ไอแฮฟโนเมาธ์แอนด์ไอเมสต์สครีม

"**ไอแฮฟโนเมาธ์แอนด์ไอเมสต์สครีม**" () เป็นเรื่องสั้นแนวบันเทิงคดีพยากรณ์และหลังพยากรณ์ โดยนักเขียนชาวอเมริกัน ฮาร์ลาน เอลลิสัน ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร *[[อิฟ (นิตยสาร)|IF: Worlds of Science Fiction]]* ฉบับเดือนมีนาคม ปี 1967

เรื่องราวนี้กล่าวถึงการลุกฮือของปัญญาประดิษฐ์ โดยที่ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทางทหารชื่อ AM ได้รับสติสัมปชัญญะและกำจัดมนุษยชาติจนเหลือรอดเพียงห้าคนเท่านั้น ผู้รอดชีวิตเหล่านี้เบนนี กอร์ริสเตอร์ นิมดอก เท็ด และเอลเลนสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นถูก AM จับเลี้ยงให้มีชีวิตอยู่เพื่อทนทุกข์ทรมานอย่างไม่รู้จบ ในรูปแบบของการแก้แค้นผู้สร้าง เรื่องราวถูกเล่าผ่านมุมมองของเท็ด ผู้เล่าเรื่อง โดยบรรยายถึงความทุกข์ทรมานอันไม่รู้จบและการค้นหาอาหารกระป๋องในอาคารใต้ดินขนาดใหญ่ของ AM ซึ่งสุดท้ายก็พบกับความสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม

เรื่องเล่าของเอลลิสันถูกดัดแปลงเพียงเล็กน้อยเมื่อส่งมา และกล่าวถึงประเด็นเรื่องการใช้เทคโนโลยีในทางที่ผิด ความยืดหยุ่นของมนุษยชาติ และความสยดสยองในเชิงปรัชญา "ไอแฮฟโนเมาธ์แอนด์ไอเมสต์สครีม" ได้ถูกดัดแปลงเป็นสื่อต่าง ๆ มากมาย รวมถึงเกมคอมพิวเตอร์ใน ค.ศ. 1995 ที่เอลลิสันร่วมเขียน หนังสือการ์ตูน และละครวิทยุ BBC Radio 4 เอลลิสันเองได้อ่านเวอร์ชันหนังสือเสียงและให้เสียงพากย์เป็น AM ในเกมและละครวิทยุ เรื่องราวนี้ได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์ในด้านการสำรวจอันตรายที่อาจเกิดขึ้นจากปัญญาประดิษฐ์และสภาพของมนุษย์ ซึ่งเน้นย้ำด้วยการใช้เทปเจาะรูเป็นตัวเชื่อมต่อการเล่าเรื่องอย่างสร้างสรรค์ของเอลลิสัน ซึ่งแสดงถึงจิตสำนึกของ AM และการครุ่นคิดเชิงปรัชญาเกี่ยวกับการดำรงอยู่

เรื่องสั้นเรื่องนี้ได้รับรางวัลฮิวโกใน ค.ศ. 1968 และถูกรวมอยู่ในรวมเรื่องสั้นชื่อเดียวกันของเอลลิสัน ต่อมาได้รับการตีพิมพ์ซ้ำโดยสำนักพิมพ์ Library of America โดยรวบรวมไว้ในเล่มที่สองของ *[[American Fantastic Tales]]*

## ประวัติการตีพิมพ์
ฮาร์ลาน เอลลิสัน เขียนเรื่องสั้นความยาว 6,500 คำนี้โดยใช้เวลาหนึ่งปีครึ่ง และเขียนเสร็จสมบูรณ์เมื่อ เฟรดเดอริก โพห์ล สั่งเขียนเพื่อตีพิมพ์ในฉบับพิเศษของ *[[อิฟ (นิตยสาร)|IF: Worlds of Science Fiction]]* เพื่อเป็นการยกย่องผู้ชนะรางวัลฮิวโก หลังจากที่เอลลิสันได้รับรางวัลฮิวโกจากเรื่อง "'Repent, Harlequin!' Said the Ticktockman" เอลลิสันได้ชื่อเรื่องและแรงบันดาลใจของเรื่องมาจากคำบรรยายภาพการ์ตูนตุ๊กตาผ้าไม่มีปากของ วิลเลียม รอตสเลอร์ เพื่อนของเขา แรงบันดาลใจประการที่สองมาจากภาพวาดของมนุษย์ผิวดำไร้ปากโดยศิลปินเดนนิส สมิธ สมิธเคยวาดภาพที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับเรื่องสั้นของเอลลิสันมาก่อน และภาพเหล่านั้นก็ถูกนำมาใช้เป็นภาพประกอบในการตีพิมพ์นิตยสารฉบับดั้งเดิมเช่นเดียวกับเรื่องนี้ ต่อมา เฟรดเดอริก โพห์ล บรรณาธิการของเขาได้จัดการกับ "ส่วนที่ยากลำบาก" ของเรื่องราว โดยลดความรุนแรงของการสาปแช่งของผู้เล่าเรื่องลง และตัดการกล่าวถึงการร่วมเพศ ขนาดองคชาตมนุษย์ การรักร่วมเพศ และการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองออกไป อย่างไรก็ตาม องค์ประกอบดังกล่าวก็ได้รับการนำกลับมาใส่ไว้ในฉบับพิมพ์ครั้งต่อ ๆ มาของเรื่องราว

เอลลิสันใช้เทปเจาะรูสลับคู่กันเป็นส่วนต่าง ๆแสดงถึง "สนามสนทนา" ของ AMตลอดทั้งเรื่อง แถบต่าง ๆ ถูกเข้ารหัสด้วยอักษรโทรเลขสากลหมายเลข 2 ซึ่งเป็นระบบการเข้ารหัสตัวอักษรที่พัฒนาขึ้นสำหรับเครื่องพิมพ์ดีดโทรเลข ช่องพูดคุยแรกแปลว่า "ฉันคิด ดังนั้นฉันจึงมีอยู่" และช่องพูดคุยที่สองแปลว่า "Cogito ergo sum" ซึ่งเป็นวลีเดียวกันในภาษาละติน ช่องพูดคุยเหล่านี้ไม่ได้รวมอยู่ในฉบับพิมพ์ครั้งแรกใน *IF* และในฉบับพิมพ์ช่วงแรก ๆ หลายฉบับก็ผิดเพี้ยนไป จนกระทั่งถึงคำนำของบทที่มีเนื้อหา "ฉันไม่มีปาก และฉันต้องกรีดร้อง" ในฉบับพิมพ์ครั้งแรกของ *The Essential Ellison* (1991) เอลลิสันระบุว่าในฉบับพิมพ์นั้น "เป็นครั้งแรกที่ช่องพูดคุยของ AM ปรากฏอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง ไม่บิดเบี้ยว กลับด้าน หรือเป็นภาพสะท้อนเหมือนในฉบับอื่น ๆ"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บันเทิงคดีหลังพยากรณ์
หมวดหมู่:บันเทิงคดีแนวดิสโทเปีย