open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gold standard (แก้ความกำกวม)

**[[มาตราทองคำ]]** (Gold standard) เป็นระบบเงินตราซึ่งหน่วยวัดมูลค่าทางเศรษฐกิจมาตราของสกุลเงิน ยึดกับทองคำปริมาณคงที่หนึ่งที่กำหนดไว้

**Gold standard** อาจหมายถึง

* การตรวจมาตรฐานสูงสุด (Gold standard test) – การตรวจวินิจฉัยทางการแพทย์ที่ดีที่สุดภายใต้เงื่อนไขที่เหมาะสม
* Gold Standard issue – แสตมป์ทั่วไปที่ออกโดยสหภาพโซเวียตระหว่างปี ค.ศ. 1923 ถึง 1927
* Gold Standard (มาตรฐานการชดเชยคาร์บอน) – มาตรฐานที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในการประเมินค่าการชดเชยคาร์บอน
* โกลด์สแตนดาร์ดแลบอราทอรีส์ (Gold Standard Laboratories) – อดีตค่ายเพลงในสหรัฐ
* "Gold standard" – ฉายาของ เชลตัน เบนจามิน นักมวยปล้ำอาชีพ
* The Gold Standard – ชื่อตอนตอนหนึ่ง จากฤดูกาลที่ 4 ของละครชุดเรื่อง เอ็นซีไอเอส:ลอสแอนเจลิส
วันพีซ ฟิล์ม เรด

***วันพีซ ฟิล์ม เรด *** (; ) เป็นภาพยนตร์อนิเมะประเภทแอ็กชันผจญภัยสัญชาติญี่ปุ่นที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565 ซึ่งผลิตโดยโทเอแอนิเมชัน และกำกับโดยโกโร่ ทานิงุจิ นับเป็นภาพยนตร์เรื่องยาวลำดับที่ 15 ของภาพยนตร์ชุดวันพีซที่อิงจากมังงะชื่อเดียวกันซึ่งเขียนและวาดภาพประกอบโดยเออิชิโร โอดะ

## เรื่องย่อ
เรื่องราวของ “อูตะ” หญิงสาวที่ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นเจ้าหญิงแห่งเสียงเพลง ได้ปรากฏตัวต่อสาธารณะและแฟนเพลงของเธอเป็นครั้งแรกเพื่อแสดงสดในงานคอนเสิร์ต ซึ่งลูฟี่กับกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางเองก็ได้มาชมเช่นกัน แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ทำให้ความลับของ อูตะ ได้ถูกเปิดเผยว่าแท้จริงแล้วเธอคือลูกสาวของ แชงค์ โจรสลัดผมแดง ทั้งคู่มีเรื่องราวเบื้องหลังในอดีตที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ ก่อนที่เหตุการณ์บางอย่างจะเกิดขึ้นและทำให้พวกเขาต้องแยกจากกัน …
## นักพากย์

## การปล่อย
thumb|320x320px|แผนที่โลกการปล่อยภาพยนตร์ (สีแดง)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
* 

หมวดหมู่:ภาพยนตร์วันพีซ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อนิเมะประเภทผจญภัย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยโทเอแอนิเมชัน
หมวดหมู่:อนิเมะของครันชีโรล
จุดผ่านแดนถาวรเชียงของ

**จุดผ่านแดนถาวรเชียงของ** อาจหมายถึง
* **[[จุดผ่านแดนถาวรสะพานมิตรภาพ 4 (เชียงของ–ห้วยทราย)]]** – จุดผ่านแดนผ่านสะพานสะพานมิตรภาพไทย–ลาว 4 (เชียงของ–ห้วยทราย)
* **[[จุดผ่านแดนถาวรอำเภอเชียงของ]]** – จุดผ่านแดนผ่านเรือโดยสารและแพขนานยนต์ ประกอบด้วยท่าด่านตรวจคนเข้าเมือง (ท่าเรือบั๊ค) และท่าเรือน้ำลึกเชียงของ

หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
รัฐที่ไม่ได้รับการยอมรับจากนานาชาติ

**รัฐที่ไม่ได้รับการยอมรับจากนานาชาติ**, **รัฐที่ถูกนานาชาติคว่ำบาตร** หรือ **รัฐพาไรอาห์** () หมายถึงรัฐชาติที่ถือกันว่าเป็นรัฐที่ถูกละทิ้งจากชุมชนนานาชาติ รัฐพาไรอาห์อาจต้องเผชิญกับการตัดขาดจากนานาชาติ, การคว่ำบาตร หรือแม้แต่การรุกรานโดยรัฐอื่นที่มองว่า การมีอยู่ของรัฐพาไรอาห์นั้นเป็นภัย

ในอดีต ผู้มีอำนาจในการกำหนดว่ารัฐใดรัฐหนึ่งเป็นรัฐพาไรอาห์มักเป็นผู้นำทางศาสนา เช่นกรณีจักรวรรดิออตโตมันซึ่งถูกระบุว่า เป็นรัฐพาไรอาห์โดยบรรดารัฐยุโรป ระบุไว้ในสนธิสัญญาเวสต์ฟอเลียในปี ค.ศ. 1648

ในยุคร่วมสมัย นิยามกำหนดของการเป็นรัฐพาไรอาห์นั้นมีการถกเถียงกันมาก เช่น นักวิชาการชาวไนจีเรีย โอลาวาลี ลาวาล ระบุว่า หนึ่งในใจความสำคัญที่ทำให้การนิยามรัฐหนึ่งเป็นรัฐพาไรยาห์มีความซับซ้อนคือ รัฐหนึ่งอาจถูกละทิ้งจากรัฐกลุ่มหนึ่ง ในขณะเดียวกันก็ยังได้รับความยอมรับจากรัฐอีกกลุ่มหนึ่ง ในบางนิยามอาจจำกัดความให้รัฐพาไรยาห์ หมายถึงรัฐที่ถูกทอดทิ้งโดยรัฐอื่นในท้องถิ่นภูมิภาคเดียวกัน หรือในอีกนิยาม อาจให้การตัดสินใจของสหประชาชาติเป็นตัวกำหนด

## ศัพทมูลวิทยา
ศัพท์คำว่า "pariah" มาจาก "ปาไรยาร์" ซึ่งเป็นกลุ่มชนเผ่าขนาดใหญ่ ในรัฐทมิฬนาฑูของประเทศอินเดีย ภายใต้ระบบวรรณะ ปาไรยาร์ถือเป็นวรรณะต่ำสุด และถูกนิยามเป็นผู้ที่ถูกทอดทิ้งโดยอังกฤษในสมัยครองอาณานิคมอินเดีย ปรากฏบันทึกการใช้คำนี้ครั้งแรกในภาษาอังกฤษ จากเอกสารปี ค.ศ. 1613 และนับจากนั้น "pariah" ก็มีความหมายว่า "outcast" (ผู้ถูกทอดทิ้ง)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รัฐแบ่งตามสถานภาพอำนาจ
ซันโนเฮะ

**ซันโนเฮะ** () เป็นเมืองในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น  เมืองนี้มีประชากรประมาณ 9,814 คนใน 4260 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นประชากรที่ 65 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่รวม 

## ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น ประชากรในซันโนเฮะอยู่ในช่วงสูงสุดเมื่อคริสต์ทศวรรษ 1950 และเริ่มลดลงนับตั้งแต่นั้นมา ปัจจุบันมีประชากรน้อยกว่าเมื่อศตวรรษที่แล้ว

## การเดินทาง
### รถไฟ
  บริษัทรถไฟอาโอโมริ - สายอาโอโมริ
* 

### ทางหลวง
* 
* 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ทางการ
ขาชัยปุระ

thumb|เท้าชัยปุระ ในขั้นตอนการผลิต

**เท้าชัยปุระ** (, ; *ชยปุร ปามฺว*) หรือ **ขาชัยปุระ** () เป็นขาเทียมจากยางสำหรับผู้ที่ตัดขา ตั้งแต่ใต้ระดับเข่าลงไป ถึงแม้ว่าขาชัยปุระจะด้อยกว่าในหลายแง่ เมื่อเทียบกับขาเทียมจากคาร์บอนไฟเบอร์ แต่เนื่องจากสามารถปรับใช้ได้หลากหลาย และมีราคาต้นทุนที่ถูกกว่ามาก ขาชัยปุระจึงเป็นขาเทียมที่ได้รับการยอมรับ

ขาชัยปุระเป็นผลงานออกแบบและพัฒนาโดยราม จันทระ ชาร์มา (Ram Chandra Sharma) และแพทย์ออร์โทพีดิกส์ พี. เค. เสฐี ในปี ค.ศ. 1968 ซึ่งในเวลานั้นกำลังดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาออร์โทพีดิกส์ของวิทยาลัยแพทยศาสตร์สวาอี มาน สิงห์ ในชัยปุระ ขาเทียมแบบที่มีอยู่เดิมไม่สามารถใช้นั่งยองหรือทำงานในนาข้าวเปียกแฉะได้ จึงได้คิดค้นพัฒนาขาชัยปุระขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาเหล่านี้ซึ่งพบได้ทั่วไปในผู้ใช้ขาเทียมยากไร้ในพื้นที่ชนบทของอินเดีย

ขาชัยปุระประกอบด้วยเข่าทำจากไม้ และส้นทำจากยาง ผนังชั้นนอกบาง ๆ เป็นคอร์ดยางรถ (tire cord) ซึ่งทำมาจากยาง โดยดัดแปลงมาจากรูปแบบของขาเทียม SACH 

ขาชัยปุระ ไม่มีการจดทะเบียนลิขสิทธิ์ หรือทรัพย์สินทางปัญญา จึงทำให้มีขาชัยปุระหลายรูปแบบ ทั้งนี้ ขาชัยปุระมีอายุการใช้งานราว 2–5 ปี ในประเทศอินเดียมีบริการทำขาชัยปุระแบบไม่เสียค่าใช้จ่ายโดยองค์กรการกุศลภควันมหาวีร วิกลังสหยตสมิตี (BMVSS) ที่ก่อตั้งขึ้นโดยทเวนทระ ราช เมห์ตา ภายใต้การสนับสนุนด้านการเงินโดยรัฐบาลอินเดีย นอกจากนี้ ยังมีการใช้ขาชัยปุระในพื้นที่ยากไร้อื่น ๆ เช่น ในสงครามอัฟกานิสถาน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชัยปุระ
หมวดหมู่:เทคโนโลยีการแพทย์
หมวดหมู่:สาธารณสุขในประเทศอินเดีย
ราชปุต

**ราชปุต** (จากสันสกฤต *ราชบุตร*) เป็นกลุ่มขนาดใหญ่ หลายองค์ประกอบ ที่ประกอบด้วยชนชั้นวรรณะ, เครือสายคณาญาติ และกลุ่มท้องถิ่น ที่มีจุดร่วมคือสถานะทางสังคมและการเป็นผู้สืบเชื้อสายทางวงศ์วานมาจากอนุทวีปอินเดีย คำว่าราชปุตรวมถึงเผ่าวงศ์ตระกูลทางบิดา ที่ซึ่งในอดีตมีความเกี่ยวโยงกับความเป็นนักรบ

เมื่อเวลาผ่านไป ราชปุตเริ่มเกิดขึ้นมาในฐานะชนชั้นทางสังคมที่ประกอบด้วยผู้คนจากพื้นหลังทางชาติพันธุ์และภูมิศาสตร์ที่แตกต่างหลากหลายกัน ในระหว่างศตวรรษที่ 16-17 การรับสมาชิกภาพของชนชั้นนี้ต้องผ่านทางการเป็นบุตรหลายเท่านั้น กระนั้นก็ยังคงมีราชปุตที่อ้างสถานะใหม่ให้ตนเองขึ้นมาใหม่อยู่เรื่อยมาตลอดหลายศตวรรษ อาณาจักรที่ราชปุตเป็นผู้ปกครองหลายแห่งมีบทบาทสำคัญในหลายภูมิภาคจองอินเดียเหนือและกลาง เรื่อยมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 7

## ที่มา
ที่มาของราชปุตเป็นประเด็นถกเถียงของนักประวัติศาสตร์มาอย่างยาวนาน สตีษ จันทระ เสนอว่า "นักประวัติศาสตร์รุ่นใหม่หลายคนเชื่อราว ๆ เดียวกันว่าราชปุตประกอบด้วยกลุ่มจิปาถะแยกย่อยต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงศูทรและชนเผ่าต่าง ๆ ด้วย บางส่วนเป็นพราหมณ์ที่ออกรบ บ้างก็มาจากชนเผ่า ทั้งพื้นถิ่นและจากดินแดนอื่น" ฉนั้น การก่อตัวขึ้นของชุมชนราชปุตเป็นผลมาจากปัจจัยทางการเมืองที่ส่งผลต่อการขยับลำดับขั้นทางสังคม ที่ซึ่งนักวิชาการบางส่วนเรียกว่ากระบวนการสันสกฤตาภิวัตน์ หรือ ราชปุตราภิวัตน์ นักวิชาการรุ่นใหม่มีความเห็นตรงกันว่าเผ่าพงศ์ราชปุตแทบทั้งหมดมีจุดเริ่มต้นจากชุมชนไพร่ทาส หรือชุมชนผู้สอนศาสนา

อัลฟ์ ฮิลเตบีเตล ได้บรรยายถึงทฤษฎีสามประการจากยุค *บริติชราช* และก่อนหน้า รวมถึงเสนอว่าทฤษฎีเหล่านี้ถูกเพิกเมินโดยนักวิชาการรุ่นใหม่ นักเขียนยุคสมัยอาณานิคมอังกฤษ ระบุว่าราชปุตเป็นผู้สืบเชื้อสายจากอดีตผู้รุกรานที่เป็นต่างชาติ เช่น ชาวสไกเทีย หรือ ฮูนา และเชื่อว่ามีตำนาน "อัคนีกุลา" สร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดที่มาจากต่างแดนของตน ทฤษฎีนี้เชื่อว่าราชปุตมีที่มาจากกลุ่มกษัตริยะในศตวรรษที่ 6-7 หลังการล่มสลายของจักรวรรดิคุปตะ นอกจากนักวิชาการเจ้าอาณานิคมแล้ว ทฤษฎีนี้ยังได้รับการสนับสนุนโดยนักวิชาการพื้นถิ่นอย่างดี อาร์ ภันทรการ์ ทฤษฎีที่สองเสนอโดยนักประวัติศาสตร์ชาตินิยม ซี วี ไวทยะ (C.V.Vaidya) เชื่อในทฤษฎีการรุกรานของชาวอารยัน และเชื่อว่าในศตวรรษที่ 9-10 อินเดียมีแต่คนชนเดียว คือชาวอารยัน ส่วนราชปุตมีพื้นเพมาจากกษัตริยะอารยันพระเวท ทั้งจากรามายณะ และ มหาภารตะ ไวทยะอ้างลักษณะบางประการมาสนับสนุนทฤษฎีตน เช่น ความกล้าหาญ, ความแข็งแกร่งทางกาย ของทราวบดี และ กาวสัลยะ เทียบกับความกล้ากาญของราชปุต กระนั้น ฮิลเตบีเตลระบุว่าทฤษฎีนี้มีจุดพร่องที่ว่ายุคสมัยพระเวทหรือมหาภารตะในหลายพันปีก่อนคริสต์กาล กับธรรมเนียมราชปุตที่เริ่มมีในราชสถานสมัยศตวรรษที่ 17 ฮิลเตบีเตลสรุปว่าความพยายามโยงราชปุตเข้ากับมหากาพย์เหล่านี้ "ไม่น่าเชื่อถือ"  และยังอ้างคำกล่าวของแนนซี แม็กลีน กับ บี ดี จัตโตปาธยาย (B.D.Chattopadhyaya) ซึ่งระบุว่างานของไวทยะเกี่ยวกับราชปุตนี้ "มักจะไม่มีหวัง" ทฤษฎีกลุ่มสุดท้ายซึ่งมีนักประวัติศาสตร์เช่น ชัย นารายัณ อโสปา (Jai Narayan Asopa) ตั้งทฤษฎีว่าราชปุตคือพรหมิณที่ต่อมากลายมาเป็นผู้นำ อย่างไรก็ตาม ฮินเตบีเตลปฏิเสธทฤษฎีของเขา ระบุว่า "เกินจริง" และ "ไม่เป็นเรื่องเป็นราว"

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 


หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศปากีสถาน
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศเนปาล
หมวดหมู่:ชุมชนชาวฮินดู
นิหาล จันท์

**นิหาล จันท์** (อักษรโรมัน: Nihâl Chand, 1710–1782) เป็นจิตรกรและกวีชาวอินเดียที่สร้างสรรค์ผลงานที่เป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญของจิตรกรรมราชปุต นิหาลเป็นหัวหน้าช่างจิตรกรรมประจำราชสำนักที่กิศนคฤห์และเป็นช่างเขียนภาพบางส่วนของราชสกุลในรัชสมัยของนครีทาส (Nagri Das หรือ สวันต์ สิงห์; Savant Singh) นอกจากนี้ยังเชื่อว่าเขาเป็นผู้สร้างสรรค์ภาพเขียนจุลศิลป์ (miniature painting) แสดงภาพของราชาสวันต์ สิงห์ เคียงข้างพระมเหสี บานี ถานี ในรูปแบบเดียวกับพระกฤษณะ เคียงข้างพระแม่ราธา ผลงานเหล่านี้ "ยกย่องกันไปทั่วว่าเป็นภาพเขียนจุลศิลป์ที่ดีที่สุดของราชสถาน" กระนั้นภาพเขียนจุลทรรศน์ของนิหาลถือว่ามีขนาดใหญ่ (ได้ถึง 48 x 36 ซม) เมื่อเทียบกับภาพเขียนจุลศิลป์อื่น ๆ นิหาลเป็นสาวกที่เคร่งครัดของวัลลภผู้ริเริ่มปรัชญาฮินดูสายพระกฤษณะ ลักษณะนี้พบได้ทั่วไปในงานของนิศาลที่ยกให้ราชาประดุจเทพเจ้าด้วยการทาสีกายเป็นสีน้ำเงิย เหมือนพระกฤษณะ เชื่อว่านิศาลอยู่ที่กิศนคฤห์ระหว่างปี 1719 ถึง 1726

## ระเบียงภาพ

File:7_attrib_to_Nihal_Chand_Raja_Savant_Singh_and_Bani_Thani_as_Krishna_and_Radha_Artwork_ca_1760_Fine_Arts_Museums_of_San_Francisco.jpg|ราชาสวันต์ สิงห์ และ บานีถานี ในรูปพระกฤษณะกับพระแม่ราธา, ราวปี 1760
File:Radha and Krishna in the boat of love - Google Art Project.jpg|พระแม่ราธาและพระกฤษณะ ประทับบนเรือแห่งรัก
File:Maker_unknown%2C_India_-_Krishna_and_Radha_-_Google_Art_Project.jpg|พระแม่ราธาและพระกฤษณะ, สีน้ำและทองบนผ้าฝ้าย, ราวปี 1750. 
File:3 Nichal Chand (attr) Krishna Celebrates Holi with Radha and the Gopis 1750-60 Boston MFA.jpg|*พระกฤษณะฉลองโหลีร่วมกับพระแม่ราธาและบรรดาโคปี*, ราวปี 1750–60, ปัจจุบันจัดแสดงที่บอสตัน


## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* Bani Thani
* Harle, J.C., *The Art and Architecture of the Indian Subcontinent*, 2nd edn. 1994, Yale University Press Pelican History of Art, 
* Kishangarh Miniatures - In Quest Of Divine Love
*  (see index: p.&nbsp;148-152; plate 56, 70)

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Raja Savant Singh and Bani Thani as Krishna and Radha Strolling in a Palace Garden
รายชื่อสถานีรถไฟใต้ดินชัยปุระ

thumb|400px|แผนที่รถไฟใต้ดินชัยปุระ

รายชื่อต่อไปนี้เป็นรายชื่อสถานีของ**[[รถไฟใต้ดินชัยปุระ]]** ระบบขนส่งทางเร็วของชัยปุระในประเทศอินเดีย

## สถานีรถไฟใต้ดิน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รถไฟใต้ดินขัยปุระ
หมวดหมู่:รายชื่อสถานีรถไฟใต้ดินในประเทศอินเดีย
ผีปั่น☆ไอดอลป่วน

***ผีปั่น☆ไอดอลป่วน*** () เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมโดยฮิจิกิ อิโซฟลาโวน ตีพิมพ์ในนิตยสาร*[[คอมิกซีโรซัมรายเดือน]]* นิตยสารมังงะแนว*[[โจเซ]]*ของสำนักพิมพ์อิจิจินชะตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*[[ทังโกบง]]*) ถึงเล่มที่ 6 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอโกกูมิ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2565

## เนื้อเรื่อง
นิโยโดะ ยูยะเป็นไอดอลที่เพิ่งเปิดตัวเพื่อหวังจะได้เงินมาง่าย ๆ ผู้จัดการเห็นว่ายูยะไม่กระตือรือร้นในการเป็นไอดอลจึงบอกว่าหากยังเป็นเช่นนี้อาจจะพิจารณาไล่ออก และแล้วยูยะก็ได้พบกับโมงามิ อาซาฮิ ไอดอลชื่อดังที่เสียชีวิตกะทันหันเมื่อหนึ่งปีก่อน อาซาฮิที่เป็นผียังคงวนเวียนในโลกมนุษย์เพราะเธอรักการเป็นไอดอลอย่างมาก ทั้งคู่จึงทำข้อตกลงร่วมกันว่าอาซาฮิจะเข้าสิงยูยะในระหว่างการทำกิจกรรมไอดอล

## ตัวละคร

### ตัวละครหลัก
;
:
:สมาชิกของยูนิตไอดอล ZINGS เปิดตัวเป็นไอดอลเพื่อหวังจะได้เงินมาง่าย ๆ แต่ขาดความกระตือรือร้นในการแสดงรวมถึงแฟนเซอร์วิส เขายอมให้อาซาฮิมาสิงร่างตนระหว่างทำกิจกรรมไอดอล

;
:
:ไอดอลชื่อดังผู้เสียชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อหนึ่งปีก่อนจะมาเจอกับยูยะ

;
:
:ไอดอลและสมาชิกของ ZINGS ผู้อยากให้ยูยะอยู่ร่วมวงเพราะตนไม่สามารถแสดงเพียงคนเดียวได้

### ตัวละครอื่น ๆ
;
:
:ผู้จัดการวง ZINGS และเป็นประธานบริษัทที่วง ZINGS สังกัดอยู่

;
:
:แฟนคลับตัวยงของนิโยโดะ มักสวมที่คาดหัวที่มีแท่งไฟเสียบอยู่

;
:
:แฟนคลับของนิโยโดะผู้ทำงานเป็นพนักงานบริษัท

;
:
:แฟนคลับของนิโยโดะผู้เป็นนักศึกษา

;
:
:หัวหน้าของวงไอดอลชื่อดัง Cgrass

;
:
:สมาชิกวง Cgrass

;
:
:สมาชิกวง Cgrass

;
:
:สมาชิกวง Cgrass

;
:
:สมาชิกวง Cgrass

;
:

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
*  
* อนิเมะ ''ผีปั่น☆ไอดอลป่วน'' ทางปีลีปีลี
* 

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโจเซ
หมวดหมู่:รักพิมพ์
หมวดหมู่:ไอดอลญี่ปุ่นในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์อิจิจินชะ
อี จู-ย็อง

**อี จู-ย็อง** (; เกิด 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992)  เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เธอเป็นที่รู้จักจากบทบาทในละครชุดเรื่อง *[[นางฟ้านักยกน้ำหนักคิมบ๊กจู]]* (2016–17) และ *[[ธุรกิจปิดเกมแค้น]]* (2020) เธอได้รับบทนำครั้งแรกคู่กับอี ซอ-จินในละครชุดแนวอาชญากรรม-ไซไฟทางช่องโอซีเอ็นเรื่อง *[[ย้อนอดีตเปลี่ยนชีวิต]]* (2021) โดยรับบทเป็นนักข่าวสาว ซอ ช็อง-อิน และจากเรื่องนี้ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแพ็กซัง อาร์ทส์ อวอร์ดส์ ในสาขานักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม ประเภทละครโทรทัศน์

นอกจากผลงานการแสดงละครแล้วเธอยังมีผลงานการแสดงภาพยนตร์เช่น *[[เกมเจรจาท้ามรณะ]]* (2018), *[[สาวน้อยเบสบอล]]* (2019) และภาพยนตร์ที่กำกับโดย ฮิโรกาซุ โคเรเอดะ เรื่อง *[[โบรเกอร์ จัดหารัก]]* (2022) โดยภาพยนตร์เรื่องดังกล่าวประสบความสำเร็จในเทศกาลภาพยนตร์กาน

## ผลงานการแสดง
### ละครโทรทัศน์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2535
หมวดหมู่:นักแสดงเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้ในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:บุคคลจากโซล
ยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1980

**ยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1980** เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่จัดขึ้นที่สนามกีฬา ซานเตียโก เบร์นาเบว ในกรุง มาดริด ประเทศสเปน เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 เพื่อตัดสินหาผู้ชนะการแข่งขันฟุตบอลยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1979-80 รอบชิงชนะเลิศ แชมป์เก่า นอตทิงแฮมฟอเรสต์ จาก อังกฤษ เอาชนะ ฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟา จาก เยอรมนีตะวันตก ด้วยสกอร์ 1-0 ในนาทีที่ 21 จอห์น โรเบิร์ตสัน ยิงประตูผ่าน รูดี้ คาร์กัส ผู้รักษาประตูฮัมบัวร์เกอร์เป็นประตูชัยของเกม จากนั้นฟอเรสต์ก็ตั้งรับอย่างแน่นหนา นอตทิงแฮมฟอเรสต์ กลายเป็นแชมป์ยูโรเปียนคัพ 2 สมัยติดต่อกัน

## อ้างอิง

1980
เขตอุตสาหกรรมเคโย

thumb|อุตสาหกรรมเหล็กกล้า
**เขตอุตสาหกรรมเคโย** (; ) เป็นพื้นที่อุตสาหกรรมตั้งอยู่ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของอ่าวโตเกียว ในพื้นที่จังหวัดชิบะ กินพื้นที่ตั้งแต่เมืองอูรายาซุถึงทิศเหนือของเมืองฟุตสึ อุตสาหกรรมที่สำคัญ ได้แก่ โรงไฟฟ้า ปิโตรเคมี ปิโตรเลียม การต่อเรือ เหล็กกล้า และโลจิสติกส์ โดยมีท่าเรือชิบะ เป็นสำคัญ

ในอดีตพื้นที่ริมชายฝั่งบริเวณนี้เป็นแหล่งประมงที่สำคัญ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เกิดการขยายตัวของอุตสาหกรรมป้องกันประเทศอย่างรวดเร็ว จึงเกิดแผนการกระจายแหล่งอุตสาหกรรมออกจากโตเกียว โดยเฉพาะภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดการถมทะเลสร้างเกาะเทียม การตั้งโรงงานอุตสาหกรรมหนัก ทำให้วิถีชีวิตประมงแบบดั้งเดิมในบริเวณนี้หมดสิ้นไป

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาคคันโต
หมวดหมู่:จังหวัดชิบะ
หมวดหมู่:ชิบะ
เทปเปน—!!!

***เทปเปน—!!!*** () เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยอินูจุน และวาดภาพโดยนามามูงิ อิงจากกลุ่ม เซยู ซัง-ชิไม ทีม Y ซึ่งมาจากการรวมตัวของนักพากย์หญิง 3 คนคือมิโกอิ ซาซากิ, ไอมิ และ อายาซะ อิโต  ตีพิมพ์ในนิตยสาร*บูชิโรดรายเดือน* นิตยสารมังงะแนว*[[โชเน็ง]]*ของสำนักพิมพ์บูชิโรดตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2564 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*[[ทังโกบง]]*) ถึงเล่มที่ 3  ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงโดย สตูดิโอไดร์ฟ ชื่อเรื่องว่า *เทปเปน—!!!!!!!!!!!!!!! ลาฟฟิงทิลยูคราย* ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2565

## ตัวละคร

### วัยซ่าเฮฮา
 กลุ่มตลก*มันไซ*ตัวแทนของภูมิภาคคันไซ
;
:
;
:
;
:

### เซเลบริชา
 กลุ่มตลก*มันไซ*ตัวแทนของภูมิภาคโทไก
;
:
;
:
;
:

### แดนคนเถื่อน
  กลุ่มตลก*มันไซ*ตัวแทนของภูมิภาคคันโต
;
:
;
:
;
:

### ชินเรียคุชะ
 กลุ่มตลก*มันไซ*ตัวแทนของฮกไกโด
;
:
;
:
;
:

### กระสุนนินจาสาว
 กลุ่มตลก*มันไซ*ตัวแทนของภูมิภาคคันไซ
;
:
;
:
;
:
## สื่อ
### มังงะ
*เทปเปน—!!!* เขียนเรื่องโดยอินูจุน และวาดภาพโดยนามามูงิและได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร *บูชิโรดรายเดือน* นิตยสารมังงะแนวโชเน็งของสำนักพิมพ์บูชิโรดตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2564  และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*[[ทังโกบง]]*) ถึงเล่มที่ 3

### อนิเมะ
อนิเมะโทรทัศน์ได้รับการประกาศทำอนิเมะโดยใช้ชื่อเรื่องว่า *เทปเปน—!!!!!!!!!!!!!!! ลาฟฟิงทิลยูคราย* ในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2564 ผลิตโดยสตูดิโอ Drive อนิเมะกำกับโดยโทชิโนริ วาตายาเบะ โดยมีชินจิ ทากามัตสึ เป็นหัวหน้าผู้กำกับ, จุน คูมาไงรับหน้าที่เขียนบทและดูแลสคริปต์, โยชิยูโกะ โอคุโบะรับหน้าที่ออกแบบตัวละคร และ Technoboys Pulcraft Green-Fund รับหน้าที่แต่งเพลง อนิเมะออกอากาศตั้งแต่วันที่ 2 กรกฎาคม ถึงวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2565 ทางช่อง Tokyo MX, CTV, SUN, และ HTB เพลงเปิดคือ "Teppen— Tengoku ~TOP OF THE LAUGH!!!~" ร้องโดย Teppen— All Stars ยูนิตที่ประกอบด้วยสมาชิกหลัก 15 คน ในขณะที่เพลงปิดคือ "Ahatte Teppen" ร้องโดยเมย์น ครันชีโรลได้ลิขสิทธิ์อนิเมะเรื่องนี้

สืบเนื่องจากการลอบสังหารชินโซ อาเบะ เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีการประกาศว่าตอนที่ 2 ที่วางแผนจะออกอากาศในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ถูกยกเลิกเนื่องจากมีโครงเรื่องเกี่ยวกับการลอบสังหาร และข้ามไปยังตอนที่ 3 ในสัปดาห์ต่อมาแทน ตอนที่ 2 กลับมาออกอากาศอีกครั้ง โดยออกอากาศในวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2565 นอกจากนี้ จะมีการจัดทำตอนพิเศษที่ได้รับทุนจากเมืองมินะมิชิมาบาระ หากการระดมทุนสำเร็จ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
*  
* 
หมวดหมู่:ไดร์ฟ (สตูดิโอ)
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
มาแยน

**มาแยน** (, ) เป็นเมืองรองและเทศบาลริมแม่น้ำมาแยนในจังหวัดมาแยน ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส

## เมืองพี่น้อง
มาแยนเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
* ดิไวซิส ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร
* เยซี ประเทศอิตาลี
* ไวบลิงเงิน ประเทศเยอรมนี

## อ้างอิง


## แหล่งข้อมูลอื่น
*เว็บไซต์ทางการ
พญามังกร

[thumb|วัดพญามังกร ณ [ซานย่า มณฑลไหหลำ]]
**พญามังกร**  เป็นเทพเจ้ามังกรในศาสนาชาวบ้านจีน ศาสนาพุทธในประเทศจีน ศาสนาพุทธในประเทศญี่ปุ่น ศาสนาพุทธในเกาหลี และศาสนาพุทธในประเทศเวียดนาม และพื้นที่ที่รับอิทธิพลจากพุทธศาสนามหายานแบบจีน ถือเป็นเทพเจ้าแห่งน้ำและเทพเจ้าแห่งฝน มีสี่องค์เรียกว่า **จตุรสาครนาคราช** (Sihai Longwang )

## ในศิลปะและประติมากรรม

ไฟล์:Japan Takenouchi no Sukune Meets the Dragon King of the Sea img02 DMA.jpg|พญามังกรในส่วนของประติมากรรม "Takenouchi no Sukune Meeting the Dragon King of the Sea", ใน ค.ศ. 1875–1879, ศิลปะญี่ปุ่น
ไฟล์:Dragon King, view 2, 11th to early 12 century, Japan, wood with traces of pigment - Art Institute of Chicago - DSC00134.JPG|พญามังกร ศิลปะญี่ปุ่น คริสต์ศตวรรษที่สิบเอ็ด-สิบสอง
ไฟล์:大天后宮四海龍王神像.jpg|เทวรูปจตุรเทพมังกร ณ ศาลพระแม่หม่าโจ้วไถหนัน (Grand Matsu Temple) ไถหนาน
ไฟล์:安平開臺天后宮四海龍王.jpg|เทวรูปจตุรเทพมังกร ณ ศาลพระแม่หม่าโจ้วเขตอันผิง ไถหนาน


## ดูเพิ่ม
* พญานาค
* มังกรจีน 
* มังกร
* *[[ธิดาพญามังกร]]*
* เจ้าแม่มังกร
* รายพระนามเทพแห่งน้ำ 

## อ้างอิง

## แหล่งที่มา

* 
* 
* 
* 


หมวดหมู่:เทพเจ้าจีน
หมวดหมู่:เทพเจ้าสัตว์
หมวดหมู่:เทพเจ้าญี่ปุ่น
หมวดหมู่:เทพแห่งน้ำ
หมวดหมู่:ลัทธิเต๋า
หมวดหมู่:ศาสนาชาวบ้านจีน
ศาลหลักเมืองนครราชสีมา

**ศาลหลักเมืองนครราชสีมา** เป็นศาลที่สร้างขึ้นมาพร้อมกับการสร้างเมืองนครราชสีมา ถือเป็นเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองประจำจังหวัด สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แห่งกรุงศรีอยุธยา ตั้งอยู่บริเวณมุมวัดพระนารายณ์มหาราช ถนนจอมพล ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

## ประวัติ
*ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2199-2231 ศาลหลักเมืองถูกสร้างเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำจังหวัด เป็นที่เคารพนับถือและมากราบไหว้เป็นประจำ 
*พ.ศ. 2369 เจ้าอนุวงศ์ได้ยกกองทัพมายึดเมืองนครราชสีมา ได้ทำลายเมืองนครราชสีมา รวมถึงโค่นล้มเสาหลักเมืองลงด้วย
*วันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2444 (ร.ศ. 119) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) เสด็จพระราชดำเนินโดยรถไฟ ทรงได้เสด็จทอดพระเนตรศาลหลักเมือง ทรงจุดเทียนบูชาเทพารักษ์ แล้วเสด็จทรงม้าพระที่นั่งกลับทางประตูชุมพล
*วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2446 (ร.ศ. 122) พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จฯ มาทรงสังเวย ขณะนั้นพระองค์ทรงดำรงพระยศเป็นสยามมกุฎราชกุมาร
*วันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2506 เวลา 09.30 น. ประชาชนพ่อค้า ข้าราชการ ได้ร่วมกันสร้างศาลขึ้นใหม่แทนศาลเดิมซึ่งสร้างด้วยไม้ได้ชำรุดทรุดโทรมลง เมื่อสร้างเสร็จแล้วได้ทำพิธีอัญเชิญขึ้นศาลใหม่ 
*พ.ศ. 2509 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พร้อมด้วย สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จฯ มาทำพิธีสังเวยศาลหลักเมืองนครราชสีมา
*วันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2480 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เล่ม 115

## อ้างอิง

นครราชสีมา
หมวดหมู่:ปูชนียสถาน
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดนครราชสีมา
ชู้ต!

***ชู้ต!*** () เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยสึกาซะ โอชิมะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร*[[โชเน็งแม็กกาซีนรายสัปดาห์]]*ของสำนักพิมพ์โคดันชะระหว่างปี พ.ศ. 2533 ถึง พ.ศ. 2546 

ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลง 58 ตอนชื่อเรื่องว่า *อาโอกิ เด็นเซ็ตสึ ชู้ต!* () ผลิตโดยโทเอแอนิเมชัน และออกกากาศระหว่างวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ถึง 25 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ทางช่องฟูจิเทเลวิชัน ซีรีส์อนิเมะภาคใหม่สร้างโดยสตูดิโอ EMT Squared ชื่อเรื่องว่า *ชู้ต! โกลทูเดอะฟิวเจอร์* () ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 2 กรกฎาคม ถึงวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2565 ทางช่อง AT-X, Tokyo MX, TV Shizuoka, ytv, BS NTV และ BS Fuji กำกับโดยโนริยูกิ นากามูระ โดยมีจุนอิจิ คิตามูระเป็นผู้กำกับช่วย เขียนบนโดยมิตสึทากะ ฮิโรตะ และออกแบบตัวละครโดยยูกิโกะ อากิยามะ 

*ชู้ต!* ชนะรางวัลมังงะโคดันชะ ใน พ.ศ. 2537 ในสาขาโชเน็ง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ ''อาโอกิ เด็นเซ็ตสึ ชู้ต!'' 
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ ''ชู้ต! Goal to the Future''  
* 

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2533
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2536
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2537
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2537
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:อนิเมะเริ่มต้นใหม่
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะเกี่ยวกับฟุตบอล‎
หมวดหมู่:อีเอ็มที สแควร์
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของฟูจิทีวี
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์โคดันชะ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยโทเอแอนิเมชัน
หมวดหมู่:วิบูลย์กิจ
รักอีกครั้ง

**รักอีกครั้ง** () เป็นซีรีส์เกี่ยวกับกลุ่มคนที่มีความฝันอยากเป็นศิลปินเพื่อสร้างสรรค์งานดนตรี แต่เส้นทางที่จะไปสู่ความฝันนั้นก็เต็มไปด้วยอุปสรรคและบททดสอบต่าง ๆ ซึ่งพวกเขาต้องร่วมกันฝ่าฝันเพื่อไปให้ถึงความฝันของตน 

เป็นผลงานลำดับที่ 9 ของ บริษัท ทรู ซีเจ ครีเอชั่นส์ จำกัด () ที่นำซีรีส์เกาหลีใต้เรื่อง กูแฮรา แก๊งป่วนก๊วนดนตรี (Persevere, Goo Hae Ra) เมื่อ พ.ศ. 2558 มาสร้างเป็นซีรีส์เวอร์ชันภาษาไทย นำแสดงโดย ศุภพงษ์ อุดมแก้วกาญจนา, ทะเล สงวนดีกุล, นารา เทพนุภา และ ชนนิกานต์ เนตรจุ้ย ฝึกสอนการแสดงโดยนัฐพงศ์ วงษ์กวีไพโรจน์ และกำกับการแสดงโดย ไชยณรงค์ แต้มพงษ์ 

## โครงเรื่อง
เล่าถึงการตามล่าความฝันของเปียโนเด็กสาวที่ฝันอยากจะเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียง โดยได้รับแรงบันดาลใจจากพ่อผู้ล่วงลับซึ่งเป็นนักแต่งเพลง โดยมีเด็กแฝดไม่เหมือนเพื่อนข้างบ้าน ซันและซอลรวมตามล่าความฝันในการเป็นศิลปินไปด้วยกัน เด็กทั้ง 3 ได้สมัครแข่งขันร้องเพลงในรายการระดับประเทศ แต่ในวันรับสมัครและคัดเลือกรอบแรกก็มีเหตุชุลมุนที่ทำให้ทั้ง 3 คนได้พบและรู้จักกับ ปุ๊กปิ๊กสาวเหนือร่างท้วม เฮนรี่หนุ่มแร็ปเปอร์ และนายพลหนุ่มสุดเนี้ยบ ซึ่งในรอบที่ 2 ทั้ง 6 คนก็ได้อยู่ทีมเดียวกันและผ่านเข้ารอบไปด้วยกัน แต่ในระหว่างนั้นทางบ้านซันและซอลก็มีปัญหาเรื่องหนี้นอกระบบ ทำให้ซอลตัดสินใจเซ็นสัญญาเป็นศิลปินในสังกัดเอ็มไพร์เพื่อนำเงินมาช่วยเหลือครอบครัว แต่กลับทำให้ทั้งทีมตกรอบทุกคนในทีมจึงโกรธซอลมาก โดยเฉพาะซันและเปียโนทำให้ทั้ง 3 คนไม่คุยกัน แต่เมื่อใกล้ถึงวันเดบิวของซอล ซันก็ได้พบความลับเรื่องชาติกำเนิดของซอลและรู้ถึงเหตุผลที่ซอลต้องเข้าสังกัดเอ็มไพร์ ทำให้ซันตัดสินใจพาเปียโนมาปรับความเข้าใจกับซอลในวันเดบิว แต่แล้วอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันก็ทำให้เส้นทางเดินของทั้ง 3 คนแยกออกจากกัน

## นักแสดง

## เพลงประกอบ
* "ไม่ไหวแล้ว" โดย ไอรดา ธวัชผ่องศรี, เขมภูมิ โพธิชัย
* "ไม่ไหวแล้ว" โดย รวิสรารัตน์ พิบูลภานุวัธน์, ศุภพงษ์ อุดมแก้วกาญจนา
* "รั้น (Supernova)" โดย WEEED BOMB, สุดเขต จึงเจริญ
* "ขี้แพ้ชั่วคราว" โดย WEEED BOMB, อภิวัฒน์ ชินอักษร
* "อ้อน" โดย นารา เทพนุภา

## การตอบรับ
ในเวอร์ชันนี้ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ในหมู่คนดูว่าเป็นการปรับบทที่ทำให้เนื้องเรื่องดูอ่อนลง โดยเฉพาะการปรับบทจากละครแนวดนตรีมาเป็นละครแนวรักวัยรุ่นในช่วง EP ท้ายๆ แต่ได้รับคำชมในส่วนของโปรดักชั่น ดนตรีประกอบซึ่งมีหลากหลายแนว และการแสดงของนักแสดง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Sing Again รักอีกครั้ง

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์วัยรุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ไทย
หมวดหมู่:รายการที่ออกฉายทางทรูวิชั่นส์
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2565
มิซูโฮะ (โตเกียว)

**มิซูโฮะ** () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น  เมืองนี้มีประชากรประมาณ 32,458 คน ความหนาแน่นของประชากร 1,900 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งสิ้น 

## ภูมิศาสตร์
มิซูโฮะตั้งอยู่บนเชิงเขาของภูเขาโอกูทามะทางตะวันตกของโตเกียว มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับจังหวัดไซตามะ

### เทศบาลโดยรอบ
* มหานครโตเกียว
** ฮามูระ (ทางทิศตะวันตก)
** โอเมะ (ทางทิศตะวันตก)
** ฟุซซะ (ทางทิศใต้)
** มูซาชิมูรายามะ (ทางทิศตะวันออก)
* จังหวัดไซตามะ
** อิรูมะ (ทางทิศเหนือ)
** โทโกโรซาวะ (ทางทิศตะวันออก)

### ภูมิอากาศ
มิซูโฮะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน *Cfa*) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีหิมะตกน้อยไปจนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในมิซูโฮะอยู่ที่ 13.4&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,998&nbsp;มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคม ที่ประมาณ 25.0&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคม ที่ประมาณ 1.7&nbsp;°C

## ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรญี่ปุ่น ประชากรของมิซูโฮะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในช่วงปี 1960 ถึง 1980 และเริ่มคงที่ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา

## ประวัติศาสตร์
พื้นที่ที่เป็นเมืองมิซูโฮะในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมูซาชิ หลังการปฏิรูปที่ดินในสมัยการฟื้นฟูเมจิเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1878 พื้นที่ดังกล่าวได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนิชิตามะในจังหวัดคานางาวะ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการก่อตั้งหมู่บ้านฮาเกโนงาซากิ อิชิฮาตะ โทโนงายะ และนางาโอกะขึ้นในรูปแบบเทศบาล ต่อมาวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1893 อำเภอนิชิตามะได้ถูกโอนย้ายไปอยู่ในความปกครองของมหานครโตเกียว วันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 ได้มีการก่อตั้งเมืองมิซูโฮะขึ้นโดยการควบรวมหมู่บ้านทั้ง 4 แห่งดังกล่าวเข้าด้วยกัน เมืองมิซูโฮะได้ผนวกเอาเมืองข้างเคียงจากจังหวัดไซตามะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งเมื่อ ค.ศ. 1958

## การเมืองการปกครอง
มิซูโอะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเมืองซึ่งเป็นสภาเดี่ยวประกอบด้วยสมาชิก 16 คน เมืองมิซูโฮะ รวมทั้งอากิรูโนะ ฟุซซะ ฮามูระ ฮิโนเดะ ฮิโนฮาระ และโอกูตามะ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภามหานครโตเกียวจำนวน 2 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองมิซูโฮะเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งโตเกียวที่ 25 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรญี่ปุ่น

## การศึกษา
มิซูโฮะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 5 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 2 แห่ง และมีโรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษามหานครโตเกียวเป็นโรงเรียนมัธยมปลาย 1 แห่ง คือ โรงเรียนมัธยมปลายมิซูโอะโนเง นอกจากนี้ มหานครโตเกียวยังเปิดสอนโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 1 แห่งสำหรับผู้มีความต้องการพิเศษอีกด้วย

## การขนส่ง
### รถไฟ
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก – สายฮาจิโก
** 

### ทางหลวง
* 

## เมืองพี่น้อง
*  มอร์แกนฮิลล์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ

## ในสื่อสมัยนิยม
เมืองในวิชวลโนเวล *[[แคลนนาด (วิชวลโนเวล)|แคลนนาด]]* ของบริษัทคีย์ ได้แรงบันดาลใจมาจากสถานที่ต่าง ๆ ในเมืองมิซูโฮะ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูล
* 
* เว็บไซต์ทางการของเมืองมิซูโฮะ 

หมวดหมู่:เมืองในโตเกียว
หมวดหมู่:โตเกียวตะวันตก
หมวดหมู่:มิซูโฮะ (โตเกียว)
พาราลิมปิกฤดูหนาว

**พาราลิมปิกฤดูหนาว** () เป็นการแข่งขันมหกรรมกีฬาระดับนานาชาติสำหรับนักกีฬาที่มีความพิการทางร่างกายเข้าร่วมแข่งขันในกีฬาหิมะและน้ำแข็ง รวมถึงนักกีฬาที่มีความบกพร่องในการเคลื่อนไหว ถูกตัดแขนขา ตาบอด และสมองพิการ พาราลิมปิกเกมส์ฤดูหนาวจะจัดขึ้นทุกๆ สี่ปีหลังจากกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวสิ้นสุดลง พาราลิมปิกฤดูหนาวยังจัดโดยเมืองที่เป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งนั้น โดยอยู่ในความรับผิดชอบของคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล มีการมอบเหรียญรางวัลในแต่ละการแข่งขัน โดยอันดับที่ 1 จะได้รับเหรียญทอง อันดับที่ 2 จะได้รับเหรียญเงิน และอันดับที่ 3 จะได้รับเหรียญทองแดง ตามประเพณีโอลิมปิกที่เริ่มในปี 1904

พาราลิมปิกฤดูหนาวเริ่มขึ้นในปี 1976 ที่เมืองเอิร์นเชิลส์วีก ประเทศสวีเดน การแข่งขันครั้งนั้นเป็นพาราลิมปิกแรกที่มีนักกีฬาที่ไม่ใช่นักกีฬาวีลแชร์ การแข่งขันได้ขยายและเติบโตขึ้น (รวมถึงพาราลิมปิกฤดูร้อน) จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติที่ใหญ่ที่สุดหลังการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก จากการขยายตัวของการแข่งขัน ความต้องการระบบการจำแนกประเภทที่เฉพาะเจาะจงมากจึงเกิดขึ้น ระบบนี้ยังก่อให้เกิดการโต้เถียงและเปิดประตูสู่การโกงรูปแบบต่างๆ ซึ่งทำให้เสียความสมบูรณ์ของการแข่งขัน

ประทศนอร์เวย์เป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดููหนาวทั้งหมด 4 ครั้ง: 1980,1988, 1994  และ 1998 ประเทศเยอรมนีเป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดทั้งหมด 3 ครั้ง: 1976, 2002, และ 2010 ประเทศรัสเซีย (2006 และ 2014) และสหรัฐ (1992 และ 2018) เป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดประเทศละสองครั้ง ประเทศออสเตรีย (1984) และประเทศจีน (2022) เป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดประเทศละหนึ่งครั้ง.

## สรุปเหรียญตลอดกาล

## รายชื่อเจ้าภาพพาราลิมปิกฤดูหนาว





## ดูเพิ่ม
* พาราลิมปิกฤดูร้อน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Paralympic Link Directory
*Official IPC Website
*Paralympics History By Susana Correia in Accessible Portugal Online Magazine
พาราลิมปิกฤดูร้อน

**พาราลิมปิกฤดูร้อน** () เป็นการแข่งขันมหกรรมกีฬาระดับนานาชาติสำหรับนักกีฬาที่มีความพิการทางร่างกายเข้าร่วมแข่งขัน รวมถึงนักกีฬาที่มีความบกพร่องในการเคลื่อนไหว ถูกตัดแขนขา ตาบอด และสมองพิการ พาราลิมปิกเกมส์จะจัดขึ้นทุกๆสี่ปี ซึ่งจัดโดยคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล มีการมอบเหรียญรางวัลในแต่ละการแข่งขัน โดยอันดับที่ 1 จะได้รับเหรียญทอง อันดับที่ 2 จะได้รับเหรียญเงิน และอันดับที่ 3 จะได้รับเหรียญทองแดง ตามประเพณีโอลิมปิกที่เริ่มในปี 1904

สหรัฐและสหราชอาณาจักรเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2 ครั้ง มากกว่าประเทศอื่นๆ ส่วนประเทศอื่นๆ ที่ได้เป็นเจ้าภาพพาราลิมปิกฤดูร้อน ได้แก่ ประเทศออสเตรเลีย ประเทศแคนาดา ประเทศจีน ประเทศกรีซ ประเทศอิสราเอล ประเทศอิตาลี ประเทศญี่ปุ่น ประเทศเนเธอร์แลนด์ ประเทศเกาหลีใต้ ประเทศสเปน และประเทศเยอรมนีตะวันตก ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ประเทศบราซิลเป็นเจ้าภาพการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกในอเมริกาใต้ ที่นครรีโอเดจาเนโร โตเกียวจะเป็นเมืองแรกที่เป็นเจ้าภาพพาราลิมปิกฤดูร้อนมากกว่าหนึ่งครั้ง: 1964 และ 2020

โดยมีเพียง 12 ประเทศที่ได้เข้าร่วมการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ได้แก่ ประเทศอาร์เจนตินา ประเทศออสเตรเลีย ประเทศออสเตรีย ประเทศเบลเยียม ประเทศฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร ประเทศไอร์แลนด์ ประเทศอิสราเอล ประเทศอิตาลี ประเทศเนเธอร์แลนด์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และสหรัฐ และมีเพียง 7 ประเทศที่ได้รับเหรียญทองอย่างน้อยหนึ่งเหรียญในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ได้แก่  ประเทศออสเตรเลีย ประเทศออสเตรีย ประเทศฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร ประเทศอิตาลี ประเทศเนเธอร์แลนด์ และสหรัฐ

สหรัฐเป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนทั้งหมด 8 ครั้ง: 1964, 1968, 1976, 1980, 1984, 1988, 1992 และ 1996 ประเทศจีนเป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดในการแข่งขัน 5 ครั้งหลังสุด 2004, 2008, 2012, 2016 และ 2020 นอกจากนี้ อิตาลี (1972), เยอรมนีตะวันตก (1972) และออสเตรเลีย (2000) ยังเป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดประเทศละหนึ่งครั้ง

## รายชื่อเจ้าภาพพาราลิมปิกฤดูร้อน





## สรุปเหรียญตลอดกาล

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Official Site of the Paralympic Movement
วัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร

**วัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร** ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองน้ำแดง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดธรรมยุติกนิกาย และยังเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 177

## ประวัติ
นางทิพย์ นิยมเหตุ เจตนาสร้างเพื่อถวายแด่พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครั้งดำรงพระราชอิสริยยศสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) และขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตใช้ชื่อว่า **วัดวชิราลงกรณ**

วันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พร้อมด้วยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครั้งดำรงพระอิสริยยศ สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าวชิราลงกรณ) ทรงประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์

วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ได้มีการแต่งตั้งให้ พระราชสุทธาจารย์ (โชติ คุณสมฺปนฺโน) เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก

วันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2524 ได้จัดพิธีผูกพัทธสีมา ตามหนังสือกราบบังคมทูล พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครั้งดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) เป็นผู้เสด็จแทนพระองค์พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในวโรกาสทรงประกอบพระราชพิธีตัดลูกนิมิตผูกพัทธสีมาพระอุโบสถ

วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา

พ.ศ. 2510 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จพระราชดำเนินเพื่อทรงถวายผ้าพระกฐินเป็นส่วนพระองค์

วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ยกเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร เพื่อเฉลิมพระเกียรติในพระราชพิธีสถาปนา สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร

## ลำดับเจ้าอาวาส

## อาคารเสนาสนะ
อาคารสิ่งก่อสร้างภายในวัด ประกอบด้วย พระอุโบสถ มณฑปครอบรอยพระพุทธบาท ศาลาการเปรียญ ศาลาแก้ว พระตำหนัก ศาลาปฏิบัติธรรม กุฏิสงฆ์ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน และห้องสมุด

## อ้างอิง

วชิราลงกรณ
วชิราลงกรณ
วชิราลงกรณ
หมวดหมู่:สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
อูราชิมะ ทาโร (ภาพยนตร์)

***อูราชิมะ ทาโร*** () เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันญี่ปุ่นที่ผลิตโดยเซตาโร คิตายามะใน ค.ศ. 1918 ซึ่งมีเนื้อหาจากนิทานพื้นบ้าน*[[อูราชิมะ ทาโร]]* ที่เกียวกับชายชาวประมงที่เดินทางไปยังโลกใต้น้ำบนเต่า ภาพยนตร์นี้เปิดตัวในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918 ทำให้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์อนิเมะช่วงแรกสุดเท่าที่มีการเผยแพร่

ภาพยนตร์นี้ถือเป็นภาพยนตร์ที่สูญหาย ก่อนหน้านั้นมีผู้พบภาพยนตร์ในตลาดนัดที่วัดชิเต็นโน-จิ โอซากะ ใน ค.ศ. 2007 แต่ภายหลังค้นพบว่าภาพยนตร์นั้นกลายเป็นผลงานที่ไม่ทราบชื่ออีกอัน เนื่องจากรายละเอียดเนื่อเรื่องและชุดภาพยนตร์นิ่งในภาพยนตร์เมื่อ ค.ศ. 1918 มีความแตกต่างจากภาพยนตร์ในนิตยสารสมัยใหม่

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
* 

หมวดหมู่:ภาพยนตร์อิงคติชน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อนิเมะสั้น
หมวดหมู่:บทความที่มีวิดีโอ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์เงียบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ขาวดำญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันที่สูญหาย
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะอิเซไก
สะพานชุดเจริญ

**สะพานชุดเจริญ** คือสะพานที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเป็นอนุสรณ์เหมือนพระราชบิดา โดยตัวเลขหลังชื่อสะพานคือปีที่เจริญพระชนมพรรษา

ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์มีพระราชดำริให้สร้างสะพานชุดเจริญด้วยพระราชนิยมตามสมเด็จพระบรมชนกนาถ แต่สร้างเพียงไม่กี่สะพาน เนื่องจากทรงเห็นว่าในพื้นที่พระนครมีสะพานน้อยใหญ่เป็นจำนวนมาก จึงมีพระราชวินิจฉัยให้ยุติการสร้างสะพานชุดเจริญในเวลาต่อมา

สะพานชุดเจริญสายแรกที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้มีการสร้างขึ้นเพื่อฉลองพระชนมายุ ครบ 31 ปี ซึ่งเป็นปีที่พระองค์ทรงสืบราชสมบัติต่อจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คือสะพานเจริญรัช 31 เปิดใช้เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2454

## ชุดสะพาน
สะพานชุดเจริญ มีทั้งหมด 7 สะพาน ดังนี้

1. สะพานเจริญรัช 31 สร้างข้ามคลองคูเมืองเดิมที่ถนนสนามไชยและถนนจักรเพชร หรือบริเวณปากคลองตลาดในปัจจุบัน เปิดใช้เมื่อปี พ.ศ. 2454 (ปัจจุบันสะพานนี้ยังมีอยู่ และยังใช้สำหรับการสัญจรทางรถยนต์ได้)

2. สะพานเจริญราษฎร์ 32 สร้างข้ามคลองมหานาคที่ถนนกรุงเกษม หรือบริเวณตลาดโบ๊เบ๊ในปัจจุบัน เปิดใช้เมื่อปี พ.ศ. 2455 (ปัจจุบันสะพานนี้ยังมีอยู่ และยังใช้สำหรับการสัญจรทางรถยนต์ได้)

3. สะพานเจริญพาศน์ 33 สร้างข้ามคลองบางกอกใหญ่ที่ถนนอิสรภาพ เปิดใช้เมื่อปี พ.ศ. 2456 (ปัจจุบันสะพานนี้ยังมีอยู่ และยังใช้สำหรับการสัญจรทางรถยนต์ได้ ถือเป็นสะพานชุดเจริญเพียงสะพานเดียวที่สร้างในฝั่งธนบุรี)

4. สะพานเจริญศรี 34 สร้างข้ามคลองคูเมืองเดิมที่ถนนบุญศิริ หรือบริเวณด้านหลังศาลฎีกาในปัจจุบัน เปิดใช้เมื่อปี พ.ศ. 2457 (ปัจจุบันสะพานนี้ยังมีอยู่ แต่ไม่มีการสัญจรทางรถยนต์แล้ว เป็นเพียงสะพานสำหรับเดินเท้าเท่านั้น)

5. สะพานเจริญทัศน์ 35 สร้างข้ามคลองวัดสุทัศน์ที่ถนนบำรุงเมือง หรือบริเวณเสาชิงช้า หน้าวัดสุทัศนเทพวรารามในปัจจุบัน เปิดใช้เมื่อปี พ.ศ. 2458 (รื้อถอนแล้วเนื่องจากคลองถูกถมทิ้ง แนวคลองที่ถูกถมในปัจจุบันคือถนนศิริพงษ์ ถือเป็นสะพานชุดเจริญเพียงสะพานเดียวที่ปัจจุบันถูกรื้อถอนไปแล้ว)

6. สะพานเจริญสวัสดิ์ 36 สร้างข้ามคลองผดุงกรุงเกษมที่ถนนพระรามที่ 4 หรือบริเวณด้านหน้าสถานีรถไฟหัวลำโพงในปัจจุบัน เปิดใช้เมื่อปี พ.ศ. 2459 (ปัจจุบันสะพานนี้ยังมีอยู่ และยังใช้สำหรับการสัญจรทางรถยนต์ได้)

7. สะพานเจริญศรัทธา 37 สร้างข้ามคลองเจดีย์บูชาที่ถนนรถไฟ อยู่ระหว่างวัดพระปฐมเจดีย์กับสถานีรถไฟนครปฐม จังหวัดนครปฐม เปิดใช้เมื่อปี พ.ศ. 2461 (ปัจจุบันสะพานนี้ยังมีอยู่ แต่ไม่มีการสัญจรทางรถยนต์แล้ว เป็นเพียงสะพานสำหรับเดินเท้าเท่านั้น และถือเป็นสะพานชุดเจริญเพียงสะพานเดียวที่สร้างนอกเขตกรุงเทพมหานคร)

## ดูเพิ่ม
* สะพานชุดเฉลิม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สะพานในกรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:สะพานในจังหวัดนครปฐม
คลองบางน้ำชน

thumb|สะพานราชคฤห์ข้ามคลองบางน้ำชน
**คลองบางน้ำชน** เป็นคลองที่เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยากับคลองบางกอกใหญ่บริเวณย่านตลาดพลู ในท้องที่เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร คลองมีความกว้าง 4–17 เมตร มีความยาว 2,850 เมตร

บริเวณปากคลองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นที่ตั้งของวัดบางน้ำชน สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย เดิมเรียกว่า *วัดปากคลอง* เพราะตั้งอยู่ปากคลองบางน้ำชน ตรงปากคลองนี้ยังเคยเป็นที่ตั้งของโรงสีจักรกลและเป็นโรงแรก โดยอาศัยหลักฐานจากหนังสือ *พระราชหัตถเลขาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว* มีข้อความในพระราชสาส์นถึงประธานาธิบดีอเมริกาเมื่อ พ.ศ. 2402 ตอนหนึ่งว่า "มีลูกค้าชาวอเมริกาพวกหนึ่งได้เอาเครื่องจักรสีข้าวมาตั้งทำโรงสีข้าวอยู่ในแขวงกรุงเทพมหานครนี้แห่งหนึ่ง" โรงสีข้าวนี้มีมิสเตอร์เอฟ.เพล็กซ์เป็นผู้จัดการ 

ส่วนบริเวณคลองบางกอกใหญ่มีวัดราชคฤห์วรวิหารตั้งอยู่ใกล้ปากคลอง เดิมชื่อ *วัดวังน้ำวน* เพราะวัดตั้งอยู่ติดคลองน้ำ 2 สาย บริเวณนี้ในอดีตเป็นชุมชนชาวมอญที่อพยพโดยทางเรือจากกาญจนบุรี ยังมีวัดอีกแห่งที่ตั้งอยู่ริมคลองบางน้ำชนคือวัดสุทธาวาส

บริเวณปากคลองทั้งสองฝั่งมีประตูระบายน้ำป้องกันน้ำท่วม และปัจจุบันน้ำในคลองมีสภาพเน่าเสีย แต่เดิมคลองกว้างกว่านี้แต่ภายหลังมีบ้านคนปลูกล้ำมาในคลอง บนคลองมีทางเท้าคอนกรีตให้คนเดินได้

## อ้างอิง

บางน้ำชน
หมวดหมู่:โบราณสถานในเขตธนบุรี
องค์การบริหารส่วนตำบลหงาว

**องค์การบริหารส่วนตำบลหงาว** เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 3–5 และครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–2 ของตำบลหงาว (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหงาว) ในอำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหงาวใน พ.ศ. 2516 และได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหงาวใน พ.ศ. 2540 ใน พ.ศ. 2564 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลหงาวมีประชากรทั้งหมด 6,944 คน

องค์การบริหารส่วนตำบลเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติน้ำตกหงาว ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของจังหวัดระนองตั้งอยู่บริเวณที่ทำการอุทยานแห่งชาติน้ำตกหงาว โดยเดินเลียบสายน้ำผ่านผืนป่าดงดิบไปประมาณ 500 เมตร จะถึงน้ำตกชั้นล่างสุดซึ่งสายน้ำไหลตกมาจากหน้าผาชัน ยามหน้าฝนสายน้ำจะไหลหลากอาบผาหิน ส่วนหน้าแล้งเหลือเพียงสายน้ำเล็กๆ บริเวณน้ำตกหงาวนี้ เป็นแหล่งที่พบปูชนิดใหม่ของโลก คือ ปูเจ้าฟ้า และมีพรรณไม้ที่น่าสนใจ คือ โกมาสุม หรือ เอื้องเงินหลวง ซึ่งออกดอกในช่วงเดือนตุลาคม–ธันวาคม และเป็นที่ตั้งของ "ภูเขาหญ้า" เป็นภูเขาที่ไม่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นมีแต่ต้นหญ้าปกคลุมแนวเขาที่ทอดตัวจากทิศเหนือสู่ทิศใต้ภูเขาที่เต็ม ไปด้วยหญ้าต่างสีต่างวันเวลาและเนินเขางดงาม ในช่วงฤดูแล้งภูเขาหญ้าจะแปรเปลี่ยนเป็นสีเหลือง เมื่อเข้าสู่ฤดูฝนจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวยิ่งในช่วงในตกใหม่ๆอาจมีโอกาสได้แห่งของสายหมอกฝนลอยไปมา จึงนิยมเรียกกันว่า "ภูเขาหญ้าสองสี"

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลหงาว

หงาว
หงาว
เทศบาลตำบลปากน้ำท่าเรือ

**เทศบาลตำบลปากน้ำท่าเรือ** เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1, 5 กับพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 3–4 ตำบลปากน้ำ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลปากน้ำ) ในอำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง ใน พ.ศ. 2564 เขตเทศบาลตำบลมีประชากรทั้งหมด 8,042 คน

เทศบาลตำบลปากน้ำท่าเรือเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลปากน้ำที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2516 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลใน พ.ศ. 2539 ต่อมาองค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำมีความเจริญก้าวหน้ามากขึ้น ใน พ.ศ. 2551 จึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบล แต่เนื่องจากภายในท้องถิ่นตำบลเดียวกันมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีชื่อเดียวกันคือเทศบาลตำบลปากน้ำ จึงเปลี่ยนชื่อองค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำเป็น "องค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำท่าเรือ" และจัดตั้งเป็น "เทศบาลตำบลปากน้ำท่าเรือ" เพื่อป้องกันความสับสน โดยมีผลในวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2551

พื้นที่เทศบาลตำบลปากน้ำท่าเรือตั้งอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงใต้ของตัวจังหวัดระนอง อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองระนองประมาณ 10.5 กิโลเมตร อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดระนองประมาณ 16.2 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 574 กิโลเมตรตามทางรถยนต์ เทศบาลมีพื้นที่รับผิดชอบ 22.80 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 14,250.0 ไร่

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์เทศบาลตำบลปากน้ำท่าเรือ

ปากน้ำท่าเรือ
ปากน้ำท่าเรือ
เทศบาลตำบลปากน้ำ (จังหวัดระนอง)

**เทศบาลตำบลปากน้ำ** เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ 2 และพื้นที่บางส่วนของหมู่ 1, 5 ตำบลปากน้ำ ในอำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลปากน้ำที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2519 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ในปี พ.ศ. 2564 เขตเทศบาลมีประชากรทั้งหมด 2,434 คน

พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอเมืองระนอง อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองระนองประมาณ 5.6 กิโลเมตร ห่างจากศาลากลางจังหวัดระนองประมาณ 11.4 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 584 กิโลเมตรตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 และ 1 ชั่วโมง 10 นาที ถึงกรุงเทพมหานครผ่านทางท่าอากาศยานระนอง มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 1.92 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 1,200.0 ไร่

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์เทศบาลตำบลปากน้ำ 

ปากน้ำ
ปากน้ำ
เรือประจัญบานชั้นไคเซอร์

**เรือประจัญบานชั้น''ไคเซอร์**'' () เป็นเรือประจัญบานที่สร้างขึ้นสำหรับกองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน ซึ่งเป็นเรือชั้นเดรดนอตรุ่นที่สามของทางเยอรมนี

## เรือ

## ดูเพิ่ม
* เรือประจัญบานชั้นไคเซอร์ฟรีดริชที่ 3

## อ้างอิง


ค
ค
ค
หมวดหมู่:เรือรบเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
หมวดหมู่:เรือในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
หมวดหมู่:จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี
อีเอฟแอลลีกวัน เพลย์ออฟ 2022 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน **อีเอฟแอลลีกวัน เพลย์ออฟ 2022 นัดชิงชนะเลิศ** เป็นแมตช์ฟุตบอลที่จะตัดสินระหว่าง ซันเดอร์แลนด์ และ วิคัมบ์วอนเดอเรอส์. แมตช์นี้จะลงเล่นกันในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ที่ สนามกีฬาเวมบลีย์ ใน ลอนดอน. สองทีมที่ดีที่สุดของฤดูกาล อีเอฟแอลลีกวัน ฤดูกาล 2021–22 (วีแกนแอทเลติก และ รอเทอรัมยูไนเต็ด) จะได้รับสิทธิ์การเลื่อนชั้นอัตโนมัติสู่ แชมเปียนชิป, ในขณะที่ทีมที่อยู่ในพื้นที่ตั้งแต่ อันดับที่สามถึงหกในตารางคะแนนเข้ามามีส่วนใน เพลย์ออฟ รอบรองชนะเลิศ และทีมผู้ชนะของรอบรองชนะเลิศเหล่านี้จะได้เข้าแข่งขันในพื้นที่สุดท้ายสำหรับ ฤดูกาล 2022–23 ในแชมเปียนชิป.

ไซมอน ฮูเปอร์ เป็น ผู้ตัดสิน สำหรับนัดนี้ซึ่งลงเล่นต่อหน้าผู้ชม 72,332 คน.

## เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

## แมตช์
### ภูมิหลัง
นี่เป็นนัดชิงชนะเลิศเพลย์ออฟครั้งที่สี่ของซันเดอร์แลนด์, มีสถิติแพ้ทั้งหมดสามจากนัดชิงชนะเลิศที่ผ่านมาของพวกเขา, แต่พวกเขาลงเล่น 15 นัดหลังที่ผ่านมาไม่เคยแพ้ใครเลย.

### รายละเอียด


## อ้างอิง

2022
หมวดหมู่:อิงลิชฟุตบอลลีกเพลย์ออฟ ฤดูกาล 2022
อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2022 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน **อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2022 นัดชิงชนะเลิศ** เป็นแมตช์ฟุตบอลที่จะลงเล่นในวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 ที่ สนามกีฬาเวมบลีย์, ลอนดอน เป็นการตัดสินระหว่าง แมนส์ฟีลด์ทาวน์ และ พอร์ตเวล, กับชัยชนะของพอร์ตเวล 
3–0 ที่จะทำให้พวกเขาเลื่อนชั้นสู่ อีเอฟแอลลีกวัน สำหรับครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของพวกเขา.

## เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

### สรุปผลการแข่งขัน
### รายละเอียด


## อ้างอิง

หมวดหมู่:อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ นัดชิงชนะเลิศ
หมวดหมู่:ฟุตบอลลีกเพลย์ออฟอังกฤษ ฤดูกาล 2022
หลงหมู่

[thumb|[วัดจีน|วัดเจ้าแม่มังกร ณ เกาะเผิงเชา ทางเหนือของเกาะลันเตา ฮ่องกง]]
**เจ้าแม่มังกร** () หรือ **พระแม่มังกร** เป็นสตรีที่ถูกยกสถานเป็นเทวีในฐานะแม่ของมังกรในศาสนาชาวบ้านจีน ถือเป็นเทพเจ้าแห่งน้ำและเทพเจ้าแห่งฝน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทวีจีน
ตำบลหนองฉิม

**หนองฉิม** เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเนินสง่า จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเนินสง่า ประมาณ 7 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบขององค์การบริหารส่วนตำบลหนองฉิม

## ที่ตั้งและอาณาเขต
* **ทิศเหนือ**	ติดต่อกับตำบลละหาน (อำเภอจัตุรัส) และตำบลกะฮาด (อำเภอเนินสง่า)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลรังงาม (อำเภอเนินสง่า)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลตาเนิน (อำเภอเนินสง่า)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลละหานและตำบลหนองบัวใหญ่ (อำเภอจัตุรัส)

## การปกครอง
ตำบลหนองฉิมแบ่งการปกครองออกเป็น 15 หมู่บ้าน คือ

* หมู่ที่ 1 บ้านหนองฉิม	
* หมู่ที่ 2 บ้านโสกคร้อ	
* หมู่ที่ 3 บ้านหนองฉิม	
* หมู่ที่ 4 บ้านน้อยใต้คู	
* หมู่ที่ 5 บ้านหนองผักชี
* หมู่ที่ 6 บ้านบะเสียว
* หมู่ที่ 7 บ้านหนองโสนทอง	
* หมู่ที่ 8 บ้านโนนสะอาด
* หมู่ที่ 9 บ้านหัวหนอง
* หมู่ที่ 10 บ้านโนนป่าชาด
* หมู่ที่ 11 บ้านหนองฉิมกลาง
* หมู่ที่ 12 บ้านหนองบัวแดง
* หมู่ที่ 13 บ้านฉิมริมบึง
* หมู่ที่ 14 บ้านเนินสง่า
* หมู่ที่ 15 บ้านโสกคร้อพัฒนา

## สถานที่สำคัญ
: **การศึกษา** 
* โรงเรียน
** โรงเรียนบ้านบะเสียว
** โรงเรียนบ้านโสกคร้อ	
** โรงเรียนบ้านหนองฉิม (สิงห์จันทร์บำรุง)
** โรงเรียนบ้านหนองผักชี
* โรงเรียนมัธยมศึกษา
** โรงเรียนเนินสง่าวิทยา

: **การศาสนา** 
* วัด/สำนักสงฆ์
** วัดสุทธิวนาราม (ชุมชนหนองฉิม)
** วัดอโศการาม
** วัดโนนสะอาด
** วัดคูสีวนาราม
** วัดบ้านหัวหนอง

: **การสาธารณสุข** 
* โรงพยาบาลเนินสง่า ขนาด 30 เตียง 1 แห่ง
* สถานีอนามัยประจำตำบล 1 แห่ง

## อ้างอิง

หนองฉิม
หนองฉิม
ยูเรย์ เดกโค

***ยูเรย์ เดกโค*** () เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ออริจินัลญี่ปุ่น กำกับโดยโทโมฮิซะ ชิโมยามะ เขียนบทโดยได ซาโต สร้างโดยสตูดิโอ Science SARU ออกอากาศตั้งแต่กรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2565 

## ตัวละคร
;
: 
:วิชญาณี เปียกลิ่น (ไทย)

;
: 
:วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล (ไทย)

;
: 

;
: 

;
: 

;
: 

## การสร้างและออกอากาศ
ซีรีส์อนิเมะออริจินัลสร้างโดยสตูดิโอ Science Saru กำกับโดยโทโมฮิซะ ชิโรยามะ เขียนบทโดยได ซาโต เริ่มออกอากาศในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ทางช่อง Tokyo MX, MBS และ BS NTV เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "1,000,000,000,000,000,000,000 LOVE"  ร้องโดยวง Clammbon และเพลงปิดชื่อเพลงว่า "Aimuin Love" ร้องโดย Hack'nBerry (มิระ คาวาคัตสึ และอันนะ นางาเซะ)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
* 

หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:ไซเอินซ์ซารุ
หมวดหมู่:เมเดียลิงก์
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
ตำบลรังงาม

**รังงาม** เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเนินสง่า จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเนินสง่าประมาณ 14 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบขององค์การบริหารส่วนตำบลรังงาม 

## การปกครอง
ตำบลรังงามแบ่งการปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน คือ

* หมู่ที่ 1 บ้านบุ่งหวาย
* หมู่ที่ 2 บ้านโกรกตาแป้น
* หมู่ที่ 3 บ้านบุฝ้าย
* หมู่ที่ 4 บ้านรังงาม
* หมู่ที่ 5 บ้านหนองตอ
* หมู่ที่ 6 บ้านหนองแดงพัฒนา
* หมู่ที่ 7 บ้านห้วยยาง
* หมู่ที่ 8 บ้านรุ่งอรุณ

## สถานที่สำคัญ
: **การศึกษา**
* ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กองค์การบริหารส่วนตำบลรังงาม 
* โรงเรียน
** โรงเรียนบ้านหนองตอ
** โรงเรียนบุ่งหวายโกรกตาแป้นสามัคคี
** โรงเรียนรังงามวิทยา
* โรงเรียนมัธยมศึกษา
** โรงเรียนมัธยมชัยมงคลรังงาม

: **การศาสนา** 
* วัด/สำนักสงฆ์
** วัดโฆษิตาราม
** วัดโกรกตาแป้น
** วัดชัยมงคล
** วัดบ้านหนองตอ 

## อ้างอิง

รังงาม
รังงาม
ตำบลตาเนิน

**ตาเนิน** เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเนินสง่า จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเนินสง่าประมาณ 2 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบขององค์การบริหารส่วนตำบลตาเนิน

## ที่ตั้งและอาณาเขต
* **ทิศเหนือ**	ติดต่อกับตำบลกะฮาด (อำเภอเนินสง่า)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับอำเภอพระทองคำ (จังหวัดนครราชสีมา)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลช่อระกา (อำเภอบ้านเหลื่อม จังหวัดนครราชสีมา)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลหนองฉิม (อำเภอเนินสง่า)

## การปกครอง
ตำบลตาเนินแบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน คือ

* หมู่ที่ 1 บ้านตาเนิน
* หมู่ที่ 2 บ้านหนองขาม
* หมู่ที่ 3 บ้านโนนไร่
* หมู่ที่ 4 บ้านหนองโพธิ์
* หมู่ที่ 5 บ้านหัวบึง
* หมู่ที่ 6 บ้านหนองแขม
* หมู่ที่ 7 บ้านโนนคูณ
* หมู่ที่ 8 บ้านโกรกกุลา
* หมู่ที่ 9 บ้านสามหลักพัฒนา
* หมู่ที่ 10 บ้านเนินทอง
* หมู่ที่ 11 บ้านบึงสง่า
* หมู่ที่ 12 บ้านเนินสมบูรณ์
* หมู่ที่ 13 บ้านราชภูมิ
* หมู่ที่ 14 บ้านเนินเพชร

## สถานที่สำคัญ
: **การศึกษา** 
* ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก 2 แห่ง
* โรงเรียน
** โรงเรียนตาเนินราษฎร์วิทยาคาร
** โรงเรียนบ้านโกรกกุลา
** โรงเรียนบ้านสามหลักพัฒนา
** โรงเรียนบ้านหนองขาม
** โรงเรียนบ้านหนองแขม

: **การศาสนา** 
* วัด 7 แห่ง
* สำนักสงฆ 2 แห่ง

: **การสาธารณสุข** 
* สถานีอนามัยประจำตำบล 2 แห่ง

## อ้างอิง

ตาเนิน
ตาเนิน
ยาอีร์ ลาปิด

**ยาอีร์ ลาปิด** (, ทับศัพท์: , ; Yair Lapid, เกิด 5 พฤศจิกายน 1963) เป็นนักการเมืองและอดีตนักข่าวชาวอิสราเอล ผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอิสราเอลคนที่ 14 นับตั้งแต่ 1 กรกฎาคม ถึง 29 ธันวาคม 2022 เขาเคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทน และ รัฐมนตรีการต่างประเทศในปี 2021 ถึง 2022 ลาปิดเคยเป็นประธานพรรคฝ่ายกลางเยช อาทิดและเป็นผู้นำฝ่ายค้านในปี 2020 ถึง 2021 และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีการคลังจากปี 2013 ถึง 2014

ลาปิดเข้าสู่วงการการเมืองในปี 2012 ก่อนหน้านี้เคยเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์และผู้ประกาศข่าว เขาก่อตั้งพรรคเยช อาทิด พรรคฝ่ายกลาง ซึ่งต่อมาเติบโตเป็นพรรคที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองของคเนสเซต มีที่นั่ง 19 ที่ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติปี 2013 เขาถือว่าเป็นหนึ่งในนักการเมืองฝ่ายกลางแนวหน้าของอิสราเอล

ในปี 2013 ถึง 2014 หลังตกลงสร้างพันธมิตรร่วมกับลีกุด ลาปิดดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีการคลังภายใต้นายกรัฐมนตรีเบนยามิน เนทันยาฮู ในปี 2013 ลาปิดเป็นอันดับหนึ่งในรายชื่อ "ชาวยิวที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก" ของ *[[The Jerusalem Post|เดอะเยรูซาเลมโพสต์]]* และในปี 2013 ยังได้รับการเชิดชูเป็นหนึ่งในนักคิดด้านนโยบายต่างประเทศแนวหน้าของโลก รวมถึงยังเป็นหนึ่งใน 100 บุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกของนิตยสาร *[[Time (magazine)|ไทม์]]*

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักการเมืองอิสราเอล
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีอิสราเอล
หมวดหมู่:บุคลจากเทลอาวีฟ
หมวดหมู่:รัฐมนตรีอิสราเอล
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอิสราเอล
หมวดหมู่:ผู้ประกาศข่าวชาวอิสราเอล
รินะ ซาวายามะ

**รินะ ซาวายามะ** (, เกิด 16 สิงหาคม ค.ศ. 1990) เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง และนางแบบชาวญี่ปุ่น-บริติช ในปี 2017 เธอออกอีพีเปิดตัวด้วยตนเองชื่อ *[[รินะ (อีพี)|รินะ]]* หลังเซ็นสัญญากับเดอร์ตีฮิตในปี 2020 เธอออกสตูดิโออัลบั้มแรก *[[ซาวายามะ]]* ซึ่งได้รับคำสรรเสริญอย่างกว้างขวาง สตูดิโออัลบั้มที่สองของเธอ *[[โฮลด์เดอะเกิร์ล]]* มีกำหนดวางจำหน่ายวันที่ 2 กันยายน 2022

ตลอดอาชีพของเธอ ซาวายามะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบริตอะวอดส์ สาขาดาวรุ่ง และได้ชื่อว่าเป็น "ผู้หญิงแห่งปี" จากนิตยสาร *[[โว้ก (นิตยสาร)|โว้ก]]* ญี่ปุ่นเมื่อปี 2019

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2533
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักร้องหญิงชาวญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดนีงาตะ
หมวดหมู่:บุคคลจากลอนดอน
หมวดหมู่:ชาวญี่ปุ่นเชื้อสายอังกฤษ
หมวดหมู่:ชาวอังกฤษเชื้อสายญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์