open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
เทวฆร

**เทวฆร** (อักษรเทวนาครี: देवघर, อักษรโรมัน: Deoghar หรือ Devaghar) เป็นเมืองสำคัญทางศาสนาฮินดูในรัฐฌารขัณฑ์ ประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักจากไพทยนาถมนเทียร หนึ่งใน 12 ชโยติรลิงค์ และเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอเทวฆร เทศมณฑลสันถัลปรรคนัส โดยมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับห้าของรัฐฌารชัณฑ์และเป็นจุดหมายปลายทางสำคัญสำหรับศาสนิกชนฮินดูโยเฉพาะผู้นับถือพระศิวะ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐฌารขัณฑ์
เอ็กโซติค ฟู้ด

**บริษัท เอ็กโซติค ฟู้ด จำกัด (มหาชน)** เป็นบริษัทที่ประกอบธุรกิจผลิตและจัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์ซอสปรุงรสและน้ำจิ้ม เครื่องแกง เครื่องประกอบอาหารไทย ผลิตภัณฑ์อาหารปรุงสำเร็จ เช่น แกงเขียวหวาน ต้มยำ ผัดไทย อาหารสำเร็จรูป และกึ่งสำเร็จรูป เช่น สินค้าในน้ำมันและน้ำเกลือ, ผักและผลไม้กระป๋อง, ผลิตภัณฑ์จากข้าว, ของแห้งและของดองต่างๆ มีสินค้าส่งออกกว่า 700 รายการ ซึ่งรวมถึงซอสศรีราชามากกว่า 40 รสชาติ โดยผลิตภัณฑ์ของบริษัทจำหน่ายภายใต้ตราสินค้า เช่น Exotic Food, Thai Pride และ Flying Goose เป็นต้น สินค้าที่ได้รับความนิยม ได้แก่ Sriracha Original, Sriracha Mayo, Sweet Chili Sauce และแบรนด์น้ำมะพร้าว Coco Loto

บริษัทฯ เริ่มจัดตั้งบริษัทชื่อ "บริษัท เอ็กโซติค ฟู้ด จำกัด" เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2542 ด้วยทุนจดทะเบียน 1 ล้านบาท เพื่อดําเนินธุรกิจผลิตและจําหน่ายผลิตภัณฑ์ประเภทซอส น้ำจิ้ม และเครื่องแกง ต่อมาเดือนตุลาคม พ.ศ. 2543 เริ่มลงทุนก่อสร้างโรงงานที่นิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบัง จังหวัดชลบุรี

เดือนธันวาคม พ.ศ. 2556 แปรสภาพเป็นบริษัทมหาชนเปลี่ยนชื่อมาเป็น "บริษัท เอ็กโซติค ฟู้ด จำกัด (มหาชน)"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2542
หมวดหมู่:ธุรกิจอาหาร
หมู่ทะเลสาบโคกโย

**หมู่ทะเลสาบโคกโย** (; Gokyo Lakes) เป็นหมู่ทะเลสาบไร้สารอาหารในอุทยานแห่งชาติสาครมาตา ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ที่ความสูง  จากระดับน้ำทะเล ตั้งชื่อตามยอดเขาโคกโยรี ประกอบด้วยทะเลสาบหลักหกทะเลสาบโดยถือเป็นระบบทะเลสาบน้ำจืดที่อยู่สูงที่สุดในโลก ในหกทะเลสาบมีทะเลสาบโฐนักที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ในเดือนกันยายน 2007 โคกโยทั้งทะเลสาบและพื้นที่ชุ่มน้ำขนาดรวม  ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพื้นที่แรมซาร์

หมู่ทะเลสาบโคกโยตั้งอยู่ในเขตคณะกรรมการพัมนาหมู่บ้านขุมชุง อำเภอโสลุมขุมพุ เชตสาครมาตา บนชายฝั่งตะวันออกเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านโคกโย ระบบทะเลสาบโคกโยมีทะเลสาบอยู่ในระบบรวม 19 ทะเลสาบ รวมพื้นที่  และมีความสูงระหว่าง  จากระดับน้ำทะเล พื้นที่ชุมน้ำมีอาณาเขตตั้งแต่ทุธโกสีซึ่งลงมาจากโชโอยู

## แกลเลอรี่ภาพ

Gokyo-Lake 1-16-Kangtega-Thamserku-2007-gje.jpg|
Gokyo-Lake 2-24-Yaks-2007-gje.jpg|
Gokyo Ri-42-Berge-Ngozumpa-Gletscher-Seen-2007-gje.jpg|
Gokyo-Lake 3-36-2007-gje.jpg|
Gokyo-Lake 4-04-2007-gje.jpg|
Gokyo-Lake 5-20-2007-gje.jpg|


## อ้างอิง

หมวดหมู่:ทะเลสาบในประเทศเนปาล
เสือของทีพู

**เสือของทีพู** () หรือ **เสือของฏิปปุ** () เป็นออโตเมตอนจากศตวรรษที่ 18 ที่สร้างขึ้นให้กับทีพู สุลต่าน ผู้ปกครองราชอาณาจักรไมสูรุ (ปัจจุบันคือรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย) เสือของทีพูแสดงตุ๊กตาเสือขณะขย้ำชายชาวยุโรป โดยกลไกภายในทำให้แขนของชายชาวยุโรปขยับข้างหนึ่งและปล่อยเสียงร้องครวญออกมาจากปาก และเสียงคำรามจากปากเสือ นอกจากนี้ข้างตัวเสือยังมีแผ่นปิดที่เมื่อพับลงมาจะเปิดเผยให้เห็นคีย์บอร์ดไปป์ออร์แกนขนาดจิ๋วที่มีตัวโน๊ตดนตรี 18 ตัว

ออโรเมตอนนี้นำเอาสัญลักษณ์ประจำตัวของสุลต่านซึ่งคือเสือ เนื่องจากทีพู สุลต่าน เลือกใช้เสือเป็นตราประจำตัวมาอย่างเป็นระบบ ทั้งที่ปรากฏตามอาวุธส่วนตัว บนเครื่องแบบทหารส่วนตัว ไปจนถึงใช้ประดับภายในวังของตนเอง การนำเสือนี้มาขย้ำเหยื่อในชุดอย่างยุโรปแสดงให้เห็นถึงความรังเกียจต่อศัตรูของเขา ซึ่งคือชาวอังกฤษจากบริษัทอินเดียตะวันออก เสือของทีพูนี้ได้มาจากวังฤดูร้อนของเขาเมื่อครั้งกองทัพของบริษัทอินเดียตะวันออกเข้ายึดครองราชธานีของไมสูรุในปี 1799 กัฟเวิร์นเนอร์เจเนรอล ลอร์ดมอร์นิงทัน ส่งเสือของทีพูกลับไปยังอังกฤษโดยตั้งใจจะให้ไปจัดแสดงในหอคอยลอนดอน เสือของทีพูนำมาจัดแสดงสู่สาธารณชนเป็นครั้งแรกในปี 1808 ที่อีสต์อินเดียเฮาส์ และต่อมาได้ส่งมอบให้เป็นของสะสมของพิพิธภัณฑ์วิคทอเรียแอนด์อัลเบิร์ตในปี 1880 ปัจจุบัน เสือของทีพูจัดแสดงในนิทรรศการถาวรว่าด้วยจักรวรรดิอังกฤษในอินเดีย

เสือของทีพูเป็นหนึ่งในชิ้นงานเชิงเสียดสีของสุลต่านที่สร้างขึ้นเพื่อแสดงภาพชาวยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวอังกฤษ ถูกโจมตีโดยเสือหรือช้าง หรือถูกประหารชีวิต ทรมาน หรือทำให้อับอาย มีอีกหลายภาพที่สุลต่านรับสั่งให้วาดขึ้นเพื่อประดับผนังภายนอกของบ้านเรือนในถนนสายหลักของศรีรังคปัฏฏณะ ราชธานีของสุลต่าน ในเวลานั้น สุลต่านมีความ "ใกล้ชิด" กับฝรั่งเศสซึ่งในเวลานั้นกำลังทำสงครามกับอังกฤษเช่นกัน ช่างศิลป์ชาวฝรั่งเศสบางคนที่เดินทางมายังราชสำนักของสุลต่านเป็นไปได้ว่ามีส่วนช่วยในการออกแบบสร้างกลไกภายในเสือของทีพูนี้

เชื่อกันว่าการออกแบบเสือของทีพูนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากการเสียชีวิตในปี 1792 ของบุตรชายของนายพลเซอร์เฮกเตอร์ มุนโร ผู้นำกองพันหนึ่งในการยุทธ์ที่พอร์โทโนโว (หรือปารังคิเปฏไฏ) ในปี 1781 ที่ซึ่งอังกฤษมีชัยชนะเหนือไฮเตอร์ อะลี บิดาของทีพู สุลต่าน เฮกเคอร์ ซัทเทอร์แลนด์ มุนโร (Hector Sutherland Munro) เป็นนักเรียนนายร้อยของบริษัทอินเดียตะวันออกวัย 17 ปี บุตรชายของเซอร์เฮกเตอร์ มุนโร ขณะเขากำลังเดินทางไปมัทราส ได้ถูกเสือโจมตีจนเสียชีวิตในวันที่ 22 ธันวาคม 1792 ขณะออกล่าสัตว์บนเกาะสาครในอ่าวเบงกอล 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:หุ่นยนต์
หมวดหมู่:เสือ
หมวดหมู่:ศิลปะอินเดีย
หมู่ประติมากรรมโดยกอนสตันติน บรึงกุช ที่ตือร์กูฌิว

**หมู่ประติมากรรมโดยกอนสตันติน บรึงกุช ที่ตือร์กูฌิว** (, Sculptural Ensemble of Constantin Brâncuși at Târgu Jiu) เป็นประติมากรรมสามชิ้นในเมืองตือร์กูฌิว เทศมณฑลกอร์ฌ ประเทศโรมาเนีย ที่สร้างขึ้นโดยประติมากรชาวโรมาเนีย กอนสตันติน บรึงกุช เพื่อระลึกถึงวีรชนชาวโรมาเนียที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ประติมากรรมสามชิ้นนี้ได้แก่ ***โต๊ะเงียบสงัด*** (มาซา เตอเชรีย์; *Masa tăcerii*), ***ประตูจูบ*** (โปอาร์ตา เซอรูตูลุย; *Poarta sărutului*) และ ***เสานิรันดร์*** (โกโลอานา อินฟีนีตูลุย; *Coloana Infinitului*) ซึ่งตั้งเรียงกันบนเส้นตัดความยาส 1.3 กิโลเมตร เรียงลำดับจากตะวันตกไปตะวันออก หมู่ประติมากรรมนี้ถือเป็นหนึ่งในประติมากรรมกลางแจ้งที่สำคัญของศตวรรษที่ 20 และได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 2024.

อนุสรณ์สถานแห่งนี้สันนิบาตสตรีกอร์ฌแห่งชาติ (*National League of Gorj Women*) เป็นผู้ว่าจ้างศิลปิน บรึงกุช ออกแบบ เพื่อระลึกถึงทหารที่เสียชีวิตขณะต่อสู้เพื่อรักษาตือร์กูฌิวในปี 1916 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บรึงกุช ซึ่งในเวลานั้นอาศัยอยู่ในปารีสตกลงรับออกแบบอนุสรณ์สถานนี้ในปี 1935 โดยปฏิเสธไม่ขอรับค่าจ้างออกแบบ

## ''เสานิรันดร์''
*เสานิรันดร์* (โกโลอานา อินฟีนีตูลุย; *Coloana Infinitului*) เป็นประติมากรรมชิ้นสำคัญในสามชิ้นนี้ โดยสร้างขึ้นเป็นภาพแทนความเสียสละอันไม่สิ้นสุดของทหารโรมาเนีย ประกอบด้วยชิ้นรูปสี่เหลี่ยมรอมบอยด์ 15 ชิ้นต่อเรียงกัน โดยชิ้นบนสุดเป็นชิ้นที่ 16 มีขนาดแค่ครึ่งเดียวของชิ้นอื่น สื่อถึงความไม่สิ้นสุดเป็นนิรันดร์ บรึงกุชได้ทดลองกับงานศิลปะรูปแบบนี้มาตั้งแต่ปี 1918 โดยมีชิ้นวานคล้ายกันทำจากไม้โอ๊กเป็นของสะสมของพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ในนิวยอร์กซิตี ชิ้นงานที่จัดแสดงที่ตือร์กูฌิวนี้สร้างขึ้นที่เวิร์กช็อปกลางในเปโตรชาน (*Atelierele Centrale Petroșani*) และประกอบกันโดยวิศวกร ชเตฟาน เจออร์เจสกู-จอร์ฌัน (Ștefan Georgescu-Gorjan, 1905–1985) มิตรสหายของบรึงกุช แล้วเสร็จในวันที่ 27 ตุลาคม 1938 มีความสูงรวม 29.3 เมตร 

ในทศวรรษ 1950s รัฐบาลคอมมิวนิสต์โรมาเนียมีแผนจะทำลายประติมากรรมชิ้นนี้ทิ้ง และนำเอาเหล็กที่ได้ไปใช้งานใหม่ กระนั้นแผนการนี้ไม่ได้ปฏิบัติจริง หลังการปฏิวัติโรมาเนียในปี 1989 ซึ่งโค่นล้มรัฐบาลคอมมิวนิสต์ ประติมากรรมที่ตือร์กูฌิวกลับมาได้รับความสนใจใหม่อีกครั้ง โดยเฉพาะเสานิรันดร์ซึ่งในเวลานั้นหลังถูกละเลยมาหลายปีเริ่มบิดงอ มีการสึกหรอจากสนิม ในปี 1966 เสานี้ถูกขึ้นทะเบียนเวิลด์มอนิวเมนต์วอชต์โดยเวิลด์มอนิวเมนต์ฟันด์ การบูรณะครั้งใหญ่มีขึ้นในระหว่างปี 1998 ถึง 2000 ด้วยความร่วมมือระหว่างรัฐบาลโรมาเนีย เวิลด์มอนิวเมนต์ฟันด์ ธนาคารโลก และหน่วยงานอื่น ๆ ทั้งในและนอกโรมาเนีย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศโรมาเนีย
หมวดหมู่:อนุสรณ์สถานในประเทศโรมาเนีย
หมวดหมู่:เทศมณฑลกอร์ฌ
กอนสตันติน บรึงกุช

**กอนสตันติน บรึงกุช** (; ; 19 กุมภาพันธ์ 1876&nbsp;– 16 มีนาคม 1957) เป็นประติมากร, จิตรกร และช่างภาพชาวโรมาเนีย ผู้มาประสบความสำเร็จทางศิลปะในฝรั่งเศส เขาได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในประติมากรที่ทรงอิทธิพลที่สุดของคริสต์ศตวรรษที่ 20 และเป็นหนึ่งในผู้ริเริ่มศิลปะนวยุคนิยม รวมถึงได้รับการเรียกขานให้เป็นผู้อุปถัมภ์แห่งประติมากรรมสมัยใหม่ เขาจบการศึกษาจากบูคาเรสต์, มิวนิก และท้ายที่สุดจากเอกอลเดโบซาร์ในปี ค.ศ. 1907 งานศิลปะของเขามุ่งเน้นที่การใช้เส้นเรขาคณิตที่เรียบง่ายและสมดุลผ่านวัสดุ ประกอบกับแนวคิดสัญลักษณ์นิยม และศิลปะแสดงลักษณ์ บรึงกุชได้รับแรงบันดาลใจมาจากวัฒนธรรมนอกยุโรป ทั้งจากลัทธิเอ็กซอติก, คตินิยมแบบดั้งเดิม เช่นเดียวกับปอล โกแก็ง, ปาโบล ปิกาโซ, อ็องเดร เดอแร็ง นอกจากนี้เขายังได้รับอิทธิพลจากศิลปกรรมพื้นบ้านของโรมาเนีย ซึ่งมีที่มาย้อนไปได้ถึงธรรมเนียมไบแซนไทน์ และไดอะไนเซียน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:ศิลปินชาวโรมาเนีย
ตือร์กูฌิว

**ตือร์กูฌิว** (; , ฮังการี: Zsilvásárhely) เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของเทศมณฑลกอร์ฌ ในภูมิภาคออลเตเนีย ประเทศโรมาเนีย ตั้งอยู่ทางใต้ของเขาคาร์เพเทีย บนชายฝั่งแม่น้ำฌิว ประกอบด้วยแปดเขตการปกครอง คือ เบอร์เซช (Bârsești), ดรือโกอีย์น (Drăgoieni), เยซูเรน (Iezureni), โปลาตา (Polata), เปรอัฌบามาเร (Preajba Mare), รอมาเนชต์ (Romanești), สลอบอเซีย (Slobozia) และ อูร์ซัช (Ursați)

ตือร์กูฌิวเป็นที่ตั้งของหมู่ประติมากรรมสำคัญผลงานของกอนสตันติน บรึงกุช ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 2024

ชื่อของเมืองได้มาจากแม่น้ำฌิวซึ่งไหลผ่านเมือง ในอดีตเมืองนี้เริ่มต้นเป็นหมู่บ้านชาวดาเกีย หลังชาวโรมันพิชิตดินแดนออลเตเนียได้ในปี 101-102 ได้มีการสร้างถนนเชื่อมต่อกับดินแดนอื่นของโรมมายังที่นี่ ในทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองในปัจจุบันมีการขุดค้นทางโบราณคดีพบโมเสก เหรียญ เซรามิก อิฐจากสมะยโรมัน ไปจนถึงทางรอวีนารี ทั้งหมดนี้สนับสนุนข้อเสนอที่ว่าตือร์กูฌิวเป็นเมืองค้าขาย (*[[vicus|วีกุส]]*) ในสมัยจักรวรรดิโรมัน เชื่อมต่อแถบแม่น้ำดานูบและทรานซิลวาเนียเข้าด้วยกัน
 
## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในประเทศโรมาเนีย
เมืองลับแล (ละครโทรทัศน์)

**เมืองลับแล** () เป็นละครโทรทัศน์ไทยปี 2567 จากการกำกับของชาติชาย เกษนัส ผู้กำกับละครเรื่องจากเจ้าพระยาสู่อิรวดี นำแสดงโดยปิยธิดา มิตรธีรโรจน์, เพียงฟ้า ยากานิกิ, ภัทรวรินทร์ ทิมกุล, มะลิมาริสา ฮิวส์, นภัสกร มิตรธีรโรจน์, ภัทร์ไพบูลย์ โอภาสสุวรรณ, ศดานนท์ ดุรงคเวโรจน์, พิจิกา จิตตะปุตตะ, นรินทร ณ บางช้าง และขวัญเรือน โลหากาศ ออกอากาศทางช่องเวิร์คพอยท์ ทุกวันเสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น. (เวลามาตรฐานไทย) ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2567 และยังสตรีมบนเน็ตฟลิกซ์แบบย้อนหลังในเวลา 22.00 น. ของวันเดียวกัน

## เนื้อเรื่อง
*เมืองลับแล* บอกเล่าเรื่องราวของ **ซอมพอ** (เพียงฟ้า ยากานิกิ) ลูกสาวของ **แม่เมืองบัว** (ปิยธิดา มิตรธีรโรจน์) เจ้าเมืองลับแล ที่ออกเดินทางพร้อมกับเพื่อนรักอย่าง **กาหลา** (มะลิมาริสา ฮิวส์) ลูกสาวของ **แม่คุ้มอังกาบ** (ภัทรวรินทร์ ทิมกุล) แม่ทัพใหญ่ของเมืองลับแล หลังจากได้รับการคัดเลือกเพื่อทำพิธีล่าผู้มาร (ผู้ชาย) คือการตั้งครรภ์กับผู้ชายแล้วกลับมาคลอดลูกสาวเพื่อเป็นประชากรรุ่นถัดไปของเมืองลับแล แต่ความลับของกาหลาที่ซอมพอยังไม่รู้นั่นก็คือกาหลาแอบรักซอมพอเกินคำว่าเพื่อนมานานแล้ว

ที่โลกภายนอกซอมพอได้พบกับ **แชน** (ภัทร์ไพบูลย์ โอภาสสุวรรณ) หนุ่มนักสำรวจเส้นทางรถไฟลูกชายของ **หลวงมิตรไพรี** (นภัสกร มิตรธีรโรจน์) แม่ทัพสยามที่กำลังยกทัพปราบปรามพวกกบฏเงี้ยวซึ่งเขามีความหลังบางอย่างกับเมืองลับแล ในระหว่างที่แชนเดินทางมาพร้อมกับคณะสำรวจเส้นทางเพื่อสร้างทางรถไฟ ทางด้านการหลาได้พบกับ **มิน** (ศดานนท์ ดุรงคเวโรจน์) หนุ่มเงี้ยวที่ทำหน้าที่เป็นสายคอยส่งข่าวของกองทัพสยามให้กับพวกเงี้ยว ทั้งสองคนทำพิธีสำเร็จแต่ก็ทำให้ซอมพอหลงรักแชนอย่างจริงจัง สร้างความไม่พอใจให้กับกาหลา ขณะที่มินเมื่อรู้ว่ากาหลามาจากเมืองลับแลก็หวังจะตามเธอเข้าไปเพื่อขโมยขมิ้นทองคำ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเมืองลับแลเพื่อนำไปขายซื้ออาวุธให้พวกกบฏสู้กับพวกสยาม

ภายในเมืองลับแล แม่คุ้มอังกาบก็ได้ล่วงรู้ความลับของแม่เมืองบัว ว่า ความดี ศีลธรรม ทั้งหลายที่ใช้ปกครองเมือง ล้วนเป็นเครื่องมือในการดำรง และสืบทอดอำนาจของตัวเอง จึงเริ่มคิดก่อกบฏ !

## นักแสดง

## งานสร้าง
ในวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ละครเรื่อง เมืองลับแล ได้จัดพิธีบวงสรวงเอาฤกษ์เอาชัยพร้อมกับละครอีก 3 เรื่อง 3 แนวคือเรื่องเถ้ากระดังงา ที่เตรียมออกอากาศต่อจากเมืองลับแล, เพลงลำคำเขื่อนแก้ว และแซดพาวเวอร์ ที่เวิร์คพอยท์สตูดิโอ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ภาษาไทย
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่องเวิร์คพอยท์
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ที่กำกับโดย ชาติชาย เกษนัส
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:เว็บซีรีส์ไทย
หมวดหมู่:เว็บซีรีส์ไทยในปี พ.ศ. 2567
อู๋ รุ่ย

**อู๋ รุ่ย** (; เสียชีวิต 202 ปีก่อนคริสตกาล) หรือ**หงอหยวย** ผู้เป็น **ฉางชาเหวินหวาง** (長沙文王) เป็นขุนพลชาวจีนโบราณและผู้นำกบฏผู้ช่วยเหลือหลิว ปังในการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น อู๋ รุ่ยเป็นชาวไป่เยฺว่ เดิมเป็นนายอำเภอของอำเภอผัว ภายใต้ราชวงศ์ฉิน ภายหลังขึ้นมาเป็นอ๋องแห่งเหิงชานในช่วงการล่วงสลายของราชวงศ์ฉิน และได้รับการตั้งขึ้นเป็นอ๋องแห่งฉางชาในช่วงต้นยุคราชวงศ์ฮั่น

## ประวัติ
อู๋ รุ่ยเป็นชาวไป่เยฺว่ เป็นบุตรชายของอู๋ เชิน  *Wú Shēn*) อดีตเสนาบดีกลาโหลม  *ต้าซือหม่า* *dà  sīmǎ*, ตำแหน่งสูงสุดทางการทหาร) ของรัฐฉู่ ในยุคราชวงศ์จิ๋น อู๋ รุ่ยดำรงตำแหน่งนายอำเภอของอำเภอผัว (番)  ซึ่งยังไม่เกิดน้ำท่วม อู๋ รุ่นมีชื่อเสียงในหมู่ชาวไป่เยฺว่ท้องถิ่น และเป็นที่รู้จักในนาม "เจ้านายแห่งผัว"  หลังเฉิน เชิ่ง (	陳勝) และอู๋ กว่าง (吳廣) เริ่มก่อการกำเริบต้าเจ๋อเซียงต่อต้านราชวงศ์ฉิน อู๋ รุ่ยจัดตั้งทัพชาวไป่เยว่และเข้าร่วมการก่อกบฏ ผู้ติดตามของอู๋ รุ่ยได้แก่เหมย์ เซฺวียน  *Méi Xuān*) และอิง ปู้ (英布) ผู้เป็นบุตรเขย ทั้งสองช่วยเหลือหลิว ปังและมีบทบาทสำคัญในการเอาชนะราชวงศ์ฉินและเซี่ยง ยฺหวี่

เมื่อ 206 ปีก่อนคริสตกาล อู๋ รุ่ยได้รับการตั้งขึ้นเป็นอ๋องแห่งเหิงชาน *เหิงชานหวาง* *Héngshān wáng*) โดยเซี่ยง ยฺหวี่ ในฐานะหนึ่งในสิบแปดอ๋องภายใต้ "ซีฉู่ป้าหวาง" (ไซฌ้อปาอ๋อง คือเซี่ยง ยฺหวี่) เมื่อ 202 ปีก่อนคริสตกาล หลังชัยชนะของหลิว ปังในยุทธการที่ไกเซี่ย อู๋ รุ่ยพร้อมด้วยอ๋องคนอื่น ๆ ที่ภักดีต่อหลิว ปังเสนอกับหลิว ปังให้ขึ้นรับตำแหน่งจักรพรรดิ หลังการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น อู๋ รุ่ยได้รับการตั้งขึ้นเป็นอ๋องแห่งฉางชา (長沙王 *ฉางชาหวาง*) อู๋ รุ่ยสิ้นชีพิตักษัยไม่นานหลังไปถึงหลินเซียง (臨湘; ปัจจุบันคือนครฉางชา) นครหลวงของราชรัฐฉางชา

## สิ่งสืบเนื่อง
ศพของอู๋ รุ่ยได้รับการฝังใกล้กับฉางชา หลังการสิ้นชีพิตักษัย ราชรัฐก็สืบทอดมายังบุตรชายคืออู๋ เฉิน  *Wú Chén*) ผู้สืบเชื้อสายของอู๋ รุ่ยให้เกียรติแก่อู๋ รุ่ยด้วยสมัญญานามว่าเหวินหวาง (文王) เชื้อสายของอู๋ รุ่ยเป็นเชื้อสายเดียวในหมู่อ๋องที่ไม่ใช่ตระกูลหลิวที่อยู่รอดมาได้หลังจากรัชสมัยของหลิว ปัง

ในช่วงต้นยุคสามก๊ก สุสานของอู๋ รุ่ยถูกขุดเพื่อนำวัสดุมาใช้สร้างศาลของซุนเกี๋ยน ศพของอู๋ รุ่ยยังคงมีสภาพดี จนภายหลังมีผู้เข้าร่วมขุดสุสานคนหนึ่งบอกกับงอก๋ง  *อู๋ กาง* *Wú Gāng*) ซึ่งเวลานั้นเป็น "นายกองพันลำมัน"  *หนานหมานเซี่ยวเว่ย์* *Nánmán xiàowèi*) และเป็นผู้สืบเชื้อสายของอู๋ รุ่ย ว่าตัวงอก๋งมีหน้าตาคล้ายกับบรรพบุรุษเป็นอย่างมาก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 342
หมวดหมู่:บุคคลในสงครามฉู่–ฮั่น
หมวดหมู่:ขุนพลในยุคราชวงศ์ฉิน
หมวดหมู่:ขุนพลในยุคราชวงศ์ฮั่น
หมวดหมู่:ไป่เยฺว่
จวนกี๋

**จวนกี๋** (เสียชีวิต ค.ศ. 258) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เฉฺวียน จี้** () เป็นขุนนางของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน

## ประวัติ
จวนกี๋เป็นชาวอำเภอเจียนต๋อง (錢唐縣 *เฉียนถางเซี่ยน*) เมืองง่อกุ๋น (吳郡 *อู๋จฺวิ้น*) ซึ่งปัจจุบันคือนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง เป็นบุตรชายของจวนเสียงขุนนางของรัฐง่อก๊กตำแหน่งเสนาบดีพิธีการ (太常 *ไท่ฉาง*) มารดาของจวนกี๋เป็นพี่สาวของซุนจุ๋นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งง่อก๊ก และเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิมผู้สืบทอดอำนาจจากซุนจุ๋น จวนกี๋มีพี่สาวหรือน้องสาวคือเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย (全惠解) เป็นจักรพรรดินีแห่งง่อก๊กและเป็นพระมเหสีของซุนเหลียงจักรพรรดิลำดับที่ 2 แห่งง่อก๊ก จวนกี๋จึงเป็นพระเทวัน (พี่เขยหรือน้องเขย) ของซุนเหลียง จวนกี๋รับราชการในราชสำนักง่อก๊กในตำแหน่งเจ้าพนักงานสำนักประตูเหลือง (黃門侍郎 *หฺวางเหมินชื่อหลาง*)

ในปี ค.ศ. 258 จักรพรรดิซุนเหลียงทรงวางแผนร่วมกับจวนกี๋, กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน) พระเชษฐภคินี และขุนพลเล่าเสง (劉丞 *หลิว เฉิง*) คิดการจะโค่นอำนาจของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซุนหลิม ซุนหลิมตรัสกับจวนกี๋ว่า "ซุนหลิมผูกขาดอำนาจและดูถูกตัวเรา ก่อนหน้านี้เราสั่งให้มันเร่งขึ้นบกไปสนับสนุนต๋องจูและคนอื่น ๆ แต่มันกลับอยู่ในทะเลสาบและไม่ยอมขึ้นบก แล้วยังใส่ร้ายจูอี้ ฆ่าขุนนางผู้มีความชอบโดยพลการและไม่ถวายฎีกาเสียก่อน มันสร้างเรือนอยู่ด้านใต้ของสะพานไม่ยอมมาเข้าเฝ้า กระทำตามอำเภอใจอย่างไร้ยางอาย เราไม่อาจทนได้ บัดนี้เราตัดสินใจจะกำจัดมัน บิดาของท่านเป็นแม่ทัพคุมทัพกลาง ท่านจงบอกเขาให้ลอบจัดทัพ ตัวเราจะขึ้นไปยังปลายสะพาน นำทหารม้ารักษาการณ์ โอบล้อมซ้ายขวาล้อมเรือนของซุนหลิม จากนั้นจึงออกพระราชโองการให้ยุบกองกำลังใต้บังคับบัญชาของซุนหลิมทั้งหมด ทหารเหล่านั้นจะต้องถูกรวมเข้าเป็นของเรา ท่านจะต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ประกาศพระราชโองการให้บิดาของท่าน แต่อย่าให้มารดาของท่านรู้ สตรีไม่ควรล่วงรู้การใหญ่ และมารดาท่านยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิมด้วย หากเรื่องนี้รั่วไหล จะเป็นภัยต่อเราไม่น้อยเลย"

จวนกี๋รับราชโองการและแจ้งเรื่องนี้กับจวนเสียงผู้บิดา แต่จวนเสียงไม่รอบคอบและบอกเรื่องนี้กับภรรยาของตนที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิม ภรรยาของจวนเสียงแอบส่งคนไปแจ้งซุนหลิมทำให้แผนการรั่วไหล ซุนหลิมจึงสั่งให้จับกุมจวนเสียงและนำทหารของตนเข้าล้อมพระราชวัง ซุนเหลียงทรงตำหนิมเหสีเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย (บุตรสาวของจวนเสียง) ว่า "พ่อของเจ้าโง่เขลา ทำการใหญ่เราเสียหมด!" จากนั้นมีรับสั่งเรียกตัวจวนกี๋มาเข้าเฝ้า จวนกี๋ทูลว่า "บิดาของกระหม่อมรับพระราชโองแต่ไม่รอบคอบ กระหม่อมทำให้ฝ่าบาทล้มเหลว ไม่มีหน้ามาเข้าเฝ้าฝ่าบาทอีกต่อไป!" จากนั้นจวนกี๋ก็ฆ่าตัวตาย

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). *[[อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก]]* (*ซานกั๋วจื้อจู้*).
* สฺวี่ ซง ( ศตวรรษที่ 8). *เจี้ยนคางฉือลู่* (建康實錄).

หมวดหมู่:ขุนนางของง่อก๊ก
หมวดหมู่:ผู้ฆ่าตัวตายในง่อก๊ก
อัครา พรหมเผ่า

**อัครา พรหมเผ่า**  (เกิด 9 เมษายน พ.ศ. 2515)  เป็นนักการเมืองชาวไทย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพะเยา อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ในรัฐบาลอนุทิน ชาญวีรกูล และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร และอดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา เป็นน้องชายธรรมนัส พรหมเผ่า อดีตรองนายกรัฐมนตรี และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์

## ประวัติ
อัครา เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2515 ที่ บ้านท่ากลอง หมู่ที่ 1 อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา มีพี่ชาย 1 คน คือร้อยเอก ธรรมนัส พรหมเผ่า รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ 

สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี จากคณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง และคณะบริหารธุรกิจ TAFE Sydney Institute ในซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย และสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโท ในหลักสูตรศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาเศรษฐศาสตร์การเมือง จากคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

## การทำงาน
อัคราเคยทำงานในองค์การภาคเอกชนหลายแห่ง โดยเคยเป็นประธานกรรมการ บริษัท เดอร์ เมซ (ไทยแลนด์) จำกัด, หุ้นส่วนผู้จัดการ ห้างหุ้นส่วนจำกัด สุวรรณเภรี, ที่ปรึกษาบริษัทในเครือธรรมนัส กรุ๊ป, ผู้จัดการทั่วไป บริษัท สบายใจมาร์เก็ต จำกัด เป็นต้น

## งานการเมือง
### ส่วนท้องถิ่น
อัคราเคยดำรงตำแหน่งสำคัญในองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา โดยเป็นรองนายก อบจ. ถึง 2 สมัย ก่อนจะได้รับเลือกตั้งเป็นนายก อบจ. ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563 ที่ลงสมัครในนามกลุ่มฮักพะเยา โดยได้รับการสนับสนุนจากพรรคพลังประชารัฐในขณะนั้น ก่อนจะลาออกเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2567 เพื่อขึ้นไปทำงานการเมืองในระดับประเทศ ถึงแม้พรรคเพื่อไทยจะวางตัวอัคราให้เป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งนายก อบจ.พะเยา ต่ออีก 1 สมัย ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา พ.ศ. 2567 แต่อัคราก็หันไปสนับสนุนผู้สมัครอีกคน คือ ธวัช สุทธวงค์ ให้ดำรงตำแหน่งแทน

### ระดับประเทศ
อัคราเคยดำรงตำแหน่งกรรมการยุทธศาสตร์ภาคเหนือของพรรคพลังประชารัฐ รวมถึงเป็นหนึ่งในคณะทำงานร่างนโยบายและยุทธศาสตร์ทางการเมือง และเป็นที่ปรึกษาให้กับร้อยเอก ธรรมนัส พรหมเผ่า ผู้เป็นพี่ชาย ขณะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา

เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2567 อัคราได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร ต่อมาเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2568 ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ในรัฐบาลอนุทิน ชาญวีรกูล

### สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
อัครา พรหมเผ่า ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
# การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2569 จังหวัดพะเยา สังกัดพรรคกล้าธรรม

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

* 

หมวดหมู่:บุคคลจากอำเภอเมืองพะเยา
หมวดหมู่:นักการเมืองจากจังหวัดพะเยา
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ไทย
หมวดหมู่:สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพะเยา
หมวดหมู่:นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดของประเทศไทย
หมวดหมู่:พรรคพลังประชารัฐ
หมวดหมู่:พรรคเพื่อไทย
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคกล้าธรรม
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
แจ๋วเจอผี

**แจ๋วเจอผี** เป็นพ็อกเกตบุ๊กรวมเรื่องสั้นประเภทเรื่องผีจากประสบการณ์จริงของ **แจ๋ว วรจักร** อันเป็นนามปากกาของครูแจ๋ว-สง่า อารัมภีร ครูเพลงชื่อดังและศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (เพลงไทยสากล) ประจำปี พ.ศ. 2531 และบุคคลใกล้ชิด ตีพิมพ์ครั้งล่าสุดเป็นครั้งที่ 7 เมื่อปี พ.ศ. 2559 โดยสำนักพิมพ์บ้านบูรพาของ บูรพา อารัมภีร บุตรชายของครูแจ๋ว ส่วนภาพหน้าปกเป็นฝีมือการวาดของช่วง มูลพินิจ ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี พ.ศ. 2556 นอกจากนี้ในเล่มยังได้มีการกล่าวถึงที่มาของเพลง น้ำตาแสงไต้ ที่ใช้ประกอบละครเวทีเรื่อง พันท้ายนรสิงห์

## รายชื่อเรื่องในเล่ม
* ที่มาของเพลงน้ำตาแสงไต้
* อภินิหารเจ้าพ่อกรมหลวงชุมพรฯ
* ผีที่ต้นสมอหลังหลวงพ่อโต
* ผีนายเรืองเผาตัว
* ผีช่วยชีวิตที่ศาลาเฉลิมกรุง (ปีศาจโรงละคร)
* ผีเสาตกมันที่โรงละครศรีอยุธยา
* ผีทหารใกล้ ๆ ค่ายจักรพงษ์
* ผีแก้วโป่งข่าม
* ผีผมยาวประบ่า 
* บ้านผีที่สงขลา
* ผีในกองเพลิง
* ผีหลอกที่บ้านดอน
* ผีที่บางโทรัด
* ผีผอม ๆ ที่โรงแรม
* รอยยิ้มกลางควันธูป
* เจ้าที่ในโรงหนังบ้านแหลม
* ผีหลอกนักดนตรี (จากประสบการณ์ของหม่อมราชวงศ์พรพุฒิ วรวุฒิ)
* ผีกระสือที่บางกระสอ
* ผีเข้าที่แม่กลอง
* ผีที่ผาวิ่งชู้
* ยายแก่ตาโบ๋
* ผีนางไม้บอกหวย
* ผีจากสุพรรณ
* ผีกอดที่ปัตตานี
* สาวสองวิญญาณ (จากประสบการณ์ของครูชัยฤทธิ์)
* ผีที่วัดละคอนทำ
* นักแต่งเพลงเจอผี (จากประสบการณ์ของอสิ สถาพร)
* ผีที่ตึกรัฐภักดี
* ผีหลอกพูนสวัสดิ์ ธีมากร
* ผีที่ข้างสนามบินโคกกระเทียม
* ยาผีบอกจากตาพลอย
* ผีเตะตะกร้อ
* ผีกระสือตัวที่ 2
* ท้าวหิรัญพนาสูร
* ผีหลอกฉกาจ ปูคะวนัช
* ผีจอก ดอกจันทร์ช่วยชีวิตสง่า อารัมภีร
* ผีหลอกที่บ้านริมถนนสุรวงศ์ (จากประสบการณ์ของนายเชย กลิ่นโกรกพระ)
* แจ๋วเจอคนชื่อผี
* อภินิหารเจ้าพ่อเขาแก้ว
* ผีกลัวนายอำเภอ
* ผีอำที่มวกเหล็ก
* ร่างคนดำทะมึนที่ศาลาหน้าบ้าน
* หลวงพ่อท่านไม่พูดด้วย
* เขารู้ตัวว่าจะต้องตายชลิต สุเสวี
* แฟนเจอผี (จากประสบการณ์ของแฟนเพลงของครูแจ๋ว)
* ผีที่รั้วโรงเรียนดุริยางค์ทหารอากาศ
* ผีตายทั้งกลม
* ผีที่สะเดา
* ผีที่โรงแรมนวรัตน์
* ผีที่ดงฉนาก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เรื่องสั้นไทย
หมวดหมู่:ผีไทย
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร]] พ.ศ. 2526** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 12 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 36 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 4 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยเขตดุสิต (ยกเว้นแขวงสี่แยกมหานาคและแขวงสวนจิตรลดา)

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยเขตดุลิต (เฉพาะแขวงสี่แยกมหานาคและแขวงสวนจิตรลดา), เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย และเขตปทุมวัน

### เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยเขตพญาไท (เฉพาะแขวงสามเสนใน แขวงถนนเพชรบุรี และแขวงทุ่งพญาไท)

### เขตเลือกตั้งที่ 4
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยเขตพระโขนง (ยกเว้นแขวงคลองตันและแขวงสวนหลวง)

### เขตเลือกตั้งที่ 5
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยเขตห้วยขวาง, เขตพระโขนง (เฉพาะแขวงคลองตันและแขวงสวนหลวง) และเขตพญาไท (ยกเว้นแขวงสามเสนใน แขวงถนนเพชรบุรี และแขวงทุ่งพญาไท)

### เขตเลือกตั้งที่ 6
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยเขตยานนาวา

### เขตเลือกตั้งที่ 7
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยเขตบางเขน

### เขตเลือกตั้งที่ 8
เขตการเลือกตั้งที่ 8 ประกอบด้วยเขตบางกะปิ, เขตมีนบุรี, เขตหนองจอก และเขตลาดกระบัง

### เขตเลือกตั้งที่ 9
เขตการเลือกตั้งที่ 9 ประกอบด้วยเขตพระนคร, เขตสัมพันธวงศ์, เขตบางรัก และเขตคลองสาน

### เขตเลือกตั้งที่ 10
เขตการเลือกตั้งที่ 10 ประกอบด้วยเขตธนบุรี, เขตบางกอกใหญ่ และเขตราษฎร์บูรณะ

### เขตเลือกตั้งที่ 11
เขตการเลือกตั้งที่ 11 ประกอบด้วยเขตบางกอกน้อย และเขตตลิ่งชัน

### เขตเลือกตั้งที่ 12
เขตการเลือกตั้งที่ 12 ประกอบด้วยเขตภาษีเจริญ, เขตหนองแขม และเขตบางขุนเทียน

## ดูเพิ่ม
* กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
* การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร แทนตำแหน่งที่ว่าง พฤษภาคม พ.ศ. 2528
* การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร แทนตำแหน่งที่ว่าง ตุลาคม พ.ศ. 2528
* การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร แทนตำแหน่งที่ว่าง ธันวาคม พ.ศ. 2528
* กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

## อ้างอิง

กรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในกรุงเทพมหานคร
ไมดลัง

**ไมดลัง** (อาหม: 𑜉𑜩𑜓𑜝𑜪) หรือ **ไมดาม** หรือ **มอยด้ำ** (อักษรโรมัน: Moidam หรือ maidam, เบงกอล: মৈদাম) เป็นเนินฝังศพแบบธรรมเนียมในศาสนาอาหม ไมดลังหลวงแห่งจาไรเทวได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 2024 ไมดลังมักได้รับการเปรียบเปรยกับปีรามิดอียิปต์หรือสุสานหลวงของราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงในจีน ปัจจุบัน มีอยู่สี่เผ่าของอาหมที่ยังคงยึดถือปฏิบัติธรรมเนียมการสร้างไมดลัง ได้แก่ โมะหุง (Mo-Hung), โมะจาม (Mo-Cham), เจาดาง (Chaodang) และ โมะปลง (Mo-Plong)

พิธีศพของชาวไตส่วนใหญ่เช่นชาวอาหมตามธรรมเนียมดั้งเดิมนิยมใช้การฝังศพ ซึ่งต่างกันกับพิธีศพแบบธรรมเนียมฮินดูที่นิยมใช้การเผาศพ ดังนั้น นับตั้งแต่กษัตริย์แห่งอาหมรับศาสนาฮินดูมาปฏิบัติ ก็เปลี่ยนมาเป็นการฝังอัฐิของตนภายใต้ไมดลังแทน ชุมชนชาวอาหมในรัฐอัสสัมของประเทศอินเดียในปัจจุบันยังคงยึดถือการฝังศพเป็นส่วนสำคัญของธรรมเนียมปฏิบัติของตน ไมดลังมีความสัมพันธ์อย่างมากกับคติบูชาบรรพชนของอาหม และเทศกาลเมด้ำเมผี

โครงสร้างของไมดลังประกอบด้วยห้องใต้ดินหนึ่งห้องเป็นอย่างน้อย และมีโครงสร้างใหญ่รูปกรวยครอบทับ ปกคลุมด้วยเนินดินทรงครึ่งทรงกลม บนยอดเป็นศาลาแบบเปิดที่เรียกว่า โจวจาฬี (*chow chali*) ส่วนที่ฐานมีกำแพงเตี้ยรูปแปดเหลี่ยมล้อมรอบ ความสูงของไมดลังขึ้นอยู่กับอำนาจอขงกษัตริย์ผู้สร้างไมดลังนั้น ๆ และส่วนมากไม่มีการระบุชื่อของกษัตริย์ที่สร้างหรือฝังร่างไว้ ยกเว้นแต่เพียงบางแห่ง เช่น ของคฑาธร สิงห์ และ รุทร สิงห์ ไมดลังขนาดใหญ่โตส่วนใหญ่มาจากศตวรรษที่ 17-18 ตามธรรมเนียมแล้ว ผู้จะกระทำการฝังร่างของกษัตริย์หรือราชินีอาหมได้จะต้องมาจากเผ่าตระกูล ฆรฟลิยะ (Gharphaliya) หรือ ลขูรขาน (Lakhurakhan) เท่านั้น สำหรับการก่อสร้างนั้นจะต้องใช้เจ้าหน้าที่พิเศษในตำแหน่ง จางรุง ฟูกาน (Chang-Rung Phukan) ผู้เป็นหัวหน้าใหญ่ของสถาปนิกในอาณาจักรอาหม เท่านั้น

คำว่าไมดลังเป็นรูปย่อยของคำภาษาไต-อาหม ว่า ฟราง ไม ดลัง (Phrang-Mai-Dam; หรือ ผรัง ไม ด้ำ) โดยคำว่า ฟราง ไม (Phrang-Mai; หรือ ผรัง ไม) แปลว่าการ “ฝังไว้” และ ดลัง (Dam; หรือ ด้ำ) แปลว่าคนเสียชีวิตหรือวิญญาณบรรพชน

ในระหว่างปี 2000-2002 กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย สาขาคุวาหาฏี ได้ทำการขุดค้นไมดลังหมายเลขสองแห่งจาไรเทว ในศิวสาคร รัฐอัสสัม ซึ่งยังคงโครงสร้างของไมทลังอย่างดั้งเดิมอยู่ จากการขุดค้นนี้พบว่าห้องใต้ดินของไมดลังสร้างมาจากอิฐ และยังมีการพบรูบนเพดานซึ่งบ่งบอกว่าไมดลังนี้น่าจะโดนปล้นมาก่อนหน้าแล้ว กระนั้นภายในยังคงมีโบราณวัตถุมากมาย รวมถึงพบโครงกระดูกห้าร่าง ชิ้นส่วนงาช้างสำหรับเป็นเครื่องประดีบ ชิ้นส่วนไม้ โศไรที่ออกแบบเป็นรูปเสา แผ่นแสดงตราของราชวงศ์อาหมทำจากงาช้าง ประติมากรรมรูปช้าง นกยูง และดอกไม้ เป็นต้น ทั้งนี้กรมโบราณคดีไม่สามารถระบุอายุที่แน่ชัดของไมดลังนี้ได้ แต่คาดว่าเก่าแก่กว่าศตวรรษที่ 18 และเชื่อว่าเป็นไมดลังของกษัติรย์แห่งอาหม ปรมัตต์ สิงห์ หรือ ราเชศวร สิงห์ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:รัฐอัสสัม
หมวดหมู่:ชาวอาหม
หมวดหมู่:สุสาน
จวนเสียง

**จวนเสียง** (เสียชีวิต ค.ศ. 258) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **เฉฺวียน ช่าง** () ชื่อรอง **จื่อเจิน** () เป็นขุนนางและขุนพลของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน บุตรสาวของจวนเสียงคือเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยเป็นจักรพรรดินีแห่งง่อก๊กและเป็นพระมเหสีของซุนเหลียงจักรพรรดิลำดับที่ 2 แห่งง่อก๊ก

## ประวัติ
จวนเสียงเป็นชาวอำเภอเจียนต๋อง (錢唐縣 *เฉียนถางเซี่ยน*) เมืองง่อกุ๋น (吳郡 *อู๋จฺวิ้น*) ซึ่งปัจจุบันคือนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง เกิดในตระกูลเดียวกันกับจวนจ๋อง

ในช่วงปลายรัชสมัยของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก พระองค์โปรดสนมพัวฮูหยินและซุนเหลียงพระโอรสองค์สุดท้อง กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน) พระธิดาของซุนกวนต้องการเอาใจซุนกวนรวมถึงแม่-ลูกพัวฮูหยินและซุนเหลียง จึงทูลแนะนำพระบิดาหลายครั้งให้จัดงานแต่งงานระหว่างซุนเหลียงและเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย (全惠解) บุตรสาวของจวนเสียง ในปี ค.ศ. 250 ซุนกวนทรงปลดซุนโฮจากตำแหน่งรัชทายาท และตั้งซุนเหลียงขึ้นเป็นรัชทายาทแทน เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยจึงได้ขึ้นเป็นพระชายา

หลังจากที่ซุนเหลียงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 252 เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยได้ขึ้นเป็นจักรพรรดินี จวนเสียงได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกองพันประตูเมือง (城門校尉 *เฉิงเหมินเซี่ยวเว่ย์*) และได้รับการตั้งให้มีบรรดาศักดิ์ตูถิงโหว (都亭侯) ต่อมาได้รับการแต่งตั้งแทนที่เตงอิ๋นในตำแหน่งเสนาบดีพิธีการ (太常 *ไท่ฉาง*) และขุนพลพิทักษ์ (衛將軍 *เว่ย์เจียงจฺวิน*) ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นหย่งผิงโหว (永平侯) และได้รับการตั้งให้เป็นผู้จัดการราชการของสำนักราชเลขาธิการ (錄尚書事 *ลู่ช่างชูชื่อ*) มีหน้าที่ดูแลราชการโดยรวม คนในตระกูลจวน (全 *เฉฺวียน*) ที่ได้รับบรรดาศักดิ์โหว (侯) มี 5 คน ล้วนเป็นผู้มีความโดดเด่นที่สุดในหมู่พระประยูรญาติฝ่ายมเหสีตั้งแต่เริ่มก่อตั้งรัฐง่อก๊กมา

ในปี ค.ศ. 258 จักรพรรดิซุนเหลียงทรงไม่พอพระทัยที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซุนหลิมผูกขาดอำนาจ จึงทรงวางแผนร่วมกับกิมก๋งจู๋พระเชษฐภคินีและขุนพลเล่าเสง (劉丞 *หลิว เฉิง*) คิดการจะโค่นอำนาจของซุนหลิม พระองค์ยังทรงมีรับสั่งให้จวนกี๋บุตรชายของจวนเสียงให้ไปแจ้งกับจวนเสียงให้เข้าร่วมก่อการ แต่จวนเสียงเผลอเปิดเผยแผนการให้ภรรยา ภรรยาของจวนเสียงเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิม จึงส่งคนไปแจ้งซุนหลิมทำให้แผนการรั่วไหล ซุนหลิมจึงนำทหารของตนเข้าจู่โจมและจับกุมจวนเสียงในเวลากลางคืน และส่งซุน เอิน (孫恩) น้องชายไปสังหารเล่าเสงนอกประตูชางหลง (蒼龍門 *ชางหลงเหมิน*) จากนั้นจึงนำทหารเข้าล้อมพระราชวัง ปลดซุนเหลียงจากตำแหน่งจักรพรรดิลงเป็นอ๋องแห่งห้อยเข (會稽王 *ไคว่จีหวาง*) และตั้งซุนฮิวผู้เป็นอ๋องแห่งลองเอี๋ย (琅邪王 *หลางหยาหวาง*) ขึ้นครองราชย์ จวนเสียงถูกเนรเทศไปยังเมืองเลงเหลง (零陵郡 *หลิงหลิงจฺวิ้น*) และถูกคนที่ซุนหลิมส่งมาลอบสังหารระหว่างทาง

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).
* ซือหม่า กวาง (1084). *[[จือจื้อทงเจี้ยน]]*.

หมวดหมู่:ขุนนางของง่อก๊ก
หมวดหมู่:บุคคลในง่อก๊กที่ถูกประหารชีวิต
วอลเลย์บอล ซี วี.ลีก แชลเลนจ์

**วอลเลย์บอล ซี วี.ลีก แชลเลนจ์** () หรือที่รู้จักในชื่อ **ซี วี.ลีก แชลเลนจ์** () เป็นการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยทีมแชมป์จะได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันวอลเลย์บอล ซี วี.ลีก ปีถัดไป และทีมที่ได้อันดับสุดท้ายใน วอลเลย์บอล ซี วี.ลีก จะตกชั้นมาเล่นในวอลเลย์บอล ซี วี.ลีก แชลเลนจ์ ในปีถัดไป

## ประวัติ
ซี วี.ลีก ซึ่งเดิมเรียกว่า อาเซียนกรังด์ปรีซ์ จัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2019 และมี 4 ชาติเข้าร่วม ได้แก่อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ ไทยและเวียดนาม ในปี ค.ศ. 2023 ประเทศอื่นๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นอกเหนือจากประเทศที่กล่าวถึงข้างต้นแสดงความสนใจที่จะเข้าร่วมการแข่งขันนี้

การจัดตั้ง ซี วี.ลีก แชลเลนจ์ ได้รับการประกาศในช่วงต้นปี ค.ศ. 2024 ซึ่งรวมถึงทีมชาติอื่น ๆ อีกสี่ทีมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (กัมพูชา ลาว มาเลเซีย และสิงคโปร์) การแข่งขันประเภทชายจะจัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2024 ในขณะที่การแข่งขันประเภทหญิงยังไม่ได้กำหนดไว้ ผู้ชนะของวอลเลย์บอล ซี วี.ลีก แชลเลนจ์ จะได้รับสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันซี วี.ลีก ครั้งต่อไป แทนที่ทีมที่ได้อันดับสุดท้ายในการแข่งขันซี วี.ลีก ครั้งล่าสุด

## สรุปผลการแข่งขัน

## ประเทศที่เข้าร่วม

## ทีมที่ผ่านการคัดเลือกเข้าไปเล่นใน ซี วี.ลีก

## สรุปเหรียญรางวัล

## อ้างอิง


หมวดหมู่:การแข่งขันวอลเลย์บอลระหว่างประเทศ
หมวดหมู่:การแข่งขันกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:การแข่งขันวอลเลย์บอลในทวีปเอเชีย
รอชียามอนตาเนอ

**รอชียามอนตาเนอ** (, ; ; , ; ) เป็นกอมมูนในเทศมณฑลอัลบา ในเทือกเขาอาปูเซนในทรานซิลเวเนีย ประเทศโรมาเนีย มีแม่น้ำรอชียามอนตาเนอไหลผ่าน กอมมูนนี้ประกอบไปด้วยสิบหกหมู่บ้าน

ทรัพยากรเหมืองแร่ในพื้นที่นี้มีการขุดขึ้นมาใช้งานนับตั้งแต่สมัยจักรวรรดิโรมันเป็นอย่างน้อย เรื่อยมาจนถึงปี 2006 ที่ซึ่งเหมืองทองคำของรัฐปิดตัวลงก่อนโรมาเนียเข้าร่วมสหภาพยุโรป หลังจากนั้นมาบริษัทกาเบรียลรีซอร์สซิสจากแคนาดาได้เสนอโครงการเปิดเหมืองทองคำแห่งใหม่ในพื้นที่ซึ่งนำไปสู่การประท้วงต่อต้านครั้งใหญ่ทั่วประเทศโรมาเนีย ทั้งด้วยความกลัวว่าการสร้างเหมืองแร่ใหม่จะกระทบต่อเหมืองแร่โบราณสมัยโรมัน และด้วยความกลัวว่าจะเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติต่อมนุษย์ซ้ำรอยที่เคยเกิดที่บายามาเรเมื่อปี 2000 การประท้วงระลอกนี้ถือเป็นการประท้วงใหญ่ที่สุดในประเทศในรอบสิบกว่าปี โดยมีองค์การหลายระดับสนับสนุน ตั้งแต่กรีนพีซจนสถาบันโรมาเนีย ท้ายที่สุด คณะรัฐบาลยอมยกเลิกโครงการในปี 2014 หลังจากนั้นในปี 2015 กระทรวงวัฒนธรรมได้ประกาศพื้นที่นี้มห้เป็นเขตโบราณสถานที่มีความสำคัญระดับชาติ  ถือเป็นการสิ้นสุดโครงการใด ๆ ก็ตามที่จะทำการอุตสาหกรรมในพื้นที่ในอนาคต

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศโรมาเนีย
หมวดหมู่:เมืองในประเทศโรมาเนีย
หมวดหมู่:เหมืองในประเทศโรมาเนีย
หมู่ป้อมปราการดาซียาบนเทือกเขาออเริชตีเย

**หมู่ป้อมปาการดาซียาบนเทือกเขาออเริชตีเย** (; Dacian Fortresses of the Orăștie Mountains) ประกอบด้วยป้อมปราการแบบมูรุสดากีกุสหกแห่งในประเทศโรมาเนีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์กาลถึงคริสต์ศตวรรษที่ 1 เพื่อต้านทานการรุกรานจากโรมัน ป้อมปราการเหล่านี้มีบทบาทมากในประวัติศาสตร์ขอสงครามระหว่างโรมันกับดาซียา ป้อมปราการทั้งหกประกอบด้วยซาร์มีเซเกตูซา เรกียา, คอสเตชต์-เซเตอซูอีเย, คอสเตชต์-บลีดารู, ปีอาตรารอซีเย, เบอนิตซา และ เกอปัลนา ทั้งหมดรวมกันเป็นส่วนหนึ่งของแนวป้องกันของกษัตริย์เดเซบาลุสแห่งดาซียา ยูเนสโกขึ้นทะเบียนหมู่ป้อมปราการทั้งหกนี้เป็นแหล่งมรดกโลกในปี 1999 ทั้งหมดตั้งอยู่ในพื้นที่เทศมณฑลฮูเนดออารา ยกเว้นเพียงป้อมปราการที่เกอปัลนา ซึ่งตั้งอยู่ในเทศมณฑลอัลบา

หนึ่งในป้อมปราการที่สำคัญที่สุดในหกแห่งคือซาร์มีเซเกตูซา เรกียา (Sarmizegetusa Regia) ซึ่งยังเป็นอดีตราชธานีและเมืองสำคัญของอาณาจักรดาซียา เชื่อว่สสร้างขึ้นเมื่อกลางศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์กาล การขุดค้นในปัจจุบันพบว่าประกอบด้วยกำแพงล้อมรอบและป้อมปราการ พื้นที่สำหรับศาสนพิธี และพื้นที่อยู่อาศัยสำหรับขุนนางและทาสรับใช้ ตั้งอยู่บนเขาที่สูง  ทำให้มีวิสัยทัศน์ที่สามารถเห็นพื้นที่ต่ำกว่าโดยรอบได้ชัดเจน ในนิคมนี้ในสมัยโลราณยังปรากฏหลักฐานระบบชลประทานและระบบบริหารแจกจ่ายน้ำดื่มโดยใช้ท่อเซรามิก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศโรมาเนีย
หมวดหมู่:ป้อมปราการในประเทศโรมาเนีย
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร]] พ.ศ. 2522** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 11 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 32 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2519 4 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (ยกเว้นเขตเลือกตั้งที่ 11 จะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน)

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยเขตดุสิต

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยเขตพญาไท

### เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยเขตพระโขนง

### เขตเลือกตั้งที่ 4
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยเขตบางเขน, เขตมีนบุรี, เขตหนองจอก และเขตลาดกระบัง

### เขตเลือกตั้งที่ 5
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยเขตห้วยขวาง และเขตบางกะปิ

### เขตเลือกตั้งที่ 6
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย และเขตปทุมวัน

### เขตเลือกตั้งที่ 7
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยเขตยานนาวา

### เขตเลือกตั้งที่ 8
เขตการเลือกตั้งที่ 8 ประกอบด้วยเขตบางกอกน้อย และเขตบางกอกใหญ่

### เขตเลือกตั้งที่ 9
เขตการเลือกตั้งที่ 9 ประกอบด้วยเขตธนบุรี, เขตคลองสาน และเขตราษฎร์บูรณะ

### เขตเลือกตั้งที่ 10
เขตการเลือกตั้งที่ 10 ประกอบด้วยเขตบางขุนเทียน, เขตภาษีเจริญ, เขตหนองแขม และเขตตลิ่งชัน

### เขตเลือกตั้งที่ 11
เขตการเลือกตั้งที่ 11 ประกอบด้วยเขตพระนคร, เขตสัมพันธวงศ์ และเขตบางรัก

## ดูเพิ่ม
* กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
* การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 8 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2524
* การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแทนตำแหน่งที่ว่าง พฤศจิกายน พ.ศ. 2524
* กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

## อ้างอิง

กรุงเทพมหานคร
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในกรุงเทพมหานคร
อารามฮอเรซู

**อารามฮอเรซู** () เป็นอารามอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ในเมืองฮอเรซู ภาควัลลาเกีย ประเทศโรมาเนีย สร้างขึ้นในปี 1690 โดยเจ้าชายกอนสตันติน บรังกอเวยานู อารามนี้ถือเป็นผลงานชิ้นเอกของรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบบรังกอเวเนสก์ ซึ่งถือเป็นรูปแบบศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมที่เป็นโรมาเนียโดยแท้จริง

ยูเนสโกขึ้นทะเบียนอารามนี้เป็นแหล่งมรดกโลกในปี 1993

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อารามคริสต์ในประเทศโรมาเนีย
หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศโรมาเนีย
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศโรมาเนีย
หมู่บ้านที่มีโบสถ์ป้อมในทรานซิลเวเนีย

ในแถบตะวันออกเฉียงใต้ของทรานซิลวาเนียในประเทศโรมาเนียมีจำนวนโบสถ์ป้อมอยู่มากมายที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 13-16 ในจำนวนนี้มีมากกว่า 150 แห่งที่ได้รับการอนุรักษ์อย่างดีจนถึงปัจจุบัน และมีเจ็ดแห่วที่ได้รับการขึ้นทะเบียนโดยยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลกในชื่อ **หมู่บ้านที่มีโบสถ์ป้อมในทรานซิลวาเนีย** () โดยประกอบด้วยหกแห่งที่เป็นของชาวแซ็กซอนในทรานซิลวาเนีย และหนึ่งแห่งที่เป็นของชาวเซเกลีย์ ซึ่งได้รับการอนุรักษ์มาตั้งแต่สมัยยุคกลางตอนปลาย

## รายชื่อ

หมู่บ้านที่มีโบสถ์ป้อมทั้งเจ็ดแห่งซึ่งยูเนสโกขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกได้แก่:

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศโรมาเนีย
หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศโรมาเนีย
หมวดหมู่:ป้อมปราการในประเทศโรมาเนีย
ศรีประภา โทแก้ว

**ศรีประภา โทแก้ว**  (4 มกราคม พ.ศ. 2534 – ) เป็นนักมวยปล้ำฟรีสไตล์ทีมชาติไทย เธอได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งมวยปล้ำในซีเกมส์ 2013 รุ่น 48 กก. ที่ย่างกุ้ง ประเทศพม่า, รางวัลเหรียญทองแดงจากการแข่งมวยปล้ำในซีเกมส์ 2021 รุ่น 57 กก. ที่ฮานอย ประเทศเวียดนาม และรางวัลเหรียญทองจากการแข่งมวยปล้ำในซีเกมส์ 2023 รุ่น 55 กก. ที่พนมเปญ ประเทศกัมพูชา ซึ่งนับเป็นเหรียญทองซีเกมส์ในรอบ 10 ปีของมวยปล้ำทีมชาติไทย

## เครื่องราชอิสริยาภรณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักกีฬามวยปล้ำหญิงชาวไทย
หมวดหมู่:นักมวยปล้ำฟรีสไตล์ชาวไทย
หมวดหมู่:นักกีฬาชาวไทย
หมวดหมู่:นักกีฬาไทยที่ได้เหรียญทองซีเกมส์
หมวดหมู่:นักกีฬาไทยที่ได้เหรียญเงินซีเกมส์
หมวดหมู่:นักกีฬาไทยที่ได้เหรียญทองแดงซีเกมส์
หมวดหมู่:ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ร.ท.ภ.
ช่อดอกไม้แด่ยัยขี้เหร่

เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยโรคุ ซากุระ เรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนลงในนิตยสารมังงะแนว''เซเน็ง''*[[ยังเอซ]]* ของคาโดกาวะโชเต็ง ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2559 ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2565 โดยมีการรวบรวมตอนต่าง ๆ ตีพิมพ์เป็นเล่ม (*[[ทังโกบง]]*) รวมจำนวน 13 เล่ม ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอซิลเวอร์ลิงก์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมจนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2568

## ตัวละคร
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:

## สื่อ
### มังงะ
*ช่อดอกไม้แด่ยัยขี้เหร่*เขียนและวาดภาพประกอบโดยโรคุ ซากุระ ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนลงในนิตยสารมังงะแนว''เซเน็ง''*[[ยัง เอซ]]*ของคาโดกาวะโชเต็ง ตั้งแต่วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2559 จนถึงวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2565 คาโดกาวะได้รวบรวมตอนต่างๆ ตีพิมพ์เป็นรูปแบบเล่ม (ทังโกบง) จำนวน 12 เล่ม โดยวางจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 จนถึงวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 สำนักพิมพ์บงกชได้ประกาศเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ในการแปลและตีพิมพ์เรื่องนี้เป็นภาษาไทยเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2566

ซีรี่ส์ “ฉบับพิเศษ” ชื่อ , มีกำหนดเริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร*ยัง เอซ* ในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2568

#### จำนวนเล่ม

### อนิเมะ
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2565 มีการประกาศว่ามังงะเรื่องนี้จะได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะ ต่อมาได้มีการเปิดเผยว่าเป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอซิลเวอร์ลิงก์ และกำกับและเขียนบทโดยมิไร มินาโตะ โดยมีมิวะ โอชิมะเป็นผู้ออกแบบตัวละคร และยูกิ ฮายาชิและโชโกะ ยามาชิโระเป็นผู้แต่งเพลงประกอบ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคมจนถึงวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2568 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และช่องอื่น ๆ ในเครือข่าย เพลงเปิดเรื่องคือ "Bloom" ขับร้องโดยทูอัสร่วมกับอายูมุ อิมาซุ ส่วนเพลงปิดของเรื่องคือ  ขับร้องโดยกลาสโกว์

#### รายชื่อตอน

## ผลตอบรับ
ซีรีส์เรื่องนี้ติดอยู่ในอันดับที่ 5 ในประเภทมังงะตีพิมพ์ของรางวัลมังงะถัดไป ครั้งที่ 5 ประจำปี พ.ศ. 2562

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่มเติม
*
*

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
* 

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2559
หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็ง
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:ซิลเวอร์ลิงก์
หมวดหมู่:บงกช
ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้

**ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้** () เป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษที่ตั้งอยู่บริเวณตอนบนของภาคใต้ของประเทศไทย ครอบคลุม 4 จังหวัด ได้แก่ชุมพร ระนอง สุราษฎร์ธานี และนครศรีธรรมราช ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้เป็นส่วนหนึ่งของแผนใหญ่ในการเชื่อมโยงทะเลอันดามันและอ่าวไทยทางบก อากาศ และน้ำ โดยเชื่อมระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้เข้ากับเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC) โครงการมีเป้าหมายเพื่อส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างยั่งยืนในภาคใต้ของประเทศไทย โดยมุ่งเน้นไปที่การเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันและการเชื่อมโยงกับประเทศเพื่อนบ้านรวมถึงประเทศสมาชิกบิมสเทค

## ประวัติ
ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้ (SEC) ได้รับการอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีไทยเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 เพื่อเป็นโครงการที่มุ่งเชื่อมโยงระบบคมนาคมขนส่งระหว่างอ่าวไทยและทะเลอันดามัน ส่งผลให้เกิดการเชื่อมต่อด้านคมนาคมและการสื่อสารที่สมบูรณ์แบบ ช่วยเพิ่มศักยภาพในการรองรับปริมาณการขนส่งสินค้าจาก "เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC)" เพื่อส่งออก-นำเข้าสินค้าไปยัง/จากประเทศในกลุ่ม "บิมสเทค" ตลอดจนตะวันออกกลางและยุโรปได้โดยตรง

## โครงสร้างพื้นฐาน
โครงการระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคใต้รวมถึงโครงการสะพานเศรษฐกิจเชื่อมทะเลอ่าวไทย-อันดามัน หรือแลนด์บริดจ์ มีเป้าหมายหลักในการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการคมนาคมขนส่งให้เชื่อมต่ออ่าวไทยและทะเลอันดามันอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น นอกจากนี้ ยังมุ่งเน้นการพัฒนาเมืองให้เป็นเมืองสีเขียว เมืองที่มีวัฒนธรรม เมืองอัจฉริยะ และเมืองที่น่าอยู่ รวมถึงยังขยายและปรับปรุงสนามบินสำคัญในภูมิภาค เช่นท่าอากาศยานนานาชาตินครศรีธรรมราช ท่าอากาศยานระนอง และท่าอากาศยานนานาชาติสุราษฎร์ธานี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เขตเศรษฐกิจพิเศษในประเทศไทย
หมวดหมู่:อ่าวไทย
หมวดหมู่:ทะเลอันดามัน
หมวดหมู่:ภาคใต้
แอตแลนตาไวบ์

**แอตแลนตาไวบ์** () เป็นทีมวอลเลย์บอลในร่มระดับอาชีพซึ่งตั้งอยู่ในแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย ทีมนี้แข่งในลีกโปรวอลเลย์บอลเฟเดอเรชัน (PVF) โดยเริ่มแข่งในฤดูกาลเปิดตัวของลีกในฤดูกาล 2024 และจะแข่งเกมเหย้าที่แก๊สเซาท์อะรีนาในนครเดอลูธ รัฐจอร์เจีย ที่อยู่ใกล้เคียง

## ประวัติ
เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 ได้มีการประกาศว่าแอตแลนตาจะเป็นหนึ่งในเมืองใหญ่ที่จะได้รับสิทธิจากโปรวอลเลย์บอลเฟเดอเรชันสำหรับฤดูกาลเปิดตัวของลีก โดยชื่อ, โลโก้ และสีของทีมแอตแลนตาไวบ์ได้รับการเปิดตัวเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม

## บัญชีรายชื่อ
*ทีมปัจจุบัน ณ วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024*

### ทีมฝึก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:ทีมวอลเลย์บอลหญิงในสหรัฐ
ผู้สำเร็จราชการ (เครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย)

**ผู้สำเร็จราชการระหว่างรัชกาล** () เป็นตำแหน่งที่มีอยู่ในราชบัลลังก์แห่งราชอาณาจักรโปแลนด์ พระมหากษัตริย์แห่งเครือจักรภพซึ่งทรงดำรงพระบรมราชอิสริยยศสองอย่างของสองแผ่นดิน คือ พระมหากษัตริย์แห่งโปแลนด์และแกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย ซึ่งจะต้องทรงผ่านการเลือกตั้งโดยเสรี (*wolna elekcja* ) ซึ่งมักนำไปสู่ช่วงว่างเว้นพระมหากษัตริย์ระหว่างรัชกาล ที่ค่อนข้างกินระยะเวลายาวนาน โดยตามธรรมเนียมแล้ว ตั้งแต่ปี 1572 ตำแหน่ง *ผู้สำเร็จราชการ* จะเป็นของ อัครมุขนายกแห่งกแญซนอและประมุขแห่งคริสตจักรโรมันคาทอลิกโปแลนด์ ซึ่งท่านพระคุณเจ้าเองสามารถเสนอชื่อบุคคลเพื่อดำรงตำแหน่งแทนท่านได้ (ซึ่งโดยปกติจะเลือก มุขนายกแห่งกูยาวี มาแทน)

ผู้สำเร็จราชการจะเป็นตัวแทนของรัฐในเวทีระหว่างประเทศและกำกับดูแลการบริหารกิจการภายในเครือจักรภพจนกว่าจะการเลือกตั้งพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่จะเสร็จสิ้น โดยในสถานการณ์พิเศษ ผู้สำเร็จราชการสามารถประกาศสงครามและเจรจาสันติภาพได้ ยังสามารถเรียกประชุมและเป็นประธานในการประชุมการจัดการเลือกตั้งพระมหากษัตริย์องค์ใหม่และเป็นประธานการเลือกตั้งองค์พระมหากษัตริย์ ซึ่งเกิดขึ้นท่ามกลางที่ประชุมของข้าราชการและขุนนางชั้นผู้ใหญ่เพื่อเลือกพระมหากษัตริย์ ทั้งนี้ผู้สำเร็จราชการยังมีสิทธิประกาศการเลือกตั้งพระมหากษัตริย์ด้วย

## ดูเพิ่มเติม

* ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
หมวดหมู่:เครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย
เล่าเสง

**เล่าเสง** (เสียชีวิต 9 หรือ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 258) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า **หลิว เฉิง** () เป็นขุนพลของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน

## ประวัติ
ในปี ค.ศ. 253 ซุนจุ๋นสังหารราชครูจูกัดเก๊ก แล้วสั่งให้เล่าเสงผู้เป็นแม่ทัพทหารม้าไล่ตามไปสังหารจูเก๋อ ส่ง (諸葛竦) บุตรชายของจูกัดเก๊กที่ไป๋ตู (白都) 

ในปี ค.ศ. 256 ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซุนจุ๋นเสียชีวิต ซุนหลิมลูกพี่ลูกน้องของซุนจุ๋นขึ้นสืบทอดอำนาจ ขุนพลลิกี๋ไม่พอใจจึงนำกำลังทหารจะเข้าโจมตีซุนหลิมโดยติดต่อร่วมมือกับเตงอิ๋นให้ช่วยสนับสนุน ซุนหลิมทราบเรื่องนี้จึงถวายฎีกากล่าวหาว่าเตงอิ๋นว่าคิดการก่อกบฏ แล้วส่งขุนพลเล่าเสงนำกองกำลังเข้าโจมตีเตงอิ๋น ภายหลังทัพใหญ่ของซุนหลิมยังระดมกันมาเข้าโจมตีเตงอิ๋น ท้ายที่สุดเตงอิ๋นก็พ่ายแพ้และถูกสังหาร

ในปี ค.ศ. 258 จักรพรรดิซุนเหลียงทรงไม่พอพระทัยที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซุนหลิมผูกขาดอำนาจ จึงทรงวางแผนร่วมกับเล่าเสง, กิมก๋งจู๋พระเชษฐภคินี, จวนเสียง, จวนกี๋ และคนอื่น ๆ คิดการจะโค่นอำนาจของซุนหลิม แต่แผนการรั่วไหล ซุนหลิมจึงนำทหารของตนเข้าจู่โจมและจับกุมจวนเสียงในเวลากลางคืน และส่งซุน เอิน (孫恩) น้องชายไปสังหารเล่าเสงนอกประตูชางหลง (蒼龍門 *ชางหลงเหมิน*)

## ดูเพิ่ม
* รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
* ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). *[[สามก๊กจี่]]* (*ซานกั๋วจื้อ*).

หมวดหมู่:ขุนนางของง่อก๊ก
หมวดหมู่:บุคคลในง่อก๊กที่ถูกประหารชีวิต
เฟรีดุน อาห์เม็ด เบย์

**เฟรีดุน อาห์เม็ด เบย์** (; เสียชีวิต 16 มีนาคม ค.ศ. 1583) เป็นขุนนาง ข้าราชการ นักเขียน และนายทหารออตโตมันผู้มีอิทธิพล เป็นที่รู้จักจากการรับใช้รัฐบาลแกรนด์วิเซียร์ โซโกลลู เมห์เม็ด พาชา (; ค.ศ. 1565–1579) เขาเป็นพระสวามีองค์ที่สองในอัยเช ฮือมาชะฮ์ ซุลตัน พระราชนัดดาในสุลต่านสุลัยมานผู้เกรียงไกร ผลงานที่สำคัญที่สุดของเขาคือ *Münșeâtu's-Selâtin* หนังสือรวม 2 เล่มที่เล่าย้อนกลับถึงสมัยอิสลามตอนต้น เซลจุก อักซิน โซเมล () รายงานว่าผลงานนี้ "มีความสำคัญต่อการศึกษาประวัติศาสตร์ออตโตมันตอนต้นถึงสมัยคลาสสิก"
 
## ชีวประวัติ
ไม่มีการเปิดเผยวันเกิดของเฟรีดุน อาห์เม็ด เบย์ งานเขียนของเขาระบุว่า เขาเกิดมาในครอบครัวอับดึลคาดือร์ (; อับดุลกอดิร) เฟรีดุน อาห์เม็ด เบย์น่าจะมีต้นตระกูลจาก *[[เดฟชีร์เม]]* โดนเป็นผู้อยู่ในอารักขาของโซโกลลู เมห์เม็ด พาชา และมีชื่อเสียงในการล้อมซีแก็ตวาร์ใน ค.ศ. 1566 เขาดำรงตำแหน่งเลขาธิการรัฐ (*[[เรอีซึลคึตทาบ]]*, ) ใน ค.ศ. 1570 ถึง 1573 และเป็นอัครมหาเสนาบดี (*[[นีซันจือ]]*, ) ใน ค.ศ. 1573 ถึง 1576 หลังสุลต่านมูรัดที่ 3 ( ค.ศ. 1574–1595) ขึ้นครองราชย์ อำนาจของโซโกลลู เมห็เม็ด พาชาจึงลดลง เช่นเดียวกันกับเฟรีดุน อาห์เม็ด เบย์ ภายหลังเขารับใช้ *[[Sanjak-bey|ซันจักเบย์]]* แห่งสเมเดเรโวและเคิสเตนดิล () ใน ค.ศ. 1581 เขาได้รับการเรียกตัวกลับไปยังคอนสแตนติโนเปิลและได้รับการแต่งตั้งเป็น *นีซันจือ* อีกครั้ง เฟรีดุน อาห์เม็ดเสียชีวิตในวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1583
 
## หมายเหตุ

 
## อ้างอิง

 
## ข้อมูล
* 
* 
*
บุซี

**บุซี** (;  *Būzī*}} เป็นบิดาของเอเสเคียลและเป็นปุโรหิตแห่งเยรูซาเล็ม (เอเสเคียล 1:3) กล่าวกันว่าเอเสเคียล (เช่นเดียวกับเยเรมีย์) สืบเชื้อสายจากโยชูวาโดยการสมรสกับราหับหญิงชาวคานาอันที่เปลี่ยนมานับถือศาสนาของชาวอิสราเอล (Talmud Meg. 14b; Midrash Sifre, Num. 78)

ชื่อบุซีมาจากคำภาษาฮีบรู "บูส" (בּוּז) มีความหมายว่า "ดูถูก" บูสยังเป็นชื่อบุตรชายคนที่ 2 ของนาโฮร์ ดังนั้นชื่อ "บุซี" จึงอาจหมายถึง "บุตรชายของบูส" (ซึ่งหมายความว่าบุซีน่าจะเป็นผู้สืบเชื้อสายของบูสบุตรนาโฮร์ หรือเป็นผู้อาศัยในดินแดนของบูส) เนื่องจากศัพทมูลของชื่อ "บุซี" เกี่ยวโยงกับคำว่า "ดูถูก" บางประเพณีจึงแย้งว่าบุซีเป็นคนเดียวกันกับผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ ผู้ถูกเรียกว่า "บุซี" เช่นกัน เพราะถูกคนร่วมชาติในยูดาห์ดูถูก ("buz") (Targ. Yer., quoted by Ḳimḥi on Ezek. 1:3)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เอเสเคียล
ผู้ควบคุมเครื่องจักรหนัก

[right|thumb|300x300px| รถขุด ล้อหน้าที่ทำงาน [รถแทรกเตอร์ ล้อยางนี้ติดตั้งถังขนาดใหญ่ซึ่งสามารถยกหรือลดลงได้ด้วยแขนไฮดรอลิก]]
**ผู้ควบคุมเครื่องจักรหนัก** เป็นผู้ที่ทำหน้าที่ขับเคลื่อน อุปกรณ์หนัก ที่ใช้ในโครงการ วิศวกรรม และ ก่อสร้าง โดยปกติแล้วจะต้องเป็น ผู้ที่มีทักษะ เท่านั้นที่สามารถขับเคลื่อนอุปกรณ์หนักได้ และต้องได้รับการฝึกอบรมเฉพาะทางในการใช้เครื่องจักรประเภทนี้

## ความปลอดภัย
สิ่งพิมพ์จำนวนมากเกี่ยวกับผู้ปฏิบัติงานอุปกรณ์หนักมุ่งเน้นไปที่การปรับปรุงความปลอดภัยให้กับคนงานดังกล่าว สาขา อาชีวเวชศาสตร์ ทำการวิจัยและเสนอคำแนะนำเกี่ยวกับความปลอดภัยของคนงานเหล่านี้และคนงานอื่นๆ ในตำแหน่งที่ต้องคำนึงถึงความปลอดภัย สัญญาณมือยังมีความสำคัญสำหรับผู้ปฏิบัติงานเครื่องจักร เนื่องจากช่วยให้มองเห็นได้ชัดเจนขึ้นในการทำงานอย่างปลอดภัย แม้จะมีปัจจัยต่างๆ เช่น เสียงดังและสภาพแวดล้อมที่แออัด 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:คนงานก่อสร้าง
หมวดหมู่:เครื่องจักรหนัก