open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ทากุ

**ทากุ** () เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดซางะ บนเกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด  มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2024 ประมาณ 17,200 คน มีความหนาแน่นของประชากร 178 คนต่อตารางกิโลเมตร ทากุได้เข้าร่วมเครือข่ายเมืองแห่งการเรียนรู้ระดับโลกของยูเนสโกเมื่อ ค.ศ. 2017

## ภูมิศาสตร์
thumb|left|ภาพถ่ายทางอากาศบริเวณตัวเมืองทากุ
thumb|left|นาข้าวในมินามิตากุ
นครทากุตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของนครซางะ ซึ่งห่างไปประมาณ 25 กิโลเมตร ตั้งอยู่บริเวณลุ่มน้ำของแม่น้ำอูชิซุ โดยมีตัวเมืองอยู่บริเวณกึ่งกลางและล้อมรอบด้วยภูเขา ทางทิศตะวันออกมีลักษณะเป็นพื้นที่ราบเรียบ และมีช่องเขาที่มีความสูงไม่มากเชื่อมต่อไปยังทิศทางต่าง&nbsp;ๆ

### เทศบาลข้างเคียง

### ภูมิอากาศ
นครทากุมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน *Cfa*) มีลักษณะเด่นคือ ฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีหิมะตกเล็กน้อยถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีของนครทากุอยู่ที่ 15.5&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,864 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 26.5&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 5.0&nbsp;°C

## สถิติประชากร
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของนครทากุดังแสดงด้านล่าง

## ประวัติศาสตร์
พื้นที่ทากุเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณที่ชื่อแคว้นฮิเซ็ง ต่อมาในยุคเอโดะ พื้นที่ดังกล่าวส่วนใหญ่เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาซางะ และหลังจากการปฏิรูปเมจิ เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านต่าง ๆ ขึ้นมา ได้แก่ คิตาตากุ ทากุ นิชิตากุ ฮิงาชิตากุ และมินามิตากุ โดยหมู่บ้านคิตาตากุได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1949 และเทศบาลเหล่านี้ก็ได้ควบรวมกันเพื่อจัดตั้งเป็นนครทากุเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1954

## การเมืองการปกครอง
thumb|left|ศาลาว่าการนครทากุ
นครทากุมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครที่เป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 15 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด นครทากุเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดซางะจำนวน 2 คน และในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครทากุเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 2 ของจังหวัดซางะในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาญี่ปุ่น

## เศรษฐกิจ
พื้นที่ทากุเคยเป็นพื้นที่ทำเหมืองถ่านหินที่มีบริษัทหลายแห่งเข้ามาดำเนินกิจการทำเหมือง อย่างไรก็ตาม เหมืองถ่านหินแห่งสุดท้ายได้ปิดตัวลงใน ค.ศ. 1972 ส่งผลให้อุตสาหกรรมถ่านหินต้องยุติลง นครทากุพยายามฟื้นฟูพื้นที่ดังกล่าวให้กลายเป็นแหล่งอุตสาหกรรมโดยอาศัยทำเลที่ตั้งใกล้กับทางด่วนนางาซากิ

## การศึกษา
นครทากุมีโรงเรียนประถมศึกษา/มัธยมศึกษาตอนต้นรวม 3 แห่งซึ่งสังกัดเทศบาลนครทากุ และมีโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 1 แห่งซึ่งสังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดซางะ

## การขนส่ง
### รถไฟ
* frameless|20x20px บริษัทรถไฟคีวชู: สายคารัตสึ
** สถานี:  –  – 

### ทางหลวง
* 25px|link=|alt= ทางด่วนนางาซากิ (ทางแยกต่างระดับทากุ, จุดพักรถทากุนิชิ)
* 

## เมืองพี่น้อง
*  ชฺวีฟู่ มณฑลชานตง ประเทศจีน

## สถานที่ที่น่าสนใจ
right|thumb|ทากุเซเบียว

* ทากุเซเบียว เป็นวัดลัทธิขงจื๊อที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1708 ถือเป็นวัดขงจื๊อที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น และได้รับการกำหนดให้เป็นแหล่งประวัติศาสตร์แห่งชาติและทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของชาติ

## บุคคลที่มีชื่อเสียง
* มาจิโกะ ฮาเซงาวะ - หนึ่งในนักวาดมังงะหญิงคนแรก ๆ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  


หมวดหมู่:นครในจังหวัดซางะ
ต้าอ๊ามี

**ต้าอ๊ามี** () หรือ **ต้านไจ่เมี่ยน**/**ต้านจื่อเมี่ยน** () เป็นอาหารไต้หวันที่ทำจากเส้น รับประทานกับซุป

## ภาพรวม
คำว่า  ในภาษาจีนฮกเกี้ยน และหมายถึงคานแบกพาดไหล่ มีลักษณะคล้ายกับต้านต้านเมี่ยนจากมณฑลเสฉวน ชื่อนี้มาจากการที่ขายครั้งแรกโดยการบรรทุกส่วนผสมและอุปกรณ์ต่าง ๆ บนคานแบกพาดไหล่

บะหมี่ชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากเมืองไถหนาน แม้ว่าปัจจุบันเป็นที่รู้จักว่าเป็นอาหารถิ่นของไถหนาน แต่ก็ยังมีการรับประทานกันอย่างแพร่หลายในสถานที่อื่น ๆ เช่น ไทเป และเป็นรายการเมนูปกติในร้านอาหารไต้หวันในญี่ปุ่น

โดยทั่วไปจะใช้เส้นตรงเส้นบางปานกลางที่ทำจากแป้งสาลี และซุปราดด้วยเนื้อหมู กุ้งฝอย ผักชี และซอสกระเทียม มักเสิร์ฟในภาชนะขนาดเท่าชามข้าวญี่ปุ่น ขนาดและเนื้อสับคล้ายกับต้านต้านเมี่ยน แต่รสชาติของน้ำซุปแตกต่างไปและไม่เผ็ด

โดยทั่วไปแล้วเส้นต้าอ๊ามีจะมีปริมาณน้อยเมื่อเทียบกับราคา ปริมาณอาหารจะถูกปรับเปลี่ยนเพื่อไม่ให้เลี่ยน โดยคำนึงถึงสำนวนไต้หวันที่ว่า "" (กินให้อร่อยไม่มีอิ่ม)

ราเม็งไต้หวัน ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะราเม็งท้องถิ่นของเมืองนาโงยะในประเทศญี่ปุ่น ได้ถูกคิดขึ้นโดยมีที่มาจากอาหารชนิดนี้

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บะหมี่
หมวดหมู่:อาหารไต้หวัน
แฮแรเมเอมอมเรซอ

**แฮแรเมเอมอมเรซอ** () หรือ **ศาลอิหม่ามเรซอ** () เป็นศาลเจ้าอิสลามในแมชแฮด ประเทศอิหร่าน ที่ไว้ศพของอะลี อัรริฎอ อิมามที่แปดแห่งศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์ ถือเป็นมัสยิดที่มีพื้นที่มากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ภายในหมู่อาคารของศาลมีทั้งสุสาน มหาวิทยาลัยอิสลามศึกษารอซอวี พิพิธภัณฑ์ หอสมุด โรงเรียนศาสนาสี่แห่ง และมัสยิดโกแฮร์ชอด เป็นต้น ศาลนี้เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญของประเทศ และได้สมญาว่าเป็น "หัวใจของอิหร่านชีอะฮ์" ด้วยจำนวนผู้เยี่ยมชมรวมกว่า 25 ล้านคนต่อปี ณ ปี ค.ศ. 2007 

ตัวศาลมีขนาดพื้นที่  ส่วนลานรอบ ๆ ทั้งเจ็ดลานมีพื้นที่รวม  หมายความว่าหมู่อาคารทั้งหมดของศาลกินพื้นที่ถึง 

แหล่งข้อมูลในวรรณกรรมชีอะฮ์มีการกล่าวถึงหะดีษจากทั้งอิมามชีอะฮ์และมุฮัมมัดที่เน้นย้ำความสำคัญของการจาริกแสวงบุญมายังศาลนี้ หะดีษหนึ่งจากมุฮัมมัดระบุว่า "หนึ่งในเลือดเนื้อเชื่อไขของข้าจะถูกฝังในดินแดนโฆราซัน [...] อัลลอฮ์จะทรงให้อภัยบาปของผู้มีบาปคนใดก็ตามที่ได้จาริกมายังศาลของท่าน"

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแมชแฮด
หมวดหมู่:มัสยิดในประเทศอิหร่าน
จันทระ พหาทุร ฑางคี

**จันทระ พหาทุร ฑางคี** (; Chandra Bahadur Dangi , 30 พฤศจิกายน 1939 – 3 กันยายน 2015) เป็นชายชาวเนปาลที่เป็นมนุษย์ที่ตัวเตี้ยที่สุดในโลกเท่าที่เคยมีบันทึกไว้ ด้วยส่วนสูง  เขาทำลายสถิติเดิมซึ่งเป็นของ คุล โมฮาเมด (1957–1997) ซึ่งสูง 

ฑางคีมาอยู่ในความสนใจของสื่อหลังผู้รับเหมาไม้คนหนึ่งเจอเขาในหมู่บ้าน ในอำเภอฑาง ประเทศเนปาล เขาได้รับตำแหน่งมนุษย์ผู้ใหญ่ที่เตี้ยที่สุดเท่าที่เคยบันทึกไว้ หลังจากการวัดส่วนสูงของเขาอย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ 2012 ก่อนจะได้รับการบันทึกชื่อใน *[[Guinness World Records|บันทึกสถิติโลกกินนิส]]*

## ชีวประวัติ
ฑางคีเกิดในสัลยัน อำเภอสัลยัน ประเทศเนปาล เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 1939 ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าภาวะทางการแพทย์ใดที่ทำให้เขาหยุดสูง เขามีพี่น้องเป็นชายห้าคน หญิงสองคน สามคน ทั้งหมดเป็นผู้ชาย มีส่วนสูงไม่ถึง  ส่วนคนที่เหลือมีส่วนสูงปกติ

ฑางคีอาศัยอยู่ในหมู่บ้านรีมโขลี (Reemkholi) ซึ่งเป็นหมู่บ้านห่างไกล ตั้งอยู่ห่างไป  จากกรุงกาฐมาณฑุ ก่อนที่เขาจะได้รับการขึ้นทะเบียนสถิติโลกในปี 2012 เป็นมนุษย์ที่ตัวเล็กที่สุดในโลกนั้น เขาไม่เคยเดินทางออกจากหมู่บ้านบ้านเกิดของเขาเลย เขาประกอบอาชีพเป็นช่างทอผ้า หลังได้รับตำแหน่งมนุษย์ตัวเล็กที่สุดในโลก เขากล่าวว่าตนเองต้องการจะเดินทางไปยังทุกพื้นที่ของประเทศเนปาล และทั่วโลก รวมถึงเคยระบุว่าการได้เป็นมนุษย์ที่ตัวเล็กที่สุดในโลกและเป็นพลเมืองของเนปาล เขาอยากจะใช้สถานะของเขาเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศตนเอง

ในปี 2012 ซึ่งเขาได้รับการขึ้นทะเบียน เขาอายุ 72 ปี ในปีเดียวกันเขายังได้พบกับชโยติ อามเค สตรีที่ตัวเล็กที่สุดในโลก ชาวเมืองนาคปุระ ประเทศอินเดีย ทั้งคู่ถ่ายรูปด้วยกันสำหรับหนังสือสถิติโลกกินนิสฉบับที่ 57 ปี 2013

ฑางคีเสียชีวิตในอเมริกันซามัวในวันที่ 3 กันยายน 2015 สิริอายุ 75 ปี ที่โรงพยาบาลเวชศาสตร์เขตร้อนลินดัน บี. จอห์นสัน ในพาโกพาโก โดยไม่มีการเปิดเผยสาเหตุการเสียชีวิต กระนั้น *[[The Kathmandu Post|เดอะกาฐมาณฑุโปสต์]]* เคยรายงานว่าเชาเจ็บป่วยด้วยปอดบวมมาก่อนหน้า

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Shortest Man of the World Chandra Bahadur Dangi 

หมวดหมู่:ชาวเนปาล
หมวดหมู่:ผู้ครองสถิติโลก
ชโยติ อามเค

**ชโยติ อามเค** (; Jyoti Amge, เกิด 16 ธันวาคม 1993) เป็นนักแสดงชาวอินเดียที่เป็นที่รู้จักในฐานะสตรีที่ตัวเตี้ยที่สุดในโลกที่ยังมีชีวิตอยู่ ตาม *[[Guinness World Records|บันทึกสถิติโลกกินนิส]]*

หลังเธออายุครบ 18 ปีในปี 2011 เธอได้รับการยืนยันให้เป็ยสตรีที่ตัวเล็กที่สุดในโลกที่ยังมีชีวิตอยู่ โดยบันทึกสถิติโลกกินนิส ด้วยส่วนสูง  ภาวะความสูงถูกจำกัดของเธอเกิดจากโรคทางพันธุกรรม ภาวะแคระพริมอร์เดียล

ในปี 2012 เธอได้พบกับ จันทระ พหาทุร ฑางคี มนุษย์ที่ตัวเตี้ยที่สุดในโลกจากเนปาล ทั้งคู่ถ่ายภาพด้วยกันสำหรับตีพิมพ์ในหนังสือสถิติโลกกินนิสฉบับที่ 57 ประจำปี 2013

ในวันที่ 21 พฤศจิกายน 2024 เธอได้พบกับ รูเมย์ซา เกลกี สตรีที่ตัวสูงที่สุดในโลก ณ โรงแรมซาวอยในลอนดอน

## บนสื่อ
อามเคประกอบอาชีพเป็นนางแบบและนักแสดง 

ในปี 2012 เธอและ เทโอ มัมมูการี เป็นผู้ดำเนินรายการ *Lo show dei record* ทางช่องกานาเล 5 ของอิตาลี

เธอปรากฏเป็นประเด็นของสารคดีปี 2009 ชื่อ *[[Body Shock]]: Two Foot Tall Teen* และเป็นแขกรับเชิญบนรายการ *[[Bigg Boss (Hindi season 6)|Bigg Boss 6]]*

ในวันที่ 13 สิงหาคม 2014 อามเคแสดงในซีรีส์ *[[American Horror Story: Freak Show]]* ฤดูกาลที่สี่ รับบท มาเพอทีต (Ma Petite) ออกฉายวันที่ 8 ตุลาคม 2014

## ผลงานภาพยนตร์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐมหาราษฏระ
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวอินเดีย
หมวดหมู่:ผู้ครองสถิติโลก
เดอะไลอ้อนคิง (แฟรนไชส์)

***เดอะไลอ้อนคิง*** () เป็นสื่อแฟรนไชส์ของดิสนีย์ ประกอบด้วยภาพยนตร์ชุดและสื่อเพิ่มเติม ความสำเร็จของภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันเรื่อง *[[เดอะไลอ้อนคิง]]* ต้นฉบับในปี 1994 ที่กำกับโดยโรเจอร์ อัลเลอร์ส และร็อบ มิงคอฟ นำไปสู่ภาคต่อและภาคก่อนแบบภาพยนตร์แผ่น การนำมาสร้างใหม่ในรูปแบบคนแสดงในปี 2019 ภาคต่อของภาพยนตร์ทางโทรทัศน์ ละครทางโทรทัศน์ภาคแยก 2 เรื่อง ภาพยนตร์สั้นเพื่อการศึกษา 3 เรื่อง วิดีโอเกมหลายเกม สินค้า และละครเพลงที่ฉายยาวนานเป็นอันดับสามในประวัติศาสตร์ของบรอดเวย์ ซึ่งได้รับรางวัลโทนี 6 รางวัล รวมถึงรางวัลสาขาละครเพลงยอดเยี่ยม แฟรนไชส์นี้เป็นหนึ่งในสื่อแฟรนไชส์ที่ทำรายได้สูงสุดตลอดกาล แฟรนไชส์โดยรวมมีเอก็อต ซึ่งหมายความว่าได้รับรางวัลใหญ่ที่สุดสี่รางวัลของธุรกิจการแสดงอเมริกัน

แฟรนไชส์นี้ส่วนใหญ่เล่าเรื่องถึงฝูงสิงโตที่ดูแลทุ่งหญ้าสะวันนาขนาดใหญ่ของแอฟริกาในฐานะ "อาณาจักร" ซึ่งรู้จักกันในชื่อดินแดนผาทระนง (Pride Lands) โดยมีซิมบา ผู้นำของเหล่าสรรพสัตว์เฝ้าดูแลในฐานะ "ราชา" ภาพยนตร์แอนิเมชันสามเรื่องแรกเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายว่าได้รับอิทธิพลจากผลงานของวิลเลียม เชกสเปียร์ เช่นเดียวกับผลงานอื่น ๆ ที่สร้างจากผลงานของเขา

## ภาพยนตร์

### ภาพยนตร์แอนิเมชันดั้งเดิม
#### เดอะไลอ้อนคิง

#### เดอะไลอ้อนคิง 2: ซิมบ้าเจ้าป่าทรนง

#### เดอะไลอ้อนคิง 3
*เดอะไลอ้อนคิง 3* (The Lion King 1½) หรือที่รู้จักกันในชื่อ *เดอะไลออ้อนคิง 3: ฮาคูนามาทาตา* (The Lion King 3: Hakuna Matata) ในบางประเทศ เป็นภาคต่อของภาพยนตร์ชุดที่ออกฉายทางภาพยนตร์แผ่นของภาคที่ 2 และภาคสุดท้าย กำกับโดยแบรดลีย์ เรย์มอนด์ และออกฉายโดยวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โฮมเอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004 ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อที่ดำเนินเรื่องในช่วงเวลาเดียวกันของภาพยนตร์เรื่องแรก โดยเน้นที่ทีโมนและพุมบา ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับอิทธิพลมาจากบทละคร Rosencrantz and Guildenstern Are Dead ของทอม สต็อพพาร์ด ซึ่งตัวละครหลักจะปรากฏในทุกเหตุการณ์สำคัญของ*แฮมเล็ต*

### ภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง ''เดอะไลออนการ์ด''
ประกอบไปด้วยสามภาพ ได้แก่ *เดอะไลออนการ์ด: รีเทิร์นออฟเดอะโรร์* (2015) *เดอะไลออนการ์ด: เดอะไรส์ออฟสการ์* (2017) และ*เดอะไลออนการ์ด: แบตเติลออฟเกอดไพร์ดแลนด์ส* (2019)

### ภาพยนตร์แอนิเมชันซีจีไอที่มีความคมชัดสมจริง
#### เดอะไลอ้อนคิง

#### มูฟาซา: เดอะไลอ้อนคิง

## การตอบรับ
### รายได้

### บทวิจารณ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เดอะไลอ้อนคิง (แฟรนไชส์)
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดอเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดแอนิเมชัน
หมวดหมู่:แฟรนไชส์ภาพยนตร์
หมวดหมู่:แฟรนไชส์ของวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์
มาเซโซบะไต้หวัน

right|thumb|250x250px|มาเซโซบะไต้หวันของร้านเม็นยะฮานาบิ
thumb|ร้านเม็นยะฮานาบิสาขาหลักทากาบาตะ ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของมาเซโซบะไต้หวัน
**มาเซโซบะไต้หวัน** (; ) เป็นอาหารจากเส้นที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่นโดยมีที่มาจากอาหารไต้หวัน เป็นบะหมี่แห้งชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดใน เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ ถือเป็นอาหารนาโงยะชนิดหนึ่ง

## ภาพรวม
เป็นบะหมี่แห้งประเภทหนึ่งที่ทำจากเนื้อสับแบบไต้หวัน (เนื้อสับปรุงรสด้วย ซีอิ๊ว ปรุงรสด้วยพริกและ กระเทียม) บนเส้นบะหมี่ที่มีความหนาเป็นพิเศษ ส่วนผสมประกอบด้วยเนื้อสับไต้หวัน กุยช่ายสับดิบ, ต้นหอม, ปลาป่น, ไข่แดง และกระเทียมขูด ซึ่งผสมให้เข้ากันก่อนรับประทาน นอกจากนี้ยังมีบริการที่เรียกว่า "โออิเมชิ" (追い飯) ซึ่งจะมีการเติมข้าวสวยลงในเนื้อสับและซอสของไต้หวันที่เหลืออยู่ในชามหลังจากรับประทานบะหมี่แล้ว ที่ร้านอาหารที่เป็นต้นกำเนิด เส้นบะหมี่ต้มจะถูกขูดด้วยกระชอนให้มีรสชาติกลมกล่อมและทำให้ผสมกับซอสได้ง่ายขึ้น

## แหล่งกำเนิด

เริ่มต้นในปี 2008 ที่ร้านเม็นยะฮานาบิ สาขาหลักทากาบาตะในเขตนากางาวะ เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ นาโอโตะ นียามะ (新山直人) เจ้าของร้านต้องการทำราเม็งไต้หวัน ซึ่งเป็นอาหารจานพิเศษที่มีต้นกำเนิดในเมืองนาโงยะ และเขาทำเนื้อสับไต้หวันเป็นส่วนผสม แต่เขาเลิกทำเพราะว่ามันไม่เข้ากันกับซุป ในเวลานั้น ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเมื่อพนักงานพาร์ตไทม์คนหนึ่งที่ทำงานอยู่ตอนนั้นได้พูดขึ้นว่า "ลองราดใส่เส้นบะหมี่ที่ต้มแล้วดูจะเป็นยังไง?" เมื่อเขากำลังจะทิ้งเนื้อสับที่ทำ จึงเป็นแรงบันดาลใจที่นำไปสู่การวิจัยคิดค้น และผ่านการลองผิดลองถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงได้ออกมาเป็นมาเซโซบะไต้หวันที่เสร็จสมบูรณ์

ปัจจุบันได้กลายมาเป็นหนึ่งในอาหารนาโงยะ เช่นเดียวกับราเม็งไต้หวัน และไม่ได้พบได้เฉพาะในภูมิภาคโทไกเท่านั้น แต่ยังพบได้ในภูมิภาคคันไซและคันโตด้วย โดยมีร้านอาหารหลายแห่งที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของตัวเอง ได้รับรางวัลรองชนะเลิศใน การประกวดอาหารนาโงยะทั่วไปในปี 2013 และได้รับการยกย่องจากนายกเทศมนตรีเมืองนาโงยะในขณะนั้น

ในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2021 ซึ่งถือเป็นวันมาเซโซบะ ได้มีการเปิดตัว "สมาคมมาเซโซบะไต้หวันแห่งประเทศญี่ปุ่น" (日本台湾まぜそば協会) โดยมีเป้าหมายเพื่อทำให้ชาวมาเซโซบะไต้หวันเป็นที่นิยม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อาหารจีนแบบญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารจากเส้นของญี่ปุ่น
หมวดหมู่:อาหารนาโงยะ
เขตมินามิ (ไซตามะ)

**เขตมินามิ** () เป็นหนึ่งในสิบเขตของนครไซตามะ ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของนครไซตามะ มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด  ณ วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2024 เขตมินามิมีจำนวนประชากรประมาณ 195,252 คน ความหนาแน่นของประชากร 14,128 คนต่อตารางกิโลเมตร

thumb|สำนักงานเขตมินามิ นครไซตามะ

## ภูมิศาสตร์
เขตมินามิตั้งอยู่ในที่ราบคันโต โดยมีระดับความสูงต่ำสุด 2.9 เมตร และระดับความสูงสูงสุด 16.9 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีแม่น้ำอารากาวะและแม่น้ำอื่น ๆ อีกหลายสายไหลผ่านพื้นที่ เขตมินามิมีแหล่งน้ำ 3 แห่ง ได้แก่ เบ็ชโชนูมะ ชิราฮาตานูมะ และไซโกะ พื้นที่ประมาณ 56% เป็นเขตที่อยู่อาศัย และน้อยกว่า 5% เป็นพื้นที่ชนบท ด้วยเหตุนี้พื้นที่ทั้งหมดของเขตมินามิจึงได้รับการกำหนดให้เป็น "เขตผู้อยู่อาศัยหนาแน่น" (densely inhabited district, DID) เมื่อ ค.ศ. 2005

### เขตและเทศบาลข้างเคียง
* จังหวัดไซตามะ
** เขตในนครไซตามะ
*** เขตซากูระ
*** เขตอูราวะ
*** เขตชูโอ
*** เขตมิโดริ
** นครคาวางูจิ
** นครวาราบิ
** นครโทดะ
** นครอาซากะ

## ประวัติศาสตร์
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านต่าง ๆ ในพื้นที่แห่งนี้ขึ้น ได้แก่ มุตสึจิ ยาดะ สึจิไอ และมิยาโมโตะ ต่อมาวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1932 หมู่บ้านยาดะ และหมู่บ้านคิซากิ (จากอำเภอคิตาอาดาจิ) ได้ยุบรวมเข้ากับเมืองอูราวะ และวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 เมืองอูราวะได้รับการยกฐานะเป็นนครอูราวะ หมู่บ้านมุตสึจิได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อ ค.ศ. 1938 และยุบรวมเข้ากับนครอูราวะเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1942 ใน ค.ศ. 1943 หมู่บ้านมิยาโมโตะได้ควบรวมกับหมู่บ้านซาซาเมะที่อยู่ข้างเคียงและเปลี่ยนชื่อเป็นหมู่บ้านมิซาซะ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1955 หมู่บ้านสึจิไอ และหมู่บ้านโอกูโบะ (จากอำเภอคิตาอาดาจิ) ได้ยุบรวมเข้ากับนครอูราวะ ต่อมาใน ค.ศ. 1957 หมู่บ้านมิซาซะได้ยุบรวมเข้ากับเมืองโทดะ แต่หลังจากการต่อต้านอย่างหนักของประชาชนในท้องถิ่น พื้นที่ดังกล่าวส่วนใหญ่ได้ถูกโอนย้ายมารวมเข้ากับนครอูราวะใน ค.ศ. 1959

ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 นครอูราวะ นครโยโนะ และนครโอมิยะ ได้ควบรวมกันเพื่อจัดตั้งนครแห่งใหม่ชื่อนครไซตามะ และเมื่อนครไซตามะได้รับการยกฐานะให้เป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนดใน ค.ศ. 2003 พื้นที่ที่สอดคล้องกับหมู่บ้านมุตสึจิ ยาดะ สึจิไอ และมิซาซะ ก็ได้กลายมาเป็นเขตมินามิ

## การศึกษา
* เขตมินามิมีโรงเรียนประถมศึกษา 14 แห่ง, โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 6 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 4 แห่ง

โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นสังกัดเทศบาลนครไซตามะ

* คิชิ ()
* มินามิอูราวะ ()
* โอยาบะ ()
* โอยางูจิ ()
* ชิราฮาตะ ()
* อูจิยะ ()

โรงเรียนประถมศึกษาสังกัดเทศบาลนครไซตามะ

* บูโซะ ()
* มินามิอูราวะ ()
* มูไก ()
* นิชิอูราวะ ()
* นูมากาเงะ ()
* โอยาบะ ()
* โอยาบะฮิงาชิ ()
* โอยางูจิ ()
* สึจิ ()
* สึจิมินามิ ()
* อูราวะเบ็ชโชะ ()
* อูราวะโอซาโตะ ()
* ยาดะ ()
* เซ็มมาเอะ ()

## การขนส่ง
### รถไฟ
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายมูซาชิโนะ 
** สถานี:  –  
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายเคฮิงโทโฮกุ 
** สถานี:  
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายไซเกียว 
** สถานี:  – 

### ทางหลวง
* 
* 24px|link=|alt=S5 ทางด่วนชูโตะ สายโอมิยะ
* 
* 

## สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น
เขตมินามิมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย มีศูนย์วัฒนธรรม มีสวนสาธารณะ 2 แห่ง สนามแข่งม้า และสระว่ายน้ำ ซึ่งในฤดูหนาวจะใช้เป็นลานสเก็ตน้ำแข็ง เขตมินามิเป็นที่ตั้งของสนามกีฬาลอตเตอูราวะ (Lotte Urawa) ซึ่งเป็นสนามเหย้าแห่งที่สองของทีมเบสบอลชิบะลอตเตมารีนส์ (Chiba Lotte Marines)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  

มินามิ
เขตมินูมะ

**เขตมินูมะ** () เป็นหนึ่งในสิบเขตของนครไซตามะ ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของนครไซตามะ มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด  ณ วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2024 เขตมินูมะมีจำนวนประชากรประมาณ 166,746 คน ความหนาแน่นของประชากร 5,433 คนต่อตารางกิโลเมตร

## ภูมิศาสตร์
เขตมินูมะตั้งอยู่ทางตอนเหนือของนครไซตามะ

### เขตและเทศบาลข้างเคียง
* จังหวัดไซตามะ
** เขตของนครไซตามะ
*** เขตอิวัตสึกิ
*** เขตมิโดริ
*** เขตอูราวะ
*** เขตคิตะ
*** เขตโอมิยะ
** นครอาเงโอะ
** นครฮาซูดะ

## ประวัติศาสตร์
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านคาตายานางิและหมู่บ้านโอซาโตะขึ้นภายในอำเภอคิตาอาดาจิ จังหวัดไซตามะ ต่อมาได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านฮารูโอกะเมื่อ ค.ศ. 1892 และหมู่บ้านนานาซาโตะเมื่อ ค.ศ. 1912 หมู่บ้านโอซาโตะถูกยุบรวมเข้ากับเมืองโอมิยะ และยกฐานะเป็นนครโอมิยะ เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 และวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1955 นครโอมิยะก็ได้ผนวกรวมหมู่บ้านคาตายานางิ ฮารูโอกะ และนานาซาโตะ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง

ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 นครอูราวะ นครโยโนะ และนครโอมิยะ ได้ควบรวมกันเพื่อจัดตั้งนครแห่งใหม่ชื่อนครไซตามะ และเมื่อนครไซตามะได้รับการยกฐานะให้เป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนดใน ค.ศ. 2003 พื้นที่ดังกล่าวที่เป็นส่วนหนึ่งของนครโอมิยะก็ได้กลายมาเป็นเขตมินูมะ

## การศึกษา
* สถาบันอุดมศึกษา
** สถาบันเทคโนโลยีชิบาอูระ
* เขตมินูมะมีโรงเรียนประถมศึกษา 11 แห่ง, โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 7 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 3 แห่ง

โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นสังกัดเทศบาลนครไซตามะ

* ฮารูโนะ ()
* ฮารูซาโตะ ()
* คาตายานางิ ()
* นานาซาโตะ ()
* โอมิยะยาฮาตะ ()
* โอซาโตะ ()
* โอยะ ()

โรงเรียนประถมศึกษาสังกัดเทศบาลนครไซตามะ

* เอบินูมะ ()
* ฮารูโนะ ()
* ฮารูโอกะ ()
* ฮาซูนูมะ ()
* ฮิงาชิมิยาชิตะ ()
* คาตายานางิ ()
* มินูมะ ()
* นานาซาโตะ ()
* โอซาโตะฮิงาชิ ()
* โอยะ ()
* ชิมะ ()

## การขนส่ง
### รถไฟ
* 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายอุตสึโนมิยะ
** สถานี:  
* 35px รถไฟโทบุ: สายเออร์บันพาร์ก
** สถานี:  – 

### ทางหลวง
*  ทางด่วนชูโตะ สายไซตามะชินโตชิง
* 

## สถานที่ที่น่าสนใจ
[thumb|[มินูมะ|มินูมะทัมโบะ]]
* มินูมะทัมโบะ () เป็นพื้นที่สีเขียวกว้างใหญ่เกือบ 1,260 เฮกตาร์ ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางโตเกียวระยะทาง 20 ถึง 30 กิโลเมตร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*  

มินูมะ
เทศบาลตำบลสามชุก

**สามชุก** เป็นเทศบาลตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่ของตำบลสามชุกทั้งตำบล รวมทั้งบางส่วนของตำบลย่านยาว และบางส่วนของตำบลกระเสียว ในอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นที่ตั้งของตลาดสามชุกที่เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจสำคัญของอำเภอสามชุก และแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในระดับประเทศ

## ที่ตั้งและอาณาเขต
เทศบาลตำบลสามชุก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลกระเสียว และองค์การบริหารส่วนตำบลนางบวช เทศบาลตำบลนางบวช (อำเภอเดิมบางนางบวช)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลวังลึก
* **ทิศใต้** ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลย่านยาว
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสระ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองผักนาก และองค์การบริหารส่วนตำบลกระเสียว

## ประวัติ
เทศบาลตำบลสามชุกเดิม เริ่มต้นจากท้องถิ่นประเภทสุขาภิบาล โดยในปี พ.ศ. 2498 นายพินิต โพธิพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ร่วมกับกำนันตำบลสามชุก ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่ตำบลสามชุก เป็นพื้นที่ตั้งของศูนย์ราชการอำเภอสามชุก เป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย เป็นศูนย์กลางของพื้นที่ จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลสามชุก ในปี พ.ศ. 2499

ปี พ.ศ. 2508 สุขาภิบาลสามชุกมีชุมชนค่อนข้างหนาแน่นกระจายเต็มพื้นที่ และมีพื้นที่ใกล้เคียงเป็นพื้นที่ตลาดและมีแนวขตติดต่อกัน นายพัฒน์ บุญยรัตพันธ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี และนายทวี แรงขำ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาขยายเขตสุขาภิบาล โดยมีพื้นที่บางส่วนของหมู่ 1–6 ของตำบลสามชุก บางส่วนของหมู่ 1,4,6,9 ของตำบลย่านยาว และบางส่วนของหมู่ 8 ของตำบลกระเสียว และต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลสามชุกได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย

ปี พ.ศ. 2546 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลสามชุกมีพื้นที่ 6 หมู่บ้าน ประชากร 2,831 คน และมี 438 ครัวเรือน บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุก โดยส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาลมีสภาพไม่เข้าองค์ประกอบความเป็นหมู่บ้าน จึงพิจารณาให้รวมองค์การบริหารส่วนตำบลสามชุกเข้ากับเทศบาลตำบลสามชุก ในปี พ.ศ. 2547 ทำให้ตำบลสามชุกอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุกทั้งหมด

## อ้างอิง

สามชุก
สามชุก
แนฆล์แกร์ดอนี

**แนฆล์แกร์ดอนี** (, Nakhl Gardani; ) เป็นพิธีกรรมทางศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์ที่ประกอบในวันอาชูรออ์เพื่อระลึกถึงการเสียชีวิตในกัรบาลาของฮุซัยน์ อิบน์ อะลี หลานชายของศาสดามุฮัมมัด และอิมามที่สามของชีอะฮ์ คำว่า *แนฆล์* (Nakhl) หมายถึงโครงสร้างไม้ที่สร้างขึ้นเป็นสัญลักษณ์แทนโลงศพอิลาม พิธีกรรม *แนฆล์แกร์ดอนี* คือการเข็นแนฆล์ดังกล่าวจากจุดหนึ่งไปอีกจุด ในลักษณะแทนพิธีแห่ศพของอิมามฮุซัยน์

พืธีกรรมนี้มีจัดในหลายเมืองของประเทศอิหร่าน เช่น แยซด์, แทฟต์ คอชอน และ ชอฮ์รูด

*แนฆล์* แปลตรงตัวว่าใบปาล์ม เดห์ฆอแดนิยาม *แนฆล์* ว่าเป็น "โลงศพยักษ์ที่ประดับด้วยมีดสั้น ดาบ ผ้าราคาแพง และกระจก" และมีการสร้างขึ้นหลายขนาด ตั้งแต่ขนาดเล็กแบบสองคนหาม ไปจนถึงแบบที่ต้องใช้หลายร้อยคนเข็น และถือว่าเป็นประติมากรรมลอยตัวชนิดหนึ่ง ชื่อเรียกว่า *แนฆล์* นี้มาจากความเชื่อว่าร่างของฮุซัยน์ อิบน์ อะลี ถูกย้ายไปไว้ใต้ต้นปาล์ม หลังจากนั้นก็บรรจุในโลงศพทำจากไม้ต้นปาล์ม ซึ่งเป็นวัสดุเดียวที่มีในกัรบาลาในเวลานั้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ชีอะฮ์
หมวดหมู่:ศาสนาอิสลามในประเทศอิหร่าน
โมเดนา

**โมเดนา** () เป็นนครและเทศบาลทางตอนใต้ของหุบเขาโป ในจังหวัดโมเดนา แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ทางเหนือของประเทศอิตาลี

เมืองนี้เป็นที่รู้จักในอุตสาหกรรมรถยนต์เนื่องจากโรงงานของผู้ผลิตรถสปอร์ตชั้นนำที่มีชื่อเสียงของอิตาลี อาทิ เฟอร์รารี่, เดโตมาโซ, ลัมโบร์กีนี, ปากานี และ มาเซราตี ตั้งอยู่เมืองนี้ และทุกบริษัทยกเว้นลัมโบร์กีนี มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองหรือบริเวณใกล้เคียง รถยนต์ รุ่น 360 โมเดนา ของเฟอร์รารี่ ก็ตั้งชื่อตามเมืองแห่งนี้ 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี
หมวดหมู่:เมืองในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา
หมวดหมู่:บทความที่มีข้อความภาษาอิตาลี
อเล็กซานเดอร์ โพป

**อเล็กซานเดอร์ โพป** (; 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1688 (แบบเก่า) – 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1744) เป็นกวี นักแปล และนักแต่งเรื่องเสียดสีชาวอังกฤษในยุคเรืองปัญญา ซึ่งได้รับการยกย่องให้เป็นกวีชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้เป็นผู้เผยแพร่วรรณกรรมออกัสตัน โพปเป็นที่รู้จักดีจากบทกวีเสียดสีและวาทกรรมอย่างเรื่อง *[[The Rape of the Lock]]*, *[[The Dunciad]]* และ *[[An Essay on Criticism]]* และจากงานแปลผลงานของโฮเมอร์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลจากนครลอนดอน
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2287
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2231
หมวดหมู่:กวีชาวอังกฤษ
จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

**การเลือกตั้ง[[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัย]] พ.ศ. 2529** เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

## ภาพรวม

## ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต

### เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสุโขทัย, อำเภอศรีสำโรง, อำเภอกงไกรลาศ และอำเภอคีรีมาศ

### เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอศรีสัชนาลัย, อำเภอสวรรคโลก, อำเภอศรีนคร, อำเภอทุ่งเสลี่ยม และอำเภอบ้านด่านลานหอย

## ดูเพิ่ม
* จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
* จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

## อ้างอิง

สุโขทัย
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดสุโขทัย
สวนภูมิทัศน์อังกฤษ

thumb| โรทันดาที่สโตว์การ์เดนส์ (ค.ศ. 1730–1738)
**สวนภูมิทัศน์อังกฤษ** () เป็นรูปแบบหนึ่งของสวนแบบภูมิทัศน์ที่เกิดขึ้นในอังกฤษในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 และแพร่หลายไปทั่วทวีปยุโรป โดยแทนที่สวนทางการฝรั่งเศส ที่มีลักษณะสมมาตรและทางการซึ่งเกิดขึ้นในศตวรรษที่ 17 โดยเป็นรูปแบบการจัดสวนหลักของทวีปยุโรป สวนอังกฤษนำเสนอทัศนียภาพอันสมบูรณ์แบบของธรรมชาติ เป็นสวนในลักษณะไม่เป็นทางการ มีความสร้างสรรค์และริเริ่มโดยวิลเลียม เคนท์ และท่านอื่น ๆ โดยมีจุดเริ่มต้นมาจากการต่อต้านสวนสถาปัตยกรรม และได้รับแรงบันดาลใจจากจิตรกรรมภูมิทัศน์ของซัลวาตอร์ โรซา, โกลด ลอแร็ง และนีกอลา ปูแซ็ง รวมถึง สวนจีนแบบคลาสสิกแห่งตะวันออก ซึ่งเพิ่งได้รับการบอกเล่าจากนักเดินทางชาวยุโรปและสร้างขึ้นในรูปแบบสวนแองโกล-จีน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สวนภูมิทัศน์
หมวดหมู่:ประเภทของสวน
บันทึกความทรงจำ

[thumb|337x337px| หน้าปกบันทึกความทรงจำของ[เฮนรี เดวิด ทอโร เรื่อง *[[วอลเดน|Walden]]* (1854)]]

**บันทึกความทรงจำ** (  , ) คือการเขียนเรื่องเล่าที่ไม่ใช่เรื่องแต่งใด ๆ ก็ตาม โดยอิงจากความทรงจำส่วนตัวของผู้เขียน การเขียนในงานดังกล่าวจึงถือเป็นข้อเท็จจริง แม้ว่าบันทึกความทรงจำจะเป็นแนวย่อยของชีวประวัติหรืออัตชีวประวัติ ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 20 ก็ตาม แต่แนวเขียนนี้มีความแตกต่างกันในรูปแบบ โดยนำเสนอประเด็นที่แคบลง มักจะเป็นช่วงเวลาใดช่วงหนึ่งในชีวิตหรือการทำงานของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ชีวประวัติหรืออัตชีวประวัติจะบอกเล่าเรื่องราว "ชีวิต" ในขณะที่บันทึกความทรงจำมักเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับอาชีพ เหตุการณ์ หรือช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง เช่น ช่วงเวลา สำคัญ และจุดเปลี่ยนต่าง ๆ ในชีวิตของผู้เขียน 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประเภทวรรณกรรม
กีฬาต่อสู้

**กีฬาต่อสู้** ( หรือ fighting sport) คือ กีฬาประเภทปะทะซึ่งโดยทั่วไปจะเกี่ยวข้องกับการต่อสู้แบบตัวต่อตัว ในกีฬาต่อสู้หลาย ๆ ประเภท ผู้เข้าแข่งขันจะชนะโดยการทำคะแนนให้ได้มากกว่าคู่ต่อสู้ ไม่ว่าจะใช้ท่าจับล็อกคู่ต่อสู้ ทำให้คู่ต่อสู้หมดความสามารถ (*น็อกเอาต์* หรือ KO) หรือโจมตีคู่ต่อสู้ด้วยเทคนิคเฉพาะหรือที่กำหนดไว้ กีฬาการต่อสู้มีประวัติศาสตร์อันยาวนานร่วมกับศิลปะการต่อสู้

ต่อไปเป็นกีฬาต่อสู้บางประเภทตามต้นกำเนิดของชาติ ได้แก่ มวยสากล (กรีก-อังกฤษ), บราซิลเลียนยิวยิตสู (ญี่ปุ่น-บราซิล), มวยปล้ำประเภทจับ (อังกฤษ-อเมริกัน), ยิวยิตสู (ญี่ปุ่น), ยูโด (ญี่ปุ่น), มวยปล้ำแบบฟรีสไตล์ (อังกฤษ-อเมริกัน), มวยปล้ำประเภทกรีก-โรมัน (ฝรั่งเศส), คาราเต้ (จีน-โอกินาวา-ญี่ปุ่น), คิกบ็อกซิง (มีต้นกำเนิดมาจากหลายแหล่ง ส่วนใหญ่เป็นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้), และเหว่ (พม่า), ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน (มีต้นกำเนิดมาจากหลายแหล่ง), มวยไทย (ไทย), ซามบะ (โซเวียต/รัสเซีย), ซ่านโฉ่ว (จีน), ซาวาต (ฝรั่งเศส), เทควันโด (เกาหลี), วาเลตูโด (บราซิล), แพนเครชัน (กรีกโบราณ), ลูตาลิฟร์ (บราซิล)

หมวดหมู่:การต่อสู้
หมวดหมู่:กีฬาประเภทบุคคล
หมวดหมู่:กีฬาแบ่งตามประเภท
หมวดหมู่:กีฬาการต่อสู้
เวสเทิร์นยูเนียน

**บริษัทเวสเทิร์นยูเนียน** เป็นบริษัทผู้ให้บริการทางการเงินข้ามชาติสัญชาติอเมริกัน ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด

ก่อตั้งขึ้นในปี 1851 ในชื่อ **บริษัทนิวยอร์คแอนด์มิสซิสซิปปีวัลเลย์พรินท์ติงเทเลกราฟ** ใน เมืองรอเชสเตอร์ บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น **เวสเทิร์นยูเนียนเทเลกราฟ คอมพานี** ในปี 1856 หลังจากควบรวมกิจการกับบริษัทโทรเลขอื่น ๆ อีกหลายแห่ง พวกเขาเป็นผู้นำอุตสาหกรรมโทรเลขของอเมริกาตั้งแต่ทศวรรษ 1860 ถึงทศวรรษ 1980 โดยเป็นผู้บุกเบิกเทคโนโลยีเช่นเทเล็กซ์และพัฒนาบริการที่เกี่ยวข้องกับโทรเลขหลากหลายประเภทรวมถึงการโอนเงินทางโทรเลข นอกเหนือจากธุรกิจหลักในการส่งข้อความทางโทรเลข

หลังจากประสบปัญหาทางการเงิน ในปี 1980 บริษัทจึงเริ่มย้ายธุรกิจออกจากการสื่อสาร และมุ่งเน้นไปที่บริการโอนเงินเพิ่มมากขึ้น บริษัทได้ยุติการดำเนินการด้านการสื่อสารโดยสมบูรณ์ในปี 2006 ซึ่งในขณะนั้น *[[เดอะนิวยอร์กไทมส์]]* ได้บรรยายถึงบริษัทนี้ว่าเป็น "ธุรกิจโอนเงินที่ใหญ่ที่สุดในโลก" และได้กล่าวเพิ่มเติมว่า บริษัทจะยังคงเป็นเช่นนั้นต่อไป เนื่องจากมีผู้อพยพจำนวนมากที่โอนเงินกลับบ้าน

จากมุมมองของประวัติศาสตร์เทคโนโลยี เวสเทิร์นยูเนียนได้สร้างโทรเลขข้ามทวีปสำเร็จเป็นครั้งแรก ในปี 1861 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการลงทุนของอุตสาหกรรมสหรัฐฯ ในการพัฒนาระบบสื่อสารของอเมริการะหว่างชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรแปซิฟิก ข้อความแรกส่งถึงอับราฮัม ลินคอล์น ประธานาธิบดีสหรัฐในขณะนั้น

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บริษัทของสหรัฐ
หมวดหมู่:ผู้ให้บริการชำระเงิน
หมวดหมู่:บริษัทโทรคมนาคมของสหรัฐ
หมวดหมู่:บริษัทโทรเลขของสหรัฐ
หมวดหมู่:บริษัทอเมริกันที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2394
หมวดหมู่:บริษัทบริการทางการเงินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2394
หมวดหมู่:บริษัทโทรคมนาคมที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2394
หมวดหมู่:ตราสินค้านาฬิกา
หมวดหมู่:บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก
อุตสาหกรรมวิวัฒน์

[thumb| ผลกระทบจากอุตสาหกรรมวิวัฒน์ซึ่งแสดงให้เห็นจากระดับรายได้ที่เพิ่มขึ้นในศตวรรษที่ 19 รวมถึง ผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ ที่ [ภาวะเสมอภาคของอำนาจซื้อ|เท่ากับอำนาจซื้อต่อหัว ระหว่างปี 1750 และ 1900 ในค่าเงินดอลลาร์สหรัฐ ในปี 1990 ประเทศโลกที่หนึ่ง รวมถึงยุโรปตะวันตก สหรัฐอเมริกา แคนาดา และญี่ปุ่น และประเทศโลกที่สาม ในยุโรป เอเชียใต้ แอฟริกา และละตินอเมริกา]]

**อุตสาหกรรมวิวัฒน์** หรือ **การทำให้เป็นประเทศอุตสาหกรรม** ( หรือ industrialization) เป็นช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงกลุ่มมนุษย์จาก สังคมเกษตรกรรมไปเป็นสังคมอุตสาหกรรม สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับการปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจครั้งใหญ่เพื่อวัตถุประสงค์ด้านการผลิต อุตสาหกรรมวิวัฒน์เกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้นของอุตสาหกรรมที่ก่อมลพิษ ซึ่งพึ่งพาเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์เป็นอย่างมาก เนื่องจากมีการให้ความสำคัญกับการพัฒนาอย่างยั่งยืน และแนวทางปฏิบัติด้านนโยบายอุตสาหกรรมสีเขียว มากขึ้น อุตสาหกรรมวิวัฒน์จึงมีการก้าวกระโดดทางเทคโนโลยีมากขึ้น โดยมีการลงทุนโดยตรงในเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าและสะอาดยิ่งขึ้น

การปรับโครงสร้างเศรษฐกิจก่อให้เกิดผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์มากมายทั้งทางเศรษฐกิจและสังคม เนื่องจากรายได้ของผู้ใช้แรงงานในภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น ตลาดสำหรับสินค้าอุปโภคบริโภคและบริการทุกประเภทจึงมีแนวโน้มที่จะขยายตัวและเป็นแรงกระตุ้นเพิ่มเติมจากการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมและการเติบโตทางเศรษฐกิจ ยิ่งไปกว่านั้นโครงสร้างทางครอบครัวมีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนแปลง เนื่องจากครอบครัวขยายมักไม่ได้อาศัยอยู่ร่วมกันในครัวเรือน สถานที่เดียวกันอีกต่อไป

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์อุตสาหกรรม
หมวดหมู่:ความเติบโตทางเศรษฐกิจ
หมวดหมู่:การพัฒนาเศรษฐกิจ
ตำบลบ้านโพธิ์ (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)

**บ้านโพธิ์** เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลบ้านโพธิ์

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลบ้านโพธิ์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลบางงาม และตำบลมดแดง (อำเภอศรีประจันต์)
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลโพธิ์พระยา ตำบลพิหารแดง และตำบลรั้วใหญ่
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลดอนกำยาน และตำบลดอนโพธิ์ทอง
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลสระแก้ว ตำบลสนามคลี และตำบลตลิ่งชัน

## ประวัติ
ตำบลบ้านโพธิ์ แต่เดิมชื่อตำบลนี้คือ "ตำบลบ้านบึง" (หมู่ที่ 5 ในปัจจุบัน) โดยมีลักษณะเด่นเป็นบึงขนาดใหญ่ มีเกาะอยู่ตรงกลางน้ำ มีสัตว์น้ำเป็นจำนวนมาก มีประชาชนอาศัย แหล่งน้ำเป็นที่อยู่ที่ทำกิน และประกอบอาชีพทำการเกษต ต่อมาเกิดต้นโพธิ์ที่ขึ้นอยู่ตามบึง อีก 3 แห่ง คือ บ้านโพธิ์ท่าทราย บ้านโพธิ์ตะวันตก และบ้านโพธิ์ตะวันออก ปัจจุบันเรียกแต่เพียงว่า *บ้านโพธิ์*

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลบ้านโพธิ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
* **หมู่ที่ 1** บ้านโพธิ์ท่าทราย
* **หมู่ที่ 2** บ้านโพธิ์ตะวันตก
* **หมู่ที่ 3** บ้านโพธิ์ตะวันออก
* **หมู่ที่ 4** บ้านศรีสะเกษ
* **หมู่ที่ 5** บ้านบึง (หมู่เก่า)
* **หมู่ที่ 6** บ้านบึง (หมู่ใหม่)
* **หมู่ที่ 7** บ้านลาดตานวล
* **หมู่ที่ 8** บ้านหนองหม้อแกง
* **หมู่ที่ 9** บ้านบึงคัน

### การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลบ้านโพธิ์เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบ้านโพธิ์ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบ้านโพธิ์มี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 41.27 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,799 คน และ 1,655 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบ้านโพธิ์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพธิ์

ปี พ.ศ. 2554 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพธิ์มี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 41.27 ตารางกิโลเมตร ประชากร 8,416 คน และ 2,262 ครัวเรือน รายได้จริงไม่รวมเงินอุดหนุนปีงบประมาณ 2554 จำนวน 15.10 ล้านบาท รายจ่ายประจำปีงบประมาณ 2554 จำนวน 6.21 ล้านบาท เงินสะสม 6.71 ล้านบาท โดยสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพธิ์ซึ่งจะครบวาระในวันที่ 31 สิงหาคมพ.ศ. 2555 มีมติเห็นชอบให้จัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 เป็นต้นไป พ.ศ. 2555 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพธิ์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลบ้านโพธิ์

## อ้างอิง

บ้านโพธิ์
บ้านโพธิ์
ซัยฟ์ อิบน์ อุมัร

**ซัยฟ์ อิบน์ อุมัร อัตตะมีมี** () เป็นนักประวัติศาสตร์อิสลามและผู้รวบรวมสายรายงานในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ผู้อาศัยอยู่ที่กูฟะฮ์ เขาเขียนหนังสือเรื่อง  ('The Great book of Conquests and Apostasy Wars') ที่เป็นแหล่งข้อมูลหลักสำหรับสงครามริดดะฮ์และการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมของอัฏเฏาะบะรี (839–923) นักประวัติศาสตร์ยุคหลัง หนังสือนี้ยังมีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับโครงสร้างของกองทัพและรัฐบาลมุสลิมในยุคแรกด้วย อัษษะฮะบีรายงานว่า ซัยฟ์เสียชีวิตในรัชสมัยฮารูน อัรเราะชีด (786–809)

## ชีวิต
ข้อมูลชีวิตของซัยฟ์เท่าที่รู้จัดมีน้อยมาก เว้นแต่ข้อมูลที่ว่า เขาอาศัยอยู่ที่กูฟะฮ์และอยู่ในเผ่าบะนูตะมีม

## ความน่าเชื่อถือ
ความน่าเชื่อถือในฮะดีษของเขามีการโต้แย้งกันมานานแล้ว

เนื่องจากเขาเป็นผู้ถ่ายทอดเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์เพียงคนเดียว โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการพิชิตอิรัก ทำให้นักประวัติศาสตร์บางคนกล่าวหาว่าเขาแต่งเรื่องหรือพูดเกินจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Julius Wellhausenกล่าวกันว่าคำบรรยายของเขานั้นได้รับอิทธิพลมาจากธรรมเนียมของชนเผ่าบะนูตะมีม อย่างไรก็ตาม เขายังได้รวบรวมเรื่องราวที่เน้นถึงชนเผ่าอื่น ๆ อีกด้วย

ผลการศึกษาล่าสุดชี้ให้เห็นว่าซัยฟ์มีความน่าเชื่อถือมากกว่าที่เคยคาดไว้ ดับเบิลยู. เอฟ. ทักเกอร์และ Ella Landau-Tasseron ระบุว่า แม้ว่าซัยฟ์อาจเป็นนักสะสมฮะดีษที่ไม่พิถีพิถัน แต่สิ่งนี้ไม่ควรลดความน่าเชื่อถือโดยทั่วไปของเขาในฐานะผู้ส่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ (อัคบารี) ทักเกอร์กล่าวเพิ่มว่า ข้อกล่าวหาเรื่องอคติอาจใช้ได้กับนักอัคบารีคนอื่นในยุคเดียวกับซัยฟ์ เช่น อะบู มิคนัฟ นักประวัติศาสตร์ชีอะฮ์ ฟูอัต เซซกิน, Albrecht Noth และมาร์ติน ไฮนด์สก็ท้าทายมุมมองของ Wellhausen และวางซัยฟ์ให้เท่าเทียมกับนักจารึตนิยมคนอื่น ๆ

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* 
*
อุบัติเหตุเรือชนกันที่เซ็งกากุ ค.ศ. 2010

**อุบัติเหตุเรือชนกันที่เซ็งกากุ ค.ศ. 2010** (หรืออุบัติการณ์ *Minjinyu 5179*) เกิดขึ้นในตอนเช้าของวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2010 เมื่อเรือลากอวนจับปลาของจีน (*Minjinyu 5179*) ทำกิจกรรมในพื้นที่พิพาท ชนเข้ากับเรือตรวจการณ์ของหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น (JCG) ใกล้หมู่เกาะเซ็งกากุ เรือของหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นหลายลำมีส่วนในอุบัติเหตุนี้ เช่น ''โยนากูนิ'' และ ''มิซูกิ'' ที่ชนกับ *Minjinyu 5179* กับ ''ฮาเตรูมะ'' และเรือลำอื่นของหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่น

การปะทะกันและการกักขังผู้บังคับการเรือ จาน ฉีสฺยง () ของญี่ปุ่นในเวลาต่อมาก่อให้เกิดความขัดแย้งทางการทูตครั้งใหญ่ระหว่างประเทศจีนกับประเทศญี่ปุ่น เมื่อมีการปฏิเสธข้อเรียกร้องให้ปล่อยตัวกัปตันเรือของทางการจีนซ้ำแล้วซ้ำเล่า และให้ควบคุมตัวต่อไปอีก 10 วัน รัฐบาลจีนจึงยกเลิกการประชุมอย่างเป็นทางการในระดับรัฐมนตรีและระดับที่สูงกว่า

ลูกเรือชาวจีนที่ถูกควบคุมตัวได้รับการปล่อยตัวโดยไม่มีการตั้งข้อกล่าวหาและได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน เหตุการณ์โดยรวมในประเทศจีนถือเป็นชัยชนะทางการทูต ในขณะที่ประเทศญี่ปุ่น รัฐบาลญี่ปุ่นได้วิพากษ์วิจารณ์การจัดการปัญหาดังกล่าวว่า "ไม่เข้มแข็ง" โดยเฉพาะจากอดีตนายกรัฐมนตรี ชินโซ อาเบะ

## ภูมิหลัง

หมู่เกาะเซ็งกากุถูกอ้างสิทธิ์โดยประเทศญี่ปุ่น สาธารณรัฐประชาชนจีน และสาธารณรัฐจีน ใน ค.ศ. 2008 เรือกีฬาตกปลาจากไต้หวันชื่อ *Lien Ho* ถูกเรือตรวจการณ์ของหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นพุ่งชนและจมลง ส่งผลให้ทางการญี่ปุ่นต้องออกมาขอโทษอย่างเป็นทางการและจ่ายค่าชดเชยเป็นเงิน 10 ล้านดอลลาร์แก่ไต้หวัน มีกิจกรรมต่าง ๆ มากมายที่เกี่ยวข้องกับหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นและเรือประมงจากมณฑลใกล้เคียงของจีนและไต้หวันเกิดขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1972

ในช่วง ค.ศ. 2005 ถึงอุบัติเหตุใน ค.ศ. 2010 ความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างจีนและญี่ปุ่นมีแนวโน้มไปในทางบวก

## รายละเอียดอุบัติเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ความรู้สึกต่อต้านญี่ปุ่นในประเทศจีน
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์จีน–ญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ยุคเฮเซ
หมวดหมู่:หมู่เกาะเซ็งกากุ
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตจีน
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตญี่ปุ่น
หมวดหมู่:กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตสาธารณรัฐจีน
หมวดหมู่:อุบัติเหตุในทะเลจีนใต้
มิกิโอะ อาโอกิ

**มิกิโอะ อาโอกิ** (, เฮปเบิร์น: ; 8 มิถุนายน ค.ศ. 1934 – 11 มิถุนายน ค.ศ. 2023) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่นที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้าเลขาธิการคณะรัฐมนตรีใน ค.ศ. 1999 ถึง 2000 และเป็นรักษาการนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นชั่วครู่หลังเคโซ โอบูจิเป็นโคม่า เขาเป็นทั้งสมาชิกและหัวหน้าพรรคเสรีประชาธิปไตย (แอลดีพี) ในวุฒิสภาญี่ปุ่น
 
## ชีวิตช่วงต้นและอาชีพ
มิกิโอะ อาโอกิเกิดในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1934 ที่ไทชะ จังหวัดชิมาเนะจากครอบครัวชาวประมงที่มั่งคั่ง หลังสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมศึกษาไทชะ จังหวัดชิมาเนะ อาโอกิก็เข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยวาเซดะ เขาเข้าร่วม Oratorical Society และเป็นเลขานุการของสมาคม เขาเป็นเพื่อนกับโยชิโร โมริที่อยู่ในสมาคมนี้ด้วย
 

 
## สมาชิกนิติบัญญัติ

 
### รักษาการนายกรัฐมนตรี
โอบูจิเกิดอาการเส้นเลือดในสมองแตกในเดือนเมษายน ค.ศ. 2000 และเข้าสู่ภาวะโคม่า อาโอกิจึงดำรงตำแหน่งรักษาการนายหรัฐมนตรี เมื่อเป็นที่กระจ่างแล้วว่าโอบูจิจะไม่ฟื้นขึ้นมา อาโอกิจึงได้พบกับผู้ปฏิบัติงานหลักของพรรคแอลดีพีในเวลานั้น ได้แก่: โยชิโร โมริ, ฮิโรมุ โนนากะ, ชิซูกะ คาเมอิ และมาซากูนิ มูรากามิ ทั้งห้าคนต้องการให้แน่ใจว่าการสืบทอดตำแหน่งดำเนินไปอย่างรวดเร็ว จึงตกลงที่จะแต่งตั้งโมริเป็นประธานพรรคแอลดีพีคนต่อไป การตัดสินใจนี้ได้รับการรับรองในการประชุมใหญ่ของพรรค และโมริได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2000

เดิมทีโมริยังคงดำรงตำแหน่งคณะรัฐมนตรีของโอบูจิทั้งคณะ รวมถึงอาโอกิด้วย แต่หลังปรับคณะรัฐมนตรีในเดือนธันวาคม เขาก็กลับมาดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคแอลดีพีในวุฒิสภาอีกครั้ง ทาเกชิตะเสียชีวิตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2000

## เกษียณ
แม้ว่าในช่วงเวลาเกษียณ เขาก็ยังมีอิทธิพลอยู่ โดยเฉพาะในสภาผู้แทนราษฎรกับวุฒิสภา และเฮเซเค็นกีวไก ในการเลือกตั้งหัวหน้าพรรคฯ ใน ค.ศ. 2018 เขารับรองชิเงรุ อิชิบะต่อชินโซ อาเบะที่ยังดำรงตำแหน่ง และขอให้ฝ่ายเก่าของเขาทำแบบเดียวกัน อย่างไรก็ตาม โทชิมิตสึ โมเตงิและคัตสึโนบุ คาโตได้รวบรวมสมาชิกกลุ่มเพื่อสนับสนุนอาเบะ ซึ่งประสบความสำเร็จ
 
หลังฟูมิโอะ คิชิดะขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี อาโอกิเคยรับประทานอาหารค่ำกับเขาหลายครั้งพร้อมกับอดีตนายกรัฐมนตรีโยชิโร โมริ รายงานระบุว่าพวกเขาปรึกษาหารือในเรื่องเกี่ยวกับบุคลากร
 
อาโอกิเสียชีวิตหลังวันเกิดครบรอบ 89 ปีเพียงสามวันในวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2023
 
## อ้างอิง

 

 

 

หมวดหมู่:บุคคลจากอิซูโมะ จังหวัดชิมาเนะ
หมวดหมู่:คณะรัฐมนตรีญี่ปุ่น
หมวดหมู่:สมาชิกวุฒิสภาญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคเสรีประชาธิปไตย (ญี่ปุ่น)
หมวดหมู่:ศิษย์จากมหาวิทยาลัยวาเซดะ
โกลเดนดิสก์อะวอดส์ ครั้งที่ 39

**[[โกลเดนดิสก์อะวอดส์]] ครั้งที่ 39** (; ) เป็นพิธีมอบรางวัลที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4–5 มกราคม ค.ศ. 2025 ที่มิซูโฮะเพย์เพย์โดม ฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น โดยยกย่องให้กับผลงานดนตรีเกาหลีใต้ที่ดีที่สุดที่วางจำหน่ายระหว่างต้นเดือนพฤศจิกายน 2023 ถึงต้นเดือนพฤศจิกายน 2024 โดยพิธีกรประจำพิธี ได้แก่ ซ็อง ซี-กย็อง ชา อึน-อู และมุน กา-ย็อง

## เกณฑ์

## นักแสดง
รายชื่อนักแสดงชุดแรกได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม รายชื่อนักแสดงชุดแรกได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม
### วันที่ 1 (4 มกราคม)

### วันที่ 2 (5 มกราคม)

## ผู้นำเสนอ
รายชื่อผู้นำเสนอประกาศเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม
### วันที่ 1 (4 มกราคม)
* พัก อึน-บิน – นำแสนอรางวัลเพลงแห่งปี (แดซัง)

### วันที่ 2 (5 มกราคม)
* อี แด-โฮ – นำเสนอ Global K-pop Artist
* อี แด-โฮ และ พัก โบ-ก็อม – นำแสนอรางวัลอัลบั้มแห่งปี (แดซัง)

## ผู้ชนะและผู้ได้รับการเสนอชื่อ
ผู้ชนะและผู้ได้รับการเสนอชื่อเรียงลำดับตามตัวอักษรภาษาอังกฤษ ผู้ชนะจะถูกระบุเป็นอันดับแรกและเน้นด้วยตัว**ตัวหนา**

### รางวัลหลัก
การเสนอชื่อเข้าชิงเพลงดิจิทัลบอนซัง อัลบั้มบอนซัง และศิลปินหน้าใหม่แห่งปี ประกาศเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2024

### รางวัลความนิยม
รางวัลความนิยมประกาศเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม และเริ่มลงคะแนนในวันเดียวกัน สิ้นสุดวันที่ 30 ธันวาคม การโหวตจะดำเนินการผ่านสามแอป ได้แก่ FandomChart, Mubeat และ My1Pick

### รางวัลอื่น

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ดนตรีเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2568
หมวดหมู่:รางวัลดนตรีในปี พ.ศ. 2568
โดร์เจ กามาลามา

**โดร์เจ กามาลามา**  (; 21 กรกฎาคม 1963 – 16 กุมภาพันธ์ 2022) เป็นนักร้องเพลงป๊อป, นักแสดง, ผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ และนักแสดงตลก หญิงข้ามเพศชาวอินโดนีเซีย เธอมักถูกเรียกว่า "บุนดา" ซึ่งแปลว่า "คุณแม่"

## ชีวิตช่วงต้น
โดร์เจเกิดในโซลก เวสต์สุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 1963 โดยมีชื่อเมื่อเกิดส่า เดอดี ยูลียาร์ดี อาชาดี (Dedi Yuliardi Ashadi) มารดาชื่อดาลีฟะฮ์ (Dalifah) เป็นแม่ค้าขายข้าว เสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุเมื่อเธออายุได้สามเดือน ส่วนบิดา อะฮ์มัด (Achmad) เป็นจิตรกรแบะทหาร หนีออกจากบ้านเมื่อเธอายุห้าเดือน และถูกพบเสียชีวิตเมื่อเธออายุได้หนึ่งปี เธอเป็นเด็กกำพร้านับจากนั้น โดร์เจถูกเลี้ยงดูมาโดยย่า/ยาย ซึ่งพาเธอให้รู้จักกับโลกของดนตรีตั้งแต่เป็นเด็ก เมื่ออายุได้ห้าขวบ เธอย้ายไปอยู่กับน้า ดาลีมา (Dalima) ในเมืองหลวงจาการ์ตา และเริ่มทำงานหาเงินตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ โดยขายหนังสือพิมพ์ ล้างจาน และขายขนมแถวบ้าน

โดร์เจระยุว่าเธอเริ่มรู้สึกไม่พึงพอใจในเพศของตนเองครั้งแรกเมื่ออายุเจ็ดขวบ โดยอธิบายว่าเป็นความรู้สึกเหมือนเธอถูกคุมขัวในร่างกายของตนเอง เธอมีโอกาสได้ใส่ชุดเดรสเป็นครั้วแรกเพื่อแสดงบนเวทีในกิจกรรมวันเอกราชอินโดนีเซียที่เธอรับบทหญิงชรา เมื่อเธอเป็นวัยรุ่น เธอเริ่มแต่งกายในชุดสตรี และหันมาร้องเพลงกับวงดนตรีหญิง *Fantastic Dolls* และใช้ชื่อเวลาแสดงว่า โดร์เจ อาชาดี (Dorce Ashadi) เธอมีโอกาสได้รับการผ่าตัดแปลงเพศในนครซูราบายา ชื่อของเธอ กามาลามา มาจากชื่อของเขากามาลามา ในเตร์นาเต เพศใหม่ของเธอได้รับการรับรองเป็นทางการในปี 1986

## อาชีพการงาน
นอกจากการ้องเพลงเป็นอาชีพแล้ว โดร์เจ กามาลามา ยังเป็นผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ภาคเช้า โดร์เจโชว์ (Dorce Show) บนช่องตรันซ์ตีวี และเขียนอัตชีวประวัติของตนเองในชื่อ *Aku Perempuan* ซึ่งเธอเปิดเผยว่าเมื่อตนอายุ 23 ปี เธอแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อ "Mr X" แต่ทั้งสองเลิกรากันไปหลังสองปี ในวันที่ 12 พฤษภาคม 2009 รายการของเธอถูกยกเลิกออกอากาศ

## ชีวิตส่วนตัว
โดร์เจ กามาลามา เป็นลูกครึ่งมีนังกาเบาจากฝั่งมารดา และบันไจ-อาหรับจากฝั่งบิดา เธอมีลูกสี่คน เป็นลูกบุญธรรมทั้งหมด และเป็นเจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าหลายแห่งที่ดูแลเด็กกำพร้ารวมมากกว่าหลายพันคน และมีหลานบุญธรรมอีกหกคน

โดร์เจเป็นมุสลิม และสำเร็จการจาริกแสวงบุญฮัจญ์ไปยังนครมักกะฮ์สองครั้งในปี 1990 และ 1991 เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2008 เธอเดินทางไปเข้าร่วมพิธีศพของ อิมาม ซามุดรา หนึ่งในผู้ก่อเหตุระเบิดบนเกาะบาหลีปี 2002 ที่ถูกประหารชีวิต เธอพูดคุยกับมารดาของชายคนดังกล่าวนานครึ่งชั่วโมง และกล่าวว่า "ฉันมั่นใจว่าเขาไปสวรรค์" ก่อนกลับออกมา

โดร์เจอาศัยในบ้านแบบพื้นถิ่นมีนังกาเบา (รูมะฮ์กาดัง) ซึ่งถูกขายต่อในปี 2018 ด้วยราคาสองพันล้านรูปียะฮ์ (ประมาณ $140,100) เพื่อระดมทุนสำหรับเด็กกำพร้าในประเทศ และในปาเลสไตน์กับซีเรีย

โดร์เจเสียชีวิตจากผลข้างเคียงของโควิด-19 ณ วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2022 สิริอายุ 58 ปี เธอมีผลตรวจโควิด-19 เป็นบวกสามสัปดาห์ก่อนเสียชีวิต เธอมีประสงค์ว่าจะถูกฝังศพในฐานะสตรี แต่กระนั้นครอบครัวและผู้นำศาสนาไม่ได้ปฏิบัติตามคำขอสุดท้ายของเธอ

## ผลงานแสดง
* 2008 - *Mas Suka Masukin Aja*
* 2009 - *Hantu Biang Kerok* รับบท Mbah Upit

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:นักร้องชาวอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:นักแสดงชาวอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:หญิงข้ามเพศ
หมวดหมู่:บุคคลจากโซลก
หมวดหมู่:ชาวอินโดนีเซียที่มีความหลากหลายทางเพศ
มี โกราซอน เอส ตูโย

***มี โกราซอน เอส ตูโย*** () เป็นเทเลโนเบล่าของเม็กซิโก ที่สร้างโดย ฮวน โอโซริโอ โดยออกอากาศทางช่องลัสเอสเตรยัส เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ถึงวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2558 ซีรีส์นำแสดงโดยซิลเวีย นาวาร์โร ฮอร์เฮ ซาลินาส และไมริน บิยานูเอบา

## นักแสดง
* ซิลเวีย นาวาร์โร รับบท อาน่า เลอัล
* ฮอร์เฮ ซาลินาส รับบท เฟอร์นันโด ลาสกูราอิน
* ไมริน บิยานูเอบา รับบท อิซาเบลา บาซเกซ เด กาสโตร
* ปาโบล มอนเตโร รับบท ดิเอโก ลาสกูราอิน
* อาเดรียน อูริเบ รับบท ฮวน "จอห์นนี่" กูติเอร์เรซ
* เปาลินา โกโต รับบท เอสเตฟาเนีย "แฟนนี่" ลาสกูราอิน ดิเอซ
* การ์เมน ซาลินาส รับบท โยลันดา เด กาสโตร บาซเกซ
* ฟาบิโอลา กัมโปมาเนส รับบท เจนนิเฟอร์ โรดริเกซ
* ราฟาเอล อินกลัน รับบท นิโคลัส ลาสกูราอิน
* เรอเน่ กาซาโดส รับบท บรูโน โรเมโร
* ลิซาร์โด้ กวารินอส รับบท เอ็นริเก บาซูร์โต

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์เม็กซิโก
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2557
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ภาษาสเปน
หมวดหมู่:เตเลโนเบลาของเตเลบิซา
มือปราบกระทะรั่ว

**มือปราบกระทะรั่ว** เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยมปี 2567 จากการกำกับของ สกล เตียเจริญ นำแสดงโดยฉันทวิชช์ ธนะเสวี และจรินทร์พร จุนเกียรติ ออกอากาศทางแอมะซอนไพรม์วิดีโอทุกวันศุกร์และวันเสาร์ ระหว่างวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ถึง 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 จากนั้นจึงถูกนำมาออกอากาศซ้ำอีกครั้งทางช่อง 3 เอชดีทุกวันพุธและพฤหัสบดี และทุกวันจันทร์ถึงอาทิตย์ เวลา 20.30 น. (เวลามาตรฐานไทย) เริ่มตอนแรกวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ถึง 26 ธันวาคม พ.ศ. 2567

## เรื่องย่อ

มือปราบกระทะรั่ว เรื่องราวของ **มาวิน** (ฉันทวิชช์ ธนะเสวี) มือปราบหัวร้อนที่ถูก **ผู้กำกับช้าง** (จตุพล ชมภูนิช) สั่งพักงานเนื่องจากปล่อยให้ **โด้** (ภัทร์ ฉัตรบริรักษ์) เอเยนต์ค้ายาเสพติดคู่ปรับหนีรอดการจับกุมไปได้ เขาจึงแอบตามสืบจนได้รู้ว่าแหล่งผลิตยาเสพติดแหล่งใหญ่อยู่ที่ ชุมชนสันติสุข ซึ่งมี **เฮียหมา** (ชาตโยดม หิรัณยัษฐิติ) เป็นนักเลงขาใหญ่คุมชุมชนที่นี่ และได้รู้อีกว่าพวกแก๊งค้ายาเสพติดมักจะมาสุมหัวรวมตัวกันอยู่ที่ ร้านเภาโภชนา ของ ป้าเภา (สุพร สังฆะภิบาล) เขาจึงจับพลัดจับผลูกลายเป็นพ่อครัวประจำร้านเภาโภชนาไปโดยปริยายทำให้ไม่เป็นที่พอใจของ **ขิง** (จรินทร์พร จุนเกียรติ) หลานสาวของป้าเภาที่ต้องการให้ย่าปิดร้านและออกจากที่นี่ แต่ในที่สุด กลับกลายเป็นว่ามาวินและขิงต้องร่วมมือกันทำลายและกวาดล้างยาเสพติดรวมถึงอาชญากรรมภายในชุมชนและเปลี่ยนให้ที่นี่เป็นสตรีทฟู้ดแห่งใหม่ของกรุงเทพ

## นักแสดง

## งานสร้าง
ได้มีการจัดพิธีบวงสรวงละครเรื่องมือปราบกระทะรั่วพร้อมกับละครอีก 2 เรื่องคือร้อยเล่มเกมส์ออฟฟิศและเกมส์โกงเกมส์เมื่อวันอาทิตย์ที่ 19 มิถุนายน 2565 ที่สตูดิโอช่อง 3 หนองแขม

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เว็บซีรีส์ไทยในปี พ.ศ. 2566
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2567
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ช่อง 3 เอชดี
หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยในคริสต์ทศวรรษ 2020
ศาสนาในรัฐเกรละ

**ศาสนาใน[[รัฐเกรละ]]**มีความหลากหลาย จากจำนวนในสำมะโนอินเดีย ค.ศ. 2011 ประชากรเกรละร้อยละ 54.73 นับถือศาสนาฮินดู ร้อยละ 26.56 เป็นมุสลิม ร้อยละ 18.38 เป็นชาวคริสต์ และที่เหลือร้อยละ 0.33 นับถือศาสนาอื่นหรือไม่มีศาสนา ณ ค.ศ. 2020 จำนวนเด็กที่เกิดในรัฐทั้งหมดที่เป็นชาวฮินดู มุสลิม คริสต์ และอื่น ๆ มีถึงร้อยละ 41.5, 43.9, 13.9 และ 0.7 ตามลำดับ

ตำนานทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับต้นกำเนิดของเกรละมีเนื้อหาเกี่ยวกับศาสนาฮินดู เกรละเป็นแหล่งผลิตนักบุญและขบวนการต่าง ๆ มากมาย เช่น อาทิศังกราจารย์เป็นนักปรัชญาศาสนาผู้มีส่วนสนับสนุนศาสนาฮินดูและเผยแผ่ปรัชญา Advaita ชาวฮินดูเป็นกลุ่มศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในทุกอำเภอ ยกเว้นมลัปปุรัมที่มีมุสลิมมากกว่า ชนเผ่าต่าง ๆ ในรัฐเกรละยังคงรักษาความเชื่อทางศาสนาของบรรพบุรุษไว้ เมื่อเทียบกับพื้นที่อื่นของอินเดียแล้ว รัฐเกรละประสบกับการแบ่งแยกนิกายค่อนข้างน้อย

## ศาสนาฮินดู

ศาสนาฮินดูเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดและเก่าแก่ที่สุดในรัฐเกรละ ตามจำนวนในสำมะโนอินเดีย ค.ศ. 2011 พลเมืองเกรละร้อยละ 54.7 นับถือศาสนาฮินดู ชาวฮินดูเป็นกลุ่มศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในทุกอำเภอ ยกเว้นมลัปปุรัม 

## ดูเพิ่ม
* ศาสนาในประเทศอินเดีย
* ศาสนาในมาลาบาร์
* ศาสนาในติรุวิตางกูร์
* ศาสนศึกษาในรัฐเกรละ

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม

*  (The English translation of the historic book Tuhfat Ul Mujahideen written about the society of Kerala by Zainuddin Makhdoom II during sixteenth century CE, which is also the first recognised book on history of Kerala written by a native of Kerala)
*
กะมาแวะ

**กะมาแวะ** (; ) เป็นเมืองในอำเภอมุโดน จังหวัดมอละมไยน์ รัฐมอญ ประเทศพม่า

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองในรัฐมอญ
ซินมี่

**ซินมี่** () เดิมชื่อ **อำเภอมี่** () เป็นนครระดับอำเภอในมณฑลเหอหนาน ประเทศจีน ตั้งอยู่ในนครระดับจังหวัดเจิ้งโจว

แหล่งโบราณคดียุคสัมฤทธิ์ที่ซินจ้ายค้นพบใน ค.ศ. 1979 ตั้งอยู่ห่างจากซินมี่ทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 

## เขตบริการ
ณ ค.ศ. 2012 นครนี้แบ่งออกเป็น 4 แขวง 11 เมือง 2 เขตเมือง และ 1 พื้นที่อื่น
;แขวง

;เมือง

;เขตเมือง
*เขตเมืองยฺเหวียนจวง ()
*เขตเมืองชฺวีเหลียง ()

;พื้นที่อื่น
*พื้นที่ชมวิวเจียนซาน ()

## ภูมิอากาศ

## อ้างอิง




## แหล่งข้อมูลอื่น

*เว็บไซต์ทางการของรัฐบาลซินมี่
รักใครหัวใจสีชมพู

เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวยูริ เขียนและวาดภาพโดย โอคุ ทามามุชิ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร *[[Comic Cune]]* ของเมเดียแฟกทอรี ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564  

ซีรีส์เรื่องนี้เล่าเรื่องเกี่ยวกับ โซราอิเคะ เม ขณะที่เธอเริ่มเรียนมหาวิทยาลัยด้วยความหวังว่าจะหาแฟนสาว 

## เรื่องย่อ
หลังจากที่ โซราอิเคะ เม พยายามสารภาพรักกับเพื่อนสนิทของเธอในงานพิธีรับปริญญามัธยมปลาย เธอกลับรู้สึกแย่มากเมื่อพบว่าเพื่อนของเธอเพิ่งจะมีแฟน เมย์ต้องการที่จะผ่านพ้นความอกหักไปได้ จึงตัดสินใจเข้าเรียนมหาวิทยาลัยด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะต้องหาแฟนให้ได้ ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ดี เพราะเธอพบว่าตัวเองมีคนที่มีแนวโน้มจะเป็นแฟนรายล้อมอยู่มากมาย

## สื่อ
### มังงะ
เขียนและวาดภาพโดย โอคุ ทามามุชิ *รักใครหัวใจสีชมพู* เริ่มตีพิมพ์ในญี่ปุ่นในนิตยสาร *[[Comic Cune]]* ของเมเดียแฟกทอรี ตั้งแต่วันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2564 โดยได้มีการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (*[[ทังโกบง]]*) ถึงเล่มที่ 4 ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2567

มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2566

ในภาษาอังกฤษมังงะมีลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ Yen Press วางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ

### อื่น ๆ
เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 คาโดกาวะ ได้เผยแพร่บทอ่านแบบวอมิกของบทแรก โดยมี สึโกยะ คานะ รับบทเป็น เม, มาริกะ โคโนะ รับบทเป็น ริริ, คันนะ นากามูระ รับบทเป็น มาเรีย, ยูมิริ ฮานาโมริ รับบทเป็น มินาโตะ, คานาโกะ โนมูระ รับบทเป็น คาริน และ ฮิโตมิ อูเอดะ รับบทเป็น คาโอรุ

## การตอบรับ
Rebecca Silverman จาก *[[เครือข่ายข่าวอนิเมะ]]* ให้คะแนนผลงานเล่มแรกของ รักใครหัวใจสีชมพู อยู่ที่ระดับ B− พร้อมทั้งชื่นชมงานศิลป์ของ โอคุ ทามามุชิ ที่สามารถถ่ายทอดพลังอันหลากหลายของตัวละครแต่ละตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพ เธอสรุปว่าเล่มที่ 1 เป็น "บทนำที่มั่นคงซึ่งมีมุขตลกมากมาย - และมุขตลก - สำหรับแฟน ๆ ของมังงะฮาเร็ม มังงะยูริ และโดยเฉพาะทั้งสองอย่าง"

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  
* 

หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวยูริ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม
หมวดหมู่:ความหลากหลายทางเพศในอนิเมะและมังงะ
หมวดหมู่:ฟีนิกซ์ (สำนักพิมพ์)