open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ตำบลบ้านไร่ (อำเภอลาดยาว)

**บ้านไร่** เป็นตำบลในอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นตำบลของอำเภอบรรพตพิสัย  

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลบ้านไร่ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลบ่อถ้ำ (อำเภอขาณุวรลักษบุรี จังหวัดกำแพงเพชร) และตำบลบางแก้ว ตำบลบ้านแดน (อำเภอบรรพตพิสัย)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลท่างิ้ว (อำเภอบรรพตพิสัย)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลเนินขี้เหล็ก และตำบลสระแก้ว
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลลาดยาว ตำบลศาลเจ้าไก่ต่อ และตำบลวังซ่าน (อำเภอแม่วงก์)

## ประวัติ
บ้านไร่ในอดีตพื้นที่เดิมเป็นหมู่บ้านและตำบลในเขตอำเภอบรรพตพิสัย ต่อมาทางกระทรวงมหาดไทยได้รวมท้องที่ห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอ ได้แก่ ตำบลลาดยาว ตำบลหนองยาว ตำบลวังม้า ของอำเภอโกรกพระ ตำบลเนินขี้เหล็ก ตำบลบ้านไร่ ของอำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ รวมทั้งตำบลมาบแก ตำบลวังเมือง ของอำเภอทัพทัน เขตจังหวัดอุทัยธานีด้วย โดยตั้งที่ว่าการอำเภอที่ตำบลลาดยาว ให้ชื่อว่า "อำเภอลาดยาว" ขึ้นตรงกับจังหวัดนครสวรรค์ 

ปี พ.ศ. 2522 พื้นที่หมู่ 11 บ้านวังป่าใหญ่ ของตำบลบ้านไร่ ได้นำไปเป็นส่วนหนึ่งของตำบลวังซ่าน แต่ทางราชการเห็นว่าพื้นที่หมู่ 12 บ้านวังป่าใหญ่ ควรอยู่ในพื้นที่ตำบลเดียวกัน จึงโอนไปตั้งเป็นหมู่ 9 ของตำบลวังซ่าน ทำให้ทางตำบลบ้านไร่มีพื้นที่รวม 23 หมู่บ้าน

ต่อมาทางราชการพิจารณาว่าหมู่บ้านในตำบลบ้านไร่ มีประชากรจำนวนมาก ปี พ.ศ. 2547 จึงแยกพื้นที่หมู่ 9 บ้านหนองจิก ตั้งเป็นหมู่ 24 บ้านหนองไม้ ปี พ.ศ. 2549 ได้แยกพื้นที่หมู่ 16 บ้านหนองน้ำแดง ตั้งเป็นหมู่ 25 บ้านหนองนา, แยกพื้นที่หมู่ 14 บ้านบ่อกระปุง ตั้งเป็นหมู่ 26 บ้านบ่อสวอง และปี พ.ศ. 2550 แยกพื้นที่หมู่ 2 บ้านบึงหล่ม ตั้งเป็นหมู่ 27 บ้านมะค่าปม, แยกพื้นที่หมู่ 18 บ้านหนองบอนใต้ ตั้งเป็นหมู่ 28 บ้านใหม่พัฒนา, แยกพื้นที่หมู่ 12 บ้านทุ่งตัน ตั้งเป็นหมู่ 29 บ้านน้ำพุ ทำให้ตำบลบ้านไร่มีพื้นที่รวม 29 หมู่บ้าน จนถึงปัจจุบัน

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลบ้านไร่แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 29 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านไร่
* **หมู่ที่ 2** บ้านบึงหล่ม
* **หมู่ที่ 3** บ้านหนองหมี
* **หมู่ที่ 4** บ้านเนินเรียง
* **หมู่ที่ 5** บ้านหนองยาง
* **หมู่ที่ 6** บ้านหนองโพธิ์
* **หมู่ที่ 7** บ้านเนินม่วง
* **หมู่ที่ 8** บ้านเนินใน
* **หมู่ที่ 9** บ้านหนองจิก
* **หมู่ที่ 10** บ้านสวนหลวง
* **หมู่ที่ 11** บ้านหนองแฟบ
* **หมู่ที่ 12** บ้านทุ่งตัน
* **หมู่ที่ 13** บ้านไทรทอง
* **หมู่ที่ 14** บ้านบ่อกะปุง
* **หมู่ที่ 15** บ้านสะเดาปัก
* **หมู่ที่ 16** บ้านหนองน้ำแดง
* **หมู่ที่ 17** บ้านบ่อแรด
* **หมู่ที่ 18** บ้านหนองบอนใต้
* **หมู่ที่ 19** บ้านหนองไทร
* **หมู่ที่ 20** บ้านคลองกระดาน
* **หมู่ที่ 21** บ้านหนองน้ำพวย
* **หมู่ที่ 22** บ้านหนองโมกข์
* **หมู่ที่ 23** บ้านหนองสองห้อง
* **หมู่ที่ 24** บ้านหนองไม้
* **หมู่ที่ 25** บ้านหนองนา
* **หมู่ที่ 26** บ้านบ่อสวอง
* **หมู่ที่ 27** บ้านมะค่าปม
* **หมู่ที่ 28** บ้านใหม่พัฒนา
* **หมู่ที่ 29** บ้านน้ำพุ
## อ้างอิง

บ้านไร่
บ้านไร่
โรงอุปรากรอัสตานา

**โรงอุปรากรอัสตานา** () เป็นโรงอุปรากรที่ตั้งอยู่ในกรุงอัสตานา ประเทศคาซัคสถาน สร้างขึ้นตามคำสั่งของนูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟ

## ประวัติการออกแบบและการก่อสร้าง
การออกแบบบางส่วนจัดทำโดยนูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟ และเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 ภายใต้การดูแลของบริษัท มาเบเท็กซ์ กรุป โรงอุปรากรตั้งอยู่บนพื้นที่ขนาด 9 เฮกตาร์ และเปิดทำการในปี ค.ศ. 2013 โดยการแสดงเปิดตัวคืออุปรากรคาซัคเรื่อง บีร์จันและซารา *()* โรงละครแห่งนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในโรงละครที่มีระบบเสียงที่ดีที่สุดในโลก ซึ่งออกแบบโดยเอนรีโก โมเร็ตตี (จากบริษัท ไบโอไบต์) และมาเรีย ไคโรลี ชาวอิตาลี

## ลักษณะอาคาร
โรงอุปรากรแห่งนี้ประกอบด้วยห้องแสดง 2 ห้อง ได้แก่:

* ห้องแสดงหลัก (Main Hall) มีความจุ 1,250 ที่นั่ง ใช้สำหรับจัดการแสดงอุปรากรและบัลเลต์ และมีหลุมวงออร์เคสตราที่สามารถรองรับนักดนตรีได้มากถึง 120 คน
* ห้องแสดงเล็ก (Chamber Hall) มีความจุ 250 ที่นั่ง ใช้สำหรับจัดคอนเสิร์ตดนตรีแชมเบอร์

โรงอุปรากรแห่งนี้เป็นโรงอุปรากรแห่งที่สองที่สร้างขึ้นใหม่ในกรุงอัสตานา ต่อจากวังสันติภาพและการปรองดอง ซึ่งมีห้องแสดงอุปรากรขนาด 1,500 ที่นั่ง ได้สร้างเสร็จไปแล้วในปี ค.ศ. 2006 ถือเป็นโรงอุปรากรที่ใหญ่เป็นอันดับสามของโลก หนึ่งในจุดเด่นของโรงโรงอุปรากรแห่งนี้คือโคมระย้าหนัก 1.6 ตันที่แขวนอยู่บนโถงทางเดินสูง 13 เมตร ภายในยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกหลายอย่าง เช่น ร้านอาหาร และห้องซ้อมสำหรับคณะนักแสดง สถาปัตยกรรมของโรงอุปรากรได้รับแรงบันดาลใจจากสถาปัตยกรรมกรีกโบราณ ผสมผสานกับองค์ประกอบทางวัฒนธรรมของคาซัคสถาน เช่น จิตรกรรมฝาผนังที่สื่อถึง แคนยอนชาเริน (Sharyn Canyon) และ บูราไบ (Burabay)

## คณะละครและละครเพลง
โรงอุปรากรแห่งนี้มีวงออร์เคสตรา คณะบัลเลต์ และคณะโอเปราเป็นของตนเอง ซึ่งส่วนใหญ่จัดแสดงผลงานโอเปรา บทละครของของคณะประกอบด้วยบทเพลงสำคัญๆ เช่น อุปรากรเรื่อง ลา ทราวิอาทา *(La traviata)* และ ตอสกา *(Tosca)* รวมถึงบัลเลต์เรื่อง เดอะนัทแครกเกอร์ *(The Nutcracker)* นอกจากนี้ยังมีผลงานระดับชาติ เช่น อุปรากรเรื่อง *อาไบ* และ *[[บีร์จันและซารา]]* วงออร์เคสตราประกอบด้วยนักดนตรีรุ่นใหม่ร้อยละ 90 คณะได้เคยเดินสายแสดงในปี ค.ศ. 2014 ที่นครนิวยอร์ก โทรอนโต และปารีส

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูล
* 

หมวดหมู่:โรงอุปรากรในประเทศคาซัคสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอัสตานา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2556
ท่าอากาศยานนานาชาติลุยส์วิลล์ มูฮัมหมัด อาลี

**ท่าอากาศยานนานาชาติลุยส์วิลล์ มูฮัมหมัด อาลี** ()  หรือชื่อเดิม **สแตนดิฟอร์ดฟีลด์** และ **ท่าอากาศยานนานาชาติลุยส์วิลล์** เป็นท่าอากาศยานกึ่งพาณิชย์ในลุยส์วิลล์ รัฐเคนทักกี สหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2019 ท่าอากาศยานได้เปลี่ยนชื่อใหม่ โดยใช้ชื่อตามมูฮัมหมัด อาลี นักมวลมืออาชีพที่เดิมอาศัยและเติบโตในลุยส์วิลล์ ท่าอากาศยานมีพื้นที่  และมีทางวิ่งสามทาง แม้จะใช้ชื่อว่าเป็นท่าอากาศยานนานาชาติ แต่ท่าอากาศยานไม่มีเที่ยวบินโดยสารระหว่างประเทศตามกำหนดการ แต่เป็นที่ตั้งของศุนย์กระจายสินค้าที่จากการขนส่งสินค้าทางอากาศระหว่างประเทศของยูพีเอสแอร์ไลน์ สายการบินขนส่งสินค้าของยูไนเต็ดพาร์เซลเซอร์วิส โดยมักเรียกพื้นที่นี้ว่า **ยูพีเอสเวิลด์พอร์ต**

ณ ปี 2024 ได้มีผู้โดยสารมากกว่า 4.8 ล้านคนเดินทางเข้าสู่ท่าอากาศยาน และมีสินค้ามากกว่า 6.95 พันล้านปอนด์ (3.48 ล้านตัน) ขน่สงผ่านท่าอากาศยาน แผนบูรณาการระบบสนามบินแห่งชาติสำหรับปี 2011–2015 จัดประเภทท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นท่าอากาศยานสำหรับบริการเชิงพาณิชย์เป็นหลัก เนื่องจากมีผู้โดยสารขึ้นเครื่องมากกว่า 10,000 คนต่อปี บันทึกขององค์การบริหารการบินแห่งชาติระบุว่าท่าอากาศยานมีผู้โดยสารที่สร้างรายได้รวม 2,402,517 รายในปี 2024

การดำเนินงานขนส่งสินค้าของยูพีเอสส่งผลให้ท่าอากาศยานลุยส์วิลล์เป็นท่าอากาศยานที่มีการขนส่งสินค้ามากที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศ รองจากท่าอากาศยานนานาชาติเท็ด สตีเวนส์ แองคอริจในแองคอริจ รัฐอะแลสกา และซูเปอร์ฮับของเฟดเอกซ์ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเมมฟิสในเมมฟิส รัฐเทนเนสซี
และเป็นอันดับหกของโลกรองจากฮ่องกง เมมฟิส เซี่ยงไห้ผู่ตง แองคอริจ และโซลอินช็อน กองบินลำเลียงที่ 123 ของกองกำลังป้องกันภัยทางอากาศแห่งรัฐเคนทักกี ซึ่งปฏิบัติการเครื่องบินขนส่งซี-130 ประจำกรอยู่ที่ฐานทัพอากาศแห่งชาติแห่งลุยส์วิลล์ซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่เดียวกัน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* กองกำลังป้องกันภัยทางอากาศแห่งรัฐเคนทักกี
* 
* Google Satellite Map

ล
ล
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐเคนทักกี
ข้าวไก่งวงเจียอี้

**ข้าวไก่งวงเจียอี้** () เป็นอาหารที่ประกอบด้วยข้าวในถ้วย โปะหน้าด้วยไก่งวงฉีก และมักเคียงด้วยแรดิชดอง โรยหน้าด้วยน้ำจิ้มที่ทำมาจากน้ำที่ไหลจากไก่งวงผสมซีอิ๊ว อาหารจานนี้เป็นอาหารจานพิเศษของนครเจียอี้ในประเทศไต้หวันตอนกลาง

## ประวัติศาสตร์
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพสหรัฐโดยเฉพาะกองทัพอากาศมีประจำการอยู่ในไต้หวัน กองทัพสหรัฐได้นำเข้าไก่งวงมา ซึ่งต่อมาชาวนาในไต้หวันกลางได้เพาะพันธุ์ไก่งวงเหล่านี้ เนื่องด้วยความยากลำบากหลังสงคราม เป็นเรื่องยากที่คนทั่วไปจะหาเนื้อไก่กินได้ ไก่งวงนี้มีขนาดตัวที่ใหญ่กว่า สารอาหารมากกว่า แต่ราคาถูกกว่าเนื้อไก่ทั่วไป ทำให้กลายมาเป็นของแทนเนื้อไก่ โดยดั้งเดิมแล้ว เนื้อไก่จะนำมานึ่ง จากนั้นฉีกเป็นชิ้น ๆ วางโปะบนข้าว ราดน้ำจิ้ม และเรียกว่าข้าวหน้าไก่งวงฉีก

## การเตรียม
ข้าวไก่งวงเจียอี้แบบดั้งเดิมทำมาจากเนื้อไก่งวงเป็นหลัก ส่วนน้ำจิ้มที่ราดจะทำมาจากการนึ่งไก่งวงทั้งตัวพร้อมกับน้ำมันหมูที่ทอดกับหอมแดง ผสมกับเนื้อไก่งวงและข้าว ร้านค้าแบบดั้งเดิมบางร้านอาจโรยหอมแดงทอดกรอบด้านบน และเสิร์ฟเคียงแรดิชเหลืองดองแห้ง

## อ้างอิง
พายสับปะรด

**พายสับปะรด** หรือ **เฟิ่งหลีซู** (; ฮกเกี้ยนไต้หวัน: 王梨酥 ông-lâi-so͘) เป็นขนมอบหวานท้องถิ่นของประเทศไต้หวัน มีไส้เป็นแยมหรือชิ้นสับปะรด

## ประวัติศาสตร์
ทั้งพายสับปะรดและทาร์ตสับปะรดน่าจะเริ่มมีทำในศตวรรษที่ 16 เมื่อสับปะรดซึ่งเป็นผลไม้พื้นถิ่นของอเมริกาใต้ถูกนำมายังเอเชียโดยพ่อค้าชาวโปรตุเกส ณ ขณะนั้น ชาวโปรตุเกสตั้งรกรากในสถานที่เช่นมะละกา, สิงคโปร์ และ ไต้หวัน (ฟอร์โมซา) 
เมื่อสมัยไต้หวันอยู่ใต้อาณานิคมญี่ปุ่น ผลไม้สับปะรดกลายมาเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจไต้หวัน เนื่องจากในเวลานั้นนักอุตสาหกรรมในญี่ปุ่นนำเข้าผลผลิตสับปะรดหลายชนิด พร้อมสร้างโรงงานผลิตสับปะรดแปรรูปขึ้นมากมาย 

ภายในปลายทศวรรษ 1930s ไต้หวันกลายมาเป็นผู้ส่งออกสับปะรดรายใหญ่ที่สุดของโลกเป็นอันดับสาม อย่างไรก็ตาม เมื่อการผลิตสับปะรดในไต้หวันเริ่มแปรสภาพจากการผลิตเพื่อส่งออกมาเป็นการผลิตเพื่อบริโภคในประเทศมากขึ้น ร้านค้าขนมอบในประเทศได้ใช้โอกาสนี้ในการรับมือกับสับปะรดส่วนเกินในตลาดโดยนำมาทำขนมอบ เดิมที พายสับปะรดเป็นอาหารที่ผลิตในโอกาสงานพิธี แต่ด้วยการสนับสนุนจากรัฐบาลและกระแสโลกาภิวัตน์ พายสับปะรดลายมาเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็ว จนถึงปัจจุบัน พายสับปะรดเป็นหนึ่งในของฝากที่ขายดีที่สุดของประเทศไต้หวัน

ตั้งแต่ปี 2005 รัฐบาลนครไทเปจัดเทศกาลวัฒนธรรมพายสับปะรด (Taipei Pineapple Cake Cultural Festival) ประจำปี เพื่อสนับสนุนการจำหน่ายพายสับปะรดในเมือง ในปี 2013 รายได้จากร้านขนมอบที่จำหน่ายพายสับปะรดรวมอยู่ที่ 40 พันล้านนิวไต้หวันดอลลาร์ (1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และด้วยยอดขายสูงนี้ยังมีส่วนช่วยเศรษฐกิจเกษตรกรรมในพื้นที่ชนบทของประเทศเช่นกัน

## สัญลักษณ์
ในภาษาฮกเกี้ยนไต้หวัน "สับปะรด" () ออกเสียงคล้ายกับวลี "โชคลาภ, เจริญรุ่งเรือง" () วลีนี้ยังสื่อความนัยถึงหวังว่าจะมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ดังนั้น พายสับปะรดจึงนิยมนำมามอบให้กันเป็นของขวัญงานหมั้น หรือเป็นของขวัญที่แสดงความหวังดีในโอกาสทั่ว ๆ ไป ปัจจุบัน พายสับปะรดได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ประจำชาติของไต้หวัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พาย
หมวดหมู่:อาหารไต้หวัน
หมวดหมู่:ขนมสอดไส้
หมวดหมู่:อาหารจานสับปะรด
กูเดิก

**กูเดิก** () เป็นอาหารชวาจากนครยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ทำมาจากขนุนอ่อนที่ยังไม่สุก (โกรี;  ในภาษาชวา หรือ นังกามูดา;  ในภาษาอินโดนีเซีย) เคี่ยวกับน้ำตาลโตนดและกะทินานหลายชั่วโมง ปรุงรสด้วยกระเทียม, หอมแดง, แคนเดิลนัต, เม็ดผักชี, ข่า, ใบกระวาน และใบต้นสัก (ซึ่งให้สีแดงอมน้ำตาล)

โดยตัวกูเดิกเองเป็นอาหารที่ไม่มีเนื้อสัตว์ กระนั้น นิยมเสิร์ฟพร้อมกับข้าว, ไก่ ซึ่งอาจมาทั้งในรูป *[[opor ayam|โอโปร์อายัม]]* (ไก่กะทิ) หรือ *[[ayam goreng|อายัมโกเร็ง]]* (ไก่ทอด), ไข่โดยเฉพาะไข่ต้ม, เต้าหู้ และเต็มเป

กูเดิกยังสามารถห่อในบรรจุภัณฑ์ *เบเซ็ก* (besek) ซึ่งคือกล่องที่ทำจากไผ่ หรือ *เกินดิล* (kendil) หรือไหดินเหนียว หรือในรูปกระป๋อง กูเดิกบรรจุกระป๋องอาจะอยู่ได้นานถึงหนึ่งปี

วารุงและร้านอาหารที่เสิร์ฟกูเดิกสามารถพบได้ทั้วประเทศอินโดนีเซีย รวมถึงประเทศเพื่อนบ้าน ทั้งสิงคโปร์กับมาเลเซีย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมชวา
หมวดหมู่:แกง
หมวดหมู่:อาหารจากมะพร้าว
หมวดหมู่:อาหารจากขนุน
กมลา

**กมลา** อาจหมายถึง

## บุคคล
* กมลา แฮร์ริส อดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐ
* กมลา ประสาท-พิเสสร อดีตนายกรัฐมนตรีตรินิแดดและโตเบโก
* หม่อมกมลา ยุคล ณ อยุธยา
* กมลา สุโกศล

## สถานที่
* หาดกมลา ชายหาดในจังหวัดภูเก็ต
* ตำบลกมลา ตำบลในอำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต
* แม่น้ำกมลา แม่น้ำในประเทศเนปาลและอินเดีย
ตำบลสร้อยละคร

**สร้อยละคร** เป็นตำบลในอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอโกรกพระ 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลสร้อยละคร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลลาดยาว ตำบลสระแก้ว และตำบลหนองนมวัว
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลหนองยาว
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลวังม้า
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลวังเมือง และตำบลมาบแก

## ประวัติ
สร้อยละครเดิมเป็นหมู่บ้านของตำบลลาดยาว ในเขตอำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ ก่อนที่ขุนลาดบริบาล (หลง หมู่พยัคฆ์) กำนันตำบลลาดยาว จึงได้เสนอความเห็นต่อพระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ผู้ว่าราชการจังหวัดนครสวรรค์ และพลโทพระยาเทพหัสดินทร์ สมุหเทศาภิบาลนครสวรรค์ เพื่อพิจารณายกฐานะตำบลลาดยาวขึ้นเป็นอำเภอใหม่

ทางกระทรวงมหาดไทยได้รวมท้องที่ห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอ ได้แก่ ตำบลลาดยาว ตำบลหนองยาว ตำบลวังม้า ของอำเภอโกรกพระ ตำบลเนินขี้เหล็ก ตำบลบ้านไร่ ของอำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ รวมทั้งตำบลมาบแก ตำบลวังเมือง ของอำเภอทัพทัน เขตจังหวัดอุทัยธานีด้วย โดยตั้งที่ว่าการอำเภอที่ตำบลลาดยาว ให้ชื่อว่า "อำเภอลาดยาว" และแยกบางส่วนของตำบลลาดยาว มาจัดตั้งเป็นตำบลสร้อยละคร ในภายหลัง

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลสร้อยละครแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านหนองเตย
* **หมู่ที่ 2** บ้านหนองจิกรี
* **หมู่ที่ 3** บ้านสร้อยละคร
* **หมู่ที่ 4** บ้านยุ้งใหญ่
* **หมู่ที่ 5** บ้านยางโทน
* **หมู่ที่ 6** บ้านห้วยร่วมใหญ่
* **หมู่ที่ 7** บ้านห้วยร่วมน้อย
* **หมู่ที่ 8** บ้านโปร่งตาลอย
* **หมู่ที่ 9** บ้านดอนกลาง
* **หมู่ที่ 10** บ้านห้วยใหญ่

## อ้างอิง

สร้อยละคร
สร้อยละคร
สโมสรฟุตบอลเมืองคอนดับบลิวยู

**สโมสรฟุตบอลเมืองคอนดับบลิวยู** เป็นสโมสรฟุตบอลสมัครเล่นของไทย ซึ่งตั้งอยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราช ปัจจุบันสโมสรกำลังลงเล่นอยู่ใน ไทยลีก 4

## อ้างอิง
* Muangkhon United news
* 
* 
* 

หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2559
เมืองคอนดับบลิวยู
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2559
ตำบลหนองกรด (อำเภอเมืองนครสวรรค์)

**หนองกรด** เป็นตำบลในอำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นตำบลของอำเภอโกรกพระ 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลหนองกรด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลหนองกระโดน
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลบ้านแก่ง ตำบลวัดไทรย์ และตำบลนครสวรรค์ตก
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลบางประมุง (อำเภอโกรกพระ) และตำบลหนองหลวง (อำเภอทัพทัน จังหวัดอุทัยธานี)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลวังม้า และตำบลหนองยาว (อำเภอลาดยาว)

## ประวัติ
หนองกรดเดิมเป็นหมู่บ้านและตำบลในเขตอำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ เดิมมีลักษณะเป็นหนองน้ำกว้างใหญ่ และมีต้นกรดขึ้นอยู่กลางน้ำ มีชาวบ้านอาศัยรอบบริเวณหนองน้ำนั้นเป็นจำนวนมาก จึงเรียกชื่อว่า *หนองกรด*   

ปี พ.ศ. 2463 ประชาชนได้ยื่นเรื่องราวต่อผู้ว่าราชการจังหวัดนครสวรรค์ เนื่องจากการเดินทางระหว่างพื้นที่กับที่ว่าการอำเภอโกรกพระมีระยะทางมากถึง 28 กิโลเมตร จึงขอขึ้นตรงกับอำเภอปากน้ำโพ (ในขณะนั้น) ที่มีระยะทางเพียง 13 กิโลเมตร พ.ศ. 2465 ทางราชการได้เปลี่ยนแปลงเขตโดยโอนพื้นที่ตำบลหนองกรด อำเภอโกรกพระ ไปขึ้นกับอำเภอปากน้ำโพ

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลหนองกรดแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 17 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านทัพชุมพล
* **หมู่ที่ 2** บ้านเนินประดู่
* **หมู่ที่ 3** บ้านหนองกรด
* **หมู่ที่ 4** บ้านดอนวัด
* **หมู่ที่ 5** บ้านหนองปรือ
* **หมู่ที่ 6** บ้านดอนใหญ่
* **หมู่ที่ 7** บ้านหนองเบน
* **หมู่ที่ 8** บ้านหนองโรง
* **หมู่ที่ 9** บ้านศรีอุทุมพร
* **หมู่ที่ 10** บ้านหนองตะโก
* **หมู่ที่ 11** บ้านถนนโค้ง
* **หมู่ที่ 12** บ้านหนองเขนง
* **หมู่ที่ 13** บ้านบ่อพยอม
* **หมู่ที่ 14** บ้านหินก้อนวังเลา
* **หมู่ที่ 15** บ้านผาแดง
* **หมู่ที่ 16** บ้านหนองกระทุ่ม
* **หมู่ที่ 17** บ้านดงสำราญ

## อ้างอิง

หนองกรด
หนองกรด
นีโอไลเนอร์ ออริจิน

***นีโอไลเนอร์ ออริจิน*** () เป็นเรือบรรทุกสินค้าแบบขนสินค้าขึ้นและลงจากเรือด้วยสายพาน (Roll-on/Roll-off หรือ RoRo) ขับเคลื่อนด้วยพลังงานลม ออกแบบมาเพื่อการขนส่งสินค้า โครงการจัดสร้างเรือนี้ดำเนินการโดยบริษัทนีโอไลน์ (Neoline) ในเมืองน็องต์ ประเทศฝรั่งเศส ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งสำคัญในภาคการเดินเรือพาณิชย์ โดยมีเป้าหมายเพื่อลดปริมาณการปล่อยคาร์บอนจากการขนส่งทางทะเล

## ประวัติ
โครงการนี้ได้รับการพัฒนาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 โดยฌอง ซานุตตีนี (Jean Zanuttini) และบริษัทนีโอไลน์

การต่อเรือเริ่มแรกได้รับการวางแผนโดยบริษัทนีโอโพลิอาของฝรั่งเศส แต่ไม่ได้รับเลือกแม้จะมีความพร้อม โดยบริษัทยังต้องการจะมีส่วนร่วมในโครงการของนีโอไลน์ในอนาคต

เรือ*นีโอไลเนอร์ ออริจิน* สร้างโดยอู่ต่อเรือเรเมเค มารีน (RMK Marine) ประเทศตุรกี ซึ่งตั้งอยู่ในเขตทูซลา นครอิสตันบูล ตัวเรือประกอบเสร็จในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 และปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2568

การทดสอบในทะเลครั้งแรกเกิดขึ้นในทะเลมาร์มะราในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2568

### การข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งแรก
เรือ*นีโอไลเนอร์ ออริจิน* ออกจากท่าเรือในเขตเทศบาลมงตัวร์-เดอ-เบรอตาญ (Montoir-de-Bretagne) จังหวัดลัวรัตล็องติก ประเทศฝรั่งเศส เวลา 02:30 น. ของวันพฤหัสบดีที่ 16 ตุลาคม 2568 มุ่งหน้าสู่เมืองบอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา ผ่านแซ็งปีแยร์และมีเกอลง โดยเทียบท่าที่แซ็งปีแยร์และมีเกอลงในตอนเย็นของวันศุกร์ที่ 24 ตุลาคม

## การออกแบบและคุณสมบัติ
### ข้อมูลจำเพาะทางเทคนิค
*นีโอไลเนอร์ ออริจิน* เป็นเรือไฮบริดที่ผสมผสานการขับเคลื่อนด้วยพลังงานลมและเครื่องยนต์แบบทั่วไป (ดีเซลหมุนช้า) บนเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสายใหม่ที่เชื่อมต่อเมืองมงตัวร์-เดอ-เบรอตาญไปยังบอลทิมอร์ ผ่านแซ็งปีแยร์และมีเกอลงและแฮลิแฟกซ์ เรือลำนี้ติดตั้งใบเรือแบบแข็ง (Solid Sail) สองใบ (โดยอู่ต่อเรือช็องตีร์ เดอ ลัตล็องติก (Chantiers de l'Atlantique)) ซึ่งช่วยให้เรือสามารถใช้ประโยชน์จากลมในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือเพื่อลดการใช้เชื้อเพลิง *นีโอไลเนอร์ ออริจิน* จะใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลน้อยกว่าเรือบรรทุกสินค้าทั่วไปที่มีขนาดเท่ากันถึงห้าเท่า

* ความยาว: 136 เมตร
* ความกว้าง: 24.2 เมตร
* กินน้ำลึก: 5.5 เมตร (ในท่าเรือ) / 14 เมตร (นอกชายฝั่ง)
* ระวางสินค้า: 5,300 ตัน
* ดาดฟ้า: 1,200 เมตรเชิงเส้น
* ความเร็วเดินทาง: 11 นอตเมื่อแล่นด้วยใบเรือ และ 14 นอตเมื่อแล่นด้วยกำลังเครื่องยนต์

### เทคโนโลยี
เรือลำนี้ติดตั้งใบเรือแบบแข็ง (Solid Sail) ที่ทำจากวัสดุผสม ซึ่งปรับแต่งให้รับลมได้สูงสุด นอกจากนี้ยังใช้เครื่องยนต์ดีเซล-ไฟฟ้า (diesel–electric powertrain) สำหรับช่วงที่มีลมเบาหรือลมแรงมาก รวมถึงการเคลื่อนตัวในท่าเรือ

### นิเวศวิทยาและความยั่งยืน
*นีโอไลเนอร์ ออริจิน* มุ่งที่จะลดการปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ลง 80% เมื่อเทียบกับเรือทั่วไปที่มีขนาดใกล้เคียงกัน ประสิทธิภาพนี้เกิดจากการใช้ใบเรือและการปรับปรุงประสิทธิภาพทางอุทกพลศาสตร์ของตัวเรือ

### ผู้โดยสาร
เรือสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้สูงสุด 12 คน และมีห้องโดยสาร 6 ห้อง

## โครงการ
มีการพิจารณาคำสั่งต่อเรือลักษณะเดียวกันเป็นลำที่สอง

## ดูเพิ่ม
* *[[Canopée|กาโนเป]]* (*Canopée*)
* เรือกำปั่น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการบริษัทนีโอไลน์ 
* Neoliner Origin, Ro-Ro Cargo Ship, IMO 1021829 ที่ *VesselFinder.com*

หมวดหมู่:เรือใบ
หมวดหมู่:เรือเฟอร์รี
หมวดหมู่:การเปลี่ยนผ่านด้านพลังงาน
หมวดหมู่:เรือที่ปล่อยลงน้ำในปี พ.ศ. 2568
รวีวิชญ์ จิรพงษ์กานนท์

**รวีวิชญ์ จิรพงษ์กานนท์** (เกิด 8 สิงหาคม พ.ศ.  2534) เป็นนักแสดงชายชาวไทย สังกัดบริษัทเฮดไลเนอร์ ไทยแลนด์ ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของบริษัทเทนเซ็นต์ ไทยแลนด์ เขาเป็นที่รู้จักจากการแสดงนำในละครเรื่อง*ตรวนธรณี* (2566) และกอดกันมั้ย นายตัวท็อป (2568)

## ประวัติ
รวีวิชญ์ จิระพงษ์กานนท์ มีชื่อเดิมว่า จิรัชพิสิษฐ์ จารวิจิต เกิดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2534 ที่จังหวัดชลบุรี ในครอบครัวชาวไทยเชื้อสายจีน และเป็นลูกคนสุดท้องในบรรดาพี่น้อง 3 คน เขาเป็นลูกครึ่ง มีบิดาเป็นชาวจีนและมารดาเป็นชาวไทย ครอบครัวของเขาเป็นเจ้าของร้านอาหารไทย-จีนที่มีชื่อเสียงมายาวนาน ส่วนความสนใจของเขาคือบาสเกตบอล แบดมินตัน และการทำอาหาร เขาพูดภาษาไทยได้อย่างคล่องแคล่ว ส่วนภาษาอังกฤษกับภาษาจีนกลางอยู่ในระดับกลาง เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า) จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ

## อาชีพ
รวีวิชญ์เริ่มต้นเส้นทางในวงการบันเทิงด้วยการรับบทเล็ก ๆ และแสดงในมิวสิกวิดีโอ ผลงานการแสดงช่วงแรกของเขา ได้แก่ รักร้อนออนไลน์ เดอะซีรีส์ (2559), นายในฝัน (2561), แนวสุดท้าย (2561) และรักใช่ไหมที่หัวใจต้องการ (2564)

รวีวิชญ์รับบทนำเป็น ปีเตอร์ หลิว ในละครแนว BL แอ็กชันระทึกขวัญเรื่องตรวนธรณีในปี พ.ศ. 2566 ซึ่งออกอากาศทางช่อง 3 เอชดีและอ้ายฉีอี้ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 รวีวิชญ์เป็นที่รู้จักมากขึ้นจากการรับบท อคิน ในละครโทรทัศน์แนว BL เรื่องกอดกันมั้ย นายตัวท็อป การแสดงของเขาช่วยให้กอดกันมั้ย นายตัวท็อปติดเทรนด์ในประเทศไทยและภูมิภาคอื่น ๆ เขาเป็น Brand Advocate ของเอสิกส์ประจำประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2564 และได้เป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ของเอสิกส์ประจำประเทศไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2567 ถึง 2568

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2534
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงชายจากจังหวัดชลบุรี
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวไทย
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
พิพิธภัณฑ์วัดพระเขี้ยวแก้ว

**พิพิธภัณฑ์วัดพระเขี้ยวแก้ว** () หรือ **พิพิธภัณฑ์ศรีทัลฒา** เป็นพิพิธภัณฑ์ของวัดพระเขี้ยวแก้วหรือวัดศรีทัลฒามัลลิกาววิหาร ตั้งอยู่บนปีกอาคารชั้นหนึ่งและชั้นสองของวัดพระเขี้ยวแก้วในเมืองกัณฏิ ประเทศศรีลังกา

ชั้นหนึ่งจัดแสดงงานเขียนทางประวัติศาสตร์, รายพระนามพระสังฆราช, รายพระนามกษัตริย์แห่งกัณฏิ, ประติมากรรมครึ่งตัว เป็นต้น ชั้นสองจัดแสดงโบราณวัตถุและศาสนวัตถุ เช่น ผอบพระธาตุ, ประติมากรรม, เครื่องประดับ เป็นต้น วัตถุจัดแสดงที่มีชื่อเสียง ได้แก่ หม้อน้ำเงินที่พระเจ้ากีรติศรีราชสิงหะพระราชทานแก่วัด, โคมแขวนเงินที่พระเจ้าศรีวิกรมราชสิงหะพระราชทานแก่วัด, รอยพระพุทธบาทจำลองที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งอาณาจักรอยุธยาทรงส่งมาพระราชทาน และผอบพระธาตุที่บรรจุพระธาตุของพระโมคคัลลีบุตรติสสเถระ ภายในพิพิธภัณฑ์ยังมีฉลองพระองค์และเครื่องประดับพระองค์ของพระเจ้ากีรติศรีราชสิงหะ ได้แก่ พระมาลา, ทับทรวง (*Manthe*), *Karavaniya* (ผ้าฝ้ายที่ใช้สวมทับพระสนับเพลา), ฉลองพระองค์ผ้าฝ้าย, *Saravale* (พระสนับเพลา) และผ้าซับพระพักตร์

## ดูเพิ่ม
*รายชื่อพิพิธภัณฑ์ในประเทศศรีลังกา

## อ้างอิง

วัดพระเขี้ยวแก้ว
วัดพระเขี้ยวแก้ว
รถไฟฟ้าในกัวลาลัมเปอร์และปริมณฑล

**ระบบขนส่งบูรณาการหุบเขากลัง** (; ) เป็นระบบขนส่งทางรางในเขตเมืองในหุบเขากลัง ซึ่งรวมถึงกัวลาลัมเปอร์และปริมณฑล เริ่มเปิดให้บริการครั้งแรกในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2538 ในเส้นทางรถไฟชานเมืองจากกัวลาลัมเปอร์ไปราวัง

ปัจจุบัน ระบบประกอบด้วยเมโทร 5 สาย โมโนเรล 1 สาย รถไฟชานเมือง 2 สาย รถไฟเชื่อมท่าอากาศยานไปยังท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ 2 สาย และรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ 1 สาย

## รายชื่อสายรถไฟฟ้า
### สายที่เปิดให้บริการในปัจจุบัน

### สายที่ปิดให้บริการ

### สายที่อยู่ระหว่างการดำเนินการ

## แผนที่เส้นทาง

File:KLRT Line 1 icon.svg
File:KLRT Line 2 icon.svg
File:KLRT Line 3 icon.svg
File:KLRT Line 4 icon.svg
File:KLRT Line 5 icon.svg
File:KLRT Line 6 icon.svg
File:KLRT Line 7 icon.svg
File:KLRT Line 8 icon.svg
File:KLRT Line 9 icon.svg
File:KLRT Line 10 icon.svg
File:KLRT Line 11 icon.svg
File:KLRT Line 12 icon.svg
File:KLRT Line B1 icon.svg


## อ้างอิง

หมวดหมู่:การขนส่งในกัวลาลัมเปอร์
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในประเทศมาเลเซีย
พิพิธภัณฑ์พุทธศาสนานานาชาติ

**พิพิธภัณฑ์พุทธศาสนานานาชาติ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ศาสนาพุทธนานาชาติแห่งแรกของโลก ตั้งอยู่ติดกับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัณฏิและวัดพระเขี้ยวแก้วในเมืองกัณฏิ ประเทศศรีลังกา สถานที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เดิมเป็นพระราชวังของพระเจ้าวิมลธรรมสุริยะ กษัตริย์แห่งอาณาจักรกัณฏิ ภายหลังประเทศอังกฤษก่อสร้างอาคารที่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบสมัยวิกตอเรีย เคยใช้เป็นที่ตั้งของสำนักงานเขตของเมืองกัณฏิ 

พิพิธภัณฑ์พุทธศาสนานานาชาติก่อตั้งโดยความร่วมมือจาก 17 ประเทศ ได้แก่ ศรีลังกา, อินเดีย, บังกลาเทศ, เนปาล, ปากีสถาน, ญี่ปุ่น, จีน, เกาหลี, อินโดนีเซีย, ไทย, พม่า, ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา, มาเลเซีย, ภูฏาน และอัฟกานิสถาน

## ดูเพิ่ม
*รายชื่อพิพิธภัณฑ์ในประเทศศรีลังกา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Monument of eternal friendship: Pakistan Pavilion at Buddhist Museum
*The splendour of International Buddhist Museum, Kandy 

พุทธศาสนานานาชาติ
พุทธศาสนานานาชาติ
พุทธศาสนาแห่งชาติ
นเรศ พร้อมเผ่าพันธ์

**นเรศ พร้อมเผ่าพันธ์** (เกิด 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2540) หรือที่รู้จักในชื่อ **พาเวลพูม** เป็นนักแสดง นักแบบ นักร้อง และนักธุรกิจชาวไทย เขาเป็นที่รู้จักจากบท โฟร์ท ในเดือนเกี้ยวเดือน 2 และบท เบ๊บ ในพิษเบ๊บ

## ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา
นเรศเกิดในประเทศไทย แต่เขาเดินทางไปนิวซีแลนด์กับแม่และอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 11 ปี ดังนั้นเขาจึงสามารถพูดภาษาอังกฤษได้ เมื่ออยู่ในวัยยี่สิบ เขากลับมาเมืองไทยเพื่อสานฝันในการทำงานในวงการบันเทิง เขาศึกษาที่วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต นเรศได้รับปริญญาตรีนิเทศศาสตรบัณฑิตเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2565

## อาชีพ
นเรศเป็นหนึ่งใน 10 ผู้เข้ารอบสุดท้ายของ Elite Model Look 2018 ซึ่งจัดโดย Elite Model Management เขาเซ็นสัญญากับ Elite Model Management และทำงานกับบริษัทเป็นเวลา 1 ปี เขาเปิดตัวการแสดงครั้งแรกในปี พ.ศ. 2562 ด้วยบท ฟอร์ธ ในละครโทรทัศน์แนว BL เรื่องเดือนเกี้ยวเดือน 2

เขาเปิดตัวในฐานะหัวหน้าวง นักเต้นหลัก และแร็ปเปอร์ ของวงโปรเจกต์บอยแบนด์ไทย OXQ เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2563 Motive Village ซึ่งเป็นบริษัทต้นสังกัดของเขา เป็นผู้รับผิดชอบในการสร้างวง OXQ ด้วย ในเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกัน เขายืนยันการออกจาก Motive Village และวง OXQ

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 เขาได้ประกาศว่าจะไม่รับบทเดิมในเดือนเกี้ยวเดือน 3

## ผลงานละครโทรทัศน์
* เดือนเกี้ยวเดือน (2562) รับบท โฟร์ท
* Coffee Melody เพลงที่รัก (2565) รับบท เพลงรัก
* พิษเบ๊บ (2566) รับบท เบ๊บ
* พิษเบ๊บ 2 (2568) รับบท เบ๊บ
* สิงสาลาตาย (2568) รับบท สิงหา
* รักลืมตาย (2569) รับบท หมอวอน

## ผลงานเพลง
* Drink (2564)

## รางวัล
* คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 21 สาขานักแสดงดาวรุ่งยอดเยี่ยม (2568)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2540
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยรังสิต
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทยในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวไทย
หมวดหมู่:ชาวไทยในประเทศนิวซีแลนด์
เกาะเซอรูวา

**เซอรูวา** () เป็นเกาะภูเขาไฟในทะเลบันดา ประเทศอินโดนีเซีย ในเขตการปกครองตั้งอยู่ในอำเภอมาลูกูเตองะฮ์ จังหวัดมาลูกู หมู่บ้านหลักคือเจอรีลี
 
เขาเซอรูวาเป็นกรวยภูเขาไฟสลับชั้นบนเกาะเซอรูวาที่ปะทุครั้งสุดท้ายใน ค.ศ. 1921
 
ภาษาเซอรูวาเป็นภาษาออสโตรนีเซียที่เคยมีผู้พูดในเซอรูวา ชาวบ้านถูกย้ายไปยังเซอรัมเนื่องจากการปะทุของภูเขาไฟบนเซอรูวา
 
## อ้างอิง

 
## แหล่งข้อมูลอื่น
*Serua Island, Serua volcano

 
หมวดหมู่:หมู่เกาะมาลูกู
เซอรูวา
เซอรูวา
หมวดหมู่:หมู่เกาะบารัตดายา
หมวดหมู่:เกาะในหมู่เกาะมาลูกู
อำเภอกอฟร์และพอร์โมน

**กอฟร์และพอร์โมน** () ตั้งอยู่ในเทศมณฑลแบชอแกร์ด จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน โดยมีเมืองหลักเป็นหมู่บ้านแดแรงก์แมดู

## ประวัติ
หลังสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 อำเภอแบชอแกร์ดจึงแยกออกจากเทศมณฑลจอสก์ เพื่อสถาปนาเทศมณฑลแบชอแกร์ด ซึ่งแบ่งออกเป็นสามอำเภอ อำเภอละสองตำบล โดยมีนครแซร์แดชต์เป็นเมืองหลัก

## ประชากร
จากสำมะโน ค.ศ. 2011 อำเภอนี้มีประชากร 8,478 คนใน 2,228 ครัวเรือน สำมะโน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรอำเภอที่ 7,260 คนใน 1,938 ครัวเรือน

### เขตบริหาร

## หมายเหตุ

## อ้างอิง
ชัยค์อิจญ์ลีน

**ชัยค์อิจญ์ลีน** () เป็นย่านในนครกาซาตอนใต้ใกล้ถนนริมชายฝั่ง

เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 กองกำลังป้องกันอิสราเอลเข้าโจมตีย่านนี้ ทำลายสำนักงาน Preventive Security Force ขององค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์

เนื่องจากไม่มีการรั่วไหลของน้ำเสียลงสู่มหาสมุทรเปิดหลังจากการทำความสะอาดน้ำเสียที่ได้รับการสนับสนุนจากนานาชาติใน ค.ศ. 2022 ทำให้ชายหาดในย่านนี้กลายเป็นที่นิยมในนครกาซา

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2023 หนังสือพิมพ์ *[[New York Times]]* รายงานว่าอิสราเอลได้ก่อเหตุความรุนแรงต่อศพ (necroviolence) ด้วยการทำลายสุสาน 6 แห่งในฉนวนกาซา รวมถึงสุสานของชัยค์อิจญ์ลีนด้วย

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* (visit in 1863: p. 214)
*

## แหล่งข้อมูลอื่น

*SWP map 19, IAA
*SWP map 19, Wikimedia commons
ตำบลกอฟร์

**กอฟร์** () ตั้งอยู่ในอำเภอกอฟร์และพอร์โมน เทศมณฑลแบชอแกร์ด จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน โดยมีเมืองหลักเป็นหมู่บ้านซีต

## ประวัติ
หลังสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 อำเภอแบชอแกร์ดจึงแยกออกจากเทศมณฑลจอสก์ เพื่อสถาปนาเทศมณฑลแบชอแกร์ด และตำบลกอฟร์ซึ่งสร้างขึ้นภายในอำเภอกอฟร์และพอร์โมน

## ประชากร
ในช่วงสำมะโน ค.ศ. 2011 ตำบลนี้มีประชากร 3,220 คนใน 893 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2016 ประชากรในตำบลลดลงเหลือ 2,808 คนใน 762 ครัวเรือน หมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดในบรรดา 34 หมู่บ้านคือแอแฆรอนที่มีประชากร 334 คน

## อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง

**พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง** () เป็นพิพิธภัณฑ์ที่นำเสนอเกี่ยวกับน้ำส้มสายชูในเขตตานถู (丹徒区) นครเจิ้นเจียง (镇江市) มณฑลเจียงซู ประเทศจีน พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในนครเจิ้นเจียงซึ่งเป็นนครที่มีชื่อเสียงจากน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง (镇江香醋) พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA

พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียงนำเสนอข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของการผลิตน้ำส้มสายชู มีการจำลองโรงงานน้ำส้มสายชูโบราณ และยังนำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับกระบวนการผลิตน้ำส้มสายชูในยุคปัจจุบันด้วย

## ประวัติ
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียงเปิดทำการเมื่อ พ.ศ. 2553 สร้างโดยเครือเหิงชุ่น (恒顺集团) และกลายเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกในนครเจิ้นเจียงที่อุทิศให้กับการอนุรักษ์วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์

## ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์น้ำส้มสายชูนานาชาติ
* สวนอุตสาหกรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมณฑลเจียงซู
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในมณฑลเจียงซู
หมวดหมู่:น้ำส้มสายชู
วัฒนธรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง
วัฒนธรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง
วัฒนธรรมน้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศจีนในปี พ.ศ. 2553
เอสแอลแอล

**เอสแอลแอล** () เดิมชื่อ **เจทีบีซีสตูดิโอ** เป็นบริษัทผลิตละคร จัดจำหน่าย และบริหารจัดการนักแสดงของเกาหลีใต้ เป็นบริษัทย่อยของจุงอังกรุป

เอสแอลแอลเป็นสตูดิโอสร้างสรรค์ระดับโลกที่นำเสนอผลงานที่ประสบความสำเร็จและเป็นที่กล่าวถึงในหลายสาขาของคอนเทนต์ รวมถึงละคร ภาพยนตร์ รายการบันเทิง และการบริหารจัดการนักแสดง นำเสนอคอนเทนต์ใหม่และสดใสที่ออกแบบมาเฉพาะสำหรับคนรุ่นมิลเลนเนียลและเจนซี กำลังสร้างตัวเองให้เป็นสตูดิโอข้ามสื่อที่ก้าวข้ามขอบเขตแพลตฟอร์ม ทั้งโทรทัศน์ ดิจิทัล และโอทีที ผ่านแนวเนื้อหาที่หลากหลาย เช่น บันเทิง ละคร และไลฟ์สไตล์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เจทีบีซี
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2542
หมวดหมู่:บริษัทการบันเทิงที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2542
หมวดหมู่:บริษัทผลิตรายการโทรทัศน์ของเกาหลีใต้
หมวดหมู่:บริษัทในโซล
ชาฮ์ซาดา ดาวูด

**ชาฮ์ซาดา ดาวูด** (; 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 – 18 มิถุนายน ค.ศ. 2023) เป็นนักธุรกิจและผู้ใจบุญชาวปากีสถาน
 
ดาวูดกับูซูลัยมาน ลูกชายอายุ 19 ปี กับอีกสามคน เสียชีวิตภายในยานใต้น้ำ*[[Titan (submersible)|ไททัน]]*ตอนระเบิดภายในในการเดินทางท่องเที่ยวเพื่อชมซาก''ไททานิก''
 
## ชีวิตช่วงต้น
ดาวูดเกิดในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 ที่ราวัลปินดี โดยเป็นบุตรคนโตของฮุสเซน ดาวูด น้องสาวของเขาได้แก่ Azmeh Dawood และ Sabrina Dawood คนหลังเป็นที่รู้จักจากความพยายามด้านการกุศลของเธอ น้องชายของเขาคือ Abdul Samad Dawood
 
อาฮ์เหม็ด ดาวูด ปู่ของเขา เป็นนักอุตสาหกรรมชาวเมโมนชื่อดังผู้ก่อตั้งธุรกิจครอบครัว Dawood Group ดาวูดได้รับการศึกษาขั้นต้นจากวิทยาลัยเอจิสันในเมืองลาฮอร์ เขาศึกษาต่อจนสำเร็จการศึกษาระดับนิติศาสตรบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยบักกิงแฮม และวิทยาศาสตรมหาบัณฑิตสาขาการตลาดสิ่งทอระดับโลกจากมหาวิทยาลัยฟิลาเดลเฟีย (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยทอมัส เจฟเฟอร์สัน)
 
## อาชีพ

 
## ชีวิตส่วนตัว
ใน ค.ศ. 2002 ชาฮ์ซาดา ดาวูดสมรสกับ Christine Dawood  Meckel (เกิด ค.ศ. 1975) ผู้เกิดและเติบโตในประเทศเยอรมนี หลังอาศัยอยู่ในปากีสถานและสิงคโปร์ ทั้งคู่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 2014 ทั้งสองมีลูกสองคน คือ บุตรชายชื่อ ซูเลมาน (2004–2023) และบุตรสาวชื่ิอ Alina (เกิด ค.ศ. 2006)
 
ดาวูดกลายเป็นพลเมืองมอลตาใน ค.ศ. 2016 โดยรายงานผ่านโครงการนักลงทุนรายบุคคล
 
รายงานสื่อระบุว่า ดาวูดมีความสนใจในการศึกษาถิ่นที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติและพลังงานหมุนเวียนอย่างยิ่ง เขาได้รับการบรรยายว่าเป็น "ผู้ชื่นชอบการถ่ายภาพ" โดยหลงใหลในการถ่ายภาพสัตว์ป่าและการสำรวจถิ่นที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติที่แตกต่างกันอย่างยิ่ง
 
## หมายเหตุ

 
## อ้างอิง
รายพระนามจักรพรรดินีราชวงศ์หยวน

จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หยวน ของประเทศจีนส่วนใหญ่เป็นเชื้อสายมองโกล ยกเว้นจักรพรรดินีคี แห่งอาณาจักรโครยอ ซึ่งเคยเป็นกงเนียวมาก่อน (จีน: 貢女) ตำแหน่งพระสนมขั้นสูง ทั้งนี้ยังมี จักรพรรดินีกวอน ที่มาจากอาณาจักรโครยอเช่นกัน ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นจักรพรรดินีของ อาโยชริดาร์ ข่านแห่งราชวงศ์หยวนเหนือ
[center|thumb|400x400px|จักรพรรดินีในราชวงศ์หยวน<br>แถวบน:[ฉาปี้|จักรพรรดินีชาบี, จักรพรรดินีพูดาซ่า, จักรพรรดินีไม่ทราบพระนาม, จักรพรรดินีเหวินเซี่ยนเจาเซิ่ง, จักรพรรดินีดากีแถวกลาง:จักรพรรดินีสูกาบาลา, จักรพรรดินีไม่ทราบพระนาม, จักรพรรดินีรัดนาซิรี, จักรพรรดินีบาบูกัน, จักรพรรดินีซูเกอซิรีแถวล่าง:จักรพรรดินีนัมไบ, จักรพรรดินีเจิ้งเก๋อ, จักรพรรดินีดาลีเยเทมีชี, จักรพรรดินียาบาฮูตูลู, จักรพรรดินีชิรินดารี]]

## จักรพรรดินี
### จักรพรรดินีองค์หลัก

### จักรพรรดินีองค์รอง

### จักรพรรดินีหลังสวรรคต

## ดูเพิ่มเติม
* รายพระนามจักรพรรดิราชวงศ์หยวน
* รายพระนามจักรพรรดินีจีน
## อ้างอิง

*
โรงเรียนหมอนทองวิทยา

**โรงเรียนหมอนทองวิทยา** เป็นโรงเรียนในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานกระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่เลขที่ 85 หมู่ 7 ตำบลหมอนทอง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ทั้งหมด 35 ไร่ ซึ่งได้รับการบริจาคจากมาน มะลูลีม ผู้จัดการมรดกโต๊ะกีเลาะ มะลูลีม มีการเรียนการสอนตั้งแต่ ม.1 ถีง ม.6 มีนักเรียนกว่า 500 คน มีจำนวน 15 ห้องเรียน ประกอบด้วยชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 9 ห้อง มัธยมศึกษาตอนปลาย 6 ห้อง ตั้งอยู่บนพื้นที่ราชพัสดุ ปัจจุบันมีใย ยศยิ่ง เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน

แต่เดิมเป็นปอเนาะสอนศาสนา ๆ เล็ก ๆ มาก่อน ซึ่งมีผู้นำศาสนา ผู้นำชุมชน และชาวมุสลิมในพื้นที่ร่วมกันก่อตั้งขึ้น จากนั้นได้พัฒนามาเป็นโรงเรียนเอกชนที่สอนทั้งวิชาสามัญและศาสนาไปด้วย โดยมีชื่อว่า **โรงเรียนอิสลามฉะเชิงเทราบึงสิงห์** ก่อนโอนย้ายให้เป็นของกระทรวงศึกษาธิการ (กรมสามัญศึกษาในเวลานั้น) เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 เปิดเป็นโรงเรียนแบบสหศึกษารับนักเรียนเข้าศึกษาครั้งแรก และเปลี่ยนชื่อโรงเรียนตามชื่อตำบลหมอนทอง

ในชุมชนบริเวณนั้นเป็นชุมชนที่เด็กชอบเล่นกีฬา มีชื่อเสียงเรื่องฟุตบอลอยู่ โรงเรียนโดยชมรมฟุตบอลที่เป็นเครือข่ายของศิษย์เก่าและคนในชุมชน จึงต้องการพัฒนาทีมฟุตบอลของโรงเรียนขึ้นอย่างจริงจัง และเริ่มมีชื่อเสียงจากการเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลแชมป์กีฬา 7HD แชมเปี้ยน คัพ ปี 2025 ภายใต้การนำฝึกสอนโดยสกล เกลี้ยงประเสริฐ โดยลงแข่งขันตั้งแต่รอบแรก และสามารถชนะคู่แข่งได้เรื่อย ๆ จนเข้ารอบชิงชนะเลิศ แต่ในรอบชิงชนะเลิศแพ้ให้กับโรงเรียนองค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยนาท ได้รับรางวัลรองชนะเลิศ

สีประจำโรงเรียนคือสีขาว-เขียว สัญลักษณ์โรงเรียนคือ โดม-ดาว-เดือน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2529
หมวดหมู่:โรงเรียนในจังหวัดฉะเชิงเทรา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอบางน้ำเปรี้ยว
หมอนทองวิทยา
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2529
บู๊นบ่อเฮว้

**บู๊นบ่อเฮว้** () หรือ **บู๊นบ่อ** () เป็นอาหารจานก๋วยเตี๋ยวของประเทศเวียดนาม ประกอบด้วยหมี่ขาว (*บู๊น*) กับเนื้อวัว (*บ่อ*), หมูยอ หรือข้อหมู อาหารจากนนี้มีที่มาจากเมืองเว้ในเวียดนามกลาง ซึ่งเป็นเมืองที่มีความสัมพันธ์กับอาหารตำรับชาววังของเวียดนามในอดีต รสหลักของบู๊นบ่อได้มาจากตะไคร้กับกะปิ หมี่ที่ใช้ทำยังมีลักษณะเส้นหนาและเป็นทรงกระบอกกว่าเส้นหมี่ที่ใช้ทำเฝอ

อาหารจานนี้มีรสที่ผสานความเผ็ด เปรี่ยว หวาน เค็ม และรสอูมามิ กลิ่นหลักมาจากกลิ่นของ[ตะไคร้[] ใน[เว้ บู๊นบ่อยังคงนิยมเสิร์ฟในช่วงเช้าเผ็นอาหารจานหลักของมื้อเช้า ต่างกับเมืองอื่น ๆ ที่จะขายตลอดทั้งวัน

## ประวัติศาสตร์
บู๊นบ่อมีที่มาจากเมืองเว้ ในปลายทศวรรษ 1500s ถึงต้นทศวรรษ 1600s สมัยที่เมืองเว้ปกครองโดยขุนนางเหงียน เว้เป็นอดีตราชะานีของเวียดนาม และมีมรดกวัฒนธรรมอาหารที่มีที่มาสัมพันธ์กับราชสำนักอันนัมในอดีต อาหารจานนี้มักเรียกชื่อว่า บู๊นบ่อเฮว้ เพื่อบ่งบอกที่มาและเพื่อแยกจาก บู๊นบ่อ ที่มีทำในไซง่อนและฮานอย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารเวียดนาม
หมวดหมู่:ก๋วยเตี๋ยว
หมวดหมู่:เว้
ตลาดดงบา

**ตลาดดงบา** () เป็นตลาดดั้งเดิมในเมืองเว้ ประเทศเวียดนาม เป็นตลาดที่มีประวัติศาสตร์มากกว่าหนึ่งร้อยปี และเป็นสถานที่หมายตาสำคัญหนึ่งในเมือง

ตลาดดงบาตั้งอยู่บนชายฝั่งเหนือของแม่น้ำหอม ใกล้กับมุมตะวันออกเฉียงใต้ของกำแพงวัง ตชาดมีขนาดพื้นที่รวม 

## ประวัติศาสตร์
ตามที่ระบุใน *[[Đại Nam nhất thống chí]]* กล่าวว่าในรัชสมัยของจักรพรรดิซา ล็อง ตลดานี้ตั้งอยู่ติดกับประตูเมืองทางตะวันออก ที่ใจกลางของตลาดเป็นอาคารมีหลังคาเรียกว่า *đình Quy Giả* ซึ่งกลายมาเป็นชื่อของตลาดว่าตลาด "Quy Giả" ในปี 1885 ตลาดนี้ถูกเพลิงไหม้เสียหายทั้งหมดจากการสู้รบ ในปี 1887 จักรพรรดิด่ง คั้ญ มีดำริให้สร้างตลาดแห่งใหม่ขึ้นทดแทน

ในปี 1899 จักรพรรดิถั่ญ ท้าย มีโครงการวางผังเมือง ซึ่วรวมถึงการสั่งให้สร้างตลาดขึ้นที่จุดปัจจุบัน ตลาดใหม่แห่งนี้มีพื้นที่ค้าขาย 48 คูหาที่ม่หลังคาปกคลุม มีการสร้างบ่อน้ำภายในเพื่อเป็นแหล่งน้ำสำหรับใช้ในตลาด ที่ตั้งของอดีตตลาดเดิมต่อมาเป็นที่ตั้งของโรงเรียนฝรั่งเศ

ในปี 1967 มีการรื้อถอนตลาดหลังเดิมเพื่อสร้างใหม่ทั้งหมด แต่โครงการก่อสร้างถูกชะงักจากการรุกวันตรุษญวณ ในภายหลังต่อมาจึงมีการบูรณะเพื่อให้ตลาดยังคงเปิดใช้งานได้ และมีการบูรณะใหญ่ในปี 1987

## อ้างอิง
โอดาลัน

**โอดาลัน** (อักษรโรมัน: Odalan) หรือ **ปีโอดาลัน** (อักษรโรมัน: Piodalan, อักษรบาหลี: ᬧᬶᬬᭀᬤᬮᬦ᭄) เป็นเทศกาลปูราประจำหมู่บ้านของบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ในเทศกาลนี้ ชาวบ้านที่เป็นศาสนิกชนศาสนาฮินดูแบบบาหลีจะมารวมตัวกัน และทำพิธีอัญเชิญเทพเจ้ามาเยี่ยมเยือนนานสามวันหรือมากกว่า มีการประกอบพิธีทางศาสนา แจกจ่ายอาหาร และกิจกรรมบันเทิง ถือเป็นเทศกาลที่เฉลิมฉลองทั้งศาสนาและนาฏศิลป์ของบาหลี เป็นเทศกาลที่มีส่วนในความรุ่มรวยของนาฏศิลป์บาหลี

โอดาลันฉลองตรงกับวันสถาปนาปูราแห่งนั้น ๆ โดยนับวันตามปฏิทิน *[[Pawukon calendar|ปาวูกน]]* ซึ่งคือปฏิทินบาหลีที่มีความยาว 210 วัน และด้วยปริมาณของปูรามากมายทั่วบาหลี หมายความว่าตลอดทั้งปีตามปฏิทินเกรเกอเรียน จะมีการฉลองโอดาลันเรื่อยไปตลอดเกือบทุกวันในคนละปูรา พิธีกรรมของเทศกาลเรียกว่า เดอวายัดญา (*Dewa Yadnya*) จากภาษาสันสกฤตคำว่า เทวยัญ (Deva Yajna) ประกอบไปด้วยการแห่ฉลอง การประดับปูรา การร่ายรำและแสดงบันเทิงในลานของปูรา หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านจะรวมทรัพยากรกันในพิธีกรรม และเข้าร่วมการฉลองร่วมกัน

สำหรับโอดาลันของปูราใหญ่สำคัญไม่กี่แห่งของบาหลี โดยเฉพาะปูราเบอซากิฮ์ซึ่งเป็นปูราใหญ่และสำคัญที่สุดของบาหลี โอดาลันเป็นกิจกรรมทางวัฒนธรรมที่มีความสำคัญและมีการฉลองกันทั่วทั้งเกาะบาหลี นอกจากนี้ยังมีการจัดฉลองใหญ่พิเศษในโอกาสที่ครบทุก ๆ 100 ปี

## อ้างอิง
แอนติกอแน บักซ์ตัน

**แอนติกอแน บักซ์ตัน** (, ; เกิดวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1996) หรือชื่อในวงการ **แอนติกอแน** เป็นนักร้องชาวอังกฤษเชื้อสายไซปรัส เธอเข้าแข่งขันใน *[[เลิฟไอแลนด์ (รายการโทรทัศน์ พ.ศ. 2558)|เลิฟไอแลนด์]]* ฤดูกาลที่ 8 และจะเป็นตัวแทนของในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2026 ด้วยเพลง "จาลลา"

## ประวัติ
แอนติกอแนเป็นลูกสาวของโทเนีย บักซ์ตัน ผู้ประกาศรายการโทรทัศน์ชาวอังกฤษ และเติบโตมาด้วยความสามารถในการสื่อสารสองภาษา ซึ่งคือภาษาอังกฤษและกรีก เธอเริ่มเขียนเพลงแรกของเธอเมื่อเป็นวัยรุ่น โดยเผยแพร่ผ่านซาวด์คลาวด์และยูทูบเมื่อปี 2019 ต่อมาเธอได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนศิลปะการแสดงและเทคโนโลยีบีอาร์ไอทีในลอนดอน

เธอเริ่มเป็นที่รู้จักจากเข้าแข่งขันใน *[[เลิฟไอแลนด์ (รายการโทรทัศน์ พ.ศ. 2558)|เลิฟไอแลนด์]]* ฤดูกาลที่ 8 เมื่อปี 2022 หลังจากนั้นเธอได้ปล่อย "เรดเฟลก์" เป็นซิงเกิลทางการฉบับแรกในปี 2022 นอกจากนี้เธอยังได้ร่วมเป็นนักร้องประสานเสียงให้กับมารีนา ซัตติในทัวร์โลกของเธออีกด้วย

เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2025 บรรษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งไซปรัส (ไซบีซี) ได้ประกาศให้แอนติกอแนเป็นตัวแทนของในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2026

## ผลงานเพลง
### แผ่นเสียงอัลบัมสั้น

### ซิงเกิล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักร้องชาวอังกฤษในศตวรรษที่ 21
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2539
หมวดหมู่:ผู้เข้าประกวดการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2026
โรกูฮารามิตสึจิ

**โรกูฮารามิตสึจิ** () เป็นวัดพุทธในแขวงฮิกาชิยามะ เมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เป็นวัดในนิกายชงงชู จิซังฮะ ของศาสนาพุทธแบบญี่ปุ่น *[[honzon|ฮนซง]]* ของวัด เป็น *[[hibutsu|ฮิบุตสึ]]* รูปจูอิจิเม็งคันนง ซึ่งเป็นสมบัติของชาติ วัดนี้เป็นจุดที่ 18 ในเส้นทางจาริกแสวงบุญไซโกกุคันนง  

ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าวัดนี้ตั้งขึ้นเมื่อไร ในหนังสือประวัติศาสตร์จากยุคเฮอัง *[[Fusō Ryakuki|ฟุโซเรียวกูกิ]]* ระบุว่าวัดมีที่มาจากโดโจที่สร้างขึ้นบูชาพระจูอิจิเมงคันนง ซึ่งสร้างขึ้นในปี 951 เมื่อครั้นเกิดอหิวาหตกโรคระบาดใหญ่ในเกียวโต ภิกษุคูยะว่ากันว่าได้ช่วยให้หลายคนรอดตายด้วยการเข็นนำรูปพระจูอิจิเมงคันนงใส่รถเข็นไปทั่วเมืองเกียวโตพร้อมสวดเน็มบุตสึ และเสิร์ฟชาให้กับคนป่วย หลังคูยะละสังขารในปี 977 ภิกษุจูชิง (Chushin) จากวันเอ็นเรียวกูบนเขาฮิเอสถาปนาวัดนี้ให้อยู่ภายใต้นิกายเทนได ในช่วงปลายยุคเฮอัง วัดนี้กลายมามีความสัมพันธ์กับตระกูลเฮเก เมื่อไทระ โนะ มาซาโมริ สร้างเจดีย์พระอมิตาภพุทธเจ้า (Amida-dō) ขึ้นใกล้ ๆ (ปัจจุบันคือวัดโจโก; Jōkō-in) ไทระ โนะ คิโยโมริ ได้ผนวกรวมวัดเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตของตระกูลเฮเก ที่อยู่อาศัยของเฮเกมากกว่า 5,200 หลังถูกสร้างขึ้นภายในและโดยรอบวัด ในปี 1183 ตระกูลเฮเกลี้ภัยออกจากเกียวโตระหว่างสงครามเก็มเป เกิดเพลิงไหม้ทำลายอาคารทั้งหมดของวัด ยกเว้นแต่อุโบสถ

ต่อมาวัดได้รับการสร้างขึ้นใหม่โดยมินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ และ อาชิกางะ โยชิอากิระ อุโบสถสร้างขึ้นใหม่ในผี 1363 ในสมัยนันโบกุโจ วัดเกิดเพลิงไหม้หลายครั้ง ต่อมาในสมัยบุนโรกุ (1593-1596) เมื่อครั้นโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ สร้างพระใหญ่เกียวโต วัดนี้ได้รับการบูรณะ และได้รับมอบที่ดิน 70 *[[โคกุ (หน่วยวัด)|โคกุ]]* ในช่วงนี้ วัดกลายมาเป็นวัดสาขาในเครือจิชากุอิงของนิกายชิงง วัดซึ่งมีขนาดใหญ่โตคงสภาพอยู่จนถึงปลายยุคเอโดะ หลังขบวนการต้านศาสนาพุทธในสมัยการฟื้นฟูเมจิ วัดลดขนาดลงอย่างมาก พื้นที่รอบอุโบสถมีบ้านเรือนเข้ามาปลูกอยู่ซึ่งยิ่งลดขนาดของวัดลงไปอีก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วัดในเกียวโต
มัมปูกุจิ

**มันปูกุจิ** () เป็นวัดในศาสนาพุทธ ตั้งอยู่ในอูจิ จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ไม่ไกลจากสถานีโอบากุของเจอาร์และเคฮัง วัดนี้เป็นวัดแม่ของสำน้กโอบากุในนิกายเซ็น ชื่อของวัดตั้งตามวัดวั่นฝูในมณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน ส่วนภูเขาที่วัดนี้ตั้งอยู่ก็ตั้งชื่อตามเขาหวางป่อซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดในฝูเจี้ยนเช่นกัน

## ประวัติศาสตร์
วัดนี้สถาปนาขึ้นในปี 1661 โดยภิกษุขาวจีน อินเง็ง เปิดในปี 1663 ในปี 1664 อำนาจดูแลของวัดได้ถูกส่งมอบแก่มุอัง ตามด้วยภิกษุชาวจีนหลายรูปเป็นเจ้าอาวาสสืบทอดต่อมา กระทั่งรูปที่สิบสี่เป็นรูปแรกที่เป็นชาวญี่ปุ่น

ศิลปะ *[[Senchadō|เซ็นชาโด]]* มีความเกี่ยวข้องกับวัดนี้อย่างมาก เนื่องจากอินเง็งเป็นผู้ริเริ่มเช่นกัน

## สถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมของวัดเป็นแบบจีนยุคราชวงศ์หมิง พระพุทธรูปองค์ประธนเป็นรูปพระโคตมพุทธเจ้า ผลงานแกะสลักโดย ฮัง โดเซ (Han Do-sei) ชาวจีน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วัดในอูจิ
ภรตปุระ (ประเทศเนปาล)

**ภรตปุระ** (, ; Bharatpur) เป็นมหานครในรัฐพาคมตี ประเทศเนปาลตอนใต้ มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศรองจากเมืองหลวงกาฐมาณฑุและโปขรา ด้วยประชากรรวม  369,377 คน ณ สำมะโนปี 2021 ภรตปุนะเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอจิตวัน

ภรตปุระเป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในประเทศเนปาล ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำนารายณีและมีฐานะเป็นศูนย์กลางธุรกิจของอำเภอจิตวัน โดยมีย่านการค้าอยู่ที่นารายณคฑ

ในเดือนมีนาคม 2017 ภรตปุระได้รับสถานะเป็นนครระดับมหานคร ผ่านกการผนวกรวมเทศบาลนครนารายณี, จิตรวัน และ กพีลาสเข้ากับภรตปุระ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในประเทศเนปาล
ปริหาสปุระ

**ปริหาสปุระ** (อักษรเทวนาครี: परिहासपुर, อักษรโรมัน: Parihaspora หรือ Parihaspur, ) หรือ **ปรสปุระ** (อักษรเทวนาครี: परसपुर, อักษรโรมัน: Paraspore หรือ Paraspur) เป็นเมืองขนาดเล็กและแหล่งโบราณคดี ตั้งอยู่ห่างไป  ทางเหนือของศรีนครในหุบเขากัศมีร์ ตั้งอยู่บนที่ราบเหนือแม่น้ำเฌลุม 

เมืองนี้สถาปนาขึ้นโดย ลลิตาทิตยะ มุกติปีฐ (695–731) ผู้ย้ายราชธานีของอาณาจักรกัศมีร์จากศรีนครมาที่นี่ กัลหนะเคยกล่าวถึงประวัติศาสตร์การสถาปนาเมือง ระบุว่าลลิตาทิตยะสร้างวังของตนเองและวิหารสี่หลังในพื้นที่นี้ หนึ่งในนั้นคือวิการบูชาพระวิษณุ (มุกตเกศวร) โดยใช้ทองคำ 84,000 โตละ หลอมสร้างเทวรูปพระวิษณุ ในอีกวิหารใช้เงิน 84,000 ปาละ หล่อเทวรูปของปริหาสเกสนะ (Parihaskesana) นอกจากนี้ยังหล่อพระพุทธรูปจากทองแดงที่มีความสูง "เสียดฟ้า" วิหารหลักมีขนาดใหญ่โตกว่าวิหารที่ลลิตาทิตยะสร้างไว้ที่มารตัณฑ์ หลังลลิตาทิตยะเสียชีวิต บุตรชายของเขาย้ายราชธานีไปจากปริหาสปุระ 

หลังขากปริหารปุระสิ้นสถานะเป็นราชธานี ก็ถูกโจมตีและทำลายเอาวัสดุมีค่าไปใช้ จนบรรดาวิหาาต่าง ๆ ถูกทำลายจนสิ้นซากโดยสุลต่านสิกันดาร์ในศตวรรษที่ 14

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในชัมมูและกัศมีร์
หมวดหมู่:อดีตเมืองหลวงในประเทศอินเดีย
การโจมตีอัลมะวาศีในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2567

เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 อิสราเอลทำการโจมตีทางอากาศใส่พื้นที่อัลมะวาศีใกล้คอนยูนิสในฉนวนกาซาในระหว่างสงครามในกาซา การโจมตีนี้ทำให้มีชาวปาเลสไตน์เสียชีวิตอย่างน้อย 90 คน ในจำนวนนี้รวมถึงผู้หญิงและเด็ก และบาดเจ็บมากกว่า 300 คน อิสราเอลกล่าวว่าการโจมตีนี้มีเป้าหมายที่หัวหน้าระดับสูงของฮะมาส ผู้รอดชีวิตรายงานว่าพวกเขาตกเป็นเป้าหมายโดยไม่มีการเตือนในพื้นที่ที่พวกเขาบอกว่าปลอดภัยล่วงหน้า

หลังการรุกรานฉนวนกาซาของอิสราเอล ทางอิสราเอลสั่งให้พลเรือนปาเลสไตน์ที่นั่นอพยพไปยังเขตปลอดภัยด้านมนุษยธรรมที่กำหนด ซึ่งรวมถึงอัลมะวาศีในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 ในระหว่างการโจมตีเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 อิสราเอลได้ทิ้งระเบิดน้ำหนัก 2,000 ปอนด์จำนวน 8 ลูกลงบนอัลมะวาศี โดยมีอย่างน้อย 1 ลูกที่ผลิตในสหรัฐอเมริกา อิสราเอลกล่าวว่าได้โจมตีและสังหารมุฮัมมัด ฎ็อยฟ์ ผู้บัญชาการทหารของกลุ่มฮะมาส รวมถึงรอฟะอ์ ซะลามะฮ์ ผู้บัญชาการกองพลน้อยคอนยูนิสของฮะมาส กลุ่มฮะมาสยืนยันการเสียชีวิตของฎ็อยฟ์เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2568

ตามคำบอกเล่าของผู้เห็นเหตุการณ์ระบุว่า หลังจากการโจมตีทางอากาศ เครื่องบินควอดคอปเตอร์ของอิสราเอลได้รอทีมรถพยาบาลและหน่วยป้องกันพลเรือน และเปิดฉากยิงทันทีที่ทีมเหล่านั้นมาถึง นั่นคือ นักข่าวท้องถิ่น และผู้ตรวจสอบสิทธิมนุษยชนยูโร-เมดิเตอร์เรเนียน สมาชิก Palestinian Civil Defence 2 คนเสียชีวิตจากการโจมตีครั้งนี้

การโจมตีอัลมะวาศีทำให้เกิดการประณามอิสราเอลในระดับนานาชาติ ทั้งจากประเทศอาหรับ สหภาพยุโรป และสหประชาชาติ สหภาพยุโรปเรียกร้องให้มีการสอบสวนและรับผิดชอบอย่างเป็นอิสระ โดยระบุว่าการโจมตีครั้งนี้อาจเป็นอาชญากรรมสงคราม

ศาลอาญาระหว่างประเทศ (ไอซีซี) ออกหมายจับมุฮัมมัด ฎ็อยฟ์ในวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ร่วมกับเบนจามิน เนทันยาฮูและโยอัฟ กัลลันต์ ศาลยอมรับว่ามีการรายงานการเสียชีวิตของฎ็อยฟ์ แต่กล่าวว่ามีหลักฐานสาธารณะน้อยกว่าการเสียชีวิตของยะฮ์ยา ซินวารหรืออิสมาอีล ฮะนียะฮ์ หลังฮะมาสยืนยันว่าฎ็อยฟ์เสียชีวิตในการโจมตีทางอากาศ ทางไอซีซีจึงยกเลิกหมายจับในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การโจมตีทางอากาศ
หมวดหมู่:การโจมตีทางอากาศของอิสราเอลในช่วงสงครามอิสราเอล–ฮะมาส
หมวดหมู่:อาชญากรรมสงครามอิสราเอลในสงครามในกาซา
หมวดหมู่:การลอบสังหารทางทหาร
หมวดหมู่:การสังหารเป้าหมายโดยอิสราเอล
สวนฟีน

**สวนฟีน** ( *Bagh-e Fin*) เป็นสวนเปอร์เซียเชิงประวัติศาสตร์ในคอชอน ประเทศอิหร่าน สวนนี้มีโรงอาบน้ำฟีนแห่งคอชอน ที่แอมีร์แคบีร์ อัครมหาเสนาบดีสมัยกอญัร ถูกลอบสังหารตามคำสั่งของพระเจ้านาศิร อัลดีน ชาห์ กอญัรใน ค.ศ. 1852 สวนฟีนที่สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1590 ถือเป็นสวนที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในอิหร่าน

## ประวัติ
ต้นกำเนิดของสวนแห่งนี้อาจย้อนกลับไปถึงยุคซาฟาวิด แหล่งข้อมูลบางส่วนระบุว่าสวนแห่งนี้ถูกย้ายมาจากที่อื่น แต่ไม่พบภาพที่ชัดเจน

ที่ตั้งสวนในรูปแบบปัจจุบันสร้างขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าอับบาสมหาราช (ค.ศ. 1571–1629) ในรูปแบบบอฆแบบดั้งเดิมใกล้หมู่บ้านฟีน ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองคอชอนไม่กี่กิโลเมตร

ต่อมาสวนแห่งนี้ถูกทิ้งร้างและได้รับความเสียหายหลายครั้ง จนกระทั่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกแห่งชาติของอิหร่านใน ค.ศ. 1935 องค์การยูเนสโกได้ประกาศให้สวนแห่งนี้เป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2012

## โครงสร้าง
สวนแห่งนี้มีพื้นที่ 2.3 เฮกตาร์ มีลานหลักล้อมรอบด้วยเชิงเทินและหอคอยทรงกลมสี่แห่ง สวนฟีนมีองค์ประกอบทางน้ำมากมาย ซึ่งสอดคล้องกับสวนเปอร์เซียหลายแห่งในยุคนี้

## ภาพ

Fin Garden Kushak.jpg|Kushak ส่วนหนึ่งของสวนบอเฆฟีนในคอชอน
Jardín de Fin, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 13.jpg
Jardín de Fin, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 15.jpg|*Kushak* ตั้งอยู่ส่วนกลางของสวน
Jardín de Fin, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 16.jpg|รายละเอียดเพดานของ *Kushak*
Fingarden4.jpg|
Fingarden3.jpg|
Jardín de Fin, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 17.jpg|
Picture 210.jpg|
Kiosque Bagh Shah Fin by Pascal Coste.jpg|
Fingarden6.jpg|
Fine Kashan - Persian.JPG|
Fine Kashan - English.JPG|
Kiosk Fin - Fin , near Kashan by Eugène Flandin.jpg|
Jardín de Fin, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 14.jpg


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Fin Garden at ArchNet
*Fin Garden at sartar.ir

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:สวนในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:สวนเปอร์เซียในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคอชอน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในคอชอน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในบัญชีรายชื่อมรดกแห่งชาติอิหร่าน
ภาษากรีกไมซีนี

**ภาษากรีกไมซีนี** เป็นภาษากรีกรูปแบบที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่เคยมีการบันทึกไว้ ภาษานี้ถูกพูดกันบนแผ่นดินใหญ่ของกรีซและเกาะครีตในยุคอารยธรรมไมซีนี (ช่วงศตวรรษที่ 16 ถึง 12 ก่อนคริสตกาล) ภาษากรีกไมซีนีถูกเก็บรักษาไว้ในจารึกที่เขียนด้วยอักษรลิเนียร์บี ซึ่งเป็นอักษรที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในเกาะครีตก่อนศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสตกาล จารึกส่วนใหญ่อยู่บนแผ่นดินเหนียวที่ถูกค้นพบที่คนอสซอส ในครีตตอนกลาง และที่ปีโลส ในบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรเพโลพอนนีส นอกจากนี้ยังพบแผ่นจารึกอื่น ๆ ที่ไมซีนีเอง ไทรินส์ ธีบส์ และที่คาเนีย ทางตะวันตกของเกาะครีต ภาษานี้ตั้งชื่อตามเมืองไมซีนี ซึ่งเป็นหนึ่งในศูนย์กลางสำคัญของอารยธรรมไมซีนี

แผ่นจารึกเหล่านี้ไม่มีใครสามารถถอดความได้เป็นเวลานาน และมีการเสนอว่าน่าจะเป็นภาษาต่าง ๆ มากมาย จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1952 ไมเคิล เวนทริส ได้ถอดรหัสอักษรดังกล่าวได้สำเร็จ โดยอาศัยผลงานการศึกษาที่ครอบคลุมของ อลิซ โคเบอร์

ข้อความบนแผ่นจารึกส่วนใหญ่เป็นเพียงรายการและบัญชีสินค้า/สิ่งของ ไม่มีบันทึกร้อยแก้วหลงเหลืออยู่เลย ไม่ต้องพูดถึงตำนานหรือบทกวี อย่างไรก็ตาม เรายังคงสามารถเก็บเกี่ยวข้อมูลได้มากมายจากบันทึกเหล่านี้ ทั้งเกี่ยวกับผู้คนที่สร้างมันขึ้นมา และเกี่ยวกับอารยธรรมไมซีนี ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนที่เข้าสู่ยุคที่เรียกว่า ยุคมืดของกรีซ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภาษากรีก
พางเกพิหารีมนเทียร

**พางเกพิหารมีนเทียร** () เป็นโบสถ์พราหมณ์ตั้งอยู่ในเมืองวฤนทาวัน อำเภอมถุรา รัฐอุตตรประเทศ บูชา *พางเกพิหารี* ซึ่งเป็นรูปของพระราธา-กฤษณะ เทวรูปองค์นี้เดิมทีประดิษฐานที่นิธิวัน และย้ายมาที่มนเทียรนี้หลังสร้างแล้วเสร็จในปี 1864 องค์พางเกพิการีเป็นเทวรูปพระราธา-กฤษณะ ประทับยืนแบบตฤภังค สวามี หริทาส ในอดีตบูชาเทวรูปองค์นี้ในชื่อ กูญชพิหารี แปลว่าผู้ชื่นชอบในกูญช์ (*Kunj*) ซึ่งหมายถึงสระน้ำของวฤนทาวัน

พางเกพิหารีมีรูปลักษณ์เป็นเด็กเล็ก พิธีกรรมต่าง ๆ ในการบูชาของมนเทียรนี้จึงมีคติปฏิบัติต่อองค์เทพองค์ประทานในฐานะเด็ก เป็นต้นว่าในตอนเช้า ไม่มีการทำพิธีอารตีเช้า ไม่มีการลั่นกระดิ่งในเขตมนเทียรตอนเช้า เว้นแต่ในโอกาสเทศกาลกฤษณชนมาษฏมี ซึ่งจะมี มงคลอารตี (อารตีเช้าตรู่) แทน นอกจากนี้ ยังมีความเชื่อว่าพิธีบูชา (ทรรศน; darshan) จะต้องปิดม่านลงทุกห้านาที เพราะหากเปิดทรรศนตลอดเวลา พางเกพิหารีจะตามศาสนิกชนผู้มาบูากลับบ้านและทิ้งมนเทียรนี้ไป ในโอกาสเทศกาลศารัทปุรณิมาปีละครั้ง จะนำขลุ่ยมาไว้ในมือขององค์พางเกพิหารี และในโอกาสเดือนศรวัน (Shravan) จะนำเทวรูปประดิษฐานบนชิงช้า

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบสถ์พระกฤษณะ
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐอุตตรประเทศ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในวฤนทาวัน
ปัมฟิเลีย

**ปัมฟิเลีย** () เป็นภูมิภาคหนึ่งที่อยู่ทางใต้ของเอเชียน้อยในเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ระหว่างลิเชียกับซิลิเชีย โดยทอดยาวจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนไปจนถึงเทือกเขาเทารัส (ทั้งหมดนี้อยู่ในจังหวัดอันทัลยาของประเทศตุรกีในปัจจุบัน) ทางทิศเหนือมีอาณาเขตติดกับพิซิเดีย ทำให้เป็นดินแดนที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก โดยมีแนวชายฝั่งยาวเพียงประมาณ 120 กิโลเมตร และมีความกว้างประมาณ 50 กิโลเมตร อย่างไรก็ตาม ในสมัยการปกครองของโรมัน คำว่าปัมฟิเลียถูกขยายขอบเขตให้ครอบคลุมถึงพิซิเดีย และพื้นที่ทั้งหมดที่จรดชายแดนของฟริเจียและลิคาโอเนียด้วย ซึ่งทอเลมีก็ได้ใช้คำนี้ในความหมายที่กว้างขึ้นเช่นกัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภูมิภาคกรีซโบราณ
หมวดหมู่:โบราณสถานกรีกในประเทศตุรกี
ราธา-กฤษณะ

**ราธา-กฤษณะ** (IAST , ) เป็นรูปปางผสมของพระกฤษณะและอัครมเหสี พระราธา ถือเป็นรูปสตรีและบุรุษร่วมกันของพระเป็นเจ้า ในคติกฤษณของนิกายไวษณวะ เมื่อเคียงกับพระกฤษณะ พระราธามีฐานะเป็นเทพเจ้าสตรีสูงสุด 

ว่ากันว่าพระกฤษณะจะพึงใจเฉพาะในการบูชาที่มีความรัก ซึ่งแสดงออกเป็นรูปของพระราธา บ้างบูชาราธา-กฤษณะในรูปของพระกฤษณะที่แยกออกเป็นสององค์เพื่อความพึงใจของพระกฤษณะเอง บางตำราระบุว่าพระราธาในรูปปางนี้ ถือเป็นอวตารเต็มรูปของมหาลักษมี เชื่อกันว่าพระกฤษณะทําให้โลกหลงเสน่ห์ และพระกฤษณะเองก็หลงเสน่ห์แม้แต่พระราธา ดังนั้นพระราธาจึงเป็นเทพเจ้าสตรีสูงสุดของทุกสิ่ง ในหลายคติของไวษณวะ ถือว่าพระราธากฤษณะเป็นอวตารของลักษมีนารายณ

ปรากฏการกล่าวถึงพระราธากฤษณะครั้งแรกเป็นลายลักษณะอักษรในงานเขียนภาษาปรากฤตของกษัตริย์หาละ เล่ม *[[Gaha Sattasai|คหสัปตสติ]]* เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 1 และต่อมาในศตวรรษที่ 12 *[[Gita Govinda|คีตาโควินทะ]]* ชิ้นงานที่มีชื่อเสียงโดยชยเทวะ เขียนถึงพระราธาและพระกฤษณะในฐานะคู่ครองเป็นหลัก

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:เทพเจ้าฮินดู