ออกเทแวเรียม

***ออกเทแวเรียม*** () เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่แปดของวงดนตรีโพรเกรสซิฟเมทัลชาวอเมริกัน ดรีมเทียเตอร์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2005 โดยเป็นอัลบั้มชุดสุดท้ายที่วงออกกับค่ายแอตแลนติกเรเคิดส์ อัลบั้มนี้บันทึกเสียงระหว่างเดือนกันยายน ค.ศ. 2004 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 และยังเป็นผลงานชุดสุดท้ายที่บันทึกเสียงในเดอะฮิตแฟกทอรี นครนิวยอร์ก ก่อนที่สตูดิโอแห่งนี้จะปิดตัวลง วงตั้งใจทำอัลบั้มชุดนี้ให้เป็น "อัลบั้มแบบฉบับของดรีมเทียเตอร์" โดยหยิบยืมอิทธิพลทางดนตรีหลากหลายแนวมาผสมผสาน แต่พยายามทำให้ดนตรีโดยรวมฟังง่ายขึ้นกว่าเดิม แนวคิดหลักของอัลบั้มได้รับแรงบันดาลใจจากโครงสร้างของเสียงในระบบช่วงคู่แปดหรือออกเทฟ (octave)

*ออกเทแวเรียม*ขึ้นห้าอันดับแรกในชาร์ตเพลงของฟินแลนด์ อิตาลี และสวีเดน และติดสิบอันดับแรกในเนเธอร์แลนด์ ญี่ปุ่น และนอร์เวย์ อัลบั้มนี้ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกโดยทั่วไป นักวิจารณ์ชื่นชมในความหลากหลายทางดนตรี แม้จะมีบางส่วนที่เห็นว่าการแต่งเพลงยังไม่สม่ำเสมอ ดรีมเทียเตอร์โปรโมตอัลบั้มนี้ด้วยการออกทัวร์รอบโลกเป็นเวลาหนึ่งปี โดยแต่ละการแสดงมักกินเวลาเกือบสามชั่วโมงและมีรายการเพลงที่เล่นแตกต่างกันในแต่ละคืน ทัวร์จบลงที่เรดิโอซิตีมิวสิกฮอลล์ พร้อมการแสดงร่วมกับวงออร์เคสตรา ซึ่งบันทึกและออกจำหน่ายในรูปแบบอัลบั้มบันทึกการแสดงสดและวิดีโอคอนเสิร์ตชื่อ *[[Score (Dream Theater album)|สกอร์]]* นอกจากนี้ วงยังได้ร่วมทัวร์ *[[Gigantour|ไจแกนทัวร์]]* ใน ค.ศ. 2005 ในทวีปอเมริกาเหนือ โดยเป็นวงแสดงหลักร่วมกับเมกาเดท

## ภูมิหลัง
หลังจากจบทัวร์คอนเสิร์ตในอเมริกาเหนือช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2004 ซึ่งวงได้ร่วมแสดงกับวงเยส ซึ่งเป็นหนึ่งในวงต้นแบบสำคัญของพวกเขา ดรีมเทียเตอร์ก็พักกิจกรรมเป็นเวลาสองเดือน ก่อนจะกลับมารวมตัวกันอีกครั้งที่เดอะฮิตแฟกทอรีในนครนิวยอร์กเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2004 เพื่อเริ่มต้นทำอัลบั้มชุดที่แปด สตูดิโอแห่งนี้เคยใช้โดยศิลปินอย่าง ไมเคิล แจ็กสัน, มาดอนนา, สตีวี วันเดอร์, ยูทู และจอห์น เลนนอน แต่ในขณะนั้นได้มีการวางแผนจะปิดตัวลง โดยดรีมเทียเตอร์ถือเป็นวงสุดท้ายที่ได้บันทึกเสียงในสถานที่แห่งนี้ก่อนปิดถาวร

หลังจากที่เคยทำอัลบั้มคอนเซปต์อย่าง *[[เมโทรโพลิส พาร์ต 2: ซีนส์ฟรอมอะเมโมรี]]*, อัลบั้มคู่ *[[ซิกซ์ดีกรีส์ออฟอินเนอร์เทอร์บิวเลนซ์]]*, และอัลบั้มแนวเมทัลหนักแน่นอย่าง *[[Train of Thought|เทรนออฟทอต]]* สมาชิกวงตัดสินใจว่าจะทำอัลบั้มที่สะท้อนตัวตนของดรีมเทียเตอร์ในแบบดั้งเดิม มือคีย์บอร์ด จอร์แดน รูเดส กล่าวว่านี่คือการ "หวนกลับไปสู่การทำงานร่วมกันในฐานะวงดนตรีจริง ๆ และหยิบยืมอิทธิพลทางดนตรีจากหลากหลายแนวของเรา" ใน*ออกเทแวเรียม* วงตั้งใจลดความซับซ้อนของดนตรีลง โดยเลือกแต่งเพลงที่ "เข้าถึงง่าย" ตามที่รูเดสส์อธิบาย แม้ว่าเพลงยาว 24 นาทีอย่าง "ออกเทแวเรียม" จะไม่ใช่เพลงที่เข้าถึงง่ายนัก มือกีตาร์ จอห์น เปตรุชชี ระบุว่าพวกเขาต้องการเน้นไปที่การแต่งเพลงที่แข็งแรง เพื่อบรรลุเป้าหมายนี้ วงจึงเริ่มแต่งเพลงด้วยเพียงเปียโน กีตาร์ และเสียงร้อง โดยให้ความสำคัญกับเมโลดีและโครงสร้างเพลง

มือกลอง ไมค์ พอร์ตนอย ปฏิเสธข้อกล่าวหาว่าอัลบั้มนี้คือความพยายามในการทำเพลงเชิงพาณิชย์ โดยชี้แจงว่าวง "มีด้านนั้นอยู่แล้ว พวกเราชอบวงอย่างยูทูหรือโคลด์เพลย์ และก็ชอบเพลงที่สั้นกว่าด้วย" เขาเสริมว่า หลังจากทำอัลบั้มอย่าง*ซิกซ์ดีกรีส์ออฟอินเนอร์เทอร์บิวเลนซ์*และ*เทรนออฟทอต*มานั้น วงก็ไม่ได้แต่งเพลงที่สั้นลงมานานแล้ว พอร์ตนอยกล่าวว่าการแต่งเพลงยาวกลับกลายเป็นเรื่องง่ายกว่าการแต่งเพลงสั้น และพวกเขาไม่ได้ตั้งใจทำเพลงให้ติดคลื่นวิทยุ เพราะ "ค่ายเพลงก็ไม่ได้จะทำอะไรกับมันอยู่ดี"

ก่อนหน้านี้ วงเคยทำเพลงในรูปแบบออร์เคสตราในเพลง "โอเวอร์เชอร์" (Overture) จากอัลบั้ม*ซิกซ์ดีกรีส์ออฟอินเนอร์เทอร์บิวเลนซ์* โดยที่รูเดสใช้คีย์บอร์ดสองตัว ได้แก่ Kurzweil K2600 และ Korg KARMA ซึ่งเป็นเครื่องสังเคราะห์เสียงรุ่นใหม่ที่เขาเพิ่งซื้อมาในขณะนั้น ส่วนในอัลบั้ม*ออกเทแวเรียม* เพลง "ดิแอนเซอร์ไลส์วิทอิน" (The Answer Lies Within), "แซคริไฟซท์ซันส์" (Sacrificed Sons) และ "ออกเทแวเรียม" เป็นครั้งแรกที่วงได้ทำงานร่วมกับวงออร์เคสตราจริง ซึ่งมี แจมชีด ชาริฟี เป็นวาทยกร (เขาเคยเรียนที่วิทยาลัยดนตรีเบิร์กลีพร้อมกับพอร์ตนอย เปตรุชชี และจอห์น ไมอัง มือเบส) ออร์เคสตราถูกเลือกจากความสามารถในการเล่นโน้ตสดได้อย่างแม่นยำ ซึ่งทำให้สามารถบันทึกเสียงได้ภายในไม่เกินสองเทค แม้พวกเขาจะไม่เคยเห็นหรือเล่นเพลงนี้มาก่อนเลยก็ตาม ต่อมา ชาริฟียังได้เป็นวาทยกรของออกเทแวเรียมออร์เคสตรา (Octavarium Orchestra) ในอัลบั้มคอนเสิร์ต*[[Score (Dream Theater album)|สกอร์]]*ของดรีมเทียเตอร์อีกด้วย

## แนวคิด
เมื่อเริ่มต้นทำงานในอัลบั้ม*ออกเทแวเรียม* ไมค์ พอร์ตนอยสังเกตว่านี่จะเป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่แปดของวง และพวกเขาเพิ่งออกอัลบั้มแสดงสดลำดับที่ห้า *[[Live at Budokan (Dream Theater album)|ไลฟ์แอตบูโดกัง]]* ไปไม่นาน ลำดับเลข 8 และ 5 นี้สะท้อนกับโครงสร้างของเสียงในคีย์บอร์ดที่หนึ่งออกเทฟมีโน้ตเนเชอรัลแปดตัว และโน้ตที่มีเครื่องหมายแปลงเสียงห้าตัว พอร์ตนอยจึงเสนอให้ใช้แนวคิดนี้เป็นแกนกลางของอัลบั้มทั้งชุด ระหว่างการแต่งเพลง สมาชิกวงจัดสรรให้แต่ละเพลงอยู่ในคีย์ที่แตกต่างกัน พร้อมเพิ่มเสียงเอฟเฟกต์ระหว่างเพลงเพื่อเชื่อมโยงกัน เช่น เพลง "เดอะรูตออฟออลอีวิล" ที่อยู่ในคีย์เอฟไมเนอร์ จะเชื่อมต่อกับเพลงถัดไป "ดิแอนเซอร์ไลส์วิทอิน" ที่อยู่ในคีย์จีไมเนอร์ ด้วยเสียงเอฟเฟกต์ที่อยู่ในคีย์เอฟชาร์ปไมเนอร์ เนื้อเพลงและชื่อเพลงในอัลบั้มยังแฝงแนวคิดนี้ไว้ด้วย เช่นคำว่า "รูต" (root) ที่เป็นศัพท์ทางดนตรีในชื่อเพลง "เดอะรูตออฟออลอีวิล" และคำว่า "ออกเทแวเรียม" ซึ่งหมายถึง "ออกเทฟของออกเทฟ"

อัลบั้ม*ออกเทแวเรียม*เริ่มต้นด้วยเสียงโน้ตสุดท้ายของเพลง "อินเดอะเนมออฟก็อด" (In the Name of God) จากอัลบั้มก่อนหน้า *[[Train of Thought (Dream Theater album)|เทรนออฟทอต]]* ซึ่งในอัลบั้ม*เทรนออฟทอต* เองก็เปิดเพลง "แอสไอแอม" (As I Am) ด้วยโน้ตสุดท้ายจากเพลง "ซิกซ์ดีกรีส์ออฟอินเนอร์เทอร์บิวเลนซ์" ของอัลบั้มชื่อเดียวกัน และอัลบั้มนั้นก็เริ่มต้นด้วยเสียงรบกวนที่ใช้จบเพลง "ไฟนัลลีฟรี" (Finally Free) จากอัลบั้ม*[[เมโทรโพลิส พาร์ต 2: ซีนส์ฟรอมอะเมโมรี]]*เช่นกัน พอร์ตนอยได้แรงบันดาลใจจากอัลบั้ม*[[Women and Children First (album)|วีเมินแอนด์ชิลเดรนเฟิสต์]]*ของวงแวนแฮเลน ซึ่งเพลงสุดท้ายของอัลบั้มจบด้วยริฟฟ์ใหม่ที่ค่อย ๆ เลือนหายไป  ทำให้เขาคาดหวังว่าอัลบั้มถัดไปจะเริ่มด้วยริฟฟ์นั้น แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นเช่นนั้น เขาจึงตัดสินใจว่าอยากให้อัลบั้มของดรีมเทียเตอร์สร้างความต่อเนื่องเอง อย่างไรก็ตาม พอร์ตนอยรู้ตัวว่าเขา "ขุดหลุมให้ตัวเองที่เราต้องทำเช่นนี้ทุกครั้ง" เพราะผู้ฟังเริ่มคาดหวังให้ทำแบบนี้ตลอด เขาจึงแก้ปัญหาใน*ออกเทแวเรียม* ด้วยการจบเพลงสุดท้ายโดยย้อนกลับไปจุดเริ่มต้นของเพลงแรก ทำให้อัลบั้มนี้กลายเป็นวัฏจักรสมบูรณ์ และเปิดทางให้เริ่มต้นใหม่ในอัลบั้มถัดไป นอกจากนี้ ในช่วงเวลา 04:52–05:17 ของเพลง "ออกเทแวเรียม" ยังมีการอ้างอิงทางดนตรีและเนื้อร้องถึงท่อนคอรัสของเพลง "ดิสดายอิงโซล" (This Dying Soul) จากอัลบั้ม*เทรนออฟทอต* ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทเวลฟ์-สเตปสวีตของพอร์ตนอย ส่วนของเวลาติดลบ (negative time) ที่ปรากฏในเวอร์ชันซีดีไม่ได้รวมไว้ในเวอร์ชันดิจิทัลในช่วงแรก แต่ต่อมาถูกนำกลับมาให้ฟังอีกครั้ง

### เนื้อหา
เพลง "เดอะรูตออฟออลอีวิล" เป็นภาคที่สามของทเวลฟ์-สเตปสวีตของพอร์ตนอย ซึ่งเป็นชุดเพลงจากหลายอัลบั้มของดรีมเทียเตอร์ที่เล่าเรื่องการเดินทางของเขาในการบำบัดอาการติดสุราผ่านโปรแกรมกลุ่มผู้ติดสุรานิรนาม (Alcoholics Anonymous) โดยเพลงนี้ครอบคลุมส่วนที่หกและเจ็ดของชุด คือ "เรดี" (Ready) และ "รีมูฟ" (Remove) เพลง "ดิแอนเซอร์ไลส์วิทอิน" และ "ไอวอล์กบีไซด์ยู" (I Walk Beside You) เป็นเพลงที่สั้นที่สุดในอัลบั้ม รูเดสมองว่าทั้งสองเพลงนี้เหมาะสำหรับเปิดในรายการวิทยุ แต่ก็ยังคงเอกลักษณ์ของดรีมเทียเตอร์ไว้

พอร์ตนอยแต่งเนื้อเพลง "เนเวอร์อินัฟ" (Never Enough) เพื่อโต้ตอบกับแฟนเพลงบางกลุ่มที่เขารู้สึกว่าตำหนิผลงานของดรีมเทียเตอร์ทุกอย่าง แม้ว่าเขาจะซาบซึ้งในความทุ่มเทของแฟน ๆ แต่ก็รู้สึกท้อใจ เพราะต้อง "ห่างจากครอบครัว[ของเขา]อยู่ตลอดเวลา" เพื่ออุทิศให้กับงานและแฟนเพลง เขาใช้เวลานับไม่ถ้วนในการจัดรายการเพลงพิเศษที่จะเล่นแสดงสด และวงก็ซ้อมหนัก แต่บางคนก็ยังบ่นว่าไม่ได้ฟังเพลงอย่าง "พูลมีอันเดอร์" (Pull Me Under) ในคอนเสิร์ต "มันทำให้หมดกำลังใจและบางทีก็ทำให้ผมแทบบ้า" เขากล่าว

เพลง "แซคริไฟซท์ซันส์" ซึ่งยาวเกือบ 11 นาที เป็นเพลงที่ยาวเป็นอันดับสองในอัลบั้ม โดยเนื้อร้องแต่งโดยนักร้องนำ เจมส์ ลาบรี ว่าด้วยเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน รูเดสกล่าวว่าสมาชิกวงชอบแต่งเพลงเกี่ยวกับประเด็นที่จริงจังมากกว่าเพลงรักทั่วไป ระหว่างที่แต่งเนื้อเพลง ลาบรีเล่าว่ามีการ "พูดคุยกันอย่างมาก" เกี่ยวกับถ้อยคำในเพลง และระดับความตรงไปตรงมาที่ควรใช้

เพลงไตเติลแทร็ก "ออกเทแวเรียม" ยาวที่สุดในอัลบั้ม โดยมีความยาว 24 นาที และแบ่งออกเป็นห้าส่วน เปตรุชชีเล่าว่าพวกเขาตั้งใจแต่งเพลงที่มีโครงเรื่องชัดเจน มีการพัฒนาในตัว และใช้วงออร์เคสตราประกอบ วงได้รับอิทธิพลอย่างมากจากซาวด์ของโพรเกรสซิฟร็อกยุคคลาสสิก เช่น เจเนซิส, เยส และพิงก์ฟลอยด์ ช่วงอินโทรของเพลงซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากเพลง "ไชน์ออนยูเครซีไดมอนด์" ของพิงก์ฟลอยด์ บรรเลงโดยรูเดสที่ใช้กีตาร์เหล็กวางตัก (lap steel guitar) และฟิงเกอร์บอร์ดคอนทินิวอัม (Continuum Fingerboard) นอกจากนี้ เนื้อเพลงยังมีการอ้างอิงถึงเพลงโพรเกรสซิฟร็อกอื่น ๆ หลายเพลง เพลงนี้จบลงด้วยธีมอินโทรขอเพลง "เดอะรูตออฟออลอีวิล" ก่อนจะเฟดออก (ในบางเวอร์ชันจะจบด้วยเสียงฟลูตจากช่วงต้นของเพลง "ออกเทแวเรียม" แทน) การจบแบบนี้สื่อถึงแนวคิดวัฏจักรของอัลบั้ม เป็นการปิดฉากความต่อเนื่องของอัลบั้มที่เริ่มมาตั้งแต่*เมโทรโพลิส พาร์ต 2: ซีนส์ฟรอมอะเมโมรี* และเปิดโอกาสให้วงเริ่มต้นสิ่งใหม่ในอัลบั้มถัดไป

### ภาพหน้าปก
งานออกแบบหน้าปกของอัลบั้ม*ออกเทแวเรียม*เป็นผลงานของฮิว ไซม์ โดยแนวคิดในการใช้ลูกตุ้มของนิวตันขนาดยักษ์เป็นภาพหลักเกิดจากการพูดคุยระหว่างไซม์กับไมค์ พอร์ตนอย ทั้งสองได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับแนวคิดที่ว่า "ดนตรีทุกชิ้นย่อมประกอบด้วยคอร์ดหรือเสียงประสาน" ซึ่งนำไปสู่แนวคิดต่อมาว่า "ทุกการกระทำย่อมมีปฏิกิริยาโต้ตอบ" ไซม์จึงเสนอให้ใช้ลูกตุ้มของนิวตันเป็นภาพแทนความคิดนี้ ภาพประกอบต่าง ๆ ภายในอัลบั้มยังมีการอ้างอิงถึงตัวเลข 5 และ 8 อย่างเด่นชัด ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดของอัลบั้ม เช่น ลูกตุ้มในหน้าปกมีทั้งหมดแปดลูก และมีนกห้าตัวอยู่บนปก อัลบั้มยังมีภาพเขาวงกตแปดเหลี่ยม แมงมุม และหมึกยักษ์เป็นองค์ประกอบเพิ่มเติม ทิวทัศน์ที่เห็นบนหน้าปกเป็นการรวมกันของท้องฟ้าและพื้นหญ้าในรัฐอินดีแอนากับฉากหลังจากเลกดิสตริกต์ *ออกเทแวเรียม*ถือเป็นจุดเริ่มต้นของความร่วมมือระยะยาวระหว่างไซม์กับวง ซึ่งเขายังรับหน้าที่ออกแบบหน้าปกอัลบั้มชุดถัด ๆ ไป (ยกเว้น *[[The Astonishing|ดิแอซโทนิชิง]]*) และผลงานการแสดงสดส่วนใหญ่ของวงด้วย

## การวางจำหน่าย
หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันวางจำหน่ายตามกำหนดการ พอร์ตนอยได้ปิดฟอรัมทางการของวงดรีมเทียเตอร์ และฟอรัมส่วนตัวของเขาลง Blabbermouth.net รายงานว่าสาเหตุเกิดจากอัลบั้มหลุดออกมาก่อนเวลาอันควร โดยพอร์ตนอยระบุว่า "[เขา]เลือกทำเช่นนี้[ข้อความถูกลบออก]เป็นหลัก เพื่อสร้างกระแสความคาดหวังในการเปิดตัว 'อย่างเป็นทางการ' ในสัปดาห์ถัดไป" ถึงแม้จะยอมรับว่า "รู้สึกหงุดหงิดกับการที่แฟนเพลงบางคนไม่ยอมเคารพคำขอร้องของวงที่ให้หลีกเลี่ยงการเผยเนื้อหาและลิงก์ของอัลบั้มก่อนวันวางจำหน่ายจริง"

*ออกเทแวเรียม*วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2005 โดยเป็นอัลบั้มสุดท้ายของวงกับค่ายแอตแลนติกเรเคิดส์ ซึ่งเป็นสัญญาที่ดำเนินมายาวนานถึง 14 ปี แม้ว่าช่วงหลังวงจะได้รับอิสระในการสร้างสรรค์ผลงานมากขึ้น แต่พวกเขาก็ไม่พอใจที่ค่ายไม่ให้การโปรโมตเพียงพอ พอร์ตนอยยังได้ออกดีวีดีชื่อว่า *ดรัมมาแวเรียม* (Drumavarium) ในปีเดียวกัน ซึ่งเป็นการรวมภาพเบื้องหลังการบันทึกเสียงกลองของอัลบั้มชุดนี้ ขณะที่จอร์แดน รูเดสออกผลงานเดี่ยวเวอร์ชันเปียโนของเพลง "ดิแอนเซอร์ไลส์วิทอิน" ในอัลบั้ม*[[Notes on a Dream (Jordan Rudess album)|โน้ตส์ออนอะดรีม]]*เมื่อ ค.ศ. 2009 เพลง "แพนิกแอตแทก" (Panic Attack) ยังถูกรวมอยู่ในเกม*[[ร็อกแบนด์ 2]]* และจัดว่าเป็นหนึ่งในเพลงที่ยากที่สุดของเกมในส่วนของเบสและกลอง

### การตอบรับ

*ออกเทแวเรียม*ติด 5 อันดับแรกในชาร์ตของฟินแลนด์ อิตาลี และสวีเดน และติด 10 อันดับแรกในชาร์ตของเนเธอร์แลนด์ ญี่ปุ่น และนอร์เวย์ โดยภาพรวมอัลบั้มได้รับคำวิจารณ์ในแง่บวก จัสติน ดอนเนลลี (Justin Donnelly) จากเว็บไซต์*[[Blistering (magazine)|บลิสเตอริง]]* ยกย่องอัลบั้มว่า "หลากหลาย ไพเราะ และหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน" และจัดให้อยู่ในกลุ่มผลงานยอดเยี่ยมของดรีมเทียเตอร์ โดยเฉพาะไตเติลแทร็ก "ออกเทแวเรียม" ที่เขายกให้เป็นอีกหนึ่งเพลงคลาสสิกของวง นิตยสาร*[[บิลบอร์ด]]*ก็ชมเชยแนวทางของวงในการแต่งเพลงที่สั้นลง และใช้เสียงเครื่องดนตรีอบอุ่นขึ้นว่า "ยอดเยี่ยม" โดยเฉพาะเพลง "เดอะรูตออฟออลอีวิล", "ดีสวอลส์" (These Walls) และ "ไอวอล์กบีไซด์ยู"

ฮาร์ลีย์ คาร์ลสัน (Harley Carlson) จาก MetalReview.com มองว่า*ออกเทแวเรียม* "สามารถถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างดีเยี่ยม" แม้จะตั้งข้อสังเกตว่า "นี่คือดรีมเทียเตอร์อย่างไม่ต้องสงสัย แต่ดูเหมือนจะขาดอะไรบางอย่างไป" วิก บานซัล (Vik Bansal) จากมิวสิกโอเอ็มเอช (musicOMH) ชื่นชมเพลง "เมเวอร์อินัฟ", "แพนิกแอตแทก" และ "แซคริไฟซท์ซันส์" แต่ตำหนิ "เดอะรูตออฟออลอีวิล" ว่าเป็น "ดรีมเทียเตอร์แบบสูตรสำเร็จ" และวิจารณ์เพลง "ออกเทแวเรียม" ว่า "ฟุ่มเฟือยเกินไป" แม้จะเสริมว่าผู้ที่ชื่นชอบผลงานชุด*[[อะเชนจ์ออฟซีซันส์]]*น่าจะเพลิดเพลินกับมัน เขายังกล่าวว่า "ในส่วนที่เหลือของ*ออกเทแวเรียม*ก็ยังมีสิ่งที่น่าสนใจเพียงพอสำหรับแฟนทั่วไป และเพียงพอให้พวกเกลียดโพรเกรสซิฟร็อกบ่นจิกกัดได้ต่อไป" เกรก แพรตต์ (Greg Pratt) จาก*[[Exclaim!|เอกซ์เคลม!]]* ยกย่องคุณภาพของงานออกแบบและการผลิตอัลบั้ม แต่กล่าวว่า "ไม่มีอะไรที่น่าตื่นเต้นหรือแปลกใหม่ให้ตกตะลึง ที่จริงแล้ว หลายส่วนฟังดูเหมือนเพลงร็อกวิทยุธรรมดาที่จะได้ยินจากวงรุ่นลุงในบาร์ท้องถิ่น" เขาเสริมว่าแม้จะมีเพลงยาวหลายเพลง แต่อัลบั้มนี้ "กลับให้ความรู้สึกเหมือนร็อกโอเวอร์ดราม่าที่ใช้เวลา 76 นาที โดยหนักไปทางเบาและอ่อน ไม่ค่อยมีช่วงโชว์ฝีมือให้เห็นเท่าไร"

ดอนเนลลีมองว่า*ออกเทแวเรียม* "อยู่กึ่งกลางระหว่างอัลบั้ม*[[Images and Words|อิมเมเจสแอนด์เวิดส์]]*, *[[ซิกซ์ดีกรีส์ออฟอินเนอร์เทอร์บิวเลนซ์]]* และ*[[Train of Thought|เทรนออฟทอต]]*" ส่วนคาร์ลสันกล่าวว่าอัลบั้มนี้ "ใกล้เคียงกับอัลบั้ม*[[Falling into Infinity|ฟอลลิงอินทูอินฟินิตี]]*และ*[[เมโทรโพลิส พาร์ต 2: ซีนส์ฟรอมอะเมโมรี]]* แต่ซับซ้อนและเข้มข้นน้อยกว่า" แทมมี ลา กอร์ซ (Tammy La Gorce) จากออลมิวสิก ตั้งข้อสังเกตว่า "กลิ่นอายแบบโพสต์ฮาร์ดคอร์ จะเรียกว่าเป็นการก้าวเข้าสู่ปี 2005 ก็ว่าได้ ได้เข้ามาแทนที่ความภักดีต่อร็อกที่หนักหน่วงในแบบการละคร[ของวง]... สิ่งที่เปลี่ยนไปคือการที่ดรีมเทียเตอร์ยังคงยึดมั่นในบทบาทของนักคลาสสิกโพรเกรสซิฟร็อกใต้ดินอย่างมั่นคง และถือเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสม" นักวิจารณ์หลายคนยังตั้งข้อสังเกตว่าเพลงบางเพลงได้รับอิทธิพลจากวงมิวส์อย่างชัดเจน ซึ่งในบางกรณีก็ส่งผลให้ได้รับคำวิจารณ์ในแง่ลบ

## การทัวร์คอนเสิร์ต
[250px|thumb|ดรีมเทียเตอร์หลังการแสดงคอนเสิร์ตที่ปารีส ระหว่างช่วงแรกของการทัวร์ในยุโรป (ค.ศ. 2005) จากซ้ายไปขวา: [ไมค์ พอร์ตนอย, จอห์น เปตรุชชี, เจมส์ ลาบรี, จอห์น ไมอัง และจอร์แดน รูเดส|alt=ภาพถ่ายสมาชิกทั้งห้าของวงดรีมเทียเตอร์ยืนอยู่หน้ากลองชุดและแอมป์บนเวที]]

ดรีมเทียเตอร์เริ่มต้นการทัวร์คอนเสิร์ตเพื่อสนับสนุนอัลบั้ม*ออกเทแวเรียม*ในยุโรปเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2005 โดยเริ่มที่เทศกาลสวีเดนร็อกเฟสติวัลที่เมืองเซิลเวสบอร์ย จากนั้นวงได้ร่วมแสดงในฐานะศิลปินนำร่วมกับวงเมกาเดทใน*[[Gigantour|ไจแกนทัวร์]]*ทั่วอเมริกาเหนือตั้งแต่วันที่ 21 กรกฎาคม ถึง 3 กันยายน คอนเสิร์ตที่มอนทรีออลถูกบันทึกและออกวางจำหน่ายเป็นอัลบั้มบันทึกการแสดงสดและวิดีโอคอนเสิร์ตในวันที่ 22 สิงหาคม และ 5 กันยายน ค.ศ. 2006 ตามลำดับ โดยใช้ชื่อว่า *ไจแกนทัวร์* การทัวร์คอนเสิร์ตรอบโลกในชื่อ*ออกเทแวเรียม*เริ่มต้นอย่างเป็นทางการในเดือนกันยายนที่ประเทศฟินแลนด์ โดยยังคงใช้รูปแบบคอนเสิร์ต "ค่ำคืนกับดรีมเทียเตอร์" (An Evening With Dream Theater) ซึ่งเป็นการแสดงเต็มรูปแบบนานเกือบสามชั่วโมง และมีการสับเปลี่ยนรายชื่อเพลงที่จะเล่นในแต่ละคืน การแสดงจำนวนมากเน้นนำเสนอผลงานย้อนหลังตลอดเส้นทางของวง โดยเลือกเพลงหนึ่งเพลง (หรือบางส่วนของเพลงยาว) จากแต่ละอัลบั้ม ก่อนจะจบเซตหลักด้วยเพลงจาก*ออกเทแวเรียม*หลายเพลง รวมทั้งการสัมภาษณ์ การซ้อมช่วงซาวด์เช็ก และการพบปะแฟนเพลง ทำให้สมาชิกวงรู้สึกเหน็ดเหนื่อยทั้งทางร่างกายและจิตใจ

วงได้จัดการแสดงติดต่อกันสองคืนในเมืองอัมสเตอร์ดัมและลอนดอน โดยในคืนที่สองของทั้งสองเมือง วงได้แสดงคัฟเวอร์อัลบั้ม*[[เดอะดาร์กไซด์ออฟเดอะมูน]]*ของพิงก์ฟลอยด์ทั้งอัลบั้ม โดยมีเทเรซา โทมาสัน ซึ่งเคยร่วมแสดงในอัลบั้ม*[[เมโทรโพลิส พาร์ต 2: ซีนส์ฟรอมอะเมโมรี]]* บินมาร่วมร้องเพลง "เดอะเกรตกิกอินเดอะสกาย" การแสดงในลอนดอนถูกนำไปจัดจำหน่ายเป็นอัลบั้มบันทึกแสดงสดและวิดีโอคอนเสิร์ตใน ค.ศ. 2006 โดยค่ายยิตเซแจมเรเคิดส์ (YtseJam Records) ของพอร์ตนอย วงยังแสดงคัฟเวอร์อัลบั้ม*[[Made in Japan (Deep Purple album)|เมดอินเจแปน]]*ของวงดีปเพอร์เพิลแบบเต็มชุดในคอนเสิร์ตที่โตเกียวและโอซากะ ซึ่งก็ออกจำหน่ายเป็นอัลบั้มบันทึกการแสดงสดใน ค.ศ. 2007 ภายใต้ค่ายยิตเซแจมเรเคิดส์

เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 20 ปีของวง คอนเสิร์ตสุดท้ายของทัวร์ถูกจัดขึ้นที่เรดิโอซิตีมิวสิกฮอลล์ในนครนิวยอร์กเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2006 ในช่วงครึ่งหลังของการแสดง วงได้ร่วมแสดงกับวงออร์เคสตราขนาด 30 ชิ้น ภายใต้การอำนวยเพลงของแจมชีด ชาริฟี คอนเสิร์ตครั้งนี้ถูกบันทึกภาพและจำหน่ายเป็นอัลบั้มและวิดีโอคอนเสิร์ตในชื่อ *[[Score (Dream Theater album)|สกอร์]]* โดยค่ายไรโนเรเคิดส์เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2006

## รายชื่อแทร็ก

## บุคลากร

;ดรีมเทียเตอร์
* เจมส์ ลาบรี – ร้องนำ
* จอห์น เปตรุชชี – กีตาร์, ร้องประสาน, โปรดิวเซอร์
* จอร์แดน รูเดส – คีย์บอร์ด, คอนทินิวอัม, กีตาร์แลปสตีล
* จอห์น ไมอัง – กีตาร์เบส
* ไมค์ พอร์ตนอย – กลอง, ร้องประสาน, เพอร์คัชชัน, โปรดิวเซอร์, แนวคิดด้านศิลป์
;บุคลากรเพิ่มเติม
* วงออร์เคสตราในเพลง "แซคริไฟซท์ซันส์" และ "ออกเทแวเรียม"
** Elena Barere – หัวหน้าวงไวโอลิน
** Katherine Fong, Ann Lehmann, Katherine Livolsi-Stern, Laura McGinniss, Catherine Ro, Ricky Sortomme, Yuri Vodovoz – ไวโอลิน
** Vincent Lionti, Karen Dreyfus – วิโอลา
** Richard Locker, Jeanne LeBlanc – เชลโล
** Pamela Sklar – ฟลูต
** Joe Anderer, Stewart Rose – เฟรนช์ฮอร์น
* วงควอเตตเครื่องสายในเพลง "ดิแอนเซอร์ไลส์วิทอิน"
** Elena Barere – ไวโอลินตัวที่หนึ่ง
** Carol Webb – ไวโอลินตัวที่สอง
** Vincent Lionti – วิโอลา
** Richard Locker – เชลโล
* แจมชีด ชาริฟี – เรียบเรียงเครื่องสาย, วาทยกร
* Jill Dell'Abate – ผู้ประสานงานออร์เคสตรา

;บุคลากรด้านเทคนิค
*Doug Oberkircher – วิศวกรเสียง
*Colleen Culhane, Kaori Kinoshita, Ryan Simms – ผู้ช่วยวิศวกร
*Bert Baldwin – ผู้ช่วยงานสตูดิโอเพิ่มเติม
*Michael H. Brauer – มิกซ์เสียง
*Keith Gary – ผู้ช่วยวิศวกร และวิศวกร Pro Tools
*Will Hensley – ผู้ช่วยลำดับที่สอง
*George Marino – มาสเตอริง
*Hugh Syme – กำกับศิลป์, ออกแบบ, ภาพประกอบ, แนวคิดด้านศิลป์
*Colin Lane – ถ่ายภาพ

## อันดับในชาร์ต

## อ้างอิง

* 

หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงของดรีมเทียเตอร์
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2548
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงของค่ายแอตแลนติกเรเคิดส์
หมวดหมู่:คอนเซปต์อัลบั้ม