ศิลปะการอแล็งเฌียง

[thumb|240px|แผ่นงาช้างที่อาจจะใช้เป็นหน้าปกหนังสือ, [แร็งส์ ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 เป็นภาพฉากชีวิตของนักบุญเรมิเจียสสองภาพและการรับศีลจุ่มของโคลวิส]] 
**ศิลปะการอแล็งเฌียง** () เป็นศิลปะที่มาจากจักรวรรดิแฟรงก์ในช่วงเวลาราว 120 ปี ราวระหว่าง ค.ศ. 780 จนถึง ค.ศ. 900 — ในรัชสมัยของจักรพรรดิชาร์เลอมาญและทายาทที่สืบครองทันทีหลังจากพระองค์ — สมัยนี้นิยมเรียกกันว่าเป็น "สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการอแล็งเฌียง" ศิลปะการอแล็งเฌียงสร้างโดยศิลปินของราชสำนักที่สร้างงานให้กับราชสำนัก และโดยสำนักสงฆ์สำคัญ ๆ ที่อยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของพระมหาจักรพรรดิ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของที่ยุโรปเหนือในการฟื้นฟูและเลียนแบบงานศิลปะคลาสสิกของเมดิเตอร์เรเนียนทั้งทางรูปแบบและลักษณะ ที่กลายมาเป็นการผสานองค์ประกอบของศิลปะคลาสสิกเข้ากับศิลปะของทางตอนเหนือของยุโรปในรูปแบบของงานที่เป็นสง่าและตระการตา (sumptuous) โดยเฉพาะอิทธิพลในการสร้างรูปลักษณ์ของมนุษย์ ที่เป็นการวางรากฐานให้แก่ศิลปะโรมาเนสก์ที่ตามมา และต่อมาศิลปะกอทิกในยุโรปตะวันตก

สมัยการอแล็งเฌียงเป็นส่วนหนึ่งของสมัยประวัติศาสตร์ศิลปะของศิลปะสมัยกลางที่เรียกว่า "ศิลปะยุคก่อนโรมาเนสก์" 

## ประวัติ
หลังจากที่ทำการก่อตั้งจักรวรรดิที่ใหญ่พอพอกับจักรวรรดิไบแซนไทน์ในเวลานั้น และมีขนาดใหญ่พอกับจักรวรรดิโรมันตะวันตกเดิมแล้ว ราชสำนักการอแล็งเฌียงก็คงจะต้องมีความรู้สึกว่าตนเองยังมีความด้อยกว่าทางด้านศิลปะเมื่อเปรียบเทียบกับจักรวรรดิทั้งสอง  หรือแม้แต่เมื่อเปรียบเทียบกับศิลปะยุคหลังยุคโบราณ (หรือที่นักประวัติศาสตร์เอิร์นส คิทซินเจอร์ เรียกว่า "sub-antique") ที่ยังคงสร้างกันอยู่บ้างในกรุงโรม และที่ศูนย์กลางบางแห่งในอิตาลีที่จักรพรรดิชาร์เลอมาญได้มีโอกาสทอดพระเนตรเห็นระหว่างที่ทำการรณรงค์ทางทหารอยู่ และเมื่อเสด็จไปทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเป็นพระมหาจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในกรุงโรมในปีค.ศ. 800    

ในฐานะที่ประมุขสัญลักษณ์ของโรมจักรพรรดิชาร์เลอมาญก็ทรงทำการฟื้นฟูวัฒนธรรมและการศึกษาของตะวันตก และทรงมีความจำเป็นที่จะต้องสร้างงานศิลปะที่สามารถสื่อเรื่องราวพร้อมแสดงรูปลักษณ์ของบุคคลในเรื่องอย่างมีประสิทธิภาพที่ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานในยุโรปแบบเจอร์แมนิกไม่อาจจะทำได้ พระองค์มีพระประสงค์ที่จะสร้างชื่อเสียงให้แก่พระองค์เองในฐานะทายาทของประมุขผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต ผู้ที่เลียนแบบและแสดงสัญลักษณ์ของการเชื่อมต่อระหว่างความสำเร็จของวัฒนธรรมของคริสเตียนเริ่มแรกและไบแซนไทน์กับของพระองค์เอง

แต่การวิวัฒนาการของศิลปะมิใช่แต่เพียงเพื่อฟื้นฟูวัฒนธรรมของโรมันโบราณเท่านั้น แต่ในรัชสมัยของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ ความขัดแย้งที่เกิดจากการทำลายรูปเคารพสมัยไบแซนไทน์เป็นกรณีที่สร้างความแตกแยกในจักรวรรดิไบแซนไทน์ จักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงสนับสนุนสถาบันคริสต์ศาสนาของตะวันตกที่ไม่อนุญาตให้มีการทำลายรูปเคารพ "*[[Libri Carolini|กฎบัตรพระเจ้าชาร์ลส์]]*" (Libri Carolini) วางนโยบายของราชสำนักซึ่งไม่เป็นที่น่าสงสัยว่าเป็นไปตามพระราชประสงค์ 

หนังสือวิจิตรและงานแกะสลักงาช้างเป็นจำนวนพอสมควรจากสมัยการอแล็งเฌียงยังคงตกทอดกันมาจนถึงทุกวันนี้ แต่งานศิลปะประเภทอื่นที่รวมทั้งงานโลหะ, งานโมเสก หรือ งานเขียนภาพบนผนังมีเพียงจำนวนไม่มากนัก หนังสือวิจิตรเป็นงานที่ก็อปปีหรือตีความหมายใหม่จากงานศิลปะโบราณหรือไบแซนไทน์ นอกไปจากอิทธิพลดังกล่าวแล้ว พลังอันมีชีวิตจิตใจของศิลปะเกาะก็ยังช่วยเพิ่มอรรถรสแก่งานศิลปะการอแล็งเฌียงอีกด้วย ที่บางครั้งก็จะเป็นการตกแต่งด้วยลายสอดประสาน และจะออกไปทางความเป็นอิสระของงานศิลปะเกาะที่ใช้การตกแต่งที่แผ่กว้างออกไป และบางครั้งก็จะเลยไปยังบทบรรยายที่เป็นตัวอักษรบนหน้าหนังสือด้วย

เมื่อการปกครองโดยการอแล็งเฌียงสิ้นสุดลงในราวปี ค.ศ. 900 การสร้างงานศิลปะที่มีคุณภาพสูงก็ลดน้อยลงไปเป็นเวลาราวสามชั่วคนในจักรวรรดิ เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 ขบวนการปฏิรูปแอบบีคลูนี และการฟื้นฟูทางด้านจิตวิญญาณของจักรวรรดิทำให้การสร้างงานศิลปะรุ่งเรืองขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ลักษณะของศิลปะยุคก่อนโรมาเนสก์เริ่มปรากฏขึ้นในเยอรมนีในศิลปะออตโทเนียนซึ่งเป็นราชวงศ์ต่อมา ในอังกฤษก็เป็นศิลปะแองโกล-แซกซันหลังจากการรุกรานของไวกิงสิ้นสุดลง และในสเปน

## หนังสือวิจิตร
[thumb|240px|left|"''[Drogo Sacramentary|หนังสือประกอบคริสต์ศาสนพิธีโดรโก*", ราว ค.ศ. 850: ภายใน[[historiated initial|อักษรตัวต้นประดิษฐ์]] 'C' มีภาพการ[[อัสสัมชัญของพระเยซู]] คำบรรยายเขียนด้วยหมึกทอง]]
งานที่หลงเหลืออยู่มากจาก[[Carolingian Renaissance|สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการอแล็งเฌียง]]ก็ได้แก่[[หนังสือวิจิตร]] หนังสือวิจิตรอันหรูหราหลายเล่มที่ส่วนใหญ่เป็นพระวรสาร มีอยู่ไม่กี่หน้าที่ตกแต่งอย่างวิจิตรทั้งหน้าด้วย[[จุลจิตรกรรมหนังสือวิจิตร|จุลจิตรกรรม]] เนื้อหาก็มักจะมีภาพของประกาศกและ [[Eusebian Canons|ตารางยูเซเบียส]] ตามแบบฉบับของ[[ศิลปะเกาะ]]ของบริเตนและไอร์แลนด์ ภาพเรื่องราวและโดยเฉพาะภาพชุดชีวประวัติยังคงเป็นสิ่งที่หายาก แต่ก็ทำกัน ส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวจาก[[พันธสัญญาเดิม]]โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับ[[พระธรรมปฐมกาล|ปฐมกาล]] - ภาพที่เป็นเรื่องราวของ[[พันธสัญญาใหม่]]มักจะพบบนงานสลักนูนบนงาช้างบนปกหนังสือ การตกแต่งอักษรตัวแรกให้มีขนาดใหญ่กว่าปกติของศิลปะเกาะก็ได้รับการนำมาใช้ [[historiated initial|อักษรตัวต้นประดิษฐ์]]วิวัฒนาการต่อมาโดยเพิ่มฉากชีวิตขนาดเล็กที่เริ่มพบเป็นครั้งแรกในปลายสมัยศิลปะการอแล็งเฌียง ศิลปะการอแล็งเฌียง - โดยเฉพาะใน "*หนังสือประกอบคริสต์ศาสนพิธีโดรโก*" (Drogo Sacramentary) 

หนังสือวิจิตรที่หรูหราก็จะมีหน้าปกที่ตกแต่งอย่างงดงามทำด้วยทองฝังอัญมณี และ แผ่นงาช้างแกะสลัก และเช่นเดียวกับศิลปะเกาะถือกันว่าเป็นสิ่งที่มีคุณค่าสูงที่จะเก็บกันไว้ในคริสต์ศาสนสถานหรือในพระคลัง งานหนังสือวิจิตรของหลวงที่หรูหราที่สุดเขียนบน[[purple parchment|หนังย้อมสีม่วง]]

"*หนังสือเบิร์นฟิซิโอโลกัส*" (Bern Physiologus) เป็นตัวอย่างที่หายากของหนังสือโลกวิสัยที่มีภาพประกอบและตกแต่งด้วย[[จุลจิตรกรรมหนังสือวิจิตร|จุลจิตรกรรม]]อย่างเต็มที่ อาจจะเป็นหนังสือที่สร้างขึ้นสำหรับห้องสมุดส่วนตัวของบุคคลสำคัญ [[หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์]]ก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่ง ที่เกือบจะเป็นที่ทราบได้อย่างแน่นอนว่าเป็นงานที่ก็อปปีมาจากงานที่เขียนขึ้นก่อนหน้านั้น 

งานทางศาสนาบางครั้งก็เขียนเป็นหนังสือที่ตกแต่งอย่างหรูหรางดงาม เช่น [[หนังสือประกอบคริสต์ศาสนพิธี]] แต่พระคัมภีร์จากสมัยนี้ไม่มีการตกแต่งอย่างหนักเช่นที่ทำกันในสมัยปลายยุคโบราณ ตัวอย่างที่พบก็เป็นเพียงชิ้นส่วน หนังสือตำราเช่นตำราทางคริสต์ศาสนวิทยา, ประวัติศาสตร์, วรรณกรรม หรือ งานวิทยาศาสตร์จากนักประพันธ์ยุคโบราณเป็นงานก็อปปี และภาพประกอบก็จะเขียนด้วยหมึกเท่านั้น ถ้าเขียน

===ศูนย์กลางสร้างหนังสือวิจิตร===
[[ไฟล์:Ebbo Gospels St Mark.jpg|thumb|left|240px|[[นักบุญมาร์ค]]จาก "*พระวรสารอีโบ*"]]
หนังสือวิจิตรของสมัยการอแล็งเฌียงสันนิษฐานกันว่าส่วนใหญ่สร้างขึ้นโดยนักบวช ในห้องเขียนทั่วไปใน[[จักรวรรดิการอแล็งเฌียง|จักรวรรดิ]] แต่ละห้องเขียนก็จะมีลักษณะการเขียนที่เป็นของตนเองที่พัฒนาขึ้นมาโดยศิลปินและอิทธิพลของบริเวณท้องถิ่นและสมัยของการเขียน  หนังสือวิจิตรที่เขียนมักจะมีคำจารึกที่ไม่จำเป็นที่จะต้องเป็นคำจารึกที่เขียนขึ้นในสมัยเดียวกับที่สร้างงาน ที่จะระบุว่าใครเป็นผู้จ้างและอุทิศให้แก่สำนักสงฆ์หรือคริสต์ศาสนสถานใด แต่มีเพียงไม่กี่ฉบับที่ระบุชื่อศิลปินและเวลาและสถานที่ที่สร้างงาน 

หนังสือวิจิตรที่พบได้รับการสั่งให้ห้องเขียนทำหรืออาจจะได้รับการสั่งให้ทำอีกหลายครั้งต่อมาโดยผู้คงแก่เรียน ห้องเขียนแรกที่สุดก็คือห้องเขียนของสำนักศึกษาของราชสำนักของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ ต่อมาก็เป็นสกุลช่างเมือง[[แร็งส์]]ที่กลายมาเป็นลักษณะงานเขียนที่มีอิทธิพลมากที่สุดของสมัยการอแล็งเฌียง ตามด้วยสกุลตูโรเนียน, โดรโก และสิ้นสุดลงด้วยสกุลช่างของราชสำนักของ[[ชาร์ลส์เดอะบอลด์]] สถานที่เหล่านี้เป็นศูนย์กลางสำคัญของการสร้างหนังสือวิจิตรนอกไปจากแหล่งสร้างงานอื่น ๆ

สำนักศึกษาของราชสำนักของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ (หรือที่เรียกว่าสกุลช่างอดา) เป็นศูนย์กลางแห่งแรกที่สร้างหนังสือวิจิตรที่รวมทั้ง  "*Godescalc Evangelistary*" (ค.ศ. 781-ค.ศ. 783); the "*พระวรสารลอร์สช*"  (ค.ศ. 778-ค.ศ. 820); the  "*พระวรสารอดา*"([http://rubens.anu.edu.au/htdocs/bytype/manuscripts/survey/0001/195.JPG ภาพ:นักบุญแม็ทธิว]); "*พระวรสารซัวซองส์*"; และ[[Coronation Gospels|พระวรสารบรมราชาภิเษก]] ([http://employees.oneonta.edu/farberas/arth/Images/109images/Carolingian/coronation_matthew.jpg ภาพ:นักบุญแม็ทธิว]) หนังสือวิจิตรที่สร้างโดยสำนักศึกษาของราชสำนักจะมีลักษณะหรูหราแพรวพราว ที่คล้ายคลึงกับงานโมเสกและงาช้างของคริสต์ศตวรรษที่  6 ของ[[ราเวนนา]]ในอิตาลี งานหนังสือวิจิตรที่สร้างโดยสำนักเป็นงานเขียนที่ดั้งเดิมที่สุดของสมัยการอแล็งเฌียงที่แสดงให้เห็นการเริ่มการฟื้นฟูศิลปคลาสสิกของโรมัน แต่ก็ยังรักษาธรรมเนียมนิยมของ[[Migration Period art|ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานในยุโรป]]เอาไว้บ้าง (เมโรแวงเชียงและ[[ศิลปะเกาะ]]) ในการที่ยังเป็นการวาดเชิงเส้นโดยไม่คำนึงถึงขนาดหรือความสัมพันธ์ของพื้นที่ในภาพ

[[ไฟล์:Utrecht 15v 2.jpg|right|thumb|240px|ภาพจาก "*หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์*", คริสต์ศตวรรษที่ 9 ที่รูปลักษณ์เล็ก ๆ ในภาพดูเป็นธรรมชาติและเต็มไปด้วยพลัง ซึ่งเป็นลักษณะการเขียนที่ใหม่และกลายมาเป็นลักษณะการคิดค้นใหม่ที่มีอิทธิพลที่สุดของศิลปะการอแล็งเฌียงที่มีต่อศิลปะในสมัยต่อมา]]
[[ไฟล์:Codexaureus 05.jpg|thumb|240px|การแบ่งเป็นช่องใน "*พระวรสารลอร์สช*"]]
เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9 อัครสังฆราช[[Ebo of Rheims|อีโบแห่งแร็งส์]]เรียกชุมนุมศิลปินมาทำงานร่วมกันที่ [[Hautvillers]] ที่ผลที่ออกมาเป็นการวิวัฒนาการศิลปะการอแล็งเฌียงขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง "*พระวรสารอีโบ*" (ค.ศ. 816-ค.ศ. 835) เขียนด้วยฝีแปรงที่เขียนอย่างรวดเร็วและเต็มไปด้วยพลังที่กระตุ้นแรงบันดาลใจและพลังที่ไม่ปรากฏมาก่อนในลักษณะงานเขียนของเมดิเตอร์เรเนียน[http://employees.oneonta.edu/farberas/arth/Images/109images/Carolingian/Ebbo_Matthew.jpg ภาพ:นักบุญแม็ทธิว] หนังสือวิจิตรฉบับอื่นที่มีอิทธิพบของสกุลช่างแห่งเมืองแร็งส์ก็ได้แก่ "*หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์*" ([https://web.archive.org/web/20060115184055/http://members.tripod.com/bibliomane/utrecht_psalter.htm ภาพ:ระเบียงภาพ]) ที่อาจจะถือว่าเป็นหนังสือวิจิตรฉบับที่สำคัญที่สุดของสมัยศิลปะการอแล็งเฌียง และ "*หนังสือเบิร์นฟิซิโอโลกัส*"  ซึ่งเป็นหนังสือฉบับภาษาละตินทางศาสนาที่เก่าที่สุดที่เกี่ยวกับ[[Allegory in the Middle Ages|อุปมานิทัศน์ของยุคกลาง]]ที่เกี่ยวกับสัตว์ ภาพวาดที่เต็มไปด้วยชีวิตจิตใจของสกุลช่างแห่งเมืองแร็งส์โดยเฉพาะใน "*หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์*"  ที่เป็นภาพวาดลายเส้นที่เป็นภาพที่มีคุณลักษณะของการแสดงออกอย่างธรรมชาติเป็นงานที่มีอิทธิพลต่อศิลปะของยุคกลางของทางตอนเหนือของยุโรปเป็นเวลาอีกหลายร้อยปีต่อมาจนกระทั่งมาถึงสมัย[[ศิลปะโรมาเนสก์]]ต่อมา

ลักษณะอีกลักษณะหนึ่งที่พัฒนาขึ้นมาในสำนักสงฆ์ของ[[นักบุญมาร์ตินแห่งทัวร์]]เป็นงานพระคัมภีร์ไบเบิลขนาดใหญ่ที่มีภาพประกอบที่มีอิทธิพลมาจากงานเขียนภาพประกอบของปลายยุคโบราณ พระคัมภีร์ไบเบิลขนาดใหญ่สามฉบับโดยเฉพาะฉบับสุดท้ายที่เป็นฉบับที่ดีที่สุดสร้างขึ้นสำหรับ[[ชาร์ลส์เดอะบอลด์]]เรียกว่า "*พระคัมภีร์วิเวียน*" สกุลช่างแห่งเมือง[[Tours|ตูร์]]มาสิ้นสุดลงอย่างกะทันหันเมื่อถูกรุกรานโดย[[นอร์มัน]]ในปี ค.ศ. 853 แต่ลักษณะการเขียนก็จารึกอย่างถาวรตามศูนย์กลางการสร้างงานหนังสือวิจิตรในจักรวรรดิ

[[Roman Catholic Diocese of Metz|สังฆมณฑลเมท์ซ]]ก็เป็นศูนย์กลางอีกศูนย์กลางหนึ่งของศิลปะการอแล็งเฌียง ระหว่าง ค.ศ. 850 จนถึง ค.ศ. 855 ก็ได้มีการสร้าง[[หนังสือประกอบคริสต์ศาสนพิธี]]ให้แก่สังฆราช[[Drogo of Metz|โดรโกแห่งเมท์ซ]]ที่เรียกว่า "*หนังสือประกอบคริสต์ศาสนพิธีโดรโก*" หนังสือโดรโกที่ตกแต่งด้วย[[historiated initial|อักษรตัวต้นประดิษฐ์]]กลายมามีอิทธิพลมาจนถึงสมัย[[ศิลปะโรมาเนสก์]]ต่อมา และเป็นการผสานระหว่างอักษรคลาสสิกเข้ากับฉากภาพที่ประกอบด้วยรูปลักษณ์

ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 9 ธรรมเนียมนิยมของครึ่งศตวรรษแรกก็ยังคงดำเนินต่อมา พระคัมภีร์ไบเบิลหลายฉบับได้รับการสร้างขึ้นสำหรับ[[ชาร์ลส์เดอะบอลด์]]โดยการผสานระหว่างลักษณะศิลปะของยุคโบราณตอนปลายเข้ากับลักษณะที่พัฒนาขึ้นมาที่แร็งส์และตูร์ ในช่วงเดียวกันนี้ลักษณะฟรังโค-แซกซันก็เริ่มปรากฏขึ้นทางตอนเหนือของฝรั่งเศส ที่รวมการใช้ลายสอดประสานของศิลปะไฮเบอร์โน-แซกซันที่กลายมาเป็นลักษณะเด่นที่ใช้กันต่อมาอีกร้อยปีหลังจากสมัยการอแล็งเฌียง

[[ชาร์ลส์เดอะบอลด์]]ก็เช่นเดียวกับพระอัยกา พระองค์ทรงก่อตั้งสำนักศึกษาขึ้นในราชสำนัก ที่ตั้งนั้นไม่ทราบแน่นอนแต่งานต้นฉบับระบุว่าสร้างโดยสำนักศึกษาของราชสำนักดังกล่าว ที่รวมทั้ง "*พระวรสารลอร์สช*" (ค.ศ. 870) ([http://employees.oneonta.edu/farberas/arth/Images/109images/Carolingian/Cod_Aureus_Chas_Bald.jpg ภาพ:พระเจ้าชาร์ลส์บนบัลลังก์]) ที่เป็นงานเขียนชิ้นสุดท้ายอันงดงาม งานเขียนมีทั้งอิทธิพลของแร็งส์และของตูร์ และผสานเข้ากับลักษณะการเขียนที่มาจากการเขียนแบบทางการของสำนักศึกษาของราชสำนักของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ

เมื่อ[[ชาร์ลส์เดอะบอลด์]]เสด็จสวรรคตการอุปถัมภ์การสร้างหนังสือวิจิตรก็เสื่อมโทรมลงตามไปด้วย และเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นการเสื่อมโทรม แต่ก็ยังมีการสร้างงานกันต่อมาอยู่บ้าง เช่น "*หนังสือเพลงสวดสดุดีโฟลชาร์ด*" (ค.ศ. 883) ที่สร้างโดย[[Abbey of St. Gall|แอบบีเซนต์กอลล์]] และ "*หนังสือเพลงสวดสดุดีฉบับทอง*" ในปีเดียวกัน ลักษณะการเขียนแบบแอบบีเซนต์กอลล์เป็นลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ แต่ขาดระดับความสามารถทางเทคนิคเช่นที่เห็นในบริเวณอื่น

==ประติมากรรมและงานโลหะ==
[[ไฟล์:Stifterbild Theophanu-Evangeliar.JPG|240px|thumb|รายละเอียดหน้าปกหนังสือ (คริสต์ศตวรรษที่ 11, ไม่ใช่ศิลปะการอแล็งเฌียง)]]
หนังสืออันวิจิตรของสมัยการอแล็งเฌียงเป็นหนังสือที่สร้างขึ้นให้มีหน้าปกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ที่สร้างด้วยโลหะมีค่าฝังอัญมณีรอบแผ่นงาช้างแกะสลักตอนกลางของหน้าปก - หน้าปกของหนังสือบางฉบับเป็นหน้าปกที่ได้รับการอุทิศให้สร้างขึ้นภายหลังที่ตัวหนังสือเองสร้างเสร็จแล้ว มีเพียงหน้าปกที่ไม่ได้รับความเสียหายเพียงไม่กี่ชิ้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ส่วนที่เป็นงาช้างที่แยกออกมาจากตัวปกนั้นยังคงมีเหลืออยู่หลายชิ้น เพราะอาจจะมาจากเมื่อมีการทำลายหน้าปกเพื่อเอาโลหะมีค่าและอัญมณี หัวข้อของหนังสือมักจะเป็นฉากบรรยายเรื่องราวทางศาสนาแนวตั้ง ตามแบบงานเขียนและงานแกะสลักของสมัยปลายยุคโบราณ เช่นเดียวกับรูปลักษณ์ที่มาจาก[[บานพับกงสุล]]หรือศิลปะของราชสำนักต่าง ๆ เช่นปกหน้าและหลังของ "*พระวรสารลอร์สช*"  

จักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงฟื้นฟูการหล่อสัมริดขนาดใหญ่ขึ้นเมื่อทรงก่อตั้งโรงหล่อขึ้นที่[[อาเคิน]] ที่ทรงใช้ในการหล่อประตูของ[[Palatine Chapel in Aachen|ชาเปลพาเลไทน์ในอาเคิน]]ที่เป็นประตูที่เลียนแบบลวดลายออกแบบของโรมัน แต่กางเขนที่มีรูปลักษณ์ของพระเยซูที่ทำด้วยทองขนาดเท่าคนจริงที่เคยมีอยู่ในชาเปลนั้นหายไป งานชิ้นนี้เป็นแบบอย่างชิ้นแรกของงานลักษณะนี้ที่ต่อมามามีความสำคัญต่อ[[ศิลปะคริสต์ศาสนา]]ของยุคกลาง รูปพระเยซูอาจจะแกะจากไม้แล้วหุ้มทองเช่นเดียวกับ[[Golden Madonna of Essen|พระแม่มารีทองแห่งเอสเซิน]]

งานชิ้นที่งามที่สุดของฝีมือช่างทองของการอแล็งเฌียงก็ได้แก่[[แท่นบูชา|แท่นบูชาทอง]] (ค.ศ. 824-ค.ศ. 859) ([http://milano.arounder.com/PROJECTS/SANT_AMBROGIO/home_fullscreen.html ภาพ:แท่นบูชา]) หรือที่เรียกว่า "Paliotto" ที่เป็นของ[[Basilica of Sant'Ambrogio|บาซิลิกาซานอัมโบรโจ]]ที่[[มิลาน]] แท่นบูชาสี่ด้านตกแต่งด้วยรูปลักษณ์ที่ทำด้วยทองและเงินโดยวิธีที่เรียกว่า[[Repoussé|การดุนลาย]] ล้อมรอบด้วยกรอบที่เป็น[[filigree|ทองถัก]], หินมีค่า และ เครื่องเคลือบ

==งานโมเสกและจิตรกรรมฝาผนัง==
[[ไฟล์:Germigny Des Pres 2007 01.jpg|thumb|งานโมเสก[[Ark of the Covenant|หีบพันธสัญญา]], [[Germigny-des-Prés|แชร์มิญญี-เดส์-เพรส์]], ราว ค.ศ. 806 หัวข้อดูเหมือนจะมาจากหนังสือวิจิตรพระคัมภีร์ไบเบิลของศาสนายูดาย และเกี่ยวข้องกับ  "*กฎบัตรพระเจ้าชาร์ลส์*" ที่อาจจะเขียนโดยทีโอดุลฟ]]
[[งานโมเสก]]ภายใน[[Palatine Chapel in Aachen|ชาเปลพาเลไทน์ในอาเคิน]]เป็นภาพพระเยซูบนบัลลังก์พร้อมด้วยสัญลักษณ์สักการะของประกาศกทั้งสี่ และผู้อาวุโสยี่สิบสี่คนจาก[[Apocalypse|พระธรรมวิวรณ์]] งานโมเสกชิ้นนี้ไม่มีเหลืออยู่แล้ว แต่ชิ้นที่ได้รับการปฏิสังขรณ์จนเกินขนาดยังคงเหลืออยู่ใน[[มุขโค้งด้านสกัด]]ที่โอราทรีที่[[Germigny-des-Prés|แชร์มิญญี-เดส์-เพรส์]] (ค.ศ. 806) ที่เป็นภาพ[[Ark of the Covenant|หีบพันธสัญญา]]ชื่นชมโดยเทวดา งานชิ้นนี้พบเมื่อปี ค.ศ. 1820 ภายใต้ชั้นปูนพลาสเตอร์ 

คฤหาสน์ติดกับโอราทรีเป็นของสังฆราช[[Theodulf of Orléans|ทีโอดุลฟแห่งออร์เลอองส์]]ผู้ใกล้ชิดคนสำคัญของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ คฤหาสน์ถูกทำลายในปลายคริสต์ศตวรรษ ที่มี[[จิตรกรรมฝาผนัง]]ในรูปของ [[ศิลปศาสตร์|สัปตศิลปศาสตร์]], [[ฤดูกาล|สี่ฤดูกาล]] และ [[Mappa Mundi|แผนที่โลกยุคกลาง]] (Mappa mundi) เราทราบจากหลักฐานทางลายลักษณ์อักษรเกี่ยวกับ[[จิตรกรรมฝาผนัง]]อื่น ๆ ในคริสต์ศาสนสถานและวังที่ส่วนใหญ่สูญหายไปแล้ว พระราชวังอาเคินของจักรพรรดิชาร์เลอมาญมีจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับ[[ศิลปศาสตร์]] และฉากเรื่องราวจากการรณรงค์ทางทหารของพระองค์ในสเปน วังของ[[หลุยส์เดอะไพอัส]]ที่[[Ingelheim|อิงเกิลไฮม์]] มีภาพประวัติศาสตร์จากยุคโบราณมาจนถึงรัชสมัยของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ และชาเปลของพระราชวังเป็นภาพเขียนของฉากจากทั้งพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่เคียงข้างกัน

ชิ้นส่วนของภาพเขียนที่ยังคงมีเหลืออยู่บ้างก็มีอยู่ที่[[โอแซร์]], [[Coblenz|โคเบลนซ์]], [[Lorsch|ลอร์สช]], [[โคโลญ]], [[ฟุลดา]], [[Corvey|คอร์วีย์]], [[เทรียร์]], [[Müstair|มึสแตร์]], [[Mals|มาลส]], [[Naturns|นาเทิร์นส]], [[Cividale|ชิวาดาเล]], [[Brescia|เบรสเชีย]] และ [[มิลาน]]

==การนำวัสดุโบราณมาใช้ใหม่==
[[ไฟล์:Codexaureus 02.jpg|thumb|right|240px|"*พระวรสารลอร์สช*" หน้าปกทำด้วยงาช้าง ฉากจากปลายยุคโบราณที่แปลงมาใช้กับหัวข้อเรื่องของคริสต์ศาสนา]]
"[[Spolia]]" หรือ "[[Spolia|การนำวัสดุโบราณมาใช้ใหม่]]" เป็นภาษาละตินที่เป็นคำเดียวกับคำว่า "spoils" ที่หมายถึงสิ่งที่ริบมา เป็นคำที่ใช้สำหรับการนำอนุสรณ์สถานโบราณหรืองานศิลปะอื่นมาใช้ใหม่ หรือ ย้ายไปยังสถานที่ใหม่ เป็นที่ทราบกันแล้วว่าในช่วงนี้ได้มีการขนหินอ่อนและคอลัมน์จากกรุงโรมขึ้นมาใช้ทางตอนเหนือของยุโรป

วัสดุโบราณชิ้นสำคัญที่ถูกนำมาใช้ใหม่ในสมัยการอแล็งเฌียงก็ได้แก่ตำนานเกี่ยวกับอนุสาวรีย์คนขี่ม้า เมื่อประทับอยู่ที่กรุงโรมจักรพรรดิชาร์เลอมาญทอดพระเนตรเห็น[[Equestrian Statue of Marcus Aurelius|อนุสาวรีย์มาร์คัส ออเรลิอัสขี่ม้า]]ที่[[Lateran Palace|วังแลเตอร์รัน]] งานประติมากรรมชิ้นนี้เป็นงานชิ้นเดียวที่ยังคงเหลืออยู่ของจักรพรรดิโรมันก่อนสมัยคริสเตียน เดิมเชื่อกันว่าเป็นพระรูปของ[[จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1]] ฉะนั้นจึงมีความสำคัญเป็นอันมาก—จักรพรรดิชาร์เลอมาญจึงทรงนำมาจาก[[ราเวนนา]]มายังอาเคิน เพราะทรงเชื่อว่าเป็นพระรูปของ[[พระเจ้าธีโอดอริคมหาราช]]เพื่อจะได้คู่กับพระรูปของจักรพรรดิคอนสแตนตินในกรุงโรม

== อ้างอิง ==

*Beckwith, John.  *Early Medieval Art: Carolingian, Ottonian, Romanesque*, Thames & Hudson, 1964 (rev. 1969), ISBN 050020019X
*Dodwell, C.R.; *The Pictorial arts of the West, 800-1200*, 1993, Yale UP, ISBN 0300064934
* Joachim E. Gaehde (1989). "Pre-Romanesque Art". *Dictionary of the Middle Ages*. ISBN 0-684-18276-9
*Hinks, Roger. *Carolingian Art*, 1974 edn. (1935 1st edn.), University of Michigan Press, ISBN 0472060716
*[[Ernst Kitzinger|Kitzinger, Ernst]], *Early Medieval Art at the British Museum*, (1940) 2nd edn, 1955, British Museum
*[http://www.britannica.com/eb/article-9020436/Carolingian-art "Carolingian art"]. In *Encyclopædia Britannica'' Online.

## ดูเพิ่ม
* ยุคกลาง
* ประวัติศาสตร์ยุโรป
* ศิลปะตะวันตก
* ศิลปะไบแซนไทน์
* ศิลปะโรมาเนสก์
* ศิลปะเกาะ
* หนังสือวิจิตร
* จักรวรรดิการอแล็งเฌียง

## แหล่งข้อมูลอื่น

## ระเบียงภาพ


ไฟล์:AachenerDomVomMuensterplatz.jpg|ชาเปลพาเลไทน์ในอาเคินเยอรมนี
ไฟล์:Cividale, museo cristiano, capsella per reliquie, lamina d'argento sbalzata, fine IX-inizio X secolo.JPG|หีบวัตถุมงคล
ไฟล์:IMG 5362 - Milano - Affresco carolingio in san Satiro - Foto Giovanni Dall'Orto - 17 febr. 2007a.jpg|ชิ้นส่วนของจิตรกรรมฝาผนังมิลาน
ไฟล์:St Prokulus Fresken 2.jpg|จิตรกรรมฝาผนังนาเทิร์น, อิตาลี
ไฟล์:Altare di s. ambrogio, 824-859 ca., retro di vuolvino, 00.jpg|แท่นบูชามิลาน
ไฟล์:Malles venosta, il donatore offre la cappella.jpg|จิตรกรรมฝาผนังมาลส



หมวดหมู่:ศิลปะสมัยกลาง
หมวดหมู่:ศิลปะเยอรมัน
หมวดหมู่:ศิลปะฝรั่งเศส