open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ตำบลวังม้า

**วังม้า** เป็นตำบลในอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นตำบลของอำเภอโกรกพระ มีแม่น้ำสะแกกรังไหลผ่านพื้นที่ช่วงนี้จะเรียกว่า แม่น้ำวังม้า 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลวังม้า มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลสร้อยละคร และตำบลหนองยาว
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลหนองกรด (อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์) 
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลบางประมุง (อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์) และตำบลหนองหลวง (อำเภอสว่างอารมณ์ จังหวัดอุทัยธานี)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลวังเมือง

## ประวัติ
วังม้าในอดีตพื้นที่เดิมเป็นหมู่บ้านและตำบลในเขตอำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ เป็นที่ตั้งของค่ายพม่า มาตั้งกองทัพทการเกิดการล้มป่วยเป็นโรคต่าง ๆ ในค่ายทหารไม่มีหมอรักษาจึงให้หมอมูล หมอโบราณที่อยู่ใกล้ค่ายทหาร เข้ามารักษาทหารในค่ายจนในที่สุดทหารหายป่วยบรรดาทหารไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา จึงยกที่ดินของกองทัพที่ตั้งอยู่ใกล้กับที่ดินของหมอมูล หมอมูลเห็นว่าทำเลดี ติดกับแม่น้ำสะแกกรัง เหมาะแก่การสร้างวัดจึงชักชวนชาวบ้าน ซึ่ง ณ ขณะนั้นมีอยู่ไม่กี่หลังคาเรือนช่วยกันสร้างวัด ชาวบ้านในแถบนั้นส่วนใหญ่เลี้ยงวัว และม้ากันมาก และใช้ม้าเป็นพาหนะในการค้าขายกับด่างแดน แต่เนื่องจากแม่น้ำสะแกกรังเป็นวังลึกมาก จึงมีพ่อค้าที่เดินทางมากับม้าตกน้ำตายในบริเวณนั้น หมอมูลจึงตั้งชื่อหมู่บ้านนั้นว่า *วังม้า*

ขุนลาดบริบาล (หลง หมู่พยัคฆ์) กำนันตำบลลาดยาว ได้เสนอความเห็นต่อพระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ผู้ว่าราชการจังหวัดนครสวรรค์ และพลโทพระยาเทพหัสดินทร์ สมุหเทศาภิบาลนครสวรรค์ พิจารณายกฐานะตำบลลาดยาวขึ้นเป็นอำเภอลาดยาว ในปี พ.ศ. 2468 ทางกระทรวงมหาดไทยได้รวมท้องที่ห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอ ได้แก่ ตำบลลาดยาว ตำบลหนองยาว ตำบลวังม้า ของอำเภอโกรกพระ ตำบลเนินขี้เหล็ก ตำบลบ้านไร่ ของอำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ รวมทั้งตำบลมาบแก ตำบลวังเมือง ของอำเภอทัพทัน เขตจังหวัดอุทัยธานีด้วย โดยตั้งที่ว่าการอำเภอที่ตำบลลาดยาว ให้ชื่อว่า "อำเภอลาดยาว" ขึ้นตรงกับจังหวัดนครสวรรค์

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลวังม้าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 16 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านหนองกระโดน
* **หมู่ที่ 2** บ้านเกาะเปา
* **หมู่ที่ 3** บ้านเกาะเปา
* **หมู่ที่ 4** บ้านวังม้า
* **หมู่ที่ 5** บ้านวังม้า
* **หมู่ที่ 6** บ้านวังดินดาด
* **หมู่ที่ 7** บ้านหนองกระทิง
* **หมู่ที่ 8** บ้านดงตาแวน
* **หมู่ที่ 9** บ้านวังม้า
* **หมู่ที่ 10** บ้านหนองโพธิ์
* **หมู่ที่ 11** บ้านกระทุ่มลาย
* **หมู่ที่ 12** บ้านเกาะเปา
* **หมู่ที่ 13** บ้านนกคลาน
* **หมู่ที่ 14** บ้านวังสำราญ
* **หมู่ที่ 15** บ้านน้ำลึม
* **หมู่ที่ 16** บ้านไร่ใหญ่

## อ้างอิง

วังม้า
วังม้า
พืดหินใต้น้ำซูบี

**พืดหินใต้น้ำซูบี** มีอีกชื่อว่า **พืดหินใต้น้ำซู บี** (), **พืดหินใต้น้ำซาโมรา** () หรือ **พืดหินใต้น้ำจู่ปี้** () เป็นอะทอลล์ในหมู่เกาะสแปรตลีของทะเลจีนใต้ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะธิตู  ถือครองโดยประเทศจีน และอ้างสิทธิ์โดยฟิลิปปินส์ ไต้หวัน และเวียดนาม

## ข้อพิพาทดินแดน

ประเทศเข้าควบคุมอะทอลล์แห่งนี้ โดยประมาณการว่ามีทหารประจำการที่นั่น 200 นายใน ค.ศ. 2014 และไต้หวัน, เวียดนาม กับฟิลิปปินส์ก็อ้างสิทธิด้วย ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 เรือประมงจีนขนาดใหญ่จำนวน 30 ลำเดินทางมาจากไห่หนานมาถึงอะทอลล์

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2015 เครื่องบินของกองทัพเรือฟิลิปปินส์ที่ลาดตระเวนใกล้เกาะปะการังได้รับ "การปฏิบัติการเชิงรุก" จากเรือจีน เช่นเดียวกันใน ค.ศ. 2015 เรือยูเอสเอส ''ลาสเซน''แล่นไปในระยะ 12 ไมล์ทะเล (ซึ่งหากเป็นไปได้ จะเป็นน่านน้ำอาณาเขตของอะทอลล์) ทำให้กระทรวงการต่างประเทศจีนเรียกการปฏิบัติการนี้ว่าเป็น "การยั่วยุ" และให้คำมั่นว่าจะเดินหน้าก่อสร้างในทะเลจีนใต้ต่อไป กองทัพเรือสหรัฐฯ ระบุว่านี่เป็นการฝึกซ้อม "เสรีภาพในการเดินเรือ" ตามปกติ การฝึกซ้อมที่คล้ายกันนี้จัดขึ้นเป็นประจำประมาณ 12–28 ครั้งต่อปี

ในระหว่าง ค.ศ. 2014 ประเทศจีนเริ่มเวนคืนที่ดินที่พืดหินใต้น้ำซูบี ​​และภายในสิ้น ค.ศ. 2015 จึงพัฒนาเป็นเกาะขนาด  โดยมีฐานทัพทหาร ท่าเรือขนาดใหญ่ และลานบินขนาดประมาณ  ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 เครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ บี-52 ของสหรัฐฯ สองลำบินในน่านฟ้าใกล้บริเวณดังกล่าว พวกเขาได้รับการติดต่อจากหน่วยควบคุมภาคพื้นดินของจีน แต่ได้รับอนุญาตให้ปฏิบัติภารกิจต่อไปโดยไม่มีการขัดขวาง ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2016 มีการเปิดใช้งานประภาคารแห่งใหม่ซึ่งมีความสูง 55 เมตร (180 ฟุต) เที่ยวบินทดสอบพลเรือนไปยังสนามบินแห่งใหม่ดำเนินการโดยเครื่องบินโดยสารของสายการบินไห่หนานแอร์ไลน์เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2016

## ดูเพิ่ม
* เส้นประเก้าเส้น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Asia Maritime Transparency Initiative Island Tracker
* Maps of Paracels and Spratlys

หมวดหมู่:อะทอลล์ของประเทศจีน
หมวดหมู่:อะทอลล์ของประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่:อะทอลล์ของไต้หวัน
หมวดหมู่:อะทอลล์ของประเทศเวียดนาม
หมวดหมู่:อะทอลล์ในหมู่เกาะสแผรตลี
หมวดหมู่:ธรณีสัณฐานในจังหวัดคั้ญฮหว่า
หมวดหมู่:เกาะเทียมในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:อะทอลล์พิพาท
ตำบลหนองยาว (อำเภอลาดยาว)

**หนองยาว** เป็นตำบลในอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นตำบลของอำเภอโกรกพระ 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลหนองยาว มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลหนองนมวัว
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลหนองกรด และตำบลหนองกระโดน (อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลวังม้า
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลสร้อยละคร

## ประวัติ
หนองยาวในอดีตพื้นที่เดิมเป็นหมู่บ้านในเขตอำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ ปี พ.ศ. 2466 ทางราชการได้แยกพื้นที่ตำบลลาดยาว ตั้งเป็นตำบลหนองยาว ก่อนที่ขุนลาดบริบาล (หลง หมู่พยัคฆ์) กำนันตำบลลาดยาว จึงได้เสนอความเห็นต่อพระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ผู้ว่าราชการจังหวัดนครสวรรค์ และพลโทพระยาเทพหัสดินทร์ สมุหเทศาภิบาลนครสวรรค์ เพื่อพิจารณายกฐานะตำบลลาดยาวขึ้นเป็นอำเภอใหม่ 

ทางกระทรวงมหาดไทยได้รวมท้องที่ห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอ ได้แก่ ตำบลลาดยาว ตำบลหนองยาว ตำบลวังม้า ของอำเภอโกรกพระ ตำบลเนินขี้เหล็ก ตำบลบ้านไร่ ของอำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ รวมทั้งตำบลมาบแก ตำบลวังเมือง ของอำเภอทัพทัน เขตจังหวัดอุทัยธานีด้วย โดยตั้งที่ว่าการอำเภอที่ตำบลลาดยาว ให้ชื่อว่า "อำเภอลาดยาว" ขึ้นตรงกับจังหวัดนครสวรรค์

พ.ศ. 2516 ตำบลหนองยาว ได้แยกพื้นที่หมู่ 4 บ้านดอนขวาง, หมู่ 5,10 บ้านหนองกระดูกเนื้อ, หมู่ 6 บ้านโป่งยอ, หมู่ 8 บ้านดอนยาว, หมู่ 9,17 บ้านหนองนมวัว, หมู่ 12 บ้านหนองเดิ่น, หมู่ 14 บ้านหนองตาเชียง รวม 9 หมู่บ้าน ไปตั้งเป็นตำบลหนองนมวัว

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลหนองยาวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านดอนเปรง
* **หมู่ที่ 2** บ้านดงหนองหลวง
* **หมู่ที่ 3** บ้านดอนตะเคียน
* **หมู่ที่ 4** บ้านหนองยาว
* **หมู่ที่ 5** บ้านวังยิ้มแย้ม
* **หมู่ที่ 6** บ้านหนองหูช้าง
* **หมู่ที่ 7** บ้านนกคลาน
* **หมู่ที่ 8** บ้านหนองพลับ
* **หมู่ที่ 9** บ้านหนองผำ

## อ้างอิง

หนองยาว
หนองยาว
ภาษากามาเรียน

**ภาษากามาเรียน** เป็นภาษาออสโตรนีเซียนที่สูญหายแล้ว เคยมีผู้พูดที่ชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะเซรัม หมู่เกาะโมลุกกะ ทางตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มภาษามาลูกูกลาง
หมวดหมู่:ภาษาในหมู่เกาะมาลูกู
หมวดหมู่:ภาษาที่สูญหายแล้วในประเทศอินโดนีเซีย
สโมสรฟุตบอลสมุทรสาคร ซิตี้ ในฤดูกาล 2567–68

**ฤดูกาล 2567–68** เป็นฤดูกาลที่ 4 ของ สโมสรฟุตบอลสมุทรสาคร ซิตี้ ในการแข่งขันฟุตบอลรายการของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย และเป็นฤดูกาลที่ 3 ในการแข่งขันระดับลีกอาชีพ หลังจากที่ฤดูกาลก่อนสโมสรสามารถคว้าอันดับ 3 ไทยลีก 3 โซนกรุงเทพและปริมณฑล 

ในฤดูกาลนี้สโมสรได้ย้ายโซนการแข่งขันจากโซนกรุงเทพและปริมณฑล มาแข่งขันในไทยลีก 3 โซนภาคตะวันตก

## ผู้เล่นฤดูกาล 2567–68
### รายละเอียดผู้เล่น ฤดูกาล 2567–68

:*ข้อมูล ณ วันที่​ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2568*
:*สถิติการลงสนามและการยิงประตูรวมการแข่งขันทุกรายการ*

## การเปลี่ยนแปลงผู้เล่น
### ก่อนเปิดฤดูกาล
#### ย้ายออก

#### ย้ายเข้า

### ครึ่งฤดูกาล
#### ย้ายออก

#### ย้ายเข้า

## การแข่งขันในฤดูกาล
### ไทยลีก 3 โซนภาคตะวันตก

#### ตารางคะแนน

#### ผลงานโดยรวม

#### ผลงานในแต่ละนัด

#### ผลการแข่งขัน

### ไทยลีก 3 รอบแชมเปียนส์ลีก

#### ตารางคะแนน

#### ผลการแข่งขัน

### ไทยลีกคัพ

#### ผลการแข่งขัน

### เอฟเอคัพ

#### ผลการแข่งขัน

### ไทยลีก 3 คัพ

#### ผลการแข่งขัน

## สถิติการลงสนามและการทำประตูของผู้เล่น ในฤดูกาล 2567–68
* สถิตินับถึงวันที่ 24 พฤษภาคม 2568

|-
! colspan=16 style="background:#FFEE00; color:#000000; text-align:center"| ผู้รักษาประตู

|-

|-

|-
! colspan=16 style="background:#FFEE00; color:#000000; text-align:center"| กองหลัง
|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-
! colspan=16 style="background:#FFEE00; color:#000000; text-align:center"| กองกลาง
|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-
! colspan=16 style="background:#FFEE00; color:#000000; text-align:center"| กองหน้า
|-

|-

|-

|-
! colspan=16 style="background:#FFEE00; color:#000000; text-align:center"| ผู้เล่นที่ย้ายออกช่วงครึ่งฤดูกาล
|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-
|}

## อันดับคลีนชีตส์ของผู้รักษาประตู
* สถิติถึง 24 พฤษภาคม 2568

## อ้างอิง

2567–68
สมุทรสาคร ซิตี้
ตำบลห้วยน้ำหอม

**ห้วยน้ำหอม** เป็นตำบลในอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอโกรกพระ และอำเภอบ้านไร่ อำเภอทัพทัน จังหวัดอุทัยธานี 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลห้วยน้ำหอม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลศาลเจ้าไก่ต่อ และตำบลลาดยาว
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลสร้อยละคร และตำบลมาบแก
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลไผ่เขียว (อำเภอสว่างอารมณ์ จังหวัดอุทัยธานี)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลชุมตาบง ตำบลปางสวรรค์ (อำเภอชุมตาบง) และตำบลแม่วงก์ (อำเภอแม่วงก์)

## ประวัติ
ห้วยน้ำหอมเดิมเป็นหมู่บ้านในเขตอำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี ต่อมาได้โอนขึ้นตำบลมาบแก อำเภอทัพทัน ก่อนที่จะย้ายมาขึ้นอยู่กับเขตการปกครองของอำเภอลาดยาว ซึ่งเมื่อก่อนมีชื่อว่า "บ้านน้ำหอม" โดยมีกำนันคนแรก คือ กำนันตุ่น และได้เปลี่ยนชื่อเป็น *ห้วยน้ำหอม* ก่อนที่ พ.ศ. 2472 ได้รวมบ้านทุ่งแคหวาน บ้านสะเดาซ้าย ของตำบลลาดยาว และบ้านห้วยน้ำหอม บ้านใหม่ บ้านหนองจิก ของตำบลมาบแก ตั้งขึ้นเป็นตำบลห้วยน้ำหอม

ตำบลห้วยน้ำหอมมีพื้นที่กว่า 30 หมู่บ้าน พ.ศ. 2506 จึงแยกบางส่วนของตำบลลาดยาวและตำบลห้วยน้ำหอม ไปตั้งเป็น ตำบลแม่วงก์ ซึ่งภายหลังแยกเป็นตำบลแม่เล่ย์ ตำบลวังซ่าน ตำบลเขาชนกัน และตำบลศาลเจ้าไก่ต่อ และปี พ.ศ. 2534 ได้แยกพื้นที่ตำบลห้วยน้ำหอม ตั้งเป็น ตำบลปางสวรรค์ และปี พ.ศ. 2533 กำนันตำบลแม่วงก์ ยื่นขอจัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้นใหม่ โดยปี พ.ศ. 2535 ได้รวมตำบลแม่วงก์ ตำบลแม่เล่ย์ ตำบลวังซ่าน ตำบลเขาชนกัน ตำบลปางสวรรค์ ตำบลห้วยน้ำหอม ไปตั้งเป็น กิ่งอำเภอแม่วงก์ 

ขณะจัดตั้งกิ่งอำเภอได้ 7 เดือน เขตตำบลห้วยน้ำหอม ของกิ่งอำเภอแม่วงก์ได้แจ้งแก่ทางราชการว่าประชาชนตำบลห้วยน้ำหอมบางส่วน ไปติดต่อราชการกับอำเภอลาดยาว สะดวกกว่าไปติดต่อกับกิ่งอำเภอแม่วงก์ แต่ยังมีพื้นที่บางหมู่บ้านที่ยังสะดวกในการติดต่อราชการกับกิ่งอำเภอแม่วงก์ จึงแยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลห้วยน้ำหอม ตั้งเป็น ตำบลแม่เปิน และแยก 9 หมู่บ้านของตำบลห้วยน้ำหอม ตั้งขึ้นเป็นตำบลชุมตาบงเพื่อให้ทั้ง 18 หมู่บ้านนั้นขึ้นการปกครองกับกิ่งอำเภอแม่วงก์ ถัดมาปี พ.ศ. 2537 ทางราชการจึงได้โอนท้องที่ตำบลห้วยน้ำหอม (ส่วนที่เหลือจากการแยกตำบลแม่เปินและตำบลชุมตาบง) กลับเข้าไปสมทบในการปกครองของทางอำเภอลาดยาวดังเดิม

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลห้วยน้ำหอมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านศรีไกรลาศ
* **หมู่ที่ 2** บ้านวังหิน
* **หมู่ที่ 3** บ้านหัวเขาลานคา
* **หมู่ที่ 4** บ้านกกกอก
* **หมู่ที่ 5** บ้านสะเดาซ้าย
* **หมู่ที่ 6** บ้านศรีทอง
* **หมู่ที่ 7** บ้านโป่งสังข์
* **หมู่ที่ 8** บ้านห้วยน้ำหอม
* **หมู่ที่ 9** บ้านทุ่งนาผาสุข
* **หมู่ที่ 10** บ้านเทียนชัย

## อ้างอิง

ห้วยน้ำหอม
ห้วยน้ำหอม
ยูโรเปียนเกมส์ 2027

**ยูโรเปียนเกมส์ ครั้งที่ 4** (; ) ซึ่งรู้จักกันทั่วไปในชื่อ **ยูโรเปียนเกมส์ 2027** (; ) หรือ **อิสตันบูล 2027** () เป็นการแข่งขันยูโรเปียนเกมส์ครั้งที่ 4 ซึ่งมีกำหนดจัดขึ้นในปี ค.ศ. 2027 ที่อิสตันบูล ประเทศตุรกี

## การคัดเลือกเจ้าภาพ
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2022 เจ้าหน้าที่ระดับสูงของคณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป (EOC) ระบุว่าใกล้จะบรรลุข้อตกลงในการได้เจ้าภาพสำหรับจัดการแข่งขันยูโรเปียนเกมส์ 2027 แล้ว โดยมีประเทศสเปน ประเทศฝรั่งเศส และประเทศโปรตุเกส ถือเป็นประเทศที่มีศักยภาพในการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ นอกจากนี้ เมืองสปลิต ประเทศโครเอเชีย ก็ได้แสดงความสนใจในการเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเช่นกัน

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2023 อิสตันบูลได้ประกาศเจตนารมณ์ที่จะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันยูโรเปียนเกมส์ 2027 และการแข่งขันกีฬาพาราชิงแชมป์ยุโรป 2027 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเสนอตัวระยะยาวเพื่อเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกและพาราลิมปิกฤดูร้อน 2036 นอกจากนี้ยังมีการเปิดเผยแผนที่จะนำกีฬายิมนาสติกและว่ายน้ำกลับมาจัดในปี 2027 เป้าหมายของอิสตันบูลสำหรับการแข่งขันครั้งนี้เป็นผลมาจากการเคยเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2000, 2008 และ 2020 แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับซิดนีย์ ปักกิ่ง และโตเกียว

คณะผู้แทนจากอิสตันบูลได้นำเสนอแผนการเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันปี 2027 ต่อที่ประชุมคณะกรรมการบริหารของคณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป (EOC) เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 ที่กรุงมาดริด หลังจากการนำเสนอ สปีโรส กาปราโลส ประธานอีโอซี (EOC) ระบุว่าอิสตันบูลมีโครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นต่อการเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน และเขามีแผนจะเดินทางไปเยือนเมืองดังกล่าวเพื่อหารือเกี่ยวกับการเสนอตัวเพิ่มเติม ต่อมาเมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2024 คณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป (EOC) ได้ยืนยันอย่างเป็นทางการให้อิสตันบูลเป็นเมืองเจ้าภาพ ซึ่งมีการประกาศในงานแถลงข่าวจัดขึ้นโดยเอกแรม อีมาโมลู นายกเทศมนตรีนครอิสตันบูล จากนั้นเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 คณะผู้แทนจากตุรกี พร้อมด้วยอีมาโมลู ได้เดินทางไปยังประเทศอิตาลีเพื่อร่วมลงนามในข้อตกลงซึ่งทำให้สัญญาเจ้าภาพมีผลอย่างเป็นทางการ เป็นการยืนยันว่าอิสตันบูลจะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันยูโรเปียนเกมส์ครั้งที่ 4 อย่างเป็นทางการ

เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 คณะกรรมการโอลิมปิกยุโรป เทศบาลนครอิสตันบูล และคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติตุรกี ได้ลงนามในสัญญาเป็นเจ้าภาพในการประชุมสมัชชาใหญ่ของคณะกรรมการโอลิมปิกยุโรปครั้งที่ 54 ที่เมืองแฟรงก์เฟิร์ต

### ผลการลงคะแนน

## การแข่งขัน
### ประเทศที่เข้าร่วม
คาดว่าจะมีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ 50 ประเทศที่เป็นสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งยุโรปเข้าร่วมแข่งขันครั้งนี้

## กีฬา
ในปี ค.ศ. 2023 ดอโบรมีร์ การามารีนอฟ ประธานสมาคมกรีฑายุโรป กล่าวว่ามีการวางแผนให้การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์ทีมยุโรป 2027 เป็นส่วนหนึ่งของยูโรเปียนเกมส์ 2027 ที่อิสตันบูล

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 มีรายงานว่าสภาคริกเกตระหว่างประเทศ (ICC) ได้ติดต่อผู้จัดการแข่งขันเพื่อขอให้บรรจุกีฬาคริกเกตเข้าในการแข่งขันยูโรเปียนเกมส์ 2027 โดยกีฬาคริกเกตจะกลับมาจัดอีกครั้งในโอลิมปิกฤดูร้อน 2028 ที่ลอสแอนเจลิส และการบรรจุคริกเกตในครั้งนี้อาจทำหน้าที่เป็นรายการคัดเลือกตัวแทนทวีปยุโรป

เมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2025 มีการประกาศว่าได้บรรจุกีฬายกน้ำหนักเข้าสู่โปรแกรมการแข่งขันของยูโรเปียนเกมส์ 2027

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* European Games
* Turkish Olympic Committee

2027
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาหลายประเภทในปี พ.ศ. 2570
ฮุดา อัลอะญีมี

**ฮุดา อัลอะญีมี** (; 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 – 5 มิถุนายน ค.ศ. 2025) เป็นผู้จัดรายการวิทยุชาวอียิปต์

## ชีวิตและอาชีพ
อัลอะญีมีเกิดในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 ที่พอร์ตซะอีด เธอเข้าเรียนในคณะศิลปศาสตร์ ภาควิชาภาษาอาหรับ มหาวิทยาลัยไคโร ในช่วงที่ทำอาชีพนักจัดรายการวิทยุ รายการของเธอเน้นไปที่ประเด็นของผู้หญิง โดยมีรายการชื่อว่า إلى ربات البيوت (ถึงแม่บ้าน) 

อัลอะญีมีเสียชีวิตในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2025 ด้วยอายุ 88 ปี

## อ้างอิง
ยาวินโด

**ยาวินโด** () ยังเป็นที่รู้จักในชื่อแบบดูหมิ่นว่า **กรนจง** () เป็นภาษาครีโอลอิงดัตช์ที่พูดกันในเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย เช่น เซอมารัง ชื่อยาวินโดเป็นหน่วยคำควบของคำว่า *Java* (ชวา) กับ *[[ชาวอินโด|Indo]]* ศัพท์ภาษาดัตช์ที่ใช้เรียกบุคคลที่มีเชื้อสายอินโดนีเซียและดัตช์ ภาษาติดต่อนี้พัฒนามาจากการสื่อสารระหว่างมารดาที่พูดภาษาชวาและบิดาที่พูดภาษาดัตช์ในครอบครัวชาวอินโด ผู้พูดหลักคือชาวอินโด-ยูเรเซีย ไวยากรณ์ของภาษานี้อิงจากภาษาชวา และคำศัพท์ก็อิงจากพจนานุกรมภาษาดัตช์ แต่ออกเสียงแบบชวา ครัโอลยาวินโดแสดงให้เห็นถึงการลดทอนระบบคำกริยารูปสัณฐานจากไวยากรณ์ภาษาชวา เช่น การรวมกลุ่มคำกริยา การหายไปของหมวดหมู่ย่อยของคำกริยา

ภาษานี้ไม่ควรสับสนกับภาษาเปโจ ซึ่งเป็นภาษาครีโอลอีกภาษาหนึ่งที่มีพื้นฐานมาจากภาษาดัตช์และภาษามลายู พูดโดยชาวอินโด-ยูเรเซียเช่นกัน ด้วยการสูญเสียคนรุ่นหนึ่งที่อาศัยอยู่ในสมัยหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์ ภาษานี้จึงเกือบจะสูญหายไป แต่กลับกลายเป็นเอกลักษณ์ของผู้มีเชื้อสาย*[[ชาวอินโด|อินโด]]* ในทางตรงกันข้าม สังคมอาณานิคมมองว่าภาษาครีโอลเป็นภาษาดัตช์ที่เปลี่ยนไปในทางแย่ ซึ่งควรได้รับการแก้ไขโดยเร็วที่สุด 

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
*
*

หมวดหมู่:พิดจินและครีโอลอิงดัตช์
หมวดหมู่:ภาษาที่สูญหายแล้วในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:ภาษาดัตช์ในทวีปเอเชีย
ภาษาหลู

**ภาษาหลู** หรือ **หลูเหริน** (卢人) เป็นภาษาจีน-ทิเบตที่สูญแล้วในมณฑลกุ้ยโจว ประเทศจีน ภาษาหลูเหรินอาจสูญหายตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960

ภาษาหลูมีความใกล้ชิดกับภาษาไช่เจียและหลงเจีย อย่างไรก็ตาม การจัดอันดับภาษาเหล่านี้ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบตยังไม่ชัดเจน Zhengzhang (2010) เสนอแนะว่าไช่เจียและไป๋อยู่ในสาขาของมาโครไป๋ ส่วน Sagart โต้แย้งว่าไช่เจียและหว่าเซียงเป็นภาษาที่แยกจากภาษาจีนเก่าในช่วงต้น

## ดูเพิ่ม
* (วิกิพจนานุกรม)

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
*Guizhou provincial ethnic classification commission, linguistic division [贵州省民族识别工作队语言组]. 1982. *The language of the Caijia* [*Caijia de yuyan* 蔡家的语言]. m.s.
*Guizhou provincial ethnic classification commission [贵州省民族识别工作队]. 1984. *Report on ethnic classification issues of the Nanlong people (Nanjing-Longjia)* [南龙人（南京-龙家）族别问题调查报告]. m.s.
*Hsiu, Andrew. 2013. "New endangered Tibeto-Burman languages of southwestern China: Mondzish, Longjia, Pherbu, and others". Presentation given at ICSTLL 46, Dartmouth College.
*Zhao Weifeng [赵卫峰]. 2011. *History of the Bai people of Guizhou* [贵州白族史略]. Yinchuan, China: Ningxia People's Press [宁夏人民出版社]. 
*Hölzl, Andreas. 2021. *[https://www.academia.edu/49003833/The_Lu_ren_language_of_Guizhou_China The Lu(ren) language of Guizhou, China]*. Paper presented at 9th International Contrastive Linguistics Conference (ICLC 9), Santa Margherita-Portofino. (Online Meeting.)
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติอินโดนีเซีย

**พิพิธภัณฑ์แห่งชาติอินโดนีเซีย** () เป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดี, ประวัติศาสตร์, ชาติพันธุ์วรรณา และ ภูมิศาสตร์ ตั้งอยู่ในตอนกลางของกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย บนฝั่งตะวันตกตรงข้ามกับจัตุรัสเมอร์เดอกา อีกชื่อหนึ่งของพิพิธภัณฑ์คือ **พิพิธภัณฑ์ช้าง** (; มูเซอุมกาจะฮ์) ตั้งชื่อตามรูปปั้นช้างที่ลานด้านหน้าทางเข้าของอาคารพิพิธภัณฑ์ ซึ่งเป็นช้างที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มหาราช กษัตริย์แห่งสยาม พระราชทานให้กับรัฐบาลของบาตาเวีย (จาการ์ตาในปัจจุบัน) เนื่องในวโรกาสเสด็จพระราชดำเนินเยือนเมื่อปี ค.ศ. 1871 พิพิธภัณฑ์มีของสะสมเป็นโบราณวัตถุจากแทบทุกเขตของประเทศและจากยุคสมัยต่าง ๆ

พิพิธภัณฑ์นี้ถือเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่เพียบพร้อมและดีที่สุดในประเทศและภูมิภาค ด้วยจำนวนวัตถุในคลังมากกว่า 141,000 ชิ้น ทั้งวัตถุโบราณสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ไปจนถึงของสะสมเชิงชาติพันธุ์วรรณาและภูมิศาสตร์

ณ ปี 2017 พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยสองอาคารหลัก คืออาคาร อา (Gedung A) หรือ อาคารช้าง (Gedung Gajah; เกอดุงกาจะฮ์) หรืออาคารปีกเดิม ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้กว่า และอาคาร เบ (Gedung B) หรือ เกอดุงอาร์จา (Gedung Arca) หรืออาคารปีกใหม่ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือ นอกจากนี้ยังมีแผนก่อสร้างอาคารที่สาม อาคาร เซ (Gedung C) ซึ่งกำลังก่อสร้าง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์แห่งชาติ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจาการ์ตา
เขตหฺวายโหรว

**หฺวายโหรว** () เป็นเขตหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของปักกิ่ง ห่างจากใจกลางเมืองประมาณ  ใช้เวลาขับรถประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่งถึง 2 ชั่วโมง

## ประวัติศาสตร์
ในการประชุมสตรีโลกครั้งที่ 4 ของสหประชาชาติ (UN) ที่ปักกิ่งเมื่อ ค.ศ. 1995 นั้น กลุ่มประชาสังคมถูกบังคับให้ไปประชุมที่เขตหฺวายโหรว ซึ่งอยู่ห่างจากสถานที่จัดงานทางการไปเป็นระยะเวลาหนึ่งชั่วโมง สิ่งนี้นำไปสู่ความไม่พอใจอย่างมาก เนื่องจากผู้มีบทบาทที่ไม่ใช่ภาครัฐจำนวนมากรู้สึกว่าตนเองถูกลดความสำคัญ ในเต็นท์ที่หมู่บ้านประชาสังคมที่จัดตั้งขึ้นเป็นพิเศษสำหรับสตรีรากหญ้าผู้ยากไร้ในการประชุมครั้งนั้น (จัดโดย GROOTS International) ได้มีการตั้งคณะกรรมาธิการหฺวายโหรวขึ้น ซึ่งเป็นองค์การพัฒนาเอกชนที่จดทะเบียนแล้วและมีสำนักงานเลขาธิการทั่วโลกตั้งอยู่ที่บรุกลิน นิวยอร์ก การตั้งองค์การนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประกันว่าสตรีรากหญ้าจะมีสิทธิมีเสียงในการประชุมสหประชาชาติครั้งต่อ ๆ ไปและในกระบวนการพัฒนาอื่น ๆ

ใน ค.ศ. 1995 อุตสาหกรรมภาพยนตร์ก็เริ่มพัฒนาขึ้นในหยางซ่ง เมืองในเขตตะวันออกเฉียงใต้ของหฺวายโหรว และไชนาฟีล์มกรุปคอร์ปอเรชัน (China Film Group Corporation) ได้สร้างสตูดิโอของตนในหฺวายโหรวใน ค.ศ. 2005

ใน ค.ศ. 2014 มีการจัดการประชุมระหว่างประเทศอีกครั้งในหฺวายโหรว นั่นคือการประชุมเอเปคจีน 2014

## ภูมิศาสตร์
เขตหฺวายโหรวครอบคลุมพื้นที่  ซึ่งร้อยละ 90 ของพื้นที่เป็นเขตภูเขา ด้วยมีพื้นที่ป่าปกคลุมถึงร้อยละ 69 เขตนี้จึงเป็นที่รู้จักในฐานะ "บาร์ออกซิเจน" (oxygen bar) ของปักกิ่ง นอกจากนี้ยังมีแหล่งทรัพยากรพืช สัตว์ และการท่องเที่ยวที่อุดมสมบูรณ์ ทำให้เขตหฺวายโหรวมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อปักกิ่งในการรับรองคุณภาพสิ่งแวดล้อมและระบบนิเวศของเมืองหลวง

สำหรับเขตเมืองของหฺวายโหรว (มีประชากรในเขตเมืองประมาณ 112,662 คน) มีพื้นที่โดยประมาณ  และมีประชากรโดยประมาณ 90,000 คน

### การแบ่งเขตการปกครอง
เขตหฺวายโหรวแบ่งออกเป็น 2 แขวง 12 เมือง และ 2 ตำบลชาติพันธุ์

## ภูมิอากาศ
เขตหฺวายโหรวมีภูมิอากาศแบบชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน *Dwa*) อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในหฺวายโหรวอยู่ที่  ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่  โดยเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนกรกฎาคม ประมาณ  และต่ำสุดในเดือนมกราคม ประมาณ 

## เศรษฐกิจ
ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่สำคัญ ได้แก่ เกาลัด วอลนัต ลูกฮอว์ทอร์น ลูกแพร์หวาน และแอปริคอต

## การท่องเที่ยว

กำแพงเมืองจีนทอดยาวผ่านเขตหฺวายโหรวและมีส่วนที่น่าสนใจที่สุดสำหรับนักท่องเที่ยวบางส่วนตั้งอยู่ในเขตนี้ ส่วนที่รู้จักในชื่อมู่เถียนยฺวี่ เป็นหนึ่งในส่วนของกำแพงเมืองจีนที่ได้รับความนิยมมากที่สุดสำหรับนักท่องเที่ยว ส่วนของกำแพงเมืองจีนที่เรียกว่ากำแพงเมืองจีนริมทะเลสาบที่หมู่บ้านหวงฮฺวาเฉิงในจิ่วตู้เหอ เป็นอีกส่วนหนึ่งที่ได้รับความสนใจเพราะกำแพงเมืองจีนตั้งอยู่ใกล้อ่างเก็บน้ำที่สร้างขึ้นโดยมนุษย์และบางส่วนของกำแพงเมืองจีนก็จมอยู่ใต้น้ำในทะเลสาบด้วย

สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจอีกแห่งคือภูเขาหงหลัว ซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดหงหลัว

สถานที่ท่องเที่ยวที่เกี่ยวข้องกับภาพยนตร์จะรวมตัวกันอยู่ที่หยางซ่ง รวมถึงสตูดิโอของไชยาฟีล์มกรุป สตูดิโอสเตลลาร์เมกามีเดีย และพิพิธภัณฑ์รถยนต์โบราณปักกิ่ง

## การศีกษา

## แกลเลอรี

File:HuairouFirstMiddleSchool.JPG|โรงเรียนมัธยมต้นหฺวายโหรวที่ 1 (北京市怀柔区第一中学)
File:China Film Group Studio in Yangsong (20190928124846).jpg|สตูดิโอของไชนาฟีล์มกรุปคอร์ปอเรชันในหยางซ่ง เขตหฺวายโหรว


## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ของเขตหฺวายโหรว
*เว็บไซต์ทางการของเขตหฺวายโหรว 


หมวดหมู่:เขตของปักกิ่ง
วาดีอัสซัลกอ

**วาดีอัสซัลกอ** () เป็นเมืองเกษตรกรรมปาเลสไตน์ในเขตผู้ว่าการดัยรุลบะละห์ ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของดัยรุลบะละห์ จากข้อมูลของสำนักงานสถิติกลางปาเลสไตน์ (PCBS) เทศบาลแห่งนี้มีประชากร 6,715 คนใน ค.ศ. 2017 พื้นที่ดังกล่าวมีความเสี่ยงสูงที่จะเกิดน้ำท่วม

ประชากรมากกว่าครึ่งมีอายุต่ำกว่า 18 ปี เนื่องจากการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจในฉนวนกาซาหลังจากที่กลุ่มฮะมาสได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติขององค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ใน ค.ศ. 2006 ประชากรในวาดีอัสซัลกอประมาณร้อยละ 85 อาศัยอยู่ต่ำกว่าเส้นความยากจน

ในช่วงสงครามอิสราเอล-ฮามาส ครอบครัวผู้พลัดถิ่น 4,000 ครอบครัวได้อพยพเข้ามาหลบภัยในพื้นที่และตั้งค่ายพักแรม

## อ้างอิง
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์จาการ์ตา

**พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์จาการ์ตา** () หรือ **พิพิธภัณฑ์ฟาตาฮิลละฮ์** หรือ **พิพิธภัณฑ์บาตาเวีย** เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในเขตเมืองเก่าโกตาตูวา ของกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ตัวอาคารก่อสร้างขึ้นในปี 1710 เป็น *ชตัทฮ็อยส์* (Stadhuis; ศาลาว่าการเมือง) ของนครบาตาเวีย ก่อนแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เปิดในปี 1974 จัดแสดงวัตถุจากตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ของภูมิภาคนี้, การสถาปนานครชยากรรตะ ในปี 1527, การตกเป็นอาณานิคมของดัตช์ ไปจนถึงอินโดนีเซียได้รับเอกราช

อาคารพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจัตุรัสฟาตาฮิลละฮ์ ใกล้กับพิพิธภัณฑ์วายังและพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์กับเซรามิก ว่ากันว่าอาคารนี้ถอดแบบมาจากวังดัม

## ประวัติศาสตร์

### สมัยอาณานิคม
อาคารที่เป็นพิพิธภัณฑ์รั้เดิมทีเป็นศาลาว่าการนครของนครบาตาเวีย เรียกว่าอาคาร ชตัทฮ็อยส์ (*Stadhuis*) ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1627 ถึง 1649 ต่อมาในปี 1707 ได้มีการบูรณเอาคารใหม่เป็นรูปแบบอาคารหลังที่เห็นในปัจจุบัน การบูรณะใหญ่นี้แล้วเสร็จในปี 1710 โดย อาบราฮัม ฟัน รีเบค เป็นผู้มาเปิดอาคาร ในฐานะอาคารที่ทำการใหญ่ของบริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์

หลังบริษัทล้มละลาย อาคารถูกยึดเป็นของรัฐบาลเจ้าอาณานิคมดัตช์ ใช้งานเป็นศาลาว่าการของนคร แต่หลังนครจาการ์ตาเติบโตออกไปทางใต้มากขึ้น อาคารสิ้นสุดสถานะการเป็นศาลากลางในปี 1913

### สมัยเอกราช
หลังอินโดนีเซียได้รับเอกราชในปี 1945 อาคารแปรสภาพมาเป็นที่ทำการของผู้ว่าการจังหวัดชวาตะวันตก จนถึงปี 1961 เมื่อจาการ์ตาประกาศเป็นเขตการปกครองเอกเทศแยกมาจากจังหวัด จากนั้นมาได้ใช้งานเป็นที่ทำการของ KODIM 0503 แขนงจาการ์ตาบารัต

ในปี 1970 จัตุรัสฟาตาฮิลละฮ์ได้รับการประกาศเป็นอนุสรณ์ทางวัฒนธรรม และหลังขากนั้นตามมาด้วยความพยายามในการฟื้นฟูสภาพของย่านเมืองเก่าจาการ์ตาโดยเดเคอี จาการ์ตา อาคารแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์และเปิดในวันที่ 30 มีนาคม 1974 ในฐานะศูนย์กลางการเก็ยรวบรวมและค้นคว้าวัตถุโบราณและมรดกวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องกับนครจาการ์ตา

## สถาปัตยกรรม
อาคารตั้งอยู่บนจัตุรัสที่เดิมมีบื่อ ชตัทฮ็อยส์เพลน์ (*Stadhuisplein*; จัตุรัสศาลากลาง) ที่ต่อมากลายมาเป็นจัตุรัสฟาตาฮิลละฮ์ () ที่ใจกลางของจัตุรัสมีน้ำพุที่ในสมัยอาณานิคมเป็นแหล่งน้ำ นอกจากนี้บนจัตุรัสยังมีปืนใหญ่โปรตุเกสที่ชื่อว่า ศรีจากัวร์ (Si Jagur; ซีจากูร์) คนท้องถิ่นเชื่อกันว่าสตรีสามารถมาขอพรให้มีลูกดกได้จากปืนใหญ่นี้

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

*
* 

หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจาการ์ตา
ภาษาฮูกูมีนา

**ภาษาฮูกูมีนา** (มีอีกชื่อว่า **Bambaa**) เป็นภาษาออสโตรนีเซียนที่สูญแล้ว ซึ่งเคยมีผู้พูดในเกาะบูรูทางตะวันตกเฉียงเหนือ ในหมู่เกาะมาลูกู ทางตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย โดยมีผู้พูดภาษาแม่เพียงคนเดียวใน ค.ศ. 1989

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มภาษามาลูกูกลาง
หมวดหมู่:ภาษาในหมู่เกาะมาลูกู

ฮู
ภาษาปาลูมาตา

**ภาษาปาลูมาตา**เป็นภาษาที่สูญแล้วและไม่ได้รับการรับรอง เชื่อกันว่าเป็นภาษาที่ใกล้ชิดกับภาษาฮูกูมีนามาก ซึ่งเป็นภาษาในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน และอาจเป็นสำเนียงของภาษานั้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กลุ่มภาษามาลูกูกลาง
ปาลูมาตา
ทิเบตวิทยา

**ทิเบตวิทยา** (; ) หมายถึงศาสตร์ที่ศึกษาสิ่งต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับทิเบต รวมทั้งประวัติศาสตร์, ศาสนา, ภาษา, วัฒนธรรม, การเมือง และการเก็บรวบรวมและรักษาโบราณวัตถุ ศาสนวัตถุ และวัตถุทางวัฒนธรรมของทิเบต ซึ่งอาจรวมถึงการเก็บรวบรวมประติมากรรม ศาล เทวรูป คัมภีร์ ทังกา จิตรกรรม ผ้าถัก อัญมณี หน้ากาก และวัตถุอื่น ๆ ที่เป็นงานช่างและศิลปะทิเบต

## ประวัติศาสตร์
นักบวชคณะเยซูอิต อันโตนีโอ เด อันดราเด (1580–1634) และคณะ สถาปนาคณะนักบวชและโบสถ์ในจาปารัง (1626) ซึ่งในเวลานั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรกูเก (ทิเบตตะวันตกในปัจจุบัน) ในศตวรรษที่ 17 ต่อมาอาณาจักรถูกผนวกเข้าโดยลาดัข (1631) และโลสถ์ถูกทำลาย นักบวชคณะนี้ถือเป็นชางยุโรปกลุ่มแรกที่มีบันทึกว่าเดินทางเยือนทิเบต

ในศตวรรษถัดมาชาวอิตาลี อิปโปลีโต เดซีเดรี (1684–1733) ถูกส่งตัวมาประจำที่ทิเบต และได้รับอนุญาตให้พำนักในลาซาที่ซึ่งเขาพำนักอยู่นาน 5 ปี (1716–1721) อาศัยอยู่ในอารามทิเบตแห่งหนึ่ง เรียนภาษา ศาสนาของพระลามะ และวัฒนธรรมทิเบตอื่น ๆ เขาตีพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับทิเบตในหนังสือคำสอนคริสต์ ต่อมาเขาต้องเดินทางกลับอิตาลีด้วจข้อพิพาทระหว่างคณะนักบวชที่สังกัด ที่อิตาลีเขาใช้เวลาที่เหลือของชีวิตนิพนธ์หนังสือ *หมายเหตุประวัติศาสตร์ทิเบต* (Historical notes on Tibet) ซึ่งต่อมารวบรวมและตีพิมพ์แยกเป็น 4 ตอน ในชื่อ *Opere Tibetane* (Rome;1981–1989) ถือกันว่าเขาเป็นนักทิเบตวิทยาคนแรกในประวัติศาสตร์ และมีบทบาทอย่างมากในการทำให้ทิเบตเป็นที่รู้จักขึ้นมาในยุโรป

เดซีเดนีเป็นผู้สังเกตุการณ์ของเบตมากกว่าจะเป็นนักวิชาการ เนื้อหาชิ้นงานของเขาจีงมีความเป็นปัจเจกและมีอารมณ์ร่วม และไม่ได้ถูกต้องเสมอไป ทิเบตวิทยาในฐานะศาสตร์วิชาการจึงมักนำมาเกี่ยวข้องกับนักวิชาการชาวฮังการี Sándor Kőrösi Csoma (1784–1842) ซึ่งได้รับการยอมรับให้เป็นบิดาแห่งทิเบตวิทยาถึงปัจจุบัน นักทิเบตวิทยายุคแรกอีกคนที่ควรค่าแก่การรู้จักคือ ฟีลิปเป เอดวร์ด ฟูโก ซึ่งในปี 1842 ดำรงตำแหน่งประธานทิเบตวิทยาคนแรกในยุโรปที่สถาบันวิทยาตะวันออกไหลในปารีส และ อีซาค ยาคอบ ชมิท ซึ่งเป็นนักมองโกลวิทยาคนแรก ๆ เช่นกัน และอาศัยอยู่ในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก

ผลงานตีพิมพ์ของทูตชาวอังกฤษ ชาลส์ อัลเฟรด เบลล์ มีบทบาทมากในการจัดตั้งทิเบตวิทยาขึ้นเป็นสาขาทางวิชาการ นักทิเบตวิทยาคนสำคัญของศตวรรษที่ 20 ได้แก่ ชาวอังกฤษ เฟรเดอริก วิลเลียม ทอมัส, เดวิด สเนลกรูฟ, มีคาเอล อาริส,  และ ริชาร์ด คีท สรปิก, ชาวอิตาลี จีเซปเป ตุจจี กับ ลูจาโน เปเทช, ชาวฝรั่งเศส ฌากส์ บาโกต์ และ โรล์ฟ อัลเฟรด ชไตน์, ชาวดัตช์ โยฮัน ฟัน มาเนิน และชาวเยอรมัน ดีเทอร์ ชูห์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ทิเบตวิทยา
รักออกแบบไม่ได้ (ละครโทรทัศน์)

***รักออกแบบไม่ได้*** เป็นละครโทรทัศน์ไทยปี พ.ศ. 2559 เป็นละครโทรทัศน์ที่ดัดแปลงมาจากภาพยนตร์ชื่อดังในปี พ.ศ. 2541 ที่มีชื่อเดียวกัน ละครเรื่องนี้ออกอากาศทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 และไลน์ทีวี ตั้งแต่วันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ถึงวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 รวมทั้งหมด 26 ตอน

## เรื่องย่อ
เรื่องราวของนักศึกษาปีหนึ่งห้าคนที่บังเอิญทั้งหมดมีหมู่เลือด O- ซึ่งถือเป็นหมู่เลือดที่พบได้ยาก พวกเขาผูกพันกันอย่างแน่นแฟ้นขณะผ่านช่วงเวลาที่ทั้งท้าทายและเต็มไปด้วยความสุขของชีวิตนักศึกษา ทั้งเรื่องการเรียน กิจกรรมนอกหลักสูตร รวมถึงการเผชิญประสบการณ์แรกกับความรักและความอกหัก เมื่อมิตรภาพของพวกเขาแน่นแฟ้นขึ้น เส้นแบ่งระหว่างมิตรภาพกับความรักเริ่มเลือนราง ส่งผลให้เกิดความซับซ้อนทางอารมณ์และทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ละครเรื่องนี้นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับมิตรภาพ ความรักครั้งแรก การค้นหาตัวตน และความเจ็บปวดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในช่วงการเติบโตของชีวิต

## นักแสดงและตัวละคร
### นักแสดงหลัก
* สุภัสสรา ธนชาต รับบท ฝุ่น
* ธนภพ ลีรัตนขจร รับบท ปืน
* จิรายุ ละอองมณี รับบท อาร์ท
* วิโอเลต วอเทียร์ รับบท ปริม
* อรัชพร โภคินภากร รับบท ชมพู่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวรักชีวิตไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์แนวชีวิตไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องจีเอ็มเอ็ม 25
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย เอกสิทธิ์ ตระกูลเกษมสุข
ฮิบุตสึ

**ฮิบุตสึ** (; "พุทธะลับ") หมายถึงรูปเคารพในศาสนาพุทธแบบญี่ปุ่นที่ไม่เปิดให้แก่สาธารณะชม ฮิบุตสึมักประดิษฐานในวัดหรือศาลเจ้าที่เรีกยว่า ซึชิ (; "ศาลน้อย") จะไม่นำออกมาแสดงต่อสาธารณะให้ชมหรือสักการะ ยกเว้นแต่ในโอกาสสำคัญทางศาสนา ในบางครั้งอาจให้เข้าชมแลกกับการบริจาคให้กับวัด ในขณะที่ฮิบุตสึบางองค์แทบจะไม่เปิดให้สาธารณชนได้ชมเลย ดังเช่นพระพุทธรูปพระโคตมพุทธเจ้าของวัดเซเรียว หรือพระพุทธรูปพระอมิตาภพุทธเจ้าของวัดเซ็งโก แม้แต่ต่อปูชณียบุคคลของวัดนั้น ๆ เอง ฮิบุตสึบางองค์อาจเปิดให้สาธารณชนได้ชมและสักการะเฉพาะในอกาสพิธีกรรมสำคัญ เรียกว่า พิธีไคโจ (; "เปิดม่าน")

ปรากฏหลักฐานจารีตปฏิบัติในการเก็บศาสนวัตถุที่สำคัญไว้มิดชิดพ้นสายตาภายในศาลน้อย (ซึชิ) หรือหลังม่าน มาตั้งแต่สมัยเฮอัง เป็นไปได้ว่าจารีตปฏิบัตินี้มีที่มาจากศาสนาชินโตซึ่งมีคติของ คามิ (; "เทพเจ้า") ซึ่งไร้รูป กระนั้น เอกสารจากวัดโครยู บ่งบอกว่าอาจมีที่มาจากวัดดังกล่าวซึ่งมีจารีตในการไม่แสดงรูปกวนอิมที่นำเข้ามาจากซิลลา ในปี ค.ศ. 616 กระนั้นบันทึกที่เก่าแก่ที่สุดที่กล่าวถึงฮิบุตสึมาจากปี 1106 ในแหล่งข้อมูลซึ่งบอกว่าพระพุทธรูปพระอมิตาภพุทธเจ้าของวัดเซ็งโกนำออกมาจัดแสดงเป็นช่วงสั้น ๆ ในสมัยเอโดะ ฮิบุตสึกลายมาเป็นแนวคิดที่นิยมในศาสนาพุทธแบบญี่ปุ่น และพิธีเปิดม่าน (ไคโจ) กลายมาเป็นเทศกาลสาธารณะขนาดใหญ่ มีผู้เข้าร่วมหลายพันคน นักประวัติศาสตร์ศิลปะ ชิโระ อิโตะ (Shiro Ito) ยังชี้ให้เห็นว่าฮิบุตสึเป็นปรากฏการณ์ที่พิเศษและพบเฉพาะในญี่ปุ่น วัฒนธรรมพุทธอื่นทั่วโลกไม่ปรากฏว่ามีจารีตปฏิบัติที่คล้ายกันกับฮิบุตสึเลย

การปกปิดฮิบุตสึมีเป้าหมายเพื่อเพิ่มความมัศจรรย์และอำนาจของรูปเคารพนั้น ๆ และอาจเป็นวิธีหนึ่งในการปกป้องรูปเคารพจากโลกที่โสมม หรือเพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวให้กับรูปแทนศาสนาพุทธที่ "มีชีวิตจริง" เหล่านี้

## อ้างอิง
ตระกูลมิวะ

**ตระกูลมิวะ** () เป็นตระกูล*[[Shake (social class)|ชาเกะ]]*และซามูไรญี่ปุ่นที่รับใช้ศาลเจ้ามิวะเป็นเวลาหลายชั่วรุ่น กล่าวกันว่าบรรพบุรุษของตระกูลมิวะคือโอกูนินูชิ โนะ มิโกโตะ ผ่าน ตระกูลโอมิวะ หรือที่รู้จักกันในชื่อ**ตระกูลโองามิ** เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่นโบราณ ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะผู้รับผิดชอบในการปฏิบัติพิธีกรรมภาครัฐให้แก่ราชสำนักยามาโตะ ตระกูลนี้มีชื่อเสียงโด่งดังในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ก่อนที่จะมีการก่อตั้งเมืองหลวงอย่างเฮโจเกียวและเฮอังเกียว ศูนย์กลางอิทธิพลหลักของตระกูลนี้คือพื้นที่รอบเขามิวะ ซึ่งถือเป็นสถานที่สำคัญทางศาสนาและการเมือง ตามตำนานระบุว่า บรรพบุรุษของตระกูลโองามิสามารถสงบโรคระบาดครั้งแรกในญี่ปุ่นได้ และความเชื่อนี้ได้ถูกสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นสู่ศาลเจ้าโอมิวะในปัจจุบัน งานวิจัยล่าสุดได้ให้ความกระจ่างเกี่ยวกับบทบาทและความสำคัญของตระกูลโองามิในอำนาจและพิธีกรรมของราชวงศ์โบราณ

## ประวัติ
ในระหว่างโรคระบาดในประเทศญี่ปุ่น จักรพรรดิซูจิงได้รับคำชี้แนะในรูปความฝันให้ไปหาชายคนหนึ่งชื่อ  () และแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้านักบวช พระองค์ทรงพบตัวเขาที่แคว้นอิซูโมะ เมื่อพบและแต่งตั้งเขาแล้ว โรคระบาดก็ลดลงในที่สุด ทำให้พืชธัญญาหารห้าชนิดสุกงอม จักรพรรดิจึงทรงแต่งตั้ง อิกางาชิโกโอะ () เป็น *คามิ-โนะ-โมโนะ-อากัตสึ-ฮิโตะ*  () หรือผู้จัดเรียงเครื่องบูชาแด่เทพเจ้า ฝ่ายมิวะของตระกูลคาโมะอ้างว่าสืบเชื้อสายมาจาก จนถึงทุกวันนี้ ในขณะที่อิกางาชิโกโอะถูกอ้างเป็นบรรพบุรุษของตระกูลโมโนโนเบะที่สาบสูญแล้ว

## อ่านเพิ่ม

* Clans and Religion in Ancient Japan The mythology of Mt. Miwa

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตระกูลญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ศาลเจ้ามิวะ
หมวดหมู่:ตระกูลมิวะ
หมวดหมู่:เขามิวะ
น็อยมัน

**น็อยมัน** (, ) เป็นนามสกุลเยอรมันที่มีต้นกำเนิดจากศัพท์ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 7 (ภาษาอังกฤษเก่า) ว่า **' หมายถึง "ใหม่" กับ **' หมายถึง ผู้ชาย รูปภาษาอังกฤษของชื่อนี้คือนิวแมน () **Von Neumann** เป็นนามสกุลที่แปรผันจากอันเดิม และมีการสะกดแบบอื่น ๆ เช่น Neuman, Naumann(s),  Nauman, Neiman, และ Nyeman

บันทึกแรกสุดที่ใช้นามสกุลนี้คือ Godwin Nieweman ในออกซฟอร์ดเชอร์ ประเทศอังกฤษใน ค.ศ. 1169 และ Herman Nyeman แห่ง Barth ในประเทศเยอรมนีเมื่อ ค.ศ. 1325 ในตอนแรกส่วนใหญ่น่าจะใช้เป็นชื่อเล่นสำหรับผู้มาใหม่หรือผู้ตั้งถิ่นฐาน การใช้งานครั้งแรกในประเทศเยอรมนีส่วนใหญ่อยู่ในปรัสเซียตะวันตกและพอเมอเรเลีย นามสกุลนี้ยังใช้งานโดยชาวแองโกล-แซกซันและในฝรั่งเศส (เขียนเป็น Neuman) ในภาษาเยอรมันที่สูงสมัยกลาง คำว่า "new" คือ **' และใน[[ภาษาเยอรมันสมัยใหม่]]จึงกลายเป็น **'

 น็อยมันเป็นนามสกุลที่พบบ่อยเป็นอันดับที่ 18 ในประเทศเยอรมนี

## อ้างอิง
แอชเชอร์ แองเจิล

**แอชเชอร์ โดฟ แองเจิล** () (เกิด 6 กันยายน ค.ศ. 2002) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเริ่มต้นอาชีพนักแสดงในภาพยนตร์เรื่อง *[[โจลีน (ภาพยนตร์)|โจลีน]]* (ค.ศ. 2008) ที่นำแสดงโดย เจสสิกา แชสเทน เขามีชื่อเสียงจากบท โจนาห์ เบ็ก ในซีรีส์ช่องดิสนีย์แชนแนลเรื่อง *[[แอนดี แมก]]* (ค.ศ. 2017–2019) และบท บิลลี แบตสัน ในภาพยนตร์จักรวาลขยายดีซีเรื่อง *[[ชาแซม! (ภาพยนตร์)|ชาแซม!]]* (ค.ศ. 2019) และ *[[ชาแซม! จุดเดือดเทพเจ้า]]* (ค.ศ. 2023)

## ผลงานการแสดง
thumb|แองเจิลในปี ค.ศ. 2018

### ภาพยนตร์

### โทรทัศน์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*

หมวดหมู่:นักแสดงเด็กชายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2545
หมวดหมู่:นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
วะรัก

**วะรัก**, **วัรก์**, **วะระกะ** (อักษรโรมัน: Vark, varak, Waraq, warq) เป็นแผ่นฟอยล์ทำจากโลหะ โดยเฉพาะเงิน บางครั้งทำจาก ทองคำ ใช้สำหรับประดับตกแต่งขนมหวานอินเดีย โดยแผ่นเงินหรือทองนี้กินได้และไร้รส วะรักทำมาจากการตีเงินเป็นแผ่นบางกว่า 1 ไมโครเมตร (μm) ปกติมักหนาประมาณ 0.2–0.8&nbsp;μm. บรรจุโดยมีแผ่นรองระหว่างชิ้นซึ่งจะลอกออกมาก่อนนำไปใช้

แผ่นวะรักมักนำมาประดับวางบนหรือห่อขนมหวาน ผลไม้ หรือเครื่องเทศ บ้างนำมาแปะบนเนินข้าวหญ้าฝรั่นในจาน

ปัจจุบัน วะรักมีข้อกำหนดด้านความปลอดภัยและมาตรฐานการผลิตที่กำกับโดยรัฐบาลอินเดีย

## ศัพทมูล
วะรักแปลว่าผ้า ผ้าคลุม หรือสิ่งที่ใช้คลุมปิดบังสิ่งอื่น รูปอักษรโรมันอื่น ๆ เช่น *Varaq*, *varq*, *vark*, *varkh*, *varakh*, *varkha* หรือ *waraq* (,  ) คำนี้ทีที่มาจากภาษาเปอร์เซีย *varaqa* หรือ *barga* แปลว่าแผ่น ใบ หรือฟอยล์

## การผลิต
วะรักผลิตโดยการนำผงโลหะบริสุทธิ์วางระหว่างกระดาษไข จากนั้นทุบตีจนผงโลหะขึ้นรูปเป็นแผ่นเปลว ซึ่งมีความหนาไม่ถึงหนึ่งไมโครเมตร (μm) ส่วนมากมีความหนา 0.2–0.8&nbsp;μm จากนั้นจึงบรรจุโดยมีกระดาษคั่นกลางเพื่อให้แผ่นเปลวคงรูป แผ่นกระดาษนี้จะแกะออกก่อนนำวะรักไปใช้งาน โดยทั่วไปมักใช้เวลานาน 2 ชั่วโมงในการตีผงโลหะจนขึ้นรูปเป็นแผ่น

ในการผลิตแบบดั้งเดิมไม่ได้ใช้กระดาษไขสำหรับวางผงโลหะและตี แต่จะใช้ไส้กระทิงหรือหนังวัว การแกะแผ่นโลหะเปลวออกจะทำได้ง่ายกว่าเวลาใช้วัสดุดังกล่าว เมื่อเทียบกับกระดาษ อย่างไรก็ตาม ในอินเดียมีผู้บริโภคจำนวนมากที่ไม่กินเนื้อสัตว์และมีความกังวลเกี่ยวกับการนำผลิตภัณฑ์จากสัตว์มาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการผลิต ผู้ผลิตหลายรายได้ปรับมาใช้เทคโนโลยีที่พัฒนาจากต่างประเทศหรือจากในประเทศเพื่อให้กระบวนการการผลิตทำได้โดยไม่ต้องใช้วัสดุจากสัตว์ เช่น การใช้กระดาษสีดำที่ผลิตมาเป็นพิเศษ หรือแผ่นโพลีเอสเตอร์ที่เคลือบผงแคลเซียมฟู้ดเกรด ที่เรียกว่า "พลาสติกเยอรมัน" แทน ย่านเมืองเก่าของไฮดาราบาดในอดีตเป็นศูนย์กลางของการผลิตวะรักแบบดั้งเดิม กระนั้นปัจจุบันกลายมาเป็นงานช่างที่กำลังใกล้สูญพันธุ์

## ข้อกังวลการใช้วัสดุจากสัตว์
ในกระบวนการผลิตแบบดั้งเดิมซึ่งใช้การทุบตีผงโลหะกับไส้กระทิงหรือหนังวัว ทำให้ชิ้นส่วนของวัสดุจากสัตว์เ่หล่านี้สามารถปนเปื้อนเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของวะรักได้ ในประเทศอินเดีย ศาสนิกชนของศาสนาไชนะทั้งหมด และส่วนใหญ่ของชาวฮินดูไม่บริโภคเนื้อสัตว์ ทำให้วะรักที่ผลิตแบบดั้งเดิมเสื่อมความนิยมในการนำมาประดับอาหาร อินเดียนแอร์ไลนส์ยังประกาศให้คนครัวไม่ประดับอาหารของสายการบินด้วยวะรักเพื่อป้องกันการปนเปื้อนวัสดุจากสัตว์ ในปี 2016 รัฐบาลอินเดียประกาศห้ามการใช้เครื่องในหรือหนังสัตว์ในการผลิตวะรักเด็ดขาด

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ส่วนประกอบของอาหาร
หมวดหมู่:เงิน
หมวดหมู่:ทองคำ
เจดีย์ยาซากะ

**เจดีย์ยาซากะ** () เป็นหอเจดีย์พุทธตั้งอยู่ในแขวงฮิกาชิยามะ นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เจดีย์มีความสูง 5 ชั้น และเป็นโครงสร้างเดียวที่หลงเหลือถึงปัจจุบันของอดีตวัดที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 6 ชื่อว่าวัดโฮกัง (Hōkan-ji; ) ปัจจุบัน เจดีย์นี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว

## ประวัติศาสตร์

หลักฐานทางโบราณคดีบ่งชี้เวลาก่อสร้างเจดีย์ยาซากะอยู่ที่ศตวรรษที่ 7 ปีที่สร้างนั้นอยู่ระหว่างรัชสมัยของเจ้าชายโชโตกุ หรือตรงกับปีที่หกของสมัยเท็นมุ (ค.ศ. 678) เจดีย์นี้และวัดที่เจดีย์นี้เป็นส่วนหนึ่งถูกทำลายและสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งจนถึงปี 1440 ที่ซึ่งเจดีย์องค์ปัจจุบันสร้างขึ้น

ในอดีต มีการถกเถียงและพิพาทถึงความเป็นเจ้าของเจดีย์ยาซากะระหว่างศาลเจ้าชินโตที่อยู่ใกล้กัน คือ ศาลเจ้ากิอง กับวัดพุทธ วัดคิโยมิซุเดระ จนกระทั่งเจดีย์ถูกเผาทำลายในปี 1179 ต่อมาเจดีย์สร้างขึ้นใหม่ในปี 1191 โดยเงินบริจาคจากขุนนางคาวาจิเก็งจิ  มินาโมโตะโนะโยริโทโมะ ในปี 1240 เจ้าอาวาสของวัดพุทธ วัดเค็นนิง ซึ่งอยู่ใกล้กัน ให้เจดีย์นี้เป็นของศาสนาพุทธนิกายเซ็น ซึ่งคงสถานะมาจนถึงปัจจุบัน

## อ้างอิง
โมตีฑูงครี

**โมตีฑูงครี** () เป็นหมู่โบสถ์พราหมณ์บูชาพระคเณศ ตั้งอยู่ในนครชัยปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1761 ภายใต้การดูแลของเสถ ชัย ราม ปาลิวัล (Seth Jai Ram Paliwal) ตั้งอยู่ติดกันกับพิรลามนเทียร

## ประวัติศาสตร์
โมตีฑูงครีมนเทียรตั้งอยู่ที่ด้านล่างของเนินเขาโมตีฑูงครีและป้อมโมตีฑูงครีในนครชัยปุระ ภายในประดิษฐานพระคเณศเป็นเทพเจ้าองค์ประธาน เชื่อกันว่าเทวรูปองค์นี้มีอายุมากกว่าห้าร้อยปี และนำมาประดิษฐานที่นี่ในปี 1761 โดยเสถ ชัย ราม ปาลิวัล (Seth Jai Ram Paliwal) ซึ่งในเวลานั้นติดตามมหาราชา มโธ สิงห์ ที่ 1 มาจากอุทัยปุระ โดยขนส่งจากคุชราตมายังอุทัยปุระ

พระคเณศองค์ประธานมีสีสินทูร และมีงวงอยู่ทางขวา มีศาสนิกชนผู้ศรัทธาเดินทางเข้ามาบูชาอย่างน้อย 125,000 คนต่อปี และถวายเครื่องบูชาเช่นขนมลัฑฑู ทุกวันพุธจะมีเทศกาลจัดขึ้นเป็นประจำในเขตของมนเทียร

ในส่วนของป้อมโมตีฑูงครียังมีศิวลึงค์ประดิษฐานอยู่ และเปิดให้สาธารณชนเข้าสักการะปีละครั้งในโอกาสเทศกาลมหาศิวราตรี

## เทศกาล
โมตีฑูงครีคเณศจีมนเทียรเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมหนึ่งในเทศกาลคเณศจตุรถี ในปี 2023 มนเทียรจัดถวายบูชาขนมลัฑฑูขนาดใหญ่สองลูกซึ่งมีน้ำหนัก 251 และ 200 กิโลกรัม

## สถาปัตยกรรม
โมตีฑูงครีมนเทียรสร้างด้วยสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์แบบนคร ส่วนป้อมโมตีฑูงครีถอดแบบมาจากปราสาทแบบสก็อตแลนด์ ที่โมตีฑูงครีคเณศมนเทียรมีทางเข้าออกสามทาง สร้างจากหินทรายและหินอ่อน ใช้เวลาก่อสร้าง 4 เดือน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐราชสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในชัยปุระ
หมวดหมู่:โบสถ์พระพิฆเนศ
สมาธิศวรมนเทียร (จิตเตารครห์)

**สมาธิศวรมนเทียร** () เป็นโบสถ์พราหมณ์ภายในป้อมจิตเตาร์ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นบูชาพระศิวะในนาม *สมาธิศวร* หรือเจ้าแห่งสมาธิ หลักฐานทางโลราณคดีบ่งบอกว่ามนเทียรนี้สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 และมีการบูรณะในศตวรรษที่ 13 และ 15 มนเทียรนี้ตั้งอยู่ติดกับ โคมุขตีรถสถล บนฝั่งทางเหนือของสระน้ำโคมุขกุณฑ์ ด้วยว่ามนเทียรนี้สร้างและบูรณะนานถึงห้าศตวรรษ (ศตวรรษที่ 11 ถึง 15) ทำให้มีประติมากรรมจากยุคสมัยต่าง ๆ ผสมผสานอยู่

## ศัพทมูล

สมาธิศวร ("เจ้าแห่งสมาธิ") เป็นรูปปางหนึ่งของพระศิวะ บางครั้งอาจเรียกผิดเป็น สัมมิเธศวร (IAST: Sammidheśvara) แต่หลักฐานทางโบราณคดียืนยันว่าชื่อที่แท้จริงของพระศิวะในทนเทียรนี้คือสมาธิศวร

## ประวัติศาสตร์
### ชื่ออื่น
ในจารึกจากปี 1273 ภาษาจิรวะ บันทึกว่า มทนะ (Madana) เจ้าหน้าที่ของรัฐเคยบูชาพระศิวะที่มนเทียรชื่อ ตริภูวนนารายณมนเทียร ที่ก่อสร้างโดยกษัตริย์โภชะ ตั้งอยู่ในจิตเตาร์ ซึ่งหมายถึงมนเทียรแห่งนี้ อีกชื่อหนึ่งที่ปรากฏคือ โภชสวามินชคตี (Bhoja-svamin-jagati) ในจารึกปี 1301 กษัตริย์ปรมารในศตวรรษที่ 11 นามว่าโภชะ มีนามสรรเสริญว่า "ตริโลกนารายณ" ("เจ้าแห่งสามโลก") ในเอกสารภาษาสันสกฤตจากศตวรรษที่ 12 *คณรัตนมโหทธิ* ทั้งคำว่า ตริภูวนะ และ ตริโลก มีความหมายเดียวกันคือ "สามโลก" นักประวัติศาสตร์ จีเอส โอฌะ เสนอทฤษฎีว่าตริภูวนนารายณมนเทียรที่จิตเตาร์ ก่อสร้างขึ้นโดยกษัตริย์โภชะ และเสนอว่าคือมนเทียรที่ปัจจุบันรู้จักในชื่อสมาธิศวรมนเทียร

อย่างไรก็ตาม นักวิชาการ ราม วัลลภ โสมณี (Ram Vallabh Somani) ซึ่งชำนาญด้านประวัติศาสตร์เมวาร์และได้รับการสนับสนุนจากผู้สืบสกุลของราชตระกูลสิโสฑิยา โต้แย้งข้อเสนอของโอฌะ เขาอ้างจารึกเสาจากปี 984 (วิกรมสามวัต 1041) ว่าสมาธิศวรก่อสร้างมาก่อนรัชสมัยกษัตริย์โภชะ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 10 และตั้งทฤษฎีว่าตริภูวนนารยณมนเทียรที่โอฌะกล่าวถึงเป็นอีกมนเทียรหนึ่งซึ่งน่าจะถูกทำลายไประหว่างการโจมตีจิตเตาร์โดยขาลจีในปี 1303

### รูปเคารพศาสนาไชนะ

จารึกภาษาสันสกฤตจากปี 1150 ที่ค้นพบในสมาธิศวรมนเทียรบันทึดการเดินทางเยือนโดยกษัตริย์จาลุกยะ นามว่ากุมารปาล ระบุชื่อมนเทียรนี้ว่าเป็น "สมาธิศ-มเหศวร" ระบุว่ากุมารปาลได้บูชาเทพเจ้าของมนเทียรและเทวีองค์คู่ครองของเทพเจ้า (ซึ่งคือพระศิวะและพระปารวตี) และบริจาคแก่มนเทียร กระนั้นจารึกนี้เขียนขึ้นโดยสาธุในศาสนาไชนะนิกายทิคัมพร ข้อเท็จจริงนี้ประกอบกับข้อมูลว่ากุมารปาลให้การสนับสนุนศาสนาไชนะ ทำให้นักประวัติศาสตร์ศิลปะ เอ็มเอ ธกี ตั้งทฤษฎีว่าสมาธิศวรมนเทียรเดิมทีเป็นไชนมนเทียรมาก่อน พร้อมยกข้อสนับสนุนว่าในมนเทียรสามารถพบรูปสลักตีรถังกร, ยักษ์-ยักษินีในศาสนาไชนะ

กระนั้นทฤษฎีนี้มีการโต้แน้งโดยระบุว่าในจารึกระบุอย่างชัดเจนว่ากุมารปาลบูชาพระศิวและพระปารวตีที่มนเทียรนี้อย่างชัดเจน และใน โมหปรชยนาฏกะ (*Moha-Parajaya-Nataka*) ซึ่งประพันธ์โดยยศาหปาล (Yashahpala) ซึ่งเป็นขุนนางในกุมารปาล ระบุว่ากุมารปาลเปลี่ยนมานับถือศาสนาไชนะในภายหลังจากนั้น ในปี ค.ศ. 1159 ส่วนรูปสลักที่อ้างว่าเป็นไชนะนั้นไม่ได้มีลักษณะที่บ่งศาสนาอยู่ และเป็นรูปแสดงวิถีชีวิตทั่วไปในจิตเตาร์ ซึ่งมีศาสนิกชนของไชนะอยู่ในรูปด้วยเท่านั้น นอกจากนี้ รูปสลักอื่น ๆ เช่น สตรีในท่าทางยั่วยวน, การศึกสงคราม และฉากทัศน์การล่าสัตว์ ล้วนไม่ปรากฏในแนวคิดแบบศาสนาไชนะที่ปฏิเสธความรุนแรงและกามารมณ์

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 
* 
*  Alt URL

หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐราชสถาน
สามี

**สามี** หรือคำสามัญคือ **ผัว** ได้แก่ชายที่สมรสกับหญิงซึ่งเรียกว่า **[[ภรรยา]]** หรือ **เมีย** และทั้งคู่เรียกรวมกันว่า **[[คู่สมรส]]** 

## ศัพทมูล

ในภาษาไทย คำว่า "สามี" มาจากภาษาบาลีว่า "สามิ" แปลว่าเจ้า เจ้านาย ผู้เป็นใหญ่ หรือเจ้าของ ตรงกับภาษาสันสกฤตว่า "สฺวามี" หรือ "สฺวามินฺ" ไทยรับมาใช้ว่า "สวามี" โดยทั้ง "สามี" และ "สวามี" นั้นเดิมใช้เป็นสมณศักดิ์สำหรับพระภิกษุ และคำว่า "สามี" ยังเลือนเป็น "สมี" (อ่านว่า "สะ-หฺมี") ปัจจุบันเป็นคำใช้เรียกพระภิกษุที่ต้องอธิกรณ์ขั้นปาราชิก

ส่วนคำว่า "ผัว" นั้น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงเห็นว่ากลายมาจากคำว่า "ผู้" ที่หมายถึงเพศชาย เช่นเดียวกับคำว่า "ตัว" ที่ทรงเห็นว่ากลายมาจาก "ตู"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สามี
อำเภอแบชอแกร์ด

**แบชอแกร์ด** () เป็นอดีตอำเภอในเทศมณฑลจอสก์ จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน โดยมีเมืองหลักเป็นหมู่บ้านแองแกฮ์รอน ปัจจุบันคือนครโกว์แฮรอน

## ประวัติ
หลังสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 อำเภอนี้แยกออกจากเทศมณฑลเพื่อสถาปนาเทศมณฑลแบชอแกร์ด

## ประชากร
ตามสำมะโน ค.ศ. 2006 อำเภอนี้มีประชากร 31,235 คนใน 7,174 ครัวเรือน

### เขตบริหาร

## หมายเหตุ

## อ้างอิง
พระเจ้ากอนโดฟาเรส

**กอนโดฟาเรสที่ 1** (กรีก: Γονδοφαρης *Gondopharēs*, Υνδοφερρης *Hyndopherrēs*; อักษรขโรษฐี: **𐨒𐨂𐨡𐨥𐨪** **', **'; **𐨒𐨂𐨡𐨥𐨪𐨿𐨣** **', **'; **𐨒𐨂𐨡𐨂𐨵𐨪** **', **') เป็นผู้ก่อตั้งอาณาจักรอินโด-พาร์เธียและเป็นกษัตริย์ผู้โดดเด่นที่สุด ครองราชย์ใน ค.ศ. 19 ถึง 46 พระองค์น่าจะอยู่ในสายของเจ้าชายท้องถิ่นที่ปกครองแคว้น Drangiana ของจักรวรรดิพาร์เธีย นับตั้งแต่การทำลายโดยชาวอินโด-ไซเทียเมื่อ ป. 129 ปีก่อน ค.ศ. และอาจเป็นสมาชิกราชวงศ์ซูเรน ในรัชสมัยพระองค์ อาณาจักรของพระองค์เป็นอิสระจากอำนาจของพาร์เธียและกลายเป็นจักรวรรดิ อันประกอบด้วย Drangiana, อาราโคเซีย และคันธาระ พระองค์เป็นที่รู้จักจากกิจการของโธมัส จารึกตัคติบาเฮ และเหรียญเงินกับทองแดงที่มีรูปพระพักตร์ของพระองค์

Orthagnes ครองราชย์ต่อในพื้นที่ Drangiana และอาราโคเซีย ส่วนอับดากาเซสที่ 1 พระราชนัดดา ครองราชย์ต่อในพื้นที่คันธาระ

## ศัพทมูลวิทยา
พระนามกอนโดฟาเรสไม่ใช่พระนามส่วนพระองค์ แต่เป็นพระฉายาจากพระนามภาษาอิหร่านสมัยกลางว่า 𐭅𐭉𐭍𐭃𐭐𐭓𐭍, *Windafarn* (พาร์เทียน) และ 𐭢𐭥𐭭𐭣𐭯𐭥, *Gundapar* (เปอร์เซียกลาง) ซึ่งมาจากพระนามภาษาอิหร่านเก่าว่า  (*Vi<sup>n</sup>dafarnâ*, "ขอให้พระองค์พบความรุ่งโรจน์" (เทียบกับกรีก , *Intaphérnēs*)) ซึ่งเป็่นหนึ่งในขุนนาง 6 คนที่ช่วยเหลือดาไรอัสมหาราช () ราชาธิราชอะคีเมนิด แย่งชิงบัลลังก์ "Gundaparnah" เป็นรูปพระนามในภาษาอิหร่านตะวันออก

Ernst Herzfeld อ้างว่าพระนามของพระองค์ได้รับการสืบสานภายใต้ชื่อเมืองกันดาฮาร์ของอัฟกานิสถาน ซึ่งพระองค์ก่อตั้งขึ้นภายใต้ชื่อ Gundopharron

ตามมุมมองประวัติศาสตร์ในวรรณกรรมเปอร์เซีย กอนโดฟาเรสเหมือนกับแฟรีโบร์ซตามเรื่องเล่าชาติอิหร่าน พระนาม "แฟรีโบร์ซ" (فریبرز) เขียนขึ้นโดยแอบู แอลี แบลแอมี ส่วนอัฏเฏาะบะรีเขียนเป็น "โบร์ซอฟแรฮ์" (بُرزافره) และอิบน์ บัลคีเขียนเป็น "ซะรอฟะฮ์" (زَرافَه) ผู้เขียนโมจแมลแอล-แทวอรีฆระบุพระนามเป็น "โบร์ซแฟรี" (بُرزفَری) และระบุว่าเฟร์โดว์ซีเปลี่ยนให้เป็น "แฟรีโบร์ซ" เพื่อให้คล้องจ้องตามโครงสร้าง meter

## ดูเพิ่ม
*อาณาจักรอินโด-กรีก
*อินโด-ไซเทีย
*จักรวรรดิกุษาณะ

## อ้างอิง

## ข้อมูล
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## อ่านเพิ่ม

*
*A. E. Medlycott, ''India and the Apostle Thomas,'' London 1905: Chapter i: "The Apostle Thomas and Gondophares the Indian king"
*Coins of Gondophares
*Indo-Parthian coinage
ตำบลหนองนมวัว

**หนองนมวัว** เป็นตำบลในอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอโกรกพระ 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลหนองนมวัว มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลเนินขี้เหล็ก
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลหนองกระโดน (อำเภอเมืองนครสวรรค์)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลหนองยาว
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลสระแก้ว

## ประวัติ
หนองนมวัวเดิมเป็นหมู่บ้านของตำบลหนองยาว ในเขตอำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ เดิมทีพื้นที่มีหนองน้ำขนาดใหญ่และมีต้นนมวัวขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก และเมื่อมีการตั้งชุมชน ในบริเวณนี้จึงเรียกว่า *หนองนมวัว* ต่อมาได้ย้ายมาขึ้นตรงกับอำเภอลาดยาว ในปี พ.ศ. 2468  

พ.ศ. 2516 พื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลหนองยาว ได้แก่ หมู่ 4 บ้านดอนขวาง, หมู่ 5,10 บ้านหนองกระดูกเนื้อ, หมู่ 6 บ้านโป่งยอ, หมู่ 8 บ้านดอนยาว, หมู่ 9,17 บ้านหนองนมวัว, หมู่ 12 บ้านหนองเดิ่น, หมู่ 14 บ้านหนองตาเชียง รวม 9 หมู่บ้าน ได้รวมตั้งเป็นตำบลหนองนมวัว

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลหนองนมวัวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านหนองนมวัว
* **หมู่ที่ 2** บ้านหนองตาเชียง
* **หมู่ที่ 3** บ้านหนองนมวัว
* **หมู่ที่ 4** บ้านดอนขวาง
* **หมู่ที่ 5** บ้านหนองกระดูกเนื้อ
* **หมู่ที่ 6** บ้านหนองกระดูกเนื้อ
* **หมู่ที่ 7** บ้านหนองเดิ่น
* **หมู่ที่ 8** บ้านโป่งยอ
* **หมู่ที่ 9** บ้านดอนยาว

## อ้างอิง

หนองนมวัว
หนองนมวัว
อี ซ็อง-จิน

**อี ซ็อง-จิน** (; เกิด 2 ตุลาคม ค.ศ. 1981) รู้จักกันในชื่อ **ซอนนี ลี** () เป็นนักเขียนบทและผู้กำกับชาวอเมริกันที่เกิดในเกาหลีใต้ เป็นที่รู้จักดีที่สุดจากการสร้างซีรีส์ ''BEEF : คนหัวร้อน'' ทาง Netflix ซึ่งได้รับรางวัล ปี 2023 จากการกำกับและเขียนบทซีรีส์จำกัด

## ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
อี ซ็อง-จินเกิดในประเทศเกาหลีใต้เมื่อ ค.ศ. 1981 ในวัยเด็ก ครอบครัวของเขาย้ายที่บ่อยครั้ง เขาย้ายไปสหรัฐตอนอายุเพียง 9 เดือน และกลับเกาหลีใต้ตั้งแต่ตอน ป.3 ถึง ป.5 จากนั้นตอน ป.6 จึงย้ายจากโซลไปยังรัฐมินนิโซตา ประเทศสหรัฐ เขายังอาศัยอยู่ในรัฐอิลลินอย ลุยเซียนา ไอโอวา และเท็กซัส เขาจำได้ว่ามันเป็น "ช่วงเวลาที่เลวร้ายมากที่มีชื่อที่ไม่มีใครสามารถออกเสียงได้" และเลือกใช้ชื่อว่า "ซอนนี" แทน

เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ซี่งเขาร้องในกลุ่มอะแคปเปลลา เขาสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 2003 โดยได้รับปริญญาด้านเศรษฐศาสตร์

## อาชีพ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*
เจียง อีถิง

**เจียง อีถิง** (; 1 สิงหาคม ค.ศ. 2004 – ) เป็นนักกีฬายิงปืนชาวจีน เธอเป็นผู้ได้รับรางวัลเหรียญรางวัลสองเเหรียญในเอเชียนเกมส์และได้รับหนึ่งเหรียญรางวัลในโอลิมปิกฤดูร้อน

## อาชีพ
เจียง อีถิง เข้าร่วมการแข่งสกีตหญิงและสกีตทีมหญิงในเอเชียนเกมส์ 2022 โดยเธอได้รับรางวัลเหรียญทองและรางวัลเหรียญเงินตามลำดับในประเภทเหล่านี้

ส่วนในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 เธอได้รับรางวัลเหรียญทองแดงร่วมกับลฺหวี่ เจี้ยนหลิน ในประเภทสกีตทีมผสม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:นักกีฬายิงปืนหญิงชาวจีน
หมวดหมู่:นักยิงปืนสกีต
หมวดหมู่:นักยิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
หมวดหมู่:นักกีฬาจีนที่ได้เหรียญทองแดงโอลิมปิก
หมวดหมู่:นักกีฬาจีนที่ได้เหรียญทองเอเชียนเกมส์
หมวดหมู่:นักกีฬาจีนที่ได้เหรียญเงินเอเชียนเกมส์
หมวดหมู่:นักกีฬาจีนที่ได้เหรียญทองแดงเอเชียนเกมส์