open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
วัดสีฟัน

**วัดสีฟัน** เป็นโบราณสถานประเภทวัดร้างซึ่งตั้งอยู่ที่ ตำบลสวนพริก อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดสีฟันเป็นวัดโบราณที่สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ซึ่งชื่อของวัดสีฟันได้ปรากฏในพระราชพงศาวดารโดยเฉพาะ *[[พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด)]]* ในตอนที่ ธรรมเถียร อดีตข้าหลวงของ เจ้าฟ้าอภัยทศ พระราชอนุชาของ สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ซึ่งเป็นผู้นำกบฏต่อ สมเด็จพระเพทราชา ได้พ่ายแพ้ต่อการปราบปรามของ ขุนหลวงสรศักดิ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลและหลบหนีมาจนถูกจับที่สวนดอกไม้ของวัดสีฟัน และถูกประหารในที่สุด 

ปัจจุบันวัดสีฟันเหลือเพียงแค่เศษกระเบื้องและเนินดินซึ่งทาง กรมศิลปากร ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานและสั่งห้ามมิให้ชาวบ้านใกล้เคียงใช้ประโยชน์บนพื้นที่ของวัดสีฟันเพราะเป็นเขตโบราณสถาน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
สีฟัน
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ข้าก้าวผ่าน 1 ล้านชีวิตเพื่อพิชิตเกมมรณะ

***ข้าก้าวผ่าน 1 ล้านชีวิตเพื่อพิชิตเกมมรณะ*** () เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยนาโอกิ ยามากาวะ และวาดภาพโดยอากินาริ นาโอะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร *[[Bessatsu Shōnen Magazine]]* นิตยสารมังงะแนว*[[โชเน็ง]]*ของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2559 และได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (*[[ทังโกบง]]*) ถึงเล่มที่ 16 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอมาโฮฟิล์ม ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2563 ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2564

## ตัวละคร
;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

;
:
:

## สื่อ
### มังงะ
*ข้าก้าวผ่าน 1 ล้านชีวิตเพื่อพิชิตเกมมรณะ* เขียนโดย นาโอกิ ยามาคาวะ และวาดภาพประกอบโดยอากินาริ นาโอะ ซีรีส์นี้เริ่มในนิตยสาร *[[Bessatsu Shōnen Magazine]]* ของ Kodansha เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 2016 ซีรีส์นี้เข้าสู่ "การต่อสู้ชี้ขาดครั้งสุดท้าย" ในวันที่ 9 มิถุนายน 2023 Kodansha ได้รวบรวมบทต่างๆ เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2016 ณ วันที่ 9 มีนาคม 2023 เล่มที่สิบหกได้รับการเผยแพร่แล้ว 

ในอเมริกาเหนือ ซีรีส์นี้ได้รับอนุญาตให้เผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษโดย Kodansha USA ซึ่งเผยแพร่ทั้งในรูปแบบดิจิทัล (ตั้งแต่วันที่ 3 กรกฎาคม 2018) และรูปแบบสิ่งพิมพ์ (28 พฤษภาคม 2019)

#### รายการ

### อนิเมะ
ประกาศการดัดแปลงเป็นอนิเมะ ทีวีซีรีส์เมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2020 ผลิตโดย Maho Filmและกำกับโดย Kumiko Habara โดยมี Takao Yoshioka เขียนบท Eri Kojima และ Toshihide Masudate ออกแบบตัวละคร และ Ken Ito แต่งเพลงประกอบ ซีรีส์นี้ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 2 ตุลาคมถึง 18 ธันวาคม 2020 ทาง Tokyo MXและช่องอื่นๆ Kanako Takatsuki แสดงเพลงเปิด "Anti world" ในขณะที่ Liyuu แสดงเพลงปิด "Carpe Diem"  ซีรีส์ดำเนินไป 12 ตอน อนิเมะได้รับอนุญาตจาก Crunchyroll สำหรับการสตรีมนอกเอเชียในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ Medialink ได้ให้ลิขสิทธิ์อนิเมะและสตรีมในช่อง YouTube ของ Ani-One และ iQIYI 
ในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2563 หลังจากออกอากาศตอนจบของซีซันแรกได้ไม่นาน ก็มีการประกาศซีซันที่สองและออกอากาศตั้งแต่วันที่ 10 กรกฎาคมถึง 25 กันยายน พ.ศ. 2564 VTuber Kaede Higuchi แสดงเพลงเปิดของซีซันที่สอง " Baddest " ในขณะที่ Kanako Takatsuki ร้องเพลงปิดของซีซั่นที่สอง "Subversive" 

เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2021 มีการประกาศว่าSentai Filmworksได้รับลิขสิทธิ์โฮมวิดีโอ 

#### รายชื่อตอน
##### ซีซั่น 1

##### ซีซั่น 2

## ดูเพิ่ม
* *[[มายโฮมฮีโร]]* อีกหนึ่งซีรีส์มังงะที่แต่งเรื่องโดยนาโอกิ ยามากาวะ (วาดภาพโดยมาซาชิ อาซากิ)

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์ทางการของมังงะ 
* เว็บไซต์ทางการภาษาอังกฤษของมังงะ  
* เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
* 

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2563
หมวดหมู่:อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวต่างโลก
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:มาโฮฟิล์ม
หมวดหมู่:รักพิมพ์
หมวดหมู่:เมเดียลิงก์
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2563

หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ของโตเกียวเอ็มเอ็กซ์
มาเก๊าของโปรตุเกส

**มาเก๊าของโปรตุเกส** เป็นอาณานิคมโปรตุเกสที่เกิดขึ้นจากการตั้งถิ่นฐานของชาวโปรตุเกสใน ค.ศ. 1557 จนกระทั่งสมัยอาณานิคมสิ้นสุดลง และยกอำนาจอธิปไตยมาเก๊าให้กับสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ค.ศ. 1999 มาเก๊าเป็นดินแดนที่ยุโรปถือครองในจีนดินแดนแรกและสุดท้าย

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
*Cardinal, Paulo (2009). "The Judicial Guarantees of Fundamental Rights in the Macau Legal System". In *One Country, Two Systems, Three Legal Orders - Perspectives of Evolution: Essays on Macau's Autonomy After the Resumption of Sovereignty by China*. Berlin: Springer. .
*Fei, Chengkang (1996). *Macao 400 Years*. Translated by Wang Yintong and Sarah K. Schneewind. Shanghai: Shanghai Academy of Social Sciences.
*Halis, Denis de Castro (2015). "'Post-Colonial' Legal Interpretation in Macau, China: Between European and Chinese Influences". In *East Asia's Renewed Respect for the Rule of Law in the 21st Century*. Leiden: Brill Nijhoff. .
*Hao, Zhidong (2011). *Macao History and Society*. Hong Kong: Hong Kong University Press. .
*Mendes, Carmen Amado (2013). *Portugal, China and the Macau Negotiations, 1986–1999*. Hong Kong: Hong Kong University Press. .

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  
* Official website of the Portuguese Government of Macau (Web archive)  (1999)


หมวดหมู่:มาเก๊า
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของโปรตุเกส
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศจีน
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2100
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2542
กินีของโปรตุเกส

**โปรตุเกสกินี** (; ) ถูกเรียกว่า**จังหวัดโพ้นทะเลกินี** ตั้งแต่ปีค.ศ. 1951 จนถึงค.ศ. 1972 และจากนั้นจึงกลายเป็น**รัฐกินี** ตั้งแต่ปีค.ศ. 1972 จนถึงค.ศ. 1974 เป็นอาณานิคมของโปรตุเกสในทวีปแอฟริกาด้านตะวันตกตั้งแต่ปีค.ศ. 1588 ถึง 10 กันยายน ค.ศ. 1974 เมื่อได้รับเอกราชจากโปรตุเกส จึงกลายเป็นกินี-บิสเซา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศกินี-บิสเซา
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของโปรตุเกส
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2132
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2517
การครองคู่ในสหราชอาณาจักร

**การครองคู่ในสหราชอาณาจักร** () คือสถานภาพการการอยู่กินด้วยกันแบบหนึ่งในสหราชอาณาจักร ระหว่างบุคคลเพศเดียวกันและระหว่างบุคคลต่างเพศ การจดทะเบียนครองคู่มีข้อดีกว่าการจดทะเบียนสมรสตรงที่ไม่ต้องเปลี่ยนไปใช้นามสกุลของอีกฝ่าย

เดิมที พระราชบัญญัติการครองคู่ ค.ศ. 2004 (Civil Partnership Act 2004) กำหนดให้บุคคลผู้สามารถจดทะเบียนสถานภาพนี้เป็นบุคคลเพศเดียวกันเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 รัฐบาลสหราชอาณาจักรและรัฐบาลสกอตแลนด์เริ่มตรวจแก้กฎหมายฉบับนี้ให้ครอบคลุมถึงบุคคลต่างเพศ บุคคลต่างเพศในอังกฤษและเวลส์สามารถจดทะเบียนการครองคู่ได้ตั้งแต่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2019 ไอร์แลนด์เหนือได้ตั้งแต่ 12 มกราคม ค.ศ. 2020 ประเทศสกอตแลนด์ได้ตั้งแต่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2020 

การแก้ไขกฎหมายครั้งดังกล่าวให้การรับรองทางกฎหมายว่าผู้จดทะเบียนตามพระราชบัญญัติการครองคู่ ค.ศ. 2004 มีสิทธิและความรับผิดชอบเสมอเหมือนผู้จดทะเบียนสมรส สามารถมีกรรมสิทธิ์ร่วมเหนือทรัพย์สิน, สิทธิร่วมเช่าทรัพย์สิน, สิทธิด้านภาษีมรดก, สวัสดิการสังคม, เงินบำนาญ, สิทธิรับผลประโยชน์จากประกันภัย, สิทธิปกครองบุตร และด้านอื่นๆ เช่นเดียวกับคู่สมรสปกติทั่วไปทุกประการ

เมื่อพระราชบัญญัติการสมรส ค.ศ. 2013 อนุญาตให้บุคคลเพียงเดียวกันในอังกฤษและเวลส์สามารถจะทะเบียนสมรสตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 กฎหมายการครองคู่ก็ยังคงมีอยู่ นอกจากนี้ยังเปิดโอกาสให้คู่รักสามารถเปลี่ยนสถานภาพการครองคู่เป็นสถานภาพการสมรสได้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิทธิของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:การสมรสเพศเดียวกัน
วัดนก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

**วัดนก** เป็นวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของ วัดมหาธาตุ

วัดนกแห่งนี้สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง โดยวัดนกได้ปรากฏในพระราชพงศาวดารว่าเป็นที่พำนักจำพรรษาของ พระมหาเถรคันฉ่อง หลังจากที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ได้กวาดต้อนครัวมอญลงมาหลังจากประกาศอิสรภาพ ส่วน พระยาเกียรติ พระยาราม โปรดเกล้าฯ ให้ตั้งบ้านเรือนอยู่ใกล้วัดขุนแสน

ในคำอธิบายแผนที่พระนครศรีอยุธยาของพระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) ได้มีการกล่าวถึงวัดนกไว้ว่า ด้านหลังวัดเป็นที่ขาย ขัน ถาด พาน เครื่องทองเหลือง ส่วนหน้าวัดเป็นตลาดสดเช้าเย็น ส่วนในปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดนกเป็นโบราณสถานและได้ทำการขุดแต่งบูรณะปฏิสังขรณ์จนอยู่ในสภาพปัจจุบันโดยโบราณสถานของวัดที่ยังคงหลงเหลืออยู่คือ พระปรางค์ กับ พระวิหาร  ปรางค์ประธาน มีทางเข้าสู่ครรภคูหาทางด้านตะวันออก จัดว่าเป็นปรางค์ในระยะแรกสุดของสมัยอยุธยา ต่อมาภายหลังมีการบูรณะองค์ปรางค์โดยการต่อมุขด้านหน้าองค์ปรางค์ให้ยาวออกมา ฐานของมุขแอ่นโค้งซึ่งน่าจะเป็นการบูรณะในสมัยอยุธยาตอนปลาย

## อ้างอิง

นก
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
พระตำหนักสวนกระต่าย

**พระตำหนักสวนกระต่าย** โบราณสถานประเภทพระตำหนักร้าง ตั้งอยู่ท้ายวัดพระศรีสรรเพชญ์ ในพระราชวังโบราณ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประทับของกรมขุนพรพินิต พระราชโอรสองค์เล็ก เมื่อกรมขุนพรพินิตอุปราชาภิเษกเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล ก็ยังคงประทับอยู่ที่พระตำหนักนี้

ใน *[[พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา]]* ได้ระบุไว้ว่าก่อนที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจะเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2301 สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ขณะดำรงพระอิสริยยศเป็น สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี ซึ่งผนวชอยู่ ณ วัดละมุด ได้ลาผนวชและมาเฝ้าพระราชบิดาในขณะประชวรหนักโดยได้มาประทับที่พระตำหนักแห่งนี้

โบราณสถานที่เหลืออยู่ คือ ซากฐานพระตำหนัก สระระฆังซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของพระตำหนัก ส่วนโรงอาลักษณ์ และ หอหลวง ไม่เหลือหลักฐานให้เห็นแล้ว

## อ้างอิง

หมวดหมู่:พระราชวังโบราณ อยุธยา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
อำเภออัลกุร็อยชียะฮ์

**อัลกุร็อยชียะฮ์** () เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการอัลบัยฎออ์ ประเทศเยเมน ใน ค.ศ. 2003 อำเภอนี้มีประชากร 29,525 คน

## อ้างอิง

อัลกุร็อยชียะฮ์
อำเภออัลมะลาญิม

**อัลมะลาญิม** () เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการอัลบัยฎออ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 29,573 คน

## อ้างอิง

อัลมะลาญิม
วัดนก

**วัดนก** อาจหมายถึง
* **[[วัดนก (กรุงเทพมหานคร)|วัดนก]]** กรุงเทพมหานคร
* **[[วัดนก (จังหวัดชัยนาท)|วัดนก]]** จังหวัดชัยนาท
* **[[วัดนก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)|วัดนก]]** จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* **[[วัดนก (จังหวัดเพชรบุรี)|วัดนก]]** จังหวัดเพชรบุรี
* **[[วัดนก (จังหวัดสงขลา)|วัดนก]]** จังหวัดสงขลา

นก
วัดหว่านบุญ

**วัดหว่านบุญ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองหก อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี มี ดร.พระมหาสมโชค ชุตินฺธโร เป็นเจ้าอาวาส

วัดหว่านบุญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2424 โดยมีนางเขียน ลือประเสริฐ ได้บริจาคที่ดินวัด เนื้อที่ 9 ไร่เศษ โดยมีชื่อว่า **วัดโคกอีแร้ง** ต่อมาในปี พ.ศ. 2525 นางยิ้ม ได้ถวายที่ดินให้วัดเนื้อที่ประมาณ 11 ไร่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาอีกครั้งเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2519 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ด้านการศึกษา ทางวัดได้ดำเนินการเปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2479 และได้เปิดทำการสอนแผนกบาลีตั้งแต่ พ.ศ. 2538 วัดหว่านบุญยังเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม สามารถปฏิบัติธรรมค้างหลายคืน

เสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ วิหาร หอระฆัง กุฏิสงฆ์ 11 หลัง ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 หลัง และศาลาอเนกประสงค์

## อ้างอิง

หว่านบุญ
อำเภอนะอ์มาน

**นะอ์มาน** () เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการอัลบัยฎออ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 9,252 คน

## อ้างอิง

นะอ์มาน
วัดละมุด

**วัดละมุด** อาจหมายถึง
* **[[วัดละมุด (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)|วัดละมุด]]** จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* **[[วัดละมุด (จังหวัดนครปฐม)|วัดละมุด]]** จังหวัดนครปฐม
* **[[วัดละมุด (จังหวัดสมุทรสงคราม)|วัดละมุด]]** จังหวัดสมุทรสงคราม

ละมุด
วัดบางแคน้อย

**วัดบางแคน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลอง บริเวณปากคลองบางแค ในตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

## ประวัติ
วัดบางแคน้อยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2411 โดยคุณหญิงน้อย หรือจุ้ย วงศาโรจน์ ซึ่งเป็นน้องสาวของคุณหญิงใหญ่ ภรรยาของเจ้าพระยาวงศาสุรศักดิ์ ผู้สร้างวัดบางแคใหญ่ วัดบางแคในละแวกนั้นมี 3 วัด คือ วัดบางแคใหญ่ วัดบางแคน้อย และวัดบางแคกลาง 

อุโบสถของวัดบางแคน้อย แต่เดิมสร้างบนแพไม้ไผ่ผูกไว้กับต้นโพธิ์ มีพระอธิการทัตเป็นเจ้าอาวาส เรียกอุโบสถแบบนี้ว่า *อุทกกุกเขปสีมา* ต่อมาพระอธิการรอด เป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 2 ได้ย้ายอุโบสถขึ้นมาปลูกบนพื้นดิน คุณหญิงน้อยได้อุทิศที่ดินจำนวน 8 ไร่ 2 งาน 29 ตารางวา ให้สร้างวัดได้อนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2418 อุโบสถหลังที่สองของวัดจึงสร้างขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2430 และผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2440 เป็นโบสถ์แบบมหาอุด มีประตูหน้าเพียงประตูเดียว สร้างด้วยอิฐถือปูน เครื่องบนเป็นไม้ หน้าโบสถ์เป็นรูปผีเสื้อ ไม่มีช่อฟ้าใบระกา

เมื่อวัดมีเจ้าอาวาสต่อมาอีก 3 องค์ ก็ไม่ได้บูรณะวัดให้เจริญขึ้น ชาวบ้านจึงพากันไปนิมนต์พระภิกษุเขียว ฐิติสฺสโร จากวัดบางแคใหญ่มาเป็นเจ้าอาวาส ท่านจึงได้มาสร้างศาลาการเปรียญ และอุโบสถหลังใหม่ (หลังที่ 3) แทนหลังเดิมซึ่งผุผัง เมื่อ พ.ศ. 2484 เสร็จปี พ.ศ. 2490 ในสมัยพระครูสมุทรนันทคุณ (หลวงพ่อแพร) ได้พัฒนาวัดต่อ จนกระทั่ง พ.ศ. 2540 อุโบสถหลังที่ 3 เกิดชำรุดทรุดโทรมลงอีก พระครูสมุทรนันทคุณ (แพร นนฺโท) เจ้าอาวาสรูปที่ 7 จึงได้ดำเนินการสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2540

## อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังใหม่ มีผนังอุโบสถ ซ้ายและขวาแกะสลักด้วยไม้สักเรื่องราวของทศชาติชาดกฝีมือช่างแกะสลักจากเพชรบุรี ภาพพุทธประวัติผนังด้านในอุโบสถเป็นศิลปะไม้ฝังไม้ คือการฝังไม้โมกมันลงในไม้สักซึ่งรับทอดจากสีครีมลงสู่ไม้สักสีน้ำตาลสวยงาม พื้นของอุโบสถยังปูด้วยไม้ตะเคียนแผ่นโต 7 แผ่น ขนาดหนา 2 นิ้ว ใหญ่ (กว้าง) 39–40 นิ้ว พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปเก่าคู่มากับวัด ศิลปะช่างจีน ส่วนแท่นที่ใช้รองพระประธานเป็นไม้มะค่าโมงขนาดใหญ่มาก ขนาดกว้าง 2 เมตรครึ่ง ยาว 3 เมตร หนา 4 นิ้ว ฐานปูนสำหรับประดิษฐานพระประธานเป็นไม้แกะสลักทรงจอมแห

นอกจากนั้นยังมีบุษบกแท่นวัชรอาสน์ ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ และภายในกุฏิทรงไทยมหาอุดซึ่งเป็นที่ประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้งของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) บนกุฎิยังมีพระพุทธเจ้า 28 พระองค์ ทรงกษัตริย์หรือที่เรียกกันว่า พระพุทธรูปทรงเครื่อง และพระพุทธรูปแกะสลักจากหินพระธาตุ

## อ้างอิง

บางแคน้อย
วัดเขาน้อย (จังหวัดจันทบุรี)

**วัดเขาน้อย** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคมบาง อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี 

วัดเขาน้อย หรือ **วัดสิงขรคีรี** ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2375 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2390

อุโบสถ (หลังเก่า) ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 3 ห้อง กว้าง 7.5 เมตร ยาว 11.5 เมตร หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ชักปีกนกคลุมโดยรอบ ไม่มีเครื่องลำยอง หน้าบันอุดเรียบ เหนือกรอบประตูหน้าต่างมีลวดลายปูนปั้นประดับ ภายในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพพุทธประวัติ ดอกไม้ร่วง ที่บานแผละเป็นภาพทหารฝรั่งเขียนขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 เพดานเป็นภาพดวงดารา และภาพจับพญากาเผือก ด้านหน้าอุโบสถมีเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังตั้งอยู่บนฐานสูง เป็นฐานเขียง เป็นเจดีย์ทรงระฆัง ประกอบด้วยมาลัยเถา องค์ระฆัง และส่วนยอด ซึ่งองค์ระฆังค่อนข้างเพรียว มีประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 115 ตอนพิเศษ 38 ง ลงวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2541

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดจันทบุรี
เขาน้อย
วัดแจ้ง (อำเภอเมืองปราจีนบุรี)

**วัดแจ้ง** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่

วัดแจ้งตั้งเมื่อ พ.ศ. 2391 ที่มาของชื่อวัดสืบเนื่องจากเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นำทัพเดินทางกลับจาราชการสงครามที่ประเทศกัมพูชา เมื่อเดินทางถึงบริเวณที่วัดแจ้งก็สว่างดี จึงให้ทหารพักผ่อนที่บริเวณนี้ ต่อมาได้ทำการสร้างวัดขึ้นและได้อัญเชิญพระพุทธรูปที่นำมาจากประเทศกัมพูชา ซึ่งพบ ณ เจดีย์เก่าแก่พุพัง มีต้นโพธิ์ ขนาดใหญ่ขึ้นปกคลุม มาประดิษฐานไว้ในอุโบสถ นามว่า *หลวงพ่อเพชร* ได้สร้างกุฏิให้อาจารย์เป็นพระภิกษุเขมรที่ติดตามกองทัพมา ให้อาจารย์เป็นผู้ดูแลรักษาวัดในตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2499 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 11 เมตร ยาว 29 เมตร 

พุทธลักษณะของ *หลวงพ่อเพชร* เป็นพระพุทธรูปที่หล่อด้วยโลหะ เกศเป็นเกศบัวตูม นั่งขัดสมาธิเพชร คือ พระบาท (เท้า) ทั้งสองไขว้กัน ฝ่าพระบาทเกี่ยวกระหวัดมองเห็นชัดทั้งสองข้าง พระหัตถ์ (มือ) ขวา ห้อยบนพระชานุ (เข่า) ด้านขวา พระหัตถ์ซ้ายวางอยู่บนหน้าตัก เป็นพระพุทธรูปปางสดุ้งมารหรือปางมารวิชัย สันนิษฐานว่าเป็นพระสร้างสมัยเชียงแสน ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ในวิหารแบบล้านนา​

พระธาตุวัดแจ้งปราจีนบุรี รูปทรงคล้ายพระธาตุพนม จังหวัดนครพนม และศาลาวิปัสสนา ภายในศาลาประดิษฐานสรีระอดีตเจ้าอาวาส (หลงปู่ทัต) ตั้งอยู่กลางสระน้ำ อุโบสถมีขนาดกว้าง 11 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อพ.ศ. 2494 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก

## อ้างอิง

แจ้ง
ปฏิทรรศน์แนวชายฝั่ง

**ปฏิทรรศน์แนวชายฝั่ง** () เป็นข้อสังเกตที่ขัดแย้งความรู้สึกอย่างหนึ่งที่พบว่าไม่สามารถหาความยาวที่แน่ชัดของชายฝั่งใด ๆ ได้ เนื่องจากมีลักษณะที่ย่อยลงไปได้เรื่อย ๆ คล้ายกับแฟร็กทัล ข้อสังเกตของปรากฎการณ์นี้มีบันทึกไว้เป็นครั้งแรกโดย Lewis Fry Richardson และได้รับการลงรายละเอียดเพิ่มเติมโดย Benoit Mandelbrot

หมวดหมู่:ปฏิทรรศน์
หมวดหมู่:ชายฝั่ง
หมวดหมู่:การทำแผนที่
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ชายฝั่ง
หมวดหมู่:แฟร็กทัล
อำเภออัชชัรยะฮ์

**อัชชัรยะฮ์** () เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการอัลบัยฎออ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 33,873 คน

## อ้างอิง

อัชชัรยะฮ์
วัดวรโพธิ์

**วัดวรโพธิ์** โบราณสถานประเภทวัดในสังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ตรงข้ามกับ วัดโลกยสุธาราม และ วัดวรเชษฐาราม

## ประวัติ
วัดวรโพธิ์สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้นไม่ปรากฏนามผู้สร้าง มีชื่อเดิมว่า **วัดระฆัง** เป็นที่ประทับของสมเด็จพระสังฆราชในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาวัดระฆังได้ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารว่า พระศรีศิลป์ ได้ผนวชอยู่ที่วัดระฆังแห่งนี้จนได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ *พระพิมลธรรมอนันตปรีชา* ในภายหลังได้ลาผนวชมาขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็นสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม

ต่อมาในช่วงปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา วัดระฆังได้ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารอีกครั้งในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ประมาณ พ.ศ. 2295–2296 เมื่อคณะสมณทูตที่เดินทางไปเผยแพร่พระพุทธศาสนาที่ลังกาได้นำต้นพระศรีมหาโพธิ์กลับมาปลูกที่วัดระฆังพร้อมกับได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นวัดวรโพธิ์ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2300 สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรขณะดำรงพระราชอิสริยยศเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล พระปรางค์มหาธาตุวัดวรโพธิ์หักลง สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จกรมพระราชวังบวรสถานมงคล เป็นแม่กองในการบูรณะพระมหาธาตุ

## โบราณสถาน
โบราณสถานภายในวัดประกอบด้วยพระปรางค์ประธาน ซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงแต่ซากฐาน ปรางค์ล้อมรอบด้วยระเบียงคดรูปสี่เหลี่ยม มีบันไดขึ้นสู่องค์เรือนธาตุทั้งสี่ด้าน ลักษณะการก่อบัวของฐานปรางค์มีการเล่นระดับแบบที่ปรากฏในแถบล้านนา ปรางค์องค์นี้น่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลาง ซึ่งเป็นระยะเวลาที่ศิลปะล้านนาได้แพร่หลายเข้ามาสู่อยุธยามากขึ้น และน่าจะเป็นเวลาเดียวกับการสร้างวิหารสมัยแรก ที่อยู่ภายใต้วิหารสมัยอยุธยาตอนปลายในปัจจุบัน

พระวิหารและพระเจดีย์เหลี่ยม ซึ่งเหลือแต่ซาก พระวิหารที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง พระพุทธรูปปางมารวิชัยกลางแจ้ง ทางด้านทิศเหนือของวัดนี้เป็นที่ตั้งของแท่นพระศรีมหาโพธิ์ ซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าปราสาททองเพื่อทรงปลูกพระศรีมหาโพธิ์ที่นำมาจากลังกา

## อ้างอิง

วรโพธิ์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ธนะมินทร์ วงษ์สกุลพัชร์

**ธนะมินทร์ วงษ์สกุลพัชร์**  เป็นโปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ และเจ้าของบริษัท ก็อปปี้ เอ แบงคอก (Copy A Bangkok)

## ประวัติ
ชีวิน อยู่ในวงการบันเทิงไทยตั้งแต่อายุ 15 ปี ในปัจจุบันชีวินหันมาเป็นคนเบื้องหลัง ไม่ว่าจะเป็น Casting ผู้ช่วยผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ หรือแอคติ้งโค้ช และในปัจจุบันชีวินเป็นผู้กำกับ และเจ้าของบริษัทก็อปปี้เอแบงคอก

## ผลงาน

## รางวัล
อำเภออัฏฏ็อฟฟะฮ์

**อัฏฏ็อฟฟะฮ์** () เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการอัลบัยฎออ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 27,692 คน

## อ้างอิง

อัฏฏ็อฟฟะฮ์
เบอร์มาบะซาร์

**เบอร์มาบะซาร์** (, ; *ปรมา ปซาร*) เป็นปสานหรือตลาดของชุมชนผู้ลี้ภัยชาวพม่าในเมืองเจนไน ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่ปาร์รีส์คอร์เนอร์และเป็นหนึ่งในบรรดาพื้นที่ค้าขายที่ไม่มีการจัดการอย่างเป็นระบบหรือตลาดเทาหลายแห่งของเจนไน ปสานตั้งขึ้นในปี 1969 โดยรัฐบาลรัฐทมิฬนาฑู ตัวปสานตั้งอยู่ติดกับสถานีรถไฟเจนไนบีชในย่านจอร์จทาวน์

เบอร์มาบะซาร์ตั้งขึ้นโดยผู้ลี้ภัยชาวพม่าที่มีเชื้อสายชาวทมิฬ และหลบหนีออกจากประเทศพม่าในต้นทศวรรษ 1960 และรัฐบาลได้จัดสรรพื้นที่เพื่อรับผู้ลี้ภัยชาวทมิฬจากพม่านี้ในเจนไน ปสานบริหารงานโดยเบอร์มาทมิจาร์มรุมาลาร์จีสังฆัมนับตั้งแต่ปี 1966

การประมาณในปี 2017 ระบุว่าในเบอร์มาบะซาร์มีร้านค้าราว 600 ร้านและสร้างอาขีพให้กับผู้คนราว 5,000 คน

## ดูเพิ่ม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Burma Bazaar's `win-win' proposal for Kollywood
วัดท้ายหาด

**วัดท้ายหาด**  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท้ายหาด อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดท้ายหาดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2465 ผู้สร้างวัดคือ เจ้าคุณในโกศ ชื่อของวัดเป็นชื่อดั่งเดิมเมื่อมีการสร้างวัด เนื่องจากตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลอง ด้านเหนือวัดมีหาดเกิดขึ้นกว้างไปถึงกลางแม่น้ำ และสอดคล้องกับชื่อตำบลที่ทางราชการสร้างขึ้นด้วย มีโรงเรียนประชาบาลวัดท้ายหาดอยู่ด้วย

อุโบสถหลังเก่าสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น แต่เดิมมีหลวงพ่อดำประดิษฐานอยู่ที่วิหารหน้าอุโบสถและมีพระประธานด้านในเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยซึ่งมีความอัศจรรย์ปรากฏให้เห็นคือ มีน้ำหยดใต้ฐานโบสถ์ตลอดเวลา ต่อมาจึงได้บูรณะให้มีอุโมงค์รอดโบสถ์เพื่อให้ผู้มีจิตศรัทธามารอดโบสถ์ เชื่อกันว่าจะขจัดเสนียดจัญไร หมดเคราะห์ โศก โรคภัย นอกจากนั้นภายในวัดยังประดิษฐานหลวงพ่อคง หลวงพ่อแดง หลวงพ่อดำ ผู้มีจิตศรัทธามักมาบนบานสานกล่าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของ การเกณฑ์ทหาร ซึ่งจะได้ยินเสียงประทัดจากหน้าโบสถ์เป็นประจำ

## อ้างอิง

ท้ายหาด
กาบูเวร์ดีของโปรตุเกส

**กาบูเวร์ดี** (; ) เป็นดินแดนอาณานิคมภายใต้การปกครองของจักรวรรดิโปรตุเกส จากการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกของหมู่เกาะกาบูเวร์ดีในปีค.ศ. 1462 จนกระทั่งกาบูเวร์ดีได้รับเอกราชในปีค.ศ. 1975 ชื่อกาบูเวร์ดี มาจากสองคำในภาษาโปรตุเกส คือ
# กาบู () ที่แปลได้ว่า "แหลม"
# เวร์ดี () ที่แปลได้ว่า "สีเขียว"
ซึ่งชื่อนี้มีมาจาก กัป-แวร์ ซึ่งเป็นคาบสมุทรเล็กๆ ที่ไม่ได้ไกลจากประเทศเซเนกัลในปัจจุบัน และชื่อนี้ตั้งตามการค้นพบครั้งแรกใน ค.ศ. 1444

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศกาบูเวร์ดี
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของโปรตุเกส
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งขี้นในปี พ.ศ. 2005
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2518
เนก จันท์ ไสนี

**เนก จันท์ ไสนี** (เทวนาครี: नेक चन्द सैनी; Nek Chand Saini), 15 ธันวาคม 1924 – 12 มิถุนายน 2015) เป็นศิลปินที่เกิดจากการร่ำเรียนเอง (self-taught) ผู้เป็นที่รู้จักในฐานะผู้สร้างสวนหินจัณฑีครห์สวนประติมากรรมในเมืองจัณฑีครห์

เนก จันท์ เติบโตที่ศาการครห์เตหสิล ในปี 1955 ครอบครัวของเขาย้ายมายังจัณฑีครห์หลังปี 1947 ซึ่งเกิดการแบ่งประเทศ ที่ซึ่งเมืองจัณฑีครห์ในขณะนั้นกำลังอยู่ภายใต้การออกแบบเหมืองใหม่ด้วยอิทธิพลตะวันตกของสถาปนิก เลอกอร์บูซีเยร์

เนก จันท์ ได้รับเครื่องยศปัทมศรีจากรัฐบาลอินเดียในปี 1984 เนก จันท์ เสียชีวิตไปเมื่อปี 2015

เนก จันท์ มักใช้เวลาว่างไปกับการเก็บรวบรวมซากจากการทุบทำลายรอบ ๆ เมือง ก่อนจะนำเอาวัสดุที่เก็บได้นี้มาสร้างเป็นแบบจำลองอาณาจักรอันสูงส่งในจินตนาการของเขา ชื่อ สุกรนี (Sukrani) ในนิวเดลี โดยเขาเลือกสร้างตรงหุบเขาในป่าใกล้กับทะเลสาบสุขนา ภายหลังป่าถูกประกาศเป้นพื้นที่อนุรักษ์ในปี 1902 ส่งผลให้งานศิลปะของจันท์ซึ่งสร้างขึ้นบนหุบเขานั้นผิดกฎหมายไปโดยปริยาย อย่างไรก็ตาม เขาสามารถซ่อนมันจากสายตาของเจ้าหน้าได้ถึง 18 ปี จนกระทั่งถูกพบเข้าในปี 1975 ที่ซึ่งในเวลานั้น งานศิลปะของเขาได้เติบโตเป็นสวนขนาด  เต็มไปด้วยประติมากรรมรูปสัตว์ นักดนตรี และธรรมชาติ สร้างขึ้นจากวัตถุดิบที่เก็บได้จากขยะ วิธีการสร้างประติมากรรมของจันท์เริ่มจากการผสมซีเมนต์กับทราย ก่อนจะฉาบด้วยซีเมนต์เปล่าผสมวัสดุจากขยะ เช่น เศษแก้วและซากจากอาคาร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Nek Chand Foundation , includes information on Chand and pictures of the garden.
**[https://web.archive.org/web/20040620040645/http://www.folkart.org/mag/chand/chand.html Nek Chand's Story]* from The Folk Art Messenger.
**[http://www.rawvision.com/nekchand/nekchand.html Nek Chand – the untutored genius who built a paradise] * from Raw Vision
*Recent research on Chand's work is described at www.nekchand.info and the Liverpool School of Architecture.
*A PBS Travelogue  on Chand.
*Nek Chand's Rock Garden, and essay with photographs.
*Nek Chand page at the John Michael Kohler Arts Center.
*India – Nek Chand – Jivya Soma Mashe, photos of an exhibition of Chand and Mashe (in French).
*Pictures and history of the garden (in French).
* The Mosaics of Nek Chand
* Nek Chand's Rock Garden as seen today (2013)
วัดชัยภูมิ

**วัดชัยภูมิ** อาจหมายถึง
* **[[วัดชัยภูมิ (จังหวัดกำแพงเพชร)|วัดชัยภูมิ]]** จังหวัดกำแพงเพชร
* **[[วัดชัยภูมิ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)|วัดชัยภูมิ]]** จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* **[[วัดชัยภูมิ (จังหวัดประจวบคีรีขันธ์)|วัดชัยภูมิ]]** จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
* **[[วัดชัยภูมิ (จังหวัดมุกดาหาร)|วัดชัยภูมิ]]** จังหวัดมุกดาหาร
* **[[วัดชัยภูมิ (จังหวัดอุดรธานี)|วัดชัยภูมิ]]** จังหวัดอุดรธานี

ชัยภูมิ
อินเดียของโปรตุเกส

**รัฐอินเดีย** (; ) หรือมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า **รัฐโปรตุเกสแห่งอินเดีย** (*Estado Português da Índia*, **EPI**) หรือเรียกอย่างง่ายว่า **อินเดียของโปรตุเกส** (*Índia Portuguesa*) หรือเรียกอย่างง่ายว่า **อินเดีย** เป็นรัฐอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกส ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 6 ปีหลังจากการค้นพบเส้นทางการเดินเรือไปสู่อนุทวีปอินเดียโดยโปรตุเกส เมืองหลวงของอินเดียของโปรตุเกสทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการเมืองการปกครองของฐานที่มั่นของโปรตุเกส และการตั้งถิ่นฐานที่ได้กระจัดกระจายไปตามมหาสมุทรอินเดีย

อุปราชคนแรกคือ ฟรังสิโก เด อาลเมลดา ตั้งกองบัญชาการในโคคิม ซึ่งเป็นโคชิน (โกชิ) ในสมัยนั้น ภายหลังผู้ว่าการคนต่อมา ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งอุปราชโดยเสมอไป หลังจาก ค.ศ. 1510 เมืองหลวงของอุปราชถูกย้ายไปยัง *[[Velhas Conquistas|แวลลาส คอนคิวทาส]]* (พื้นที่ยึดครองเดิม) ซึ่งเป็นกัวและดามาออเนในปัจจุบัน โดยมุมไบ (บอมเบย์) ในปัจจุบัน เคยเป็นส่วนหนึ่งของอินเดียของโปรตุเกสในฐานะ*[[มุมไบ|Bom Baim]]* จนกระทั่งถูกยกให้เป็นดินแดนภายใต้ราชบัลลังก์ของอังกฤษใน ค.ศ. 1661 ซึ่งได้ให้เช่าบอมเบย์ให้กับ บริษัทอินเดียตะวันออก จนกระทั่งศตวรรษที่ 18 ผู้ว่าการในกัวได้มีอำนาจเหนือการครอบครองของโปรตุเกสทั้งหมดในมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่แอฟริกาตอนใต้จนไปถึงภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใน ค.ศ. 1752 โมซัมบิกได้มีรัฐบาลที่แยกต่างหาก และใน ค.ศ. 1844 รัฐบาลของอินเดียของโปรตุเกส ได้ยุติการปกครองดินแดนของ มาเก๊า, โซโลร์ และติมอร์ และอำนาจของมันได้ถูกจำกัดขอบเขต ให้อยู่ในภายใต้การถือครองอาณานิคมบนชายฝั่งของโกนกานและมะละบาร์ ของฝั่งอินเดียด้านตะวันตก

ในช่วงเวลาที่บริติชราชล่มสลายใน ค.ศ. 1947 อินเดียของโปรตุเกสถูกแบ่งออกเป็นสามเขต ซึ่งตั้งอยู่บนชายฝั่งด้านตะวันตกของ อินเดีย ในปัจจุบันบางครั้งเรียกรวมกันว่ากัว ได้แก่ กัว ดาเมา ซึ่งรวมถึงดินแดนเล็กๆของดาดราและนครหเวลี และ ดีอู โปรตุเกสสูญเสียการควบคุมอย่างมีประสิทธิภาพ ในบริเวณดินแดนเล็กๆของดาดราและนครหเวลีใน ค.ศ. 1954 และในที่สุดดินแดนโพ้นทะเลที่เหลืออยู่ ถูกอินเดียได้ทำการผนวกดินแดน นำโดยนายกรัฐมนตรีชวาฮาร์ ลาลเนห์รู ในช่วงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1961 ทั้งๆ ที่โปรตุเกสได้ยอมรับในการควบคุมของอินเดียใน ค.ศ. 1974 หลังการปฏิวัติคาร์เนชันและการล่มสลายของระบอบการปกครองแบบ*[[สาธารณรัฐโปรตุเกสที่สอง|เอสตาโดโนโว]]* โดยสนธิสัญญาที่ได้ลงนามเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1974

## อ้างอิง


ป
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของโปรตุเกส
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2048
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2504
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศบังกลาเทศ
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศมัลดีฟส์
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในทวีปเอเชีย
วัดละมุด (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

**วัดละมุด** เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ที่ ตำบลปากจั่น อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 31 ไร่

วัดละมุดสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2100 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2110 ในรัชสมัยของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ 

ใน *[[พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา]]* ได้มีการกล่าวถึงวัดละมุดว่า สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ได้โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี มาผนวชที่วัดละมุดแห่งนี้ ในช่วงที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศประชวรหนักใกล้สวรรคต พระภิกษุเจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี ได้ลาผนวชและมาเฝ้าพระอาการโดยประทับที่พระตำหนักสวนกระต่ายของเจ้าฟ้ากรมขุนพรพินิต พระอนุชาร่วมพระมารดา

ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็นสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ ก็โปรดเกล้าฯ ให้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดละมุดที่พระองค์เคยผนวชใหม่ทั้งพระอารามเมื่อปี พ.ศ. 2308

ยังมีเรื่องเล่ากันว่า ประมาณ พ.ศ. 2305 เจ้าจอมละมุด ซึ่งเป็นพระสนมของพระเจ้าเอกทัศน์ ได้มาสร้างวิหาร ขนาดใหญ่และยาว (เดิมวิหาร มีลักษณะรูปท้องสำเภาสันนิษฐานว่าเป็นรูปแบบของสถาปัตยกรรมในสมัยอยุธยาตอนกลาง) ในการนี้ได้สร้างพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยขึ้น 15 องค์ เป็นพระพุทธรูปหน้านาง สร้างด้วยหินทรายแดง ชาวบ้านเรียกว่า *หลวงพ่อหิน* ส่วนประตูโขลง ซึ่งเป็นประตูเข้าขนาดใหญ่ทางด้านทิศเหนือขนานไปกับแม่น้ำป่าสัก มีเรื่องเล่ากันว่า พระเจ้าเอกทัศน์ ได้มาผนวชที่วัดละมุดนี้ นัยว่า เพื่อรักษาโรคเรื้อนที่ท่านเป็นอยู่ โดยการรักษานั้น จะกระทำภายในวิหารใหญ่ของวัดละมุด พระองค์ได้ให้สืบหาหมอยาดี ๆ มาเพื่อรักษา และเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ความลับเรื่องที่พระองค์อาพาธด้วยโรคร้ายนี้แพร่ขยายออกไป จึงมีรับสั่งให้ประหารชีวิตหมอยาทุกคนที่มาถวายการรักษาแล้วไม่สามารถรักษาได้สำเร็จ โดยสถานที่ประหารนั้น คือ *ประตูโขลง* หมายความว่า มีคนมาตายกันเป็นโขลง ๆ 

## อ้างอิง

ละมุด
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
วัดอโยธยา

**วัดอโยธยา** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระครูสังฆรักษ์ปัญญาพล ปญฺญาพโล,ดร.

วัดอโยธยา หรือ **วัดเดิม** ตาม *[[พงศาวดารเหนือ]]* เชื่อกันว่าบริเวณวัดนี้เคยเป็นพระราชวังสมัยอโยธยามาก่อน ต่อมาเมื่อกษัตริย์ผู้ปกครองเมืองได้ถวายพื้นที่พระราชวังให้สร้างเป็นวัด ให้ชื่อว่า "วัดเดิม" เป็นศูนย์กลางของเมืองอโยธยา เป็นวัดประจำพระราชวัง "เมืองอโยธยาศรีรามเทพนคร" ริมแม่น้ำป่าสัก ก่อนที่สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 จะทรงสถาปนากรุงศรีอยุธยา ณ หนองโสน เดิมเป็นพระอารามหลวง โดยพระเจ้าหลวงยกวัดให้เป็นวังเช่นเดียวกับวัดพระศรีสรรเพชญ์ในสมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นวัดในฝ่ายอรัญวาสี ยังปรากฏชื่อวัดนี้ในจารึกวัดศรีชุม คือ จารึกหลักที่ 2 ในประมวลจารึกไทย ที่สันนิษฐานว่าจารึกโดยพระมหาเถรศรีศรัทธา วัดนี้เป็นวัดที่มีพระมหากษัตริย์หลายพระองค์เสด็จประทับอยู่และเป็นวัดที่สำคัญเกี่ยวกับพิชัยสงคราม

เจดีย์มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลมหรือทรงลังกาแปดเหลี่ยมตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม รูประฆังเรียวปากแคบไม่ผายกว้าง องค์ระฆังกลมทำเป็นรูปปูนปั้นกลีบดอกบัวลดหลั่นแปลกตากว่าเจดีย์องค์อื่น ๆ และมีบันไดขึ้นทางด้านหน้าและด้านหลัง เป็นเจดีย์อโยธยารุ่นแรก ซึ่งมีอายุกว่า 500 ปี *พงศาวดารเหนือ* เล่าว่า พระมหาเถรศรีศรัทธาได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่เจดีย์นี้ด้วย เมื่อครั้งอุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2554 เจดีย์วัดอโยธยาองค์นี้ก็ได้รับความเสียหายจากถูกน้ำขังเป็นเวลานานหลายเดือนตั้งแต่บริเวณรอบฐานรากจนถึงองค์เจดีย์ อุโบสถซึ่งได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในสมัยรัตนโกสินทร์บนรากฐานอาคารเดิม ส่วนทางด้านทิศตะวันตกของวัดเป็นที่ตั้งของวิหารซึ่งถูกปกคลุมด้วยเนินดิน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
อโยธยา
แองโกลาของโปรตุเกส

**โปรตุเกสแองโกลา** () หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า **แอฟริกาตะวันตกของโปรตุเกส** (; ) หมายถึงแองโกลา ในช่วงประวัติศาสตร์ที่เป็นดินแดนอาณานิคมภายใต้อำนาจของโปรตุเกส ตั้งอยู่ในทวีปแอฟริกาด้านตะวันตกเฉียงใต้ ในบริบทเดียวกันนี้เป็นที่รู้จักกันดี จนถึงค.ศ. 1951 ในชื่อ"แอฟริกาตะวันตกของโปรตุเกส" (โดยชื่ออย่างเป็นทางการคือ**รัฐแอฟริกาตะวันตก**)

ในช่วงต้นได้ปกครองตามแนวชายฝั่ง และการมีส่วนร่วมในความขัดแย้งทางด้านทหารกับราชอาณาจักรบาคองโก ในศตวรรษที่ 18 โปรตุเกสค่อยๆยึดครองพื้นที่สูงๆ ภายในดินแดนบาคองโกได้ อย่างไรก็ตามยังไม่สามารถควบคุมดินแดนทั้งหมดได้อย่างเต็มที่ จนกระทั่งต้นศตวรรษที่ 20 เมื่อข้อตกลงกับมหาอำนาจอื่นๆ ในยุโรปในช่วงลัทธิอาณานิคมในทวีปแอฟริกา ได้เกิดการแก้ไขพรมแดนภายในของตัวอาณานิคม เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1951 สถานะได้รับการยกฐานะเป็นจังหวัดโพ้นทะเลแองโกลา และในที่สุดเป็นรัฐแองโกลาในปี ค.ศ. 1973  ในปี ค.ศ. 1975 แองโกลาของโปรตุเกสได้รับเอกราชและกลายเป็นสาธารณรัฐประชาชนแองโกลา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศแองโกลา
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของโปรตุเกส
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมในทวีปแอฟริกา
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2118
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2518
วัดชัยภูมิ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

**วัดชัยภูมิ** หรือ **วัดสะพานถ่าน** โบราณสถานประเภทวัดร้างซึ่งตั้งอยู่ที่ ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

## ประวัติ
วัดชัยภูมิไม่ปรากฏหลักฐานทางด้านเอกสารเกี่ยวกับประวัติการสร้าง โดยวัดชัยภูมิได้ปรากฏชื่อ *[[พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)]]* ว่าเป็นวัดที่เจ้ายี่พระยา พระราชโอรสองค์รองของสมเด็จพระอินทราชา ได้มาตั้งทัพเพื่อเตรียมทำสงครามกลางเมืองแย่งชิงราชบัลลังก์กับ เจ้าอ้ายพระยา ผู้เป็นพระเชษฐาซึ่งตั้งทัพอยู่ที่วัดพลับพลาชัย ก่อนจะทำกระทำยุทธหัตถีและสิ้นพระชนม์บนคอช้างพร้อมกันที่เชิงสะพานป่าถ่าน ทำให้เจ้าสามพระยา ผู้เป็นพระอนุชาของทั้งสองพระองค์ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2

หลังจากนั้นวัดชัยภูมิก็ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ 2 ครั้งในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลางและตอนปลายจนกระทั่งถูกเพลิงเผาทำลายจนกลายเป็นวัดร้างในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ปัจจุบันวัดชัยภูมิได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากร เมื่อปี พ.ศ. 2484 และทางกรมศิลปากรได้ทำการขุดแต่งและบูรณะปฏิสังขรณ์จนอยู่ในสภาพดังที่เห็นในปัจจุบันเมื่อปี พ.ศ. 2538 

## สิ่งก่อสร้างภายในวัด
ภายในวัดประกอบด้วยเจดีย์ประธานทรงกลมบนเรือนธาตุผัง 8 เหลี่ยม มีทางเข้าสู่ครรภคูหาด้านตะวันออก รูปแบบเจดีย์มีความคล้ายคลึงกับกับเจดีย์ประจำมุมบนฐานไพทีวัดราชบูรณะ ภายหลังการขุดแต่งโบราณสถานภายในวัดโดยกรมศิลปากร เมื่อปี พ.ศ. 2538 พบว่าเป็นวัดที่ได้รับการสร้างขึ้นมาแล้วตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนกลาง และได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ในสมัยอยุธยาตอนปลาย

## อ้างอิง

ชัยภูมิ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
เคาน์เตสโมนีคา ซู ซ็อลมส์-เลาบัค

**เคาน์เตสโมนีคา ซู ซ็อลมส์-เลาบัค** () ประสูติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2472 เป็นธิดาคนที่ 4 ใน จอร์จ เคานต์ที่ 9 แห่งซ็อลมส์-เลาบัค และ เจ้าหญิงโยฮันนาแห่งโซล์มส-โฮเฮนโซล์มส-ลิช เป็นพระชายาพระองค์ที่ 2 ใน แอนสท์ ออกัสตุส เจ้าชายแห่งฮันโนเฟอร์ โดยทรงเสกสมรสกันเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2524 ซึ่งการเสกสมรสของทั้ง 2 ต้องเป็นไปตามพระบรมราชวินิจฉัยใน เอลิซาเบธที่ 2 ซึ่งต่อมา ทรงมีพระบรมราชโองการโปรดกระหม่อม พระราชทานการเสกสมรสเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ในปีเดียวกัน รับพระราชทานพระอิสริยยศ **เจ้าหญิงแห่งฮันโนเฟอร์ พระชายา ดัชเชสแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค พระชายา** พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส

ก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์ พระองค์ได้ประมูลเครื่องเพชร เจ้าหญิงไธราแห่งเดนมาร์ก (พ.ศ. 2396-2476) พระราชธิดาใน คริสเตียนที่ 9 และถูกจัดเก็บในพระตำหนักส่วนพระองค์ ในปี 2547 ต่อมา พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2558 สิริพระชันษา 85 ปี
## อ้างอิง
*Opfell, Olga S. (15 April 2001). Royalty Who Wait: The 21 Heads of Formerly Regnant Houses of Europe. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc. p. 46. ISBN 0786409010.
*de Badts de Cugnac, Chantal. Coutant de Saisseval, Guy. Le Petit Gotha. Nouvelle Imprimerie Laballery, Paris 2002, pp. 58–62, 66. (French) ISBN 2-9507974-3-1
*Leigh, N.E. (12 June 1981). "Privy Council Office". The London Gazette. The Stationery Office. Retrieved 9 February 2019.
*Warren, Simon; Weigman, Matthew (13 October 2008). "Sotheby's Announces the Sale of Imperial and Royal Presents". Sotheby's. Retrieved 9 February 2019.
*Meise, Rüdiger (12 June 2015). "Monika von Hannover ist tot". Göttinger Tageblatt. Madsack. Retrieved 9 February 2019.
*"Laubacher trauern um "ihre Monika"". Gießener Anzeiger. Archived from the original on 10 February 2019. Retrieved 9 February 2019.
*"Laubach: Das Tor zum Vogelsberg". Reiseziele Deutschland. 7 March 2018. Retrieved 9 February 2019.
*"Puppenstubenmuseum Laubach: Eröffnung mit Prinz von Preußen". Gießener Allgemeine. 1 October 2011. Retrieved 9 February 2019.
*"Faszinierende Puppenstuben: "Die Große Welt im Kleinen"". Puppenstuben Museum. Retrieved 9 February 2019.
*"Monika von Hannover: Obituary Notice". Frankfurter Allgemeine Zeitung. 10 June 2015. Retrieved 9 February 2019.

หมวดหมู่:เจ้าหญิงเยอรมัน
หมวดหมู่:เจ้าหญิงฮันโนเฟอร์
หมวดหมู่:ราชวงศ์ฮันโนเฟอร์
หมวดหมู่:ราชวงศ์เยอรมัน
บราซิลสมัยอาณานิคม

**บราซิลสมัยอาณานิคม** () ได้หลอมรวมยุคประวัติศาสตร์ของบราซิล มาตั้งแต่ ค.ศ. 1500 ตั้งแต่การริเริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานของชาวโปรตุเกส หลังการค้นพบดินแดนโดยเปดรู อัลวารึช กาบรัล จนถึง ค.ศ. 1815 เมื่อบราซิลได้รับการยกฐานะเป็นราชอาณาจักร ร่วมกับราชอาณาจักรโปรตุเกส และราชอาณาจักรแอลการ์ฟในฐานะ **[[สหราชอาณาจักรโปรตุเกส บราซิล และแอลการ์ฟ]]** 

ในช่วง 300 ปีต้น ๆ ของประวัติศาสตร์ของการล่าอาณานิคมของบราซิล การแสวงหาผลประโยชน์ทางด้านเศรษฐกิจของดินแดนนี้มีพื้นฐานมาจากการสกัดต้นบราซิล (*pau brazil*) (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16) ซึ่งทำให้ดินแดนนี้มีชื่อเรียกตามต้นไม้ดังกล่าว การผลิตน้ำตาลจากการนำทาสชาวแอฟริกันมาเก็บเกี่ยวต้นอ้อย (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16–18) และการขุดทองและเพชรที่ได้ค้นพบในใต้ดิน (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18) ทาสโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ที่นำมาจากทวีปแอฟริกาซึ่งเป็นแรงงานส่วนใหญ่ของระบบเศรษฐกิจ การส่งออกของบราซิลเกิดขึ้น ภายหลังจากที่ทาสชาวพื้นเมืองใช้เวลาช่วงระยะสั้น ๆ เพื่อทำการตัดต้นบราซิล

เมื่อเปรียบเทียบกับดินแดนของสเปนที่อยู่ใกล้เคียงกัน ซึ่งมีอุปราชหลายคน ที่มีเขตอำนาจการควบคุมภายในช่วงเริ่มแรกเหนือ นิวสเปน (เม็กซิโก) และเปรู และในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ได้ขยายขอบเขตอำนาจไปถึงบริเวณเขตอุปราชแห่งรีโอเดลาปลาตา และนิวกรานาดา อาณานิคมบราซิลของโปรตุเกสได้ตั้งรกรากอยู่ในพื้นที่ชายฝั่ง โดยชาวโปรตุเกส และประชากรของทาสสีผิวดำที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก ที่ทำงานในพื้นที่สวนน้ำตาล และเหมืองแร่ วัฏจักรแห่งเศรษฐกิจที่เฟื่องฟูและเชื่อมโยงกับสินค้าส่งออก ยุคน้ำตาลแห่งบราซิลถูกผูกมัดกับการพัฒนาทาสภายในสวนไร่ ทำให้พ่อค้าซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวกลาง ระหว่างแหล่งผลิตน้ำตาล ท่าเรือของบราซิล และทวีปยุโรป ถูกลดความสำคัญ โดยการเติบโตของระบบอุตสาหกรรมน้ำตาล ในทะเลแคริบเบียนบนหมู่เกาะ ที่ประเทศบนทวีปยุโรปได้ยึดอำนาจมาจากสเปน ทองคำและเพชร ถูกค้นพบและถูกขุด อยู่ทางตอนใต้ของบราซิลจนถึงช่วงปลายยุคอาณานิคม ส่วนใหญ่ของเมืองในบราซิลเป็นเมืองท่าและมีการย้ายเมืองหลวงของการปกครองอาณานิคม อยู่หลายครั้ง เพื่อตอบสนองต่อความสำคัญของสินค้าส่งออกที่เพิ่มขึ้นและลดลงในบางครั้ง

ไม่เหมือนกับอาณานิคมบนทวีปอเมริกาของสเปน ซึ่งแตกแยกออกมาเป็นหลากหลายสาธารณรัฐ เมื่อได้รับเอกราชเป็นของตนเอง บราซิลยังคงเป็นระบบการปกครองเดี่ยวภายใต้ระบอบราชาธิปไตย ซึ่งทำให้เป็นประเทศที่ใหญ่ที่สุดในละตินอเมริกา เช่นเดียวกับที่ชาวสเปนที่อยู่ในยุโรป และศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นแหล่งหลักของการรวมตัวกันบนดินแดนที่กว้างใหญ่ และสเปนมีหลากหลายเชื้อชาติ สังคมบราซิลจึงเป็นสังคมที่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว ด้วยภาษาโปรตุเกสและความเชื่อแบบโรมันคาทอลิก ภาษาโปรตุเกสมีความสำคัญอย่างยิ่ง ต่ออัตลักษณ์ของชาวบราซิล

## อ้างอิง


หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศบราซิล
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2043
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2077
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2351
หมวดหมู่:ประเทศบราซิล
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของโปรตุเกส
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมในทวีปอเมริกาใต้
หมวดหมู่:รัฐสิ้นสภาพในประเทศอุรุกวัย
คณิศร ภู่พันธ์

**คณิศร ภู่พันธ์** เป็นผู้รักษาประตูฟุตซอลชาวไทย และเป็นสมาชิกของฟุตซอลทีมชาติไทย ทั้งนี้ เขาทำหน้าที่ให้แก่สโมสรฟุตซอลการท่าเรือ ในการแข่งฟุตซอลไทยแลนด์ลีก

## อ้างอิง

* AFC FUTSAL CLUB CHAMPIONSHIP 2016

หมวดหมู่:นักฟุตซอลชายชาวไทย
หมวดหมู่:ผู้รักษาประตูฟุตซอล
หมวดหมู่:นักกีฬาไทยที่ได้เหรียญทองซีเกมส์
หมวดหมู่:ผู้เล่นสโมสรฟุตซอลการท่าเรือ
หมวดหมู่:นักกีฬาจากจังหวัดสมุทรสงคราม
ซันจูซังเก็ง-โด

**วัดซันจูซังเก็ง** () เป็นพุทธศาสนสถานในนิกายเท็นได ตั้งอยู่ในย่านฮิกาชิยะมะในเมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น

วัดตั้งขึ้นในปี 1164 โดย ไทระ โนะ คิโยโมริ และมีชื่อทางการคือเร็งเกียว-อิน ( และเป็นส่วนหนึ่งของหมู่อาคารของวัดเมียวโฮ-อิน

วัดเป็นที่รู้จักจาก *[[hondō|ฮงโด]]* (โถงหลัก) ที่มีความยาวมาก สร้างขึ้นในปี 1266 (ยุคคามะคุระ) และได้รับสถานะสมบัติแห่งชาติของญี่ปุ่น ในฮงโดประดิษฐานเทวรูปพระโพธิสัตว์พันกรจำนวน 1001 องค์, รูปปั้นยืนประกอบ 28 องค์, รูปปั้นของฟูจิงองค์หนึ่ง และไรจิงองค์หนึ่ง และพระโพธิสัตว์กวนอิมพันกรองค์ประธานของวัด ทั้งหมดนี้เป็นสมบัติแห่งชาติของรัฐบาลญี่ปุ่น

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Sanjūsangen-dō official web site 
*Accessibility information
วฤนทาวันจันทโรทยมนเทียร

**วฤนทาวันจันทโรทยมนเทียร** (; Vrindavan Chandrodaya Mandir; *วฤนฺทาวนฺ จนฺทโรทย มนฺทีร*) เป็นมนเทียรภายใต้การก่อสร้างในวฤนทาวัน มถุรา ประเทศอินเดีย หากก่อสร้างเสร็จตามแปลนจะกลายเป็นสิ่งก่อสร้างทางศาสนาที่มีความสูงที่สุดในโลก ด้วยมูลค่าคาดการณ์ก่อสร้างที่  มนเทียรอยู่ภายใต้การบริหารของอิสก์คอน บังกาลอร์ ตามแปลนการก่อสร้าง อาคารจะมีความสูง 213 เมตร และ 70 ชั้น ในพื้นที่ราว 50,000 ตารางเมตร รวมถึงจะมีที่จอดรถและลานจอดเฮลิคอปเตอร์

## การก่อสร้าง

มธูปัณฑิตทาสเคยพบปะประธานาธิบดีปรณัพ มุขรจีเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการก่อสร้างอาคาร ในเดือนมีนาคม 2014 มุขยมนตรีรัฐอุตตรประเทศ อขิเลศ ยาดัฟ เดินทางมาเปิดตัวโครงการ และเมื่อ 16 พฤศจิกายน 2014 ประธานาธิบดี ปรณัพ มุขรจี เดินทางมาเคาะศิลาฤกษ์ของมนเทียร จนถึงปัจจุบัน มนเทียรยังคงอยู่ภายใต้การก่อสร้าง

## ระเบียงภาพ

File:Vrindavan Chandrodaya Temple Render - Night View.jpg|ภาพเรนเดอร์แสดงตอนกลางคืน
File:Vrindavan Chandrodaya Temple Render - Front View 02.jpg|ภาพเรนเดอร์ด้านหน้า
File:Vrindavan Chandrodaya Temple Render - Front View 01.jpg|ภาพเรนเดอร์ด้านหน้า
File:Vrindavan_Chandrodaya_Temple_Render_-_Front_View_03.jpg|ภาพเรนเดอร์ด้านหน้า
File:Temple UnderConstruction2.jpg |ภาพพื้นที่ขณะก่อสร้าง
File:Temple UnderConstruction4.jpg|ภาพพื้นที่ขณะก่อสร้าง


## ดูเพิ่ม
*วิราตรามยัณมนเทียร โครงการก่อสร้างนครวัดขึ้นใหม่เป็นมนเทียรในอินเดีย
*นันทมหรธาม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ของสมาคมกฤษณภาวนามฤตนานาชาติ
หมวดหมู่:ศาสนสถานในรัฐอุตตรประเทศ
หมวดหมู่:วฤนทาวัน
วัดพลับพลาไชย (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

**วัดพลับพลาไชย** โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  โดยตั้งอยู่ทางเหนือของ วัดราชบูรณะ

## ประวัติ
วัดพลับพลาไชยไม่ปรากฏนามผู้สร้างแต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ปรากฏชื่อใน *[[พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)]]* ว่า เป็นที่ตั้งทัพของ เจ้าอ้ายพระยา พระราชโอรสองค์ใหญ่ของสมเด็จพระอินทราชา ก่อนจะเคลื่อนทัพออกมาเจอกับ เจ้ายี่พระยา พระราชอนุชาของพระองค์ที่ตั้งทัพอยู่ที่ วัดชัยภูมิที่เชิงสะพานป่าถ่านและได้กระทำยุทธหัตถีกระทั่งสิ้นพระชนม์บนคอช้างพร้อมกันทำให้เจ้าสามพระยา พระอนุชาพระองค์เล็กได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2

จากนั้นวัดพลับพลาไชยได้ปรากฏชื่อใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ในรัชสมัยของ สมเด็จพระศรีสุธรรมราชา ว่า ระหว่างที่เกิดสงครามกลางเมือง สมเด็จพระนารายณ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลได้ยกกองทัพออกจาก พระราชวังจันทรเกษม ซึ่งเป็นวังหน้าผ่านวัดพลับพลาชัยเพื่อไปตั้งกองบัญชาการที่ พระที่นั่งจักรวรรดิ์ไพชยนต์ กระทั่งได้รับชัยชนะและเสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็น สมเด็จพระนารายณ์มหาราช

## สิ่งก่อสร้างภายในวัด
เจดีย์ประธาน มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม ฐานแปดเหลี่ยม ขนาดเส้นผ่าศูนย์ของเจดีย์ประมาณ 4 เมตร  ภายในก่ออิฐสอดินซึ่งเป็นเทคนิคของงานช่างสมัยอู่ทองถึงอยุธยาตอนต้น เจดีย์รายย่อมุมไม้สิบสอง ทรงยอดปรางค์ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเจดีย์ประธาน ศิลปะอยุธยาตอนปลาย จากรูปแบบทางสถาปัตยกรรมทำให้สันนิษฐานได้ว่าวัดนี้น่าจะสร้างขึ้นในราวสมัยอยุธยาตอนต้นและถูกใช้งานเรื่อยมาจนกระทั่งถึงในสมัยอยุธยาตอนปลาย และมีวิหารขนาดเล็ก ตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เจาะช่องหน้าต่างขนาดเล็กไว้ด้านละ 1 บาน มีประตูทางเข้า 2 ช่อง ซึ่งเป็นลักษณะที่นิยมสร้างในสมัยอยุธยาตอนกลาง

## อ้างอิง

พลับพลาไชย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ศาลเจ้าโชเซ็ง

**ศาลเจ้าโชเซ็ง** (; ) เป็นศาลเจ้าชินโตที่สำคัญที่สุดในประเทศเกาหลีตั้งแต่ ค.ศ. 1925 ถึง 1945 ในสมัยการปกครองของญี่ปุ่น

อิโจ ชูตะ สถาปนิกและนักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมชื่อดังที่มีส่วนในการสร้างศาลเจ้าเมจิ ก็มีส่วนในการวางแผนสร้างศาลเจ้านี้ด้วย

ที่ตั้งของอดีตศาลเจ้าปัจจุบันกลายเป็นส่วนหนึ่งของสวนนัมซาน

## เบื้องหลัง

หลังญี่ปุ่นผนวกเกาหลีใน ค.ศ. 1910 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ดำเนินการตามนโยบายกระบวนการกลายเป็นญี่ปุ่น (Japanization) ซึ่งรวมไปถึงการสักการะที่ศาลเจ้าชินโต เช่นเดียวกันกับการแสดงออกทางการเมืองต่อความรักประเทศชาติเป็นข้อปฏิบัติทางศาสนา ตั้งแต่ ค.ศ. 1925 นักเรียนในโรงเรียนจะต้องเข้าไปในศาลเจ้าชินโต และใน ค.ศ. 1935 มีการบังคับให้นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยและข้าราชการจะต้องเข้าร่วมพิธีศาสนาชินโต จนถึง ค.ศ. 1945 มีศาลเจ้าในเกาหลีที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับรัฐชินโต (State Shinto) รวม 1,140 แห่ง

 เป็นผู้สนับสนุนให้พยายามใช้แนวคิด เพื่อผสานความเชื่อศาสนาญี่ปุ่นและเกาหลี บางคนระบุพระเจ้าทันกุนเข้ากับซูซาโนโอะ-โนะ-มิโกโตะ รัฐบาลไม่ต้องการแสดงจุดยืนในเรื่องการบรรจุโอกูนิตามะทั่วไปไว้ที่โชเซ็งจิงงู เพื่อให้ผู้ศรัทธาสามารถตีความในแบบของตนเอง  เป็นผู้สนับสนุนจุดยืนนี้อย่างหนักแน่น และการสนับสนุนของเขาเกี่ยวข้องกับการสถาปนาโอกูนิตามะทั้งที่โชเซ็นจิงงุและ

อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ของรัฐที่โชเซ็งจิงงูไม่อนุญาตให้โอกูนิตามะตรงนั้นมีชื่อเรียกว่า "โชเซ็นโอกูนิตามะ" และความเชื่อท้องถิ่นพระเจ้าทันกุนถูกปราบปรามลงเพื่อหันไปบูชาอามาเตราซุในศาลเจ้าแทน

## ประวัติ
โชเซ็งจิงงูถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1925 ที่ยอดเขานัมซานในเมืองเคโจ และทำพิธีบูชาในเดือนตุลาคม โดยอุทิศแด่เทพีอามาเตราซุกับจักรพรรดิเมจิ ตัวอาคารมีรูปแบบสถาปัตยกรรมชินเม-ซูกูริตามศาลเจ้าอิเซะ

การบูชาที่ศาลเจ้าเพิ่มมากขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1930 หลังรัฐบาลเริ่มบังคับให้ผู้คนเข้าชมที่นี่ ทำให้ศาลเจ้าและที่อื่น ๆ กลายเป็นเป้าหมายความขุ่นเคือง หลังการปลดปล่อยเกาหลีใน ค.ศ. 1945 ภายในไม่กี่วัน มีศาลเจ้าหลายแห่งที่ถูกเผาทำลาย

กลุ่มชาติพันธุ์เกาหลีเสนอให้เข้ามารับช่วงการบูชาโอกูนิตามะต่อหลังสงครามและเปลี่ยนศาลเจ้าไปเป็นศาลที่บูชาพระเจ้าทันกุน แต่รัฐบาลใหม่ปฏิเสธ ก็เสนอระบบที่ชาวญี่ปุ่นในอาณานิคมถูกมองเป็นอามัตสึกามิและชนพื้นเมืองมองเป็นคูนิตสึกามิ

หลังคำประกาศยอมจำนนของญี่ปุ่นในวันที่ 15 สิงหาคม ในช่วงบ่ายวันนั้นได้มีพิธีเคลื่อนย้ายองค์เทพที่ประดิษฐานอยู่ รัฐบาลทหารของกองทัพสหรัฐในเกาหลีพิจารณาให้ศาลเจ้านี้เป็น "ทรัพย์สินศัตรู"

โชเซ็งจิงงูจึงถูกทำลายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 พื้นที่อดีตศาลเจ้าปัจจุบันกลายเป็นส่วนหนึ่งของสวนนัมซาน และใน ค.ศ. 1970 ได้มีการสร้าง "อนุสรณ์สถานรักชาติ อัน จุง-กึน" ในบริเวณที่เคยเป็นศาลเจ้า เพื่อยกย่องอัน จุง-กึน ผู้ลอบสังหารอิโต ฮิโรบูมิ ผู้ตรวจราชการชาวญี่ปุ่นคนแรก และมีการติดตั้งอนุสรณ์คิม กู นักเคลื่อนไหวเพื่ออิสรภาพอีกคนหนึ่งด้วย

## รายละเอียด
ศาลเจ้านี้มีความยาวเป็นแกนตรงประมาณ  ศาลเจ้าหลักอยู่ที่ปลายสุดจากทางเข้า

## ภาพ

## ดูเพิ่ม
*รัฐชินโต (State Shinto)
*ศาสนาชินโตในประเทศเกาหลี
*เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
*การจัดอันดับศาลเจ้าชินโตในระบบสมัยใหม่ (Modern system of ranked Shinto Shrines)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
 Chōsen Jingū (plan and photographs)
*1931 photograph 

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:เคโจ
หมวดหมู่:จิงงู
หมวดหมู่:ศาลเจ้าชินโตในประเทศเกาหลี
วัดโคกพระยา (ตำบลภูเขาทอง)

**วัดโคกพระยา** โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอทางด้านทิศเหนือของเกาะเมือง ในตำบลภูเขาทอง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา บริเวณโบราณสถานมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 40 ไร่ 3 งาน 81 ตารางวา

วัดโคกพระยาเป็นวัดขนาดเล็กที่มีอายุการสร้างมาแต่สมัยอยุธยาตอนต้นและถูกใช้งานมาจนถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย แต่เดิมสันนิษฐานกันว่าวัดนี้เคยใช้เป็นที่ฝังพระศพ และสำเร็จโทษพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์หลายพระองค์ แต่จากหลักฐานที่พบภายหลังการขุดแต่ง ซึ่งไม่ปรากฏพบร่องรอยว่าเคยใช้ประกอบพิธีดังกล่าว จึงสันนิษฐานว่าวัดที่ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารนั้น อาจจะเป็นวัดโคกพระยาในตำบลลุมพลี

โบราณสถานวัดโคกพระยานี้มีการก่อสร้าง 3 สมัย สมัยแรกสันนิษฐานจากลักษณะของใบเสมาว่าตั้งอยู่ในสมัยอยุธยาตอนกลาง ได้แก่ เจดีย์ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงกลม ส่วนยอดและองค์เจดีย์หักพังลงเหลือแต่ฐานและแกนด้านในองค์เจดีย์ซึ่งก่อเป็นแกนรูปกากบาท อุโบสถมีประตูทางเข้า 4 ประตู มีทางเดินโดยรอบอุโบสถฐานไพทีด้านหลังกว้าง 3 เมตร พื้นปูกระเบื้องดินเผา พบชิ้นส่วนพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ 1 องค์และพบร่องรอยการพอกปูนทับฐานชุกชีของเดิม สมัยที่ 2 มีการบูรณะอุโบสถและกำแพงแก้ว ได้ก่อพอกกำแพงแก้วด้านตะวันออกและตะวันตกให้หนาขึ้นสร้างกำแพงด้านทิศใต้เพิ่มอีก 1 แนว โดยทำเป็นฐานบัวแล้วถมดินเพื่อปรับระดับพื้นส่วนที่ขยายออกมาจากแนวฐานเดิมมาจนชิดแนวกำแพงนี้ สมัยที่ 3 บูรณะอุโบสถโดยปรับปรุงพื้นปูกระเบื้อง มีการก่ออิฐบริเวณกำแพงแก้วด้านทิศตะวันออกและทิศใต้ให้หนาขึ้น มีการก่อสร้างแนวกำแพงวัดใหม่ด้านทิศตะวันออก พร้อมกลบทับแนวกำแพงแก้วเดิมจนถึงระดับมีการก่อพอกและใช้แนวเดิมตั้งแต่สมัยที่ 1 และฐานกำแพงแก้ว และมีอาคารต่าง ๆ อีก

## อ้างอิง

โคกพระยา
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดโคกพระยา

**วัดโคกพระยา** อาจหมายถึง
* **[[วัดโคกพระยา (ตำบลลุมพลี)|วัดโคกพระยา]]** ตำบลลุมพลี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
* **[[วัดโคกพระยา (ตำบลภูเขาทอง)|วัดโคกพระยา]]** ตำบลภูเขาทอง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

โคกพระยา
เดดไรซิง 4

***เดดไรซิง 4*** () เป็นวิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัยที่พัฒนาโดยแคปคอมแวนคูเวอร์ และเผยแพร่โดยไมโครซอฟท์สตูดิโอส์สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และเอกซ์บอกซ์วัน โดยเป็นภาคที่สี่ในซีรีส์*[[เดดไรซิง]]* ซึ่งมีการประกาศในงานแถลงข่าวอิเล็กทรอนิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์เอ็กซ์โป 2016 ของไมโครซอฟท์เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2016 เกมนี้เป็นการกลับมาของแฟรงก์ เวสต์ และมีฉากอยู่ที่วิลลาเมตต์ รัฐโคโลราโด ในธีมคริสต์มาส

*เดดไรซิง 4* ได้รับการวางจำหน่ายทั่วโลกเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2016 เกมดังกล่าวได้รับการวิจารณ์จากนักวิจารณ์ที่หลากหลาย โดยยกย่องรูปแบบการเล่น และการกลับมาของแฟรงก์ เวสต์ อย่างไรก็ตาม การลดลงของคุณภาพ และปัญหาทางเทคนิคบางอย่างถูกกล่าวถึงในเชิงลบ ทั้งนี้ เวอร์ชันไมโครซอฟท์ วินโดวส์ สำหรับสตีมได้รับการเปิดตัวในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 ซึ่งเผยแพร่โดยบริษัทแคปคอม ส่วนเกมเวอร์ชันเพลย์สเตชัน 4 ได้ใช้ชื่อ***เดดไรซิง 4: แฟรงก์สบิ๊กแพกเกจ*** () ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 

หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:วิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัย
หมวดหมู่:เดดไรซิง
หมวดหมู่:เกมไมโครซอฟท์
หมวดหมู่:วิดีโอเกมโอเพนเวิลด์
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 4
หมวดหมู่:วิดีโอเกมภาคต่อ
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศแคนาดา
หมวดหมู่:เกมสำหรับวินโดวส์
หมวดหมู่:เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์วัน
หมวดหมู่:วิดีโอเกมซอมบี
โรคกลัวทะเล

**โรคกลัวทะเล** หรือ **ทาลัสโซโฟเบีย** (;  (*thalassa*) "ทะเล" และ  (*phobos*) "กลัว") เป็นความกลัวแหล่งน้ำลึกอย่างต่อเนื่องและเข้มข้น ซึ่งอาจเป็นทะเล มหาสมุทร สระว่ายน้ำหรือทะเลสาปก็ได้ ทั้งนี้ ระวังสับสนกับโรคกลัวน้ำหรืออะควาโฟเบีย (aquaphobia) ซึ่งเป็นความกลัวคนละอย่างกัน โรคกลัวทะเลอาจประกอบด้วยความกลัวอยู่ในแหล่งน้ำลึก กลัวความเวิ้งว้างของทะเล คลื่นทะเล และความกลัวอยู่ห่างจากแผ่นดิน สาเหตุของโรคกลัวทะเลนั้นยังไม่ชัดเจนและยังเป็นหัวข้อวิจัยอยู่ เพราะแต่ละคนมีเหตุผลแตกต่างกันไป ความรุนแรงและอาการและอาการแสดงของโรคอาจเปลี่ยนแปลงและมีความซับซ้อนได้ โดยอาจมีช่วงที่ทุกข์ทรมานทางอารมณ์และกายภาพที่เกิดจากตัวกระตุ้นหลากหลาย การรักษาอาจมีการบำบัดและยาคลายกังวลผสมกัน และจะมีประสิทธิภาพมากที่สุดเมื่อรักษาในวัยเด็ก ซึ่งเป็นช่วงวัยที่พบโรคนี้มากที่สุด

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โรคกลัว
หมวดหมู่:มหาสมุทร
หมวดหมู่:ทะเล