เจียง ชิง

**เจียง ชิง** (มีนาคม ค.ศ. 191414 พฤษภาม ค.ศ. 1991) เป็นนักปฏิวัติคอมมิวนิสต์ นักแสดง และบุคคลสำคัญทางการเมืองชาวจีน เธอเป็นภริยาคนที่สี่ของเหมา เจ๋อตง ประธานพรรคคอมมิวนิสต์และผู้นำสูงสุดของจีน เจียงเป็นที่รู้จักดีที่สุดจากบทบาทสำคัญในการปฏิวัติวัฒนธรรมในฐานะผู้นำของกลุ่มแก๊งสี่คนหัวรุนแรง

เกิดในครอบครัวตกต่ำ มีบิดาที่ทารุณกรรม และมารดาที่ทำงานเป็นคนรับใช้ในบ้านและบางครั้งเป็นโสเภณี เจียง ชิงกลายเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในเซี่ยงไฮ้ และต่อมาแต่งงานกับเหมา เจ๋อตงในเหยียนอานในทศวรรษ 1930 ในทศวรรษ 1940 เธอทำงานเป็นเลขานุการส่วนตัวของเหมา เจ๋อตง และในช่วงทศวรรษ 1950 เธอเป็นหัวหน้าแผนกภาพยนตร์ของกรมโฆษณาชวนเชื่อของพรรคคอมมิวนิสต์จีน

ใน ค.ศ. 1966 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้อำนวยการของคณะปฏิวัติวัฒนธรรมส่วนกลาง เธอมีบทบาทสำคัญในฐานะทูตของเหมาในช่วงเริ่มต้นของการปฏิวัติวัฒนธรรม โดยร่วมมือกับหลิน เปียว เพื่อเผยแพร่อุดมการณ์ของเหมาและส่งเสริมลัทธิบูชาบุคคลของเขา เจียงมีอิทธิพลอย่างมากต่อกิจการของรัฐ โดยเฉพาะในด้านวัฒนธรรมและศิลปะ โปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อยกย่องบูชาเธอในฐานะ "ผู้ถือธงอันยิ่งใหญ่แห่งการปฏิวัติชนกรรมาชีพ" ใน ค.ศ. 1969 เธอได้รับเลือกเข้าเป็นสมาชิกกรมการเมือง เป็นการตอกย้ำอำนาจของเธอให้มั่นคงยิ่งขึ้น

หลังอสัญกรรมของเหมา เจ๋อตงไม่นาน เธอถูกจับกุมโดยฮฺว่า กั๋วเฟิงและพันธมิตรของเขาใน ค.ศ. 1976 สื่อของรัฐพรรณนาถึงเธอในฐานะ "ปีศาจกระดูกขาว" และเธอถูกกล่าวโทษอย่างกว้างขวางว่าเป็นผู้ปลุกปั่นให้เกิดการปฏิวัติวัฒนธรรม ช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายที่ทำให้ชาวจีนเสียชีวิตนับแสน ในตอนแรก เธอถูกตัดสินประหารชีวิตโดยรอลงอาญาไว้สองปีในการพิจารณาคดีที่ออกอากาศทางโทรทัศน์ แต่โทษของเจียงถูกลดหย่อนให้เหลือจำคุกตลอดชีวิตใน ค.ศ. 1983 เธอได้รับการปล่อยตัวเพื่อเข้ารับการรักษาพยาบาลในช่วงต้นทศวรรษ 1990 และฆ่าตัวตายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1991

## ชื่อ

### ชื่อภาษาจีน
เจียง ชิงเป็นที่รู้จักในชื่อต่าง ๆ ตลอดช่วงชีวิตของเธอ ก่อนที่เธอจะเกิด บิดาเธอตั้งชื่อทารกว่าหลี่ จิ้นหนาน ซึ่งจิ้นหนานแปลว่า "เด็กชายที่จะมา" เมื่อเธอเกิด บิดาเธอก็เปลี่ยนชื่อเป็นหลี่ จิ้นไห ซึ่งแปลว่า "เด็กที่จะมา" ด้วยเหตุนี้ เจียง ชิงจึงเรียกตัวเองว่าหลี่ จิ้นด้วยเช่นกัน แหล่งข้อมูลอื่นหลายแห่งยังระบุว่าชื่อเกิดของเธอคือหลี่ ฉูเหมิง ซึ่งมีความหมายว่า "บริสุทธิ์และเรียบง่าย"

เธอใช้ชื่อหลี่ ยฺหวินเฮ่อ ในช่วงประถมศึกษา เธอเล่าให้นักเขียนชีวประวัติ ร็อกแซน วิตกี (Roxane Witke) ฟังว่าเธอชอบชื่อนี้เพราะคำว่า "ยฺหวินเหอ" ซึ่งหมายถึง "นกกระเรียนในเมฆ" ฟังดูไพเราะ ในเดือนกรกฎาคม 1933 ระหว่างการเดินทางเยือนเซี่ยงไฮ้ครั้งแรก เธอใช้ชื่อหลี่ เฮ่อ และทำงานเป็นครูสอนคนงานท้องถิ่น ในการเดินทางเยือนเซี่ยงไฮ้ครั้งที่สองในเดือนมิถุนายน 1934 เธอใช้นามแฝงจาง ฉูเจิน ต่อมา เมื่อถูกรัฐบาลชาตินิยมจับกุมในเดือนตุลาคม 1934 เธอระบุชื่อตัวเองว่าหลี่ ยฺหวินกู่

ในปี 1935 เมื่อเธอเข้าสู่วงการบันเทิง เธอใช้ชื่อในการแสดงว่าหลาน ผิง ซึ่งแปลว่า "แอปเปิลสีน้ำเงิน" แม้ชื่อนี้จะไม่มีความหมายเฉพาะเจาะจงอะไร แต่ความตรงไปตรงมาของมันทำให้ชื่อนี้มีความโดดเด่น อย่างไรก็ตาม เจียง ชิงไม่ชอบชื่อนี้เนื่องจากมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องอื้อฉาวของเธอในเซี่ยงไฮ้ เธอเป็นที่รู้จักในชื่อเจียง ชิงเมื่อมาถึงเหยียนอาน โดยที่ *เจียง* หมายถึงแม่น้ำและ *ชิง* หมายถึงสีคราม หรือ "ดีกว่าสีน้ำเงิน"

ในปี 1991 ขณะเธอเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลที่ปักกิ่ง เธอใช้นามแฝงว่าหลี่ รุ่นชิง เมื่อเธอเสียชีวิตที่ปักกิ่ง ร่างของเธอถูกระบุด้วยนามแฝงว่าหลี จื่อ และในเดือนมีนาคม 2002 เธอถูกฝังที่ปักกิ่งโดยใช้ชื่อสมัยเรียนของเธอว่าหลี่ ยฺหวินเฮ่อ

### ชื่อภาษาอังกฤษ
ในการถอดเสียงภาษาจีนเป็นภาษาอังกฤษนั้น หลายบทความร่วมสมัยยังคงใช้ระบบการถอดเสียงแบบเวด–ไจลส์เพื่อสะกดชื่อภาษาจีน ด้วยเหตุผลนี้ แหล่งข้อมูลบางแหล่ง – โดยเฉพาะแหล่งข้อมูลเก่า – จึงสะกดชื่อของเธอว่า "Chiang Ch'ing" ขณะที่แหล่งข้อมูลใหม่กว่าใช้ระบบพินอินและสะกดชื่อของเธอว่า "Jiang Qing"  เธอยังเป็นที่รู้จักกันในนาม "มาดามเหมา" ในฐานะภริยาและม่ายของเหมา เจ๋อตง อย่างไรก็ตาม โดยปกติแล้วชาวจีนจะยังคงใช้นามสกุลเดิมของตนเองหลังจากแต่งงาน ดังนั้น นามสกุลของเธอจึงยังคงไม่เปลี่ยนแปลงในภาษาจีน

## ชีวิตช่วงต้น
เจียง ชิงเกิดในจูเฉิง ชานตง ในเดือนมีนาคม 1914 เธอจงใจเก็บวันเกิดที่แน่นอนของเธอเป็นความลับเพื่อเลี่ยงการรับของขวัญ บิดาของเธอคือหลี่ เต๋อเหวิน ช่างไม้ และมารดาของเธอซึ่งไม่ทราบชื่อ เป็นภรรยาน้อยหรืออนุภรรยาของหลี่ บิดาของเธอมีร้านช่างไม้และทำตู้เป็นของตัวเอง บิดามารดาของเธอแต่งงานกันหลังบิดาของเธอพบว่าภรรยาคนแรกไม่สามารถตั้งครรภ์ได้

ในวัยเด็ก เจียงได้รับบาดเจ็บทางจิตใจอย่างรุนแรงจากความรุนแรงในครอบครัวที่บิดาของเธอทำร้าย โดยที่บิดาเธอทุบตีทั้งทางวาจาและร่างกายมารดาเธอเกือบทุกวัน ในเทศกาลโคมไฟครั้งหนึ่ง หลังบิดาเธอหักนิ้วมารดาเธอระหว่างการทำร้าย มารดาเธอหนีไปพร้อมกับเจียงภายใต้ความมืดมิด มารดาเธอหางานเป็นคนรับใช้ในบ้าน ซึ่งมักแยกไม่ออกจากการค้าประเวณี และสามีเธอก็แยกทางกับมารดาเธอ

เจียงย้ายไปอยู่กับมารดาที่บ้านตายายในจี่หนานในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็กลับไปจูเฉิงในไม่ช้า เนื่องจากมารดาเธอยังคงพยายามเรียกร้องสิทธิ์ในมรดก หรือการสนับสนุนทางการเงินจากครอบครัวสามี ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากอย่างยิ่ง ในช่วงเวลานี้ เจียงเข้าเรียนในโรงเรียนประถมสองแห่งที่ไม่ต่อเนื่องกัน โดยเธอมักถูกล้อเลียนเรื่องการสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ แบบเด็กผู้ชายของพี่ชาย ทำให้เธอกลายเป็นคนเงียบขรึมและไม่เปิดเผยตัวตนง่าย ๆ

มารดาที่ล้มป่วยลง ในที่สุดก็หมดหวังที่จะได้รับการสนับสนุนทางการเงินเพิ่มเติมจากสามี หลังขายข้าวของบางส่วน เธอก็ซื้อตั๋วรถไฟ และขึ้นรถไฟจากเจียวเซี่ยนไปยังจี่หนานพร้อมกับเจียง ที่นั่น เจียงได้รับการต้อนรับจากตายายของเธอและกลับไปเรียนประถมอีกครั้ง ในช่วงปี 1926–1927 มารดาพาเธอไปทางเหนืออีกเพื่อไปยังเทียนจินเพื่อไปอยู่กับพี่สาวต่างมารดา ในช่วงเวลานี้ เจียงทำงานเป็นแม่บ้านในครัวเรือน เธอเสนอจะทำงานมวนบุหรี่ แต่ครอบครัวไม่เห็นด้วย ต่อมาพวกเขากลับไปจี่หนาน ที่ซึ่งมารดาของเธอเสียชีวิตในปี 1928

## อาชีพในวงการบันเทิง

### จี่หนาน
เมื่ออายุ 14 ปี เจียง ซึ่งในขณะนั้นเป็นเด็กกำพร้า เข้าร่วมคณะละครใต้ดินในท้องถิ่น เพื่อแสวงหาอิสรภาพ รูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นของเธอดึงดูดความสนใจ แต่เธอยังคงรู้สึกอ่อนไหวเกี่ยวกับภูมิหลังที่ยากจนของเธอ ตายายของเธอตกใจกับการจากไปโดยไม่บอกกล่าว จึงจ่ายเงินให้หัวหน้าคณะละครพาเธอกลับมา เธอเข้าเรียนที่สถาบันศิลปะทดลอง ซึ่งลดความเข้มงวดในการคัดเลือกชนชั้นทางสังคมของผู้เข้าใหม่เนื่องจากขบวนการสี่พฤษภาคม แม้สำเนียงชานตงที่ชัดเจนของเธอในตอนแรกจะเป็นอุปสรรคต่อการแสดง แต่เธอก็ทำผลงานได้ดีเยี่ยมระหว่างการฝึกอบรมหนึ่งปีในบทบาทอุปรากรจีนบางบท เมื่อโรงเรียนปิดตัวลงในปี 1930 เจียง แม้จะได้รับการฝึกฝนเพียงครึ่งเดียว ก็ได้รับเลือกให้เข้าร่วมคณะละครในปักกิ่ง เธอเดินทางกลับจี่หนานในเดือนพฤษภาคม 1931 และแต่งงานกับเผย์ หมิงหลุน บุตรเศรษฐีของนักธุรกิจ และไม่นานก็หย่าร้างกัน

### ชิงเต่า
หลังหย่าร้าง เจียงติดต่อกับจ้าว ไท่โหมว อดีตผู้อำนวยการสถาบันศิลปะและคณบดีของมหาวิทยาลัยชิงเต่า ด้วยความช่วยเหลือจากยฺหวี ชาน ภรรยาของจ้าว เจียงก็ได้รับตำแหน่งเสมียนในห้องสมุดของมหาวิทยาลัย ต่อมายฺวี ชานแนะนำเจียงให้รู้จักกับน้องชายของเธอ ยฺหวี ฉีเหว่ย์ หนุ่มชนชั้นสูงที่หันมาสนับสนุนอุดมการณ์คอมมิวนิสต์และมีความเชื่อมโยงกับองค์กรใต้ดินของคอมมิวนิสต์ตลอดจนแวดวงวรรณกรรมและศิลปะการแสดง

อุบัติการณ์มุกเดนในเดือนกันยายนปลุกจิตสำนึกรักชาติของเธอ ทำให้เธอไม่ชอบก๊กมินตั๋งและผู้สนับสนุน ภายในสิ้นปี 1932 เจียงและยฺหวี๋ ฉีเหว่ย์ตกหลุมรักและเริ่มใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ทำให้เจียงสามารถเข้าสู่แนวร่วมวัฒนธรรมคอมมิวนิสต์ เธอได้เป็นสมาชิกของกลุ่มละคร Seaside Drama Society แสดงละครเช่น *[[Lay Down Your Whip]]* โดยใช้ประโยชน์จากอิทธิพลของละครเวทีเพื่อต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่น ในเดือนกุมภาพันธ์ 1933 เธอเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนอย่างเป็นทางการ

กิจกรรมของคอมมิวนิสต์ที่มหาวิทยาลัยชิงเต่าได้รับความสนใจอย่างมากจากตำรวจลับของก๊กมินตั๋ง ซึ่งจับกุมยฺหวี ฉีเหวย์ในเดือนกรกฎาคม ทำให้เจียงต้องออกจากชิงเต่า

### เซี่ยงไฮ้
หลังยฺหวี ฉีเหว่ย์ถูกจับกุม ยฺหวี ชานจัดการให้เจียงย้ายไปเซี่ยงไฮ้ ด้วยคำแนะนำจากน้องชายของเถียน ฮั่น เถียน หลวน เธอลงทะเบียนเป็นนักศึกษาเยี่ยมที่มหาวิทยาลัยต้าเซี่ยในเซี่ยงไฮ้ ในเดือนกรกฎาคม ด้วยการรับรองจากเถียน ฮั่นและผู้ร่วมงานของเขา เจียงได้เป็นครูที่โรงเรียนกรรมกรเฉินเกิง สถาบันที่จัดตั้งโดยเถา สิงจือ ในช่วงเวลานี้ ยฺหวี ฉีเหว่ย์ได้รับการปล่อยตัวและมาเยี่ยมเธอที่เซี่ยงไฮ้ ในเดือนตุลาคม เจียงกลับเข้าร่วมสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์จีนอีกครั้ง กลายเป็นสมาชิกของสันนิบาตนักการศึกษาฝ่ายซ้าย และกลับมาทำงานเป็นนักแสดงละครเวที

เธอเคยแสดงในคณะละคร Shanghai Work Study Troupe เจียงเป็นหนึ่งในนักแสดงของละครเรื่อง *[[Roar, China!]]* ซึ่งทางการอังกฤษสั่งห้ามไม่ให้จัดแสดงในนิคมนานาชาติเซี่ยงไฮ้

ในเดือนกันยายน 1934 เจียงถูกจับกุมและจำคุกจากการเคลื่อนไหวทางการเมืองของเธอในเซี่ยงไฮ้ ระหว่างการจับกุมในเซี่ยงไฮ้ เจียง ชิงถูกสอบปากคำโดยเจ้าหน้าที่จงถ่ง จ้าว เหยาชาน เจียงเคยเปิดเผยกับจ้าวว่าถาน เซี่ยวชิง เป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน นำไปสู่การจับกุมถาน เธอได้รับการปล่อยตัวสามเดือนต่อมาในเดือนธันวาคม จากนั้นเธอเดินทางไปปักกิ่งที่ซึ่งเธอกลับมาพบกับยฺหวี ฉีเหว่ย์ที่เพิ่งได้รับการปล่อยตัวหลังถูกจำคุก และทั้งสองก็กลับมาใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้ง
เธอกลับมาเซี่ยงไฮ้ในเดือนมีนาคม 1935 และเข้าร่วมกับบริษัทภาพยนตร์เตี้ยนทง เธอเริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังจากการรับบทเป็นโนราในละครเวทีเรื่อง *[[A Doll's House]]* ของอิปเซน ต่อมาเธอได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง *[[Goddess of Freedom]]* และ *[[Scenes of City Life]]* ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เธอตกหลุมรักกับถัง น่า เพื่อนร่วมงานที่เตี่ยนทง ทั้งสองเริ่มใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในเดือนกันยายน 1935 อย่างไรก็ตาม เจียงได้โกหกถัง โดยอ้างว่ามารดาของเธอป่วย และเดินทางกลับไปเทียนจินเพื่อไปพบกับยฺหวี ฉีเหว่ย์ เมื่อถังค้นพบความจริง เขาก็พยายามฆ่าตัวตายในจี่หนาน แต่ภายหลังได้คืนดีกับเจียงและเดินทางกลับมาเซี่ยงไฮ้พร้อมกับเธอในเดือนกรกฎาคม 1935 ต่อมาทั้งสองเข้าพิธีแต่งงานหมู่ที่เจดีย์ลิ่วเหอในหางโจวในเดือนเมษายน 1936ในเซี่ยงไฮ้ เจียงเข้าร่วมกับบริษัทภาพยนตร์เหลียนหฺวา ซึ่งเธอได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง *[[Blood on Wolf Mountain]]* และ *[[Lianhua Symphony]]* ในช่วงเวลานี้ เธอเริ่มมีความสัมพันธ์กับผู้กำกับภาพยนตร์ จาง หมิน ปรากฏตัวในผลงานสร้างของเขาเรื่อง *The Storm* เธอยังเป็นนักแสดงในภาพยนตร์เรื่อง *Wang Laowu* อย่างไรก็ตาม ระหว่างการแสดงครั้งที่สองของ *The Storm* ในเดือนพฤษภาคม 1937 ถังพยายามฆ่าตัวตายอีกครั้ง หลังเหตุการณ์นี้ เจียงหย่ากับถังและเริ่มใช้ชีวิตอยู่กับจาง หมิน แต่ความสัมพันธ์ครั้งนี้ทำให้เธอต้องแลกมาด้วยอาชีพการงาน เนื่องจากเธอถูกไล่ออกจากบริษัทภาพยนตร์เหลียนหฺวา

การมีความสัมพันธ์ที่เปิดเผยอย่างกว้างขวางของเจียงกับถัง น่าทำลายชื่อเสียงของเธอ ทำให้เธอยากจะสานต่ออาชีพนักแสดงในเซี่ยงไฮ้ เช่นเดียวกับเยาวชนจำนวนมากในยุคสมัยของเธอ เธอถูกดึงดูดด้วยแนวคิดก้าวหน้าที่เกี่ยวข้องกับเหยียนอาน อุบัติการณ์สะพานมาร์โก โปโลในเดือนกรกฎาคม 1937 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการรุกรานจีนเต็มรูปแบบของญี่ปุ่น ยิ่งกระตุ้นให้นักเคลื่อนไหวรุ่นใหม่เรียกร้องแนวร่วมที่เป็นหนึ่งเดียว เหยียนอาน ที่ซึ่งได้รับการส่งเสริมผ่านการโฆษณาชวนเชื่อของคอมมิวนิสต์ กลายเป็นสัญลักษณ์ของประชาธิปไตย เสรีภาพ และความหวัง เธอออกจากเซี่ยงไฮ้ในเดือนกรกฎาคม หลังจากนั้นการรุกรานของญี่ปุ่นในเซี่ยงไฮ้ก็เริ่มต้นขึ้นในวันที่ 13 สิงหาคม

## กิจกรรมการเมืองช่วงต้น

### เหยียนอาน

#### ครูสอนนาฏกรรม
เธอเดินทางไปซีอานก่อน จากนั้นจึงไปยังเหยียนอาน ในเดือนพฤศจิกายน เธอเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยการทหารและการเมืองต่อต้านญี่ปุ่น สถาบันวิจิตรศิลป์หลู่ซฺวิ่นก่อตั้งขึ้นใหม่ในเหยียนอานในวันที่ 10 เมษายน 1938 และเจียงได้เป็นอาจารย์ประจำภาควิชาการละคร ทั้งสอนและแสดงในละครเวทีและอุปรากรของวิทยาลัย สภาพความเป็นอยู่ในเหยียนอานนั้นลำบาก แต่เจียงก็สามารถปรับตัวและอยู่รอดได้ เจียงมีรูปลักษณ์โดดเด่นและมีความสามารถหลายอย่าง เธอสามารถร้องอุปรากรได้ แต่งบทประพันธ์ได้ดี และลายมือของเธอก็น่าประทับใจเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรูปแบบตัวบรรจง ในด้านหนึ่ง เธอค่อนข้างเงียบขรึมและสงวนท่าที — เธอไม่ชอบการยิงปืน แต่ชอบเล่นไพ่ โครเชต์ และมีทักษะการสร้างสรรค์ลวดลายต่าง ๆ เธอยังเชี่ยวชาญการตัดเย็บเสื้อผ้าและสามารถทำเสื้อผ้าของตัวเองได้อย่างสวยงาม ในอีกด้านหนึ่ง เธอมีด้านที่กระตือรือร้นและกล้าหาญ – เจียงชอบขี่ม้า โดยเฉพาะการปราบม้าป่า ยิ่งม้าดุร้ายมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งชอบขี่มันมากขึ้นเท่านั้น การผสมผสานระหว่างคุณสมบัติเหล่านี้ทำให้เธอโดดเด่นได้ทั้งในบทบาทแม่บ้านและปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตแบบทหารที่ยากลำบาก ทำให้ได้รับความชื่นชมจากผู้นำการปฏิวัติ

#### แต่งงานแบบลับ ๆ
ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง 1937 เฮ่อ จื่อเจิน ภรรยาของเหมา เจ๋อตง เดินทางออกจากเหยียนอาน เมื่อข่าวความสัมพันธ์ระหว่างเจียง ชิงกับเหมา เจ๋อตงแพร่สะพัดออกไป ก็เกิดกระแสต่อต้านอย่างมาก ผู้ที่ออกมาวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักที่สุดคือจาง เหวินเทียน ซึ่งเชื่อว่าเฮ่อ ในฐานะสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนผู้โดดเด่น ผู้ที่อดทนกับการเดินทัพทางไกลและได้รับบาดเจ็บหลายครั้ง สมควรได้รับการเคารพ อย่างไรก็ตาม บางคนรู้สึกว่าเรื่องส่วนตัวของเหมา เจ๋อตง รวมถึงการเลือกภรรยา เป็นเรื่องส่วนตัวของเขาที่ผู้อื่นไม่ควรยุ่งเกี่ยว ในบรรดาผู้สนับสนุนเหมา ผู้ที่แสดงออกอย่างชัดเจนที่สุดคือคัง เชิงอย่างไรก็ตาม บุคคลอย่างโจว เอินไหลและหลิว เช่าฉีกลับมีความระมัดระวังในการสนับสนุนเจียง ชิง พวกเขาส่งโทรเลขไปยังผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ในเซี่ยงไฮ้ เพื่อขอให้ชี้แจงพฤติกรรมของเจียงในเซี่ยงไฮ้ ซึ่งเธอถูกสงสัยว่าเป็น "สายลับ" ของก๊กมินตั๋ง  ผู้นำพรรคในเซี่ยงไฮ้ เขียนจดหมายลับถึงเหยียนอานโดยแย้งว่าเจียงไม่เหมาะสมจะแต่งงานกับเหมา

อย่างไรก็ตาม วันที่ 28 พฤศจิกายน 1938 เจียง ชิงแต่งงานกับเหมา เจ๋อตงโดยในที่สุดก็ได้รับอนุมัติจากกรมการเมือง (โปลิตบูโร) แต่มีข้อจำกัดสามข้อดังต่อไปนี้:
# เนื่องจากเหมาและเฮ่อ จื่อเจินยังไม่ได้หย่าขาดจากกันอย่างเป็นทางการ เจียง ชิงจึงถูกห้ามไม่ให้ประกาศตนเป็นภรรยาของเหมา เจ๋อตงต่อสาธารณะ
# เจียง ชิงมีหน้าที่ดูแลชีวิตประจำวันและสุขภาพของเหมา เจ๋อตงเพียงผู้เดียว และไม่มีใครสามารถร้องขอในลักษณะเดียวกันต่อคณะกรรมการกลางพรรคได้อีก
# เจียง ชิงถูกจำกัดให้จัดการเฉพาะเรื่องส่วนตัวของเหมา เธอถูกห้ามไม่ให้ดำรงตำแหน่งใด ๆ ในพรรคเป็นเวลา 20 ปีและถูกห้ามไม่ให้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องบุคลากรของพรรคหรือเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมือง

ในช่วงปีแรก ๆ ของการแต่งงาน เหมา เจ๋อตงและเจียง ชิงมีชีวิตที่กลมเกลียวกัน ส่วนใหญ่เจียงรับบทบาทเป็นแม่บ้าน ดูแลความต้องการในชีวิตประจำวันของเหมา ในปี 1940 เธอให้กำเนิดบุตรีชื่อ หลี่ น่า หลังหลี่ น่าเกิด เจียง ชิงก็แทบจะถอนตัวจากสายตาสาธารณะไปโดยสิ้นเชิง

### ปักกิ่งและมอสโก

#### สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 1949 เจียง ชิงกลายเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของประเทศ อย่างไรก็ตาม บทบาทของเธอถูกปกปิดจากสาธารณชนทั่วไปทั้งในจีนและต่างประเทศตลอดช่วงทศวรรษ 1950 ในช่วงทศวรรษ 1950 เจียง ชิงสร้างความประทับใจที่ดีโดยทั่วไปให้กับผู้ที่ได้ปฏิสัมพันธ์กับเธอ ในปี 1949 หลังซ่ง ชิ่งหลิงเข้าร่วมพิธีสถาปนาที่ปักกิ่งและเดินทางกลับเซี่ยงไฮ้ เหมา เจ๋อตงส่งเจียง ชิงไปส่งเธอที่สถานีรถไฟ มีรายงานว่าซ่งกล่าวในภายหลังว่าเจียงนั้น "สุภาพและน่ารัก" ในปี 1956 ซ่งเป็นเจ้าภาพจัดเลี้ยงต้อนรับประธานาธิบดีซูการ์โนของอินโดนีเซียที่เซี่ยงไฮ้ ซึ่งเจียงและหวัง กวงเหม่ย์ ภริยาของหลิว เช่าฉีก็เข้าร่วมด้วย มีรายงานว่าซ่งชื่นชมเจียงในเรื่องมารยาทที่สง่างามและการแต่งกายที่มีรสนิยม ระหว่างการสนทนา เจียงถึงกับขอให้ซ่งช่วยสนับสนุนให้เหมาสวมเน็กไทและสูท โดยกล่าวว่าซุน ยัตเซ็นมักทำเช่นนั้นและแนะนำว่าชาวต่างชาติมองว่าความเรียบง่ายของเครื่องแต่งกายเจ้าหน้าที่จีนนั้นซ้ำซากจำเจเกินไป

#### ระบบรัฐการภาพยนตร์

เธอดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการคณะกรรมาธิการแนะแนวภาพยนตร์ โดยดูแลการประเมินผลโครงการภาพยนตร์ตั้งแต่ปี 1949 ถึง 1951 ในปี 1951 เจียง ชิงได้รับตำแหน่งเล็ก ๆ ในฐานะหัวหน้าสำนักภาพยนตร์ หลังการแต่งตั้ง เจียงพยายามสามครั้งในการสร้างมาตรฐานสำหรับศิลปะสังคมนิยม ความพยายามครั้งแรกของเจียงคือคำแนะนำให้แบนภาพยนตร์ฮ่องกงเรื่อง *[[Sorrows of the Forbidden City]]* ปี 1950 ซึ่งเจียงเชื่อว่าเป็นภาพยนตร์ที่ไม่รักชาติ ความเห็นของเธอไม่ได้รับการพิจารณาอย่างจริงจังจากผู้นำคอมมิวนิสต์ เนื่องจากอิทธิพลการเมืองในตำแหน่งของเธอยังน้อยและภาพยนตร์เรื่องนี้ยังคงถูกเผยแพร่ในเมืองใหญ่ ๆ เช่น ปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้ เหมาเข้ามาแทรกแซงเพื่อสนับสนุนเธอ

ในปีนั้น เจียงวิพากษ์วิจารณ์และคัดค้านการเผยแพร่ภาพยนตร์เรื่อง *[[The Life of Wu Xun]]* โดยให้เหตุผลว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เชิดชูชนชั้นเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งขณะที่มองข้ามชนชั้นชาวนา อย่างไรก็ตาม ความเห็นของเจียงกลับถูกเพิกเฉยอีกครั้ง เหมาต้องเข้ามาแทรกแซงเพื่อสนับสนุนเธออีกครั้ง

ความพยายามครั้งที่สามของเจียงเกี่ยวข้องกับบทบาทของวรรณกรรมวิจารณ์ในการพัฒนาศิลปะสังคมนิยม เธอขอให้บรรณาธิการของ *[[เหรินหมินรื่อเป้า|พีเพิลส์เดลี]]* ตีพิมพ์การตีความวรรณกรรมใหม่ของนวนิยายคลาสสิกเรื่อง *[[ความฝันในหอแดง]]* โดยนักวิชาการหนุ่มสองคนจากมหาวิทยาลัยชานตงอีกครั้ง บรรณาธิการปฏิเสธคำขอของเจียงโดยให้เหตุผลว่าหนังสือพิมพ์ของพรรคไม่ใช่เวทีสำหรับการถกเถียงอย่างเสรี เป็นอีกครั้งที่เหมาพูดเพื่อปกป้องเจียง

เจียงเป็นสมาชิกของคณะกรรมาธิการอำนวยการด้านการผลิตภาพยนตร์ของกระทรวงวัฒนธรรม

#### การรักษาพยาบาล
เจียงมีสุขภาพไม่ดีตลอดช่วงทศวรรษ 1950 ทำให้เธอต้องถอยจากการปฏิบัติหน้าที่ทางการ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงต้องเดินทางไปมาระหว่างปักกิ่งและมอสโก ในปี 1949 เธอได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งปากมดลูก และเข้ารับการรักษาถึงสี่ครั้งในสหภาพโซเวียต ในเดือนมีนาคม 1949 เธอเดินทางไปมอสโกและยอลตา และกลับมาในฤดูใบไม้ร่วง เธอไปมอสโกอีกครั้งในปี 1952 โดยอยู่ที่นั่นจนถึงฤดูใบไม้ร่วง 1953 ด้วยอาการปวดอย่างรุนแรงที่ตับ ขณะที่แพทย์จีนไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้เนื่องจากการขบวนการต้านสาม แพทย์โซเวียตจึงสำรวจตับของเธอด้วยการผ่าตัด ชีวิตของเธอในสหภาพโซเวียตค่อนข้างสันโดษ มีเพียงแพทย์ พยาบาล องครักษ์ชาวรัสเซียและสื่อสิ่งพิมพ์ทั้งหมดก็มาจากคณะผู้แทนทางทูตของจีน ในปี 1956 เธอเดินทางไปสหภาพโซเวียตอีกครั้งเพื่อรักษาตัวและกลับมาในปี 1957

ในช่วงเวลานั้น ในฐานะอาคันตุกะต่างชาติ เธอสามารถเข้าถึงภาพยนตร์หลากหลายเรื่องที่ถูกแบนในสหภาพโซเวียต รวมถึงผลงานฮอลลีวูดจำนวนมาก การเปิดรับสิ่งเหล่านี้ทำให้เธอได้รับข้อมูลเกี่ยวกับแนวโน้มศิลปะตะวันตก ซึ่งต่อมามีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงงิ้วปักกิ่งของเธอ ในปี 1957 เจียงหายจากมะเร็งปากมดลูก แม้เธอจะยังคงเชื่อว่าตนเองไม่สบายอยู่ ตรงกันข้ามกับการประเมินของแพทย์ที่ระบุว่าเธอมีสุขภาพดี ด้วยเหตุนี้ แพทย์จึงแนะนำให้เธอเข้าร่วมกิจกรรมบำบัด เช่น การชมภาพยนตร์ การฟังเพลง และการเข้าชมละครเวทีและคอนเสิร์ต

#### การปกปิด
ในช่วงการรณรงค์ปราบปรามกลุ่มต่อต้านการปฏิวัติ จ้าว เหยาชาน สายลับจงถ่งผู้สอบปากคำเจียงระหว่างการจับกุมตัวเธอในทศวรรษ 1930 ถูกประหารชีวิต ในเดือนมกราคม 1953  ผู้ซึ่งเคยเขียนจดหมายลับไปยังเหยียนอานเกี่ยวกับประสบการณ์ของเจียงในเซี่ยงไฮ้ ถูกจำคุก พาน ฮั่นเหนียน หัวหน้าหน่วยข่าวกรองคอมมิวนิสต์ผู้ปกป้องหยาง ก็ถูกคุมขังเช่นกัน

ในเดือนธันวาคม เหมา เจ๋อตงเดินทางไปหางโจวพร้อมกับเจียง ชิง หลังออกเดินทางในวันที่ 14 ธันวาคม เจียงได้รับจดหมายนิรนามจากเซี่ยงไฮ้ในปลายเดือนนั้น ตอนแรกเธอรู้สึกไม่สบายใจจากนั้นก็โกรธ เธอจึงไปหาเลขาธิการพรรคเจ้อเจียง ถาน ฉี่หลง ยืนยันความมุ่งมั่นในการปฏิวัติของเธอและขอให้มีการสอบสวน แม้จะมีความพยายามของตำรวจอย่างกว้างขวาง แต่ก็ยังไม่ทราบตัวตนของผู้ส่ง

ในปี 1958 ขณะที่เหมาเข้าร่วมการประชุมในหนานหนิง เขาพบกับยฺหวี ฉีเหว่ย์**** ซึ่งเคยมีความสัมพันธ์กับเจียง หลังถูกเหมาวิพากษ์วิจารณ์ ยฺหวีก็ประสบกับความทุกข์ทรมานทางจิตใจและร่างกายอย่างรุนแรง เมื่อเดินทางมาถึงสนามบินกว่างโจว เขาคุกเข่าต่อหน้าหลี่ ฟู่ชุน พลางวิงวอนขอ "ไว้ชีวิต" จากนั้นหลี่จึงพาเขาไปยังโรงพยาบาลทหาร ที่นั่น ยฺหวีพยายามฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดจากหน้าต่าง ส่งผลให้ขาหัก ยฺหวีเสียชีวิตในอีกไม่กี่เดือนต่อมา และเหมาส่งหรีดในนามของเขาเพียงผู้เดียวเพื่อแสดงความเสียใจ

ในปี 1961 จู หมิง ม่ายของหลิน ปั๋วฉี เขียนจดหมายถึงคณะกรรมการกลางพรรคเกี่ยวกับสามีผู้ล่วงลับของเธอ ลายมือของเธอตรงกับจดหมายนิรนาม เมื่อถูกเผชิญหน้า จูยอมรับว่าเธอเป็นคนเขียนจดหมายฉบับนั้นและต่อมาก็ได้ฆ่าตัวตาย

## การปฏิวัติวัฒนธรรม

### โหมโรง
ก่อนปี 1962 สื่อของจีนไม่เคยกล่าวถึงภริยาของเหมา เจ๋อตงในการโฆษณาชวนเชื่อระหว่างประเทศเลย คนใกล้ชิดเหมา เจ๋อตงอ้างว่าหลังทศวรรษ 1950 เจียง ชิงไม่ค่อยปรากฏตัวเคียงข้างเขา และความสัมพันธ์ทางอารมณ์ของทั้งคู่ได้สิ้นสุดลงแล้วโดยพื้นฐาน ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดอยู่ช่วงหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เมื่อเข้าสู่ทศวรรษ 1960 เหมาเริ่มไม่ไว้วางใจผู้นำรอบข้างมากขึ้นเรื่อย ๆ และการตัดสินสถานการณ์ทางการเมืองภายในประเทศของเขาก็รุนแรงขึ้น เจียง ชิงฉวยโอกาสจากการเปลี่ยนแปลงนี้ โดยกล้าแสดงออกมากขึ้น ซึ่งทำให้เหมามองว่าเธอ "มีความอ่อนไหวทางการเมือง" และเริ่มเชื่อใจเธอ ด้วยเหตุนี้ อำนาจของเธอจึงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หลังการกลับมาประเทศจีนของเจียงในปี 1962 เธอมักเข้าร่วมชมการแสดงอุปรากรท้องถิ่นบ่อยครั้ง ในปี 1963 เจียง ชิงขอความช่วยเหลือจากอา เจี๋ยเพื่อปรับปรุงงิ้วปักกิ่งให้ทันสมัยด้วยแนวคิดสังคมนิยมปฏิวัติ ต่อมาเธอสั่งการให้คณะอุปรากรเทศบาลปักกิ่งสร้างเรื่อง *[[Shajiabang]]* ซึ่งพรรณนาถึงการต่อสู้ระหว่างก๊กมินตั๋งและคอมมิวนิสต์ในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง และมอบหมายให้คณะอุปรากรปักกิ่งเซี่ยงไฮ้ผลิตเรื่อง *[[Taking Tiger Mountain by Strategy]]* ในสุนทรพจน์สาธารณะครั้งแรกของเธอในเดือนมิถุนายน 1964 ในการประชุมงิ้วปักกิ่ง เจียงวิพากษ์วิจารณ์คณะอุปรากรท้องถิ่นที่ยกย่องจักรพรรดิ นายพล นักวิชาการ และปีศาจวัวกับผีงูอื่น ๆ

ความพยายามของเจียงในการปฏิรูปงิ้วปักกิ่งได้รับอนุมัติจากคณะผู้นำคอมมิวนิสต์ โดยเฉพาะในช่วงการประชุมพิจารณาการแสดงงิ้วปักกิ่งสมัยใหม่ 1964 เธอยังร่วมมือกับยฺหวี ฮุ่ยหย่งอย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อผลักดันโครงการนาฏกรรมต้นแบบ (*ย่างป่านซี่*) วิสัยทัศน์ร่วมกันของพวกเขามุ่งเน้นไปที่การสร้างสรรค์งิ้วที่สะท้อนสังคมจีนสมัยใหม่และชีวิตของชนชั้นแรงงาน โดยเริ่มจากเรื่อง *[[On the Docks]]* ซึ่งเป็นภาพชีวิตในเซี่ยงไฮ้ภายใต้การปกครองของคอมมิวนิสต์ อิทธิพลทางการเมืองของเจียงช่วยให้โครงการเหล่านี้ประสบความสำเร็จ ซึ่งมีเป้าหมายเพื่อสร้างสรรค์ศิลปะแนวปฏิวัติที่นำเสนอความเป็นจริงของชีวิตร่วมสมัย

### การปฏิรูปวัฒนธรรม
ตั้งแต่ปี 1962 เป็นต้นมา เจียง ชิงเริ่มปรากฏตัวต่อสาธารณะในฐานะภริยาของเหมาและต่อมาได้กล่าวสุนทรพจน์บ่อยครั้งในภาคส่วนวัฒนธรรมและการโฆษณาชวนเชื่อ โดยวิพากษ์วิจารณ์และประณามบุคคลต่าง ๆ ภายในปลายปี 1965 ขณะที่อิทธิพลของเจียง ชิงเติบโตขึ้น เธอรวบรวมพันธมิตรใกล้ชิด เช่น จาง ชุนเฉียวและเหยา เหวินยฺเหวียน เธอจัดการรณรงค์เพื่อวิพากษ์วิจารณ์บทละครเรื่อง *[[ไห่รุ่ยถูกปลดจากตำแหน่ง]]* ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติวัฒนธรรม

ในเดือนกุมภาพันธ์ 1966 เจียงเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมกับเจ้าหน้าที่กองทัพปลดปล่อยประชาชน กลุ่มนี้ศึกษางานเขียนของเหมา ชมภาพยนตร์และบทละคร และพบปะกับนักแสดงและทีมงานของภาพยนตร์ที่กำลังอยู่ในระหว่างการผลิต ที่ประชุมสรุปว่า "แนวทางดำ" ของความคิดชนชั้นกระฎุมพีครอบงำศิลปะมาตั้งแต่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน บทสรุปของการวิเคราะห์ของเจียงในการประชุมครั้งนี้ถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรมและกลายเป็นเอกสารสำคัญ

ในช่วงเดือนเมษายนถึงมิถุนายน 1966 เจียงเป็นประธานการประชุมว่าด้วยการสร้างสรรค์ศิลปะของกองทัพทั้งมวลในปักกิ่ง ผู้เข้าร่วมการประชุมประเมินภาพยนตร์ทั้งในและต่างประเทศรวม 80 เรื่อง เจียงอนุมัติภาพยนตร์ 7 เรื่องว่าสอดคล้องกับความคิดของเหมา เจ๋อตงและวิพากษ์วิจารณ์ภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ด้วยการสนับสนุนจากสามี เธอได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้อำนวยการคณะปฏิวัติวัฒนธรรมส่วนกลาง (CCRG) ในปี 1966 และก้าวขึ้นมาเป็นบุคคลสำคัญทางการเมืองอย่างจริงจังในฤดูร้อนปีนั้น

#### งิ้วปฏิวัติ

ในปี 1967 ในช่วงเริ่มต้นของการปฏิวัติวัฒนธรรม เจียงประกาศให้ผลงานศิลปะการแสดง 8 ชิ้นเป็นแบบอย่างใหม่สำหรับวรรณกรรมและศิลปะของชนกรรมาชีพ "อุปรากรต้นแบบ" หรือ "งิ้วปฏิวัติ" เหล่านี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อเชิดชูเหมา เจ๋อตง กองทัพปลดปล่อยประชาชน และการต่อสู้ปฏิวัติ บัลเลต์เรื่อง *[[The White-Haired Girl]]* *Red Detachment of Women* และ *Shajiabang* ("ดนตรีซิมโฟนีปฏิวัติ") ได้รับการบรรจุอยู่ในรายชื่อ 8 เรื่องนี้ และมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับเจียง เนื่องจากการผสมผสานองค์ประกอบจากอุปรากร การเต้นรำ และดนตรีทั้งแบบจีนและตะวันตก ยุวชนแดงประณามยฺหวี ฮุ่ยหย่งว่าเป็น "ธาตุชั่ว" ฐานเผยแพร่ระบอบศักดินาผ่านการนำดนตรีจีนโบราณมาใช้ในอุปรากร ยฺหวียังถูกกล่าวหาว่าเป็น "นักประชาธิปไตยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ธงพรรคคอมมิวนิสต์" เนื่องจากการขาดการประชุมพรรคบ่อยครั้ง ต่อมาในปี 1966 ยฺหวีถูกส่งไปยังคอกวัว ห้องเล็ก ๆ ที่ใช้กักขัง "ธาตุชั่ว" ในเดือนตุลาคม 1966 ยฺหวีได้รับการปล่อยตัวหลังเจียงขอพบกับยฺหวีเพื่อจัดการแสดงอุปรากรสองเรื่องในปักกิ่ง เจียงจัดให้ยฺหวีนั่งข้าง ๆ เธอ เพื่อแสดงถึงความสำคัญของยฺหวีในการสร้างย่างป่านซี ในระหว่างการแสดงเรื่อง *Taking Tiger Mountain by Strategy* ระหว่างการเยือนจีนอันโด่งดังของริชาร์ด นิกสันในเดือนกุมภาพันธ์ 1972 เขาชมเรื่อง *Red Detachment of Women* และประทับใจกับอุปรากรดังกล่าว เขาถามเจียงอย่างมีชื่อเสียงว่าใครคือผู้เขียน ผู้กำกับ และนักประพันธ์เพลง ซึ่งเธอตอบว่ามัน "สร้างสรรค์โดยมวลชน"

#### การออกแบบสมัยนิยม

ในปี 1974 เจียง ชิงสั่งการให้กระทรวงวัฒนธรรมออกแบบชุดใหม่สำหรับสตรีจีน โดยได้รับแรงบันดาลใจจากองค์ประกอบของเสื้อผ้าสตรีในสมัยราชวงศ์ซ่ง ชุดนี้ถูกเรียกว่าชุดเจียง ชิง ชุดดังกล่าวมีลักษณะเด่นคือคอเสื้อรูปตัว V แบบสมมาตร แตกต่างเล็กน้อยจากคอเสื้อรูปตัว Y แบบดั้งเดิมของฮั่นฝู ชุดนี้ถูกเรียกอย่างเย้ยหยันว่า "ชุดแม่ชี" เจียงตั้งใจให้บรรดาสตรีที่เป็นเจ้าหน้าที่พรรคเป็นผู้นำในการสวมใส่ โดยมีเป้าหมายสูงสุดคือการทำให้เป็นมาตรฐานทั่วประเทศ

### การเคลื่อนไหวทางการเมือง
ในช่วงเวลานี้ เหมาปลุกระดมนักศึกษาและคนหนุ่มสาวให้มาเป็นองค์การกึ่งทหารของเขาที่เรียกว่ายุวชนแดงเพื่อโจมตีสิ่งที่เขาเรียกว่าพวกแก้ในพรรค เหมาบอกพวกเขาว่าการปฏิวัติกำลังตกอยู่ในอันตรายและพวกเขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดยั้งการเกิดขึ้นของชนชั้นอภิสิทธิ์ในประเทศจีน เขายืนยันว่านี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในสหภาพโซเวียตภายใต้ครุชชอฟ เมื่อเวลาผ่านไป เจียงเริ่มมีบทบาททางการเมืองในขบวนการนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ เธอเข้าร่วมในกิจกรรมสำคัญส่วนใหญ่ของพรรคและรัฐบาล เจียงใช้ประโยชน์จากการปฏิวัติวัฒนธรรมเพื่อล้างแค้นศัตรูส่วนตัวของเธอ รวมถึงผู้คนที่เคยดูถูกเธอในอาชีพนักแสดงช่วงทศวรรษ 1930 เธอได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มหัวรุนแรงที่เหมาเองเรียกว่าแก๊งสี่คน เธอกลายเป็นสมาชิกคนสำคัญของคณะปฏิวัติวัฒนธรรมส่วนกลางและเป็นผู้เล่นหลักในการเมืองจีนตั้งแต่ปี 1966 ถึง 1976

#### ค.ศ. 1966–1969

ตั้งแต่ปี 1962 ประธานาธิบดีหลิว เช่าฉีและหวัง กวงเหม่ย์ ภริยา มักปรากฏตัวในงานทางทูตบ่อยครั้ง ทำให้หวังได้รับตำแหน่ง "สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง" ซึ่งมีรายงานว่าทำให้เจียง ชิงรู้สึกอิจฉา ก่อนที่หวังจะเดินทางไปต่างประเทศ เจียงแนะนำเธอไม่ให้สวมเครื่องประดับ โดยอ้างว่ามันดูดีกว่า อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นหวังปรากฏตัวทางโทรทัศน์พร้อมกับสร้อยคอ เจียงวิพากษ์วิจารณ์เธอว่าแสดงออกถึง "รูปแบบชนชั้นกระฎุมพี" ในการสนทนากับยุวชนแดง 
วันที่ 13 ธันวาคม 1966 หลิว เช่าฉีเสนอลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีด้วยความสมัครใจ เขายังเสนอจะย้ายไปอยู่กับภริยาและลูก ๆ ที่เหยียนอานหรือบ้านเกิดของเขาในหูหนานเพื่อไปทำไร่ทำนา โดยหวังว่าจะช่วยให้การปฏิวัติวัฒนธรรมยุติลงได้เร็วขึ้นและลดความเสียหายต่อประเทศให้เหลือน้อยที่สุด ต่อมาในวันที่ 18 ธันวาคม จาง ชุนเฉียว รองหัวหน้าคณะปฏิวัติวัฒนธรรมส่วนกลาง เรียกข่วย ต้าฟู่ แกนนำยุวชนแดงที่มหาวิทยาลัยชิงหฺวาเข้าพบ และสั่งให้เขาเริ่มการรณรงค์เพื่อโค่นล้มหลิว เส้าฉี วันที่ 25 ธันวาคม ข่วย ต้าฟู่นำผู้ประท้วงหลายพันคนไปรวมตัวกันที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ที่ซึ่งพวกเขาตะโกนคำขวัญต่อต้านอย่างเปิดเผยว่า "โค่นล้มหลิว เช่าฉี!"

คณะปฏิวัติวัฒนธรรมส่วนกลางเดิมทีเป็นหน่วยงานเล็ก ๆ ภายใต้คณะกรรมาธิการสามัญกรมการเมือง ด้วยการสนับสนุนของเจียง ชิง, จาง ชุนเฉียว และเหยา เหวินยฺหวียน ได้ทำการรัฐประหารในเซี่ยงไฮ้เมื่อเดือนมกราคม 1967 เพื่อรวบรวมอำนาจและได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายปฏิวัติอย่างหวัง หงเหวิน วันที่ 6 มกราคม 1967 ยุวชนแดงที่มหาวิทยาลัยชิงหวา โดยได้รับการสนับสนุนจากเจียง ชิง ล่อหวังให้มาที่วิทยาเขตโดยอ้างว่าบุตรีของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เมื่อมาถึง เขาก็ถูกควบคุมตัวและดำเนินคดี

หลังจากการรบกวนโครงสร้างพรรคของยุวชนแดงในเดือนมกราคม 1967 กลุ่มนี้เข้ามาแทนที่สำนักเลขาธิการและกลายเป็นศูนย์บัญชาการหลักของพรรค บทบาทของเจียง ชิงในฐานะ "รองหัวหน้าอันดับหนึ่ง" ของกลุ่มนี้มีอิทธิพลเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทำให้เธอมีอำนาจทางการเมืองสูงขึ้น เฉิน ปั๋วต๋า หัวหน้ากลุ่มตามตำแหน่ง ถูกเจียง ชิงทำให้ขายหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าในช่วงเวลานี้ ด้วยความกลัวอำนาจของเธอ เขาจึงทนต่อการปฏิบัติอย่างไม่เหมาะสมของเธออย่างเงียบ ๆ ในเหตุการณ์ที่น่าจดจำครั้งหนึ่ง หลังนักเรียนมัธยมคนหนึ่งปีนกำแพงบ้านของเขา ภรรยาของเฉินรายงานเหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้เกิด "อุบัติการณ์รอยเท้า" ที่ทำให้เจียง ชิงโกรธจัด เธอเรียกร้องให้เฉินย้ายออกจากจงหนานไห่ และสิ่งนี้ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับเธอตึงเครียดมากขึ้น
วันที่ 18 กรกฎาคม 1967 มีการจัดการประชุมประณามสาธารณะต่อต้านหลิว เช่าฉีขึ้นในจงหนานไห่ วันที่ 5 สิงหาคม คณะปฏิวัติวัฒนธรรมส่วนกลางอนุมัติการประชุมประณามสามครั้งแยกกัน โดยมุ่งเป้าไปที่หลิว เช่าฉีและภริยา, เติ้ง เสี่ยวผิงและภริยา และเถา จู้และภริยา นับจากนั้น หลิว เช่าฉีก็ถูกปลดเปลื้องจากอิสรภาพส่วนตัวโดยสมบูรณ์ วันที่ 16 กันยายน 1968 ภายใต้การนำของเจียง ชิง ทีมสอบสวนพิเศษรวบรวมสิ่งที่เรียกว่าหลักฐานสามเล่มเพื่อกล่าวหาหลิว ส่วนใหญ่ได้มาจากการทรมานและการบังคับ หลังถูกคุมขังในจงหนานไห่นานกว่าสองปี หลิว เช่าฉีถูกย้ายไปที่ไคเฟิง มณฑลเหอหนาน ในวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1969 ที่ซึ่งเขาเสียชีวิตในเวลาต่อมา

ขณะเดียวกัน สถานะของเจียงก็ยังคงสูงขึ้น แม้เธอยังไม่ได้เป็นสมาชิกคณะกรรมการกลางในช่วงการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 11 ของคณะกรรมการกลางชุดที่ 8 ก็ตาม ในการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 9 ในเดือนเมษายน 1969 เจียงได้รับเข้าเป็นสมาชิกกรมการเมืองหลังเหมา เจ๋อตงเปลี่ยนจุดยืน น่าจะเป็นไปเพื่อถ่วงดุลอำนาจของฝ่ายหลิน เปียว เหมายังอนุมัติให้เย่ ฉฺวิน ภรรยาของหลิน เปียว เข้าเป็นสมาชิกกรมการเมืองด้วย เพื่อเป็นการรวมอำนาจของพวกเขาให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

#### ค.ศ. 1969–1971
ในการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์ครั้งที่ 9 เจียงประณามเพลงคติพจน์ ซึ่งได้รับการส่งเสริมมาตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1966 ในฐานะเครื่องช่วยจำสำหรับการศึกษา *[[คติพจน์จากประธานเหมา เจ๋อตง]]* เจียงเริ่มมองว่าเพลงยอดนิยมเหล่านี้คล้ายคลึงกับดนตรีสีเหลือง

การแข่งขันและความไม่ชอบส่วนตัวของเจียงที่มีต่อโจว เอินไหลทำให้เจียงทำร้ายโจวในจุดที่อ่อนแอที่สุด ในปี 1968 เจียงสั่งให้ยุวชนแดงทรมานและสังหารซุน หยาง (บุตรบุญธรรมของโจว) และซุน เหวย์ชื่อ (บุตรีบุญธรรมของโจว) ซุน หยางถูกสังหารในห้องใต้ดินของมหาวิทยาลัยเหรินหมิน หลังซุน เหวย์ชื่อเสียชีวิตหลังถูกทรมานเจ็ดเดือนในเรือนจำลับ (ตามคำสั่งของเจียง) เจียงก็จัดการให้เผาศพของซุนและกำจัดทิ้งเพื่อไม่ให้มีการชันสูตรพลิกศพและครอบครัวของซุนก็ไม่สามารถเก็บอัฐิของเธอได้ ในปี 1968 เจียงบังคับให้โจวลงนามในหมายจับน้องชายของตนเอง ในปี 1973 และ 1974 เจียงเป็นผู้กำกับการรณรงค์ "วิพากษ์หลิน วิพากษ์ขงจื๊อ" ที่มุ่งเป้าไปที่นายกรัฐมนตรีโจวเนื่องจากโจวถูกมองว่าเป็นหนึ่งในคู่แข่งทางการเมืองหลักของเจียง ในปี 1975 เจียงริเริ่มการรณรงค์ชื่อ "วิพากษ์ซ่ง เจียง ประเมินซ้องกั๋ง" ซึ่งส่งเสริมการใช้โจวเป็นตัวอย่างของผู้แพ้ทางการเมือง หลังโจว เอินไหลเสียชีวิตในปี 1976 เจียงริเริ่มการรณรงค์ "ห้าไม่" เพื่อกีดกันและห้ามการไว้ทุกข์สาธารณะใด ๆ สำหรับโจว เมื่อภาพวาดทิวทัศน์และภาพวาดนก-ดอกไม้แบบดั้งเดิมกลับมาได้รับความนิยมในช่วงต้นทศวรรษ 1970 เจียงวิพากษ์วิจารณ์รูปแบบดั้งเดิมเหล่านี้ว่าเป็น "จิตรกรรมสีดำ" ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมีเป้าหมายที่โจว เอินไหล

#### ค.ศ. 1971–1973

เจียงร่วมมือกับหลิน เปียว ผู้มีอำนาจอันดับสองในขณะนั้น แต่หลังการเสียชีวิตของหลิน เปียวในปี 1971 เธอกลับโจมตีเขาต่อสาธารณะในการรณรงค์วิพากษ์หลิน วิพากษ์ขงจื๊อ ภายหลังอุบัติการณ์ 13 กันยายนในปี 1971 เจียง ชิงเห็นการล่มสลายของฝ่ายหลิน เปียว และด้วยสุขภาพของเหมา เจ๋อตงที่ทรุดโทรมลง เธอก็กระตือรือร้นจะยึดอำนาจสูงสุดในประเทศ ในปี 1972 เจียง ชิงว่าจ้างนักข่าวชาวอเมริกัน ร็อกแซน วิตกี ให้เขียนชีวประวัติของเธอ หลังปี 1972 สุขภาพของเหมาก็ทรุดโทรมลง แม้เหมาจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอกส่วนใหญ่เนื่องจากความเจ็บป่วย แต่จู เต๋อส่งจดหมายแจ้งให้เหมาทราบเกี่ยวกับชีวประวัติของเจียง ชิง การเปิดเผยครั้งนี้ทำให้เหมาโกรธจัดมาก ถึงขนาดที่ในความโกรธนั้นเขาแสดงความปรารถนาจะขับเจียง ชิงออกจากกรมการเมืองและตัดความสัมพันธ์ทางการเมืองของพวกเขา ในปี 1973 แม้จะไม่ได้รับการรายงานเนื่องจากเป็นเรื่องส่วนตัว แต่เหมาและเจียงผู้เป็นภริยาก็ได้แยกกันอยู่แล้ว

#### ค.ศ. 1973–1976

วันที่ 10 มีนาคม 1973 เติ้ง เสี่ยวผิงได้รับแต่งตั้งกลับมาดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี โดยทำหน้าที่เป็นรองของโจว เอินไหล ในระหว่างการสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 10 เติ้งยังคงเป็นสมาชิกคณะกรรมการกลาง แต่เขาไม่ได้รับตำแหน่งในกรมการเมือง วันที่ 10 เมษายน 1974 เติ้งนำคณะผู้แทนจีนเข้าร่วมการประชุมสมัชชาใหญ่สหประชาชาติ แม้เจียง ชิงจะคัดค้านการแต่งตั้งเติ้งอย่างรุนแรง แต่เหมา เจ๋อตงเตือนเธอในจดหมายให้หยุดต่อต้านการตัดสินใจของเขา

เมื่อโจว เอินไหล เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล หวัง หงเหวินบริหารกรมการเมือง เติ้ง เสี่ยวผิงดูแลคณะมนตรีรัฐกิจ และเย่ เจี้ยนอิงเป็นผู้นำคณะกรรมาธิการการทหารกลาง วันที่ 4 ตุลาคม 1974 เหมา เจ๋อตงเสนอแต่งตั้งเติ้งเป็นรองนายกรัฐมนตรีคนที่ 1 เจียง ชิงสัมผัสได้ว่าเติ้งอาจเข้ามาแทนที่โจว เอินไหลในการประชุมสภาประชาชนแห่งชาติครั้งที่สี่ที่กำลังจะมาถึง จึงพยายามขัดขวางไม่ให้เติ้งเข้ารับผิดชอบคณะมนตรีรัฐกิจและการปฏิบัติการส่วนกลางของพรรค

วันที่ 12 ธันวาคม เหมาย้ำจุดยืนสนับสนุนเติ้งอีกครั้ง โดยเสนอให้แต่งตั้งเติ้งเป็นสมาชิกทั้งคณะกรรมาธิการทหารและกรมการเมือง – ข้อเสนอนี้ได้รับอนุมัติจากสมาชิกกรมการเมืองส่วนใหญ่ วันที่ 23 ธันวาคม แม้สุขภาพจะไม่สู้ดี โจว เอินไหลก็บินไปฉางชาเพื่อพบเหมาและขอการรับรองจากเขาให้เติ้ง เสี่ยวผิง โดยมีหวัง หงเหวินอยู่ด้วย เหมาตกลง และขณะชี้ไปที่หวัง ก็กล่าวว่า "การเมืองของเติ้งดีกว่าของเขา" เหมาพูดคำว่า "การเมือง" เป็นภาษาอังกฤษ (*politics*) ซึ่งทำให้หวังรู้สึกอับอายเพราะเขาไม่เข้าใจ

## ความตกต่ำ
### การประท้วง

ช่วงกลางทศวรรษ 1970 เจียงเป็นผู้นำฝการรณรงค์ต่อต้านเติ้ง เสี่ยวผิง ทว่า ประชาชนจีนกลับไม่พอใจการเมืองอย่างมากและเลือกจะโทษเจียง ชิง เป้าหมายที่เข้าถึงและโจมตีได้ง่ายกว่าเหมา

ในเดือนมกราคม 1976 ข่าวทางการประกาศการถึงแก่อสัญกรรมของโจว เอินไหล โจวเป็นที่เคารพนับถืออย่างสูงในสังคมจีน มีอิทธิพลรองลงมาจากเหมา เจ๋อตงเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ไม่มีการจัดกิจกรรมรำลึกอย่างเป็นทางการหลังการเสียชีวิตของเขา วันที่ 5 และ 25 มีนาคม *[[เหวินฮุ่ยเดลี]]* ตีพิมพ์รายงานสองฉบับวิพากษ์วิจารณ์เติ้ง เสี่ยวผิง โดยกล่าวหาโจว เอินไหลทางอ้อมว่าเป็น "ผู้เดินบนเส้นทางทุนนิยมที่ใหญ่ที่สุด" ที่สนับสนุนและปกป้องเติ้ง ตั้งแต่วันที่ 21 มีนาคม นักศึกษาที่มหาวิทยาลัยหนานจิงเริ่มตั้งคำถามและประณาม *เหวินฮุ่ยเดลี* และการวิพากษ์วิจารณ์โจวในเซี่ยงไฮ้ วันที่ 29 มีนาคม นักศึกษายกระดับการประท้วงโดยการเขียนคำขวัญขนาดใหญ่บนรถไฟที่ออกจากหนานจิง เพื่อเผยแพร่ข้อความของพวกเขาไปทั่วประเทศ วันที่ 30 มีนาคม สมาชิกของสหพันธ์สหภาพแรงงานแห่งประเทศจีนทั้งมวล รวมถึงเฉา จื้อเจี๋ย ปิดโปสเตอร์ติดผนังพร้อมลายเซ็นในปักกิ่ง โปสเตอร์เหล่านี้เปลี่ยนการไม่เห็นด้วยทางการเมืองที่ปกปิดไว้ให้กลายเป็นการประท้วงอย่างเปิดเผย ถือเป็นการเริ่มต้นของการประท้วงที่เทียนอันเหมินในปักกิ่ง

ชาวจีนจำนวนมากเชื่อโดยสัญชาตญาณว่าเจียง ชิงเป็นผู้สั่งให้มีการนำหรีดที่อุทิศแก่โจว เอินไหลออกไปจากจัตุรัสเทียนอันเหมิน เพื่อเป็นการตอบโต้ จึงมีคำขวัญปรากฏขึ้น เช่น "โค่นล้มพระพันปีหลวง โค่นล้มอินทิรา คานธี" ยังมีบุคคลอื่นนำหรีดไปวางเพื่อเป็นเกียรติแก่หยาง ไคฮุ่ย ภรรยาคนที่สองของเหมา ผู้ซึ่งเป็นที่เคารพนับถือ และถูกเจียง ไคเชกประหารชีวิตในปี 1930 บ่อยครั้งที่เจียง ชิงถูกเรียกโดยอ้อมว่า "ผู้หญิงคนนั้น" หรือ "สามหยดน้ำ" การอ้างอิงถึงส่วนหนึ่งของตัวอักษรจีนในชื่อของเธอ การประท้วงในที่สุดก็บานปลายเป็นการจลาจล โดยมีรถยนต์ถูกผู้ประท้วงที่โกรธแค้นจุดไฟเผาและมีการเข้าแทรกแซงของกำลังอาสาสมัคร

### รัฐประหาร

วันที่ 5 กันยายน 1976 เจียง ชิงได้รับแจ้งข่าวอาการป่วยขั้นวิกฤตของเหมา เจ๋อตงและเดินทางกลับปักกิ่งในไม่ช้า เย็นวันที่ 8 กันยายน เธอขับรถไปยังสำนักข่าวซินหัวเพื่อพยายามหาผู้สนับสนุน และกลับมายังจงหนานไห่ในช่วงดึก ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ระดับสูงของจีนและสมาชิกในครอบครัวของเหมาอยู่ที่นั่น เจียง ชิงนอนไม่หลับ เธอจำต้องเผชิญหน้ากับอีกสองฝ่ายภายในพรรค ได้แก่ ฮฺว่า กั๋วเฟิง ซึ่งได้รับบันทึกจากเหมาที่กล่าวว่า "มีคุณดูแล ฉันก็วางใจ" และเติ้ง เสี่ยวผิงซึ่งกำลังถูกเจียงโจมตี เธอเข้าหาฮฺว่าอย่างลับ ๆ โดยเสนอให้ขับไล่เติ้งในการประชุมกรมการเมืองก่อนที่เหมาจะเสียชีวิต แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ

เหมาถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 9 กันยายน พิธีศพจัดโดยหวัง หงเหวิน โดยมีประชาชนหนึ่งล้านคนมารวมตัวกันที่จัตุรัสเทียนอันเหมินเพื่อไว้อาลัยแด่การจากไปของเขา เจียงส่งหรีดดอกเบญจมาศและพืชพรรณขนาดใหญ่ในฐานะศิษย์และสหายของเขา แทนที่จะเป็นในฐานะม่าย ฮฺว่าคือผู้ที่เหมากำหนดให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งและในไม่ช้าเขาก็ขึ้นเป็นหัวหน้าพรรคและต้องเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้แย่งชิงอำนาจกับแก๊งสี่คน เจียงเดินทางไปเป่าติ้งเพื่อระดมพลกองทัพที่ 38 โดยเตรียมจะเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าพรรคแทนฮฺว่า ในการตอบโต้ ทั้งเย่ เจี้ยนอิง หนึ่งในพันธมิตรของเติ้งและฮฺวา ระดมกำลังทหารของพวกเขาในปักกิ่งและกว่างโจว สฺวี่ ชื่อโหย่วเตือนถึงการเคลื่อนทัพขึ้นเหนือจากกว่างโจว หากเจียงไม่ถูกจับกุมในปักกิ่ง วันที่ 4–5 ตุลาคม ฮฺว่ายังคงเจรจากับพันธมิตรของเจียงเกี่ยวกับการจัดบุคลากรและตกลงจะดำเนินการเจรจาต่อในวันถัดไป

วันที่ 6 ตุลาคม จาง ชุนเฉียวและหวัง หงเหวินถูกจับกุมเมื่อเดินทางมาถึงจงหนานไห่ เจียง ชิงและเหยา เหวินยฺเหวียนถูกจับกุมที่บ้านพักของพวกเขา ฮฺว่า – ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากกองทัพและความมั่นคงแห่งรัฐ – ได้สั่งจับกุมเจียงและสมาชิกแก๊งที่เหลือและปลดออกจากตำแหน่งในพรรค ตามคำบอกเล่าของจาง เหยาฉือ ผู้ดำเนินการจับกุม เจียงไม่ได้พูดอะไรมากเมื่อเธอถูกจับกุม มีรายงานว่าคนรับใช้คนหนึ่งของเธอถ่มน้ำลายใส่เธอขณะที่เธอกำลังถูกพาตัวไปภายใต้การรุมทำร้ายจากผู้มุงดูและตำรวจ ในเดือนพฤษภาคม 1975 เหมา เจ๋อตงเคยวิพากษ์วิจารณ์แก๊งสี่คนว่าพึ่งพาประสบการณ์นิยมมากเกินไป อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ลดทอนความรุนแรงของปัญหา โดยระบุว่าไม่ใช่ปัญหาสำคัญแต่จำเป็นต้องได้รับการแก้ไข เหมากล่าวว่า

คำกล่าวนี้ใช้เป็นเหตุผลให้ฮฺว่า กั๋วเฟิงจับกุมแก๊งสี่คน

### การพิจารณาคดีทางโทรทัศน์
ฮฺว่าถูกแทนที่ในเวลาต่อมาโดยเติ้ง เสี่ยวผิง ผู้ซึ่งดำเนินการฟ้องร้องเจียง ขณะที่เธอถูกจับกุม ประเทศขาดสถาบันที่เหมาะสมสำหรับการพิจารณาคดีทางกฎหมาย เป็นผลให้เธอและสมาชิกคนอื่น ๆ ของแก๊งสี่คนถูกควบคุมตัวอยู่ในสภาพไม่แน่นอนเป็นเวลาหกเดือนแรกของการจับกุม ภายหลังการปรับปรุงกฎหมายอย่างรวดเร็ว มีการยื่นฟ้องอย่างเป็นทางการในชื่อ "คำฟ้องของอัยการพิเศษภายใต้อัยการสูงสุดแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน" คำฟ้องดังกล่าวมี 48 ข้อกล่าวหาแยกกัน

ในเดือนพฤศจิกายน 1980 รัฐบาลได้ประกาศว่าเจียงและอีกเก้าคนจะถูกนำตัวขึ้นศาล เธอถูกพิจารณาคดีร่วมกับสมาชิกอีกสามคนของแก๊งสี่คนและผู้สมรู้ร่วมคิดอีกหกคน เธอถูกกล่าวหาว่าข่มเหงศิลปินในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม และอนุมัติให้บุกรุกบ้านของนักเขียนและนักแสดงในเซี่ยงไฮ้เพื่อทำลายเอกสารที่เกี่ยวข้องกับอาชีพช่วงต้นของเจียงที่อาจเป็นอันตรายต่อชื่อเสียงของเธอ สำนักข่าวซินหัวรายงานว่าเจียงพยายามหาทนายความของเธอเองในตอนแรกแต่ปฏิเสธทนายความที่ทีมพิเศษแนะนำหลังสัมภาษณ์ ในขณะเดียวกัน จำเลยห้าในสิบคนตกลงให้ทนายความที่รัฐบาลแต่งตั้งเป็นทนายความฝ่ายจำเลยของพวกเขา

เจียงแสดงท่าทีท้าทายในศาล เธอโต้แย้งต่อคณะทำงานพิเศษที่ทำหน้าที่สอบสวนว่าเหมาควรจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของเธอด้วยเช่นกัน เมื่อใดก็ตามที่พยานขึ้นให้การ มีโอกาสที่การพิจารณาคดีจะกลายเป็นการตะโกนโต้เถียงกัน เธอไม่ได้ปฏิเสธข้อกล่าวหา และยืนยันว่าเธอได้ปกป้องเหมาและปฏิบัติตามคำสั่งของเขา เจียงกล่าวว่า:

กลยุทธ์แก้ต่างของเธอโดดเด่นด้วยความพยายามก้าวข้ามห้องพิจารณาคดีและอ้างอิงถึงประวัติศาสตร์และตรรกะของการปฏิวัติ เจียงพยายามท้าทายอำนาจของฮฺว่า กั๋วเฟิงภายในพรรค ด้วยข้ออ้างที่น่าตกใจแต่ไม่สามารถยืนยันได้

ศาลประกาศคำตัดสินหลังหกสัปดาห์ของการให้การและถกเถียงและสี่สัปดาห์ของการพิจารณา ในต้นปี 1981 เธอถูกตัดสินว่ามีความผิดและรับโทษประหารชีวิตโดยให้รอลงอาญาไว้สองปี เธอได้รับความรับผิดทางอาญาสูงสุดในหมู่จำเลยในฐานะ "หัวโจก" ของกลุ่มต่อต้านการปฏิวัติ อู่ ซิวเฉฺวียน เล่าในบันทึกความทรงจำของเขาว่าห้องพิจารณาคดีเต็มไปด้วยเสียงปรบมือเมื่อมีการอ่านคำตัดสินและเจียง ชิงถูกเจ้าหน้าที่หญิงสองคนลากออกจากห้องพิจารณาคดีขณะที่เธอกำลังตะโกนคำขวัญปฏิวัติ
## เสียชีวิต
### การคุมขังและการเจ็บป่วย
หลังถูกจับกุม เจียง ชิงถูกคุมขังอยู่ที่เรือนจำฉินเฉิง ทีาซึ่งเธอใช้เวลาว่างไปกับกิจกรรมต่าง ๆ เช่น อ่านหนังสือพิมพ์ ฟังรายการวิทยุ ดูโทรทัศน์ ถักไหมพรม ศึกษาหนังสือ และเขียนหนังสือ บุตรีของเธอ หลี่ น่า มาเยี่ยมเธอทุกสองสัปดาห์ เธอได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ต่างจากวิธีที่เธอปฏิบัติต่อศัตรูของเธอในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม โทษของเธอถูกลดเหลือจำคุกตลอดชีวิตในปี 1983 ศาลประชาชนสูงสุดพิจารณาแล้วว่าทั้งเจียงและผู้สมรู้ร่วมคิดหลักของเธอ จาง ได้แสดง "สำนึกผิดอย่างเพียงพอ" ในระหว่างการพักโทษสองปี ทำให้โทษประหารชีวิตของพวกเขาลดลง อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่อาวุโสของจีนระบุว่าเจียงยังไม่ได้แสดงความสำนึกผิดอย่างแท้จริงและยังคงท้าทายเหมือนวันที่เธอถูกนำตัวออกจากห้องพิจารณาคดีที่เต็มไปด้วยผู้คน โดยตะโกนว่า "การปฏิวัติจงเจริญ"

ในปี 1984 เจียงได้รับการพักโทษทางการแพทย์และย้ายไปอยู่ที่บ้านพักลับที่ทางการจัดให้ ในเดือนธันวาคม 1988 เนื่องในโอกาสครบรอบ 95 ปีวันคล้ายวันเกิดของเหมา เจ๋อตง เจียงยื่นคำร้องขออนุญาตจัดงานรวมญาติ แต่คำร้องของเธอถูกปฏิเสธ ด้วยความทุกข์ใจ เธอพยายามฆ่าตัวตายด้วยการกินยานอนหลับ 50 เม็ดที่เธอแอบเก็บไว้ แต่ไม่สำเร็จ เธอถูกส่งตัวกลับไปเรือนจำฉินเฉิงในปี 1989 เมื่อการพักโทษทางการแพทย์สิ้นสุดลง เจียง ชิงเชื่อว่าเติ้ง เสี่ยวผิงควรรับผิดชอบต่อการเคลื่อนไหวของนักศึกษา (ที่รู้จักดีในชื่อการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน) เนื่องจากเขายอมรับอุดมการณ์ตะวันตก เธอยังประณามการสังหารหมู่ที่ตามมาหลังการประท้วง โดยเน้นย้ำว่าเหมา เจ๋อตงไม่เคยสั่งให้กองทัพสังหารฝูงชน ขณะถูกควบคุมตัว เจียง ชิงได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งลำคอ และแพทย์แนะนำให้ผ่าตัด แต่เธอปฏิเสธ โดยยืนยันว่าการสูญเสียเสียงเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้

### การฆ่าตัวตาย
วันที่ 15 มีนาคม 1991 เจียง ชิงถูกย้ายจากบ้านพักของเธอที่จิ่วเซียนเฉียวไปยังโรงพยาบาลตำรวจปักกิ่งเนื่องจากมีไข้สูง ภายในวันที่ 18 มีนาคม ไข้ของเธอลดลง จากนั้นเธอถูกย้ายไปยังห้องผู้ป่วยภายในบริเวณโรงพยาบาล ซึ่งประกอบด้วยห้องนอน ห้องน้ำ และห้องนั่งเล่น วันที่ 10 พฤษภาคม 1991 เธอฉีกต้นฉบับบันทึกความทรงจำของเธอต่อหน้าผู้อื่นและแสดงความปรารถนาจะกลับบ้าน สองวันต่อมา วันที่ 12 พฤษภาคม บุตรีและบุตรเขยของเธอมาเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลหลังทราบอาการของเธอ แต่เจียงปฏิเสธจะพบพวกเขา วันที่ 14 พฤษภาคม 1991 เจียง ชิงฆ่าตัวตาย เวลา 03:30 น. พยาบาลคนหนึ่งเข้าไปในห้องของเธอและพบเธอที่แขวนอยู่เหนืออ่างอาบน้ำ จดหมายลาตายระบุว่า:

บ่ายวันนั้น หลี่ น่าไปที่โรงพยาบาลเพื่อลงนามในใบมรณบัตรและตกลงว่าจะไม่มีการจัดพิธีศพหรืองานรำลึกใด ๆ วันที่ 18 พฤษภาคม ร่างของเจียง ชิงถูกฌาปนกิจ ทั้งหลี่ น่าและญาติคนอื่น ๆ ของเจียง ชิงไม่ได้เข้าร่วมพิธีฌาปนกิจ อัฐิของเจียง ชิงถูกมอบให้หลี่ น่า ซึ่งเก็บไว้ที่บ้านของเธอ รัฐบาลจีนยืนยันว่าเธอได้แขวนคอตายในวันที่ 4 มิถุนายน โดยระงับการประกาศเป็นเวลาสองสัปดาห์เพื่อเลี่ยงผลกระทบก่อนวันครบรอบสองปีของการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน 1989

อย่างไรก็ตาม เฮ่อ เตี้ยนขุย อดีตเจ้าหน้าที่เรือนจำฉินเฉิง กล่าวอ้างในภายหลังว่า "เจียง ชิงไม่เคยออกจากเรือนจำฉินเฉิงเลยกระทั่งเธอเสียชีวิต" เขาเสนอว่าเธอเสียชีวิตในเรือนจำจากการกินยานอนหลับ ซึ่งหักล้างรายงานอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับการเสียชีวิตของเธอ

### การฝังศพ
ขณะถูกคุมขัง เจียง ชิงแสดงเจตจำนงในพินัยกรรมว่าต้องการถูกฝังที่บ้านเกิดของเธอในจูเฉิง ชานตง ในปี 1996 เหยียน ฉางกุ้ย อดีตเลขานุการของเจียง ชิง ได้ไปเยือนจูเฉิง ที่ซึ่งเลขาธิการพรรคประจำเมืองขอให้เขานำสารไปบอกกับหลี่ น่าว่าเจียง ชิงสามารถถูกฝังที่นั่นได้ โดยต้องได้รับการยินยอมจากเธอ อย่างไรก็ตาม หลังการประขุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 16 เจียง เจ๋อหมินแนะนำหลี่ น่าว่าจูเฉิงอาจไม่ใช่สถานที่ฝังศพที่ปลอดภัย ดังนั้น หลี่ น่าจึงสอบถามถึงความเป็นไปได้ในการฝังศพที่ปักกิ่ง ซึ่งเจียง เจ๋อหมินก็อนุมัติ หลี่ น่าจัดการเรื่องการฝังศพโดยออกค่าใช้จ่ายเอง ในเดือนมีนาคม 2002 อัฐิของเจียง ชิงถูกนำไปฝังที่สุสานฝูเถียนในพื้นที่ทิวทัศน์สวยงามของเนินเขาตะวันตกในปักกิ่ง บนป้ายหลุมศพเขียนว่า: "หลุมศพของมารดา หลี่ ยฺหวินเฮ่อ, 1914–1991, สร้างขึ้นด้วยความเคารพโดยบุตรี บุตรเขย และหลานชาย"

## มรดก
### ภาพลักษณ์สาธารณะ
เจียง ชิงไม่เคยเป็นบุคคลที่ได้รับความชื่นชมอย่างกว้างขวางตลอดชีวิตของเธอ การแต่งงานของเธอกับเหมาในช่วงทศวรรษ 1930 สร้างความอื้อฉาวให้กับสหายหัวอนุรักษนิยมจำนวนมากในเหยียนอาน ในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม เธอแทบไม่ได้ทำอะไรเพื่อเอาใจผู้นำจีนคนอื่น ๆ เลย

เจียง ชิงมักถูกมองว่าเป็นบุคคลที่ทะเยอทะยานอย่างโจ่งแจ้ง โดยหลายคนมองว่าเธอเป็นภริยาผู้กระหายอำนาจ ที่พยายามรวบรวมอำนาจให้ตัวเองด้วยวิธีการน่าสงสัย ภาพลักษณ์สาธารณะของเธอส่วนใหญ่ถูกกำหนดโดยเรื่องเล่าที่รับใช้ตนเอง ซึ่งพรรณนาว่าเธอเป็นบุคคลสำคัญในสภาพแวดล้อมที่ปั่นป่วนและแข่งขันกันอย่างดุเดือดของผู้นำจีน เธอถูกมองว่าเป็นตัวแทนของความโหดเหี้ยม คาดเดาไม่ได้ และอันตรายของชีวิตในตำแหน่งสูงสุด การแก้แค้นที่ยาวนานของเธอต่ออดีตคู่แข่งทางการเมือง-วัฒนธรรมจากสมัยที่เธอเป็นนักแสดงในเซี่ยงไฮ้ได้กระตุ้นชื่อเสียงด้านความอาฆาตพยาบาทของเธอ แม้เธอจะวางกรอบความขัดแย้งของเธอกับคนเหล่านี้ว่าเป็นสงครามทางอุดมการณ์ แต่ก็เชื่อกันอย่างกว้างขวางว่าความแค้นส่วนตัวและความเกลียดชังคือแรงผลักดันแท้จริงเบื้องหลังการกระทำของเธอ

ตามที่ร็อกแซน วิตกีระบุไว้ ชีวิตช่วงต้นของเจียงเต็มไปด้วยความยากจน ความหิวโหย และความรุนแรง และต่อมาในฐานะผู้หญิงในโลกที่ผู้ชายเป็นใหญ่ เธอต้องเผชิญกับความท้าทายมากมาย ประสบการณ์เหล่านี้หล่อหลอมให้เธอมีบุคลิกชอบตั้งรับและก้าวร้าว ก่อให้เกิดนิสัยฉวยโอกาสที่ยังคงอยู่แม้กระทั่งเมื่อเธอไม่จำเป็นต้องแสดงออกแล้ว การพิจารณาคดีทางโทรทัศน์ของเจียงและท่าทีที่ท้าทายในศาลได้ทำให้ความเกลียดชังต่อเธอในหมู่คนรุ่นใหม่ลดลง ซึ่งกลายเป็นผู้ไม่เชื่อในระบบคอมมิวนิสต์ของจีน

#### ประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

หลังเจียง ชิงถูกจับกุมในปี 1976 รัฐบาลจีนเริ่มดำเนิน การรณรงค์โฆษณาชวนเชื่อครั้งใหญ่เพื่อใส่ร้ายเธอและสมาชิกคนอื่น ๆ ของกลุ่มที่เรียกว่าแก๊งสี่คน การรณรงค์นี้ดำเนินภายใต้วัฒนธรรมการเมืองแบบเผด็จการของฮฺว่า กั๋วเฟิง ผู้สืบทอดอำนาจของเหมา โดยมีเป้าหมายเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของเจียงและพรรคพวกของเธออย่างสิ้นเชิง ในช่วงหลายปีก่อนการพิจารณาคดีของเธอในปี 1980 โปสเตอร์และภาพการ์ตูนนับล้านชิ้นพรรณนาถึงแก๊งสี่คนว่าเป็นศัตรูของชนชั้นและสายลับ เจียงเองกลายเป็นเป้าหมายหลักของการเย้ยหยัน เธอถูกวาดภาพเป็นจักรพรรดินีที่วางแผนจะสืบทอดอำนาจจากเหมาและเป็นโสเภณี โดยมีการอ้างอิงถึงอดีตของเธอในฐานะนักแสดงหญิงในเซี่ยงไฮ้เพื่อตั้งคำถามถึงความซื่อสัตย์ทางศีลธรรมของเธอ โฆษณาชวนเชื่อยังวิพากษ์วิจารณ์ความสนใจของเธอในงานอดิเรกแบบตะวันตก เช่น การถ่ายภาพและการเล่นโป๊กเกอร์ โดยนำเสนอสิ่งเหล่านี้ว่าเป็นหลักฐานที่แสดงถึงการขาดค่านิยมคอมมิวนิสต์ของเธอ ในที่สุด เธอถูกตีตราว่าเป็น "ปีศาจกระดูกขาว" ภาพล้อเลียนที่มีนัยถึงเพศสภาพที่สื่อถึงการทำลายล้างและความโกลาหล

การพิจารณาคดีแก๊งสี่คนในปี 1980 ตอกย้ำภาพลักษณ์ของเจียงในฐานะบุคคลเจ้าเล่ห์และชั่วร้าย คำฟ้องระบุว่าแก๊งสี่คนเป็นผู้รับผิดชอบต่อความรุนแรงของการปฏิวัติวัฒนธรรม โดยกล่าวหาว่าเจียงใช้อำนาจกวาดล้างทางการเมืองเพื่อแก้แค้นส่วนตัวและส่งเสริมความวุ่นวายครั้งใหญ่ การพิจารณาคดีนี้ถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางทั้งในและนอกประเทศจีน ตอกย้ำความแตกต่างที่ชัดเจน: เจียง ชิงเป็นสัญลักษณ์ของความวุ่นวายในอดีต และการบริหารของเติ้ง เสี่ยวผิงเป็นผู้ประกาศการมาถึงของความสงบเรียบร้อยและความก้าวหน้า เรื่องเล่านี้สอดคล้องกับข้อมติว่าด้วยประวัติศาสตร์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ซึ่งพยายามกำหนดนิยามใหม่ให้กับมรดกของเหมา เจ๋อตง แม้เหมาจะถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่ามี "ข้อผิดพลาด" แต่เขาก็ไม่ถูกถือว่าต้องรับผิดชอบโดยตรงต่อความรุนแรงเกินเหตุของการปฏิวัติวัฒนธรรม แต่ความผิดทั้งหมดถูกโยนไปที่เจียงและแก๊งสี่คน ทำให้ความคิดของเหมา เจ๋อตงยังคงมีความชอบธรรมทางอุดมการณ์ภายใต้การปฏิรูปของเติ้ง

#### มุมมองอื่น
วรรณกรรมชีวประวัติเกี่ยวกับเจียง ชิงกลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการวิพากษ์และตีความประวัติศาสตร์จีนอย่างเป็นทางการเสียใหม่ ผลงานเหล่านี้ท้าทายภาพลักษณ์ของเจียงที่มักถูกนำเสนออย่างเลวร้ายเพียงด้านเดียว และมีส่วนช่วยในการถกเถียงทางประวัติศาสตร์อย่างกว้างขวางมากขึ้นเกี่ยวกับการปฏิวัติวัฒนธรรมและผลกระทบต่อการก่อร่างสร้างประเทศจีนสมัยใหม่ ขณะที่ชีวประวัติเชิงข้อเท็จจริงมุ่งนำเสนอภาพที่ถูกต้องแม่นยำของบุคคลในเรื่อง แต่ผลงานเชิงบันเทิงคดีกลับใช้เสรีภาพในการสร้างสรรค์ โดยการจินตนาการชีวิตของบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ขึ้นมาใหม่โดยไม่ยึดติดกับข้อเท็จจริงอย่างเคร่งครัด ด้วยการปฏิเสธแบบแผนชีวประวัติแบบดั้งเดิม – ซึ่งนำเสนอชีวิตของบุคคลในฐานะเรื่องเล่าที่สอดคล้องกัน – ผลงานอย่าง *Jiang Qing and Her Husbands* และ *Becoming Madame Mao* กลับตั้งคำถามถึงความถูกต้องของเรื่องเล่าแบบครอบคลุมทั้งหมดเกี่ยวกับเจียง ท้ายที่สุดแล้วพื้นที่ส่วนตัวในเรื่องเล่าเหล่านี้ไม่ได้ถูกนำมาใช้เพื่อเปิดเผยข้อมูลเชิงลึกที่ใกล้ชิดเกี่ยวกับตัวบุคคลนั้น ๆ แต่กลับถูกใช้เป็นเครื่องมือในการรื้อถอนและท้าทายการเขียนประวัติศาสตร์จีนอย่างเป็นทางการ

#### การเปรียบเทียบ
การพิจารณาคดีของปั๋ว ซีไหลในปี 2013 ถือเป็นเหตุการณ์ในศาลที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดในประเทศจีนนับตั้งแต่การพิจารณาคดีของเจียง ชิงในปี 1980 กู่ ไคไหล ภรรยาของปั๋ว มักถูกเปรียบเทียบกับเจียง ชิงเนื่องจากลักษณะอาชญากรรมของเธอ ในปี 2024 *[[โยมิอุริชิมบุน]]* รายงานเกี่ยวกับอิทธิพลของเผิง ลี่ยฺเหวียนในการตัดสินใจด้านบุคลากรคนสำคัญภายในพรรคคอมมิวนิสต์จีน รายงานดังกล่าวเน้นย้ำถึงการสนับสนุนของเธอในการแต่งตั้งต่ง จฺวินเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมและการเลือกหลี่ ก้านเจี๋ยเป็นหัวหน้ากรมองค์การพรรคคอมมิวนิสต์จีน ต่งและหลี่ต่างก็มาจากชานตง บ้านเกิดของเผิง รายงานนี้เปรียบเทียบความเป็นผู้นำของสี จิ้นผิงในช่วงปีหลัง ๆ กับเหมา เจ๋อตง โดยเปรียบเผิงกับเจียง ชิง

### อนุสรณ์
หลุมศพของเจียง ชิงไม่เปิดเผยต่อสาธารณะกระทั่งต้นปี 2009 ในแต่ละปีช่วงเทศกาลกวาดสุสาน จะมีการนำกระเช้าดอกไม้ไปวางที่หลุมศพของเจียง ในปี 2015 นักเคลื่อนไหวฝ่ายซ้ายที่พยายามแสดงความเคารพต้องเผชิญกับการต่อต้านจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายสิบนาย โดยหลายคนถูกนำตัวไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจผิงกั่วยฺเหวียน ผู้สนับสนุนลัทธิเหมาที่รู้สึกไม่พอใจตั้งคำถามว่าทำไมการยกย่องเจียง ไคเชกต่อสาธารณะถึงได้รับอนุญาต ขณะที่การรำลึกถึงเจียง ชิงกลับไม่ได้รับอนุญาต โดยตั้งคำถามเชิงวาทศิลป์ว่าสาธารณรัฐจีนได้ทวงคืนแผ่นดินใหญ่ไปแล้วหรืออย่างไร ตั้งแต่ปี 2018 การรำลึกเช่นนี้ดำเนินไปโดยไม่มีการแทรกแซงจากตำรวจ วันที่ 14 พฤษภาคม 2021 นักเคลื่อนไหวฝ่ายซ้ายจัดการเสวนาเรื่อง "บทบาทของหลี่ จิ้นในประวัติศาสตร์พรรค" ซึ่งมีรายงานว่าหลี่ น่าเข้าร่วมด้วย ตั้งแต่ปี 2021 เนื่องจากมีผู้เยี่ยมชมจำนวนมากยังคงให้เกียรติเจียง ชิง สื่อต่างประเทศตั้งข้อสังเกตว่าทางการอนุญาตให้กลุ่มฝ่ายซ้ายรำลึกถึงเธอได้ขณะที่ห้ามการไว้ทุกข์ต่อสาธารณะสำหรับจ้าว จื่อหยาง หลังจากนั้น ทางการสั่งห้ามการไว้ทุกข์ต่อสาธารณะสำหรับเธอที่หลุมศพ โดยมีกล้องวงจรปิดและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยเฝ้าระวังสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา

### งิ้วปักกิ่ง

ระหว่างการผลิตย่างป่านซี่ เจียงได้แสดงให้เห็นถึงสัญชาตญาณอันเฉียบแหลม ด้วยประสบการณ์ของเธอในฐานะนักแสดง ในการแสดงให้เห็นถึงรูปแบบที่ย่างป่านซี่ควรจะเป็น อย่างไรก็ตาม คำสั่งของเจียงว่าด้วยการปฏิรูปอุปรากรมักคลุมเครือ ยฺหวี ซึ่งทำหน้าที่เป็นเบี้ยหมากของเจียง สามารถทำให้คำสั่งของเจียงกลายเป็นรายละเอียดทางเทคนิคที่นักแสดงสามารถปฏิบัติตามได้ แม้อิทธิพลของยฺหวีจะเพิ่มขึ้น เขาก็ไม่เคยสามารถท้าทายคำสั่งของเจียงได้ เนื่องจากเขาสามารถมีอิทธิพลต่อความคิดของเธอเท่านั้น

เจียงเห็นว่าจุดอ่อนของงิ้วปักกิ่งคือการขาดดนตรีที่จัดระเบียบอย่างดี ซึ่งตามความเห็นของเจียงแล้ว "สร้างภาพลักษณ์ของตัวละคร" แนวคิดนี้ได้รับอิทธิพลจากงานเขียนของยฺหวีว่าด้วยแนวคิดการทำงานของดนตรี ยฺหวีมุ่งเน้นไปที่การปฏิรูปภาษาดนตรี นี่เป็นเพราะความเชื่อของยฺหวีที่ว่าเพื่อให้ย่างป่านซี่ประสบความสำเร็จในการให้ความรู้แก่ประชาชนเกี่ยวกับโครงสร้างและประโยชน์ของรัฐสังคมนิยมใหม่ ภาษาของดนตรีจะต้องเป็นที่เข้าใจของคนทั่วไป เขาแนะนำเป็นอันดับแรกว่าเนื้อเพลงควรเขียนเป็นภาษาจีนกลาง ซึ่งสอดคล้องกับนโยบายของรัฐบาลจีนที่กำหนดให้ใช้ภาษาจีนกลางเป็นภาษาในการเรียนการสอนในโรงเรียนทั่วประเทศ ยฺหวียังสนับสนุนว่า "ทำนองเพลงควรแต่งในลักษณะสะท้อนรูปแบบวรรณยุกต์ของพยางค์ด้วย" ซึ่ง "ควรฟังดูเป็นธรรมชาติสำหรับหูและเข้าใจง่ายสำหรับผู้ฟัง"
ตามทฤษฎี "สามความเด่นชัด" ของเจียง ผลงานปฏิวัติต้นแบบจะต้องเน้นวีรบุรุษหลักให้โดดเด่นกว่าตัวละครวีรบุรุษอื่น ๆ และตัวละครเชิงบวกให้โดดเด่นกว่าตัวละครอื่น ๆ เจียงวิพากษ์วิจารณ์ภาพยนตร์แนวสืบสวนสอบสวน (ซึ่งรู้จักในชื่อภาพยนตร์ต่อต้านจารกรรม) ที่ทำให้ตัวร้ายดูน่าสนใจเกินไป เจียงขึ้นชื่อเรื่องความตรงไปตรงมาในการกำกับย่างป่านซี่หรืองิ้วปฏิวัติ แต่ยฺหวีสามารถทำหน้าที่เป็นคนกลางระหว่างเจียงกับนักแสดงได้ เนื่องจากเจียงไม่สามารถสื่อสารวิสัยทัศน์ของเธอได้อย่างชัดเจน นักแสดงมักมองว่าคำวิจารณ์ของเธอเป็นการดูถูกส่วนตัว ตู้ หมิงซิน หนึ่งในนักแต่งเพลงของเจียง เล่าว่าเจียงเคยปฏิเสธเพลงของเขาในบัลเลต์เรื่อง *The Red Detachment of Women* (Hong Se Niang Zi Jun) ว่าเป็น "เพลงปลุกอารมณ์ที่เคยแสดงในไนต์คลับเซี่ยงไฮ้ช่วงทศวรรษ 1930" จากนั้น ตู้ก็ถูกวิจารณ์ว่าพยายามทำลายโครงการย่างป่านซี่โดยการซ่อนดนตรีแบบชนชั้นกระฎุมพีไว้ในบัลเลต์ปฏิวัติ ตู้รู้สึกอับอายมากกับคำพูดนี้ กระทั่งยฺหวีขอให้กลุ่มส่งผลงานประพันธ์อื่น ตู้จึงกลับมามีแรงจูงใจและประพันธ์เพลง *Wanquan Heshui* (On Wanquan River) ที่มีชื่อเสียงในปัจจุบัน ตามคำบอกเล่าของตู้ เหตุการณ์นี้เผยให้เห็นถึงความซื่อสัตย์ทางศิลปะ ความกล้าหาญส่วนตัว และความสามารถของยฺหวีในการได้รับการยอมรับจากเจียงในการตัดสินใจของเขา 

## ชีวิตส่วนตัว
### ครอบครัว

ในช่วงบั้นปลายชีวิตของเหมา เจ๋อตง เขามักปฏิเสธจะพบเจียง ชิง ทั้งสองแยกกันอยู่ – เหมาพำนักอยู่ในจงหนานไห่ ขณะที่เจียงพักอยู่ที่เรือนรับรองเตี้ยวยฺหวีไถ – และแทบไม่ได้พบกันเลย เหมามักวิพากษ์วิจารณ์เจียง ชิงและเขียนข้อสังเกตไว้ว่า "เจียง ชิงไม่ได้เป็นตัวแทนของฉัน; เธอเป็นตัวแทนของตัวเอง" เขาเคยปรับทุกข์กับหวัง ไห่หรงและถัง เหวินเชิงว่าเจียงใฝ่ฝันจะเป็นประธานพรรค ในระหว่างพูดคุยกับเจียง ชิง เหมาแนะนำให้เธอปรับปรุงความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานที่มีความเห็นต่างกัน แทนที่จะเป็นแค่กลุ่มเล็ก ๆ ของเธอ เขายังแสดงความไม่พอใจที่เธอไม่ศึกษาผลงานของมากซ์ เลนิน หรือแม้แต่งานเขียนของตัวเขาเอง เหมาแสดงความกังวลเกี่ยวกับอนาคตของเจียง ชิงหลังจากอสัญกรรมของเขา โดยเกรงว่าเธออาจจะประสบปัญหา

เธอมีบุตรีกับเหมา เจ๋อตง ซึ่งก็คือหลี่ น่า หลี่ น่าไปเยี่ยมเธอที่เรือนจำฉินเฉิงบ่อยครั้ง แต่พวกเธอมักทะเลาะกันเรื่องหวัง จิงชิง สามีของหลี่ น่า ซึ่งเคยรับรัฐการในกรมทหารรักษาความมั่นคงกลาง

### งานอดิเรก
งานอดิเรกของเจียงได้แก่การถ่ายภาพ เล่นไพ่ และการจัดฉายภาพยนตร์ฮอลลีวูดคลาสสิก โดยเฉพาะภาพยนตร์ที่นำแสดงโดยเกรียตา การ์บู หนึ่งในนักแสดงที่เธอชื่นชอบ แม้ภาพยนตร์เหล่านั้นจะถูกห้ามสำหรับพลเมืองจีนทั่วไปในฐานะสัญลักษณ์ของความเสื่อมโทรมแบบชนชั้นกระฎุมพี เจียง ชิงสามารถเลียนแบบลายมือของเหมา เจ๋อตงได้ การคัดลายมือของเธอคล้ายกับของเหมามากจนผลงานบางชิ้นของเธอถึงกับถูกจัดแสดงเป็นต้นฉบับลายมือของเหมา เจ๋อตง

ตั้งแต่ปี 1961 เจียง ชิง ภายใต้นามปากกาหลี่ ยฺหวินเฮ่อและหลี่ จิ้น มีภาพถ่ายทิวทัศน์หลายภาพได้รับคัดเลือกให้จัดแสดงในนิทรรศการภาพถ่ายแห่งชาติสี่ครั้งติดต่อกัน เธอกลายเป็นหนึ่งในช่างภาพที่มีผลงานจัดแสดงมากที่สุดในแต่ละนิทรรศการ ในด้านเทคนิคการจัดแสง เจียงชื่นชอบการใช้แสงย้อนและแสงย้อนด้านข้าง รูปแบบการมองเห็นของเธอที่เน้นความยิ่งใหญ่และสมบูรณ์แบบมีอิทธิพลอย่างมากต่อวงการภาพถ่ายในจีนแผ่นดินใหญ่

## ในวัฒนธรรมประชานิยม
### บันเทิงคดี
* *[[Jiang Qing and Her Husbands]]* บทละครอิงประวัติศาสตร์จีนโดยชา เย่ซินในปี 1990
* *[[Becoming Madame Mao]]* นวนิยายอิงประวัติศาสตร์โดยแอนชี หมิ่นในปี 2000

### ภาพยนตร์และโทรทัศน์

## หมายเหตุ

### อรรถาธิบาย

### คำแปล

## อ้างอิง

### ข้อมูล
* 
* 
* 
* 
* 

## อ่านเพิ่ม
* 
* 
* 
* 
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Feature on Madame Mao by the International Museum of Women (archived 9 December 2008)
* Jiang Qing's tomb (archived 31 August 2009)
* Hudong.com, ''Jian Qing'' , 84-minute documentary film (on-line, in Chinese)
* Jiang, Qing 1914- 1991, Wilson Center Digital Archive

หมวดหมู่:แก๊งออฟโฟร์
หมวดหมู่:หญิงผู้นำจีน
หมวดหมู่:ครอบครัวของเหมา เจ๋อตง
หมวดหมู่:สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน
หมวดหมู่:ผู้ต่อต้านลัทธิแก้
หมวดหมู่:นักทฤษฎีนิยมแบบเหมา
หมวดหมู่:สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่ถูกไล่ออก
หมวดหมู่:นักการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนจากชานตง
หมวดหมู่:นักการเมืองสาธารณรัฐประชาชนจีนจากชานตง
หมวดหมู่:นักโทษที่ถูกสาธารณรัฐประชาชนจีนพิพากษาประหารชีวิต
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงจากชานตง
หมวดหมู่:นักแสดงและนักการเมืองจีน
หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงจีน
หมวดหมู่:ผู้หลงผิดคิดตนป่วย
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงจีนที่ฆ่าตัวตาย
หมวดหมู่:นักการเมืองจีนที่ฆ่าตัวตาย
หมวดหมู่:การแขวนคอตายในประเทศจีน
หมวดหมู่:การฆ่าตัวตายในสาธารณรัฐประชาชนจีน
หมวดหมู่:นักแสดงหญิงจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:นักการเมืองหญิงในคริสต์ศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:นักการเมืองจีนซึ่งถูกพิพากษาว่ามีความผิดทางอาญา
หมวดหมู่:บุคคลจากจูเฉิง
หมวดหมู่:ชาวจีนผู้นิยมลัทธิมากซ์
หมวดหมู่:บุคคลจากมณฑลชานตง