ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ

**ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ** (, ย่อเป็น PTSD) เป็นความผิดปกติทางจิตที่พัฒนาจากการประสบกับเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจ เช่น การล่วงละเมิดทางเพศ ความรุนแรงในครอบครัว การทารุณกรรมเด็ก สงคราม และเหตุการณ์สะเทือนขวัญที่เกี่ยวข้อง ภัยธรรมชาติ การสูญเสีย อุบัติเหตุ หรือภัยคุกคามอื่น ๆ ต่อชีวิตหรือความเป็นอยู่ของบุคคล อาการอาจรวมถึงความคิด ความรู้สึก หรือ ความฝัน ที่รบกวนจิตใจที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ ความทุกข์ทางจิตใจหรือทางร่างกายต่อสิ่งเร้าที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ ความพยายามหลีกเลี่ยงสิ่งเร้าที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์สะเทือนขวัญ การเปลี่ยนแปลงวิธีคิดและความรู้สึกของบุคคล และการเพิ่มขึ้นของการตอบสนองโดยสู้หรือหนี อาการเหล่านี้จะคงอยู่นานกว่าหนึ่งเดือนหลังจากเหตุการณ์และอาจรวมถึงสิ่งกระตุ้น เช่น โรคเกลียดเสียง เด็กเล็กมีโอกาสแสดงความทุกข์น้อยลง แต่สามารถแสดงความทรงจำของพวกเขาผ่านการเล่น

คนส่วนใหญ่ที่ประสบเหตุการณ์สะเทือนขวัญไม่ได้เป็นโรคพีทีเอสดี ผู้ที่ประสบความรุนแรงระหว่างบุคคล เช่น การข่มขืน การล่วงละเมิดทางเพศ การลักพาตัว การสะกดรอย การทำร้ายร่างกายโดยคู่รัก และการทารุณกรรมในวัยเด็ก มีแนวโน้มที่จะเป็นโรคพีทีเอสดีมากกว่าผู้ที่ประสบเหตุการณ์สะเทือนขวัญที่ไม่ได้เกิดจากการทำร้ายร่างกาย เช่น อุบัติเหตุและภัยธรรมชาติ

การป้องกันอาจเป็นไปได้เมื่อการให้คำปรึกษาที่มุ่งเป้าไปที่ผู้ที่มีอาการในระยะเริ่มแรก แต่จะไม่มีประสิทธิภาพเมื่อให้กับบุคคลที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ร้ายแรงทั้งหมดโดยไม่คำนึงว่ามีอาการหรือไม่ การรักษาหลักสำหรับผู้ที่มีอาการพีทีเอสดี คือ การให้คำปรึกษา (จิตบำบัด) และการใช้ยา ยาแก้ซึมเศร้า ประเภทเอสเอสอาร์ไอ หรือเอสเอ็นอาร์ไอ เป็นยาแนวแรกที่ใช้สำหรับอาการนี้และมีประโยชน์ปานกลางสำหรับผู้คนประมาณครึ่งหนึ่ง ประโยชน์จากยาน้อยกว่าที่พบในการให้คำปรึกษา ไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าการใช้ยาและการให้คำปรึกษาร่วมกันมีประโยชน์มากกว่าวิธีใดวิธีหนึ่งแยกกันหรือไม่ ยาอื่น ๆ นอกเหนือจากที่กล่าวข้างต้น บางชนิดไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะสนับสนุนการใช้ยา และในกรณีของเบ็นโซไดอาเซพีน อาจทำให้อาการแย่ลง

ในสหรัฐอเมริกา ทุกปีมีผู้ใหญ่ประมาณ 3.5% มีภาวะพีทีเอสดี และ 9% ของคนเป็นโรคนี้ในบางช่วงของชีวิต ในส่วนอื่น ๆ ของโลก อัตราในแต่ละปีจะอยู่ระหว่าง 0.5% ถึง 1% อัตราที่สูงกว่าอาจเกิดขึ้นในภูมิภาคที่มีสงคราม พบได้บ่อยในผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย

อาการทางจิตที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจ ได้รับการบันทึกไว้อย่างน้อยตั้งแต่สมัยกรีกโบราณ หลักฐานบางกรณีของโรคหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญได้รับการโต้แย้งว่ามีอยู่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 เช่น บันทึกของ ซามูเอล พีพส์ ซึ่งบรรยายถึงอาการที่รบกวนและสร้างความทุกข์ทรมานหลังจากเหตุการณ์ไฟไหม้ลอนดอน ในปี ค.ศ. 1666 ในช่วงสงครามโลก อาการนี้เป็นที่รู้จักภายใต้คำศัพท์ต่างๆ รวมถึง "อาการช็อกจากกระสุนปืน" "อาการประสาทจากสงคราม" "โรคประสาทอ่อน" และ "โรคประสาทจากการต่อสู้" คำว่า "ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ" ถูกนำมาใช้ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการวินิจฉัยของทหารผ่านศึกสหรัฐในสงครามเวียดนาม และได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการโดยสมาคมจิตแพทย์อเมริกัน ในปี ค.ศ. 1980 ใน *[[คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต]]* ฉบับที่สาม

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ข้อมูลเกี่ยวกับโรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญจากเครือข่ายความเครียดจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญในเด็กแห่งชาติ
* แหล่งข้อมูลจากคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยควีนส์แลนด์
* พารามิเตอร์การปฏิบัติของ APA สำหรับการประเมินและการรักษา PTSD (ปรับปรุงปี 2017)
* ทรัพยากรสำหรับผู้เชี่ยวชาญจากศูนย์ PTSD แห่งชาติของ VA

หมวดหมู่:สังคมวิทยาการทหาร
หมวดหมู่:เวชศาสตร์ทหาร
หมวดหมู่:ภาวะไร้ที่อยู่อาศัย
หมวดหมู่:หน้าที่ใช้แม่แบบ div col ที่มีพารามิเตอร์ small
หมวดหมู่:สุขภาพจิต
หมวดหมู่:โรควิตกกังวล
หมวดหมู่:ความเครียด