open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
บุญหลาย ส.ธนิกุล

**บุญหลาย ส.ธนิกุล** (เกิด 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2513) เป็นอดีตนักมวยไทยอาชีพชาวไทย เขาเป็นอดีตแชมป์สองรุ่นของสนามมวยเวทีลุมพินี ซึ่งมีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษที่ 1980 และ 1990 เขาได้รับความเคารพในฐานะหนึ่งในนักมวยที่มี ฝีมือดีที่สุดในยุคทองของมวยไทย โดยเคยต่อสู้กับคู่ต่อสู้หลากหลายรูปแบบ 

เขาได้แชมป์ทั้ง 2 รุ่นของสนามมวยเวทีลุมพินี จากการเอาชนะยอดเซียน คฤหาสน์ ส.สุภาวรรณและขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ และป้องกันเข็มขัดทั้ง 2 เส้นจากโอเล่ห์ เกียรติวันเวย์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2513
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักมวยไทยชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักมวยจากจังหวัดฉะเชิงเทรา
หมวดหมู่:บุคคลฝาแฝดจากประเทศไทย
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ

**พิพิธภัณฑ์ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดที่ตั้งอนู่ในนครเซโตะ ทางเหนือของนครใหญ่นาโงยะในภาคกลางของประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์เดิมมีชื่อทางการในภาษาญี่ปุ่นว่า "ไอจิ-เค็ง โทจิ ชิเรียวคัง" (愛知県陶磁資料館;  "พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ") ภายหลังเปลี่ยนเป็น "ไอจิ-เค็ง โทจิ บิจุตสึคัง" (愛知県陶磁美術館;  "พิพิธภัณฑ์ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ") แต่ชื่อในภาษาอังกฤษยังคงเหมือนเดิมว่า "Aichi Prefectural Ceramic Museum" 

## ภาพรวม
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2521 เพื่อจัดแสดงประวัติศาสตร์ของเครื่องปั้นเผาญี่ปุ่นที่พบในพื้นที่ของแคว้นโอวาริซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดไอจิ อาคารหลักและส่วนต่อเติมด้านทิศใต้ได้รับการออกแบบโดยทานิงูจิ โยชิโร สถาปนิกที่มีชื่อเสียง 

ภายในพิพิธภัณฑ์มีสิ่งสะสมมากกว่า 7,000 ชิ้น มีตั้งแต่เครื่องปั้นเผาจากยุคโจมง (ประมาณ 10,0000 ปี - ประมาณ 300 ปีก่อนคริสตกาล) ไปจนถึงเครื่องปั้นเผาสมัยใหม่ที่ผลิตโดยเหล่าช่างปั้นที่มีชื่อเสียงที่สุดของญี่ปุ่น ให้รายละเอียดเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อันยาวนานของเครื่องปั้นเผาญี่ปุ่น ผลงานบางส่วนในหมู่สิ่งสะสมได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของญี่ปุ่น

พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในนครเซโตะซึ่งมีชื่อเสียงในเรื่องการผลิตเครื่องปั้นเผาเซโตะมากว่า 1,000 ปี ภายในพิพิธภัณฑ์มีห้องสมุด ร้านอาหาร ห้องพิธีชงชาญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมที่ผู้เยี่ยมชมสามารถดื่มชาจากถ้วยชาที่สร้างโดยศิลปินที่มีชื่อเสียง และสตูดิโอให้ผู้เยี่ยมชมสามารถลองทำและตกแต่งเครื่องปั้นเผาของตนเอง

เดินทางโดยระบบขนส่งสาธารณะได้ทางรถไฟใต้ดินสายฮิงาชิยามะไปยังสถานีฟูจิงาโอกะ และโดยรถโดยสารประจำทางเมเท็ตสึไปยังยังป้ายโทจิ ชิเรียวคัง (พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผา) หรือโดยรถไฟลินิโมะไปยังสถานีโทจิ-ชิเรียวคัง-มินามิ

พิพิธภัณฑ์ปิดทำการตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2568 เพื่อปรับปรุง

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อพิพิธภัณฑ์ในประเทศญี่ปุ่น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* โฮมเพจของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ

ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ
เครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ
ไอจิ, ศิลปะเครื่องปั้นเผา
ไอจิ, ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัด
ศิลปะเครื่องปั้นเผาประจำจังหวัดไอจิ
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2521
ซิลิเชีย

**ซิลิเชีย** เป็นภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของอานาโตเลียในเอเชียตะวันตก โดยทอดยาวจากชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเข้าไปในแผ่นดิน ซิลิเชียมีอาณาเขตติดต่อกับปัมฟิเลียทางทิศตะวันตก ติดกับลิคาโอเนียและแคปพาโดเชียทางทิศเหนือ ติดกับคอมมาจีนทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ติดกับซีเรียทางทิศตะวันออก และติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางทิศใต้ ซิลิเชียมีประชากรมากกว่า 6 ล้านคน ซึ่งส่วนใหญ่อาศัยอยู่หนาแน่นในที่ราบซิลิเชีย (ชูคูโรวา) ภูมิภาคนี้ครอบคลุมพื้นที่ในจังหวัดแมร์ซิน จังหวัดอาดานา จังหวัดออสมานีแย และจังหวัดฮาทัยในปัจจุบัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:546 ปีก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:สิ้นสุดในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:โบราณสถานกรีกในประเทศตุรกี
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมประจำจังหวัดฟูกูอิ

**พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมประจำจังหวัดฟูกูอิ** () เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดในนครฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น นำเสนอเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของจังหวัดฟูกูอิ พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อ พ.ศ. 2527 และเปิดอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2546 หลังปิดปรับปรุง

## ดูเพิ่ม
* แคว้นวากาซะ
* แคว้นเอจิเซ็ง
* รายชื่อสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในประเทศญี่ปุ่น (จังหวัดฟูกูอิ)
* พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ฟูกูอิ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมประจำจังหวัดฟูกูอิ

ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมประจำจังหวัดฟูกูอิ
วัฒนธรรมประจำจังหวัดฟูกูอิ
ฟูกูอิ, ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2527
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2527
อะรัฏไฏ

**อะรัฏไฏแมสเซนเจอร์** () หรือ **อะรัฏไฏ** (อักษรโรมัน: Arattai) เป็นแอพพลิเคชันส่งข้อความทันที พัฒนาโดยโซโฮคอร์เปอเรชัน ชื่อของแอป *อะรัฏไฏ* มาจากภาษา (*อรฏฺไฏ*) แปลว่า "การสนทนา" แอปเปิดซอฟต์ลอนช์ครั้งแรกในปี 2021 ไม่นานหลังวอตส์แอปประกาศเปลี่ยนแปลงนโยบายความเป็นส่วนตัว แอปมีจำนวนผู้ดาวน์โหลดสูงขึ้นฉับพลันในเดือนกันยายน 2025

แม้ว่าข้อความเสียงและวิดีโอคอลในแอปจะมีการลงรหัสทั้งสองปลาย แต่ข้อความตัวอักษรยังคงไม่มีระบบรักษาความเป็นส่วนตัวนี้ ณ ปี 2025

## ประวัติศาสตร์
อะรัฏไฏเริ่มต้นเปิดทดลองใช้ในพนักงานของบรัษัทโซโฮ และสู่สาธารณะในปี 2021 ซึ่งตรงกับช่วงที่กระแสสังคมให้ความสนใจกับการรักษาความเป็นส่วนตัวในแอปส่งข้อความหลังเกิดข้อกังวลจากการปรับเปลี่ยนเงื่อไขการรับบริการของวอตส์แอป

ในเดือนสิงหาคม 2025 ยอดการเริ่มใช้งานแอปครั้งแรกเพิ่มสูงขึ้นอย่างฉับพลัน ด้วยจำนวนยอดการสมัครบัญชีเพิ่มขึ้น 100 เท่า จาก 3,000 เป็นมากกว่า 350,000 ในระยะเวลาเพียงสามวัน ซึ่งทำให้เกิดภาระกับระบบเครือข่ายของโซโฮชั่วคราว และนำไปสู่การปรับขนาดเซิร์ฟเวอร์และขยายขนาดขีดจำกัดทันที ในช่วงเวลาเดียวกัน แอปขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งบนชาร์ตของแอปสตอร์ในหมวดหมู่สื่อสังคมในประเทศอินเดีย และอันดับร่วงลงมาไม่นานหลังจากนั้นเมื่อกระแสนิยมสิ้นสุดลง

## การตอบรับ
ณ ตอนประกาศแอป อะรัฏไฏตั้งตนเป็นคู่ต่อสู้จากในประเทศที่จะแข่งกับวอตส์แอปในประเทศอินเดีย กระนั้น นักวิเคราะห์ชี้มห้เห็นว่าแอปยังคงประสบข้อจำกัดประเด็นการลงรหัส, ระบบชีวภาพของแอป (app ecosystem) และผลกระทบเครือข่าย มีผู้วิจารณ์ถึงปัญหาความล่าช้าในการซิงก์ (sync delays) เป็นบางครั้ง และประเด็นว่าข้อความที่ส่งในแอปไม่ได้รับการป้องกันโดยการลงรหัสสองปลายแบบที่แพลตฟอร์มใหญ่อื่น ๆ อย่างวอตส์แอปทำ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Official website

หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์บนแอนดรอยด์
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์บนไอโอเอส
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์สื่อสาร
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์ข้ามแพลตฟอร์ม
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์วอยซ์โอเวอร์ไอพี
หมวดหมู่:ไคลเอนต์ระบบส่งข้อความทันที
หมวดหมู่:สื่อสังคม
แอแฆรอน

**แอแฆรอน** () เป็นหมู่บ้านในตำบลกอฟร์ อำเภอกอฟร์และพอร์โมน เทศมณฑลแบชอแกร์ด จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน
 
## ประชากร
จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 หมู่บ้านนี้มีประชากร 176 คนใน 46 ครัวเรือน ขณะยังอยู่ในตำบลกอฟร์และพอร์โมน ของอดีตอำเภอแบชอแกร์ด เทศมณฑลจอสก์ สำมะโนต่อมาใน ค.ศ. 2011 ระบุจำนวนที่ 351 คนใน 100 ครัวเรือน ซึ่งในช่วงนี้ อำเภอถูกแยกออกจากเทศมณฑลเพื่อสถาปนาเทศมณฑลแบชอแกร์ด ตำบลนี้จึงถูกส่งไปยังอำเภอกอฟร์และพอร์โมนใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็นตำบลพอร์ดมน แอแฆรอนถูกส่งไปในตำบลกอฟร์ สำมะโน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรหมู่บ้านที่ 334 คนต่อ 81 ครัวเรือน ถือเป็นหมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดในตำบลนี้
 
## หมายเหตุ

 
## อ้างอิง
พิสรัข

**พิสรขชลาลปุระ** (; Bisrakh Jalalpur) หรือ **พิสรัข** (; Bisrakh) เป็นหมู่บ้านในเขตตะวันตกของปริมณฑลนอยดา ประเทศอินเดีย ในอำเภอโคตมพุทธนคร รัฐอุตตรประเทศ ว่ากันว่าหมู่บ้านนี้เป็นบ้านเกิดของกษัตริย์ราวณะ (ทศกัณฐ์) แห่งกรุงลงกา ในมหากาพย์รามายณะ 

ในช่วงเทศกาลทุสเสหระซึ่งเฉลิมฉลองชัยชนะของพระรามเหนือราวณะ ในประเทศอินเดียมักฉลองด้วยการเผาหุ่นรูปราวณะ ยกเว้นแต่ในพิสรัขซึ่งฉลองเทศกาลนี้ในฐานะวันไว้ทุกข์ ประกอบพิธียัญแลพสวดบูชาเพื่อให้ดวงวิญญาณของราวณะไปสู่สุขคติ ชาวบ้านเชื่อว่าหากเลือกบูชารามลีลาแทน ราวณะจะนำพาความโชคร้ายมาแก่หมู่บ้าน

## ที่ตั้ง
พิสรัขเป็นหมู่บ้านขนาดเล็ก ตั้งอยู่ในเขตอำเภอโคตมพุทธนคร ซึ่งเป็นปริมณฑลของนครนอยดา หมู่บ้านยังคงมีลักษณะแบบดั้งเดิม เต็มไปด้วยถนนแคบ ๆ เป็นหลุ่มบ่อ ตั้งอยู่ห่างไป  จากเมืองหลวงนิวเดลี

## ตำนาน
[thumb|left|รูปสลัก[ราวณะในนครวัด ประเทศกัมพูชา, คริสต์ศตวรรษที่ 12]]
ตามตำนานพื้นถิ่นเล่าว่าชื่อของหมู่บ้านเป็นรูปแปลงมาจากคำว่า วิศรวะ ชื่อบิดาของราวณะ ฤาษีโบราณผู้มีชื่อเสียง บูชาพระศิวะ และอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้ ราวณะเกิดและใช้ชีวิตวัยเด็กที่นี่ วิศรวะเคยค้นพบศิวลึงค์ในป่าและสถาปนาพิสรขธามขึ้นตรงจุดที่พบศิวลึงค์และประกอบพิธีบูชา

ตำนานพื้นถิ่นของหมู่บ้านเชื่อว่าหากประกอบพิธีบูชารามลีลาในพิสรัข จะทำให้ราวณะโกรธเกรี้ยว ดังนั้นในช่วงนวราตรี ที่พิสรัขจะประกอบพิธียัญบูชาศิวลึงค์และระลึกถึงราวณะแทน

## มนเทียร
มีหลายมนเทียรในหมู่บ้านที่มีอายุมากกว่าพันปี หนึ่งในมนเทียรนี้ประดิษฐานสวยัมภุศิวลึงค์ซึ่งว่ากันว่าวิศรวะ (ท้าวลัสเตียน) และราวณะ (ทศกัณฐ์) บูชามาก่อน ลึงค์มีรูปแปดเหลี่ยม สูง  เหนือพื้นดิน ว่ากันว่ามีความลึกใต้ดิน  มีพิธีบูชาที่มนเทียรนี้ทุกวัน

ในปี 2014 มีการก่อสร้างมนเทียรใหม่เพื่อบูชาราวณะด้วยมูลค่า 20 ล้านรูปี ภายในมีแผนจะประดิษฐานศิวลึงค์ขนาดสูง  และเทวรูปราวณะขนาดสูง 

## ประชากร
ตามสำมะโนประชากรปี 2011 หมู่บ้านมีประชากรรวม 5,470 คน (24.31% เป็นวรรณะกำหนด), 882 ครอบครัว คิดเป็นชาย 2,921 คน และหญิง 2,549 คน อัตราการรู้หนังสืออยู่ที่ 77.58% ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยรัฐที่ 68.01%

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
*
*

]
ตัญจาวูร

**ตัญจาวูร** (; Thanjavur; ) หรือ **ตัญไจ** (อักษรโรมัน: Thanjai) หรือ **ตันจอร์** (อักษรโรมัน; Tanjore) เป็นนครในรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 10 ของรัฐ เป็นศูนย์กลางที่สำคัญของวัฒนธรรมอินเดียใต้ ศิลปะ และสถาปัตยกรรม และเป็นที่ตั้งของปูชนียสถานส่วนใหญ่ของบรรดาเทวสถานมีชีวิตของโจฬะซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ทั้งในนครและโดยรอบ โดยปูชนียสถานสำคัญที่สุดคือเทวสถานเปรุวุไฏยาร ซึ่งสร้างขึ้นโดยกษัตริย์ราชราชะที่หนึ่งแห่งโจฬะ ตั้งอยู่ใจกลางนครตัญจาวูร นอกจากนี้ยังเป็นที่กำเนิดของจิตรกรรมตันจอร์ และเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอตัญจาวูร นครตัญจาวูรตั้งอยู่บนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำกาเวรีซึ่งมีดินอุมดสมบูรณ์เหมาะแก่การเพาะปลูก จนได้สมญาเป็น ชามข้าวแห่งทมิฬนาฑู ตัญจาวูรอยู่ภายใต้การดูแลขององค์การเทศบาลนครซึ่งครอบคุลมพื้นที่รวม  และประชากร 222,943 คน ตัญจาวูรเจริญรุ่งเรืองในอดีตเป็นราชธานีของจักรวรรดิโจฬะ หลังโจฬะเสื่อมอำนาจลง ตัญจาวูรตกอยู่ภายใต้ปกครองของหลายจักรวรรดิ ทั้งมุตไรยาร,  ปัณฑยะ, วิชยนคร, มตุไรนายก, ตัญจาวูรนายก, ตัญจาวูรมราฐา ก่อนถูกนึดเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมอังกฤษ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐทมิฬนาฑู
มณิปาล

**มณิปาล** (; Manipal, ) เป็นย่านชานเมืองและเมืองมหาวิทยาลัยในอุฑุปิ รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป 5 กิโลเมตรจากใจกลางนครอุฑุปิ ในเขตอำเภออุฑุปิ ภายใต้การปกครองของเทศบาลนครอุฑุปิ ตั้งอยู่บนที่ราบสูงที่ความสูง 75 เมตรจากระดับน้ำทะเล

มณิปาลเป็นที่ตั้งของสถาบันอุดมศึกษามณิปาลและสถาบันการศึกษาอื่น ๆ เมืองมณิปาลดึงดูดนักเรียนนักศึกษามากกว่า 25,000 คนต่อปี ประชากรส่วนใหญ่ในเมืองเป็นนักเรียนนักศึกษา หรือบุคลากรทางการศึกษา สถาบันอุดมศึกษามณิผาลถือว่ามีบทบาทสำคัญในการแปรสภาพเมืองนี้เป็นเมืองอุดมศึกษาแห่งหนึ่งของภูมิภาค ชาวท้องถิ่นเรียกมณิปาลว่าเป็น "เมืองวิทยาเขต" (Campus Town) นอกจากนี้ยังมีฐานะเป็นศูนย์กลางไอทีแห่งหนึ่งของภูมิภาค รวมถึงมีความหนาแน่นของบัณฑิตมากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐกรณาฏกะ
อิสระ

**อิสระ** อาจหมายถึง

## การเมือง
* นักการเมืองอิสระ ผู้สมัครรับเลือกตั้งที่ไม่สังกัดพรรคการเมืองใด
## คณิตศาสตร์และสถิติ
* ความเป็นอิสระ (ทฤษฎีความน่าจะเป็น) ตัวแปรที่เกิดขึ้นไม่ส่งผลต่อความน่าจะเป็นที่จะเกิดขึ้นของตัวแปรอื่น
* ตัวแปรอิสระ หรือตัวแปรต้น
## ศิลปะ
### ความบันเทิง
* ภาพยนตร์อิสระ ภาพยนตร์ที่ผลิตโดยบริษัทสร้างภาพยนตร์ขนาดเล็ก
* สื่ออิสระ สื่อที่ปราศจากอิทธิพลของรัฐบาลหรือผลประโยชน์ขององค์กร
### ดนตรี
* ค่ายเพลงอิสระ ค่ายเพลงที่ไม่เกี่ยวข้องกับค่ายเพลงใหญ่
* ดนตรีอิสระ แนวเพลงต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับค่ายเพลงอิสระ
## บุคคล
* อิสระ เสรีวัฒนวุฒิ เลขาธิการสถาบันพระปกเกล้า (24 สิงหาคม พ.ศ. 2568–ปัจจุบัน)
* อิสระ ศรีทะโร ผู้ฝึกสอนฟุตบอล และอดีตนักฟุตบอลชาวไทย

## ดูเพิ่ม
* อินดี้
ภาษาบันจาร์

**ภาษาบันจาร์** (, , อักษรยาวี: ) หรือสั้น ๆ ว่า **บันจาร์** เป็นภาษาออสโตรนีเซียน สาขามาเลย์อิกที่ชาวบันจาร์ กลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองในภูมิภาคบันจาร์ เป็นผู้พูดหลักในกาลีมันตันตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอินโดนีเซีย ภาษาบันจาร์เป็นภาษากลางโดยพฤตินัยสำหรับชุมชนพื้นเมืองหลายกลุ่มโดยเฉพาะในจังหวัดกาลีมันตันใต้ เช่นเดียวกันกับจังหวัดกาลีมันตันกลาง (โดยหลักอยู่ในอำเภอเซอรูยันและอำเภอซูกามารา) และจังหวัดกาลีมันตันตะวันออกเป็นการทั่วไป 

นอกจากนี้ ชาวบันจาร์ยังเป็นประชากรจำนวนมากในจังหวัดอื่น ๆ ในอินโดนีเซีย โดยเฉพาะในเกาะสุมาตรา (หมู่เกาะรีเยาและจังหวัดสุมาตราเหนือ) แม้แต่เขตบางอำเภอในรีเยาก็มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวบันจาร์ เช่นในอำเภออินดรากีรีฮีลีร์

นอกจากภาษาบันจาร์ในประเทศอินโดนีเซียแล้ว ยังมีผู้พูดภาษานี้ในชุมชนพลัดถิ่นบันจาร์น้อยในประเทศมาเลเซีย (โดยเฉพาะในในรัฐเปรัก, รัฐเซอลาโงร์, รัฐเกอดะฮ์ และรัฐยะโฮร์) และชนกลุ่มน้อยอย่างเป็นนัยยะสำคัญในรัฐซาบะฮ์ สิงคโปร์ และบรูไน อย่างไรก็ตาม พวกเขามักไม่ใช้เป็นภาษาหลัก และความคล่องแคล่วในการใช้ภาษาของพวกเขาก็ยังน่าสงสัย

## สำเนียง
สำเนียงในภาษาบันจาร์แบ่ได้อย่างน้อยสองสำเนียง:
#บันจาร์ฮูลู
#บันจาร์กัวลา
Cense รายงานว่า สำเนียงบันจาร์ฮูลูโดยหลักพูดโดยชาวบันจาร์ในอำเภอฮูลูซูไงใต้และอำเภอฮูลูซูไงเหนือ ภาษาเบอรางัซ ภาษาบารีโตที่เกือบสูญหายในจังหวัดกาลีมันตันใต้ ก็มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสำเนียงบันจาร์กัวลา โดยรับคำศัพท์ภาษาบันจาร์หลายคำ แต่ในเชิงศัพท์ใกล้เคียงกับกลุ่มภาษาบาริโตอื่น ๆ โดยเฉพาะภาษาบากุมไป

## ชุดตัวอักษร
ชุดตัวอักษรมาตรฐานมีดังนี้:

## ดูเพิ่ม

* ชาวบันจาร์
* สถาปัตยกรรมบันจาร์
* บันจาร์มาซิน
* จังหวัดกาลีมันตันใต้

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ภาษารูปคำติดต่อ
บันจาร์
บันจาร์
หมวดหมู่:จังหวัดกาลีมันตันใต้
หมวดหมู่:ชาวบันจาร์
หมวดหมู่:กลุ่มภาษามาเลย์อิก
ภักติ

***ภักติ*** (; Bhakti, ป.: *ภัตติ*, ท.: *[[:wikt:ภักดี|ภักดี]]*) เป็นแนวคิดที่ปรากฏในศาสนาอินเดีย แปลว่าความยึดติด, ความหลงรัก, ความภักดี, ความเชื่อมั่นศรัทธา, การให้ความเคารพ, การบูชา, หรือความรัก ในศาสนาอินเดียอาจหมายถึงความรักภักดี และทุ่มเทแด่เทพเจ้าแต่ละองค์ (เช่น พระกฤษณะ หรือ เทวี), ความเป็นจริงสูงสุดอันไร้รูป (เช่น นิรคุณพรหมัณ หรือวเหคุรุของศาสนาซิกข์) หรือพระผู้ตรัสรู้แล้ว (เช่นพระพุทธเจ้า, พระโพธิสัตว์, หรือคุรุ) ภักติมักเป็นความศรัทธาที่มีอารมณ์ลึกซึ้ง อันมีรากฐานบนความสัมพันธ์ระหว่างสรัทธาชนกับสิ่งที่นับถือ

หนึ่งในหลักฐานที่แสดงแนวคิดนี้ปรากฏเก่าแก่ที่สุดในศาสนาพุทธยุคแรก ใน *[[Theragatha|เถรคาถา]]* ซึ่งใช้รูปภาษาบาลี *ภัตติ* คัมภีร์ยุคแรก เช่น *[[Shvetashvatara Upanishad|ศเวตาษาวตาร]]* และ *[[ภควัทคีตา]]* บรรยาย *ภักติ* ว่าคือการระลึกถึงพระเจ้าผ่านการทำโยคะ

แนวคิดภักติมีอทิธิพลต่องานเขียนและสันตกวีที่มีชื่อมากมายของอินเดีย เช่น *[[Bhagavata Purana|ภควตปุราณ]]* ซึ่งเขียนเกี่ยวกับพระกฤษณะ มีความสัมพันธ์กับขบวนการภักติในศาสนาฮินดู ในศาสนาอื่น ๆ ของอินเดียปรากฏแนวคิดภักติเช่นกัน และในโลกยุคใหม่ มีอิทธิพล่อความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาคริสต์กับฮินดู แนวคิดของ *นิรคุณีภักติ* หรือภักติต่อความจริงสูงสุดไร้รูป ปรากฏในศาสนาซิกข์และศาสนาฮินดู 

ขบวนการภักติ ซึ่งริเริ่มโดยชาวทมิฬอัลวาร และ นยันนาร พัฒนาขึ้นโดยมีใจกลางอยู่ที่เทพเจ้าฮินดูต่าง ๆ ทั้งพระวิษณุ (ไวษณว), พระศิวะ (ไศว) และ เทวี (ศากติ) เริ่มพัฒนาขึ้นในครึ่งหลังของสหัสวรรษที่ 1

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โยคะ
หมวดหมู่:ศาสนาฮินดู
หมวดหมู่:แนวคิดทางปรัชญา
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาสันสกฤต
แชโบล

**แชโบล** ( ,  ;  , ) เป็นกลุ่มบริษัทอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ของเกาหลีใต้ที่บริหารและควบคุมโดยบุคคลหรือกลุ่มครอบครัวหนึ่ง แชโบลมักประกอบด้วยบริษัทในเครือหลายแห่งที่หลากหลาย และถูกควบคุมโดยบุคคลหรือกลุ่มครอบครัวหนึ่ง หลายสิบกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่ของเกาหลีใต้ที่ควบคุมโดยครอบครัวอยู่ภายใต้คำนิยามนี้ คำนี้ปรากฏในข้อความภาษาอังกฤษเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1972

กลุ่มแชโบลก็มีบทบาทสำคัญในการเมืองของเกาหลีใต้เช่นกัน ในปี ค.ศ. 1988 ช็อง มง-จุน (Chung Mong-joon) ประธานบริษัทฮุนไดเฮฟวีอินดัสทรีส์ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสมัชชาแห่งชาติเกาหลีใต้และได้รับเลือกตั้ง ผู้นำธุรกิจคนอื่น ๆ ก็ได้รับเลือกเข้าสู่สมัชชาแห่งชาติผ่านการเลือกตั้งระบบสัดส่วน ฮุนไดได้พยายามมีส่วนร่วมในการคลายความตึงเครียดกับเกาหลีเหนือ แม้จะมีข้อถกเถียงบางประการอยู่บ้าง หลายบริษัทแชโบลในเกาหลีใต้ที่ครอบครัวเป็นเจ้าของ ถูกวิจารณ์ว่าจ่ายเงินปันผลน้อย และมีวิธีบริหารที่เอื้อประโยชน์ให้ครอบครัวเจ้าของมากกว่านักลงทุนทั่วไป

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แชโบล
หมวดหมู่:คำสร้างใหม่ในคริสต์ทศวรรษ 1970
หมวดหมู่:เศรษฐกิจของประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:นโยบายทางอุตสาหกรรม
ชาปูร์ดูฆทักแห่งศกะสถาน

**ชาปูร์ดูฆทัก** (เปอร์เซียกลาง: *Šābuhrduxtag*, แปลว่า "พระธิดาแห่งชาปูร์") มีอีกพระนามว่า **ชาปูร์ดูฆทักที่ 2** เป็นพระราชินีซาเซเนียน (*[[บอนบีชน์]]*) ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 ผู้เป็นพระมเหสีในแนร์เซ () จักรพรรดิซาเซเนียน (ชาฮ์) มีการเสนอแนะว่าพระนางเป็นพระราชธิดาในชาฮ์ชาปูร์ที่ 1 () กระนั้น เรื่องนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่

พระนางได้รับการกล่าวถึงในจารึกที่แคอ์แบเยแซร์โทชต์ เขียนขึ้นประมาณ ค.ศ. 262 พระนางถือครองบรรดาศักดิ์ *sagan banbishn* ("ราชินีแห่งศกะ") เนื่องจากแนร์เซ พระสวามี ครองตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการแห่งศกะสถานในขณะนั้น เมื่อแนร์เซขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 293 พระองค์ทรงสร้างภาพนูนต่ำที่แนฆเชโรสแทม ซึ่งปรากฏภาพพระองค์ขณะทรงรับแหวนแห่งกษัตริย์จากรูปสตรีที่มักเชื่อกันว่าเป็นเทพีอานะฮีตะ อย่างไรก็ตาม นักวิชาการบางคนเสนอว่านี่อาจเป็นพระราชินีของพระองค์ คือ ชาปูร์ดูฆทัก

## อ้างอิง

## ข้อมูล
* 
*  
* 
*
การปฏิเสธฮอโลคอสต์

**การปฏิเสธฮอโลคอสต์** เป็นการอ้างในเชิงปฏิเสธและต่อต้านยิวว่านาซีเยอรมนีและกลุ่มผู้ร่วมมือไม่ได้ก่อเหตุฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวในยุโรปในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยละเลยหลักฐานทางประวัติศาสตร์มากมายที่พิสูจน์ตรงกันข้าม มีทฤษฎีที่อ้างว่าการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวเป็นเรื่องแต่งหรือพูดเกินจริง การปฏิเสธฮอโลคอสต์นั้นรวมถึงการกล่าวอ้างเท็จอย่างน้อยหนึ่งอย่างต่อไปนี้ ได้แก่ การอ้างว่า "ทางออกสุดท้าย" ของนาซีเยอรมนีมีเป้าหมายเพียงเพื่อเนรเทศชาวยิวออกจากดินแดนของไรช์ที่สามและไม่ได้มีเป้าหมายที่จะกำจัดพวกเขา การอ้างว่าเจ้าหน้าที่นาซีไม่ได้ใช้ค่ายมรณะหรือห้องรมแก๊สเพื่อสังหารหมู่ชาวยิว การอ้างว่าจำนวนชาวยิวที่ถูกสังหารจริงนั้นต่ำกว่าตัวเลขที่ยอมรับได้ซึ่งอยู่ที่ประมาณหกล้านคนอย่างมาก และฮอโลคอสต์เป็นเรื่องหลอกลวงที่ก่อขึ้นโดยฝ่ายสัมพันธมิตร กลุ่มชาวยิว หรือสหภาพโซเวียต

การปฏิเสธฮอโลคอสต์มีรากฐานมาจากยุโรปสมัยหลังสงคราม โดยเริ่มต้นจากนักเขียนอย่าง โมริซ บาร์เดช และปอล ราซีนีเย ในสหรัฐอเมริกา สถาบันเพื่อการทบทวนประวัติศาสตร์ได้ให้เวทีทางวิชาการเทียมแก่การปฏิเสธฮอโลคอสต์ และช่วยเผยแพร่ไปทั่วโลก ในโลกอิสลาม การปฏิเสธฮอโลคอสต์ถูกใช้เพื่อทำลายความชอบธรรมของอิสราเอล โดยผู้ปฏิเสธมองว่าฮอโลคอสต์เป็นเรื่องแต่งขึ้นเพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการก่อตั้งรัฐยิว อิหร่านเป็นรัฐผู้ให้การสนับสนุนหลัก โดยฝังแนวคิดปฏิเสธฮอโลคอสต์ไว้ในอุดมการณ์อย่างเป็นทางการผ่านการประชุมที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐและการประกวดการ์ตูน ในอดีตประเทศกลุ่มตะวันออก ผู้ปฏิเสธไม่ได้ปฏิเสธการสังหารหมู่ชาวยิว แต่ปฏิเสธการมีส่วนร่วมของพลเมืองของตนเอง

วิธีการของผู้ปฏิเสธฮอโลคอสต์มีพื้นฐานอยู่บนข้อสรุปที่กำหนดไว้ล่วงหน้าซึ่งละเลยหลักฐานทางประวัติศาสตร์ นักวิชาการใช้คำว่า "ปฏิเสธ" เพื่ออธิบายทัศนคติและวิธีการของผู้ปฏิเสธฮอโลคอสต์เพื่อแยกความแตกต่างระหว่างพวกเขากับนักแก้ไขประวัติศาสตร์ที่ชอบธรรมซึ่งท้าทายการตีความประวัติศาสตร์แบบดั้งเดิมโดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ที่ได้รับการยอมรับ โดยทั่วไปแล้ว ผู้ปฏิเสธฮอโลคอสต์ไม่ยอมรับการปฏิเสธว่าเป็นคำอธิบายที่เหมาะสมเกี่ยวกับกิจกรรมของพวกเขา และใช้การแก้ไขแบบอ้อมค้อมแทน การปฏิเสธฮอโลคอสต์ถือเป็นปัญหาสังคมที่ร้ายแรงในหลายพื้นที่ที่เกิดเหตุการณ์นี้ และถือเป็นสิ่งผิดกฎหมายในแคนาดา อิสราเอล และหลายประเทศในยุโรป รวมถึงเยอรมนีเองด้วย ในปี ค.ศ. 2007 และ ค.ศ. 2022 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้มีมติประณามการปฏิเสธฮอโลคอสต์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ฮอโลคอสต์
หมวดหมู่:การตรวจพิจารณาในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เทียม
หมวดหมู่:การปฏิเสธการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
สปีตี

**สปีตี** (อักษรโรมัน: Spiti) หรือ **ปีตี** (, piti) เป็นภูมิภาคที่สูงในเทือกเขาหิมาลัย ตั้งอยู่ในรัฐหิมาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย ชื่อสปีตีแปลว่า "ดินแดนตรงกลาง" อันหมายถึงอยู่ระหว่างทิเบตกับอินเดีย สปีตีมีพื้นที่ครอบคลุมส่วนใหญ่ของหุบเขาลุ่มแม่น้ำสปีตี และหุบเขาลถ่มแม่น้ำอื่นที่ไหลมาบรรจบกับสปีตี เช่น หุบเขาปิน (Pin) และ ลิงตี (Lingti) มีสภาพภูมิประเทศทะเลทรายหนาว 

ประชากรประมาณหนึ่งหมื่นคนของสปีตีพูดสำเนียงสปีตีโภตีของภาษาทิเบต ในอดีตมีวัฒนธรรมและเศรษฐกิจที่สัมพันธ์ใกล้ชิดทิเบตซึ่งสิ้นสุดลงหลังจีนเข้ายึดครองทิเบตในปี 1959 ปัจจุบันการเรียนการสอนภาษาโภตีมีอยู่จำกัดและสอนในระดับแรกเท่านั้น คนสปีตีนับถือศาสนาพุทธแบบทิเบต และมีวัฒนธรรมคล้ายกับทิเบต, ลาดัก และหุบเขาฮังรัง (Hangrang) ในอำเภอกินเนาร์ ศาสนาพุทธสำนักเกลุก, ญิงมา และ ศากยะ มีนับถือและปฏิบัติในหุบเขาสปีตี รวมถึงมีอารามตั้งอยู่ที่นี่ ในอดีตสปีตีมีเศรษฐกิจสำคัญอยู่ที่การเกษตร แต่ในปัจจุบันแหล่งรายได้ใหม่ที่เติบโตมาจากการท่องเที่ยว

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หุบเขาในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:รัฐหิมาจัลประเทศ
โกรา (ทิเบต)

**โกรา** (, THL: kor ra) เป็นคำภาษาทิเบตหมายถึงการเดินประทักษิณหรือเดินรอบเป็นวง เป็นทั้งประเภทของการเดินทางจาริกแสวงบุญและการปฏิบัติสมาธิในศาสนาพุทธหรือธรรมเนียมบอน *โกรา* ปฏิบิติโดยการเดินเป็นวงรอบศาสนวัตถุหรือศาสนสถาน โดยทั่วไปในฐานะส่วนหนึ่งของการจาริกแสวงบุญหรือพิธีกรรม หรือในอีกแง่อาจใช้เรียกการจาริกแสวงบุญทั้งหมดในคติของทิเบต

ภาษาทิเบตมักเรียกการจาริกแสวงบุญโดยรวมว่า *นาโก* (; nékor) อันแปลว่า "ทำวงรอบที่ประทับ" โดยคำว่า *นา* (, THL: né) หมายถึงสถานที่หรือวัตถุที่ทำวงรอบ ในบริบทของโกรา สถานที่ที่ทำวงโดยรอบนั้นคือสถานที่หรือวัตถุที่มีพลังงานหรือศักดิ์สิทธิ์ สถานที่นั้น ๆ เรียกว่า *นา* นั้นสามารถเป็นได้ทั้งศาสนสถานหรือศาสนวัตถุที่มนุษย์สร้างขึ้น หรือสถานที่ตามธรรมชาติ

## อ้างอิง
เพรย์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2565)

***เพรย์*** () เป็นภาพยนตร์บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์โลดโผนสยองขวัญสัญชาติอเมริกันปี ค.ศ. 2022 กำกับโดย แดน แทรคเทินเบิร์ก และเขียนบทโดย แพทริก ไอสัน ภาพยนตร์เรื่องนี้ถือเป็นภาคที่ห้า (และเป็นเรื่องที่เจ็ดหากนับรวมภาพยนตร์ครอสโอเวอร์) ของแฟรนไชส์''พรีเดเตอร์'' เนื้อเรื่องของ*เพรย์*เกิดขึ้นก่อนภาพยนตร์ภาคก่อนหน้าตามลำดับเวลา จึงเป็นภาคที่ทำหน้าที่เป็นภาคย้อนอดีต โดยมีฉากหลังอยู่ในเขตเกรตเพลนส์ทางตอนเหนือ ในปี ค.ศ. 1719 ภาพยนตร์นำแสดงโดย แอมเบอร์ มิดทันเดอร์ ดาโกตา บีเวอร์ส เดน ดิลิเอโกร มิเชลล์ ทรัช สตอร์มี คิปป์ จูเลียน แบล็ค แอนเทอโลป และเบนเน็ตต์ เทย์เลอร์ เรื่องราวหลักวนเวียนอยู่กับ นารู หญิงสาวชาวโคแมนชีที่มุ่งมั่นจะพิสูจน์ตัวเองในฐานะนักล่า เธอต้องเผชิญหน้าและปกป้องชนเผ่าของเธอจากเอเลี่ยนรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่ดุร้ายซึ่งออกล่ามนุษย์เพื่อความสนุกสนาน รวมถึงภัยจากพ่อค้าขนสัตว์ชาวฝรั่งเศสที่กำลังทำลายฝูงควายอันเป็นแหล่งยังชีพสำคัญของพวกเขา

การพัฒนาภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มต้นขึ้นระหว่างการสร้างภาพยนตร์เรื่อง เดอะ เพรดเดเทอร์ (ค.ศ. 2018) เมื่อจอห์น เดวิส ซึ่งเป็นผู้อำนวยการสร้าง ถูกทาบทามโดยแทรคเทินเบิร์กและไอสันด้วยแนวคิดที่พวกเขาพัฒนามาตั้งแต่ ค.ศ. 2016 ในช่วงปลายปี ค.ศ. 2020 ชื่อภาพยนตร์ได้ถูกเปิดเผยว่าเป็นชื่อรหัสสำหรับภาพยนตร์ภาคที่ห้าของแฟรนไชส์นี้ การถ่ายทำเกิดขึ้นรอบ ๆ เมืองแคลกะรีในช่วงฤดูร้อนปี 2021 โดยส่วนใหญ่ของภาพยนตร์ถ่ายทำเป็นภาษาอังกฤษ แต่ก็มีบางฉากที่ถ่ายทำเป็นภาษาโคแมนชีและภาษาฝรั่งเศสด้วย นอกจากนี้ ยังมีการจัดทำเสียงพากย์ภาษาโคแมนชีเต็มรูปแบบสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ โดยนักแสดงชุดเดิมกลับมาให้เสียงพากย์ ทำให้เพรย์เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่ทำในลักษณะนี้

ภาพยนตร์เรื่อง *เพรย์* เปิดตัวครั้งแรกในงานแซนดีเอโกคอมิก-คอนเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 และถูกเผยแพร่โดยทเวนตีท์เซนจูรีสตูดิโอส์ โดยเข้าฉายในสหรัฐอเมริกาในฐานะภาพยนตร์ต้นฉบับของฮูลู และฉายทางดิสนีย์+ และสตาร์ในระดับสากลเมื่อวันที่ 5 สิงหาคมปีเดียวกัน ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการตอบรับในแง่บวกจากนักวิจารณ์ และมีจำนวนผู้ชมที่สูงมาก ส่งผลให้แดน แทรคเทินเบิร์กได้รับมอบหมายให้กำกับภาพยนตร์*พรีเดเตอร์*เพิ่มเติมอีกสองภาค ได้แก่ *[[พรีเดเตอร์ ผู้ฆ่าแห่งเหล่าฆาตกร]]* และ *[[พรีเดเตอร์ แดนเถื่อน]]* ซึ่งทั้งสองเรื่องมีกำหนดฉายในปี ค.ศ. 2025

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการ
* 

หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกันในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยทเวนตีท์เซนจูรีสตูดิโอส์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์สัตว์ประหลาดอเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โลดโผนบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์อเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยเดวิสเอนเตอร์เทนเมนต์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่มีฉากในรัฐโคโลราโด
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกันที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
จกเช็น

**จกเช็น** (; Dzogchen) แปลว่า 'ความสำเร็จยิ่งใหญ่' หรือ 'ความสมบูรณ์แบบยิ่งใหญ่' เป็นธรมเนียมคำสอนในศาสนาพุทธแบบทิเบตและเพิน ที่มีเป้าหมายคือการค้นพบและสืบสานรากฐานของการดำรงอยู่ เป้าหมายของจกเช็นคือการมีประสบการณ์โดยตรงซึ่งรากฐานดังกล่าว เรียกว่า  (สันสกฤต: )

จกเช็นเกิดขึ้นระหว่างการเผยแผ่ศาสนาพทุธในทิเบตครั้งแรก ระหว่างศตวรรษที่ 7-9 มีที่มาและอิทธิพลจากคำสอนที่มาจากอินเดีย จกเช็นที่เก่าแก่ที่สุดพบในศตวรรษที่ 9 โดยคุรุจากอินเดีย งานเขียนเหล่านี้มีชื่อว่า คำภีร์ยิ่งใหญ่ทั้งสิบแปด (Eighteen Great Scriptures) มีกล่าวอ้างว่าเป็นผลงานโดยทั้งศรีสิงห์และวิมลมิตร จกเช็นในยุคแรกมีจุดเด่นที่ความต่างจากวัตรปฏิบัติของวัชรยาน โดยมุ่งเน้นที่การระลึกอย่างสงบนำไปสู่ความลุ่มลึกในการรู้สึกตน ในยุคฟื้นฟูของทิเบตในศตวรรษที่ 10-12 จกเช็นมีพัฒนาการครั้งสำคัญ และนำเอาวิถีปฏิบัติและคำสอนจากอินเดียมาผสมผสาน แม้ว่าจะมีนักทิเบตวิทยาบางกลุ่มเสนอว่าจกเช็นเป็นพัฒนาการที่ปรากฏขึ้นใหม่ในทิเบต แต่ก็พบว่าแนวคิดสำคัญหลายประการของจกเช็น เช่น ความว่างเปล่า และ จิตอันสว่าง ปรากฏในงานเขียนของอินเดีย เช่น งานเขียนเชิงตันตระในศาสนาพุทธ และมหายานอื่น ๆ เช่น *[[Laṅkāvatāra Sūtra|ลังกาวตารสูตร]]*

คำว่า *จกเช็น* ประกอบมาจากสองคำ คือ *จก* – ความสมบูรณ์ ความสมบูรณ์แบบ และ *เช็น* – ความยิ่งใหญ่ ทะไลลามะที่ 14 ระบุว่าคำนี้อาจมีที่มาจากภาษาสันสกฤตคำว่า *มหาสนธิ* เริ่มแรกคำว่าจก็นหมายถึงความสมบูรณ์แบบสูงสุดของเทวโยคะแบบวัชรยาน หรือหมายถึงสภาวะหลังการปรากฏรูปของเทพเจ้าได้สลายลง และเข้าสู่สภาวะธรรมชาติของจิตใจที่สว่างและบริสุทธิ์

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 

*  ⟨halshs-01244881⟩
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:ศาสนาเพิน
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธแบบทิเบต
โบยจาร

**โบยจาร** () เป็นฆุม (ตำบล) ในอำเภอพนมศก จังหวัดบันทายมีชัย ทางตะวันตกของประเทศกัมพูชา ตำบลโบยจารประกอบด้วย 8 หมู่บ้าน

## หมู่บ้าน

* โบยสนวล (ប៉ោយស្នួល)
* โบยจาร (ប៉ោយចារ)
* ตระเพียงทมา-ตบูง (ត្រពាំងថ្មត្បូង)
* ตระเพียงทมา-เชิง (ត្រពាំងថ្មជើង)
* ตระเพียงทมา-ก็อนฎาล (ត្រពាំងថ្មកណ្តាល; *ตรพำง์ถม-กณฺฎาล*)
* โบยตาอุง (ប៉ោយតាអុង)
* สำบวร (សំបួរ)
* พงโร (ពង្រ)

## อ้างอิง
รักปรุงรส (ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้)

**รักปรุงรส** เป็นละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ช่วงสุดสัปดาห์ของช่องเอ็มบีซี ที่ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2003 ถึง 14 มีนาคม ค.ศ. 2004 ละครเรื่องนี้ออกอากาศต่อจากละครเรื่อง Forever Love แข่งกับละครเรื่อง Pearl Necklace ของช่องเคบีเอสทู ในช่วงแรกได้รับความสนใจจากการนำจัง ซอ-ฮี นักแสดงจากเรื่องรอยรัก แรงแค้นมาแสดงนำ แต่หลังจากผ่านกลางเรื่องไป ความนิยมถูก Pearl Necklace แย่งไป เนื่องจากเนื้อหาของละครมีความรุนแรง จึงถูกคณะกรรมการพิจารณาละครออกมาตรการเตือน

## เรื่องย่อ
เป็นละครที่เล่าเรื่องชีวิตของสองพี่น้องที่แตกต่างอย่างชัดเจน พี่สาวต้องเผชิญความยากลำบากหลังสูญเสียพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก แต่ไม่ย่อท้อและสร้างเส้นทางชีวิตด้วยตัวเอง ขณะที่น้องสาวเลือกยอมรับชะตากรรมและใช้ชีวิตไปตามทางที่กำหนด

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาเกาหลี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2546
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ในคริสต์ทศวรรษ 2000
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องบริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพมุนฮวา
ตู้ เยฺว่เชิง

**ตู้ เยฺว่เชิง** (22 สิงหาคม ค.ศ. 1888 16 สิงหาคม ค.ศ. 1951) มีฉายาว่า "ตู้หูใหญ่" เป็นเจ้าพ่อชาวจีนที่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในเซี่ยงไฮ้ เขาเริ่มต้นสร้างฐานะจากธุรกิจค้าฝิ่นก่อนจะผันตัวเป็นเจ้าพ่อการเงินรายใหญ่ เขาสนับสนุนเจียง ไคเชกและก๊กมินตั๋งในการต่อสู้กับคอมมิวนิสต์และญี่ปุ่น ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1949 ก่อนที่เซี่ยงไฮ้จะล่มสลาย ตู้ได้ย้ายไปฮ่องกงและอาศัยอยู่ที่นั่นจนกระทั่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 1951

## ดูเพิ่ม
*ไอเออร์ แลนสกี นายธนาคารกลุ่มชาวยิว
*มิเชล ซินโดนา นายธนาคารมาเฟียอิตาลี

## อ้างอิง

*

## หนังสืออ่านเพิ่ม
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2431
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2494
หมวดหมู่:บุคคลจากการกรีธาทัพขึ้นเหนือ
หมวดหมู่:ชาวจีนในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:หัวหน้าแก๊งอาชญากรชาวจีน
หมวดหมู่:บุคคลจากเซี่ยงไฮ้
หมวดหมู่:ผู้ลี้ภัยในสงครามกลางเมืองจีน
หมวดหมู่:อาชญากรฮ่องกง
หมวดหมู่:ชาวจีนลี้ภัย
หมวดหมู่:ผู้อพยพชาวจีนไปยังฮ่องกง
หมวดหมู่:อาชญากรชาวจีนในศตวรรษที่ 20
รถไฟชานเมืองปักกิ่ง

**บีซีอาร์** () หรือ **รถไฟชานเมืองปักกิ่ง** () เป็นบริการรถไฟชานเมืองที่ให้บริการเชื่อมต่อเขตเมืองปักกิ่งกับเขตรอบนอกซึ่งอยู่ไกลเกินกว่าจะเข้าถึงได้ด้วยเครือข่ายรถไฟใต้ดินปักกิ่ง บริการรถไฟชานเมืองเหล่านี้จะวิ่งบนเส้นทางรถไฟที่มีอยู่เดิมของไชนาเรลเวย์

บริการรถไฟชานเมืองนี้บริหารโดยกลุ่มรถไฟจีนปักกิ่ง (China Railway Beijing Group) หน่วยงานในสังกัดของกระทรวงการรถไฟ และไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการรถไฟใต้ดินปักกิ่ง

ปัจจุบันมี 4 เส้นทางหลักที่เปิดให้บริการ ได้แก่: สาย S2 สายย่อยกลาง สายหฺวายโหรว-มี่ยฺหวิน และสายทงมี่

## เส้นทางที่เปิดใช้งาน
}
| **สายหลัก**: ทงโจวซี (ตะวันตก) – ชุ่นอี้ – หนิวลานชาน – หฺวายโหรว – มี่ยฺหวินเป่ย์ (เหนือ)**สายย่อย**: ทงโจวซี (ตะวันตก) – ชุ่นอี้ – หนิวหลานชาน – หฺวายโหรว – เยี่ยนชีหู – หฺวายโหรวเป่ย์ (เหนือ)
| 30 มิถุนายน ค.ศ. 2020
| 83.4
| ทางรถไฟสายจิงเฉิง, ทางรถไฟสายจิงทง
|}

### ประวัติการเปิดดำเนินการ
* 6 สิงหาคม ค.ศ. 2008: เปิดให้บริการสาย S2
* 21 ธันวาคม ค.ศ. 2012: เปิดให้บริการสาย S2 (สายย่อย)
* 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016: สาย S2 (สายหลักและสายย่อย) — เปลี่ยนเส้นทางจากสถานีเป่ย์จิงเป่ย์ (เหนือ) ไปยังสถานีหฺวางถูเตี้ยน
* 31 ธันวาคม ค.ศ. 2017: เปิดให้บริการสายย่อยกลางและสายหฺวายโหรว–มี่ยฺหวิน
* 30 เมษายน ค.ศ. 2019: สายหฺวายโหรว–มี่ยฺหวิน — เปิดสถานีเยี่ยนชีหู (เดิมชื่อฟานเก้อจวง) และขยายปลายทางทางเหนือไปยังกู่เป๋ย์โข่ว
* 20 มิถุนายน ค.ศ. 2019: สายย่อยกลาง — ขยายเส้นทางไปทางตะวันออกไปยังเฉียวจวงตง (ตะวันออก)
* 30 ธันวาคม 2019: สายหฺวายโหรว–มี่ยฺหวิน — เปลี่ยนเส้นทางจากสถานีหฺวางถู่เตี้ยนไปยังสถานีชิงเหอ
* 30 มีนาคม ค.ศ. 2020: สาย S2 (สายหลัก) — ย่นระยะทางลงเหลือเพียงสถานีรถไฟปาต๋าหลิ่งเพื่อปรับปรุงสถานีรถไฟเหยียนชิ่ง โดยมีบริการรถรับส่งฟรีไปยังเขตเมืองเหยียนชิ่ง
* 30 มิถุนายน ค.ศ. 2020: สายย่อยกลาง — ขยายเส้นทางไปทางตะวันตกไปยังเหลียงเซียงและเปิดให้บริการสายทงมี่
* 1 สิงหาคม ~ 20 สิงหาคม 2020: สายหฺวายโหรว–มี่ยฺหวิน — หยุดให้บริการตลอดทั้งสายสำหรับโครงการติดตั้งระบบจ่ายไฟฟ้าให้แก่ทางรถไฟสายปักกิ่ง–ทงเหลียว
* 30 กันยายน ค.ศ. 2020: สายหฺวายโหรว–มี่ยฺหวิน — ขยายเส้นทางไปทางใต้ไปยังสถานีเป่ย์จิงเป่ย์ (เหนือ)
* 1 ธันวาคม ค.ศ. 2020: สาย S2 (สายหลัก) — สถานีรถไฟเหยียนชิ่งเปิดให้บริการอีกครั้ง

## แผนระยะสั้น
}
| หฺวางถู่เตี้ยน – วั่งจิง – เป่ย์จิง (ปักกิ่ง) เฉาหยาง – เป่ย์จิงตง (ตะวันออก)
|ค.ศ. 2026–2028
|-
| 
| ทางรถไฟขนส่งผู้โดยสารและสินค้าผสม (ช่วงแรกเป็นเพียงขนส่งสินค้าเท่านั้น) อันติ้ง – โรงงานที่สองของ Beijing Benz Automobile Co.
|ค.ศ. 2023 (ช่วงแรกเป็นเพียงขนส่งสินค้าเท่านั้น)
|}

## ดูเพิ่ม

* รถไฟใต้ดินปักกิ่ง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:ทางรถไฟในประเทศจีน
หมวดหมู่:การขนส่งระบบรางในปักกิ่ง
ทะเลสาบมานสโรวร

**ทะเบสาบมานสโรวร**  (; *มานะสะโรวะระ*, Hunterian: *Mānsarovara*) หรือ **มาพัมยูโช** (; ) เป็นทะเลสาบน้ำจืดในพื้นที่สูง ใกล้กับเขาไกรลาสในเทศมณฑลบูรัง แคว้นงารี เขตปกครองตนเองทิเบต ตั้งอยู่ที่ความสูง  จากระดับน้ำทะเล ตรงจุดใกล้กับพรมแดนสามประเทศกับอินเดียและเนปาล ทะเลสาบนี้เอ่อเข้าทะเลสาบน้ำเค็ม รักษสถลที่อยู่ติดกัน ผ่านทางกังกาชู

ทะเลสาบนี้มีสถานะเป็นทะเสลาบศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ, ศาสนาไชนะ และศาสนาเพิน มีศาสนิกชนเดินทางมาเพื่อจาริกแสวงบุญที่นี่จำนวนมาก

## ศัพทมูล
คำว่า "มานสโรวร" (मानसरोवर) เป็นคำภาษาสันสกฤต มาจากคำว่า *มานสฺ* (मानस्) แปลว่า "จิตใจ" (โดยทั่วไปหมายถึงพลังทางจิตที่เกี่ยวข้องกัลปัญญาหรือการรับรู้) และ *สโรวร* (सरोवर) แปลว่า "ผืนน้ำขนาดใหญ่" (จากรากคำว่า *สร* [สระ] และ *วร* [ใหญ่]) ชื่อในภาษาทิเบตคือ *มาพัมยูโช* (; ) สารัต จันทร ทาส ระบุว่าคำนี้มาจาก *มาพัม* แปลว่าที่ไม่สามารถเอาชนะได้ และ *โช* แปลว่าทะเลสาบ

## ภูมิศาสตร์

ทะเลสาบตั้งอยู่ในแคว้นงารี เขตปกครองตนเองทิเบต ในทางตะวันตกเฉียงใต้ของทิเบต ทางเหนือไม่ไกลจากจุดบรรจบพรมแดนของสามประเทศกับอินเดียและเนปาล ทะเลสาบน้ำจืดนี้ตั้งอยู่ที่ความสูง  จากระดับน้ำทะเล บนที่ราบสูงทิเบตที่มีทะเลสาบน้ำเค็มมากมาย มานสโรวรถือเป็นหนึ่งในทะเลสาบน้ำจืดที่สูงที่สุดในทวีปเอเชีย

ทะเลสาบมีขนาด  มีรูปร่างเกือบเป็นวงกลม เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ  และความลึแสูงสุด  มานสโรวรเอ่อลงทะเลสาบรักษสถล ผ่านทางทางน้ำไหลกังกาชู ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ

## ในศาสนา
ในมหากาพย์ *[[รามายณะ]]* และ *[[มหาภารตะ]]* มีกล่าวถึงมานสโรวร และในงานเขียนฮินดูยุคใหม่ยกย่องให้เป็นหนึ่งในสถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของศาสนาฮินดู กระนั้นไม่ปรากฏการกล่าวถึงในวรรณกรรมพระเวทยุคแรก *[[Rigveda|ฤคเวท]]* กล่าวว่าแม่น้ำสินธุไหลไปทางเหนือเพราะพระอินทร์ ข้อความนี้เป็นข้อเท็จจริงทางภูมิศาสตร์เฉพาะในเขตทิเบตเท่านั้น ซี่งฟริตส์ สตาล ระบุว่าเป็นไปได้สูงว่าชาวพระเวทโบราณได้ติดตามเส้นทางไหลของแม่น้ำสินธุ และเคยเห็นหุบเขาใกล้กับเขาไกนลาสมาก่อน งานเขียนฮินดูยุคแรกกล่าวถึงสถานที่ในตำนานสองแห่ง คือเขาเมรุ และทะเลสาบมานส [*มานะสะ*] ซึ่งบรรยายไว้ว่าสร้างขึ้นจากความคิดของพระพรหมเพื่อเป็นวิมานของพระวาหนะ หงส์ ใน *รามายณะ* วิศวามิตรบอกพระรามว่าพระพรหมสร้างทะเลสาบนี้ขึ้นจากการรับรู้ (มานัส) ของพระองค์ ซึ่งเป็นที่มาของสื่อทะเลสาบ และมีแม่น้ำเกิดจากทะเลสาบคือสรายุ ซึ่งไหลผ่านกรุงอโยธยา

ทั้งทะเลสาบมานสโสรวรและเขาไกรลาสปรากฏมีบทบาทสำคัญในจักรวาลวิทยาพุทธ และเป็นแหล่งการจาริกแสวงบุญที่สำคัญในศาสนาพุทธบางสำนัก ในศาสนาพุทธ เขาไกรลาสคือเขาพระสุเมรุ ซึ่งแทนบิดาของโลก และมานสโรวรแทนมารดาของโลก ตามตำนานหนึ่งเล่าว่า พระนางสิริมหามายาทรงลงอาบน้ำที่มานสโรวรเพื่อชำระตนให้บริสุทธิ์ก่อนที่พระโคตมพุทธเจ้าจะจุติในครรภ์ของพระนาง ในวัชรยานเชื่อว่ามหาคุรุมิลาเรปะ () เผชิญหน้ากับนาโรเพินจัม (Naro Böncham) ของศาสนาเพินที่บนฝั่งทะเสลาบมานสโรวร

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ทะเลสาบในประเทศจีน
หมวดหมู่:เขตปกครองตนเองทิเบต
มิตาลี ราช

**มิตาลี ราช** (; เกิด 3 ธันวาคม ค.ศ. 1982) เป็นอดีตนักคริกเกตชาวอินเดีย และเคยเป็นกัปตันทีมชาติระหว่าง ค.ศ. 2004 ถึง 2022 เธอเป็นผู้ทำคะแนนรวมสูงที่สุดในการแข่งขันคริกเกตสากลหญิง และอีเอสพีเอ็นได้จัดอันดับให้เธอเป็นหนึ่งในนักคริกเกตหญิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล มิตาลีได้รับรางวัลทั้งระดับประเทศและนานาชาติหลายรายการ รวมถึงรางวัล Wisden Leading Woman Cricketer in the World ในปี ค.ศ. 2017 รางวัลอรชุนะ (Arjuna Award) ในปี ค.ศ. 2003 เครื่องอิสริยาภรณ์ปัทมาศรี (Padma Shri) ในปี ค.ศ. 2015 และรางวัลเมเจอร์ธยานจันท์เขลรัตนะ (Major Dhyan Chand Khel Ratna) ในปี ค.ศ. 2021

ราชครองสถิติมากมายในวงการคริกเกตระหว่างประเทศ เธอเป็นนักคริกเกตหญิงเพียงคนเดียวที่ทำคะแนนเกิน 7,000 รันในการแข่งขันคริกเกตทีมชาติหนึ่งวันหญิง (ดับเบิลยูโอดีไอ) เธอเป็นผู้เล่นคนแรกที่ทำคะแนน 50 รันติดต่อกัน 7 ครั้งในการแข่งขันโอดีไอ เธอยังครองสถิติการทำฮาล์ฟเซนจูรีมากที่สุดในดับเบิลยูโอดีไออีกด้วย

ในปี ค.ศ. 2005 ราชได้กลายเป็นกัปตันทีมชาติอินเดียอย่างถาวร เธอเป็นผู้เล่นหญิงเพียงคนเดียวที่ได้ทำหน้าที่กัปตันทีมอินเดียในรอบชิงชนะเลิศ ICC ODI Women’s World Cup มากกว่าหนึ่งครั้ง โดยทำได้ในปี ค.ศ. 2005 และ ค.ศ. 2017

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018 ระหว่างการแข่งขันทเวนตี 20 เอเชียคัพหญิง ค.ศ. 2018 เธอได้กลายเป็นผู้เล่นคนแรกจากประเทศอินเดียที่ทำคะแนนได้ 2,000 รันในการแข่งขันทเวนตี 20 อินเตอร์เนชันแนล เธอยังเป็นนักคริกเกตหญิงคนแรกที่ทำคะแนนถึง 2,000 รันในการแข่งขันทเวนตี 20 อินเตอร์เนชันแนลหญิงอีกด้วย

เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 ระหว่างการแข่งขันซีรีส์ของอินเดียกับทีมนิวซีแลนด์หญิง มิตาลี ราชได้กลายเป็นผู้หญิงคนแรกที่ลงเล่นในการแข่งขันโอดีไอครบ 200 นัด ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2019 เธอได้ประกาศอำลาการแข่งขันทเวนตี 20 อินเตอร์เนชันแนลเพื่อมุ่งเน้นไปที่คริกเกตโอดีไอ ในปี ค.ศ. 2019 เธอได้กลายเป็นผู้หญิงคนแรกที่เล่นคริกเกตในระดับนานาชาติครบ 20 ปี

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 ราชทำลายสถิติของชาร์ลอตต์ เอ็ดเวิร์ดส์ ที่ทำได้ 10,273 รัน และกลายเป็นผู้เล่นที่ทำคะแนนรวมมากที่สุดในคริกเกตสากลหญิง

เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2022 ราชได้ประกาศอำลาจากการแข่งขันคริกเกตนานาชาติในทุกรูปแบบ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2525
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:ชาวทมิฬ
ปุตตาณฏุ

**ปุตตาณฏุ** () หรือ **ปีใหม่ทมิฬ** () เป็นวันแรกของปีตามปฏิทินทมิฬ เฉลิมฉลองตามธรรมเนียมโดยชาวทมิฬ วันที่จัดตามปฏิทินสุริยคติฮินดู ในวันที่หนึ่งของเดือนจิตติไร หรือประมาณ 14 เมษายนของทุกปีตามปฏิทินเกรเกอเรียน ซึ่งตรงกับวันปีใหม่ในหลายวัฒนธรรมของเอเชียใต้และตะวันออกเฉียงใต้

วันปีใหม่ทมิฬถือเป็นวันครอบครัว บ้านเรือนจะทำความสะอาด ตระเตรียมถาดผลไม้ ดอกไม้ และสิ่งมงคล ประกอบบูชาที่ศาลในบ้าน และเดินทางเยือนเทวสถาน ผู้คนจะสวมใส่ชุดใหม่ เด็ก ๆ เดินทางไปแสดงความเคารพและขอพรจากผู้สูงอายุ และครอบครัวรวมตัวกันร่วมรับประทานอาหารมื้อไม่มีเนื้อสัตว์ *จิตติไรกกะนิ* () เป็นส่วนสำคัญของการเฉลิมฉลองปุฏัณฏุในแถบโกงกุตมิฬ เป็นการจัดถาดใส่วัตถุอันเป็นมงคลและนำมาตั้งหน้ากระจก ในถาดนี้โดยทั่วไปจะใส่ผลไม้สามชนิด (มะม่วง กล้วย ขนุน), ใบพลู, ข้าว, เลมอน, แตงกวา, มะพร้าว, เงินทอง อัญมณี, ดอกไม้ หรือวัตถุมงคลอื่น ๆ กระจกนี้แทนภาพการมองเห็นตนในฐานะส่วนหนี่งของความรุ่มรวยนั้น ในเช้าวันปุฏัณฏุ ผู้คนจะเดินไปยังถาดนี้ ปิดตา และเปิดตามองเป็นสิ่งแรกของปี เชื่อว่านำสิริมงคลและความโชคดีมาแก่ครัวเรือน

ปุฏัณฏุเฉลิมฉลองในชาวทมิฬทั้งในบ้านเกิดที่ประเทศอินเดียและศรีลังกา กับในชุมชนโพ้นทะเล

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:เมษายน
หมวดหมู่:วัฒนธรรมทมิฬ
หมวดหมู่:การฉลองปีใหม่
ตงตาน

**ตงตาน** () แปลตามตัวอักษรว่า "เดี่ยวตะวันออก" หรือ "ประตูป้ายเดี่ยวทางตะวันออก" เป็นชื่อของทางแยกบนถนนฉางอานของปักกิ่งและย่านโดยรอบ ชื่อนี้ได้มาจากไผฟางเดี่ยวที่เคยตั้งเป็นจุดสังเกตของทางแยกแห่งนี้ในอดีต ในการผังเมืองแบบตารางหมากรุกของปักกิ่ง ทางแยกตงตานในเขตตงเฉิงทางตะวันออกของใจกลางเมืองนั้นมีการถ่วงดุลด้วยซีตานหรือ "เดี่ยวตะวันตก" ในเขตซีเฉิงทางตะวันตกของใจกลางเมือง ตงตานและซีตานต่างก็เป็นศูนย์กลางตลาดมาแต่ดั้งเดิม

ในบริเวณตงตานจะพบออเรียนทัลพลาซา (Oriental Plaza) และถนนตงตานเหนือ ซึ่งถูกเรียกว่า "ถนนเงิน" เพราะอยู่ถัดจาก (และมีชื่อเสียงรองลงมาเล็กน้อยจาก) ถนนหวังฝูจิ่ง เช่นเดียวกับหวังฝูจิ่ง ตงตานก็เป็นที่ตั้งของร้านค้ามากมาย
## การขนส่งท้องถิ่น
รถไฟใต้ดินปักกิ่งมีสถานีจอดที่ตงตานสำหรับทั้งสาย 1 และสาย 5 รถโดยสารประจำทางไฟฟ้าสาย 106, 108, 110, 111, 116, 684, 685 และ 夜10 จอดที่ป้ายแยกตงตานเหนือ (东单路口北) บนถนนตงตานเหนือ รถประจำทางสาย 41, 127, 684, และ 685 จอดที่ป้ายแยกตงตานใต้ (东单路口南) บนถนนฉงเหวินเหมินใน บนถนนฉางอาน รถประจำทางสาย 1, 52, และ 99 จอดที่ป้ายแยกตงตานตะวันตก (东单路口东)

## ดูเพิ่ม
* แขวงตงซื่อ

## อ้างอิง


หมวดหมู่:การขนส่งทางถนนในปักกิ่ง
หมวดหมู่:เขตตงเฉิง
หมวดหมู่:ย่านในปักกิ่ง
โบนส์ (เพลงของอีควินอกซ์)

"**โบนส์**" (; ) เป็นเพลงโดยอีควินอกซ์ วงดนตรีสัญชาติบัลแกเรีย ที่ประพันธ์โดยแบรนดอน เทรย์ชุน แคมป์เบลล์, ดาก ลุนด์เบิร์ก, บอริสลาฟ มิลานอฟ, และโจอาซิม เพอร์สัน เพลงนี้วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2018 ผ่านซิมโฟนิกซ์ และเป็นตัวแทนของประเทศในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2018 ที่ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส

## การประกวดเพลงยูโรวิชัน

สถานีโทรทัศน์แห่งชาติบัลแกเรีย (บีเอ็นที) ได้จัดกระบวนการคัดเลือกภายในเพื่อคัดเลือกตัวแทนสำหรับการประกวดเพลงยูโรวิชัน โดยโปรดิวเซอร์ ศิลปิน และนักแต่งเพลงสามารถส่งผลงานได้ตั้งแต่วันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ถึงวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 2017 บีเอ็นทีได้รับเพลงมากถึง 202 ผลงาน  ซึ่งถือเป็นสถิติสูงสุด โดยระบุว่าได้คัลดเลือกเหลือเพียง 13 ผลงานที่จะนำไปพิจารณาต่อ ต่อมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2017 บีเอ็นทีได้เปิดเผยชื่อเพลงของ 13 ผลงานที่จะเข้ารับการคัดเลือก เพลงทั้ง 13 เพลงได้รับการประเมินโดยการลงคะแนนเสียงแบบเจาะจงในกลุ่มผู้คนหลายกลุ่ม หลังจากได้รับผลตอบรับและผลลัพธ์จากกลุ่มเป้าหมาย จำนวนผลงานจึงถูกคัดเลือกให้เหลือสามผลงานในวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 2018 โดยกำหนดมีการประกาศผู้ชนะการคัดเลือกภายในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2018 แม้ว่าจะมีการประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2018 ก็ตาม

เพลงนี้เข้าแข่งขันในรอบรองชนะเลิศรอบแรกเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 ที่ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส โดยได้อันดับที่ 7 จากทั้งหมด 19 เพลง โดยได้คะแนนจากคณะกรรมการ 107 คะแนน และจากสาธารณชน 70 คะแนน รวมเป็น 177 คะแนน

หลังจากการแสดงเสร็จสิ้น อีควินอกซ์ได้เข้าร่วมงานแถลงข่าว ซึ่งได้มีการจับฉลากเพื่อเลือกลำดับการแสดงใรอบชิงชนะเลิศ โดยบัลแกเรียก็ถูกจับฉลากให้เข้าแข่งขันในครึ่งหลัง
"โบนส์" ได้ทำการแสดงในรอบชิงชนะเลิศเป็นลำดับที่ 18 โดยสุดท้ายได้อันดับที่ 14 จากทั้งหมด 26 เพลง ด้วยคะแนนจากคณะกรรมการ 100 คะแนน และจากสาธารณชน 66 คะแนน รวมเป็น 166 คะแนน

## รายชื่อเพลง

## ชาร์ต

## ประวัติการเผยแพร่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เพลงจากประเทศบัลแกเรีย
หมวดหมู่:เพลงในปี พ.ศ. 2561
หมวดหมู่:ประเทศบัลแกเรียในการประกวดเพลงยูโรวิชัน
โอโตโมะ โนะ คานามูระ

**โอโตโมะ โนะ คานามูระ** () เป็นนักรบและรัฐบุรุษชาวญี่ปุ่นในช่วงยุคโคฟุงตอนปลาย เรื่องราวชีวิตของเขาส่วนใหญ่ที่เป็นที่รู้จักมาจาก*[[โคจิกิ]]*และ*[[นิฮงโชกิ]]*  ตระกูลโอโตโมะของเขามีอิทธิพลในราชสำนักอย่างมากมาตั้งแต่สมัยโอโตโม โนะ มูโรยะ ปู่ของเขา

แหล่งข้อมูลต่าง ๆ รายงานว่าคานามูระมีบทบาทสำคัญในการปราบปรามการลุกฮือของเฮงูริ โนะ มาโตริ (平群馬鳥) และสถาปนาจักรพรรดิบูเร็ตสึขึ้นครองราชย์ ด้วยความขอบคุณ บูเร็ตสึได้เลื่อนตำแหน่งคานามูระขึ้นสู่ตำแหน่งโอมูราจิ (ตำแหน่งรัฐมนตรีระดับสูง) เขายังดูแลการสืบทอดตำแหน่งของจักรพรรดิเคไต แทนที่จะเป็นเจ้าชายยามาโตฮิโกะผู้อ้างสิทธิ์ และเลือกจักรพรรดินีของเคไตด้วยตนเอง คานามูระยอมรับนโยบายอันก้าวร้าวต่ออาณาจักรชิลลา (ส่วนหนึ่งของเกาหลีในปัจจุบัน) และสนับสนุนการส่งกองกำลังไปที่นั่น โอโตโมะ โนะ ซาเตฮิโกะ บุตรชายของเขา ได้นำทัพไปโจมตีอาณาจักรเกาหลีถึงสองครั้ง นโยบายนี้นำไปสู่การล่มสลายของตัวเขาในที่สุด เมื่อใน ค.ศ. 540 จักรพรรดิคิมเมได้ตัดสินพระทัยงดเว้นการปฏิบัติการทางทหารต่อชิลลาโดยตรง ภายใต้คำแนะนำของเสนาบดี โมโนโนเบะ โนะ โอโกชิ จักรพรรดิยังทรงปลดคานามูระออกจากตำแหน่งโอมูราจิด้วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลในยุคโคฟุง
หมวดหมู่:นักรบชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธในยุคโคฟุง
หมู่ถ้ำกานเหรี

**หมู่ถ้ำกานเหรี** (; Kanheri Caves, ]) เป็นหมู่ถ้ำสลักหินที่แกะสลักเช้าไปในผาหินบะซอลต์ ปัจจุบันอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติสัญชัย คานธี บนเกาะซัลเซตในชานเมืองมุมไบ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ภายในถ้ำเป็นประตอมากรรมแกะสลัก จิตรกรรม และจารึกที่เกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธ อายุประมาณศตวรรษที่ 1 ถึงศตวรรษที่ 10 ชื่อของถ้ำมาจากคำภาษาสันสกฤษ *กฤษณคีรี* อันแปลว่า "เขาดำ"

ถ้ำเหล่านี้แกะสลัหลึกเข้าไปในผา และสามารถเข้าถึงได้ผ่านทางบันไดที่สลักเช้าไปในหิน หมู่ถ้ำนี้ประกอบด้วยถ้ำรวม 109 ถ้ำ โดยถ้ำที่เก่าที่สุดไม่ได้มีการประดับประดาใด ๆ ต่างกับถ้ำใหม่ ๆ ที่มีการแกะสลักและประดับประดา บางถ้ำมีฐานยกสูงใช้งานเป็นเตียง ถ้ำใหญ่ ๆ มีโถงประชุมรวมที่ใจกลางเป็นสถูป ในบางถ้ำมีทางน้ำที่แกะสลักไปในหิน น้ำจากทางน้ำนี้ไหลไปรวมในที่เก็บน้ำสำหรับใช้งานในถ้ำได้ ถ้ำกานเหรีกลายมาเป็นนิคมชาวพุทธที่สำคัญบนชายฝั่งกงกัณภายในศตวรรษที่ 3 และแปรสภาพมาเป็นมหาวิทยาลัยพุทธในสมัยของเมารยะและกุษาณ ในปลายศตวรรษที่ 10 อตีศะ ทีปังกร ศรีญาณ (980–1054) คุรุพุทธ เคยเดินทางมาเพื่อศึกษาการทำสมาธิแบบพุทธภายใต้การกำกับของราหุลคุปตะ ที่ *กฤษณคีรีวิหาร*

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ถ้ำในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:วัดในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:มุมไบ
อตีศะ

**อตีศะ ทีปังกระ ศรีชญานะ**  (; *อตีศ ทีปงฺกร ศฺรีชฺญาน*, ประมาณปี 982–1054) เป็นคุรุและผู้นำศาสนาพุทธชาวเบงกอล เป็นที่รู้จักจากชุดงานเขียนที่ประพันธ์ชณะจำพรรษาอยู่ที่อารามวิกรมศีล (ปัจจุบันอยู่ในรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย) อตีศะถือว่ามีบทบาทอย่างมากต่อการเผยแผ่ศาสนาพุทธมหายานและวัชรยานในเอเชีย เดินทางไปถึงทั้งเกาะสุมาตราและทิเบต อตีศะและศิษย์เอก ดรมเทิน ได้รับการยอมรับให้เป็นผู้สถาปนาสำนักคาดัมในศาสนาพุทธแบบทิเบต ในศตวรรษที่ 14 สำนักนี้ถูกแทนที่ด้วยจารีตเกลุกซึ่งนำเอาคำสอนและซึมซับอารามของคาดัม ผลงานเชียนสำคัญ เช่น โพธิปาถประทีป

แหล่งข้อมูลภาษาทิเบตระบุว่าอตีศะเดินทางไปอาณาจักรศรีวิชัยและจำพรรษาอยู่ในเกาะสุมาตรานาน 12 ปี ก่อนเดินทางกลับอินเดียในปี 1025 ปีเดียวกับที่ราเชนทรโจฬะที่ 1 แห่งโจฬะ บุกยึดสุมาตรา

ในปี 2004 ในการลงคะแนนของบีบีซี อตีศะอยู่อันดับที่ 18 สำหรับชาวเบงกอลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชาวเบงกอล
หมวดหมู่:พระสงฆ์ชาวอินเดีย
ความสัมพันธ์อิสราเอล–ซูดาน

**ความสัมพันธ์อิสราเอล–ซูดาน**เป็นความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างประเทศอิสราเอลกับประเทศซูดาน ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 สองประเทศประกาศว่าจะสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูต เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 ทั้งสองได้สรุปข้อตกลงอย่างเป็นทางการเพื่อฟื้นฟูความสัมพันธ์ แต่ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดเนื่องจากสงครามกลางเมืองในประเทศซูดาน เช่นเดียวกับสงครามในกาซาที่เริ่มต้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2023

ตั้งแต่ ค.ศ. 1958 ถึง 20 เมษายน ค.ศ. 2021 กฎหมายซูดานห้ามการสร้างความสัมพันธ์กับอิสราเอล และห้ามการทำธุรกิจกับพลเมืองอิสราเอล รวมถึงความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับบริษัทอิสราเอลหรือบริษัทที่มีผลประโยชน์ของอิสราเอล กฎหมายนี้ยังห้ามการนำเข้าสินค้าใด ๆ ของอิสราเอลทั้งทางตรงและทางอ้อมอีกด้วย

## อ้างอิง
สึกาวาระ โนะ มิจิซาเนะ

**สึกาวาระ โนะ มิจิซาเนะ** ( หรือ **คังโก** ({{nihongo|菅公|Kankō|) เป็นนักวิชาการ กวี และนักการเมืองในยุคเฮอัง ได้รับการยอมรับว่าเป็นกวีที่เยี่ยมยอด โดยเฉพาะในการประพันธ์กวี *[[waka (poetry)|วากะ]]* และ *[[Kanshi (poetry)|กันชิ]]* ปัจจุบันได้รับการนับถือในศาสนาชินโตให้เป็นเทพเจ้าแห่งการเรียนรู้ เท็นมังเท็นจิง ( หรือเรียกย่อว่า เท็นจิง) มิจิซาเนะ, ไทระ โนะ มาซากาโดะ และ จักรพรรดิซูโตกุ ถือว่าเป็น “สามองเรียวที่ยิ่งใหญ่ของญี่ปุ่น”

มิจิซาเนะมีตำแหน่งมากมายในราชสำนักในเวลานั้นและเป็นผู้ที่จักรพรรดิอูดะไว้วางใจ หลังจักรพรรดิอูดะสละราชบัลลังก์ ตำแหน่งของมิจิซาเนะเริ่มสั่นคลอน และในปร 901 เขาถูกคู่แข่งทางการเมืองฟูจิวาระ โนะ โทกิฮิระ กล่าวโทษและถูกลดระดับขุนนางลงเป็นตำแหน่งเล็ก ไปประจำที่ดาไซฟู ในจิกุเซ็ง ที่ซึ่งทั้งเขาและครอบครัวถูกขับไล่ออกจากนครหลวงเกียวโตไป เขาเสียชีวิตที่นั่นไม่นานในปี 903 ไม่นานหลังมิจิซาเนะเสียชีวิต เกิดฟ้าผ่าใหญ่ที่พระราชวังหลวงในเกียวโต ขุนนางระดับสูงหลายคนที่มีส่วนในการขับไล่เขาบาดเจ็บหรือเสียชีวิต นอกจากนี้ยังเกิดโรคห่าระบาดและภัยแล้ง ตามด้วยบุตรของจักรพรรดิไดโงะเสียชีวิต โถงใหญ่ ชิชินเด็ง (*shishinden*) ของพระราชวังหลวงเกียวโตถูกฟ้าผ่าหลายครั้ง และเกียวโตเกิดพายุและห่าฝนต่อกันหลายสัปดาห์ สำนักพระราชวังเชื่อว่าทั้งหมดนี้เกิดจากดวงวิญญาณอาฆาตของมิจิซาเนะ และสร้างศาลเจ้าชินโตคิตาโนะเท็นมังกูขึ้นในเกียวโตเพื่อบูชามิจิซาเนะและให้วิญญาณของเขาสงบลง จนท้ายที่สุดกลายมาเป็น *[[คามิ]]* แห่งการศึกษา

ปัจจุบันในประเทศญี่ปุ่นมีศาลเจ้าชินโตบูชามิจิซาเนะมากมาย และมิจิซาเนะกลายมาเป็นหนึ่งในตัวอย่างสำคัญที่น่าสนใจของการแปรสภาพของวิญญาณในญี่ปุ่น จากดวงวิญญาณที่มีความอาฆาตแค้น (องเรียว หรือ โกเรียว) กลายมาเป็นเทพเจ้าที่มีผู้คนนับถือผ่านกระบวนการชำระล้างทางพิธีกรรมและการให้ยศหลังเสียชีวิต

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทพเจ้าในศาสนาชินโต
หมวดหมู่:ขุนนางญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ยุคเฮอัง
โอโตโมะ โนะ ซาเตฮิโกะ

**โอโตโมะ โนะ ซาเตฮิโกะ** () เป็นนายพลชาวญี่ปุ่น

ซาเดฮิโกะเป็นบุตรชายของโอโตโมะ โนะ คานามูระ เขานำทัพไปโจมตีอาณาจักรโคกูรยอของเกาหลีสองครั้ง ครั้งแรกใน ค.ศ. 537 (ข้อมูลบางส่วนอ้างเป็น ค.ศ. 536) และอีกครั้งใน ค.ศ. 562 ตำนานเกี่ยวกับการทัพครั้งแรกของเขาระบุว่า มัตสึระ ซาโยฮิเมะ ภรรยาของเขา ปีนขึ้นไปบนเนินเขาเหนือฮิเซ็ง และอธิษฐานด้วยความมั่นคงเพื่อให้เขากลับมาอย่างปลอดภัยจนเธอกลายเป็นหิน

## อ้างอิง
ความสัมพันธ์อิสราเอล–โมร็อกโก

รัฐอิสราเอลกับราชอาณาจักรโมร็อกโกสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 2020 เมื่อทั้งสองประเทศลงนามข้อตกลงการฟื้นฟูความสัมพันธ์อิสราเอล–โมร็อกโกตามข้อตกลงอับราฮัม แม้ว่าก่อนหน้านี้ไม่มีความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการเนื่องจากความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอล แต่ทั้งสองประเทศก็ยังคงรักษาความสัมพันธ์ทวิภาคีอย่างลับ ๆ ในหลายด้านหลังสงครามอาหรับ–อิสราเอล ค.ศ. 1948 เป็นเวลาหลายปีที่สมเด็จพระราชาธิบดีฮะซันที่ 2 แห่งโมร็อกโกทรงอำนวยความสะดวกในการกระชับความสัมพันธ์กับทางการอิสราเอล และความสัมพันธ์เหล่านี้ถือเป็นเครื่องมือสำคัญในการสร้างเสถียรภาพให้กับโมร็อกโกและปราบปรามภัยคุกคามจากการต่อต้านสถาบันกษัตริย์ที่อาจเกิดขึ้นภายในประเทศ ผู้มีหนังสือเดินทางอิสราเอลสามารถเดินทางเข้าโมร็อกโกได้ โดยต้องมีวีซ่าเมื่อเดินทางมาถึง ด้วยข้อตกลงฟื้นฟูความสัมพันธ์ทวิภาคีในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 โมร็อกโกได้รับรองสถานะรัฐของอิสราเอลอย่างเป็นทางการ เกือบสามปีต่อมา ในเดือนกรกฎาคม 2023 อิสราเอลได้รับรองอำนาจอธิปไตยของโมร็อกโกเหนือซาฮาราตะวันตกอย่างเป็นทางการ

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
*Questions about Jewish migrations from Morocco
*Research on Moroccan Jewry
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูโอกะ

**พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูโอกะ** () เปิดทำการในนครฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2528 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เน้นไปที่ผลงานของศิลปินจากจังหวัดฟูกูโอกะและเกาะคีวชูในภาพรวม รวมไปถึงผลงานของฮารูเอะ โคงะ (古賀 春江) สถานที่ที่เกิดขึ้นก่อนจะเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูโอกะคือ ซึ่งเป็นการรวมพิพิธภัณฑ์ศิลปะกับหอสมุดไว้ด้วยกัน เปิดทำการเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507

## ดูเพิ่ม
* พิพิธภัณฑ์ศิลปะฟูกูโอกะ
* รายชื่อสมบัติทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น - จิตรกรรม (ฟูกูโอกะ)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูโอกะ

ศิลปะประจำจังหวัดฟูกูโอกะ
ฟูกูโอกะ, ศิลปะประจำจังหวัด
ฟูกูโอกะ, ศิลปะประจำจังหวัด
หมวดหมู่:พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2528
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2528
แทปเพมีล

**แทปเพมีล** () ยังรู้จักกันในชื่อ **วิหารไฟแห่งเรย์** () หรือ **วิหารไฟแห่งแบฮ์รอม** () เป็นสถานที่ทางศาสนาสมัยซาเซเนียนที่เรย์ ประเทศอิหร่าน ตั้งชื่อตามพระเจ้าแบฮ์รอมที่ 5

## ที่ตั้ง
ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของนครเรย์ไปยังแวรอมีนประมาณ 12 กิโลเมตร บนยอดเนินกว้างในนคร Ghalenou มีซากพระราชวังหรือวิหารไฟที่รู้จักกันในชื่อ แทปเพมีล หรือ "เนินเสา" อาคารนี้สร้างบนฐานรากขนาดใหญ่ 2 แห่งซึ่งมีลักษณะคล้ายมีลเมื่อมองจากระยะไกล **มีล** () เป็นศัพท์ในภาษาเปอร์เซีย ซึ่งในทางสถาปัตยกรรม หมายถึง อาคารสูงแคบ ๆ ที่พบเห็นได้ทั่วไปในสมัยก่อน

## สถาปัตยกรรม

## การขุดค้นและบูรณะ
ใน ค.ศ. 1913 "Jacques de Morgan" ชาวฝรั่งเศส ได้บูรณะวิหารไฟและสิ่งปลูกสร้างโดยรอบเป็นครั้งแรก อาคารหลังนี้ได้รับการสำรวจและขุดค้นใน ค.ศ. 1933 โดยนักโบราณคดีชาวอเมริกันชื่อ เอริก ชมิดท์ และเมื่อไม่นานมานี้ Firouzeh Shibani จากอิหร่าน ได้ติดตามการขุดค้นนี้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมซาเซเนียน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเตหะราน
หมวดหมู่:วิหารไฟ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างที่อยู่ในบัญชีรายชื่อมรดกแห่งชาติอิหร่าน
อมร จิตร กถา

**อมร จิตฺร กถา** (; Amar Chitra Katha) หรือ **เอซีเค คอมิกส์** () เป็นผู้ตีพิมพ์หนังสือการ์ตูนสัญชาติอินเดีย มีสำนักงานใหญ่อยู่ในนครมุมไบ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1967 โดย อนันต์ ไป การ์ตูนส่วนใหญ่มีที่มาจากตำนานทางศาสนา, บุคคลในประวัติศาสตร์ และตำนานพื้นถิ่นต่าง ๆ

อมร จิตร กถา สถปานาขึ้นเพื่อสอนเด็กชาวอินเดียเกี่ยวกับมรดกและรากเหง้าทางวัฒนธรรมของตน โดย อนันต์ ไป หลังเขาตกใจเมื่อพบว่านักเรียนชาวอินเดียสามารถตอบคำถามเกี่ยวกับปรัมปรากรีกและโรมันได้ แต่กลับไม่ทราบถึงประวัติศาสตร์และตำนานของอินเดียเอง ในรายการตอบปัญหาหนึ่งที่ออกอากาศทาง *[[Doordarshan|โทรทรรศน]]* ในเดือนกุมภาพัยธ์ 1967 ซึ่งผู้เข้าแข่งขันตอบคำถามเกี่ยวกับปรัมปรากรีกอย่างง่ายดาย แต่ตอบคำถามข้อ "ใครคือมารดาของพระรามในรามายณะ?" ไม่ได้

อนันต์ ไป ลาออกจากอินทรชลคอมิสก์และตั้งอมร จิตร กถา ขึ้นโดยการซื้อลิขสิทธิ์นิทานอเมริกันสิบเรื่อง หนังสือการ์ตูนอินเดียเล่มแรกของสำนักพิมพ์คือ *[[Krishna|พระกฤษณะ]]* (หมายเลขหนังสือ #11)

นักวิชาการ เจอเรมี สตอล (Jeremy Stoll) ชี้ให้เห็นว่าอมร จิตร กถา "ในฐานะหนังสือการ์ตูนพื้นถิ่นเจ้าแรก ๆ ของอินเดีย [...] ได้ตั้งแบบอย่างที่แข็งแรง ที่ซึ่งกำหนดแนวทางรูปแบบและเนื้อหาของการ์ตูน [อินเดีย] อีกหลายทศวรรษต่อมา" ในชณะเดียวกันเขาชี้ให้เห็นว่าการสนับสนุนแนวคิด "ชาตินิยม" ปรากฏอย่างเข้มข้นในการ์ตูนของอมร จิตร กถา เนื้อเรื่องของการ์ตูนต่าง ๆ เคยถูกวิพากษ์วิจารณ์ในประเด็นว่าบิดเบือนการนำเสนอประวัติศาสตร์ และบ้างว่าหนังสือการ์ตูนโดยธรรมชาติของมันเองไม่สะท้อนถึงความรุ่มรวยและความซับซ้อนของการบอกเล่าตำนานแบบมุขปาฐะ โดยเฉพาะว่าปรัมปราอินเดียมักมีหลายรูปแบบเรื่องเล่าที่อยู่ร่วมกันในขณะเดียวกัน 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การ์ตูนอินเดีย
หมวดหมู่:หนังสือการ์ตูน
หมวดหมู่:บริษัทของอินเดีย
หวังฝูจิ่ง

**ถนนหวังฝูจิ่ง** () เป็นถนนชอปปิงในปักกิ่ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ในเขตตงเฉิง พื้นที่หลักส่วนใหญ่เป็นถนนคนเดิน มีการดำเนินกิจกรรมเชิงพาณิชย์ในพื้นที่นี้มาตั้งแต่ช่วงกลางราชวงศ์หมิง ในสมัยราชวงศ์ชิง มีการสร้างคฤหาสน์ชนชั้นสูงสิบแห่งและที่ประทับขององค์หญิงขึ้นที่นี่ และหลังจากนั้นไม่นาน ได้มีการค้นพบบ่อน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำจืดรสหวาน จึงเป็นที่มาของการตั้งชื่อถนนนี้ว่า "หวังฝู่" (ที่ประทับเจ้าชาย) และ "จิ่ง" (บ่อน้ำ) มีอาหารแปลกตามากมายให้บริการบนถนนของว่างหวังฝูจิ่ง

## ดูเพิ่ม
* ย่านธุรกิจกลางปักกิ่ง
* รายชื่อถนนและย่านชอปปิงชั้นนำเรียงตามเมือง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Old brands of Beijing  

หมวดหมู่:เขตตงเฉิง
หมวดหมู่:ย่านในปักกิ่ง
หมวดหมู่:ย่านการค้าและถนนในประเทศจีน
หมวดหมู่:ถนนในปักกิ่ง
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในปักกิ่ง