การโยกย้ายประชากรในสหภาพโซเวียต

ระหว่าง ค.ศ. 1930 ถึง 1952 รัฐบาลสหภาพโซเวียตภายใต้คำสั่งของผู้นำโซเวียต โจเซฟ สตาลิน และการกำกับดูแลของลัฟเรนตีย์ เบรียา เจ้าหน้าที่ระดับสูงของหน่วยเอนคาเวเด ได้ทำการโยกย้ายประชากรกลุ่มต่าง ๆ โดยบังคับ การกระทำเหล่านี้สามารถจำแนกออกเป็นหมวดหมู่กว้าง ๆ ได้แก่ การเนรเทศประชากรกลุ่มที่ถูกจัดประเภทว่า "ต่อต้านโซเวียต" (มักถูกระบุว่าเป็น "ศัตรูของประชาชน") การเนรเทศกลุ่มเชื้อชาติทั้งประเทศ การโยกย้ายกำลังแรงงาน และการจัดการอพยพในทิศทางตรงกันข้ามเพื่อส่งคนเข้าไปแทนที่ในดินแดนที่ผ่านการกวาดล้างทางชาติพันธุ์มาแล้ว ทั้งนี้ นโยบายขจัดคูลัค ถือเป็นครั้งแรกที่มีการเนรเทศประชากรทั้งชนชั้น ในขณะที่การเนรเทศชาวเกาหลีในโซเวียตเมื่อ ค.ศ. 1937 ได้กลายเป็นบรรทัดฐานของการเนรเทศกลุ่มชาติพันธุ์เฉพาะเจาะจงแบบยกทั้งประเทศ

ในกรณีส่วนใหญ่ จุดหมายปลายทางของพวกเขาคือพื้นที่ห่างไกลที่มีประชากรเบาบาง ซึ่งรวมถึงการเนรเทศพลเมืองที่มิใช่ชาวโซเวียตจากประเทศนอกสหภาพโซเวียตเข้ามายังโซเวียตด้วย มีการประมาณการว่าโดยภาพรวมแล้ว การบังคับย้ายถิ่นฐานภายในส่งผลกระทบต่อผู้คนอย่างน้อย 6 ล้านคน จากจำนวนทั้งหมดนี้ประกอบด้วย กลุ่มคูลัค 1.8 ล้านคนที่ถูกเนรเทศในช่วง ค.ศ. 1930–31 ชาวนาและกลุ่มชาติพันธุ์ส่วนน้อย 1.0 ล้านคนในช่วง ค.ศ. 1932–39 ในขณะที่กลุ่มชาติพันธุ์ส่วนน้อยอีกประมาณ 3.5 ล้านคนถูกย้ายถิ่นฐานเพิ่มเติมในช่วง ค.ศ. 1940–52

หอจดหมายเหตุโซเวียตได้บันทึกยอดผู้เสียชีวิตไว้ 390,000 ราย ระหว่างการบังคับย้ายถิ่นฐานของกลุ่มคูลัค และผู้เสียชีวิตสูงสุด 400,000 ราย จากกลุ่มคนที่ถูกเนรเทศไปยังนิคมบังคับในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 อย่างไรก็ตาม นิโกลาส์ เวิร์ธ ระบุว่ายอดผู้เสียชีวิตโดยรวมอาจใกล้เคียงที่ 1 ถึง 1.5 ล้านราย ซึ่งเป็นผลมาจากการเนรเทศ นักประวัติศาสตร์ร่วมสมัยจัดประเภทการเนรเทศเหล่านี้ว่าเป็นอาชญากรรมต่อมนุษยชาติและการประหัตประหารทางเชื้อชาติ โดยมีสองกรณีที่มีอัตราการเสียชีวิตสูงสุดถูกนิยามว่าเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ได้แก่ การเนรเทศชาวตาตาร์ไครเมีย ซึ่งยูเครนและอีกหลายประเทศประกาศว่าเป็นเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และการเนรเทศชาวเชเชนและชาวอินกุช ซึ่งได้รับการประกาศว่าเป็นเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์โดยสภายุโรป ในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1991 สภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ภายใต้ประธาน โบริส เยลต์ซิน ได้ผ่านกฎหมายว่าด้วยการคืนสิทธิให้แก่กลุ่มชนที่ถูกปราบปราม โดยมาตรา 2 ได้ประณามการเนรเทศมวลชนทั้งหมดว่าเป็น "นโยบายการใส่ร้ายและการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของสตาลิน"

นอกจากนี้ สหภาพโซเวียตยังดำเนินการเนรเทศในดินแดนที่เข้ายึดครอง โดยมีผู้เสียชีวิตกว่า 50,000 รายจากกลุ่มรัฐบอลติก และอีก 300,000 ถึง 360,000 รายที่เสียชีวิตระหว่างการขับไล่ชาวเยอรมันออกจากยุโรปตะวันออก อันเนื่องมาจากการเนรเทศโดยโซเวียต การสังหารหมู่ รวมถึงการกักกันในค่ายกักกันและค่ายแรงงาน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* These Names Accuse (Soviet Deportations in Latvia) 
* Baltic Deportation Instructions  – Full text, English
* DEPORTATIONS Revelations from the Russian Archives at the Library of Congress
* Chechnya: European Parliament recognises the genocide of the Chechen People in 1944 
* The scale and nature of German and Soviet repression and mass killings, 1930–45
* Эдиев Д.М. Демографические потери депортированных народов СССР. Ставрополь, 2003
* Polish deportees in the USSR List compiled in 1941 by Tadeusz Romer, the Polish ambassador to Japan

หมวดหมู่:การเนรเทศ

หมวดหมู่:การปราบปรามทางการเมืองในสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:อาชญากรรมสงครามของสหภาพโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่สอง
หมวดหมู่:การล้างเผ่าพันธุ์ในยุโรป
หมวดหมู่:การล้างเผ่าพันธุ์ในเอเชีย
หมวดหมู่:การล้างเผ่าพันธุ์ชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:นโยบายชาติพันธุ์ของสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:โจเซฟ สตาลิน
หมวดหมู่:การเบียดเบียนพุทธศาสนิกชน
หมวดหมู่:การเบียดเบียนมุสลิม
หมวดหมู่:การย้ายถิ่นฐานภายในประเทศ
หมวดหมู่:การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในเอเชีย
หมวดหมู่:การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในยุโรป
หมวดหมู่:การเหยียดเชื้อชาติในสหภาพโซเวียต
หมวดหมู่:อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ