ดีวัลคือเรอ

**ดีวัลคือเรอ** () หรือ ***ธิดาวัลคือเรอ*** เป็นหนึ่งในสี่ภาคของอุปรากรชุด *[[แหวนของนีเบอลุง]]* โดยริชชาร์ท วากเนอร์ คีตกวีชาวเยอรมัน

แหวนของนีเบอลุงเป็นดุริยางคนิพนธ์ชุดสี่ภาค หรือที่มีชื่อเรียกว่า "เทศกาลละครเวทีสำหรับสามวันและหนึ่งบทนำ" (Bühnenfestspiel für drei Tage und einen Vorabend) โดยธิดาวัลคือเรอถือเป็นการแสดงวันที่หนึ่งต่อจากบทนำ *[[ดัสไรน์ก็อลท์|ขุมทองลำน้ำไรน์]]* () ทั้งนี้ การแสดงรอบปฐมทัศน์จัดขึ้นเมื่อ 26 มิถุนายน 1870 ณ โรงละครแห่งชาติมิวนิก อำนวยเพลงโดยฟรันซ์ วึลเนอร์ (Franz Wüllner)

## เนื้อเรื่อง
### องก์ที่ 1
*ฉากที่ 1*

ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ ชายแปลกหน้าผู้ไร้อาวุธและสะบักสะบอมจากการถูกไล่ล่า เสือกสนหลบเข้ามาหาที่พักในกระท่อมหลังหนึ่ง สถาปัตยกรรมของกระท่อมหลังนี้แปลกประหลาดด้วยการสร้างล้อมรอบต้นแอชยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องโถง ชายผู้นี้ล้มลงด้วยความเหนื่อยล้าเกินกว่าจะก้าวต่อ เขาได้พบกับซีคลินเดอ (Sieglinde) หญิงสาวผู้มีแววตาอมทุกข์ นางรีบนำน้ำมาให้ชายแปลกหน้าและช่วยดูแลบาดแผลของเขาด้วยความเวทนา ทั้งสองจ้องมองกันด้วยความรู้สึกประหลาด เป็นแรงดึงดูดลึกซึ้งที่ก้าวข้ามความเป็นคนแปลกหน้า ราวกับวิญญาณของทั้งคู่เคยผูกพันกันมานานแสนนาน เมื่อชายหนุ่มเริ่มฟื้นกำลัง เขาเตรียมจะเดินทางจากไปเพื่อไม่ให้เคราะห์ร้ายที่ติดตามเขามาต้องติดพันถึงนาง แต่ซีคลินเดอกลับรั้งเขาไว้ว่า *"ท่านจะนำเคราะห์ร้ายมาสู่ที่นี่ได้อย่างไร ในเมื่อเคราะห์ร้ายนั้นสถิตอยู่ในบ้านหลังนี้มานานแสนนานแล้ว"*

*ฉากที่ 2*

ความเงียบในกระท่อมถูกทำลายลงด้วยการมาถึงของฮุนดิง (Hunding) พรานผู้ถมึงทึงและระแวดระวัง เขาพินิจมองแขกแปลกหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยสัญชาตญาณดิบ และสังเกตเห็นประกายตาอันดุดันที่คล้ายคลึงกับภรรยาของตนอย่างน่าประหลาด แม้จะเคลือบแคลงใจ แต่ฮุนดิงก็ยอมรับแขกเข้าพักตามจารีตโบราณ โดยเรียกขานชายหนุ่มผู้ไร้ชื่อคนนี้ว่า "เวิล์ฟฟิง" (Wölfing) ที่แปลว่าลูกหมาป่า

ชายแปลกหน้าเริ่มเปิดเปลือยอดีตอันขมขื่น เขาเล่าว่าเติบโตมาในป่ากับบิดานามว่า "วอล์ฟ" (Wolf) และมีน้องสาวฝาแฝดอีกคนหนึ่ง แต่วันหนึ่งชะตาก็พังทลาย เมื่อเขากลับมาพบบ้านที่ถูกเผาวอดวาย มารดาถูกสังหาร ส่วนบิดาและน้องสาวหายสาบสูญทิ้งไว้เพียงขนหมาป่าตัวแทนของพ่อที่ตกอยู่ในป่า เขาต้องร่อนเร่เป็นคนนอกกฎหมาย ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวกาลกิณี จนกระทั่งเหตุการณ์ล่าสุดที่เขาเข้าขัดขวางงานแต่งงานที่บีบบังคับหญิงสาว จนเกิดการนองเลือดและเสียดาบไปในการต่อสู้ ฮุนดิงเผยตัวด้วยโทสะว่า *"กลุ่มคนที่เจ้าเพิ่งสังหาร คือพี่น้องร่วมสายเลือดของข้าเอง!"* เขาประกาศว่าแม้กฎแห่งเจ้าบ้านจะคุ้มครองแขกในคืนนี้ แต่เมื่อ แสงแรกของวันมาถึง ทั้งสองจะต้องประลองกันจนตายกันไปข้างหนึ่ง ฮุนดิงสั่งให้ซีคลินเดอจัดเตรียมเครื่องดื่มก่อนนอนและไล่นางเข้าห้องนอนไป แต่ก่อนจากไป ซีคลินเดอพยายามใช้สายตาสื่อสารไปยังจุดหนึ่งบนต้นแอชยักษ์ แสงจากกองไฟสาดกระทบให้เห็นด้ามดาบเล่มหนึ่งที่ปักลึกมิดโคนเข้าไปในเนื้อไม้ ซึ่งรอคอยใครบางคนมาดึงมันออกมา

*ฉากที่ 3*

ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงกองไฟที่มอดไหม้ ซีคมุนด์แผดเสียงร้องเรียกชื่อบิดา "เว็ลเซอ!" (Wälse) ด้วยความระทมทุกข์ เขาหวนคำนึงถึงคำสัญญาที่ว่าบิดาจะมอบดาบวิเศษให้ในยามที่เขาเผชิญวิกฤตถึงที่สุด ทว่าในยามที่ศัตรูอยู่ใกล้เพียงกำแพงกั้น เขากลับไร้อาวุธคู่กาย ทันใดนั้น ซีคลินเดอได้ลอบเข้ามาหาเขาหลังจากวางยานอนหลับฮุนดิงจนสิ้นฤทธิ์ นางเล่าถึงความอัปยศที่ถูกบังคับให้แต่งงาน และเผยความลับว่าในวันวิวาห์นั้น มีชายชราตาเดียวผู้ลึกลับปรากฏกายขึ้นและปักดาบเล่มหนึ่งลงในใจไม้ของต้นแอชยักษ์ พร้อมประกาศว่าจะมีเพียงวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้นที่จะดึงมันออกไปได้ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา กลับไม่มีบุรุษใดเข้มแข็งพอจะสั่นคลอนดาบเล่มนี้ได้เลย

ทันใดนั้น บานประตูแผ่ออกกว้าง พายุร้ายมลายหายและถูกแทนที่ด้วยแสงจันทร์นวลตาของวสันตฤดู ทั้งสองจ้องมองกันและตระหนักถึงความจริงอันน่าตกใจผ่านรูปร่างหน้าตาและแววตาที่เหมือนกันทุกประการ ว่าพวกตนคือพี่น้องฝาแฝดสายเลือดเว็ลซุง (Wälsung) บุตรแห่งเว็ลเซอ ที่พลัดพรากกันด้วยกองเพลิง นางเรียกขานเขาด้วยชื่อที่แท้จริงว่า "ซีคมุนด์" และเชื่อมั่นว่าเขาคือผู้ที่จะมาปลดปล่อยนางจากนรกบนดินนี้ ซีคมุนด์รวบรวมพลังดึงดาบออกจากต้นไม้ได้อย่างง่ายดาย เขาขนานนามดาบเล่มนี้ว่า "โนทุง" (Nothung) มีความหมายว่า "บุตรอัตคัด" ทั้งสองสวมกอดกันด้วยความรักอันลึกซึ้งที่ก้าวข้ามทุกครรลองศีลธรรม และร่วมบรรเลงเพลงรักกันภายใต้แสงจันทร์

### องก์ที่ 2
*ฉากที่ 1*

ณ ยอดเขาสูงชันอันศักดิ์สิทธิ์ จอมเทพโวทัน ผู้ทรงวางแผนการใหญ่เพื่อกอบกู้สรวงสวรรค์ ทรงบัญชาให้ บรึนฮิลเดอ ธิดาวัลคือเรอคนโปรด ลงไปทำหน้าที่คุ้มครอง ซีคมุนด์ ในการประลองที่กำลังจะมาถึง ทว่าแผนการของพระองค์กลับเผชิญกับอุปสรรคครั้งใหญ่ เมื่อ เทพีฟริกกา มเหสีผู้พิทักษ์ความศักดิ์สิทธิ์แห่งสถาบันครอบครัวและกฎเกณฑ์สากลปรากฏกายขึ้น นางเรียกร้องให้ซีคมุนด์และซีคลินเดอได้รับโทษทัณฑ์อย่างสูงสุด ในข้อหาล่วงละเมิดศีลธรรมด้วยการผิดประเวณีและสมสู่ร่วมสายโลหิต

ทั้งสองปะทะคารมกันอย่างดุเดือด โวทันโต้แย้งด้วยเหตุผลว่าทวยเทพจำเป็นต้องมี "วีรบุรุษผู้เป็นอิสระ" ซึ่งไม่อยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ของทวยเทพ เพื่อมาทำภารกิจที่พระองค์ทำไม่ได้ แต่ฟริกกาผู้ชาญฉลาดกลับใช้ตรรกะทางกฎหมายต้อนจอมเทพจนอับจนหนทาง นางชี้ให้เห็นว่าซีคมุนด์ไม่ใช่ผู้ที่เป็นอิสระจริง แต่เป็นเพียงหุ่นเชิดที่โวทันบงการอยู่เบื้องหลัง ตั้งแต่การประทานดาบวิเศษไปจนถึงการกำหนดโชคชะตา หากโวทันยังฝืนคุ้มครองซีคมุนด์เท่ากับพระองค์ทรงทำลายกฎเกณฑ์ที่สลักอยู่บนหอกศักดิ์สิทธิ์ของตนเอง ซึ่งจะทำให้ล้างอำนาจอันชอบธรรมของจอมเทพให้สูญสิ้น

*ฉากที่ 2*

เมื่อฟริกกาจากไปพร้อมชัยชนะ จอมเทพโวทันตกอยู่ในสภาวะสิ้นหวังถึงขีดสุด เมื่อบรึนฮิลเดอ ธิดาวัลคือเรอผู้เป็นดั่งจิตวิญญาณและเจตจำนงของพระองค์เข้ามาปลอบโยน โวทันจึงได้เริ่มระบายความในใจ โวทันเล่าย้อนไปถึงจุดเริ่มต้นที่พระองค์ลุ่มหลงในอำนาจ ยอมทำพันธสัญญาที่แลกมาด้วยดวงตาหนึ่งข้างเพื่อความรู้ และการสร้างปราสาทวัลฮัลลาโดยใช้เล่ห์กลชิงทองคำมาจากคนแคระอัลเบอริช แม้พระองค์จะคืนทองคำไป แต่คำสาปแช่งของอัลเบอริชยังคงตามหลอกหลอน โวทันจึงสร้างเหล่าธิดาวัลคือเรอขึ้นมาเพื่อรวบรวมวิญญาณวีรบุรุษมาป้องกันวัลฮัลลา ทว่าแผนการที่สำคัญที่สุดคือการสร้าง "วีรบุรุษผู้เป็นอิสระ" เพื่อไปชิงแหวนคืนจากมังกรฟาฟเนอร์โดยที่โวทันไม่ต้องผิดพันธสัญญาของตนเอง

ด้วยความขมขื่นที่พระองค์กลายเป็น "นักโทษของกฎเกณฑ์ที่ตนเองสร้างขึ้น" โวทันจึงประกาศสละความหวังทั้งหมดที่มี พระองค์ไม่ปรารถนาความรุ่งโรจน์หรืออำนาจอีกต่อไป แต่กลับโหยหาเพียงสิ่งเดียวคือจุดจบของสรรพทวยเทพ พระองค์กล่าวด้วยความอาฆาตว่าจะยกมรดกแห่งความพินาศนี้ให้แก่บุตรชายของอัลเบอริช ผู้ที่จะมาทำลายล้างโลกตามคำทำนายของเทพีแอร์ดา โวทันออกคำสั่งเด็ดขาดให้บรึนฮิลเดอเปลี่ยนเป้าหมาย โดยสั่งให้นาง "จงนำความตายมาสู่ซีคมุนด์" และจงช่วยให้ฮุนดิงเป็นผู้ชนะ แม้บรึนฮิลเดอจะทัดทานอย่างหนักโดยอ้างว่านางรู้ดีว่าแล้วโวทันรักซีคมุนด์เพียงใด แต่จอมเทพกลับระเบิดโทสะและข่มขวัญนางด้วยอำนาจบัญชา โดยย้ำว่านางเป็นเพียงผู้สนองเจตจำนงของพระองค์เท่านั้น

*ฉากที่ 3*

ซีคมุนด์และซีคลินเดอคนลักลอบหนีออกจากกระท่อมของฮุนดิงภายใต้เงามืดของราตรีที่พายุเพิ่งสงบลง การเดินทางของซีคมุนด์และซีคลินเดอกลับไม่มีจุดหมายชัดเจน แต่เป็นการหนีอย่างสิ้นหวังเข้าสู่ความทุรกันดารของหุบเขาหินที่สูงชันและอ้างว้าง ทั้งสองดิ้นรนฝ่าเส้นทางอันขรุขระเพียงเพื่อจะสลัดให้พ้นจากเสียงเห่าหอนของฝูงสุนัขล่าเนื้อและพวกพ้องของฮุนดิงที่ออกตามล่าอย่างกระชั้นชิดเข้ามา

ซีคมุนด์พยายามประคองหญิงที่รักให้เดินหน้าต่อ ซีคลินเดอกลับตกอยู่ในสภาวะสติแตกและคลุ้มคลั่งจากความรู้สึกผิดอันมหาศาลที่กัดกินใจ ความสุขชั่วข้ามคืนในอ้อมกอดของพี่ชายแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวต่อบาปกรรมและมลทินที่นางมองว่าตนเองนำมาสู่สายเลือดเว็ลซุง นางพร่ำพรรณนาด้วยความรังเกียจในร่างกายของตนเองที่เคยถูกฮุนดิงครอบครองอย่างไร้รัก และเริ่มเห็นภาพหลอนอันน่าสะพรึงกลัวว่าสุนัขล่าเนื้อกำลังจะฉีกร่างของนาง พร้อมกับเสียงแตรของพวกนักล่าที่ดังอยู่ในโสตประสาทจนนางไม่อาจแยกแยะความจริงกับนิมิตได้อีกต่อไป ซีคลินเดอสิ้นสติล้มลงในอ้อมแขนของซีคมุนด์ ทิ้งให้ชายหนุ่มต้องเฝ้าดูร่างที่ไร้สติของคนรักท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวของหุบเขาหิน 

*ฉากที่ 4*

ท่ามกลางความเงียบบนหุบเขาหิน บรึนฮิลเดอปรากฏกายต่อหน้าซีคมุนด์ นางแจ้งแก่เขาด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่นว่า ชะตากรรมของเขาในวันนี้คือการสังเวยชีวิตในการประลอง และนางมีหน้าที่นำพาวิญญาณของเขาในฐานะวีรชนไปวัลฮัลลาเพื่ออยู่ร่วมกับจอมเทพโวทัน ทว่าเกียรติยศแห่งสรวงสวรรค์ที่นักรบทั่วโลกต่างถวิลหากลับไร้ความหมายสำหรับซีคมุนด์ เมื่อเขาได้รับคำตอบอันปวดร้าวว่านางไม่สามารถพาซีคลินเดอ ยอดรักผู้เป็นดั่งลมหายใจไปสวรรค์ด้วยได้ เขาจึงปฏิเสธการอัญเชิญของธิดาวัลคือเรออย่างไม่ใยดี หากเขาต้องพรากจากนาง เขาขอเลือกตกนรกมืดมิดเสียยังดีกว่าจะเสวยสุขบนวิมานที่ว่างเปล่า ซีคมุนด์เชื่อว่าดาบโนทุงจะพิทักษ์เขาให้พ้นจากความตาย แต่บรึนฮิลเดอก็ความจริงว่าดาบเล่มนั้นได้สิ้นฤทธิ์ลงแล้ว เพราะโวทันได้ริบพลังคืนและบัญชาให้มันแตกสลายในการประลองที่จะถึงนี้ เมื่อรับรู้ว่าทุกหนทางถูกปิดตายและโชคชะตาจงใจเล่นตลก ซีคมุนด์จึงตัดสินใจด้วยปณิธานเด็ดเดี่ยว เขาเงื้อดาบขึ้นหมายจะสังหารซีคลินเดอที่กำลังหลับใหลและปลิดชีพตนเองตามไป

ภาพของมนุษย์ผู้ยอมสละได้แม้กระทั่งสวรรค์และชีวิตอมตะเพียงเพื่อรักษาความรักที่บริสุทธิ์และมั่นคง ได้สั่นสะเทือนหัวใจที่เคยเย็นชาของธิดาวัลคือเรอเป็นครั้งแรก บรึนฮิลเดอสัมผัสได้ถึงพลังแห่งรักที่ยิ่งใหญ่เกินกว่ากฎเกณฑ์ใด ๆ ของเทพเจ้าจะหยั่งถึง นางจึงตัดสินใจกระทำการอันหาญกล้าด้วยการละเมิดโองการอาญาสิทธิ์ของจอมเทพ และประกาศตัวช่วยซีคมุนด์ในการประลองเพื่อปกป้องสายเลือดเว็ลซุงอย่างสุดกำลัง

*ฉากที่ 5*

และแล้วทุกคนก็ได้ยินเสียงแตรของฮุนดิงที่ดังกึกก้องสะท้อนทั่วหุบเขา พายุฝนที่กลับมาโหมกระหน่ำอีกครั้ง ซีคมุนด์วางร่างของซีคลินเดอที่ยังคงสลบไสลไว้บนโขดหิน ก่อนจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงแห่งสายฟ้าช่วยนำทาง ทันทีที่ฮุนดิงปรากฏกายขึ้นบนยอดเขา การปะทะกันอย่างรุนแรงก็เริ่มขึ้น ดาบและโล่กระทบกันจนเกิดประกายไฟแข่งกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาเป็นระยะ

ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด บรึนฮิลเดอก็ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางหมู่เมฆ นางรุดเข้ามายืนตระหง่านอยู่เหนือซีคมุนด์พร้อมกับกางโล่ศักดิ์สิทธิ์เพื่อคุ้มครองเขาตามที่ได้ตัดสินใจเอาไว้ พลังของวัลคือเรอทำให้ซีคมุนด์กลับมาได้เปรียบ และในวินาทีที่เขากำลังจะเงื้อดาบโนทุงขึ้นเพื่อปลิดชีพฮุนดิงนั้นเอง ท้องฟ้าพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยรัศมีแห่งเทพ จอมเทพโวทันปรากฏกายขึ้นเหนือสนามรบด้วยโทสะอันน่าสะพรึงกลัว พระองค์ยื่นหอกศักดิ์สิทธิ์เข้าขวางวิถีดาบของบุตรชาย และด้วยอำนาจแห่งพันธสัญญาที่สลักอยู่บนหอกนั้น ดาบโนทุงที่เคยไร้เทียมทานกลับแตกสลายลงเป็นเศษเล็กเศษน้อยเมื่อกระทบกับด้ามหอกศักดิ์สิทธิ์ของจอมเทพ

ซีคมุนด์ที่บัดนี้ไร้อาวุธและถูกทรยศโดยบิดาของตน ยืนตะลึงงันอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนจะถูกฮุนดิงแทงทะลุอกจนล้มลงสิ้นใจต่อหน้าต่อตาซีคลินเดอที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาพบกับภาพอันโหดร้าย บรึนฮิลเดอที่ตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้า รีบเข้าไปรวบรวมเศษดาบและพาซีคลินเดอขึ้นม้าวิเศษหนีไป ส่วนโวทันที่ยืนมองร่างที่ไร้วิญญาณของบุตรชายด้วยความโทมนัส แล้วหันไปหาฮุนดิงที่ลำพองในชัยชนะ พระองค์เพียงสะบัดพระหัตถ์และตรัสคำว่า "ไปซะ!" พลังแห่งเทพก็ปลิดชีพฮุนดิงในทันที ก่อนที่โวทันจะหันไปมองตามทิศทางที่บรึนฮิลเดอหนีไป

### องก์ที่ 3
*ฉากที่ 1*
300px|thumb|นางบรึนฮิลเดอพาตัวนางซีคลินเดอไปหาบบรรดาพี่น้องวัลคือเรอ
ท่ามกลางพายุคลั่งบนยอดเขาหิน เหล่าธิดาวัลคือเรอทั้งแปดนางรวมตัวกันพร้อมกับเสียงหัวเราะและเสียงกู่ร้องก้องกัมปนาทที่ดังสะท้อนแข่งกับเสียงอัสนีบาต พวกนางควบม้าวิเศษเหาะเหินผ่านหมู่เมฆเพื่อนำพาวิญญาณของนักรบผู้กล้าที่พลีชีพในสนามรบมุ่งหน้าสู่วิหารวัลฮัลลา แต่ท่ามกลางความฮึกเหิมนั้น บรรยากาศพลันเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกเมื่อบรึนฮิลเดอ ผู้เป็นหัวหน้าวัลคือเรอ ปรากฏกายขึ้นด้วยอาการลนลานและเหนื่อยหอบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บนหลังม้าของนางไม่ได้มีวิญญาณวีรชนอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับเป็นร่างของมนุษย์หญิง

บรึนฮิลเดอวิงวอนขอความช่วยเหลือจากพี่น้อง นางสารภาพว่าตนเองได้ขัดอาญาสิทธิ์ของจอมเทพโวทันเพื่อปกป้องสายเลือดเว็ล์ซุง และบัดนี้พายุสีแดงฉานที่กำลังตั้งเค้าอยู่บนขอบฟ้าคือรัศมีแห่งโทสะของพระบิดาที่กำลังไล่กวดตามมาอย่างกระชั้นชิด นางขอร้องให้เหล่าวัลคือเรอช่วยมอบม้าตัวใหม่แทนม้าของนางที่สิ้นกำลัง หรือช่วยกำบังนางและซีคลินเดอให้พ้นจากสายตาของจอมเทพ แต่เหล่าธิดาวัลคือเรอที่เหลือต่างหวาดกลัวในอาญาของโวทันจนตัวสั่น พวกนางปฏิเสธที่จะยื่นมือเข้าช่วย ซีคลินเดอไม่ต้องการมีชีวิตอยู่ต่อจึงอ้อนวอนให้บรึนฮิลเดอใช้ดาบปลิดชีพนางเสีย

บรึนฮิลเดอผู้สืบสายเลือดแห่งการหยั่งรู้มาจากเทพีแอร์ดาเพ่งมองไปยังซีคลินเดอและสัมผัสได้ถึงพลังงานแห่งชีวิตที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างอัศจรรย์ นางจึงประกาศความลับที่แม้แต่ตัวซีคลินเดอเองก็ยังไม่รู้ว่าในครรภ์ของนางนั้นกำลังโอบอุ้ม "พันธสัญญาแห่งความรัก" ของซีคมุนด์เอาไว้ บรึนฮิลเดอพยากรณ์ด้วยอำนาจเทพว่าเด็กในครรภ์คือบุตรชายผู้จะเติบโตขึ้นเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก และจะเป็นผู้ที่สามารถหลอมดาบโนทุงขึ้นมาใหม่ได้อีกครั้ง เมื่อได้รับรู้ว่าสายเลือดของซีคมุนด์ยังไม่ดับสูญ จิตวิญญาณของซีคลินเดอก็กลับมาลุกโชนด้วยสัญชาตญาณแห่งความเป็นแม่ นางยอมรับเศษดาบที่แตกละเอียดและรีบหนีไปทางทิศตะวันออกสู่ป่าทึบอันเป็นที่สถิตของมังกรฟาฟเนอร์ตามคำแนะนำของบรึนฮิลเดอ

*ฉากที่ 2*

เมื่อจอมเทพตามมาถึงด้วยพระรัศมีอันแดงฉาน พายุที่โหมกระหน่ำอยู่แต่เดิมกลับทวีความรุนแรงขึ้นด้วยอำนาจแห่งพระพิโรธ โวทันแผดเสียงกึกก้องเรียกหาธิดาผู้ทรยศท่ามกลางฝูงวัลคือเรอที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แม้เหล่าพี่น้องหญิงจะพยายามช่วยกันกำบังบรึนฮิลเดอ แต่สุดท้ายนางก็ตัดสินใจก้าวออกมาเผชิญหน้ากับอาญาสิทธิ์ของพระบิดาเพียงลำพังด้วยความทระนง 

โวทันประกาศบทลงโทษที่ร้ายแรงยิ่งกว่าความตายสำหรับเหล่านางฟ้าแห่งสมรภูมิ นั่นคือการเนรเทศนางออกจากสภาเทพและริบอำนาจแห่งวัลคือเรอไปจนสิ้น บรึนฮิลเดอจะถูกจองจำภายใต้มนตราแห่งความหลับใหลบนยอดเขาอ้างว้าง เพื่อรอให้บุรุษคนแรกที่มาพบและปลุกนางให้ตื่นขึ้นกลายเป็นเจ้าของชีวิตของนางในฐานะหญิงสามัญชน พวกนางต่างพากันร่ำไห้และอ้อนวอนขอความเมตตาให้แก่ขนิษฐาผู้เป็นที่รัก แต่โวทันที่กำลังถูกครอบงำด้วยภาระแห่งกฎเกณฑ์กลับข่มขวัญและขับไล่พวกนางให้หนีไปจากยอดเขา เหลือแต่เพียงโวทันและบรึนฮิลเดอ

*ฉากที่ 3*

เมื่ออยู่กันเพียงลำพัง บรึนฮิลเดอทรุดตัวขอความเมตตาเป็นครั้งสุดท้าย ยืนยันว่าการที่นางขัดคำสั่งนั้นแท้จริงแล้วคือนางทำตาม "เจตจำนงที่แท้จริง" ในเบื้องลึกของโวทันที่อยากจะปกป้องซีคมุนด์แต่ทำไม่ได้เพราะติดพันธสัญญา นางขอร้องว่าหากต้องกลายเป็นเพียงหญิงสามัญชน ก็ขออย่าให้ชายขลาดคนใดมาพบตนในยามหลับใหลเลย แต่นางขอให้พระบิดาช่วยเนรมิตปราการไฟล้อมรอบยอดเขาแห่งนี้ไว้ เพื่อให้มีเพียงมหาวีรบุรุษที่ไม่รู้จักความกลัวเท่านั้นที่จะสามารถฝ่าเปลวเพลิงเข้ามาปลุกนาง

โวทันซึ่งมีหัวใจที่แตกสลาย เมื่อได้เห็นความเด็ดเดี่ยวและมั่นคงในความรักของธิดา พระองค์จึงใจอ่อนลงและประทับจุมพิตที่ดวงตาของนางเพื่อถอดถอนความเป็นเทพและสะกดให้นางเข้าสู่ห้วงนิทรานิรันดร์ จอมเทพกวัดแกว่งหอกเรียกอัคคีเทพโลเกอให้เนรมิตกองเพลิงที่ลุกโชนล้อมรอบล้อมรอบยอดเขาเอาไว้ พร้อมประกาศกร้าวว่า *"ผู้ใดที่ครั่นคร้ามต่อปลายหอกของข้า จะไม่มีวันข้ามผ่านเปลวไฟนี้ไปได้!"*

## ดนตรี
ดนตรีใน *'ธิดาวัลคือเรอ*  ไม่ใช่เป็นเพียงแค่ฉากหลังของการเล่าเรื่อง แต่เป็น "ผู้บรรยาย" ที่ทรงพลังและซับซ้อนที่สุดในมหากาพย์ชุดนี้ โดยวากเนอร์ได้ยกระดับการใช้ระบบ Leitmotif หรือ "ทำนองหลักแทนตัวละครและสัญลักษณ์" ให้มีความลึกซึ้งเกินกว่าแค่การระบุตัวตน แต่เป็นการแสดงออกถึงสภาวะทางจิตใจและอารมณ์ที่แปรเปลี่ยนไปตามโชคชะตา ตั้งแต่เสียงพายุอันเกรี้ยวกราดในบทนำขององก์ที่ 1 ที่ใช้เสียงเครื่องสายสั่นรัวเพื่อสื่อถึงความอิดโรยและการถูกไล่ล่า ไปจนถึงท่วงทำนองอันแสนอ่อนหวานและบริสุทธิ์ในบทเพลง "Winterstürme" ซึ่งเป็นการปฏิวัติรูปแบบเพลงร้องแบบ Aria ดั้งเดิมให้กลายเป็น *Unendliche Melodie* (ทำนองที่ไม่จบสิ้น) ที่ลื่นไหลไปตามบทสนทนาอย่างเป็นธรรมชาติ

ความโดดเด่นทางดนตรีในภาคนี้คือการจัดการกับวงดนตรีออร์เคสตราขนาดมหึมา โดยเฉพาะในฉาก "วัลคือเรอควบม้า" ที่วากเนอร์ใช้เครื่องลมทองเหลืองประโคมทำนองอันฮึกเหิมทับซ้อนกับเสียงเครื่องสายและเครื่องลมไม้ที่บรรเลงสลับกันเพื่อจำลองเสียงควบม้าฝ่าพายุเมฆ ซึ่งเทคนิคการเรียบเรียงเสียงประสานเช่นนี้ได้กลายเป็นรากฐานสำคัญให้กับการประพันธ์เพลงประกอบภาพยนตร์ในยุคปัจจุบัน นอกจากนี้ในฉากจบที่เรียกว่าเพลง "Magic Fire" ดนตรีเปลี่ยนจากความดุดันมาสู่ความละเอียดอ่อนผ่านการใช้เสียงพิณและเครื่องลมไม้เพื่อสร้างเสียงที่เลียนแบบเปลวเพลิงลุกโชนล้อมรอบร่างของบรึนฮิลเดอ ซึ่งเป็นการผสานอารมณ์ความโศกเศร้าของการอำลาเข้ากับความอลังการของมนตราได้อย่างไร้ที่ติ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แหวนของนีเบอลุง