open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
แคมอล-โอล-โมล์ก

**โมแฮมเมด แฆฟฟอรี** (; Mohammad Ghaffari; 29 กันยายน 1848 — 18 สิงหาคม 1940) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ **แคมอล-โอล-โมล์ก** (, Kamal-ol-Molk, ความสมบูรณ์แบบในแผ่นดิน) เป็นจิตรกรชาวอิหร่าน สมาชิกตระกูลแฆฟฟอรีในคอชอน

แฆฟฟอรีเกิดที่คอชอนในปี 1848 ในตระกูลที่มีธรรมเนียมศิลปะสืบทอดกันมา ลุงของเขาคือ มีร์ซอ ข่าน แฆฟฟอรี จิตรกรสมัยศตวรรษที่ 19 ที่ได้รับการยอมรับสูง บิดาของเขาคือ มีร์ซอ โบโซร์ก คอชอนี ศิลปินที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่งของอิหร่าน เขามีความสนใจในจิตรกรรมและอักษรวิจิตรตั้งแต่เป็นเด็ก รวมถึงเคยวาดรูปโดยใช้ถ่านบนผนังห้อง

เขามีโอกาสได้รู้จักกับนอเซร์แอดดีน ชะฮ์ ฆอจอร์ ชะฮ์ที่สี่ของอิหร่าน ซึ่งชวนเขามาทำงานให้กับราชสำนักของตน ระหว่างนี้เขาได้ปรับปรุงฝีมือขึ้นและได้รับพระราชทานนาม "แคมอล โอล โมล์ก" (ความสมบูรณ์แบบในแผ่นดิน) จากชะฮ์ ระหว่างการทำงานในราชสำนัก ถือเป็นช่วงที่เชาผลิตชิ้นงานชิ้นเอกหลายชิ้น เขาทำงานให้กับราสำนักกระทั่งชะฮ์ถูกลอบปลงพระชนม์ เขาไม่สามารถทำงานในราชสำนักของชะฮ์คนใหม่ โมแซฟแฟร์แอดดีน ชะฮ์ กอจอร์ได้ ในปี 1898 ด้วยวัย 47 ปี เขาออกเดินทางไปยังยุโรปเพื่อพัฒนาฝีมือ เขามีโอกาสได้พบปะศิลปินในยุโรปหลายคน รวมถึงได้คัดลอกภาพเขียนของเรมบรันต์ และเรียนรู้จากการเดินทางเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะมากมายในยุโรป ที่ซึ่งเขาได้อิทธิพลการสร้างสรรค์งานและพัฒนาฝีมือ เขาอยู่ในยุโรปนานสี่ปีก่อนที่ในปี 1902 ก่อนจะเดินทางกลับอิหร่านและเป็นจิตรกรประจำราชสำนักให้กับชะฮ์ต่อ

## ระเบียงภาพ

File:Hassan Vosough od-Dowleh.jpg| โวซูฆ โอดโดว์เลฮฺ
File:Sardar-assad-bakhtiary.jpg| แอลีกอลี ข่าน แบฆทียอรี
File:Naser edin shah by Kamalolmolk.jpg|ภาพวาดของนอเซร์แอดดีน ชะฮ์ ฆอจอร์
File:IranianMusicGroup.jpg|วงดนตรี, 1886
File:Golestan palace springhouse.JPG|*โถงน้ำพุ วังโกเลสถาน*, 1889
File:Begger girls by Kamalolmolk.jpg|*ขอทาน*, 1889
File:Goldworker in Baghdad.jpg|ช่างทอง, 1901
File:Ali RezaKhanAzodalMolk.jpg| แอโซดโอลโมล์ก, 1910
File:Damavand by Kamalolmolk.jpg|*หมู่บ้านแดมอแวนด์*, 1915
File:Kamal-ol-molk.JPG|*ภาพเหมือนตนเอง*, 1925


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*Kamal ol molk on Caroun.com
*Ghaffari Clan website
* Panoramic Images of Kamal Tombs Neyshabur Day
* Biography and works of Kamal-ol-molk (in Persian language) 
* Biography and works of Kamal-ol-molk (in Persian language)
ภาพล้อ

**ภาพล้อ** () คือภาพที่แสดงลักษณะของวัตถุในรูปแบบที่เรียบง่ายหรือเกินจริง ผ่านงานร่างภาพ การลากดินสอ หรือการวาดภาพทางศิลปะอื่น ๆ (แบบการ์ตูน) ภาพล้ออาจเป็นภาพที่ดูหมิ่นหรือเป็นการชมเชย และสามารถวาดขึ้นเพื่อจุดประสงค์ทางการเมือง วาดขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น หรืออาจวาดขึ้นทั้งสองอย่างรวมกัน ภาพล้อนักการเมืองมักเขียนขึ้นในหนังสือพิมพ์และนิตยสารข่าว ในรูปแบบการ์ตูนล้อการเมือง ในขณะที่ภาพล้อดาราภาพยนตร์มักพบในนิตยสารบันเทิง ในงานวรรณกรรม *ภาพล้อ* คือการแสดงภาพบุคคลในรูปแบบที่บิดเบือน โดยทำให้เกินจริง ในลักษณะบางอย่างและทำให้ลักษณะอื่น ๆ ให้เรียบง่ายเกินไป

หมวดหมู่:ภาพล้อ
เหตุฆาตกรรมนีคอ ชอแคแรมี

เมื่อวันที่ 20 กันยายน 2022 เด็กหญิงชาวอิหร่านวัย 16 ปี **นีคอ ชอแคแรมี** (; Nika Shakarami) หายตัวไปในเตหะรานระหว่างเข้าร่วมการประท้วงใหญ่กรณีการเสียชีวิตของแมห์ซอ แอมีนี สิบวันต่อมา ครอบครัวของเธอจึงได้รับแจ้งการเสียชีวิต เธอเสียชีวอตในสถานการณ์ที่ไม่ปกติและมีการตั้งข้อสงสัยว่ากองกำลังรักษาความปลอดภัยอิหร่านจะมีส่วนร่วม หลังได้รับแจ้ง ครอบครัวเธอเตรียมการจะฝังร่างเธอที่โฆร์แรมอบอด แต่มีการกล่าวหาว่าทาวการอิหร่านขโมยร่างของเธอไปฝังในแฮยอตโอลเฆย์บ เพื่อป้องกันไม่ให้มีพิธีศพของเธอซึ่งอาจนำไปสู่การประท้วงใหญ่ขึ้นอีก อย่างไรก็ตาม ทางการอิหร่านปฏิเสธการมีส่วนร่วมและถูกกล่าวหาว่าบีบบังคับให้ครอบครัวของเธอเชื่อในคำให้การณ์ของรัฐ

ในภายหลัง สาเหตุการเสียชีวิตของเธอระบุว่าเธอได้รับบาดเจ็บจากของแข็ง ตามที่ปรากฏในเอกสารเบเฮชเตแซฮ์รอ เอกสารที่รั่วไหลถึงบีบีซีในปี 2024 สรุปว่าเธอถูกฆาตกรรมโดยกองกำลังของอิหร่าน เธอถูกจับหน่วงเหนี่ยวและถูกกระทำชำเราทางเพศโดยผู้จับกุม

ชอแคแรมี, ซอรีนอ เอสมออีลซอเดฮ์ และแฮดีส แนแจฟี ถือเป็นสามผู้เสียชีวิตที่กลายมาเป็นประเด็นประท้วงใหม่ของอิหร่านต่อจากกรณีแอมีนี ใบหน้าของสตรีทั้งสี่คนปรากฏตามท้องถนนและการประท้วงในอิหร่าน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาชญากรรมในประเทศอิหร่าน
หมวดหมู่:ประเทศอิหร่านในปี พ.ศ. 2565
อัตตัตถนิยม

**อัตตัตถนิยม** หรือ **อัตตานิยม** () เป็นปรัชญาที่เกี่ยวข้องกับบทบาทของตัวตนหรืออัตตา  ในฐานะแรงจูงใจและเป้าหมายของการกระทำของตนเอง ทฤษฎีต่าง ๆ เกี่ยวกับอัตตัตถนิยมประกอบด้วยแนวคิดที่แตกต่างกันมากมาย โดยทั่วไปสามารถแบ่งประเภทเป็นรูปแบบความแตกต่างระหว่างข้อเท็จจริงกับคุณค่าหรือ เชิงบรรทัดฐาน ทฤษฎีเหล่านี้อาจสนใจในการอธิบายว่าผู้คน *กระทำ* โดยคำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนตัว หรือกำหนดว่าพวกเขา *ควรทำ* คำจำกัดความอื่น ๆ ของอัตตัตถนิยมอาจเน้นย้ำถึงการกระทำตามเจตจำนงของตนเองมากกว่าผลประโยชน์ส่วนตัว และยิ่งไปกว่านั้น ยังระบุด้วยว่านี่คืออัตตัตถนิยมที่แท้จริง

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ปรัชญาชีวิต
หมวดหมู่:ปัจเจกนิยม
หมวดหมู่:แนวคิดและขบวนการทางจริยธรรม
ซินท์เวฟ

**ซินท์เวฟ** ( เรียกอีกอย่างว่า outrun, retrowave หรือ futuresynth) เป็นแนวย่อยดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่อิงจากเพลงประกอบภาพยนตร์แนวโลดโผน นิยายวิทยาศาสตร์โลดโผน และสยองขวัญของยุคคริสต์ศตวรรษ 1980 เป็นหลัก อิทธิพลอื่น ๆ ได้รับมาจากงานศิลปะและวิดีโอเกมในทศวรรษนี้ นักดนตรีแนวซินท์เวฟมักรับหลักการด้านการโหยหาอดีตในวัฒนธรรมในยุคคริสต์ทศวรรษ 1980 และพยายามถ่ายทอดบรรยากาศของยุคนั้นและเฉลิมฉลอง

แนวเพลงนี้ได้รับการพัฒนาในช่วงกลางจนถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 2000 โดยโปรดิวเซอร์ เฟรนซ์เฮาส์ชาวฝรั่งเศส รวมไปถึงศิลปินรุ่นใหม่ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากวิดีโอเกม *[[แกรนด์เธฟต์ออโต: ไวซ์ซิตี]] ที่ออก*ในปี 2002 ยังอ้างอิงนักประพันธ์เพลง จอห์น คาร์เพนเตอร์, ฌ็อง มีแชล ฌาร์, แวนเจลิส (โดยเฉพาะดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง *[[เบลดรันเนอร์]]* ในปี 1982) ซินท์เวฟได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางมากขึ้นหลังจากที่นำไปใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง *Drive* ในปี 2011 (ซึ่งมีเพลงประกอบที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของแนวเพลงนี้บางเพลง) วิดีโอเกม *Hotline Miami* ในปี 2012 รวมถึง ภาคต่อในปี 2015 ภาพยนตร์ *[[ธอร์: ศึกอวสานเทพเจ้า]]* ในปี 2017 และซีรีส์เน็ตฟลิกซ์ เรื่อง *[[สเตรนเจอร์ ธิงส์]]*   

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ดนตรีอินดี
หมวดหมู่:ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 2020
หมวดหมู่:ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 2010
หมวดหมู่:ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 2000
หมวดหมู่:วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต
หมวดหมู่:ประเภทดนตรีอิเล็กทรอนิกส์
คาบี ลาเม

**คาเบน** "**คาบี**" **ลาเม** (, ; เกิด 9 มีนาคม พ.ศ. 2543) เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงบนอินเทอร์เน็ต เป็นที่รู้จักจากวิดีโอติ๊กต็อกที่เขาล้อเลียนวิดีโอ "ไลฟ์แฮ็ก" ที่ซับซ้อนเกินควรโดยไม่กล่าวอะไร ในปี พ.ศ. 2567 เขามีผู้ติดตามบนติ๊กต็อกสูงที่สุด โดยในปี พ.ศ. 2565 เขามีชื่อในบนรายชื่อของ*[[ฟอร์ชูน]]*และของ*[[ฟอบส์]]* นอกจากนี้ยังเป็นกรรมการใน**'ในปี พ.ศ. 2566

==ชีวิตช่วงต้น==
ลาเมเกิดใน[[เซเนกัล]]เมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2543 ครอบครัวของเขาย้ายเข้าอิตาลีเมื่อเขาอายุ 1 ปีและอาศัยในบ้านจัดสรรของ[[การเคหะแห่งชาติ|เคหะสาธารณะ]]ใน ใกล้กับตูรินเขามีพี่น้องสามคน เขาเข้าศึกษาในสถานศึกษาในอิตาลีกระทั่งอายุ 14 ปี ผู้ปกครองตัดสินใจส่งเขาไปศึกษาในโรงเรียนสอน[[อัลกุรอาน]]ใกล้กับ[[ดาการ์]] ลาเมทำงานเป็นช่างควบคุมเครื่องจักรซีเอ็นซีในโรงงานแห่งหนึ่งใน[[ตูริน]]ก่อนจะถูกเลิกจ้างในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563

==การทำงาน==
[[ไฟล์:Khaby Bubble Wrap TikTok - Khaby dressed as a mail man can't believe Mat bubble wrapped his car (cropped).jpg|thumb|upright|ลาเมที่แต่งชุดผู้ส่งจดหมายทำท่ามืออันเป็นเอกลักษณ์ของเขา]]

หลังจากเขาถูกเลิกจ้างในช่วง[[การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศอิตาลี|การระบาดทั่วของโควิด-19]] ลาเมเริ่มโพสต์วิดีโอบน[[ติ๊กต็อก]] ในช่วงแรกเป็นวิดีโอแสดงการเต้นของเขาและการชมวิดีโอเกม เขาได้รับความนิยมสูงขึ้นจากวิดีโอตอบโต้ในรูปแบบวิดีโอ "ดูเอต" () และ "สทิตช์" () ที่เป็นคุณสมบัติบนติ๊กต็อก โดยตอบโต้วิดีโอ "" ที่ซับซ้อนด้วยการทำสิ่งเดียวกันในวิธีที่ง่ายกว่า ไม่กล่าวอะไร และทำท่ามืออันเป็นเอกลักษณ์ ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 เขามีผู้ติดตามบนติ๊กต็อกสูงกว่าจิอันลูซา วักกี ขึ้นเป็นผู้ที่มีผู้ติดตามบนติ๊กต็อกสูงที่สุดในอิตาลี ต่อมามีผู้ติดตามสูงกว่า กลายเป็นผู้ที่มีผู้ติดตามสูงที่สุดอันดับสองบนแพลตฟอร์มโดยรวม ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 ลาเมปรากฏตัวเป็นนักแสดงร่วมในการประกาศสำหรับ[[มานูเอล โลกาเตลลี]]ของ[[สโมสรฟุตบอลยูเวนตุส]] ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2564 เขาเข้าร่วม[[เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส]]ในฐานะแขกพิเศษในการฉายภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์ เรื่อง **' ที่กำกับโดย ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2565 ลาเมทำสัญญาร่วมธุรกิจกับ และปรากฏตัวในโฆษณา #BeYourOwnBoss

ในปี พ.ศ. 2565 เขามีชื่อในรายชื่อของ*[[ฟอร์ชูน]]*และของ*[[ฟอบส์]]*

ในเดือนมีนาคมของปีเดียวกัน เขาได้รับรางวัลเปรมีโอ ลา มอดา เวสเต ลา ปาเซ ซึ่งองค์กรแอฟริกันแฟชันเกตมอบให้ทุกปี ณ รัฐสภายุโรป

ในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2565 ลาเมเป็นผู้สร้างสรรค์ที่มีผู้ติดตามบนติ๊กต็อกสูงที่สุดแทน โดยจำนวนผู้ติดตาม 142.1 ล้านบัญชี

Alessandro Riggio ผู้จัดการสื่อสังคมของลาเมตั้งแต่ที่เขามีผู้ติดตามบนอินสตาแกรมเพียง 1,000 คน ลาเมได้รับรายได้จากโพสต์บนติ๊กต็อกโพสต์ละ 750,000 ดอลลาร์สหรัฐและกำลังไปสู่ 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐภายในสิ้นปี 2565

ลาเมเป็นกรรมการในเทศกาลภาพยนตร์กานคู่กับใน พ.ศ. 2565 ที่เขาตัดสินภาพยนตร์สั้นติ๊กต็อก

ตั้งแต่ พ.ศ. 2566 ลาเมเป็นกรรมการในรายการโทรทัศน์ **

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 มีการเพิ่มเครื่องแต่งกายตัวละคร (สกิน) ของเขาในฟอร์ตไนต์ โดยเป็นส่วนหนึ่งของ "ลาสต์รีสอร์ต" ()

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากตูริน
หมวดหมู่:ยูทูบเบอร์
หมวดหมู่:ติ๊กต็อกเกอร์
จัมปงหมึก

**จัมปงหมึก** () เป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ผลิตโดยนงชิม

## ภาพรวม
เป็นจัมปงอาหารทะเลที่เปิดตัวในเดือนกรกฎาคม 1992 ใช้น้ำซุป หมึก และ กุ้งฝอย ที่ผสมผสานรสชาติของเนื้อสัตว์

เครื่องประกอบด้วยหมึก กะหล่ำปลี, วากาเมะ และเห็ด ผลิตภัณฑ์ประเภทบะหมี่ถ้วยมีจำหน่ายตั้งแต่เดือนมกราคม 2005

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของเกาหลี
หมวดหมู่:ตราสินค้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
หมวดหมู่:ตราสินค้าเกาหลีใต้
น้ำอัลคาไล

thumb|220x220px| เส้นบะหมี่ผสมน้ำอัลคาไล
**น้ำอัลคาไล** () เป็นสารละลายเกลืออัลคาไลที่ใช้ในการทำเส้นบะหมี่จีน เช่น  ลาเมี่ยน และ ราเม็งของญี่ปุ่น นำไปผสมกับแป้งสาลีเพื่อให้ความนุ่มและยืดหยุ่น  รสชาติ เนื้อสัมผัส และสีอันเป็นเอกลักษณ์ของบะหมี่จีนเกิดจากการเติมน้ำอัลคาไล

## ชื่อเรียก
ในภาษาจีนเรียกน้ำอัลคาไลว่า 碱水/鹼水 "เจี๋ยนสุ่ย" (jiǎnshuǐ) โดยคำว่าอัลคาไล นั้นเรียกว่า "เจี่ยน" (jiǎn) ใช้อักษรจีนตัวเต็มว่า 鹼 (ประกอบขึ้นจาก 鹵 กับ 僉) แต่ในอักษรจีนตัวย่อ ได้ย่อเป็น 碱 (ประกอบขึ้นจาก 石 กับ 咸) อย่างไรก็ตาม เป็นคนละอักษรกับอักษรตัวเต็ม 鹹 (ประกอบขึ้นจาก 鹵 กับ 咸) ซึ่งในตัวย่อเขียนเป็น 咸 และหมายถึง "เค็ม" และอ่านต่างกันเป็น "เสียน" (xián) และคำว่า 咸水/鹹水 ในภาษาจีนหมายถึง น้ำเค็ม

ในขณะที่ 鹹水 ในภาษาญี่ปุ่นนั้นโดยทั่วไปจะหมายถึง น้ำเกลือเข้มข้น ซึ่งก็อาจหมายถึงน้ำอัลคาไลได้ด้วย อย่างไรก็ตาม เมื่อพูดถึงน้ำอัลคาไลมักจะเขียนเป็นอักษรฮิรางานะผสมคันจิ เป็น かん水 หรือเป็นฮิรางานะล้วนว่า かんすい นอกจากนี้ยังมีการเขียนด้วยคันจิเป็น 梘水、乾水、漢水 ด้วย

## ต้นกำเนิด
ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียในของจีน มีการค้นพบเทคนิคการทำบะหมี่ โดยใช้ น้ำเกลือเข้มข้น (น้ำเกลืออัลคาไลจาก ทะเลสาบน้ำเค็ม) โดยบังเอิญ และแพร่หลายไปจนถึงญี่ปุ่นพร้อมกับการแพร่หลายของบะหมี่ 

## ส่วนประกอบ

* กรดคาร์บอนิก
** โพแทสเซียมคาร์บอเนต
** โซเดียมคาร์บอเนต
** โซเดียมไบคาร์บอเนต
* ไพโรฟอสเฟต
* โพลีฟอสเฟต
* กรดฟอสฟอริก
* ฟอสเฟต

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ราเม็ง
หมวดหมู่:สารละลาย
หมวดหมู่:วัตถุเจือปนอาหาร
ราเม็งโตเกียว

thumb|260x260px| ราเม็งโตเกียวดั้งเดิม
[thumb|264x264px| ราเม็งโตเกียวใส่[หมูแดง, เม็มมะ, นารุโตมากิ, สาหร่าย, ต้นหอม]]
**ราเม็งโตเกียว** () เป็นโชยุราเม็งแบบหนึ่ง มักทำจากดาชิ, โชยุ และ เส้นหยิกหยอยบางปานกลาง

มีร้านราเม็งหลายพันร้านในโตเกียว และราเม็งที่มีให้บริการนั้นมีหลากหลายรสชาติ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ราเม็ง
ราเม็งทามานะ

thumb|280x280px|ราเม็งทามานะ
**ราเม็งทามานะ** () เป็น ราเม็งกระดูกหมู ที่พบได้ในเมืองทามานะ จังหวัดคุมาโมโตะ เป็นหลัก

## ลักษณะ
โดดเด่นด้วยซุปกระดูกหมูเข้มข้น เส้นบะหมี่เส้นตรงบางปานกลาง และโรยหน้าด้วย กระเทียมไหม้เกรียม วิธีการทำกระเทียมไหม้เกรียมแบ่งออกเป็นสองวิธีคร่าว ๆ ได้แก่ การทอดกระเทียมดิบแห้งในน้ำมันและการย่างในกระทะ และร้านราเม็งแต่ละร้านก็มีวิธีการที่แตกต่างกัน  นอกจากนี้ กระเทียมไหม้เกรียมอาจไม่ได้โรยหน้าตั้งแต่ต้น แต่พนักงานจะโรยตามความชอบของลูกค้า

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ราเม็ง
ราเม็งคาโงชิมะ

right|thumb|250x250px| ราเม็งคาโงชิมะ
[right|thumb|ร้านทนโตโระราเม็ง (豚とろらーめん) สาขา[เท็มมงกัง ในเมืองคาโงชิมะ]]
**ราเม็งคาโงชิมะ** () เป็นราเม็งท้องถิ่น ประเภทหนึ่งที่เสิร์ฟในจังหวัดคาโงชิมะ เป็นหลัก โดยทั่วไปเป็นราเม็งกระดูกหมู

## ภาพรวม
เมนูพื้นฐานเป็นบะหมี่เส้นตรงในซุปกึ่งขุ่นที่ทำจากกระดูกหมู แต่ละร้านจะเพิ่มรสชาติของตัวเองและแข่งขันกันเพื่อดึงเอาเอกลักษณ์เฉพาะตัวออกมา เนื่องจากซอสนี้มักทำด้วยซีอิ๊วที่ผลิตในท้องถิ่น ซุปจึงมีรสหวานมากกว่าราเม็งกระดูกหมูจากจังหวัดอื่น ๆ ในคิวชู ว่ากันว่าราเม็งคาโงชิมะโดยรวมไม่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเพราะแต่ละร้านมีการพัฒนาแยกกัน แต่ในทางกลับกัน ก็มีความเห็นว่าเอกลักษณ์ของราเม็งคาโงชิมะคือการแต่ละร้านมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของตัวเอง เมื่อเทียบกับจังหวัดอื่น ๆ เส้นบะหมี่จะนุ่มกว่าและใช้ส่วนผสมต่าง ๆ เช่น ผัก

ในจังหวัดคาโงชิมะ ซุปกระดูกหมูกลายเป็นวัตถุดิบหลักเนื่องจากได้รับอิทธิพลมาจากจังหวัดโอกินาวะ ซึ่งเป็นที่ที่เนื้อหมูถูกรับประทานมาเป็นเวลานาน (มีบางร้านที่จำหน่ายซุปกระดูกหมู) และได้พยายามใช้ กระเทียม และต้นหอมย่างเพื่อกำจัด กลิ่นอับ  ด้วยเหตุนี้ กล่าวกันว่าเป็นราเม็งกระดูกหมูที่มีต้นกำเนิดที่แตกต่างจากราเม็งคุรุเมะ ลักษณะเด่นอีก  หนึ่งของราเมงคาโงชิมะก็คือ มิโซราเม็ง ซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยแรก ๆ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ราเม็ง
บะหมี่เย็น

**บะหมี่เย็น** อาจหมายถึงอาหารจากเส้นหลายชนิดในประเทศต่าง ๆ ดังนี้
### เกาหลี
* แน็งมย็อน

### ญี่ปุ่น
* ฮิยาชิจูกะ
* ฮิยาชิราเม็ง
* บะหมี่เย็นเบ็ปปุ
* บะหมี่เย็นโมริโอกะ

### จีน
* เหลียงเฝิ่น

หมวดหมู่:บะหมี่
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นเย็น
ลาเมี่ยน

[thumb|การทำลาเมี่ยนใน[เมืองต้าเหลียน มณฑลเหลียวหนิง]]

thumb|เส้นที่ดึงยืดแล้วพร้อมใช้
**ลาเมี่ยน** () เป็นประเภทของ บะหมี่ของจีน โดยใช้เรียกเส้นบะหมี่ที่ทำโดยขึงด้วยมือ ในขณะที่แป้งบะหมี่ที่ตัดด้วยมีดเรียกว่า "เชียเมี่ยน" (切面, 切麵, qiēmiàn) โดยคำว่า "ลา" (拉, lā) ในภาษาจีนหมายถึงดึง ส่วน "เชีย" (切, qiē) แปลว่าตัด

## คำนิยาม
มีทฤษฎีมากมายเกี่ยวกับส่วนผสมที่ใช้ทำเส้นละหมี่สำหรับลาเมี่ยน และแต่ละภูมิภาคในประเทศจีนก็มีลาเมี่ยนในแบบของตัวเอง กฎหมายจีนแตกต่างจากกฎหมายของญี่ปุ่นตรงที่ไม่มีบทบัญญัติที่กำหนดหรือควบคุมส่วนผสมของเส้นลาเมี่ยนอย่างชัดเจน

ตามเว็บไซต์ของสำนักงานคณะกรรมการอาหารแห่งชาติของจีน ซึ่งคำนวณการผลิตอาหารของจีนทุกปี ระบุไว้ว่า ลาเมี่ยนทำจากแป้งสาลี, เกลือ และ น้ำ เท่านั้น  มีต้นกำเนิดมาจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน เช่น มณฑลส่านซี, มณฑลกานซู่ หรือ เขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์

ในขณะที่ตามข้อมูลของเว็บไซต์ที่เผยแพร่ประกาศของรัฐบาลเกี่ยวกับความปลอดภัยของอาหารในประเทศจีนได้ระบุว่าเส้นลาเมี่ยนทำจากแป้งสาลี, เกลือ, น้ำ, น้ำอัลคาไล และแป้งจากข้าวฟ่างหางหมา แต่ไม่ได้ระบุสัดส่วนระหว่างแป้งสาลีกับแป้งข้าวฟ่าง

## ลาเมี่ยนแบบต่าง ๆ

### ลาเมี่ยนหลานโจว
[right|thumb|280x280px| [ลาเมี่ยนหลานโจว]]

ลาเมี่ยนหลานโจว ซึ่งมีต้นกำเนิดในเมืองหลานโจว เมืองเอกของมณฑลกานซู่ เรียกว่าเป็นบะหมี่เนื้อวัว (牛肉面) กล่าวกันว่าบะหมี่เนื้อวัวนี้คิดค้นโดยหม่า เป๋าจื่อ (馬保子) ซึ่งเป็นชาวหุย ชนกลุ่มน้อยชาวมุสลิม ในช่วงปลายยุคราชวงศ์ชิง โดยชาวหุยไม่สามารถกินเนื้อหมูได้เนื่องจากหลักศาสนาอิสลาม แต่สามารถกินเนื้อวัวได้

### ลาเมี่ยนเหอหนาน
ในมณฑลเหอหนานมีการทำฮุ่ยเมี่ยน ใช้เส้นใหญ่ที่ตีและยืดด้วยมือ เคี่ยวในน้ำซุปพร้อมผักใบเขียว เนื้อแกะ ไข่นกกระทา เห็ดหูหนู มะเขือเทศ และผักชี

### ลาเมี่ยนญี่ปุ่น (ราเม็ง)

ราเม็งของญี่ปุ่นเป็นลาเมี่ยนที่ได้รับการดัดแปลงเพิ่มเติมให้เหมาะกับรสนิยมของญี่ปุ่น ดังนั้นในประเทศจีน ราเม็งจึงถูกเรียกว่า "รื่อเปิ่นลาเมี่ยน" (日本拉面) แปลว่า "ลาเมี่ยนญี่ปุ่น"

อย่างไรก็ตาม ในไต้หวัน คำว่า "ลาเมี่ยน"​ มักหมายถึงราเม็งของญี่ปุ่น ในขณะที่ลาเมี่ยนของจีนจะเรียกว่า "จงกั๋วลาเมี่ยน" (中國拉麵) แปลว่า "ลาเมี่ยนจีน" เพื่อแยกแยะ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บะหมี่
ฮิยาชิราเม็ง

thumb| ฮิยาชิราเม็งของยามางาตะ
right|thumb|200x200px| ฮิยาชิราเม็งของร้านคิตากาตะราเม็งบันไน (喜多方ラーメン坂内)
**ฮิยาชิราเม็ง** () เป็น อาหารท้องถิ่นของญี่ปุ่น พบในจังหวัดยามางาตะ และ จังหวัดฟุกุชิมะ เป็นต้น

## ภาพรวม
"ฮิยาชิราเม็ง" มีความหมายว่า "ราเม็งแช่เย็น" นั่นคือเป็น ราเม็งที่ใช้ซุป และบะหมี่ที่เย็น และอาจใส่น้ำแข็งด้วย เส้นบะหมี่จะแช่ในน้ำซุปปริมาณมากเหมือนกับราเม็งทั่วไป ซึ่งต่างจากฮิยาชิจูกะที่มักใส่น้ำซุปน้อย น้ำซุปมักจะมีรสโชยุ และไม่มีรสเปรี้ยวเหมือนอย่างฮิยาชิจูกะ

ในฮกไกโด มีการฮิยาชิจูกะว่าฮิยาชิราเม็งด้วย "ฮิยาชิราเม็ง" ที่โทโยซุยซังวางขายโดยในชื่อตราสินค้า "มารุจัง" (マルちゃん) ที่จริงก็เป็นฮิยาชิจูกะเช่นกัน

ฮิยาชิราเม็งที่มีชื่อเสียงที่สุดคือของจังหวัดยามางาตะ แต่ก็ยังมีฮิยาชิราเม็งในพื้นที่อื่นด้วยเช่นกัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ราเม็ง
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นเย็น
ฮิยาชิจูกะ

**ฮิยาชิจูกะ** () เป็นอาหารจากเส้นของญี่ปุ่น ที่ใช้ บะหมี่จีนต้มและแช่เย็นลงในน้ำเย็น เส้นบะหมี่ราดด้วยส่วนผสมหลากสีสัน เช่น ผัก (มะเขือเทศ แตงกวา และผักฤดูร้อนอื่น ๆ และ ถั่วงอกต้ม) หมูแดง แฮมจินหฺวา และ ไข่ไก่ และเสิร์ฟพร้อมน้ำส้มสายชูหมักเย็น โชยุ ซอสงา หรือ มิโสะ บางครั้งก็เติม เบนิโชงะ, คาราชิ, มายองเนส ฯลฯ เป็นเครื่องปรุงรส

ฮิยาชิจูกะมีชื่อที่แตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับภูมิภาค และในภาคตะวันตกของญี่ปุ่น โดยเฉพาะคันไซ มักเรียกว่า "เรย์เม็ง" (冷麺) และใน ฮกไกโด และภูมิภาคอื่น ๆ ยังมีการเรียกอีกอย่างว่า "ฮิยาชิราเม็ง" (冷やしラーメン) แต่ถือเป็นคนละอย่างกับฮิยาชิราเม็งของจังหวัดยามางาตะ

อาหารชนิดนี้เป็นที่รู้จักในญี่ปุ่นมาตั้งแต่ต้น ยุคโชวะ แม้ว่ากล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากบะหมี่เย็น โล้วหมิ่น ของจีนแต่โดยทั่วไปถือว่าเป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในญี่ปุ่น เนื่องจากรสชาติและวิธีการเตรียมแตกต่างกันมาก
[thumb| เมนูฮิยาชิจูกะที่ร้านใน[เมืองโอซากะ]]

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ราเม็ง
หมวดหมู่:อาหารจีนแบบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นเย็น
โทโกโรเต็ง

right|thumb|300x300px| โทโกโรเต็ง
**โทโกโรเต็ง** () เป็นอาหารที่ทำโดยการต้มและละลายสาหร่ายสีแดง เช่น เท็งงุสะ หรือ โอโงโนริ ทำให้วุ้นที่ผลิตเย็นลงและทำให้แข็งตัว โดยทั่วไปแล้วจะถูกตัดเป็นเส้นบาง ๆ ในขณะที่ทำการรีดโดยใช้เครื่องมือ พิเศษที่เรียกว่า "เท็นสึกิ" (天突き)

ประกอบด้วยน้ำ 98-99% และส่วนประกอบที่เหลือส่วนใหญ่เป็น พอลิแซ็กคาไรด์ (อะกาโรส) 3,6-แอนไฮโดร-แอล-กาแลคโตสและดี-กาแลคโตสอย่างละ 1 โมเลกุลรวมกันเพื่อผลิตอะกาโรไบโอส 1 โมเลกุล วุ้นเป็นวัสดุพอลิเมอร์ที่เกิดจากการรวมตัวของอะกาโรไบโอสจำนวนมาก เป็นสารคล้ายเจล แต่ต่างจากเยลลี่ตรงที่มีพื้นผิวแข็งเล็กน้อยและมีเนื้อสัมผัสที่เป็นเอกลักษณ์ เนื่องจากไม่ย่อยในลำไส้ จึงมีคุณค่าทางโภชนาการเพียงเล็กน้อย แต่เนื่องจากมีเส้นใยอาหาร จึงมีผลในการควบคุมลำไส้

ทางตอนเหนือของภูมิภาคคันโต และทางตะวันตกของภูมิภาคชูโกกุใช้ซัมไบซุโรยหน้าด้วยคาราชิ ในภูมิภาคคันไซ อาจน้ำเชื่อมน้ำตาลทรายแดงและมาพร้อมผลไม้ ในภูมิภาคโทไกให้มาพร้อมตะเกียบอันเดียว โดยทั่วไปจะรับประทานกับเมล็ดงา ในบางภูมิภาคจะรับประทานกับโชยุ

โทโกโรเต็งเป็นอาหารฤดูร้อน ในฮกไกโดและทางตอนเหนือของโทโฮกุ ผู้คนทำอาหารรับประทานเองในช่วงโอบง รวมถึงเป็นของว่างฤดูร้อน อาจมีการต้มของเปรี้ยวอย่างองุ่นป่าให้แข็งไปด้วยพร้อมกับอามางุสะ

thumb| โทโกโรเต็งที่กำลังถูกสร้างขึ้นจากเท็นสึกิ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:วางาชิ
ออกัสตาเนชันนัลกอล์ฟคลับ

**ออกัสตาเนชันนัลกอล์ฟคลับ** หรือบางครั้งเรียกว่า **ออกัสต้า เนชั่นแนล**, **ออกัสต้า** หรือ **เนชั่นแนล** เป็นสนามกอล์ฟในเมืองออกัสตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา ไม่เหมือนกับสนามกอล์ฟส่วนใหญ่ที่ดำเนินงานแบบไม่แสวงหากำไร ออกัสต้า เนชั่นแนล เป็นสนามกอล์ฟที่แสวงหากำไร และจะไม่เปิดเผยรายได้ ผู้ถือครอง รายชื่อสมาชิก หรือยอดขายตั๋ว

สนามกอล์ฟนี้ก่อตั้งโดยบ๊อบบี้ โจนส์และคลิฟฟอร์ด รอเบิร์ตสและได้รับการออกแบบโดยโจนส์และอลิสเตอร์ แม็คเคนซี และเปิดให้เล่นในปี 1933 ตั้งแต่ปี 1934 สนามกอล์ฟแห่งนี้ได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันมาสเตอส์ทัวร์นาเมนต์ประจำปี ซึ่งเป็น 1 ใน 4 รายการระดับเมเจอร์ชิงแชมป์กอล์ฟชายระดับอาชีพและเป็นรายการเมเจอร์รายการเดียวที่จัดขึ้นทุกปีในสนามเดียวกัน เป็นสนามกอล์ฟที่อยู่ในอันดับสูงสุดในรายชื่อสนามกอล์ฟ 100 แห่งที่ดีที่สุดในอเมริกาประจำปี 2009 ของนิตยสารกอล์ฟไดเจสต์ เป็นสนามกอล์ฟอันดับที่ 10 ในรายชื่อสนามกอล์ฟคลาสสิกที่ดีที่สุดในสหรัฐอเมริกาประจำปี 2011 ของนิตยสารกอล์ฟวีค

ในปี 2019 สนามได้เริ่มเป็นเจ้าภาพร่วมในการจัดการแข่งขัน Augusta National Women's Amateur กับ Champions Retreat Golf Club

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สนามกอล์ฟ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐจอร์เจีย
หมวดหมู่:สนามกีฬาที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2476
เนื้อปลาบด

**เนื้อปลาบด** () เป็นวิธีการแปรรูปอาหารแบบหนึ่งโดยใช้เนื้อปลา
[thumb|[คามาโบโกะของญี่ปุ่นทำจากซูริมิ]]

## ภาพรวม
ใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับทำส่วนประกอบอาหารหลายชนิด เช่น ไส้กรอกเนื้อปลา, คามาโบโกะ และ ลูกชิ้นปลา เป็นต้น

* วัตถุดิบ ได้แก่ ปลาพอลล็อก, ปลาอิวาชิ, ปลาฮกเกะ และ กุ้งฝอย เป็นต้น
* มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น เป็นการคิดค้นวิธีการปรุงเพื่อให้สามารถใช้ปลาซึ่งแต่ก่อนใช้เป็นอาหารได้ ในรูปแบบที่มนุษย์ยอมรับอย่างสูง
* การพัฒนาวิธีปรุงนี้มีส่วนให้การประมงของญี่ปุ่นในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือมีการพัฒนาอย่างมาก และปัจจุบัน อเมริกาเหนือได้เข้ามาแทนที่ด้วยการผลิตจำนวนมาก

### การนำมาใช้
เนื้อปลาบดมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน และได้รับการกล่าวถึงในวรรณคดีจากยุคเฮอังของญี่ปุ่นเมื่อ 900 ปีที่แล้วด้วย ต่อมาได้พัฒนาเป็นอาหารหลากหลาย เช่น คามาโบโกะ จิกุวะ และ ซัตสึมาอาเงะ (ทอดมันปลา)

* ถูกใช้ในหลายประเทศ เพื่อเป็นวัตถุดิบสำหรับผลิตภัณฑ์หลายชนิด (คามาโบโกะ ปูอัด จิกุวะ ฯลฯ)
* ในอาหารท้องถิ่นของญี่ปุ่นมีการใช้ผสมน้ำซุป (ซุปลูกชิ้นปลา) ฯลฯ
* มีการทำขึ้นเพื่อใช้ทดแทนเนื้อสัตว์ทะเล และยังมีการใช้กันอย่างแพร่หลายในสลัดและแซนด์วิช
* ในต่างประเทศนอกจากญี่ปุ่นก็มีการทำผลิตภัณฑ์จากเนื้อปลาบดโดยใช้ชื่อว่า surimi ซึ่งมาจากภาษาญี่ปุ่น

## อ้างอิง

* 
* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:เทคนิคการทำอาหาร
เว็บเซิร์ฟเวอร์เกตเวย์อินเทอร์เฟซ

**เว็บเซิร์ฟเวอร์เกตเวย์อินเทอร์เฟซ** (Web Server Gateway Interface) มักเรียกย่อว่า **WSGI** (อ่านว่า "วิสกี"****) เป็นข้อกำหนดส่วนต่อประสาน มาตรฐานสำหรับการเชื่อมต่อเว็บเซิร์ฟเวอร์ และโปรแกรมประยุกต์บนเว็บ ในภาษาการเขียนโปรแกรมภาษาไพธอน

WSGI ยังได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับอินเทอร์เฟซที่คล้ายกันในภาษาอื่นด้วย

## แนวคิดพื้นฐาน
เฟรมเวิร์กสำหรับพัฒนาเว็บด้วยภาษาไพธอนนั้นตั้งแต่อดีตมามีความหลากหลายแตกต่างกันไป ซึ่งเป็นปัญหาสำหรับผู้ที่พยายามพัฒนาโปรแกรมประยุกต์บนเว็บ เนื่องจากการเลือกเฟรมเวิร์กมีข้อจำกัดที่การเลือกใช้เว็บเซิร์ฟเวอร์

WSGI ถูกคิดค้นขึ้นเพื่อแก้ไขปัญหานี้ โดย WSGI กำหนดข้อกำหนดมาตรฐานสำหรับการเชื่อมต่อโปรแกรมประยุกต์บนเว็บ และเว็บเซิร์ฟเวอร์ในภาษาไพธอน ซึ่งช่วยให้โปรแกรมประยุกต์บนเว็บ (และเฟรมเวิร์ก) ที่รองรับกับ WSGI สามารถทำงานบนเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่รองรับ WSGI ทั้งหมดได้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากฝั่งโปรแกรมประยุกต์รองรับ WSGI ก็จะสามารถเลือกเซิร์ฟเวอร์ที่รองรับ WSGI ได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องทำการแก้ไขโค้ดใด ๆ ซึ่งทำให้สามารถขนย้ายได้สะดวก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทคโนโลยีเว็บ
หมวดหมู่:ภาษาไพทอน
FastCGI

**FastCGI** เป็นหนึ่งในข้อกำหนดส่วนต่อประสานสำหรับการรันโปรแกรมผู้ใช้บนเว็บเซิร์ฟเวอร์ ได้รับการพัฒนาในช่วงกลางทศวรรษ 1990 โดยบริษัท Open Market เพื่อแก้ไขปัญหาโปรแกรมต่อประสานร่วมสำหรับเกตเวย์ โดยข้อกำหนดของ FastCGI ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ

## [[เว็บเซิร์ฟเวอร์]]ที่ใช้ FastCGI

* Apache HTTP Server
* Caddy
* 
* 
* Jetty
* 
* Lighttpd
* 
* Microsoft IIS
* nginx
* 
* Oracle iPlanet Web Server
* OpenBSD
* 
* 
* 
* 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เทคโนโลยีเว็บ
หมวดหมู่:เว็บเซิร์ฟเวอร์
บะหมี่เย็นเบ็ปปุ

thumb|220x220px|บะหมี่เย็นเบ็ปปุ
**บะหมี่เย็นเบ็ปปุ** () เป็นบะหมี่เย็นที่พบได้ในเมืองเบ็ปปุ จังหวัดโออิตะ

## ภาพรวม
เส้นบะหมี่ที่ใช้ทำจาก แป้งสาลีและแป้งโซบะ ส่วนซุปทำจากอาหารทะเลและนำมาปรุงในแบบญี่ปุ่น

กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดประมาณปี ค.ศ. 1950 เมื่อร้านอาหารเปิดขึ้นโดยเชฟที่ถูกนำกลับมาจากแมนจูเรีย ซึ่งมีชาวเกาหลีอาศัยอยู่จำนวนมาก ปัจจุบันมีร้านอาหารประมาณ 60 ร้านที่ให้บริการบะหมี่เย็นเบ็ปปุใน เมืองเบ็ปปุ มีประมาณ 70 ร้าน ร้านค้าเหล่านี้แบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่ ร้านบะหมี่เย็นเฉพาะทางและร้านยากินิกุ บะหมี่เย็นเบ็ปปุซึ่งมีขายตามร้านบะหมี่เย็นเฉพาะทางนั้นเป็นบะหมี่เส้นหนาและเหนียวนุ่มที่เสิร์ฟพร้อมกับ กิมจิกะหล่ำปลี ในขณะที่เส้นบะหมี่เย็นเบ็ปปุที่ทำที่ร้านยากินิกุจะมีเส้นเนื้อเนียนและบางปานกลาง เสิร์ฟพร้อมกับกิมจิผักกาดขาว นอกจากนี้บะหมี่เย็นเบ็ปปุยังถูกเพิ่มเข้ามาในเมนู ไม่เฉพาะที่ร้านบะหมี่เย็นเฉพาะทางและร้านยากินิกุเท่านั้น แต่ยังรวมถึงร้านอาหารมากมาย เช่น ร้านราเม็งทั่วไปและบาร์อิซากายะ

เมืองเบ็ปปุได้เปิดตัว "โครงการบะหมี่เย็นเบ็ปปุ" ในปี ค.ศ. 2009 โดยจัดทำแผนที่และเปิดตัวเว็บไซต์เพื่อประชาสัมพันธ์ในฐานะอาหารพิเศษประจำท้องถิ่น

ลอว์สันได้เปิดตัวบะหมี่เย็นเบ็ปปุที่ร้านค้า 923 แห่งในพื้นที่คีวชูในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 และมียอดขายประมาณ 75,000 หน่วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารจีนแบบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นเย็น
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:จังหวัดโออิตะ
สึเกโมโนะ

[thumb| [รำข้าวดอง]]
[thumb| [มะเขือยาวดอง]]
[thumb| [ขึ้นฉ่ายดอง]]
**สึเกโมโนะ** () เป็นอาหารที่ทำโดยการดองส่วนผสมต่าง ๆ ด้วยส่วนผสมสำหรับการดอง เช่น เกลือ น้ำส้มสายชู และ กากสาเก เพื่อปรับปรุงการเก็บรักษาและทำให้สุกเพื่อปรับปรุงรสชาติ วัสดุดองเหล่านี้มีผลต่อการสร้าง ความดันออสโมซิส สูง ลดค่า pH หรือปิดกั้นอากาศ ขึ้นอยู่กับชนิดของผักดอง การหมัก เช่น การหมักกรดแล็กติก มีส่วนเกี่ยวข้องซึ่งช่วยเพิ่มความสามารถในการเก็บรักษาและรสชาติ

ประเภทของผักดองที่เกี่ยวข้องกับการหมักจะถูกหมักโดย แบคทีเรียกรดแลกติก ที่ติดอยู่ตามธรรมชาติกับส่วนผสมและ น้ำตาล ที่มีอยู่ในส่วนผสม ส่งผลให้การเก็บ รักษา และรสชาติดีขึ้น เอนไซม์ ที่มีอยู่ในนั้นอาจกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาของเอนไซม์ที่ปรับปรุงรสชาติ ในขณะเดียวกัน ในความเป็นจริง มีผักดองมากมายที่ไม่เกี่ยวข้องกับการหมักในการผลิต เช่น อาซาซึเกะ, เซ็มไมซึเกะ, มัตสึมาเอะซึเกะ และ ซาโตซึเกะ

การดองสึเกโมโนะ โดยทั่วไปจะใช้ ถังดอง แต่ก็ยังอาจใช้ภาชนะสำหรับปรุงอาหารต่าง ๆ ที่มีการกดทับด้วยของหนัก หรือ ฝาเกลียว

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การถนอมอาหาร
หมวดหมู่:ของดองของญี่ปุ่น
Cyclophorus aurantiacus

***Cyclophorus aurantiacus*** เป็นสายพันธุ์ของสัตว์จำพวกหอยที่อยู่ในวงศ์ Cyclophoridae

สายพันธุ์นี้พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทย หอยชนิดนี้เรียกว่า "หอยหอม" ซึ่งได้ชื่อเช่นนี้เพราะมีกลิ่นหอมเมื่อปรุงสุก จึงนำมาใช้ประกอบอาหารและรับประทานเป็นอาหารพื้นบ้านในบางจังหวัด เช่น จังหวัดนครนายก

*ชนิดย่อย:

*Cyclophorus aurantiacus pernobilis* (Gould, 1843)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:Cyclophoridae
หมวดหมู่:หอยทากในเอเชีย
หมวดหมู่:หอยทากที่ค้นพบในปี ค.ศ. 1817
หมวดหมู่:หอยที่กินได้
มิกิโตะ ทากายาซุ

thumb|upright|มิกิโตะ ทากายาซุ
**มิกิโตะ ทากายาซุ** (; ค.ศ. 1860–1938) เป็นจักษุแพทย์ชาวญี่ปุ่นที่เป็นที่รู้จักจากการค้นพบโรคหลอดเลือดแดงอักเสบทากายาซุ

มิกิโตะ ทากายาซุเกิดเมื่อ ค.ศ. 1860 ในหมู่บ้านนิชิทากุ อำเภอโองิ แคว้นฮิเซ็ง (ปัจจุบันคือนครทากุ จังหวัดซางะ) โดยเป็นบุตรชายคนที่สี่ของตระกูลทาเกโอกะ เขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยจักรพรรดิโตเกียว (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยโตเกียว) ใน ค.ศ. 1887 และทำงานในที่ซึ่งปัจจุบันเป็นโรงเรียนแพทย์มหาวิทยาลัยคานาซาวะในนครคานาซาวะ จังหวัดอิชิกาวะ หลังจากที่ย้ายไปอาศัยที่นครเบ็ปปุ จังหวัดโออิตะ ทากายาซุก็ได้เสียชีวิตในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1938

## อ้างอิง

* http://www.jsvs.org/journal/abstract_en.php?bn=20031206&no=1 (หน้าภาษาญี่ปุ่นที่สอดคล้องกัน)
* https://web.archive.org/web/20051030015030/http://rheumatology.oxfordjournals.org/cgi/content/full/41/1/103 - แหล่งรูปภาพมิกิโตะ ทากายาซุ

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2403
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2481
หมวดหมู่:จักษุแพทย์
หมวดหมู่:แพทย์ชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยโตเกียว
ดังโงจิรุ

**ดังโงจิรุ** () เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดโออิตะ มีกินกันทั่วจังหวัด ที่จังหวัดอื่นของเกาะคิวชู ได้แก่ จังหวัดมิยาซากิ, จังหวัดฟุกุโอกะ, จังหวัดซางะ จังหวัดนางาซากิ, จังหวัดคุมาโมโตะ ก็มีอาหารท้องถิ่นที่เรียกว่า **ดาโงจิรุ** (だご汁) ที่คล้ายกัน แต่ในที่นี้จะกล่าวถึงดังโงจิรุในพื้นที่จังหวัดโออิตะเป็นหลัก

## ภาพรวม
เป็นอาหารจากเส้นที่ใช้เส้นแบนที่เรียกว่า "ดังโงะ" ซึ่งทำจาก แป้งสาลี ใส่ในซุปมิโสะ (หรือโชยุ) ซุปประกอบด้วย โกโบ แคร์รอต เห็ดชิเมจิ เนื้อหมู ฯลฯ และมีลักษณะคล้ายกับทนจิรุ การปรุงรสใช้มิโสะข้าวสาลีและดาชิจากนิโบชิ

เส้นที่เรียกว่า "ดังโงะ" นี้ทำโดยการนวดแป้งด้วยน้ำเกลือ จนได้เนื้อแข็งคล้ายติ่งหู จากนั้นพักไว้ จากนั้นฉีกแป้งเป็นชิ้นขนาดเท่าหัวแม่มือแล้วรีดด้วยมือให้เป็นเส้นแบน ๆ ในบางภูมิภาค แทนที่จะใช้เส้นบะหมี่ อาจทำจากแป้งที่ฉีกเป็นชิ้น ๆ และยืดออกเป็นรูปเกี๊ยว

ในภูมิภาคโออิตะมีพื้นที่ราบเพียงเล็กน้อย และในอดีตไม่สามารถเก็บเกี่ยว ข้าว ได้มากตามที่ต้องการ การปลูก ข้าวสาลี จึงได้รับความนิยม มีการทำอาหารและผลิตภัณฑ์แปรรูปหลายอย่างโดยใช้ข้าวสาลี ในจำนวนนั้นดังโงจิรุถือเป็นอาหารของคนธรรมดาสามัญ

เมื่อเส้นดังโงะที่มีลักษณะคล้ายเส้นบะหมี่นี้โรยด้วยคินาโกะและน้ำตาลก็จะได้เป็น ยาเซอุมะ ซึ่งเป็นอาหารท้องถิ่นอีกอย่างของจังหวัดโออิตะ ยาเซอุมะมีการรับประทานกันอย่างแพร่หลายในจังหวัด และยังใช้เป็นเครื่องบูชาในงานเลี้ยงฉลอง เทศกาลบง และ เทศกาลทานาบาตะ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:จังหวัดโออิตะ
หมวดหมู่:ซุปญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของญี่ปุ่น
เหตุเพลิงไหม้โรงแรมรอยัล จอมเทียน รีสอร์ต

**โรงแรมรอยัล จอมเทียน รีสอร์ต**เป็นโรงแรมหรู 450 ห้องในอาคารสูง 17 ชั้นที่ทางเหนือสุดของหาดจอมเทียน ซึ่งอยู่ทางใต้ของกรุงเทพมหานคร  เมื่อเวลาประมาณ 10:20 นาฬิกาของวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 เกิดเพลิงไหม้จากถังแก๊สโพรเพนเหลวที่ชำรุดในห้องบุฟเฟ่ต์ชั้นล่างของโรงแรม ไฟเผาไหม้เป็นเวลา 8 ถึง 12 ชั่วโมงทั่วทุกชั้นโดยทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 91 คนและบาดเจ็บอีก 63 คน

สมาคมป้องกันอัคคีภัยแห่งชาติรายงานว่า การติดไฟเกิดจากความผิดพลาดของมนุษย์ โดยคนงานพบชุดวาล์วชำรุดในถังแก๊สในห้องบุฟเฟ่ต์ชั้นล่าง ในขณะพยายามปิดวาล์ว คนงานเพิ่มการไหลของแก๊สโดยไม่ได้ตั้งใจและทำให้เกิดการระเบิดขึ้น เฟอร์นิเจอร์ไม้และไวนิลที่ติดไฟได้ในสถานประกอบการทำให้ไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับการขาดระบบแยกไฟ ระบบแบ่งส่วน และระบบดับเพลิงที่ใช้งานอยู่ ขณะที่ควันฉุนรุนแรงลอยฟุ้งไปทั่วทั้งอาคาร มีรายงานว่าเหยื่อหลายรายกระโดดลงมาจากหน้าต่างชั้นบนจนเสียชีวิต

ตอนเกิดเหตุเพลิงไหม้ ตัวอาคารมีการใช้งาน 8 ปี และสร้างขึ้นก่อนกฎหมายใน พ.ศ. 2535 ที่กำหนดให้ติดตั้งระบบแจ้งเตือนเหตุเพลิงไหม้และเครื่องตรวจจับควันในโรงแรมสูงของไทย เหตุเพลิงไหม้ครั้งนี้ทำให้มีการตรวจสอบมาตรฐานความปลอดภัยของอาคารสูงหลังอื่น ๆ ในเทศบาลเมืองชลบุรี และพบอาคารอื่น ๆ ในพื้นที่พัทยาอย่างน้อย 200 หลังที่ไม่ปฏิบัติตามมาตรฐานความปลอดภัยจากอัคคีภัยที่โรงแรมรอยัล จอมเทียน รีสอร์ตละเมิดก่อนเกิดเหตุเพลิงไหม้

## ภูมิหลัง
โครงการโรงแรมรอยัล จอมเทียน รีสอร์ทสร้างขึ้นในช่วง พ.ศ. 2531 ถึง 2533 บนที่ดินที่ถือครองโดยบริษัท เกียรติพล จำกัด ในอำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ที่ตั้งของโครงการโรงแรมตั้งอยู่ตรงข้าม *ซอยจอมเทียนสาย 1* ที่หาดจอมเทียน นั้นหมายความว่าโรงแรมอ่อนไหวต่อลมทะเลที่พัดแรงจากมหาสมุทร เหมือนกับในวันที่เกิดไฟไหม้

## ไฟไหม้

## การสืบสวน
ถาวร อุชชิน กรรมการผู้จัดการของโรงแรม ถูกตั้งข้อหาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคมในข้อหาก่อให้เกิดการเสียชีวิตและบาดเจ็บด้วยความประมาทเลินเล่อ และดัดแปลงอาคารโดยผิดกฎหมาย Intra Thamrongvittavaspong ประธานบริษัท เกียรติพล จำกัด (Kiatphol Co. Ltd.) และผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในโรงแรม ถูกตั้งข้อหาเดียวกันในวันที่ 23 กรกฎาคม

## ผลที่ตามมา
* โรงแรมเปลี่ยนชื่อเป็นโรงแรมจอมเทียนปาล์มบีช

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ไทยรัฐผลิตสารคดีเกี่ยวกับไฟไหม้ในภาษาไทย: ตอนแรก; ตอนที่สอง; ตอนที่สาม

หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2540
หมวดหมู่:อัคคีภัยที่ซึ่งเส้นทางหนีไฟถูกปิดกั้น
หมวดหมู่:อัคคีภัยในประเทศไทย
หมวดหมู่:อำเภอบางละมุง
หมวดหมู่:เหตุการณ์ในจังหวัดชลบุรี
ฮาคุ

**ฮาคุ** อาจหมายถึง

## สถานที่
* ภูเขาฮากุ, ประเทศญี่ปุ่น

## บุคคล
* ฮากุ (ศิลปิน)
* ฮากุ (นามสกุล)
* ฮาคู
* ฮากุ ริ

## ตัวละคร
* ฮากุ - ตัวละครจากเรื่องมิติวิญญาณมหัศจรรย์
* ฮาคุ - ตัวละครจากเรื่องเกิดใหม่เป็นขุนนางไปผจญภัยในต่างโลก -อัครทูตจอมซุ่มซ่ามของทวยเทพ-
* ฮาคุ - ตัวละครจากเรื่องอูตาวาเรรูโมโนะ
* ฮาคุ (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ) - ตัวละครจากเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
* ฮาคุ (แฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร) - ตัวละครจากเรื่องแฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร
* นิชิดาเตะ ฮาคุ - ตัวละครจากเรื่อง

หมวดหมู่:หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
หมวดหมู่:นามสกุล
หมวดหมู่:นามสกุลญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ชื่อภาษาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ชื่อตัว
ยากิโซบะฮิตะ

**ยากิโซบะฮิตะ** () เป็นยากิโซบะประเภทหนึ่งที่พบได้ใน เมืองฮิตะ จังหวัดโออิตะ

## ภาพรวม
thumb|200x200px| ยากิโซบะฮิตะของร้านโซฟุเร็ง (想夫恋)
ยากิโซบะฮิตะแตกต่างจากยากิโซบะผัดทั่วไปตรงที่เส้นบะหมี่จะผัดบนกระทะที่มีน้ำมันเยอะ ๆ เพื่อให้เส้นบางส่วนแข็งพอที่จะย่างได้ เส้นบะหมี่มีความกรุบกรอบ

ปรุงรสด้วยซอสวุร์สเตอร์เชอร์ และส่วนผสมหลักคือ ถั่วงอก ต้นหอม และ เนื้อหมู

กล่าวกันว่าใน ทศวรรษ 1950 ผู้ก่อตั้งร้านอาหารโซฟุเร็ง ซึ่งเป็นเป็นร้านขึ้นชื่อในเมืองฮิตะขึ้นชื่อคิดหาทางทำบะหมี่ย่าง และได้สร้างสรรค์มันขึ้นมาผ่านการลองผิดลองถูก

จากนั้นแพร่หลายไปยังร้านราเม็ง ในเมืองฮิตะ และมีร้านมากกว่า 10 ร้าน รวมที่ให้บริการยากิโซบะนี้

ปัจจุบันมีร้านอาหารที่ให้บริการยากิโซบะฮิตะและยากิโซบะในแบบคล้ายกันนี้ไม่เพียงแต่ในเมืองรอบ ๆ เมืองฮิตะและ จังหวัดฟุกุโอกะ เท่านั้น แต่ยังไปถึง เขตเมืองใหญ่ในภูมิภาคอื่นอย่างในจังหวัดคานางาวะ จังหวัดไซตามะ จังหวัดไอจิ และ จังหวัดเกียวโต ด้วย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นผัด
หมวดหมู่:จังหวัดโออิตะ
เฉ่าเมี่ยน

thumb|300x300px| เฉ่าเมี่ยนเซี่ยงไฮ้
**เฉ่าเมี่ยน** () หรือ **ฉาวหมิ่น** () เป็นอาหารจีนประเภทหนึ่งที่ใช้เส้นบะหมี่จีน คล้ายกับยากิโซบะในอาหารญี่ปุ่น มีต้นกำเนิดจากมณฑลกวางตุ้ง

แบ่งได้เป็น 2 ประเภท คือ แบบที่นำเส้นบะหมี่มาผัดกับส่วนผสมต่าง ๆ เช่น ผักและเนื้อสัตว์ และ แบบที่นำเส้นบะหมี่ที่นำมาทอดในกระทะเหล็กแล้วราดด้วยลิวที่ผสมแป้งมันฝรั่ง

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เฉ่าเมี่ยนรูปแบบเฉพาะตัวได้ถูกสร้างขึ้นในภูมิภาคต่าง ๆ ของจีน โดยใช้วิธีการผัดหรือทอดบะหมี่แบบต่าง ๆ และใส่เครื่องที่หลากหลาย

เฉ่าเมี่ยนยังเป็นอาหารที่สามารถพบได้ในพื้นที่อื่นที่มีผู้ที่อพยพจากประเทศจีน ฮ่องกง และ ไต้หวัน ด้วย และยังเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมใน อินเดีย  เนปาล สหราชอาณาจักร และ สหรัฐอเมริกา

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารกวางตุ้ง
หมวดหมู่:บะหมี่
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นผัด
บะหมี่ผัด

**บะหมี่ผัด** อาจหมายถึง
* เฉ่าเมี่ยน ของมณฑลกวางตุ้งของจีน
* หมี่ฮกเกี้ยน ของมณฑลฮกเกี้ยนของจีน
* ยากิโซบะ ของญี่ปุ่น
* มีโกเร็ง ของอินโดนีเซียหรือมาเลเซีย
เมทัลเกียร์โซลิด 4: กันส์ออฟเดอะเพเทรียตส์

***เมทัลเกียร์โซลิด 4: กันส์ออฟเดอะเพเทรียตส์*** () เป็นวิดีโอเกมแนวลอบเร้นแอคชันผจญภัยที่พัฒนาโดยโคจิมะโปรดักชันส์ และจัดจำหน่ายโดยโคนามิ สำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 3 เป็นเกม *[[เมทัลเกียร์]]* ลำดับที่ 6 ที่กำกับโดยฮิเดโอะ โคจิมะ เนื้อเรื่องเกิดขึ้น 5 ปีหลังจากเหตุการณ์ในเกม *[[เมทัลเกียร์โซลิด 2: ซันส์ออฟลิเบอร์ตี]]* โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่โซลิดสเนคที่แก่ก่อนวัยซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อโอลด์สเนค ในขณะที่เขาทำภารกิจสุดท้ายในการลอบสังหารลิควิดสเนค ผู้เป็นศัตรูของเขา ซึ่งตอนนี้อาศัยอยู่ในร่างของรีวอลเวอร์ โอเซลอต อดีตลูกน้องภายใต้หน้ากากของลิควิดโอเซลอต ก่อนที่เขาจะเข้าควบคุมกันส์ออฟเดอะเพเทรียตส์ ซึ่งเป็นระบบปัญญาประดิษฐ์ที่ควบคุมกิจกรรมของบริษัททหารเอกชนทั่วโลก ตัวเกมวางจำหน่ายในวันที่ 12 มิถุนายน 2008

*กันส์ออฟเดอะเพเทรียตส์* ได้รับเสียงชื่นชมจากทั่วโลก โดยได้รับการยกย่องในเรื่องรูปแบบการเล่น กราฟิก ตัวละคร และอารมณ์ความรู้สึก ในขณะที่คำวิจารณ์เน้นไปที่เนื้อเรื่องที่ซับซ้อนและเน้นไปที่ฉากคัตซีน ตัวเกมได้รับรางวัลเกมแห่งปีจากสื่อเกมรายใหญ่หลายสำนัก ถือเป็นหนึ่งในเกมที่สำคัญที่สุดสำหรับเครื่องเล่นวิดีโอเกมยุคที่เจ็ด เนื่องจากการเปิดตัวทำให้ยอดขายของเครื่องเพลย์สเตชัน 3 เพิ่มขึ้น และมียอดขายทั่วโลกถึง 6 ล้านชุดในปี 2014

## หมายเหตุ


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2551
หมวดหมู่:วิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัย
หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 3
หมวดหมู่:เกมชุดเมทัลเกียร์
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่มีฉากในทวีปยุโรป
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่มีฉากในตะวันออกกลาง
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่มีฉากในทวีปอเมริกาใต้
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่มีฉากในรัฐอะแลสกา
หมวดหมู่:วิดีโอเกมประวัติศาสตร์ประยุกต์
หมวดหมู่:วิดีโอเกมไซเบอร์พังก์
หมวดหมู่:วิดีโอเกมลอบเร้น
หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
ยาดอง

thumb|ยาดองต่าง ๆ
**ยาดอง** หรือ **ยาดองเหล้า** คือ ยาที่ใช้เครื่องสมุนไพรห่อแช่เหล้าเป็นต้น กินบำรุงร่างกายหรือแก้โรค อย่างไรก็ตามในปัจจุบันมีทั้งดองเหล้า ดองเกลือ ดองน้ำผึ้งและยาดองที่ไม่มีแอลกอฮอล์ การรับประทานมีการแนะนำว่ากินครั้งละไม่ 30 ซีซี หรือ 1 แก้วเป๊ก มากสุดต้องไม่เกิน 2 แก้วเป๊กต่อวัน ยาดองมีสรรพคุณด้านการบ้ารุงก้าลังแก้ปวดเมื่อย ปวดหลัง ปวดเอว บางต้ารับมีสรรพคุณที่ใช้บ้ารุงโลหิต บำรุงก้าหนัดแก้ปัญหาหย่อนสมรรถภาพทางเพศได้ ฯลฯ

ยาดองมักตั้งชื่อตามชื่อของสมุนไพรที่นำมาใช้เป็นส่วนผสม ซึ่งจะสอดคล้องกับสรรพคุณบางอย่างที่ได้จากสมุนไพรชนิดนั้น ๆ เช่น พญาเสือโคร่ง ม้ากระทืบโรง โด่ไม่รู้ล้ม กำลังช้างสาร สาวร้อยผัวหรือรากสามสิบ และสาวสะดุ้ง เป็นต้น

การดื่มยาดองพบได้ทั่วทุกภาคประเทศไทยและพบในกลุ่มคนทั่วไป พบในเพศชายเป็นหลัก เพราะความเชื่อเรื่องการเสริมสร้างสมรรถภาพทางเพศ มีจำหน่ายตามร้านขายยาดองหรือซุ้มยาดอง ยาดองเป็นที่นิยมในกลุ่มผู้ใช้แรงงาน และมีบางตำรับยาที่ช่วยให้กุลสตรีบำรุงโลหิต หลังคลอดที่อยู่ไฟไม่ได้ จึงมีสตรีดื่มยาดองในตำรับนี้

ยาดองเป็นการนำเอาสมุนไพรมาหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วนำไปตากแดดหรืออบให้แห้ง จากนั้นให้นำตัวยาทั้งหมดห่อด้วยผ้าขาวบางใส่ลงขวดโหลแช่เหล้าทิ้งไว้ 30–60 วันเป็นอย่างน้อย โดยเหล้าที่ใช้เป็นส่วนผสมนั้นมักจะใช้เป็นเหล้าโรงหรือเหล้าขาวที่มีปริมาณความเข้มข้นของแอลกอฮอล์บริสุทธิ์ 28–40 ดีกรี

กรณีการเสียชีวิตจากยาดอง ที่พบคือ ยาดองใส่เมทานอล มีรายงานเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 โดยมีผู้เสียชีวิต 6 ราย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไทย
วัดดอยติ

**วัดดอยติ** เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าสัก อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน ส.ค. 1 เลขที่ 105 อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ 60 วา จดป่า ทิศใต้ประมาณ 60 วา จดป่า ทิศตะวันออกประมาณ 70 วา จดวา ทิศตะวันตกประมาณ 60 วา จดป่า มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่ 1งาน 65 ตารางวา ส.ค.1 เลขที่ 104

วัดดอยติสร้างเมื่อ พ.ศ. 2025 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2125 ประวัติวัดแจ้งว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 1215 

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กุฏิสงฆ์ ปูชนียวัตถุได้แก่พระพุทธรูปพระประธานก่อด้วยศิลาแลงโบกปูน 1 องศ์ มีรูปปั้นปู่ฤๅษีวาสุเทพ และครูบาเจ้าศรีวิชัยองค์ใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย วัดได้สร้างสกายวอล์ก สามารถมองเห็นทัศนียภาพพระธาตุสี่ครูบา วัดพระพุทธบาทตากผ้า ดอยอินทนนท์ ดอยสุเทพ ดอยงุ้ม และดอยขะม้อ สการวอล์กเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2567

## รายนามเจ้าอาวาส
* พระอุปนันท์
* พระอินถา
* พระหมู
* พระอูป
* พระครูมอย ญาณวิชโย พ.ศ.2471–2509
* พระอธิการดวงคำ ฐิตธมโม พ.ศ.2510–2511
* พระอธิการดวงตำ ฐิตธมโม พ.ศ. 2525–

## อ้างอิง

ดอยติ
หอคอยอนุสรณ์เอ้อร์ชี

**หอคอยอนุสรณ์เอ้อร์ชี** หรือ **หอคอยเอ้อร์ชี** () เป็นหอคอยในเขตเอ้อร์ชี ในใจกลางนครเจิ้งโจว มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน หอคอยมีความสูง 63 เมตร 14 ชั้น เป็นอดีตสิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดในนครเจิ้งโจวจนถึงปี 1976

หอคอยตั้งอยู่บน  ตัวหอคอยเป็นโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กสถาปัตยกรรมจีน มีลักษณะเป็นหอคอยแปลนห้าเหลี่ยมสองหอที่เชื่อมติดกัน สร้างขึ้นเพื่อการนัดประท้วงหยุดงานใหญ่ของคนงานก่อสร้างทางรถไฟสายปักกิ่ง-ฮั่นโก่ว บนยอดของหอคอยเป็นดาวแดง และมีหน้าปัดนาฬิกาขนาด 2.7 เมตร ซึ่งจะเล่นเพลงอาคเนย์สีแดงทุกชั่วโมง ภายในหอคอยจัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับเหตุการณ์การประท้วงหยุดงานครั้งดังกล่าว

## ประวัติศาสตร์
หอคอยนี้ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1971 สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงการนัดประท้วงหยุดงานใหญ่ของแรงงานสร้างทางรถไฟวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 1923

ในเดือนพฤษภาคม 2020 รัฐบาลประกาศว่าจะทำการขยายขนาดของจัตุรัสที่ล้อมรอบหอคอยเป็น  และอาคารมิตรภาพ () ความสูง 20 ชั้น จะถูกปรับขนาดเป็น 6 ชั้น ทั้งหมดนี้เพื่อให้ตัวหอคอยมีความโดดเด่นยิ่งขึ้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในมณฑลเหอหนาน
หมวดหมู่:หอนาฬิกาในประเทศจีน
นครเศรษฐกิจกษัตริย์อับดุลลอฮ์

**นครเศรษฐกิจกษัตริย์อับดุลลอฮ์** (; **เคก**, KAEC; ; ) เป็นเมืองมีผังในเขตราบิก จังหวัดมักกะฮ์ ประเทศซาอุดิอาระเบีย เป็นเมกะโปรเจ็กต์ที่ประกาศในปี 2005 โดยกษัตริย์อับดุลลอฮ์ บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด ตั้งอยู่ห่างไปประมาณ 100 กิโลเมตรทางเหนือของนครเจดดาห์ เป็นหนึ่งในห้านครที่สร้างใหม่เพื่อป้องกันการขยายตัวของนครและลดควาใแออัดในนครใหญ่ที่มีอยู่เดิม

นครเศรษฐกิจนี้เป็นหนึ่งในหกเมกะโปรเจ็กต์ที่ประกาศในปี 2005 และเป็นโครงการเดียวที่เริ่มก่อสร้างจริง ณ ปี 2018 *[[The Financial Times|เแอะไฟแนนเชียลไทมส์]]* รายงานว่าเมืองไม่ได้ดึงดูดการลงทุนหรือกลายมาเป็นศูนย์กลางด้านลอจิสติกส์และอุตสาหกรรมตามที่ประกาศในแผนหลักของโครงการ โดยในปี 2018 เมืองมีประชากร 7,000 คน นครสร้างขึ้นโดยมีเป้าหมายเพื่อสร้าวความหลากหลายให้กับเศรษฐกิจของประเทศจากเศรษฐกิจที่ต้องพึ่งน้ำมัน ผ่านการเพิ่มการลงทุนจากในและต่างประเทศ รวมถึงตั้งใจว่าเมืองนี้จะช่วยสร้างอาชีพใหม่หนึ่งล้านตำแหน่ง และเมื่อสร้างเสร็จมีเป้าหมายประชากรอยู่ที่สองล้านคน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในประเทศซาอุดิอาระเบีย
ซาอุดีอะแรมโค

**ซาอุดีอะแรมโค**
(; ) หรือชื่อทางการ **บริษัทน้ำมันซาอุดีอาระเบีย** () เป็นบริษัทปิโตรเลียมและแก๊สธรรมชาติที่มีรัฐบาลเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ และเป็นบริษัทน้ำมันแห่งชาติของประเทศซาอุดีอาระเบีย  เป็นบริษัทที่มีรายได้มากที่สุดในโลกเป็นอันดับที่ 4 มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองอัซเซาะฮ์รอน อะแรมโคเป็นทั้งบริษัทที่มีแหล่งน้ำมันดิบที่ได้รับการยืนยันแล้วมากที่สุดอันดับสองของโลก ด้วยน้ำมันดิบในแหล่งทั้งหมดมากกว่า 2.7 แสนล้านบาร์เรล (4.3 หมื่นล้านลูกบาศก์เมตร) และเป็นบริษัทที่มีการผลิตน้ำมันต่อวันมากที่สุดในบรรดาบริษัทน้ำมันทุกแห่ง นอกจากนี้ บริษัทยังเป็นผู้ปล่อยแก๊สคาร์บอนรายเดี่ยวเป็นปริมาณมากที่สุดในโลกนับตั้งแต่ปี 1965

ซาอุดีอะแรมโคให้บริการเครือข่ายไฮโดรคาร์บอนเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งคือมาสเตอร์แก๊สซิสเตม (Master Gas System) ณ ปี 2013 ปริมาณการผลิตน้ำมันดิบรวมต่อปีอยู่ที่ 3.4 พันล้านบาร์เรล (540 ล้านลูกบาศก์เมตร) และบริหารแหล่งขุดเจาะน้ำมันและแก๊สธรรมชาติในซาอุดีอาระเบียมากกว่าหนึ่งร้อยแหล่ง หรือคิดเป็นแก๊สธรรมชาติสำรองรวมมากกว่า 288.4 ล้านล้านลูกบาศก์ฟุตมาตรฐาน บนชายฝั่งของจังหวัดตะวันออก มีแท่นขุดเจาะน้ำมันของบริษัทมากมาย โดยแท่นที่มีชื่อเสียงที่สุดคือแท่นขุดเจาะกาวาร์ (แท่นขุดเจาะบนบกที่ใหญ่ที่สุดในโลก) และ แท่นขุดเจาะซาฟานียะอ์ (แท่นขุดเจาะนอกฝั่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บริษัทซาอุดีอาระเบีย
หมวดหมู่:รัฐวิสาหกิจ
ฮาซูเระ ซูกิรุ "คิโนมิ มาซูตา"

เป็นซีรีส์เว็บโนเวลญี่ปุ่นที่เขียนโดยฮันยู เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนออนไลน์ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563 บนเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดภาพประกอบโดยแอร์ มัตสึโคโตะ ได้ถูกตีพิมพ์ออนไลน์ผ่านบริการมังงะ*ซุยโยบิ โนะ ซีริอุส* ของโคดันชะบนนิโคนิโคะ ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 และได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(*[[ทังโกบง]]*)จำนวน 6 เล่ม เวอร์ชันไลต์โนเวลพร้อมภาพประกอบที่วาดโดยยาซุทากะ อิเซคาวะ เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์โคดันชะ ราโนเบะ บุ๊คส์ของโคดันชะในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโออาซาฮิโปรดักชัน เริ่มออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมจนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2568

## ตัวละคร
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:
;
:

## สื่อ
### เว็บโนเวล
*ฮาซูเระ ซูกิรุ "คิโนมิ มาซูตา"* เขียนโดยฮันยู เริ่มลงเป็นตอนบนเว็บบนเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

### มังงะ
การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดภาพโดยแอร์ มัตสึโคโตะ เริ่มตีพิมพ์บนเว็บไซต์มังงะ*ซุยโยบิ โนะ ซีริอุส*ของโคดันชะบนนิโค นิโค เซก้า เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ตอนต่างๆ ของมังงะได้ถูกรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(*[[ทังโกบง]]*) โดยเล่มแรกได้วางจำหน่ายในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2567 ได้จำหน่ายไปแล้วจำนวน 6 เล่ม

### ไลต์โนเวล
เวอร์ชันไลต์โนเวลพร้อมภาพประกอบที่วาดโดยยาซุทากะ อิเซกาวะ ได้เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์โคดันชะ ราโนเบะ บุ๊คส์ของโคดันชะ ได้ออกจำหน่ายจำนวน 2 เล่ม ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568

### อนิเมะ
ได้ประกาศดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ซีรีส์เรื่องนี้ผลิตโดยสตูดิโออาซาฮีโปรดักชัน และกำกับโดยริวอิจิ คิมูระ โดยมีกิเกมอน อิจิคาวะเป็นผู้เขียนบท ริซะ มิยาดานิและยาซุกะ โอทากิเป็นผู้ออกแบบตัวละคร และเซลินเป็นผู้แต่งเพลงประกอบ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 มกราคมจนถึงวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2568 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และช่องอื่น ๆ เพลงเปิดคือ "Bravely Dance" ร้องโดยวีทูบเบอร์และ Aglio, Olio e Peperoncino (เปเปอจิ) ในขณะที่เพลงปิดคือ  ขับร้องโดย TrySail ครันชีโรลเป็นผู้สตรีมซีรีส์นี้

#### รายชื่อตอน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* ที่โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร 
* 
*
*

หมวดหมู่:มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
หมวดหมู่:ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:อนิเมะและมังงะที่สร้างจากนวนิยาย
หมวดหมู่:นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2565
หมวดหมู่:อาซาฮิโปรดักชัน
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต
หมวดหมู่:เว็บคอมิกญี่ปุ่น
หมวดหมู่:มังงะของสำนักพิมพ์โคดันชะ
หมวดหมู่:ไลต์โนเวล
หมวดหมู่:ไลต์โนเวลที่เผยแพร่ครั้งแรกทางออนไลน์
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
หมวดหมู่:โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร
หมวดหมู่:เว็บคอมิกที่ได้รับการตีพิมพ์
หมวดหมู่:อนิเมะของครันชีโรล
น้ำเค็ม

**น้ำเค็ม** เป็นคำตรงกันข้ามกับ น้ำจืด หมายถึงน้ำที่มี เกลือโซเดียมคลอไรด์ ละลายมากกว่า (โดยปกติแล้วจะมีสาร เกลือ อื่น ๆ ด้วย) จึงมีความเค็ม

โดยทั่วไปรวมถึง น้ำทะเล และน้ำในทะเลสาบบางส่วน (ทะเลสาบน้ำเค็ม) 

## ชนิดของน้ำเค็ม

* น้ำทะเล
* น้ำเกลือ - น้ำที่มีเกลือละลายอยู่
* น้ำกร่อย - น้ำทะเลกึ่งน้ำจืด
* น้ำเกลือเข้มข้น - น้ำเกลืออิ่มตัว
* น้ำเกลือที่ใช้ในการแพทย์ - สารละลายโซเดียมคลอไรด์

## ชนิดของน้ำแบ่งตามความเค็ม

หมวดหมู่:น้ำ
หมวดหมู่:แหล่งน้ำ
ฮิโนโมโตะ โอนิโกะ

**ฮิโนโมโตะ โอนิโกะ** () เป็นตัวละครโมเอะสัญชาติญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 2010 ซึ่งมีต้นกำเนิดจากบอร์ด Breaking News (VIP) ของทูแชนแนล และกลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีมภายในฟอรั่มและบอร์ดภาพต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่น ตัวละครนี้เป็นรูปมานุษยรูปนิยมแบบโมเอะจากวลี "日本鬼子" ซึ่งเป็นคำสบประมาททางชาติพันธุ์ของจีนที่ใช้กันทั่วไปต่อคนเชื้อสายญี่ปุ่น

## ภูมิหลัง
ตัวละครนี้เดิมทีนั้นผู้ใช้บนกระดานทูแชนแนลสร้างขึ้นเพื่อเสียดสีคำศัพท์ด้านเชื้อชาติของจีนดังที่กล่าวไว้ข้างต้น ในประเทศจีน คำว่า รื่อเปิ่นกุ่ยจือ () เป็นวลีที่ใช้ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง และยังคงใช้มาจนถึงทุกวันนี้ในฐานะคำสบประมาทต่อคนญี่ปุ่น ชาวเน็ตญี่ปุ่นเลือกที่จะเปลี่ยนวลีที่ปกติเป็นการเหยียดเชื้อชาติและหยาบคายให้กลายเป็นตัวละครที่สามารถแสดงออกมาให้ "น่ารัก" หรือ "โมเอะ" ซึ่งเป็นการแสดงออกที่สามารถย้อนกลับความหมายเชิงลบที่แฝงอยู่ภายใต้คำสบประมาทได้ การสร้างตัวละครใน ค.ศ. 2010 เกิดขึ้นหลังการยกระดับของกรณีพิพาทหมู่เกาะเซ็งกากุที่เป็นผลจากอุบัติเหตุเรือประมงชนกันที่เกิดขึ้นไม่นานมานี้ และมีจุดมุ่งหมายเพื่อตอบโต้กระแสความรู้สึกต่อต้านญี่ปุ่นที่เพิ่มมากขึ้นในหมู่พลเมืองเครือข่ายออนไลน์และในความคิดเห็นของชาวจีนโดยทั่วไปภายหลังเหตุการณ์ข้อพิพาทเกาะแห่งนี้

## ศัพทมูลวิทยา
ในภาษาญี่ปุ่น คำด่า 日本鬼子 โดยทั่วไปอ่านเป็น *รีเบ็งกูอิซุ* (リーベングイズ, rīben guizu) ซึ่งทับศัพท์โดยตรงจากภาษาจีนกลางว่า *รื่อเปิ่น[[Guizi|กุ่ยจือ]]* อย่างไรก็ตาม อักษรเหล่านี้สามารถอ่านอีกแบบโดยใช้รูปอ่านคุงโยมิและนาโนริเป็น *ฮิโนโมโตะ โอนิโกะ* ซึ่งคล้ายกับชื่อผู้หญิงในภาษาญี่ปุ่น ส่วนตัวอักษรของ"นามสกุล" *ฮิ โนะ โมโตะ* ในรูปอ่านคุงโยมิสามารถมีความหมายตรงตัวเป็น "ต้นกำเนิดสุริยะ" ในขณะที่ชื่อตัวภาษาญี่ปุ่นที่ลงท้ายด้วย 子 (*-ko*) ถือเป็นเพศหญิง และโดยทั่วไปใช้สำหรับชื่อผู้หญิง (เช่น ยามาดะ ฮานาโกะ (山田花子 *Yamada Hanako*) เป็นตัวแทนชื่อผู้หญิง)

## ลักษณะเฉพาะ
แม่บทหลักในการออกแบบตัวละครอิงจากโอนิในคติชนญี่ปุ่น เนื่องจากตัวละครนี้ได้รับการออกแบบให้เป็น "บุคลาธิษฐาน" ของคำด่า ทำให้มีการพรรณนาเป็นหญิงสาวที่มีผมยาวสีดำและผิวซีด มักสวมชุดกิโมโนสีแดงและเขาปีศาจ โดยยังคงไว้ซึ่งลวดลายอันเป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมญี่ปุ่น เช่น นางินาตะและหน้ากากฮันเนีย เธอสามารถแข็งแกร่งขึ้นเมื่อมีการต่อสู้หรือถูกยั่วยุ

### โคนิปง
"โคนิปง" (หรือ *โคฮิโนโมโตะ*; มาจากคำด่าภาษาจีนอีกคำ คือ เสี่ยวรื่อเปิ่น "小日本" ) ซึ่งถูกพรรณนาเป็นเด็กสาวที่มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกันและยังมีลวดลายที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นติดตัวไปด้วย เช่น คาตานะที่สูงเท่าเธอ และชุดกิโมโนสีชมพู เธอแสดงให้เห็นว่าเป็นผู้ที่มีความเสน่หาต่อผู้อื่นมาก เนื่องมาจากชื่อของเธอในฮิรางานะว่า "こひのもと" อ่านเป็น "แก่นแท้ของความรัก" 

## ดูเพิ่ม
*ไอซิส-จัง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*hinomotooniko@ウィキ
*鬼子プロジェクト (oniko_project) on Twitter
*1 November 2010, [[NIHON ONOKO Classic Japanese Idol English Subtitles, YouTube
*2 November 2010, Japanese Netizens turn Chinese derogatory term into beautiful young girl anime character, ChinaHush
*(万物皆可萌)日本鬼子萌化中---2CH萌娘日本鬼子
*日本鬼子萌化中

หมวดหมู่:ทูแชนแนล
หมวดหมู่:คำด่าต่อต้านเอเชียตะวันออก
หมวดหมู่:อินเทอร์เน็ตมีม
หมวดหมู่:มานุษยรูปนิยมแบบโมเอะ
หมวดหมู่:ความรู้สึกต่อต้านญี่ปุ่นในประเทศจีน
Estola basinotata

***Estola basinotata*** เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดยเฮนรี วอลเตอร์ เบตส์ใน ค.ศ. 1866 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล เฟรนช์เกียนา และเอกวาดอร์

## อ้างอิง
โฮโจ (อาหาร)

**โฮโจ** () แปลว่า **ลำไส้หอยเป๋าฮื้อ** เป็นอาหารท้องถิ่นที่คล้ายกับอูดง ที่สืบทอดกันในเขตเฮ็ตสึงิของเมืองโออิตะ จังหวัดโออิตะ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2018 ได้ถูกกำหนดให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ของเมืองโออิตะในชื่อ "เฮ็ตสึงิโนะโฮโจสึกุริ" (戸次のほうちょう作り)

## ภาพรวม
ใช้เส้นยาวที่ทำด้วยแป้งสาลีปั้นด้วยมือ ต้มผสมกับนิโบชิ, คมบุ และ เห็ดหอม ผสมกับ โชยุ หรือ มิริง แล้วจุ่มในซุปที่ทำด้วย คาโบสึ แล้วก็ใช้ขิงและต้นหอมเป็นเครื่องปรุงรส

เส้นบะหมี่นั้นทำโดยการนวดแป้ง น้ำ และเกลืออย่างทั่วถึง จากนั้นพักแป้งไว้ครู่หนึ่ง แล้วจึงนำไปกลิ้งบนเขียง โดยระวังอย่าเส้นขาด มีความหนากว่าโซเม็งหรือฮิยามุงิ และมีลักษณะแบนและยาวเหมือน คิชิเม็ง เส้นก๋วยเตี๋ยวแต่ละเส้นยาวเกิน 2 เมตร

## ประวัติศาสตร์
ว่ากันว่าที่มาของอาหารชนิดนี้มาจากการที่โอโตโมะ โซริง ผู้ครองแคว้นบุงโงะในยุคเซ็งโงกุชอบหอยเป๋าฮื้อมาก แต่มีอยู่ปีหนึ่งที่การเก็บเกี่ยวหอยเป๋าฮื้อนั้นย่ำแย่ และไม่มีหอยเป๋าฮื้อให้รับประทาน ดังนั้น ข้าราชบริพาร จึงได้คิดวิธีทำโดยการนวดแป้งและทำให้มันมีลักษณะคล้ายกับลำไส้ของหอยเป๋าฮื้อ

## อ้างอิง

* 
* 
* 
* 

หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของญี่ปุ่น
ยากิโซบะฮ่องกง

**ยากิโซบะฮ่องกง** () เป็นยากิโซบะกึ่งสำเร็จรูปชนิดถุง ที่วางจำหน่ายโดย S&B Foods ในเดือนกุมภาพันธ์ 1964

## ภาพรวม
ลักษณะเด่นที่สุดของยากิโซบะฮ่องกงก็คือ พื้นผิวของบะหมี่ผัดปรุงรสด้วยน้ำปรุงรส เช่นเดียวกับ ราเม็งไก่ หรือ ราเม็งไก่ย่างนิสชิน ที่เลิกผลิตแล้ว ของนิสชินฟูดส์

ผลิตภัณฑ์นี้วางจำหน่ายในเดือนกุมภาพันธ์ 1964 และจำหน่ายทั่วประเทศในช่วงเวลาที่วางจำหน่าย แต่เมื่อยุติการจำหน่ายทั่วประเทศ ก็มีคำขอมากมายเนื่องจากเหตุผลทางธุรกิจ การขายในภูมิภาคจะดำเนินต่อไป  และในปี 2023 จะวางจำหน่ายในบางพื้นที่ของ ฮกไกโด จังหวัดมิยางิ และ จังหวัดโออิตะ เท่านั้น อย่างไรก็ตาม ยังคงได้รับความนิยมอย่างมากในภูมิภาคการขายเหล่านี้จนถึงทุกวันนี้ ได้รับความนิยมผ่านการบอกต่อตั้งแต่ต้นทศวรรษปี 2000 และสามารถซื้อได้บนเว็บไซต์ S&B Foods

## ที่มาของชื่อ
ชื่อนี้ได้มาจากการที่ที่ฮ่องกงมีอาหารกวางตุ้ง และบะหมี่ผัดก็อร่อย ที่ด้านหลังถุงมีข้อความว่า "ฮ่องกงเป็นเมืองที่สามารถเพลิดเพลินกับอาหารจีนได้หลากหลาย เราเรียนรู้จากวิธีการปรุงอาหารจีน และเรามุ่งเน้นไปที่เนื้อสัมผัสของน้ำซุปหมูและบะหมี่ที่เคี้ยวคล่อง"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นผัด
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของญี่ปุ่น
นิโบชิ

right|thumb|300x300px| นิโบชิ
[thumb| ใน[ฮาวาย ซึ่งมีผู้อพยพมาจากภาพตะวันตกของญี่ปุ่นจำนวนมากเรียกนิโบชิว่า **iriko**]]
**นิโบชิ** () เป็นผลิตภัณฑ์อาหารทะเลแปรรูปที่ทำโดยการนำปลาตัวเล็กมาต้มแล้วทำให้แห้ง ส่วนใหญ่จะใช้เป็นส่วนผสมในการทำ น้ำซุป และยังรับประทานแบบดิบ ๆ หรือแบบคั่วแห้งก็ได้ ชนิดที่พบมากที่สุดทำจากปลาอิวาชิ แต่ก็มีบางชนิดที่ทำจาก ปลาหางเหลือง ปลาอาจิ ปลาซาบะ และ ปลาบิน

## ภาพรวม
นิโบชิเป็นส่วนผสมในซุปของอาหารญี่ปุ่น อาจเรียกอีกอย่างว่า **จาโกะ** (雑魚, じゃこ) หรือ **ดาชิจาโกะ** (出汁雑魚, だしじゃこ)

**อิริโกะ** (炒り子, いりこ) เป็นผลิตภัณฑ์อาหารทะเลแปรรูปที่โดยทั่วไปจะทำโดยการทอดปลาอิวาชิในหม้อแล้วทำให้แห้ง อิริโกะเป็นชื่อที่ใช้ในญี่ปุ่นตะวันตก และยังมีการใช้ชื่อเรียกว่า iriko ในรัฐฮาวายของสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีผู้อพยพมาจากแถบนั้นเป็นจำนวนมาก

ที่จังหวัดคางาวะมีอาหารท้องถิ่นที่เอาอิริโกะมากินกับข้าว เรียกว่า **อิริโกเมชิ** (いりこ飯)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ปลาแห้ง
ราเม็งไต้หวัน

**ราเม็งไต้หวัน** () เป็นอาหารจากเส้นที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่นโดยมีที่มาจากอาหารไต้หวัน เส้นบะหมี่เส้นเล็กใส่ในซุปไก่ปรุงรสด้วยโชยุ และ เนื้อสับผัดกับพริก ถั่วงอก และกุยช่าย มีรสเผ็ด เนื่องจากเป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในนาโงยะ จึงจัดเป็นหนึ่งในอาหารนาโงยะ

อาหารชนิดนี้ได้รับการคิดค้นขึ้นโดย กัว หมิงโยว (郭明優) ผู้ก่อตั้งร้านอาหารจีน มิเซ็ง ในเมืองนาโงยะ ซึ่งพ่อของเขามาจากไถจงของไต้หวัน โดยเขาได้แรงบันดาลใจมาจากต้าอ๊ามี ซึ่งเป็นบะหมี่ของไต้หวัน หลังจากที่ได้ไปรับประทานระหว่างเที่ยวอยู่ที่ร้านอาหารไถหนานในไทเป โดยเริ่มขายในร้านในปี 1971

เมื่อราเม็งไต้หวันได้รับความนิยม ก็เริ่มปรากฏบนเมนูของร้านอื่นตามมา ตามการสำรวจที่ดำเนินการในปี 2000 โดยสมาคมสุขอนามัยอาหารจีนแห่งจังหวัดไอจิ ร้านอาหารราเม็งมากกว่า 200 แห่งจากประมาณ 380 ร้านในเมืองนาโงยะให้บริการราเม็งไต้หวัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารจีนแบบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ราเม็ง
หมวดหมู่:อาหารนาโงยะ