ฉางชุน

**ฉางชุน** () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลจี๋หลิน สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ใจกลางที่ราบซงเหลียวทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีนแผ่นดินใหญ่ ฉางชุนมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด โดยเขตการปกครองของฉางชุนประกอบด้วยเขตจำนวน 7 เขต นครระดับอำเภอจำนวน 2 แห่ง และอำเภอจำนวน 1 แห่ง ฉางชุนเป็นหนึ่งในเมืองใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนร่วมกับเฉิ่นหยาง ต้าเหลียน และฮาร์บิน

ระหว่าง พ.ศ. 2475 และ 2488 จักรวรรดิญี่ปุ่นได้ตั้งประเทศแมนจูขึ้นเป็นรัฐบาลหุ่นเพื่อยึดครองภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ฉางชุนกลายเป็นเมืองหลวงของประเทศแมนจูในระหว่างนั้นและถูกเปลี่ยนชื่อเป็น**ซินกิง** (; ) เมื่อสาธารณรัฐประชาชนจีนก่อตั้งใน พ.ศ. 2492 หลังจักรวรรดิญี่ปุ่นหมดอำนาจ รัฐบาลจีนได้สถาปนาฉางชุนให้เป็นเมืองหลวงของมณฑลจี๋หลินใน พ.ศ. 2497

ฉางชุนเป็นฐานผลิตอุตสาหกรรมที่สำคัญโดยเฉพาะรถยนต์ และได้รับฉายาว่า "เมืองแห่งรถยนต์" และ "ดีทรอยต์เมืองจีน"

## ภูมิศาสตร์
### ภูมิอากาศ
ฉางชุนมีสี่ฤดู ได้รับอิทธิพลลมมรสุม ภูมิอากาศแบบชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน: * Dwa *) ฤดูหนาวมีความยาวนาน (ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงมีนาคม) อากาศหนาวเย็นและลมแรง แต่แห้งเนื่องจากอิทธิพลของ ไซบีเรียแอนไทไซโคลน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยเดือนมกราคมที่ − 14.7° C ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านที่ค่อนข้างสั้นโดยมีหยาดน้ำฟ้าอยู่บ้าง แต่อากาศมักจะแห้งและมีลมแรง ฤดูร้อนอากาศร้อนและชื้นโดยมีลมตะวันออกเฉียงใต้พัดปกคลุมเนื่องจากมรสุมเอเชียตะวันออก ค่าเฉลี่ยเดือนกรกฎาคม 23.2° C มักจะมีหิมะเล็กน้อยในช่วงฤดูหนาวและมีปริมาณน้ำฝนรายปีตกชุกตั้งแต่มิถุนายนถึงสิงหาคม ด้วยเปอร์เซ็นต์แสงแดดที่ได้รับต่อเดือนตั้งแต่ 47 เปอร์เซ็นต์ในเดือนกรกฎาคมถึง 66 เปอร์เซ็นต์ในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ปีปกติจะเห็นแสงอาทิตย์ประมาณ 2,617 ชั่วโมงและระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็ง 140 ถึง 150 วัน อุณหภูมิที่สูงที่สุดมีตั้งแต่ −33.0° C ถึง 35.7° C

## เขตการปกครองและประชากร
thumb|right|250px|ศาลาว่าการ

นครฉางชุนมีฐานะเป็นนครระดับมณฑล โดยแบ่งเขตการปกครองออกเป็นเขตจำนวน 7 เขต นครระดับอำเภอจำนวน 2 แห่ง และอำเภอจำนวน 1 แห่ง ได้แก่

ข้อมูลจากการสำมะโนประชากรครั้งที่หกเมื่อ พ.ศ. 2553 ฉางชุนมีประชากร 7.677 ล้านคน อัตราการเกิดอยู่ที่ 6.08 คนต่อประชากร 1,000 คน และอัตราการตายอยู่ที่ 5.51 คนต่อประชากร 1,000 คน ประชากรในเขตเมือง (ควานเฉิง เฉาหยาง ลู่ยเหฺวียน หนานกวาน และเอ้อร์เต้า) มีจำนวน 3.53 ล้านคนหรือประมาณร้อยละ 46 สัดส่วนประชากรเพศชายต่อเพศหญิงเป็น 1.021:1

## เศรษฐกิจ
ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) ของฉางชุนใน พ.ศ. 2553 อยู่ที่ 332.9 พันล้านเหรินหมินปี้

[thumb|รถยนต์[อาวดี้ที่ผลิตโดย FAW]]
อุตสาหกรรมสำคัญของฉางชุนได้แก่รถยนต์ ผลิตภัณฑ์เกษตรแปรรูป ยา อิเล็กทรอนิกส์ วัสดุก่อสร้าง และพลังงาน เครือ FAW (First Automotive Works) ซึ่งเป็นบริษัทผลิตรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีนตั้งอยู่ในฉางชุน โดยโรงงานผลิตเริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2496 และการผลิตเริ่มต้นใน พ.ศ. 2499 เครือ FAW ผลิตรถยนต์หลายยี่ห้อในประเทศจีน รวมทั้งรถยนต์หรู "หงฉี" และยังร่วมกับบริษัทรถยนต์จากต่างประเทศได้แก่อาวดี้ ฟ็อลคส์วาเกิน และโตโยต้า อุตสาหกรรมผลิตรถยนต์ในฉางชุนทำให้ฉางชุนมีฉายาว่า "ดีทรอยต์เมืองจีน"

## การศึกษาและวัฒนธรรม
### สถาบันอุดมศึกษา
ฉางชุนมีสถาบันอุดมศึกษาจำนวน 27 แห่ง โดยสถาบันที่สำคัญได้แก่มหาวิทยาลัยจี๋หลินและมหาวิทยาลัยครูแห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

### กีฬา
สโมสรกีฬาที่สำคัญในฉางชุนได้แก่สโมสรฟุตบอลฉางชุนย่าไท่ซึ่งแข่งขันในไชนีสซูเปอร์ลีกและเคยชนะเลิศในฤดูกาล 2550 และสโมสรบาสเกตบอลจี๋หลินนอร์ทอีสต์ไทเกอร์ซึ่งแข่งขันในสมาคมบาสเกตบอลแห่งประเทศจีน นอกจากนี้ ฉางชุนยังเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2007

### บุคคลสำคัญจากฉางชุน
* หลิว เสี่ยวโป ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำ พ.ศ. 2553 จากการรณรงค์เพื่อสิทธิมนุษยชนในประเทศจีนโดยปราศจากความรุนแรง
* เออิจิ เนงิชิ ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีประจำ พ.ศ. 2553 (ร่วมกับริชาร์ด เฮ็กและอากิระ ซูซูกิ) จากแนวคิดการใช้สารประกอบแพลเลเดียมเพื่อเร่งปฏิกิริยาการควบแน่นเพื่อสังเคราะห์สารประกอบอินทรีย์

### ความสัมพันธ์เมืองพี่น้อง
ฉางชุนได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองพี่น้องกับเมืองต่าง ๆ ดังนี้ (ปีที่เริ่มสถาปนาความสัมพันธ์ระบุในวงเล็บ)
*  ช็องจิน จังหวัดฮัมกย็องเหนือ ประเทศเกาหลีเหนือ (พ.ศ. 2545)
*  เซแก็ซแฟเฮร์วาร์ ประเทศฮังการี (พ.ศ. 2553)
*  เซ็นได จังหวัดมิยางิ ประเทศญี่ปุ่น (พ.ศ. 2523)
*  ฌิลินา ประเทศสโลวาเกีย (พ.ศ. 2535)
*  ติฆัวนา รัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย ประเทศเม็กซิโก (พ.ศ. 2556)
*  นอวีซาด ประเทศเซอร์เบีย (พ.ศ. 2524)
*  เบอร์มิงแฮม ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร (พ.ศ. 2526)
*  ปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี ประเทศไทย (พ.ศ. 2554)
*  ปลอฟดิฟ ประเทศบัลแกเรีย (พ.ศ. 2553)
*  ม็องเทรย จังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนี ประเทศฝรั่งเศส (พ.ศ. 2551)
*  มอรา ประเทศสวีเดน (พ.ศ. 2548)
*  มาสเตอร์ตัน ประเทศนิวซีแลนด์ (พ.ศ. 2538)
*  มินสค์ ประเทศเบลารุส (พ.ศ. 2535)
*  ลิตเทิลร็อก รัฐอาร์คันซอ สหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2537)
*  วอร์นามบูล รัฐวิกทอเรีย ประเทศออสเตรเลีย (พ.ศ. 2555)
*  ว็อลฟส์บวร์ค รัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี (พ.ศ. 2549)
*  วินด์เซอร์ รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา (พ.ศ. 2535)
*  อุลซัน ประเทศเกาหลีใต้ (พ.ศ. 2537)
*  อูลาน-อูเด สาธารณรัฐบูเรียตียา ประเทศรัสเซีย (พ.ศ. 2543)

## อ้างอิง


หมวดหมู่:นครในมณฑลจี๋หลิน
หมวดหมู่:เมืองหลวงของมณฑลในประเทศจีน
หมวดหมู่:เมืองหลวงของรัฐสิ้นสภาพ