open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
สาละวิน

**สาละวิน** อาจหมายถึง
* แม่น้ำสาละวิน ชื่อแม่น้ำที่กั้นพรมแดนระหว่างพม่ากับไทย ที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน
* อุทยานแห่งชาติสาละวิน ตั้งอยู่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน
* มือปืน 2 สาละวิน ภาพยนตร์ไทยออกฉายในปี พ.ศ. 2536 กำกับการแสดงโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
เครื่องเล่นวิดีโอเกม

[thumb|เครื่องเล่นเกม วี พร้อมจอยบังคับ ผลิตโดยบริษัท[นินเท็นโด]]

**เครื่องเล่นวิดีโอเกม** หรือ **เกมคอมพิวเตอร์** ( or Computer game) คือ เครื่องใช้ไฟฟ้าที่ใช้ในการเล่นวิดีโอเกม โดยแสดงภาพผ่านทางหน้าจอภายในเครื่องหรือโทรทัศน์ แบ่งเป็น

* เครื่องเล่นเกมคอนโซลเป็นเครื่องเล่นเกมที่มีไว้เล่นภายในบ้าน ไม่ใช่เครื่องเกมมือถือ เช่น วี วียู เพลย์สเตชัน 3 เพลย์สเตชัน 4 เพลย์สเตชัน 5 เอกซ์บอกซ์ 360 เอกซ์บอกซ์วัน เป็นต้น
* เครื่องเล่นเกมพกพา เช่น เกมกด เกมบอย เกมบอยคัลเลอร์ เกมบอยอัดวานซ์ นินเท็นโด ดีเอส นินเท็นโด 2ดีเอส นินเท็นโด 3ดีเอส ดีเอสไอ พีเอสพี วิตา

เครื่องเล่นเกมมีการผลิตในรูปแบบที่แตกต่างกันก่อนหน้าแต่ใช้ลักษณะของเวกเตอร์มากกว่ารูปแบบของวิดีโอ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2515 บริษัทแม็กนาวอกซ์ ได้ผลิตวิดีโอเกมเครื่องแรกคือ แม็กนาวอกซ์โอดีสซี ผลิตโดย ราล์ฟ เอช. แบร์

## ส่วนประกอบของเครื่องเล่นเกม
* ตัวเครื่อง - ใช้สำหรับการประมวผล
* จอยสติ๊ก คีย์บอร์ด หรือ คันบังคับ - ใช้สำหรับควบคุมและเชื่อมต่อระหว่างผู้เล่น กับการคำนวณผลในเกม
* ตลับเกม หรือ แผ่นเกม - ข้อมูลในการอ่าน สำหรับเกมแต่ละเกม โดยจะอยู่ในรูปแบบของสื่อแตกต่างกันเช่น ตลับเกม แผ่นซีดี แผ่นดีวีดี หรือแผ่นบลูเรย์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องเล่นวิดีโอเกม
หมวดหมู่:สิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ
หมวดหมู่:คอมพิวเตอร์
เห็ด

thumbnail|250px|เห็ดต่าง ๆ
thumb|เห็ดขึ้นบนมะพร้าว
**เห็ด** (mushroom) คือชีวอินทรีย์ (living organism) จัดอยู่ในอาณาจักรฟันไจ (fungi kingdom) มีหลากหลายรูปพรรณสัณฐาน จัดจำแนกอยู่ใน 'ไฟลัมเบสิดิโอไมโคตา (phylum Basidiomycota)' กับ 'ไฟลัมอะการิโคไมโคทา (phylum Agaricomycota)'

คำว่า 'เห็ด' หรือ 'ดอกเห็ด' คือส่วนโครงสร้างสืบพันธุ์ของฟันไจใหญ่ ประกอบด้วย ก้าน (stipe) และ หมวก (pileus) ใต้หมวกอาจเป็น ครีบ (lamella) หรือเป็นท่อ (tube) อันเป็นที่เกิด 'สปอร์ (spore)' ซึ่งสปอร์นขนาดเล็กมากคือจุลขนาดต้องใช้กล้องจุลทรรศ์ช่วยให้มองเห็น

ปัจจุบันได้มีการจำแนก 'เห็ด' แล้วกว่า 30,000 ชนิด มีทั้งที่เป็น 'เห็ดกินได้' 'เห็ดกินไม่ได้' 'เห็ดพิษ' บางชนิดกินแล้วเกิดประสาทหลอน บางชนิดกินแล้วถึงแก่ชีวิต

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อเห็ด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Mushroom Observer, a collaborative mushroom recording and identification project
* Online Edible Wild Mushroom Field Guide

หมวดหมู่:เห็ด
หมวดหมู่:เห็ดรา
แม่น้ำสาละวิน

**แม่น้ำสาละวิน** (; ; ; กะเหรี่ยงสะกอ: ဃိၣ်လီၤကျိ *โคโหล่โกล*) เป็นแม่น้ำสายที่ยาวเป็นอันดับที่ 26 ของโลก ยาว 2,800 กิโลเมตร  และเป็นแม่น้ำที่มีความยาวเป็นอันดับสองของภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ รองมาจากแม่น้ำโขง มีต้นกำเนิดจากการละลายของหิมะเหนือเทือกเขาหิมาลัย ไหลผ่านจังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง มณฑลยูนนาน ประเทศจีน ที่ซึ่งเรียกแม่น้ำนี้ว่า **แม่น้ำนู่** หรือ **นู่เจียง** () หมายถึง "แม่น้ำพิโรธ" ชาวไทใต้คงเรียกแม่น้ำนี้ว่า **แม่น้ำคง** (ᥑᥨᥒᥰ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "ไทใต้คง") และผ่านรัฐฉาน รัฐกะยา รัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า ซึ่งเป็นแม่น้ำกั้นพรมแดนระหว่างพม่ากับไทยที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน และไหลลงมาบรรจบกับแม่น้ำเมย หลังจากนั้นแม่น้ำสาละวินจึงไหลวกกลับเข้าประเทศพม่าและไหลลงสู่มหาสมุทรอินเดียที่อ่าวเมาะตะมะ รัฐมอญ

แม่น้ำสาละวินมีต้นกำเนิดที่เดียวกับแม่น้ำโขง และแม่น้ำแยงซี โดยแบ่งแยกออกจากกันอย่างชัดเจนจากต้นกำเนิด และเนื่องจากเป็นน้ำที่เกิดจากการละลายของหิมะ อุณหภูมิของน้ำในแม่น้ำสาละวินจึงมีความเย็นกว่าน้ำในแม่น้ำอื่น ๆ ในประเทศไทย บางช่วงมีความลึกมากและน้ำไหลแรง

นอกจากนี้ในประเทศจีน พื้นที่ลุ่มน้ำและแม่น้ำสาละวิน เป็น 1 ในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำ 3 สายในเขตเทือกเขาเหิงต้วน ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น "แหล่งมรดกโลก" ร่วมกับ แม่น้ำโขง และ แม่น้ำแยงซี ในเขตพื้นที่มณฑลยูนนาน ภายใต้ชื่อ **[[พื้นที่คุ้มครองแม่น้ำขนานสามสายแห่งยูนนาน]]** โดยพื้นที่ดังกล่าว นับได้ว่าเป็นสถานที่แห่งหนึ่งบนโลกที่มีความอุดมสมบูรณ์และความหลายหลายทางชีวภาพสูง

## ลำน้ำสาขา
ลำน้ำสาขาซึ่งไหลลงแม่น้ำสาละวินทั้งทางตรงและทางอ้อม แบ่งตามระบบลุ่มน้ำประธาน ประกอบด้วย

### ลุ่มน้ำสาขาแม่น้ำสาละวิน
* แม่น้ำปาย ต้นกำเนิดจากทิวเขาถนนธงชัย ในอำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ไหลลงทางใต้ของแม่น้ำสาละวินในพม่า
* แม่น้ำยวม ต้นน้ำจากเขาที่อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน ไหลลงแม่น้ำเมยที่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน 
* แม่น้ำเมย ต้นน้ำเกิดที่โคดโพโชในประเทศพม่า แล้วไหลเป็นเส้นกั้นเขตแดนระหว่างไทยกับพม่าในอำเภอแม่สอด อำเภอแม่ระมาด อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก และอำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน แล้วไหลเข้าประเทศพม่าลงสู่แม่น้ำสาละวิน

## เขื่อน
ตามลำน้ำสาละวินมีโครงการสร้างเขื่อนหลายแห่ง แต่ละที่ก็มักเป็นประเด็นทางด้านการเมือง 
* เขื่อนท่าซาง เขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำขนาด 7,110 เมกะวัตต์ ในรัฐฉาน ตรงข้ามอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่

* เขื่อนยวาติ ในรัฐกะเหรี่ยง ขนาด 600 เมกะวัตต์ 

* เขื่อนเว่ยจี (สาละวินชายแดนตอนบน) แก่งเว่ยจีบริเวณชายแดนพม่า-ไทย (เขตอุทยานแห่งชาติสาละวิน) ขนาด 4,000-5,600 เมกะวัตต์

* เขื่อนดา-กวิน (สาละวินชายแดนตอนล่าง) ในเขตอุทยานแห่งชาติสาละวิน ขนาดประมาณ 900 เมกะวัตต์ 

* เขื่อนฮัตจี แก่งฮัตจีในรัฐกะเหรี่ยง ขนาด 600 เมกะวัตต์

## พันธุ์ปลา
ดูบทความหลักที่ *[[ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำสาละวิน]]*

ชนิดพันธุ์ปลาที่พบในแม่น้ำสาละวิน จัดได้ว่ามีปริมาณน้อยกว่าปลาที่พบในลุ่มน้ำใกล้เคียง อย่าง แม่น้ำเจ้าพระยา หรือแม่น้ำโขง โดยชนิดพันธุ์ปลามีความใกล้เคียงกับปลาที่พบในประเทศอินเดีย ที่อยู่ไกลออกไปนับพันกิโลเมตรมากกว่าชนิดพันธุ์ปลาที่พบในประเทศไทย และหลายชนิดเป็นปลาเฉพาะถิ่นที่ไม่พบในที่แห่งอิ่น เช่น ปลากดหมูสาละวิน, ปลากดหัวเสียม, ปลาหยะเค, ปลาแค้ขี้หมู, ปลากระทิงจุด เป็นต้น และยังมีอีกหลายชนิดที่ยังไม่ได้มีการค้นพบ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* ศูนย์ข่าวสาละวิน
*  ข้อมูลเกี่ยวกับลุ่มน้ำสาขาแม่น้ำสาละวิน

สาละวิน
สาละวิน
สาละวิน
สาละวิน
สาละวิน
หมวดหมู่:พรมแดนธรรมชาติไทย–พม่า
จอตโต ดี บอนโดเน

thumb|250px|จอตโต ดี บอนโดเน
**จอตโต ดี บอนโดเน** (Giotto di Bondone) (ค.ศ. 1267 – 8 มกราคม ค.ศ. 1337) เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปในนาม จอตโต (Giotto) เป็นสถาปนิกและจิตรกรชาวอิตาลี จากเมืองฟลอเรนซ์ ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในผู้มีส่วนสร้างสรรค์ผลงานที่ก่อให้เกิดกระแสใหม่ในสังคมที่นำไปสู่ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาในที่สุด

จอตโต ดี บอนโดเนเป็นจิตรกรร่วมสมัยกับโจวันนี วิลลานี ผู้กล่าวว่าจอตโตเป็นช่างผู้มีความสามารถที่สุดในสมัยนั้น เป็นผู้วาดภาพตามกฎของธรรมชาติ และจอตโตได้รับเงินเดือนจากรัฐบาลเมืองฟลอเรนซ์เนื่องมาจากความสามารถ

จอร์โจ วาซารี นักเขียนชีวประวัติจากคริสต์ศตวรรษที่ 16 กล่าวว่า จอตโตเป็นผู้แยกตัวจากศิลปะแบบไบแซนไทน์อย่างชัดเจน และเป็นผู้นำในการใช้วิธีวาดอย่างถูกต้องจากธรรมชาติซึ่งเป็นวิธีที่ละทิ้งไปกว่าสองร้อยปีตั้งแต่สมัยกรีก

ผลงานชิ้นสำคัญของจอตโตคือภาพเขียน “ความโทมนัสกับร่างพระเยซู” ในชาเปลสโครเวนยีภายในวัดในเมืองปาโดวา หรือที่รู้จักกันว่าชาเปลอารีนา ภาพเขียนนี้สำเร็จลงในปี ค.ศ. 1305 เป็นภาพที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานชั้นเอกของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้น (Early Renaissance)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1810
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:จิตรกรชาวอิตาลี
หมวดหมู่:จิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
หมวดหมู่:จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 14
หมวดหมู่:จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:บุคคลจากฟลอเรนซ์
เพเทอร์ พาร์เลอร์

thumb|250px|ภาพอาสนวิหารนักบุญวีตุส

**เพเทอร์ พาร์เลอร์** (; ; ; ราว ค.ศ. 1330  – 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1399) หรือ **เพเทอร์ ฟ็อน เกอมึนท์** () เป็นสถาปนิกชาวเยอรมันที่มามีชื่อเสียงในปราก ได้รับการยกย่องจากผลงานการก่อสร้างอาสนวิหารนักบุญวีตุส (Saint Vitus Cathedral) และสะพานชาลส์ ในเมืองปรากซึ่งเป็นที่พำนักของพาร์เลอร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1356

เพเทอร์ พาร์เลอร์ เป็นสมาชิกของตระกูลพาร์เลอร์ที่เป็นตระกูลช่างก่อสร้างและมีเครือญาติกระจัดกระจายออกไปทั้งยุโรป ไฮน์ริช พาร์เลอร์ บิดาของเขา ได้พาครอบครัวมาอยู่ที่เมืองชเวบิชกมึนท์ เพื่อทำงานในโครงการก่อสร้างซ่อมแซมวัดโฮลีครอสที่พังทลายลง เพเทอร์เองก็ได้รับการเรียนรู้เกี่ยวกับการก่อสร้างจากครอบครัวมาตลอดชีวิต ใน ค.ศ. 1352 เพเทอร์ก็ได้รับเลือกให้สานต่อการก่อสร้างของโครงการอาสนวิหารนักบุญไวทัส หลังจากที่สถาปนิกคนเก่าได้เสียชีวิตลง และได้รับเลือกให้เป็นผู้ออกแบบส่วนขยายของปราก และสะพานคาร์ล รวมทั้งหอคอยบนตัวสะพานด้วย สำหรับในวังแห่งปราก เพเทอร์ก็ได้ทำการก่อสร้างชาเปลออลเซนต์ (All Saints' Chapel) หลังจากเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1541 และตกแต่งใหม่ในรูปแบบสถาปัตยกรรมบาโรก งานอื่น ๆ ของพาร์เลอร์ได้แก่ วัดพระแม่มารีย์ (Church of Our Lady หรือ Frauenkirche) ซึ่งสร้าง ณ จัตุรัสกลางเมืองเนือร์นแบร์คในเยอรมนี และวัดนักบุญบารโธโลมิวในเมืองโกลีนเป็นต้น พาร์เลอร์เสียชีวิตลงในปี ค.ศ. 1399 ศพได้รับการบรรจุไว้ภายในอาสนวิหารนักบุญไวทัสที่ปราก

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  
* Federal Association of German Stonemasons 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1873
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:สถาปนิกยุคกอทิก
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
วีลาร์ เดอ ออนกูร์

thumb|200px|คาดว่าเป็นภาพของวีลาร์ เดอ ออนกูร์ จาก The Portfolio of Villard de Honnecourt (ราวปี 1230)
**วีลาร์ เดอ ออนกูร์** (Villard de Honnecourt) เป็นสถาปนิกและนักประดิษฐ์ ที่มีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ณ เมือง Picardy ทางเหนือของฝรั่งเศส ออนกูร์ได้รับการยกย่องจากผลงานที่หลงเหลือไว้เพียงแต่ในกระดาษของเขา โดยมีทั้งหมด 33 แผ่น ซึ่งประกอบไปด้วยแบบก่อสร้าง 250 ชิ้น ซึ่งเขียนขึ้นในช่วงทศวรรษ 1230 (ปัจจุบันถูกเก็บบันทึกไว้ที่หอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส (Bibliothèque Nationale, Paris) แบบที่พบนั้น เป็นแบบของทั้งสถาปัตยกรรม แบบรูปด้าน เครื่องกล งานศิลปะ รวมทั้งรูปของคนและสัตว์ด้วย

สิ่งที่น่าสนใจที่สุดที่พบคือ แบบของเครื่องเลื่อยไม้ที่ใช้พลังงานต่อจากกังหันลม เครื่องยกที่คล้าย ๆ กับลิฟต์ เครื่องกลที่ใช้ระบบฟันเฟืองต่าง ๆ (แบบเดียวกับที่ค้นพบในจีน สมัยราชวงศ์ซ่ง) โดยบันทึกของออนกูร์นี้ เป็นบันทึกที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับระบบเครื่องกลฟันเฟืองที่พบได้ในโลกตะวันตก ออนกูร์ได้ทำการท่องเที่ยวไปมากมายหลาย ๆ ที่เพื่อศึกษาสถาปัตยกรรม โดยมีการบันทึกการเดินทางโดยละเอียดทั้งในลักษณะของตัวอักษรและภาพ หนึ่งในข้อมูลที่น่าสนใจคือ ภาพร่าง (Sketch) ของหอระฆังโบสถ์แห่งเมือง Laon และโถงกลาง (nave) ของโบสถ์แห่งเมืองแรงส์ ในขณะที่กำลังได้รับการก่อสร้าง ซึ่งได้กลายมาเป็นข้อมูลสำคัญในการทำการศึกษาสถาปัตยกรรมรูปแบบไฮกอทิก (High Gothic Architecture)

ออนกูร์
ออนกูร์
วิลเลียมแห่งซ็องส์

**วิลเลียมแห่งซ็องส์** () เป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศส มีชีวิตอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ได้รับการบันทึกไว้ในเดือน กันยายน ค.ศ. 1174 ว่าเป็นสถาปนิกที่ทำหน้าที่ก่อสร้างบริเวณร้องเพลงสวด (Choir) สำหรับมหาวิหารแคนเตอร์บรีในอังกฤษ ซึ่งถูกเพลิงไหม้เสียหายไปก่อนหน้านี้ในปีเดียวกัน

วิลเลียมเป็นคนที่มีลักษณะนิสัยทะเยอทะยาน เหล่านักบวชเห็นว่าเขาเป็นคนค่อนข้างจองหอง วันหนึ่งเมื่อเขาตกลงมาจากนั่งร้านที่ใช้ในการก่อสร้างและเกือบจะต้องเสียชีวิตนั้น นักบวชเหล่านี้เชื่อว่าเป็นการลงโทษจากพระเจ้า เพราะทำให้เขาทำงานไม่ได้อีก เขาได้ส่งต่องานก่อสร้างให้กับชายอีกคนที่ชื่อวิลเลียม เช่นกัน เรียกว่า วิลเลียมชาวอังกฤษ (William the Englishman)

เออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก สถาปนิกในศตวรรษที่ 19 ได้ทำการค้นคว้าเกี่ยวกับวิลเลียมแห่งซ็องส์อย่างมาก และจากการค้นพบความคล้ายคลึงระหว่างพื้นที่บริเวณร้องเพลงสวดของมหาวิหารแคนเตอร์บรีกับมหาวิหารแซ็งเตเตียนแห่งซ็องส์ที่สร้างในเวลาใกล้เคียงกันนั้น เป็นการแสดงให้เห็นการมีตัวตนอยู่จริงของวิลเลียม สถาปนิกชาวฝรั่งเศสที่ได้ไปสร้างสรรค์ผลงานให้กับโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษ ที่เมืองแคนเตอร์บรีดังกล่าว แต่วียอแล-เลอ-ดุกก็ไม่สามารถหาข้อมูลเกี่ยวกับวิลเลียมได้มากกว่านั้น นอกไปจากว่าเขาได้เสียชีวิตลงหลังจากกลับมาพำนักที่ฝรั่งเศสได้ปีเดียว บันทึกทางประวัติศาสตร์มากมายได้ยกย่องวิลเลียมสำหรับผลงานของเขา โดยข้อมูลที่สมบูรณ์ที่สุดที่หาได้ทุกวันนี้คือ บันทึกของวียอแล-เลอ-ดุกเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมของมหาวิหารแห่งเมืองซ็องส์

หมวดหมู่:สถาปนิกชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 12
เลออน บัตติสตา อัลแบร์ตี

thumb|200px|ลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ

**ลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ** () (18 กุมภาพันธ์พ.ศ. 1947 –  25 เมษายน พ.ศ. 2015) เป็นผู้รู้รอบด้าน ผู้เป็นปราชญ์ สถาปนิก นักเขียน กวี นักภาษาศาสตร์ นักปรัชญา นักถอดรหัส ชาวอิตาลี ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน ผู้ที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาของศิลปวิทยาการในยุคเรอเนซองส์

## ผลงานออกแบบ

* โบสถ์ ซาน ฟรานเซสโก แห่งเมือง ริมินี (S. Francesco หรือ Tempio Malatestiano, Rimini) (พ.ศ. 1990 1996 - 1993) 
* งานปรับปรุงส่วนด้านหน้าปราสาทรูเซลลาอิ (Façade of Palazzo Rucellai) (พ.ศ. 1989 - 1994) 
* งานปรับปรุงส่วนด้านหน้าของ โบสถ์ ซานตา มาเรียน โนเวลล่า ณ เมือง ฟลอเรนซ์ (Santa Maria Novella) (พ.ศ. 1991 - 2013)
* โบสถ์ ซาน เซบาสติอาโน (San Sebastiano, Mantua) (เริ่มก่อสร้าง พ.ศ. 2001) 
* ที่ปรึกษา งานวางผังเมืองปิเอนซา  (Pienza) (พ.ศ. 2002 - 2005)
* โบสถ์ ซาน แอนเดรีย แห่งเมือง มานตัว (Sant'Andrea) (เริ่มก่อสร้าง พ.ศ. 2014) 

## ผลงานอื่น ๆ

* เขียนตำราชื่อ **เด พิคตูรา** (De pictura) เกี่ยวกับกฎเกณฑ์ และงานค้นคว้าเกี่ยวกับการเขียนแบบทัศนียภาพ (Perspective drawing) โดยมีการอ้างอิงถึงชื่อ ของ บรูเนลเลสกิ ผู้ให้กำเนิดระบบการเขียนภาพทัศนียภาพไว้ด้วย

* เขียนตำราเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก โดยได้ข้อมูลหลักมาจาก **เด อาร์คิเตคตูรา** (De architectura) ที่เขียนโดย วิทรูเวียส ในสมัยอาณาจักรโรมัน เป็นการฟื้นฟูสไตล์ของสถาปัตยกรรมคลาสสิกให้สังคมรู้จักอีกครั้ง

* ด้วยความสนใจอย่างมากในสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก โดยเฉพาะการศึกษาอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับซากของอาณาจักรโรมัน ทำให้ อัลเบอร์ติได้รับการว่าจ้างจาก โปป นิโคลัส ที่ห้า ในการซ่อมแซมให้เหมือนเดิม (Restoration) โครงการรางส่งน้ำสมัยยุคโรมัน (Roman Aqueduct of Acqua Vergine)

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Read online "Ten Books on Architecture by Leone Battista Alberti"

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1947
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:บุคคลจากเจโนวา
อี้จิง

**อี้จิง** () คือวิชาที่ว่าด้วยการเปลี่ยนแปลง จากมีเป็นไม่มี ไม่มีเป็นมี บวกกลายเป็นลบ ลบกลายเป็นบวก จึงมีการแทนสิ่งเหล่านี้ด้วยเส้นเต็มและเส้นขาดสองแบบ เมื่อนำมารวมกันหกเส้นหรือฉักลักษณ์ (ฉักกะ = หก, ลักษณะ = รูปแบบ) เมื่อนำมาหาค่าความน่าจะเป็นก็จะได้รูปแบบการเปลี่ยนแปลงถึงหกสิบสี่แบบ จนกลายมาเป็นแม่แบบของวิชาฮวงจุ้ยหกสิบสี่ข่วยด้วยนั่นเอง ด้วยรูปแบบแห่งความจริง ของการเปลี่ยนแปลงหกสิบสี่แบบนี้เอง มันคือความจริงแท้ที่เดินคู่กับชีวิตคนเรา "อี้จิง" จึงสามารถชี้เส้นทางเดินที่ถูกต้องให้คนเราได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ

## หลักการ
หลักการอ่านของวิชาอี้จิงมีหลายแบบ แต่โดยหลักใหญ่คือ เราต้องหาวิธีผู่กว้าหรือการขึ้นรูปแบบของกว้า ซึ่งประกอบไปด้วยเส้นหกเส้นให้ได้เสียก่อน โดยการขึ้นกว้านี้ ไม่มีรูปแบบที่ตายตัว สามารถขึ้นได้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเห็นคนเดินมาแล้ว เราก็ตีความหมายมาเป็นกว้า หรือการโยนเหรียญ แล้วนำมาขึ้นกว้า หรือการใช้วันเดือนปีและเวลาปัจจุบัน มาตั้งกว้า ก็ถูกต้องทั้งหมด ที่บอกว่าถูกต้องทั้งหมด เพราะการขึ้นกว้า จุดประสงค์เพื่อต้องการอ่านเรื่องราวที่เราต้องการ โดยผู้ถามต้องมีความสัมพันธ์กับเรื่องนั้นด้วย จึงจะสามารถทำให้การอ่านนั้นถูกต้องได้ หลักเบื้องต้นของการอ่านความหมายของ "อี้จิง" ต้องรู้ความหมายของข่วยเสียก่อน ซึ่งหากมีความรู้เกี่ยวกับฮวงจุ้ย อาจจะได้เปรียบในจุดนี้

## กำเนิดอี้จิง
เมื่อครั้งบรรพกาล กษัตริย์อวี่ ประสบปัญหาอุทกภัย มีมังกรแบกภาพใบหนึ่งโผล่มาจากแม่น้ำฮวงโห (ภาพเหอถู) ตะพาบวิเศษก็คาบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นจากลำน้ำลั่วสุ่ย (ตำราลั่วซู) อวี่อาศัยภาพและตำรา ปรับเปลี่ยนขุนเขาทางน้ำแก้ปัญหาอุทกภัยทั้งเก้าแคว้นสำเร็จ หลังจากนั้น ก็อาศัยภาพเหอถูและความรู้จากการขจัดอุทกภัย เขียนตำราเหลียงซานขึ้นเป็นความหมายว่าเชื่อมต่อแม่น้ำภูเขา

เมื่อกษัตริย์อวี่เสียชีวิต บุตรชายคือเซี่ยฉี ก็ขึ้นเป็นกษัตริย์ราชวงศ์เซี่ย เทิดทูนตำราเหลียงซานเป็นคัมภีร์วิเศษ ใช้เสี่ยงทายทำนายโชคเคราะห์ต่อมา ซางทังล้มล้างราชวงศ์เซี่ย ก่อตั้งราชวงศ์ซางขึ้น ตำราเหลียงซานตกอยู่ในมือมหาเสนาบดีนามอีอิน ทำการปรับปรุ่งกลายเป็นตำรากุยฉัง หมายความว่าสรรพสิ่งของฟ้าดินล้วนเก็บซ่อนอยู่ภายใน ต่อมาใช้เป็นเครื่องมือทำนายโชคเคราะห์

ปลายราชวงศ์ซาง ติ้วอ๋องจับกุมจีซาง ไว้ในสถานที่เรียกว่าเซียงหลี่ จีซางเป็นคนชาญฉลาดระหว่างที่ถูกขังทำการศึกษาตำรากุยฉัง จนจัดทำตำราโจวอี้ ซึ่งอีกชื่อนึงคือ อี้จิง ครอบคลุมถึงความเปลี่ยนแปลงทั้งมวล สรุปแล้วตำราทั้งสามเล่มแม้มีชื่อผิดแผก แท้ที่จริงมีส่วนเกี่ยวเนื่องกัน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  (*The Sacred books of China* **16**), translated by James Legge, 1882.
* *[http://ctext.org/book-of-changes/yi-jing Yi Jing]* at the Chinese Text Project: original text and Legge's translation

หมวดหมู่:วัฒนธรรมจีน
หมวดหมู่:การทำนายดวงชะตา
เดล คาร์เนกี

**เดล คาร์เนกี** (; ; พบสะกดว่า **Carnagey** ถึงราวปี 1922; 24 พฤศจิกายน 1888 – 1 พฤศจิกายน 1955) เป็นนักเขียนและอาจารย์ชาวอเมริกัน ผู้พัฒนาหลักสูตรการพัฒนาตนเอง, ทักษะการขาย, การฝึกฝนทักษะองค์กร, การพูดในที่สาธารณะ และทักษะระหว่างบุคคล คาร์เนกีเกิดเมื่อปี 1888 ในครอบครัวชาวนายากจนในเมืองแมรีวิลล์ รัฐมิสซูรี 

## รายชื่อผลงาน

* Little known facts about well known people (ชีวิตพิศดารของบุคคลเรืองนาม)
* Five minute biographies (ชีวประวัติห้านาที)
* Biographical round up (ชุมนุมชีวประวัติ)
* How to win friend & influence people (วิธีชนะมิตรและจูงใจคน)
* How to stop worrying & start living (วิธีชนะทุกข์และสร้างสุข)
* How to Develop Self-Confidence & Influence People by Public Speaking (การพูดในที่ชุมนุม)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักพูด
หมวดหมู่:นักเขียนชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐมิสซูรี
เซราฟิม โทโดรอฟ

**เซราฟิม โทโดรอฟ** (อังกฤษ: Serafim Todorov, บัลแกเรีย: Серафим Тодоров) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวบัลแกเรีย คู่ชิงเหรียญทองโอลิมปิกที่แอตแลนตาของ สมรักษ์ คำสิงห์ เกิดเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1969  ที่เมืองปาซาร์จีก ประเทศบัลแกเรีย มีชื่อเต็มว่า **เซราฟิม ซีเมโอนอฟ โทโดรอฟ** (Serafim Simeonov Todorov, Серафим Симеонов Тодоров)

เซราฟิม โทโดรอฟ เมื่อแข่งขันโอลิมปิก ได้จับสลากอยู่คนละสายกับสมรักษ์ ทั้งคู่จึงไม่มีโอกาสได้เจอกัน จนกระทั่งถึงรอบชิงชนะเลิศ โดยในรอบรองชนะเลิศนั้น โทโดรอฟ ต้องพบกับ ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ นักมวยชาวอเมริกันเจ้าภาพ ซึ่งเป็นความหวังของทีมมวยสหรัฐด้วยในรุ่นเฟเธอร์เวทนี้ โดยการพบกันของทั้งคู่ ปรากฏว่า โทโดรอฟ เป็นฝ่ายเอาชนะ เมย์เวทเธอร์ ไปได้อย่างเฉียดฉิว 10-9 หมัด ซึ่งทางฝ่ายเมย์เวทเธอร์ได้ประท้วงผลการตัดสิน แต่ไร้ผล ส่งผลให้โทโดรอฟผ่านเข้าไปชิงชนะเลิศกับสมรักษ์ คำสิงห์ ของไทยต่อไป (ซึ่งในพิธีขึ้นรับเหรียญในเวลาต่อมา เมย์เวทเธอร์ก้มหน้าตลอด เป็นการแสดงออกว่าไม่พอใจในผลตัดสิน)

ในวันชิงชนะเลิศนั้น เซราฟิม โทโดรอฟ อยู่ในมุมน้ำเงิน เมื่อระฆังยกแรกเริ่มขึ้น นักมวยทั้งคู่ต่างจดจ้องกัน เนื่องจากเป็นนักมวยที่มีสไตล์การชกคล้ายคลึงกัน คือ เป็นมวยที่คอยจังหวะ 2 ทั้งคู่ จึงคาดหมายว่า จะเป็นการชกที่ออกหมัดกันน้อย ซึ่งก็เป็นไปตามที่คาดหมายไว้จริง ๆ และก็เป็นฝ่ายโทโดรอฟที่ออกหมัดนำสมรักษ์ไปได้ก่อน 0-1 หมัด ซึ่งเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวของโทโดรอฟที่สามารถทำคะแนนำสมรักษ์ไปได้ หลังจากนั้นสมรักษ์เมื่อทำคะแนนคืนได้และนำมาตลอด จนกระทั่งชนะไปในที่สุด 8-5 หมัด โดยเมื่อขึ้นยก 2 ในช่วงกลางยก ที่ข้อศอกซ้ายของสมรักษ์เกิดเป็นแผลถลอก เลือดไหลซิบ ๆ แต่ก็ไม่เป็นผลอะไรกับการชก 

หลังจากนั้นโทโดรอฟได้หันมาชกมวยสากลอาชีพในปี ค.ศ. 1998 ในรุ่นไลต์เวท และได้แขวนนวมไปในปี ค.ศ. 2003 มีสถิติการชกทั้งหมด ชนะ 5 ครั้ง แพ้ 1 ครั้ง และชนะน็อก 1 ครั้ง โดยไม่เคยขึ้นชกชิงแชมป์ใด ๆ 

ปัจจุบัน โทโดรอฟมีสภาพความเป็นอยู่ที่ยากลำบาก โดยได้รับเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลบัลแกเรียเพียงเดือนละ 500 ยูโร ซึ่งไม่พอต่อค่าใช้จ่าย 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักมวยสากลสมัครเล่นชาวบัลแกเรีย
หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวบัลแกเรีย
หมวดหมู่:บุคคลจากปาซาร์จีก
หมวดหมู่:นักกีฬาโอลิมปิกทีมชาติบัลแกเรีย
รายชื่อตัวละครในฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง

รายละเอียดของตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง แยกตามแต่ละทีมและแต่ละโรงเรียนในการแข่งขันอินเตอร์ไฮ ที่เมืองซัปโปโร จังหวัดฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น

## ตัวละคร
### ตัวละครหลัก

### ตัวละครรอง

ฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง
บัวผุด

**บัวผุด** หรือ **บัวตูม** () เป็นกาฝากชนิดหนึ่ง อาศัยอยู่บนรากของพืชเถาจำพวกสกุลเครือเขาน้ำ (*Tetrastigma*) ซึ่งชาวบ้านเรียกว่าย่านไก่ต้ม มีลักษณะเด่นที่ดอกซึ่งเป็นดอกเดียวขึ้นจากพื้นดินมีขนาดใหญ่ มีกลิ่นเหม็นมาก กลิ่นของมันเหม็นแรงมาก พบเห็นระหว่างฤดูฝนระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนธันวาคม

ดอกตูมอยู่จะคล้ายกับหม้อขนาดใหญ่มีกลีบหนาจะมีเส้นผ่าศูนย์กลางของดอก 70–80 เซนติเมตร ที่โคนของดอกมีกลีบนำสีน้ำตาลอมเหลืองเรียงสลับซับซ้อนกันอยู่มาก ภายในดอกจะมีแผ่นแบนคล้ายจาน ด้านบนมีปุ่มคล้ายหนามแหลมจานนี้จะซ้อนเกสรตัวผู้และรังไข่ไว้ด้านล่าง ดอกของบัวผุดใช้เวลาตั้งแต่เป็นดอกตูมจนบานถึง 9เดือน ดอกจะบานอยู่ได้เพียง 4–5 วันเท่านั้น หลังจากนั้นก็จะค่อย ๆ ดำเน่าไป และขณะนี้มีจำนวนลดลงเรื่อย ๆ ฉะนั้นเมื่อนักท่องเที่ยวไปเดินป่าเพื่อชมดอกบัวผุดจึงควรใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างมาก เพราะอาจจะไปเหยียบย่ำบนดอกตูมของบัวผุดได้

กระจายพันธุ์ทางภาคใต้ของไทย เช่นที่ อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และป่าดิบในรัฐกลันตัน และเปรักในประเทศมาเลเซีย ชาวบ้านนิยมนำดอกตูมมาต้มน้ำดื่ม ช่วยให้คลอดง่าย มดลูกเข้าอู่เร็ว

## การค้นพบในประเทศไทย
ดอกบัวผุด พบได้มากในพื้นที่อำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยเฉพาะบริเวณอุทยานแห่งชาติเขาสก และอุทยานแห่งชาติคลองพนม และถือว่าเป็นดอกไม้ประจำจังหวัด ในต่างประเทศพบในป่าดิบตั้งแต่แหลมมลายูลงไป บัวผุดที่พบในประเทศไทยได้รับการตั้งชื่อเป็นสปีชีส์ของโลกเมื่อ พ.ศ. 2527 โดยวิลเลิม ไมเยอร์ (Willem Meijer) นักพฤกษศาสตร์ชาวดัตช์จากมหาวิทยาลัยเคนทักกี สหรัฐอเมริกา ตั้งชื่อพฤกษศาสตร์สากลเพื่อเป็นเกียรติแก่อาร์เทอร์ ฟรานซิส จอร์จ เคอร์ (Arthur Francis George Kerr) นายแพทย์และนักพฤกษศาสตร์ชาวไอริช ผู้สำรวจพันธุ์ไม้ชนิดนี้เป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2472

## อ้างอิง

*National Park, Wildlife and Plant Conservation Department, *National Park Bulletin* June–July 2004 https://web.archive.org/web/20050124122734/http://www.dnp.go.th/parkreserve/e-book/bulletin/2m_bulletin/2004_06-07_en.pdf (1.8 MB PDF)
* Jamili Nais. Rafflesia of the World. . pp.&nbsp;147–153

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Rafflesia kerrii in Khao Sok National Park 
*Looking for Rafflesia
*ดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย.. โดย เดลินิวส์
*ดอกไม้งามป่าพะโต๊ะ บัวผุด-กระโถนฤๅษี โดย ข่าวสด

หมวดหมู่:สกุลบัวผุด
หมวดหมู่:ดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย
หมวดหมู่:สมุนไพร
โคอิซึมิ โทโมมิ

**โคอิซึมิ โทโมมิ** เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง เธอเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลหญิงสังกัดโรงเรียนมัธยมสตรีเฟลิเซีย จังหวัดฮิโรชิมา มีนิสัยร่าเริมแจ่มใส และซุ่มซ่ามเป็นที่สุด แต่เมื่ออยู่ในสนามบาสเกตบอลจะเป็นผู้เล่นที่เก่งมาก ปรากฏตัวครั้งแรกในภาคอินเตอร์ไฮ โดยเป็นหนึ่งในนักกีฬาของโรงเรียนมัธยมสตรีเฟลิเซียที่มาแข่งขันในระดับอินเตอร์ไฮเช่นเดียวกับทีมของพระเอก สุดท้ายได้เป็นแฟนกับพระเอกของเรื่อง
ทาคากิ มาซาฮิโระ

**ทาคากิ มาซาฮิโระ** เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง เขาเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลตำแหน่งพอทย์การ์ด โรงเรียนอาชีวะคานาซาวะคิตะ กัปตันทีมและนักกีฬาดีเด่นอันดับ 1 ของญี่ปุ่น
พญาแสนพู

**พญาแสนพู** () เป็นพญาในเมืองเชียงใหม่และผู้สร้างเมืองเชียงแสน

## พระราชประวัติ
พญาแสนพู มีพระอิสริยยศเดิมว่า **ท้าวแสนพู** เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพญาไชยสงครามผู้ครองเมืองเชียงราย พระราชบิดาได้ราชาภิเษกพระองค์ให้เป็นพญาในเมืองเชียงใหม่เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 1861 สืบแทนพญามังรายที่สวรรคต เมื่อขุนเครือผู้ครองเมืองนายทราบจึงยกทัพมายึดเมืองเชียงใหม่ได้สำเร็จ พญาแสนพูหนีไปพึ่งพระราชบิดาที่เมืองเชียงราย พญาไชยสงครามจึงให้ท้าวน้ำท่วมพระราชโอรสพระองค์รองแต่งทัพไปยึดเมืองเชียงใหม่คืน ท้าวน้ำท่วมทำสำเร็จ พญาไชยสงครามจึงราชาภิเษกท้าวน้ำท่วมให้เป็นพญาครองเมืองเชียงใหม่ แต่ผ่านไปเพียงสองปีท้าวน้ำท่วมก็ถูกพระราชบิดาถอดจากราชสมบัติ แล้วเนรเทศไปอยู่เชียงตุง และราชาภิเษกพญาแสนพูให้ครองเมืองเชียงใหม่อีกครั้ง

เมื่อพญาไชยสงครามสวรรคต พญาแสนพูจึงเสด็จไปปลงพระศพพระราชบิดาที่เชียงราย แล้วราชาภิเษกท้าวคำฟูพระราชโอรสให้เป็นพญาในเมืองเชียงใหม่แทน ส่วนพระองค์เสด็จไปสร้างเมืองเชียงแสน พระองค์ครองราชสมบัติในเมืองนั้นได้ 7 ปีก็สวรรคตราวปี พ.ศ. 1881/82

## ราชตระกูล



## อ้างอิง
; เชิงอรรถ

; บรรณานุกรม

*
*
* 

หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ล้านนา
หมวดหมู่:ราชวงศ์มังราย
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 14
พญากือนา

**พญากือนา** (), **พญาธรรมิกราช** หรือ **เจ้าท้าวสองแสนนา อันธรรมิกราช** เป็นพระมหากษัตริย์ล้านนา รัชกาลที่ 6 แห่งราชวงศ์มังราย ทรงครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 1898 - พ.ศ. 1928 เป็นพระราชโอรสในพญาผายูกับพระนางจิตราเทวี 

พญากือนามีศรัทธาในศาสนาพุทธอย่างแรงกล้า โปรดให้อาราธนาพระสุมนเถรจากกรุงสุโขทัยมาประดิษฐานพุทธศาสนาแบบลังกาวงศ์ในล้านนา และอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุไปประดิษฐานบนดอยสุเทพ

## พระอุปนิสัย
*พงศาวดารโยนก ฉบับหอสมุดแห่งชาติ* กล่าวว่า:-

## ราชตระกูล



## อ้างอิง

หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ล้านนา
หมวดหมู่:ราชวงศ์มังราย
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 14
ยาคุโมะ อิจิโร

**ยาคุโมะ อิจิโร** เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง

ทาคากิ มาซาฮิโระ นักกีฬาบาสเกตบอล ตำแหน่งเซ็นเตอร์ โรงเรียนอาชีวะคานาซาวะคิตะ เพื่อสนิทของทาคากิ มาซาฮิโระ
ยูสะ นินซาบุโร

**ยูสะ นินซาบุโร** เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง

ยูสะ นินซาบุโร นักกีฬาบาสเกตบอล ตำแหน่งเซ็นเตอร์โรงเรียนอาชีวะคานาซาวะคิตะ นักบาสเกตบอลคนที่ 6 ที่แข็งแกร่งและเก่งที่สุด
ดิจิท็อกซิน

**ดิจิท็อกซิน** (Digitoxin)เป็นสารประเภท cardiac glycoside มีโครงสร้างและผลต่อร่างกายเหมือนกับดิจ็อกซิน (แม้ว่าจะมีผลต่อร่างกายอยู่นานกว่า) สิ่งที่แตกต่างไปจากดิจ็อกซิน (ซึ่งถูกขับถ่ายออกจากร่างกายผ่านทางไต) คือ ดิจิท็อกซินจะถูกขับถ่ายผ่านทางตับ ดังนั้นจึงสามารถใช้กับผู้ป่วยที่มีไตไม่แข็งแรงได้ อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันแทบไม่มีการใช้ดิจิท็อกซินในการแพทย์แผนปัจจุบันของอังกฤษ

หมวดหมู่:สารเคมี
คาวามูระ ฮายาโตะ

**คาวามูระ ฮายาโตะ** เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง เป็นนักกีฬาบาสเกตบอล ตำแหน่งชู้ตติ้งการ์ด โรงเรียนอาชีวะคานาซาวะคิตะ

หมวดหมู่:ตัวละครฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง
ราชวงศ์แพลนแทเจอนิต

**ราชวงศ์แพลนแทเจอนิต** หรือ **แพลนแทจินิต** () เป็นราชวงศ์ที่กำเนิดขึ้นในดินแดนอ็องฌู (Anju) ของประเทศฝรั่งเศส และได้ครองราชบัลลังก์อังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1154 ด้วยการขึ้นเสวยราชย์ของเฮนรีที่ 2 เมื่อสิ้นยุคแอนะคี ไปจนถึง ค.ศ. 1485 เมื่อริชาร์ดที่ 3 สิ้นพระชนม์ในสงคราม

ราชอาณาจักรอังกฤษเปลี่ยนแปลงสภาพไปมากภายใต้ราชวงศ์นี้ โดยกษัตริย์ราชวงศ์นี้มักถูกบีบให้ยอมประนีประนอมทางการเมือง เช่น ในกรณีมหากฎบัตรซึ่งยอมให้จำกัดพระราชอำนาจแลกกับการสนับสนุนทางการคลังและทางทหาร ทำให้กษัตริย์สิ้นพระราชอำนาจเด็ดขาด แต่ยังคงมีพระราชอำนาจในการตัดสินคดี ในการได้รับบรรณาการ และในการทำสงคราม และยังคงมีพระราชกิจต่อแผ่นดินตามที่กำหนดไว้ โดยมีกระบวนการยุติธรรมที่ซับซ้อนคอยกำกับพระองค์อยู่ นอกจากนี้ ความขัดแย้งของราชวงศ์นี้กับชาวฝรั่งเศส สกอต เวลช์ และไอริช กับทั้งการกำหนดให้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลัก ก็ทำให้เอกลักษณ์ของบ้านเมืองเด่นชัดขึ้น

ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ราชวงศ์นี้พ่ายสงครามร้อยปี และถูกรุมเร้าด้วยปัญหานานัปการในทางสังคม การเมือง และเศรษฐกิจ ประชาชนลุกฮือขึ้นทุกหย่อมหญ้าเนื่องเพราะถูกพรากเสรีภาพหลายอย่าง ทั้งขุนนางก็ยังผสมโรงด้วยการระดมกำลังเข้ารบรากันในความขัดแย้งส่วนตัวและในการออกหน้าต่อต้านเฮนรีที่ 6 

การชิงอำนาจกันในสายย่อยของราชวงศ์นี้ คือ สายยอร์กกับสายแลงแคสเตอร์ นำไปสู่สงครามดอกกุหลาบซึ่งรบพุ่งกันนานหลายสิบปีด้วยปัญหาการสืบทอดราชบัลลังก์ ซึ่งรุนแรงถึงขึดสุดในยุทธการที่ทุ่งบอสเวิร์ทเมื่อ ค.ศ. 1485 และเมื่อริชาร์ดที่ 3 สิ้นพระชนม์ในสมรภูมิ ก็ทำให้การครองอำนาจและยุคสมัยของราชวงศ์นี้ยุติลง และเปิดทางให้เฮนรีที่ 7 ผู้สืบเชื้อสายจากแลงแคสเตอร์ ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์อังกฤษ ห้าเดือนให้หลัง เฮนรีที่ 7 เสกสมรสกับเอลิซาเบธแห่งยอร์ก เป็นอันจบสงครามดอกกุหลาบและสถาปนาราชวงศ์ทิวเดอร์ซึ่งมุ่งรวมพระราชอำนาจเข้าศูนย์กลาง ทำให้สามารถเลี่ยงปัญหาที่กัดกินกษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งแพลนแทเจอนิตได้สำเร็จ และอำนวยให้เกิดสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาอังกฤษ จุดเริ่มประเทศบริเตนต้นยุคปัจจุบัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ราชวงศ์แพลนแทเจอนิต
หมวดหมู่:ราชวงศ์อ็องฌู
หมวดหมู่:ราชสำนักอังกฤษ
จาง จื่ออี๋

**จาง จื่ออี๋** () นักแสดงชาวจีนแผ่นดินใหญ่ ได้รับฉายาว่า กงลี่น้อย มีผลงานเด่นเรื่อง Crouching Tiger, Hidden Dragon และ Memoirs of a Geisha

## ประวัติ
เกิดวันที่ 9 กุมภาพันธ์  พ.ศ. 2522 ที่กรุงปักกิ่ง พ่อเป็นข้าราชการ แม่เป็นครูอนุบาล  สอบเข้าโรงเรียนนาฏศิลป์ปักกิ่ง เรียนระบำพื้นบ้าน จากนั้นจึงสอบเข้าวิทยาลัยการแสดงแห่งชาติและจบปริญญาตรี

## ผลงานด้านภาพยนตร์

## ผลงานด้านละครโทรทัศน์
{| class="wikitable sortable"
|-
! ปี !! ชื่อละครโทรทัศน์ภาษาอังกฤษ !! ชื่อละครโทรทัศน์ภาษาจีน !! กำกับโดย !! รับบท
|-
| 2021 || *[[The Rebel Princess]]* || 上阳赋 || Cheng Yuan Hai, Hou Yong || Wang Xuan
|-}

## อ้างอิง

* รู้ไปโม้ด โดย น้าชาติ ประชาชื่น 

หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงจีน
หมวดหมู่:นักแสดงฮ่องกง
หมวดหมู่:บุคคลจากปักกิ่ง
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์จากปักกิ่ง
ซิกกุรัต

**ซิกกุรัต** หรือ **ซีกูแรต** (อักษรโรมัน: ziggurat, ; อักษรรูปลิ่ม: 𒅆𒂍𒉪, อัคคาเดีย: **', [[D-stem|รากดี]]ของ **' 'ยืดออก, สร้างขึ้นสูง', ตรงกับภาษาเซมิติกอื่น ๆ เช่น ฮีบรู *zaqar* (זָקַר) 'ยื่น') เป็นสิ่งปลูกสร้างขนาดมหึมารูปแบบหนึ่งของเมโสโปเตเมีย มีรูปลักษณะเป็นเนินขั้นบันได ซิกกุรัตแหล่งที่สำคัญได้แก่ซิกกุรัตใหญ่แห่งอูร์ ใกล้กับนาซีรียะห์ ซึ่งเป็นซิกกุรัตซูเมรียใหม่ สร้างขึ้นโดยกษัตริย์อูร์นัมมูเพื่อบูชาซีน ในราว 2100 ปีก่อนคริสต์กาล ในสมัยราชวงศ์อูร์ที่สาม, ซิกกูรัตแห่งอาการ์กูฟ ใกล้กับแบกแดด เป็นต้น ชาวซูเมเรียเชื่อว่าเทพเจ้าอาศัยประทับอยู่ในวิหารบนยอดสุดของซิกกูรัต ฉะนั้นจึงมีเฉพาะนักบวชและบุคคลที่ได้รับความเคารพอย่างสูงเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปภายในได้

คำว่าซิกกุรัตมาจากคำว่า *ziqqurratum* (สูง, จุดสุดยอด) ในภาษาอัสซีเรียโบราณ รูปกริยา *zaqārum* แปลว่าการสร้างขึ้นสูง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ซากอารยธรรม
หมวดหมู่:เมโสโปเตเมีย
หมวดหมู่:พีระมิดในทวีปเอเชีย
เขื่อนดิน

**เขื่อนดิน** คือเขื่อนที่ก่อสร้างด้วยการถมดินบดอัดแน่น มีวัสดุหลักเป็นดินประเภททึบน้ำ

## ประเภทของเขื่อนดิน
เขื่อนดินมี 2 ประเภท คือ
# เขื่อนดินประเภทเนื้อเดียว (Homogeneous Earth Dam) เป็นเขื่อนซึ่งก่อสร้างด้วยดินเหนียว ซึ่งเป็นดินประเภททึบน้ำ ปิดทับด้านเหนือน้ำด้วยหินทิ้ง หรือหินเรียง เพื่อป้องกันการกัดเซาะจากคลื่น ด้านท้ายน้ำมักจะปลูกหญ้าป้องกันการพังทลายของดิน 
# เขื่อนดินประเภทแบ่งโซน (Zoned-Earth Dam) ตัวเขื่อนจะแบ่งโครงสร้างเขื่อนเป็นโซน โดยแกนกลางของเขื่อนจะเป็นชั้นดินเหนียวทึบน้ำ มีชั้นกรองเป็นวัสดุประเภทกรวดหรือทราย ชั้นถัดจากแกนเขื่อนจะเป็นดินประเภทกึ่งทึบน้ำ และปิดทับด้านเหนือน้ำด้วยหินทิ้ง หรือหินเรียง เพื่อป้องกันการกัดเซาะจากคลื่น เช่นเดียวกับเขื่อนดินประเภทเนื้อเดียว

## หลักการออกแบบเขื่อน
ในการออกแบบเขื่อนจะต้องพิจารณารายละเอียดดังต่อไปนี้ คือ
* เสถียรภาพของตัวเขื่อน
* แรงแบกทานของชั้นหินฐานราก
* การควบคุมการรั่วซึมของน้ำ
* ความสูงเผื่อของสันเขื่อน
* การป้องกันและควบคุมการกัดเซาะจากคลื่น
* การจัดการวัสดุ

## ขั้นตอนในการออกแบบเขื่อน
การออกแบบเขื่อนมีขั้นตอนโดยสังเขป ดังนี้
* ศึกษา สังเกตการณ์ รวบรวมข้อมูล เช่นสภาพฐานราก แหล่งวัสดุ น้ำหนักที่กระทำ	
* เลือกประเภทของเขื่อน
* วิเคราะห์การรั่วซึมของน้ำ และออกแบบชั้นกรอง
* วิเคราะห์เสถียรภาพของตัวเขื่อน
* วิเคราะห์การทรุดตัวและการเคลื่อนตัว
* ออกแบบหน้าตัดเขื่อนขั้นสุดท้าย
* พิจารณาอุปกรณ์ตรวจวัดพฤติกรรมของเขื่อนเพื่อความปลอดภัย
* จัดทำแบบขั้นสุดท้ายและข้อกำหนดทางเทคนิค

## อ้างอิง
* คณะทำงานจัดทำแบบมาตรฐานเขื่อนเก็บกักน้ำและอาคารประกอบ, แนวทางและ
หลักเกณฑ์การออกแบบเขื่อนเก็บกักน้ำและอาคารประกอบ, 2545. กรมชลประทาน.
* ปราโมทย์ ไม้กลัด, 2524. คู่มืองานเขื่อนดินขนาดเล็กและฝาย. พิมพ์ครั้งที่ 2.
นนทบุรี: สมาคมศิษย์เก่าวิศวกรรมชลประทาน.
* ปราโมทย์ ไม้กลัด, 2526. การบำรุงรักษาเขื่อนดินและอาคารประกอบ, เอกสาร
ประกอบการสัมมนาทางวิชาการเทคโนโลยีที่เหมาะสมในการทำงานชลประทาน.
* วรากร ไม้เรียง, 2542. วิศวกรรมเขื่อนดิน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ไลบรารี่นาย. 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Earthfill Dam
* ศูนย์วิจัยและพัฒนาวิศวกรรมปฐพีและฐานราก ภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

หมวดหมู่:เขื่อน
ฟิงโกลฟิน

ตามปกรณัมชุด ซิลมาริลลิออน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน  **ฟิงโกลฟิน** () เป็นกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ  พระองค์เป็นโอรสองค์ที่สองของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส  มีพี่ชายต่างมารดาคือ เฟอานอร์ และน้องชายร่วมมารดาเดียวกันคือ ฟินาร์ฟิน  ฟิงโกลฟินมีโอรสธิดารวมสี่องค์คือ ฟิงกอน ทัวร์กอน อาเรเดล และอาราคาโน (ไม่ได้เอ่ยถึงในปกรณัม)  ในปกรณัมกล่าวถึงฟิงโกลฟินว่า เป็นผู้มีร่างกายกำยำแข็งแรง จิตใจห้าวหาญ  บางแห่งยกย่องว่าพระองค์เป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาบุตรแห่งอิลูวาทาร์ทั้งปวง  ชื่อของพระองค์ในภาษาเควนยา คือ **โนโลฟินเว** (Nolofinwë) ซึ่งมีความหมายว่า 'บุตรแห่งฟินเวผู้เฉลียวฉลาด'

ฟิงโกลฟินและฟินาร์ฟิน เป็นโอรสของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส ซึ่งอภิเษกหลังจากมีริเอล พระชายาองค์แรกและมารดาของเฟอานอร์สิ้นพระชนม์  ดังนั้นจึงมักมีเรื่องขัดเคืองกันระหว่างเฟอานอร์กับฟิงโกลฟินเสมอๆ เพราะต่างก็เป็นโอรสองค์ใหญ่  เหตุแห่งความขัดเคืองกันส่วนใหญ่มาจากการยุแยงของเมลคอร์ เทพอสูรที่ริษยาในความรุ่งเรืองของเหล่าวาลาร์และพวกเอลฟ์   ครั้งหนึ่งเกิดการวิวาทกันจนเฟอานอร์ชักดาบออกต่อหน้าฟิงโกลฟิน จนเป็นเหตุให้เฟอานอร์ถูกลงโทษ ให้เนรเทศออกจากนครทิริออน  ทว่าหลังจากนั้น มานเวเทพบดีได้จัดงานเลี้ยงและไกล่เกลี่ยให้พี่น้องทั้งสองกลับคืนดีกัน

แต่เมลคอร์และอุงโกลิอันท์ก่อเหตุร้าย ทำลายทวิพฤกษา สังหารกษัตริย์ฟินเว แล้วชิงซิลมาริลของเฟอานอร์ไปเสียจากท้องพระคลังที่ฟอร์เมนอส หลบหนีไปยังมิดเดิ้ลเอิร์ธ  เฟอานอร์ประกาศตามไล่ล่ามอร์กอธ (หรือเมลคอร์) ประชาชนชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ก็เคียดแค้นและจะตามไล่ล่ามอร์กอธด้วย ฟิงโกลฟินจึงเป็นผู้นำชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ที่ติดตามเฟอานอร์กลับมายังมิดเดิ้ลเอิร์ธ

หลังจากเฟอานอร์สิ้นพระชนม์  มายดรอส โอรสองค์ใหญ่ของเฟอานอร์สละสิทธิ์ในราชสมบัติ  ฟิงโกลฟินจึงขึ้นเป็นจอมกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ เขาเป็นผู้นำในการสงครามต่อสู้กับมอร์กอธหลายครั้ง จนกระทั่งมอร์กอธตีโต้ด้วยไฟ ในสงครามดากอร์บราโกลลัค ทำให้ฝ่ายกองทัพเอลฟ์ได้รับความเสียหายยับเยิน รวมทั้งโอรสสององค์ของฟินาร์ฟิน คืออังกร็อดและอายก์นอร์ สิ้นพระชนม์ในการศึกครั้งนี้ด้วย ทำให้ฟิงโกลฟินลุแก่โทสะ บุกเพียงลำพังพระองค์เดียวเข้าไปถึงที่มั่นของมอร์กอธในอังก์บันด์ ฟิงโกลฟินได้สู้รบกับมอร์กอธตัวต่อตัว และสร้างบาดแผลแก่มอร์กอธได้ถึงเจ็ดแผล (จนทำให้มอร์กอธต้องเดินเขย่งขามานับแต่นั้น) แต่ไม่มีผู้ใดสามารถสังหารมอร์กอธซึ่งเป็นหนึ่งในเหล่าวาลาร์ได้  สุดท้ายฟิงโกลฟินจึงถูกมอร์กอธสังหาร

โธรอนดอร์พญาอินทรี นำร่างของฟิงโกลฟินออกมา ไปไว้ยังเขตเทือกเขาของกอนโดลิน  ทัวร์กอนได้สร้างหลุมพระศพของฟิงโกลฟินในที่นั้น

## ดูเพิ่ม

* ราชวงศ์ฟินเว

หมวดหมู่:เอลฟ์ (มิดเดิลเอิร์ธ)
หมวดหมู่:ตัวละครในซิลมาริลลิออน
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นพระราชวงศ์
มีเกลอซโซ

**มีเกลอซโซ** มีชื่อเต็มคือ **มีเกลอซโซ ดี บาร์โตโลเมโอ มีเกลอซซี** (; ค.ศ. 1391 - ค.ศ. 1472?) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี
 
มีเกลอซซีเกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ เป็นบุตรของช่างตัดเสื้อ ได้รับเข้าเป็นลูกศิษย์ของปรามาจารย์แห่งประติมากรชื่อ โดนาเตลโล ตั้งแต่วัยเด็ก

มีเกลอซซีมีความเชี่ยวชาญในการใช้วัสดุหินอ่อน สำริด และเงิน ได้สร้างสรรค์ประติมากรรมเลื่องชื่อไว้มากมาย เช่น รูปปั้นนักบุญจอห์นวัยหนุ่ม ที่เหนือประตูหน้าโบสถ์ดูโอโมในเมืองฟลอเรนซ์ และรูปปั้นของนักบุญจอห์นที่ทำจากเงินในโบสถ์ซานโจวันนี เป็นต้น ลูกค้าและเพื่อนรักของมีเกลอซซี คือ โกซีโม เด เมดีชี (Cosimo de' Medici) แห่งตระกูลเมดีชี ที่มีอิทธิพลอย่างมากในเมืองเวนิส ซึ่งได้ชักชวนให้มีเกลอซซีย้ายถิ่นฐานไปพำนักที่เมืองเวนิสในปี ค.ศ. 1433 ณ เมืองเวนิสแห่งนี้ มีเกลอซซีได้สร้างอาคารหลายหลัง รวมทั้งห้องสมุดซานจอร์โจมัจโจเร (San Giorgio Maggiore)

ในปี 1428 มีเกลอซซีได้ร่วมงานกับโดนาเตลโล ได้ร่วมกันสร้างแท่นเทศน์กลางแจ้ง (open-air pulpit) ที่โบสถ์เซนต์สตีเฟนที่เมืองปราโต (St. Stephen at Prato) ผลงานออกแบบสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของมีเกลอซซี คือ วังของตระกูลเมดีชี (Palazzo Medici in Florence) ซึ่งโกซีโมเป็นผู้ว่าจ้าง อาคารหลังนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของอิตาลีใน ศตวรรษที่ 15 ของ งานออกแบบเป็นการ ผสมผสานกันระหว่างความบางเบาของรูปแบบกอทิกอิตาลี (Italian Gothic) กับความหนาหนักและเป็นทางการของสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก (classical style) นอกจากนี้ด้วยทักษะทางวิศวกรรมของเขา ทำให้มีเกลอซโซได้รับการว่าจ้างให้ทำการปรับปรุงโครงการวังเวกกีโอ (Palazzo Vecchio) ซึ่งอยู่ในสภาพที่พังทลายขึ้นใหม่โดยมีการเพิ่มห้องและบันได้เข้าไปหลายส่วน

โกซีโมได้ว่าจ้างให้มีเกลอซซีออกแบบอาคารอีกหลายแห่งที่มีความสำคัญ แต่ที่น่าสนใจและเป็นอาคารที่ตั้งอยู่ในแดนไกลคือ บ้านพักที่เมืองเยรูซาเลม สำหรับชาวฟลอเรนซ์ที่เดินทางไปแสวงบุญ มีเกลอซซีได้รับความนับถือจากลูกของโกซีโม ชื่อ โจวันนี เด เมดีชี (Giovanni de' Medici) เป็นอย่างมาก จึงได้รับความไว้วางใจให้ทำงานในรุ่นที่สองต่อไป โดยได้ทำโครงการให้กับโจวันนี เช่น ปราสาทแห่งเมืองฟิเอโซเล (Fiesole) มีเกลอซซีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1472 (หลักฐานไม่ตรงกันในหลายบันทึก) ศพของเขาถูกเก็บไว้ในโบสถ์ซานมาร์โก ณ เมืองฟลอเรนซ์

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1939
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:บุคคลจากฟลอเรนซ์
ยาโกบ ฟัน ตีเนิน

**ยาโกบ ฟัน ตีเนิน** () เป็นสถาปนิกชาวเฟลมมิช (จากภูมิภาคฟลานเดอส์ ทางเหนือของเบลเยียม) มีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตามประวัติศาสตร์ของเบลเยียม เชื่อว่า ฟัน ตีเนิน คือสถาปนิกผู้ออกแบบและก่อสร้างศาลาว่าการกรุงบรัสเซลส์ () ในปี ค.ศ. 1402 ซึ่งตั้งอยู่ในเขตของพระราชวัง เป็นงานสถาปัตยกรรมที่ได้รับการยกย่องให้เป็นผลงานชั้นเอก (masterpiece) ของยุโรปยุคกลาง (Medieval European) หอแขวนระฆัง (belfry) ของอาคารหลังนี้ สร้างโดยสถาปนิกอีกคนชื่อ ยัน ฟัน เรยส์บรุก (Jan van Ruysbroeck)

หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวเบลเยียม
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 15
หมวดหมู่:ชาวเฟลมิช
จาโกโป ซานโซวีโน

thumb|200px|จาโกโป ซานโซวีโน
**จาโกโป ซานโซวีโน** () มีชื่อเต็มว่า **จาโกโป ดันโตนีโอ ซานโซวีโน** (Jacopo d’Antonio Sansovino) (2 กรกฎาคม ค.ศ. 1486 – 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1570) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ ชื่อที่ได้รับตอนเกิดคือ จาโกโป ตัตตี (Jacopo Tatti) ได้รับการถ่ายทอดวิชาความรู้จากอันเดรอา ซานโซวีโน (Andrea Sansovino) หลังจากนั้นได้เปลี่ยนนามสกุลตามอาจารย์

เมื่อครั้งอยู่ในโรม ได้มีผลงานประติมากรรมที่ทำให้ศิลปินและสถาปนิกระดับปรมาจารย์ เช่น บรามันเต (Bramante) และ ราฟาเอล (Raphael) ซานโซวีโน ย้ายกลับมาพำนักที่ฟลอเรนซ์ในปี 1511 และได้รับการว่าจ้างให้ปั้นรูปจำลองของเซนต์เจมส์ ให้โบสถ์ประจำเมืองฟลอเรนซ์ (*Basilica di Santa Maria del Fiore*) รูปปั้นที่เขาวางแผนที่จะปั้นให้กับโบสถ์แห่งเมืองซานลอเรนโซ ได้รับการปฏิเสธโดยมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี (Michelangelo) ซึ่งเป็นสถาปนิกใหญ่ขณะนั้น หลังจากที่แบบร่างได้ถูกเสนอ โดยซานโซวีโนได้เขียนจดหมายประท้วงอย่างรุนแรงในปี 1518

ในช่วงนี้ซานโซวีโนได้พำนักกับเพื่อนศิลปินซึ่งเป็นจิตรกรเลื่องชื่อ นาม อันเดรอา เดล ซาร์โต และต่อมาเขาได้เดินทางกลับไปโรม โดยพำนักอยู่เป็นเวลาเก้าปี และหนีออกจากโรมไปพำนักที่เวนิสเนื่องจากภาวะสงคราม ในเหตุการณ์เข้าตีกรุงโรม โดยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทางตอนเหนือ นำโดยสมเด็จพระจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

ในปี  1529 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสถาปนิกสูงสุด (Protomagister) ขึ้นตรงต่อผู้ว่าของเขตซานมาร์โกของเวนิส ทำให้เขากลายมาเป็นศิลปินที่มีอิทธิพลที่สุดในเมือง งานสถาปัตยกรรมชั้นเอกของเขาเป็นงานที่ยังได้รับการเยี่ยมชมโดยนักท่องเที่ยวที่มาเยือนเมืองเวนิสมาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งได้แก่ อาคารทุกหลังที่อยู่ ณ จัตุรัสมาร์โค (*Piazza San Marco*) โดยเฉพาะอาคารที่เรียกว่า เซกกา (Zecca) หอคอยแห่งจัตุรัส นอกจากนี้เขายังได้ทำการปั้นประติมากรรมหลายชิ้นให้กับมหาวิหารซานมาร์โค

งานที่สำคัญมากชิ้นหนึ่งคือห้องสมุดแห่งมาร์โค (*Biblioteca Marciana*) เป็นอาคารที่ได้รับการตกแต่งอย่างวิจิตรมากที่สุดอาคารหนึ่งในเวนิส เป็นความสำเร็จของการผสมผสานหลักการพื้นฐานที่เรียบง่ายของสถาปัตยกรรมคลาสสิก เข้ากับการตกแต่งประดับประดาอย่างวิจิตรในแบบของเมืองเวนิสได้อย่างลงตัว ซึ่งจะมีอิทธิพลอย่างมากต่อหลักการออกแบบสถาปัตยกรรมของอานเดรอา ปัลลาดีโอ

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2029
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:ประติมากรชาวอิตาลี
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:บุคคลจากฟลอเรนซ์
โคนิอีน

**โคนิอีน (Coniine) ** เป็นแอลคาลอยด์ที่เป็นพิษที่พบในพืช poison hemlock และ yellow pitcher plant และทำให้เกิดกลิ่นเหม็นในพืช hemlock เป็นสารพิษที่มีฤทธิ์ทำลายระบบประสาทโดยรบกวนการทำงานของระบบประสาทส่วนกลาง มีความเป็นพิษต่อร่างกายมนุษย์และปศุสัตว์ทุกชนิด ปริมาณที่มีฤทธิ์ถึงแก่ชีวิตต่อมนุษย์มีไม่ถึง 0.2 กรัม โดยทำให้เสียชีวิตเนื่องมาจากระบบหายใจเป็นอัมพาต

หมวดหมู่:พิษ
วัดวังกลม

**วัดวังกลม** เป็นวัดราษฎร์ มีเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 71 ตารางวา ตั้งอยู่เลขที่ 400 หมู่ที่ 1 ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย สร้างเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2480 ครั้งที่สอง วันที่ 21 พฤษภาคม 2534 มีพระประธานในอุโบสถ คือ หลวงพ่อลือ 

## อ้างอิง
*ข้อมูลแหล่งท่องเที่ยว : ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร 
*http://www.sbl.co.th/%E0%B8%94%E0%B8%B9%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2-22743-%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%A1.html 
 

วังกลม
พระเจ้ารัลปาแจ็น

**พระเจ้ารัลปาแจ็น** () เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของพระเจ้าชีเตซงแจ็น ในรัชสมัยของพระองค์มีการทะนุบำรุงพระพุทธศาสนาอย่างมาก สนับสนุนการแปลพระไตรปิฎก ทรงรับไตรสรณคมน์ทุกครั้งก่อนออกว่าราชการ การอุปถัมภ์พระพุทธศาสนาของพระองค์สร้างความไม่พอใจในหมู่ข้าราชการและประชาชนที่นับถือศาสนาบอน ทรงครองราชย์อยู่นาน 20 ปี ปลายรัชกาลเกิดความยุ่งยากในราชวงศ์ พระองค์เสด็จสวรรคตโยพลัดตกจากบันได ชาวทิเบตโดยทั่วไปเชื่อว่าพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์

## อ้างอิง

* 

หมวดหมู่:จักรพรรดิทิเบต
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ทิเบต
เขื่อนหิน

**เขื่อนหิน** คือเขื่อนชนิดวัสดุถม (Embankment Dam) ประเภทหนึ่ง อาจเรียกว่า **เขื่อนหินถม** หรือ**เขื่อนหินทิ้ง** ปรกติจะต้องมีแกนเป็นวัสดุทึบน้ำ คือดินเหนียว

## ประเภทของเขื่อนหิน
* เขื่อนหินทิ้งแกนดินเหนียว
** แกนดินเหนียวแบบแกนกลาง
** แกนดินเหนียวแบบแกนเฉียง
** แกนดินเหนียวแบบปิดด้านเหนือน้ำ
* เขื่อนหินทิ้งแกนผนังบาง
* เขื่อนหินทิ้งดาดหน้าด้วยคอนกรีต

## ข้อดีของเขื่อนหินทิ้ง
* เหมาะสำหรับพื้นที่ซึ่งมีสภาพฐานรากไม่ดี 
* เหมาะสำหรับบริเวณที่มีแหล่งดินน้อย
* ก่อสร้างได้เร็ว

## ข้อพิจารณาสำหรับหินที่ใช้ในการก่อสร้าง
* แหล่งหิน
* คุณสมบัติความคงทนของหิน
* กำลังของหิน

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Rockfill Dam
* ศูนย์วิจัยและพัฒนาวิศวกรรมปฐพีและฐานราก ภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

หิน
เขื่อนไม้

**เขื่อนไม้** เป็นสิ่งก่อสร้างขวางลำน้ำเพื่อวัตถุประสงค์ในการกันน้ำ ปรกติจะใช้เป็นผนังกั้นน้ำชั่วคราวในการก่อสร้างอาคารในลำน้ำ เช่นประตูระบายน้ำ หรือประตูเรือสัญจร ฯลฯ อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันมักไม่นิยมใช้ โดยจะใช้เข็มพืดเหล็กแทน

## ดูเพิ่ม
* ฝายแม้ว

## แหล่งข้อมูลอื่น
* การสร้างฝายในต้นน้ำลำธาร 
* ฝายแม้วตามแนวพระราชดำริ 

มไม้
กาเลอาโซ อัลเลซี

**กาเลอาโซ อัลเลซี** () (ค.ศ. 1512- 30 ธันวาคม ค.ศ. 1572) เป็นสถาปนิกชาวอิตาลี เกิดและเสียชีวิตที่จังหวัดเปรูจา ได้รับการถ่ายทอดวิชาโดย จิโอวาน บาติสตา คาโปราลิ (Giovan Battista Caporali) อัลเลซี ให้ความสนใจกับ สถาปัตยกรรมยุคโบราณ (ancient architecture) เป็นอย่างมากตั้งแต่วัยเยาว์ แนวทางการออกแบบที่เขาคิดค้นขึ้น ทำให้เขามีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับทั่วยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมืองเจนัว ซึ่งเขาได้ทำการออกแบบวังไว้หลายแห่ง บางแห่งได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลก อัลเลซี ได้ทำการออกแบบก่อสร้างโบสถ์ และ วัง ในหลายๆ เมือง เช่น มิลาน ซิซิลี ฟลอนเดอร์ (ตอนเหนือของประเทศเบลเยี่ยม) และ เยอรมนี

งานที่สำคัญที่สุดคือ โบสถ์ ซานตา มาเรีย แห่งเมือง อาซิซิ ในจังหวัดเปรูจา ประเทศอิตาลี (Basilica of Santa Maria degli Angeli in Assisi)

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2055
หมวดหมู่:สถาปนิกชาวอิตาลี
หมวดหมู่:สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นอุมเบรีย
โอเคเนชั่น

thumb|โลโก้เว็บไซต์โอเคเนชั่น

**โอเคเนชั่น** เป็นบริการฟรีบล็อก แห่งหนึ่งในประเทศไทย ของเครือเนชั่น เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2550 โดยผู้เขียนบล็อกมีทั้งบรรณาธิการ คอลัมนิสต์ ผู้สื่อข่าวจากสื่อในเครือเนชั่น และสมาชิกที่ลงทะเบียนร่วมกันผลิตเนื้อหา โดยมีเนื้อหาหลากหลาย ทั้งนี้ รูปแบบการนำเสนอเป็นไปในลักษณะที่เรียกว่า Citizen Reporter โดยให้สมาชิกทุกคนมีส่วนร่วมในการผลิตเนื้อหา

โอเคเนชั่นเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เข้าชมจากประเทศไทยมากเป็นอันดับที่ 89 (19 กันยายน 2557) จากการจัดอันดับโดยอะเล็กซา 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บโอเคเนชั่น

หมวดหมู่:เว็บไซต์ในประเทศไทย
หมวดหมู่:บล็อก
หมวดหมู่:เครือเนชั่น
น่าซี

**ชาวน่าซี** หรือ **หน่าซี** () เป็นชนกลุ่มหนึ่งในประเทศจีน ส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองลี่เจียง เมืองที่มีมนต์เสน่ห์แห่งหนึ่งของมณฑลยูนนาน

## ประวัติ
ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าต้นตระกูลของชาวน่าซีอยู่ที่ใด แต่เชื่อกันว่าเมื่อสหัสวรรษก่อน ชนกลุ่มนี้ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน (ในมณฑลชิงไห่ มณฑลกานซู่ และมณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) ก่อนจะถูกชาวเอเชียกลางรุกรานจึงต้องถอยร่นลงมาทางใต้ในปัจจุบัน

นักชาติพันธุ์วิทยาจากทั่วโลกได้ให้ความสนใจศึกษา กรณีของชาวน่าซีมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของภาษาที่ใช้ภาพเป็นสัญลักษณ์ ขนบธรรมเนียมประเพณี พิธีกรรม หรือโครงสร้างทางสังคมของชนกลุ่มนี้ ชาวน่าซีเป้นหนึ่งในชนกลุ่มน้อยในโลกที่มีโครงสร้างแบบสตรีมีบทบาทโดดเด่น ปัจจุบันโครงสร้างนี้ก็ยังคงเห็นได้ชัด ในชุมชนชาวน่าซี สตรีเป็นผู้ประกอบกิจกรรมที่สำคัญ ๆ และกิจกรรมที่ต้องใช้แรงกายมาก และเป็นผู้ที่มีบทบาทสูงในการจัดการครอบครัวของตน

## การแต่งกาย
เครื่องแต่งกายของสตรีน่าซี มีรองหลังเพื่อช่วยลดน้ำหนักของสัมภาระที่ต้องแบกหาม เครื่องประดับเป็นรูปกลม 2 ชิ้นใหญ่ และ 7 ชิ้นน้อย ๆ ทางด้านหลังของชุด เป็นสัญลักษณ์แทนดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาว ซึ่งก็คือฟากฟ้าของทั้งหลายทั้งปวงนั้นเอง เครื่องประดับเหล่านี้คือสัญลักษณ์ของสตรีผู้มีหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน

## วัฒนธรรม
ในคัมภีร์ตงปา (หรือบางที่อ่านทับศัพท์ว่าดองปา) ของชาวน่าซี ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่จารึกแบบอักษรภาพ มีสุภาษิตบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า *"ที่ใดฟากฟ้าและแผ่นดินยังคงไม่ถูกแบ่งแยกออกจากกัน ที่นั่นมวลไม้ย่อมเคลื่อนกาย มวลหินย่อมเอ่ยวาจา"* นอกจากนี้คัมภีร์นี้ยังรวมเรื่องราวเกี่ยวกับความเชื่อ และประวัติศาสตร์วัฒนธรรมอื่น ๆ ของชาวน่าซี ซึ่งรวมไปถึงความรู้ด้านดาราศาสตร์ และไสยศาสตร์

ประมาณว่าพ่อหมอตงปาที่ยังมีชีวิตอยู่ประมาณ 30-40 คน บางคนทำงานให้กับสถาบันลี่เจียง โดยทำหน้าที่แปลจารึกของชาวน่าซี นอกจากนี้ หมอดูยังเป็นผู้ประกอบพิธีกรรมเต้นไฟ และมีดอันเป็นกิจกรรมทางวัฒนธรรมของชาวน่าซี

เทศกาลที่สำคัญของชาวน่าซีคือวันที่8 เดือนกุมภาพันธ์ หนุ่มสาวจะมาชุมนุมกัน จัดกิจกรรมเซ่นไหว้ เต้นรำและร้องเพลงกัน ตลอดจนแข่งขันการร้องเพลงด้วย บางทีก็จัดกันเอง ตกกลางคืนแต่ละหมู่บ้านก็จะจัดกิจกรรมเต้นรำ

## พิธีกรรม
ในงานพิธีของชุมชนเป็นโอกาสของหญิงสาวที่จะได้เลือกคู่ครอง ชายที่ถูกเลือกจะอาศัยอยุ่กับภรรยาของตนเวลากลางคืนเท่านั้น ในเวลากลางวันเขายังต้องทำงานอยู่กับมารดาของตนเอง ห้องนี้เป็นที่รโหฐานซึ่งนางใช่ชีวิตอยู่ร่วมกับคู่รัก ส่วนผู้ชายต้องอาศัยอยู่ในห้องรวมกับสมาชิกชายคนอื่น ๆ ในครอบครัว ชุมชนที่มีเพศหญิงมีบทบาททางหน้าที่การงานเช่นนี้ บุรุษจึงเป็นเพศที่ให้ความรื่นรมย์แก่ชุมชน ได้แก่การร้อง การเต้น และการดนตรี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน
จิตต์ จงมั่นคง

**จิตต์ จงมั่นคง** ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพถ่ายศิลปะ) เกิดวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2465 ที่ กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาชั้นมัธยม 4 จาก โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก
 
จิตต์ จงมั่นคง เป็นทั้งช่างภาพ และช่างห้องมืด เป็นศิลปินภาพถ่ายที่มีผลงานภาพถ่ายศิลปะมากมาย และทำงานต่อเนื่องมานานกว่า 40 ปี เป็นผู้ที่ได้อุทิศตนให้กับงานด้านภาพถ่ายศิลปะ
อย่างแท้จริง มีผลงานได้รับรางวัล และได้รับเกียรติบัตรจากสมาคมถ่ายภาพต่าง ๆ ทั้งในและต่างประเทศเป็นจำนวนมาก
ในปีพุทธศักราช 2538 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพถ่ายศิลปะ)

จิตต์ จงมั่นคง เสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2552 ณ โรงพยาบาลศิริราช ด้วยอาการโรคหัวใจ เมื่อเวลาประมาณ 14.00 น. มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2552 ณ วัดธาตุทอง

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์
* พ.ศ. 2550 - 80px  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ข่าวการเสียชีวิตจาก mcot

หมวดหมู่:ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์
หมวดหมู่:ศิลปินชาวไทย
หมวดหมู่:นักถ่ายภาพชาวไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญ
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ภ.
หมวดหมู่:บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
วัดกลาง

**วัดกลาง** อาจหมายถึง

* วัดกลาง จังหวัดกาฬสินธุ์
* วัดกลาง อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น
* วัดกลาง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
* วัดกลาง อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี
* วัดกลาง อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี
* วัดกลาง อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี
* วัดกลาง จังหวัดชลบุรี
* วัดกลาง จังหวัดชัยนาท
* วัดกลาง อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย
* วัดกลาง อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย
* วัดกลาง จังหวัดตราด
* วัดกลาง อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม
* วัดกลาง อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม
* วัดกลาง อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม
* วัดกลาง อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม
* วัดกลางบางพระ จังหวัดนครปฐม
* วัดกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
* วัดกลาง จังหวัดน่าน
* วัดกลาง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดกลาง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดกลาง อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์
* วัดกลางปักธงชัย อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา
* วัดกลาง อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* วัดกลาง จังหวัดพัทลุง
* วัดกลาง จังหวัดพิษณุโลก
* วัดกลาง จังหวัดแพร่
* วัดกลาง จังหวัดมหาสารคาม
* วัดกลาง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
* วัดกลาง อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง อำเภอจตุรพักตรพิมาน จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง อำเภอโพธิ์ชัย จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง (ศรีทองนพคุณ) อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด
* วัดกลาง จังหวัดราชบุรี
* วัดกลาง จังหวัดลพบุรี
* วัดกลาง อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดกลาง อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดกลางอัมรินทราวาส อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ
* วัดกลาง อำเภอกุสุมาลย์ จังหวัดสกลนคร
* วัดกลาง อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร
* วัดกลาง หมู่ที่ 16 ตำบลอากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร
* วัดกลาง หมู่ที่ 9 ตำบลอากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร
* วัดกลาง จังหวัดสงขลา
* วัดกลาง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
* วัดกลางวรวิหาร อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
* วัดกลาง จังหวัดสิงห์บุรี
* วัดกลาง จังหวัดสุพรรณบุรี
* วัดกลาง จังหวัดสุราษฎร์ธานี
* วัดกลางสุรินทร์ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
* วัดกลาง อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์
* วัดกลาง จังหวัดหนองคาย
* วัดกลาง ตำบลบางพลับ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
* วัดกลาง (กลางพุฒนิมิต) ตำบลบ่อแร่ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
* วัดกลาง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง
* วัดกลาง จังหวัดอำนาจเจริญ
* วัดกลางธรรมสาคร จังหวัดอุตรดิตถ์
* วัดกลาง อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี
* วัดกลาง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี
วัดหมอนไม้

**วัดหมอนไม้** ตั้งอยู่ที่ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ปัจจุบันเป็นวัดที่จำพรรษาของเจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

## ประวัติ

## อาณาเขตที่ตั้งวัด

## ปูชนียวัตถุ
***[[หลวงพ่อสัมฤทธิ์ (วัดหมอนไม้)]]** เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยสัมฤทธิ์ ปางมารวิชัย สมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 37 นิ้ว สูง 46 นิ้วครึ่ง 

## ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ

## ข้อมูลจำเพาะ
(รอเพิ่มเติมเนื้อหาในส่วนนี้)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมอนไม้
หมอนไม้