สำนักงานใหญ่ยูเนสโก

**สำนักงานใหญ่ยูเนสโก** หรือ **เมซงเดลูเนสโก** () เป็นกลุ่มอาคารที่เป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของ องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ใน กรุงปารีส ประกอบด้วยอาคารสองแห่งที่แยกจากกัน ได้แก่ สถานที่หลักที่เรียกว่าฟงเตโนย ตั้งอยู่ในเขตที่ 7 และพื้นที่ผนวกที่เรียกว่า Bonvin/Miollis ใน เขตที่ 15 ทั้งสองไซต์นี้ห่างกันไม่กี่ร้อยเมตร มีพื้นที่รวมกันประมาณ 135,000 ตารางเมตร

สำนักงานใหญ่ของยูเนสโกได้รับการตกแต่งด้วยงานศิลปะจำนวนมาก

## โรงแรมมาเจสติก ( 1946 - 1958 )
ระหว่าง ค.ศ. 1946–1948 สำนักงานใหญ่ของ ยูเนสโก ตั้งอยู่ในอดีตโรงแรมมาเจสติก ในเขตที่ 16 ของปารีส
center|thumb|อดีตสำนักงานใหญ่ของ UNESCO ถนน Avenue Kléber

## ฟงเตโนย (ตั้งแต่  - ปัจจุบัน)
พื้นที่ฟงเตโนยเดิมเคยเป็นค่ายทหารม้าและคลังปืนใหญ่ ซึ่งมีโรงเรียนนายร้อยทหารอยู่ติดกัน

อาคารหลักของยูเนสโกเป็นผลงานจากการทำงานร่วมกันของสถาปนิกสามคน : เบอร์นาร์ด เซอร์ฟัสส์ ชาวฝรั่งเศส มาร์เซล เบรเออร์ ชาวอเมริกัน และ ปิแอร์ ลุยจิ เนอร์วี ชาวอิตาลี แผนงานของพวกเขายังได้รับการรับรองโดยคณะกรรมการนานาชาติซึ่งประกอบด้วยสถาปนิก 5 คน : ลูซิโอ คอสตา ( บราซิล ), วัลเทอร์ โกรพีอุส ( สหรัฐอเมริกา ), เลอกอร์บูซีเย ( ฝรั่งเศส ), สเวน มาร์เกลิอุส ( สวีเดน ) และ เออร์เนสโต นาธาน โรเจอร์ส ( อิตาลี ) ร่วมกับ เอโร ซาริเนน ( ฟินแลนด์ ) อาคารเริ่มก่อสร้างในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1955 และเปิดทำการเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1958


ไฟล์:Architecture,_Paris_Maison_de_l'UNESCO_-_UNESCO_-_PHOTO0000002698_0001.tiff|link=Fichier:Architecture,_Paris_Maison_de_l'UNESCO_-_UNESCO_-_PHOTO0000002698_0001.tiff|alt=Eleanor Roosevelt inspecte la maquette du futur palais de l'UNESCO à Paris.| <nowiki/>เอลิเนอร์ โรเซอเวลต์ ตรวจสอบแบบจำลองอาคาร
ไฟล์:Architecture,_Paris_-_UNESCO_-_PHOTO0000002781_0001.tiff|link=Fichier:Architecture,_Paris_-_UNESCO_-_PHOTO0000002781_0001.tiff|alt=Le palais de l'UNESCO en février 1962. À droite : la façade Suffren du bâtiment du Secrétariat. Au premier plan : la salle des Pas Perdus.| อาคารยูเนสโกในปี ค.ศ. 1962


อาคารหลักซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานเลขาธิการ มีทั้งหมด 7 ชั้น เรียงเป็นรูปดาวสามแฉก

ศูนย์การประชุมตั้งอยู่ที่มุมด้านใต้ของที่ดิน ประกอบด้วยห้องประชุมใหญ่ (เรียกอีกอย่างว่า "Salle 1") ซึ่งมีทางเข้าสาธารณะอยู่ที่ 125 avenue de Suffren อาคารนี้ใช้สำหรับกิจกรรมของสถาบัน (การประชุม สัมมนา) รวมถึงพิธีการ คอนเสิร์ต งานศิลปะวัฒนธรรม และภูมิปัญญาอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่จัดโดยคณะผู้แทนระดับชาติที่ยูเนสโกหรือตามการริเริ่มภายใต้กรอบการคุ้มครองมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม อาคารหลังนี้มีหลังคาทองแดงแบบจีบ โดดเด่นด้วยรูปทรงที่ชวนให้นึกถึงหีบเพลงชัก

นอกจากนี้ยังมีอาคารลูกบาศก์ที่เดิมตั้งใจไว้สำหรับคณะผู้แทนถาวรและองค์การนอกภาครัฐ

เมื่อเปิดตัว สำนักงานใหญ่มีขนาดเล็กเกินไปเนื่องจากจำนวนประเทศที่เข้าร่วมองค์กรเพิ่มมากขึ้น จึงได้มีการสร้างอาคารและลานใหม่ซึ่งออกแบบโดย Roberto Burle Marx ขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1963–1964

อาคารเหล่านี้ตั้งอยู่บนพื้นที่รูปทรงสี่เหลี่ยมคางหมูขนาด 30,350 ตารางเมตร ตัดผ่านมุมตะวันออกเฉียงเหนือด้วยจัตุรัสฟงเตโนย (Place de Fontenoy) รูปทรงครึ่งวงกลม มีถนนเดอแซกซ์ (Avenue de Saxe) เดอเซกูร์ (De Ségur) เดอซุฟ เฟรน (De Suffren) และ เดอโลเวนดัล (De Lowendal ) ล้อมรอบ


ไฟล์:Room_V_at_UNESCO_HQ_in_Paris.jpg|link=Fichier:Room_V_at_UNESCO_HQ_in_Paris.jpg|alt=Salle de conférences no 5.| ห้องประชุมหมายเลขห้า
ไฟล์:Le_jardin_japonais_de_Noguchi_(UNESCO,_Paris)_(5212315715).jpg|link=Fichier:Le_jardin_japonais_de_Noguchi_(UNESCO,_Paris)_(5212315715).jpg|alt=Jardin japonais aménagé en 1958 par le sculpteur Isamu Noguchi.| สวนญี่ปุ่น ที่จัดวางเป็น โดยประติมากร อิซามุ โนกุจิ
ไฟล์:Maison_Unesco_Citation_charte.jpg|link=Fichier:Maison_Unesco_Citation_charte.jpg|alt=Préambule de la constitution de l'Unesco, « Les guerres prenant naissance dans l'esprit des hommes, c'est dans l'esprit des hommes que doivent être élevées les défenses de la paix ».| คำนำของธรรมนูญแห่งยูเนสโก « เนื่องจากสงครามเริ่มต้นจากจิตใจของมนุษย์ การป้องกันสันติภาพจึงต้องสร้างขึ้นจากจิตใจของมนุษย์เช่นกัน » .


ในปี ค.ศ. 1955 ตามมติคณะกรรมาธิการของยูเนสโก สถาปนิกชาวญี่ปุ่น ทาดาโอะ อันโด ได้สร้างพื้นที่สมาธิที่เป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพบนพื้นที่ฟงเตโนย ระหว่างปลายด้านใต้ของอาคารหลักและศูนย์การประชุม

ในปี ค.ศ. 2010 ยูเนสโกตัดสินใจสร้างด่านรักษาความปลอดภัยที่ Place de Fontenoy สถาปนิกชาวฝรั่งเศส Laurence Carminati และ Yann Keromnes ได้รับรางวัลชนะเลิศจากการแข่งขัน และอิรินา โบโควา ผู้อำนวยการใหญ่ในขณะนั้น ทำพิธีเปิดทางเข้าใหม่ในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2015 ทางเข้าใหม่นี้ตั้งอยู่ระหว่างประตูทางเข้าสำนักงานใหญ่ขององค์กรและทางสาธารณะ คอยต้อนรับผู้มาเยือน โดยไม่ต้องเข้าไปในสำนักงานใหญ่และไม่ต้องเดินอยู่บนถนนอีกต่อไป เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่สามารถมองเห็นยูเนสโกได้จากด้านหน้า ทางเข้าใหม่นี้ตั้งอยู่ตรงจุดตัดกับวงเวียนครึ่งวงกลมของจัตุรัสฟงเตโนยพอดี ผู้มาเยือนจะได้ค้นพบทางเข้าใหม่นี้ ตามด้วยหลังคาโดย Pier Luigi Nervi และอาคารสำนักเลขาธิการ

### ผลงานศิลปะ
thumb|''ดวงจันทร์'' ของมิโร่
ในระหว่างการก่อสร้างอาคารนั้น คณะกรรมการสถาปัตยกรรมและงานศิลปะ » ก่อตั้งขึ้นเพื่อคัดเลือกศิลปินชั้นนำที่จะสร้างสรรค์ผลงานอันยิ่งใหญ่สำหรับสถานที่เฉพาะ : มีประติมากรรมของ Henry Moore, อเล็กซานเดอร์ คาลเดอร์ และ Eduardo Chillida อยู่ด้านนอก และภายในงานเซรามิกของ ฌูอัน มิโร *เรื่อง The Sun and the Moon* และจิตรกรรมฝาผนังของ ปาโบล ปิกาโซ (ซึ่งเขาไม่ได้ลงนามในผลงานนี้ เนื่องจากเชื่อว่าสะพานคอนกรีตบดบังทัศนียภาพของผลงานของเขาบางส่วน) นอกจากแกนหลักเริ่มแรกนี้แล้ว UNESCO ยังได้ครอบครองผลงานอื่นๆ ไว้ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งผลงานของ Karel Appel, Jean Bazaine, Isamu Noguchi, Rufino Tamayo, Afro Basaldella, Roberto Matta, Henri-Georges Adam และ Jean Arp ระหว่างปี  และ  สถานที่ได้รับการขยายให้ใหญ่ขึ้นเพื่อรองรับประเทศสมาชิกใหม่ ส่งผลให้สถาบันต้องซื้อผลงานชิ้นใหม่ ๆ รวมถึงสำเนา *The Walking Man ของ* Giacometti ผ้าทอแขวนผนัง *The Tower of the Sun* โดย Jean Lurçat (วางไว้ทางห้องประชุม) และภาพถ่าย *The Roses* โดย Brassaï (บน 7 ชั้น ) รัฐต่างๆ บางครั้งก็บริจาคเงิน เช่น ในปี 2007 ตูนิเซีย ได้มอบโมเสกโรมัน จากปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2 *ไดอาน่านักล่า* และ ไอซ์แลนด์ ซึ่งยอมจำนน นอกจากนี้ยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังโดย Erró *เรื่อง The Story of Thor* ทั้งหมดถูกจัดวางให้กลมกลืนไปกับพื้นที่และมองเห็นได้ชัดเจนเมื่อพนักงานเดินผ่าน อาคารสำนักงานใหญ่ของยูเนสโกมีผลงานประมาณ 700 ชิ้น ซึ่งรวมถึงผ้าทอ *เมอริเดียน* โดย Henri-Georges Adam จัดแสดงอยู่ที่ salle VI ของอาคาร 

## Bonvin/Miollis (ตั้งแต่  - ปัจจุบัน)
thumb|สำนักงานมหาวิทยาลัยสหประชาชาติ 1 rue Miollis, Paris 15
ระหว่าง และ ยูเนสโกได้เข้าซื้อพื้นที่ผนวกที่เรียกว่า Bonvin/Miollis (ตั้งชื่อตาม ถนน Rue Miollis และ ถนน Rue François-Bonvin ที่อยู่ติดกับที่ดิน) ซึ่งตั้งอยู่ในเขต 15 นี้ อยู่ห่างจากที่ตั้งหลักของ Fontenoy เพียงไม่กี่ร้อยเมตรและมีทางเข้าอยู่ n 1 rue Miollis

การพัฒนาดำเนินไปอย่างค่อยเป็นค่อยไปโดยอาศัยการซื้อที่ดินอย่างต่อเนื่อง เพื่อตอบสนองต่อ ข้อจำกัดที่ค่อนข้างรุนแรงในเมือง ( การเป็นเจ้าของร่วม และการแยกตัว) อาคารหลังแรกถูกครอบครองโดยกระทรวงการต่างประเทศของประเทศเจ้าภาพ จนกระทั่งพื้นที่ดังกล่าวได้รับการโอนไปยังองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ.  อาคาร V และ VI สร้างโดย Bernard Zehrfuss ส่วนสวนออกแบบโดย André de Vilmorin นักจัดสวน ส่วนโครงเหล็กและแผงด้านหน้าอาคารพร้อม ตะแกรง บังแดดของอาคาร V ออกแบบร่วมกับ Jean Prouvé

ใน แผนแม่บท  ที่เกี่ยวข้องกับอาคารสำนักงานใหญ่ รวมถึงการพัฒนาพื้นที่ Bonvin/Miollis ครั้งใหญ่ ได้รับการนำเสนอในการประชุม 36 การประชุม ใหญ่สามัญ.

bâtiment V บอกว่า " มิโอลิส » กำลังได้รับการปรับปรุง , งานที่วางแผนไว้จนถึง 

## ความสัมพันธ์กับรัฐบาลฝรั่งเศส
ที่ดินซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่เป็นทรัพย์สินของรัฐบาลฝรั่งเศส โดยพระราชกฤษฎีกาวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1952 มอบให้กระทรวงการต่างประเทศเป็นผู้ดำเนินการ เพื่อเผยแพร่ต่อยูเนสโก สัญญาเช่านี้ทำขึ้นแบบระยะยาว 99 ปีค่าเช่าเชิงสัญลักษณ์ ( 1,000 ฟรังก์ฝรั่งเศสต่อปี) ใกล้เคียงกับสัญญาเช่าเอมไฟต์ นอกจากนี้ การจัดตั้งสำนักงานใหญ่ขององค์กรระหว่างรัฐบาล นี้ในดินแดนฝรั่งเศสยังอยู่ภายใต้ข้อตกลงสำนักงานใหญ่ซึ่งกำหนดสิทธิพิเศษและความคุ้มกัน  สัญญาเช่าและข้อตกลงสำนักงานใหญ่ได้ลงนามที่ กรุงปารีส ในปี ค.ศ. 1954

รัฐสภาฝรั่งเศส โดยกฎหมายที่ประกาศใช้เมื่อ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1955 อนุมัติสัญญาเช่า และให้อำนาจ ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ ให้สัตยาบัน ข้อตกลงสำนักงานใหญ่ ข้อตกลงสำนักงานใหญ่มีผลบังคับใช้ในวันที่ 23 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน และออกประกาศกฤษฎีกาในอีกสามเดือนต่อมา

## หมายเหตุและเอกสารอ้างอิง

## ดูเพิ่ม

### บรรณานุกรม

* Luther Evans (préf.), Françoise Choay (introd.), Lucien Hervé (photogr.), *Le Siège de l'Unesco à Paris* [**], Paris, Vincent Fréal, Londres, Alec Tiranti, Stuttgart, Gerd Hatje, et New York, Praeger, , 93 p. (BNF 33123594).
* (en) Lucia Allais, « Architecture and Mediocracy at Unesco House », dans Barry Bergdoll (dir.) et Jonathan Massey (dir.), Marcel Breuer : Building Global Institutions, Zurich, Lars Müller, 2018, 367 p. (ISBN 978-3-03778-519-5), p. 80–115.
* .
** .
** .
*  ; rééd.  .
* .
* .
* (en) Marc Treib, *Noguchi in Paris: The UNESCO Garden*, San Francisco, William Stout, et Paris, UNESCO, , 147 p. .

### แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2501
หมวดหมู่:ยูเนสโก
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในปารีส
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในปารีส
หมวดหมู่:หน้าที่มีการแปลที่ยังไม่ได้ตรวจทาน