เครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์

**เครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์** () คือระบบกั้นที่สามารถเปิด-ปิดได้ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อปกป้องพื้นที่น้ำท่วมถึงของพื้นที่ส่วนใหญ่ในเกรเทอร์ลอนดอนจากน้ำขึ้นสูงเป็นพิเศษและคลื่นพายุซัดฝั่งที่เคลื่อนตัวขึ้นมาจากทะเลเหนือ เริ่มใช้งานมาตั้งแต่ ค.ศ. 1982 เมื่อจำเป็นต้องใช้ จะมีการปิด (ยกขึ้น) ในช่วงน้ำขึ้น และในช่วงน้ำลงก็สามารถเปิดออกเพื่อปล่อยให้น้ำในแม่น้ำไหลลงสู่ทะเล เครื่องกั้นนี้สร้างอยู่ห่างจากไอล์ออฟด็อกส์ไปทางตะวันออกประมาณ  ฝั่งเหนืออยู่ในเขตซิลเวอร์ทาวน์ในลอนดอนโบโรออฟนิวแฮมและฝั่งใต้อยู่ในพื้นที่นิวชาร์ลตันของรอยัลโบโรออฟกรีนิช

## ประวัติศาสตร์
### ภูมิหลัง
ปัญหาอุทกภัยในลอนดอนเป็นปัญหามีมาตั้งแต่สมัยโรมัน ใน ค.ศ. 1954 คณะกรรมการเวเวอร์ลีย์ ซึ่งก่อตั้งขึ้นเพื่อสอบสวนอุทกภัยทะเลเหนือ ค.ศ. 1953 ที่ส่งผลกระทบต่อบางส่วนของปากแม่น้ำเทมส์และบางส่วนของลอนดอน ได้ให้ข้อเสนอแนะว่า "ควรมีการเร่งสอบสวนความเป็นไปได้และค่าใช้จ่ายในการสร้างโครงสร้างขวางแม่น้ำเทมส์ที่สามารถปิดเมื่อเกิดคลื่นพายุซัดฝั่งแทนการยกระดับคันกั้นน้ำ" มีการเสนอแบบแปลนหลายรูปแบบ ตั้งแต่ทางยกระดับขนาดใหญ่สำหรับถนนที่มีประตูบานยกขนาด 500 ฟุต (150 เมตร) สองบานข้ามแม่น้ำเทมส์ที่เครย์ฟอร์ดเนสไปจนถึงประตูพับที่วางอยู่บนพื้นแม่น้ำและถูกยกขึ้นด้วยแรงดันอากาศ ภายในถึง ค.ศ. 1965 เมื่อสภาเกรเทอร์ลอนดอน (GLC) เข้ารับผิดชอบ มีโครงการหลักสองโครงการที่อยู่ระหว่างการพิจารณา ซึ่งมีค่าใช้จ่ายประมาณ 24 ล้านปอนด์และ 41 ล้านปอนด์ตามลำดับ (เทียบเท่า 500 ล้านปอนด์และ 800 ล้านปอนด์ในราคาปี 2020)

ใน ค.ศ. 1966 เซอร์ เฮอร์มันน์ บอนดี ได้รับการร้องขอให้ทำการประเมินสถานการณ์อย่างอิสระ เขาพิจารณาค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างโดยประมาณ ความน่าจะเป็นที่จะเกิดน้ำท่วม และความเสียหายหากไม่มีการสร้างเครื่องกั้น เขาให้คำแนะนำอย่างหนักแน่นว่าควรมีการสร้างเครื่องกั้นเพื่อเลี่ยงภัยพิบัติจากน้ำท่วมใจกลางลอนดอน และได้ตกลงเลือกพื้นที่ก่อสร้างที่วูลวิช

เครื่องกั้นนี้ช่วยปกป้องใจกลางลอนดอนจากคลื่นพายุซัดฝั่งซึ่งเกิดจากการที่หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวขึ้นทางตอนเหนือของสกอตแลนด์และเคลื่อนตัวข้ามทะเลเหนือและไปทางตะวันออกเฉียงใต้สู่สแกนดิเนเวียใต้ เมื่อคลื่นพายุดังกล่าวเกิดขึ้นพร้อมกับช่วงน้ำขึ้นสูงสุด ลมแรงที่เกี่ยวข้องกับหย่อมความกดอากาศต่ำสามารถพัดน้ำเข้าสู่ปากแม่น้ำเทมส์และทำให้เกิดคลื่นน้ำสูงถึง 3.5 เมตร (11.6 ฟุต) ผู้วางแผนประเมินว่าหากไม่มีเครื่องกั้น คลื่นพายุซัดฝั่งดังกล่าวอาจท่วมพื้นที่ 45 ตารางไมล์ (117 ตารางกิโลเมตร) ทำให้โรงพยาบาล โรงไฟฟ้าและรถไฟใต้ดินลอนดอนต้องหยุดชะงัก และสร้างความเสียหายที่ประเมินไว้ใน ค.ศ. 1966 เป็นมูลค่า 2 พันล้านปอนด์  (ประมาณ 5 หมื่นล้านปอนด์ในราคาปี 2020) เครื่องกั้นนี้ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นปราการป้องกันน้ำท่วมที่สามารถต้านทานคลื่นพายุซัดฝั่งที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบ 1,000 ปี โดยมีปีฐานในการออกแบบคือ ค.ศ. 2030

### การออกแบบและการก่อสร้าง

แนวคิดของประตูแบบบานโค้งยกตัวถูกคิดค้นขึ้นโดย (เรจินัลด์) ชาลส์ เดรเปอร์ ใน ค.ศ. 1969 จากบ้านของพ่อแม่ของเขาที่เพลแลตต์โกรฟ วูดกรีน ลอนดอน เขาสร้างแบบจำลองที่ใช้งานได้จริงขึ้นมา โดยกระบอกหมุนแบบใหม่นี้มีพื้นฐานมาจากการออกแบบหัวก๊อกบนเตาแก๊สของเขา เครื่องกั้นนี้ได้รับการออกแบบโดยบริษัท Rendel, Palmer and Tritton สำหรับสภาเกรเทอร์ลอนดอนและแนวคิดดังกล่าวได้ผ่านการทดสอบที่สถานีวิจัยอุทกศาสตร์ วอลลิงฟอร์ด พื้นที่ก่อสร้างที่นิวชาร์ลตันถูกเลือกเพราะแนวตลิ่งค่อนข้างตรง และเนื่องจากชั้นชอล์กใต้แม่น้ำมีความแข็งแรงพอจะรองรับเครื่องกั้น

พระราชบัญญัติเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์และการป้องกันอุทกภัย ซึ่งอนุญาตให้มีการก่อสร้าง ได้รับการอนุมัติใน ค.ศ. 1972 ใน ค.ศ. 1974 สภาเกรเทอร์ลอนดอนทำสัญญาการก่อสร้างหลักสองฉบับ งานก่อสร้างโยธาดำเนินการโดยบริษัท Costain/Hollandsche Beton Maatschappij/Tarmac Construction ส่วนสัญญาอีกฉบับสำหรับประตูและเครื่องจักรปฏิบัติการได้ทำกับบริษัท Davy Cleveland Barrier Consortium ซึ่งก่อตั้งโดยบริษัท Davy McKee Ltd จากเชฟฟีลด์ และบริษัท Cleveland Bridge UK Ltd

งานก่อสร้างที่บริเวณเครื่องกั้นเริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1974 และดำเนินการเป็นสองระยะ โดยมีการสร้างตอม่อใต้ (หมายเลข 9 ถึง 6) ก่อน พร้อมกับเบี่ยงเส้นทางการสัญจรทางน้ำไปทางทิศเหนือ จากนั้นจึงเปลี่ยนเส้นทางให้สัญจรผ่านช่วงทิศใต้ที่สร้างเสร็จแล้ว ในขณะที่ทำการสร้างตอม่อเหนือ (หมายเลข 1 ถึง 5) ระหว่างการก่อสร้างตอม่อ มีการสร้างธรณีประตูคอนกรีตสำเร็จรูปภายในทำนบทางฝั่งเหนือของแม่น้ำแล้วลอยไปจมลงระหว่างตอม่อเพื่อสร้างเป็นช่องสำหรับบานประตู โดยมีอุโมงค์ทางเข้าที่ปลายด้านเหนือน้ำและท้ายน้ำ

ประตูของเครื่องกั้นถูกผลิตเป็นส่วน ๆ ที่โรงงานของ Cleveland Bridge ในดาร์ลิงตันและนำมาประกอบที่พอร์ตคลาเรนซ์ริมแม่น้ำทีส์ ประตู แขนประตู และคานโคลงถูกขนส่งจากแม่น้ำทีส์ไปยังแม่น้ำเทมส์โดยเรือบรรทุกและยกเข้าประจำที่โดยปั้นจั่นลอยน้ำขนาดใหญ่สองตัวที่ดำเนินการโดยบริษัท Neptun จากฮัมบวร์ค (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ Smit International) เครื่องจักรกลและไฮดรอลิกสร้างโดย Davy Loewy, Henry Berry และ Vickers และทดลองประกอบที่โรงงานดาร์นอลล์ของ Davy ความล่าช้าในงานโยธาทำให้ต้องมีการเปลี่ยนแปลงลำดับการก่อสร้างและการติดตั้ง แต่การทดสอบเดินระบบค่อนข้างราบรื่น และการทดลองใช้งานประตูทั้งหมดพร้อมกันครั้งแรกมีขึ้นในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1982

นอกเหนือจากเครื่องกั้นแล้ว แนวป้องกันน้ำท่วมที่อยู่ห่างลงไปท้ายน้ำ  ก็ได้รับการยกระดับและเสริมความแข็งแกร่ง เครื่องกั้นเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 โดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เครื่องกั้นมีค่าใช้จ่าย ปอนด์ (ปอนด์ในปัจจุบัน) ค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างทั้งหมดอยู่ที่ประมาณ 535 ล้านปอนด์ (2.4 พันล้านปอนด์ในปี 2024) และมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมอีก 100 ล้านปอนด์สำหรับแนวป้องกันริมแม่น้ำ

เครื่องกั้นนี้สร้างขวางช่วงแม่น้ำกว้าง 520 เมตร (1,710 ฟุต) แบ่งแม่น้ำออกเป็นช่วงช่องเดินเรือขนาด 61 เมตร (200 ฟุต) จำนวนสี่ช่อง และขนาดประมาณ 30 เมตร (100 ฟุต) อีกสองช่อง นอกจากนี้ยังมีช่องขนาดเล็กที่ไม่สามารถเดินเรือได้อีกสี่ช่องระหว่างตอม่อคอนกรีตเก้าต้นและตอม่อริมสองฝั่ง ประตูกั้นน้ำที่ขวางช่องเปิดมีลักษณะหน้าตัดเป็นส่วนวงกลม และทำงานโดยการหมุนตัว โดยจะยกขึ้นเพื่อปล่อยให้น้ำ "ลอดใต้บานประตู" (underspill) เพื่อให้เจ้าหน้าที่สามารถควบคุมระดับน้ำทางเหนือน้ำได้ และสามารถหมุนได้ครบ 180 องศาเพื่อการบำรุงรักษา ประตูทุกบานนั้นกลวงและทำจากเหล็กหนา 40 มิลลิเมตร (1.6 นิ้ว) ประตูจะถูกเติมน้ำเมื่อจมอยู่ใต้น้ำและจะปล่อยน้ำออกเมื่อโผล่พ้นจากแม่น้ำ ประตูขนาดใหญ่สี่บานตรงกลางมีความสูง 20.1 เมตร (66 ฟุต) และหนักบานละ 3,700 ตัน ประตูบานโค้งสี่บานที่อยู่ใกล้ตลิ่ง ซึ่งมีความกว้างประมาณ 30 เมตร (100 ฟุต) เช่นกัน สามารถลดระดับลงได้ ช่องประตูเหล่านี้ไม่สามารถใช้ในการเดินเรือได้ ต่างจากประตูหลักหกบาน

### การคาดการณ์สำหรับการดำเนินการ
การปิดเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์เพื่อป้องกันน้ำท่วมจะเกิดขึ้นเมื่อมีการคาดการณ์ว่าระดับน้ำขึ้นสูงในทะเลเหนือและปริมาณน้ำไหลในแม่น้ำที่จุดสิ้นสุดเขตน้ำขึ้นลงที่ประตูน้ำเทดดิงตัน (Teddington Lock) รวมกันแล้วบ่งชี้ว่าระดับน้ำในใจกลางลอนดอนจะสูงเกิน 16 ฟุต (4.9 เมตร) แม้เทดดิงตันจะเป็นจุดสิ้นสุดเขตน้ำขึ้นลงปกติ แต่ในช่วงที่มีปริมาณน้ำไหลจากแม่น้ำสูงมาก อิทธิพลของน้ำขึ้นลงสามารถสังเกตเห็นได้ไกลถึงอีสต์โมลซีย์บนแม่น้ำเทมส์

### การปิดเครื่องกั้นและอุบัติการณ์

ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2024 มีการปิดเครื่องกั้นเพื่อป้องกันอุทกภัยแล้วทั้งสิ้น 221 ครั้ง เครื่องกั้นถูกปิดสองครั้งในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 หลังเกิดคลื่นพายุซัดฝั่งในทะเลเหนือซึ่งถูกนำไปเปรียบเทียบกับเหตุการณ์ใน ค.ศ. 1953 อันตรายหลักจากน้ำท่วมเนื่องจากคลื่นพายุซัดฝั่งอยู่ในบริเวณชายฝั่งที่อยู่เหนือเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ขึ้นไป ซึ่งเป็นบริเวณที่มีการอพยพผู้คน แต่ลมได้อ่อนกำลังลงเล็กน้อย และที่บริเวณเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ คลื่นพายุซัดฝั่งในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ก็ไม่ได้เกิดขึ้นพร้อมกับช่วงน้ำขึ้นสูงสุดพอดีนัก

วันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1989 หลายชั่วโมงหลังภัยพิบัติเรือมาร์เชินเนส เครื่องกั้นได้ถูกปิดเพื่อกั้นน้ำขึ้นสูงสุดเป็นเวลา 16 ชั่วโมง "เพื่อช่วยในการปฏิบัติการดำน้ำและกู้ซาก"

เครื่องกั้นรอดจากการชนของเรือ 15 ครั้งโดยไม่ได้รับความเสียหายร้ายแรง

วันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1997 เครื่องกั้นได้รับความเสียหายเมื่อเรือขุด MV *Sand Kite* ชนกับหนึ่งในตอม่อท่ามกลางหมอกหนา ขณะที่เรือเริ่มจม มันได้ทิ้งหินผสมคอนกรีตหนัก 3,300 ตันที่บรรทุกมา และในที่สุดก็จมลงโดยเอาหัวเรือทับอยู่บนประตูบานหนึ่งของเครื่องกั้น ซึ่งเรืออยู่ในสภาพนั้นเป็นเวลาหลายวัน ในช่วงแรก ประตูบานดังกล่าวไม่สามารถปิดได้เพราะมีชั้นกรวดหนาคลุมอยู่ ปัญหาระยะยาวคือสีที่ทาไว้บนด้านเรียบของประตูหลุดลอกก่อนเวลาอันควรซึ่งเกิดจากการขัดสี เรือลำดังกล่าวถูกทำให้ลอยขึ้นอีกครั้งในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1997

การทดสอบปิดเครื่องกั้นเต็มรูปแบบประจำปี 2012 ถูกกำหนดไว้ในวันที่ 3 มิถุนายนเพื่อให้ตรงกับการจัดขบวนเรือแม่น้ำเทมส์ (Thames pageant) เฉลิมฉลองพระราชพิธีพัชราภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทบวงสิ่งแวดล้อมระบุว่าขบวนเรือดังกล่าวเป็น "โอกาสพิเศษในการทดสอบการออกแบบของเครื่องกั้นเป็นเวลานานกว่าปกติ" และทดสอบประสิทธิภาพภายใต้สภาวะ "ระดับน้ำทางต้นน้ำสูงกว่าทางท้ายน้ำ" และยังกล่าวอีกว่า "สภาวะน้ำขึ้นลงที่คงที่มากขึ้น...ในใจกลางลอนดอน...จะช่วยให้เรือที่เข้าร่วมขบวนเรือสามารถสัญจรได้ดีขึ้น"

### การเป็นเจ้าของและหน่วยงานดำเนินงาน
เครื่องกั้นนี้เดิมทีรับมอบหมายจากสภาเกรเทอร์ลอนดอนภายใต้การดูแลของเรย์ ฮอร์เนอร์ หลังสภาฯ ถูกยุบใน ค.ศ. 1986 เครื่องกั้นนี้ก็ถูกดำเนินการต่อโดยการประปาแม่น้ำเทมส์ (ซึ่งถูกยุบใน ค.ศ. 1989) จากนั้นก็เป็นองค์การแม่น้ำแห่งชาติจนกระทั่งเดือนเมษายน ค.ศ. 1996 เมื่อเครื่องกั้นถูกโอนไปอยู่ภายใต้การดูแลของทบวงสิ่งแวดล้อมในปัจจุบัน

### การดำเนินการ
เครื่องกั้นนี้เดิมถูกออกแบบมาเพื่อปกป้องลอนดอนจากระดับน้ำท่วมสูงมาก (โดยมีช่วงเวลาเกิดซ้ำโดยประมาณหนึ่งร้อยปี) ไปจนถึง ค.ศ. 2030 หลังจากนั้นระดับการป้องกันจะลดลง แต่ยังคงอยู่ในขีดจำกัดที่ยอมรับได้  ขณะที่ทำการก่อสร้าง คาดว่าเครื่องกั้นจะถูกใช้งาน 2–3 ครั้งต่อปี แต่ในช่วงกลางทศวรรษ 2000 มีการใช้งานเพิ่มขึ้นเป็น 6–7 ครั้งต่อปี ในทศวรรษ 2010 โดยทั่วไป (ค่ามัธยฐาน) เครื่องกั้นถูกปิดปีละสองครั้ง แต่ค่าเฉลี่ยยังคงอยู่ที่ 6–7 ครั้งด้วยมีช่วงที่ต้องปิดถึง 50 ครั้ง ใน ค.ศ. 2013–14 ซึ่งเป็นช่วงฤดูหนาวที่เปียกชื้นที่สุดในประวัติการณ์

ระดับการป้องกันนี้ได้คำนึงถึงการเปลี่ยนแปลงระยะยาวของระดับน้ำทะเลและระดับพื้นดินตามความเข้าใจในขณะนั้น (ป. 1970) ตั้งแต่ ค.ศ. 1982 จนถึงวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2007 เครื่องกั้นถูกยกเพื่อป้องกันน้ำท่วมไปแล้วหนึ่งร้อยครั้ง นอกจากนี้ยังมีการยกเพื่อทดสอบเป็นประจำทุกเดือน โดยมีการปิดทดสอบเต็มรูปแบบในช่วงน้ำขึ้นสูงปีละครั้ง

### ข้อเสนอสำหรับการพัฒนาในอดีต
มีการเผยแพร่การศึกษาใน ค.ศ. 2005 โดยนักวิชาการสี่คนซึ่งมีข้อเสนอให้สร้างเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ใหม่ที่ทะเยอทะยานมากขึ้น โดยเป็นเครื่องกั้นข้ามปากแม่น้ำเทมส์ที่ยาว 16 กิโลเมตร (10 ไมล์) จากเชียร์เนสในเคนต์ ไปยังเซาท์เอนด์ออนซีในเอสเซกซ์

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 มีการเสนอให้สร้างเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์แห่งใหม่ที่ตั้งอยู่ไกลออกไปทางปลายน้ำที่โลเวอร์โฮประหว่างอีสต์ทิลเบอรีในเอสเซกซ์ และคลิฟฟ์ในเคนต์ โดยเป็นส่วนหนึ่งของวิสัยทัศน์โครงสร้างพื้นฐานบูรณาการเทมส์ฮับ (Thames Hub) เครื่องกั้นนี้จะรวมกังหันเพื่อผลิตพลังงานหมุนเวียนและมีอุโมงค์ถนนและทางรถไฟ ซึ่งเชื่อมจากเอสเซกซ์ไปยังสนามบินขนาดใหญ่แห่งใหม่ที่ปากแม่น้ำเทมส์บนไอล์ออฟเกรน

ใน ค.ศ. 2019 สถาปนิก ไลฟ์ชุตซ์ เดวิดสัน แซนดิแลนส์ และวิศวกรทางทะเล เบ็กเกตต์ แรนไคน์ เปิดตัวข้อเสนอสำหรับสะพานคนเดินและจักรยานที่ตั้งอยู่ถัดจากเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ โครงการนี้มีชื่อว่า สะพานเทมส์แบร์ริเออร์ (Thames Barrier Bridge) ซึ่งได้รับการส่งเสริมว่าเป็นเพียงตำแหน่งเดียวในลอนดอนตะวันออกที่สะพานเปิด-ปิดได้ระดับต่ำข้ามแม่น้ำเทมส์จะมีช่วงเปิดที่ค่อนข้างปานกลางประมาณ 60 เมตร (200 ฟุต)

## ในอนาคต
### การถกเถียงในปี 2012 เรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
ในจดหมายที่ส่งถึงหนังสือพิมพ์เดอะไทมส์เมื่อเดือนมกราคม 2013 ดร. ริชาร์ด บลัวร์ อดีตสมาชิกคณะบริหารโครงการเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ ได้ระบุว่าเครื่องกั้นนี้ไม่ได้ออกแบบโดยคำนึงถึงความรุนแรงของพายุที่เพิ่มขึ้นและการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเล และเรียกร้องให้มีการพิจารณาเรื่องการสร้างเครื่องกั้นแห่งใหม่โดยทันที

ทบวงสิ่งแวดล้อมตอบโต้ว่าไม่ได้วางแผนเปลี่ยนเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ก่อน ค.ศ. 2070 เนื่องจากเครื่องกั้นนี้ถูกออกแบบโดยมีการเผื่อสำหรับระดับน้ำทะเลที่เพิ่มขึ้น 8 มิลลิเมตร (0.31 นิ้ว) ต่อปี ซึ่งยังไม่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ณ เวลานั้น เครื่องกั้นได้ผ่านครึ่งหนึ่งของอายุการใช้งานที่ออกแบบไว้แล้ว มาตรฐานการป้องกันที่เครื่องกั้นมอบให้จะค่อย ๆ ลดลงตามกาลเวลาหลัง ค.ศ. 2030 จากเดิมที่สามารถต้านทานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในรอบ 1,000 ปี ทบวงสิ่งแวดล้อมกำลังตรวจสอบอายุการใช้งานที่เป็นไปได้ของเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ภายใต้การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ โดยมีข้อบ่งชี้เบื้องต้นว่าหากมีการปรับปรุงอย่างเหมาะสม เครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์จะยังคงสามารถให้การป้องกันลอนดอนจากระดับน้ำทะเลขึ้นสูงได้อย่างต่อเนื่อง

### การทบทวนปี 2023 – การตัดสินใจภายในปี 2040
การทบทวนของทบวงสิ่งแวดล้อมสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 2023 ระบุว่าแบบจำลองสภาพภูมิอากาศใหม่แสดงให้เห็นถึงความเสี่ยงน้ำท่วมที่เพิ่มสูงขึ้น ซึ่งหมายถึงความจำเป็นในการยกระดับแนวป้องกันเหนือน้ำของเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ภายใน ค.ศ. 2050 แต่คาดว่าเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์จะยังคงสามารถดำเนินการต่อไปได้จนถึง ค.ศ. 2070 การตัดสินใจเกี่ยวกับทางเลือกที่ดีที่สุดในการปรับตัวต่อระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นจนถึง ค.ศ. 2100 จะต้องดำเนินการภายใน ค.ศ. 2040 ณ ค.ศ. 2024 ยังคงมีความกังวลว่าการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศกำลังเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ก่อนหน้า

## แกลเลอรี


File:Thames Barrier Gate Closing.JPG|ประตูหนึ่งที่น้ำกำลังลอดใต้ประตู
File:thames.barrier.6.london.arp.jpg|ตอม่อเครื่องกั้น 6
File:thames.barrier.3.london.arp.jpg|ประตูกำลังบำรุงรักษา
File:thames.barrier.4.london.arp.jpg|ภาพระยะใกล้ของการบำรุงรักษา
File:thames.barrier.7.london.arp.jpg|ภาพระยะใกล้ของตอม่อ
File:Thames Barrier tunnel.jpg|อุโมงค์ใต้เครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ระหว่างตอม่อ
File:Environment Agency 170114 103858a.jpg|มุมมองทางอากาศของเครื่องกั้น (เปิด)
File:Environment Agency 170114 133831.jpg|มุมมองทางอากาศของเครื่องกั้น (ยกขึ้น)



## ดูเพิ่ม

*ท่าน้ำแบร์ริเออร์การ์เดนส์
*การข้ามแม่น้ำเทมส์
*เดลตาเวิกส์กับอูสเตอร์สเคลเดอเคอริง
*ประตูระบายน้ำ
*โครงการโมส
*เขื่อนเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก กลุ่มศูนย์ป้องกันน้ำท่วม
*เทมส์แบร์ริเออร์พาร์ก

## อ้างอิง

## หนังสืออ่านเพิ่ม
*อาร์. ดับเบิลยู. ฮอร์เนอร์ (พฤศจิกายน 1987). "The Thames Barrier". *IEE Proceedings A* **134** (9): 752–760. .
*เคน วิลสัน (1984). *The Story of the Thames Barrier*. London: Lanthorn. 32 pages. . .

## แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ทางการ
*แผนที่ถนนของเครื่องกั้นแม่น้ำเทมส์ 
*หน้าเทมส์แบร์ริเออร์พาร์ก จากองค์การเกรเทอร์ลอนดอน
*, จากทบวงสิ่งแวดล้อม
*''Risques VS Fictions n°8'', การสัมภาษณ์ที่ถ่ายทำ (คำบรรยายเป็นภาษาฝรั่งเศส) กับสตีป อีสต์ หัวหน้าทีมสนับสนุนทางเทคนิคของเครื่องกั้นจริงเกี่ยวกับภาพของเครื่องกั้นและความแม่นยำทางวิทยาศาสตร์ของภาพยนตร์ ''Flood''
*Sinking Cities: London  55min. PBS

หมวดหมู่:เขื่อนที่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2527
หมวดหมู่:อาคารและสิ่งปลูกสร้างในรอยัลโบโรออฟกรีนิช
หมวดหมู่:อาคารและสิ่งปลูกสร้างในลอนดอนโบโรออฟนิวแฮม
หมวดหมู่:ชาร์ลตัน (ลอนดอน)
หมวดหมู่:การก่อสร้างชายฝั่ง
หมวดหมู่:กำแพงกันอุทกภัย
หมวดหมู่:การควบคุมอุทกภัยในสหราชอาณาจักร
กำแพงกันอุทกภัย
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานในลอนดอน
หมวดหมู่:ท่าเรือลอนดอน
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในรอยัลโบโรออฟกรีนิช
หมวดหมู่:สถานที่ท่องเที่ยวในลอนดอนโบโรออฟนิวแฮม
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทษอังกฤษในปี พ.ศ. 2527