open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ภิกษุณีธัมมนันทา

**ภิกษุณีธัมมนันทา** หรือ รองศาสตราจารย์ **ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์** ภิกษุณีชาวไทย สังกัดสยามนิกาย ประเทศศรีลังกา อดีตอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

## ประวัติ
ฉัตรสุมาลย์เป็นบุตรของนายก่อเกียรติ ษัฏเสน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตรัง และนางวรมัย กบิลสิงห์ (ต่อมาบรรพชาเป็นภิกษุณีวรมัย กบิลสิงห์) จบการศึกษาจากโรงเรียนราชินีบน และปริญญาตรีสาขาปรัชญาจากมหาวิทยาลัยศานตินิเกตัน ประเทศอินเดีย ได้รับทุนรัฐบาลแคนาดาไปศึกษาปริญญาโทและเอกจากมหาวิทยาลัยแมคมาสเตอร์ ประเทศแคนาดา และมหาวิทยาลัยมคธ ประเทศอินเดีย

ฉัตรสุมาลย์เป็นอาจารย์สอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยแมคมาสเตอร์ ประเทศแคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2512 และเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาปรัชญาและศาสนา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ระหว่าง พ.ศ. 2516 - 2543 มีผลงานวิชาการ เขียนบทความธรรมะ และเป็นพิธีกรรายการธรรมะ ถ่ายทอดทางช่อง 3 เป็นผู้แปลหนังสือ *ลามะจากลาซา* ของทะไลลามะ

ฉัตรสุมาลย์บรรพชาเป็นสามเณรีโดยคณะภิกษุและภิกษุณีสงฆ์ สยามนิกาย ประเทศศรีลังกา ซึ่งใช้สายพระวินัยจากนิกายธรรมคุปต์ ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544  มีฉายาว่า **ธัมมนันทา** และอุปสมบทเป็นภิกษุณีในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ปัจจุบันจำพรรษาอยู่ที่ทรงธรรมกัลยาณีภิกษุณีอาราม ตำบลพระประโทน จังหวัดนครปฐม

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์
ภิกษุณีธัมมนันทา ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทยสมัยเป็นฆราวาส ดังต่อไปนี้

## อ้างอิง

* http://www.komchadluek.net/column/pra/2005/10/05/01.php
* http://www.manager.co.th/lady/viewnews.aspx?NewsID=9500000024946 
* http://www.alittlebuddha.com/html/The%20Vision%20of%20P.M.Narin/The%20Vision%20of%20Phramaha%20Narin%2044.html 
* http://library.uru.ac.th/webdb/images/B09.htm 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* thaibhikkhunis.org 

หมวดหมู่:ภิกษุณี
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนราชินีบน
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หมวดหมู่:100 สตรี (บีบีซี)
หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดนครปฐม
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยแมคมาสเตอร์
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยมคธ
หมวดหมู่:นักคตินิยมสิทธิสตรีชาวไทย
โบอิง 727

**โบอิง 727** () เป็นเครื่องบินโดยสารที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดลำหนึ่ง มียอดขายสูงสุดกว่า 1832 ลำ มียอดการจำหน่ายกว่า 90 สายการบิน สายการบินยูไนเต็ด เป็นสายการบินแรกที่ใช้โบอิง 727 เมื่อ ปี ค.ศ.1963 

โบอิง 727 ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูงเพราะได้รับการออกแบบให้สามารถบรรทุกผู้โดยสารและสัมภาระได้เป็นจำนวนมาก และบินขึ้นลงได้ที่สนามบินที่มีรันเวย์สั้น เหมาะสำหรับการบินในเส้นทางบินระยะสั้น  โดยออกแบบให้มีเครื่องยนต์จำนวน 3 เครื่อง ติดตั้งอยู่บริเวณตอนท้ายของลำดัวเครื่องบิน

## ข้อมูลจำเพาะ
มีดังต่อไปนี้

* **ผู้สร้าง** บริษัท โบอิง คอมเมอร์เชียล แอร์เพลน (สหรัฐอเมริกา)
* **ประเภท** เจ๊ตโดยสารพิสัยบินใกล้-ปานกลาง เจ้าหน้าที่ 3 นาย 
** อัตราผู้โดยสารสูงสุด 125 ที่นั่ง รุ่น 727-100
** อัตราผู้โดยสารสูงสุด 189 ที่นั่ง รุ่น 727-200
* **เครื่องยนต์** เทอร์โบแฟน แพรทท์ แอนด์วิทนีย์ 3 เครื่องยนต์
** **รุ่น 727-100**
** เจดี 8 ดี-7 แรงขับ 6,350 กิโลกรัม
** เจที 8 ดี-9 แรงขับ 6,577 กิโลกรัม
** **รุ่น 727-200**
** เจดี 8 ดี-9 แรงขับ 6,577 กิโลกรัม
** เจดี 8 ดี-11 แรงขับ 6,804 กิโลกรัม
** เจดี 8 ดี-15 แรงขับ 7,030 กิโลกรัม
* **กางปีก** 32.92 เมตร
* **ยาว** 
** 40.57 เมตร รุ่น 727-100
** 43.69 เมตร รุ่น 727-200
* **สูง** 10.36 เมตร
* **พื้นที่ปีก** 157.9 ตารางเมตร
* **[[น้ำหนักตัวเปล่า]]**
** 40,370 กิโลกรัม รุ่น 727-100
** 45,360 กิโลกรัม รุ่น 727-200
* **น้ำหนักสิ่งบรรทุกสูงสุด**
** 16,284 กิโลกรัม รุ่น 727-100
** 19,414 กิโลกรัม รุ่น 727-200
* **[[น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบิน]]** 
** 76,655 กิโลกรัม รุ่น 727-100
** 94,120 กิโลกรัม รุ่น 727-200
* **อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง**
** 979 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 6,400 เมตร รุ่น 727-100
** 964 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 7,530 เมตร รุ่น 727-200
* **อัตราเร็วเดินทางประหยัด** 917 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 9,145 เมตร 
* **เพดานบินใช้งาน** 
** 11,125 เมตร รุ่น 727-100
** 10,210 เมตร รุ่น 727-100
* **พิสัยบินเมื่อภารกรรมบรรทุกสูงสุด**
** 3,260 กิโลเมตร รุ่น 727-100
** 4,500 กิโลเมตร รุ่น 727-200

## อ้างอิง

727
หมวดหมู่:อากาศยานเชิงพาณิชย์
กระดาษลิตมัส

thumb|ผงลิตมัส ใช้ทำกระดาษลิตมัส
**ลิตมัส** () เป็นกระดาษที่ใช้ทดสอบสมบัติความเป็นกรด-เบสของของเหลว กระดาษลิตมัสมีสองสีคือสีแดงหรือสีชมพู และสีน้ำเงินหรือสีฟ้า วิธีใช้คือการสัมผัสของเหลวลงบนกระดาษ ถ้าหากของเหลวมีสภาพเป็นกรด (pH  8.3) กระดาษจะเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีน้ำเงิน ถ้าหากเป็นกลาง (4.5 ≤ pH ≤ 8.3) กระดาษทั้งสองจะไม่เปลี่ยนสี

เราสามารถผลิตกระดาษลิตมัสได้เองโดยนำกระดาษสีขาวลงไปแช่น้ำคั้นดอกอัญชันจะได้กระดาษลิตมัสสีน้ำเงิน หากนำไปแช่ในน้ำคั้นดอกเฟื่องฟ้าสีชมพูจะได้กระดาษลิตมัสสีแดง เมื่อตากแห้งก็สามารถนำทดสอบความเป็นกรด-เบส

หมวดหมู่:เคมี
หมวดหมู่:กระดาษ
หมวดหมู่:ตัวบ่งชี้พีเอช
เว็บโฮสติง

**เว็บโฮสติ้ง** คือ พื้นที่การใช้งานในอินเทอร์เน็ต สำหรับเว็บไซต์ทั่วไป โฮสติ้งมีลักษณะที่เปรียบเทียบได้เหมือนกับ ฮาร์ดดิสก์ ในเครื่องคอมพิวเตอร์ของเรา ฉะนั้นถ้าคุณมีพื้นที่การใช้งานโฮสติ้งที่มาก คุณก็จะสามารถเก็บ ไฟล์, รูปภาพ, เอกสาร และอื่นๆ ได้มากตามไปด้วยเช่นกัน บางครั้งเราอาจเรียกได้หลายแบบเช่น **โฮสติง** **โฮสติ้ง** **เว็บโฮสติ้ง** **โฮสต์** แต่ทั้งหมดก็มีความหมายเหมือนกัน

## พารามิเตอร์
**ความกว้างแถบความถี่**

บางครั้งเรียกว่า "การถ่ายโอนข้อมูล" ความกว้างแถบความถี่ จะอธิบายถึงจำนวน "ไบต์" ที่จำเป็นในการถ่ายโอนไซต์
อย่างไรก็ตาม หากไซต์มีคุณลักษณะที่ซับซ้อนมากมาย เช่น วิดีโอ เซสชันการสตรีม แบบฟอร์มการจอง และ checkout pageс อาจจำเป็นต้องใช้ความกว้างแถบความถี่เพิ่มเติม

**เวลาการหยุดทำงานและความน่าเชื่อถือ**

ผู้ให้บริการเว็บโฮสติ้งที่น่าเชื่อถือช่วยให้เว็บไซต์ของคุณใช้งานได้ทั้งกลางวันและกลางคืน เวลาทำงาน 99.5% เป็นเกณฑ์กำหนดความน่าเชื่อถือที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง แต่ผู้จำหน่ายชั้นนำในอุตสาหกรรมสามารถบรรลุ 99.99% หรือมากกว่านั้น

**แผงควบคุมการเข้าถึง**

บริษัทเว็บโฮสติ้งที่ยอดเยี่ยมควรมีแบ็คเอนด์ที่คุณสามารถจัดการด้านต่างๆ ของไซต์ได้ แผงควบคุมนี้จะช่วยงานบำรุงรักษา เช่น อัปเดตที่อยู่อีเมลหรือเปลี่ยนรหัสผ่าน โซลูชันบางอย่าง เช่น cPanel จะช่วยคุณสร้างการกำหนดค่าเซิร์ฟเวอร์พื้นฐาน

**ตัวเลือกการตั้งค่า**

พารามิเตอร์การจัดการและการกำหนดค่าเซิร์ฟเวอร์เพิ่มเติมช่วยให้คุณทำสิ่งต่างๆ เช่น เปลี่ยนหน้าแสดงข้อผิดพลาดและปกป้องไซต์ของคุณจากการขโมยแบนด์วิธด้วยการเปลี่ยนแปลงไฟล์ htaccess

**ตัวเลือกการอัปเกรดและความสามารถในการปรับขนาด**

เว็บไซต์หลายแห่งเริ่มต้นด้วยโฮสติ้งที่ใช้ร่วมกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อธุรกิจของคุณเติบโตขึ้น คุณอาจต้องเปลี่ยนไปใช้เซิร์ฟเวอร์เสมือนส่วนตัวหรือเซิร์ฟเวอร์เฉพาะ

**ราคา**

ยิ่งต้องการความจุมากในแง่ของความกว้างแถบความถี่และประสิทธิภาพ ราคาก็จะยิ่งสูงขึ้น โฮสต์ชั้นนำส่วนใหญ่จะอนุญาตให้อัปเกรดหรือดาวน์เกรดโฮสติ้งได้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อินเทอร์เน็ต
หมวดหมู่:การจัดการเว็บไซต์
ไม้หนีบผ้า

thumb|right|200px|ไม้หนีบผ้าพลาสติก

**ไม้หนีบผ้า** หรือ **ที่หนีบผ้า** เป็นอุปกรณ์สำหรับแขวนผ้าเพื่อผึ่งให้แห้ง มักใช้กับราวตากผ้า ไม้หนีบผ้ามีรูปลักษณะต่าง ๆ กันไป

ไม้หนีบผ้าสามารถนำไปใช้งานลักษณะอื่นได้มากมาย เช่น หนีบถุงใส่ของ หนีบฟิลม์ หรือที่กรองแสง ในวงการภาพยนตร์ เรียกไม้หนีบผ้าว่า “C47”

## การออกแบบ
ในปัจจุบัน ไม้หนีบผ้าถูกผลิตด้วยต้นทุนต่ำมาก โดยใช้แท่งพลาสติกหรือไม้มาขัดกัน และส่วนใหญ่จะมีสปริงเล็ก ๆ คานอยู่.
ด้วยหลักคานดีดคานงัด เมื่อบีบที่ปลายของไม้หนีบ ปากไม้หนีบก็จะเปิดออก และเมื่อปล่อยปลายไม้หนีบ ปากไม้หนีบก็จะหุบเข้าหากัน ทำให้หนีบของได้

ไม้หนีบผ้ารุ่นเก่า ๆ จะไม่ใช้สปริง แต่มักจะทำเป็นชิ้นเดียว โดยปากหนีบทั้งสองข้างของไม้หนีบจะเป็นชิ้นเดียวกับตัวไม้หนีบ โดยมีเพียงช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างปากไม้หนีบ ไม้หนีบรูปทรงนี้ จะบีบผ้าได้เนื่องจาก เมื่อปากทั้งสองข้างถูกถ่างออก มันจะพยายามกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม ทำให้เกิดแรงบีบ
ไม้หนีบทรงนี้มักทำจากพลาสติก หรือไม้ (ซึ่งเป็นแบบดั้งเดิม) และเกือบทั้งหมดผลิตในจีนหรือไต้หวัน

## แหล่งข้อมูลอื่น
* "C-47" ในวิกิพจนานุกรม
thumb|right|200px|ไม้หนีบผ้าแบบชิ้นเดียว ทำจากไม้

ม้ไหนีบผ้า
หมวดหมู่:ตัวยึด
หมวดหมู่:การซักรีด
หมวดหมู่:ของใช้ในบ้าน
เครื่องบินบังคับ

thumb|250px|เครื่องบินบังคับวิทยุ
**เครื่องบินบังคับ** คือ ของเล่นอิเล็กทรอนิกส์ชนิดหนึ่ง ที่ใช้เล่นเพื่อผ่อนคลายความเครียด ซึ่งเครื่องบินบังคับนี้มีลักษณะลำตัวเหมือนเครื่องบินทั่วๆไป แต่ย่อขนาดลงมา มีหลากหลายชนิด หลายรูปแบบ บางรุ่นใช้ แบตเตอรี่เป็นพลังงาน และใช้น้ำมันเป็นพลังงาน 

## ประวัติ
thumbnail|right|เครื่องบินกล่องเสียง (Larynx) ของสถาบัน RAE ขณะเมื่อบรรทุกดินระเบิด ซึ่งจะใช้ยิงดีดตัวส่งขึ้นไปด้วยเครื่องยิงแบบหนังสติ๊กของเรือรบหลวงพิฆาตป้อมปราการ (destroyer HMS Stronghold) เมื่อเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 1927 คนที่เห็นนั่งอยู่บนกล่องไม้เป็น ดร. จอร์จ การ์ดเนอร์, ซึ่งต่อมาภายหลังได้เป็นผู้อำนวยการของ RAE
ตัวอย่างแรกของโมเดลอากาศยานที่นำร่องด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์นั้น เป็นโมเดลเรือเหาะที่บรรจุไปด้วยแก๊สไฮโดรเจนซึ่งเกิดขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดยได้กำลังทำการบินขณะที่มีการแสดงในหอประชุมดนตรีรอบหอประชุมโรงละครโดยใช้รูปแบบพื้นฐานของการกำเนิดสัญญาณวิทยุด้วยการสปาร์คด้วยประกายไฟฟ้า  ในช่วงปี ค.ศ. 1920 สถาบันอากาศยานพระที่นั่ง (Royal Aircraft Establishment) แห่งสหราชอาณาจักร ได้ทำการสร้างและทดสอบอากาศยานไร้นักบินที่มีชื่อว่า Larynx (กล่องเสียง), เป็นเครื่องบินปีกชั้นเดียวซึ่งมีระยะทำการบิน 100 ไมล์ (160 กิโลเมตร)

### โมเดลเครื่องบินสเกลวิทยุบังคับ
บางทีอาจจะเป็นรูปแบบที่เหมือนจริงมากที่สุดของโมเดลอากาศยาน() ในวัตถุประสงค์หลักที่จะทำซ้ำในการออกแบบอากาศยานอย่างเต็มรูปแบบจากประวัติศาสตร์การบิน สำหรับการทดสอบการบินของการออกแบบในอนาคตหรือแม้กระทั่งไม่เคยตระหนักถึงการสร้าง "ที่นำเสนอ" เครื่องบินสเกลซึ่งเป็นวิทยุบังคับ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องบิน
หมวดหมู่:งานอดิเรก
ซูเมอร์

**ซูเมอร์** () เป็นอารยธรรมโบราณและเขตบริเวณเมโสโปเตเมียตอนใต้ ชาวซูเมอร์เป็นชนชาติแรกที่สร้างความเจริญขึ้นในบริเวณดังกล่าว เข้ามาอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำไทกริสเมื่อประมาณ 4000 ปีก่อนคริสตกาล บริเวณที่เข้ามาตอนแรกคือ แคว้นซูเมอร์ซึ่งอยู่ทางตอนใต้สุดของเมโสโปเตเมียติดกับอ่าวเปอร์เซีย มีลักษณะเป็นนครรัฐ แต่ละนครรัฐมีอิสระไม่ขึ้นต่อกัน เช่น ลากาซ บาบิโลน อูร์ อูรุก นิปเปอร์
## อารยธรรมซูเมอร์
thumb|400px|เส้นทางของเกษตรกรที่ใช้ภาษานีโอลิทิกที่อพยพมาพร้อมกับอารยธรรมซามาราสู่บริเวณนี้เมื่อ ประมาณ 6,000ปีก่อน ค.ศ

### การปกครองและกฎหมาย
ผู้ปกครองนครรัฐเมโสโปเตเมียเป็นพระ พระมีอำนาจในการปกครองแผ่นดินและเป็นประมุขสูงสุดเรียกว่า Patesi ทำการปกครองในนามของพระเจ้าดูแลควบคุมกิจการภายในนครรัฐ ปกครองโดยถือว่าเป็นตัวแทนพระเจ้า มีอำนาจในการรบ ทำสงคราม ศาสนา ตลอดจนทางด้านการศาลได้มีประมวลกฎหมายแบบตอบสนอง ทำผิดอย่างไรจะต้องได้รับโทษอย่างนั้น และกลายเป็นรากฐานของกฎหมายที่มีชื่อเสียง

### เศรษฐกิจและสังคม
อาชีพหลักคือเกษตรกรรม มีความชำนาญ มีการใช้ระบบชลประทาน ขุดคลองระบายน้ำ ทำการเพาะปลูกโดยเป็นไร่ขนาดใหญ่ ปลูกผลไม้ ประดิษฐ์คันไถ เครื่องหยอดเมล็ด มีการเลี้ยงสัตว์ เครื่องปั้นดินเผา มีมาตราชั่งตวงวัด การทอผ้าและย้อมผ้า มีการแบ่งชนชั้นทางสังคมเป็น 3 กลุ่มคือ
# ชนชั้นสูง ได้แก่ กษัตริย์ พระราชวงศ์ พระชั้นผู้ใหญ่ ขุนนาง
# ชนชั้นสามัญ เป็นเสรีชน ลูกจ้างของขุนนาง 
# ทาส ชาวต่างประเทศและเชลยสงคราม หรืออาชญากรที่ถูกลงโทษ

### การเขียนหนังสือ
ชาวซูเมอร์เป็นชนชาติแรกในเมโสโปเตเมียที่รู้จักการเขียนหนังสือตั้งแต่ 3000 ปีก่อนคริสตกาล โดยการประดิษฐ์อักษรรูปลิ่ม หรือที่เรียกว่า คูนิฟอร์ม (cuneiform) ภายหลังได้ดัดแปลงแก้ไข มีการคิดเครื่องหมายต่าง ๆ เพื่อใช้แทนภาพ

### ศาสนา
ซิกกุรัต|thumb|220x220px 

มีส่วนสำคัญมากในชีวิตของชาวซูเมอร์ พระดำรงตำแหน่งในการปกครองและตำแหน่งสำคัญอื่น ๆ นับถือพระเจ้าหลายองค์พร้อม ๆ กัน มีการสร้างหอวิหารใหญ่โตเรียกว่า ซิกกุรัต (ziggurat) เป็นวัดที่มีรูปร่างคล้ายพีระมิด ทำเป็นชั้น ๆ สร้างขึ้นด้วยอิฐ เพื่อเป็นที่ประทับของเทพเจ้า

### สถาปัตยกรรม
ส่วนใหญ่ก่อสร้างด้วยอิฐ เนื่องจากมีดินเหนียวบริเวณนี้มาก มีสองประเภทคือ อิฐตากแห้ง (sun dried brick) และอิฐเผาไฟ (baked brick) ซึ่งป้องกันความชื้นได้ดี ใช้สร้างยกพื้น กำแพงและส่วนก่อสร้างที่ต้องการความมั่นคงถาวร

### ปฏิทิน
เป็นแบบจันทรคติ เดือนหนึ่งมีประมาณ 29.5 วัน ปีหนึ่งมี 12 เดือน ปีหนึ่งมี 354 วัน เดือนหนึ่งแบ่งออกเป็น 4 สัปดาห์ ๆ ละ 7-8 วัน วันหนึ่งแบ่งเป็นกลางวัน 6 ชั่วโมง กลางคืน 6 ชั่วโมง (1 ช.ม. = 2 ช.ม. ในปัจจุบัน)

### วรรณกรรม
มีนิยาย กาพย์ กลอน ซึ่งท่องจำต่อ ๆ กันมา งานส่วนใหญ่เกี่ยวกับศาสนา เช่น บทสวด คำโคลงสดุดีเทพเจ้า ฯลฯ ที่เด่นที่สุดคือ มหากาพย์กิลกาเมช ซึ่งเป็นเรื่องราวของวีรบุรุษกิลกาเมซซึ่งเป็นกษัตริย์ชาวอูรุก

ชาวซูเมอร์มีอำนาจปกครองบริเวณซูเมอร์เกือบพันปี ต่อมาพวกชนเผ่าเซมิติกแทรกซึมทางตะวันตก ผู้นำชนเผ่าคือ พระเจ้าซาร์กอนแห่งแอกแคดได้ยกกำลังกองทัพลงมาในเชตซูเมอร์ ทำให้นครรัฐซูเมอร์ยอมแพ้

## ดูเพิ่ม

* อักษรคูนิฟอร์ม

หมวดหมู่:ซูเมอร์
หมวดหมู่:อารยธรรม
หมวดหมู่:ลิแวนต์
หมวดหมู่:เมโสโปเตเมีย
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์โบราณ
หมวดหมู่:อาณาจักรโบราณ
วัดใหม่เจริญธรรม

**วัดใหม่เจริญธรรม** อาจหมายถึง:

* **[[วัดใหม่เจริญธรรม (จังหวัดชัยภูมิ)|วัดใหม่เจริญธรรม]]** จังหวัดชัยภูมิ
* **[[วัดใหม่เจริญธรรม (จังหวัดชัยนาท)|วัดใหม่เจริญธรรม]]** จังหวัดชัยนาท
* **[[วัดใหม่เจริญธรรม (จังหวัดเพชรบุรี)|วัดใหม่เจริญธรรม]]** จังหวัดเพชรบุรี
* **[[วัดใหม่เจริญธรรม (จังหวัดเลย)|วัดใหม่เจริญธรรม]]** จังหวัดเลย
* **[[วัดใหม่เจริญธรรม (อำเภอทองแสนขัน)|วัดใหม่เจริญธรรม]]** อำเภอทองแสนขัน จังหวัดอุตรดิตถ์
* **[[วัดใหม่เจริญธรรม (อำเภอเมืองอุตรดิตถ์)|วัดใหม่เจริญธรรม]]** 

ใหม่เจริญธรรม
ฟินิเชีย

**ฟินิเชีย** () เป็นเซเมติกสาขาหนึ่ง อพยพมาจากทะเลทรายอาหรับ เมื่อประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล เข้ามาตั้งหลักแหล่งในบริเวณตะวันตกของทวีปเอเชียบริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ได้ชื่อว่าเป็นกลุ่มปัญญาชนของเอเชียตะวันตก สร้างเมืองสำคัญ ๆ เช่น ไทร์ ไซดอน ไบบลอส เป็นพวกที่ร่ำรวย มีชื่อเสียงทางด้านการเดินเรือและค้าขาย มีการตั้งอาณานิคมในส่วนอื่น ๆ เช่น กาดิซในสเปน คาร์เทจทางตอนเหนือของแอฟริกา

มรดกชิ้นสำคัญของชาวฟินิเชียคือ ตัวอักษร ซึ่งกรีกและลาตินใช้เป็นแบบในการสร้างตัวอักษรของตนในสมัยต่อมา ตัวอักษรในยุโรปปัจจุบันก็มาจากตัวอักษรเหล่านี้

## ดูเพิ่ม
* อักษรฟินิเชีย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์โบราณ
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:สิ้นสุดในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:สหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล
หมวดหมู่:ลิแวนต์โบราณ
หมวดหมู่:อิสราเอลและยูดาห์โบราณ
หมวดหมู่:เผ่าอาเชอร์
พระราชพิธีราชาภิเษกพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร (เวลาและสถานที่)

ต่อไปนี้คือรายละเอียดวันที่ และสถานที่ที่จัดพระราชพิธีราชาภิเษกพระมหากษัตริย์ สมเด็จพระราชินีนาถ และพระอัครมเหสี แห่งอังกฤษ สกอตแลนด์ รวมทั้งสหราชอาณาจักร ตั้งแต่ปี พ.ศ. 1609 พระราชพิธีราชาภิเษกนี้จะจัดขึ้นที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์เสมอ เว้นแต่กรณีนอกเหนือจากนั้นจะหมายเหตุไว้

## กษัตริย์แห่งอังกฤษ (พ.ศ. 1609-พ.ศ. 2146)

## กษัตริย์แห่งสกอตแลนด์

## กษัตริย์แห่งอังกฤษและสกอตแลนด์ (พ.ศ. 2146-พ.ศ. 2250)

## กษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่ (พ.ศ. 2250-พ.ศ. 2344) และแห่งสหราชอาณาจักร (พ.ศ. 2344-ปัจจุบัน)

## เชิงอรรถ

## ดูเพิ่ม
* รายพระนามกษัตริย์แห่งหมู่เกาะอังกฤษ
* พระราชสวามี และพระมเหสีในพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร

## แหล่งข้อมูลอื่น
* พระราชพิธีราชาภิเษกซึ่งตจัดที่มหาวิหารเวสท์มินสเตอร์ 

หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:คู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร
สหราชอาณาจักร
คิริธอุงโกล

**คิริธอุงโกล (Cirith Ungol)** เป็นสถานที่แห่งหนึ่งในมิดเดิลเอิร์ธ ในนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ.อาร์.อาร์. โทลคีน  ชื่อนี้เป็นภาษาซินดาริน หมายถึง *รอยแยกของแมงมุม* หรือ *ทางผ่านของแมงมุม* นั่นคือมันเป็นทางผ่านทะลุเทือกเขาทางตะวันตกของ มอร์ดอร์ และเป็นทางเดียวที่จะเข้าไปในดินแดนจากทิศตะวันตก พื้นที่ดังกล่าวอยู่ภายใต้การดูแลของ หอคอยแห่งคิริธอุงโกล สร้างโดยมนุษย์แห่งอาณาจักรกอนดอร์ หลังจากสงครามของ พันธมิตรครั้งสุดท้ายของเอลฟ์และมนุษย์

จุดประสงค์หลักของหอคอยคือเพื่อปกป้อง อิธิลิเอน และ มินัสอิธิล (ต่อมารู้จักในนาม มินัสมอร์กูล) จากการโจมตีของลูกน้องที่เหลือของ เซารอน ด้วยเหตุผลเหล่านั้น ปราการทั้งสองของมันจึงตรงไปทางเหนือและตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากนั้นมันยังช่วยยับยั้งสมุนของเซารอนจากการกลับมายังมอร์ดอร์

กอนดอร์ยังคงครอบครองป้อมปราการจนกระทั่งประมาณปี 1636 ยุคที่สาม เมื่อ โรคระบาดครั้งใหญ่ ลดประชากรส่วนใหญ่ของกอนดอร์ลง หลังจากการระบาดนั้น กอนดอร์ไม่เคยครอบครองคิริธอุงโกลอีกและปีศาจสามารถกลับมามอร์ดอร์อีกครั้ง
ป้อมปราการยังถูกเชื่อมโยงกับป้อมปราการภูเขาแห่งดัวร์ธัง ในมอร์ดอร์ตะวันตกเฉียงเหนือ และ หอคอยเขี้ยว ที่ โมรันนอน

ระหว่างภารกิจแห่งแหวน โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ และ แซมไวส์ แกมจี ถูกนำไปสู่ทางผ่านนี้โดย กอลลัม ไปยังถ้ำของสัตว์คล้ายแมงมุมยักษ์ชื่อว่า ชีล็อบ ผู้อาศัยอยู่ที่นั่น

หมวดหมู่:ดินแดนในตำนานของโทลคีน
แจงโก้ เฟทท์

**แจงโก้ เฟทท์** เป็นตัวละครจากจักรวาล *[[สตาร์ วอร์ส]]* ปรากฏตัวในภาพยนตร์เป็นครั้งแรกใน *[[สตาร์ วอร์ส เอพพิโซด 2: กองทัพโคลนส์จู่โจม]]* รับบทโดยเทมูเอรา มอร์ริสัน ก่อนที่จะได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์นี้ แจงโก้ เฟตต์ เคยถูกกล่าวถึงหลายครั้งในนิยายสตาร์ วอร์ส

แจงโก้ เฟทท์มีชีวิตอยู่ในช่วงปีที่ 66 ก่อนยุทธการยาวิน ถึงปีที่ 22 ก่อนยุทธการยาวิน เขาเป็นนักล่าค่าหัวและเงินรางวัลที่มีชื่อเสียง และเป็น "พ่อ" ของโบบา เฟตต์ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นโคลนของตัวเขาที่ถูกแจงโก้เลี้ยงในฐานะลูก หลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิตในปีที่ 56 ก่อนยุทธการยาวิน แจงโก้ เฟตต์ ถูกนักรบแมนดาลอเรียนรับไปเลี้ยง หลังจากนั้น แจงโก้ได้เข้าร่วมเป็นผู้นำของการต่อสู้หลายครั้งในสงครามกลางเมืองแมนดาลอเรียน

หลังจากสงครามสิ้นสุดลง แจงโก้ เฟทท์ ออกจากกลุ่มแมนดาลอเรียนและกลายมาเป็นนักล่าเงินรางวัล ได้รับการยอมรับอย่างรวดเร็วในฐานะของผู้มีฝีมือดีที่สุดคนหนึ่งในกาแลกซี หลังจากนั้น แจงโก้ เฟทท์ได้รับงานเป็นร่างต้นแบบให้กับร่างโคลนจำนวนมากซึ่งจะกลายเป็นกองทัพใหญ่สาธารณรัฐในสงครามโคลน แม้จะถูกฆ่ากลางสมรภูมิโดยอาจารย์เจได เมซ วินดู แต่แจงโก้ เฟทท์ ก็มีผู้สืบทอดอย่างยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นโบบา เฟทท์ ที่กลายเป็นนักล่าเงินรางวัลเก่งกาจมีชื่อเสียง และร่างโคลนจำนวนมากที่มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของกาแลกซี

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Jango Fett ใน Star Wars Databank
* Jango Fett ใน Wookieepedia: The Star Wars Wiki

แจงโก้ เฟทท์
แจงโก้ เฟทท์
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นนักล่าเงินรางวัล
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นทหารรับจ้าง
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นผู้ลอบสังหาร
หมวดหมู่:ตัวละครที่เป็นลูกน้อง
หมวดหมู่:ชาวแมนดาลอร์
หมวดหมู่:ตัวละครภาพยนตร์ที่ปรากฏตัวครั้งแรกในปี พ.ศ. 2545
ถวิล อุดล

**ถวิล อุดล** (3 พฤศจิกายน  พ.ศ. 2452 - 4 มีนาคม พ.ศ. 2492) เป็นนักการเมือง หนึ่งใน "สี่เสืออีสาน" ซึ่งประกอบด้วย ตัวนายถวิลเอง นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ นายเตียง ศิริขันธ์ และนายจำลอง ดาวเรือง และเป็นรัฐมนตรีที่ถูกสังหารเมื่อปี พ.ศ. 2492 สิริอายุ 39 ปี

## ประวัติ
นาย ถวิล อุดล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากจังหวัดร้อยเอ็ด คุณถวิลนั้นเป็นคนร้อยเอ็ดโดยกำเนิด เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 ที่บ้านคุ้มเหนือ จังหวัดร้อยเอ็ด บิดาชื่อนายฟัก มารดาชื่อนางนิ่ม ฐานะทางบ้านดี บิดาทำการค้าขายข้าวเปลือก ในด้านการศึกษาท่านเรียนที่โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยมาก่อนจนถึงมัธยมปีที่ 5 แล้วจึงเข้ามาเรียนต่อในพระนคร ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ในชั้นมัธยมปีที 6 จนจบมัธยมปีที่ 8 จากนั้นจึงได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนกฎหมายของกระทรวงยุติธรรม จบเป็นเนติบัณฑิต ขณะที่มีอายุได้ 21 ปี เมื่อ พ.ศ. 2473 เรียนจบแล้วก็ไปมีอาชีพเบื้องต้นเป็นทนายความ ชีวิตสมรสของท่านนั้นมีภรรยาชื่อนางบุนทัน อุดล

นายถวิลดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดร้อยเอ็ด 2 สมัย เป็นหัวหน้าเสรีไทย จังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งเคยเดินทางไปติดต่อขอความร่วมมือจาก ประเทศจีน แนวคิดทางการเมืองที่สำคัญ คือ เงินภาษีที่เก็บจากประชาชน ต้องเป็นประโยชน์กลับคืนสู่ประชาชนทั้งหมด

ถวิล อุดล ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีครั้งแรกในปี พ.ศ. 2488 ในรัฐบาลของนายทวี บุณยเกตุ รัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช

## การเสียชีวิต
นายถวิล อุดล เสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2492 หลังเหตุการณ์กบฏแบ่งแยกดินแดน โดยถูกจับกุมพร้อมกับ อดีตรัฐมนตรีอีสานอีก 3 คน คือ นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ นายจำลอง ดาวเรือง และนายทองเปลว ชลภูมิ และถูกนำตัวไปที่บริเวณ ทุ่งบางเขน ถนนพหลโยธิน กิโลเมตรที่ 14 โดย กรมตำรวจ ในเวลานั้นอ้างเหตุว่า มีโจรคอมมิวนิสต์มลายู มาชิงตัว 4 อดีตรัฐมนตรี และเกิดการต่อสู้ขึ้น จนทำให้ทั้ง 4 คน ถูกลูกหลงเสียชีวิตทั้งหมด แต่ไม่ใคร่จะมีใครเชื่อข้ออ้างดังกล่าวนัก เนื่องจากไม่มีตำรวจเสียชีวิตหรือบาดเจ็บแม้แต่รายเดียว

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* คดีสังหาร 4 อดีตรัฐมนตรี พ.ศ. 2492
* จำลอง ดาวเรือง
* ทองเปลว ชลภูมิ
* ทองอินทร์ ภูริพัฒน์

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ชาญวิทย์ เกษตรศิริ, ประวัติการเมืองไทย 2475-2500, มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, พิมพ์ครั้งที่ 4, โรงพิมพ์เรือนแก้ว, พ.ศ. 2549, หน้า 352

หมวดหมู่:บุคคลจากจังหวัดร้อยเอ็ด
หมวดหมู่:นักการเมืองไทย
หมวดหมู่:รัฐมนตรีไทยที่ไม่ได้ประจำกระทรวง
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด
หมวดหมู่:พรรคสหชีพ
หมวดหมู่:สมาชิกขบวนการเสรีไทย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย
หมวดหมู่:บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
หมวดหมู่:เหยื่อฆาตกรรมชาวไทย
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากอาวุธปืน
หมวดหมู่:นักการเมืองไทยที่ถูกลอบสังหาร
หมวดหมู่:บุคคลในประวัติศาสตร์ไทย พ.ศ. 2475–2516
หมวดหมู่:ชาวไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง
ริชาร์ด โอเวน

thumb|right|ริชาร์ด โอเวน
เซอร์ **ริชาร์ด โอเวน** (Sir **Richard Owen** KCB) (20 ก.ค. ค.ศ. 1804 - 18 ธ.ค. ค.ศ. 1892)
เป็นนักชีววิทยา, นักกายวิภาคศาสตร์เปรียบเทียบ, และนักบรรพชีวินวิทยา ชาวอังกฤษ

หมวดหมู่:นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ
หมวดหมู่:บุคคลจากแลงคาสเตอร์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับพัวร์เลอเมรีท (ชั้นพลเรือน)
หมวดหมู่:เซอร์
คำยัง

**คำยัง** หรือ **ไทคำยัง** เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ชาวไทกลุ่มหนึ่ง ที่อพยพไปอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย และทางตอนเหนือของประเทศพม่า เดิมชาวไทคำยังอาศัยอยู่บริเวณเมืองกอง (โมกอง) ใกล้ทิวเขาปาดไก่ และอพยพไปอยู่ร่วมกับชาวไทอาหม เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 ดินแดนของชาวไทคำยัง มีอยู่ 2 ส่วน คือ บ้านน้ำ ได้แก่ หมู่บ้านทิสังปานี และหมู่บ้านโซราปัตเถิร แขวงศิวสาคร กับ บ้านดอย ได้แก่ หมู่บ้านตาติบาร์ แขวงโชรหัท และยังมีในแขวงตินสุกิยา

## วิถีชีวิต
ชาวไทคำยังมักปลูกข้าว และตำข้าวกินเอง ชาวไทคำยังตื่นเช้าขึ้นมาเพื่อมาตำข้าว โดยตำในครกกระเดื่อง บ้านเรือนของชาวไทคำยังไม่แตกต่างจากชาวไทพวกอื่นมากนัก สภาพจะคล้าย ๆ คนไทยในภาคอีสานบางถิ่น คือกลางครัวมีที่ตั้งเตา ทำเป็นกะบะดินใหญ่ก่ออยู่บนเสากลางของครัว นอกจากนี้ชาวไทคำยังยังมีอาหารการกินที่ใกล้เคียงกับชาวไททั่วไป และยังเคยกินปลาเน่า คือ ปลาร้า หรือกะปิ ซึ่งปัจจุบันนี้ได้เลิกกินไปแล้ว แต่ก็ยังกินข้าวหลามกันอยู่

## ภาษา
ชาวไทคำยังใช้ภาษาคำยัง ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มภาษาย่อยไทตะวันตกเฉียงเหนือ ในกลุ่มภาษากัม-ไท ตระกูลภาษาขร้า-ไท แต่ชาวไทคำยังส่วนใหญ่ในปัจจุบันได้สูญเสียภาษาไทไปแล้ว ที่หมู่บ้านชาวไทคำยังในหมู่บ้านโซลาปัตเถิร ได้พบพ่อเฒ่าคนหนึ่งสามารถพูดไทคำยังได้บ้าง และพบว่าเป็นภาษาใกล้เคียงกับภาษาไทคำตี่ และคล้ายกับภาษาคำเมืองทางเหนือของไทย แต่ทั้งหมู่บ้านโซลาปัตเถิร มีพ่อเฒ่าคนเดียวเท่านั้นที่จำภาษาไทคำยังได้ สาเหตุก็มาจากในอัสสัม ใคร ๆ ก็พูดภาษาอัสสัม ถ้าไม่ใช้ภาษาอัสสัมก็จะประกอบอาชีพได้ยาก นานวันก็ลืมภาษาของตนเองไป แต่ใช่ว่าจะสูญเสียไปเสียหมด เพราะว่าปัจจุบันในอัสสัม ยังมีชาวไทคำยังที่พูดภาษาไทได้เหลืออยู่หนึ่งหมู่บ้าน คือ หมู่บ้านโป่อ่ายมุข

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Ethnologue profile
* Ethnic group pins culture hopes on Gogoi
* ข่าวเอพีวันนี้ที่เกี่ยวกับ Shyam และชนเผ่า Tai Khamyang 
* Tribes of Arunachal Pradesh 

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในรัฐอรุณาจัลประเทศ
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ตระกูลภาษาขร้า-ไท
หมวดหมู่:ชาวไท
นักธรณีวิทยา

**นักธรณีวิทยา** () เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ทำการศึกษาของแข็ง ของเหลวและแก๊สที่เป็นองค์ประกอบของโลกและดาวเคราะห์ รวมถึงกระบวนการที่ก่อร่างสร้างขึ้นมา นักธรณีวิทยามักศึกษาธรณีวิทยาเป็นสำคัญ แต่ก็ศึกษาศาสตร์อื่นร่วมด้วย เช่น ฟิสิกส์, เคมี, ชีววิทยาและวิทยาศาสตร์โลกอื่น ๆ นักธรณีวิทยาส่วนมากจะทำการวิจัยภาคสนามประกอบกับการทำแลป

นักธรณีวิทยาส่วนมากทำงานในภาคอุตสาหกรรมพลังงานและอุตสาหกรรมเหมืองแร่ เพื่อทำการค้นหาทรัพยากรธรรมชาติอย่างปิโตรเลียม, ก๊าซธรรมชาติ, โลหะมีค่าและโลหะไร้สกุล นอกจากนี้ยังทำงานในการแจ้งเตือนภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างการติดตามการปะทุของภูเขาไฟ การเกิดแผ่นดินไหว สึนามิและดินถล่ม งานของนักธรณีวิทยาสามารถใช้ในการให้ข้อมูลแก่ประชาชนเรื่องภัยพิบัติและใช้อภิปรายเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศด้วย

## ประวัติ
thumb|200px|เจมส์ ฮัตตัน ผู้ถูกขนานนามว่าบิดาแห่งธรณีวิทยาสมัยใหม่
ใน ค.ศ. 1785 เจมส์ ฮัตตันได้เสนอผลงานตีพิมพ์เรื่อง *Theory of the Earth* กับราชสมาคมแห่งเอดินบะระ ทำให้เจมส์ ฮัตตันได้รับขนานนามว่าบิดาแห่งธรณีวิทยาสมัยใหม่ เขาอธิบายในผลงานตีพิมพ์ว่า โลกต้องเก่าแก่กว่านี้มากขนาดที่มีเวลามากพอที่จะทำให้ภูเขาเกิดการกัดเซาะ และตะกอนสะสมเป็นหินก้อนใหม่ใต้ก้นทะเลและยกตัวขึ้นมาเป็นแผ่นดิน ต่อมาเขาตีพิมพ์เวอร์ชันสองใน ค.ศ. 1795 (Vol. 1, Vol. 2).

ผู้ติดตามเจมส์ ฮัตตันที่รู้จักกันในชื่อพลูโตนิสต์ เชื่อว่าหินบนโลกเกิดจาก*[[vulcanism|วอลคานิสซึม]]* หรือก็คือหินเกิดจากการลาวาที่เย็นตัวและทับถม ในขณะที่กลุ่มเนปจูนนิสต์ นำโดยอับราฮัม เวอร์เนอร์เชื่อว่าหินบนโลกเกิดจากการตกผลึกของแร่ในมหาสมุทรยุคแรกเริ่มแล้วระดับน้ำทะเลลดระดับลง

## การศึกษา
นักธรณีวิทยาจำเป็นต้องมีความรู้ศาสตร์ที่สำคัญอย่าง ฟิสิกส์ คณิตศาสตร์ และเคมี และต้องเรียนวิชาเจาะจงในวิชาธรณีวิทยาอย่าง ศิลาวิทยา วิชาลำดับชั้นหิน วิทยาแร่ บรรพชีวินวิทยา ภูมิศาสตร์กายภาพและโครงสร้างทางธรณีวิทยาเป็นต้น นอกจากความรู้พื้นฐานและความรู้เฉพาะด้านแล้วอาจยังต้องมีความรู้เสริมอย่างการใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์อันเป็นเทคนิคการสร้างแผนที่ร่วมด้วย ผู้ที่ศึกษาธรณีวิทยาโดยตรงมักมีช่วงเวลาหนึ่งที่จะไปทำการวิจัยและสำรวจภาคสนามร่วมกับทีม (อาจเป็นอาจารย์ เพื่อนหรือผุ้ทรงคุณวุฒิ) ส่วนผู้ที่ไม่ใช้นักธรณีวิทยาอย่างเช่น นักภูมิศาสตร์ วิศวะกรก็อาจทำการศึกษาวิชาธรณีวิทยาด้วย เนื่องจากอาจมีประโยชน์และเพิ่มพูลความสามารถ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักธรณีวิทยา
คิราเมกุนามิดะวะโฮชินิ

** คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ** () เป็นซิงเกิลที่ 2 ของ ซะชิ ทะอินะกะ ที่วางแผงเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ใช้เป็นเพลงเปิดของแอนิเมชันเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์ ตั้งแต่ตอนที่ 15-24 รหัสซีดีของซิงเกิลชุดนี้คือ GNCX-0003

## รายชื่อเพลง
1. **คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ** ()
* เนื้อร้อง: ()
* ทำนอง: KATE
* เรียบเรียง: () , NUMBER 201

2. **โชเน็น โนะ ยูเมะ** ()
* เนื้อร้อง:ซะชิ ทะอินะกะ
* ทำนอง:ซะชิ ทะอินะกะ
* เรียบเรียง: คาเนโกะ ทากาฮิโระ

3. **คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ -instrumental-**

4. **โชเน็น โนะ ยูเมะ -instrumental-**

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ข้อมูลโดยโอริก้อน

หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:ซาจิ ทาอินากะ
หมวดหมู่:เพลงญี่ปุ่น
พ็อทซ์ดัม

**พ็อทซ์ดัม** (, ) เป็นเมืองหลวงของรัฐบรันเดินบวร์คทางด้านตะวันออกของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ริมแม่น้ำฮาเฟิล (Havel) ห่าง 26 กิโลเมตร จากทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์ลิน และเป็นส่วนหนึ่งของเขตนครเบอร์ลิน มีประชากรประมาณ 154,606 คน

พ็อทซ์ดัมเป็นที่รู้จักจากการเป็นที่ประทับของกษัตริย์ปรัสเซียหลายพระองค์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1918 ส่วนตัวเมืองประกอบไปทะเลสาบเชื่อมต่อกันเป็นจำนวนมาก และมีภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะสวนและพระราชวังพระราชวังซ็องซูซี; (Sanssouci *ไกลกังวล*) ซึ่งเป็นพื้นที่มรดกโลกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนี

## ศัพทมูลวิทยา
ทฤษฎีทั่วไประบุว่า คำว่า "Potsdam" มีที่มาจากภาษากลุ่มสลาโวนิกตะวันตกเก่าที่หมายถึง "ใต้ต้นโอ๊ก" อย่างไรก็ตาม มีบางส่วนตั้งคำถามเกี่ยวกับทฤษฎีนี้

## ประชากร
พ็อทซ์ดัมเป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในประเทศเยอรมนีนับตั้งแต่ ค.ศ. 2000


Bevölkerungsentwicklung Potsdam.pdf|การพัฒนาของประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1875 ในบริเวณเส้นชายแดนปัจจุบัน (น้ำเงิน: ประชากร; เส้นจุด: เทียบกับการพัฒนาประชากรในรัฐบรันเดินบวร์ค; ฉากหลังเทา: สมัยนาซี; ฉากหลังแดง: สมัยคอมมิวนิสต์)
Bevölkerungsprognosen Potsdam.pdf|การพัฒนาและการทำนายประชากรในช่วงล่าสุด (ก่อนสำมะโน ค.ศ. 2011 (สีน้ำเงิน); การพัฒนาประชากรล่าสุดตามสำมะโนในประเทศเยอรมนีใน ค.ศ. 2011 (เส้นน้ำเงิน); การทำนายจากทางการใน ค.ศ. 2005–2030 (เส้นเหลือง); ใน ค.ศ. 2017–2030 (เส้นแดงสด); ใน ค.ศ. 2020–2030 (เส้นเขียว)


## เมืองพี่น้อง
พ็อทซ์ดัมเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:

* ออปอแล ประเทศโปแลนด์ (1973)
* โบบิญี ประเทศฝรั่งเศส (1974)
* ยูแวสกูแล ประเทศฟินแลนด์ (1985)
* บ็อน ประเทศเยอรมนี (1988)
* เปรูจา ประเทศอิตาลี (1990)
* ซูฟอลส์ สหรัฐ (1990)
* ลูเซิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ (2002)
* แวร์ซาย ประเทศฝรั่งเศส (2016)
* เมืองแซนซิบาร์ ประเทศแทนซาเนีย (2017)

## สถานที่น่าสนใจ

ไฟล์:Potsdam_-_Schloss_Sanssouci.jpg|พระราชวังซ็องซูซี
ไฟล์:Potsdam Sanssouci 07-2017 img4.jpg|นอยส์ปาเลส์
ไฟล์:Orangerie Potsdam Haupt.jpg|พระราชวังสวนส้ม
ไฟล์:Schloss Charlottenhof Park Sanssouci Potsdam.jpg|พระราชวังชาร์ลอตเตนโฮฟ
ไฟล์:Chinesisches Haus Sanssouci.jpg|บ้านทรงจีนในพ็อทซ์ดัม
ไฟล์:Glienicker_Brücke2.JPG|สะพานกลีนิเคอ
ไฟล์:University of Potsdam at Neues Palais.jpg|มหาวิทยาลัยพ็อทซ์ดัม ณ นอยส์ปาเลส์
ไฟล์:Potsdam Altes Rathaus.jpg|ศาลาว่าการเมืองหลังเก่า
ไฟล์:Marmorpalais.jpg|มาร์มอร์ปาเลส์
ไฟล์:Einsteinturm 7443.jpg|หอไอน์สไตน์ในพ็อทซ์ดัม
ไฟล์:Potsdam brandenburger tor.jpg|ประตูบรันเดินบวร์คของพ็อทซ์ดัม
ไฟล์:Potsdam St. Nikolaikirche 2005.jpg|โบสถ์ฟอร์ทูนาพอร์ทัลและนิโคไลเคียร์เคอ ณ 


## อ้างอิง

## ข้อมูล
* Paul Sigel, Silke Dähmlow, Frank Seehausen und Lucas Elmenhorst, Architekturführer Potsdam Architectural Guide, Dietrich Reimer Verlag, Berlin 2006, .

## แหล่งข้อมูลอื่น

*   และในภาษาอังกฤษ
* Extensive photoarchive about Potsdam
พ่าเก

**ชาวไทพ่าเก** เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย โดยอพยพเข้าทางทิวเขาปาดไก่ ทางตอนเหนือของประเทศพม่าปัจจุบัน ถิ่นเดิมของชาวไทพ่าเกอยู่ที่เมืองเมาหลวง ต่อมาได้ติดตามกษัตริย์อาหมมาอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) บริเวณถ้ำผาใหญ่ และผานั้นเป็นผาอันเก่าแก่มาก จึงได้ชื่อว่า ชาวไทพ่าเก ถึงปี พ.ศ. 2358 จึงอพยพข้ามทิวเขาปาดไก่จึงอพยพสู่เมืองนุนสวนคำ  ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่รัฐอรุณาจัลประเทศ ต่อมาถูกน้ำท่วมบ้านเรือนเสียหาย จึงอพยพมาอยู่ริมลำน้ำจิก  ครั้งอังกฤษเข้ามาปกครองเมืองนุนสวนคำ จึงย้ายไปอยู่ริมแม่น้ำทิหิงจนถึงปัจจุบัน

## หมู่บ้านไทพ่าเกใต้
**หมู่บ้านไทพ่าเกใต้** ตั้งอยู่ในตำบลชัยปุระ ชาวไทพ่าเกใต้เป็นกลุ่มคนไทในอินเดียที่พูดภาษาไทได้ และใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ชาวไทพ่าเกใต้นับถือพระพุทธศาสนา

### การแต่งกายของชาวพ่าเกใต้
ชาวพ่าเกใต้ ผู้หญิงจะนุ่งผ้าซิ่นลาย ผู้ชายนุ่งโสร่งแบบพม่า หรือมิฉะนั้นก็จะนุ่งโจงกระเบนขาว หรือที่เรียกว่า ผ้าโธตีแบบฮินดู

### บ้านเรือนของชาวพ่าเกใต้
ที่หมู่บ้านพ่าเกใต้ มีลักษณะบ้านแตกต่างจากบ้านของชาวไทอาหมในโกหาติ คือเป็นแบบไทยในชนบท คือปลูกแบบยกพื้นมีใต้ถุนสูง มีนอกชานนอยู่นอกบ้าน ตัวบ้านทำด้วยไม้จริง และไม้ไผ่

## หมู่บ้านไทพ่าเกเหนือ
ชาวบ้านที่นั้นยังพูดภาษาไทพ่าเกอยู่ แต่คำเก่าเริ่มสูญไปเรื่อย ๆ ส่วนคำใหม่ก็ไม่มีใครคิดขึ้น จึงมีคำจากภาษาอัสสัม ภาษาพม่า และภาษาอังกฤษปะปนอยู่มาก และในวันข้างหน้าภาษาไทที่นี้อาจจะสูญไปก็ได้ เพราะภาษาไทพ่าเกจะมีชีวิตต่อไปได้ ภาษามักต้องขยายตัวเพิ่มคำขึ้นในภาษา ถ้าสร้างเองไม่ทัน หรือไม่เหมาะก็มักต้องยืมภาษาอื่นแต่ถ้าไม่มีการสร้างใหม่ ไม่นานก็จะกลายเป็นภาษาตาย และเลิกใช้กันในที่สุด

### ทอฝ้าย
คนไทในพ่าเกเหนือเก่งแต่การทอผ้าฝ้าย แต่ทอไหมไม่เป็น และไม่สันทัดในการเลี้ยงไหม ซึ่งต่างจากชาวไทอาหมที่ทอผ้าไหมเก่งมาก

### สังคมของไทพ่าเกเหนือ
ความเป็นสังคมเครือญาติของไทพ่าเกเหนือมีสูงมาก กับคนที่มาเยี่ยม ทั้งหมดจะถือว่าเป็นญาติพี่น้อง จึงเรียกแขกว่า "ปี่หน่อง" ผู้หญิงที่นั่นจะไม่ร่วมรับประทานอาหารพร้อมผู้ชายเพราะต้องคอยดูแลให้ผู้ชายรับประทานอาหารก่อน

## อ้างอิง

* 

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในรัฐอรุณาจัลประเทศ
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ตระกูลภาษาขร้า-ไท
พระมณีรัตนา

**พระมณีรัตนา** เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระนเรศวรมหาราชแห่งอาณาจักรอยุธยา เริ่มรับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีบรมราชาภิเษก และให้ประสูติกาลพระราชบุตรอย่างน้อยหนึ่งพระองค์

## พระประวัติ
พระมณีรัตนาเริ่มเข้ารับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีทำ พระราชพิธีบรมราชาภิเษก ดังปรากฏในคำให้การขุนหลวงหาวัดความว่า *"ส่วนพระนเรศร์นั้นก็เข้าไปกรุงศรีอยุธยา ก็เสด็จขึ้นสู่พระราชฐาน อันอัครมหาเสนาบดีและมหาปุโรหิตทั้งปวง จึงทำการปราบดาภิเษก แล้วเชื้อเชิญขึ้นในเสวยราชสมบัติจึงถวายอาณาจักรเวนพิภพแล้ว ทั้งเครื่องราชาธูปโภคทั้งปวงอันครบครันแล้วจึงถวายพระนามใส่ในพระสุพรรณบัฏสมญา แล้วฝ่ายกรมในจึงถวายพระมเหสีพระนามชื่อนั้นพระมณีรัตนา แล้วถวายพระสนมกำนัลทั้งสิ้น..."

ในประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์และอาณาจักรอื่น ๆ (History of the Philippines and Other Kingdom) อันเป็นจดหมายเหตุของสเปน เขียนโดยบาทหลวงมาร์เซโล เด ริบาเดเนรา (Marcelo de Ribadeneira) ซึ่งบันทึกตามคำบอกเล่าของ[[บาทหลวง]][[คณะฟรันซิสกัน]]ที่เคยอาศัยอยู่ใน[[กรุงศรีอยุธยา]]เมื่อปี พ.ศ. 2125-2139 เนื้อความตอนหนึ่งกล่าวถึงกระบวนเสด็จพยุหยาตราทางชลมารคของพระมหากษัตริย์ พระมเหสี และพระราชโอรส ความว่า *"...ครั้งหนึ่งบาทหลวงฟรันซิสกันได้เห็นพระเจ้าแผ่นดินประทับในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งประดับประดาไปด้วยพระปฏิมากร เพื่อจะเสด็จไปยังพระอารามแห่งหนึ่ง...[เรือ] แต่ละลำบรรทุกผู้คนมามากมายที่แต่งกายด้วยเครื่องแบบประเภทต่าง ๆ...แล้วจากนั้นเป็น [เรือของ] พระราชกุมารพระองค์เยาว์ที่สุดในพระเจ้าแผ่นดินที่เสด็จปรากฏพระองค์ในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ตามติดมาเป็นสมเด็จพระอัครมเหสีและสาวสรรกำนัลใน สมเด็จพระอัครมเหสีประทับอยู่ลำพังพระองค์..."''

จากเนื้อความแสดงว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระมณีรัตนาคงมีพระราชบุตรไม่ต่ำกว่าสองพระองค์

พระนามของพระมณีรัตนาถูกตั้งเป็นชื่อสระน้ำแห่งหนึ่งในมหาวิทยาลัยนเรศวร

ส่วนชื่อ "มณีจันทร์" มาจากความเข้าใจคลาดเคลื่อนของผู้แปลจดหมายเหตุวันวลิต เดิมผู้เขียนได้บันทึกพระนามของมเหสีม่ายพระองค์หนึ่งของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชโดยสะกดตามอักขรวิธีดัตช์ว่า "Tjau Croa Mahaditjan" แต่ผู้แปลภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสได้บันทึกเป็น "Zian Croa Mady Tjan" และมีความเป็นไปได้ว่าพระมเหสีพระองค์นี้กับพระมณีรัตนาเป็นคนละคนกัน

## อ้างอิง
; เชิงอรรถ

; บรรณานุกรม
* 
* 
* 

หมวดหมู่:พระอัครมเหสีกรุงศรีอยุธยา
หมวดหมู่:ราชวงศ์สุโขทัย
อ่ายตน

**ไทอ่ายตน** เป็นชาวไท ที่อพยพมาอาศัยในประเทศอินเดียปัจจุบัน  มีประชากร 5,500 คน นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 92.09 ฮินดู ร้อยละ 7.91% ไทอ่ายตน มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) เช่นเดียวกันกับชาวไทคำยัง และชาวไทนะรา  เดิมทีชาวไทอ่ายตนเป็นพวกที่ส่งขันทีให้ราชสำนักเป็นประจำ ต่อมาถูกกริ้วจึงหนีมายังอัสสัม ตั้งหลักแหล่ง 2 แห่ง คือ ที่ภูเขานาคแห่งหนึ่ง และที่สิบสาคร อีกแห่งหนึ่ง มีผู้กล่าวว่ามีผู้กระทำผิดทางชู้สาวกับธิดาเจ้าฟ้า จึงถูกตอน คนไทเหล่านี้จึงได้ชื่อว่า "ไทอ่ายตอน" แต่ออกเสียงเป็น "ไทอ่ายตน" ชาวไทอ่ายตน มีอยู่หลายหมู่บ้านที่เมืองโคลาฆาต เช่น บ้านหิน บ้านน้ำท่วม บอราปัตเถิร ชาวอ่ายตนที่บอราปัตเถิร เล่ากันว่าพวกเขาอพยพมาจากเมืองรีเมืองราม และเจล้าน  

ภาษาไทอ่ายตนมีลักษณะคล้ายกันกับภาษาไทอาหม จนอาจมีถิ่นฐานเดิมร่วมกัน การแต่งกายของหญิงชาวไทอ่ายตน แต่งกายคล้ายกับหญิงชาวไทพ่าเก  แต่นุ่งซิ่นดำแทนซิ่นลาย มีผ้าสไบเฉียงแบบไทย ทั้งชาวไทเหนือ ในยูนนาน และชาวไทเมา ตลอดจนชาวไทยในประเทศไทย

ส่วนชาวไทอ่ายตนที่ขริกะเตีย มีอยู่ 3 หมู่บ้าน คือ นานคาว ภลีชัน และเภชเภรี รวมเรียกว่า "สยามคาว" (*หมู่บ้านสยาม*) แต่ภาษาไทที่นี่นั่นสูญหายไปนานแล้ว แม้พ่อเฒ่าอายุ 70 ปีก็ยังจำไม่ได้ แม้ชาวไทอ่ายตนที่นี่ จะสูญเสียภาษาแล้ว แต่ก็ยังมีการผูกข้อมือรับขวัญ อาหารการกินก็คล้ายๆกับหมู่บ้านชาวไทอื่น ๆ รวมทั้งหนังสือ "ปู่สอนหลาน"ก็ยังเป็นคัมภีร์สำคัญของที่นี่ ถึงแม้จะไม่มีใครเข้าใจแล้ว 

หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ตระกูลภาษาขร้า-ไท
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินเดีย
ผาส้วม

**ผาส้วม** เป็นอุทยานแหล่งท่องเที่ยว อยู่ในเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว ห่างจากปากเซไปทางเหนือประมาณ 30 กิโลเมตร  มีน้ำตกผาส้วมที่ได้ชื่อว่าไนแอการาแห่งเอเซีย

## อ้างอิง

* เยือนถิ่นต่างอย่างสมถะ โดย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย(สกว.) สำนักงานภาค 

หมวดหมู่:แขวงจำปาศักดิ์
หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์ลาว
หมวดหมู่:หน้าผา
เดียนเบียนฟู

**เดียนเบียนฟู** () หรือ **เดี่ยนเบียนฝู** () (ชื่อเดิม: แถง) เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดเดี่ยนเบียนซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ห่างจากกรุงฮานอยประมาณ 200 กิโลเมตร มีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นที่รบยุทธการที่เดียนเบียนฟูระหว่างฝรั่งเศสกับเวียดมินห์ เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1954

## ประวัติศาสตร์
เดียนเบียนฟูสมัยปกครองโดยอาณาจักรหอคำเชียงรุ่งมีชื่อเรียกว่า แถง  ในจดหมายเหตุกองทัพไทยมีการบันทึกไว้ว่า กองทัพของเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี ได้เคยยกกองทัพมาปราบกลุ่มโจรชาวฮ่อถึงเมืองนี้

## ภูมิศาสตร์
เป็นที่ราบล้อมรอบด้วยภูเขาสูง เนื้อที่ประมาณ 18 ตารางกิโลเมตร ทิศตะวันตกอยู่ใกล้กับชายแดนแขวงพงสาลีของประเทศลาว 

## ประชากร
ส่วนใหญ่เป็นชาวไทดำและมีชาวไทขาวซึ่งพูดภาษาตระกูลไท-ลาว สร้างบ้านตามบริเวณริมน้ำ ประกอบอาชีพทำนา ทำไร่ 

## อ้างอิง

*  เดียนเบียนฟูสำคัญตรงไหน โดย ผู้จัดการออนไลน์ 
* หนังสือพิมพ์มติชน วันที่ 06 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ปีที่ 27 ฉบับที่ 954

หมวดหมู่:นครในประเทศเวียดนาม
หมวดหมู่:จังหวัดเดี่ยนเบียน
จังหวัดชิมาเนะ

**จังหวัดชิมาเนะ** () เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูโงกุบนเกาะฮนชู ลักษณะภูมิศาสตร์ของจังหวัดชิมาเนะเป็นที่ราบสลับหุบเขาสูงทิศเหนือติดกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดยามางูจิ ทิศใต้ติดกับจังหวัดฮิโรชิมะ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดทตโตริ จังหวัดชิมาเนะมีเมืองหลวงชื่อ นครมัตสึเอะ ตั้งอยู่ริมทะเลสาบชินจิโกะ ซึ่งทะเลสาบแห่งนี้มีทัศนียภาพที่สวยงามยามเย็นเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ยังมีปราสาทมัตสึเอะปราสาทเก่าแก่โบราณ

มีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ คือ โบราณสถานโคจินดานิ ตั้งอยู่ที่เมืองฮิกาวะ เป็นที่ที่ขุดพบดาบสัมฤทธิ์จำนวนมากถึง 358 เล่ม และในปีต่อมาก็มีการขุดพบทวน 16 เล่ม ระฆังสำริด 6 ใบ ปัจจุบันได้มีจัดแสดงภาพการจำลองตอนขุดพบ รวมทั้งจำลองบ้านทรงกระโจมกึ่งใต้ดินเอาไว้ให้ชม

## การปกครอง
จังหวัดชิมาเนะประกอบด้วย 8 นคร, 5 อำเภอ, 10 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่

### นคร

### อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
* อำเภอคาโนอาชิ ()
** เมืองโยชิกะ ()
** เมืองสึวาโนะ ()
* อำเภอนิตะ ()
** เมืองโอกูอิซูโมะ ()
* อำเภออิอิชิ ()
** เมืองอีนัง ()
* อำเภอโอกิ ()
** เมืองนิชิโนชิมะ ()
** เมืองอามะ ()
** เมืองโอกิโนชิมะ ()
** หมู่บ้านชิบุ ()
* อำเภอโอจิ ()
** เมืองคาวาโมโตะ ()
** เมืองมิซาโตะ ()
** เมืองโอนัง ()

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Official homepage of Shimane Prefecture
* Sightseeing In Shimane

ชิมาเนะ
อักษรกลาโกลิติก

**อักษรกลาโกลิติก** (, , *glagolitsa*) เป็นอักษรสลาฟที่เก่าที่สุดเท่าที่รู้จัก ยอมรับกันโดยทั่วไปว่านักบุญซีริล นักบวชชาวบัลแกเรียจากเทสซาโลนีกา ประดิษฐ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 โดยมร ค.ศ. 863 จักรพรรดิมิคาเอลที่ 3 แห่งไบแซนไทน์ส่งตัวเขากับนักบุญเมโธเดียสไปที่เกรตโมเรเวีย เพื่อเผยแผ่ศาสนาคริสต์แก่ชาวสลาฟตะวันตกในบริเวณนั้น ทั้งสองจึงตัดสินใจแปลหนังสือพิธีกรรมไปเป็นภาษาสลาฟร่วมสมัยที่ประชากรทั่วไปเข้าใจ (ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อภาษาสลาวอนิกคริสตจักรเก่า) และซีริลตัดสินใจประดิษฐ์อักษรใหม่ที่มีชื่อว่า กลาโกลิติก ซึ่งอิงจากสำเนียงท้องถิ่นของชนเผ่าสลาฟจากรอบเทสซาโลนีกา หลังจากซีริลและเมโธเดียสเสียชีวิต จึงยกเลิกการใช้งานอักษรกลาโกลิติกในโมเรเวียเพื่อความต้องการทางการเมืองหรือศาสนา

ใน ค.ศ. 886 ลูกศิษย์ของซีริลและเมโธเดียสถูกขับออกจากประเทศ และย้ายไปที่จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 แทน อักษรซีริลลิกที่พัฒนาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 รวมอักษรบางส่วนที่น่าจะมาจากอักษรกลาโกลิติก ทั้งอักษรกลาโกลิติกและซีริลลิกยังคงมีผู้ใช้งานในบัลแกเรียจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 13–14

เมื่อประเทศที่พูดภาษากลุ่มสลาฟหันมาใช้อักษรละตินและอักษรซีริลลิกในสมัยใหม่ตอนต้น อักษรกลาโกลิติกยังคงมีผู้ใช้งานจำกัดเพียงในด้านศาสนา และเลิกใช้งานในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตั้งแต่นั้นมา อักษรนี้ก็กลายเป็นหัวข้อที่น่าสนใจทางวิชาการ หลังมีการค้นพบทางโบราณคดีหลายครั้ง

## ชื่อและศัพทมูลวิทยา
คำว่า *กลาโกลิติก* มาจากภาษาละตินใหม่  และภาษาโครเอเชีย  ซึ่งมาจากภาษาสลาวอนิกคริสตจักรเก่า  (*glagolŭ*) ที่หมายถึง "การเปล่งเสียง" หรือ "คำศัพท์"

ชื่อ *glagolitsa* คาดว่าพัฒนาขึ้นในประเทศโครเอเชียประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 14 และมีที่มาจากศัพท์ *glagoljati* ที่แยกเป็น "รูปกริยา (*glagol*) โดยใช้ (*jati*)" หมายถึงมิสซาในพิธีสวดของสลาวอนิกคริสตจักรเก่า

## อักษร

## ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
อักษรกลาโกลิติกเป็นระบบการเขียนที่ใช้ในโลกซีรีส์หนังสือและวิดีโอเกม *[[The Witcher (video game)|เดอะวิตเชอร์]]*

## ดูเพิ่ม
* ตัวเลขกลาโกลิติก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Glagolitic text entry application
* Glagolitic manuscripts
* อักษรกลาโกลิติกในโครเอเชีย
* อักษรกลาโกลิติกในโครเอเชีย
* Glagolitic alphabet. Alternative encoding. – Proposals.
* The Glagolitic alphabet at omniglot.com
* The Budapest Glagolitic Fragments – links to a Unicode Glagolitic font, Dilyana
* Glagolitic Fonts
* Ancient Scripts: Glagolitic
* GNU FreeFont
* A simple 7-bit Squared Glagolitic font (.ttf)

หมวดหมู่:อักษร
กลาโกลิติก
ชุดตัวอักษรอิทรัสคัน

**ชุดตัวอักษรอิทรัสคัน** () พัฒนามาจากชุดตัวอักษรกรีกตะวันตก จารึกที่พบครั้งแรกอายุราว 7 ปีก่อนพุทธศักราช ส่วนมากเขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน แต่บางหลักเขียนจากซ้ายไปขวาแล้วขวาไปซ้าย พบจารึกอักษรนี้ตามหลุมฝังศพ แจกัน รูปปั้น กระจก อัญมณี ชิ้นส่วนของจารึกเหล่านี้สามารถอ่านออกเสียงได้ แต่นักวิชาการยังไม่แน่ใจในความหมาย งานส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่เป็นงานด้านศาสนา ประวัติศาสตร์และการละคร 
## ใช้เขียน
* ภาษาอิทรัสคัน ใช้พูดในอีทรูเรียจนราว พ.ศ. 643 หลังจากนั้นเหลือแต่การศึกษาของนักวิชาการ เคลาเดียสเขียนประวัติศาสตร์ของอิทรัสคันไว้ 20 เล่มแต่ไม่มีเหลือมาถึงปัจจุบัน ภาษานี้ใช้ในทางศาสนาจนถึงราว พ.ศ. 1043 ใกล้เคียงกับภาษาคามูนิกที่พูดกันทางเหนือของอิตาลี
## อ้างอิง
*  ชุดตัวอักษรอิทรัสคัน
## แหล่งข้อมูลอื่น
* โครงการศึกษาจารึกอักษรอิทรัสคัน 
* Unicode ของอักษรโบราณในอิตาลี
* อิทรัสคัน 

อิทรัสคัน
หมวดหมู่:อิทรัสคัน
ชุดตัวอักษรอเวสตะ

**ชุดตัวอักษรอเวสตะ** (เปอร์เซียกลาง: ทับศัพท์: *dyn' dpywryh*, ถอดรูป: *dēn dēbīrē*; ) ประดิษฐ์เมื่อราว พ.ศ. 843 เพื่อใช้เขียนบทสวดสรรเสริญในศาสนาโซโรอัสเตอร์ ส่วนใหญ่ได้อิทธิพลจากอักษรปะห์ลาวีของเปอร์เซีย บางส่วนมาจากชุดตัวอักษรแอราเมอิก และได้อิทธิพลจากชุดตัวอักษรกรีกในการกำหนดรูปสระ ถูกแทนที่ด้วยชุดตัวอักษรอาหรับเมื่อชาวเปอร์เซียหันไปนับถือศาสนาอิสลาม เขียนจากขวาไปซ้าย แนวนอน

## อักษร
thumb|200px|ตารางอักษรอเวสตะโดย Carl Faulmann
[thumb|200px|ตารางอักษรอเวสตะในหน้า 183 ของ ''[Encyclopédie, ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers|Encyclopédie* vol. 2 โดย Diderot]]
[[ไฟล์:Encyclopedie volume 2-184.png|thumb|200px|ตารางอักษรอเวสตะในหน้า 184 ของ *l'Encyclopédie*]]

อักษรอเวสตะโดยรวมมีพยัญชนะ 37 ตัว และสระ 16 ตัว แผนการถอดความหลักของอักษรนี้มีสองแบบ แบ่งเป็นแบบอักขรวิธีใหม่โดย [[Karl Hoffmann (German historian)|Karl Hoffmann]] และแบบอักขรวิธีเก่าโดย [[Christian Bartholomae]]



ต่อมาหลังมีการใช้งาน[[ภาษาเปอร์เซียกลาง]] (เช่น [[ภาษาพาเซนด์]]) จึงมีการเพิ่มพยัญชนะ  ไว้เป็นหน่วยเสียง /l/ ที่ไม่ปรากฏในภาษาอเวสตะ

== ตัวแฝด ==
[[ไฟล์:Avesta-ligatury.svg|thumb|200px|รายการตัวแฝดในอักษรอเวสตะในรายงานของ Skjærvø (2003)]]
ตัวแฝด 4 ตัวมักพบใเอกสารตัวเขียนภาษาอเวสตะ:
*  (š) +  (a) =  (ša)
*  (š) +  (c) =  (šc)
*  (š) +  (t) =  (št)
*  (a) +  (h) =  (ah)

ถ้าไม่ต้องการใช้ตัวแฝด สามารถใช้ U+200C ZERO WIDTH NON-JOINER ได้
เช่น เทียบระหว่าง  (U+10B31 10B00) กับ  (U+10B31 200C 10B00)

Fossey ระบุตัวแฝดถึง 16 ตัว แต่ส่วนใหญ่เกิดจากการเชื่อมตัวหาง

== เครื่องหมายวรรคตอน ==


== อ้างอิง ==


== บรรณานุกรม ==

* .
* .
* .
* .
* .
* .


== แหล่งข้อมูลอื่น ==

* Ernst Tremel's [[SIL Open Font License|Open Font Licensed]] [https://fontlibrary.org/en/font/ahuramazda-updated/ *Ahura Mazda''] Unicode font, based on the type used in Geldner 1896, with the addition of ligatures in the PUA.

อเวสตะ
อักษรสันถาลี

**อักษรสันถาลี** (Santali) หรือ **อักษรอ็อลจิกิ** (ᱚᱞ ᱪᱤᱠᱤ; Ol Chiki) หรือ **อักษรอ็อลเจะเม็ท** (ᱚᱞ ᱪᱮᱢᱮᱫ; Ol Chemetʼ) หรือเพียงแค่ **อักษรอ็อล** (ᱚᱞ; Ol) ประดิษฐ์เมื่อ พ.ศ. 2463 โดย บัณฑิต รฆุนาถ มุร์มู ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการส่งเสริมวัฒนธรรมสันถาลี เพื่อให้ภาษาสันถาลีมีอักษรเป็นของตนเองเช่นเดียวกับภาษาสำคัญอื่น ๆ ในอินเดีย ก่อนหน้านี้ภาษาสันถาลีเขียนด้วยอักษรเบงกอล อักษรโอริยา อักษรเทวนาครี หรืออักษรละติน อักษรนี้ได้รับการออกแบบเพื่อใช้กับภาษาสันถาลีที่ใช้พูดทางภาคใต้ของรัฐโอริศา 
## ใช้เขียน
* ภาษาสันถาลี ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษามุนดา มีผู้พูดราว 6.2 ล้านคน (พ.ศ. 2540) ในอินเดีย บังกลาเทศ เนปาล และภูฏาน
## อ้างอิง
*  อักษรสันถาลี

สันถาลี
อักษรพอลลาร์ด

**อักษรพอลลาร์ด** หรือ **พอลลาร์ดเมียว** ประดิษฐ์โดยแซม พอลลาร์ด มิชชันนารีชาวอังกฤษโดยมีผู้ช่วยคือ ยาง ยาก และ ลิ ซิติฟาน ก่อนหน้านี้ภาษาม้งหรือแม้วเขียนด้วยอักษรจีน จนกระทั่งพอลลาร์ดประดิษฐ์อักษรใหม่เมื่อ พ.ศ. 2448 เพื่อใช้แปลคัมภีร์ไบเบิล รัฐบาลจีนไม่สนับสนุนระบบนี้และพยายามเสนอระบบใหม่ที่มีพื้นฐานมาจากพินอิน แต่ชาวม้งชอบใช้อักษรนี้มากกว่า ใน พ.ศ. 2531 ได้ปรับปรุงอักษรนี้ให้เหมาะกับการเขียนคำยืมภาษาจีนโดยผสมระหว่างระบบเก่ากับพินอิน สระเขียนในรูปอักษรตัวเล็ก อยู่รอบพยัญชนะ ตำแหน่งของสระบอกเสียงวรรณยุกต์

## อ้างอิง
* อักษรพอลลาร์ด 

พอลลาร์ด
ล็อกฮีด U-2

**ล็อกฮีด U-2**  (Lockheed U-2)  เป็นเครื่องบินที่ออกแบบมาให้บินในระดับสูงกว่า 21,000 เมตร ขึ้นไป มีลักษณะเหมือนเครื่องร่อนติดเครื่องยนต์ ปีกยาวลำตัวเล็กบางเพื่อลดน้ำหนัก และ เครื่องยนต์สามารถทำงานในทีมีอากาศเบาบางได้

ยู-2 เป็นเครื่องบินจรกรรมที่ออกแบบมาเพื่อบินสูงเป็นพิเศษ และ เป็นเครื่องบินที่เป็นความลับสุดยอดแบบหนึ่งของสหรัฐอเมริกา ยู-2 ถูกเปิดเผยต่อชาวโลกเป็นครั้งแรกเมื่อถูกยิงตกในสหภาพโซเวียต ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 ซึ่งกองทัพอากาศสหรัฐและซีไอเอใช้ ยู-2 บินเข้าไปในอีกหลายประเทศ เช่น สาธารณรัฐประชาชนจีน คิวบา เวียดนาม และ ประเทศคอมมิวนิสต์อื่นๆ ด้วยเพดานบินที่สูงเป็นพิเศษซึ่งสูงกว่าเครื่องบินขับไล่ทั่วไปในช่วงสมัยสงครามเย็น

## รายละเอียด ยู-2
* **ผู้สร้าง** บริษัท ล็อกฮีด แอร์คารฟท์ เซอร์วิส (สหรัฐอเมริกา)
* **ประเภท** เจ๊ตตรวจการณ์ทางยุทธศาสตร์ เพดานบินสูง ที่นั่งเดียว
* **เครื่องยนต์** เทอร์โบเจ๊ต แพรทท์ แอนด์วิทนีย์ เจ 57-ซี ให้แรงขับ 4,990 กิโลกรัม 
* **กางปีก** 24.38 เมตร
* **ยาว** 15.11 เมตร
* **สูง** 3.96 เมตร
* **น้ำหนักเปล่า** 6,800 กิโลกรัม
* **อัตราเร็วขั้นสูง** 795 กิโลเมตร/ชั่วโมง
* **อัตราเร็วเดินทาง** 740 กิโลเมตร/ชั่วโมง
* **เพดานบินใช้งาน** กว่า 21,350 เมตร
* **พิสัยบิน** 3,540 กิโลเมตร
** 4,185 กิโลเมตร เมื่อติดตั้งเชื้อเพลิงอะไหล่
* **อาวุธ** ไม่ติดอาวุธ
 

## อ้างอิง

U-2
U-2
ชาวสกอตแลนด์

**ชาวสกอตแลนด์** หรือ **ชาวสกอต** () เป็นชนชาติและกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองของสกอตแลนด์ ในแง่ของกลุ่มชาติพันธุ์แล้ว ชาวสกอตประกอบไปด้วยหลายกลุ่ม เช่น Picts, Gaels, Brythons และกลุ่มอื่น
ในปัจจุบัน "ชาวสกอต" ใช้หมายถึงใครก็ตามที่เกิดหรืออาศัยอยู่ในสกอตแลนด์ หรือผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นชาวสกอต หรือผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากผู้ที่มีชาติพันธุ์หรือระบุว่าเป็นชาวสกอต

## ดูเพิ่ม
* ชาวบริติช

## อ้างอิง


ส‎‎
ส
ส
สะพานคิงฟะฮัด

thumb|300px|สะพานคิงฟะฮัด
**สะพานคิงฟะฮัด** (; ) เป็นสะพานเชื่อมระหว่างเมืองอัลเคาะบัร ประเทศซาอุดีอาระเบีย กับประเทศบาห์เรน  มีขนาด 4 เลน กว้าง 23 เมตร ยาว 28 กิโลเมตร

## การก่อสร้าง
โครงการได้เริ่มเซ็นสัญญาการก่อสร้างตั้งแต่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1981 และได้ลงเริ่มก่อสร้างจริงในปีต่อมา  แล้วเสร็จ ค.ศ. 1986

## คลังภาพ

King Fahd causeway satellite.png|ภาพถ่ายดาวเทียมของสะพานคิงฟะฮัด
جسر الملك فهد.jpg|สะพานคิงฟะฮัด


คิงฟะฮัด
คิงฟะฮัด
คิงฟะฮัด
หมวดหมู่:ประเทศบาห์เรน
หมวดหมู่:ประเทศซาอุดีอาระเบีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแคว้นตะวันออก (ประเทศซาอุดีอาระเบีย)
คิงฟะฮัด
ตูโปเลฟ ตู-95

**ตูโปเลฟ ตู-95** (, ) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่า**แบร์**) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดและขีปนาวุธขนาดใหญ่พร้อมเครื่องยนต์ใบพัดสี่เครื่อง 

มันทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2495 ตู-95 ถูกนำเข้าประจำการในสหภาพโซเวียตเมื่อปีพ.ศ. 2499 และคาดว่าจะเข้าประจำการในกองทัพอากาศรัสเซียจนถึงปีพ.ศ. 2583

ตู-95 มีเครื่องยนต์คูซเนทซอฟ เอ็นเค-12 สี่เครื่องยนต์ แต่ละเครื่องเป็นแบบใบพัดซ้อน มันยังคงเป็นเครื่องยนต์ใบพัดแบบเดียวที่ผลิตออกมามากและถูกใช้กับเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ที่เข้าปฏิบัติการ ปีกลู่ที่โดดเด่นของมันทำมุม 35 องศา ในปี พ.ศ. 2504 ตู-95 เคยบรรทุกระเบิดซาร์บอมบาระเบิดนิวเคลียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่มีพลังทำลายล้าง 57 เมกกะตันบริเวณเกาะ โนวายา เซมลยา ทางตอนเหนือของขั้วโลกเหนือ อีกด้วย

รุ่นที่พัฒนามาเพื่อทางทะเลนั้นมีชื่อว่า**[[ตูโปเลฟ ตู-142|ตู-142]]**

## รายละเอียด ตูโปเลฟ ตู-95
300px|right
* **ผู้สร้าง** (โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ในปัจจุบันคือบริษัทตูโปเลฟ
* **ประเภท** เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนัก พิสัยบินไกลและตราจการณ์ทางทะเล เจ้าหน้าที่ 6-7 นาย
* **เครื่องยนต์** เทอร์โบใบพัด คุซเนทซอฟ เอ็นเค-12 เอ็มจี ให้กำลังเครื่องละ 14,795 แรงม้า ใบพัด 2 ชุด หมุนสวนทางกัน จำนวน 4 เครื่อง
* **กางปีก** 48.5 เมตร
* **ยาว** 47.5 เมตร
* **สูง** 12.12 เมตร
* **พื้นที่ปีก** 292.6 ตารางเมตร
* **น้ำหนักเปล่า** 90,000 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด** 154,220 กิโลกรัม
* **อัตราเร็วขั้นสูง** .75 มัค (853กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะสูง 9,000 เมตร
* **อัตราเร็วเดินทางต่อเนื่อง** .67 มัค (708กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
* **พิสัยบินไกลสุด** 12,550 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกลูกระเบิดหนัก 25,000 ปอนด์ และไม่เติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ
* **อาวุธ** ปืนใหญ่อากาศ เอ็นอาร์-23 ขนาด 23 มม. แท่นคู่ในป้อมปืนท้ายลำ บนลำ และ ใต้ลำ รวม 3 ป้อม 6 กระบอก สำหรับป้องกันตนเอง
** ลูกระเบิดทิ้งลงโดยอิสระทั้งลูกระเบิดทั่วไปและลูกระเบิดนิวเคลียร์
* **รวม**น้ำหนักกว่า 30,000 กิโลกรัม ในห้องเก็บลูกระเบิดภายในลำตัว

250px|center

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องบินตูโปเลฟ
หมวดหมู่:เครื่องบินทิ้งระเบิด
หมวดหมู่:เครื่องบินทิ้งระเบิดโซเวียต
หมวดหมู่:เครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์
กรัมแมน OV-1 โมฮอว์ก

**กรัมแมน OV-1 โมฮอว์ก** (Grumman OV-1 Mohawk)  เป็นเครื่องบินตรวจการณ์ลาดตระเวณเหนือสนามรบ เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 เมษายน 1959 โอวี-1 มีความสามารถในการตรวจการณ์ ภาพถ่าย เรดาร์และใช้รังสีอินฟราเรด สามารถขึ้นลงในระยะสั้นได้ วิ่งขึ้นจากสนามหญ้า และเคยเข้ารวมรบในสงครามเวียดนาม   

## รายละเอียด โอวี-1
***ผู้สร้าง** บริษัทกรัมแมน คอร์เปอเรชั่น (สหรัฐอเมริกา)
***ประเภท** ตรวจการณ์ 2 ที่นั่ง
***เครื่องยนต์** เทอร์โบใบพัด ไลคัมมิง ที่ 53-แอล-701 ให้กำลังเครื่องละ 1,400 แรงม้า 2 เครื่อง
***กางปีก** 12.8 เมตร
***ยาว** 12.5 เมตร
***สูง** 3.86 เมตร
***พื้นที่ปีก** 30.65 ตารางเมตร
***น้ำหนักเปล่า** 5,467 กิโลกรัม
***น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด** 8,214 กิโลกรัม
***น้ำหนักวิ่งขึ้นปกติ** 7,140 กิโลกรัม
***อัตราเร็วขั้นสูง** 465 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 3,050 เมตร
**724 กิโลเมตร/ชั่วโมง เมื่อบินต่ำ
***อัตราเดินทางประหยัด** 334 กิโลเมตร/ชั่วโมง
***เพดานบินใช้งาน** 7,620 เมตร
***เพดานบินไกลสุด** 1,520 กิโลเมตร เมื่อติดตั้งถังเชื้อเพลิงอะไหล่
***บินทน** 4 ชั่วโมง 35 นาที

## อ้างอิง

OV-1
OV-1
กังสดาล พิพิธภักดี

**กังสดาล พิพิธภักดี** หรือ **เติงกูซูไบดะฮ์ บินตี เติงกูโนรูดิน บิน เติงกูมูดา** (; ยาวี: ) ชื่อเล่น **ก้อย** เป็นอดีตพระชายาในสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารแห่งกลันตัน

## ประวัติ
กังสดาล พิพิธภักดี หรือ ตนกูสุไบดะห์ มีชื่อเล่นว่า ก้อย เป็นบุตรคนที่สามจากทั้งหมดสี่คนของวัยโรจน์ พิพิธภักดี (หรือ ตนกูนูรดิน) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี พรรคประชาธิปัตย์ และเยาวลักษณ์ พิพิธภักดี (หรือ เจะยามิล่ะห์) โดยกังสดาลมีพี่น้อง ได้แก่ การะเกด พิพิธภักดี (ตนกูมารียา) อาทิตย์ พิพิธภักดี (ตนกูอัสรี) และอนุสรา อับดุลบุตร (ตนกูซารีนา)

บิดาของเธอสืบเชื้อสายมาจากเจ้าเมืองยะหริ่ง ด้วยเป็นบุตรชายของพระพิพิธภักดี (ตนกูมุกดา อับดุลบุตร) กับสวาสดิ์ (สกุลเดิม ดาราชาติ) ภรรยาคนที่สาม ซึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายจีนจากกรุงเทพมหานคร กังสดาลมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของสมเด็จพระราชินีอานิซ พระชนนีของสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 ด้วยสมเด็จพระราชินีอานิซเป็นบุตรสาวของพี่ชายต่างมารดาวัยโรจน์ 

กังสดาลสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี พ.ศ. 2546 และเคยทำงานในบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร

## อภิเษกสมรส
กังสดาลรู้จักกับสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อครั้งยังดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมาร ในงานสมรสบุตรสาวของทวีศักดิ์ อับดุลบุตร ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของวัยโรจน์ผู้เป็นบิดา เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 ที่วังยะหริ่ง อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี โดยซึ่งในครั้งนั้นอดีตสุลต่านแห่งรัฐกลันตัน พระอัครมเหสี พระราชบุตรและพระราชธิดา ได้เสด็จมาร่วมงานในฐานะญาติของเจ้าเมืองยะหริ่ง โดยทั้งสองได้รู้จักทักทาย และเป็นที่พอพระราชหฤทัยของมกุฎราชกุมาร และต่อมากังสดาลก็ได้เข้าเฝ้าฯ มกุฎราชกุมารอีกครั้งในงานสมรสของหลานพิเชษฐ สถิรชวาล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบัญชีรายชื่อพรรคไทยรักไทย ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2546 หลังจากที่มกุฎราชกุมารเสด็จกลับไปยังรัฐกลันตัน ครั้งนี้จึงได้ทูลให้พระราชบิดามาสู่ขอกังสดาล และนำไปสู่การอภิเษกสมรสของทั้งสอง

กังสดาลอภิเษกสมรสกับสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ที่วังอิสตานาเนอเกอรีกูบังเกรียน เมืองโกตาบารู รัฐกลันตัน ในพิธีอภิเษกสมรสครั้งนี้ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปร่วมในพิธีด้วย โดยในชุดของเจ้าสาวเป็นชุดไทยสากลสีขาวสั่งตัดจากกรุงเทพมหานคร ราคา 200,000 บาท

กังสดาลมีฐานันดรศักดิ์เป็นเจ้า () และมีตำแหน่งเป็น *เติงกูอัมปวนมะฮ์โกตา* () หรือพระชายาในมกุฎราชกุมาร หลังจากการอภิเษกสมรสได้เพียงสี่ปี ทั้งสองก็หย่าขาดจากกัน โดยที่ไม่มีโอรส-ธิดาด้วยกัน

## ลำดับสาแหรก




## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ประมวลภาพและเรื่องราวในงานพระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างมกุฎราชกุมารแห่งกลันตันกับ น้องก้อย กังสดาล พิพิธภักดี จาก pantip.com

หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอเมืองปัตตานี
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายมลายู
หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายจีน
หมวดหมู่:มุสลิมชาวไทย
หมวดหมู่:สกุลอับดุลบุตร
หมวดหมู่:ราชวงศ์กลันตัน
หมวดหมู่:กลุ่มราชวงศ์ดาตูยามู-จามปา
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล