การโจมตีทางอากาศที่ญี่ปุ่น

การโจมตีทางอากาศโดยกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรที่ญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สองสร้างความเสียหายอย่างกว้างขวางต่อเมืองต่าง ๆ ของประเทศ และคร่าชีวิตผู้คนไประหว่าง 241,000 ถึง 900,000 คน ช่วงปีแรกของสงครามแปซิฟิก การโจมตีเหล่านี้ถูกจำกัดอยู่ที่การตีโฉบฉวยดูลิตเติลในเดือนเมษายน ค.ศ. 1942 และการโจมตีขนาดเล็กบนที่มั่นทางทหารบนหมู่เกาะคูริลจากกลาง ค.ศ. 1943 การโจมตีด้วยการทิ้งระเบิดเชิงกลยุทธ์เริ่มต้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 และต่อเนื่องไปจนถึงการสิ้นสุดสงครามในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 กองทัพเรือฝ่ายสัมพันธมิตรและหน่วยกองบินเชิงยุทธวิธีที่เน้นภาคพื้นดินเป็นหลักยังโจมตีประเทศญี่ปุ่นระหว่าง ค.ศ. 1945

การทัพทางอากาศของกองทัพสหรัฐต่อประเทศญี่ปุ่นอย่างเอาจริงเอาจังเริ่มต้นในกลาง ค.ศ. 1944 และรุนแรงขึ้นในช่วงหลายเดือนสุดท้ายของสงคราม ขณะที่แผนในการโจมตีประเทศญี่ปุ่นมีการเตรียมการไว้ก่อนสงครามแปซิฟิกจะเกิดขึ้น แต่จะไม่สามารถปฏิบัติตามแผนได้หากเครื่องบินทิ้งระเบิด บี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส ยังไม่พร้อมในการออกรบ ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 จนถึง เดือนมกราคม ค.ศ. 1945 เครื่องบินทิ้งระเบิด บี-29 จอดพักอยู่ที่ประเทศอินเดีย ตลอดจนประเทศจีนเตรียมออกปฏิบัติการการโจมตีเป้าหมายทางตะวันตกของประเทศญี่ปุ่นติดต่อกัน 9 ครั้ง แต่ความพยายามนี้ไม่เกิดผล การทัพด้วยการทิ้งระเบิดเชิงกลยุทธ์ได้แผ่ขยายไปทั่วตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1944 เมื่อฐานทัพในหมู่เกาะมาเรียนาว่างพร้อมใช้อันเป็นผลจากการทัพหมู่เกาะมาเรียนา โดยแต่เดิม การโจมตีเหล่านี้พยายามมุ่งเน้นเป้าหมายไปที่สิ่งปลูกสร้างอุตสาหกรรมโดยการใช้ยุทธวิธีทิ้งการระเบิดจากระดับความสูงต่ำตอนกลางวัน "อย่างแม่นยำ" ซึ่งส่วนใหญ่แล้วไม่เกิดผล ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 เครื่องบินทิ้งระเบิดเปลี่ยนยุทธวิธีเป็นการทิ้งระเบิดเพลิงจากระดับความสูงต่ำตอนกลางคืนลงใส่พื้นที่เมือง ยุทธวิธีใหม่นี้สร้างความเสียหายเป็นวงกว้างต่อพื้นที่เมือง นอกจากนี้ เครื่องบินรบจากเรือบรรทุกเครื่องบินของฝ่ายสัมพันธมิตร และหมู่เกาะรีวกีว ยังจู่โจมเป้าหมายในประเทศญี่ปุ่นอย่างต่อเนื่องในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1945 เพื่อเป็นการเตรียมพร้อมล่วงหน้าสำหรับแผนการบุกประเทศญี่ปุ่นที่มีกำหนดการโจมตีในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 ในช่วงต้นเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 เมืองในฮิโรชิมะและนางาซากิ ถูกโจมตีและส่วนใหญ่ถูกพังทลายโดยระเบิดปรมาณู

กองทัพของประเทศญี่ปุ่นและการป้องกันพลเรือนไม่สามารถหยุดยั้งการโจมตีของฝ่ายสัมพันธมิตรได้ จำนวนของเครื่องบินขับไล่และปืนต่อต้านทางอากาศที่ติดตั้งไว้บนหมู่เกาะนั้นไม่เพียงพอ และเครื่องบินรบและปืนส่วนใหญ่ประสบปัญหาในการตอบโต้กลับ บี-29 ที่ทำการบินในระดับความสูง การขาดแคลนน้ำมัน การฝึกหัดของนักบินที่ไม่เพียงพอ และการขาดการประสานงานกันระหว่างหน่วยจำกัดประสิทธิภาพของกองบินเครื่องบินรบ แม้เมืองต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่นนั้นอ่อนแอต่อการโจมตีด้วยระเบิดเพลิง บริการดับเพลิงขาดการฝึกฝนและเครื่องมือ นอกจากนี้ ยังมีที่หลบภัยทางอากาศน้อยแห่งสำหรับพลเรือน ท้ายที่สุด บี-29 สร้างความเสียหายร้ายแรงต่อพื้นที่เมืองและความสูญเสียของประชาชนในเมืองเล็กน้อย

การทัพด้วยการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรเป็นหนึ่งในปัจจัยหลักที่สร้างอิทธิพลต่อการตัดสินใจที่จะยอมจำนนในกลางเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 อย่างไรก็ตาม มีการโต้เถียงอย่างยาวนานเกี่ยวกับศีลธรรมในการโจมตีเมืองในประเทศญี่ปุ่น รวมถึงการใช้อาวุธปรมาณูที่เป็นที่ถกเถียงมากที่สุด มีการคาดการณ์จำนวนยอดผู้เสียชีวิตทั้งหมดจากหลายแหล่งไม่เหมือนกัน แต่จะอยู่ในพิสัยระหว่าง 241,000 ถึง 900,000 ราย นอกจากความสูญเสียที่เกิดขึ้นเป็นส่วนใหญ่ต่อชีวิตของพลเรือน การโจมตีสร้างความตกต่ำครั้งใหญ่ต่อการผลิตภาคอุตสาหกรรม

## อ้างอิง

### รายการอ้างอิง

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## หนังสืออ่านเพิ่ม

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Japanairraids.org 


หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์การทหารของญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:สงครามแปซิฟิก
หมวดหมู่:การทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:การโจมตีทางอากาศในทวีปเอเชีย