open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ลลิตคีรี

**ลลิตคีรี** หรือ **ลฬิตคิริ** (; Lalitagiri) เป็นหมู่สิ่งปลูกสร้างทางศาสนาพุทธในรัฐโอริสสา ประเทศอินเดีย ประกอบด้วยซากของสถูป, วิหาร และพระพุทธรูปมากมาย ถือเป็นแหล่งโบราณคดีที่เก่าแก่ทีสุดในภูมิภาคนี้ การค้นพบสำคัญในลลิตคีรีรวมถึงการค้นพบพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า ในอดีตศาสนาพุทธที่ปฏิบัติในลลิตคีรีเป็นศาสนาพุทธแบบตันตระ

ลลิตคีรี, รัตนคีรี และ อุทยคีรี ซึ่งตั้งอยู่ในละแวกเดียวกัน รวมเรียกกันว่าเป็น "สามเหลี่ยมวัชระ" (Diamond Triangle) ในอดีตเคยเชื่อว่าลลิตคีรีหรือทั้งสามแหล่งนี้รวมกันเป็นอดีตปุษปคีรีวิหารที่ปรากฏในหลักฐานบันทึกโบราณ

จากการขุดค้นทางโราณคดี เป็นที่สรุปได้ว่ามีการปฏิบัติศาสนาพุทธในลลิตคีรีต่อเนื่องระหว่างศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์กาล ถึงศตวรรษที่ 10 ในปี 1985 กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) ริเริ่มการขุดค้นลลิตคีรีเพื่อระบุตำแหน่งของปุษปคีรีที่ปรากฏในบันทึกของพระถังซำจั๋ง การขุดค้นนี้นำไปสู่การค้นพบทางโบราณคดีสำคัญมากมาย กระนั้นไม่มีหลักฐานที่ทำให้สรุปได้ว่าที่นี่คือปุษปคีรี ในการขุดค้นในภายหลังเสนอว่าปุษปคีรีน่าจะอยู่ที่ลัณคุฑีมากกว่า

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
*
*
*
*
*

หมวดหมู่:แหล่งโบราณคดีในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:วัดในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:รัฐโอฑิศา
โสนมารค

**โสนมารค** (อักษรโรมัน: Sonamarg, Sonmarg หรือ Sonamarag, ; ) เป็นฮิลล์สเตชั่นในอำเภอคันเทรพล ชัมมูและกัศมีร์ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป 80 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของศรีนคร

โสนมารคมีความสำคัญในประวัติศาสตร์ในฐานะประตูสู่เส้นทางสายไหมโบราณที่เชื่อมต่อทิเบตกับกัศมีร์ 

โสนมารคตั้งอยู่ในหุบเขากัศมีร์ที่ความสูง  จากระดับน้ำทะเล และด้วยสภาพภูมิประเทศแบบทุนดราอัลไพน์ที่ในฤดูร้อนมีดอกไม้บาน ทำให้จนถึงปัจจุบัน โสนมารคเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของกัศมีร์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในชัมมูและกัศมีร์
จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์]] กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2495 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้ง

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500

## อ้างอิง

เพชรบูรณ์
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดเพชรบูรณ์
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก]] พ.ศ. 2539** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม (เฉพาะตำบลมะตูมและตำบลท่าช้าง)

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง, อำเภอเนินมะปราง และอำเภอพรหมพิราม (ยกเว้นตำบลมะตูมและตำบลท่าช้าง)

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544

## อ้างอิง

พิษณุโลก
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดพิษณุโลก
อิจิโงะ อิจิเอะ

**อิจิโงะ อิจิเอะ** (; ) เป็นวลีภาษาญี่ปุ่นสี่คำ (*[[yojijukugo|โยจิจุคุโงะ]]*) ที่อธิบายถึงแนวคิดทางวัฒนธรรมในการให้คุณค่าแก่ธรรมชาติของช่วงเวลาหนึ่ง ๆ ที่ไม่อาจกลับคืน วลีนี้อาจแปลในความหมายว่า "แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว" หรือ "ครั้งหนึ่งในชีวิต" และมีไว้เตือนใจผู้คนให้รักในเหตุการณ์ใดหรือการพบปะใดก็ตามที่เกิดขึ้น เพราะมันจะไม่เกิดขึ้นซ้ำได้อีก แม้จะเป็นผู้คนกลุ่มเดิมมาพบกันในสถานที่ที่เดิมก็ตาม การพบปะกันในครั้งนั้น ๆ ก็ไม่อาจเกิดขึ้นซ้ำได้อีก ดังนั้น ทุกช่วงเวลาจึงเป็นประสบการณ์ที่ล้วนเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในชีวิตเท่านั้น แนวคิดนี้มักนำไปเกี่ยวเนื่องกับพิธีชาญี่ปุ่น โดยเฉพาะปรมาจารย์ชา เซ็ง โนะ ริคีว และ อีอิ นาโอซุเกะ

## ประวัติศาสตร์
วลีนี้สามารถย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 16 เป็นคำโดยปรมาจารย์ชา เซ็ง โนะ ริคีว:  (โอกาสเดียวในชีวิตเดียว) ศิษย์ของริคีว ยามาโนะอูเอะ โซจิ เขียนคำสั่งใน *ยามาโนะอูเอะ โซจิ คิ* (Yamanoue Sōji Ki) ว่า จงให้ความเคารพเจ้าภาพ "ราวกับว่าเป็นการพบว่าที่จะเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวในชีวิตนี้" () โดยคำว่า อิจิโงะ () ในศาสนาพุทธแบบญี่ปุ่นมีความหมายว่า "จากเกิดจนตาย" หรืออีกนัยหนึ่งคือในช่วงชีวิตของคนคนหนึ่ง

ต่อมาในกลางศตวรรษที่ 19 อีอิ นาโอซูเอะ ผู้ปกครองระดับสูงในรัฐโชกุลโทคุงาวะอรรถาธิบายถึงแนวคิดนี้ไว้ใน *อาโนยุ อิชิเอ ชู* (Chanoyu Ichie Shū) ว่า


การจัดพิธีชาควรให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง อาจเรียกได้ว่าพิธีชานั้นเป็นการพบปะกันเพียงครั้งเดียว ("อิจิโงะ อิจิเอะ") แม้ว่าเจ้าภาพและแขกจะพบปะกันบ่อยครั้ง แต่การพบปะสังสรรค์กันในวันหนึ่ง ๆ จะไม่สามารถเกิดขึ้นซ้ำได้อีกแน่นอน เมื่อมองในมุมนี้ การพบปะกันในแต่ละครุ้งถือเป็นโอกาสที่เกิดขึ้นครั้งเดียวในชีวิต ดังนั้น เจ้าภาพจึงต้องเอาใจใส่ในทุกแง่มุมของการพบปะกันอย่างจริงใจและทุ่มเทอย่างเต็มที่เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น ส่วนแขกจะต้องเข้าใจว่าการพบปะกันครั้งนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก และต้องตระหนักดีว่าเจ้าภาพได้วางแผนไว้อย่างสมบูรณ์แบบ และต้องเข้าร่วมงานด้วยความจริงใจ นี่คือความหมายของคำว่า "อิจิโงะ อิจิเอะ"


บทบรรยายดังกล่าวเป็นที่มาของ *[[yojijukugo|โยจิจุคุโงะ]]* (วลีสี่คำ) *อิจิโงะ อิจิเอะ* () ที่ใช้กันในปัจจุบัน

## ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
* วาทยกรชาวโรมาเนีย เซอร์จีว เซลีบีดาเช ยอมรับว่าความตั้งใจในทุก ๆ การแสดงดนตรีของเขาอย่างแน่วแน่นั้นมีอิทธิพลจากแนวคิดนี้
* ภาพยนตร์ปี 1994 เรื่อง *[[Forrest Gump]]* ออกฉายในประเทศญี่ปุ่นโดยใช้วลีนี้ในชื่อภาพยนตร์ว่า  (Forrest Gump/Ichi-go Ichi-e) เพื่อสะท้อนถึงเรื่องราวในภาพยนตร์
* ฮิโระ นาคามูระ มีวลีนี้เป็นวลีโปรดในละครชุดบนเอ็นบีซี *[[Heroes (U.S. TV series)|Heroes]]* ในสหรัฐ 
* นายกรัฐมนตรีอินเดีย นเรนทร โมที ใช้วลีนี้เพื่ออธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างอินเดียกับญี่ปุ่นขณะเดินทางเยือนญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการในวันที่ 11 พฤศจิกายน 2016
* ภัตตาคารอาหารญี่ปุ่นระดับดาวมิชลินมีชื่อว่า Ichigo Ichie ตั้งอยู่ในคอร์ก ประเทศไอร์แลนด์
* บริษัทอสังหาริมทรัพย์และพลังงานทดแทนในญี่ปุ่นใช้ชื่อ Ichigo Inc. โดยมีที่มาจากวลีนี้

## อ้างอิง
กูฟียะห์

[thumb|ชายชาวเยเมนสวมกูฟียะห์ในแบบ[ผ้าโพกหัวและมีผ้าคลุมไหล่บนบ่า]]

**กูฟียะห์** () หรือ **ฮัตตะห์** () เป็นเครื่องประดับศีรษะสวมโดยผู้ชายในแถบตะวันออกกลาง กูฟียะห์พัฒนามาจากผ้าพันคอและมักทำจากผ้าฝ้าย นิยมสวมทั่วไปในพื้นที่แห้งแล้งเพื่อป้องกันอันตรายจากอาการไหม้แดด ฝุ่นและทราย กูฟียะห์ในรูปแบบอื่นเรียกว่า กูตระห์ () และชีมัก () ชาวอาหรับมักใช้อะกัล () หรือเชือกสีดำทำจากขนแพะในการตรึงกูตระห์ให้เข้าที่

## ที่มา
thumb|ภาพวาดอับดุลลอฮ์ บิน ซะอูด อัลซะอูด เอมีร์แห่งดิริยะห์ สวมกูตระห์กับอะกัล (ค.ศ. 1823)

กูฟียะห์มีที่มาจากชาวเบดูอินที่อาศัยอยู่ในภูมิอากาศแบบทะเลทราย พวกเขาใช้ผ้าคลุมศีรษะและใบหน้าเพื่อป้องกันแสงแดดและทราย คำว่ากูฟียะห์มีรากศัพท์มาจากเมืองกูฟะห์ในอิรัก และเกี่ยวข้องกับคำภาษาละตินยุคปลาย *cofia* รวมถึงสัมพันธ์กับคำว่า coif (หมวกคลุมศีรษะแบบรัดรูป) ในภาษาอังกฤษ

คำว่า กูตระห์ มาจากรากศัพท์ในภาษาอาหรับ غتر (ghatr) แปลว่า "คลุม" มีบันทึกถึงการสวมกูตระห์มาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 และภาพของอับดุลลอฮ์ บิน ซะอูด อัลซะอูดสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่เป็นภาพแรก ๆ ของผู้สวมกูตระห์

## กูฟียะห์ในรูปแบบต่าง ๆ
[thumb|right|[ยัสเซอร์ อาราฟัตสวมกูฟียะห์ลายตาข่ายอันเป็นเอกลักษณ์ใน ค.ศ. 2001]]

กูฟียะห์ในแต่ละพื้นที่มีสี ลายและวิธีการผลิตที่แตกต่างกัน ชาวอาหรับ ชาวเคิร์ดและชาวยาซิดีสวมกูฟียะห์ ด้านชาวอิรักเชื้อสายเติร์กเมนสวมกูฟียะห์เช่นกันแต่เรียกว่า ยัมดานี ขณะที่ชาวโอมานเรียกว่า มุสซาร์ โดยพวกเขาจะสวมกับหมวกกูมะอ์เมื่อมีโอกาสสำคัญ

กาวิน ยัง นักข่าวชาวอังกฤษบันทึกขณะเดินทางกับชาวอาหรับบึงในอิรักว่า "*[[ซัยยิด]]* ท้องถิ่น — กลุ่มผู้ได้รับการเคารพนับถือเนื่องจากสืบเชื้อสายจากศาสดามุฮัมมัดและอะลี อิบน์ อะบี ฏอลิบ สวมกูฟียะห์สีเขียวเข้ม ต่างจากผู้คนทั่วไปที่สวมกูฟียะห์ลายหมากรุกสีขาวดำ"

ชาวจอร์แดนสวมกูฟียะห์รูปแบบหนึ่งเรียกว่า ชีมัก ซึ่งเป็นผ้าพันคอลายหมากรุกสีขาวแดง มีพู่ห้อย ทำจากผ้าฝ้าย ชีมักเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ประจำชาติจอร์แดนและเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแบบทหารจอร์แดน

กูฟียะห์ยังเป็นสัญลักษณ์สำคัญของชาวปาเลสไตน์ ในอดีตมีเพียงชาวบ้านและชาวนาสวมกูฟียะห์สีขาวกับอะกัล ส่วนคนในเมืองและชนชั้นนำสวมหมวกเฟซ () กระทั่งการกบฏของชาวอาหรับในปาเลสไตน์ ค.ศ. 1936–1939 ที่ทุกคนเปลี่ยนมาสวมกูฟียะห์เหมือนกันตามคำสั่งของผู้บัญชาการกบฏชาวอาหรับ กูฟียะห์กลับมามีความสำคัญช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อชาวปาเลสไตน์เริ่มขบวนการต่อต้านและยัสเซอร์ อาราฟัต ผู้นำองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์สวมใส่จนเป็นเอกลักษณ์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:เครื่องประดับศีรษะ
หมวดหมู่:วัฒนธรรมอาหรับ
หมวดหมู่:เครื่องแต่งกายอาหรับ
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เครื่องแต่งกายของชาวเอเชีย
หมวดหมู่:ชาตินิยมปาเลสไตน์
พิธีสารอัลมา-อาตา

**พิธีสารอัลมา-อาตา** เป็นคำประกาศก่อตั้งและหลักการของเครือรัฐเอกราช ผู้นำของรัสเซีย ยูเครน และเบลารุสได้ตกลงในข้อตกลงเบโลเวจาเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2534 โดยประกาศว่าสหภาพโซเวียตล่มสลายและก่อตั้งเครือรัฐเอกราช ในวันที่ 21 ธันวาคม 2534 อาร์มีเนีย อาเซอร์ไบจาน เบลารุส คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน มอลโดวา รัสเซีย ทาจิกิสถาน เติร์กเมนิสถาน ยูเครน และอุซเบกิสถาน เห็นด้วยกับพิธีสารอัลมา-อาตา และก่อตั้งเครือรัฐเอกราชอย่างเป็นทางการ ข้อตกลงหลังนี้รวมถึงผู้ลงนามเดิมสามรายในข้อตกลงเบโลเวจา ตลอดจนอดีตสาธารณรัฐโซเวียตอีกแปดแห่ง จอร์เจียเป็นอดีตสาธารณรัฐเพียงแห่งเดียวที่ไม่ได้เข้าร่วม ในขณะที่ลิทัวเนีย ลัตเวีย และเอสโตเนียปฏิเสธที่จะเข้าร่วม เนื่องจากรัฐบาลของพวกเขาระบุว่ารัฐบอลติกถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียตอย่างผิดกฎหมายในปี 2483

พิธีสารประกอบด้วยคำประกาศ ข้อตกลงสามฉบับ และภาคผนวกแยกกัน นอกจากนี้ จอมพลเยฟเกนี ชาปอชนีคอฟ ได้รับการยืนยันให้ดำรงตำแหน่งรักษาการผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพเครือรัฐเอกราช มีการลงนามสนธิสัญญาแยกต่างหากระหว่างเบลารุส คาซัคสถาน รัสเซีย และยูเครน "เกี่ยวกับมาตรการร่วมกันในเรื่องอาวุธนิวเคลียร์"

พิธีสารอัลมา-อาตาได้ขจัดข้อสงสัยใด ๆ ที่ว่าสหภาพโซเวียตไม่ดำรงอยู่อีกต่อไป "ในฐานะหัวเรื่องของกฎหมายระหว่างประเทศและความเป็นจริงทางภูมิรัฐศาสตร์" (ตามคำนำของข้อตกลงเบโลเวจา) เนื่องจากสาธารณรัฐที่เหลืออยู่ 11 แห่งจากทั้งหมด 12 แห่งได้ประกาศว่าสหภาพโซเวียตได้ล่มสลายแล้ว ผู้ลงนามยอมรับการลาออกของมีฮาอิล กอร์บาชอฟ ประธานาธิบดีโซเวียต โดยเขากล่าวกับซีบีเอสนิวส์ว่าเขาจะลาออกเมื่อเห็นว่าเครือรัฐเอกราชถูกจัดตั้งจริง กอร์บาชอฟลาออกในวันที่ 25 ธันวาคม และสภาโซเวียตแห่งสาธารณรัฐแห่งสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตลงมติยุบสหภาพโซเวียตในวันที่ 26 ธันวาคม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*The Alma-Ata Protocols (Russian language). Archive of Egor Gaidar 
*The Alma-Ata Protocols (Russian language) 
*English translation

หมวดหมู่:เครือรัฐเอกราช
หมวดหมู่:การล่มสลายของสหภาพโซเวียต
จังหวัดมย่องเมียะ

**จังหวัดมย่องเมียะ** () เป็นจังหวัดหนึ่งของภาคอิรวดีทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศพม่า ประกอบด้วยเมืองจำนวน 5 เมือง มย่องเมียะเป็นเมืองหลักของจังหวัดนี้

จังหวัดมย่องเมียะก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1893 โดยแยกออกจากจังหวัดพะสิม มีพื้นที่  และประชากร 280,000 คน และมีความหนาแน่น 104 คนต่อตารางไมล์ จังหวัดนี้เป็นพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำติดกับทะเลทางทิศใต้และมีแม่น้ำหลายสายไหลผ่าน ประชากรเกือบทั้งหมดในจังหวัดนี้ประกอบอาชีพปลูกข้าวและทำประมง

จังหวัดนี้ประกอบด้วย 3 อำเภอ คืออำเภอมย่องเมียะ, อำเภอเอนแม และอำเภอว่าแคมะ ในเขตอำเภอมี 50 แขวง 489 ตำบล และ 2,557 หมู่บ้าน

จากการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2014 ประชากรของจังหวัดมย่องเมียะอยู่ที่ 780,576 คน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จังหวัดในภาคอิรวดี
วอลเลย์บอลนิวซีแลนด์วิมินส์คลับแชมเปียนชิปส์

**วอลเลย์บอลนิวซีแลนด์วิมินส์คลับแชมเปียนชิปส์** () เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงระดับประเทศที่สำคัญที่สุดของประเทศนิวซีแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1968
 จัดขึ้นโดยวอลเลย์บอลนิวซีแลนด์ (วีเอ็นซี) ซึ่งการแข่งขันแบ่งออกเป็นสามดิวิชัน ได้แก่ ดิวิชัน 1 ดิวิชัน 2 และ ดิวิชัน 3

## ทำเนียบผู้ชนะเลิศ

## ดูเพิ่ม
* วอลเลย์บอลนิวซีแลนด์เมนส์คลับแชมเปียนชิปส์
* เมนส์เนชันแนลวอลเลย์บอลลีก
* วิมินส์เนชันแนลวอลเลย์บอลลีก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Volleyball New Zealand 

หมวดหมู่:วอลเลย์บอลในประเทศนิวซีแลนด์
นิวซีแลนด์
หมวดหมู่:วอลเลย์บอลหญิงลีก
หมวดหมู่:ลีกกีฬาในประเทศนิวซีแลนด์
หมวดหมู่:ลีกกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511
ซุนไค

**ซุนไค** (ค.ศ. 240-305) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **สฺวิน ข่าย** () ชื่อรอง **เม่าปั๋ว** () หรือ **จื๋อจฺวี่** ()  เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ภายหลังเป็นขุนนางและขุนพลของราชวงศ์จิ้นตะวันตก

## ประวัติ
ซุนไคเป็นชาวอำเภออิ่งอิน (潁陰縣 *อิ่งอินเซี่ยน*) เมืองเองฉวน (穎川郡 *อิ่งชฺวานจฺวิ้น*) ซึ่งอยู่ในนครสฺวี่ชาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน บิดาของซุนไคคือสฺวิน อี้ (荀霬) สวิน อี้เป็นบุตรชายคนรองของซุนหุน (荀惲 *สฺวิน ยฺวิ่น*) ที่เกิดกับเจ้าหญิงอานหยาง (安陽公主 *อานหยางกงจู่*) บุตรสาวของโจโฉ ซุนหุนเป็นบุตรชายคนโตของซุนฮก (荀彧 *สฺวิน ยฺวี่*) ซุนไคจึงเป็นเหลนของทั้งซุนฮกและโจโฉ มารดาของซุนไคคือเจ้าหญิงหนานหยาง (南陽公主 *หนานหยางกงจู่*) เจ้าหญิงหนานหยางเป็นบุตรสาวของสุมาอี้และจาง ชุนหฺวา (張春華) เป็นน้องสาวของสุมาสูและสุมาเจียว ซุนไคจึงเป็นหลานตาของสุมาอี้

ในปี ค.ศ. 263 ระหว่างการศึกที่วุยก๊กพิชิตจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริ ซุนไคเข้าร่วมในทัพหลักของจงโฮยผู้เป็นขุนพลพิทักษ์ภาคตะวันตก (鎮西將軍 *เจิ้นซีเจียงจฺวิน*) ซึ่งบุกเข้าตีเมืองฮันต๋ง (漢中 *ฮั่นจง*) โดยซุนไคมีตำแหน่งเป็นผู้พิทักษ์ทัพ (護軍 *ฮู่จฺวิน*) จงโฮยมอบหมายให้ซุนไคนำกำลังทหาร 10,000 นายยกไปปิดล้อมเจียวปิน (蔣斌 *เจี่ยง ปิน*) ขุนพลจ๊กก๊กตำแหน่งผู้พิทักษ์ทัพที่รักษาอำเภอฮั่นเสีย (漢城縣 *ฮั่นเฉิงเซี่ยน*; ปัจจุบันคืออำเภอเหมี่ยน มณฑลฉ่านซี)

ในช่วงศักราชเสียนซี (咸熙; ค.ศ. 264-265) ในรัชสมัยของจักรพวรรดิโจฮวน วุยก๊กฟื้นฟูระบบบรรดาศักดิ์ห้าขั้น ซุนไคได้รับการแต่งตั้งให้มีบรรดาศักดิ์หนานตุ้นจื่อ (南頓子)

ในรัชสมัยของสุมาเอี๋ยนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์จิ้นตะวันตก ซุนไคดำรงตำแหน่งเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 *ชื่อจง*) และมหาขุนพลพิทักษ์ทัพ (鎮軍大將軍 *เจิ้นจฺวินต้าเจียงจฺวิน*) ภายหลังได้ย้ายไปเป็นรองราชเลขาธิการฝ่ายซ้าย (尚書左僕射 *ช่างชูจั่วผูเย่*)

ในปี ค.ศ. 291 จักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้ทรงแต่งตั้งให้ซุนไคเป็นผู้บังคับการมณฑลราชธานี (司隸校尉 *ซือลี่เซี่ยวเว่ย์*) ในช่วงเวลานั้นลูกพี่ลูกน้องของซุนไคเสียชีวิต ซุนไคจึงถวายฎีกาขอไปร่วมไว้ทุกข์ ราชสำนักออกพระราชโองการอนุญาต แต่ซุนไคไม่ไปร่วมไว้ทุกข์ให้ลูกพี่ลูกน้องตามที่ขออนุญาตไว้ กลับไปเยี่ยมจวนของหยาง จฺวิ้น (楊駿) ที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แทน ฝู่ เสียน (傅咸) ถวายฎีกาถึงราชสำนักเพื่อตำหนิซุนไคด้วยเรื่องดังกล่าวนี้

ในช่วงสงครามแปดอ๋อง ซุนไคอยู่ใต้บังคับบัญชาของซือหม่า เยฺว่ (司馬越) ผู้เป็นอ๋องแห่งตองไฮ (東海王 *ตงไห่หวาง*) ต่อมาซุนไคเสียชีวิตด้วยอาการป่วยในปี ค.ศ. 305 ได้รับสมัญญานามว่า "ชุ่นกง" (順公)

## หมายเหตุ

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายสามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
* ฝาง เสฺวียนหลิง (648). *[[จิ้นชู]]*.
* หลี ฝ่าง (คริสต์ศตวรรษที่ 10). *[[ไท่ผิงยฺวี่หล่าน]]*.
* ซือหม่า กวาง (1084). *[[จือจื้อทงเจี้ยน]]*.
* ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). *[[สามก๊ก]]* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*), ตอนที่ 92.

หมวดหมู่:ขุนพลของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ขุนนางของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ข้าราชการในยุคราชวงศ์จิ้น
หมวดหมู่:ขุนพลในยุคราชวงศ์จิ้น
Leg curl

thumb|right|350px|leg curl แบบนอน
**leg curl** หรือ **hamstring curl** เป็นการออกกำลังกายแบบแยกกล้ามเนื้อที่ออกแรงกล้ามเนื้อต้นขาด้านหลัง
โดยงอขาท่อนล่างทวนแรงต้านไปทางก้น 
มีอยู่สามประเภท
คือแบบนั่ง แบบนอน และแบบยืน

การออกกำลังกายอื่นๆ ที่สามารถใช้เพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อดังกล่าวรวมถึงท่า 
glute-ham raise (คือการยกตัวขึ้นที่เข่าจากท่านอนคว่ำโดยขาส่วนล่างล็อกไว้กับเครื่อง)
และท่าเดดลิฟต์


ไฟล์:Amanda Françozo At The Runner Sports-5.jpg|แบบยืน ท่าเมื่อออกแรงงอขาจนสุด
ไฟล์:Seated-leg-curl-2.png|แบบนั่ง ท่าเริ่มต้น
ไฟล์:Seated-leg-curl-1.png|แบบนั่ง ท่าเมื่อออกแรงงอขาจนสุด


## เชิงอรรถและอ้างอิง

หมวดหมู่:การออกกำลังกายโดยใช้น้ำหนัก
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก]] กันยายน พ.ศ. 2535** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง และอำเภอเนินมะปราง

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
* จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

## อ้างอิง

พิษณุโลก
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดพิษณุโลก
หนานหยาง (ภูมิภาค)

**หนานหยาง** () หรือ **นันยาง** (อักษรโรมัน: Nanyang) เป็นคำจากภาษาจีนที่ใช้เรียกภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ตามชายฝั่งของจีนใต้เป็นต้นไป ที่มีลักษณะอบอุ่นและอุดมสมบูรณ์ บริเวณนี้ยังเป็นที่รู้จักอีกในชื่อ 'ทะเลใต้' หรือ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คำนี้นำมาใช้โดยทั่วไปในกลุ่มชาติพันธุ์จีนโพ้นทะเลในตะวันออกเฉียงใต้เพื่อเรียกภูมิภาคของตนเอง ในลักษณะเพื่อให้ต่างกันกับ *ซีหยาง* () หมายถึงโลกตะวันตก และ *ตงหยาง* () หมายถึงญี่ปุ่น สื่อจีนใช้คำว่าหนานหยางโดยทั่วไปเพื่อเรียกภูมิภาคที่กินพื้นที่จากตอนเหนือคือยูนนานในจีนจนถึงตอนใต้คือสิงคโปร์ และจากตะวันออกคือพม่าจนถึงตะวันตกคือเวียดนาม นอกจากนี้ยังอาจหมายรวมถึงเขตแดนของบรูไน, มาเลเซียตะวันออก, ติมอร์ตะวันออก, อินโดนีเซีย และ ฟิลิปปินส์ สำหรับชาวจีนแล้ว หนานหยางมีความสำคัญเช่นกันสำหรับธุรกิจการค้า เป็นหนึ่งในคู่ค้าสำคัญของจีนในอดีต อันประกอบด้วยสามเส้นทางการค้าหลัก คือที่ผ่านพม่า, ผ่านเวียดนาม และผ่านลาว

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Urban dimension of the political economy of Nanyang ethnicity
*Art of Island Southeast Asia, a full text exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art
เฮนรี ทิงเกิล ไวลด์

**เฮนรี ทิงเกิล ไวลด์**, RNR (; 21 กันยายน ค.ศ. 1872 – 15 เมษายน ค.ศ. 1912) เป็นนายทหารเรือชาวอังกฤษผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าเจ้าหน้าที่ประจำเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก (RMS *Titanic*) เขาเสียชีวิตเมื่อเรือลำนี้อับปางลงระหว่างการเดินทางครั้งแรกในเดือนเมษายน ค.ศ. 1912

## ชีวิตช่วงต้น

## เรือไททานิก

## มรดก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาร์เอ็มเอส ไททานิก
ซีเอ็นเอ (เครือข่ายโทรทัศน์)

**ซีเอ็นเอ** (; เขียนในรูป cna; อักษรย่อจากชื่อเดิม **แชนแนลนิวส์เอเชีย**; Channel NewsAsia) เป็นช่องโทรทัศน์ข่าวระหว่างประเทศสัญชาติสิงคโปร์ ซึ่งมีมีเดียคอร์ บริษัทเครือด้านสื่อของรัฐ เป็นเจ้าของ ซีเอ็นเอออกอากาศโดยไม่มีค่าเข้าชมในประเทศ และต่างประเทศแบบมีค่าสมัครรับชมใน 29 ประเทศและดินแดนในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก นอกจากนี้ยังถ่ายทอดสดทางแพลตฟอร์ม มีวอตช์ ของมีเดียคอร์ ในประเทศสิงคโปร์ และทางแพลตฟอร์มแฟสต์อื่น ๆ และทางยูทูบ ทั่วโลก

ซีเอ็นเอวางตัวเป็นทางเลือกสำหรับสื่อนานาชาติแบบตะวันตกที่นำเสนอข่าวจาก "มุมมองแบบเอเชียมุมหนึ่ง" ซีเอ็นเอออกอากาศและผลิตสื่อใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก แต่ผลิตข่าวสารและเหตุการณ์ปัจจุบันในภาษาราชการของสิงคโปร์ภาษาอื่น ๆ คือภาษาจีนกลาง, ภาษามาเลย์ และภาษาทมิฬ ซึ่งออกอากาศทางช่องทางท้องถิ่นของมีเดียคอร์ในภาษานั้น ๆ ในอดีต ช่อง 5 ของซีเอ็นเอ เคยออกอากาศซิมูลคาสต์ (simulcast) จากช่องซีเอ็นเอในระหว่างวัน แต่ยกเลิกไปในวันที่ 1 พฤษภาคม 2019 ซึ่งใช้บล็อกอ็อกโตแทน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ช่องข่าว
หมวดหมู่:เครือข่ายโทรทัศน์
หมวดหมู่:บริษัทของสิงคโปร์
ชาลส์ ไลทอลเลอร์

นาวาโท **ชาลส์ เฮอร์เบิร์ต ไลทอลเลอร์**, DSC & Bar, RD, RNR (; 30 มีนาคม ค.ศ. 1874 – 8 ธันวาคม ค.ศ. 1952) เป็นนักเดินเรือและนายทหารเรือชาวบริติชผู้ดำรงตำแหน่งต้นหนของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก (RMS *Titanic*) ระหว่างที่เรือกำลังจม และในฐานะเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบการอพยพผู้โดยสารขึ้นเรือชูชีพด้านซ้ายของเรือ ไลทอลเลอร์ได้บังคับใช้กฎอย่างเคร่งครัดในการให้สิทธิผู้หญิงและเด็กขึ้นเรือชูชีพก่อน โดยไม่อนุญาตให้ผู้ชายคนใดขึ้นเรือชูชีพเว้นแต่จะจำเป็นต้องใช้เป็นลูกเรือเสริม เขาเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสที่สุดที่รอดชีวิตจากภัยพิบัติครั้งนั้น ไลทอลเลอร์ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการในราชนาวีระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และถึงแม้จะสั่งการให้กระทำการที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นอาชญากรรมสงครามขณะปฏิบัติการปราบเรือดำน้ำ เขาก็ได้รับเหรียญกล้าหาญถึงสองครั้ง ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง หลังเกษียณอายุ เขาได้บริจาคเรือยอช์ตส่วนตัวชื่อซันดาวเนอร์ (*Sundowner*) ให้ใช้ในการถอนทัพที่เดิงแกร์ก โดยอาสาขับเรือลำนี้ร่วมกับเรือลำเล็กอื่น ๆ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาร์เอ็มเอส ไททานิก
เจมส์ พอล มูดี

**เจมส์ พอล มูดี** (; 21 สิงหาคม ค.ศ. 1887 – 15 เมษายน ค.ศ. 1912) เป็นนักเดินเรือชาวบริติชผู้ดำรงตำแหน่งต้นเรือที่หกของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก (RMS *Titanic*) เขาเสียชีวิตขณะที่เรือลำนี้จมลงในระหว่างการเดินทางครั้งแรก

## ชีวิตช่วงต้น

## อาชีพ

## เรือไททานิก

## มรดก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาร์เอ็มเอส ไททานิก
วัดพระคงฤๅษี

**วัดพระคงฤๅษี** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ดินวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 2.5 ตารางวา

## ประวัติ
วัดพระคงฤๅษีสร้างเมื่อ พ.ศ. 1200 ในสมัยพระนางจามเทวี ครองเมืองหริภุญชัย มีระบุใน *[[จามเทวีวงศ์]]* ว่าหลังที่พระนางได้เสวยราชสมบัติเป็นกษัตริย์แล้ว ได้ทรงโปรดและชักชวนเหล่าอาณาราษฎร์ให้สร้างพระอารามน้อยใหญ่ ไว้ถึง 2000 วัด และได้สร้างมหาวิหารประจำทิศต่าง ๆ ของเมืองมี 5 วัดด้วยกันคือ วัดอาพัทธาราม (วัดพระคงฤาษี), วัดมหาลดาราม (วัดสังฆาราม) ,วัดมหาวราราม (วัดมหาวัน), วัดอรัญญิกรัมมาราม (วัดดอนแก้ว), วัดมูลการาม (วัดรมณียาราม) โดยพระนางจามเทวีโปรดให้สร้างวัดนี้ขึ้นเพื่อถวายพระภิกษุที่มาจากลังกา ใช้เป็นที่พำนักและบำเพ็ญสมณะธรรมเป็นที่บรรจุ "พระคง" 

ในตำนานระบุว่า ฤๅษีวาสุเทพได้ใช้ไม้เท้ากรีดพื้นเพื่อเขียนแผนผังเมืองลำพูนตรงพระเจีดย์นี้ พระนางจามเทวีจึงทรงสร้างพระเจดีย์ขึ้นเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยม แล้วให้นายช่างแกะสลักเป็นรูปพระฤาษีทั้ง 4 ตนไว้ แต่ละตนถือไม้เท้าในมือ รูปปั้นแกะสลักฤาษีสร้างด้วยศิลาแดงเมื่อทำเสร็จแล้วได้นำไปบรรจุไว้ภายในซุ้มประตูทั้ง 4 ด้านของพระเจดีย์ โดยทางทิศเหนือเป็นรูปวาสุเทพฤาษี ทิศตะวันออกเป็นรูปพระพรหมฤาษี ทิศตะวันตกเป็นรูปของพระสมณนารคฤาษี ทิศใต้เป็นรูปของสุกกทันตฤาษี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513

## อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาการเปรียญและกุฏิสงฆ์ ปูชนีย์วัตถุเจดีย์ 2 องค์ บรรจุพระคง (ดำ-แดง) สิ่งก่อสร้างภายในวัดได้ถูกบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่ไปหมดแล้ว แม้แต่เจดีย์ที่มีลักษณะแปลกกว่าเจดีย์องค์อื่นในเมืองลำพูน เมื่อมีการบูรณะมีการเปิดกรุเจดีย์และขุดพบพระพิมพ์ดินเผาศิลปะหริภุญไชยคือ พระคงและพระบางเป็นจำนวนมาก พระคงเป็นพระเครื่องที่มีความศักดิ์สิทธิ์ และเป็นที่นับถืออีกองค์หนึ่งของเมืองลำพูน

## อ้างอิง

พระคงฤๅษี
บอลพาร์ก เดะ สึกามาเอเตะ!

เป็นมังงะของญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยทัตสึโร ซูงะ ได้เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะแนว''เซเน็ง'' *[[Morning (magazine)|มอร์นิง]]* ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2563 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโออีเอ็มที สแควร์ เริ่มออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนจนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2568

## ตัวละคร
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:

## สื่อ
### มังงะ
*โบรุปาคุ เดะ สึคามาเอเตะ!*เขียนและวาดภาพโดยทัตสึโร ซูกะ ได้เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะแนว''เซเน็ง''*[[Morning (magazine)|มอร์นิง]]*ของสำนักพิมพ์โคดันชะ เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2563 ตอนต่าง ๆ ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(*[[ทังโกบง]]*)จำนวน 18 เล่ม ณ เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2568

### อนิเมะ
มีการประกาศสร้างซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ซีรีส์เรื่องนี้ผลิตโดยสตูดิโออีเอ็มที สแควร์ และกำกับโดยจุนอิจิ คิตะมูระ พร้อมกับบทที่เขียนโดยชิเกรุ มูราโกชิ ออกแบบตัวละครโดยฟูมิโอะ อีดะ และแต่งเพลงประกอบโดยโมนากา ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 2 เมษายนจนถึงวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2568 ทางช่องทีวีโตเกียวและช่องในเครือข่าย เพลงเปิดของเรื่องคือ "Hurray!!" ร้องโดย  ขณะที่เพลงปิดของเรื่องคือ  ร้องโดย ฟัยรูซ ไอ, อิกูมิ ฮาเซงาวะ, มายะ อูจิดะ, มายุ ซางาระ และเป็นตัวละครของตนตามลำดับ ครันชีโรลได้สตรีมซีรีส์นี้

#### รายชื่อตอน

## ผลตอบรับ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2567 ซีรีส์ดังกล่าวมีการจำหน่ายไปแล้วมากกว่า 200,000 เล่ม

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
*

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะเกี่ยวกับเบสบอล
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
หมวดหมู่:อนิเมะของครันชีโรล
หมวดหมู่:อีเอ็มที สแควร์
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์โคดันชะ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
อาสนวิหารการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ (อัลมาเตอ)

**อาสนวิหารการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์** ( *Vosnesenskiy sobor*,  *Voznesensk kafedraly shirkeýi*) หรือ **อานสวิหารเซนคอฟ** (Zenkov Cathedral) เป็นอาสนวิหารออร์ทอดอกซ์รัสเซียที่ตั้งอยู่ในสวนปันปีลอฟในนครอัลมาเตอ ประเทศคาซัคสถาน ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อปี 1907 โดยใช้ไม้ประกอบกับโดยไม่ใช้ตะปูเลย อาสนวิหารมีความสูง 56 เมตร และมีการอ้างว่าเป็นโบสถ์ไม้ที่สูงที่สุดอันดับสองของโลก

ส่วนหอระฆังสร้างขึ้นในปี 1906 และอาสนวิหารรอดพ้นจากแผ่นดินไหวปี 1911 โดยมีความเสียหายเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแม้ว่าจะสร้างขึ้นโดยไม่ใช้ตะปูเลย นักบวชบางรูปเชื่อว่านี่เป็นพลังอำนาจจากพระเป็นเจ้าทรงช่วยให้รอดจากการพังทลายลงมา การตัดสินใจไม่ใช้ตะปูสักตัวเดียวในการสร้างอาสนวิหารนี้อาจมีที่มาจากการผูกโยงตะปูเข้ากับเรื่องราวการตรึงกางเขนพระเยซูด้วยตะปู โครงสร้างภายในอาคารสร้างขึ้นในเวิร์กช็อปศิลปะในมอสโกและเคียฟ ส่วนฉากแท่นบูชาเป็นผลงานวาดโดย เอ็น ฮลูดอฟ (N. Khludov) 

หลังการปฏิวัติรัสเซีย อาสนวิหารถูกแปรสภาพมาใช้งานเป็นอาคารพิพิธภัณฑ์รัฐกลางของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค และในระหว่างปี  1930 ถึง 1940 ใช้งานโดยองค์การสาธารณะมีชื่อ บนหอระฆังต่อมายับมีการนำเอาตัวส่งสัญญาณวิทยุขึ้นไปติดตั้ง ซึ่งเป็นตัวส่งสัญญาณวิทยุแรกในนครอัลมาเตอ อาสนวิหารได้รับการบูรณะในปี 1973 ถึง 1976 และในปี 1995 ได้ส่งคืนอำนาจเหนืออาสนวิหารแก่คริสต์จักร หลังการบูรณะเพิ่มเติมในภายหลัง ท้ายที่สุดในปี 1997 จึงเริ่มกลับมาประกอบศาสนกิจอีกครั้ง ในปี 2017 ถึง 2020 ได้มีการบูรณะใหญ่อาสนวิหารอีกครั้ง ปัจจุบันอาสนวิหารเปิดให้เข้าชมสำหรับศาสนิกชนและบุคคลนอกศาสนา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศคาซัคสถาน
หมวดหมู่:อัลมาเตอ
ญะร็อช

**ญะร็อช** () หรือ **เกราซา** (, , ) เป็นนครในภาคเหนือของประเทศจอร์แดน ศูนย์กลางการปกครองของเขตผู้ว่าราชการญะร็อช มีประชากร 50,745 คน ณ ปี 2015 

หลักฐานเก่าแก่ที่สุดของการตั้งรกรากในญะร็อชสามารถย้อนไปถึงยุคหินใหม่ ดังที่พบในแหล่งตัลอะบูซอวัน (Tal Abu Sowan) ซึ่งมีการค้นพบซากโครงกระดูกมนุษย์ที่อายุ 7500 ปีก่อนคริสต์กาล ญะร็อชเฟื่องฟูมากในสมัยกรีก เฮลเลนนิสติก โรมัน และไบแซนไทน์ จนถึงกลางศตวรรษที่ 8 เมื่อเกิดแผ่นดินไหวกาลิลีในปี 749 และแผ่นดินไหวตามอีกจำนวนหนึ่งทำลายนครไปมาก กระนั้น ในปี 1120 ซะฮีร์ อัดดีน ตอฆเตคิน แห่งดามัสกัส ได้สั่งให้กองพลขนาด 40 คนสร้างป้อมปราการขึ้นในญะร็อช ปัจจุบันไม่ทราบแน่ชัดว่าป้อมนี้อยู่ที่ใดของเมือง แต่เข้าใจว่าเป็นจุดสูงสุดทางตะวันออกเฉียงเหนือของประตูเมือง ก่อนจะถูกครอบครองและทำลายทิ้งจนหมดในปี 1121 โดยบอลด์วินที่สอง กษัตริย์แห่งเยรูซาเลม หลังจากนั้นมา บรรดานักรบครูเสดพากันทิ้งร้างนครญะร็อชและถอยทัพไปตั้งอยู่ที่ซะกิบทางตะวันออกแทน

ญะร็อชถูกทิ้งร้างกระทั่งปรากฏอีกครั้งในบันทึกทางประวัติศาสตร์เมื่อต้นสมัยปกครองของออตโตมันในต้นศตวรรษที่ 16 ในบันทึกสำมะโนประชากรปี 1596 ระบุว่ามี 12 ครัวเรือนที่เป็นมุสลิมอยู่ในญะร็อช กระนั้น นักโบราณคดีพบหลักฐานของหมู่บ้านมัมลุกขนาดเล็กตั้งอยู่ที่เขตเหนือของเมือง ซึ่งบ่งบอกว่ามีการกลับมาตั้งรกรากในญะร็อชแล้วก่อนสมัยออตโตมัน การขุดค้นทางโบราณคดีตั้งแต่ปี 2011 แสดงให้เห็นว่าญะร็อชในสมัยยุคกลางอิสลามมีหลักฐานสิ่งปลูกสร้างและเครื่องปั้นดินเปาจากสมัยยุคกลางอิสลาม/มัมลุก ซากของนครโบราณนี้เริ่มค่อย ๆ ปรากฏตัวอีกครั้งจากการขุดค้นหลายครั้งนับตั้งแต่ปี 1925 และยังดำเนินอยู่ในปัจจุบัน

ปัจจุบัน ญะร็อชเป็นที่ตั้งของหนึ่งในซากนครกรีกโรมันที่อนุรักษ์สภาพไว้ดีที่สุด จนได้รับสมญาว่าเป็นปอมเปอีแห่งตะวันออกกลาง รวมถึงเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวหนึ่งของจอร์แดนเหนือ ด้วยยอดเข้าชม 330,000 คนในปี 2018 ถือเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในประเทศ ทุก ๆ ปี นครจะจัดเทศกาลญะร็อช ซึ่งเป็นหนึ่งในกิจกรรมวัฒนธรรมแนวหน้าของตะวันออกกลางที่มีผู้เข้าร่วมชมหลายพันคนต่อป

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในประเทศจอร์แดน
อาสนวิหารแม่พระปฏิสนธินิรมล (ดิลี)

**อาสนวิหารมหานครแม่พระปฏิสนธินิรมล** () ในนครดิลี เมืองหลวงของประเทศติมอร์ตะวันออก เป็นโบสถ์หลักของอัครสังฆมณฑลดิลี

## ประวัติศาสตร์
มีการวางแผนก่อสร้างอาสนวิหารเริ่มต้นในปี 1984 โดยรัฐบาลของอินโดนีเซียเป็นผู้ให้เงินทุนรวมกว่า 235,000 ดอลลาร์สหรัฐ อาสนวิหารซึ่งจะสร้างขึ้นบนที่ดินขนาด 10,000 ตารางเมตร จะมีขนาดของอาคาร 1,800 ตารางเมตร และสามารถจุคนได้ 2,000 คน ประธานาธิบดีอินโดนีเซีย ซูฮาร์โต เดินทาบมาประกอบพิธีเปิดอาสนวิหารอย่างเป็นทางการในวันที่ 2 พฤศจิกายน 1988 โดยมีบิชอปแห่งดิลี Carlos Filipe Ximenes Belo เข้าร่วมในพิธี

ในเดือนตุลาคม 1989 สมเด็ตพระสันตปาปายอห์น ปอล ที่สอง เสด็จเยือนอาสนวิหารแชะประกอบพิธีเสก

อาสนวิหารมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อการเรียกร้องซึ่งเอกราชของติมอร์ตะวันออก ด้วยผู้นำเช่นบิชอปเบลู ผู้รับรางวัลโนเบล แนะนำให้ชาวติมอร์เดินเข้าคูหาเลือกตั้งด้วยจิตวิญญาณของความละอายเช่นพระเยซูคริสต์ (humility of Jesus Christ)

ขณะก่อสร้างอาสนวิหาร โบสถ์นักบุญอันตนใช้งานเป็นอาสนวิหารชั่วคราวประจำนครดิลีแทน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศติมอร์ตะวันออก
หมวดหมู่:ดิลี
อะห์มัด อัลเญนดี

**อะห์มัด อัลเญนดี** (; 1 มีนาคม ค.ศ. 2000 – ) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชาวอียิปต์ เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งประเภทชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รวมถึงได้แข่งโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 และคว้ารางวัลเหรียญทองให้แก่ประเทศอียิปต์ นอกจากนี้ เขายังคว้ารางวัลเหรียญทองให้แก่อียิปต์ในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 โดยทำลายสถิติทั้งโอลิมปิกและโลกด้วยคะแนน 1,555 คะแนน โดยเขาเป็นนักกีฬาคนแรกจากทวีปแอฟริกาที่ได้รับเหรียญรางวัลจากรายการดังกล่าว รวมถึงเหรียญทองโอลิมปิกในปัญจกีฬาสมัยใหม่

ในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 อัลเญนดีอยู่ในอันดับที่ 13 จากการแข่งฟันดาบ, ว่ายน้ำ และขี่ม้า โดยตามหลังผู้นำและผู้คว้าเหรียญทองในตอนท้ายอย่างโจ ชุง อยู่ 50 คะแนน ที่หมายความว่าเขาเริ่มการแข่งเลเซอร์รันรอบสุดท้ายหลังจากชุงไป 50 วินาที ซึ่งเขาได้ตามหลังคู่แข่งทั้งหมดในช่วงวิ่งเลเซอร์ และเป็นผู้นำในช่วง 800 เมตรสุดท้าย กระทั่งในที่สุดเขาก็จบอันดับสอง โดยตามหลังชุงเพียงไม่ถึงห้าวินาที ทั้งนี้ เขาเป็นผู้ถือธงอย่างเป็นทางการของประเทศของเขาในการแข่งปารีส 2024 ร่วมกับนักยกน้ำหนักหญิงที่ชื่อซาเราะฮ์ อะห์มัด และเมื่อไม่นานมานี้ เขายังได้ฝึกซ้อมที่สโมสรกีฬาสโมฮะฮ์ในเมืองอะเล็กซานเดรียสำหรับการแข่งโอลิมปิกเช่นกัน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชายชาวอียิปต์
หมวดหมู่:นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
หมวดหมู่:นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
อีสทอลีฟ

**อีสทอลีฟ** (ปาทาน และ ดารี: استالف; Istālif) เป็นหมู่บ้านในประเทศอัฟกานิสถานที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ทาจิก ตั้งอยู่ห่างไป  ทางเหนือของนครคาบูล ที่ความสูง  จากระดับน้ำทะเล ในที่ราบโชมาลี ศูนย์กลางของอำเภออีสทอลีฟ แคว้นคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน

อีสทอลีฟเป็นที่รู้จักดีที่สุดจากองุ่นและเครื่องปั้นดินเผาทำมือ โดยเฉพาะเครื่องเคลือบสีเทอร์ควอยส์ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเคลือบจากอีสทอลีฟ นักวิชาการชาวญี่ปุ่น มิตซุคุนิ โยชิดะ (Mitsukuni Yoshida) เดินทางเยือนอีสทอลีฟในทศวรรษ 1960 ระหว่างการเดินทางเยี่ยมชมหมู่บ้านผู้ผลิตเครื่องปั้นดินเผาต่าง ๆ ในเปอร์เซียใหญ่ เขาบันทึกว่าอีสทอลีฟในเวลานั้นมีประชากร 300 คน และมีเตาเผาเครื่องปั้นดินเผา 25 เตา 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หมู่บ้านในประเทศอัฟกานิสถาน
โนยูเทิร์นซินโดรม

**โนยูเทิร์นซินโดรม** (; **NUTS**, ) เป็นคำที่บัญญัติครั้งแรกโดยนักธุรกิจชาวสิงคโปร์ ซิม วง ฮู เพื่อใช้บรรยายพฤติกรรมทางสังคมของชาวสิงคโปร์ที่มีกรอบความคิดของการต้องปฏิบัติตามคำสั่งจากผู้มีอำนาจมากกว่าอย่างเคร่งครัดก่อนจะเริ่มทำสิ่วมดก็ตาม โดยเขาเปรียบเทียบกฎจราจรในสิงคโปร์กับในต่างประเทศเพื่อใช้อธิบายปรากฏการณ์ดังกล่าว โดยในสิงคโปร์นั้น ผู้ขับขี่ยานพาหนะห้ามกลับรถเว้นแต่ว่ามีป้ายจราจรที่มีไว้พิเศษสำหรับอนุญาตการกลับรถบอก เทียบกับในบาวประเทศที่การกลับรถสามารถทำได้โดยเสรีตราบที่ไม่มีป้ายห้ามกลับรถอยู่ การอุปมานี้นำมาใช้อธิบายความไร้เหตุผลแบบราชการที่เขาต้องเผชิญในสิงคโปร์ซึ่งไปกีดกั้นความคิดสร้างสรรค์ที่รัฐบาลสิงคโปร์เองเป็นผู้สนับสนุน

โนยูเทิร์นซินโดรม ยังเป็นหนึ่งในข้อวิจารณ์หลักของความไม่ยืดหยุ่นของระบบการศึกษาในสิงคโปร์ ซึ่งสอนให้นักเรียนต้องปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่ตั้งคำถามมาตั้งแต่เด็ก ในสังคมที่ผลการเรียนและเอกสารรับรองวุฒิถูกให้ความสำคัญจนต้องแลกกับทักษะชีวิต

ในปี ค.ศ. 2003 สมาชิกรัฐสภาได้นำวลีนี้มาใช้ประกอบการอภิปรายเกี่ยวกับประเด็นการส่งเสริมความเป็นผู้ประกอบการ สมาชิกรัฐสภาห้าคนลงความเห็นเหมือนกันว่า "อุปสรรคใหญ่ที่สุดของชาวสิงคโปร์ในการสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเป็นผู้ประกอบการ คือกรอบความคิดแบบ NUTS"

## อ้างอิง
ป่วงกก

**ป่วงกก** (; แต้จิ๋ว: *Buāng-kok*) หรือ **บูวังกก** (อักษรโรมัน: Buangkok) เป็นย่านในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสิงคโปร์ มีพื้นที่คร่าว ๆ รวมถึงเขตย่อยเดอะทราฟัลการ์ และ คอมพัสซาเวล ในพื้นที่วางแผนโฮวกัง และ เซิงกัง ตามลำดับ กำหนดพื้นที่โดย URA

## ศัพทมูล
ชื่อนี้ได้มาจากชื่อถนน โลรงบูวังโกก (Lorong Buangkok) ซึ่งได้ชื่อ *Buangkok* ซึ่งแปลว่า "หมื่นประเทศ" หรือ "หมื่นก๊ก" มาจากบริษัทผู้ปลูกยาง สิงคโปร์ยูไนเต็ดรับเบอร์พลานเตชั่นส์ จำกัด (Singapore United Rubber Plantations Limited's Chinese) ซึ่งมีชื่อจีนแต้จิ๋วว่า "หมื่นก๊ก" (万国; เพ็งอิม: bhuêng7gog4, ป่วงกก) ชื่อนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับ *Bangkok* (บางกอก)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สถานที่ในประเทศสิงคโปร์
ก้องบ้อง

***ก้องบ้อง*** (, ; , ; ไทใหญ่:  ; ไทยถิ่นเหนือ: เคียนหัว) เป็นผ้าโพกหัวแบบดั้งเดิมของพม่าและแบบดั้งเดิมของกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ในพม่าปัจจุบันและภาคเหนือของประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ที่นับถือศาสนาพุทธเป็นส่วนใหญ่ ได้แก่ พม่า, มอญ, ยะไข่, ไทใหญ่, และ ไทยวน รูปแบบจะแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค แต่มีพื้นฐานคล้ายคลึงกัน

*ก้องบ้อง* ในภาษาพม่าหมายถึง ผ้าโผกศีรษะ เป็นส่วนหนึ่งของชุดพิธีการแบบดั้งเดิม สวมใส่ในงานสังสรรค์และพิธีที่เป็นทางการ *ก้องบ้อง* มักใช้เป็นเครื่องหมายแสดงยศศักดิ์ แม้ว่าจะไม่มีตราสัญลักษณ์หรือลวดลายใด ๆ ก็ตาม *ก้องบ้อง* มักพบได้ทั่วไปในกลุ่มชาติพันธุ์ยะไข่และไทใหญ่

## รูปแบบและการออกแบบ
การออกแบบ *ก้องบ้อง* สมัยใหม่ เกิดขึ้นในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 และเรียกว่า *หม่องแจะตะเย* () เป็น *ก้องบ้อง* สำเร็จรูปที่ทำจากผ้าห่อในโครงหวายและสามารถสวมใส่ได้เช่นสวมหมวก ในยุคอาณานิคม *ก้องบ้อง* ผ้าไหม ที่เรียกว่า "B.A. *ก้องบ้อง*" ซึ่งสวมใส่ในพิธีสำเร็จการศึกษากำลังเป็นที่นิยม

*ก้องบ้อง* มักทำจากผ้าไหมหรือผ้าฝ้าย ขึ้นอยู่กับยศศักดิ์หรือฐานะของเจ้าของ ผ้าโผกศีรษะแบบเก่ามักมีความยาว  และกว้าง  พันศีรษะโดยหมุนตามเข็มนาฬิกา โดยให้ชายผ้าอยู่ทางด้านซ้าย ชายผ้าเป็นลักษณะเด่นหลักของ *ก้องบ้อง* และยังมีความแตกต่างกันไปตามแต่ละชาติพันธุ์อีกด้วย

ชายผ้า *ก้องบ้อง* ของชาวพม่าและชาวมอญมีลักษณะลาดลงและโค้งมน ในขณะที่ชายผ้าของชาวยะไข่และไทใหญ่แผ่ออกเป็นรูปพัด

ปัจจุบันคนส่วนใหญ่ไม่สวม *ก้องบ้อง* แม้แต่ในงานทางการ *ก้องบ้อง* รวมถึงเครื่องแต่งกายพม่าอื่น ๆ ถูกปรับให้มีความคล่องตัว ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงสวม *ก้องบ้อง* สำเร็จรูปที่หุ้มด้วยโครงหวายหรือหวายเทียม

## การใช้งานร่วมสมัย
การใช้ *ก้องบ้อง* ลดลงอย่างมากในช่วงอาณานิคมของอังกฤษ จะสวมใส่เฉพาะในพิธีทางการและงานสังคม เช่น งานแต่ง สมาชิกรัฐสภาที่ได้รับการเลือกตั้งจะต้องสวมครั้งหนึ่งเมื่อปฏิบัติหน้าที่ในรัฐสภา

บนพื้นที่ภูเขาทางตอนเหนือ ชาวเขาเผ่าต่าง ๆ เช่น ล่าหู่, อาข่า และ ปะหล่อง ยังคงสวม *ก้องบ้อง* แต่สวมใส่ในชีวิตประจำวัน และส่วนใหญ่มักทำจากผ้าขนหนู

## ระเบียงภาพ


ไฟล์:Burmese man.jpg|ชายสวมก้องบ้องซึ่งเป็นรูปแบบปลาย ค.ศ. 1890
ไฟล์:Burmese male.jpg|ก้องบ้องแบบพม่าที่มีรูปแบบโดดเด่นช่วงต้นปี ค.ศ. 1900
ไฟล์:Sao Shwe Thaik.jpg|เจ้าส่วยแต้ก สวมก้องบ้องแบบไทใหญ่



## ดูเพิ่ม
* ผ่อโลน
* การแต่งกายของพม่า

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องแต่งกายพม่า
หมวดหมู่:วัฒนธรรมพม่า
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาพม่า
ผ่อโลน

***ผ่อโลน*** (, ) เป็นผ้าคาดประดับศีรษะที่ชายชาวพม่าสวมใส่ โดยเป็นผ้าคาดศีรษะแบบม้วนและมีส่วนยื่นออกมาคล้ายใบไม้ที่ด้านหลัง ในยุคก่อนอาณานิคม *ผ่อโลน* สวมใส่โดยชายในราชสำนักพม่า ปัจจุบัน *ผ่อโลน* สวมใส่โดยเด็กชายในพิธี ชีน-บยุ และนักนาฏศิลป์พม่า

## ระเบียงภาพ


ไฟล์:-Mindon Min-2.JPG|พระเจ้ามินดงสวม *ผ่อโลน*
ไฟล์:Thibaw Min 1885 crop.jpg|พระเจ้าสีป่อสวม *ผ่อโลน*
ไฟล์:Mandalay-Mahamuni-02-Kinder-gje.jpg|เด็กชายชาวพม่าสวม *ผ่อโลน* ในพิธีชีน-บยุ



## ดูเพิ่ม
* ก้องบ้อง
* การแต่งกายของพม่า

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องแต่งกายพม่า
หมวดหมู่:วัฒนธรรมพม่า
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาพม่า
โรงพยาบาลพหลพลพยุหเสนา

**โรงพยาบาลพหลพลพยุหเสนา** บางครั้งเรียกย่อ ๆ ว่า **โรงพยาบาลพหลโยธิน** เป็นโรงพยาบาลที่ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี จัดอยู่ในประเภทโรงพยาบาลศูนย์ของของกระทรวงสาธารณสุข และเป็นโรงพยาบาลหลักของจังหวัดกาญจนบุรี และโรงพยาบาลยังเคยเป็นศูนย์แพทย์ศึกษาของคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล ปัจจุบันเป็นศูนย์แพทย์ศึกษาให้กับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเวสเทิร์น

## ประวัติ

กระทรวงมหาดไทยเริ่มดำเนินการก่อสร้างโรงพยาบาลพหลพลพยุหเสนา เมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2493 โรงพยาบาลแห่งนี้สร้างขึ้นบนพื้นที่ที่เคยใช้เป็นค่ายทหารของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในระหว่างการก่อสร้างทางรถไฟสายมรณะ พื้นที่ดังกล่าวได้รับการเคลียร์วัตถุระเบิดและมีอาคาร 5 หลังสร้างเสร็จและเปิดทำการในวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 โรงพยาบาลแห่งนี้ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) นายกรัฐมนตรีคนที่สองของประเทศไทย

## ดูเพิ่ม
* บริการสุขภาพในประเทศไทย
* โรงพยาบาลในประเทศไทย
* รายชื่อโรงพยาบาลในประเทศไทย

## อ้างอิง

พหลพลพยุหเสนา
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2496
พหลพลพยุหเสนา
พหลพลพยุหเสนา
พหลพลพยุหเสนา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองกาญจนบุรี
หมวดหมู่:พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน)
หมวดหมู่:สถานที่ที่ตั้งชื่อตามนามของนายกรัฐมนตรีไทย
ออกซิแล็บส์

**ออกซิแล็บส์** () เป็นบริษัทที่เชี่ยวชาญด้านการรวบรวมข้อมูลเว็บไซต์ โดยนำเสนอการแก้ปัญหาด้วยพร็อกซีสำหรับลูกค้านำไปใช้ในกิจกรรมต่าง&hairsp;ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการวิจัยตลาด

บริษัทก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2558 และปัจจุบันดำเนินงานจากสำนักงานใหญ่ในประเทศลิทัวเนีย

## ความร่วมมือ
ในอดีตออกซิแล็บส์เป็นบริษัทรวบรวมข้อมูลที่ได้ร่วมมือกับนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยต่าง&hairsp;ๆ ในหลายโครงการที่มุ่งเป้าไปที่การติดตามสถานการณ์โรคโควิด-19 พันธมิตรได้แก่ตัวแทนจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด, มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย, มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค รวมถึงมหาวิทยาลัยลูกาโนในสวิตเซอร์แลนด์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2558
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศลิทัวเนียในปี พ.ศ. 2558
เดวิด คูต

**เดวิด แฮร์รี คูต** () เป็นอดีตผู้ตัดสินฟุตบอลชาวอังกฤษ สังกัดสมาคมฟุตบอลอังกฤษประจำเทศมนฑลนอตทิงแฮมเชอร์และซีเล็กต์กรุ๊ปของกรรมการฟุตบอลอังกฤษ เขาทำหน้าที่ตัดสินในพรีเมียร์ลีกเป็นหลักก่อนถูกไล่ออกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2024

## ชีวิตช่วงต้น
เดวิด แฮร์รี คูต เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 ที่นอตทิงแฮม

## การทำงาน
คูตเริ่มทำหน้าที่ตัดสินฟุตบอลตั้งแต่อายุ 16 ปี ตั้งแต่   และคอนเฟอเรนซ์นอร์ท ตามลำดับ ก่อนที่จะเลื่อนขั้นสู่อิงกลิชฟุตบอลลีกในตำแหน่งผู้ช่วยกรรมการ โดยตัดสินนัดแรกในอีเอฟแอลลีกทูระหว่างกับ แล้วเลื่อนขั้นเป็นกรรมการฟุตบอลลีกใน พ.ศ. 2553 ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2557 คูตเป็นกรรมการในรอบเพลย์ออฟระหว่างเลย์ตันโอเรียนท์กับรอเทอรัมยูไนเต็ดในอีเอฟแอลลีกวันฤดูกาล 2013 – 2014

คูตทำหน้าที่ตัดสินในพรีเมียร์ลีกครั้งแรกในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2561 ในการแข่งขันระหว่างนิวคาสเซิลยูไนเต็ดและเวสต์บรอมมิชอัลเบียน ซึ่งเวสต์บรอมชนะด้วยคะแนน 1 – 0 ต่อมาคูตได้รับการเลื่อนขั้นอยู่ในซีเล็กกรุ๊ป 1 ก่อนฤดูกาล 2018 – 2019

คูตเป็นกรรมการในอีเอฟแอลคัพ 2023 นัดชิงชนะเลิศระหว่างแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดกับนิวคาสเซิลยูไนเต็ดที่แข่งขันเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ซึ่งแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดชนะด้วยคะแนน 2 – 0

## ข้อครหา
เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 คูตถูกสั่งระงับการปฏิบัติหน้าที่หลังจากการเผยแพร่วิดีโอที่เขาดูหมิ่นสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลและกล่าวถึงเยือร์เกิน คล็อพว่าเป็น "เจอร์แมนคันต์" (German cunt; ) ที่หยิ่งผยอง โดย*[[เดอะการ์เดียน]]*ระบุว่าเป็นวิดีโอที่อัดไว้ในฤดูกาล 2020 – 2021 ในฤดูกาลนั้น คูตเป็นผู้ช่วยผู้ตัดสินใช้วีดิทัศน์ในเมอร์ซีย์ไซด์ดาร์บีระหว่างลิเวอร์พูลกับเอฟเวอร์ตันที่กูดิสันพาร์กเมื่อ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ที่จอร์แดน พิกฟอร์ด ผู้รักษาประตูของเอฟเวอร์ตันไม่ได้รับโทษใด ๆ จากการเข้าเสียบสกัดเฟอร์จิล ฟัน ไดก์ กองหลังลิเวอร์พูลซึ่ง กล่าวว่าเป็น "การเสียบสกัดอย่างน่าสะพรึง" ส่งผลให้เฟอร์จิลบาดเจ็บจนไม่สามารถเล่นฟุตบอลได้ตลอดทั้งฤดูกาล ภายหลังการเล่นภาพย้อนหลังของกรรมการ คูตไม่ได้สั่งให้พิกฟอร์ด แต่พุ่งเป้าไปที่การล้ำหน้าก่อนการปะทะ ในเบื้องต้น คูตกล่าวว่าวิดีโอนี้ไม่ใช่ของจริง แต่ออกมายอมรับว่าเป็นวิดีโอจริงในภายหลัง ต่อมา ในวันที่ 13 พฤศจิกายน มีวิดีโออีกชุดหนึ่งที่แสดงให้เห็นคูตกำลังสูดผงขาวในช่วงการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 คูตถูกสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรปสั่งระงับการปฏิบัติหน้าที่

*[[เดอะซัน (สหราชอาณาจักร)|เดอะซัน]]*รายงานว่าเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 สมาคมฟุตบอลอังกฤษยืนยันว่ากำลังสืบสวนคูตกรณีที่คูตได้เตรียมให้ใบเหลืองในการแข่งขันแชมเปียนชิปนัดระหว่างลีดส์ ยูไนเต็ดกับเวสต์บรอมมิชอัลเบียนในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2562 เพื่อให้เพื่อได้ประโยชน์จากการพนัน ซึ่งคูตปฏิเสธว่าตนมิได้ทำผิดประการใด สมาคมฟุตบอลและพีจีเอ็มโอแอลกล่าวว่าพวกเขาถือว่าข้อกล่าวหานี้เป็นเรื่องร้ายแรงอย่างมาก จากนั้นในวันที่ 9 ธันวาคม การสืบสวนสิ้นสุดลงและคูตถูกไล่ออกทันที

## ชีวิตส่วนตัว
คูตเป็นบุตรชายของเดวิด คูต นักกีฬาคริกเกตสังกัด

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ผู้ตัดสินฟุตบอลชาวอังกฤษ
เบงซุย

**เบงซุย** มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **นิ่ง สุย** () เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง*[[สามก๊ก]]* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*) เป็นนายทหารของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก เป็นรองขุนพล (副將 *ฟู่เจี้ยง*) ใต้บังคับบัญชาของเกียงอุยขุนพลของจ๊กก๊ก

เบงซุยเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย*สามก๊ก* ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

## ในนิยาย''สามก๊ก''
เบงซุยปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย*สามก๊ก*ตอนที่ 116 ตามความในนวนิยาย*สามก๊ก* ในระหว่างการศึกที่วุยก๊กที่เป็นรัฐอริของจ๊กก๊กยกทัพบุกจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 จูกัดสูขุนพลวุยก๊กตั้งกำลังทหารอยู่ที่หัวสะพานอิมเปงเกี๋ยว (陰平橋 *อินผิงเฉียว*) เพื่อสกัดเส้นทางถอยของเกียงอุย เบงซุยจึงเสนอกับเกียงอุยให้ทำเป็นจะเคลื่อนพลเข้าโจมตีมณฑลยงจิ๋ว (雍州 *ยงโจว*) ลวงจูกัดสูให้ยกพลกลับไปช่วยยงจิ๋ว จูกัดสูหลงกลกลัวจะเสียแนวหลังไป จึงรีบรื้อค่ายยกพลกลับไปช่วยยงจิ๋ว หลังจูกัดสูรู้เจตนาที่แท้จริงของเกียงอุย จึงรีบยกพลหันกลับจะสกัดเกียงอุยแต่ไม่ทันกาล จูกัดสูจึงนำกำลังทหารของตนไปที่เกียมโก๊ะ (劍閣 *เจี้ยนเก๋อ*) เพื่อพบกับจงโฮย

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
* รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). *[[สามก๊ก]]* (*ซานกั๋วเหยี่ยนอี้*), ตอนที่ 116.

หมวดหมู่:ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
เฉา ก้าน

**เฉา ก้าน** (; ค.ศ. 214 – 14 กันยายน ค.ศ. 261) หรือ **เฉา เหลียง** () เป็นเจ้าชายของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน

เฉา ก้านเป็นบุตรชายของโจโฉ ขุนศึกผู้มีชื่อเสียงในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นและเป็นผู้วางรากฐานให้กับรัฐวุยก๊ก มารดาผู้ให้กำเนิดเฉา ก้านคือเฉินเชี่ย (陳妾) อนุภรรยาของโจโฉ แต่เฉา ก้านได้รับการเลี้ยงดูโดยหวางฟูเหริน (王夫人) อนุภรรยาอีกคนของโจโฉ เพราะเฉินเชี่ยเสียชีวิตก่อนเวลาอันควร

## ดูเพิ่ม
* พงศาวลีวุยก๊ก#ภรรยาและบุตรคนอื่น ๆ ของโจโฉ
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายสามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).

หมวดหมู่:เจ้าชายของวุยก๊ก
หมวดหมู่:ครอบครัวของโจโฉ
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติอะเลปโป

**พิพิธภัณฑ์แห่งชาติอแลปโป** (; National Museum of Aleppo) เป็รพิพิธภัณฑ์ในนครอะเลปโป ประเทศซีเรีย สถาปนาขึ้นในปี 1931 ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเมือง ตั้งอยู่ในใจกลางเมือง บนถนนบารอน ติดกับโรงแรมบารอน ใกล้กับจัตุรัสประตูฟารัจญ์ และ หอนาฬิกาประตูฟารัจญ์ นิทรรศการจัดแสดงส่วนใหญ่ของพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับโบราณคดีซีเรีย ส่วนใหญ่เป็นโบราณวัตถุที่ได้มาจากทางตอนเหนือของประเทศ

## ประวัติศาสตร์
ในปี ค.ศ. 1931 รัฐบาลซีเรียประกาศมห้พระราชวังสมัยออตโตมันขนาดเล็กแห่งหนึ่วเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติประจำนครอะเลปโป และเมื่อผ่านไปสามทศวรรษ พิพิธภัณฑ์เริ่มมีขนาดไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับจำนวนของสะสมที่เพิ่มจำนวนขึ้น ในปี 1966 จึงตัดสินใจรื้อวังออตโตมันทิ้งและสร้างพิพิธภัณฑ์หลังใหม่ที่ทีขนาดใหญ่และทันสมัยกว่าขึ้นแทนที่ อาคารหลังใหม่นี้ก่อสร้างตามการออกแบบของสถาปนิกชาวยูโกสลาเวีย ซดรัฟกอ เบรกอวัซ (Zdravko Bregovac) และ วเยนเซสสลัฟ ริคเทอร์ (Vjenceslav Richter) ซึ่งชนะรางวัลที่หนึ่งในการประกวดออกแบบอาคารหลังใหม่

ในเดือนกรกฎาคม 2016 พิพิธภัณฑ์ถูกโจมตีด้วยระเบิดมิสไซล์จำนวนมากจากกองกำลังฝั่งกบฏ เป็นผลให้อาคารและโครงสร้างได้รับความเสียหาย ของสะสมส่วนใหญ่ ณ เวลานั้นได้รับการเคลื่อนย้ายไปเก็บรักษาที่อื่น แต่ยังมีบางส่วนที่ยังคงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ซึ่งเป็นประเด็นที่มีผู้แสดงความกังวลถึง

โบราณวัตถุจำนวนหนึ่งเสียหายในเหตุแผ่นดินไหวปี 2023

## ของสะสม
โบราณวัตถุในพิพิธภัณฑ์มีที่มาจากทุกยุคสมัยทางประวัติศาสตร์ โดยของสะสมชุดใหญ่ที่สุดมีที่มาจากสมัยยุคโลหะและสมัยอิสลาม ทางเข้าหลักของพิพิธภัณฑ์ประดับด้วยซุ้มทางเข้าวิหารโบราณและสฟิงซ์จากสมัยยุคโลหะ (ศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสต์กาล) ที่ได้มาจากแหล่งโบราณคดีฮิตไทต์ใหม่ที่เทลฮาลาฟ ภายในพิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็นสองชั้นซึ่งจัดแสดงวัตถุตามยุคสมัย

ลานกลางภายในของพิพิธภัณฑ์เป็นที่ตั้งของประติมากรรมหินบะซอลต์ขนาดมหึมาจากสมัยฮิตไทต์โบราณและโรมันโบราณ รวมถึงชิ้นงานโมเสคขนาดใหญ่จากสมัยศตวรรษที่ 3 ส่วนลานด้านหน้าพิพิธภัณฑ์มีประติมากรรมจากอารยธรรมอารามาอิก, บีแซนทีน และอาหรับ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศซีเรีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในอะเลปโป
ฟูจิดรีมแอร์ไลน์

**ฟูจิดรีมแอร์ไลน์** () เป็นสายการบินระดับภูมิภาคของญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เขตชิมิซุ เมืองชิซูโอกะ จังหวัดชิซูโอกะ สายการบินนี้ให้บริการด้วยฝูงบิน Embraer E-Jets โดยมีฐานปฏิบัติการหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานฟูกูโอกะ ท่าอากาศยานโกเบ ท่าอากาศยานนาโงยะ และท่าอากาศยานชิซูโอกะ สายการบินเริ่มดำเนินการตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

## ความเป็นมา
ก่อนการก่อตั้งสายการบิน บริษัท ซูซูโยะ แอนด์ โค จำกัด ได้ลงนามในข้อตกลงการซื้อเครื่องบินกับบริษัทเอ็มบราเออร์ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 สำหรับเครื่องบิน Embraer E170 จำนวน 2 ลำ เพื่อใช้ในสายการบินที่กำลังจะเริ่มดำเนินการ พร้อมสิทธิ์ในการซื้อเครื่องบินเพิ่มเติมอีก 1 ลำ หากมีการใช้สิทธินี้ มูลค่าสัญญาจะอยู่ที่ประมาณ 87 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ณ เวลานั้น 

ต่อมาซูซูโยะได้ก่อตั้งสายการบินในชื่อ ฟูจิ ดรีม แอร์ไลน์ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ด้วยทุนจดทะเบียนเริ่มต้นจำนวน 450 ล้านเยน โดยมีโยเฮ ซูซูกิ ดำรงตำแหน่งประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (CEO) ของสายการบิน

เที่ยวบินแรกของสายการบินฟูจิดรีมแอร์ไลน์ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 โดยเริ่มต้นด้วยการให้บริการวันละสองเที่ยวบินไปยังท่าอากาศยานโคมัตสึ และวันละหนึ่งเที่ยวบินไปยังท่าอากาศยานคาโงชิมะและท่าอากาศยานคูมาโมโตะ จากฐานปฏิบัติการหลักที่ท่าอากาศยานชิซูโอกะ

ต่อมาเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2553 สายการบินได้เริ่มให้บริการวันละสามเที่ยวบินระหว่างท่าอากาศยานมัตสึโมโตะและฟูกูโอกะ และวันละหนึ่งเที่ยวบินระหว่างท่าอากาศยานมัตสึโมโตะและท่าอากาศยานซัปโปโร ชิโตเสะ โดยเข้ามารับช่วงต่อเส้นทางดังกล่าวจากสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ (JAL) ภายใต้ข้อตกลงการใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกัน (codeshare agreement)

## จุดหมาย
right|thumb|เคาน์เตอร์เช็คอินของฟูจิดรีมแอร์ไลน์ ณ ท่าอากาศยานนาโงยะ

## ฝูงบิน
right|thumb|เอ็มบราเออร์ E170 ฟูจิดรีมแอร์ไลน์
:

## อ้างอิง


## แหล่งข้อมูล

* 
*  
* Suzuyo & Co., Ltd.  (Japanese)

หมวดหมู่:สายการบินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2551
หมวดหมู่:สายการบินสัญชาติญี่ปุ่น
หมวดหมู่:บริษัทญี่ปุ่นที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2551
หมวดหมู่:บริษัทของญี่ปุ่น
กะอับ อัลอะห์บาร

**กะอับ อัลอะห์บาร** () ชื่อเต็ม **อะบู อิสฮาก กะอับ อิบน์ มาเนียะอ์ อัลฮิมยะรี** () เป็นชาวเยเมนเชื้อสายยิวในคริสต์ศตวรรษที่ 7 จากเผ่าอาหรับ "ษีเราะอีน" () ที่เข้ารีตเป็นอิสลาม เขาถือเป็นผู้ที่บันทึกเรื่องอิสรออีลียาตและเรื่องราวอาระเบียใต้ช่วงแรกสุด ตามธรรมเนียมอิสลาม เขาร่วมเดินทางกับอุมัรจากมะดีนะฮ์ไปเยรูซาเลม และหลังจากนั้นจึงกลายเป็นผู้สนับสนุนอุษมาน เขาเสียชีวิตที่ฮิมส์ประมาณ ค.ศ. 652-6

## ชื่อ
อะห์บารเป็นรูปพหุพจน์ของ *หิบร์*/*หับร์* จากภาษาฮีบรู *ḥāver* เป็นตำแหน่งวิชาการที่ชาวยิวในบาบิโลนใช้เรียกตำแหน่งที่ต่ำกว่ารับบี

## ชีวประวัติ
ข้อมูลเกี่ยวกับกะอับมีน้อยมาก แต่ตามธรรมเนียมเขาเดินทางมายังมะดีนะฮ์ในรัชสมัยอุมัร จากนั้นเขาเดินทางไปเยรูซาเลมร่วมกับอุมัร โดยมีรายงานว่า เมื่ออุมัรเดินทัพเข้าเยรูซาเลม ท่านถามกะอับว่า: "เจ้าแนะนำให้ข้าสร้างสถานที่สักการะที่ไหน?" กะอับชี้ไปที่ศิลาพระวิหารที่ตอนนี้กลายเป็นกองซากปรักหักพังของวิหารจูปิเตอร์ขนาดมหึมา

ตามธรรมเนียมระบุว่า กะอับเชื่อว่า "เหตุการณ์ทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นหรือกำลังจะเกิดขึ้นบนพื้นโลก ได้รับการเขียนขึ้นในเตารอต (โทราห์) ที่พระเจ้าประทานให้กับนบีมูซา" กล่าวกันว่าเขาทำนายการสวรรคตขออุมัรด้วยการใช้โทราห์ ตามรายงานหนึ่งบันทึกว่า กะอับบอกอุมัรว่า "เจ้าควรเขียนพินัยกรรม เพราะเจ้าต้องตายในสามวัน" อุมัรตอบว่า "ข้าไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือป่วยใด ๆ" สองวันต่อมา อะบูลุอ์ลุอ์ลอบสังหารอุมัร

หลังอุมัรเสียชีวิต กะอับสนับสนุนอุษมานอย่างเข้มแข็ง ทำให้มุอาวิยะฮ์ ผู้ว่าราชการ ขอให้กะอับมาเป็นที่ปรึกษาของเขาในดามัสกัส แต่เขากลับเลือกที่จะถอนตัวไปที่ฮิมส์ ซึ่งเป็นบริเวณที่เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 652-6 สายรายงานหลายแห่งระบุว่า ที่ฝังศพยังคงเป็นประเด็นพิพาท

ข้อมูลฝั่งชีอะฮ์รายงานว่ากะอับเป็นรับบีชาวยิวที่ย้ายจากเยเมนไปที่บิลาดุชชาม (ซีเรีย) เขามาจากตระกูลษูเราะอีนหรือ Dhu al-Kila กะอับเดินทางมามะดีนะฮ์ในสมัยอุมัรโดยเขาเข้ารับอิสลาม เขาอาศัยอยู่ที่นั่นจนถึงสมัยอุษมาน

## มุมมองซุนนี

### การกล่าวถึงในฮะดีษ
กะอับ อัลอะห์บารได้รับการกล่าวถึงในฮะดีษบางส่วน เช่น ในเศาะฮีฮมุสลิม และมุวัฏเฏาะอ์มาลิก ฯลฯ

## มุมมองชีอะฮ์สิบสองอิมาม

## ดูเพิ่ม
*อับดุลลอฮ์ อิบน์ ซะบะอ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตาบิอูน
หมวดหมู่:ผู้รายงานฮะดีษตาบิอูน
หมวดหมู่:ผู้รายงานอิสรออีลียาต
หมวดหมู่:ชาวเยเมนเชื้อสายยิว
หมวดหมู่:ผู้ที่หันเข้ารีตอิสลามจากยูดาห์
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในคริสต์ทศวรรษ 650
หมวดหมู่:บุคคลที่ไม่ทราบปีเกิด
หมวดหมู่:บุคคลที่ไม่ทราบสถานที่เกิด
หมวดหมู่:ผู้ที่เข้านับถืออิสลาม
รายชื่อกระทรวงป่าไม้

**กระทรวงป่าไม้** (เรียกอีกอย่างว่า **หน่วยป่าไม้** **กรมป่าไม้** หรือ**สำนักงานป่าไม้**) เป็นกระทรวงระดับสูงของรัฐบาลที่มีหน้าที่รับผิดชอบด้านป่าไม้ กระทรวงนี้มักมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงป่าไม้เป็นหัวหน้า หน้าที่เฉพาะอาจเกี่ยวข้องกับการอนุรักษ์ป่า การจัดการ การฟื้นฟูสภาพป่า การศึกษา การปกป้องป่า การจัดการไฟป่า และด้านที่เกี่ยวข้อง

## กระทรวงป่าไม้แบ่งตามประเทศ

(ในกรณีที่มีหน่วยงานป่าไม้แห่งชาติ กรมป่าไม้ หน่วยงานบริหารป่าไม้ หรือบริษัทรัฐวิสาหกิจเป็นหน่วยงานระดับสูงภายในกระทรวงเอนกประสงค์ ให้เพิ่มหน่วยงานดังกล่าวในรายการนี้ภายในวงเล็บ)

## ดูเพิ่ม

* คณะกรรมการป่าไม้แอฟริกากลาง
* กองอำนวยการเกษตรกรรมและการพัฒนาชนบท (EC)
* สถาบันป่าไม้แห่งยุโรป
* องค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ
* องค์การไม้เขตร้อนระหว่างประเทศ
* องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ
* สหพันธ์องค์กรวิจัยป่าไม้นานาชาติ
* รายชื่อกระทรวงเกษตร
* รายชื่อกระทรวงสิ่งแวดล้อม
* รายชื่อหน่วยงานสิ่งแวดล้อมเหนือระดับประเทศ

## อ้างอิง




หมวดหมู่:รายชื่อเกี่ยวกับวนศาสตร์
ป่าไม้
ป่าไม้
ป่าไม้
หมวดหมู่:วนศาสตร์โลก