เฟรดดี เมอร์คิวรี

**เฟรดดี เมอร์คิวรี** (; ชื่อเกิด **ฟารุก บัลซารา**, ; 5 กันยายน ค.ศ. 1946 – 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวบริติชผู้มีชื่อเสียงระดับโลกในฐานะนักร้องนำและนักเปียโนของวงดนตรีร็อก "ควีน" เมอร์คิวรีได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักร้องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ดนตรีร็อก และเป็นที่รู้จักจากการแสดงบนเวทีที่มีสีสันและเสียงอันทรงพลัง โดยเขาได้ท้าทายธรรมเนียมปฏิบัติของนักร้องนําวงร็อกด้วยลีลาการแสดงที่ให้อารมณ์ราวกับละครเวที ซึ่งมีอิทธิพลต่อทิศทางเชิงศิลปะของวงควีน

เมอร์คิวรีเกิดเมื่อ ค.ศ. 1946 ที่รัฐสุลต่านแซนซิบาร์ ในครอบครัวชาวอินเดียจากชุมชนชาวปาร์ซี เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนประจําแบบอังกฤษในอินเดียตั้งแต่อายุ 8 ขวบ และกลับมายังแซนซิบาร์หลังจากศึกษาต่อในระดับมัธยมศึกษา ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1964 เมอร์คิวรีและครอบครัวลี้ภัยไปยังมิดเดิลเซกซ์ ประเทศอังกฤษ เพื่อหลบหนีการปฏิวัติแซนซิบาร์ หลังจากที่เขาเคยศึกษาและเขียนเพลงมาก่อน เมอร์คิวรีจึงก่อตั้งวงควีนใน ค.ศ. 1970 ร่วมกับไบรอัน เมย์ มือกีตาร์ และโรเจอร์ เทย์เลอร์ มือกลอง เมอร์คิวรีเขียนบทเพลงของควีนที่เป็นที่นิยมจำนวนมาก อาทิ "คิลเลอร์ควีน" "โบฮีเมียนแรปโซดี" "ซัมบอดีทูเลิฟ" "วีอาร์เดอะแชมเปียนส์" "โดนต์สตอปมีนาว" และ "เครซีลิตเทิลธิงคอลด์เลิฟ" การแสดงบนเวทีที่มีเสน่ห์มักเต็มไปด้วยปฏิสัมพันธ์กับผู้ชม ดังที่เห็นได้ชัดในคอนเสิร์ตไลฟ์เอด ค.ศ. 1985 นอกจากนี้ เขายังมีผลงานเพลงเดี่ยว และทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการสร้างและนักดนตรีรับเชิญให้กับศิลปินคนอื่นอีกด้วย

เมอร์คิวรีได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคเอดส์ใน ค.ศ. 1987 อย่างไรก็ตาม เขายังคงบันทึกเพลงร่วมกับควีนต่อไป และปรากฏผลงานหลังการเสียชีวิตในอัลบั้มสุดท้ายของวงอย่าง "เมดอินเฮฟเวน" (ค.ศ. 1995) ใน ค.ศ. 1991 หนึ่งวันหลังจากที่เมอร์คิวรีประกาศต่อสาธารณะเกี่ยวกับอาการป่วยของตน เขาได้เสียชีวิตลงจากภาวะแทรกซ้อนของโรคดังกล่าว ขณะมีอายุ 45 ปี ต่อมาใน ค.ศ. 1992 ได้มีการจัดคอนเสิร์ตรำลึกถึงเขาที่สนามกีฬาเวมบลีย์ เพื่อส่งเสริมการตระหนักรู้เกี่ยวกับโรคเอดส์

ในฐานะสมาชิกของควีน เมอร์คิวรีได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลใน ค.ศ. 2001 และหอเกียรติยศนักแต่งเพลงใน ค.ศ. 2003 รวมทั้งหอเกียรติยศดนตรีแห่งสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 2004 ใน ค.ศ. 1990 เขาและสมาชิกวงควีนได้รับรางวัลบริตอะวอดส์ สาขาการมีส่วนร่วมอันโดดเด่นต่อดนตรีอังกฤษ และหนึ่งปีหลังจากการเสียชีวิตของเขา เมอร์คิวรีก็ได้รับรางวัลเดียวกันนี้เป็นรายบุคคล ใน ค.ศ. 2005 วงควีนได้รับรางวัลไอเวอร์ โนเวลโล สาขาผลงานเพลงยอดเยี่ยม จากสถาบันนักแต่งเพลง คีตกวี และนักเขียนแห่งสหราชอาณาจักร และใน ค.ศ. 2002 เมอร์คิวรีได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในลำดับที่ 58 ในการสำรวจชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหนึ่งร้อยลำดับของบีบีซี

## ชีวิตช่วงต้น
### แซนซิบาร์และอินเดีย
เมอร์คิวรีเดิมมีชื่อว่า ฟารุก บัลซารา เกิดเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1946 ณ เมืองสโตนทาวน์ รัฐสุลต่านแซนซิบาร์ ในภูมิภาคแอฟริกาตะวันออก ซึ่งขณะนั้นเป็นดินแดนในอารักขาของอังกฤษ (ปัจจุบันในพื้นที่ของประเทศแทนซาเนีย) เมอร์คิวรีเกิดมาพร้อมฟันหน้าเกินสี่ซี่ ซึ่งภายหลังเขาเชื่อว่าสิ่งนี้ทำให้เขามีช่วงเสียงที่เพิ่มขึ้น บิดามารดาของเมอร์คิวรี ได้แก่ โบมีและเจอร์ บัลซารา ทั้งสองเป็นชาวปาร์ซีที่อพยพมาจากทางตะวันตกของอินเดีย เขามีน้องสาวหนึ่งคนชื่อ แคชมีรา (เกิดเมื่อ ค.ศ. 1952)

ครอบครัวบัลซาราย้ายมาอยู่ที่แซนซิบาร์เพื่อให้บิดาทำงานต่อในตำแหน่งพนักงานบัญชีประจำกระทรวงอาณานิคม และด้วยความที่เป็นชาวปาร์ซี ครอบครัวนี้จึงปฏิบัติตามแนวทางของศาสนาโซโรอัสเตอร์ เมอร์คิวรีมีสถานะเป็นพลเมืองในอาณัติของอังกฤษ เนื่องจากแซนซิบาร์เป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษจนถึง ค.ศ. 1963 และเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1969 ก็ได้รับการจดทะเบียนเป็นพลเมืองของสหราชาอาณาจักรและอาณานิคม หลังจากครอบครัวอพยพไปยังประเทศอังกฤษ

เมอร์คิวรีใช้ชีวิตวัยเยาว์ส่วนใหญ่ที่อินเดีย ซึ่งเขาเริ่มเรียนเปียโนเมื่ออายุ 7 ขวบ ขณะอาศัยอยู่กับญาติ ต่อมาใน ค.ศ. 1954 เมื่ออายุได้ 8 ขวบ เมอร์คิวรีถูกส่งไปเรียนที่โรงเรียนเซนต์ปีเตอส์ ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำชายล้วนแบบอังกฤษที่ปัญจคณี ใกล้นครบอมเบย์ เขาเริ่มสะสมแสตมป์จากหลายประเทศในเครือจักรภพอังกฤษตามรอยความสนใจของบิดาตั้งแต่อายุ 9 ถึง 12 ปี โดยสมุดสะสมแสตมป์ของเขาถือเป็นทรัพย์สินส่วนตัวชิ้นสำคัญที่จัดแสดงอยู่ ณ พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ในกรุงลอนดอน เมื่ออายุได้ 12 ปี เขาตั้งวงดนตรีของโรงเรียนที่มีชื่อว่า "เดอะเฮกติกส์" (the Hectics) และบรรเลงเพลงของศิลปินร็อกแอนด์โรล เช่น คลิฟฟ์ ริชาร์ด, เอลวิส เพรสลีย์, และลิตเทิล ริชาร์ด หนึ่งในอดีตเพื่อนร่วมวงของเมอร์คิวรีจากเดอะเฮกติกส์กล่าวว่า "เขาฟังและเล่นเฉพาะดนตรีป๊อปตะวันตกเท่านั้น" ส่วนเพื่อนอีกคนหนึ่งเล่าว่า "เขามีความสามารถพิเศษในการฟังเพลงจากวิทยุ แล้วบรรเลงซ้ำบนเปียโนได้อย่างแม่นยำ" และที่โรงเรียนนี้เองที่เขาเริ่มเรียกตนเองว่า "เฟรดดี" จากนั้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1963 เมอร์คิวรีกลับมายังแซนซิบาร์และอาศัยอยู่ที่หอพักกับบิดามารดาของตน

### ลี้ภัยไปอังกฤษ
ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1964 เมอร์คิวรีและครอบครัวลี้ภัยไปประเทศอังกฤษเพื่อหลบหนีความรุนแรงที่เกิดขึ้นจากการปฏิวัติต่อต้านสุลต่านแซนซิบาร์และรัฐบาลอาหรับของพระองค์ ซึ่งมีการสังหารคนชาติพันธุ์อาหรับและอินเดียจำนวนหลายพันคน ครอบครัวบัลซาราย้ายไปอยู่ที่บ้านเลขที่ 19 ถนนแฮมิลตันโคลส์ เมืองเฟลแธม เทศมณฑลมิดเดิลเซกซ์ ซึ่งอยู่ห่างจากใจกลางกรุงลอนดอนไปทางตะวันตกประมาณ  จากนั้นได้ย้ายไปอาศัยที่บ้านเลขที่ 122 ถนนแฮมิลตัน เป็นการชั่วคราว ก่อนที่ในช่วงปลายเดือนตุลาคมจะย้ายไปตั้งรกรากอยู่ที่บ้านหลังเล็กเลขที่ 22 ถนนแกลดสโตน หลังจากเริ่มเรียนศิลปะที่วิทยาลัยโปลีเทคนิคไอล์เวิร์ธในเวสต์ลอนดอน เมอร์คิวรีได้เข้าศึกษาต่อด้านศิลปะกราฟิกและการออกแบบที่วิทยาลัยศิลปะอีลิง และสำเร็จการศึกษาพร้อมประกาศนียบัตรใน ค.ศ. 1969 ซึ่งต่อมาเมอร์คิวรีจะใช้ทักษะเหล่านี้ในการออกแบบตราสัญลักษณ์ประจำวงควีน

หลังจากจบการศึกษา เมอร์คิวรีมีโอกาสเข้าร่วมวงดนตรีหลายวง และหารายได้เสริมจากการขายเสื้อผ้าและผ้าพันคอสไตล์เอ็ดเวิร์ดมือสองที่ตลาดเคนซิงตันในกรุงลอนดอน ร่วมกับโรเจอร์ เทย์เลอร์ มือกลองและอนาคตเพื่อนร่วมวงควีน เทย์เลอร์เล่าว่า "ย้อนกลับไปตอนนั้น ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาเป็นนักร้อง เขาเป็นแค่เพื่อนของผม เพื่อนสุดเพี้ยนของผม! หากที่ไหนมีความสนุก เมอร์คิวรีกับผมก็มักจะอยู่ที่นั่นด้วย" นอกจากนี้ เมอร์คิวรียังทำงานเป็นพนักงานขนถ่ายสัมภาระที่ท่าอากาศยานฮีทโธรว์ด้วย ส่วนเพื่อนคนอื่น ๆ ในช่วงเวลานั้นกล่าวว่าเขาเป็นชายหนุ่มเงียบขรึมและขี้อาย แต่มีความสนใจด้านดนตรีอย่างมาก ใน ค.ศ. 1969 เมอร์คิวรีเข้าร่วมวงดนตรีจากลิเวอร์พูลชื่อ "ไอเบกซ์" (Ibex) ที่ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "เรกเคจ" (Wreckage) โดยวงนี้เล่นดนตรีประเภท "บลูส์หนักสไตล์เฮนดริกซ์" ช่วงหนึ่งเขาอาศัยอยู่ที่ห้องพักเหนือผับโดฟเดลทาวเออส์ บนถนนเพนนีเลน ในย่านมอสลีย์ฮิลล์ เมืองลิเวอร์พูล อย่างไรก็ตาม เมื่อวงไม่ประสบความสำเร็จ เขาจึงย้ายไปเข้าร่วมวงจากเมืองออกซฟอร์ดที่มีชื่อว่า "ซาวร์มิลก์ซี" (Sour Milk Sea) แต่ในช่วงต้น ค.ศ. 1970 วงนี้ก็ยุบลงเช่นกัน

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1970 เมอร์คิวรีรวมกลุ่มตั้งวงกับเทย์เลอร์และไบรอัน เมย์ มือกีตาร์ โดยตนรับหน้าที่เป็นนักร้องนำของวงสมายล์ ต่อมาจอห์น ดีคอน มือเบสเข้าร่วมวงใน ค.ศ. 1971 แม้สมาชิกบางคนและผู้บริหารของไทรเดนต์สตูดิโอส์จะมีความกังวล เมอร์คิวรีก็ยังยืนยันที่จะเลือกใช้ชื่อ "ควีน" เป็นชื่อของวงใหม่ เขากล่าวในภายหลังว่า "ชื่อนี้ให้ความรู้สึกสง่างามมาก ฟังแล้วแจ่มจรัส เป็นชื่อที่ทรงพลัง เป็นสากล และติดหูทันที ผมรู้แน่นอนว่าสิ่งนี้มีนัยยะบางอย่างที่เชื่อมโยงกับความเป็นเกย์ แต่สำหรับผม นั่นก็เป็นเพียงแง่มุมหนึ่งเท่านั้น" ในช่วงเวลาเดียวกัน เขาได้เปลี่ยนนามสกุลของตนตามกฎหมายจากบัลซาราเป็นเมอร์คิวรี

ไม่นานก่อนออกอัลบั้มแรกที่ใช้ชื่อเดียวกับวง เมอร์คิวรีได้ออกแบบโลโก้ประจำวงหรือ "ควีนเครสต์" (Queen crest) โดยโลโก้นี้ประกอบด้วยสัญลักษณ์จักรราศีของสมาชิกวงทั้งสี่คน ได้แก่ สิงโตสองตัวของดีคอนและเทย์เลอร์ (ราศีสิงห์) ปูของเมย์ (ราศีกรกฎ) และนางฟ้าสองตนของเมอร์คิวรี (ราศีกันย์) โดยสิงโตทั้งสองโอบล้อมตัวอักษรคิวที่โก้เก๋ ปูวางอยู่ด้านบนตัวคิวพร้อมมีเปลวไฟลุกขึ้นเหนือตัวปู ส่วนนางฟ้าทั้งสองประดับอยู่ใต้สิงโตแต่ละตัว ภายในตัวคิวมีมงกุฎประดับอยู่ และเหนือองค์ประกอบทั้งหมดมีนกฟีนิกซ์ขนาดใหญ่แผ่ปีกปกคลุม ควีนเครสต์มีลักษณะบางส่วนคล้ายกับตราแผ่นดินของสหราชอาณาจักร โดยเฉพาะในส่วนของสิงโตที่ทำหน้าที่เป็นผู้ค้ำตรา

## ความสามารถเชิงศิลป์
### เสียงร้อง
thumb|upright|ช่วงเสียงของเมอร์คิวรี
แม้ว่าเสียงพูดปกติของเมอร์คิวรีจะอยู่ในช่วงแบริโทน แต่เมื่อขับร้องเพลง เสียงส่วนใหญ่จะอยู่ในช่วงเทเนอร์ ช่วงเสียงที่บันทึกไว้ของเมอร์คิวรีครอบคลุมตั้งแต่เสียงต่ำระดับเบส F (F) ไปจนถึงเสียงสูงระดับโซปราโน F (F) และเขาสามารถดันเสียงสูงได้ถึงระดับเทเนอร์ F สูง (F) เดวิด เบรต ผู้เขียนชีวประวัติ อธิบายว่าเสียงของเมอร์คิวรี "สามารถไต่ระดับขึ้นได้ภายในไม่กี่ห้องเพลง จากเสียงร็อกแหบลึกทรงพลังไปสู่เสียงเทเนอร์ที่อ่อนโยนและกังวาน ก่อนจะพุ่งเสียงสูงแบบคัลเลอราทูราอันบริสุทธิ์ ใสกระจ่างในช่วงเสียงสูงสุด" ส่วนมุนซาร์รัต กาบัลเย นักร้องโซปราโนชาวสเปนผู้เคยบันทึกอัลบั้มร่วมกับเขา กล่าวว่า "ความแตกต่างระหว่างเฟรดดีกับร็อกสตาร์คนอื่น ๆ แทบทั้งหมด คือ เขาขายเสียงของเขา" โดยเธอยังกล่าวเพิ่มเติมว่า

เทคนิคของเขาน่าทึ่งอย่างยิ่ง ไม่มีปัญหาเรื่องเทมโป เขาร้องเพลงด้วยความเฉียบคมของจังหวะ การวางเสียงทำได้ดีมาก และสามารถเปลี่ยนจากช่วงเสียงหนึ่งไปสู่อีกช่วงเสียงหนึ่งได้อย่างลื่นไหล นอกจากนี้ เขายังมีความสามารถทางดนตรียอดเยี่ยม การแบ่งวรรคตอนในการร้องมีทั้งความละเอียดอ่อน นุ่มนวล อ่อนหวาน หรือจะทรงพลังและหนักแน่นก็ได้ เขาสามารถเลือกโทนเสียงและอารมณ์ที่เหมาะสมกับทุกคำได้อย่างลงตัว

thumb|upright|เมอร์คิวรีร้องเพลงบนเวทีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1977
โรเจอร์ ดาลเทรย์ นักร้องนำของเดอะฮู กล่าวว่าเมอร์คิวรีคือ "นักร้องร็อกแอนด์โรลที่เก่งกาจที่สุดตลอดกาล เขาร้องได้ทุกอย่างในทุกสไตล์ เปลี่ยนสไตล์ได้แทบทุกบรรทัด นั่นแหละคือศิลปะอย่างแท้จริง และเขาก็ทำมันได้อย่างยอดเยี่ยม" ขณะที่แอนดรูว์ ลอยด์ เวบเบอร์ กล่าวถึงคุณสมบัติของนักแสดงนำในละครเพลงจีซัสไครสต์ซูเปอร์สตาร์ว่า "คน ๆ นั้นต้องมีเสน่ห์อย่างมหาศาล และต้องเป็นร็อกเทเนอร์ตัวจริง นั่นคือสิ่งสำคัญ ลองนึกถึงเฟรดดี เมอร์คิวรี นั่นคือช่วงเสียงระดับที่เรากำลังพูดถึง"

ใน ค.ศ. 2016 คณะวิจัยได้ทำการศึกษาเพื่อค้นหาว่าเหตุใดเสียงของเมอร์คิวรีจึงมีเสน่ห์เป็นพิเศษ นำโดยศาสตราจารย์คริสเตียน เฮิบสต์ ซึ่งพบว่าลักษณะเด่นของเขาคือการสั่นเสียง (vibrato) ที่รวดเร็วกว่าปกติ และการใช้เสียงซับฮาร์มอนิก (subharmonics) อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเสียงเมอร์คิวรี ซึ่งแตกต่างจากนักร้องโอเปราทั่วไป คณะวิจัยได้วิเคราะห์ตัวอย่างเสียงจากผลงานบันทึกเสียงของควีนจำนวน 23 เพลง รวมถึงผลงานเดี่ยว และบทสัมภาษณ์ต่าง ๆ ของเขา นอกจากนี้ ยังมีการใช้กล้องส่องภายในลำคอ เพื่อตรวจศึกษากลไกการเปล่งเสียงของนักร้องร็อกคนหนึ่งที่ได้รับเชิญมาเลียนแบบวิธีการร้องของเมอร์คิวรีอีกด้วย

### การแต่งแพลง
เมอร์คิวรีเขียนบทเพลง 10 เพลง จากทั้งหมด 17 เพลงของอัลบั้มเกรตเทสต์ฮิตส์ ได้แก่ "โบฮีเมียนแรปโซดี" "เซเวนซีส์ออฟไรย์" "คิลเลอร์ควีน" "ซัมบอดีทูเลิฟ" "กูดโอลด์แฟชันด์เลิฟเวอร์บอย" "วีอาร์เดอะแชมเปียนส์" "ไบซิเคิลเรซ" "โดนต์สตอปมีนาว" "เครซีลิตเทิลธิงคอลด์เลิฟ" และ "เพลย์เดอะเกม" ใน ค.ศ. 2003 เมอร์คิวรีได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศนักแต่งเพลงหลังเสียชีวิต พร้อมกับสมาชิกวงคนอื่น ๆ และใน ค.ศ. 2005 สมาชิกวงทั้งสี่คนได้รับรางวัลไอเวอร์ โนเวลโล สาขาผลงานเพลงยอดเยี่ยม จากสถาบันนักแต่งเพลง คีตกวี และนักเขียนแห่งสหราชอาณาจักร

ลักษณะเด่นสำคัญของการแต่งเพลงของเมอร์คิวรี คือ การใช้แนวดนตรีที่หลากหลายมาก ไม่ว่าจะเป็นร็อกอะบิลลี โพรเกรสซิฟร็อก เฮฟวีเมทัล กอสเปล หรือดิสโก เขาเคยให้สัมภาษณ์เมื่อ ค.ศ. 1986 ว่า "ผมเกลียดการทำอะไรเหมือนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมอยากเห็นว่าตอนนี้วงการดนตรี ภาพยนตร์ และละครเวทีกำลังเป็นอย่างไร แล้วนำสิ่งเหล่านั้นมาผสมผสานเข้าด้วยกัน" เมื่อเปรียบเทียบกับนักแต่งเพลงยอดนิยมทั่วไป เมอร์คิวรีมักสร้างสรรค์บทเพลงที่มีโครงสร้างทางดนตรีซับซ้อน ตัวอย่างเช่น "โบฮีเมียนแรปโซดี" ไม่มีโครงสร้างแบบวนซ้ำ และประกอบด้วยคอร์ดจำนวนมาก นอกจากนี้ เขายังแต่งบทเพลงถึง 6 เพลงในอัลบั้มควีนทู ที่เต็มไปด้วยการเปลี่ยนคีย์และองค์ประกอบทางดนตรีที่ซับซ้อน ในทางกลับกัน "เครซีลิตเทิลธิงคอลด์เลิฟ" กลับใช้คอร์ดเพียงไม่กี่คอร์ดเท่านั้น แม้เมอร์คิวรีจะเขียนเสียงประสานที่ซับซ้อนมากมาย แต่เขาเคยกล่าวว่า เขาแทบอ่านโน้ตดนตรีไม่ได้เลย เขาแต่งเพลงส่วนใหญ่ด้วยเปียโน และใช้คีย์ดนตรีที่หลากหลายอย่างมากในการประพันธ์ผลงานของตน

### นักแสดงสด
thumb|การแสดงสดของเมอร์คิวรีในเดือนกันยายน ค.ศ. 1984
เมอร์คิวรีเป็นที่กล่าวถึงอย่างมากในด้านการแสดงสด ซึ่งมักจัดขึ้นต่อหน้าผู้ชมจำนวนมากที่สนามกีฬาทั่วโลก โดยลีลาการแสดงของเขาให้อารมณ์ราวกับละครเวทีอย่างชัดเจน ซึ่งปลุกเร้าให้ผู้ชมจำนวนมากมีส่วนร่วมได้อย่างคึกคัก ในนิตยสารเดอะสเปกเทเตอร์บรรยายว่าเมอร์คิวรีเป็น "นักแสดงที่ตั้งใจหยอกล้อ ทำให้ตะลึง และปิดท้ายด้วยการสะกดใจผู้ชมด้วยภาพลักษณ์อันฟุ่มเฟือยหลากหลายรูปแบบของตัวเอง" ด้านเดวิด โบอี ซึ่งเคยร่วมแสดงในคอนเสิร์ตรำลึกเฟรดดี เมอร์คิวรี และร่วมบันทึกเพลง "อันเดอร์เพรสเชอร์" กับวงควีน ได้ยกย่องลีลาการแสดงของเมอร์คิวรีว่า "ในบรรดานักแสดงร็อกแนวละครเวทีทั้งหมด เฟรดดีไปไกลกว่าคนอื่นทั้งหมด... เขาพาผู้ชมไปถึงจุดสูงสุด และแน่นอน ผมชื่นชมผู้ชายที่สวมกางเกงรัดรูปเสมอ ผมเคยดูเขาแสดงสดเพียงครั้งเดียว และก็อย่างที่เขาว่ากัน เขาคือคนที่สามารถกุมผู้ชมไว้ในกำมือได้จริง ๆ" ไบรอัน เมย์ มือกีตาร์วงควีน เขียนถึงเมอร์คิวรีไว้ว่าเขาสามารถทำให้ "คนสุดท้ายที่นั่งอยู่ไกลที่สุดในสนาม รู้สึกเหมือนตนเองเชื่อมต่อกับเขา" อุปกรณ์ประกอบการแสดงที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา คือ ขาตั้งไมโครโฟนที่หักครึ่ง โดยมีเรื่องเล่ากันว่าในช่วงการแสดงช่วงเริ่มแรก เขาเผลอทำขาตั้งไมโครโฟนหลุดโดยบังเอิญ และค้นพบว่าแท้จริงแล้วมันสามารถนำมาใช้สร้างท่าทางและลีลาบนเวทีได้อย่างหลากหลายไม่รู้จบ

หนึ่งในการแสดงที่น่าจดจำที่สุดของเมอร์คิวรีกับวงควีน คือ คอนเสิร์ตไลฟ์เอดใน ค.ศ. 1985 การแสดงครั้งนั้นได้รับการออกเสียงจากกลุ่มผู้บริหารวงการดนตรีให้เป็นการแสดงสดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ดนตรีร็อก และผลการจัดอันดับได้รับการเผยแพร่ผ่านรายการโทรทัศน์ชื่อ "เดอะเวิลส์เกรตเทตส์กิกส์" (The World's Greatest Gigs) เสียงสูงยาวและทรงพลังของเมอร์คิวรีในช่วงร้องอะแคปเปลลากลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "เดอะโน้ตเฮิร์ดราวด์เดอะเวิร์ล" (The Note Heard Round the World) ใน ค.ศ. 2005 จอห์น แฮร์ริส กล่าวว่า "ผู้ที่จัดอันดับนักร้องนำร็อกยอดเยี่ยมแล้วมอบตำแหน่งสูงสุดให้แก่มิก แจ็กเกอร์ หรือโรเบิร์ต แพลนต์ นั้น อาจมองข้ามสิ่งสำคัญไป เพราะจากการแสดงอันเปี่ยมพลังแบบไดโอนีเซียนในไลฟ์เอด เฟรดดีคือผู้ที่มีความยิ่งใหญ่ดุจเทพเจ้ามากที่สุดในบรรดาทั้งหมด" เดนิส โอรีแกน ช่างภาพผู้บันทึกภาพท่าโพสอันเป็นตำนานของเมอร์คิวรี (แอ่นหลัง งอเข่า และแหงนหน้าสู่ท้องฟ้า) ระหว่างทัวร์ครั้งสุดท้ายใน ค.ศ. 1986 กล่าวไว้ว่า "เฟรดดีคือสุดยอดนักแสดงที่หาได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต" นอกจากนี้ ปีเตอร์ ฮินซ์ ทีมงานประจำวงควีน ยังกล่าวเสริมว่า "นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเสียงร้อง แต่เป็นวิธีที่เขาควบคุมเวที สำหรับเขาแล้ว ทุกอย่างคือการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชม และเขารู้ว่าจะทำให้ผู้ชมอยู่เคียงข้างเขาได้อย่างไร และเขาก็ทุ่มเททุกอย่างในทุกการแสดง"

ตลอดอาชีพนักร้องของเขา เมอร์คิวรีขึ้นแสดงคอนเสิร์ตร่วมกับวงควีนประมาณ 700 ครั้งในหลายประเทศทั่วโลก จุดเด่นสำคัญของคอนเสิร์ต คือ ความยิ่งใหญ่อลังการ เมอร์คิวรีเคยกล่าวว่า "พวกเราเป็นเหมือนเซซิล บี. เดอมิล ของวงการร็อกแอนด์โรล เราต้องการทำทุกอย่างให้ใหญ่กว่าและดีกว่าเสมอ" วงควีนเป็นศิลปินกลุ่มแรกที่จัดแสดงในสนามกีฬาขนาดใหญ่ของทวีปอเมริกาใต้ และทำลายสถิติผู้ชมที่สนามกีฬาโมรุงบี นครเซาเปาโล ใน ค.ศ. 1981 ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1986 วงควีนยังไปแสดงที่ประเทศหลังม่านเหล็ก โดยมีผู้ชมกว่า 80,000 คนที่กรุงบูดาเปสต์ นับเป็นหนึ่งในคอนเสิร์ตร็อกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุโรปตะวันออก การแสดงสดครั้งสุดท้ายของเมอร์คิวรีกับวงควีนจัดขึ้นเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1986 ที่เนปเวิร์ธพาร์ก ประเทศอังกฤษ โดยมีผู้เข้าชมประมาณ 200,000 คน หนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านั้น ไบรอัน เมย์ เล่าว่าเมอร์คิวรีกล่าวว่า "ฉันคงไม่ได้ทำสิ่งนี้อีกต่อไป นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว" เมื่อเพลงชาติอังกฤษ "ก็อดเซฟเดอะควีน" ดังขึ้นในช่วงท้ายคอนเสิร์ต ฉากสุดท้ายบนเวที คือ เมอร์คิวรีสวมเสื้อคลุม ถือมงกุฎทองคำชูขึ้นเหนือศีรษะ และโบกมือลาผู้ชมอย่างสง่างาม

### การเล่นเครื่องดนตรี
thumb|เมอร์คิวรีเล่นจังหวะกีตาร์ระหว่างคอนเสิร์ตควีนที่เมืองแฟรงก์เฟิร์ต ประเทศเยอรมนีตะวันตก เมื่อ ค.ศ. 1984
เมอร์คิวรีได้รับการฝึกเปียโนตั้งแต่อายุ 9 ปี ครั้นเมื่อเขายังเป็นวัยรุ่นอยู่ที่อินเดีย ต่อมาเมื่อเขาย้ายมาอยู่ที่ลอนดอน เมอร์คิวรีจึงเริ่มเรียนการเล่นกีตาร์ ดนตรีส่วนใหญ่ที่เขาชื่นชอบเป็นเพลงแนวที่ใช้กีตาร์เป็นหลัก โดยศิลปินที่เขาโปรดปรานในช่วงเวลานั้น ได้แก่ เดอะฮู, เดอะบีเทิลส์, จิมิ เฮนดริกซ์, เดวิด โบอี, และเลด เซพเพลิน เมอร์คิวรีมักดูแคลนความสามารถในทักษะการเล่นเครื่องดนตรีทั้งสองของตน ไบรอัน เมย์ เคยกล่าวว่า เมอร์คิวรี "มีสัมผัสที่ยอดเยี่ยมขณะเล่นเปียโน เขาสามารถเล่นสิ่งที่ออกมาจากตัวเขาได้ไม่เหมือนใคร ด้วยจังหวะที่น่าเหลือเชื่อ ความหลงใหลและความรู้สึกที่น่าเหลือเชื่อ" ด้านริก เวกแมน นักคีย์บอร์ด ก็ได้กล่าวยกย่องสไตล์การเล่นของเมอร์คิวรีเช่นกัน โดยกล่าวว่า เขา "ค้นพบ [การเล่นเปียโน] เป็นของตนเอง" และประสบความสําเร็จในการแต่งเพลงของควีนจํานวนหนึ่งโดยใช้เครื่องดนตรีประเภทนี้ นับตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษ 1980 เมอร์คิวรีหันมาร่วมงานกับนักคีย์บอร์ดรับเชิญจำนวนมาก โดยเฉพาะการเชิญเฟรด แมนเดล (นักดนตรีชาวแคนาดาที่เคยร่วมงานกับพิงก์ฟลอยด์, เอลตัน จอห์น, และซูเปอร์แทรมป์) มาร่วมผลงานเดี่ยวชิ้นแรกของตน นับตั้งแต่ ค.ศ. 1982 เมอร์คิวรีได้ร่วมงานกับมอร์แกน ฟิชเชอร์ (ผู้ที่แสดงร่วมกับวงควีนในคอนเสิร์ตระหว่างช่วงเวลาการทำอัลบั้มฮอตสเปซ) และตั้งแต่ ค.ศ. 1985 เป็นต้นไป เมอร์คิวรีก็ได้ร่วมงานกับไมก์ มอแรน (ในสตูดิโอ) และสไปก์ เอดนีย์ (ในคอนเสิร์ต)

เมอร์คิวรีเล่นเปียโนในหลากหลายเพลงที่เป็นที่นิยมที่สุดของควีน อาทิ "คิลเลอร์ควีน" "โบฮีเมียนแรปโซดี" "กูดโอลด์แฟชันด์เลิฟเวอร์บอย" "วีอาร์เดอะแชมเปียนส์" "ซัมบอดีทูเลิฟ" และ "โดนต์สตอปมีนาว" เขาใช้แกรนด์เปียโนคอตเสิร์ต (เช่น เบกสไตน์) และบางครั้งก็ใช้เครื่องดนตรีลิ่มนิ้วแบบอื่น เช่น ฮาร์ปซิคอร์ด โดยตั้งแต่ ค.ศ. 1980 เขายังใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงในสตูดิโออยู่บ่อยครั้ง  ไบรอัน เมย์ กล่าวว่า เมอร์คิวรีใช้เปียโนน้อยลงเมื่อเวลาผ่านไปเพราะเขาต้องการเดินไปรอบ ๆ บนเวทีและสร้างความบันเทิงให้กับผู้ชม แม้ว่าเมอร์คิวรีจะเขียนท่อนกีตาร์ไว้ในหลายบทเพลง แต่ทักษะการเล่นกีตาร์ของเขามีเพียงระดับพื้นฐานเท่านั้น เพลงต่าง ๆ เช่น "โอเกอร์แบตเทิล" และ "เครซีลิตเทิลธิงคอลด์เลิฟ" ก็ได้รับการแต่งขึ้นโดยใช้กีตาร์เป็นหลัก โดยในเพลงหลัง เมอร์คิวรียังเป็นผู้เล่นจังหวะกีตาร์ทั้งบนเวทีและในสตูดิโออีกด้วย

### ผลงานเดี่ยว
เมอร์คิวรีออกอัลบั้มสองชุดและซิงเกิลจำนวนมาก เช่นเดียวกับงานเพลงที่ทำร่วมกับวงควีน แม้ว่าผลงานเดี่ยวจะไม่ได้ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์เท่ากับอัลบั้มควีนส่วนใหญ่ แต่อัลบั้มนอกวงควีนสองชุดนี้และอีกหลายซิงเกิลยังสามารถติดอันดับ 10 อันดับแรกของชาร์ตเพลงแห่งสหราชอาณาจักรได้ ผลงานเดี่ยวชิ้นแรกย้อนกลับไปถึง ค.ศ. 1972 ภายใต้นามแฝง **แลร์รี ลูเรกซ์** (Larry Lurex) ในช่วงเวลาที่โรบิน เจฟฟรีย์ เคเบิล วิศวกรเสียงประจำไทรเดนต์สตูดิโอส์กำลังทำโครงการดนตรีอยู่ ขณะเดียวกันควีนก็กำลังบันทึกอัลบั้มแรกของวง เคเบิลจึงชักชวนเมอร์คิวรีให้มาร้องนำในเพลง "ไอแคนเฮียร์มิวสิก" และ "โกอินแบ็ก" ซึ่งมีการปล่อยออกมารวมกันเป็นซิงเกิลใน ค.ศ. 1973 สิบเอ็ดปีต่อมา เมอร์คิวรีได้ร่วมทำเพลงประกอบสำหรับการบูรณะภาพยนตร์ ค.ศ. 1927 เรื่อง เมโทรโพลิส ของฟริทซ์ ลัง ในชื่อเพลง "เลิฟคิลส์" ซึ่งแต่งโดยจอร์โจ มอโรเดร์ ร่วมกับเมอร์คิวรี และอำนวยการสร้างโดยมอโรเดร์กับไรน์โฮลด์ มัก โดยเพลงนี้ปล่อยตัวใน ค.ศ. 1984 และขึ้นถึงอันดับที่ 10 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร

อัลบั้มเต็มนอกวงสองชุดของเมอร์คิวรี ได้แก่ มิสเตอร์แบดกาย (ค.ศ. 1985) และบาร์เซโลนา (ค.ศ. 1988) โดยมิสเตอร์แบดกาย ซึ่งเป็นอัลบั้มแรกของเขาติดอันดับ 10 อันดับแรกของชาร์ตอัลบั้มแห่งสหราชอาณาจักร ใน ค.ศ. 1993 เพลง "ลิฟวิงออนมายโอน" ซึ่งเป็นซิงเกิลจากอัลบั้มที่ถูกนำมารีมิกซ์ใหม่ สามารถขึ้นสู่อันดับหนึ่งในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรหลังศิลปินเสียชีวิตได้ นอกจากนี้ เพลงดังกล่าวยังได้รับรางวัลไอเวอร์ โนเวลโล จากสถาบันนักแต่งเพลง คีตกวี และนักเขียนแห่งสหราชอาณาจักร หลังจากเมอร์คิวรีเสียชีวิตอีกด้วย เอดูวาร์ดู รีวาดาเวีย นักวิจารณ์จากออลมิวสิก (AllMusic) กล่าวถึงอัลบั้มมิสเตอร์แบดกายว่า "ยอดเยี่ยมตั้งแต่ต้นจนจบ" และเห็นว่าเมอร์คิวรี "สามารถก้าวออกไปทดลองสิ่งใหม่ ๆ ที่ไม่คุ้นเคยได้อย่างน่าชื่นชม"

อัลบั้มที่สองของเมอร์คิวรี คือ บาร์เซโลนา ซึ่งบันทึกเสียงร่วมกับมุนซาร์รัต กาบัลเย นักร้องโซปราโนชาวสเปน โดยอัลบั้มนี้ผสมผสานดนตรีป๊อปเข้ากับโอเปรา นักวิจารณ์หลายคนในเวลานั้นยังไม่แน่ใจว่าจะจัดประเภทของอัลบั้มนี้อย่างไร บางคนถึงกับเรียกกันว่าเป็น "แผ่นซีดีที่แปลกที่สุดแห่งปี" อย่างไรก็ตาม อัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ และเพลงที่มีชื่อเดียวกับอัลบั้มติดอันดับที่ 8 บนชาร์ตเพลงแห่งสหราชอาณาจักร และยังได้รับความนิยมอย่างมากในประเทศสเปนด้วย มีการเปิดเพลงบาร์เซโลนากันอย่างแพร่หลายในฐานะเพลงประจำโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 อย่างไม่เป็นทางการ (ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองบาร์เซโลนา หนึ่งปีหลังจากการเสียชีวิตของเมอร์คิวรี) ในพิธีเปิดการแข่งขัน กาบัลเยไก้ขับร้องเพลงนี้สดพร้อมประกอบภาพของเมอร์คิวรีบนหน้าจอ และเธอยังร้องเพลงนี้อีกครั้งก่อนเริ่มยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 1999 ระหว่างแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดกับไบเอิร์นมิวนิกที่เมืองบาร์เซโลนาอีกด้วย

นอกจากอัลบั้มเดี่ยวสองชุดแล้ว เมอร์คิวรียังออกซิงเกิลอีกหลายเพลง รวมถึงเวอร์ชันของเขาเองของเพลงยอดนิยมยุคทศวรรษ 1950 อย่าง "เดอะเกรตพรีเทนเดอร์" ของเดอะแพลตเทอส์ ซึ่งขึ้นถึงอันดับ 4 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1987 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 มีการออกอัลบั้มรวมผลงานเดี่ยวของเมอร์คิวรีในสหราชอาณาจักร เพื่อเป็นเกียรติแก่วันครบรอบวันเกิดปีที่ 60 ของเขา โดยอัลบั้มดังกล่าวเปิดตัวใน 10 อันดับแรกของสหราชอาณาจักร ต่อมาใน ค.ศ. 2012 ภาพยนตร์สารคดี เรื่อง เฟรดดี เมอร์คิวรี: เดอะเกรตพรีเทนเดอร์ (*Freddie Mercury: the Great Pretender*) ซึ่งกล่าวถึงความพยายามของเมอร์คิวรีในการสร้างเส้นทางอาชีพเดี่ยว กำกับโดยไรส์ โทมัส ออกอากาศครั้งแรกทางบีบีซีวัน

ใน ค.ศ. 1986 เมอร์คิวรีบันทึกเพลง 2 เพลงสำหรับละครเพลงไซไฟเวสต์เอนด์ เรื่อง ไทม์ ของเดฟ คลาร์ก โดยเมอร์คิวรีเป็นผู้ขับร้องเพลงชื่อเรื่อง และคลาร์กได้นำเพลงนี้ไปเปิดให้ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ ฟัง ซึ่งโอลิวีเอร์รับบทเป็นโฮโลแกรมชื่อ "อาคัช" (Akash) ในฉากที่ถ่ายทำไว้ล่วงหน้าในละครเพลงเรื่องนี้ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในบทบาทสุดท้ายของเขา คลาร์กเล่าว่า "ลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ เป็นเทพแห่งนักแสดง เขาบรรยายอัลบั้มนี้ (ไทม์) และเมื่อเฟรดดีมาถึงและร้องเพลง "ไทม์" โอลิวีเอร์ถึงกับกล่าวว่า 'หนุ่มน้อยที่รักของผมคนนี้ คือ นักแสดงตัวจริง'" คลาร์กได้นำคำพูดนี้ไปบอกแก่เมอร์คิวรี โดยเขาได้บรรยายถึงเหตุการณ์นั้นว่า "ผมบอกเฟรดดีและเขาก็ดีใจอย่างมากมาย ผมจึงจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำที่บ้านของผม เชิญโอลิวีเอร์มาร่วมด้วย และทั้งสองก็สนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว"

ระหว่าง ค.ศ. 1981 ถึง ค.ศ. 1983 เมอร์คิวรีได้บันทึกเพลงหลายเพลงร่วมกับไมเคิล แจ็กสัน เช่น เดโมของเพลง "สเตตออฟช็อก" "วิกตอรี" และ "แดร์มัสบีมอร์ทูไลฟ์แดนดิส" อย่างไรก็ตาม ความร่วมมือเหล่านี้ไม่ได้รับการเผยแพร่อย่างเป็นทางการในเวลานั้น แม้ว่าจะมีการบันทึกแบบเถื่อน (bootleg) หลุดออกมาบ้าง ภายหลังแจ็กสันได้นำเพลง "สเตตออฟช็อก" ไปบันทึกร่วมกับมิก แจ็กเกอร์ สำหรับอัลบั้มวิกตอรีของเดอะแจ็กสัน ส่วนเมอร์คิวรีได้นำเวอร์ชันเดี่ยวของ "แดร์มัสบีมอร์ทูไลฟ์แดนดิส" ใส่ไว้ในอัลบั้มมิสเตอร์แบดกาย ต่อมาวงควีนได้นำเพลงนี้กลับมาเรียบเรียงใหม่ และเผยแพร่ในอัลบั้มรวมเพลง "ควีนฟอร์เอเวอร์" ใน ค.ศ. 2014 เมอร์คิวรีและโรเจอร์ เทย์เลอร์ ยังร่วมขับร้องในเพลงชื่อเดียวกับอัลบั้มอีโมชันส์อินโมชัน (ค.ศ. 1982) ของบิลลี สไควเออร์ และต่อมายังมีส่วนร่วมในอัลบั้มอีนาฟอีสอีนาฟ (ค.ศ. 1986) โดยช่วยร้องประสานในเพลง "เลิฟอีสเดอะฮีโร" และช่วยเรียบเรียงดนตรีในเพลง "เลดีวิตอะเทเนอร์แซกซ์" ใน ค.ศ. 2020 มิวสิกวิดีโอของเพลง "เลิฟมีไลก์แดส์โนทูมอร์โรว์" ของเมอร์คิวรี ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสาขาแอนิเมชันยอดเยี่ยมในงานเบอร์ลินมิวสิกวิดีโออะวอดส์ (Berlin Music Video Awards) โดยผลงานแอนิเมชันนี้สร้างสรรค์โดยสตูดิโอวูดล็อก (Woodlock)

## ชีวิตส่วนตัว

### ความสัมพันธ์
thumb|right|upright|บ้านเลขที่ 12 ถนนสแตฟฟอร์ดเทอร์เรซ ย่านเคนซิงตัน กรุงลอนดอน ซึ่งเคยเป็นหนึ่งในบ้านของเมอร์คิวรี
ใน ค.ศ. 1969 อันเป็นปีที่ก่อตั้งวงควีน เมอร์คิวรีได้พบกับแมรี ออสติน ผ่านไบรอัน เมย์ ซึ่งออสตินทำงานที่ร้านแฟชันในย่านเคนซิงตัน โดยต่อมาทั้งสองเริ่มมีความสัมพันธ์ระยะยาวระหว่างกันและกัน เมอร์คิวรีอาศัยอยู่กับออสตินที่เวสต์เคนซิงตัน กรุงลอนดอน เป็นเวลาหลายปี ก่อนที่ช่วงกลางทศวรรษ 1970 เขาเริ่มมีความสัมพันธ์ใหม่กับเดวิด มินส์ ผู้อำนวยการสร้างเพลงชาวอเมริกันของอีเลกทราเรเคิดส์ (Elektra Records) โดยในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1976 เมอร์คิวรีได้บอกถึงรสนิยมทางเพศของตนให้แก่ออสติน ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์นี้ถือเป็นอันจบลง เมอร์คิวรีย้ายออกจากหอพักที่ทั้งสองอยู่ร่วมกัน พร้อมทั้งซื้อที่พักให้กับออสตินใกล้กับบ้านเลขที่ 12 ถนนสแตฟฟอร์ดเทอร์เรซ ย่านเคนซิงตัน ซึ่งเป็นที่อยู่ใหม่ของเมอร์คิวรี

เมอร์คิวรีกับออสตินยังคงเป็นเพื่อนกันตลอดหลายปี โดยบ่อยครั้งที่เมอร์คิวรีกล่าวถึงเธอว่าเป็นเพื่อนแท้คนเดียวของตน จากการสัมภาษณ์เมื่อ ค.ศ. 1985 เขากล่าวถึงออสตินว่า "คนรักของผมทุกคนถามผมว่า ทำไมพวกเขาถึงมาแทนที่แมรีไม่ได้ แต่นั่นมันเป็นไปไม่ได้เลย เพื่อนเพียงคนเดียวที่ผมมีคือแมรี่ และผมไม่ต้องการใครอีก สำหรับผมแล้ว เธอคือภรรยาตามประเพณี สำหรับผมแล้ว นั่นคือการแต่งงาน พวกเราเชื่อในตัวของกันและกัน ซึ่งนั่นก็เพียงพอสำหรับผมแล้ว" บ้านหลังสุดท้ายของเมอร์คิวรี คือ การ์เดนลอดจ์ (Garden Lodge) ซึ่งเป็นคฤหาสน์แบบจอร์เจียนขนาด 8 ห้องนอน ในย่านเคนซิงตัน ตั้งอยู่ในสวนขนาดหนึ่งในสี่เอเคอร์ซึ่งได้รับการดูแลอย่างประณีต และล้อมรอบด้วยกําแพงอิฐสูง โดยคฤหาสน์หลังนี้ออสตินเป็นคนเลือกให้แก่เมอร์คิวรี ออสตินแต่งงานกับจิตรกรชื่อ ปิแอส์ คาเมรอน และมีบุตรด้วยกันสองคน เมอร์คิวรีจึงได้กลายเป็นพ่อทูนหัวของริชาร์ด บุตรชายคนโตของเธอ ในพินัยกรรม เมอร์คิวรีระบุว่าบ้านที่ลอนดอนจะยกให้แก่ออสติน โดยเขากล่าวแก่เธอว่า "คุณยังคงเป็นภรรยาของผม และบ้านหลังนี้ก็จะเป็นของคุณอยู่ดี"

นับตั้งแต่ ค.ศ. 1979 ถึง ค.ศ. 1985 ขณะที่เมอร์คิวรีอาศัยอยู่ที่เมืองมิวนิก เขาได้เป็นเพื่อนกับบาร์บารา วาเลนทีน นักแสดงชาวออสเตรีย ซึ่งปรากฏตัวในวิดีโอ "อิตส์อะฮาร์ดไลฟ์" (It’s a Hard Life) และเขาอาศัยอยู่ร่วมกันในช่วงแรกกับเธอและบุตรสาว ก่อนที่จะย้ายไปอยู่ที่หอพักของตนเอง ที่มิวนิก เมอร์คิวรีสามารถหลบจุดสนใจของสื่อได้ เขาใช้ชีวิตตามรสนิยมทางเพศของตน ล่องลอยไปตามสถานที่ท้องถิ่นที่แวดล้อมไปด้วยเกย์ และมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับวินฟรีด "วินนี" เคียร์ชแบร์เกอร์ เจ้าของร้านอาหารชาวเยอรมัน นอกจากนี้ เมอร์คิวรียังไปพักพิงอยู่ที่หอพักของเคียร์ชแบร์เกอร์ และยังขอบคุณเขา "สำหรับอาหารและที่พัก" ด้วย ดังที่ปรากฏในคำอธิบายปกอัลบั้มมิสเตอร์แบดกาย เขาสวมแหวนแต่งงานสีเงินที่เคียร์ชแบร์เกอร์มอบให้เขา โดยเพื่อนสนิทของเคียร์แบร์เกอร์ได้กล่าวว่า เขาคือ "ความรักที่ยิ่งใหญ่" ของเมอร์คิวรีที่เยอรมนี

ใน ค.ศ. 1985 เมอร์คิวรีเริ่มมีความสัมพันธ์ระยะยาวใหม่กับจิม ฮัตตัน (ค.ศ. 1949–2010) ช่างทำผมชาวไอริช ซึ่งเมอร์คิวรีเรียกเขาว่าเป็นสามีของตน เมอร์คิวรีอธิบายถึงความสัมพันธ์ของตนว่าเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นบนการปลอบใจและความเข้าใจ และกล่าวว่าตน "ไม่สามารถขออะไรที่ดีกว่านี้ได้จริง ๆ" ฮัตตันที่ได้รับการยืนยันว่ามีผลเอชไอวีเป็นบวกใน ค.ศ. 1990 อาศัยอยู่กับเมอร์คิวรีในช่วงเจ็ดปีสุดท้ายที่เหลืออยู่ ช่วยดูแลเขาขณะป่วย และอยู่เคียงข้างเขากระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิต เมอร์คิวรีสวมแหวนแต่งงานสีทองที่ฮัตตันมอบให้เขาเมื่อ ค.ศ. 1986 จนกระทั่งเสียชีวิต และแหวนวงนั้นก็ถูกเผาไปพร้อมกับร่างของเมอร์คิวรี ต่อมาฮัตตันย้ายออกจากลอนดอนไปอยู่ที่บังกะโลที่เขาและเมอร์คิวรีสร้างขึ้นในไอร์แลนด์

### บุตรสาวที่ถูกกล่าวหา
เลสลีย์-แอนน์ โจนส์ ได้ระบุไว้ในหนังสือชีวประวัติ "เลิฟ, เฟรดดี" (*Love, Freddie*) เมื่อ ค.ศ. 2025 ว่าเมอร์คิวรีอาจมีบุตรสาวคนหนึ่งใน ค.ศ. 1976 หลังจากมีความสัมพันธ์กับภรรยาของเพื่อนคนหนึ่ง และได้แบ่งหน้าที่การเลี้ยงดูบุตรร่วมกับมารดาของเด็กและสามีของเธอ หญิงที่อ้างตัวว่าเป็นบุตรสาวของเมอร์คิวรีได้ติดต่อโจนส์ พร้อมนำสมุดบันทึกจำนวน 17 เล่ม ซึ่งกล่าวว่าเมอร์คิวรีเขียนไว้ให้กับเธอ โดยได้บันทึกเรื่องราวส่วนตัวของเขาไว้ในนั้น เธอกล่าวว่าเธอกับเมอร์คิวรี "มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดและเต็มไปด้วยความรักตั้งแต่วันที่ตนเกิด" และความสัมพันธ์นี้ดำเนินต่อไปจนกระทั่งเขาเสียชีวิต ขณะที่เธอมีอายุ 15 ปี  ข้อกล่าวอ้างดังกล่าวได้รับการเผยแพร่เป็นข่าวครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2025 ก่อนการวางจำหน่ายหนังสือชีวประวัติ โดยในหนังสือใช้นามสมมติของเธอว่า "บี"

สื่อหลายสำนักรายงานว่า มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ถึงการมีอยู่ของเธอ แต่มีการอ้างว่าแมรี ออสติน และสมาชิกควีนคนอื่นอาจทราบเรื่องนี้ แม้จะมีการกล่าวหาเช่นนี้ แต่เอนีตา ดอบสัน ภรรยาของไบรอัน เมย์ กล่าวว่า เธอกับสามีมีความสงสัยต่อเรื่องราวทั้งหมด และระบุว่าบุตรสาวที่มีการกล่าวถึงนั้นเป็นคนที่ "พวกเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน" ส่วนออสติน ซึ่งอาศัยอยู่กับเมอร์คิวรีในช่วงเวลาที่ถูกกล่าวอ้างว่าเด็กคนนี้เกิดและในช่วงที่กล่าวว่าเขียนบันทึกเหล่านั้น ได้ให้สัมภาษณ์กับเดอะซันเดย์ไทมส์ (*The Sunday Times*) ในเดือนถัดมาว่า "ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะต้องการหรือสามารถเก็บเรื่องที่น่ายินดีเช่นนี้ไว้เป็นความลับจากฉัน หรือจากคนใกล้ชิดอื่น ๆ ได้ [...] ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีลูก หรือมีสมุดบันทึกเหล่านั้น หากเฟรดดีมีลูกโดยที่ฉันไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ นั่นคงเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมากสำหรับฉัน" ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 2026 มีรายงานข่าวว่าหญิงที่กล่าวอ้างว่าเป็นบุตรสาวนั้นได้เสียชีวิตเมื่ออายุ 48 ปี ซึ่งไม่สอดคล้องกับข้อกล่าวอ้างว่าเธอเกิดใน ค.ศ. 1976

### มิตรภาพกับเคนนี เอเวอร์เรต
upright|thumb|เมอร์คิวรีใน ค.ศ. 1975ดีเจวิทยุ เคนนี เอเวอร์เรต ได้พบกับเมอร์คิวรีใน ค.ศ. 1974 เมื่อเอเวอร์เรตเชิญเมอร์คิวรีไปออกรายการภาคเช้าของสถานีวิทยุแคปิทัลลอนดอน (Capital London) ทั้งสองซึ่งเป็นนักแสดงที่มีบุคลิกโดดเด่น กล้าแสดงออก และได้รับความนิยมอย่างมากในสหราชอาณาจักร มีหลายสิ่งที่คล้ายกัน และจึงกลายเป็นเพื่อนสนิทกันอย่างรวดเร็ว ใน ค.ศ. 1975 เมอร์คิวรีได้นำแผ่นล่วงหน้าของเพลง "โบฮีเมียนแรปโซดี" ไปให้เอเวอร์เรตฟัง แม้เอเวอร์เรตจะยังลังเลว่าสถานีวิทยุจะกล้าเปิดเพลงยาวถึงหกนาทีนี้หรือไม่ แต่เขาก็นำแผ่นไปเปิด และหลังจากฟังจบ เขากล่าวว่า "ลืมไปได้เลย เพลงนี้จะขึ้นอันดับหนึ่งไปอีกเป็นศตวรรษ" แม้ทางสถานีวิทยุแคปิทัลจะยังไม่ได้อนุมัติให้เปิดเพลงอย่างเป็นทางการ แต่เอเวอร์เรตก็ยังพูดถึงเพลงนี้อยู่เสมอ โดยบอกว่าเขามีแผ่นเสียงอยู่แต่ไม่สามารถเปิดได้ จากนั้นเขาก็แอบเปิดเพลงบ่อยครั้ง พร้อมแก้ตัวว่า "โอ้ นิ้วผมคงเผลอไปโดนเข้า" มีอยู่ครั้งหนึ่ง เขาเปิดเพลงนี้ถึง 14 ครั้งภายในสุดสัปดาห์เดียว ซึ่งทำให้สายโทรศัพท์ของสถานีแทบล่ม เนื่องจากมีผู้ฟังจำนวนมากโทรเข้ามาถามว่าเพลงนี้จะถูกปล่อยอย่างเป็นทางการเมื่อใด

ในช่วงทศวรรษ 1970 เอเวอร์เรตกลายเป็นทั้งที่ปรึกษาและพี่เลี้ยงให้กับเมอร์คิวรี ขณะที่เมอร์คิวรีเองก็เป็นคนที่เอเวอร์เรตไว้วางใจเล่าความลับให้ฟัง ตลอดช่วงต้นถึงกลางทศวรรษ 1980 ทั้งสองยังคงใช้ชีวิตร่วมกัน สำรวจอัตลักษณ์รักร่วมเพศของตน รวมถึงใช้สารเสพติด แม้ว่าจะไม่เคยเป็นคนรักกัน แต่ก็ใช้ชีวิตยามค่ำคืนของกรุงลอนดอนร่วมกันอย่างใกล้ชิด อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1985 ทั้งสองเริ่มห่างเหินกัน และความสัมพันธ์ยิ่งแย่ลงไปอีกเมื่อมีการเปิดเผยเรื่องรสนิยมทางเพศของเอเวอร์เรตในอัตชีวประวัติของลี เอเวอร์เรต อัลคิน อดีตภรรยา ใน ค.ศ. 1989 เมื่อสุขภาพของทั้งคู่เริ่มทรุดโทรม เมอร์คิวรีและเอเวอร์เรตได้กลับมาคืนดีกัน และเอเวอร์เรตได้เสียชีวิตจากโรคที่เกี่ยวข้องกับเอดส์ หลังจากเมอร์คิวรีเพียงเล็กน้อยกว่า 3 ปี

### มิตรภาพอื่น ๆ
เมอร์คิวรีได้ชมละครเวที เรื่อง เดอะร็อกกีฮอร์เรอร์โชว์ (*The Rocky Horror Show*) ที่โรงละครรอยัลคอร์ต ย่านเชลซี ในกรุงลอนดอน และเมื่อ ค.ศ. 1975 เขายังไปชมฉบับภาพยนตร์ของเรื่องเดียวกัน ซึ่งทั้งสองเวอร์ชันนำแสดงโดย ทิม เคอร์รี ต่อมาเคอร์รีและเมอร์คิวรีกลายเป็นเพื่อนกัน และเคอร์รีซึ่งเป็นผู้สนใจด้านพืชสวนอย่างมาก เคยเล่าให้กับนิตยสารเฮาส์แอนด์การ์เดน (*House & Garden*) ฉบับสหราชอาณาจักรฟังเกี่ยวกับการออกแบบสวนให้เมอร์คิวรีว่า "เฟรดดีกลับมาจากทัวร์และพูดว่า 'ที่รัก สวนมันตายหมดแล้ว' ผมพูดว่า 'ว่าไงนะ คุณได้รดน้ำบ้างหรือเปล่า' และเฟรดดีก็พูดว่า 'รดน้ำหรือที่รัก'" นอกจากนี้ ทั้งเมอร์คิวรีและเคอร์รียังเป็นเพื่อนสนิทกับปีเตอร์ สตาร์เกอร์ อีกด้วย โดยสตาร์เกอร์ซึ่งพบกับเมอร์คิวรีครั้งแรกที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในกรุงลอนดอนเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1975 มักไปเยี่ยมและรับประทานอาหารที่บ้านของเมอร์คิวรีที่การ์เดนลอดจ์อยู่เป็นประจำ

เมอร์คิวรีเป็นเพื่อนสนิทกับเอลตัน จอห์น มาอย่างยาวนาน ไม่นานก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1991 เมอร์คิวรีได้สั่งให้มอบภาพสีน้ำของศิลปินคนโปรดของจอห์นอย่างเฮนรี สกอต ตุก จิตรกรอิมเพรสชันนิสม์ชาวอังกฤษในศตวรรษที่ 19 ให้แก่จอห์นในวันคริสต์มาส โดยในการสัมภาษณ์เมื่อ ค.ศ. 2021 จอห์นกล่าวว่า "เขาเป็นผู้ชายที่งดงามคนหนึ่ง ที่กำลังจะเสียชีวิตจากเอดส์ แต่ในช่วงสุดท้ายของชีวิต เขายังจัดการหาของขวัญคริสต์มาสที่น่ารักมาให้ผมได้"

### รสนิยมทางเพศ
แม้จะมีนักวิจารณ์บางคนกล่าวว่าเมอร์คิวรีปกปิดรสนิยมทางเพศของตนจากสาธารณะ แต่บางส่วนกลับเห็นว่าเขา "เปิดเผยว่าเป็นเกย์" อย่างชัดเจน ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1974 เมื่อเมอร์คิวรีถูกถามตรง ๆ ในบทสัมภาษณ์ของเดอะมิวสิกคัลเอกซ์เพรส (*New Musical Express*) ว่า "แล้วเรื่องที่คุณเป็นเกย์ล่ะ" เขาตอบแบบเลี่ยง ๆ ว่า "คุณนี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ เอาแบบนี้แล้วกัน ตอนผมยังเด็กและไร้เดียงสา มันก็มีช่วงแบบนั้นแหละ เป็นเรื่องที่เด็กนักเรียนผู้ชายมักจะลองกัน ผมก็ผ่านเรื่องแบบนั้นมาบ้าง แต่จะไม่ขอลงรายละเอียดมากกว่านี้" ในสหราชอาณาจักร การกระทำรักร่วมเพศระหว่างผู้ชายที่มีอายุมากกว่า 21 ปี เพิ่งมีการยกเลิกความผิดทางกฎหมายใน ค.ศ. 1967 ซึ่งเกิดขึ้นเพียง 7 ปีก่อนหน้านั้น ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1980 เมอร์คิวรีมักรักษาระยะห่างจากจิม ฮัตตัน คู่อาศัยของตนในงานสาธารณะ

การแสดงบนเวทีที่โดดเด่นสะดุดตาของเมอร์คิวรีทำให้นักข่าวมักพาดพิงถึงเรื่องเพศสภาพ เช่น เดฟ ดิกสัน ซึ่งเดินทางมาวิจารณ์การแสดงของควีนที่เวมบลีย์อะรีนาเมื่อ ค.ศ. 1984 ในนิตยสารเคอร์แรง! ได้กล่าวว่า เมอร์คิวรีพูดคุยกับผู้ชมในสไตล์ "แคมป์" (camp) และยังบรรยายอีกว่า เป็นคนที่ "จัดท่าทาง ทำปากยื่น วางท่าแบบยั่ว ๆ" ใน ค.ศ. 1992 นักเขียนจากนิตยสารเกย์ไทมส์ (*Gay Times*) แสดงความเห็นว่า "[เมอร์คิวรี] เป็น 'ราชินีฉากหน้า' (scene-queen) ไม่กังวลที่จะแสดงความเป็นเกย์อย่างเปิดเผย แต่ไม่สนใจจะอธิบายหรือให้เหตุผลเกี่ยวกับ 'วิถีชีวิต' ของตัวเอง ... ราวกับว่าเฟรดดี เมอร์คิวรี กำลังบอกโลกว่า 'ผมเป็นแบบนี้ แล้วยังไงล่ะ?' และแค่นั้นก็ถือเป็นจุดยืนอย่างหนึ่งแล้ว" ส่วนในบทความของอาฟเตอร์เอลตัน (*AfterElton*) โรเบิร์ต เออร์แบน กล่าวว่า "เมอร์คิวรีไม่ได้สนับสนุน 'การเปิดเผยอัตลักษณ์ทางเพศเชิงการเมือง' หรือเคลื่อนไหวกับประเด็นแอลจีบีทีคิวแต่อย่างใด" 

มีผู้คนบางส่วนเชื่อว่าเมอร์คิวรีเป็นพวกรักร่วมสองเพศ (ไบเซ็กชวล) ตัวอย่างเช่น ในการพูดถึงการก่อตั้งวันเฉลิมฉลองรักร่วมสองเพศ เวนดี เคอร์รี กล่าวว่า "พวกเรานั่งคุยกันในงานประชุมไบประจำปี แล้วมีใครสักคน – ฉันคิดว่าน่าจะเป็นกิกี – พูดว่าเราควรจัดงานสังสรรค์นะ พวกเราทุกคนรักเฟรดดี เมอร์คิวรี ไบเซ็กชวลผู้ยิ่งใหญ่ วันเกิดเขาอยู่ในเดือนกันยายน งั้นก็เลือกกันยายนเลยสิ เราอยากให้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ คนจะได้ร่วมกิจกรรมกันเยอะ ๆ แล้ววันเกิดของกิกีก็คือ 23 กันยายน ซึ่งดันตรงกับวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี ปึ้บ! เราก็ได้วันนั้นมาเลย" นิตยสารดิแอดโวเคต (*The Advocate*) เขียนไว้ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 ว่า "เมอร์คิวรีซึ่งเป็นไบเซ็กชวลนั้นใช้ชีวิตแบบไม่เปิดเผยเต็มที่ เขามีความสัมพันธ์กับผู้ชาย แต่ก็ยังเรียกแมรี ออสติน ผู้หญิงที่เขารักในวัยหนุ่มว่า 'ความรักในชีวิตของตน' ตามที่ระบุในชีวประวัติซัมบอดีทูเลิฟ: ชีวิต ความตาย และมรดกของเฟรดดี เมอร์คิวรี (*Somebody to Love: The Life, Death, and Legacy of Freddie Mercury*)" นอกจากนี้ ข่าวมรณกรรมบางแหล่งยังระบุว่าเขา "ยอมรับว่าตนเป็นไบเซ็กชวล" อีกด้วย

อย่างไรก็ดี ภาพยนตร์ชีวประวัติเมื่อ ค.ศ. 2018 เรื่อง โบฮีเมียนแรปโซดี ก็ได้รับคำวิจารณ์เกี่ยวกับการนำเสนอเรื่องเพศสภาพของเขา โดยมองว่า "ทำให้ดูสะอาดเกินไป" และ "ชวนสับสน" รวมทั้งบางส่วนถึงกับกล่าวว่าอาจ "เป็นอันตราย" ในแง่ของการบิดเบือนภาพความจริง

### บุคลิกภาพ
แม้ว่าเมอร์คิวรีจะสร้างภาพลักษณ์บนเวทีที่โดดเด่นและสะดุดตา แต่ตัวตนจริงนอกเวทีกลับค่อนข้างขี้อายและเก็บตัว โดยเฉพาะกับคนที่ยังไม่รู้จักดีพอ และแทบไม่ค่อยให้สัมภาษณ์เลย ครั้งหนึ่งเขาเคยพูดถึงตัวเองว่า "เวลาผมแสดง ผมเป็นคนเปิดเผย แต่ข้างในแล้ว ผมเป็นอีกคนหนึ่งโดยสิ้นเชิง" บ็อบ แฮร์ริส ผู้ประกาศข่าวเกี่ยวกับเพลงของบีบีซี ได้กล่าวเพิ่มเติมเกี่ยวกับความแตกต่างของ "ตัวตนบนเวทีที่ยิ่งใหญ่ชีวิตจริง" ว่า เขาเป็น "คนน่ารัก ฉลาด อ่อนไหว และค่อนข้างเปราะบาง" เมื่ออยู่บนเวที เมอร์คิวรีดื่มด่ำไปกับความรักจากผู้ชมอย่างเต็มที่ ถึงขนาดที่ในจดหมายลาตายเคิร์ต โคเบน นักร้องนำวงเนอร์วานา ยังกล่าวว่า เขาชื่นชมและอิจฉาวิธีที่เมอร์คิวรี "ดูเหมือนจะรักและเพลิดเพลินกับความรักและการยกย่องจากผู้ชมได้อย่างแท้จริง"

thumb|upright|เมอร์คิวรีซึ่งมีบุคลิกที่โดดเด่นสะดุดตาบนเวที ปรากฏตัวในชุดฮาร์เลควินเมื่อ ค.ศ. 1977 โดยเขาได้นำสุนทรียภาพแบบแกลมร็อกมาใช้ในช่วงทศวรรษ 1970
เมอร์คิวรีแทบไม่เคยพูดถึงพื้นเพทางชาติพันธุ์หรือศาสนาของตนกับนักข่าวเลย สิ่งที่ใกล้เคียงที่สุด คือ เมื่อเขาตอบคำถามเกี่ยวกับบุคลิกอันแปลกประหลาดของเขาว่า "นั่นเป็นอะไรที่ติดตัวมาแต่กำเนิด เป็นส่วนหนึ่งของผม ผมจะเดินไปรอบ ๆ เหมือนนกแก้วเปอร์เซีย (Persian popinjay) แบบนี้ตลอด" ซึ่งเป็นการพาดพิงแบบอ้อม ๆ ถึงรากเหง้าชาวปาร์ซีจากอินเดียของเขา ก่อนที่จะย้ายมายังประเทศอังกฤษ บัลซาราในวัยหนุ่มก็รู้สึกผูกพันกับวัฒนธรรมบริติชอย่างมาก ทั้งแฟชั่นและดนตรีแบบบริติชมีอิทธิพลต่อเขาอย่างชัดเจน ปีเตอร์ ฟรีสโตน ผู้ช่วยส่วนตัวของเขา ถึงกับกล่าวว่า "ถ้าเลือกได้ เฟรดดีคงอยากเกิดมาเป็นวัยรุ่นอายุ 18 ที่เมืองเฟลแธมเลย" แฮร์ริสยังเล่าอีกว่า "หนึ่งในสิ่งเกี่ยวกับเฟรดดี คือ เขาสุภาพมากและค่อนข้าง 'อังกฤษจ๋า' เวลาไปที่แฟลตของเขาแถวเชปเปิดส์บุช (Shepherd's Bush) ในยามบ่าย เขาจะหยิบชุดถ้วยชามอย่างดีออกมา ใส่น้ำตาลก้อน แล้วนั่งจิบชาด้วยกัน" ด้วยอารมณ์ของการแต่งกายที่สะดุดตา กอปรกับกระแสดนตรีแกลมร็อกที่กำลังมาแรงในสหราชอาณาจักรในช่วงต้นทศวรรษ 1970 ทำให้เมอร์คิวรีเลือกสวมใส่เสื้อผ้าที่ซานดรา โรดส์ ออกแบบ

ใน ค.ศ. 1981 นิตยสารเมโลดีเมกเกอร์ (*Melody Maker*) เคยสอบถามเมอร์คิวรีว่า ร็อกสตาร์ควรใช้อิทธิพลของตนเพื่อเปลี่ยนแปลงโลกให้ดีขึ้นหรือไม่ เขาตอบกลับว่า "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนักการเมืองดีกว่า แม้จะมีบางคนที่ทำปบบนั้นได้ แต่ก็มีน้อยมาก จอห์น เลนนอน คือหนึ่งในนั้น เพราะด้วยสถานะของเขา ทำให้เขาสามารถสื่อสารแบบนั้นและมีอิทธิพลต่อความคิดผู้คนได้ แต่จะทำแบบนั้นต้องมีทั้งสติปัญญาและเสน่ห์บางอย่างรวมกัน ซึ่งแบบจอห์น เลนนอน นี่หาได้ยากมาก คนที่มีแค่พรสวรรค์ธรรมดาอย่างผม ไม่มีความสามารถหรือพลังแบบนั้นหรอก" เมอร์คิวรีได้อุทิศเพลง "ไลฟ์อิสเรียล (ซองฟอร์เลนนอน)" (Life Is Real (Song for Lennon)) จากอัลบั้มฮอตสเปซ ค.ศ. 1982 ให้แก่เลนนอน อย่างไรก็ตาม เมอร์คิวรีก็แสดงความกังวลต่อโลกผ่านบทเพลงอยู่บ้าง โดยเพลงที่มีการส่ง "สาร" ชัดเจน ได้แก่ "อันเดอร์เพรสเชอร์" "อิสดิสเดอะเวิลด์วีครีเอตด์...?" (เพลงที่เมอร์คิวรีและเมย์แสดงที่คอนเสิร์ตไลฟ์เอด และประกอบอยู่ในกรีนพีซ – ดิอัลบั้ม) "แดร์มัสบีมอร์ทูไลฟ์แดนดีส" "เดอะมิราเคิล" (เพลงที่เมย์เรียกว่า "หนึ่งในงานสร้างสรรค์ที่งดงามที่สุดของเฟรดดี") และ "อินนูเอนโด" ตามหนังสือชีวประวัติเฟรดดี เมอร์คิวรี: บันทึกความทรงจําที่ใกล้ชิดโดยชายที่รู้จักเขาดีที่สุด (*Freddie Mercury: An Intimate Memoir by the Man Who Knew Him Best*) ที่เขียนโดยปีเตอร์ ฟรีสโตน ผู้ช่วยส่วนตัว ระบุว่า เมอร์คิวรีไม่ชอบวงอย่างยูทู ที่ใช้ชื่อเสียงเพื่อแสดงความคิดเห็นทางการเมือง อีกทั้งเขายังไม่ทราบว่าเมอร์คิวรีเคยลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้งใด ๆ แต่เขาสนใจการลงคะแนนเสียงของฟรีสโตนและการเมืองในเวลานั้นเสมอ ฟรีสโตนเขียนว่า หากเมอร์คิวรีได้เลือกตั้ง เขาอาจจะเอนเอียงไปทางรัฐบาลพรรคอนุรักษนิยม เนื่องจากนโยบายภาษีรายได้สูงของรัฐบาลพรรคแรงงานในทศวรรษ 1970 แต่เมอร์คิวรีเองไม่ค่อยพูดเรื่องการเมือง เพราะเขาเชื่อว่านั่นเป็นเรื่อง "ที่เกี่ยวข้องกับปัจเจกบุคคลเพียงเท่านั้น"

เมอร์คิวรีรับเลี้ยงแมวอย่างน้อย 10 ตัว ตลอดช่วงชีวิตของตน ได้แก่ ทอม, เจอร์รี, ออสการ์, ทิฟฟานี, โดโรธี, ดีไลลา, โกลิอัท, มิโกะ, โรเมโอ, และลิลลี เขาไม่เห็นด้วยกับการผสมพันธุ์แมวเพื่อให้ได้ลักษณะเฉพาะ และแมวทุกตัว (ยกเว้นทิฟฟานีกับลิลลีที่ได้รับเป็นของขวัญ) ล้วนรับเลี้ยงมาจากองค์กรบลูครอส เมอร์คิวรี "ให้ความสําคัญกับสัตว์อันเป็นที่รักเหล่านี้มากเท่ากับชีวิตมนุษย์" และได้แสดงความรักด้วยการให้ศิลปิน แอนน์ ออร์ตมาน วาดภาพเหมือนของแมวทุกตัว และยังแต่งเพลงให้กับดีไลลา ซึ่งเป็น "แมวตัวโปรดที่สุดของเขา" โดยเพลงนี้อยู่ในอัลบั้มอินนูเอนโดของควีน นอกจากนี้ เมอร์คิวรียังเขียนอุทิศในคำอธิบายปกอัลบั้มเดี่ยวมิสเตอร์แบดกายให้กับเจอร์รีและแมวตัวอื่นว่า "อัลบั้มนี้อุทิศให้กับแมวของผม เจอร์รี —รวมถึงทอม, ออสการ์, และทิฟฟานี และคนรักแมวทั่วจักรวาล—ส่วนคนอื่นช่างมัน!"

ใน ค.ศ. 1987 เมอร์คิวรีเฉลิมฉลองวันคล้ายวันเกิดปีที่ 41 ของตนที่โรมแรมไพกส์ บนเกาะอิบิซา ประเทศสเปน เป็นเวลาหลายเดือนหลังจากที่เขาทราบว่าตนติดเชื้อเอชไอวี เมอร์คิวรีพบความสบายใจอย่างมากที่นี่ และได้สนิทกับแอนโทนี ไพก์ เจ้าของโรงแรม ซึ่งบอกว่าเขาเป็น "คนที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยเจอมาในชีวิต ทั้งบันเทิงและใจกว้าง" ตามคำบอกเล่าของเลสลีย์-แอนน์ โจนส์ นักเขียนชีวประวัติ เมอร์คิวรี "รู้สึกเหมือนอยู่บ้านที่นั่น เขาเล่นเทนนิส พักผ่อนริมสระ และออกไปเที่ยวคลับหรือบาร์เกย์ยามค่ำคืนบ้างเป็นครั้งคราว" งานวันเกิดที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1987 ได้รับการบรรยายว่าเป็น "งานสังสรรค์ที่ฟุ่มเฟือยที่สุดเท่าที่เกาะเมดิเตอร์เรเนียนเคยเห็น" และมีแขกเข้าร่วมงานราว 700 คน เค้กในงานมีการออกแบบเป็นรูปซากราดาฟามิลิอาของอันตอนี เกาดี แต่เค้กชิ้นแรกพังลง และต้องเปลี่ยนเป็นเค้กฟองน้ำยาว 2 เมตรแทน ซึ่งตกแต่งด้วยโน้ตเพลง "บาร์เซโลนา" ค่าใช้จ่ายในงาน (รวมแก้วแตก 232 ใบ) ถูกส่งไปให้ผู้จัดการวงอย่างจิม บีช และก่อนเสียชีวิต เมอร์คิวรีเคยบอกบีชว่า "คุณจะทำอะไรกับเพลงของผมก็ได้ แต่อย่าทำให้มันน่าเบื่อก็พอ"

## อาการป่วยและเสียชีวิต

## สิ่งสืบเนื่อง

## หมายเหตุ

## อ้างอิง




## แหล่งข้อมูลที่อ้างถึง
* 
* 
* 
* 

## หนังสืออ่านเพิ่ม

* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* 
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* 
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* 
* 

หมวดหมู่:นักร้องสหราชอาณาจักรที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:นักดนตรีชาวสหราชอาณาจักรที่มีความหลากหลายทางเพศ
หมวดหมู่:นักเปียโน
หมวดหมู่:นักร้องเสียงเทเนอร์
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตด้วยโรคเอดส์
หมวดหมู่:บุคคลจากสโตนทาวน์
หมวดหมู่:บุคคลจากลอนดอน
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากโรคปอดบวม
หมวดหมู่:ชาวสหราชอาณาจักรเชื้อสายอินเดีย