หยาดน้ำค้าง (สกุล)

**หยาดน้ำค้าง** () เป็นพืชกินสัตว์สกุลใหญ่สกุลหนึ่ง ในวงศ์หญ้าน้ำค้าง มีประมาณ 194 ชนิด สามารถล่อ จับ และย่อยแมลงด้วยต่อมเมือกของมันที่ปกคลุมอยู่ที่ผิวใบ โดยเหยื่อที่จับได้จะใช้เป็นสารเสริมทดแทนสารอาหารที่ขาดไป พืชในสกุลหยาดน้ำค้างมีหลายรูปแบบและหลายขนาดต่างกันไปในแต่ละชนิด สามารถพบได้แทบทุกทวีปทั่วโลก ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา

ชื่อวิทยาศาสตร์ของหยาดน้ำค้าง คือ *Drosera* มาจากคำในภาษากรีก δρόσος: "drosos" แปลว่า "หยดน้ำ หรือ น้ำค้าง" รวมทั้งชื่อในภาษาอังกฤษ "sundew" กลายมาจาก *ros solis* ซึ่งเป็นภาษาละตินแปลว่า "น้ำตาพระอาทิตย์" โดยมีที่มาจากเมือกบนปลายหนวดแต่ละหนวดที่แวววาวคล้ายน้ำค้างยามเช้า 

ในประเทศไทยพบหยาดน้ำค้างอยู่ 3 ชนิดคือ จอกบ่วาย (*Drosera burmannii* Vahl), หญ้าน้ำค้าง (*Drosera indica* L.) และ หญ้าไฟตะกาด (*Drosera peltata* Sm.)

## ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
หยาดน้ำค้างเป็นพืชหลายปี (มีไม่กี่ชนิดที่เป็นพืชปีเดียว) โตชั่วฤดู มีรูปแบบเป็นใบกระจุกทอดนอนไปกับพื้นหรือแตกกิ่งก้านตั้งตรงกับพื้นดิน มีขนาดความสูง 1 เซนติเมตร ถึง 1 เมตร ขึ้นอยู่กับชนิด ในชนิดที่มีรูปแบบลำต้นเลื้อยไต่สามารถยาวได้ถึง 3 เมตร เช่น ชนิด *[[Drosera erythrogyne|D. erythrogyne]]* หยาดน้ำค้างสามารถมีช่วงชีวิตได้ถึง 50 ปี พืชสกุลนี้มีความสามารถในการดูดซึมสารอาหารจากเหยื่อที่จับได้เพราะหยาดน้ำค้างขนาดเล็กจะไม่มีเอนไซม์ (โดยเฉพาะไนเตรทรีดักเตส) ที่ต้นไม้ทั่วไปใช้ดูดซึมสารประกอบไนโตรเจนในดิน

### ลักษณะวิสัย
[thumb|140px|right|หัวใต้ดินของ ''[Drosera zonaria|D. zonaria*, หยาดน้ำค้างชนิดที่มีหัว จะเริ่มต้นเติบโตในฤดูหนาว]]
สกุลสามารถแบ่งได้ตามรูปแบบการเจริญเติบโต:
* ***หยาดน้ำค้างเขตอบอุ่น (Temperate Sundews):*** เป็นชนิดที่เป็นกลุ่มใบคลี่ออกหนาแน่นหรือที่เรียกว่า[[หน่องัน]]ที่จำศลีในฤดูหนาว มีถิ่นอาศัยใน[[ทวีปอเมริกาเหนือ]]และ[[ทวีปยุโรป]] *Drosera arcturi* จากออสเตรเลีย (รวมทั้งแทสมาเนีย) และนิวซีแลนด์เป็นอีกหนึ่งชนิดของหยาดน้ำค้างเขตอบอุ่นที่ตายลงกลับไปสู่หน่องันรูปเขาสัตว์
* ***หยาดน้ำค้างใกล้เขตร้อน (Subtropical Sundews):*** หยาดน้ำค้างชนิดนี้เป็นการเติบโตไม่อาศัยเพศมี[[พืชปีเดียว|วงจรการเติบโตเพียงหนึ่งรอบปี]]ภายใต้ภูมิอากาศใกล้เขตร้อนหรือเกือบใกล้เขตร้อน
* ***หยาดน้ำค้างแคระ (Pygmy Sundews):*** มีประมาณ 40 ชนิดในออสเตรเลีย มีขนาดเล็กมาก มีการสร้างหน่อ (เจมมา) สำหรับ[[การสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศ]] และมีขนหนาแน่นบริเวณกะบังรอบตรงกลาง ซึ่งขนเหล่านี้ใช้ปกป้องต้นไม้จากแสงอันร้อนแรงของพระอาทิตย์ในฤดูร้อนของทวีปออสเตรเลีย หยาดน้ำค้างแคระได้รับการจัดเป็นสกุลย่อย *Bryastrum*
* ***หยาดน้ำค้างมีหัว (Tuberous Sundews):*** มีเกือบ 50 ชนิดในประเทศออสเตรเลีย ที่มีหัวอยู่ใต้ดินเพื่อจะได้มีชีวิตรอดจากฤดูร้อนที่สุดโต่งในถิ่นที่อยู่อาศัย และจะแตกใบใหม่ในฤดูใบไม้ร่วง แบ่งออกเป็นสองกลุ่มคือลำต้นใบกระจุกแบบกุหลาบซ้อนและลำต้นแบบเลื้อยไต่ หยาดน้ำค้างมีหัวได้รับการจัดเป็นสกุลย่อย *Ergaleium*
* ***หยาดน้ำค้าก้านใบเป็นปมตรงปลาย (Petiolaris Complex):*** กลุ่มของหยาดน้ำค้างเขตร้อนของประเทศออสเตรเลียที่ถิ่นอาศัยมีอากาศอบอุ่นคงที่แต่ปัจัยความเปียกชื้นไม่สม่ำเสมอ มีประมาณ 14 ชนิดที่วิวัฒนาการเป็นพิเศษเพื่อรับมือกับสิ่งแวดล้อมแห้งแล้งแต่ผันผวนนั้น เช่น มีขนปกคลุมก้านใบหนาแน่น ซึ่งจะรักษาความชุ่มชื้นไว้ และเพิ่มผิวสำหรับ[[การควบแน่น]]น้ำค้างยามเช้า
ถึงแม้ว่าหยาดน้ำค้างเหล่านี้ไม่ได้เป็นรูปแบบการเจริญเติบโตแบบเดียวกันอย่างชัดเจน แต่มักจะรวบกันไว้ในกลุ่มเดียวกัน:
* ***หยาดน้ำค้างควีนแลนด์ (Queensland Sundews)***: เป็นกลุ่มเล็กมี 3 ชนิด (*D. adelae* *D. schizandra* และ *D. prolifera*) ทั้งหมดเติบโตในถิ่นที่อยู่ที่มีความชื้นสูงในร่มเงาของป่าฝนประเทศออสเตรเลีย

===ใบและกับดัก===
[[ไฟล์:Drosera capensis bend.JPG|thumb|200px|right|ใบและหนวดที่เคลื่อนไหวได้ของ *D. capensis*]]
[[ไฟล์:DroseraFiliformisTracyi.JPG|thumb|200px|left|บางส่วนของใบ [[Drosera filiformis|*D. filiformis* var. *tracyi*]] ซึ่งจับแมลงได้]]

หยาดน้ำค้างมีต่อมหนวดจับ ที่ปลายของหนวดมีสารคัดหลั่งเหนียวปกคลุมแผ่นใบ กลไกการจับและย่อยเหยื่อปกติใช้ต่อมสองชนิด ชนิดแรกคือต่อมมีก้านที่หลั่งเมือกรสหวานออกมาดึงดูดและดักจับแมลง และหลั่งเอนไซม์ออกมาเพื่อย่อยแมลงนั้น ชนิดที่สองคือต่อมไร้ก้านที่ดูดซึมสารอาหารที่ได้จากการย่อย (หยาดน้ำค้างบางชนิดไม่มีต่อมไร้ก้าน เช่น *D. erythrorhiza*) เหยื่อขนาดเล็กซึ่งส่วนมากจะเป็น[[แมลง]]จะถูกดึงดูดโดยสารคัดหลั่งรสหวานที่หลั่งออกมาจากต่อมมีก้าน  เมื่อแมลงแตะลงบนหนวด แมลงก็จะถูกจับไว้ด้วยเมือกเหนียว และในที่สุดเหยื่อก็จะยอมจำนนต่อความตายด้วยความเหนื่อยอ่อนหรือการขาดอากาศหายใจเพราะเมือกจะห่อหุ้มตัวและอุดทางเดินหายใจของเหยื่อนั้น ซึ่งส่วนมากจะกินเวลา 15 นาที ต้นไม้จะหลั่งเอนไซม์ [[เอสเทอร์เรส]], [[เพอร์ออกซิเดส]], [[ฟอสฟาเตส]] และ [[โปรตีเอส]]ออกมา  เอนไซม์เหล่านี้จะย่อยและปลดปล่อยสารอาหารออกจากแมลง สารอาหารจะถูกดูดซึมผ่านทางผิวใบเพื่อนำไปใช้ในการเจริญเติบโตของต้นไม้ต่อไป
[[ไฟล์:DroseraIndicaEmergences.JPG|thumb|150px|left|ขนติ่งของ *D. indica*]]
หยาดน้ำค้างทุกชนิดสามารถเคลื่อนไหวหนวดของมันได้ ซึ่งการเคลื่อนไหวนั้นจะตอบสนองต่อการสัมผัสของเหยื่อ หนวดจะไวต่อการกระตุ้นอย่างมากและจะงอเข้าหากลางใบเพื่อนำเหยื่อมาสัมผัสกับต่อมมีก้านให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ตามคำกล่าวของ[[ชาลส์ ดาร์วิน]] การสัมผัสของขาแมลงขนาดเล็กกับหนวดของหยาดน้ำค้างเพียงหนวดเดียวก็เพียงพอที่จะกระตุ้นให้เกิดการตอบสนองนั้นได้ การตอบสนองต่อการสัมผัสเรียกว่าทิกมอทรอปิซึม (thigmotropism, การเคลื่อนไหวของพืชโดยมีสัมผัสเป็นสิ่งเร้า) และในหยาดน้ำค้างบางชนิดการตอบสนองนี้จะเกิดรวดเร็วมาก หนวดรอบนอกของ *D. burmannii* และ *D. sessilifolia* สามารถงอเข้าสู่ภายในภายในไม่กี่วินาทีเมื่อถูกสัมผัส ในขณะที่ *D. glanduligera* สามารถงอหนวดรัดเหยื่อได้ในสิบวินาที หยาดน้ำค้างบางชนิดสามารถงอแผ่นใบได้หลายองศาเพื่อให้สัมผัสเหยื่อมากที่สุด *D. capensis* มีการเคลื่อนไหวที่น่าทึ่งที่สุด ใบของมันจะงอล้อมรอบตัวเหยื่อได้ใน 30 นาที และในหยาดน้ำค้างบางชนิดอย่างเช่น *D. filiformis* ไม่สามารถงอใบตอบสนองเหยื่อได้

ในหยาดน้ำค้างในออสเตรเลียบางชนิด (*D. hartmeyerorum, D. indica*) มีรูปแบบขนติ่ง (แข็งมีสีแดงหรือเหลือง) เพิ่มเข้ามา ซึ่งอาจจะใช้ในการช่วยจับเหยื่อ แต่หน้าที่แท้จริงของมันนั้นยังไม่ทราบแน่ชัด

รูปร่างสัณฐานของใบในสกุลหยาดน้ำค้างนั้นมีความหลากหลายแบบสุดโต่ง มีตั้งแต่ใบรูปไข่ไร้ก้านของ *D. erythrorhiza* จนถึงใบรูปเข็มกึ่งแบบขนนกสองชั้นของ *D. binata*

===ดอกและผล===
[[ไฟล์:DroseraKenneallyiFlora.jpg|thumb|220px|ดอกของ *D. kenneallyi*]]
[[ดอก]]ของหยาดน้ำค้างคล้ายกับ[[พืชกินสัตว์]]ชนิดอื่นๆที่ชูดอกอยู่เหนือใบของมันด้วยก้านดอกที่ยาว การที่ดอกและกับดักอยู่ห่างกันนั้นน่าจะเกิดจากการปรับตัวเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้[[พาหะถ่ายเรณู]]มาติดกับดักของมัน อย่างไรก็ตาม มีการแสดงว่าหยาดน้ำค้างดึงดูดแมลงต่างชนิดกันสำหรับพาหะถ่ายเรณูและเหยื่อซึ่งชนิดของแมลงทั้งสองประเภทนั้นคาบเกี่ยวกันเพียงเล็กน้อย ความสูงของก้านดอกนั้นอาจเป็นไปได้ที่ใช้ยกดอกให้สูงขึ้นเพื่อให้พาหะถ่ายเรณูสนใจ ส่วนมากช่อดอกจะเป็น[[ช่อเชิงลด]] ดอกจะบานออกโดยการตอบสนองต่อความเข้มของแสง(เปิดเฉพาะเมื่อได้รับแสงแดดโดยตรง)และดอกจะเบนตามแสงแดดโดยตอบสนองต่อพระอาทิตย์

ดอกของหยาดน้ำค้างจะเป็นวงกลมสมมาตรกัน มีห้ากลีบ (ยกเว้นในบางชนิดที่มีสี่กลีบดอก; *D. pygmaea* และแปดถึงสิบสองกลีบดอก; *D. heterophylla*) โดยมากมีดอกขนาดเล็ก (<1.5&nbsp;ซม. หรือ 0.6&nbsp;นิ้ว) อย่างไรก็ตาม มีหยาดน้ำค้างสองสามชนิด เช่น *D. regia* และ *D. cistiflora* ที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางของดอก 4&nbsp;ซม. (1.5&nbsp;นิ้ว) หรือมากกว่า ทั่วไปแล้วดอกมีสีขาวหรือชมพู แต่ชนิดที่ขึ้นในประเทศออสเตรเลียกลับมีสีที่หลากหลาย เช่น สีส้ม (*D. callistos*), สีแดง (*D. adelae*), สีเหลือง (*D. zigzagia*) หรือสีม่วง (*D. microphylla*)

หยาดน้ำค้างมีรังไข่เป็นรังไข่แบบสูงกว่าและพัฒนามาเป็นผลแห้งแตกที่ภายใบบรรจุไปด้วยเมล็ดเล็กๆมากมาย

===ราก===
[[ไฟล์:Drosera anglica ne2.jpg|200px|thumb| *Drosera anglica* กับเหยื่อ]]
ระบบรากของหยาดน้ำค้างเกือบทุกชนิดจะมีการวิวัฒนาการน้อยมาก เพราะหน้าที่หลักของมันมีแค่ดูดซับน้ำและยึดต้นไม้กับกับพื้น หยาดน้ำค้างแอฟริกาสองสามชนิดใช้รากเป็นที่เก็บสะสมน้ำและอาหาร บางชนิดมีระบบรากจริงที่เหลืออยู่ระหว่างฤดูหนาวถ้าลำต้นตายลง บางชนิด เช่น *Drosera adelae* และ *Drosera hamiltonii* ใช้รากของมันสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศ โดยแตกหน่อจากรากของมัน หยาดน้ำค้างในออสเตรเลียบางชนิดมีหัวใต้ดินเพื่อให้ต้นไม้รอดตายในฤดูร้อนที่แห้งแล้ง รากของหยาดน้ำค้างแคระบ่อยครั้งที่มันมีรากที่ยาวมากเมื่อเทียบสัดส่วนกับขนาดของต้น 1 ซม.มีรากยาวมากกว่า 15 ซม.จากผิวดิน หยาดน้ำค้างแคระบางชนิด เช่น *D. lasiantha* และ *D. scorpioides* มีระบบ[[รากวิสามัญ]] หยาดน้ำค้างชนิด *Drosera intermedia* และ *D. rotundifolia* มีรายงานว่าพบรูปแบบ[[อาบัสคูลาไมคอไรซา]]แทรกอยู่ในเนื้อเยื่อของพืช

== วงศ์วานวิวัฒนาการ ==

[[แผนภาพวิวัฒนาการชาติพันธุ์]]แสดงความสัมพันธ์ระหว่างสกุลย่อยจำแนกโดยรีวาดาเวีย (Rivadavia) และคณะในปี ค.ศ. 2002 หมู่ *Meristocaulis* ที่มีเพียงชนิดเดียวไม่ถูกรวมไว้ในการศึกษานี้ ทำให้การจัดความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนนัก แต่ในการศึกษาเมื่อเร็วๆนี้ ได้จัดวางมันไว้ใกล้กับหมู่ *Bryastrum* นอกจากนี้หมู่ *Regiae* ทีมีความสัมพันธ์กับ *Aldrovanda* และ *Dionaea* ก็ยังไม่แน่นอน นอกจากนี้ หมู่ *Drosera* เป็นกลุ่มที่มีบรรพบุรุษต่างกัน ถูกจัดความสัมพันธ์หลายสายในแผนภาพวงศ์วานวิวัฒนาการ ดังนั้นควรมีการปรับปรุงเพื่อให้ความความชัดเจนมากขึ้น

== การสืบพันธุ์ ==
หยาดน้ำค้างหลายชนิดสืบพันธุ์ได้ด้วยตนเอง (ผสมในต้นเดียว) และบ่อยครั้งที่มีการผสมเรณูในดอกเดียวกัน ทำให้มีเมล็ดมากมาย เมล็ดสีดำเล็กๆจะเริ่มงอกเมื่อได้รับแสงและความชื้น ขณะที่เมล็ดของชนิดที่อยู่ในเขตอบอุ่นต้องการความเย็น, อากาศชื้น, เป็นตัวกระตุ้นในการงอก เมล็ดของหยาดน้ำค้างที่มีหัวต้องการความร้อน, ฤดูร้อนที่แห้ง ตามด้วยความเย็น, ฤดูหนาวที่เปียกชื้น สำหรับกระตุ้นให้เมล็ดงอก

[[การสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศ]]เกิดขึ้นตามธรรมชาติในหยาดน้ำค้างบางชนิดที่สร้าง[[ไหล]]หรือเมื่อรากอยู่ใกล้กับผิวดิน ใบแก่ที่สัมผัสกับดินอาจแตกหน่อเป็นต้นเล็กๆได้ หยาดน้ำค้างแคระจะสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศเช่นกัน โดยใช้ใบที่คล้ายเกล็ดที่เรียกว่า[[เจมมา]] หยาดน้ำค้างที่มีหัวสามารถสร้างตะเกียงจากหัวของมันได้

บ่อยครั้งการกระจายพันธุ์ของหยาดน้ำค้างเกิดจาก[[ใบ]], หัว หรือ[[ราก]] เท่าๆกับที่เกิดจากเมล็ด

==การกระจายพันธุ์==
[[ไฟล์:Drosera distribution.svg|thumb|right|350px|การกระจายพันธุ์ของหยาดน้ำค้าง แสดงด้วยสีเขียว]]
การกระจายพันธุ์ของพืชสุกลหยาดน้ำค้างนั้นแพร่กระจายจาก[[รัฐอะแลสกา]]ในทางตอนเหนือจนถึง[[ประเทศนิวซีแลนด์]]ในทางตอนใต้ โดยมีศูนย์กลางความหลากหลายอยู่ที่[[ประเทศออสเตรเลีย]] (ประมาณ 50% ของชนิดที่ค้นพบ), [[ทวีปอเมริกาใต้]] (20+ ชนิด) และทางตอนใต้ของ[[ทวีปแอฟริกา]] (20+ ชนิด) มีหยาดน้ำค้างสองสามชนิดที่พบได้ใน[[ทวีปยูเรเชีย]]และ[[ทวีปอเมริกาเหนือ]] ซึ่งบริเวณเหล่านี้ถือเป็นรอบนอกของการกระจายพันธุ์ของสกุลซึ่งโดยทั่วไปการกระจายพันธุ์ของหยาดน้ำค้างจะไม่เข้าใกล้บริเวณเขตอบอุ่นหรือขั้วโลกเหนือ มีการคาดคิดที่ต่างออกไปว่าการวิวัฒนาการของพืชสกุลนี้เกิดขึ้นในช่วงการแตกออกของ[[แผ่นเปลือกโลก|ทวีปกอนด์วานา ]]เนื่องจาก[[การเลื่อนไหลของทวีป]] และการวิวัฒนาการที่เกิดการกระจายตัวที่กว้างขวางในปัจจุบันเกิดจากผลนั้น ต้นกำเนิดของสกุลคาดว่าอยู่ในทวีปแอฟริกาหรือประเทศออสเตรเลีย

ในยุโรปพบหยาดน้ำค้างเพียงสามชนิดเท่านั้น คือ: *D. intermedia*, *D. anglica*, และ *D. rotundifolia* ซึ่งสองชนิดหลังมีการกระจายพันธุ์ที่ซ้อนทับกัน ทำให้เกิดลูกผสมที่เป็นหมันอย่าง *D. × obovata* ในอเมริกาเหนือนอกจากจะมีหยาดน้ำค้างสามชนิดรวมทั้งลูกผสมเหมือนกับในยุโรปแล้วยังมีหยาดน้ำค้างอีกสี่ชนิด *D. brevifolia* เป็น[[พืชปีเดียว|พืชล้มลุก]]ขนาดเล็กที่พบในรัฐที่ใกล้ชายฝั่ง จาก[[รัฐเท็กซัส]]ถึง[[รัฐเวอร์จิเนีย]] ในขณะที่ *D. capillaris* นั้นพบได้ในแถบเดียวกันและยังพบในแถบ[[แคริบเบียน]]อีกด้วย ชนิดที่สาม *D. linearis* พบทางตอนเหนือของ[[สหรัฐอเมริกา]]และทางตอนใต้ของ[[ประเทศแคนาดา]] *D. filiformis* มีสอง[[ชนิดย่อย]]พบตามรัฐทางชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา เช่น แหลมฟลอริดา เป็นต้น

พืชในสกุลนี้บ่อยครั้งถูกระบุบว่าพบได้ทั่วโลกซึ่งหมายความว่ามีการกระจายพันธุ์ทั่วโลก ลุดวิจ ดีลส์ (Ludwig Diels) นักพฤกษศาสตร์ ผู้เขียนเอกสารเกี่ยวสกุลนี้ เรียกสิ่งนี้ว่า "การตัดสินใจที่ผิดอย่างที่สุดในสกุลนี้ การกระจายพันธุ์นั้นผิดปกติอย่างมาก" („arge Verkennung ihrer höchst eigentümlichen Verbreitungsverhältnisse“) ในขณะที่ยอมรับว่าหยาดน้ำค้าง "อาศัยอยู่ในส่วนที่พิเศษของผิวโลก" („einen beträchtlichen Teil der Erdoberfläche besetzt“) เขาชี้ว่าไม่พบหยาดน้ำค้างจากในบริเวณเกือบจะทั้งหมดของพื้นที่ที่มีสภาพภูมิอากาศแห้งแล้ง [[ป่าดิบชื้น]] ชายฝั่งแปซิฟิกของอเมริกา [[โพลีนีเซีย]] [[บริเวณเมดิเตอร์เรเนียน]] และ [[แอฟริกาเหนือ]] และพบหนาแน่นน้อยในแถบอบอุ่น เช่น ยุโรป และอเมริกาเหนือ

== ถิ่นอาศัย ==
[[ไฟล์:Drosera rotundifolia habitat.jpg|180 px|thumb|right|หยาดน้ำค้างใบกลม (*D. rotundifolia*) เติบโตในสแฟกนั่ม มอสส์ร่วมกับ[[กก]]และ[[หญ้าถอดปล้อง]]]]
โดยทั่วไปแล้วหยาดน้ำค้างจะเติบโตในฤดูที่มีความชุ่มชื้นหรือถิ่นอาศัยที่เปียกชื้นตลอดปีที่มีดินมีสภาพเป็นกรดและได้รับแสงในปริมาณที่สูง ถิ่นอาศัยโดยปกติจะเป็นหนองน้ำ, พื้นที่ลุ่ม, ที่ลุ่มหนอง, ที่ลุ่มมีน้ำขัง,ภูเขาหัวตัดของ[[ประเทศเวเนซุเอลา]], วอล์ลัมของชายฝั่งออสเตรเลีย, ฟินบอสของ[[ประเทศแอฟริกาใต้]], และลำห้วยที่ชุ่มชื้น หยาดน้ำค้างหลายชนิดเติบโตในกลุ่มสแฟกนั่ม [[มอสส์]]ซึ่งดูดซับสารอาหารจำนวนมากจากดินและเปลี่ยนดินให้มีสภาพเป็นกรด ทำให้ดินมีสารอาหารไม่เพียงพอต่อการดำรงชีวิตของพืช ซึ่งหยาดน้ำค้างเหล่านั้นที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสารอาหารเหล่านี้สามารถเจริญเติบโตปกคุลมได้บนพื้นที่เหล่านี้

จากที่กล่าวมาข้างต้น หยาดน้ำค้างมีความหลากหลายในถิ่นที่อยู่อาศัย ทำให้หยาดน้ำค้างแต่ละชนิดต้องมีการปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมที่หลากหลาย อย่างในป่าฝน, [[ทะเลทราย]] (เช่น *D. burmannii* และ *D. indica*) และสิ่งแวดล้อมที่เกือบไม่ได้รับแสงเลย (หยาดน้ำค้างควีนแลนด์) หยาดน้ำค้างชนิดในเขตอบอุ่นจะจำศีลในฤดูหนาว ซึ่งเป็นตัวอย่างการปรับตัวให้เข้ากับถิ่นอาศัย ทั่วไปแล้วหยาดน้ำค้างชอบสภาพอากาศอบอุ่นแต่ก็ทนต่อความหนาวเย็นได้พอสมควร

== การอนุรักษ์ ==
[[ไฟล์:Drosera rotundifolia leaf1.jpg|thumb|ใบของ *Drosera rotundifolia*]]
แม้ว่าไม่มีหยาดน้ำค้างชนิดใดในสหรัฐอเมริกาจะได้รับการปกป้องจากรัฐบาลกลาง แต่ทุกชนิดกลับถูกบรรจุอยู่ในบัญชีพืชที่ถูกคุกคามหรือใกล้สูญพันธุ์ในบางรัฐ นอกจากนี้ ประชากรส่วนมากที่เหลืออยู่จะพบในพื้นที่ที่ได้รับการปกป้อง เช่น [[อุทยานแห่งชาติ]] หรือ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า พืชในสกุลหยาดน้ำค้างได้รับการปกป้องโดยกฎหมายจากหลายประเทศในยุโรป เช่น ประเทศเยอรมนี ออสเตรีย สวิสเซอร์แลนด์ สาธารณรัฐเช็ก ฟินแลนด์ [[ฮังการี]] [[ฝรั่งเศส]] และบัลแกเรีย ปัจจุบัน การคุกคามร้ายแรงในยุโรปและอเมริกาเหนือคือการสูญเสียถิ่นอาศัยจากการพัฒนา เช่น การระบายน้ำออกจากพื้นที่ลุ่มน้ำเพื่อการเกษตร และการเก็บเกี่ยวพีท (peat) บางชนิดสูญพันธุ์ไปแล้วในหลายพื้นที่ของการกระจายพันธุ์  การนำพืชกลับเข้ามาสู่ถิ่นอาศัยเป็นการยากมากหรือแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย เพราะความต้องการทางระบบนิเวศวิทยาของประชากรพืชนั้นๆ ต้องใกล้เคียงกับบริเวณภูมิศาสตร์ที่อาศัยเดิมของมัน  เนื่องจากความคุ้มครองทางกฎหมายในหนองน้ำและทุ่งหญ้าที่เพิ่มขึ้นเช่นเดียวกับผลของความพยายามอันเข้มข้นที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมของถิ่นอาศัยดังกล่าว ภัยคุกคามต่อความอยู่รอดของของหยาดน้ำค้างอาจจะจำกัดขอบเขตได้ แม้ว่าหยาดน้ำค้างหลายชนิดส่วนมากจะถูกคุกคามจนใกล้สูญพันธุ์  ด้วยความที่หยาดน้ำค้างมีขนาดเล็ก โตช้า ทำให้ยากต่อการปกป้อง ในการที่เป็นส่วนหนึ่งของภูมิประเทศ หยาดน้ำค้างมักถูกมองข้ามหรือไม่เป็นที่จดจำ

ในประเทศแอฟริกาใต้และประเทศออสเตรเลีย สองสามพื้นที่ที่มี[[ความหลากหลายของชนิดพันธุ์]]ซึ่งเป็นแหล่งอาศัยทางธรรมชาติของพืชสกุลนี้อยู่ภายใต้การรุกรานอย่างมากจากกิจกรรมของมนุษย์ แหล่งอาศัยหลายพื้นที่ (เช่น [[รัฐควีนส์แลนด์]], [[เพิร์ท]] และ [[เคปทาวน์]]) ถูกคุกคามอย่างหนักจากการลดลงของความชื้นที่เกิดจากการทำการเกษตรและการทำป่าไม้ในพื้นที่ชนบท อีกทั้งภัยแล้งที่เกิดขึ้นในออสเตรเลียในช่วง 10 ปีที่ผ่านมาก็เป็นเหตุคุกคามหยาดน้ำค้างหลายชนิดเช่นกัน

พืชสกุลนี้ที่เป็นพืชเฉพาะถิ่นมีการกระจายพันธุ์ในพื้นที่จำกัด มักถูกคุกคามจากการเก็บพืชออกจากป่า *D. madagascariensis* ได้รับการจัดเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใกล้จะสูญพันธุ์ใน[[ประเทศมาดากัสการ์]]เพราะถูกเก็บออกจากป่าจำนวนมาก โดยถูกส่งออกถึง 10 - 200 ล้านต้นต่อปีเพื่อให้ในเชิงการแพทย์

== ประโยชน์ ==
[[ไฟล์:DroseraVoynichManuscriptF56r.jpg|220 px|thumb|หน้าหนึ่งใน[[ข้อเขียนวอยนิช]]ที่แสดงภาพวาดเก่าแก่ที่อาจจะเป็นพืชชนิดหนึ่งในสกุลหยาดน้ำค้าง]]
=== ประโยชน์ทางการแพทย์ ===
หยาดน้ำค้างถูกให้ในทางการแพทย์มาตั้งแต่ต้นศตวรรษที่12 เมื่อแพทย์ชาวอิตาลีจากโรงเรียนแห่งซาแลร์โน (Salerno) ที่ชื่อมัตตาเออุส ปลาเตอารีอุส (Matthaeus Platearius) บรรยายถึงพืชสกุลนี้ว่าเป็นยาสมุนไพรรักษา[[อาการไอ]]ภายใต้ชื่อ "*herba sole*" มีการใช้กันทั่วไปใน[[ประเทศเยอรมนี]]และทุกๆที่ใน[[ทวีปยุโรป]] ชาที่ทำจากหยาดน้ำค้างถูกแนะนำจากนักสมุนไพรว่าสามารถเป็นรักษาอาการไอแห้งๆ, [[โรคหลอดลมอักเสบ]], [[โรคไอกรน]], [[โรคหืด]] และ "อาการหายใจลำบากที่มีสาเหตุจากหลอดลม" จากการศึกษาในปัจจุบันระบุบว่าพืชสกุลหยาดน้ำค้างมีคุณสมบัติบรรเทาอาการไอ  

*Materia Medica* ของคูลเบร์ท (Culbreth) ในปี ค.ศ. 1927 แสดงรายการว่า *D, rotundifolia*, *D. anglica* และ *D.linearis* ใช้เป็น[[ยากระตุ้น]] และ รักษา [[หลอดลมอักเสบ]], [[ไอกรน]], และ [[วัณโรค]]  หยาดน้ำค้างถูกใช้เป็นสารกระตุ้นกำหนัดและกระตุ้นหัวใจด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังใช้รักษาการไหม้จากแดดเผา ปวดฟัน และป้องกันเป็นกระ ยาเหล่านี้ยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน มีประมาณ 200-300 ชนิดที่ขึ้นทะเบียน ปกติจะใช้ร่วมกับส่วนผสมอื่น ปัจจุบัน หยาดน้ำค้างยังคงใช้ในการรักษาอาการป่วยอย่างเช่น ไอ การติดเชื้อที่ปอด และ แผลในกระเพาะ

ยาแต่เดิมนั้นทำมาจาก ราก ดอก และผล ตั้งแต่หยาดน้ำค้างมีการอนุรักษ์ในหลายๆส่วนของยุโรปและอเมริกาเหนือ การสกัดยานั้นจึงต้องใช้หยาดน้ำค้างที่โตเร็วและได้จากการปลูกเลี้ยง (โดยเฉพาะ *D. rotundifolia*, *D. intermedia*, *D. anglica*, *D. ramentacea* และ *D. madagascariensis*) หรือหยาดน้ำค้างที่นำเข้ามาจาก [[มาดากัสการ์]], [[สเปน]], [[ฝรั่งเศส]], [[ฟินแลนด์]] และ ประเทศกลุ่มทะเลบอลติก

===ไม้ประดับ ===
เพราะด้วยความที่มันเป็นพืชกินสัตว์และมีกับดักที่สวยงามแพรวพราว หยาดน้ำค้างจึงเป็นไม้ประดับที่ได้รับความนิยมอย่างมาก อย่างไรก็ตามความต้องการในสิ่งแวดล้อมของหยาดน้ำค้างหลายๆชนิดค่อนข้างจะเข้มงวดทำให้ยากต่อการปลูกเลี้ยง เป็นผลให้หยาดน้ำค้างหลายๆชนิดไม่มีการปลูกเลี้ยงทางการค้ากัน แต่ก็ยังมีอีกสองสามชนิดที่ถูกเลี้ยงทางการค้าอย่างเป็นล่ำเป็นสัน และมักจะพบมันวางขายอยู่ใกล้ๆกับ[[กาบหอยแครง]] ซึ่งก็มี *D. capensis*, *D. aliciae*, และ *D. spatulata*

ในหยาดน้ำค้างหลายๆชนิด โดยทั่วไปแล้ว ต้องการสิ่งแวดล้อมที่มีความชื้นสูง ปกติจะอยู่ในรูปแบบของเครื่องปลูกที่เปียกหรือชื้นอย่างสม่ำเสมอ หลายชนิดต้องการน้ำบริสุทธิ์ สารอาหาร เกลือ หรือแร่ธาตุในดิน สามารถหยุดยั้งการเจริญเติบโตหรือทำให้มันตายได้ ปกติจะใช้เครื่องปลูกเป็นสแฟกนัม[[มอสส์]]ที่ยังสดผสมกับที่แห้งแล้ว, สแฟกนัมพีชมอสส์, ทราย, และ/หรือ [[เพอร์ไลต์]] และรดน้ำด้วย[[น้ำกลั่น]], น้ำที่ผ่านกระบวนการออสโมซิสผันกลับ หรือน้ำฝน

=== นาโนเทคโนโลยีชีวภาพ ===
เมือกที่ผลิตโดยหยาดน้ำค้างมีคุณสมบัติยืดหยุ่นอย่างน่าทึ่งและทำให้สกุลนี้เป็นหัวเรื่องที่น่าสนใจมากในการวิจัยวัสดุชีวภาพ ในการศึกษาเมื่อไม่นานมานี้ ได้ทำการวิเคราะห์เมือกเหนียวในหยาดน้ำค้างสามชนิด (*D.&nbsp;binata*, *D.&nbsp;capensis*, และ *D.&nbsp;spatulata*) เพื่อวิเคราะห์หาปริมาณ[[เส้นใยนาโน]]และ[[อนุภาคนาโน]] จากการใช้[[กล้องจุลทรรศน์แรงอะตอม]], [[กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนชนิดส่องผ่าน]], และ[[การวัดการกระจายพลังงานของรังสีเอกซ์]] นักวิจัยสามารถสังเกตเห็นเครือข่ายของเส้นใยนาโนและอนุภาคนาโนที่มีขนาดต่าง ๆ ภายในเมือก นอกจากนี้ยังพบ[[แคลเซียม]] [[แมกนีเซียม]] และ [[คลอรีน]] ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของเกลือชีวภาพ อนุภาคนาโนเหล่านี้คาดว่าถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มความเหนียวและความหนืดของเมือก ซึ่งจะเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพของกับดัก ที่สำคัญ ในการวิจัยวัสดุชีวภาพคือเมื่อเมือกถูกทำให้แห้งจะให้สารตั้งต้นที่เหมาะสมสำหรับการยึดติดกับเซลล์ที่มีชีวิต สิ่งนี้มีความหมายที่สำคัญสำหรับวิศวกรรมเนื้อเยื่อเนื่องจากคุณสมบัติยืดหยุ่นของสาร โดยพื้นฐานแล้ว การเคลือบเมือกหยาดน้ำค้างบนการผ่าตัดแบบปลูกฝัง เช่น การเปลี่ยนสะโพก หรือการปลูกถ่ายอวัยวะ สามารถเพิ่มอัตราการฟื้นตัวอย่างมากและลดโอกาสในการถูกปฏิเสธ เนื่องจากเนื้อเยื่อที่มีชีวิตสามารถติดและเติบโตได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ผู้แต่งยังแนะนำการใช้งานที่หลากหลายสำหรับเมือกหยาดน้ำค้าง ประกอบด้วย การรักษาแผล การฟื้นฟูสภาวะเสื่อม หรือสารยึดติดสังเคราะห์ประสิทธิภาพสูง

=== อื่นๆ ===
หัวของหยาดน้ำค้างชนิดที่มีหัวที่มีถิ่นกำเนิดใน[[ประเทศออสเตรเลีย]]เป็นอาหารของ[[ชนเผ่าอะบอริจิน]] ชนพื้นเมืองในทวีปออสเตรเลีย หัวบางชนิดก็ถูกนำมาทำเป็นสีย้อมผ้า ขณะที่สีม่วงและสีเหลืองที่ย้อมอยู่บนเสื้อผ้าของชาวสก็อตตามภูเขาสูงได้จาก *D. rotundifolia* เหล้าที่ทำจากพืชสกุลหยาดน้ำค้าง ปัจจุบันยังคงยังมีการผลิตอยู่ ซึ่งใช้สูตรจากสมัยคริสต์ศวรรษที่ 14 โดยทำมากจากใบสดๆของ *D. capensis*, *D. spatulata*, และ *D. rotundifolia*

==องค์ประกอบทางเคมี==
สารประกอบทางเคมีหลายชนิดที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพพบได้ในหยาดน้ำค้าง ประกอบด้วย [[ฟลาโวนอยด์]] ([[แคมพ์เฟอรอล]], [[ไมริเซติน]], [[เควอซิทิน]] และ [[ไฮเปอร์โรไซด์]]), [[ควิโนน]] ([[พลัมบาจิน]], [[hydroplumbagin glucoside]] และ [[rossoliside]] (7–methyl–hydrojuglone–4–glucoside)), และส่วนประกอบอื่น ๆ เช่น [[แคโรทีนอยด์]], กรดพืช (เช่น [[กรดบิวทิริก]], [[กรดซิตริก]], [[กรดฟอร์มิก]], [[กรดแกลลิก]], [[กรดมาลิก]], [[กรดโพรพิโอนิก]]), [[ยางไม้]], [[แทนนิน]] และ [[กรดแอสคอร์บิก]] (วิตามินซี)

== อ้างอิง ==


== แหล่งข้อมูลอื่น ==


* [http://virtuelle.gefil.de/~chrusty/droserakeyeng.htm A key to *Drosera* species, with distribution maps and growing difficulty scale] 
* [http://www.humboldt.edu/~rrz7001/Drosera.html A virtually exhaustive listing of *Drosera* pictures on the web] 
* [http://www.carnivorousplants.org/ International Carnivorous Plant Society]
* [http://www.sarracenia.com/faq.html Carnivorous Plant FAQ]
* [http://www.terraforums.com/ib312/ikonboard.cgi?s=d61e26cf50f492d1fbeac6f051aea094;act=ST;f=29;t=19854 Listing of scientific *Drosera* articles online (terraforums.com)] 
* [http://www.growsundews.com The Sundew Grow Guides] 
* [http://www.smugmug.com/search/index.mg?searchWords=drosera&searchType=Image&start=0 Sundew images from smugmug]
* [http://www.botany.org/carnivorous_plants/Drosera.php Botanical Society of America, *Drosera'' - the Sundews] 

หมวดหมู่:พืชกินสัตว์
หมวดหมู่:สกุลหยาดน้ำค้าง
หมวดหมู่:พืชแบ่งตามสกุล