การซื้อเสียง

**การซื้อเสียง** (หรือเรียกอีกอย่างว่า **[[ระบบอุปถัมภ์ทางการเมือง|การอุปถัมภ์ทางการเลือกตั้ง]]** และ **[[การเมืองแบบอุปถัมภ์]]**) เป็นการกระทำที่พรรคการเมืองหรือผู้สมัครรับเลือกตั้งมอบเงินหรือทรัพยากรให้แก่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งก่อนการเลือกตั้ง โดยมีความคาดหวังว่าผู้มีสิทธิเลือกตั้งจะลงคะแนนเสียงให้แก่ผู้ที่มอบผลประโยชน์ดังกล่าว การซื้อเสียงอาจเกิดขึ้นได้หลายรูปแบบ เช่น การให้เงินสด หรือการให้สินค้าและบริการที่จำเป็น การกระทำลักษณะนี้มักใช้เพื่อจูงใจหรือโน้มน้าวให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งออกไปใช้สิทธิและลงคะแนนเสียงในลักษณะที่ต้องการ แม้ว่าการกระทำดังกล่าวจะเป็นความผิดตามกฎหมายในหลายประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา อาร์เจนตินา เม็กซิโก เคนยา บราซิล และไนจีเรีย แต่ยังคงพบได้ในหลายพื้นที่ทั่วโลก

ในบางพื้นที่ของสหรัฐอเมริกา ในช่วงกลางและปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 สมาชิกของพรรคการเมืองที่แข่งขันกันมักพยายามซื้อและขายเสียงเลือกตั้ง ทั้งในลักษณะเปิดเผยและแบบลับ ผู้มีสิทธิเลือกตั้งอาจได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินสด หรือได้รับการช่วยเหลือชำระค่าที่อยู่อาศัยหรือภาษี เพื่อปกปิดการซื้อเสียง พรรคการเมืองบางพรรคได้จัดตั้งสถานที่รับซื้อเสียงโดยมีเจ้าหน้าที่ดำเนินการอย่างเป็นระบบ นอกจากนี้ พรรคการเมืองยังว่าจ้างผู้ประสานงานเพื่อตามหาผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่ยังไม่ตัดสินใจ และเจรจาเพื่อให้ลงคะแนนเสียงแก่ฝ่ายของตน

ในประเทศอังกฤษ มีหลักฐานและเรื่องเล่าเกี่ยวกับการซื้อและขายเสียงเลือกตั้งจำนวนมาก เหตุการณ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดเกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อขุนนางผู้มั่งคั่งตั้งแต่สองคนขึ้นไปใช้เงินจำนวนมากเพื่อให้ผู้สมัครที่ตนสนับสนุนชนะการเลือกตั้ง เหตุการณ์ที่เรียกว่า "Spendthrift election" เกิดขึ้นในนอร์แทมป์ตันเชอร์ ในปี ค.ศ. 1768 โดยเอิร์ลสามคนใช้เงินมากกว่า 100,000 ปอนด์ต่อคน เพื่อสนับสนุนผู้สมัครที่ตนต้องการ

ผู้มีสิทธิเลือกตั้งอาจได้รับเงินหรือผลประโยชน์อื่นเพื่อให้ลงคะแนนเสียงในลักษณะหนึ่ง หรือเพื่อไม่ให้ลงคะแนนเสียง ในบางเขตอำนาจศาล การเสนอหรือให้ผลประโยชน์อื่นเรียกว่า "การเลี้ยงดูทางการเลือกตั้ง" (electoral treating) การเลี้ยงดูทางการเลือกตั้งยังคงเป็นสิ่งที่ถูกกฎหมายในบางเขตอำนาจศาล เช่น ในชนเผ่าเซเนกาแห่งนิวยอร์ก

## กลุ่มเป้าหมายของการซื้อเสียง
หนึ่งในประเด็นสำคัญเกี่ยวกับการซื้อเสียงคือคำถามที่ว่า ประชากรหรือกลุ่มผู้มีสิทธิเลือกตั้งกลุ่มใดมีแนวโน้มที่จะยอมรับค่าตอบแทนเพื่อแลกกับการลงคะแนนเสียงมากที่สุด นักวิชาการ เช่น สโตกส์ เสนอว่า ผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่มีท่าทีคัดค้านไม่ชัดเจนเป็นกลุ่มที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการตกเป็นเป้าหมายของการซื้อเสียง การมุ่งเป้าไปที่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งกลุ่มนี้ไม่เพียงเพิ่มจำนวนคะแนนเสียงให้แก่ผู้ซื้อเสียง แต่ยังทำให้ฝ่ายตรงข้ามสูญเสียคะแนนเสียงที่อาจได้รับอีกด้วย เนื่องจากผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่เป็นกลางอาจลงคะแนนให้ฝ่ายใดก็ได้ การซื้อเสียงจากผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่เป็นกลางจึงอาจมีประสิทธิภาพน้อยกว่า

นักวิชาการบางส่วนโต้แย้งว่า ผู้มีรายได้น้อยเป็นกลุ่มที่มักถูกกำหนดให้เป็นเป้าหมายมากที่สุด เนื่องจากมีแนวโน้มตอบรับค่าตอบแทนในรูปแบบเงินหรือผลประโยชน์อื่นได้ง่ายกว่า เนื่องจากผู้มีรายได้น้อยอาจมีทรัพยากรไม่เพียงพอสำหรับการซื้อสิ่งจำเป็นพื้นฐาน โดยทั่วไปจึงอาจใช้เงินเพียงจำนวนเล็กน้อยก็สามารถจูงใจให้ลงคะแนนเสียงได้ ขณะที่ผู้มีฐานะทางเศรษฐกิจสูง ซึ่งมีทรัพยากรเพียงพอในการแก้ไขปัญหาสำคัญในชีวิต อาจไม่เต็มใจขายเสียง เว้นแต่จะได้รับค่าตอบแทนในมูลค่าสูงกว่า หลักฐานจากทั้งอาร์เจนตินาและไนจีเรียสนับสนุนข้อสันนิษฐานดังกล่าว

## การติดตามการลงคะแนนเสียง
เมื่อมีการส่งบัตรลงคะแนนทางไปรษณีย์ไปยังผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ผู้ซื้อเสียงสามารถกรอกข้อมูลลงในบัตรลงคะแนนได้เอง หรือสามารถตรวจสอบได้ว่าผู้มีสิทธิเลือกตั้งกรอกบัตรลงคะแนนอย่างไร อย่างไรก็ตาม การติดตามการลงคะแนนทำได้ยากกว่าเมื่อมีการลงคะแนนแบบลับในหน่วยเลือกตั้ง ในบางกรณี มีการใช้บัตรลงคะแนนที่ทำเครื่องหมายพิเศษ หรือมีการติดตามโดยบุคคล ผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่ต้องการรับค่าตอบแทนอาจใช้บัตรลงคะแนนที่จัดเตรียมไว้โดยเฉพาะ หรือพับบัตรลงคะแนนในลักษณะเฉพาะ เพื่อแสดงว่าตนได้ลงคะแนนให้ผู้สมัครตามที่ตกลงไว้

อีกยุทธวิธีหนึ่งคือการใช้บรรทัดฐานทางสังคมแบบเฉพาะบุคคล เพื่อทำให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งปฏิบัติตามข้อตกลงในการลงคะแนนเสียง บรรทัดฐานทางสังคมดังกล่าวอาจรวมถึงภาระผูกพันส่วนบุคคล เช่น หนี้ทางศีลธรรม ภาระผูกพันทางสังคมต่อผู้ซื้อเสียง หรือการข่มขู่ว่าจะระงับหรือหยุดให้ทรัพยากรที่จำเป็น วิธีการนี้จะมีประสิทธิภาพมากขึ้นเมื่อผลตอบแทนถูกส่งมอบโดยผู้สมัครโดยตรง หรือโดยบุคคลที่ใกล้ชิดกับผู้สมัคร เพื่อสร้างความรู้สึกสำนึกบุญคุณต่อผู้สมัครในหมู่ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง

### การลงคะแนนแบบลูกโซ่
หากผู้ซื้อเสียงสามารถได้รับบัตรลงคะแนนเปล่า (จากการขโมย การปลอมแปลง หรือจากบัตรลงคะแนนล่วงหน้าที่ถูกต้อง) ผู้ซื้อเสียงสามารถทำเครื่องหมายเลือกผู้สมัครที่ต้องการลงในบัตรดังกล่าว จากนั้นจ่ายเงินให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งเพื่อนำบัตรที่ทำเครื่องหมายแล้วไปยังหน่วยเลือกตั้ง และนำไปแลกกับบัตรลงคะแนนเปล่าที่ได้รับจากหน่วยเลือกตั้ง ก่อนนำบัตรเปล่านั้นกลับมาส่งให้ผู้ซื้อเสียง วิธีนี้เรียกว่า **การลงคะแนนแบบลูกโซ่**

การกระทำลักษณะนี้สามารถถูกควบคุมได้ในหน่วยเลือกตั้ง โดยกำหนดหมายเลขเฉพาะให้กับบัตรลงคะแนนแต่ละใบ ซึ่งจะถูกตรวจสอบและฉีกออกก่อนนำบัตรลงในหีบบัตรเลือกตั้ง

## ผลกระทบ
นักวิชาการได้เชื่อมโยงการซื้อเสียงเข้ากับผลกระทบเชิงลบหลายประการ การมีอยู่ของการซื้อเสียงในรัฐประชาธิปไตยถือเป็นภัยคุกคามต่อระบอบประชาธิปไตย เนื่องจากเป็นการบ่อนทำลายความน่าเชื่อถือของการใช้ผลการลงคะแนนเสียงของประชาชนเป็นตัวชี้วัดการสนับสนุนนโยบายของรัฐบาลที่อาจเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม นักรัฐศาสตร์ เอริค ครามอน เสนอว่า การซื้อเสียงอาจไม่ได้ส่งผลเสียต่อคุณภาพของประชาธิปไตยเสมอไป แต่ความสัมพันธ์ระหว่างการซื้อเสียงกับคุณภาพของประชาธิปไตยมีความซับซ้อนมากกว่านั้น

ผลกระทบอีกประการหนึ่งที่ถูกกล่าวถึงคือ การบั่นทอนความเป็นอิสระในการตัดสินใจของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง เนื่องจากการได้รับเงินหรือผลตอบแทนจากการลงคะแนนเสียงกลายเป็นรูปแบบของรายได้ที่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งอาจจำเป็นต้องใช้เพื่อเลี้ยงดูตนเองหรือครอบครัว ทำให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งอาจไม่สามารถลงคะแนนเสียงตามความต้องการที่แท้จริงของตนได้ ปัญหานี้มีความรุนแรงมากขึ้น หากนักการเมืองที่มีการทุจริตเป็นผู้ที่ใช้การซื้อเสียง เนื่องจากจะทำให้ผลประโยชน์ของบุคคลเหล่านั้นเป็นตัวกำหนดทิศทางการบริหารประเทศ และส่งผลให้การทุจริตในระบบดำรงอยู่ต่อไปในลักษณะเป็นวงจร

นอกจากนี้ การซื้อเสียงยังอาจทำให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งเกิดการพึ่งพิงรายได้หรือสิ่งของที่ได้รับจากการลงคะแนนเสียง และอาจทำให้เกิดลักษณะของกับดักความยากจน ตัวอย่างเช่น หากผู้มีสิทธิเลือกตั้งได้รับยาจากตัวกลางทางการเมืองในชุมชน หากความสัมพันธ์นี้ถูกตัดขาด ผู้มีสิทธิเลือกตั้งอาจไม่สามารถเข้าถึงสิ่งจำเป็นดังกล่าวได้ นอกจากนี้ ตัวกลางทางการเมืองในชุมชนอาจไม่มีแรงจูงใจในการยกระดับคุณภาพชีวิตของสมาชิกในชุมชน เนื่องจากอาจมุ่งเน้นเพียงการได้รับส่วนแบ่งผลประโยชน์จากพรรคการเมืองที่ตนทำงานให้ 

ยิ่งไปกว่านั้น หากสิ่งของหรือเงินมาจากผู้สมัครโดยตรง ผู้สมัครอาจมุ่งเน้นเพียงการรักษาอำนาจทางการเมืองของตน แม้ว่าจะมีการให้บริการหรือความช่วยเหลือบางอย่างแก่ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง แต่เป้าหมายหลักอาจเป็นการทำให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งต้องพึ่งพาผลตอบแทนดังกล่าว เพื่อให้ตนสามารถคงอยู่ในอำนาจต่อไปได้

## ความแพร่หลาย
### ยุโรป
#### ฮังการี
มีรายงานว่าพบการซื้อเสียงในบางกรณี แม้ว่าจะไม่มีการติดตามการลงคะแนนเสียงอย่างเป็นระบบ

#### มอลโดวา

มีการสอบสวนพลเมืองมอลโดวาประมาณ 400 คน จากข้อกล่าวหาว่าได้รับเงินเพื่อแลกกับการลงคะแนนให้ผู้สมัครที่กำหนดไว้ล่วงหน้า ในการลงคะแนนรอบแรกของการเลือกตั้งประธานาธิบดีมอลโดวา พ.ศ. 2567 และเพื่อเลือกตัวเลือก “ไม่เห็นด้วย” ในประชามติแก้ไขรัฐธรรมนูญการเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปของมอลโดวา พ.ศ. 2567 ผู้ที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดอาจถูกปรับ 37,000 ลีวมอลโดวา (มากกว่า 1,900 ยูโรในขณะนั้น) อย่างไรก็ตาม ผู้ต้องหาสามารถหลีกเลี่ยงบทลงโทษได้ หากให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่รัฐ

### ละตินอเมริกา
ผลสำรวจ Americas Barometer ในปี พ.ศ. 2553 และ พ.ศ. 2555 แสดงให้เห็นว่า ผู้มีสิทธิเลือกตั้งในละตินอเมริการ้อยละ 15 เคยได้รับข้อเสนอสิ่งของหรือผลประโยชน์บางอย่าง เพื่อแลกกับการลงคะแนนเสียงในลักษณะใดลักษณะหนึ่ง

#### อาร์เจนตินา
การซื้อเสียงและระบบอุปถัมภ์ทางการเมืองพบได้อย่างแพร่หลายในอาร์เจนตินา โดยจากการศึกษาของ Simeon Nichter ระบุว่า พรรคเปโรนิสต์เป็นหนึ่งในกลุ่มที่ถูกกล่าวถึงว่าเกี่ยวข้องกับกิจกรรมดังกล่าว

ความสัมพันธ์ระหว่างผู้มีสิทธิเลือกตั้งกับผู้สมัครจากพรรคเปโรนิสต์มักเกี่ยวข้องกับการเสนอสินค้า บริการ ความช่วยเหลือ หรือเงิน เพื่อแลกกับการสนับสนุนทางการเมือง สิ่งตอบแทนอาจรวมถึงงาน ยา ที่อยู่อาศัย เสื้อผ้า อาหาร หรือบริการอื่น ๆ โดยระบบดังกล่าวพึ่งพาปฏิสัมพันธ์แบบเผชิญหน้า ระหว่าง “นายหน้า” ทางการเมืองซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวกลาง และผู้มีสิทธิเลือกตั้ง

เนื่องจากหลายชุมชนในอาร์เจนตินามีปัญหาความยากจน จึงทำให้ชุมชนเหล่านี้มักตกเป็นเป้าหมายของการซื้อเสียงในเชิงสถิติ นอกจากนี้ การซื้อเสียงมักมุ่งเป้าไปที่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่ไม่ได้สนับสนุนหรือคัดค้านพรรคการเมืองใดอย่างชัดเจน

การศึกษาของSusan C. Stokes พบว่า นายหน้าทางการเมืองในชุมชนมักเป็นที่รู้จักของประชาชน และสามารถเข้าถึงทรัพยากรจากหน่วยงานท้องถิ่น โดยพวกเขาจะรักษาความสัมพันธ์กับผู้มีสิทธิเลือกตั้งผ่านการให้ผลตอบแทนอย่างต่อเนื่อง เพื่อช่วยให้พรรคที่ตนสังกัดสามารถคงอำนาจไว้ได้ อย่างไรก็ตาม ความสามารถของนายหน้ามีข้อจำกัด เนื่องจากสามารถรักษาความสัมพันธ์แบบแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ได้กับผู้มีสิทธิเลือกตั้งเพียงจำนวนหนึ่ง และยังต้องรักษาความสัมพันธ์กับแหล่งทรัพยากรของตนด้วย

#### เม็กซิโก
คล้ายกับอาร์เจนตินา การซื้อเสียงในเม็กซิโกมักพบในพื้นที่ชนบทและพื้นที่ยากจนของประเทศ

หนึ่งในกรณีที่ถูกกล่าวถึง คือ การเลือกตั้งเม็กซิโกปี พ.ศ. 2549 ซึ่งพบว่าประชากรร้อยละ 8.8 ที่ไม่ได้รับสวัสดิการจากโครงการสังคม ได้รับข้อเสนอค่าตอบแทนเพื่อแลกกับการลงคะแนนเสียง

นอกจากนี้ อันเดรส กราเนียร์ เมโล ยังถูกจับกุมจากข้อกล่าวหายักยอกเงินในรัฐตาบัสโก โดยมีข้อกล่าวหาว่าบางส่วนของเงินดังกล่าวถูกนำไปใช้ในการซื้อเสียง แม้ว่า เมโล จะปฏิเสธข้อกล่าวหาทั้งหมด

#### เวเนซุเอลา

ในช่วงการเลือกตั้งประธานาธิบดีเวเนซุเอลา พ.ศ. 2561 มีรายงานการซื้อเสียงอย่างแพร่หลาย โดยมีรายงานว่าประชาชนที่ประสบปัญหาความอดอยากถูกกดดันให้ลงคะแนนเสียง โดยมีการให้สิ่งของ เช่น อาหาร เพื่อจูงใจให้สนับสนุนรัฐบาล

ประธานาธิบดีนิโกลัส มาดูโรยังเคยสัญญาว่าจะให้รางวัลแก่ประชาชนที่สแกนบัตร *[[Carnet de la Patria]]* ที่หน่วยเลือกตั้ง ซึ่งเป็นบัตรประจำตัวดิจิทัลที่สามารถใช้ติดตามพฤติกรรมของประชาชนได้ อย่างไรก็ตาม มีรายงานว่ารางวัลดังกล่าวไม่ได้ถูกส่งมอบจริง

### แอฟริกา
ผลสำรวจ Afrobarometer ครั้งที่ 5 พบว่า ผู้มีสิทธิเลือกตั้งร้อยละ 48 ใน 33 ประเทศในแอฟริกา มีความกังวลเกี่ยวกับความรุนแรงในช่วงการเลือกตั้ง และร้อยละ 16 เคยได้รับเงินหรือสิ่งของเพื่อแลกกับการลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้งครั้งล่าสุด

#### ไนจีเรีย
จากการสำรวจแบบรายงานด้วยตนเอง พบว่าชาวไนจีเรียประมาณ 1 ใน 5 เคยได้รับข้อเสนอเพื่อแลกกับการลงคะแนนเสียง โดยสิ่งตอบแทนอาจเป็นเงิน อาหาร เสื้อผ้า หรือโอกาสในการทำงาน

แม้ว่าการซื้อเสียงจะพบได้อย่างแพร่หลาย แต่ผู้ตอบแบบสอบถามร้อยละ 58 ในช่วงการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2550 มองว่าการซื้อเสียงเป็นสิ่งผิดศีลธรรม อย่างไรก็ตาม เมื่อถามว่าการรับสิ่งตอบแทนเพื่อแลกกับการลงคะแนนเสียงเป็นสิ่งผิดหรือไม่ ผู้ตอบแบบสอบถามร้อยละ 78 ระบุว่าไม่ผิด

#### เคนยา
ตั้งแต่ทศวรรษ 1990 เคนยามีการเลือกตั้งหลายพรรคอย่างต่อเนื่อง และการซื้อเสียงมีบทบาทสำคัญในกระบวนการเลือกตั้ง งานวิจัยระบุว่า เงินสดที่แจกจ่ายให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งคิดเป็นประมาณร้อยละ 40 ของงบประมาณการหาเสียงเฉลี่ยของผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

### เอเชีย
#### อินโดนีเซีย
ในภาษาอินโดนีเซีย การซื้อเสียงมักเรียกว่า **' (แปลว่า “การเมืองเรื่องเงิน”) จากการสำรวจผู้ตอบแบบสอบถาม 440 คน ในช่วงเดือนมกราคม–มีนาคม พ.ศ. 2563 พบว่าผู้ตอบแบบสอบถามร้อยละ 60 ยอมรับว่าพร้อมให้มีการซื้อเสียง โดยเหตุผลที่ยอมรับ ได้แก่ การมองว่าเป็นของขวัญที่ปฏิเสธไม่ได้ (ร้อยละ 35–46) การชดเชยการขาดรายได้ในวันเลือกตั้ง (ร้อยละ 25–30) และการช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน (ร้อยละ 9–16)

หนึ่งในวิธีการที่พบบ่อย คือ **' (แปลว่า “การแจกเงินก่อนวันเลือกตั้ง”) ซึ่งมักเป็นการให้เงินหนึ่งหรือสองวันก่อนวันเลือกตั้ง โดยจำนวนเงินอยู่ที่ประมาณ 30,000–50,000 รูเปียห์

#### ฟิลิปปินส์

การซื้อเสียงเป็นสิ่งต้องห้ามภายใต้มาตรา 261 หมวด XXII ของกฎหมายเลือกตั้งรวมของฟิลิปปินส์

#### ไทย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การลงคะแนนเสียง
หมวดหมู่:การโกงเลือกตั้ง
หมวดหมู่:การทุจริต