C-17 โกลบมาสเตอร์ทรี

**แมคดอนเนลล์ดักลาส/โบอิง C-17 โกลบมาสเตอร์ทรี** (McDonnell Douglas/Boeing C-17 Globemaster III) เป็นเครื่องบินลำเลียงทางทหารขนาดใหญ่ที่พัฒนาเพื่อกองทัพอากาศสหรัฐในช่วงทศวรรษ 1980 และต้นทศวรรษ 1990 โดยบริษัทแมคดอนเนลล์ดักลาส โดยชื่อ “Globemaster” นี้สืบทอดมาจากเครื่องบินลำเลียงแบบใช้เครื่องยนต์ลูกสูบรุ่นก่อนหน้านี้สองแบบ ได้แก่ C-74 โกลบมาสเตอร์ และ C-124 โกลบมาสเตอร์ทู

C-17 มีพื้นฐานการออกแบบมาจาก YC-15 เครื่องต้นแบบลำเลียงขนาดเล็กที่สร้างขึ้นในทศวรรษ 1970 โดยตั้งใจจะพัฒนาให้มาทดแทน C-141 สตาร์ลิฟเทอร์ และยังทำหน้าที่บางส่วนแทน C-5 กาแล็กซี ได้ด้วย รุ่นที่ปรับปรุงใหม่นี้มีขนาดใหญ่ขึ้น ปีกแบบกวาดหลัง และเครื่องยนต์ที่ทรงพลังกว่า YC-15 อย่างไรก็ตาม การพัฒนาเต็มไปด้วยปัญหาด้านการออกแบบ ทำให้บริษัทขาดทุนจากโครงการนี้เกือบ 1.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เครื่องบิน C-17 ลำแรกขึ้นบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 กันยายน 1991 และเข้าประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 มกราคม 1995 ต่อมา เมื่อแมคดอนเนลล์ดักลาสควบรวมกิจการกับโบอิงในปี 1997 การผลิต C-17 จึงดำเนินต่อโดยโบอิงเป็นเวลากว่าสองทศวรรษ กระทั่งลำสุดท้ายเสร็จสิ้นการผลิตที่โรงงานในรัฐแคลิฟอร์เนียเมื่อปี 2015

C-17 มักใช้ปฏิบัติการลำเลียงทั้งในระดับยุทธวิธีและยุทธศาสตร์ ขนส่งทั้งกำลังพลและยุทโธปกรณ์ทั่วโลก บทบาทเสริมอื่น ๆ ได้แก่ การอพยพทางการแพทย์ และการส่งกำลังทางอากาศ (airdrop) นอกจากกองทัพอากาศสหรัฐแล้ว C-17 ยังประจำการในหลายประเทศ เช่น อินเดีย, สหราชอาณาจักร, ออสเตรเลีย, แคนาดา, กาตาร์, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, คูเวต ฯลฯ

## การทดสอบ
C-17 เครื่องทดสอบเครื่องแรกได้ทำการบินครั้งแรกในวันที่ 18 กันยายน 1991 ผลจาการทดสอบและการทดสอบภาคพื้นดินทำให้ทราบข้อบกพร่องหลายอย่าง โดยกระทรวงกลาโหมที่มองว่า C-17 เป็นเครื่องบินที่ไม่มีความปลอดภัย พบว่ามีปัญหาเกิดขึ้นหลายอย่างเช่น แฟลบเกิดการอ่อนตัวเมื่อถูกความร้อน มีรอยร้าวเกิดขึ้นที่ผิวปีกด้านบน ปัญหาเชื้อเพลิงรั่ว ปัญหาฐานล้อยุบตัวมากไป ซึ่งต่อมาบริษัทผู้ผลิตได้ทำการแก้ไขเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แมคดอนเนลล์ ดักลาส ได้ส่งมอบ C-17 เครื่องแรกให้กับกองทัพอากาศสหรัฐฯ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1993 โดยเข้าประจำการในกองบินลำเลียงที่ 437 และหลังจากมอบเข้าประจำการ C-17 ได้รับการทดสอบและใช้งานอย่างสมบุกสมบันเพื่อลบล้างภาพลักษณ์ที่ไม่ดีในอดีตจนกระทั่งกลายเป็นเครื่องบินที่สร้างความพอใจกับกองทัพอากาศสหรัฐฯเป็นอย่างมาก โดยการทดสอบในสภาพอุณหภูมิทั้งร้อนจัดและหนาวจัด การนำไปปฏิบัติการในบอสเนียในปี ค.ศ. 1996

## การออกแบบ
thumb|right|ด้านในของ C-17

ไม่กี่ปีที่ผ่านมา น้ำหนักและขนาดอำนาจการยิงและอุปกรณ์ของสหรัฐได้เพิ่มากขึ้น ซึ่งทำให้เครื่องบินต้องมีความสามารถมากขึ้นตามไปด้วย โดยเฉพาะในเรื่องพื้นที่ของห้องเก็บสินค้า C-17 สามารถลำเลียงสินค้าดังกล่าวเข้าสู่สนามรบได้อย่างง่ายดาย

C-17 มีขุมกำลังเป็นเครื่องยนต์เทอร์โบแฟน P117-PW-100 ที่ถอยหลังได้ แต่ละเครื่องให้แรงขับ 40,400 ปอนด์ ตัวขับถอยหลังจะบังคับทิศทางอากาศที่ไหลขึ้นไปทางด้านหน้า สิ่งนี้จะลดความเป็นไปได้ที่จะมีวัตถุแปลกปลอมกระเด็นเข้าไปและทำให้เครื่องบินสามารถถอยหลังได้ ระบบนี้ยังสามารถใช้ขณะบินได้อีกด้วย สำหรับการเพิ่มแรงฉุด 

เครื่องบินนั้นต้องการลูกเรือสามนาย (นักบิน นักบินผู้ช่วย และพลลำเลียง) สินค้าจะถูกบรรจุเข้าทางด้านหลัง พื้นของห้องเก็บสินค้าจะมีรางลูกเลื่อนซึ่งสามารถพับลงได้เพื่อทำให้พื้นเรียบ หนึ่งในสินค้าที่มันสามารถขนได้คือรถถังเอ็ม1 เอบรามส์ขนาด 70 ตัน  

มันสามารถจุได้สูงสุด 77,500 กิโลกรัม และน้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุดคือ 265,350 กิโลกรัม ด้วยสินค้า 72,600 กิโลกรัมและบินที่ความสูง 28,000 ฟุต C-17 นั้นสามารถบินได้โดยไม่เติมเชื้อเพลิงเป็นระยะทาง 4,400 กิโลเมตรสำหรับ 71 ลำแรก และ 5,200 กิโลเมตรสำหรับรุ่นต่อๆ มาซึ่งมีส่วนปีกที่ใช้เป็นถังเชื้อเพลิง มันถูกเรียกว่า**C-17 อีอาร์**โดยโบอิง C-17 มีความเร็วร่อนอยู่ที่ประมาณ 0.76 มัค C-17 นั้นถูกออกแบบมาเพื่อลำเลียงทหารพลร่มพร้อมอุปกรณ์ได้ 102 นาย 

C-17 ถูกออกแบบมาเพื่อให้ปฏิบัติการได้บนทางวิ่งที่สั้นเพียง 1,064 เมตรและกว้างเพียง 27 เมตร นอกจากนี้แล้ว C-17 สามารถทำงานของมันได้บนทางวิ่งที่ไม่สมบูรณ์

### ปีก
การออกแบบปีกของเครื่องบินนับว่าเป็นงานที่มีความสำคัญ เพื่อให้ได้ตรงตามความต้องการของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ซึ่งกำหนดให้ บริษัทแมคดอนเนลล ดักลาส ได้คิดค้นรูปแบบปีกต่างๆ เพื่อให้ปีกมีความแข็งแรงและมีแรงต้านน้อยที่สุด กองทัพอากาศสหรัฐฯกำหนดความกว้างไว้มากที่สุดเพียง 50 เมตร เพราะด้วยเหตุผลในเรื่องพื้นที่การจอดและการเคลื่อนที่บนพื้นในสนามบินบางแห่งที่อยู่ห่างไกล และกำหนดหลุมจอดของเครื่อง C-17 ไว้ที่ขนาด 90×122 เมตร สุดท้ายความยาวของปีกที่กางออกอยู่ที่ 50.3 เมตร โดยมีการเพิ่มปีกต่อจากปลายปีกงอขึ้นข้างบน ซึ่งรูปแบบปีกแบบนี้มีผลดีต่อเครื่องยนต์ในการลดความสินเปลืองในการเผาไหม้ได้ 2% เนื่องจากประสิทธิภาพในการบินในแนวระดับดีขึ้น แรงต้านลดลงขณะทำการเดินทาง 3% เมื่อเปรียบเทียบกับปีกที่ไม่มีปีกต่อจากปลายปีกงอขึ้นข้างบน ส่วนแพนหางได้สร้างเป็นรูปตัวที สูง 16.38 เมตร ลู่ไปข้างหลัง 41 อาศา และส่วนบนของแพนหางดิ่งติดแพนหางระดับ กางปีก 19.8 เมตร สร้างจากวัสดุผสมน้ำหนักเบา ซึ่งแพนหางรูปตัวทีขนาดใหญ่ช่วยทำให้เครื่องบินมีเสถียรภาพในการบินในระดับต่ำดีขึ้น ก่อนลงมือสร้างจริง แมคดอนเนลล์ ดักลาส ได้ทำการทดสอบแผนงานและรูปแบบต่างๆ กับเครื่องบินต้นแบบ วายซี-15ซึ่งมีขนาดครึ่งหนึ่งของเครื่อง C-17

### ระบบควบคุม
#### ห้องนักบิน
ห้องนักบิน|thumb|200px|right
ห้องนักบินของเครื่องบินลำเลียง C-17 มีการออกแบบและพัฒนาระบบอวิโอนิกส์ต่างๆ ขึ้นมาติดตั้งใช้งานโดยมีวัตถุประสงค์ที่จะลดภาระงานของนักบินและลดเจ้าหน้าที่ประจำเครื่องให้น้อยลง โดย C-17 มีเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานเพียง 3 คนเท่านั้น คือ นักบิน นักบินผู้ช่วย และ เจ้าหน้าที่ขนส่งทางอากาศ ซึ่งเครื่องบินลำเลียงโดยทั่วไปจะใช้เจ้าหน้าที่ 6-8 คน
ระบบควบคุมการบินต่างๆของ C-17 คันบังคับเหมือนกับติดตั้งกับเครื่องบินรบไอพ่นซึ่งแตกต่างจากเครื่องบินลำเลียงทั่วไป และคันบังคับยังติดตั้งสวิทช์ควบคุมการทำงานของระบบต่างๆ มากมายประกอบด้วย สวิทช์ปรับเสถียรภาพของเครื่องบิน ไมโครโฟน สวิทช์เลือกโหมดการทำงานของระบบควบคุมการบินด้วยไฟฟ้า สวิทช์ระบบเติมเชื้อเพลิงในอากาศ/นักบินกล และ สวิทช์ระบบทิ้งสัมภาระในอากาศ ตรงหน้านักบินทั้งสองคนติดตั้งจอ HUD สามารถพับได้เมื่อไม่ใช้งาน จอ HUD เป็นเครื่องวัดประกอบการบินมูลฐานของ C-17 มีโหมดสำหรับตัดภาพฉากหลังออกไปเมื่อต้องปฏิบัติภารกิจในงานหนัก

#### ระบบควบคุมการบินดิจิทัล
C-17 มีการติดตั้งระบบควบคุมการบินดิจิทัล fly-by-wire ที่ทันสมัย เป็นระบบดิจิทัลควบคุมการทำงาน 4 แกน และเป็นเครื่องบินขนาดใหญ่แบบแรกที่สร้างขึ้นในสหรัฐฯที่ได้ใช้ระบบนี้ ระบบควบคุมการบินจะทำหน้าที่ควบคุมการทำงานของ
* หางเสือขึ้น-ลง (elevator) 
* หางเสือเลี้ยว (rudder)
* ปีกเล็กเอียง (ailerons)
* แฟลบ (flap)
* แพนอากาศ (slat)
* แผ่นรบกวนกระแสอากาศ (spoiler)
* แพนหางระดับ (horizontal stabiliser)

#### ระบบคอมพิวเตอร์
C-17 ได้รับการติดตั้งระบบคอมพิวเตอร์จำนวน 3 ระบบ คอมพิวเตอร์ 1 ใน 3 ระบบ สามารถทำงานสนับสนุนในการทำงานของระบบต่างๆได้อย่างสมบูรณ์ และนอกจากนี้ยังมีคอมพิวเตอร์ระบบหลักอีก 4 ระบบ
* การแสดงภารกิจ
* การแจ้งเตือนและบอกเหตุ
* การบริหารการสื่อสารทางวิทยุรวมการ
* การควบคุมการบิน
คอมพิวเตอร์หลักจะใช้ในการสนับสนุนการทำงานของ digital line replacable unit จำนวน 56 ชุด ซึ่งได้รับการออกแบบมาสำหรับการถ่ายทอดสัญญาน การประมวลผล และ ส่งข้อมูลผ่านไปยัง เอ็มไอแอล-เอสทีดี-1553 บัส และ เออาร์ไอเอ็นซี 429 เพื่อทำหน้าที่ควบคุมเครื่องบินและแจ้งข้อมูลต่างๆให้กับน้กบิน

#### ระบบป้องกันอันตรายจากศัตรู
C-17 มีระบบป้องกันภัยทั้งจากปืนต่อสู้อากาศยานและอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ C-17 ออกแบบให้มีความอยู่รอดเมื่อถูกยิงจากกระสุนปืนเจาะเกราะขนาด 12.7 มม. และเมื่อระบบควบคุมการบินดิจิทัลได้รับความเสียหายไม่สามารถใช้งานได้ทั้ง 4 ระบบ ยังมีระบบไฮดรอลิกส์สำรอง ซึ่งนักบินสามารถทำการบินต่อไปได้ ระบบป้องกันตนเองได้แก่
* ระบบแจ้งเตือนทิศทางเข้ามาของอาวุธนำวิถีข้าศึก
* เครื่องรบกวนสัญญานอินฟราเรต
* เครื่องปล่อยแชฟฟ์และแฟร์

### เครื่องยนต์
เครื่องยนต์ แพรทแอนด์วิทนีย์ F-117PW-100|thumb|250px|right
C-17 ได้รับการติดตั้งเครื่องยนต์เทอร์โบแฟน แพทรแอนด์วิทนีย์ F-117PW-100 ขนาดแรงขับเครื่องละ 181.0 กิโลนิวตัน เป็นแหล่งกำเนิดพลังงานขับเคลื่อนติดอยู่ใต้ปีกข้างละ 2 เครื่อง ก่อนทำการติดตั้ง บริษัท แมคดอนเนลล์ ดักลาส ได้ทำการศึกษาผลดีผลเสียของติดตั้งเครื่องยนต์ในตำแหน่งอื่นๆ เช่น บริเวณตำแหน่งบนปีก ซึ่งทำให้เครื่องบินใช้ระยะในการวิ่งขึ้นและร่อนลงสั้น แต่จะทำให้เกิดแรงต้านมากขึ้นและประสิทธิภาพในการบินในแนวระดับต่ำลง

เครื่องยนต์แต่ละเครื่องจะมี fan reverser หรือ กรีบใบพัดผันกลับ ที่ด้านหน้าและ core reverser ติดตั้งที่ด้านหลังเครื่องยนต์ ทำงานด้วยระบบไฮดรอลิกส์ ทั้ง fan reverser และ core reverser จะทำให้แรงขับจากเครื่องยนต์กระทำในทิศทางตรงกันข้ามกับทิศทางปกติของแรงขับ โดยนักบินจะใช้ในขณะลงสนาม ซึ่งทำให้เครื่องบินสามารถลดความเร็วได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเครื่องบินC-17 ได้รับการพัฒนาให้สามารถทำการผันกลับแรงขับได้ทั้งขณะอยู่ที่พื้นหรือในอากาศ โดยแรงขับจากเครื่องยนต์จะขึ้นข้างบน 37 องศา ไม่ลงข้างล่างหรือออกด้านข้าง ทำให้ลดอันตรายที่จะเกิดจากก๊าชร้อนที่ปล่อยจากเครื่องยนต์ไปกระทบกับวัสดุหรือวัสถุที่อยู่บนพื้น ขณะอยู่บนพื้นดิน C-17 สามารถถอยวิ่งขึ้นเนิน 2 องศาได้ หรือ เลี้ยวกลับลำ 180 องศาได้ในตัวพร้อมรถถัง เอ็ม-1 บรรทุกอยู่ 1 คัน 

สมรรถนะของเครื่องบิน C-17 มีความเร็วเดินทางปกติ 0.77 มัคที่ ความสูง 28,000 ฟุต ความเร็วสูงสุดที่ความสูงระดับต่ำ 648 กิโลเมตร/ชั่วโมง ความเร็วในการลงสนามเมื่อบรรทุกน้ำหนักสูงสุด 213 กิโลเมตร/ชั่วโมง ระยะทางในการลงสนามเมื่อบรรทุกสัมภาระหนัก 75,750 กิโลกรัม และ เครื่องยนต์ผันกลับแรงขับ 915 เมตร พิสัยบินเมื่อบรรทุกสัมภาระหนัก 75,750 กิโลกรัม 4,445 กิโลเมตร C-17 สามารถปฏิบัติได้ในทางวิ่งทั้งที่ลาดยางและทางวิ่งไม่ราดผิว

## แบบต่างๆ
* **C-17เอ** เป็นแบบแรกสำหรับกองทัพ
* **C-17เอ "อีอาร์"** เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการของรุ้นเอที่มีการเพิ่มส่วนกลางของถังเชื้อเพลิงภายในปีก  การพัฒนานี้เริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2544
* **C-17บี** เป็นรุ่นยุทธวิธีที่เสนอให้กับกองทัพ การออกแบบมีแฟลบพิเศษ ล้อเพิ่มบนลำตัว เครื่องยนต์ที่ทรงพลังกว่า และระบบอื่นๆ ที่ทำให้ขึ้น-ลงในระยะสั้นได้ โบอิงได้เสนอC-17บีให้กับกองทัพสหรัฐในปีพ.ศ. 2550 ไว้สำหรับบรรทุกอาวุธและยุทธโธปกรณ์ในอนาคต

## อุบัติเหตุ
* ในวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2541 C-17 (หมายเลข 96-0006) ของกองทัพอากาศสหรัฐได้รับความเสียหายในอุปกรณ์ลงจอดเมื่อทำการบินลงที่ไอซ์แลนด์ บนทางวิ่งยาว 3,800 ฟุตเพื่อขนส่งวาฬ เครื่องบินได้รับความเสียหายมูลค่า 1 ล้านดอลลาร์ หลังจากได้รับการซ่อมแซมชั่วคราว มันก็ถูกขนไปซ่อมในไอซ์แลนด์

* ในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2546 C-17 (หมายเลข 98-0057) ของกองทัพอากาศสหรัฐถูกยิงโดยขีปนาวุธพื้นสู่อากาศหลังจากบินออกจากแบกแดดประเทศอิรัก เครื่องยนต์เครื่องหนึ่งเสียหาย แต่เครื่องบินก็ร่อนลงได้อย่างปลอดภัย หลังจากที่ได้รับการซ่อมแซมมันก็กลับเข้าสู่ประจำการ

* ในวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2548 C-17 (หมายเลข 01-0196) ของกองทัพอากาศสหรัฐได้วิ่งออกนอกทางที่ฐานทัพอากาศบาแกรมในอัฟกานิสถานในขณะที่พยายามจะลงจอด ส่วนจมูกและล้อนั้นได้รับความเสียหาย มันเป็นเหตุการณ์ที่C-17 ได้รับความเสียหายมากที่สุด ทีมซ่อมแซมของโบอิงใช้เวลาสองเดือนในการซ่อมแซมให้เครื่องบินกลับมาบินได้อีก มันใช้เวลา 5 วันในการบินกลับสหรัฐโดยมีนักบินทดสอบเป็นผู้ควบคุม เพราะว่าผลจากการซ่อมแซมชั่วคราวนั้นทำให้มันมีขีดจำกัด การซ่อมแซมสิ้นสุดในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 และมันก็กลับเข้าประจำการอีกครั้ง  

* ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2552 C-17 (หมายเลข96-0002) ของกองทัพอากาศสหรัฐได้ร่อนลงโดยไม่ใช้ล้อที่ฐานทัพอากาศบาแกรม เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2552 เครื่องบินได้บินออกจากบาแกรมและไปถึงโนว่า สโกเทียพร้อมกับหยุดพักเป็นระยะ มันถูกจำกัดให้บินไม่เกิน 10,000 ฟุต โดยมีความเร็วไม่เกิน 250 น็อต คาดว่าจะเข้าประจำการอีกครั้งเมื่อซ่อมแซมสมบูรณ์

## รายละเอียด C-17
ข้อมูลจำเพาะ
* **ลูกเรือ** 3 นาย นักบิน 2 นาย พลลำเลียง 1 นาย
* **ความจุ** 
** ทหาร 102 นาย สำหรับที่นั่งตรงกลาง *หรือ*
** ทหาร 134 นาย สำหรับที่นั่งแบบนอน *หรือ*
** ผู้บาดเจ็บบนเปล 36 คนและผู้บาดเจ็บที่ยืนได้ 54 คน *หรือ*
** สินค้าอย่าง รถถังเอ็ม1 เอบรามส์
* **น้ำหนักบรรทุก** 77,519 กิโลกรัม
* **ความยาว** 53 เมตร
* **ระยะระหว่างปลายปีกทั้งสอง** 51.75 เมตร
* **ความสูง** 16.8 เมตร
* **พื้นที่ปีก** 353 ตารางเมตร
* **น้ำหนักเปล่า** 128,100 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด** 265,350 กิโลกรัม
* **ขุมกำลัง** เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแพนทท์ แอนด์ วิทนีย์ P117-PW-100 สี่เครื่องยนต์ ให้กำลังเครื่องละ 40,440 ปอนด์  
* **ความจุเชื้อเพลิง** 35,546 แกลลอน
* **พิสัย** 4,482 กิโลเมตร
* **เพดานบินทำการ** 45,000 ฟุต
* **น้ำหนักบรรทุกสูงสุดบนปีก** 750 กิโลกรัมต่อตารางเมตร
* **อัตราแรงขับต่อน้ำหนัก** 0.277

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องบินโบอิง
หมวดหมู่:เครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส
หมวดหมู่:อากาศยานขนส่งทางการทหาร