สหพันธ์เอธิโอเปียและเอริเทรีย

**สหพันธ์เอธิโอเปีย-เอริเทรีย** เป็นพันธมิตรระหว่างอดีตอาณานิคมเอริเทรียของอิตาลีกับจักรวรรดิเอธิโอเปีย ก่อตั้งขึ้นเนื่องจากการสละสิทธิ์และกรรมสิทธิ์ของอิตาลีในการครอบครองดินแดนในแอฟริกา ซึ่งรวมถึงดินแดนหรืออาณานิคมที่จัดตั้งขึ้นทั้งหมดซึ่งมีผลบังคับใช้โดยสนธิสัญญาปารีสปี 1947 ชะตากรรมของเอริเทรียขึ้นอยู่กับอุดมคติทางการเมือง สังคม และเศรษฐกิจมากมายของชาวเอริเทรีย ซึ่งมีตั้งแต่ฝ่ายซ้ายที่นิยมแยกตัวเป็นเอกราช กลุ่มอนุรักษ์นิยมที่นิยมระบอบจักรวรรดิของเอธิโอเปีย ในความพยายามที่จะประกาศเอกราชสูงสุดแก่เอริเทรียภายใต้รัฐธรรมนูญที่เอริเทรียดูแลจัดการและการเลือกตั้งของรัฐบาล โดยมติ 390 (A) ของสหประชาชาติได้วางแผนที่จะนำสวัสดิการดังกล่าวไปใช้กับบุคคลที่จะต้องบังคับใช้

## ภูมิหลัง
เอริเทรียอยู่ภายใต้การควบคุมของอังกฤษในเดือนเมษายน 1941 และในปี 1949 และดำเนินการปกครองต่อไปจนถึงการปลดปล่อยสหพันธ์ในวันที่ 15 กันยายน 1952 พร้อมกับการลงนามในการยกเลิกอำนาจ หลังจากการปฏิบัติตามสนธิสัญญาสันติภาพกับอิตาลีซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 15 กันยายน 1947 คณะกรรมาธิการสืบสวนทั้งสี่แห่งได้รับมอบหมายให้ทำการไต่สวนภายในในเอริเทรียเพื่อกำหนดวิธีการปกครองที่มีประสิทธิภาพสูงสุดหลังจากการแยกตัวกับอาณานิคมอิตาลี คณะกรรมาธิการดังกล่าวคิดขึ้นโดยประเทศมหาอำนาจในขณะนั้น ได้แก่ สหราชอาณาจักร สหภาพโซเวียต สหรัฐ และฝรั่งเศส ซึ่งถ้าไม่สามารถหาข้อสรุปร่วมกันได้ภายในระยะเวลาหนึ่งปี อ้างถึงที่อื่นสมัชชาใหญ่ได้กำหนดคณะกรรมาธิการแห่งสหประชาชาติสำหรับเอริเทรียเพื่อพิจารณาเพิ่มเติมในเดือนพฤศจิกายน 1947 โดยใช้การปรึกษาหารือและคำแนะนำของรัฐบาลระหว่างประเทศเกี่ยวกับสถานะของเอริเทรีย รายงานดังกล่าวนำเสนอในการประชุมสมัยที่ห้าของสหประชาชาติ ซึ่งสมัชชาใหญ่เห็นชอบ มติที่กำหนดโดยความคิดของพม่าและแอฟริกาใต้ตามสหพันธ์ระหว่างเอธิโอเปียและเอริเทรีย หลังจากเซสชันนี้ ร่างรัฐธรรมนูญของเอริเทรียบนพื้นฐานของการอ้างสิทธฺ์ในระบอบประชาธิปไตยจะถูกร่างและศึกษาและรับรองโดยสมัชชาเอริเทรียรวมถึงกฎหมายของรัฐบาลกลางที่จะรวมเป็นรัฐธรรมนูญของรัฐบาลกลาง ขั้นตอนสุดท้ายของการดำเนินการคือการได้รับสัตยาบันจากจักรพรรดิแห่งเอธิโอเปียทั้งจากรัฐธรรมนูญและกฎหมายของรัฐบาลกลาง นายเอดูอาร์โด อันเซ มาเตียนโซ กรรมาธิการ รายงานกลับไปยังสมัชชาใหญ่สมัยที่ 7 ในเดือนธันวาคม 1947 โดยได้รับคะแนนนิยมเป็นเอกฉันท์

## การลุกฮือของพรรคการเมือง
ตั้งแต่ปี 1941 ถึง 1952 ฝ่ายบริหารของอังกฤษได้ทำหน้าที่แต่งตั้งผู้ปกครองระดับกลาง เนื่องจากผลประโยชน์ทางการเมืองและความเป็นอยู่ที่ดีทางเศรษฐกิจและสังคมของชาวเอริเทรียกำลังได้รับการประเมินว่าเป็นการบ่งชี้ที่เป็นอิสระมากขึ้น การเกิดขึ้นของพรรคการเมืองเริ่มต้นขึ้นเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิฮัยเลอ ซึลลาเซที่ 1 กลับคืนสู่บัลลังก์เอธิโอเปียในเดือนพฤษภาคมปี 1941 ซึ่งมีผลทันทีที่เขาตัดสินใจเข้าซื้อกิจการของเอริเทรียและโซมาลีแลนด์ในรัฐเอธิโอเปีย มุมมองทางการเมืองนี้มีความหมายเหมือนกันกับองค์กรที่เรียกว่า 'Mahbar Feqri Hagar Eretra' (สมาคมเพื่อความรักแห่งดินแดนแห่งเอริเทรีย) ซึ่งจะกลายเป็นพรรคสหภาพในปี 1944 ชาวเอริเทรียส่วนใหญ่ในช่วงเวลานี้ไม่นิยมการจัดตำแหน่งของจักรพรรดิเอธิโอเปียและเอริเทรีย การเกิดขึ้นของพรรคสหภาพถูกท้าทายในอีกสองปีต่อมาด้วยการทำให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นของสันนิบาตมุสลิมในปี 1946 ซึ่งเกิดขึ้นอย่างมหาศาลตามมาจากส่วนตะวันตกของประเทศที่ส่วนใหญ่เป็นมุสลิม และส่วนเล็กๆ จากที่ราบสูงคริสเตียน การแบ่งกลุ่มจากสันนิบาตมุสลิมถูกสร้างขึ้นในปี 1947 และเป็นที่รู้จักในชื่อพรรคมุสลิมแห่งชาติแห่งมาสซาวา ต่อไปนี้คือองค์กรมุสลิมส่วนใหญ่อีกแห่งที่รู้จักกันในชื่อ New Eritrean Pro-Italy Party ซึ่งรักษาชุมชนชาวอิตาลีขนาดใหญ่ที่สนับสนุนอุดมการณ์ที่ว่าหากโรมต้องการยึดครองเอริเทรียอีกครั้ง อิตาลีจะช่วยเหลือในการได้รับเอกราช พรรคคริสเตียนส่วนใหญ่เกิดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ 1948 ซึ่งรู้จักกันในชื่อพรรคเอริเทรียเสรีนิยมก้าวหน้าซึ่งต่อต้านสหภาพใด ๆ กับเอธิโอเปีย ในวันที่ 25 กรกฎาคม 1949 กลุ่มเอกราชได้รับการคิดค้นขึ้นและประกอบด้วยพรรคหลักทั้งหมดยกเว้นสหภาพแรงงาน พรรคการเมืองยังคงแยกสาขาออกจากพรรคเดิมเพื่อเป็นตัวแทนผลประโยชน์ที่ละเอียดยิ่งขึ้น และหลายพรรคแยกตัวออกไปจัดตั้งพรรคเอกพจน์ซึ่งเป็นตัวแทนของความทะเยอทะยานทางการเมืองที่โดดเด่น การเข้าร่วมกับพรรคการเมืองไม่ได้ถูกกำหนดให้เป็นพันธมิตรทางศาสนาอย่างเข้มงวดอีกต่อไปเช่นเดียวกับที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ อย่างไรก็ตาม พรรคต่างๆ มักจะแบ่งปันผลประโยชน์ร่วมกัน เช่น ภูมิภาค - บนพื้นที่สูงกับที่ลุ่ม - และความเชื่อ - มุสลิมกับคริสเตียน พรรคส่วนใหญ่ยังคงมีความรู้สึกต่อต้านสหภาพแรงงาน ซึ่งพบกับการข่มขู่และการแทรกแซงจากเอธิโอเปีย

## สหพันธรัฐ
ในเดือนมีนาคม 1952 การเลือกตั้งดำเนินการโดยการลงคะแนนลับ สิทธิในการลงคะแนนถูกจำกัดไว้เฉพาะผู้ชายที่มีอายุมากกว่า 21 ปี ซึ่งมีเชื้อสายเอริเทรีย ซึ่งดำรงสถานะถิ่นที่อยู่เป็นเวลาอย่างน้อยหนึ่งปี ในทางกลับกัน ชาวอิตาโล-เอริเทรียและชาวเอริเทรียที่มีเชื้อชาติผสมกันถูกปฏิเสธการลงคะแนนเสียง พรรคสหภาพได้รับที่นั่ง 32 จาก 68 ที่นั่งจากเขตเลือกตั้ง เทดลา ไบรู จากพรรคสหภาพ กลายเป็นหัวหน้าผู้บริหารคนแรกของเอริเทรียพร้อมกับ อาลี ราไดจากสันนิบาตมุสลิมจังหวัดภาคตะวันตก (MLWP) ซึ่งกลายเป็นประธานสภาสมัชชาเอริเทรียแห่งใหม่ สภาเอริเทรียผ่านการแก้ไขรัฐธรรมนูญซึ่งกำหนดให้มีสภาเดียวซึ่งมีสภาเดียวเป็นเวลาสี่ปี การให้สัญชาติเอริเทรียแก่ชาวสหพันธรัฐตามกฎหมายเอริเทรีย การปฏิเสธสิทธิของผู้แทนจักรวรรดิเอธิโอเปียในการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับร่างกฎหมาย การจัดตั้งภาษาตึกรึญญาและภาษาอาหรับ พร้อมด้วยภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการ- และการสร้างธงชาติเอริเทรีย การแก้ไขเหล่านี้ได้รับการให้สัตยาบันเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 1952 มีการขึ้นภาษีและอากรศุลกากร และชาวเอริเทรียต้องจัดหาบัตรประจำตัวซึ่งมีมูลค่ามหาศาล นโยบายเศรษฐกิจที่จัดตั้งขึ้นหลังจากการก่อตั้งสหพันธ์ ชาติพันธุ์ที่เสียเปรียบอย่างมากโดยการรักษาการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจของพวกเขา รูปแบบความเป็นผู้นำของไบรู ทำให้เกิดการต่อต้านที่เพิ่มขึ้นจากชาวเอริเทรียและพรรคการเมืองที่เป็นปฏิปักษ์ ซึ่งบังคับให้เขาลาออกในเดือนกรกฎาคม 1955 ในปี 1954 เกิดการอัมรานิเซชั่นของประชากร ผู้ว่าการติเกรยันและอามฮารา และผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองอื่น ๆ ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งฝ่ายบริหาร เสรีภาพของสื่อลดลง และผู้บริหารส่วนกลางพยายามที่จะจ้างชาวคริสเตียนเอริเทรียที่พูดภาษากริญญาแทนชาวมุสลิม เนื่องจากประเทศนี้นับถือศาสนาคริสต์เป็นส่วนใหญ่ อัสฟาฮา โวลเดมิเชล ซึ่งได้รับความรู้สึกสนับสนุนสหภาพได้รับเลือกหลังจากการลาออกของไบรู โวลเดมิเชลเสนอการจัดตั้งฝ่ายบริหารของเอริเทรีย การนำธงชาติของเอธิโอเปียมาใช้ และการแนะนำของผู้บริหารและครูชาวเอธิโอเปียในเอริเทรีย ชาวเอริเทรียที่มีการศึกษาเปิดรับการเคลื่อนไหวได้รับแรงจูงใจให้ระดมพลเพื่อต่อต้านรัฐเอธิโอเปีย นักเรียนชาวเอริเทรียนเสียเปรียบเนื่องจากจำเป็นต้องเรียนภาษาอามาราและภาษาอังกฤษเพื่อให้ได้รับการศึกษาระดับมัธยมศึกษา แทนที่จะเรียนภาษาตึกรึญญาและภาษาอาหรับ ในปี 1956 ไอดริส โมฮัมเหม็ด อาเด็ม ชาวเอริเทรียที่เป็นมุสลิมได้รับเลือกให้เป็นประธานสมัชชาซึ่งก่อให้เกิดความสัมพันธ์แบบเผชิญหน้าระหว่างเอริเทรียและเอธิโอเปีย ความไม่เต็มใจของพรรคสหภาพและสันนิบาตมุสลิมในการประนีประนอมทำให้อาเด็มลาออกในฤดูใบไม้ร่วงปี 1957 ขณะที่การระดมพลของชาวเอริเทรียทำให้เกิดการแพร่หลายของขบวนการปลดปล่อยเอริเทรีย (ELM) ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากชาวคริสต์และชาวมุสลิมเช่นเดียวกัน หลงเหลือจากนโยบายเปิดเสรีทางเศรษฐกิจของเอธิโอเปีย ภายในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2503 ธงเอริเทรียถูกขับออกจากสภาและตราประทับและชื่อของรัฐบาลแทนที่ด้วย "การบริหารเอริเทรียภายใต้ฮัยเลอ ซึลลาเซ จักรพรรดิแห่งเอธิโอเปีย ระบบตุลาการที่กำหนดขึ้นภายใต้การควบคุมจากส่วนกลางและอำนาจชี้ขาดตกเป็นของทางการอาดดิสอาบาบา ในการเลือกตั้งครั้งล่าสุดที่จัดขึ้นในเอริเทรียในปี 1960 พรรคสหภาพได้ประกาศใช้ผู้บริหารที่ฝักใฝ่เอธิโอเปีย

## ผลพวง
เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 1962 รัฐบาลเอธิโอเปียละเมิดเงื่อนไขของมติ 390 (A) ของสหประชาชาติ และผนวกเอริเทรียโดยสมัครใจเองเพื่อกำหนดให้เอริเทรียเป็นจังหวัด การประท้วงต่อต้านรัฐบาลเอธิโอเปียได้รับการยั่วยุอย่างจวนเจียนและการเคลื่อนไหวที่แสวงหาเอกราชที่สมบูรณ์และสมบูรณ์ที่สุดของเอริเทรียก็เกิดขึ้น ขบวนการนี้กลายเป็นที่รู้จักในชื่อ แนวร่วมปลดปล่อยเอริเทรีย (ELF) ซึ่งก่อตั้งโดยอาเด็ม ที่ถูกเนรเทศ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 390 (V) – Eritrea: Report of the United Nations Commission for Eritrea; Report of the Interim Committee of the General Assembly on the Report of the United Nations Commission for Eritrea 

หมวดหมู่:ประเทศเอธิโอเปีย
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เอธิโอเปีย
หมวดหมู่:ประเทศเอริเทรีย