open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ศิลปะสมถะ

**ศิลปะสมถะ** () เป็นลักษณะงานศิลปะของศิลปะสมัยใหม่ คำว่า “Arte Povera” หรือ “ศิลปะสมถะ” เป็นคำที่เริ่มใช้กันขึ้นในอิตาลีในช่วงของความไม่สงบเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อศิลปินเริ่มที่จะมีถือคติรุนแรงทางการเมือง ศิลปินเริ่มโจมตีคุณค่าของสถาบันทางการของรัฐบาล, อุตสาหกรรม และวัฒนธรรม หรือแม้แต่ตั้งข้อกังขาที่เป็นการแสดงออกของแต่ละบุคคลนั้นจะเป็นสิ่งที่มีเหตุผลทางจริยธรรมที่จะดำรงอยู่หรือไม่ นักวิพากษ์ศิลป์เจอร์มาโน เชลันท์จัดงานแสดงศิลปะสองครั้งในปี ค.ศ. 1967 และ ค.ศ. 1968 ตามด้วยหนังสืออันมีอิทธิพลชื่อ “Arte Povera” เพื่อเป็นเผยแพร่ความคิดของศิลปะปฏิรูป ที่แยกตัวจากกรอบประเพณีนิยมและมีพลังของโครงสร้าง และ ตลาดของศิลปะ แม้ว่าเชลันท์จะพยายามใช้ความหมายขององค์ประกอบของศิลปะดังกล่าวในการครอบคลุมศิลปะจากทั่วโลก แต่อันที่จริงแล้วเป็นคำที่มีความหมายเฉพาะอยู่แต่กับศิลปินชาวอิตาลีผู้โจมตีปรัชญาบรรษัทโดยการแสดงออกทางศิลปะที่ใช้วัสดุและลักษณะงานที่นอกกรอบของสิ่งที่เคยใช้และเคยสร้างกันมา

งานศิลปะแบบต่างๆ ที่มีตั้งแสดงให้ชมมากที่สุดของขบวนการศิลปะสมถะอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะลิกเตนสไตน์

## Artists
มิเคลอันเจโล พิสโตเลตโตเริ่มงานเขียนบนกระจกในปี ค.ศ. 1962 ที่เป็นงานศิลปะที่เชื่อมงานเขียนกับความเป็นจริงที่เปลี่ยนแปลงไปอยู่ตลอดเวลา ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 พิสโตเลตโตก็เริ่มใช้เศษผ้าและประติมากรรมคลาสสิกที่พบทั่วไปในอิตาลีในการสร้างงานทั้งนี้ก็เพื่อที่จะทลายความแตกต่างของอันดับชั้นของศิลปะและสิ่งของที่หาได้ทั่วไป การใช้วัสดุที่ถูกทิ้งขว้างก็เป็นองค์ประกอบหนึ่งของการสร้างงานศิลปะสมถะ ในงาน “Muretto di straci” () ที่สร้างในปี ค.ศ. 1967 พิสโตเลตโตสร้างพรมแขวนผนังอันงดงามแปลกตาจากอิฐธรรมดาที่ห่อด้วยเศษผ้าที่ทิ้งแล้ว

ศิลปินเช่นยานิส คูเนลลิส และ มาริโอ เมิร์ซพยายามที่จะให้งานศิลปะเป็นสิ่งที่ใกล้ความเป็นจริงมากขึ้น และแสดงความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดระหว่างตัวบุคคลกับธรรมชาติ
## ศิลปิน
*Giovanni Anselmo
*Alighiero Boetti
*Pier-Paolo Calzolari
*Rossella Cosentino
*Luciano Fabro
*Piero Gilardi
*Jannis Kounellis
*Ondrej Mares
*Mario Merz
*Marisa Merz
*Pino Pascali
*Giuseppe Penone
*Michelangelo Pistoletto
*John Roloff
*Gilberto Zorio

## อ้างอิง

* Christov-Bakargiev, Carolyn (Ed.). *Arte Povera*. London: Phaidon, 1999. (ISBN 0714834130)
* Flood, Richard, and Morris, Frances. *Zero to infinity: Arte povera 1962-1972*. London: Tate Publishing, 2001. (ISBN 093564069X, ISBN 9780935640694, ISBN 185437401X, ISBN 9781854374011)
* Lumley, Robert. *Arte Povera*. London: Tate Pub.; New York: Distributed in North America by Harry N. Abrams, 2004. (ISBN 1854375881, ISBN 9781854375889)

## ดูเพิ่ม
* นิทรรศการนานาชาติของความว่าง
* ศิลปะสมัยใหม่ 
* ศิลปะใต้ดิน 
* ศิลปะคนนอก

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Fineberg, Jonathan, **Art Since 1940** Strategies of Being 
* Arte Povera at Artcyclopedia
* Walker Art Museum exhibit, 2001-2002 

*
หมวดหมู่:ศิลปะอิตาลี
หมวดหมู่:ศิลปะสมัยใหม่
ออลเวส์ (เพลงมาอิ คูรากิ)

**ออลเวยส์** () เป็นซิงเกิลลำดับที่ 9 ของมาอิ คูรากิ ออกจำหน่ายเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2544 เพลงดังกล่าวได้นำไปใช้ในการออกอากาศอะนิเมะเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ทั้งในฉบับภาพยนตร์และฉบับซีรีส์ นอกจากนี้ยังนำไปใช้ในซาวน์แทร็กของการแข่งขันฟุตบอลโลก 2002 ฉบับญี่ปุ่นอีกด้วย

## ข้อมูลเพลง
ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลที่ 9 ของมาอิ คูรากิออกจำหน่ายวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2544ยอดขายสัปดาห์แรกที่อันดับ 2 และขายได้ 134,370 ชุด เพลงนี้อยู่ในโอริคอนซาร์ด 7 สัปดาห์ ยอดขายรวม 219,940 ชุด เป็นซิงเกิลลำดับที่ 89 ของปี 2544

ซิงเกิลที่ถูกใช้เป็นเพลงปิดของยอดนักสืบจิ๋วโคนันจำนวน 2 ครั้งคือ ครั้งที่ 1 เดอะมูฟวี่ที่ 5 ตอนคดีปริศนาเส้นตายสู่สวรรค์และครั้งที่ 2 เป็นเพลงปิดที่ 12 โดยต่อจากเพลงสตาร์ทอินมายไลฟ์ตั้งแต่ตอนที่ 233-247 จำนวน 15 ตอน

เพลง always จะถูกทุกร้องทุกครั้งในคอนเสิร์ตของเธอ หรือ งานอีเวนท์ที่มีเธอเป็นแขกรับเชิญ เช่นเดียวกับเพลง Love, Day After Tomorrow โดยมักร้องในช่วง Encore และเกือบทุกครั้งเธอจะร้องเพลงนี้เป็นเพลงสุดท้ายเสมอ
## รายชื่อเพลง
*1. ออลเวยส์ (4:07)
คำร้องโดยมาอิ คูรากิ ทำนองโดย ไอกะ โอโนะ เรียบเรียงโดย Cybersound
*2. ออลไนท์ (4:38)
คำร้องโดยมาอิ คูรากิ ทำนองโดย YOKO Black. Stone เรียบเรียงโดย Cybersound
*3. สแตนด์อัพ~โกมิส์ ดิสโก 2001 มิกซ์~(เรดิโอ อีดิท) (5:17)
รีมิกซ์โดย โกมิ
*4. ออลเวยส์-ฉบับดนตรี-

## การนำไปใช้
* อะนิเมะยอดนักสืบโคนันตอนคดีปริศนาเส้นตายสู่สวรรค์และตอนที่ 233-247 (#1)
* อัลบั้มเพอร์เฟกต์ไคร์ม,ออลมายเบสต์,วิชยูเดอะเบสต์ (#1)

## อ้างอิง
* [Jpopstop (Kuraki Mai)](http://wiki.jpopstop.com/wiki/Always_(Kuraki_Mai)) 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* มาอิ คูรากิ 

หมวดหมู่:เพลงในปี พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:เพลงญี่ปุ่น
หมวดหมู่:ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2544
หมวดหมู่:เพลงของมาอิ คูรากิ
หมวดหมู่:เพลงประกอบยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
พาราคว็อท

**พาราคว็อท** () เป็นชื่อการค้าของ **''N'',''N''′-ไดเมทิลl-4,4′-ไบไพริดิเนียม ไดคลอไรด์** เป็นยากำจัดวัชพืชชนิดหนึ่งที่เป็นที่นิยมที่สุดในโลก ถูกสังเคราะห์ขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1882 แต่ถูกนำมาใช้กำจัดวัชพืชครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1955 ผลิตจำหน่ายครั้งแรกในปี ค.ศ. 1961 โดยบริษัท ไอซีไอ ปัจจุบันทำการตลาดโดยบริษัท ซินเจนทา พาราคว็อทเป็นพิษต่อมนุษย์และสัตว์ จากปฏิกิริยารีด็อกส์ ที่ทำให้เกิดซูเปอร์ออกไซด์ พาราคว็อทมีความสัมพันธ์กับโรคพาร์กินสัน และถูกแบนในหลายประเทศ 

ในประเทศไทย พาราคว็อทเป็นที่รู้จักในชื่อการค้า **กรัมม็อกโซน** (Grammoxone) เป็นยาฆ่าวัชพืชที่นิยมใช้ที่สุดในประเทศไทย  

พาราคว็อทออกฤทธิ์โดยหยุดยั้งการเติบโตของเซลล์วัชพืช เฉพาะส่วนที่เป็นสีเขียว และทำให้เนื้อเยื่อของเซลนั้นแห้งลง โดยไม่แพร่กระจายเข้าสู่เนื้อเยื่อไม้   สามารถใช้ได้กับพืชผลหลายชนิด ทั้งไม้ต้นสูงและพืชพันธุ์เตี้ย 

ในทางพิษวิทยา พาราคว็อทจะก่อให้เกิดอาการระคายเคืองต่อเนื้อเยื่อที่สัมผัส ผิวหนังเป็นแผลพุพอง หากสัมผัสกับตาจะทำให้ตาบวมแดงอักเสบ ประสิทธิภาพในการมองเห็นลดลง  หากบริโภคจะทำให้เกิดอาการระคายเคืองลำคอ ปอด และหายใจไม่ออก และส่งผลต่อสภาวะการทำงานของตับ   

ในประเทศโลกที่สาม นิยมใช้พาราคว็อทเป็นยาพิษสำหรับการฆ่าตัวตาย  เนื่องจากเป็นสารพิษที่มีจำหน่ายทั่วไป ราคาไม่แพง และไม่จำเป็นต้องใช้ในปริมาณมาก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* แนวทางปฏิบัติเรื่องการดูแลผู้ได้รับสารพิษ พาราควอท 

หมวดหมู่:ยากำจัดวัชพืช
หมวดหมู่:คลอไรด์
สัจนิยมแบบภาพถ่าย

**จิตรกรรมสัจนิยมแบบภาพถ่าย** () เป็นประเภทของจิตรกรรมที่สร้างบนพื้นฐานของการใช้กล้องและภาพถ่ายในการรวบรวมข้อมูล และจากข้อมูลดังกล่าวก็นำมาสร้างเป็นภาพเขียนที่ดูเหมือนความเป็นจริงเป็นอันมากคล้ายกับภาพถ่าย คำว่า “จิตรกรรมสัจนิยมแบบภาพถ่าย” เป็นคำที่ใช้กับขบวนการศิลปะของสหรัฐอเมริกาที่เริ่มขึ้นเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1970

## รายชื่อจิตรกร
### จิตรกรกลุ่มดั้งเดิม
*จิตรกรผู้มีอิทธิพลในการให้ความหมายของ “สัจนิยมแบบภาพถ่าย”:

*Robert Bechtle
*Charles Bell
*Tom Blackwell
*Chuck Close
*Robert Cottingham
*Don Eddy
*Richard Estes
*Audrey Flack

*Ralph Goings
*Howard Kanovitz
*John Kacere
*Ron Kleemann
*Malcolm Morley
*David Parrish
*John Salt
*Ben Schonzeit

### จิตรกร
*Significant artists whose work meets the criteria of Photorealism:

*Linda Bacon
*John Baeder
*Arne Besser
*Anthony Brunelli
*Hilo Chen
*Davis Cone
*Randy Dudley
*Franz Gertsch
*Robert Gniewek
*Clive Head
*Gus Heinze

*Gottfried Helnwein
*Don Jacot
*Charles Jarboe
*Noel Mahaffey
*Dennis James Martin
*Jack Mendenhall
*Kim Mendenhall
*Betrand Meniel
*Roberto Bernardi
*Reynard Milici
*Robert Neffson

*Jerry Ott
*Rod Penner
*Denis Peterson
*Cesar Santander
*Robert Standish
*Raphaella Spence
*Paul Staiger
*Bernardo Torrens
*Glennray Tutor
*Idelle Weber

## อ้างอิง

**Photorealism* by Louis K. Meisel. Abradale/Abrams, New York, NY, (1989).  ISBN 978-0 810980921
**Photorealism Since 1980* by Louis K. Meisel.  Harry N. Abrams, New York, NY, (1993).  ISBN 978-0810937208
**Photorealism at the Millennium* by Louis K. Meisel and Linda Chase.  Harry N. Abrams, New York, NY, (2002).  ISBN 978-0810934832
**Photorealism: The Liff Collection* edited by Linda Chase. Naples Museum of Art, Naples, FL, (2001).  ISBN 978-0970515810
**[[Charles Bell (painter)|Charles Bell]]: The Complete Works, 1970-1990 by [[Henry Geldzahler]], Louis K. Meisel, Abrams New York, NY, (1991).  ISBN 978-0810931141
**Richard Estes: The Complete Paintings, 1966-1985 by Louis K. Meisel, John Perreault, Abrams New York, NY, (1986). ISBN 978-0810908816
**[[Richard Estes]],* by John Wilmerding.  Rizzoli, New York, NY, (2006).  ISBN 978-0847828074
**[[Robert Bechtle]]: A Retrospective* by Michael Auping, Janet Bishop, Charles Ray, and Jonathan Weinberg.  University of California Press, Berkeley, CA, (2005).  ISBN 978-0520245433
**[[Ralph Goings]]: Essay/Interview* by Linda Chase.  Harry N. Abrams, New York, NY, (1988).  ISBN 978-0810910300
**Peinture et Photographie* by Jean-Luc Chalumeau. Chêne, Paris, (2007).  ISBN 978-284277731X

## ดูเพิ่ม
* การถ่ายภาพ 

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
หมวดหมู่:ศิลปะสมัยใหม่
หมวดหมู่:ปรัชญาศิลปะ
หมวดหมู่:จิตรกรรม
ดาโฮมีย์

**ดาโฮมีย์** () หรือ **ดาออแม** () เป็นชื่อเก่าของประเทศเบนิน อาจหมายถึง
* ราชอาณาจักรดาโฮมีย์ (Kingdom of Dahomey) ประมาณ ค.ศ. 1600–1900
* ดาโฮมีย์ของฝรั่งเศส (French Dahomey) ค.ศ. 1904–1958
* สาธารณรัฐดาโฮมีย์ (Republic of Dahomey) ค.ศ. 1958–1975

## ดูเพิ่ม
* สาธารณรัฐประชาชนเบนิน (People's Republic of Benin) ค.ศ. 1975–1990
* สาธารณรัฐเบนิน (Republic of Benin) หรือประเทศเบนิน ค.ศ. 1990–ปัจจุบัน
เบนิน (แก้ความกำกวม)

**เบนิน** () อาจหมายถึง
* จักรวรรดิเบนิน (Benin Empire) ค.ศ. 1180–1897
* สาธารณรัฐเบนิน (Republic of Benin) ค.ศ. 1967 รัฐที่แยกตัวออกจากไนจีเรียแต่ไม่ได้รับการยอมรับ
* สาธารณรัฐประชาชนเบนิน (People's Republic of Benin) ค.ศ. 1975–1990
* สาธารณรัฐเบนิน (Republic of Benin) หรือประเทศเบนิน ค.ศ. 1990–ปัจจุบัน
* เบนินซิตี เมืองหนึ่งในไนจีเรีย
* อ่าวเบนิน
* แม่น้ำเบนิน
สามทหารเสือ

thumb|ภาพประกอบโดย Maurice Leloir ปี 1894
**สามทหารเสือ** (; ) เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของอาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา ตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาฝรั่งเศส เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร *Le Siècle* ระหว่างเดือนมีนาคม ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1844 

เนื้อเรื่องในนวนิยายเกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 กล่าวถึงการผจญภัยของนักดาบหนุ่มจากกาสคอญชื่อ ดาตาญัง (d'Artagnan) เดินทางมาปารีสเพื่อสมัครเป็นทหารองครักษ์ของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ได้พบปะและสนิทสนมกับ "สามทหารเสือ" ที่ประกอบด้วยเอธอส, ปอร์ธอส และอารามิส และนับถือเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน

ดูว์มาได้เขียนนวนิยายภาคต่อของ Les Trois Mousquetaires อีกสองภาค คือ *Vingt ans après* (Twenty Years After, ปี 1845) และ *Le Vicomte de Bragelonne ou Dix ans plus tard* (The Vicomte of Bragelonne: Ten Years Later, ปี 1847-1850) ทั้งสามภาคมีดาตาญังเป็นตัวเอก โดยมีตัวละครประกอบเป็นบุคคลที่มีตัวตนในประวัติศาสตร์ เช่น สมเด็จพระราชินีอานน์แห่งออสเตรีย จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส คาร์ดินัลริเชอลิเออ  ชายในหน้ากากเหล็ก รวมทั้งตัวละครเอกทั้งสี่

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*

หมวดหมู่:ยอดมนุษย์ฝรั่งเศส
หมวดหมู่:นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
หมวดหมู่:วรรณกรรมภาษาฝรั่งเศส
หมวดหมู่:วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2387
หมวดหมู่:การพรรณนาทางวัฒนธรรมของทหาร
บอเจ พราฟเด

**บอเจ พราฟเด** (, *"เทวะ, โปรดประทานความเป็นธรรมแก่เรา"* หรือ *"เทพแห่งความยุติธรรม"*) เป็นชื่อของเพลงชาติอย่างเป็นทางการแห่งสาธารณรัฐเซอร์เบีย ตามมาตรา 7 แห่งรัฐธรรมนูญสาธารณรัฐเซอร์เบีย ค.ศ. 2006 

อนึ่ง เพลงนี้นอกจากเป็นเพลงชาติ ยังมีสถานะเป็นเพลงเกียรติยศสำหรับพระมหากษัตริย์ของ ราชรัฐเซอร์เบีย และ ราชอาณาจักรเซอร์เบีย ตราบจนกระทั่งมีการสถาปนาราชอาณาจักรเซอร์เบีย, โครเอเชีย และสโลวีเนีย ในปี ค.ศ. 1918 จึงได้ทำนอง และ บทร้องของเพลงนี้ไปเป็นส่วนหนึ่งของเพลงชาติราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย รัฐสภาของเซอร์เบียได้เสนอให้ใช้เพลงนี้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐเซอร์เบียเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2004 และได้รับการรับรองในรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ส่วนบทร้องของเพลงนั้นได้รับรองอย่างเป็นทางการตามกฎหมายเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 ทั้งนี้ บทเพลง "Bože pravde" ฉบับดั้งเดิมนั้นได้ประพันธ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1872 ทำนองโดย ดาวอริน เยนโก (Davorin Jenko) บทร้องโดย โยวาน ดอร์เดวิช (Jovan Đorđević)

เพลงนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า"บทสวดสรรเสริญแห่งชาติเซอร์เบีย" และ บทร้องต้นฉบับได้กล่าวถึงพระมหากษัตริย์เซอร์เบีย (ราชวงศ์ออเบรนอวิช และ ราชวงศ์คาราจอร์เจวิช) โดยแก้ไขบทร้องบางวรรค ระหว่างรัชสมัยของเจ้าชายมิลานที่1 ว่า "พระเจ้าทรงคุ้มครอง เจ้าชายมิลาน" "God, save Prince Milan" (knez Milana Bože spasi) ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น *สมเด็จพระราชาธิบดี* หลังจากที่สถาปนาราชอาณาจักร ภายหลังได้ใช้เพลงคำนับของราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย รัชสมัยของพระเจ้าปีเตอร์ที่ 1 และ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 1 โดยใช้เพลงนี้ปรากฏในส่วนหนึ่งของเพลงชาติราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย 

บทร้องที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ได้มีกาสปรับแก้ไขจากบทร้องต้นฉบับ ในช่วงเวลาที่เซอร์เบียไม่การฟื้นฟูสถาบันกษัตริย์  โดย เนื้อร้องของบทที่2 ของวรรคที่3 "กษัตริย์เซอร์เบีย"(kralja srpskog) เปลี่ยนเป็น "แผ่นดินเซอร์เบีย"(srpske zemlje) และ บทที่4ของวรรคที่3 "พระเจ้าทรงคุ้มครอง กษัตริย์เซอร์เบีย" *"God, save Serbian king"* (srpskog kralja Bože spasi) มีการเปลี่ยนเป็น "พระเจ้าทรงคุ้มครอง พระเจ้าปกป้อง" *"God save, God defend"* (Bože spasi, brani Bože) 

## บทร้อง
บทร้องของเพลง "Bože pravde" ฉบับทางการมีอยู่ทั้งสิ้น 8 บท แต่โดยปกตินิยมขับร้องเฉพาะบทที่ 1 และบทที่ 2



(*) บทประสานเสียงร้องซ้ำสองครั้ง

### ฉบับเพิ่มเติม

## ดูเพิ่ม
* เพลงชาติราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย
* เฮ สลาฟ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์รัฐสภาแห่งสาธารณรัฐเซอร์เบีย  

หมวดหมู่:เพลงชาติ
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศเซอร์เบีย
หมวดหมู่:วัฒนธรรมเซอร์เบีย
หมวดหมู่:เพลงเซอร์เบีย
แร็ปร็อก

**แร็ปร็อก** () เป็นแนวเพลงที่รวมดนตรีระหว่างฮิปฮอป และดนตรีร็อก หลากหลายสไตล์ และเป็นหนึ่งในแนวย่อยของออลเทอร์นาทิฟร็อก แร็ปร็อกมักจะรวมกับแนว แร็ปเมทัล และ แร็ปคอร์  ซึ่งรวมถึงแนวเพลงย่อยของร็อก ได้แก่ เฮฟวีเมทัล และฮาร์ดคอร์พังก์

หมวดหมู่:แร็ปร็อก
ไลโอพลัวเรอดอน

**ไลโอพลัวเรอดอน** (; IPA: /ˌlaɪ.ɵˈplʊərədɒn/) ความหมายชื่อคือ"กิ้งก่าฟันเรียบด้าน"เป็นสกุลกิ้งก่าทะเลในตระกูลสัตว์เลื้อยคลานที่เรียกกันว่าไพลโอซอร์ซึ่งมีชีวิตอยู่ในกลางยุคจูราสสิค ประมาณ 160-158 ล้านปีก่อน ช่วงกลางยุคมีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิดชื่อ Liopleurodon ferox และ Liopleurodon pachydeirus ส่วนอีกชนิดชื่อ Liopleurodon rossicus อยู่ในช่วงปลายยุคจูราสสิค แต่ทั้งหมดล้วนเป็นกลุ่มนักล่าที่ยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเลที่ครอบคลุมพื้นที่ ยุโรป ซึ่งแหล่งฟอสซิลที่สำคัญ ได้แก่ ฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมนี และรัสเซีย แต่มักเป็นตัวอย่างที่ไม่สมบูรณ์นัก
ขนาดตัวของไลโอพลัวเรอดอนประเมินได้จากฟอสซิลกะโหลก ศีรษะที่มีความยาวประมาณ 1 ใน 7 ของลำตัว จากกะโหลกใหญ่สุดของ L. ferox ที่ยาวถึง 1.5 เมตร ทำให้เชื่อว่าตัวเต็มๆของมันคงยาวได้ประมาณ 10 เมตร แต่โดยรวมแล้วลีโอพลูโรดอนตัวยาวได้ระหว่าง 7-11.3 เมตร อย่างไรก็ดี ข้อมูลจากบีบีซีบอกว่าไลโอพลัวเรอดอนบางตัวสามารถยาวได้ถึง 18 เมตร ขณะที่มีน้ำหนักตัวอยู่ระหว่าง 2.5-5 ตัน ส่วนรูปร่างของไลโอพลัวเรอดอนมีขาเป็นพายแข็งแรง เหมือนกิ้งก่าทะเลทั่วไป แสดงให้เห็นว่ามันสามารถว่ายน้ำได้เร็วมากจากพลังขับดันของขา นอกจากนี้ยังมีขากรรไกรยาวพร้อมฟันแหลมคม และสามารถรับรู้กลิ่นได้ดี โดยมันจะได้กลิ่นเหยื่อตั้งแต่ระยะไกล

สัตว์นักล่าขนาดยักษ์นี้ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในทะเล แม้ต้องหายใจเอาอากาศเข้าไป และไม่สามารถขึ้นจากน้ำได้ แต่จะอยู่ในเขตน้ำตื้นเวลาผสมพันธุ์และออกลูกเป็นตัว นอกจากนี้มันยังแอบซุ่มในเขตน้ำตื้นเพื่อรอเหยื่อด้วย ซึ่งมีทั้งกลุ่มจระเข้ทะเล ปลาใหญ่ลีดส์อิชธีส์ หรือแม้แต่ไพลโอซอร์ด้วยกันเอง

## อ้างอิง

* ''Liopleurodon'' information and photos , The Plesiosaur Directory
* Article on the giant pliosaur skull once assigned to ''Liopleurodon'' , Tetrapod Zoology

หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานที่อาศัยอยู่ในยุคไดโนเสาร์
หมวดหมู่:สัตว์เลื้อยคลานทะเล
โรแบร์ท ค็อค

thumb|โรแบร์ท ค็อค
thumb|ลายเซ็นของโรแบร์ท ค็อค
**ไฮน์ริช แฮร์มัน โรแบร์ท ค็อค** (; 11 ธันวาคม พ.ศ. 2386 — 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2453) เป็นนายแพทย์ชาวเยอรมัน ได้ศึกษาโรคที่เกิดจากแกะโดยเพาะเลี้ยงเชื้อนอกอวัยวะสัตว์จนสามารถอธิบายวงจรชีวิตของเชื้อดังกล่าวได้ เมื่อปี พ.ศ. 2419 (ค.ศ. 1876) ซึ่งภายหลังทราบกันดีว่าเป็นเชื้อที่ทำให้เกิดโรคแอนแทรค (*Bacillus anthracis*) นับว่าเป็นครั้งแรกที่มีการอธิบายบทบาทของเชื้อโรคต่อการเกิดโรคได้อย่างชัดเจน ต่อมาในปี พ.ศ. 2425 (ค.ศ. 1882) ค็อคได้ค้นพบเชื้อโรคที่ทำให้เกิดวัณโรค (*Mycobacterium tuberculosis*) และได้พัฒนาการสกัดสารชื่อ ทูเบอร์คูลิน (*Tuberculin*) ซึ่งช่วยในการตรวจสอบเชื้อวัณโรคได้  ต่อมาในปี พ.ศ. 2426 (ค.ศ. 1883) ค็อคเดินทางไปยังอินเดียและได้ค้นพบเชื้อที่ทำให้เกิดอหิวาตกโรค (*Vibrio cholerae*) และการเสนอสมมติฐานของค็อค ซึ่งเป็นรากฐานของความรู้ทางโรคติดเชื้อในปัจจุบัน

ค็อคได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์ในปี พ.ศ. 2448 (ค.ศ. 1905) จึงได้ชื่อว่าเป็นผู้ริเริ่มสาขาวิชาจุลชีววิทยาสมัยใหม่  ร่วมกับคู่แข่งของเขาที่ปารีส คือหลุยส์ ปาสเตอร์ ค็อคเป็นผู้วางรากฐานการศึกษาการติดเชื้อและก่อตั้งสาขาวิชาเวชศาสตร์เขตร้อนในเยอรมัน

## แหล่งข้อมูลอื่น
* http://www.school.net.th/library/create-web/10000/history/10000-1698.html 

หมวดหมู่:แพทย์ชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์
หมวดหมู่:ชาวเยอรมันผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:นักประดิษฐ์ชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:วัณโรค
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐนีเดอร์ซัคเซิน
หมวดหมู่:ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
อีแก

thumb|''Eudynamys scolopaceus'' + ''Corvus splendens''
**อีแก** (; ) เป็นนกชนิดหนึ่งในวงศ์นกกา (Corvidae)

## ลักษณะ
มีความยาวประมาณ 40 เซนติเมตร ค่อนข้างบาง หน้า ผาก, กระหม่อม, คอ และหน้าอกส่วนบนดำเงา ขณะที่ ท้ายทอย และ อกส่วนล่างเป็นสีน้ำตาลเทาอ่อนๆ ปีก หาง และขาเป็นสีดำ มีความแตกต่างตามภูมิภาคในความหนาของปาก และความลึกของพื้นที่สีบนขน

## อนุกรมวิธาน
ในพื้นที่แห้งแล้งของเอเชียใต้และประเทศอิหร่านพบชนิดย่อย *C. s. zugmayeri* ซึ่งมีปลอกคอสีอ่อนมาก ชนิดย่อยที่ถูกจัดจำแนกตั้งชื่อที่พบในประเทศอินเดีย, เนปาล และบังคลาเทศ มีปลอกคอสีเทา ในตอนใต้ของประเทศอินเดีย มัลดีฟส์ (บางครั้งแยกเป็นชนิดย่อย *maledivicus*) และศรีลังกาเป็นชนิดย่อย *C. s. protegatus* มีสีเทาเข้ม ชนิดย่อย *C. s. insolens* จากพม่ามีสีเข้มที่สุดและไม่มีปลอกคอสีเทา

## การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

อีแกมีการกระจายพันธุ์อย่างแพร่หลายในตอนใต้ของทวีปเอเชีย มีถิ่นกำเนิดในประเทศเนปาล, บังคลาเทศ, อินเดีย, ปากีสถาน, ศรีลังกา, มัลดีฟส์ และ ลักษทวีป, ทางตะวันตกเฉียงใต้ของไทย และชายฝั่งทะเลภาคใต้อิหร่าน มันถูกนำไปสู่ทางตะวันออกของแอฟริการอบๆแซนซิบาร์ (ประมาณปี ค.ศ. 1897) และพอร์ตซูดาน, และไปสู่ประเทศออสเตรเลียโดยเรือแต่มีการกำจัดไปแล้ว เมื่อเร็วๆนี้อีแกก็แพร่เข้ามาในยุโรปและมีการแพร่พันธุ์ในตะขอแห่งฮอลแลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998

มันเข้ามาร่วมตั้งถิ่นฐานอาศัยอยู่กับมนุษย์ตั้งแต่หมู่บ้านเล็กๆไปจนถึงเมืองใหญ่ ในประเทศสิงคโปร์มีความหนาแน่นของนกที่ 190 ตัวต่อตารางกิโลเมตร2 ในปี ค.ศ. 2001 กับความพยายามในกำจัดประชากรนก เพราะประชากรมนุษย์ในถิ่นอาศัยทำให้ประชากรของนกเพิ่มขึ้นจากการที่มันสามารถกินขยะได้ไม่เลือก ศักยภาพการรุกรานของนกชนิดนี้ปกคลุมทั่วเขตร้อนของโลก แต่ก็ยังไม่ได้เกิดขึ้นในโลกใหม่ อีแกสามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรด้วยความยืดหยุ่นสูง และดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกับมนุษย์เป็นอย่างมาก

## ในนิทานพื้นบ้าน
อีแก ในนิทานพื้นบ้านของจีน ได้ชื่อว่าเป็นนกกตัญญู อันมีที่มาจากนิทานของชาวไต ชนพื้นเมืองในมณฑลยูนนาน ของจีน ด้วยความที่ธรรมชาติ เมื่อแม่นกป้อนอาหารให้ลูกแล้ว ลูกนกจะแบ่งอาหารนั้นป้อนกลับคืนไปยังแม่นกด้วย  อีแกมีชื่อเรียกหลายชื่อต่างออกไป เนื้อหานิทานคล้ายกับนิทานเรื่องก่องข้าวน้อยฆ่าแม่ ของชาวไทยอีสาน คือ แม่ที่ส่งอาหารให้แก่ลูกชายที่ทำงานตัดไม้ในป่า ด้วยความล่าช้าในการส่ง ทำให้ลูกชายโมโหทุกครั้ง จึงพาลไปตุบทีผู้เป็นแม่ ต่อมาลูกชายได้เห็นภาพของลูกอีแกป้อนอาหารกลับคืนไปยังแม่ จึงสำนึกผิด ในวันหนึ่ง มีเหตุการณ์ทำให้แม่เข้าใจผิดว่าลูกชายโกรธตนเอง จึงวิ่งชนต้นไม้ฆ่าตัวตาย ลูกชายเสียใจมากและสำนึกผิด จึงเอาไม้ต้นที่แม่วิ่งชนตายมาแกะสลักเป็นรูปแม่ตนเอง เมื่อครบรอบวันตายของแม่ตนเอง จะกราบไหว้บูชาและรดน้ำรูปสลักของแม่ ซึ่งได้พัฒนาต่อมาเป็นประเพณีสงกรานต์ ในมณฑลยูนนาน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* House Crow Monitor 
* Bibliography
* House Crow video, photos & sounds  on the Internet Bird Collection
* Invasives database 

หมวดหมู่:กา
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศปากีสถาน
ติ่งหู

**ติ่งหู** () เป็นชื่อเรียกของอวัยวะส่วนของหู โดยเป็นส่วนของปลายสุดของใบหู 
## ลักษณะ
*ดูเพิ่มเติม [[หู]]*

ติ่งหูมีลักษณะโค้งมนในรูปแบบของครึ่งวงกลม เป็นส่วนที่ไม่มีกระดูกอ่อนและเป็นส่วนที่นิยมทพการเจาะตกแต่งเพื่อใส่ ต่างหูหรือเครื่องประดับประเภทจิวหรือการทำตามแนวพังคร็อกโดยใช้แกนเหล็กขนาดใหญ่เพื่อขยายขนาดของรูให้มีขนาดใหญ่ โดยมีปลายประสาทอยู่น้อยจึงไม่ค่อยได้รับความเจ็บปวดมากนักสามารถยืดหยุ่นได้ดีเช่นเดียวกับผิวหนัง

## การดูแลรักษา
การรักษาความสะอาดเป็นสิ่งที่สำคัญมากของหู เพราะเป็นส่วนเดียวที่มีลักษณะเป็นเนื้อเยื่อโดยไม่มีแกนกระดูกและมีต่อมเหงื่อเช่นเดียวกับใบหน้า ความทำความสะอาดอยู่ตลอด หากมีการเจาะหู ควรดูแลไม่ให้มีสิ่งอุดตันเพื่อป้องกันการประสานของติ่งหู

## การเจาะหู
การเจาะเป็นค่านิยมว่าเด็กผู้หญิงเท่านั้นที่จะสามารถเจาะหูได้ แต่ด้วยโลกที่เปลี่ยนไปทั้งชายและหญิงก็มีความต้องการในการเจาะหูตามกระแสนิยมเกาหลี ญี่ปุ่น ที่มีดาราเจาะหูใส่จิวหรือต่างหูที่มีเอกลักษณ์เพื่อแสดงค่านิยมของตนเองให้สังคมรับรู้ โดยสามารถแบ่งการเจาะหูเป็น 3 แบบ ดังนี้
### เจาะตามนิยม
เป็นวิธีการเจาะตาปกติคือส่วนของติ่งหู โดยจะเป็นการเจาะเพื่อใส่ต่างหู โดยเจาะข้างละรู หรือ ข้างเดียว รูเดียว

### เจาะแบบพังค์
การเจาะแบบนี้มักมีการเจาะข้างละหลายรูแต่ในสวนที่ไม่มีกระดูกอ่อนอาจเจาะตั้งแต่ติ่งหูไปจนใบหูด้านนอก สามารถเจาะแบบด้านใดด้านหนึ่ง หรือเจาะทั้งสองข้างก็ได้

### เจาะแบบเมโท
การเจาะแบบนี้มีความอันตรายสูง โดยมีการเจาะเข้าไปทางด้านบนของติ่งหูมีความเสี่ยงต่อการทำให้กระดูดอ่อนแตกและมีความเจ็บปวดมากกว่าในส่วนของติ่งหูได้

## สแลง
*เด็กติ่งหู* หรือ *พวกติ่งหู* (นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า "ติ่ง") เป็นคำสแลงในสังคมของเด็กหรือสังคมโลกออนไลน์ โดยเป็นการแสดงความหมายว่าเด็กที่ไม่มีสัมมาคารวะ ไร้ความอ่อนน้อม  และแสดงตนว่าเหนือกว่า หรือใช้เรียกนักเรียนหญิงชั้นมัธยมต้นที่ตัดผมเท่าติ่งหู (เทียบได้เท่ากับเกรียน อันหมายถึง เด็กผู้ชายที่มีพฤติกรรมเหมือนกัน) การเป็นติ่งคือการชื่นชอบบุคคล สื่อบันเทิง หรือวัฒนธรรมต่าง ๆ ส่วนใหญ่จะรู้อย่างละเอียด และติดตามตลอด เวลาที่มีคนมากล่าวว่าสิ่งที่ตนเองรักหรือชื่นชอบ เป็นธรรมดาที่เราจะโกรธ และคนที่เป็นติ่ง เมื่อมีคนมากล่าวว่ามักจะตอบโต้ เพื่อเป็นการปกป้องสิ่งที่เขาชอบ ด้วยคำไม่สุภาพ รุนแรง แก้ต่างให้ รวมถึงอาจเกินเลยไปถึงกรณีอื่น แต่มักจะปฏิเสธว่าตนไม่ได้มีพฤติกรรมเช่นนี้ นั่นเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คำว่า 'ติ่ง' ในความคิด ความรู้สึกของคนทั่วไปเป็นไปในความหมายลบ ถึงกระนั้น มีหลายคนที่มีวุฒิภาวะพอที่จะระงับอารมณ์เมื่อมีคนมากล่าวว่าสิ่งที่ตนเองชอบ เพราะฉะนั้นอย่าเหมารวมไปเสียทีเดียวว่ากลุ่มคนพวกนี้จะนิสัยเสีย 

การเป็นติ่ง อะไรบางอย่าง ทำให้คนในสังคมไม่ค่อยชอบนัก เช่น การเป็นติ่งวัฒนธรรมของชาติอื่น เพราะทำให้คนในสังคมมีความคิด ความรู้สึกว่า คนพวกนี้ไม่รักชาติ แต่ความคิดนี้ไม่ถูกเสียเท่าไหร่ เพราะการที่ไปชอบวัฒนธรรมของชาติอื่น ไม่ได้หมายความว่าไม่รักชาติ เอาตรงนี้มาตัดสินไม่ได้

## รายการอ้างอิง

## ลิงก์อื่น ๆ

หมวดหมู่:อวัยวะ

หมวดหมู่:สวนศาสตร์
บลูแมนกรุป

**บลูแมนกรุ๊ป** () เป็นกลุ่มศิลปินที่ก่อตั้งโดย ฟิล สแทนทัน, คริส วิงก์ และ แมตต์ โกลด์แมน ในปี 1987   จัดแสดงโชว์และคอนเสิร์ตที่ประกอบด้วยดนตรี การแสดงขบขัน และสื่อประสมมัลติมีเดีย   โดยนำเสนอตัวเองในลักษณะชายสามคนในชุดดำ มีผิวกายสีน้ำเงิน ไม่มีผมและใบหู ไม่มีเสียงพูด ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ แต่จะแสดงอารมณ์โดยอาศัยภาษากาย การถลึงตา และปฏิสัมพันธ์กับผู้ชม 

บลูแมนกรุ๊ปแสดงดนตรีโดยใช้เครื่องเพอร์คัสชั่นหลายชนิด เช่น 
* ดัลไซเมอร์ และซิมบาลอม เป็นเครื่องสาย ใช้ตี มีลักษณะคล้ายขิม
* Chapman Stick เครื่องสาย ลักษณะการทำงานคล้ายกีตาร์
* Tubulum เครื่องดนตรีสร้างเองจากท่อพีวีซี ให้เสียงจากการตีด้วยไม้กลอง หรือไม้พาย มีทั้งแบบตั้งอยู่กับที่ กับแบบเครื่องสะพายหลังใช้ตีพร้อมกับเดินไปมาบนเวทีแสดง
* Drumbone (มาจากคำว่า drum และ trombone) เป็นเครื่องเคาะทำจากท่อพีวีซี ปรับเสียงจากการปรับความยาวท่อ คล้ายการทำงานของทรอมโบน
* The Piano Smasher เป็นเปียโนที่เปิดฝาครอบออก ใช้ค้อนขนาดใหญ่ตีที่สายเปียโน
* Airpole เป็นแท่งไฟเบอร์กลาสยาวลักษณะคล้ายคันเบ็ด ทำจากเสาอากาศวิทยุ ใช้ตวัดแหวกอากาศให้เกิดเสียง
* Paint drums เป็นกลองที่มีแสงไฟส่องเป็นลำ มีสีน้ำหล่อที่ผิวหน้ากลอง เมื่อตีกลองจะเห็นสีพุ่งกระจายไปตามจังหวะการตีกลอง 

บลูแมนกรุ๊ปประกอบด้วยนักดนตรีเบื้องหลังจำนวนหลายคน แต่ในการแสดงจะเน้นไปที่ชายตัวสีน้ำเงินสามคน และศิลปินรับเชิญที่มาขับร้องเพลงและร่วมแสดงคอนเสิร์ต เช่น เทรซี บอนแฮม เดฟ แมททิวส์ แกวิน รอสเดล วีนัส ฮัม และไมค์ เรล์ม  บลูแมนกรุ๊ปมีซิงเกิลที่นำเพลงฮิตมาบรรเลงใหม่ เช่น เพลง *I Feel Love* ของดอนนา ซัมเมอร์, *Baba O'Riley* ของเดอะ ฮู

บลูแมนกรุ๊ป เคยปรากฏตัวในภาพยนตร์โฆษณาของอินเทล ในชุดเพนเทียม III, เพนเทียม 4 และเซนทริโน  และภาพยนตร์โฆษณาเครื่องดื่มมิรินด้าของเป๊ปซี่  และทำดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง เทอร์มิเนเตอร์ 3 (2003) , โรบอตส์ (2005)  และ สเปซชิมป์ส (2008) 

ปัจจุบันบลูแมนกรุ๊ปมีสถานที่จัดแสดงประจำอยู่ที่ นิวยอร์ก บอสตัน ชิคาโก ออร์แลนโด ลาสเวกัส เบอร์ลิน โตเกียว และซูริก

## ผลงาน

### อัลบั้ม
* *Audio* (1999)
* *The Complex* (2003)
* *How to Be a Megastar Live!* (2008)

### วิดีโอบันทึกการแสดงสด
* *The Complex Rock Tour Live* (2003)
* *How to Be a Megastar Live!* (2008) 

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
*

หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติอเมริกัน
หมวดหมู่:นักเพอร์คัชชัน
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2530
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศเวียดนาม

**สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศเวียดนาม** ( ) เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของเวียดนาม โดยมีเทคโนโลยีจากประเทศสหรัฐอเมริกา แต่เดิมถูกก่อตั้งขึ้นมาในเวียดนามเหนือเมื่อปี ค.ศ. 1970 โดยที่ช่วงแรกออกอากาศวันละ 4 ชั่วโมง ระหว่างเวลา 17.00 - 21.00 นาฬิกา ซึ่งนำเสนอรายการเกี่ยวกับสงครามเวียดนาม ออกอากาศ 3 วันต่อสัปดาห์ วันละ 2 ชั่วโมง

## ประวัติ
เมื่อสงครามเวียดนามสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1975 ทางสถานีโทรทัศน์ของเวียดนามใต้ได้ทำการออกอากาศในเวียดนามเหนือ ระหว่างเวลา 12.00 - 21.00 นาฬิกา ส่วนการออกอากาศในระบบโททัศน์สีเริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 ในช่วงแรกจะออกอากาศทดสอบใน 2 รายการ ซึ่งจะเป็นสีแดงและสีน้ำเงิน เป็นเวลา 10 วินาที หลังจากนั้นออกอากาศรายการต่อไป แต่รายการส่วนใหญ่ยังคงออกอากาศในระบบขาวดำเช่นเดิม โดยการออกอากาศก่อนปี 1990 เป็นรายการของรัฐบาลอย่างเดียว โดยไม่มีโฆษณาคั่น (ยกเว้นโฆษณาของรัฐบาล) ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1990 วีทีวีได้เปลี่ยนรูปแบบการออกอากาศ จากการออกอากาศเชิงเดี่ยวเป็นการออกอากาศเชิงพาณิชย์ พร้อมกับเปิดสถานีช่องใหม่คือช่อง VTV2 และต่อมาในปี ค.ศ. 2007 ทางสถานีได้ออกอากาศทุกวัน ระหว่างเวลา 05.20 - 00.30 นาฬิกาของวันถัดไป และในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1990 วีทีวีได้เปลี่ยนเวลาการออกอากาศ จาก 05.20 - 00.30 นาฬิกา เป็น 06.00 - 00.30. นาฬิกา

## สถานี
สถานีช่อง VTV มีสถานีย่อยดังต่อไปนี้

### สถานีออกอากาศภาคพื้นดิน (5)
* **[[วีทีวี1|VTV1]]:** ประเภทข่าว
* **[[วีทีวี2|VTV2]]:** ประเภทเทคโนโลยี วิทยาศาสตร์ และ การศึกษา
* **[[วีทีวี3|VTV3]]:** ประเภทกีฬาและความบันเทิง
* **[[:en:VTV5|VTV5]]:** ประเภทภูมิภาค
* **[[:en:VTV6|VTV6]]:** รายการประเภทเยาวชน
* **[[:en:VTV7|VTV7]]** ช่องการศึกษาและเด็ก

### ช่องต่างประเทศ (1)
* **[[วีทีวี4|VTV4]]:** ออกอากาศทั่วโลก
* **[[เวียดนามทูเดย์|Vietnam Today]]:** ออกอากาศทั่วโลก

### ช่องภูมิภาค (3)
* **[[:en:VTV8|VTV8]]** ช่องทีวีภาคกลาง - ที่ราบสูงตอนกลางของเวียดนาม
* **[[:en:VTV9|VTV9]]** ช่องทีวีภาคใต้
* **[[:vi: VTV Cần Thơ|VTV Can Tho]]** เปิดตัวตั้งแต่ 2565.05.02

### ช่องเคเบิลและดาวเทียม (8)
* **[[วีทีวี3|VTV3 HD]]**
* **[[:en:VTV6|VTV6 HD]]**
* **[[วีทีวี1|VTV1 HD]]**
* **[[:en:VTV9|VTV9 HD]]**
* **[[:en:VTV8|VTV8 HD]]**
* **[[วีทีวี2|VTV2 HD]]**
* **[[วีทีวี4|VTV4 HD]]**
* **[[:en:VTV5|VTV5 HD]]**
* **[[:en:VTV7|VTV7 HD]]**

'''รายละเอียด: รายการออกอากาศของสถานีโทรทัศน์เวียดนาม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการหมวดหมู่:สถานีโทรทัศน์ในประเทศเวียดนาม

รายการออกอากาศของสถานีโทรทัศน์เวียดนาม
หมวดหมู่:ประเทศเวียดนาม
นกเขียวก้านตองใหญ่

**นกเขียวก้านตองใหญ่** () เป็นนกในวงศ์นกเขียวก้านตอง มันต่างจากนกเขียวก้านตองเล็ก (*Chloropsis cyanopogon*) ตรงมันมีจะงอยปากแข็งแรง คอสีเหลือง และแหวนรอบตาในเพศเมียหญิง และไม่มีแต้มสีเหลืองใต้สีดำตรงคอเหมือนในเพศผู้ของนกเขียวก้านตองเล็ก

พบในประเทศบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, พม่า, สิงคโปร์, และ ไทย ถิ่นอาศัยตามธรรมชาติของมันคือป่าในเขตร้อนชื้นหรือกึ่งเขตร้อนและป่าชายเลนในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ปกติจะเป็นป่าเก่าแต่ก็สามารถพบในป่าชั้นสองด้วยเช่นกัน

สามารถพบเห็นได้ที่ความสูงระดับหลังคาป่า กระโดดจากกิ่งไม้หนึ่งไปสู่กิ่งไม้หนึ่ง หรือบินจากต้นหนึ่งไปสู่ต้นหนึ่ง ชอบกินลูกไทร แต่บางครั้งก็กินแมลงและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กเป็นอาหาร

นกเขียวก้านตองใหญ่ส่งเสียงร้องเป็นทำนองเพลง ดัง "วี่-วิด"

## อ้างอิง

* BirdLife International 2004.  Chloropsis sonnerati.   2006 IUCN Red List of Threatened Species.   Downloaded on 25 July 2007.
* 

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Greater Green Leafbird videos on the  Internet Bird Collection
* Photos on the  Oriental Bird Club 
* Male and female illustration on Kong Park - Specialties
* Voice recordings on  xeno-canto Asia

ใหญ่
เขียวก้านตอง
นกเขียวก้านตองใหญ่
จอร์จ โรเมโร

**จอร์จ แอนดรูว์ โรเมโร** (4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 – 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017) คือ ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท และตัดต่อชาวอเมริกัน-แคนาดา ได้รับฉายาว่า "Grandfather of the Zombie" จากผลงานสร้างภาพยนตร์สยองขวัญที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับซอมบี้จำนวนหลายเรื่อง

ผลงานสร้างภาพยนตร์ต้นทุนต่ำเรื่อง *Night of the Living Dead* ในปี 1968 ด้วยเงินทุนเพียง 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ และภาคต่อ *Dawn of the Dead* ในปี 1978 และ *Day of the Dead* ในปี 1985 ได้รับการยกย่องเป็นหนังคัลท์ที่เป็นจุดเริ่มของกระแสการสร้างภาพยนตร์ซอมบี้ต่อมาเป็นจำนวนมาก  รวมไปถึงมิวสิกวิดีโอ เช่นเพลง *[[ทริลเลอร์]]* ของไมเคิล แจ็กสัน วิดีโอเกม และวัฒนธรรมสมัยนิยมอื่นๆ  

โรเมโรถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ที่เมืองโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

*
*New York Times short bio 
*Senses of Cinema: Great Directors Critical Database 
*George Romero @ THE DEUCE: Grindhouse Cinema Database

หมวดหมู่:ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
ธงชาติโรมาเนีย

**[[ธงชาติ]][[โรมาเนีย]]** () เป็นธงสามสีซึ่งประกอบด้วยแถบริ้วแนวตั้ง 3 สี ประกอบด้วยสีน้ำเงิน สีเหลือง และสีแดง เรียงตามลำดับจากด้านคันธง  ลักษณะโดยรวมของธงเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน

รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐโรมาเนียได้ระบุถึงธงชาติโรมาเนียไว้ว่า “ธงของโรมาเนียเป็นธงสามสี แถบสีต่างๆ เรียงลำดับตามแนวตั้งโดยนับจากด้านคันธงไป ประกอบด้วยสีน้ำเงิน สีเหลือง สีแดง” สัดส่วนและระดับสีของธงแบบมาตรฐานได้ถูกกำหนดไว้พร้อมกับข้อปฏิบัติเกี่ยวกับธงโดยกฎหมายว่าด้วยธง ซึ่งได้ตราขึ้นในปี ค.ศ. 1994 และต่อมาได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 2001

ลักษณะของธงดังกล่าวนี้พ้องกันอย่างยิ่งกับธงพลเรือนของอันดอร์ราและธงราชการของประเทศชาด โดยเฉพาะกรณีธงชาติของประเทศชาดนั้นต่างกันกับธงของโรมาเนียเพียงว่าประเทศชาดใช้โทนสีน้ำเงินที่เข้มกว่าของโรมาเนียเท่านั้น ความคล้ายคลึงดังกล่าวได้นำไปสู่การอภิปรายเรื่องนี้ในระดับนานาชาติ โดยในปี ค.ศ. 2004 ประเทศชาดได้ร้องขอให้องค์การสหประชาชาติวินิจฉัยในข้อปัญหาดังกล่าว แต่ประธานาธิบดีอีออน อีลีเอสคู (Ion Iliescu) ได้ประกาศในเวลาต่อมาว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แก่ธงชาติโรมาเนีย ธงอีกธงหนึ่งที่สัมพันธ์กับธงชาติโรมาเนียคือธงชาติมอลโดวา ซึ่งใช้พื้นสีธงแบบเดียวกับของโรมาเนีย แต่สัดส่วนความกว้างต่อความยาวของธงเป็น 1:2 มีใช้สีน้ำเงินในโทนที่อ่อนกว่าของโรมาเนีย และมีดวงตราแผ่นดินของมอลโดวาที่กลางธง

## สีธง
thumb|250px|สัดส่วนของธงชาติโรมาเนีย<br />หมายเหตุ: อักษรในแผนผังแทนค่าตัวเลขต่อไปนี้<br />* L = 3/3 ของความยาวธง<br />* l = 2/3 ของความยาวธง<br />* c = 1/3 ของความยาวธง
กฎหมายว่าด้วยธงของโรมาเนียได้ระบุถึงระดับของสีธงชาติไว้ชัดเจนว่า สีน้ำเงินใช้สี cobalt blue สีเหลืองใช้สี chrome yellow และสีแดงใช้สี vermilion red ซึ่งในหนังสือ *Album des pavillons nationaux et des marques distinctives* (2000) ได้เทียบสีไว้ด้วยระบบสี Pantone ดังนี้

## ดูเพิ่ม
* ธงในประเทศโรมาเนีย
* ตราแผ่นดินของโรมาเนีย
* เด็ชเตอัปเตอ-เต โรมือเน!

## เชิงอรรถและอ้างอิง

## หนังสืออ่านเพิ่ม
* Năsturel, Petre Vasiliu, *Steagul, stema română, însemnele domneşti, trofee* (The Romanian flag [and] coat of arms; the princely insignias [and] trophies), Bucharest, 1903.
* Popescu, Elena and Căzănişteanu, Constantin, *Piese din colecţia de drapele a Muzeului Militar Central* (Specimens from the flag collection of the Central Military Museum [of Romania]), in "Revista Muzeelor", year III, no. 2/1966.
* Potoschi, A. and Velcu, A., *Catalogul colecţiilor de steaguri, stindarde şi fanioane* (The catalog of the collection of flags, standards and pennants), manuscript, Biblioteca Muzeului Militar Central.
* Rosetti, Radu R., *Când s-a adoptat steagul tricolor la noi* (When the tricolour flag was adopted by us), in "Memoriile secţiunii istorice", 3rd series, vol. XI, 1930.
* Sbierea, I. G., *Ceva despre tricolorul român* (A few words about the Romanian tricolour), in "Calendarul Minervei pe anul 1905", Bucharest, 1905.
* Vasile, Alexandru, *Drapelul este istoria întreagă a României* (The flag is the entire history of Romania) in "Lupta întregului popor", no. 1 (3) of 1985.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* ธงของกองทัพโรมาเนีย
* ธงของกองทัพโรมาเนียและระเบียบว่าด้วยธง 
* A history of the flag of Romania , by Adrian Roşian, in *Alma Mater Militaris*, year VII, no. 1 (13)/2006.

หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศโรมาเนีย
โรมาเนีย
สะพานเทียบเครื่องบิน

[thumb|สะพานเทียบเครื่องบินที่[ท่าอากาศยานหาดใหญ่]]
[thumb|สะพานเทียบเครื่องบินที่[ท่าอากาศยานนานาชาติแฟรงก์เฟิร์ต]]

**สะพานเทียบเครื่องบิน** () หรือ **งวงช้าง** เป็นโครงสร้างที่เคลื่อนที่ได้ ทำหน้าที่เชื่อมต่อตัวอาคารกับเครื่องบิน เพื่ออำนวยความสะดวกสำหรับการขึ้น/ลงของผู้โดยสาร จากเครื่องบินสู่อาคารผู้โดยสาร

## ส่วนประกอบของสะพานเทียบเครื่องบิน
# หอกลม (Rotunda)
# อุโมงค์ หรือซอง (Tunnel)
# ล้อขับเคลื่อน (Wheel Carriage)
# เสาขับเคลื่อน (Drive Column)
# หัวเก๋ง(CAB)
# กันสาด (Closure/Canopy)

## ภาพส่วนประกอบ
center|400px

## การขับเคลื่อนของสะพานเทียบเครื่องบิน
* **การเคลื่อนที่ทางราบ (Wheel Carriage)**: ล้อขับเคลื่อนเป็นกลไกหลักในควบคุมทั้งทิศทางและการเคลื่อนที่ทางราบ
* **การเคลื่อนที่ทางดิ่ง (Drive Column)**: เสาขับเคลื่อนเป็นกลไกหลักในการปรับระดับความสูงต่ำ
* **การหมุนของหัวสะพาน (CAB)**: เพื่อให้ส่วนหน้าแนบกับลำตัวเครื่องบิน
* **การยกขึ้นลงของ กันสาด (Closure/Canopy)**: เพื่อป้องกัน ลม แดด และฝนจากภูมิอากาศภายนอก
* **การปรับระดับความสูงแบบอัตโนมัติ (Auto Leveler)**:
** **การขนถ่ายผู้โดยสารและสัมภาระขึ้นสู่เครื่องบิน (Reload)**: ด้วยน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นเครื่องบินมีระดับความสูงลดลง ระบบจะทำการปรับระดับของสะพานให้ต่ำลงตามระดับความสูงของเครื่องบิน
** **การขนถ่ายผู้โดยสารและสัมภาระลงจากเครื่องบิน (Unload)**: ด้วยน้ำหนักของบรรทุกของเครื่องบินลดลง ระบบจะทำการปรับระดับของสะพานให้สูงขึ้น

หมวดหมู่:สะพาน
หมวดหมู่:โครงสร้างพื้นฐานของท่าอากาศยาน
ค็อมบวร์ค

**แอบบีค็อมบวร์ค** () เป็นคริสต์ศาสนสถานนิกายโรมันคาทอลิกที่เป็นสำนักสงฆ์ของคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่ใกล้เมืองชเวบิชฮัลในประเทศเยอรมนี แอบบีค็อมบวร์คเป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลค็อมบวร์ค

แอบบีค็อมบวร์คก่อตั้งขึ้นโดยเคานต์แห่งค็อมบวร์ค-ร็อทเทินบวร์คในคริสต์ทศวรรษ 1070 บนที่ที่เป็นปราสาทของตนเอง เคานต์แห่งค็อมบวร์ค-ร็อทเทินบวร์คมีตำแหน่งเป็น Vogt ที่ดำรงต่อมาจนตระกูลสิ้นสุดลงในสมัยราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน นักบวชรุ่นแรกมาจากแอบบีเบราไวเลอร์ แต่เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1080 เจ้าอาวาสก็ได้รับการแต่งตั้งมาจากแอบบีเฮียร์เซาที่เป็นการนำแอบบีค็อมบวร์คเข้ามามีส่วนในการปฏิรูปเฮียร์เซา

นักบวชทั้งหมดของแอบบีค็อมบวร์คเป็นนักบวชที่มาจากตระกูลขุนนาง ฉะนั้นจึงมีทัศนคติที่ต่อต้านการปฏิรูปเบเนดิกติน (การปฏิรูปของแอบบีเม็ลค์ของคริสต์ศตวรรษที่ 15 จากความกดดันแอบบีก็กลายเป็น *Kollegiatstift* ในปี ค.ศ. 1488 แทนที่จะยอมรับนักบวชที่ไม่ได้มาจากตระกูลขุนนางเข้าเป็นสมาชิก

ในปี ค.ศ. 1587 ค็อมบวร์คก็ถูกเวนคืนตามการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีโดยเวือร์ทเทิมแบร์คซึ่งทำให้การมีฐานะเป็นราชสังฆาจักรยุติลง เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1803 แอบบีก็ถูกยุบเลิกการเป็นสำนักสงฆ์ หอสมุดของแอบบีกลายเป็นหอสมุดแห่งรัฐแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค แต่สมบัติของคริสต์ศาสนสถานถูกหลอมที่โรงกษาปณ์ที่ลูทวิชส์บวร์ค

ตัวสิ่งก่อสร้างถูกใช้หลายอย่าง จนกระทั่งเมื่อปี ค.ศ. 1909 ก็ใช้เป็นที่พำนักของทหารพิการ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองที่ตั้งของแอบบีก็ใช้เป็นสถานที่ฝึกต่าง ๆ และในช่วงหนึ่งใช้เป็นค่ายนักโทษสงคราม หลังสงครามแล้วก็ใช้เป็นที่พักของผู้พลัดถิ่นอยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1947 เป็นต้นมาแอบบีก็ใช้เป็นสถาบันฝึกหัดครู

## ระเบียงภาพ


ไฟล์:Comburg Sechseckkapelle.jpg
ไฟล์:Comburg Kirche 1.jpg
ไฟล์:Comburg leuchter.jpg
ไฟล์:Comburg St. Nikolaus-Chor.jpg
ไฟล์:Comburg St. Nikolaus-Kanzel2.jpg



## อ้างอิง

* Hause, Eberhard, 1981. *Die Komburgen: ihre Bauwerke, Baumeister und Bauherren.* Weinsberg.
* Jooß, Rainer, 1987. *Kloster Komburg im Mittelalter. Studien zur Verfassungs-, Besitz- und Sozialgeschichte einer fränkischen Benediktinerabtei* (Forschungen aus Württembergisch Franken; Bd. 4), 2nd ed. Sigmaringen. ISBN 3-7995-7629-0
* Kleiber, Gabriele, 1999. *Groß- und Kleincomburg*. Berlin: Staatliche Schlösser und Gärten Baden-Württemberg in Zusammenarbeit mit der Staatsanzeiger für Baden-Württemberg GmbH. ISBN 3-422-03061-1
* Schraut, Elisabeth (ed.), 1989. *Die Comburg: Vom Mittelalter bis ins 20. Jahrhundert. Ausstellung im Hällisch-Fränkischen Museum und auf der Comburg, Neue Dekanei, 13. Juli bis 5. November 1989* (Catalogue of the Hällisch-Fränkisch Museum, Schwäbisch Hall; Bd. 3), Sigmaringen. ISBN 3-7995-3303-6

## ดูเพิ่ม
* แอบบี
* คริสต์ศาสนสถาน
* สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
* ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
* แผนผังมหาวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่าง ๆ ของวัด)
* สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์

## แหล่งข้อมูลอื่น

* พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา

ค็อมบวร์ค
ค็อมบวร์ค
ค็อมบวร์ค
ค็อมบวร์ค
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนสถานแบบโรมาเนสก์
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1070
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 11
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
นกกินปลีดำม่วง

**นกกินปลีดำม่วง** (; ) เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก กินน้ำหวานในดอกไม้เป็นอาหารแต่บางครั้งก็กินแมลงเป็นอาหารด้วยเหมือนกันโดยเฉพาะตอนเลี้ยงดูลูกอ่อน เพศผู้มีขนสีดำยกเว้นบางแห่งที่เป็นสีม่วงเปล่งปลั่ง เพศเมียมีสีเขียวมะกอกในส่วนบนสีเหลืองจางในส่วนล่าง

## ลักษณะ
เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก ปากโค้งสีดำเรียวเล็ก ความยาวจากปลายปากจดหาง 11 เซนติเมตร นกตัวผู้ ในที่แสงน้อยจะเห็นเป็นนกที่มีสีดำทั้งตัว แต่กลางแสงแดดจัดจะเห็นแตกต่างออกไป คือ หัว ลำตัวด้านบน ใต้คอ และ อกเป็นสีม่วงถึงน้ำเงินเหลือบมันหรือฟ้าจนถึงสีฟ้าอมเขียว ท้องสีม่วงอ่อนหรือม่วงออกดำ หน้าด้านข้างสีฟ้าอมเขียวเหลือบมัน  อกและบริเวณอกตอนล่างมีแถบเล็ก ๆ สีน้ำตาลแดงคั่น ในนกตัวผู้บางตัวอาจมีแต้มเล็ก ๆ สีแดงสดหรือเหลืองสดสะท้อนแสงในบางมุมออกมาให้เห็น

ช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ นกตัวผู้จะมีสีเหมือนนกตัวเมียคือหลังสีเขียวแกมเหลืองหรือเขียวแกมน้ำตาลอ่อน ปีกและหางสีดำมีแถบกว้างสีม่วงและแถบเป็นปื้นสีดำ หรือฟ้าแกมดำลากจากกลางคอลงไปถึงอกตอนบน

นกตัวเมีย ลำตัวด้านบนมีสีเขียวแกมเหลืองถึงเขียวแกมน้ำตาล ท้องสีเหลืองคล้ำ แตกต่างจากนกกินปลีอกเหลืองตัวเมียคือลำตัวด้านล่างเป็นสีเหลืองจางกว่า ปลายหางมีแถบแคบ ๆ สีขาว แตกต่างจากนกกินปลีคอสีน้ำตาลตัวเมียคือลำตัวด้านบนมีแต้มสีน้ำตาล หางสีดำปลายหางด้านล่างสีขาว

นกวัยอ่อนคล้ายนกตัวเมียที่เต็มวัยแต่บริเวณท้องมีสีอ่อนกว่ามาก

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Purple Sunbird videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection.
* Calls from Xeno-Canto

ดำม่วง
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศปากีสถาน
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศอินเดีย
นกกินปลีคอสีน้ำตาล

**นกกินปลีคอสีน้ำตาล** (; ) เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae) 

เป็นนกที่พบในที่อยู่อาศัยแบบกึ่งเปิดหลากหลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่พม่าไปถึงหมู่เกาะซุนดาน้อยและฟิลิปปินส์ตะวันตก นกกินปลีคอสีเทาที่พบในส่วนที่เหลือของฟิลิปปินส์ บ่อยครั้งถูกถือว่าเป็นชนิดย่อยของนกกินปลีคอสีน้ำตาล แต่ทั้งสองแตกต่างในการขนาดและชุดขน และไม่มีหลักฐานใดที่จะเชื่อมโยงทั้งสองชนิดเข้าด้วยกัน

ในประเทศไทย ถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทนก

## อ้างอิง

* Cheke, Robert A., Mann, Clive F., & Allen, Richard. (2001). *Sunbirds: A Guide to the Sunbirds, Flowerpeckers, Spiderhunters and Sugarbirds of the World.* Christopher Helm, London. pp.&nbsp;184–186.

## แหล่งข้อมูลอื่น

คอสีน้ำตาล
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
ซอกันตรึม

**ซอกันตรึม** เป็นเครื่องดนตรีของกลุ่มชาวไทยเชื้อสายเขมรและชาวไทยอีสาน เป็นเครื่องสายใช้สี ทำด้วยไม้ กะโหลกซอขึงด้วยหนังงูหรือหนังจำพวกตะกวด มีช่องเสียง อยู่ด้านตรงข้ามหน้าซอ ใช้สายลวดมี 2 สาย คันชักอยู่ระหว่างสาย คันซอยาวประมาณ 60 เซนติเมตร มีลูกบิดอยู่ตอนนอกซอใช้รัด ด้วยเชือก ขนาดของซอแตกต่างกันไปตามความ ประสงค์ของผู้สร้าง โดยทั่วไปมี 3 ขนาด คือ ขนาดเล็กเรียก ตรัวจี้ ขนาดกลางเรียกตรัวเอก ขนาดใหญ่เรียกตรัว บางครั้งจะเห็นมีการดัดแปลงประยุกต์กะโหลกซอโดยใช้กระป๋องหรือปี๊บซึ่งอาจเรียกแทนว่า *ซอกระป๋องหรือซอปี๊บได้*

หมวดหมู่:เครื่องดนตรีไทย
ไฮโดรเจนไซยาไนด์

**ไฮโดรเจนไซยาไนด์** (, สูตรเคมี HCN) เป็นก๊าซซึ่งก่อให้เกิดอาการไอ มีเสมหะ และหลอดลมอักเสบเรื้อรัง ปวดศีรษะ เวียนศีรษะ และคลื่นไส้อาเจียน เป็นก๊าซพิษที่ใช้ในสงคราม นอกจากนี้สารไนเทรตในบุหรี่ทำให้เกิดไฮโดรเจนไซยาไนด์ สารนี้เป็นตัวสกัดกั้นเอนไซม์ที่เกี่ยวกับการหายใจหลายตัว ทำให้เกิดความผิดปกติของการเผาผลาญพลังงานที่กล้ามเนื้อหัวใจและที่ผนังหลอดเลือด

## คุณสมบัติทางเคมี
ไฮโดรเจนไซยาไนด์จะทำปฏิกิริยากับแอลคีนด้วยการเร่งปฏิกิริยาของสารประกอบนิกเกิล ปฏิกิริยานี้มีชื่อเรียกว่า hydrocyanation
:RCH=CH2 + HCN →‎ RCH2-CH2-CN

โมเลกุล HCN สี่อันจะผ่านการ tetramerize เป็นdiaminomaleonitrile ซึ่งสามารถแปลงเป็นพิวรีนได้หลายชนิด

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Institut national de recherche et de sécurité (1997). "Cyanure d'hydrogène et solutions aqueuses". *Fiche toxicologique n° 4*, Paris:INRS, 5pp. (PDF file, *in French*)
*International Chemical Safety Card 0492
*Hydrogen cyanide and cyanides (CICAD 61)
*National Pollutant Inventory: Cyanide compounds fact sheet
*NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards
*Department of health review
*Density of Hydrogen Cyanide gas

หมวดหมู่:สารประกอบอนินทรีย์
หมวดหมู่:ก๊าซ
หมวดหมู่:สารประกอบไฮโดรเจน
หมวดหมู่:ไซยาไนด์
ลียง

**ลียง** (; ; ) เป็นเมืองอยู่ทางตะวันออกตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลวงของจังหวัดโรน และเมืองหลวงของแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ตั้งอยู่ระหว่างปารีสกับมาร์แซย์ โดยอยู่ห่างจากปารีส 470 กิโลเมตร, ห่างจากมาร์แซย์ 320 กิโลเมตร, ห่างจากเจนีวา 160 กิโลเมตร, ห่างจากตูริน 280 กิโลเมตร และห่างจากมิลาน 450 กิโลเมตร

ลียงเป็นเมืองสำคัญทางธุรกิจ มีประชากร  522,250 คน เป็นเมืองใหญ่อันดับสามของฝรั่งเศสรองจากปารีสและมาร์แซย์ ลียงมีชื่อเสียงในด้านของสถาปัตยกรรมและสถานที่ต่างๆทางประวัติศาสตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการทอผ้าไหมโบราณ และได้รับขึ้นทะเบียนมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี 1998 ในคริสศรรษวรรษที่ 20 ลียงมีชื่อเสียงอย่างมากในด้านอาหารจนกลายเป็นศูนย์กลางทางโภชนาการที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ

ลียงยังมีส่วนสำคัญกับประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ โดยเป็นบ้านเกิดของพี่น้องลูมิแยร์ (โอกุสต์ ลูมิแยร์ และหลุยส์ ลูแมร์) ผู้ประดิษฐ์เครื่องฉายภาพยนตร์ในลียง ทุกวันที่ 8 ธันวาคมของทุกปีจะมีเทศการ Fête des Lumières หรือเทศกาลแห่งแสงสว่าง โดยจะจัดขึ้นเป็นเวลา 4 วัน ทำให้ลียงได้รับการขนานนามว่าเป็น เมืองหลวงแห่งแสงสว่าง

ในด้านเศรษฐกิจ ลียงเป็นศูนย์กลางขนาดใหญ่ของการธนาคาร อุตสาหกรรมเคมี ยาปฏิชีวนะและอุตสาหกรรมชีวภาพต่างๆ ลียงยังมีอุตสาหกรรมด้านซอฟแวร์ซึ่งมุ่งเน้นไปทางด้านวิดีโอเกมส์โดยเฉพาะ ในเมืองยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใญ่ของ Interpol Euronews และ International Agency of Research on Cancer โดยลียงเป็นเมืองที่ได้รับการจัดอันดับ (โดย Mercer) คุณภาพชีวิตประชากรอยู่ที่อันดับ 39 ของโลก (2015)

## สภาพทางภูมิศาสตร์
ลียงมีแม่น้ำสองสายได้แก่ แม่น้ำซาโอน (Saône) และแม่น้ำโรห์น (Rhône)  ไหลผ่านใจกลางเมืองแล้วบรรจบกันทางใต้ของเมือง ทำให้ลียงมีทัศนียภาพแบบเกาะกลางน้ำอยู่ใจกลางเมือง ลียงยังมีเนินเขาขนาดใหญ่ทางด้านฝั่งตะวันตกและทางเหนือของเมือง ทางฝั่งตะวันตกของเกาะเป็นที่ตั้งของเมืองเก่าลียง (Vieux Lyon) บริเวณด้านล่างของเนินเขาฟูร์วิแยร์ (Fourvière hill) ซึ่งเป็นบริเวณที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก โดยเป็นที่ตั้งของวิหารน็อทร์-ดาม เดอ ฟูร์วิแยร์ รวมถึงอารามนางชีและหอคอยเหล็กซึ่งเป็นหอคอยเหล็กที่จำลองการสร้างหอไอเฟลในขั้นตอนสุดท้ายเอาไว้ ทางตอนเหนือของเมือง คือบริเวณเนินเขาครัวซ์ รูสส์ (Criox-Rousse) ซึ่งเป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยโรงงานทอผ้าไหมแบบดั้งเดิมที่ครั้งหนึ่งเคยมีชื่อเสียงของเมืองลียง 
จตุรัสแบลเลอกูร์ (Place Bellecour) เป็นจตุรัสที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บนเกาะกลางระหว่างสองแม่น้ำ ทางทิศเหนือของจตุรัสติดกับถนนเรปูบลิค (Rue de la République) ซึ่งเป็นถนนทางเท้าสำหรับคนเดินเท่านั้น ในบริเวณเขต 2 ของเมืองลียงเป็นศูนย์รวมอาคารสวยงาม เก่าแก่มากมาย และเป็นบริเวณที่ชาวคาทอลิกเก่า (Old Catholic) อาศัยอยู่ โดยเฉพาะในย่าน Ainay ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโรห์น เป็นบริเวณที่ราบอันกว้างขวางอันเป็นที่ตั้งของอาคารบ้านเรือนสมัยใหม่มากมายและเป็นที่อยู่ของประชากรส่วนใหญ่ของเมือง ทางเหนือของเขตนี้เป็นที่ตั้งของสวนสาธารณะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป Parc de la Tête d'Or ภายในจัดให้เป็นสวนสัตว์เข้าชมฟรี ทางทิศใต้ของสวนสาธารณะเป็นที่ตั้งของโรงเรียนชื่อดัง Lycée du Parc และยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ Interpol ทางทิศตะวันตก

ลียงมีสโมสรกีฬาอาชีพที่มีชื่อเสียง คือ สโมสรฟุตบอลออแล็งปิกลียอแน (โอลิมปิก ลียง)
## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* เว็บไซต์เมืองลียง


หมวดหมู่:เมืองในจังหวัดโรน
หมวดหมู่:ก่อตั้งในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล
นกกินปลีหางยาวเขียว

**นกกินปลีหางยาวเขียว** (; ) เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae)

พบในประเทศบังกลาเทศ, ภูฏาน, จีน, อินเดีย, ลาว, พม่า, เนปาล, ไทย, และ เวียดนาม อาศัยในป่าเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนและป่าเมฆ

นกเพศผู้ หัวและหางเป็นสีเขียวเหลือบ หลังแดง อกและท้องเป็นสีเหลือง มีแถบแดงที่อก หางยาว ชนิดย่อย *australis* ไม่มีแถบที่อก เพศเมียขนส่วนบนสีเขียว ส่วนล่างสีเหลือง

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

หางยาวเขียว
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศไทย
หมวดหมู่:สัตว์ป่าคุ้มครอง
หมวดหมู่:นกที่พบในประเทศอินเดีย
122

**122** เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 121 (หนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 123 (หนึ่งร้อยยี่สิบสาม)

## ความหมาย
* 122 เป็นเลขอะตอมของ อูนไบเบียม

หมวดหมู่:จำนวนเต็ม
รายชื่อธงในประเทศเซอร์เบีย

รายการต่อไปนี้เป็นรายการเกี่ยวกับธงที่มีการใช้หรือเคยใช้โดย**[[สาธารณรัฐเซอร์เบีย]]**และ/หรือชาวเซิร์บกลุ่มต่างๆ

## สาธารณรัฐเซอร์เบีย
### ธงชาติ
 

### ธงตำแหน่งราชการ

### ธงทหาร

### มณฑลปกครองตนเองวอยวอดีนา

## ธงในอดีต
### ธงชาติ

### การลุกขึ้นสู้ของชาวเซิร์บ

## ชื่อรูปแบบการปกครองอื่นนอกประเทศเซอร์เบีย

## ดูเพิ่ม
* ธงชาติราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย
* ธงชาติสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย 
* ธงชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
* ธงในประเทศยูโกสลาเวีย

หมวดหมู่:วัฒนธรรมเซอร์เบีย
ซเอร์เบีย
อารามเอียร์เซ

**อารามเอียร์เซ** (, ) เป็นอารามคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่เมืองเอียร์เซในบาวาเรียในประเทศเยอรมนี ในปัจจุบันอารามเอียร์เซใช้เป็นสถานที่สำหรับการประชุมสัมมนา และศูนย์ฝึกหัดของเขตบริหารชวาเบีย

## ประวัติ
### แอบบีย์
[thumb|115px|left|[ตราอาร์มของแอบบี]]
อารามเอียร์เซที่อุทิศให้แด่พระแม่มารีย์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1186 โดยมาร์เกรฟเฮนรีแห่งรอนส์แบร์กเพื่อเป็นสักการสถานสำหรับประชาคมนักบวชที่ขยายตัวขึ้นรอบ ๆ ที่พำนักของนักพรตในท้องถิ่น อารามเอียร์เซแทบจะมาสิ้นสุดลงในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมื่อเหลือนักบวชอยู่องค์เดียว แต่ได้รับการช่วยเหลือให้รอดพ้นจากการถูกปิดในปี ค.ศ. 1373 โดยอันนาแห่งเอลเลอร์บาคผู้เป็นน้องสาวของบิชอปแห่งเอาก์สบูร์กและผู้ที่เธอแต่งตั้งให้ช่วยเหลือ อธิการคอนราดที่ 3 ที่มีชื่อเสียงว่าเป็นผู้ที่มีความมัธยัสถ์มาก หลังจากการพ่ายแพ้อย่างหนักระหว่างทั้งสงครามชาวนาในปี ค.ศ. 1525 และในสงครามสามสิบปีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แล้วที่รวมไปถึงการทำลายห้องสมุดทั้งสองครั้ง และครั้งที่สองในการทำลายหอเก็บเอกสารไปด้วย อารามเอียร์เซมาฟื้นตัวอย่างมั่นคงอีกครั้งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 และในปี ค.ศ. 1694 ก็ได้รับ “อิมพีเรียลอิมมีเดียซี” ขึ้นเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1802 แอบบีย์ก็ถูกยุบเลิกจากการเป็นอารามระหว่างการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีกลายเป็นส่วนหนึ่งของบาวาเรีย หนังสือส่วนใหญ่ที่เป็นของหอสมุดถูกย้ายไปเก็บรักษาไว้ที่อารามเมทเทิน

ในปี ค.ศ. 1812 ก็ได้มีการจัดตั้งที่พักให้กับนักบวชและเจ้าหน้าที่ประจำท้องถิ่นในตึกรามที่เคยเป็นอารามมาก่อน

### โรงพยาบาล
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1849 อารามเอียร์เซก็ใช้เป็นโรงพยาบาลและสถานบำบัดผู้ป่วยด้วยโรคจิต ระหว่างปี ค.ศ. 1939 จนถึงปี ค.ศ. 1945 ผู้ป่วยกว่า 2,000 คนจากเอียร์เซและคอฟบวยเรนทั้งผู้ใหญ่และเด็กถูกส่งตัวไปยังค่ายมรณะ

### ศูนย์กลางสำหรับการสัมมนา
ในปี ค.ศ. 1972 โรงพยาบาลก็ปิดลง เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นของดิสตริคท์ชวาเบียก็เริ่มทำการบูรณปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างในปี ค.ศ. 1974 และเปิดขึ้นเป็น “ศูนย์สัมมนาและฝึกหัดแอบบีเออร์เซแห่งชวาเบีย” (Schwäbische Tagungs- und Bildungszentrum Kloster Irsee) ในปี ค.ศ. 1984

## ระเบียงภาพ


ไฟล์:Abbey Irsee 101.JPG|อารามเอียร์เซ
ไฟล์:Abbey Irsee 102.JPG|ทางเดินกลาง
ไฟล์:Abbey Irsee 104.JPG|แท่นบูชาเอก
ไฟล์:Abbey Irsee 106.JPG|การตกแต่งหน้าแท่นบูชาเอก
ไฟล์:Abbey Irsee 109.JPG|ประติมากรรมนักบุญรอค
ไฟล์:Abbey Irsee 130.JPG|การตกแต่งบนเพดาน
ไฟล์:Abbey Irsee 132.JPG|จิตรกรรมฝาผนังบนเพดาน
ไฟล์:Abbey Irsee 120.JPG|แท่นเทศน์ทรงเรือ
ไฟล์:Abbey Irsee 122.JPG|การตกแต่งบนแท่นเทศน์
ไฟล์:Abbey Irsee 124.JPG|การตกแต่งบนเหนือแท่นเทศน์



## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* แอบบีย์
* คริสต์ศาสนสถาน
* สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
* ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
* แผนผังมหาวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่างๆ ของวัด)
* สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
* สถาปัตยกรรมบารอก

## แหล่งข้อมูลอื่น

* พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
* Homepage of the Kloster Irsee Training Centre
* Klöster in Bayern: Irsee

หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:อิมพีเรียลแอบบีย์
หมวดหมู่:อารามคณะเบเนดิกติน
หมวดหมู่:อารามคริสต์ในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:โรงพยาบาลในประเทศเยอรมนี
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนสถานแบบบาโรก
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1180
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1840
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในรัฐไบเอิร์น
งานฝังประดับวัสดุ

[thumb|right|250px|รถม้าขับโดย[praetorian prefect|องค์รักษ์เพรทอเรียนและผู้ติดตาม, บาซิลิกาจูเนียส บาสซัส, โรม]]
**งานฝังประดับวัสดุ** () เป็นกรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะที่เป็นที่นิยมกันในกรุงโรม โดยการตัดวัสดุแล้วฝังประดับเข้าไปในผนังหรือพื้นเพื่อสร้างเป็นภาพหรือลวดลาย วัสดุที่ใช้กันโดยทั่วไปก็ได้แก่หินอ่อน, มุก และ แก้ว วัสดุที่ใช้จะถูกตัดเป็นชิ้นบางๆ, ขัดเงา และ ตัดแบ่งออกไปอีกตามแบบที่ต้องการ งานฝังประดับวัสดุต่างจากงานโมเสกตรงที่งานโมเสกจะเป็นการเรียงชิ้นส่วนที่มีขนาดไร่เรียงกันเพื่อสร้างเป็นลวดลาย ส่วนชิ้นวัสดุที่ตัดขึ้นเพื่อใช้ในการสร้างงานฝังประดับวัสดุจะเป็นชิ้นวัสดุที่มีขนาดใหญ่กว่า และรูปทรงของชิ้นก็จะขึ้นอยู่กับรูปแบบของแบบที่ออก

## ที่มา
การใช้สมัยแรกๆ พบในอียิปต์ และ อานาโตเลีย แต่ตัวอย่างงานที่สำคัญเป็นงานของโรมที่ทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 งานชิ้นใหญ่ที่ยังมีเหลืออยู่ให้เห็นคืองานที่บาซิลิกาจูเนียส บาสซัสในกรุงโรมที่เป็นภาพรถม้าขับโดยองค์รักษ์เพรทอเรียนและผู้ติดตาม ความนิยมใช้กรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะประเภทนี้นิยมกันมาจนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 6 และมีอิทธิพลไกลไปจนถึงคอนสแตนติโนเปิล

## การใช้ต่อมา
แม้ว่าจะหมดความนิยมกันไปในกรุงโรมพร้อมกับการล่มสลายของจักรวรรดิ แต่กรรมวิธีนี้ก็ยังคงใช้กันอยู่มาในคริสต์ศาสนสถานของไบแซนไทน์โดยเฉพาะในการออกแบบพื้น จากไบแซนไทน์กรรมวิธีนี้ก็หวนกลับมาใช้กันอีกครั้งในอิตาลี และ ซิซิลีในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในรูปแบบของลายคอสมาติที่เน้นการใช้ลวดลายเรขาคณิต ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของการฟื้นฟูของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีในรูปแบบของงานฝังประดับเพียทราดูรา  แต่งานเพียทราดูรามักจะใช้ในการสร้างงานที่มีขนาดเล็ก และใช้ในการสร้างเฟอร์นิเจอร์ ส่วนงานสถาปัตยกรรมอื่นที่ใช้กรรมวิธีดังกล่าวในสมัยต่อมามักจะเรียกกันว่า “งานฝังประดับอินทาร์เซีย”

ในอังกฤษกรรมวิธีดังกล่าวรื้อฟื้นขึ้นมาทำกันอีกในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยกลุ่มขบวนการศิลปะและงานฝีมือ งานของชาร์ลส์ ฮาร์ดเกรฟเป็นนักออกแบบคนสำคัญคนหนึ่งของการใช้กรรมวิธีฝังประดับวัสดุ

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* งานฝังประดับ
* งานโมเสก 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

หมวดหมู่:เทคนิคทางศิลปะ
หมวดหมู่:ศิลปะโรมันโบราณ
หมวดหมู่:หัตถกรรม