โกเดอฟรอยแห่งบูยง

**โกเดอฟรอยแห่งบูยง** (; ; ; ;  ค.ศ. 1060 – 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1100) ทรงเป็นผู้นำคนสำคัญในสงครามครูเสดครั้งที่หนึ่ง และเจ้าปกครองพระองค์แรกแห่งราชอาณาจักรเยรูซาเลมใน ค.ศ. 1099 ถึง 1100 แม้ว่าในตอนแรกพระองค์จะไม่ทรงเต็มใจรับตำแหน่งกษัตริย์ แต่ก็ทรงยินยอมปกครองในฐานะเจ้าชาย (*princeps*) และมีพระอิสริยยศเป็น  *Advocatus Sancti Sepulchri* หรือผู้พิทักษ์พระคูหาศักดิ์สิทธิ์

โกเดอฟรอยเป็นบุตรชายคนที่สองของยูสติสที่ 2 เคานต์แห่งบูโลญตรงพื้นที่ฝรั่งเศสในปัจจุบัน เขาได้รับมรดกจากครอบครัวของแม่ใน ค.ศ. 1076 เมื่อเขาขึ้นครองตำแหน่งลอร์ดแห่งบูยง ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศเบลเยียม ใน ค.ศ. 1087 จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 4 ก็รับรองเขาเป็นดยุกแห่งลอแรนตอนล่างเป็นรางวัลจากการสนับสนุนในช่วงการกบฏแซกซันครั้งใหญ่

โกเดอฟรอยเข้าร่วมครูเสดครั้งที่หนึ่งร่วมกับพี่/น้องชายอย่างยูสติสที่ 3 และโบดวงแห่งบูโลญใน ค.ศ. 1096 เขามีส่วนในการสู้รบที่ไนเซีย, Dorylaeum และแอนทิออก ก่อนมีบทบาทสำคัญในช่วงตีเมืองเยรูซาเลมได้ใน ค.ศ. 1099 เมื่อแรมงที่ 4 เคานต์แห่งตูลูซปฏิเสธข้อเสนอที่จะเป็นผู้ปกครองอาณาจักรใหม่ โกเดอฟรอยจึงรับบทบาทและรักษาอาณาจักรของเขาไว้ได้โดยการเอาชนะรัฐเคาะลีฟะฮ์ฟาฏิมียะฮ์ที่อัชเกล็อนในเดือนต่อมา ทำให้ครูเสดครั้งแรกสิ้นสุดลง เขาเสียชีวิตในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1100 และโบดวงขึ้นปกครองต่อในฐานะพระมหากษัตริย์เยรูซาเลม

## ชีวิตช่วงต้น
โกเดอฟรอยแห่งบูยงเกิดประมาณ ค.ศ. 1060 อาจในบริเวณบูโลญ-ซูร์-แมร์ แม้ว่าผู้บันทึกเหตุการณ์คนหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อ้างที่เกิดใน Baisy เมืองที่ปัจจุบันอยู่ในวอลลูนบราบันต์ ประเทศเบลเยียม เขาเป็นบุตรชายคนที่สอง ของยูสติสที่ 2 เคานต์แห่งบูโลญ บุคคลสำคัญทางการเมืองในยุคนั้น และพระสหายของวิลเลียมผู้พิชิต ยูสติสได้รับรางวัลที่ดินอันกว้างขวางในอังกฤษหลังยุทธการที่เฮสติงส์ ทำให้เขาเป็นหนึ่งในเจ้าของที่ดินที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศ อีดาแห่งลอแรน มารดาของโกเดอฟรอย เป็นบุตรีของดยุกโกเดอฟรอยที่ 3 แห่งลอแรนตอนล่าง และเป็นพี่/น้องสาวของดยุกโกเดอฟรอยคนหลังค่อม

โกเดอฟรอยน่าจะเริ่มการฝึกทหารก่อนอายุ 10 ขวบ โดยเรียนรู้การขี่ม้า การใช้ดาบ โล่ หอก และหน้าไม้ขณะขี่ม้า อีดา มารดาของเขา เป็นสตรีที่มีการศึกษาซึ่งมีอิทธิพลต่อการเลี้ยงดูบรรดาบุตรชายของเธออย่างมาก เมื่อโกเดอฟรอยคนหลังค่อม ลุงของเขา เสียชีวิตในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1076 โดยไม่มีทายาท เขาจึงแต่งตั้งหลานชายเป็นทายาท คาดว่าโกเดอฟรอยผู้เยาว์น่าจะมีความผูกพันกับลุงของเขามาก่อน และบันทึกร่วมสมัยของแซงต์อูแบร์ () เสนอแนะว่าเขาเข้าร่วมพิธีศพของลุงที่แวร์เดิง ลัมแบร์ตแห่งแฮร์ชเฟล็ดบันทึกว่าในเวลานี้ โกเดอฟรอยเป็น "ชายหนุ่มผู้ตื่นตัวและกระตือรือร้นในการปฏิบัติการทางทหารอย่างมาก"

ไฮน์ริชที่ 4 จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในอนาคต ทรงปรารถนาที่จะเสริมสร้างฐานะของตนให้มั่นคง จึงแต่งตั้งคอนราด พระโอรสสองพรรษา เป็นดยุกแห่งลอแรนตอนล่าง โกเดอฟรอยได้รับตำแหน่งมาร์คกราฟแห่งแอนต์เวิร์ปที่คนก่อนหน้าได้รับ และการแต่งตั้งตำแหน่งนี้ให้เขาแสดงว่าจักรพรรดิทรงระลึกถึงเขาไว้ในอนาคต โกเดอฟรอยสนับสนุนไฮน์ริชแม้ในช่วงที่เขาฝ่าฟันกับสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7 ในช่วงข้อโต้แย้งการสถาปนา โกเดอฟรอยต่อสู้เคียงข้างไฮน์ริชและกองกำลังของพระองค์ในการต่อต้านรูด็อล์ฟแห่งสเวเบีย และในอิตาลีเมื่อไฮน์ริชยึดครองโรมได้

## ครูเสดครั้งที่หนึ่ง

## ราชอาณาจักรเยรูซาเลม

เมื่อนครนี้กลับคืนสู่การปกครองของคริสเตียน จำเป็นต้องมีการจัดตั้งรัฐบาลรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งขึ้น เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1099 มีการประชุมสภาที่โบสถ์พระคูหาศักดิ์สิทธิ์ และหลังแรมงแห่งตูลูซไม่สวมมงกุฏ โกเดอฟรอยจึงยอมเป็นผู้นำ กระนั้น เขาใช้ตำแหน่งผู้อุทิศแห่งพระคูหาศักดิ์สิทธิ์แทนกษัตริย์ โดยอ้างว่าปฏิเสธที่จะ "สวมมงกุฎทองคำในขณะที่พระผู้ช่วยให้รอดของเขาเคยสวมมงกุฎหนาม" ทั้งความหมายและการใช้ชื่อตำแหน่งยังคงเป็นข้อถกเกียง ผู้บันทึกเหตุการณ์ต้นฉบับบางคนใช้ศัพท์ที่กำกวมกว่าว่า *princeps* หรือตำแหน่งก่อนหน้าว่าดยุก นักบันทึกเหตุการณ์รุ่นหลังที่ไม่ได้เข้าร่วมสงครามครูเสดครั้งที่ 1 แนะนำว่าเขาได้รับตำแหน่ง *rex* ซึ่งแปลว่า "กษัตริย์"

ในช่วงที่ปกครองสั้น ๆ โกเดอฟรอยต้องปกป้องอาณาจักรใหม่จากรัฐเคาะลีฟะฮ์ฟาฏิมียะฮ์แห่งอียิปต์ ผู้พ่ายแพ้ในยุทธการที่อัชเกลอนในเดือนสิงหาคม เขายังต้องเผชิญการต่อต้านจากดาโกแบร์ตแห่งปิซา อัครบิดรละตินแห่งเยรูซาเลมผู้เป็นพันธมิตรกับ Tancred แม้ว่าฝ่ายละตินเกือบเขายึดอัชเกลอนได้ ความพยายามในการพยายามขัดขวางแรมงแห่ง St. Gilles จากการรักษาเมืองของโกเดอฟรอย ทำให้เมืองนั้นยังอยู่ในมือของฝ่ายมุสลิมที่ถูกกำหนดให้เป็นเสี้ยนหนามในอาณาจักรใหม่เป็นเวลาหลายปีที่จะมาถึง

ใน ค.ศ. 1100 โกเดอฟรอยไม่สามารถขยายดินแดนผ่ารการพิชิตโดยตรงได้ กระนั้น ชัยชนะอันน่าประทับใจของเขาใน ค.ศ. 1099 และการรบครั้งต่อมาใน ค.ศ. 1100 หมายความว่าเขาสามารถบังคับให้เมืองเอเคอร์ อัชเกลอน อัรซูฟ จัฟฟา และ Caesarea กลายเป็นเมืองขึ้น ขณะเดียวกัน การต่อสู้กับดาโกแบร์ตยังคงดำเนินต่อไป แม้ว่าจะสืบหาสาเหตุของความขัดแย้งได้ยาก ดาโกแบร์ตอาจคาดการณ์ไว้ว่าจะเปลี่ยนเยรูซาเลมให้เป็นอาณาจักรศักดินาของพระสันตะปาปา แต่เจตนารมณ์ที่แท้จริงของเขายังไม่ชัดเจน หลักฐานส่วนใหญ่มาจากวิลเลียมแห่งไทร์ ซึ่งบันทึกเหตุการณ์เหล่านี้เป็นเรื่องลำบาก มีเพียงวิลเลียมเท่านั้นที่บอกเราว่าดาโกแบร์ตบังคับให้โกเดอฟรอยยอมยกเยรูซาเลมและจัฟฟา ขณะที่นักเขียนคนอื่น ๆ เช่น อัลเบิร์ตแห่งอาเคินและราล์ฟแห่งก็อง ระบุว่าทั้งดาโกแบร์ตและ Tancred พันธมิตรของเขา ได้สาบานต่อโกเดอฟรอยว่าจะยอมรับเพียงพี่น้องหรือญาติสายเลือดคนใดคนหนึ่งของเขาเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง ไม่ว่าแผนการของดาโกแบร์ตจะเป็นอย่างไร แผนการเหล่านั้นก็ย่อมล้มเหลว เนื่องจากอยู่ในไฮฟาในช่วงเวลาที่โกเดอฟรอยเสียชีวิต เขาไม่สามารถหยุดยั้งผู้สนับสนุนของโกเดอฟรอยซึ่งนำโดยวอร์เนอร์แห่งเกรซไม่ให้ยึดเยรูซาเลมและเรียกร้องให้โบดวง น้องชายของโกเดอฟรอย สืบทอดอำนาจได้ ต่อมาดาโกแบร์ตถูกบังคับให้สถาปนาโบดวงเป็นกษัตริย์ละตินพระองค์แรกแห่งเยรูซาเลมในวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1100

## เสียชีวิต

อิบน์ อัลเกาะลานิซี ผู้บันทึกเหตุการณ์ชาวอาหรับ รายงานว่า "ในปีนี้ [ค.ศ. 1099] โกเดอฟรอย เจ้าแห่งเยรูซาเลม ปรากฏกายต่อหน้าท่าเรือเสริมป้อมปราการแห่งอักกา [เอเคอร์] และได้ทำการโจมตี แต่ถูกธนูยิงเข้าใส่จนตาย" แม้ว่าข้อกล่าวอ้างนี้จะถูกกล่าวซ้ำในแหล่งข้อมูลอื่น ๆ ของชาวมุสลิม แต่ไม่ได้ปรากฏในบันทึกเหตุการณ์ของคริสเตียน อัลแบร์แห่งแอ็กซ์และเอคเคอฮาร์ดแห่งเอาราเสนอแนะว่าโกเดอฟรอยล้มป่วยขณะเยือน Caesarea ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1100 และเสียชีวิตในเยรูซาเลมในวันที่ 18 กรกฎาคม

ความเป็นไปได้ที่ว่าเขาถูกวางยาพิษนั้นมีน้อยมาก และเป็นไปได้มากกว่าว่าเขาเสียชีวิตจากโรคที่คล้ายกับโรคไทฟอยด์ โกเดอฟรอยไม่เคยแต่งงาน

## สิ่งสืบทอด

## ตารางพงศาวลี

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## ข้อมูล

* 
* 
* 
* 
* 
*  (abridged version: *The First Crusade*, Cambridge (1980), )
* 
* Murray, Alan V., "The Army of Godfrey of Bouillon, 1096–1099: Structure and Dynamics of a Contingent on the First Crusade" (PDF), *[[Revue belge de philologie et d'histoire]]* 70 (2), 1992
*
*Barker, Ernest (1911). "". In Chisholm, Hugh (ed.). *Encyclopædia Britannica*. **12.** (11th ed.). Cambridge University Press. pp.&nbsp;172–173.
* Bréhier, Louis René (1909). "". In *Catholic Encyclopedia*. **6**. New York: Robert Appleton Company.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## อ่านเพิ่ม
### ข้อมูลปฐมภูมิ
* Albert of Aachen (fl. 1100), *Historia Ierosolimitana, History of the Journey to Jerusalem*, ed. and tr. Susan B. Edgington. Oxford: Oxford Medieval Texts, 2007. The principal source for Godfrey's march to Jerusalem.
* *[[Gesta Francorum]]*, ed. and tr. Rosalind Hill, *Gesta Francorum et aliorum Hierosolimitanorum*. Oxford, 1967.
* Ralph of Caen, *[[Gesta Tancredi]]*, ed. Bernard S. Bachrach and David S. Bachrach, *The Gesta Tancredi of Ralph of Caen: A History of the Normans on the First Crusade*. Ashgate Publishing, 2005.
* Fulcher of Chartres, Chronicle, ed. Harold S. Fink and tr. Francis Rita Ryan, *Fulcher of Chartres, A History of the Expedition to Jerusalem, 1095–1127*. Knoxville: Univ. of Tennessy Press, 1969.
* Raymond of Aguilers, *[[Historia Francorum qui ceperunt Iherusalem]]*, tr. John Hugh Hill and Laurita L. Hill. Philadelphia: American Philosophical Society, 1968.
* Ekkehard of Aura (d. 1126), tr. W. Pflüger, *Die Chronik des Ekkehard von Aura*. Leipzig, 1893.
* William of Tyre (d. 1186), *Historia*, ed. R. B. C. Huygens, *Willemi Tyrensis Archiepiscopi Chronicon*. Corpus Christianorum Continuatio Medievalis 38. Turnholt: Brepols, 1986; tr. E. A. Babcock and A. C. Krey, *William of Tyre, A History of Deeds Done Beyond the Sea*. Columbia University Press, 1943.
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1060
หมวดหมู่:ขุนนางฝรั่งเศส
หมวดหมู่:บุคคลในสงครามครูเสดครั้งที่ 1
หมวดหมู่:บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 11
หมวดหมู่:นักการทหารชาวฝรั่งเศส
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์เยรูซาเลม
หมวดหมู่:ตระกูลบูลอญ