แมคดอนเนลล์ดักลาส F-15 อีเกิล

**แมคดอนเนลล์ดักลาส F-15 อีเกิล** (McDonnell Douglas F-15 Eagle) เป็นเครื่องบินขับไล่สองเครื่องยนต์ทางยุทธวิธีทุกสภาพอากาศที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำหน้าที่ครองความได้เปรียบทางอากาศ มันถูกพัฒนาให้กับกองทัพอากาศสหรัฐและได้ทำการบินครั้งแรกเมื่อเดือนมิถุนายน 1975 มันเป็นหนึ่งในเครื่องบินขับไล่ที่โดดเด่นที่สุดในสมัยใหม่ F-15E สไตรค์อีเกิลเป็นแบบดัดแปลงสำหรับทำหน้าที่.ขับไล่.และ.โจมตีทุกสภาพซึ่งได้เข้าประจำการในปี 1976 กองทัพอากาศสหรัฐฯ วางแผนที่จะใช้ F-15 ไปจนถึงปี 2025 

F-15 เข้าประจำการในปี 1976 และต่อมาได้แสดงความสามารถเหนือข้าศึกในสงครามอ่าวเปอร์เซีย 1991 ด้วยสถิติการรบที่ไม่เคยแพ้เลยในสภาพการสู้รบจริง นับแต่นั้นมา F-15 ได้พัฒนาต่อยอดเป็นหลายรุ่น ทั้ง F-15C/D สำหรับครองอากาศ, F-15E สไตรค์อีเกิล สำหรับโจมตีภาคพื้นดิน และล่าสุดคือ F-15EX ที่ยังคงถูกสั่งซื้อในศตวรรษที่ 21 

## ความเป็นมา
F-15 อีเกิล ถือกำเนิดขึ้นในช่วงสงครามเย็น เมื่อกองทัพอากาศสหรัฐกังวลว่ากำลังรบทางอากาศของตนเริ่มเสียเปรียบ หลังจากที่สหภาพโซเวียตเปิดตัว MiG-25 ในปี 1967 ซึ่งมีขีดความสามารถสูงกว่าเครื่องบินรบอเมริกันในขณะนั้นอย่าง F-4 แฟนทอมทู กองทัพอากาศสหรัฐจึงริเริ่มโครงการ FX (Fighter Experimental) เพื่อพัฒนาเครื่องบินขับไล่ครองอากาศ เน้นความคล่องตัว ความเร็ว และกำลังเครื่องยนต์ให้เหนือกว่าเครื่องขับไล่ในสมัยนั้น

บริษัทแมคดอนเนลล์ดักลาสได้รับสัญญาให้เป็นผู้ออกแบบและพัฒนาในปี 1969 ต่อมา ต้นแบบ F-15A ได้ทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม 1972 จุดเด่นของโครงการคือการออกแบบเครื่องบินให้เป็นเครื่องบินครองอากาศ

## การพัฒนา
F-15 ถูกออกแบบให้มุ่งเน้นสมรรถนะการครองอากาศอย่างเต็มที่ มิได้จัดสรรขีดความสามารถโจมตีภาคพื้นดินในช่วงแรกของการพัฒนา ในเดือนธันวาคม 1969 แบบของบริษัทแมคดอนเนลล์ดักลาสได้รับคัดเลือกให้พัฒนาเป็นต้นแบบ ในที่สุด F-15A เครื่องต้นแบบก็ทำการบินครั้งแรกเมื่อ 27 กรกฎาคม 1972 การออกแบบของ F-15 เน้นทั้งความแรงและความคล่องตัว ตัวเครื่องมีปีกขนาดใหญ่ หางดิ่งคู่ และโครงสร้างลำตัวที่ช่วยสร้างแรงยกเสริม (lifting body) เครื่องยนต์คู่ Pratt & Whitney F100 มีกำลังมากจนทำให้ F-15 สามารถทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วและไต่ระดับสูงได้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ระบบเรดาร์ AN/APG-63 ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในรุ่นแรกที่สามารถตรวจจับและติดตามเป้าหมายได้แม้บินอยู่ต่ำกว่าพื้นดิน (look-down/shoot-down) และยังทำงานร่วมกับคอมพิวเตอร์ภารกิจสมัยใหม่

200px|thumb|ห้องนักบินของ F-15A
ในด้านอาวุธ F-15 ติดตั้งปืน M61A1 วัลแคน ขนาด 20 มม. พร้อมมิสไซล์ AIM-7 สแปร์โรว์ สำหรับการรบพิสัยกลาง และ AIM-9 ไซด์ไวน์เดอร์ สำหรับการรบพิสัยใกล้ ต่อมาได้พัฒนาให้ใช้ AIM-120 แอมแรม ซึ่งทำให้ F-15 มีความสามารถต่อสู้ทั้งระยะใกล้และนอกระยะสายตา รุ่นสองที่นั่ง F-15B ก็ถูกสร้างขึ้นสำหรับการฝึก แต่ยังคงระบบรบใกล้เคียงกับรุ่น A นอกจากนี้ เพื่อแสดงขีดความสามารถ F-15A ที่ถูกปรับแต่งพิเศษชื่อว่า “Streak Eagle” ถูกนำไปทำลายสถิติโลกด้าน “เวลาต่อการไต่ระดับ” (time-to-climb) ได้ถึง 8 รายการในต้นปี 1975 นับเป็นการยืนยันว่าเครื่องบินใหม่นี้มีขีดความสามารถที่เหนือกว่า เครื่องลอตแรกเริ่มส่งมอบปลายปี 1974 และเข้าประจำการเต็มฝูงในปี 1976

จากนั้น กองทัพอากาศสหรัฐก็พัฒนาต่อไปเป็นรุ่น F-15C และ F-15D ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 รุ่นนี้มีเชื้อเพลิงภายในเพิ่มขึ้น โครงสร้างแข็งแรงขึ้น และสามารถติดตั้งถังเชื้อเพลิงแนบลำตัว ทำให้บินนานขึ้นโดยไม่ต้องลดจำนวนการติดอาวุธ นอกจากนี้ยังติดตั้งระบบเตือนภัยและสงครามอิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่อย่าง ALR-56C และ ALQ-135 รวมถึงคอมพิวเตอร์ภารกิจและระบบควบคุมอาวุธแบบใหม่ (PACS) ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1980 มีโครงการอัปเกรด F-15A/B/C/D ทั้งหมดให้ทันสมัยขึ้น โดยปรับปรุงระบบไฟฟ้า ซอฟต์แวร์ภารกิจ เพิ่มขีดความสามารถในการใช้ AMRAAM และเตรียมพร้อมติดตั้งเรดาร์รุ่นปรับปรุงตระกูล APG-63(V) จุดแข็งของ F-15 คือการออกแบบที่เปิดทางให้อัปเกรดได้ง่าย ทำให้เครื่องยังคงทันสมัยอยู่เสมอ แม้เวลาผ่านมากว่า 50 ปีหลังจากบินครั้งแรก

## ระบบเอวิโอนิกส์
160px|thumb|left|upright|เรดาร์ AN/APG-63
F-15A/B/C ได้ชื่อว่าเป็นเครื่องบินที่รวมระบบเอวิโอนิกส์ที่ล้ำสมัยที่สุดในยุค 1970 จุดเด่นคือการทำงานแบบ “บูรณาการ” หรือการเชื่อมโยงทุกระบบเข้าด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นเรดาร์ เครื่องวัดการบิน ระบบนำร่อง หรือระบบอาวุธ ข้อมูลทั้งหมดจะถูกประมวลผลและส่งขึ้นจอแสดงผลหลัก ทำให้นักบินรับรู้สถานการณ์ได้ครบถ้วนโดยไม่ต้องก้มมองเครื่องมือและมาตรวัดหลายตัวเหมือนเครื่องบินรุ่นก่อน ภาระงานของนักบินจึงลงอย่างมาก

F-15A/B/C ติดตั้งเรดาร์ AN/APG-63 แบบพัลส์ดอปเพลอร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในเรดาร์รุ่นแรก ๆ ของสหรัฐที่สามารถทำ "มองต่ำ/ยิงต่ำ" (look-down/shoot-down) หมายความว่ามันตรวจจับและติดตามเครื่องบินที่บินระดับต่ำใกล้พื้นดิน ซึ่งเป็นข้อได้เปรียบสำคัญในการต่อสู้กับคู่แข่งจากโซเวียต ข้อมูลจากเรดาร์ถูกส่งไปยังคอมพิวเตอร์กลางและเฮดอัพดิสเพลย์ (HUD) ช่วยให้นักบินเล็งและยิงอาวุธได้อย่างแม่นยำโดยไม่ต้องละสายตาจากเป้าหมาย นอกจากนี้ F-15 ยังมีระบบนำร่องด้วยความเฉื่อย (INS) ระบบสื่อสาร UHF และเครื่องวัดทิศทาง/ระยะทาง (TACAN) ทำให้นักบินสามารถบินไกลและเข้าหาเป้าหมายได้แม้ในสภาพอากาศเลวร้ายหรือกลางคืน

ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 และ 1980 รุ่น F-15C/D ได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ภายใต้โครงการ MSIP การปรับปรุงนี้รวมถึงคอมพิวเตอร์กลางที่ทรงพลังขึ้น ระบบควบคุมอาวุธแบบใหม่ (PACS) ซึ่งรองรับขีปนาวุธรุ่นใหม่อย่าง AIM-120 AMRAAM รวมถึงระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ระดับยุทธวิธี (TEWS) ที่ประกอบด้วย ALR-56C (เครื่องรับสัญญาณเตือนเรดาร์) และ ALQ-135 (ระบบก่อกวนเรดาร์) ท้ายที่สุด F-15C หลายลำยังได้รับการอัปเกรดเรดาร์เป็น APG-63(V)1 ซึ่งช่วยให้เครื่องยังคงทันสมัยและรองรับการต่อสู้ในยุคใหม่ได้ ระบบเอวิโอนิกส์เหล่านี้คือปัจจัยสำคัญที่ทำให้ F-15 ครองสถานะนักล่าครองอากาศยาวนานหลายทศวรรษ

## ปฎิบัติการของ F-15
thumb|right|uprightแต้มการสอยแรกเครื่องบินของ F-15 เริ่มต้นโดยกองทัพอากาศอิสราเอล ในปี 1979 ในการบุกโจมตีกรุงปาเลนสไตน์ ในเลบาลอน ปี 1979 ถึง 1981 โดยยิงเครื่องบินของซีเรียตกที่ประกอบไปด้วย MIG-21 13 ลำ และ MIG-25 อีก 2 ลำ ในสงครามเลบาบอนปี 1982 ก็ยังมีแต้มสังหาเครื่องบินรบของซีเรียอีกกว่า 40 ลำ อีกทั่งอิสราเอล และ ญี่ปุ่น เป็นประเทศที่ดัดแปลง F-15 ให้สามารถทำภารกิจโจมตีภาคพื่นได้ 

ในปี 1984 มีรายงานว่า F-15C ของซาอุได้ยิง F-4E PHAMTON II สองลำของอิหร่านตก

ในช่วงปี 1984 ถึง 1986  มีการนำจรวดต่อต้านดาวเทียมมีติดตั้งบน F-15 อย่าง ASM-135 ASAT โดยติดตั้งที่กึ่งกลางใต้ท้อง เพื่อหวังทำลายดาวเทียมสอดแนมวงโครงจรต่ำ ในการทดสอบนักบินจะไต่ระดับขึ้น 65 องศา ไปยังจุดที่คำนวณไว้ เมื่อถึงระดับความสูง 38,100 ฟุต และความเร็วมัค 1.22 นักบินจะยิงลูกจรวดออกไปใส่ยังดาวเทียม ในการทดสอบคร้งที่ 3 ในการยิงดาวเทียมปลดประจำการ T-78-1 หรือโซวิน ที่อยู่ห่างจากพื่นโลก  555 กิโลเมตรจากพื่นดิน ทำให้นักบินนาวาอากาศตรี Wilbert D. "Doug" Pearson เป็นนักบินเพียงคนเดียวที่ประสบความสำเร็จ ในการยิงดาวเทียมด้วย F-15  เพราะหลังจากนันไม่นานโครงการนี้ก็ได้ถูกปิดตัวลง 

ในปฎิบัติการพายุทะเลทรายสงครามอ่าวในปี 1991            F-15C/D ของสหรัฐ ได้เข้าร่วมรบทางอากาศ 36 ครั้งจากทังหมด 39 ครั่งตลอดช่วงของสงคราม  ข้อมูลจากกองทัพอากาศสหรัฐ ยื่นยันว่าเครื่องบินอิรักถูกทำลายโดย F-15C จำนวน 34 ลำ ซึงประกอบไปด้วย MIG-29 MIG-25 MIG-21 SU-25 SU-22 SU-7  Mirage F-1 รวมไปถึงเครื่องบินลำเลียง เครื่องบินฝึกและ ฮอ  

ในส่วน ซาอุ อาจเป็นผู้ใช้งาน F-15  ที่ใช้ไม่ได้เต็มดีพอสมควร โดยวันที่ 11 พฤศจิกายน ปี 1990 มีนักบินของซาอุที่แปรพันต์นำเครื่องบินของ F-15C  ไปลงจอดที่ซูดาน  ทางรัฐบาลซาอุได้จ่ายเงินถึง 50 ล้านเหรียญ เพื่อขอซื้อเครื่องบิน คืน และในช่วงสงครามอ่าว  วันที่ 13 กุมภาพันธ์ ปี 1991 มีรายงานว่า F-15 ของซาอุ ตกที่สนามบิน คามิมูซาอิ โดยในภายหลังอิรักอ้างว่า เป็นผู้ที่ยิงเครื่องบินลำนี้ด้วย MIG-25PD แต่ข้อมูลนี้ไม่มีการยื่นยันอีกทั้งในช่วง เวลานันกองกำลังพันธมิตร ของสหรัฐ ได้ทำรายระบบป้องกันภัยทางอากาศของอิรักไปจนหมดแล้ว 

ในสงครามโคโซโว F-15C ของกองทัพอากาศสหรัฐ ยังมีผลงานในการสอยเครื่องบิน MIG-29 อีก 1 ลำ 

## รุ่นย่อย
### รุ่นสายการผลิต
;F-15A
:เป็นเครื่องบินขับไล่แบบหนึ่งที่นั่ง รุ่นแรก. สร้างออกมา 384 ลำตั้งแต่ปีพ.ศ. 2515-2522
;F-15B
:แบบสองที่นั่งสำหรับการฝึก เดิมทีใช้ชื่อ **TF-15A** สร้างออกมา 61 ลำตั้งแต่ปีพ.ศ. 2515-2522
;F-15C
:เป็นเครื่องบินขับไล่ครองความได้เปรียบทางอากาศในทุกสภาพอากาศแบบหนึ่งที่นั่งที่ได้รับการพัฒนาเพิ่ม สร้างออกมา 483 ลำตั้งแต่ปีพ.ศ. 2522-2528
;F-15D
:แบบสองที่นั่งสำหรับการฝึก สร้างออกมา 92 ลำตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522-2528
;F-15J
:เป็นเครื่องบินขับไล่แบบหนึ่งที่นั่งสำหรับกองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศของญี่ปุ่น สร้างออกมา 139 ลำภายใต้ใบอนุญาตโดยบริษัท มิตซูบิชิตั้งแต่ปีพ.ศ. 2524-2540 
;F-15DJ
:แบบเครื่องบินรุ่นสองที่นั่งที่ออกแบบ.มาใช้ในฝูงบินข้าศึกสมมุติของญี่ปุ่น.และเป็นรุ่นฝึกของญี่ปุ่นในเวลาเดียวกัน
;F-15NPS
:เป็นแบบที่เสนอให้ในปี 1970 ให้กับกองทัพเรือสหรัฐ F-15NPS ที่สามารถติดขีปนาวุธเอไอเอ็ม-54 ฟีนิกซ์. ได้เหมือนกับ F-14 TOMCAT ทุกรุ่น.แต่กองทัพเรือสหรัฐก็ปฎิเสธ.
;F-15E STRIKE EAGLE 
:เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล เป็นรุ่นที่พัฒนาต่อมาจากF-15C EAGLE  ให้สามารถทำภารกิจได้หลากหลายนอกจากการเป็นเครื่องบินขับไล่.แต่ต่างประเทศนันสนใจในรุ่นนี้...ก็เลยมีรุ่นแยกย่อยเช่น  F-15K F-15I

### รุ่นวิจัยและทดสอบ
;เอฟ-15 สตรีคอีเกิล (72-0119)
:เป็นเอฟ-15เอที่ใช้เพื่อสาธิตการเร่งความเร็วของเครื่องบิน มันได้ทำลายสถิติการไต่ระดับด้วยเวลาไป 8 ครั้งระหว่างวันที่ 16 มกราคมและ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 มันถูกส่งมอบให้กับพิพิธภัณฑ์กองทัพอากาศแห่งชาติของสหรัฐอเมริกาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2523
;เอฟ-15 เอส/เอ็มทีดี (71-0290)
:เป็นเอฟ-15บีลำแรกที่ถูกดัดแปลงให้วิ่งขึ้นและลงจอดในระยะสั้น มันเป็นเครื่องบินสาธิตเทคโนโลยีกระบวนท่า ในปลายทศวรรษที่ 1980 มันได้รับการติดตั้งปีกเสริมพร้อมกับท่อไอเสียทรงสี่เหลี่ยม มันใช้เทคโนโลยีกระบวนท่าและวิ่งขึ้นระยะสั้นหรือเอสเอ็มทีดี (*short-takeoff/maneuver-technology, SMTD*) 
;เอฟ-15 แอคทีฟ (71-0290)
:เอฟ-15 เอส/เอ็มทีดีที่ต่อมาถูกดัดแปลงให้เป็นเครื่องบินวิจัยเทคโนโลยีควบคุมการบิน 
;เอฟ-15 ไอเอฟซีเอส (71-0290)
:เอฟ-15 แอคทีฟต่อมาถูกดัดแปลงให้เป็นเครื่องบินวิจัยระบบควบคุมการบินด้วยปัญญาประดิษฐ์ เอฟ-15บี หมายเลขเครื่อง 71-0290 เป็นเอฟ-15 ที่ยังทำการบินอยู่โดยมีอายุมากที่สุดในเดือนมกราคม พ.ศ. 2551
;เอฟ-15 เอ็มเอเอ็นเอ็กซ์
:เป็นชื่อของเอฟ-15 แอคทีฟที่ไม่มีหาง แต่ก็ไม่เคยถูกสร้างขึ้นมา
;เอฟ-15 สำหรับวิจัยการบิน (71-0281 และ 71-0287)
:เอฟ-15เอสองลำถูกใช้ทดลองโดยศูนย์วิจัยการบินดรายเดนของนาซ่า การทดลองรวมทั้ง การควบคุมอิเลคทรอนิกดิจิตอลรวมหรือไฮเดก (*Highly Integrated Digital Electronic Control, HiDEC*) ระบบควบคุมเครื่องยนต์หรือเอเดกส์ (*Adaptive Engine Control System, ADECS*) ระบบควบคุมการบินค้นหาและซ่อมแซมตัวเองหรือเอสอาร์เอฟซีเอส (*Self-Repairing and Self-Diagnostic Flight Control System, SRFCS*) และระบบเครื่องบินควบคุมการเคลื่อนที่หรือพีซีเอ (*Propulsion Controlled Aircraft System, PCA*) เครื่องหมายเลข 71-0281 ถูกส่งกลับให้กองทัพอากาศและถูกนำไปจัดแสดงที่ฐานทัพอากาศแลงลีย์ในปีพ.ศ. 2526
;เอฟ-15บี รีเซิร์จเทสท์เบด (74-0141)
:ในปีพ.ศ. 2536 เอฟ-15บีลำหนึ่งถูกดัดแปลงและใช้โดยนาซ่าเพื่อทำการทดสอบการบิน

## ประเทศผู้ใช้งาน
thumb|upright=1.8|ประเทศผู้ใช้งานเอฟ-15 อีเกิล ในปีพ.ศ. 2550
สำหรับแบบที่มาจากเอฟ-15อีดูที่เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล
;
* กองทัพอากาศอิสราเอลใช้เอฟ-15 มาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2520 ในปัจจุบันเครื่องบินเหล่านี้จัดเป็นเอฟ-15/เอบีสองฝูงบินและเอฟ-15ซี/ดี หนึ่งฝูงบิน เอฟ-15เอ/บี 15 ลำแรกมีโครงสร้างที่ผลิตโดยสหรัฐอเมริกา การส่งครั้งที่สองถูกหยุดชั่วคราวเพราะได้รับผลกระทบจากสงครามเลบานอน 

;
* กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศของญี่ปุ่นได้รับเอฟ-15เจ 202 ลำและเอฟ-15ดี 20 ลำตั้งแต่ปีพ.ศ. 2524 ซึ่งเอฟ-15เจสองลำและเอฟ-15ดีเจ 12 ลำถูกสร้างขึ้นในสหรัฐและที่เหลือถูกสร้างโดยมิตซูบิชิ ในปัจจุบันเครื่องบินเหล่านี้ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2550 กองกำลังป้องกันทางอากาศได้ตัดสินใจที่จะพัฒนาเอฟ-15 ให้ใช้กระเปาะเรดาร์สังเคราะห์ เครื่องบินเหล่านี้จะถูกแทนที่โดยอาร์เอฟ-4 ที่ในปัจจุบันอยู่ในประจำการ

;
* กองทัพอากาศซาอุดิอาระเบียมีเอฟ-15ซี/ดี 4 ฝูงบินตั้งแต่ปีพ.ศ. 2524 พวกมันประจำการอยู่ที่ฐานบินในดาราน คามิสมูเชท และทาอิฟ

;
* กองทัพอากาศสหรัฐมีเอฟ-15 630 ลำในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 เอฟ-15 นั้นกำลังจะถูกแทนที่โดยเอฟ-22 แร็พเตอร์

## เหตุการณ์และอุบัติเหตุครั้งสำคัญ
* เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ขณะที่กองทัพอากาศอิสราเอลกำลังทำการซ้อมรบทางอากาศ เอฟ-15ดีหนึ่งลำได้ชนเข้ากับเอ-4 สกายฮอว์ค นักบินซิวิ เนดิวิและนักบินร่วมของเขาไม่รู้ว่าปีกของเอฟ-15นั้นถูกฉีกออกสองฟุตจากตัวถัง เอฟ-15 หมุนอย่างควบคุมไม่ได้หลังจากถูกชน ซิวิตัดสินใจที่จะพยายามควบคุมเครื่องและใช้สันดาปท้ายเพื่อเพิ่มความเร็ว ทำให้เขาควบคุมเครื่องได้อีกครั้ง เพราะว่าการยกตัวที่เกิดจากพื้นที่ผิวหน้าขนาดใหญ่ของตัวถัง ปีหส่วนหาง และพื้นที่ปีกที่เหลือ เอฟ-15 ได้ลงจอดด้วยความเร็วสองเท่าจากปกติเพื่อสร้างแรงยกและตะขอที่หางของมันหลุดออกไปในตอนที่ลงจอด นักบินสามารถหยุดเอฟ-15 6 เมตรก่อนสุดทางวิ่ง ต่อมาเขาได้กล่าวว่า "ผมน่าจะดีดตัวออกมาถ้ารู้ว่ามันเกิดขึ้น"

* ในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2533 เอฟ-15 ลำหนึ่งที่ฐานทัพอากาศเอลเมนดอล์ฟ ได้เกิดยิงเอไอเอ็ม-9เอ็มใส่เอฟ-15 อีกลำหนึ่งโดยอุบัติเหตุ เครื่องบินที่ได้รับความเสียหายสามารถลงจอดได้อย่างปลอดภัย ต่อมามันได้รับการซ่อมแซมและเข้าประจำการต่อ

* ในวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ในขณะซ้อมการเข้าสกัดกั้นเหนือทะเลญี่ปุ่น เอฟ-15เจลำหนึ่งถูกยิงตกโดยขีปนาวุธเอไอเอ็ม-9 ที่ยิงโดยลูกหมู่ของเขาโดยอุบัติเหตุเหมือนกับที่เกิดขึ้นในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2533 นักบินดีดตัวได้อย่างปลอดภัย

* เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2544 ขณะการซ้อมบินระดับต่ำเหนือสกอตแลนด์ เอฟ-15ซีสองลำของกองทัพอากาศสหรัฐได้ตกลงใกล้กับยอดเขาแห่งหนึ่ง นักบินทั้งสองเสียชีวิตในอุบัติเหตุซึ่งต่อมาส่งผลต้องนำตัวผู้ควบคุมการจราจรทางอากาศของกองทัพอากาศอังกฤษไปขึ้นศาล แต่เขาก็บริสุทธิ์ 

* ในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เอฟ-15ซีตกลงขณะทำการซ้อมรบใกล้กับเซนท์หลุยส์รัฐมิสซูรี นักบินดีดตัวได้แต่ได้รับบาดเจ็บสาหัส การตกมาจากโครงสร้างที่เกิดเสียหายขณะทำการบิน ในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เอฟ-15 ทั้งหมดถูกระงับการบินหลังจากทำการสืบสวนหาสาเหตุของการตก และวันต่อมาก็ได้ทำการระงับเอฟ-15 ที่ทำการรบอยู่ในตะวันออกกลาง เมื่อถึงวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เอฟ-15 มากกว่า 1,100 ลำถูกระงับการบินทั่วโลกเช่นเดียวกับอิสราเอล ญี่ปุ่น และซาอุดิอาระเบีย เอฟ-15 ได้รับการอนุญาตให้บินขึ้นอีกครั้งในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2551 กองทัพอากาศสหรัฐให้เครื่องเอฟ-15เอ-ดี 60% กลับไปทำการบินได้ ในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2551 มีการเปิดเผยว่าเกิดจากโครงสร้างที่ไม่ได้มาตรฐาน กองทัพอากาศอนุญาตให้เอฟ-15เอ-ดีทั้งหมดขึ้นบินอีกครั้งในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 นักบินที่ได้รับบาดเจ็บได้ทำการฟ้องบริษัทโบอิงที่ผลิตเอฟ-15

## รายละเอียด เอฟ-15ซี อีเกิล
300px|right
* **ลูกเรือ นักบิน** 1 นาย
* **ความยาว** 19.43 เมตร
* **ระยะระหว่างปลายปีกทั้งสองข้าง** 13.05 เมตร
* **ความสูง** 5.63 เมตร
* **พื้นที่ปีก** 56.5 ตารางเมตร
* **น้ำหนักเปล่า** 12,700 กิโลกรัม
* **น้ำหนักบรรทุก** 20,200 กิโลกรัม
* **น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด** 30,845 กิโลกรัม 
* **ขุมกำลัง** เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแพรทท์แอนด์วิทนีย์ เอฟ100-100 หรือ-220 จำนวน 2 เครื่อง ให้แรงขับเครื่องละ 14,600 ปอนด์ เมื่อไม่ใช้สันดาปท้าย, 23,770 ปอนด์ เมื่อใช้สันดาปท้าย
* **ความเร็วสูงสุด**
** **ระดับสูง** 2.5 มัค (2,600 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
** **ระดับต่ำ** 1.2 มัค (1,470 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
* **รัศมีทำการรบ** 1,967 กิโลเมตร
* **ระยะทำการขนส่ง** 5,550 กิโลเมตร (มีถังเชื้อเพลิงเพิ่ม)
* **เพดานบินทำการ** 65,000 ฟุต
* **อัตราการไต่ระดับ** 50,000 ฟุตต่อนาที
* **บินทน**: 5.25 ขั้วโมง เมื่อไม่ได้เติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ และ 9.7 ชั่วโมง เมื่อเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ
* **อาวุธ**
** **ปืน** ปืนแกทลิ่งเอ็ม61เอ1 ขนาด 20 ม.ม.หนึ่งกระบอกพร้อมกระสุน 960 นัด
** **ขีปนาวุธ** เอไอเอ็ม-7เอฟ สแปร์โรว์ เอไอเอ็ม-120 แอมแรม เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์

thumb|right|เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแพรทท์แอนด์วิทนีย์ เอฟ100 ของเอฟ-15ซี อีเกิล

## ดูเพิ่ม
**การพัฒนาที่เกี่ยวข้อง**
* เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล
* เอฟ-15 เอส/เอ็มทีดี
**เครื่องบินที่เทียบเท่า**
* เอฟ-14 ทอมแคท
* ยูโรไฟต์เตอร์ ไทฟูน
* พานาเวีย ทอร์นาโด เอดีวี
* ซุคฮอย ซู-27

## อ้างอิง

อ
อ
อ
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่สัญชาติสหรัฐ
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่ยุคที่สี่
หมวดหมู่:อากาศยานไอพ่นสองเครื่องยนต์