open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
นพเดช ส.เรวดี

**นพเดช ส.เรวดี** เป็นแชมป์รุ่นเฟเธอร์เวทของสนามมวยราชดำเนินในปี พ.ศ. 2536 และโด่งดังในช่วงทศวรรษที่ 1980 และ 1990

## ประวัติและอาชีพ
เขาได้รับฉายา "อัศวินเมืองสิงห์" จากการสร้างชื่อเสียงในฐานะนักมวยระดับแนวหน้าของค่ายมวยนฤมล ในจังหวัดสิงห์บุรี ซึ่งอยู่ใกล้กับจังหวัดลพบุรีบ้านเกิดของเขา

เขาเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในนักมวยเพียงสี่คนที่เคยเอาชนะสมรักษ์ คำสิงห์ได้ในสมัยชกมวยไทย เนื่องจากไฟท์นั้นชกที่พิกัด 105 ปอนด์ และสมรักษ์เติบโตเร็วกว่านพเดช พวกเขาจึงไม่เคยได้ชกแก้มือ
 
ในปี พ.ศ. 2532 หลังจากที่ชกในรุ่นแบนตัมเวทและซูเปอร์แบนตัมเวทและสามารถเอาชนะ ขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ, ดอกไม้ป่า ป.พงษ์สว่าง, เด็ดดวง ป.พงษ์สว่าง และไอ้หนุ่มชีวาส วังจั่นน้อย ส.พลังชัยได้ นพเดชจึงขยับน้ำหนักขึ้นไปสู่รุ่นเฟเธอร์เวท พบกับเจริญทอง เกียรติบ้านช่อง นักมวยรุ่นพี่ที่ตัวใหญ่และมีประสบการณ์มากกว่า ซึ่งสามารถสร้างแผลแตกขนาดใหญ่บนหน้าผากของเขาและชนะคะแนนไปอย่างสบาย ๆ ความพ่ายแพ้นั้นถือเป็นบททดสอบหนักสำหรับนพเดชวัย 18 ปี ที่อยู่ในช่วงขาลงยาวนาน โดยเขามีสถิติชนะ 2 แพ้ 11 เสมอ 1 ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2532 ถึงธันวาคม พ.ศ. 2533 

ในปี พ.ศ. 2533 คมจรัญ ไข่แก้ว และเรวดี ปัตตะพงษ์ อดีตนางเอกภาพยนตร์ชื่อดัง และภรรยาของคมจรัญ ซื้อสัญญาของนพเดชจากค่ายมวยนฤมล และพาเขามาอยู่ที่ค่ายมวย ส.เรวดี ไม่นานหลังจากเข้ามาอยู่ค่ายใหม่ นพเดชก็ฟื้นจากช่วงขาลงและกลับมาทำผลงานได้อย่างโดดเด่น โดยคว้าแชมป์รุ่นเฟเธอร์เวทของสนามมวยราชดำเนินได้ในการชกไฟท์ที่สามกับวันวิเศษ แก่นนรสิงห์ เขาเสียแชมป์ให้กับวันวิเศษในการชกไฟท์ที่ห้า และเลิกชกมวยหลังจากประสบกับช่วงแพ้ติดต่อกันในปี พ.ศ. 2537 ขณะอายุ 23 ปี

เขาเป็นนักมวยไม่กี่คนที่ได้รับค่าตัวสูงถึง 150,000 บาท ซึ่งเขาได้รับจากการชกกับเจริญทอง เกียรติบ้านช่อง แม้จะเลิกชกมวยตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เขาชกกับนักมวยชื่อดังหลายคน เช่น ฉมวกเพชร ห้าพลัง, พิมพ์อรัญเล็ก ศิษย์อรัญ (สมรักษ์ คำสิงห์), วังจั่นน้อย ส.พลังชัย, เจริญทอง เกียรติบ้านช่อง, ขุนเข่าไร้น้ำใจ หลังสวน พันธ์ยุทธภูมิ, พยัคฆ์หน้าขรึม วีระพล สหพรหม,  จอมไถนา นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ, บุญหลาย ส.ธนิกุล, ดอกไม้ป่า ป.พงษ์สว่าง, ราชศักดิ์ ส.วรพิน,  วันวิเศษ แก่นนรสิงห์, กังวาลน้อย อ.ศรีบัวลอย, ยอดเพชร ส.จิตรพัฒนา, คึกฤทธิ์ ส.นายายอาม, วังหิน ป.ชัยวัฒน์ และเด็ดดวง ป.พงษ์สว่าง

หลังจากเลิกชกมวย นพเดชยังคงอยู่ในวงการมวย โดยทำหน้าที่เป็นครูฝึก และช่วยจัดการแข่งขันมวยไทยตามต่างจังหวัด

ในปี พ.ศ. 2564 สามารถ พยัคฆ์อรุณ ร่วมกับชุ้น เกียรติเพชร โปรโมเตอร์ชื่อดัง และบุคคลสำคัญท่านอื่น ๆ จัดงานการกุศลโดยได้รับการสนับสนุนจากเครื่องดื่มตราช้างที่จังหวัดสิงห์บุรี เพื่อนำเงินไปช่วยนพเดชในการผ่าตัดรักษาโรคต้อหินที่ตาซ้าย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2514
หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
หมวดหมู่:นักมวยไทยชายชาวไทย
หมวดหมู่:นักมวยจากจังหวัดลพบุรี
อีดิลบุรบาเราะฮ์

**อีดิลบุรบาเราะฮ์** หรือ **วันนักบุญบาร์บารา** () ยังมีอีกชื่อว่า **วันฉลองนักบุญบาร์บารา** เป็นวันหยุดที่ฉลองกันในวันที่ 17 ธันวาคม (ปฏิทินกริกอเรียน) หรือ 4 ธันวาคม (ปฏิทินจูเลียส) ในบรรดาชาวคริสต์ตะวันออกกลางในเลบานอน, ซีเรีย, จอร์แดน, ปาเลสไตน์ และตุรกี (จังหวัดฮาทัย) และในบรรดาชาวคริสต์ในจอร์เจียยังมีการฉลองภายใต้ชื่อ Barbaroba (ბარბარობა) นอกจากชาวคริสต์แล้ว ชุมชนอะละวีในบางภูมิภาคก็ฉลองวันนี้ด้วย

การเฉลิมฉลองนี้มีองค์ประกอบหลายอย่างที่คล้ายกับวันฮาโลวีน แม้ว่าจะมีต้นกำเนิดมาจากประเพณีที่เก่าแก่กว่ามาก และไม่เกี่ยวข้องกับเทศกาลแห่งความตาย ตามธรรมเนียม ผู้ใหญ่และเด็ก ๆ จะสวมชุดปลอมตัวเดินไปรอบ ๆ บ้านในหมู่บ้าน เต้นรำและร้องเพลงเกี่ยวกับเรื่องราวของนักบุญบาร์บารา และพวกเขาจะได้รับอาหาร (และบางครั้งก็มีเงิน) ที่แต่ละบ้านจัดเตรียมสำหรับเทศกาลนั้นเป็นพิเศษ ความเชื่อทั่วไปในหมู่คริสเตียนลิแวนต์คือ นักบุญบาร์บาราปลอมตัวเป็นตัวละครต่าง ๆ มากมายเพื่อหลบเลี่ยงชาวโรมันที่กำลังข่มเหงเธอ

## อ้างอิง

 

หมวดหมู่:วันนักบุญ
หมวดหมู่:เทศกาลในประเทศซีเรีย
หมวดหมู่:เทศกาลในประเทศเลบานอน
หมวดหมู่:เหตุการณ์ในเดือนธันวาคม
หมวดหมู่:เทศกาลในรัฐปาเลสไตน์
หมวดหมู่:เทศกาลในประเทศจอร์แดน
หมวดหมู่:เทศกาลในประเทศตุรกี
หมวดหมู่:วัฒนธรรมอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์
หมวดหมู่:ฮาโลวีน
ตำบลวังเมือง

**วังเมือง** เป็นตำบลในอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นตำบลของอำเภอทัพทัน จังหวัดอุทัยธานี 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลวังเมือง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลสร้อยละคร และตำบลวังม้า
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลหนองหลวง (อำเภอสว่างอารมณ์ จังหวัดอุทัยธานี)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลสว่างอารมณ์ ตำบลบ่อยาง และตำบลไผ่เขียว (อำเภอสว่างอารมณ์ จังหวัดอุทัยธานี)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลมาบแก

## ประวัติ
วังเมืองในอดีตพื้นที่เดิมเป็นหมู่บ้านและตำบลในเขตอำเภอทัพทัน จังหวัดอุทัยธานี ต่อมาขุนลาดบริบาล (หลง หมู่พยัคฆ์) กำนันตำบลลาดยาว ได้เสนอความเห็นต่อพระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ผู้ว่าราชการจังหวัดนครสวรรค์ และพลโทพระยาเทพหัสดินทร์ สมุหเทศาภิบาลนครสวรรค์ พิจารณายกฐานะตำบลลาดยาวขึ้นเป็นอำเภอลาดยาว 

พ.ศ. 2468 ทางกระทรวงมหาดไทยได้รวมท้องที่ห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอ ได้แก่ ตำบลลาดยาว ตำบลหนองยาว ตำบลวังม้า ของอำเภอโกรกพระ ตำบลเนินขี้เหล็ก ตำบลบ้านไร่ ของอำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ รวมทั้งตำบลมาบแก ตำบลวังเมือง ของอำเภอทัพทัน เขตจังหวัดอุทัยธานีด้วย โดยตั้งที่ว่าการอำเภอที่ตำบลลาดยาว ให้ชื่อว่า "อำเภอลาดยาว" ขึ้นตรงกับจังหวัดนครสวรรค์

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลวังเมืองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านวังตาทอง
* **หมู่ที่ 2** บ้านดอนม่วง
* **หมู่ที่ 3** บ้านดอนพลอง
* **หมู่ที่ 4** บ้านหนองไผ่
* **หมู่ที่ 5** บ้านท่าแค
* **หมู่ที่ 6** บ้านท่ากกแดง
* **หมู่ที่ 7** บ้านหนองมะละกอ
* **หมู่ที่ 8** บ้านหนองขาม
* **หมู่ที่ 9** บ้านวังเมือง
* **หมู่ที่ 10** บ้านหนองขอน

## อ้างอิง

วังเมือง
วังเมือง
อนาโตลี อาเคเยฟ

**อนาโตลี อาเยวิช อาเคเยฟ** (; ค.ศ. 1954 – 13 กันยายน ค.ศ. 2025) เป็นนักการเมืองชาวรัสเซีย โดยเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต และดำรงตำแหน่งในรัฐสภาโซเวียตตั้งแต่ ค.ศ. 1984 ถึง 1989

อาเคเยฟเสียชีวิตในวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 2025 ด้วยอายุ 71 ปี

## อ้างอิง
ฮินดูตวะ

**ฮินดูตวะ** (; ; ) เป็นอุดมการณ์ทางการเมืองที่ครอบคลุมถึงการพิสูจน์ทางวัฒนธรรมของชาตินิยมฮินดูและความเชื่อในการสถาปนาศาสนาฮินดูให้เป็นอำนาจสูงสุดในอินเดีย  อุดมการณ์นี้ถูกนิยามโดยวินายก ทาโมทร สาวรกร ในปี ค.ศ. 1922 อุดมการณ์นี้ถูกใช้โดยราษฏรียสวยัมเสวักสังฆ์ (Rashtriya Swayamsevak Sangh - RSS), กลุ่ม วิศวฮินดูบริษัท (Vishva Hindu Parishad - VHP) รวมถึงพรรคภารตียชนตา (Bharatiya Janata Party - BJP), และองค์กรอื่น ๆ ซึ่งเรียกรวมกันว่า สังฆ์บริวาร (Sangh Parivar)

เนื่องจากรับอิทธิพลจากระบอบฟาสซิสต์ยุโรป ขบวนการฮินดูตวะจึงได้รับการอธิบายอย่างหลากหลายว่าเป็นขบวนการหนึ่งของกลุ่มขวาจัด โดย "เกือบจะเป็นฟาสซิสต์ในความหมายดั้งเดิม"  ทั้งยังมีแนวคิดแบ่งแยกดินแดน  นักวิเคราะห์บางคนโต้แย้งการระบุตัวตนของฮินดูตวะว่าเป็นลัทธิฟาสซิสต์ และเสนอว่าฮินดูตวะเป็นรูปแบบสุดโต่งของลัทธิอนุรักษ์นิยมหรือชาตินิยมทางเชื้อชาติ

ผู้สนับสนุนแนวคิดฮินดูตวะ โดยเฉพาะในยุคแรก ได้ใช้วาทศิลป์ทางการเมืองและบางครั้งก็ใช้ข้อมูลที่ผิดเพื่อยืนยันแนวคิดรัฐที่มีชาวฮินดูเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งภูมิทัศน์ทางการเมืองและวัฒนธรรมถูกกำหนดโดยค่านิยมของชาวฮินดู อย่างไรก็ตาม ขบวนการนี้มักถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าใช้ความรู้สึกทางศาสนาฮินดูในทางที่ผิดเพื่อแบ่งแยกผู้คนตามแนวทางของชุมชน และบิดเบือนธรรมชาติของศาสนาฮินดูที่เน้นการมีส่วนร่วมและความหลากหลายเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง ขณะที่ศาสนาฮินดูมีรากฐานมาจากความเมตตา ความอดทน และการไม่ใช้ความรุนแรง แนวคิดฮินดูตวะมักถูกวิพากษ์วิจารณ์ถึงการจัดการทางการเมืองของแนวคิดเหล่านี้เพื่อสร้างความแตกแยก และส่งเสริมวาระที่สามารถทำให้เกิดการละเลยต่อชุมชนที่ไม่ใช่ชาวฮินดูได้  อุดมการณ์นี้แม้จะดึงเอาคุณลักษณะบางประการของวัฒนธรรมฮินดูมาใช้ แต่ก็มักจะบิดเบือนคำสอนหลักของศาสนาฮินดู โดยเน้นที่อิทธิพลทางการเมืองมากกว่าคุณค่าทางจิตวิญญาณ จริยธรรม และปรัชญาที่ศาสนานี้ยึดมั่น 

## แหล่งอ้างอิง


หมวดหมู่:ศาสนาฮินดูในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:ชาตินิยมฮินดู
หมวดหมู่:อุดมการณ์ทางการเมือง
หมวดหมู่:ฟาสซิสต์
ตำบลมาบแก

**มาบแก** เป็นตำบลในอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นตำบลของอำเภอทัพทัน จังหวัดอุทัยธานี 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลมาบแก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลสร้อยละคร
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลวังเมือง 
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลไผ่เขียว (อำเภอสว่างอารมณ์ จังหวัดอุทัยธานี)
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลห้วยน้ำหอม

## ประวัติ
มาบแกในอดีตพื้นที่เดิมเป็นหมู่บ้านและตำบลในเขตอำเภอทัพทัน จังหวัดอุทัยธานี เกิดจากพื้นที่ที่มีบ่อน้ำขนาดใหญ่ซึ่งมีต้นสะแกขึ้นล้อมรอบ มีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่ ต่อมามีพระธุดงค์ชื่อหลวงพ่อจอมศรี ได้มาชักชวนญาติจากจังหวัดสุพรรณบุรีเข้ามาตั้งถิ่นฐานทำอาชีพทำนา และได้ตั้งชื่อหมู่บ้านว่า *มาบแก* 

ต่อมาขุนลาดบริบาล (หลง หมู่พยัคฆ์) กำนันตำบลลาดยาว ได้เสนอความเห็นต่อพระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ผู้ว่าราชการจังหวัดนครสวรรค์ และพลโทพระยาเทพหัสดินทร์ สมุหเทศาภิบาลนครสวรรค์ พิจารณายกฐานะตำบลลาดยาวขึ้นเป็นอำเภอลาดยาว จนเมื่อพ.ศ. 2468 ทางกระทรวงมหาดไทยได้รวมท้องที่ห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอ ได้แก่ ตำบลลาดยาว ตำบลหนองยาว ตำบลวังม้า ของอำเภอโกรกพระ ตำบลเนินขี้เหล็ก ตำบลบ้านไร่ ของอำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ รวมทั้งตำบลมาบแก ตำบลวังเมือง ของอำเภอทัพทัน เขตจังหวัดอุทัยธานีด้วย โดยตั้งที่ว่าการอำเภอที่ตำบลลาดยาว ให้ชื่อว่า "อำเภอลาดยาว" ขึ้นตรงกับจังหวัดนครสวรรค์ 

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลมาบแกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านมาบแก
* **หมู่ที่ 2** บ้านท่าสนุ่น
* **หมู่ที่ 3** บ้านมาบแก
* **หมู่ที่ 4** บ้านมาบแก
* **หมู่ที่ 5** บ้านหนองโพรงเข้
* **หมู่ที่ 6** บ้านวังแจง
* **หมู่ที่ 7** บ้านหน้าเขา

## อ้างอิง

มาบแก
มาบแก
พระราชวังอัลยะมามะฮ์

**พระราชวังอัลยะมามะฮ์** () เป็นสถานที่ทำงานกับที่ประทับอย่างเป็นทางการของพระมหากษัตริย์ซาอุดีอาระเบีย และเป็นที่ตั้งของราชสำนักตั้งแต่ ค.ศ. 1988 ตั้งชื่อตามภูมิภาคอัลยะมามะฮ์ในประวัติศาสตร์ พระราชวังนี้ตั้งอยู่ในเขต al-Hada ทางตะวันตกเฉียงเหนือของรียาด และสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1988 ในช่วงรัชสมัยสมเด็จพระราชาธิบดีฟะฮัด บิน อับดุลอะซีซ เป็นสถานที่หลักในการต้อนรับแขกผู้มีเกียรติของประเทศ และยังเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ในการร่างพระราชกฤษฎีกาอีกด้วย พระราชวังแห่งนี้สร้างขึ้นจากพื้นหินอ่อนอิตาลี และแผงเพดานกับผนังแกะสลักอย่างประณีต สมเด็จพระราชาธิบดีซัลมานทรงเป็นประธานการประชุมรัฐบาลประจำสัปดาห์ในอาคาร และมักทรงต้อนรับบุคคลสำคัญจากต่างประเทศและบุคคลสำคัญอื่น ๆ มายังพระราชวัง

## ภาพ

File:Donald Trump state visit to Saudi Arabia, 2025-05-13 P20250513DT-0709.jpg|มกุฎราชกุมาร มุฮัมมัด บิน ซัลมาน และดอนัลด์ ทรัมป์ ประธานาธิบดีสหรัฐ ในพระราชวังอัลยะมามะฮ์
File:Shura Council in Saudi Arabia.jpeg|สภาที่ปรึกษาแห่งซาอุดีอาระเบียตั้งอยู่ในพระราชวังอัลยะมามะฮ์


## อ้างอิง
ตำบลสระแก้ว (อำเภอลาดยาว)

**สระแก้ว** เป็นตำบลในอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอโกรกพระ 

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลสระแก้ว มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลบ้านไร่ และตำบลเนินขี้เหล็ก
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลหนองนมวัว
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลสร้อยละคร
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลลาดยาว

## ประวัติ
สระแก้วเดิมเป็นหมู่บ้านในเขตตำบลลาดยาว อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2468 ได้ย้ายมาขึ้นการปกครองกับอำเภอลาดยาว และต่อมาทางราชการได้แยกพื้นที่ตำบลลาดยาว ได้แก่ หมู่ 7 บ้านหนองจิกโคกช้าง, หมู่ 8,17 บ้านดอนโม่, หมู่ 9 บ้านดงประดาง, หมู่ 10 บ้านหนองโขมง, หมู่ 11,13 บ้านสวนขวัญ, หมู่ 16 บ้านดงสีเสียด, หมู่ 21 บ้านสวนขวัญกลาง และหมู่ 22 บ้านสระแก้ว รวม 10 หมู่บ้าน มาตั้งเป็นตำบลสระแก้ว เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของทางอำเภอ 

## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลสระแก้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านสวนขวัญ
* **หมู่ที่ 2** บ้านสวนขวัญ
* **หมู่ที่ 3** บ้านสวนขวัญกลาง
* **หมู่ที่ 4** บ้านหนองโขมง
* **หมู่ที่ 5** บ้านสระแก้ว
* **หมู่ที่ 6** บ้านหนองจิกโคกช้าง
* **หมู่ที่ 7** บ้านดงสีเสียด
* **หมู่ที่ 8** บ้านดอนโม่
* **หมู่ที่ 9** บ้านดอนโม่
* **หมู่ที่ 10** บ้านดงประดาง

## อ้างอิง

สระแก้ว
สระแก้ว
ฮวัง อก-ซิล

**ฮวัง อก-ซิล** (; 25 มีนาคม ค.ศ. 1972 —) เป็นนักสเกตความเร็วระยะสั้นหญิงชาวเกาหลีเหนือ เธอเคยเป็นตัวแทนประเทศเกาหลีเหนือลงแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 1992 ประเภทสเกตความเร็วระยะสั้น และคว้าเหรียญทองแดงในรายการหญิง 500 เมตร ซึ่งเป็นเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาวเหรียญที่สองของประเทศเกาหลีเหนือ นอกจากนี้เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 1998 โดยจบอันดับที่ 7 ในรายการผลัด 3000 เมตร และจบการแข่งขันอันดับที่ 22 ในรายการ 500 เมตร

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:นักสเกตความเร็วระยะสั้นชาวเกาหลีเหนือ
หมวดหมู่:บุคคลจากเปียงยาง
วัซกีตาการ์ยา

**พีทีวัซกีตาการ์ยา (เปอร์เซอโร) เตอร์บูกา** () มีชื่อทางการค้าว่า **วัซกีตาการ์ยา** () เป็นบริษัทก่อสร้างรัฐวิสาหกิจอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ที่เมืองจาวัง จาการ์ตา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1961 หลัง *Volker Aannemings Maatschappij NV* ซึ่งเป็นสาขาอินโดนีเซียที่จะกลายเป็น VolkerWessels นำมาโอนเป็นของรัฐ วัซกีตาการ์ยาเชี่ยวชาญด้านสัญญาก่อสร้างอาคารพาณิชย์และที่อยู่อาศัย

## ข้อพิพาท
วัซกีตาการ์ยาขึ้นชื่อเรื่องการจ่ายเงินให้กับผู้ขายล่าช้า และไม่สามารถชำระคูปองพันธบัตรครบกำหนดได้ เมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2023 Destiawan Soewardjono ประธานและกรรมการบริษัทวัซกีตาการ์ยา พร้อมด้วยบุคคลอื่นอีก 7 คน ถูกควบคุมตัวโดยสำนักงานอัยการสูงสุดแห่งอินโดนีเซียในข้อหาทุจริต Destiawan มีบทบาทในการสั่งการและอนุมัติการเบิกจ่ายเงินทุนสนับสนุนห่วงโซ่อุปทาน (SCF) เพื่อชำระหนี้ของบริษัท โดยใช้เอกสารประกอบปลอม เนื่องด้วยการเบิกจ่ายเงินทุนสำหรับโครงการงานปลอมเพื่อดำเนินการตามคำขอของผู้ต้องสงสัย ความเสียหายทั้งหมดจากการทุจริตมีมูลค่าประมาณ 2.5 ล้านล้านรูปี (67 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

## โครงการ

โครงการสำคัญที่คัดเลือกไว้แบ่งตามปีเสร็จสิ้น ได้แก่:
* ท่าอากาศยานเอพีทีปราโนโต ซามารินดา (2018)
* ท่าอากาศยานนานาชาติซามารินดา ซามารินดา (2014)
* พิพิธภัณฑ์สึนามิ อาเจะฮ์ (2009)
* วิซมา บีเอ็นไอ จาการ์ตา (1996)
* นีอากาทาวเวอร์ จาการ์ตา (1992)
* ทีวีอาร์ไอทาวเวอร์ จาการ์ตา (1982)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Official homepage
ตำบลเนินขี้เหล็ก

**เนินขี้เหล็ก** เป็นตำบลในอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ เดิมเป็นตำบลของอำเภอบรรพตพิสัย  

## ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลเนินขี้เหล็ก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

* **ทิศเหนือ** ติดต่อกับตำบลบ้านไร่
* **ทิศตะวันออก** ติดต่อกับตำบลท่างิ้ว และตำบลอ่างทอง (อำเภอบรรพตพิสัย)
* **ทิศใต้** ติดต่อกับตำบลหนองกระโดน (อำเภอเมืองนครสวรรค์) และตำบลหนองนมวัว
* **ทิศตะวันตก** ติดต่อกับตำบลสระแก้ว

## ประวัติ
เนินขี้เหล็กในอดีตพื้นที่เดิมเป็นหมู่บ้านและตำบลในเขตอำเภอบรรพตพิสัย ต่อมาขุนลาดบริบาล (หลง หมู่พยัคฆ์) กำนันตำบลลาดยาว ได้เสนอความเห็นต่อพระยาสุนทรพิพิธ (เชย สุนทรพิพิธ) ผู้ว่าราชการจังหวัดนครสวรรค์ และพลโทพระยาเทพหัสดินทร์ สมุหเทศาภิบาลนครสวรรค์ พิจารณายกฐานะตำบลลาดยาวขึ้นเป็นอำเภอลาดยาว 

จนเมื่อพ.ศ. 2468 ทางกระทรวงมหาดไทยได้รวมท้องที่ห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอ ได้แก่ ตำบลลาดยาว ตำบลหนองยาว ตำบลวังม้า ของอำเภอโกรกพระ ตำบลเนินขี้เหล็ก ตำบลบ้านไร่ ของอำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ รวมทั้งตำบลมาบแก ตำบลวังเมือง ของอำเภอทัพทัน เขตจังหวัดอุทัยธานีด้วย โดยตั้งที่ว่าการอำเภอที่ตำบลลาดยาว ให้ชื่อว่า "อำเภอลาดยาว" ขึ้นตรงกับจังหวัดนครสวรรค์
## การปกครองส่วนภูมิภาค

### การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลเนินขี้เหล็กแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่

* **หมู่ที่ 1** บ้านทุ่งใหญ่
* **หมู่ที่ 2** บ้านดงจังหัน
* **หมู่ที่ 3** บ้านเนินขี้เหล็ก
* **หมู่ที่ 4** บ้านเนินขี้เหล็ก
* **หมู่ที่ 5** บ้านหนองไร่
* **หมู่ที่ 6** บ้านดงฉัตรหวาย
* **หมู่ที่ 7** บ้านหนองไม้
* **หมู่ที่ 8** บ้านดงเพิ่ม
* **หมู่ที่ 9** บ้านหนองสังข์
* **หมู่ที่ 10** บ้านหนองพลับ
* **หมู่ที่ 11** บ้านน้ำผึ้ง
* **หมู่ที่ 12** บ้านหนองขี้วัว

## อ้างอิง

เนินขี้เหล็ก
เนินขี้เหล็ก
บาซิล นาศิร

**บาซิล นาศิร** (; 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 – 20 มกราคม ค.ศ. 2025) เป็นนักการเมืองชาวปาเลสไตน์ เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการบรรเทาทุกข์ใน ค.ศ. 2024 ุคง 2025.

นาศิรเสียชีวิตจากภาวะแทรกซ้อนหลังการผ่าตัดที่รอมัลลอฮ์เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2025 ด้วยอายุ 58 ปี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ศิษย์จากมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์
หมวดหมู่:รัฐมนตรีของรัฐบาลปาเลสไตน์
หมวดหมู่:ศิษย์จากมหาวิทยาลัยอิสลามกาซา
หมวดหมู่:นักการเมืองชาวปาเลสไตน์
โซ ซูเกกูนิ

**โซ ซูเกกูนิ** (; ค.ศ. 1207 - 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1274) เป็นรองผู้ว่าราชการแห่งแคว้นสึชิมะในยุคคามากูระของประเทศญี่ปุ่น ในระหว่างการรุกรานญี่ปุ่นของมองโกลครั้งที่หนึ่งใน ค.ศ. 1274 ซูเกกูนิเป็นผู้นำในการป้องกันเกาะนี้ แม้จะมีกำลังพลเพียง 80 นาย เขาถูกสังหารในยุทธการเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1274 เขาเป็นหัวหน้าตระกูลโซ ซึ่งเป็นผู้นำในประวัติศาสตร์ของเกาะสึชิมะ

## ชีวิต
ซูเกกูนิเกิดในสมาชิกตระกูลโซ และภายหลังกลายเป็นหัวหน้าตระกูล

ในระหว่างการรุกรานสึชิมะโดยมองโกลใน ค.ศ. 1274 ซูเกกูนิในฐานะรองผู้ว่าราชการ (''จิโตได'') แห่งแคว้นสึชิมะ ต้องรีบเตรียมการป้องกันอย่างเร่งด่วนหลังพบเห็นกองเรืออยู่นอกชายฝั่ง ในวันนั้น ศาลเจ้าฮาจิมังเกิดไฟไหม้ ซึ่งน่าจะเป็นลางร้าย แต่ซูเกกูนิตีความว่าเป็นลางบอกเหตุเตือน

ซูเกกูนิกับซามูไรขี่ม้า 80 นายกับบริวารคอยดูแล ได้เผชิญหน้ากับกองกำลังรุกรานที่ *โซ ชิ คาฟุ* บรรยายว่าเป็นนักรบ 8,000 นายบนเรือ 900 ลำ กองทัพมองโกลขึ้นบกเมื่อเวลา 02.00 น. ของวันที่ 4 พฤศจิกายน และเพิกเฉยต่อความพยายามเจรจาของญี่ปุ่น โดยเปิดฉากยิงด้วยธนูและบังคับให้กองทัพญี่ปุ่นต้องล่าถอย ซูเกกูนิเสียชีวิตขณะต่อสู้เพื่อปกป้องเกาะบ้านเกิดของเขา

## อ้างอิง

## ข้อมูล
*
สุรสุนทรี

ในศิลปะอินเดีย **สุรสุนทรี** () หมายถึงรูปสตรีที่เป็นรู แทนความงามอย่างสตรีและราคะที่สง่างาม

ปรากฏรูปบุคคลในรูปราคะในศาสนสถานของศาสนาพุทธและไชนะในรูปของยักษีและวิญญาณอื่นมาตั้งแต่อย่างน้อย 200 ปีก่อนคริสต์กาล กระนั้น รูปสุรสุนทรีพึ่งมาปรากฏพบทั่วไปในสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์ของศาสนาฮินดู ในช่วงต้นศตวรรษที่ 9 *ศิลปประกาศ* (Shilpa-Prakasha) ซึ่งเป็นบันทึกเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมตันตระจากศตวรรษที่ 9 ระบุว่าปูชนียสถานที่ไร้สุรสุนทรีนั้นต่ำต้อยกว่าและไร้ประโยชน์ เอกสารจากศตวรรษที่ 15 *กษิรารนวะ* (Kshirarnava) ระบุว่าแววตาของสุรสุนทรีควรจะมองลงล่าง ไม่ใช่จ้องมองไปที่คนอื่น

ในสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์ สุรสุนทรีมักปรากฏในลักษณะผู้ติดตามเทพเจ้าต่าง ๆ หรืออาจปรากฏในรูปร่ายรำเป็นอัปสร สุรสุนทรีมีหลายรูปแบบ เช่น ศาลภัญชิกา หรือนางไม้, ทรรปานี หรือนางถือกระจก, อลสกันยา หรือนางขี้เกียจ และ ปัทมคันธะ หรือนางซึ่งมีกลิ่นค้ลายดอกบัว เป็นต้น

การมีอยู่ของสุรสุนทรีในศาสนสถานมีการตีความได้หลายแบบ การตีความเชิงจิตวิญญาณแบบหนึ่งมองสุรสุนทรีในฐานะภาพแทนศักติซึ่งคือพลังเอกภพของสตร่ presence of ถือว่าทรงพลังและเป็นมงคล ในแง่ฆราวาสสามารถตีความว่าเป็นรูปแทนความรุ่งเรือของกษัตริย์ที่ดำริให้สร้างศาสนสถานนั้น ๆ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ผู้หญิงในวัฒนธรรม
หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์
หมวดหมู่:ประติมากรรมอินเดีย
หมวดหมู่:ประติมานวิทยาฮินดู
หมวดหมู่:การพรรณนาทางวัฒนธรรมของผู้หญิง
โมโนโนเบะ โนะ โมริยะ

**โมโนโนเบะ โนะ โมริยะ** (; เสียชีวิต ค.ศ. 587) เป็น*[[มูราจิ|โอมูราจิ]]* ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลระดับสูงในรัฐยามาโตะโบราณของญี่ปุ่น โดยสืบทอดตำแหน่งมาจากโมโนโนเบะ โนะ โอโกชิ บิดาของเขา เขาเป็นผู้ต่อต้านพุทธศาสนาอย่างเหนียวแน่นเช่นเดียวกับบิดา ซึ่งศาสนาพุทธเพิ่งได้รับการเผยแพร่จากภาคพื้นทวีปเข้าสู่ญี่ปุ่น

โมริยะได้ทำงานร่วมกับนากาโตมิ โนะ คัตสึมิเพื่อต่อต้านความพยายามของโซงะ โนะ อูมาโกะ ขุนนางชั้นสูงอีกคนหนึ่งที่สนับสนุนการรับเอาพุทธศาสนามาใช้ แม้ว่าโมโนโนเบะและนากาโตมิจะประสบความสำเร็จเพียงช่วงสั้น ๆ ในรัชสมัยจักรพรรดิบิดัตสึ (ค.ศ. 572-585) แต่จักรพรรดิโยเม ผู้ครองราชย์ต่อ ได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาพุทธ ทำให้โชคชะตาของโมโนโนเบะเปลี่ยนไป

หลังการสวรรคตของจักรพรรดิโยเมใน ค.ศ. 587 พรรคพวกของโมโนโนเบะและโซงะต่างพยายามแสวงหาอิทธิพลต่อการสืบทอดตำแหน่ง ความขัดแย้งปะทุขึ้นอย่างรวดเร็วและกลายเป็นการต่อสู้กันอย่างดุเดือด ซึ่งโมโนโนเบะ โนะ โมริยะ ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้จุดไฟเผาวัดพุทธแห่งแรก ๆ ในญี่ปุ่น และโยนพระพุทธรูปองค์แรกที่นำเข้ามาจากแพ็กเจลงในคลองของเมืองนานิวะ (ปัจจุบันคือโอซากะ) ความขัดแย้งสิ้นสุดลงในยุทธการที่ชิงิซัง โดยตระกูลโซงะได้รับชัยชนะ และโมโนโนเบะ โนะ โมริยะ ถูกสังหารพร้อมกับนากาโตมิ โนะ คัตสึมิ และเจ้าชายหนุ่มที่พวกเขาพยายามจะสถาปนาขึ้นครองบัลลังก์

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
*Papinot, Edmond (1910). "Moriya." Historical and geographical dictionary of Japan. Tokyo: Librarie Sansaisha. Vol 1 p402.

หมวดหมู่:นักวิจารณ์ศาสนาพุทธ
หมวดหมู่:ศาสนาพุทธในยุคอาซูกะ
หมวดหมู่:บุคคลในยุคอาซูกะ
หมวดหมู่:อภิชนาธิปไตยในญี่ปุ่นโบราณ
หมวดหมู่:ตระกูลโมโนโนเบะ
ขชุราโห

**ขชุราโห** (; Khajuraho, ) เป็นนครตั้งอยู่ใกล้กับฉัตรปุระ ในอำเภอฉัตรปุระ รัฐมัธยประเทศ เป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางยอดนิยมของการท่องเที่ยวในประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักจากหมู่ศาสนสถานของศาสนาฮินดูและศาสนาไชนะที่สร้างขึ้นในอินเดียยุคกลาง รู้จักในชื่อ หมู่ปูชนียสถานขชุราโห และมีสถานะเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก

## ประวัติศาสตร์
พื้นที่แถบนี้มีการเปลี่ยนผ่านผู้ปกครอบมาหลายจักรวรรดิและอาณาจักร โดยอาณาจักรแรกที่ปรากฏหลักฐานคือวัตสะ ต่อมาถูกยึดครองโดยเมารยะ, สุงคะ, กุษาณ, นาคะปัทมาวตี, วกฏกะ, คุปตะ, ปุษยภูติ และคุรชร-ประติหาร สถาปัตยกรรมและศิลปกรรมในขชุราโหเริ่มรุ่งเรืองในสมัยคุปตะเป็นต้นมา และมีพัฒนาการทางศิลปะและสถาปัตยกรรมตามยุคสมัยต่าง ๆ เรื่อยมา

อิบน์ บัตตูตา เคยเดินทางเยือนขชุราโห และบรรยายถึงวิหารต่าง ๆ และสาธุจำนวนไม่มาก วิหารบางส่วนในขชุราโหเสียหายจากการรุกรานของสิกันทร โลฑี ในปี 1495 ในศตวรรษที่ 16 ขชุราโหสิ้นความสำคัญลง กระทั่งนักสำรวจของกองทัพอังกฤษเจ้าอาณานิคม เจซี แฟรงกลิน (C. J. Franklin) ค้นพบขชุราโหในปี 1819 และตามด้วยความพยายามของกัปตันกองทัพอังกฤษ ทีเอส เบิร์ต (T. S. Burt) ในการนำขชุราโหกลับมาสู่ความสำคัญอีกครั้งหลังเขาเดินทางเยือนในปี 1838 และต่อมา อาเล็กซันเดอร์ คันนิงแฮม ได้เดินทางเยือนคขชุราโหในปี 1852 และ 1855

## การเดินทาง
### ทางอากาศ
ท่าอากาศยานขชุราโหมีเที่ยวบินระหว่างขชุราโหกับเดลี, พาราณสี และ เรวะ ท่าอากาศยานตั้งอยู่ห่างไป 3&nbsp;กิโลเมตรทางใต้ของเมือง เปิดให้บริการในปี 1978 มีเป้าหมายเพื่ออำนวยความสะดวกนักท่องเที่ยว

### ทางราง
สถานีรถไฟขชุราโหเชื่อมต่อกับเดลีมีเที่ยวรถวันละครั้ง ผ่านฉัตรปุระ, ติมครห์, ฌางสี, ควาลิยัร, อาครา และมถุรา เป็นต้น

## อ้างอิง
ติมอร์ตะวันตก

**ติมอร์ตะวันตก** (; ) เป็นพื้นที่ที่ครอบคลุมทางตะวันตกของเกาะติมอร์ ยกเว้นเทศบาลโอเอกูซี (ดินแดนส่วนแยกของติมอร์ตะวันออก) เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย กูปังเป็นทั้งเมืองหลวงและเมืองท่าหลัก ในช่วงยุคอาณานิคม พื้นที่นี้ถูกเรียกว่า **ติมอร์ของดัตช์** และเป็นศูนย์กลางของกลุ่มผู้จงรักภักดีต่อดัตช์ในช่วงการปฏิวัติประเทศอินโดนีเซีย (ค.ศ. 1945 ถึง ค.ศ. 1949) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 ถึง ค.ศ. 1975 พื้นที่นี้ถูกเรียกว่า **ติมอร์ของอินโดนีเซีย**

ติมอร์ตะวันตกมีพื้นที่ทั้งหมด 14,513.03 ตารางกิโลเมตร (5,603.51 ตารางไมล์) รวมทั้งเกาะรอบ ๆ ด้วย ยอดเขาที่สูงที่สุดได้แก่ภูเขามูติส สูง 2,427 เมตร (7,963 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล และภูเขาลาคาอัน สูง 1,600 เมตร (5,249 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล ภาษาหลักของติมอร์ตะวันตกได้แก่ ภาษาอูอับเมโต ภาษามาราเอ และภาษาเตตุน นอกจากนี้ยังมีภาษาอื่น ๆ เช่น ภาษาเกมัก ภาษาบูนัก และภาษาเฮลอง ซึ่งก็มีการใช้ในติมอร์เลสเตด้วย อีกสามภาษาที่ใช้เฉพาะในท้องถิ่นของกลุ่มภาษาออสโตรนีเซียน จากสาขาฟาโบรอน ได้แก่ ภาษาเอ็นดาว ภาษาโรเต และภาษาซาบู

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* West Timor overview

หมวดหมู่:เกาะติมอร์
หมวดหมู่:เกาะในประเทศอินโดนีเซีย
ปัญจกุลา

**ปัญจกุลา** (; *Panchkula*) เป็นนครและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอปัญจกุลา รัฐหรยาณา ประเทศอินเดีย เป็นเมืองปริมณฑลของเมืองหลวงรัฐ จัณฑีครห์ ปัญจกุลามีพื้นที่ติดต่อกับรัฐปัญจาบ, จัณฑีครห์ และ รัฐหิมาจัลประเทศ ชื่อปัญจกุลาแปลว่า "ห้าคลองชลประทาน" ตั้งอยู่ห่างไปประมาณ  ทางใต้ของจัณฑีครห์,  ทางใต้ของศิมลา,  จากอัมพาละ และ  ทางเหนือของนิวเดลี ปัญจกุลาเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคราชธานีจัณฑีครห์ เขตมหานครจัณฑีครห์-โมหลี-ปัญจกุลา เรียกรวมกันว่าเป็นตรินครจัณฑีครห์ มีประชากรรวมมากกว่าสองล้านคน

ปัญจกุลาเป็นที่ตั้งของจันทีมันทิรคันโตนเมนต์ ศูนย์สั่งการใหญ่ของกองพันตะวันตกของกองทัพบกอินเดีย นครปัญจกุลาเป็นเมืองมีผังเช่นเดียวกับจัณฑีครห์ และแบ่งเขตภายในเมืองเป็นระบบเขต (sector system)

## ศัพทมูล
ปัญจกุลาประกอบมาจากคำว่า *ปํ* () (*ห้า*) กับ *กุลา* () (*คลอง*) รวมกันจึงหมายถึงนครห้าคลอง ซึ่งหมายถึงคลองชลประทานห้าสายที่ผันน้ำจากแมีน้ำฆัคคร ผ่านตันทีมันทิรคันโตนเมนต์ มายังเขตมตามันสาเทวีมนเทียร หนึ่งในคลองนี้คือคลองสิงห์ นัลละ (Singh Nalla) ซึ่งมีการปรับสภาพในปี 2021 โดยมีการสร้างเส้นทางเดินและปลูกต้นไม้ดอกไม้ตลอดทาง

## ประวัติศาสตร์

ปัญจกุลาเป็นที่ตั้งของมาตามันสาเทวีมนเทียร ซึ่งเป็นโบสถ์พราหมณ์บูชามันทสาเทวี ศักติปางหนึ่ง ซึ่งประกอบด้วยหมู่สิ่งก่อสร้าง กินพื้นที่รวมกว่า  และมีความสำคัญในฐานะศักติปีฐ ตั้งอยู่ใกล้กับสเกตรีศิวมนเทียร ซึ่งเป็นโบสถ์พระศิวะที่สำคัญแห่งหนึ่ง มาตามันสาเทวีมนเทียรมียอดผู้เดินทางมาสักการะสูงถึงหลักแสนคนในระหว่างเทศการสำคัญเช่นนวรัตรเมลานานเก้าวัน

เมื่อครั้นพัฒนาจากหมู่บ้านปัญจกุลามาเป็นนครปัญจกุลาโดยการวางผังเมืองเช่นเดียวกับจัณฑีครห์ที่อยู่ติดกัน ในทศวรรษ 1970 แรกเริ่มตั้งใจให้นครนี้เป็นศูนย์กลางการปกครองของรัฐหรยาณา

## ประชากร
ข้อมูลจากสำมะโนประชากรปี 2011 ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮินดู มี สิกข์ และ มุสลิม เป็นชนกลุ่มน้อย ปัญจกุลาในปี 2011 ประกอบด้ใย 48,772 ครัวเรือน ประชากรรวม 211,355 คน ประกอบด้วยชาย 111,731 คน และหญิง 99,624 คน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองมีผัง
หมวดหมู่:เมืองในรัฐหรยาณา
โมหาลี

**โมหาลี** (, , Mohali) หรือชื่อทางการ **สาหิบซาดา อชีต สิงห นคร** (, , Sahibzada Ajit Singh Nagar; ย่อเป็น เอสเอเอสนคร, SAS Nagar) หรือ **อชีตครรห์** (, , Ajitgarh) เป็นเมืองมีผัง ตั้งอยู่ในอำเภอโมหาลี รัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย เป็นศูนย์กลางการค้าและการปกครองของอำเภอ ตั้งอยู่ทางใต้ของนครจัณฑีครห์ ชื่อทางการของนครตั้งตรมสาหิบซาดา อชีต สิงห์ บุตรคนโตสุดของคุรุโควินทสิงห์ คุรุซิกข์

โมหาลีพัฒนาขึ้นมาอย่างรวดเร็วในฐานะศูนย์กลางไอทีของรัฐปัญจาบและมีความสำคัญในแง่ของธุรกิจ ซึ่งนำไปสู่การที่รัฐบาลรัฐปัญจาบได้ให้การพัฒนาสาธารณูปโภคครั้งใหญ่และสร้างโครงการนันทนาการมากมายเพื่อพัฒนาความเป็นอยู่ในนคร มีการสร้างถนนเพื่อเชื่อมต่อนครกับท่าอากาศยานจัณฑีครห์เพื่อเพิ่มการเชื่อมต่อกับระดับนานาชาติ

ในอดีต โมหาลีเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอรูปนคร ก่อนจะแยกออกมาเป็นอำเภอของตนเองในปี 2006

การพัฒนาโมหาลีขึ้นมาเป็นนครเริ่มต้นในปลายทศวรรษ 1960 ในปี 1967 พื้นที่โดยรอบอดีตหมู่บ้านโมหาลีพัฒนาอย่างรวดเร็วขึ้นมาเป็นนิคมอุตสาหกรรม ซึ่งมาพร้อมการก่อสร้างพื้นที่อยู่อาศัยเพื่อรองรับการจ้างงาน โครงการพัฒนาโมหาลีขึ้นเป็นเมืองเสนอโดยคณะกรรมการอินเดียทั้งปวงในปี 1975 ทำให้ในปีเดียวก้น ผู้ว่าการรัฐปัญจาบ ซาอิล สิงห์ ผ่านโครงการและวางศิลาฤกษ์สร้างเมืองโมหาลี พร้อมเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นสาหิบซาดา อชีต สิงห นคร (เอสเอเอสนคร) ก่อนจะได้ชื่อ อชีตครรห์ โดยรัฐบาลสหภาพในปี 2012 เนื่องจากเหตุผลว่าชื่อของเอสเอเอสนคร ยาวเกินไป

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เมืองมีผัง
หมวดหมู่:เมืองในรัฐปัญจาบ
ท่าอากาศยานขชุราโห

**ท่าอากาศยานขชุราโห** (; ) เป็นท่าอากาศยานในประเทศ ให้บริการเมืองขชุราโหและฉัตรปุระ รัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป 3 กิโลเมตรทางใต้ของขชุราโห, 4&nbsp;กิโลเมตรจากสถานีรถไฟขชุราโห และ 40&nbsp;กิโลเมตรจากฉัตรปุระ มีขนาดพื้นที่รวม 590 เอเคอร์

## ประวัติศาสตร์
ท่าอากาศยานเปิดให้บริการในปี 1978 เพื่อให้บริการนักท่องเที่ยวที่จะเดินทางมาเยือนแหล่งมรดกโลกยูเนสโก หมู่มนเทียรที่ขชุราโหที่ตั้งอยู่ห่างไป 3 กิโลเมตร

ในปี 2013 รัฐบาลกลางประกาศว่าท่าอากาศยานมีแผนก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ ด้วยมูลค่า  และเปิดให้บริการในปี 2016

## สิ่งอำนวยความสะดวก
ท่าอากาศยานประกอบด้วยรันเวย์ยางมะตอยหนึ่งเส้น 01/19 ขนาด 

## จุดหมายปลายทาง

## อ้างอิง
พุนเทลขัณฑ์

**พุนเทลขัณฑ์** (; , Bundelkhand) เป็นภูมิภาคทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมและเทือกเขาในประเทศอินเดีย รวมถึงเคยเป็นรัฐที่มีการเสนอจัดตั้ง กินพื้นที่ในแถบตอนกลางและตอนเหนือของประเทศอินเดีย ตรงกับพื้นที่ของอาณาจักรเจทิในสมัยหลังพระเวท ปัจจุบันคือพื้นที่บางส่วนของรัฐอุตตรประเทศและรัฐมัธยประเทศ

## ศัพทมูล
พุนเทลขัณฑ์แปลว่า "เขตคามของพุนเทล" ชื่อในอดีตคือ เชชากภุกฺติ (Jejabhukti; แคว้นของเชชา) ตามที่กล้าวอ้างในจารึกจากสมัยจันเทละ โดยชื่อเชชานี้เป็นชื่อเล่นของกษัตริย์ชยศักติ อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้ว่าชื่อนี้อาจจะมาจากชื่อในอดีต เช่น ชัชเหาติ ("Jajhauti") หรอท ชิชโหติ ("Jijhoti") หลังพุนเทลเข้ามายึดครองพื้นที่นี้ ได้เปลี่ยนมาเป็นชื่อพุนเทลขัณฑ์ตั้งแต่ศตวรรษที่ 14 เรื่อยมา

## โครงการจัดตั้งรัฐพุนเทลขัณฑ์

พุนเทลขัณฑ์กินพื้นที่บางส่วนของรัฐอุตตรประเทศและรัฐมัธยประเทศ รัฐบาลของรัฐพหุชนสมาชที่นำโดยมายาวตีเคยเสนอการจัดตั้งพุนเทลขัณฑ์ในปี 2011 โดยรวมเจ็ดอำเภอในอุตตรประเทศ และในขณะเดียวกันก็มีการเสนอจากพรรคพุนเทลขัณฑ์อกีกริต (Bundelkhand Akikrit Party) และพรรคพุนเทลขัณฑ์มุกติโมรฉะ (BMM) ให้รวมอีกหกอำเภอจากมัธยประเทศด้วย อุมา ภารตี จากพรรคภารตียชนตา ให้คำมั่นสัญญาว่าหากเธอได้รับเลือกตั้ง จะทำให้รัฐพุนเทลขัณฑ์ตั้งขึ้นสำเร็จภายในสามปี ระหว่างการหาเสียงเลือกตั้งโลกสภาปี 2014 ที่ฌางสี เช่นเดียวกับนักการเมืองพรรคคองเกรส ประทีป ไชนะ อาทิตยะ ในการเลือกตั้งเดียวกัน

ในปี 2011 สภารัฐมนตรีรัฐอุตตรประเทศเคยเสนอการแตกรัฐออกเป็นสี่ส่วน หนึ่งในนั้นคือพุนเทลขัณฑ์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ภูมิศาสตร์อินเดีย
ฟูนาซูชิ

***ฟูนาซูชิ*** (; Funazushi) เป็ *นาเระซูชิ* (nare-zushi) หรือซูชิชนิดโบราณของญี่ปุ่น เป็นอาหารจากจังหวัดชิงะ (หรือจังหวัดโอมิในอดีต) มีการผลิตเรื่อยมาตั้งแต่สมัยโบราณโดยใช้ปลาจากทะเลสาบบิวะโดยเฉพาะ *[[nigorobuna|นิโกโระบูนะ]]* (*Carassius auratus grandoculis*) นำมาหมัก กระบวนการผลิตในอดีตมักเริ่มต้นในฤดูหนาว ในขณะที่ปัจจุบันนิยมเริ่มต้นในฤดูร้อน

*นาเระซูชิ* เป็นอาหารที่ทำจากการหมักดองปลาดิบด้วยเกลือนานหลายเดือน จากนั้นนำเกลือออกก่อนนำมาผสมกับข้าวหุงสุกและหมักกับแบคทีเรียผลิตกรดแลกติก โดยทั่วไป ข้าวที่ใช้หมักด้วยจะนำไปทิ้งและจะบริโภคแค่เฉพาะเนื้อปลา
 ในขณะที่ซูชิแบบสมัยใหม่ทำมาจากข้าวผสมน้ำส้มสายชูซึ่งมีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ก่อนหน้านั้น คำว่าซูชิหมายถึงเฉพาะแค่ *นาเระซูชิ* หลักฐานลายลักษณ์อักษรจำนวนมากกล่าวอ้างว่า *นาเระซูชิ* มีที่มาจากกระบวนการเก็บรักษาปลาที่พบในเขตเทือกเขาของยูนนานกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กระนั้นก็มีทฤษฎีอื่น ๆ ถึงที่มาของซูชินี้อยู่เช่นกัน

ปัจจุบัน *ฟูนาซูชิ* นิยมใช้ปลาคาร์ปทั่วไปพร้อมรังไข่ของมัน กระนั้นก่อนศตวรรษที่ 19 ไม่นิยมบริโภครังไข่ด้วย ส่วนไข่ปลานั้นว่ากันว่ากลิ่นคล้ายเนยแข็ง ในปี 1998 *ฟูนาซูชิ* ได้รับการคัดเลือกเป็นมรดกทางวัฒนธรรมพื้นถิ่นที่จับต้องไม่ได้ของจังกวัดชิงะ ปัจจุบันนิยมใช้ปลา *[[Nigorobuna|นิโกโรบูนะ]]* (*Carassius auratus grandoculis*) ในการทำ *ฟูนาซูชิ* กรดแลคติกที่เกิดจากการหมักทำให้กระดูกอ่อนนุ่มจนสามารรับประทานได้ทั้งตัว จนถึงยุคเอโดะ เอกสารส่วนมากระบุว่าใช้ปลา *gengorobuna* (*[[Japanese white crucian carp|Carassius cuvieri]]*) เป็นวัตถุดิบเป็นหลัก ในปัจจุบัน ปริมาณของปลานิโกโรบูนะในทะเลสาบบิวะลดจำนวนลงจากการสูญเสียแหล่งเพาะพันธุ์และแหล่งอาหารถูกปลาต่างถิ่นรุกราน เช่นเดียวกับปริมาณของครัวเรือนที่ยังคงผลิต *ฟูนาซูชิ* ก็ลดลงเช่นกัน

*ฟูนาซูชิ* ยังมีการรับประทานเป็นยาในอดีต เพราะแลคโตบาซิลัสในซูชิสามารถช่วยสุขภาพระบบทางเดินอาหารได้

## อ้างอิง
พระพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนา (สารนาถ)

***พระพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนา*** () เป็นประติมากรรมหิน สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 5 แสดงรูปพระโคตมพุทธเจ้า "ทรงแสดงธรรม" หรือทำมุทรา *ธรรมจักรกัปปวัตตนมุทรา*  ประติมากรรมนูนต่ำนี้มีขนาดสูง  ขุดพบที่สารนาถ ประเทศอินเดีย โดย เอฟโอ อือร์เทิล ระหว่างการขุดค้นในปี 1904&ndash;1905 ของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) โดยพบในพื้นที่ทางใต้ของธัมเมกขสถูป 

พระพุทธรูปองค์นี้เป็นศิลปะแบบสารนาถ และนำมาจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์สารนาถ ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์ ณ แหล่งโบราณคดีแห่งแรกของ ASI นับตั้งแต่พิพิธภัณฑ์ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1910 พระพุทธรูปนี้มีความสำในฐานะผลงานชิ้นตัวแทนของพุทธศิลป์แบบสารนาถ เดนีส เลดี (Denise Leidy) บรรยายถึงพระพุทธรูปองค์นี้ว่า "มีเหตุผลเพียงพอที่จะยอกว่าเป็นหนึ่งในรูปพระพุทธเจ้าที่มีชื่อเสียงที่สุดในศิลปะเอเชีย" ส่วน รอเบิร์ต อี ฟิชเชอร์ (Robert E. Fisher) เรียกขานให้เป็น "พระ[พุทธ]รูปยุคคุปตะที่มีชื่อเสียงที่สุด"

ลักษณะพระพุทธรูปองค์นี้ประทับนั่งแบบ *[[padmāsana|ปัทมาสนะ]]* พระหัตถ์สองข้างทำมุทรา *[[Mudra#Dharmachakra_Pravartana_Mudrā|ธัมมจักกัปปวัตนมุทรา]]* (มุทราของการหมุนกงล้อแห่งธรรม) เบื้องล่างองค์พระพุทธเจ้ามีศิษย์ห้าคน ขนาดเล็กอยู่ ตรงกลางเป็นรูปธรรมจักร ขนาบด้วยกวางหมอบสองข้าง อันสื่อถึงป่ากวาง (อิสิปตนมฤคทายวัน) ในสารนาถ สถานที่ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนา 

ศิษย์ห้าคนหมายถึงปัญจวัคคีย์ คือ พระโกณฑัญญะ, พระอัสสชิ, พระภัททิยะ, พระวัปปะ และ พระมหานามะ นอกจากนี้ยังมีสตรีและเด็กที่นั่งคุกเข่าอยู่เคียงข้าง บัลลังก์ที่พระพุทธเจ้าประทับอยู่ยังมีสัตว์ประหลาดในตำนาน ได้แก่ มกรและวยาฬขนาบสองข้าง ส่วนด้านบนมีเทวดาถือถาดดอกไม้ลอยอยู่

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
*
* Fisher, Robert E., *Buddhist art and architecture*, 1993, Thames & Hudson, 
*John Huntington, "Understanding the 5th Century Buddhas of Sarnath: A Newly Identified Mudra and a New Comprehension of the Dharmachakra Mudra", p. 89, *[[Orientations]]*, March 2009
*

หมวดหมู่:พระพุทธรูป
หมวดหมู่:ศิลปะอินเดีย
หมวดหมู่:พุทธศิลป์
หมวดหมู่:สารนาถ
กีรติสตมภ์

**กีรติสตมภ์** (; Kirti Stambha) เป็นหอคอยในป้อมจิตเตาร์ เมืองจิตเตารครห์ ประเทศอินเดีย เป็นศูนย์กลางที่สำคัญของศาสนาไชนะมาตั้งแต่อย่างน้อยสมัยอาณาจักรกุษาณ เสากีรติสตมภ์มีความสูง 22 เมตร สร้างโดยพ่อค้า ชีชา ภครวาล (Jeeja Bhagerwala) โดยการอุปถัมภ์ของกษัตริย์รวัล กุมาร สิงห์ (Rawal Kumar Singh) และต่อมาเป็นที่ตั้งของไชนภัตตรกะ (Jain Bhattaraka) ในศตวรรษที่ 15 ถึงศตวรรษที่ 17 เสานี้สร้างด้วยสถาปัตยกรรมมารุ-คุรชร มีความสูงเจ็ดชั้น ตั้งอยู่ใกล้กับสาตพีสมนเทียร และเดิมทีมีประดิษฐานรูปของพระฤษภนาถขนาดเท่ามนุษย์ตามชั้นต่าง ๆ ของเสา หอคอยนี้สร้างขึ้นบูชาพระฤษภนาถ ตีรถังกรองค์แรกในศาสนาไชนะ

ปัจจุบันมีจารึกรวมสามอันที่ค้นพบและระบุผู้สร้างว่าคือชีชา แห่งชุมชนภครวาล หนึ่งในจารึกมีกล่างถึงธรรมกีรติ ศิษย์ของศุภกีรติ ผู้เป็นศิษย์ของวสันตกีรติ กีรติสตมภ์มีอายุเก่าแก่กว่าวิชัยสตมภ์ ซึ่งเป็นเสาไชนะอีกเสาในป้อมเดียวกัน

## อ้างอิง

### บรรณานุกรม
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
พิรลามนเทียร (ชัยปุระ)

**พิรลามนเทียร** (; Birla Mandir) เป็นโบสถ์พราหมณ์ในชัยปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในพิรลามนเทียรที่มีอยู่ทั่วประเทศ สร้างขึ้นโดย มูลนิธิบีเอ็ม พิรลา ในปี 1988 โดยใช้เฉพาะหินอ่อนขาว สร้างขึ้นบูชาพระนารายณ์และพระลักษมีเป็นเทพเจ้าองค์ประธาน พิรลามนเทียรตั้งอยู่ในย่านดิลกนคร (Tilak Nagar) ไม่ไกลจากเขาโมตีฑูงครี

ตามธรรมเนียมมุขปาฐะระบุว่ามหาราชาได้ขายที่ดินสำหรับสร้างมนเทียรให้กับตระกูลพิรลาด้วยราคาหนึ่งรูปี พิราลมนเทียรเริ่มก่อสร้างในปี 1977 นำโดยรามเนาช์ ทาส (Ramanauj Das) และ ฆนัศยาม พิรลา (Ghanshyam Birla) เปิดสู่สาธารณะครั้งแรกในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 1988

มนเทียรหินอ่อนประกอบด้วยสี่ส่วนหลักคือโถงหลัก โถงทางเช้า หอคอย และครรภคฤห์ หอคอยของมนเทียรมีสามหอ ซึ่งแทนสามศาสนาหลักของอินเดีย นอกจากเทวรูปในศาสตาฮินดูแล้ว ตามผนังนอกของมนเทียรยังมีประติมากรรมรูปเคารพของศาสนาอื่น ๆ เช่น พระเยซู, พระแม่มารีย์, นักบุญปีเตอร์, พระโคตมพุทธเจ้า, ขงจื๊อ และโสเครตีส ประดับอยู่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:โบสถ์พระวิษณุ
หมวดหมู่:โบสถ์พราหมณ์ในรัฐราชสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในชัยปุระ
ศาสนาอิสลามในหมู่เกาะโคโคส (คีลิง)

**[[ศาสนาอิสลาม]]ใน[[หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)]]** ถือเป็นศาสนาหลัก ตามสำมะโน ค.ศ. 2021 ประชากรร้อยละ 65 เป็นมุสลิม

ประชากรมุสลิมจำนวนมากเกิดจากการอพยพของแรงงานเชื้อชาติมลายูและอินโดนีเซียที่นำมายังหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) และเกาะคริสต์มาส ประชากรบนหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) โดยทั่วไปแบ่งออกเป็นกลุ่มที่มีเชื้อชาติยุโรปบนเกาะเวสต์ (ประชากรประมาณ 120 คน) และเชื้อชาติมลายูบนเกาะโฮม (ประชากรประมาณ 500 คน)

องค์กรมุสลิมหลักของเกาะนี้คือสภาอิสลามแห่งหมู่เกาะโคโคสคีลิง

## มัสยดิ
หมู่เกาันี้มีมัสยิดสามแห่ง มัสยิดเกาะเวสต์ มัสยิดล่าสุด จัดให้เป็นแหล่งมรดกเครือจักรภพ มัสยิดเกาะโฮมเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีชีวิตชีวาที่สุดบนเกาะ โดยมีหออะษานที่ทาสีเป็นสีธงดินแดน คือ สีเขียวและทอง

Home Island Mosque.jpg | มัสยิดเกาะโฮม
Bright Yellow Dome (25086334622).jpg | โดมสีเหลืองของมัสยิดในเกาะโฮม


## ดูเพิ่ม
*ศาสนาอิสลามในประเทศออสเตรเลีย
*ศาสนาอิสลามในเกาะคริสต์มาส
*ศาสนาในหมู่เกาะโคโคส (คีลิง)

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  Persatuan Islam Pulu Cocos


+ เกาะ (คีลิง)
ซเปียน-ซแรง

**ซเปียน-ซแรง** (, *สพานแสฺรง*) เป็นฆุม (ตำบล) ในอำเภอพนมศก จังหวัดบันทายมีชัย ทางตะวันตกของประเทศกัมพูชา รหัสไปรษณีย์ 010204

## หมู่บ้าน

* โรค (រោគ)
* มุขเฌนียง (មុខឈ្នាង, *มุขฌนาง*)
* สเพียน (ស្ពាន, *สะพาน*)
* โคกจาร (គោកចារ)
* ก็อนฎาล (កណ្តាល, *กัณฎาล*)
* พงโร (ពង្រ)

## อ้างอิง
ความสัมพันธ์อิสราเอล–กาตาร์

ประเทศกาตาร์สถาปนาความสัมพันธ์ทางการค้าอย่างไม่เป็นทางการกับรัฐอิสราเอลใน ค.ศ. 1996 ถือเป็นประเทศที่สองในคาบสมุทรอาหรับที่ทำเช่นนี้หลังโอมานทำมาก่อน พร้อมกับสนธิสัญญาสันติภาพอิสราเอล–จอร์แดน กาตาร์และอิสราเอลยังคงความสัมพันธ์ทางการค้าจนกระทั่ง ค.ศ. 2009 แต่เนื่องจากปฏิบัติการแคสต์ลีด กาตาร์จึงยกเลิกการค้ากับอิสราเอล 

เมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2025 อิสราเอลทำการโจมตีทางอากาศใส่โดฮา เมืองหลวงกาตาร์ โดยมุ่งเป้าไปที่อาคารที่พักอาศัยซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของผู้เจรจาระดับสูงของฮะมาสที่กำลังดำเนินการตามข้อตกลงหยุดยิงเพื่อยุติสงครามในกาซา การโจมตีครั้งนี้มีผู้เสียชีวิต 6 ราย รวมถึงสิบตรี Bader Saad Mohammed Al Humaidi Al Dosari เจ้าหน้าที่ความมั่นคงของกาตาร์

## ความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจ
กาตาร์สถาปนาความสัมพันธ์ทางการค้ากับอิสราเอลอย่างไม่เป็นทางการใน ค.ศ. 1996 ถือเป็นรัฐที่สองที่ติดกับอ่าวเปอร์เซียที่ทำเช่นนั้นหลังจากโอมาน ใน ค.ศ. 2000 ทางการสั่งปิดสำนักงานการค้าของอิสราเอลในกาตาร์ 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Yaari, Michal Israel and Qatar: relations nurtured by the Palestinian issue. Ramat Gan, Mitvim, March 2020. At mitvim.org.il/en/


กาตาร์
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ทวิภาคีของประเทศกาตาร์
ภาษารูเซนู

**ภาษารูเซนู** เป็นภาษาปาปัวที่แทบสูญหายไปแล้ว ค้นพบใน ค.ศ. 2007 ภาษานี้พูดกันในพื้นที่ตะวันออกของบริเวณติมอร์ตะวันออกในปัจจุบัน

ภาษารูเซนูได้รับการค้นพบโดยบังเอิญโดย Aone van Engelenhoven นักภาษาศาสตร์ชาวดัตช์-ติมอร์ที่ศึกษาภาษาที่มีชื่อว่ามากูวา ซึ่งคาดว่าสูญหายตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 ขณะที่เขากำลังจะเดินทางไปเนเธอร์แลนด์ เขาได้รับแจ้งว่ามีภาษาหนึ่งที่เรียกว่ารูเซนู ว่ากันว่ามีหญิงชราเพียงคนเดียว "ที่มีความรู้เกี่ยวกับภาษานี้บ้าง" เขามอบเครื่องบันทึกเสียงของเขาให้กับผู้ให้ข้อมูล ซึ่งต่อมาได้สัมภาษณ์ผู้หญิงคนนั้นและลูกชายของเธอ เธอจำเพลงกล่อมเด็กที่เธอไม่สามารถแปลความหมายได้ (เช่นเดียวกับชนเผ่าของเธอทั้งหมด) ลูกชายของเธอสามารถนับเลขถึงสิบในภาษานั้นได้ หลังจากที่ Van Engelenhoven วิเคราะห์และถอดเสียงบันทึกเสียง เขาสรุปว่าภาษารูเซนู "แม้จะมีความเกี่ยวข้องกันเล็กน้อยกับฟาตาลูกู แต่ก็เป็นภาษาที่แยกจากกัน" ผู้พูดภาษารูเซนูยังอ้างว่าเป็นผู้รับผิดชอบต่อภาพวาดบนหินอายุหลายพันปีในติมอร์ตะวันออกด้วย ในกลุ่มถ้ำ Ile Kére Kére

Van Engelenhoven รายงานว่าการค้นพบนี้กระตุ้นให้เกิดข่าวลือเกี่ยวกับภาษาอื่น ๆ ที่ยังคงเหลืออยู่จนถึงปัจจุบันในรูปแบบคำเฉพาะกลุ่ม (cants) และหวังว่าจะค้นพบกลุ่มภาษาติมอร์ตะวันออกที่ยังไม่เป็นที่รู้จักเพิ่มเติมในอนาคตอันใกล้นี้

## อ้างอิง
พระเจ้าโฮร์มีซที่ 2

**พระเจ้าโฮร์มีซที่ 2** (บางครั้งสะกดเป็น **โฮร์โมซด์** หรือ **โอฮ์ร-แมซด์**; ) เป็นชาฮ์แห่งจักรวรรดิซาเซเนียน พระองค์ครองราชย์ 6 ปี 5 เดือนใน ค.ศ. 303 ถึง 309 พระองค์เป็นพระราชโอรสและผู้สืบทอดของแนร์เซ ()

ในรัชสมัยพระองค์ อาณาจักรอาร์มีเนียภายใต้การปกครองของตีรีดาเตสที่ 3 รับศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำชาติ ละทิ้งมรดกโซโรอัสเตอร์โบราณที่มีร่วมกับอิหร่านของซาเซเนียน รัชสมัยของโฮร์มีซที่ 2 เต็มไปด้วยความวุ่นวายภายใน ซึ่งพระองค์สามารถจัดการได้อย่างสำเร็จ โฮร์มีซที่ 2 ประสบความสำเร็จในความพยายามของพระองค์ในดินแดนตะวันตก โดยสามารถปราบและสังหารกษัตริย์ฆ็อสซานในซีเรียได้ อย่างไรก็ตาม รัชสมัยของพระองค์ถูกขัดขวางโดยแผนการร้ายของขุนนางอิหร่านที่ปลงพระชนม์พระองค์ในดินแดนอันห่างไกล

ออดูร์ แนร์เซ พระราชโอรส ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ หลังครองราชย์ไม่กี่เดือน ก็ถูกขุนนางปลงพระชนม์เช่นกัน พวกเขากลับสถาปนาชาปูร์ที่ 2 พระราชโอรสวัยทารกของโฮร์มีซที่ 2 ขึ้นครองราชย์แทน

## รากศัพท์
พระนามโฮร์มีซ (สะกดเป็น *Ōhrmazd*, *Hormozd*) เป็นรูปภาษาเปอร์เซียสมัยกลางของพระนามเทพสูงสุดในศาสนาโซโรอัสเตอร์ที่รู้จักกันในภาษาอเวสตะว่า พระอหุระมาซดะ รูปเทียบเท่าในภาษาเปอร์เซียเก่าคือ *Auramazdā* ส่วนทับศัพท์ในภาษากรีกเป็น *Hormisdas* พระนามนี้รับรองในภาษาอาร์มีเนียเป็น *Ormizd* และในภาษาจอร์เจียว่า *Urmizd*

## พระชนม์ชีพ

## ผู้สืบทอด
หลังโฮร์มีซสวรรคต ออดูร์ แนร์เซ พระราชโอรสองค์โตขึ้นครองราชย์ต่อ แต่ครองราชย์ได้ไม่กี่เดือน ก็ถูกขุนนางบางส่วนปลงพระชนม์ พวกเขาทำให้พระราชโอรสองค์ที่สองพระเนตรบอด และคุมขังพระราชโอรสองค์ที่สาม (โฮร์มีซ ภายหลังหลบหนีไปจักรวรรดิโรมัน) บัลลังก์นั้นจึงสงวนแก่พระราชโอรสที่ยังไม่ถือกำเนิดของอีฟรอ โฮร์มีซ พระมเหสีของโฮร์มีซที่ 2 นั่นคือ ชาปูร์ที่ 2 ชาปูร์ที่ 2 ได้รับการรายงานว่าเป็นพระมหากษัตริย์องค์เดียวในประวัติศาสตร์ที่สวมมงกุฎ "ในมดลูก" ตามตำนานเล่าว่ามีการวางมงกุฎนี้ไว้บนพระครรภ์ของพระราชมารดาขณะที่พระนางกำลังตั้งครรภ์ อย่างไรก็ตาม Shahbazi รายงานว่า ไม่น่าเป็นไปได้ที่ชาปูร์จะได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ขณะที่ยังอยู่ในครรภ์พระราชมารดา เนื่องจากขุนนางไม่อาจทราบเพศของพระองค์ในขณะนั้น เขายังระบุเพิ่มเติมว่าชาปูร์เสด็จพระราชสมภพหลังพระราชบิดาสวรรคตไปแล้ว 40 วัน และเหล่าขุนนางได้ปลงพระชนม์ออดูร์ แนร์เซและสถาปนาชาปูร์ที่ 2 ขึ้นครองราชย์เพื่อควบคุมจักรวรรดิให้มากขึ้น ซึ่งพวกเขาสามารถทำได้จนกระทั่งชาปูร์ที่ 2 บรรลุนิติภาวะเมื่อพระชนมายุ 16 พรรษา

## อ้างอิง

## ข้อมูล
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
ตำบลพอร์โมน

**ตำบลพอร์โมน** () ตั้งอยู่ในอำเภอกอฟร์และพอร์โมน เทศมณฑลแบชอแกร์ด จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน โดยมีเมืองหลักเป็นหมู่บ้านแดแรงก์แมดู

## ประชากร
จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 ตำบลนี้มีประชากร (ในฐานะตำบลกอฟร์และพอร์โมนของอดีตอำเภอแบชอแกร์ดในเทศมณฑลจอสก์) อยู่ที่ 7,968 คนใน 1,933 ครัวเรือน ต่อมาในสำมะโน ค.ศ. 2011 ประชากรลดลงเหลือ 5,258 คนใน 1,335 ครัวเรือน ในช่วงนี้อำเภอนี้แยกออกจากเทศมณฑล เพื่อสถาปนาเทศมณฑลแบชอแกร์ด ตำบลนี้ถูกส่งไปยังอำเภอกอฟร์และพอร์โมนและเปลี่ยนชื่อเป็นตำบลพอร์โมน สำมะโน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรในตำบลที่ 4,452 คนใน 1,176 ครัวเรือน หมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดใน 42 หมู่บ้านคือคูเนก ซึ่งมีประชากร 592 คน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง
ภาษาเซอรูวา

**ภาษาเซอรูวา** () เป็นภาษาออสโตรนีเซียที่สูญแล้ว ซึ่งเคยมีผู้พูดบนเกาะเซอรูวาในจังหวัดมาลูกู ประเทศอินโดนีเซีย ผู้พูดภาษาเซอรูวาย้ายไปเซอรัมเนื่องการการระเบิดของภูเขาไฟบนเกาะเซอรูวา ภาษานี้ยังคงใช้กันในชุมชนต่าง ๆ ในไวปีอาที่เซอรัม ซึ่งเป็นบริเวณที่ชาวเกาะได้ตั้งถิ่นฐานใหม่ เช่นเดียวกับชาวนีลาและเตออุน คนรุ่นเก่าที่นี่ยังคงรักษาภาษาเกาะไว้เป็นอัตลักษณ์ที่โดดเด่น ภาษาเซอรูวาถูกพบว่าสูญไปแล้วใน ค.ศ. 2024

## วลี
 – 'เป็นอย่างไรบ้าง?'

 – 'ฉัน/ผมสบายดี'

 – 'เงิน'

 – 'ฉัน/ผมไม่มีเงิน'

 – 'กระซิบ'

 – 'เจอกันใหม่ทีหลัง ฉัน/ผมจะรอคุณเสมอ'

เพลงขับกล่อมเรือให้เข้าฝั่ง: 

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
M. A. Chlenov and Chlenova, Svetlana. 2000. Serua, a vanishing language in Eastern Indonesia. In Nataliya F. Alieva (ed.), *Malaysko-indoneziyskiye issledovaniya*, XVI, 265-299. Moscow.
Takydromus haughtonianus

***Takydromus haughtonianus*** โดยทั่วไปรู้จักกันในชื่อ **กิ้งก่าโกอาลปารา** เป็นสายพันธุ์ของกิ้งก่าในวงศ์ Lacertidae ถือเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นในประเทศอินเดีย

## รายละเอียด
*T. haughtonianus* พบในรัฐอัสสัมที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย โดยมีพฤติกรรมอาศัยอยู่บนบก และออกลูกเป็นไข่

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* Günther A (1888). "On a collection of reptiles from China". *Annals and Magazine of Natural History, Sixth Series* **1**: 165-172. (*Tachydromus haughtonianus*, pp. 168–169).
* Jerdon TC (1870). "Notes on Indian Herpetology". *Proceedings of the Asiatic Society of Bengal* **1870**: 66-85. (*Tachydromus haughtonianus*, new species, p.&nbsp;72).
* Lin, Si-Min; Chen, Chaolun Allen; Lue, Kuang-Yang (2002). "Molecular Phylogeny and Biogeography of the Grass Lizards Genus *Takydromus* (Reptilia: Lacertidae) of East Asia". *Molecular Phylogenetics and Evolution* **22**: 276-288. [erratum in **26**: 333].
* Schlüter, Uwe (2003). *Die Langschwanzeidechsen der Gattung* Takydromus. Rheinstetten: Kirschner & Seufer Verlag. 110 pp. . [review in *Draco* **21**: 91]. (in German).
* Smith MA (1935). *The Fauna of British India, Including Ceylon and Burma. Reptilia and Amphibia. Vol. II.—Sauria.* London: Secretary of State for India in Council. (Taylor and Francis, printers). xiii + 440 pp. + Plate I + 2 maps. (*Takydromus haughtonianus*, new combination, pp. 369–370).

หมวดหมู่:สกุลสางห่า
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานในประเทศอินเดีย
แดแรงก์แมดู

**แดแรงก์แมดู** () เป็นหมู่บ้านในตำบลพอร์โมน อำเภอกอฟร์และพอร์โมน เทศมณฑลแบชอแกร์ด จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน ทำหน้าที่เป็นทั้งเมืองหลักของอำเภอ และตำบล

## ประชากร
จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 หมู่บ้านนี้มีประชากร 234 คนใน 42 ครัวเรือน ขณะอยู่ในตำบลกอฟร์และพอร์โมน ของอดีตอำเภอแบชอแกร์ด เทศมณฑลจอสก์ จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 หมู่บ้านนี้มีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 321 คนใน 68 ครัวเรือน ในช่วงนี้อำเภอนี้แยกออกจากเทศมณฑล เพื่อสถาปนาเทศมณฑลแบชอแกร์ด ตำบลนี้ถูกส่งไปยังอำเภอกอฟร์และพอร์โมนและเปลี่ยนชื่อเป็นตำบลพอร์โมน สำมะโน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรหมู่บ้านที่ 259 คนใน 70 ครัวเรือน

## หมายเหตุ

## อ้างอิง
ความสัมพันธ์อิสราเอล–เลบานอน

**ความสัมพันธ์[[อิสราเอล]]–[[เลบานอน]]**ประสบทั้งช่วงขาขึ้นและลงนับตั้งแต่ก่อตั้งเมื่อคริสต์ทศวรรษ 1940

เลบานอนมีส่วนในสงครามอาหรับ–อิสราเอล ค.ศ. 1948 ต่ออิสราเอล แต่เลบานอนเป็นชาติแรกในสันนิบาตอาหรับที่ส่งสัญญาณถึงความปรารถนาที่จะทำสนธิสัญญาสงบศึกกับอิสราเอลใน ค.ศ. 1949 เลบานอนไม่ได้เข้าร่วมสงครามหกวันใน ค.ศ. 1967 หรือสงครามยมคิปปูร์ใน ค.ศ. 1973 อย่างเป็นนัยยะสำคัญ และก่อนช่ววงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 ชายแดนเลบานอนที่ติดกับอิสราเอลถือเป็นแนวหน้าที่สงบที่สุดระหว่างอิสราเอลกับรัฐในสันนิบาตอาหรับอื่น ๆ

ช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศเกิดขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ถึง 1980 ซึ่งเป็นช่วงสงครามกลางเมืองเลบานอน ในช่วงแรกของสงคราม อิสราเอลได้ร่วมมือกับกองกำลังติดอาวุธคริสเตียนเลบานอนขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นผู้นำรัฐบาลเลบานอนในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 ทั้งสองประเทศได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์อย่างมีประสิทธิภาพด้วยข้อตกลง 17 พฤษภาคมที่สหรัฐฯ เป็นตัวกลางใน ค.ศ. 1983 แต่ข้อตกลงนี้ถูกเลบานอนยกเลิกหลังจากที่กองกำลังติดอาวุธชาวดรูซและชีอะฮ์เข้ายึดอำนาจในช่วงต้น ค.ศ. 1984 อิสราเอลยังสนับสนุนรัฐเลบานอนเสรี (Free Lebanon State) ในช่วง ค.ศ. 1979–1984 และกองทัพเลบานอนใต้ ซึ่งเป็นรัฐที่สืบทอดต่อมา

การบังคับใช้กฎหมายของอิสราเอลจัดให้เลบานอนเป็น "รัฐศัตรู" พลเมืองอิสราเอลหรือบุคคลอื่นใดที่ถือหนังสือเดินทางที่มีตราประทับ วีซ่า หรือตราที่ออกโดยประเทศอิสราเอล ถูกห้ามเข้าเลบานอนโดยเด็ดขาด และอาจถูกจับกุมหรือคุมขังเพื่อตรวจสอบเพิ่มเติม ใน ค.ศ. 2008 ผลสำรวจของศูนย์วิจัยพิวพบว่ามุมมองด้านลบต่อชาวยิวพบมากที่สุดในประเทศเลบานอน โดยชาวเลบานอนร้อยละ 97 มีความคิดเห็นต่อชาวยิวในแง่ลบ  ในการสำรวจอีกครั้งเมื่อ ค.ศ. 2011 โดยศูนย์วิจัยพิวเกี่ยวกับประเทศตะวันออกกลางซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิมที่มีมุมมองด้านลบต่อชาวยิวอย่างรุนแรง พบว่าชาวเลบานอนเพียงร้อยละ 3 เท่านั้นที่รายงานว่ามีมุมมองเชิงบวกต่อชาวยิว

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Israel-Lebanon Offshore Oil & Gas Dispute – Rules of International Maritime Law Martin Waehlisch, *ASIL Insight (American Society of International Law), Vol. 15, Issue 3, Dec. 5, 2011.*
วิชยสตมภ์

**วิชยสตมภ์** (; Vijaya Stambha) เป็นอนุสรณ์ฉลองชัยชนะแบบราชปุต ตั้งอยู่ภายในป้อมจิตเตาร์ จิตเตารครห์ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ก่อสร้างขึ้นโดยกษัตริย์ฮินดูราชปุต รานา กุมภะ แห่งเมวาร ในปี 1448 เพื่อฉลองชัยชนะเหนือรัฐสุลต่านมัลวะที่นำโดยมะห์มุด ขิลจี เสานี้สร้างขึ้นบูชาพระวิษณุ เจมส์ ท็อด (James Todd) ชื่นชมว่าวิชยสตมภ์ถือเป็นชิ้นงานตัวอย่างที่ดีที่สุดของสถาปัตยกรรมฮินดูราชปุต

จารึกที่พบบนชั้นบนสุดของหอเป็นบันทึกวงศ์วานของผู้ปกครองแห่งจิตเตาร์ บนชั้นห้าของหอจารึกชื่อผู้ออกแบบ คือ สูตรธร ชัยตะ (Sutradhar Jaita) และลูกสายสามคนที่ได้ช่วยเหลือเขา คือ Napa, Puja และ Poma

นอกจากนี้ วิชยสตมภ์ยังเป็นตัวอย่างชิ้นสำคัญของการผสานความเชื่อของชาวราชปุต ดังที่ชั้นบนสุดยังสามารถพบเทวรูปของปัทมาวตี เทวีในศาสนาไชนะ

## อ้างอิง
ฟาร์มไดโอวาซาบิ

**ฟาร์มไดโอวาซาบิ** () เป็นฟาร์มวาซาบิที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1915 และตั้งอยู่ที่อาซูมิโนะ จังหวัดนางาโนะใกล้กับศุนย์กลางฮนชู เกาะหลักของประเทศญี่ปุ่น ฟาร์นี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวบอดนิยมเนื่องจากโรงงานพลังน้ำและแม่น้ำที่ไหลผ่าน

ร้านอาหารจำหน่ายไอศกรีมรสวาซาบิและผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่มีส่วนประกอบของวาซาบิ

ส่วนนอกประเทศญี่ปุ่น พื้นที่นี้เป็นที่รู้จักอย่างดีในภาพยนตร์ *[[Dreams (1990 film)|Dreams]]* บทสุดท้ายที่มีชื่อว่า "Village of the Watermills" ของอากิระ คูโรซาวะใน ค.ศ. 1990

ไดโอเป็นหนึ่งในฟาร์มวาซาบิที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น โดยมีพื้นที่ 15 เฮกตาร์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* ฟาร์มไดโอวาซาบิ 
* "Wasabi Farm" page in official travel guide of Azumino City "Explorer Azumino!" 
*  (including information on Daiō Wasabi Farm)
ตำบลพนมฎี

**พนมฎี** () เป็นฆุม (ตำบล) ในอำเภอพนมศก จังหวัดบันทายมีชัย ทางตะวันตกของประเทศกัมพูชา

## หมู่บ้าน
ข้อมูล:

* พนมฎี (ភ្នំដី, *ภนุมฎี*)
* พนไล (ពន្លៃ)
* โคกเสะ (គោកសេះ)
* ถนัลฎาจ (ថ្នល់ដាច់)
* บส-สบูว์ (បុសស្បូវ, *บุสสบูว*)
* ตรอเปียงเปร็ย (ត្រពាំងប្រី, *ตระพำง์บรี*)
* กำพีงพวย (កំពីងពួយ)
* สเพียน-กเมง (ស្ពានក្មេង, *สะพานเกฺมง*)
* ตราง (ត្រាង)

## อ้างอิง
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2514

**การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2514** เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร แทนที่นาวาเอก ผัน เปรมมณี ที่เสียชีวิต โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2514

## ที่มา
เนื่องจาก นาวาเอก ผัน เปรมมณี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร พรรคประชาธิปัตย์ ได้เสียชีวิตลง เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2514 ทำให้สมาชิกภาพของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสิ้นสุดลง โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2514

## ผู้สมัคร
มีผู้สมัครดังต่อไปนี้

## ผลการเลือกตั้ง

เขตการเลือกตั้ง ประกอบด้วยจังหวัดพระนคร ทั้งจังหวัด

* แทนตำแหน่งของ นาวาเอก ผัน เปรมมณี ส.ส.ลำดับที่ 10 ของเขตเลือกตั้ง

## อ้างอิง

พระนคร พ.ศ. 2514
พระนคร
หมวดหมู่:การเลือกตั้งในจังหวัดพระนคร
รัฐสุลต่านซามูเดอราปาไซ

**รัฐสุลต่านซามูเดอราปาไซ** () หรือ **รัฐสุลต่านสมุทรปาไซ** มีอีกชื่อว่า **ซามูเดอรา** หรือ **ปาไซ** หรือ **ซามูเดอราดารุสสลาม** หรือ **ปาเจ็ม** เป็นอาณาจักรมุสลิมที่ชายฝั่งตอนเหนือของเกาะสุมาตราในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 16

หลักฐานหลงเหลืออยู่ที่สามารถนำไปใช้ในการศึกษาประวัติศาสตร์ของอาณาจักรได้มีเพียงเล็กน้อย เชื่อกันว่าอาณาจักรนี้ก่อตั้งโดยเมระฮ์ ซีลู ผู้ภายหลังเข้ารับอิสลามและเปลี่ยนพระนามเป็นมะลิกุศศอเลียะห์ใน ค.ศ. 1267 หลังการรุกรานของโปรตุเกสใน ค.ศ. 1521 กองทหารรักษาการณ์ได้อพยพออกจากปาไซใน ค.ศ. 1524 และอาลี มูฆายัต ชะฮ์ สุลต่านองค์แรกแห่งอาเจะฮ์ เข้าผนวกดินแดนนี้

## รากศัพท์
เมื่ออิงจากพงศาวดารฮีกายัตราจา-ราจาปาไซในคริสต์ศตวรรษที่ 14 'Samudera' อาจอนุมานได้ว่ามาจากคำว่า "เซอมูเดอรา" (Semudera, ) ซึ่งหมายถึง 'มดขนาดใหญ่มาก' ชื่อนี้ตั้งโดยเมระฮ์ ซีลู เมื่อพระองค์ค้นพบมดตัวใหญ่เท่าแมวขณะล่าสัตว์บน 'ที่สูง' ในที่สุด สถานที่แห่งนี้ก็ถูกเคลียร์พื้นที่เพื่อจัดตั้งรัฐใหม่ และ 'Semudera' ก็ถูกนำมาใช้เป็นชื่อของรัฐ

'Samudera' ยังมีการคาดว่ามาจากศัพท์ภาษาสันสกฤตว่า สมุทร แปลว่า "มหาสมุทร"

วรรณกรรมยังระบุถึงที่มาของชื่อ 'Pasai' ซึ่งมาจากชื่อ *Si-Pasai* สุนัขล่าสัตว์ของสุลต่านมะลิกุศศอเลียะห์ ซึ่งคือเมราห์ ซิลูหลังเปลี่ยนนับถือศาสนาอิสลาม ตำนานเล่าว่ามาลิกขณะล่าสัตว์กับสุนัขตัวนั้น ได้พบกับกวางตัวหนึ่งซึ่งไม่กลัวเสียงเห่าของสุนัข แต่กลับร้องตอบกลับ พระองค์รู้สึกสับสนและคิดว่านี่อาจเป็นสัญญาณที่ดีสำหรับการก่อตั้งรัฐใหม่ให้กับมาลิก อัลตาฮีร์ พระราชโอรสของพระองค์ สุนัขตัวนี้ตายหลังก่อตั้งอาณาจักรไม่นาน และมาลิกเลือกที่จะฝังมันไว้ที่นั่น โดยตั้งชื่ออาณาจักรปาไซตามชื่อของมัน

ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 Odoric แห่ง Pordenone นักเดินทางชาวอิตาลี ใช้ชื่อ Sumoltra แทนสุมาตรา และนักเขียนชาวยุโรปภายหลังก็ใช้รูปชื่อที่คล้ายกันเพื่อเรียกเกาะสุมาตรา

## ประวัติ

## รายพระนามผู้ปกครอง
ด้านล่างคือรายพระนามผู้ปกครองรัฐสุลต่านซามูเดอราปาไซ:

## พระราชพงศาวลี

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม
* 
* 
* 

หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์เกาะสุมาตรา
หมวดหมู่:รัฐก่อนอาณานิคมในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:อดีตรัฐสุลต่าน
หมวดหมู่:รัฐอิสลามในประเทศอินโดนีเซีย