ทิกกิ ทิกกิ เท็มโบ

***ทิกกิ ทิกกิ เท็มโบ*** () เป็นหนังสือภาพในปี ค.ศ. 1968 เขียนโดยอาร์ลีน โมเซล และวาดภาพโดยแบลร์ เลนต์ หนังสือเล่าเรื่องราวของเด็กชายชาวจีนผู้มีชื่อยาวซึ่งตกลงไปในบ่อน้ำ เป็นเรื่องเล่าในเชิงตำนานจุดกำเนิดของการที่ชื่อของชาวจีนมีขนาดสั้นมากในปัจจุบัน

## เนื้อเรื่อง
เรื่อง *ทิกกิ ทิกกิ เท็มโบ* ดำเนินเรื่องในประเทศจีนยุคโบราณ สมัยที่มีธรรมเนียมว่าพ่อแม่จะให้เกียรติลูกชายคนโตด้วยการตั้งชื่อที่ยาวและซับซ้อนที่ทุกคนจะต้องพูดชื่อให้ครบถ้วน ไมมีชื่อเล่นและชื่อย่อใด ๆ ในขณะที่ลูกชายคนรองมักตั้งชื่อสั้น ๆ และไม่สำคัญ ครั้งหนึ่งมีเด็กชายชื่อ **ทิกกิ ทิกกิ เท็มโบ-โน ซา เร็มโบ-ชาริ บาริ รูชิ-พีป เพริ เพ็มโบ** (Tikki Tikki Tembo-no Sa Rembo-chari Bari Ruchi-pip Peri Pembo) ที่ชื่อมีความหมายว่า "สิ่งที่มหัศจรรย์ที่สุดในโลกทั้งใบ" และน้องชายของเขาที่มีชื่อว่า "ชาง" (Chang) ที่ชื่อมีความหมายว่า "เล็กน้อย" หรือ "ไม่มี" ทั้งสองเล่นด้วยกันใกล้กับบ่อน้ำของที่บ้านซึ่งแม่ของทั้งสองเคยเตือนให้เลี่ยงการอยู่ใกล้บ่อน้ำ เมื่อชางตกลงไปในบ่อน้ำ พี่ชายของเขาจึงวิ่งมาบอกแม่ว่าชางตกลงไปในบ่อน้ำ แม่จึงบอกลูกคนพี่ให้ขอบันไดมาจากชายชรา พี่ชายของชางจึงไปบอกกับชายชรา  ชางจึงได้รับการช่วยเหลือจากบ่อน้ำและฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว  ต่อมาเด็กชายทั้งคู่เล่นด้วยกันใกล้บ่อน้ำอีกครั้ง ครั้งนี้ผู้พี่ชายตกลงไปในบ่อน้ำ ชางจึงวิ่งไปบอกแม่และพยายามบอกเธอว่า "ทิกกิ ทิกกิ เท็มโบ-โน ซา เร็มโบ-ชาริ บาริ รูชิ-พีป เพริ เพ็มโบตกลงไปในบ่อน้ำ"  ตอนแรกแม่ฟังไม่ชัด ชางจึงพูดอีกครั้ง  แต่ชางหายใจไม่ทันจากการวิ่ง จึงพูดละล่ำละลักและออกเสียงชื่อของพี่ชายผิด แม่ก็ยังคงบอกให้ชางพูดชื่อซ้ำอีกครั้งให้ถูกต้องเพื่อเป็นการให้เกียรติ ชางพยายามพูดซ้ำ ๆ จนที่สุดแม่จึงบอกให้ชางไปขอบันไดมาจากชายชรา ชางไปหาชายชราผู้มีบันได ตอนแรกชายชราไม่ตอบเพราะเขากำลังหลับอยู่ จากนั้นเมื่อชางพยายามปลุก ชายชราผู้มีบันไดรู้สึกรำคาญพยายามที่จะหลับต่อ หลังจากที่ชางพยายามเล่าสถานการณ์ของพี่ชายซ้ำไปซ้ำมา ในที่สุดชายชราก็ไปกับชางเพื่อช่วยพี่ชายของชางขึ้นจากบ่อน้ำ พวกเขาช่วยทิกกิ ทิกกิ เท็มโบ-โน ซา เร็มโบ-ชาริ บาริ รูชิ-พีป เพริ เพ็มโบไว้ได้ แต่เพราะเขาอยู่ในบ่อน้ำนานเกินไปจึงใช้เวลาฟื้นตัวนานกว่า ฉากจบของเรื่องราวกล่าวว่านี่คือสาเหตุที่ชื่อของคนจีนมีขนาดสั้น

## การตอบรับ

หนังสือได้รับเสียงชื่นชมหลังการตีพิมพ์ นิตยสาร*[[เคอร์คัสรีวิว]]*ระบุว่าภาพวาดของหนังสือภาพนี้เป็น "การสอดประสานอันชาญฉลาดของรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ และภูมิทัศน์อันกว้างขวาง และฉากที่ดีของนิทานพื้นบ้านอันมีชีวิตชีวา" หนังสือชนะเลิศรางวัลบอสตันโกลบ-ฮอร์นบุ๊กประจำปี ค.ศ. 1968 ในสาขาหนังสือภาพ

ในปี ค.ศ. 1997 หนังสือพิมพ์*[[เดอะนิวยอร์กไทมส์]]*เลือกให้หนังสือภาพเรื่องนี้เป็นหนึ่งใน 59 วรรณกรรมเด็กของในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา จากการสำรวจความคิดเห็นออนไลน์เกี่ยวกับเด็กโดยสมาคมการศึกษาแห่งชาติในปี ค.ศ. 1999–2000 หนังสือนิทานภาพเรื่องนี้เป็นหนึ่งใน "100 หนังสือยอดนิยมสำหรับเด็ก" (Kids' Top 100 Books) Based on a 2007 online poll, the National Education Association listed the book as one of its "Teachers' Top 100 Books for Children".จากผลสำรวจความคิดเห็นออนไลน์ของ *100 หนังสือภาพยอดนิยม*  (Top 100 Picture Books) โดยนิตยสาร *[[สคูลไลบรารีเจอร์นัล]]* หนังสือติดอันดับที่ 35 ในผลสำรวจความคิดเห็นรายการเดียวกันในปี ค.ศ. 2012 หนังสือติดอันดับที่ 89 ตามข้อมูลชองสำนักพิมพ์ หนังสือมียอดจำหย่ายมมากกว่าหนึ่งล้านเล่มในปี ค.ศ. 2013

รูปแบบหนังสือเสียงในปี ค.ศ. 2009 ได้รับการจัดอันดับโดยมูลนิธิทางเลือกผู้ปกครองเป็น "ผ่าน"

## คำวิจารณ์และความไม่ถูกต้อง
หนังสือภาพถูกวิจารณ์ว่า "สนับสนุนการการเหมารวมว่าชื่อของชาวเอเชียฟังเหมือนพยางค์โง่ ๆ" โดยเฉพาะเรื่องที่ชื่อตัวละครหลักไม่เหมือนชื่อของคนจีนจริง ๆ

## ดูเพิ่ม
* *[[จูเงมุ]]* เรื่องเล่าที่คล้ายคลึงกันจากประเทศญี่ปุ่น 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* "Long Name No Can Say", told by Paul Wing
*  
* 

หมวดหมู่:วรรณกรรมเด็ก