าคน (พนักงานหกคนและผู้รับเหมาสามคน) และทหารเรือ 33 นาย พลโท ทิโมที มอด รองเสนาธิการกองทัพบก เป็นนายทหารยศสูงสุดที่เสียชีวิตที่เพนตากอน นอกจากนี้ พลเรือตรี วิลสัน แฟล็กก์ ซึ่งเป็นผู้โดยสารบนเครื่องก็เสียชีวิตเช่นกัน เรือโท มารี-เร ซอปเปอร์, JAGC, USNR ก็อยู่บนเที่ยวบินด้วย และเป็นทนายความผู้พิพากษากองทัพเรือคนแรกที่เสียชีวิตในหน้าที่ อีก 106 คนได้รับบาดเจ็บภาคพื้นและได้รับการรักษาที่โรงพยาบาลในพื้นที่

ด้านข้างที่เครื่องบินชนนั้น เพนตากอนมีอาณาเขตติดกับอินเตอร์สเตต 395 และวอชิงตันบูเลอวาร์ด แมรี ไลแมน ผู้ขับรถยนต์ที่อยู่บน I-395 เห็นเครื่องบินบินผ่านไปใน "มุมที่ชันเข้าหาพื้นและไปอย่างรวดเร็ว" จากนั้นก็เห็นเมฆควันจากเพนตากอน โอมาร์ แคมโป พยานอีกคนหนึ่ง อยู่ฝั่งตรงข้ามของถนน:

อาฟเวิร์ก ฮาโกส โปรแกรมเมอร์คอมพิวเตอร์ กำลังเดินทางไปทำงานและรถติดอยู่ใกล้เพนตากอนเมื่อเครื่องบินบินผ่าน "มีเสียงร้องที่ดังมากและผมก็ออกจากรถเมื่อเครื่องบินมาถึง ทุกคนวิ่งหนีไปทุกทิศ มันกำลังเอียงปีกขึ้นลงเหมือนกำลังพยายามรักษาสมดุล มันชนกับเสาไฟบางต้นระหว่างทาง" แดริล ดอนลีย์ เป็นพยานในเหตุการณ์เครื่องบินตกและได้ถ่ายภาพแรก ๆ ของสถานที่นี้

ไมก์ วอลเตอร์ ผู้สื่อข่าวของ*[[ยูเอสเอทูเดย์]]* กำลังขับรถบนวอชิงตันบูเลอวาร์ด เมื่อเขาเป็นพยานในเหตุการณ์เครื่องบินตก:

เทอร์เรนซ์ คีน ซึ่งอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ใกล้เคียง ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ไอพ่นที่ดังมาก เหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง และเห็น "เครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่มาก" ขณะที่เขามองดู "มันก็แค่พุ่งชนด้านข้างเพนตากอน จมูกเครื่องบินทะลุเข้าไปในมุข และจากนั้นมันก็หายไป และมีไฟและควันอยู่ทุกที่" ทิม ทิมเมอร์แมน ซึ่งเป็นนักบินด้วยตนเอง สังเกตเห็นเครื่องหมายของอเมริกันแอร์ไลน์บนเครื่องบินขณะที่เขาเห็นมันชนเพนตากอน ผู้ขับขี่รถยนต์คนอื่น ๆ บนวอชิงตันบูเลอวาร์ด อินเตอร์สเตต 395 และโคลัมเบียไพก์ และผู้คนในเพนตากอนซิตี คริสตัลซิตี และสถานที่ใกล้เคียงอื่น ๆ ก็เป็นพยานในเหตุการณ์เครื่องบินตกเช่นกัน

## การกู้ภัยและกู้ซาก

การช่วยเหลือเริ่มขึ้นทันทีหลังเครื่องบินตก การช่วยเหลือผู้รอดชีวิตที่ประสบความสำเร็จเกือบทั้งหมดเกิดขึ้นภายในครึ่งชั่วโมงหลังจากเครื่องบินปะทะ ในตอนแรก ความพยายามกู้ภัยนำโดยเจ้าหน้าที่ทหารและพลเรือนภายในอาคาร ภายในไม่กี่นาที หน่วยดับเพลิงหน่วยแรกก็มาถึงและพบอาสาสมัครเหล่านี้กำลังค้นหาอยู่ใกล้จุดที่เครื่องบินปะทะ เจ้าหน้าที่ดับเพลิงสั่งให้พวกเขาออกไป เนื่องจากพวกเขาไม่มีอุปกรณ์ที่เหมาะสมหรือได้รับการฝึกฝนเพื่อรับมืออันตราย

กรมดับเพลิงเทศมณฑลอาร์ลิงตัน (ACFD) เข้าควบคุมปฏิบัติการกู้ภัยทันทีภายในสิบนาทีหลังเครื่องตก ผู้ช่วยหัวหน้า ACFD เจมส์ ชวาตซ์ นำระบบบัญชาการเหตุการณ์ (ICS) มาใช้เพื่อประสานงานความพยายามในการตอบสนองระหว่างหลายหน่วยงาน ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าที่โครงสร้าง ICS จะเริ่มปฏิบัติการได้อย่างเต็มที่ นักดับเพลิงจากฟอร์ตไมเออร์และท่าอากาศยานแห่งชาติเรแกนมาถึงภายในไม่กี่นาที ความพยายามกู้ภัยและการดับเพลิงถูกขัดขวางโดยข่าวลือว่ามีเครื่องบินเพิ่มเติมกำลังเข้ามา หัวหน้าชวาตซ์สั่งให้อพยพสองครั้งในระหว่างวันเพื่อตอบสนองต่อข่าวลือเหล่านี้

ขณะที่นักดับเพลิงพยายามดับไฟ พวกเขาก็จ้องดูอาคารด้วยความกลัวว่าโครงสร้างจะถล่มลงมา นักดับเพลิงคนหนึ่งให้ความเห็นว่าพวกเขา "รู้ค่อนข้างดีว่าอาคารกำลังจะถล่ม เพราะมันเริ่มส่งเสียงแปลก ๆ และมีเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด" เจ้าหน้าที่เห็นบัวอาคารขยับและสั่งให้อพยพ หลายนาทีต่อมา เวลา 10:10 น. ชั้นบนของพื้นที่ที่เสียหายของเพนตากอนก็ถล่ม พื้นที่ที่ถล่มมีความกว้างประมาณ  ณ จุดกว้างที่สุด และลึก  ณ จุดลึกที่สุด ระยะเวลาที่ผ่านไประหว่างการชนและการถล่มทำให้ทุกคนในชั้นสี่และห้าสามารถอพยพได้อย่างปลอดภัยก่อนที่โครงสร้างจะถล่ม หลังเวลา 11:00 น. นักดับเพลิงได้โจมตีเพลิงไหม้จากสองด้าน เจ้าหน้าที่ประเมินอุณหภูมิไว้สูงถึง  ขณะที่สามารถคืบหน้าในการต่อสู้กับเพลิงไหม้ภายในได้ในช่วงบ่ายคล้อย นักดับเพลิงก็ตระหนักว่าชั้นไม้ที่ติดไฟได้ซึ่งอยู่ใต้หลังคาหินชนวนของเพนตากอนได้ลุกเป็นไฟและเริ่มลุกลาม กลยุทธ์การดับเพลิงทั่วไปใช้ไม่ได้ผลเพราะโครงสร้างเสริมแรงทำให้นักดับเพลิงไม่สามารถเข้าถึงไฟเพื่อดับได้ นักดับเพลิงจึงสร้างแนวกันไฟบนหลังคาในวันที่ 12 กันยายนเพื่อป้องกันไม่ให้ไฟลุกลามต่อไป เวลา 18:00 น. ของวันที่ 12 เทศมณฑลอาร์ลิงตันได้ออกข่าวประชาสัมพันธ์ระบุว่าไฟอยู่ภายใต้ "การควบคุม" แต่ยังไม่ "ดับ" โดยสมบูรณ์ นักดับเพลิงยังคงดับไฟขนาดเล็กที่ปะทุขึ้นในวันต่อ ๆ มา

ชิ้นส่วนต่าง ๆ ของซากเครื่องบินถูกพบในซากปรักหักพังที่เพนตากอน ขณะที่ไฟไหม้และหลบหนีออกจากศูนย์บัญชาการกองทัพเรือ เรือโท เควิน เชฟเฟอร์ สังเกตเห็นชิ้นส่วนของกรวยจมูกของเครื่องบินและล้อลงจอดของจมูกในถนนบริการระหว่างวงแหวน B และ C ในช่วงเช้าของวันศุกร์ที่ 14 กันยายน สมาชิกทีมค้นหาและกู้ภัยในเมืองเทศมณฑลแฟร์แฟกซ์ คาร์ลตัน เบิร์กแฮมเมอร์และไบรอัน โมราวิตซ์พบ "ที่นั่งที่สมบูรณ์จากห้องนักบินของเครื่องบิน" ขณะที่เจ้าหน้าที่แพทย์และนักดับเพลิงพบกล่องดำสองกล่องใกล้รูทะลุในทางขับ A–E ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในอาคารเกือบ เครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินเสียหายและไหม้เกรียมเกินกว่าจะกู้คืนข้อมูลใด ๆ แม้เครื่องบันทึกข้อมูลการบินจะให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ เจ้าหน้าที่สืบสวนยังพบส่วนหนึ่งของใบขับขี่ของนวาฟ อัลฮาซิมีในกองเศษซากที่ลานจอดรถด้านเหนือ พบของใช้ส่วนตัวของผู้เสียชีวิตและถูกนำไปยังฟอร์ตไมเออร์

### ชิ้นส่วนมนุษย์

เวลา 17:30 น. ของวันแรก วิศวกรของกองทัพบกสรุปว่าไม่มีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่ในส่วนที่เสียหายของอาคาร ในช่วงหลายวันหลังเกิดการตก มีรายงานข่าวออกมาว่ามีผู้เสียชีวิตมากถึง 800 คน ทหารจากกองทัพบกที่ฟอร์ตเบลวัวร์เป็นทีมแรกที่สำรวจภายในจุดตกและสังเกตเห็นว่ามีชิ้นส่วนศพอยู่ ทีมค้นหาและกู้ภัยในเมืองของสำนักจัดการภาวะฉุกเฉินกลาง (FEMA) รวมถึงทีมค้นหาและกู้ภัยในเมืองของเทศมณฑลแฟร์แฟกซ์ ได้ให้ความช่วยเหลือในการค้นหาชิ้นส่วนศพ โดยทำงานผ่านระบบการจัดการเหตุการณ์ร่วมระหว่างหน่วยงานแห่งชาติ (NIIMS) เควิน ริมรอดต์ ช่างภาพกองทัพเรือที่สำรวจศูนย์บัญชาการกองทัพเรือหลังการโจมตี ให้ความเห็นว่า "มีศพมากมายจนผมเกือบจะเหยียบพวกมัน ดังนั้นผมจึงต้องระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งที่จะมองย้อนกลับไปในขณะที่ผมกำลังถอยหลังอยู่ในความมืด ส่องไฟฉาย และตรวจสอบให้แน่ใจว่าผมไม่ได้เหยียบใคร" ซากปรักหักพังจากเพนตากอนถูกนำไปยังลานจอดรถทางเหนือของเพนตากอนเพื่อการค้นหาชิ้นส่วนศพและหลักฐานที่ละเอียดมากขึ้น

ชิ้นส่วนศพที่กู้มาจากเพนตากอนได้รับการถ่ายภาพ และถูกส่งมอบแก่สำนักงานแพทย์นิติเวชกองทัพที่ตั้งอยู่ในฐานทัพอากาศโดเวอร์ในรัฐเดลาแวร์ สำนักงานแพทย์นิติเวชสามารถระบุชิ้นส่วนศพที่เป็นของเหยื่อ 179 คน ในที่สุดเจ้าหน้าที่สอบสวนสามารถระบุตัวตนของผู้เสียชีวิต 184 จาก 189 คนในการโจมตีครั้งนี้ ชิ้นส่วนศพของสลัดอากาศทั้งห้าถูกระบุตัวตนผ่านกระบวนการคัดออก และถูกส่งมอบเป็นหลักฐานแก่สำนักงานสอบสวนกลาง (FBI) วันที่ 21 กันยายน กรมดับเพลิงเทศมณฑลอาร์ลิงตัน (ACFD) ได้ส่งมอบการควบคุมสถานที่เกิดเหตุอาชญากรรมแก่ FBI สำนักงานภาคสนามวอชิงตัน หน่วยตอบสนองเมืองหลวงแห่งชาติ (NCRS) และหน่วยเฉพาะกิจปราบปรามการก่อการร้ายร่วม (JTTF) เป็นผู้นำการสืบสวนสถานที่เกิดเหตุอาชญากรรมที่เพนตากอน

ภายในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 2001 การค้นหาหลักฐานและชิ้นส่วนศพก็เสร็จสมบูรณ์และสถานที่ดังกล่าวถูกส่งมอบแก่ทางการเพนตากอน ใน ค.ศ. 2002 ชิ้นส่วนของเหยื่อ 25 คนถูกฝังรวมกันที่สุสานแห่งชาติอาร์ลิงตัน โดยมีป้ายหินแกรนิตห้าด้านจารึกชื่อเหยื่อทั้งหมดในเพนตากอน พิธีดังกล่าวยังเป็นการให้เกียรติแก่เหยื่อห้าคนที่ไม่พบชิ้นส่วน

### เครื่องบันทึกการบิน

ประมาณเวลา 03:40 น. ของวันที่ 14 กันยายน เจ้าหน้าที่พยาบาลและนักดับเพลิงที่กำลังค้นหาเศษซากบริเวณที่เครื่องตกได้พบกล่องสีดำสองกล่อง ยาวประมาณ 1.5 คูณ 2 ฟุต (46 คูณ 61 เซนติเมตร) พวกเขาได้เรียกเจ้าหน้าที่ FBI ซึ่งได้เรียกเจ้าหน้าที่จากคณะกรรมการความปลอดภัยการขนส่งแห่งชาติ (NTSB) ต่อ เจ้าหน้าที่ NTSB ยืนยันว่าสิ่งเหล่านี้คือเครื่องบันทึกการบิน ("กล่องดำ") จากเที่ยวบินที่ 77 ดิก บริดส์ รองผู้จัดการเทศมณฑลอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนีย กล่าวว่าเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินได้รับความเสียหายภายนอก และเครื่องบันทึกข้อมูลการบินมีรอยไหม้ บริดส์กล่าวว่าพบเครื่องบันทึก "ตรงจุดที่เครื่องบินชนอาคาร"

เครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินถูกนำส่งไปยังห้องปฏิบัติการของ NTSB ในวอชิงตัน ดี.ซี. เพื่อดูว่าสามารถกู้คืนข้อมูลใดได้บ้าง ในรายงาน NTSB ระบุว่าเครื่องนี้เป็นเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินรุ่น A-100A ของ L-3 Communications, Fairchild Aviation Recorders ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่บันทึกบนเทปแม่เหล็ก มีเศษเทปแม่เหล็กหลายชิ้นที่หลุดออกมาและพบอยู่ภายในกล่องเทป ไม่พบส่วนของเทปที่ใช้งานได้ภายในเครื่องบันทึก ตามรายงานของ NTSB "เทปบันทึกเสียงส่วนใหญ่หลอมรวมเป็นก้อนพลาสติกแข็งที่ไหม้เกรียม" ในทางกลับกัน ข้อมูลทั้งหมดจากเครื่องบันทึกข้อมูลการบินซึ่งใช้ซอลิดสเตตไดรฟ์ ได้รับการกู้คืนทั้งหมด

### ความต่อเนื่องของปฏิบัติการ
ในขณะที่เกิดการชน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ดอนัลด์ รัมส์เฟลด์ อยู่ในสำนักงานของเขาซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของเพนตากอน ห่างจากจุดตก เขาวิ่งไปยังที่เกิดเหตุและให้ความช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ รัมส์เฟลด์กลับไปที่สำนักงานของเขา และเข้าไปในห้องประชุมที่ศูนย์สนับสนุนผู้บริหาร ซึ่งเขาได้เข้าร่วมการประชุมทางไกลผ่านวิดีโอที่ปลอดภัยกับรองประธานาธิบดี ดิก ชีนีย์ และเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ในวันที่เกิดการโจมตี เจ้าหน้าที่กระทรวงกลาโหมได้พิจารณาย้ายการปฏิบัติการบัญชาการของพวกเขาไปยังไซต์อาร์ (Site R) ซึ่งเป็นสถานที่สำรองในรัฐเพนซิลเวเนีย แต่รัมส์เฟลด์ยืนกรานจะยังคงอยู่ที่เพนตากอน และได้ส่งพอล วูลโฟวิตซ์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ไปยังไซต์อาร์แทน ศูนย์บัญชาการทหารแห่งชาติ (NMCC) ยังคงปฏิบัติการอยู่ที่เพนตากอน แม้จะมีควันเข้ามาในอาคาร วิศวกรและผู้จัดการอาคารได้ปรับเปลี่ยนระบบระบายอากาศและระบบอาคารอื่น ๆ ที่ยังคงใช้งานได้ เพื่อดึงควันออกจากศูนย์บัญชาการทหารแห่งชาติและนำอากาศบริสุทธิ์เข้ามา

ระหว่างการแถลงข่าวที่จัดขึ้นภายในเพนตากอนในเวลา 18:42 น. รัมส์เฟลด์ได้ประกาศว่า "เพนตากอนยังคงทำงานได้ และจะเปิดทำการในวันพรุ่งนี้" พนักงานของเพนตากอนกลับมาทำงานในวันรุ่งขึ้นในสำนักงานที่ส่วนใหญ่ไม่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ และเมื่อสิ้นเดือนกันยายน พนักงานจำนวนมากขึ้นก็ได้กลับมาทำงานในพื้นที่ของเพนตากอนที่ได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อย

## ผลพวง

ประมาณการเบื้องต้นในการสร้างส่วนที่เสียหายของเพนตากอนขึ้นมาใหม่คือจะใช้เวลาสามปีจึงจะแล้วเสร็จ อย่างไรก็ดี โครงการนี้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วกว่ากำหนดและแล้วเสร็จภายในวันครบรอบหนึ่งปีของการโจมตี ส่วนที่สร้างขึ้นใหม่ของเพนตากอนมีอนุสรณ์และโบสถ์น้อยในอาคาร ณ จุดปะทะ อนุสรณ์สถานกลางแจ้ง ซึ่งได้รับมอบหมายจากเพนตากอนและออกแบบโดยจูลี เบ็กแมนและคีท เคสแมน สร้างเสร็จตามกำหนดสำหรับการเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2008

### วิดีโอจากกล้องวงจรปิด

กระทรวงกลาโหมสหรัฐเผยแพร่ภาพวิดีโอเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 ที่บันทึกโดยกล้องวงจรปิด แสดงให้เห็นเหตุการณ์อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 พุ่งชนเพนตากอน โดยมีภาพเครื่องบินปรากฏให้เห็นในหนึ่งเฟรมเป็น "เงาสีขาวบาง ๆ ที่พร่ามัว" และตามมาด้วยการระเบิด ภาพดังกล่าวถูกเผยแพร่ต่อสาธารณะเพื่อตอบสนองต่อคำขอตามรัฐบัญญัติเสรีภาพการเข้าถึงข้อมูลในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2004 ของกลุ่มจูดิเชียลวอตช์ (Judicial Watch) ภาพนิ่งบางส่วนจากวิดีโอได้ถูกเผยแพร่และเผยแพร่สู่สาธารณะก่อนหน้านี้แล้ว แต่ครั้งนี้เป็นการเผยแพร่อย่างเป็นทางการครั้งแรกของวิดีโอเหตุการณ์การตกที่ผ่านการตัดต่อแล้ว

ปั๊มน้ำมันซิตโกที่อยู่ใกล้เคียงก็มีกล้องวงจรปิดเช่นกัน แต่วิดีโอที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2006 ไม่ได้แสดงภาพเหตุการณ์การตกเนื่องจากกล้องหันไปในทิศทางอื่น

โรงแรมดับเบิลทรีในคริสตัลซิตีที่อยู่ใกล้เคียงก็มีวิดีโอจากกล้องวงจรปิดด้วยเช่นกัน FBI ได้เผยแพร่วิดีโอดังกล่าวเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 2006 เพื่อตอบสนองต่อคดีความตามรัฐบัญญัติเสรีภาพการเข้าถึงข้อมูลที่ยื่นโดยสกอตต์ บิงแฮม ภาพจากวิดีโอนั้น "เป็นเม็ดและโฟกัสไม่ชัด แต่สามารถมองเห็นกลุ่มควันขนาดใหญ่ที่กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็วอยู่ไกล ๆ บริเวณขอบบนของเฟรม ขณะที่เครื่องบินพุ่งชนอาคาร"

### อนุสรณ์

วันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2002 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ดอนัลด์ รัมส์เฟลด์ และพลเอก ริชาร์ด ไมเออส์ ประธานคณะเสนาธิการร่วม ได้เปิดอนุสรณ์เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายจากการโจมตีของผู้ก่อการร้ายที่เพนตากอน ณ สุสานแห่งชาติอาร์ลิงตัน อนุสรณ์นี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่บุคคลห้าคนโดยเฉพาะ ซึ่งไม่พบร่างที่สามารถระบุตัวตนได้ รวมถึง เดนา ฟอลเคนเบิร์ก เด็กหญิงวัย 3 ขวบที่อยู่บนอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 พร้อมกับพ่อแม่และพี่สาวของเธอ ชิ้นส่วนของร่างผู้เสียชีวิตอีก 25 คนก็ถูกฝังไว้ที่บริเวณนั้นเช่นกัน  อนุสรณ์เป็นป้ายหินแกรนิตรูปห้าเหลี่ยม สูง  บนห้าด้านของอนุสรณ์ตามแนวขอบด้านบนสลักคำว่า "เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายจากการโจมตีของผู้ก่อการร้ายที่เพนตากอน 11 กันยายน 2001" มีแผ่นโลหะอะลูมิเนียมพ่นสีดำสลักชื่อเหยื่อ 184 คนจากการโจมตีของผู้ก่อการร้าย สถานที่ตั้งอยู่ในเซ็กชัน 64 บนเนินเล็ก ๆ ซึ่งทำให้สามารถมองเห็นเพนตากอนได้

ที่อนุสรณ์สถานแห่งชาติ 11 กันยายน ชื่อของเหยื่อที่เพนตากอนถูกจารึกไว้บนแผงหกแผงที่สระใต้

อนุสรณ์สถานเพนตากอน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเพนตากอนในเทศมณฑลอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนีย เป็นอนุสรณ์สถานกลางแจ้งถาวรสำหรับ 184 คนที่เสียชีวิตในอาคารและบนเครื่องอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 ระหว่างการโจมตีวินาศกรรม 11 กันยายน ออกแบบโดยจูลี เบ็กแมนและคีท เคสแมน จากบริษัท Kaseman Beckman Advanced Strategies โดยมีวิศวกรจากบริษัท Buro Happold อนุสรณ์สถานแห่งนี้เปิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2019 เจ็ดปีหลังจากวินาศกรรม

## สัญชาติของเหยื่อบนเครื่อง

ผู้โดยสาร 53 คน (ไม่รวมสลัดอากาศ) และลูกเรือหกคนมาจาก:

## ดูเพิ่ม
* อินเดียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 814
* ทีดับเบิลยูเอ เที่ยวบินที่ 847
* แอร์ฟรานซ์ เที่ยวบินที่ 139
* รายชื่อการจี้บังคับอากาศยาน

## อ้างอิง

### ผลงานอ้างอิง
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Flight manifest for American Airlines flight 77
* Memorial wiki tribute to those killed in this flight (with flight manifest)
* 
* Joint Staff FOIA Requester Service Center- Pentagon site for two videos released by same on 16 May 2006
* GPOAccess.gov  - 'The 9-11 Commission Report: Final Report of the National Commission on Terrorist Attacks Upon the United States, Official Government Edition' 2005)
* Full series of images 
* 3-D simulation of the last moments of American Airlines Flight 77 - 911 Case Study: Pentagon Flight 77
* 9-11 NTSB Report
* Arlington Fire Journal - Arlington County Fire Dept. operations at crash site

หมวดหมู่:อุบัติเหตุและอุบัติการณ์ทางการบินที่มีการจงใจทำให้อากาศยานตกหรือชน
หมวดหมู่:วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:อุบัติเหตุของเครื่องบินโบอิง 757
หมวดหมู่:อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอเมริกันแอร์ไลน์