Aspergillus flavus

[thumb| เชื้อรา ''Aspergillus flavus'' ใน[จานเพาะเชื้อ]]
เชื้อรา ***Aspergillus flavus*** เป็นจุลชีพที่อาศัยซากสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วหรือเกิดตามผิวดินที่มีอาหารและก่อโรคได้ ซึ่งมีการกระจายพันธุ์ทั่วโลก เป็นที่รู้จักกันดีในการปลูกพืชจำพวกธัญพืช พืชตระกูลถั่ว และถั่วเปลือกแข็ง ซึ่งอาการเน่าหลังการเก็บเกี่ยวโดยทั่วไปจะเกิดขึ้นในระหว่างการเก็บเกี่ยว การจัดเก็บ และหรือการขนส่ง โดยชื่อเฉพาะของรานี้คือ ** ซึ่งมาจากคำภาษาละตินที่แปลว่าสีเหลือง ซึ่งอ้างอิงถึงสีของสปอร์ที่พบเห็นได้ทั่วไป การติดเชื้อ *A. flavus* อาจเกิดขึ้นได้ในขณะที่พืชยังคงอยู่ในแปลงเพาะปลูก (ก่อนการเก็บเกี่ยว) แต่บ่อยครั้งที่ไม่แสดงอาการ (ระยะพักตัว) จนกว่าจะเก็บหรือขนส่งหลังการเก็บเกี่ยว

นอกจากจะทำให้เกิดการติดเชื้อก่อนและหลังการเก็บเกี่ยวแล้ว ในหลายชนิดยังสร้างสารพิษจำนวนมากที่เรียกว่า ไมโคทอกซิน ซึ่งเมื่อบริโภคเข้าไปจะเป็นพิษต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม *A. flavus* ยังเป็นจุลชีพก่อโรคแบบเชื้อฉวยโอกาสในมนุษย์และสัตว์ ทำให้เกิดโรคแอสเปอร์จิลโลซิส ในบุคคลที่มีภูมิคุ้มกันบกพร่อง

## เชื้อราและสิ่งมีชีวิตที่ถูกเบียน
พบเชื้อรา *Aspergillus flavus* ทั่วโลกในรูปของแซโพรทรอฟิก ในดินและทำให้เกิดโรคในพืชผลทางการเกษตรที่สำคัญหลายชนิด แหล่งอาศัยทั่วไปของจุลชีพก่อโรคนี้ ได้แก่ ธัญพืช พืชตระกูลถั่ว และถั่วเปลือกแข็ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการติดเชื้อ *A. flavus* ทำให้เกิดโรคเน่าในข้าวโพดและโรคราสีเหลืองในถั่วลิสงก่อนหรือหลังการเก็บเกี่ยว

การติดเชื้ออาจเกิดขึ้นได้ในแปลงเพาะปลูก ก่อนการเก็บเกี่ยว, หลังการเก็บเกี่ยว, ระหว่างการจัดเก็บ และระหว่างการขนส่ง เป็นปกติที่เชื้อราจะเริ่มเกิดขึ้นในขณะที่พืชยังคงอยู่ในไร่ อย่างไรก็ตาม อาการและสัญญาณของเชื้อราก่อโรคมักไม่ปรากฏให้เห็น *A. flavus* มีความสามารถที่จะติดเชื้อต้นกล้าโดยการสร้างสปอร์บนเมล็ดที่ได้รับความเสียหาย

ในเมล็ดพืช เชื้อราสามารถบุกรุกเข้าไปในต้นอ่อนของเมล็ดพืชและทำให้เกิดการติดเชื้อ ซึ่งจะทำให้การอัตราการงอกลดลง และอาจทำให้เมล็ดพืชที่ปลูกในแปลงเพาะปลูก ได้รับเชื้อได้ เชื้อรายังสามารถทำให้ต้นอ่อนเปลี่ยนสี สร้างความเสียหายต่อต้นกล้า และฆ่าต้นกล้าได้ ส่งผลให้เกรดและราคาของเมล็ดพืชลดลง การติดเชื้อ *Aspergillus flavus* มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเมื่อมีแมลงและความเครียดใด ๆ ต่อพืชในแปลงเพาะปลูก อันเป็นผลมาจากความเสียหาย ซึ่งความเครียดนี้ ได้แก่ ลำต้นเน่า ภัยแล้ง ใบเสียหายอย่างรุนแรง และหรือสภาวะการเก็บรักษาที่ไม่เหมาะสม

โดยทั่วไปแล้ว สภาพความชื้นที่มากเกินไปและอุณหภูมิสูงในระหว่างการเก็บรักษาธัญพืชและพืชตระกูลถั่วจะเพิ่มโอกาสในการเกิดการผลิตอะฟลาทอกซินของ *A. flavus* ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เชื้อราสามารถก่อให้เกิดมะเร็งตับได้ผ่านการบริโภคอาหารที่ปนเปื้อนหรือโรคแอสเปอร์จิลโลสิสจากการเจริญเติบโตแบบรุกล้ำ

## สัณฐานวิทยาและพยาธิวิทยา
โดยทั่วไปแล้ว โคโลนีของเชื้อรา *Aspergillus flavus* เป็นกลุ่มสปอร์สีเหลืองอมเขียวที่มีลักษณะเป็นผงบนพื้นผิวด้านบนและมีสีทองอมแดงบนพื้นผิวด้านล่าง ในทั้งธัญพืชและพืชตระกูลถั่ว การติดเชื้อจะถูกจำกัดให้อยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ และมักจะพบการเปลี่ยนสีและความหมองคล้ำในบริเวณที่ได้รับผลกระทบ มีการเจริญเติบโตที่รวดเร็วและมีเนื้อสัมผัสคล้ายแป้ง

การเจริญเติบโตของไฮฟา (เส้นใย) โดยปกติเกิดขึ้นโดยการแตกแขนงคล้ายเส้นด้ายและสร้างไมซีเลียม (กลุ่มของเส้นใย) เส้นใยจะมีผนังกั้นและมีลักษณะใส และเมื่อสร้างเสร็จแล้ว ไมซีเลียมจะหลั่งเอนไซม์หรือโปรตีนที่สามารถย่อยสลายสารอาหารที่ซับซ้อนได้ โดยทั่วไปไม่สามารถมองเห็นเส้นใยแต่ละเส้นได้ด้วยตาเปล่า อย่างไรก็ตาม มักพบเห็นเส้นใยโคนิเดีย ซึ่งสร้างแผ่นไมซีเลียมหนาได้บ่อย โคนิดิโอสปอร์ เป็นสปอร์แบบไม่อาศัยเพศ ที่สร้างโดย *A. flavus* ในระหว่างการสืบพันธุ์

โคนิดิโอฟอร์ของ *A. flavus* มีลักษณะขรุขระและไม่มีสี ไฟอะลายด์มีทั้งรูปแบบยูนิซิริเอต (เรียงเป็นแถวเดียวกัน) และไบซิรีเอต (จัดเรียงสองแถว)

เมื่อเร็ว ๆ นี้ พบว่า *Petromyces* เป็นระยะการสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศของ *Aspergillus flavus* โดยแอสโคสปอร์ จะพัฒนาภายในสเคอโรเดีย สภาวะทางเพศของเชื้อราที่มีการผสมข้ามชนิดนี้ จะเกิดขึ้นเมื่อสายพันธุ์ที่มีชนิดการผสมตรงข้ามถูกเพาะเลี้ยงร่วมกัน ซึ่งการสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศเกิดขึ้นระหว่างสายพันธุ์ที่เข้ากันทางเพศได้ ซึ่งอยู่ในกลุ่มความเข้ากันได้ทางพืชที่แตกต่างกัน

เชื้อรา *Aspergillus flavus* มีสัณฐานวิทยาที่ซับซ้อน ซึ่งสามารถจำแนกได้เป็น 2 กลุ่มตามขนาดของสเคลอโรเทียที่สร้างขึ้น กลุ่มที่ 1 ประกอบด้วยสายพันธุ์ L ที่มีสเคลอโรเทียที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่า 400&nbsp;μm กลุ่มที่ 2 ประกอบด้วยสายพันธุ์ S ที่มีสเคลอโรเทียที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางต่ำกว่า 400&nbsp;μm ทั้งสายพันธุ์ L และ S สามารถผลิตอะฟลาทอกซินสองชนิดที่พบบ่อยที่สุด (B1 และ B2) ได้ สายพันธุ์ S มีการผลิตอะฟลาทอกซิน G1 และ G2 ที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งโดยทั่วไปแล้ว *A. flavus* ไม่สามารถผลิตได้ สายพันธุ์ L มีความก้าวร้าวมากกว่าสายพันธุ์ S แต่ผลิตแอฟลาทอกซินน้อยกว่าภายในสภาพแวดล้อมที่เพาะเลี้ยง สายพันธุ์ L ยังมีจุดภาวะธำรงดุลทางกรด ที่เป็นกรดมากกว่าและผลิตสเคลอโรเทียได้น้อยกว่าสายพันธุ์ S ภายในสภาพแวดล้อมที่เพาะเลี้ยง

## วงจรโรค
เชื้อรา *Aspergillus flavus* จะข้ามฤดูหนาวในดินและปรากฏในรูปของหน่อพันธุ์บนวัตถุที่กำลังเน่าเปื่อย โดยปรากฏได้ทั้งในรูปแบบของไมซีเลียมหรือสเคลอโรเทีย สเคลอโรเทียงอกเพื่อสร้างไฮฟา (เส้นใย) เพิ่มเติมและสปอร์แบบไม่อาศัยเพศที่เรียกว่าโคนิเดีย กล่าวกันว่าเหล่านี้ถือเป็นเชื้อตั้งต้นหลักสำหรับ *A. flavus* ส่วนของหน่อพันธุ์ในดินซึ่งปัจจุบันคือโคนิเดีย ถูกแพร่กระจายโดยลมและแมลง เช่น มวนง่ามหรือมวนพิฆาต โคนิเดียสามารถเกาะและแพร่ไปยังเมล็ดพืชหรือพืชตระกูลถั่วได้

ซึ่งสปอร์จะเข้าไปในข้าวโพดผ่านไหมข้าวโพดและทำให้เมล็ดข้าวโพดติดเชื้อ โคนิดิโอฟอร์และโคนิเดียเกิดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิจากพื้นผิวของสเคลอโรเทีย และมีเชื้อต้นต้นรองของ *A. flavus* ซึ่งคือโคนิเดียที่พบบนส่วนต่าง ๆ ของใบและใบไม้ *A. flavus* เติบโตบนใบหลังจากที่ใบได้รับความเสียหายจากแมลงกินใบ แมลงถือเป็นแหล่งของการเพาะเชื้อตั้งต้นและส่งเสริมการสร้างเชื้อตั้งต้น

## ในสิ่งแวดล้อม
เชื้อรา *Aspergillus flavus* มีความพิเศษเฉพาะตัว ตรงที่เป็นเชื้อราที่ทนต่อความร้อนได้ จึงสามารถอยู่รอดได้ในอุณหภูมิที่เชื้อราชนิดอื่นไม่สามารถอยู่รอดได้ *A. flavus* อาจทำให้เกิดการเน่าเสียจากการจัดเก็บ โดยเฉพาะเมื่อวัตถุดิบทางการเกษตรถูกเก็บไว้ที่มีความชื้นสูง *A. flavus* เจริญเติบโตได้ดีในสภาพอากาศร้อนและชื้น

อุณหภูมิ: *A. flavus* มีอุณหภูมิการเจริญเติบโตอย่างต่ำที่  และอุณหภูมิการเจริญเติบโตได้สูงสุดที่  แม้ว่าอุณหภูมิการเจริญเติบโตสูงสุดจะอยู่ที่ประมาณ  อุณหภูมิในการเจริญเติบโตที่เหมาะสมคือ  *A. flavus* จะเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงอุณหภูมิ  จะเจริญเติบโตช้าที่อุณหภูมิ  และเกือบที่จะหยุดการเจริญเติบโตที่อุณหภูมิ 

ความชื้น: การเจริญเติบโต *ของ A. flavus* เกิดขึ้นที่ระดับความชื้นที่แตกต่างกันในพืชแต่ละชนิด สำหรับธัญพืชที่มีแป้ง อัตราการเจริญเติบโตจะเกิดขึ้นที่ความชื้นร้อยละ 13.0–13.2 สำหรับถั่วเหลือง อัตราการเจริญเติบโตเกิดขึ้นที่ความชื้นร้อยละ 11.5–11.8 สำหรับพืชอื่น ๆ การเจริญเติบโตเกิดขึ้นที่ความชื้นร้อยละ 14 การเจริญเติบโตของ *A. flavus* นั้นแพร่กระจายในประเทศเขตร้อน ค่าต่ำสุดของ a (ค่าแอคติวิตีของน้ำ) ที่ต้องการสำหรับการเจริญเติบโตมีความสัมพันธ์ผกผันกับอุณหภูมิในอีกนัยหนึ่ง อุณหภูมิที่สูงขึ้นจะทำให้ a ต่ำลง เป็นที่ทราบว่ามีช่วงของ a ตั้งแต่ 0.78 ที่  ถึง 0.84 ที่  Gibson และคณะ ในปี ค.ศ. 1994 ที่นำเสนอแบบจำลองซึ่งเชื่อมโยงอัตราการเจริญเติบโตที่คาดหวังของรากับพารามิเตอร์ของ a และอุณหภูมิ

## การจัดการ
เพื่อให้มั่นใจว่าเมล็ดพืชและพืชตระกูลถั่วปราศจากการติดเชื้อ *A. flavus* จำเป็นต้องมีการกำหนดเงื่อนไขบางประการก่อน ในช่วงระหว่างและหลังการเก็บเกี่ยว โดยระดับความชื้นควรอยู่ไม่เกินร้อยละ 11.5 และอุณหภูมิในช่วงการจัดเก็บควรทำให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เนื่องจากเชื้อราไม่สามารถเจริญเติบโตได้ในที่ที่อุณหภูมิต่ำกว่า 5&nbsp;องศาเซลเซียสได้ อุณหภูมิที่ต่ำช่วยทำให้กระบวนการหายใจช้าลงและป้องกันความชื้นที่เพิ่มขึ้น สารรม (Fumigant) ถูกใช้เพื่อลดการเกิดและการคงอยู่ของแมลงและไร ซึ่งช่วยลดการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วของเชื้อรา แนวทางการปฏิบัติด้านสุขอนามัย เช่น การกำจัดเมล็ดที่เก่าและเมล็ดที่ยังไม่สุก การแยกเมล็ดที่เสียหายหรือแตกออก และความสะอาดโดยรวม จะช่วยในการลดการตั้งถิ่นฐานและการแพร่กระจายของเชื้อรา

การจัดการเมล็ดพืชและพืชตระกูลถั่วที่พบบ่อยที่สุดก็คือการใช้ระบบระบายอากาศ อากาศจะถูกแรงดันผ่านถังเก็บของด้วยอัตราการไหลต่ำซึ่งจะขจัดความชื้นและความร้อนส่วนเกินออกไป การควบคุมการไหลเวียนของอากาศช่วยให้ความชื้นในผลิตภัณฑ์ที่เก็บเกี่ยวได้คงอยู่ในระดับคงที่และลดอุณหภูมิภายใน ระดับอุณหภูมิอาจลดลงเพียงพอที่จะทำให้แมลงและไรเข้าสู่ภาวะจำศีล ซึ่งจะลดการเติบโตอย่างรวดเร็วของเชื้อโรค

มีการสำรวจแนวทางการควบคุมสิ่งแวดล้อมบางประการเพื่อช่วยลดการติดเชื้อของ *A. flavus* สายพันธุ์พืชที่ต้านทานได้แสดงให้เห็นว่ามีการป้องกันน้อยหรือไม่มีเลยต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวย อย่างไรก็ตาม การปฏิบัติด้านการชลประทานที่ดีช่วยลดความเครียดของพืชจากภาวะแห้งแล้ง ซึ่งในทางกลับกัน จะช่วยลดโอกาสในการติดเชื้อของเชื้อโรคได้ มีการวิจัยบางส่วนที่ระบุโปรตีนจากพืชบางชนิด ทั้งโปรตีนที่เกี่ยวข้องกับเชื้อก่อโรคและโปรตีนที่ทนต่อภาวะแล้ง ซึ่งป้องกันการเข้ามาของ *A. flavus*

เพื่อปกป้องต้นถั่วและข้าวโพดที่ได้รับผลกระทบจาก *Aspergillus flavus* นักวิทยาศาสตร์จาหน่วยงานวิจัยการเกษตรสหรัฐ พบว่าการใช้ยีสต์ *[[Pichia anomala]]* กับพืชเหล่านี้สามารถลดการเติบโตของ *A. flavus* ได้ และจากการศึกษาพบว่าการรักษาต้นพิสตาชีโอด้วยยีสต์ *Pichia anomala* สามารถยับยั้งการเจริญเติบโตของ *Aspergillus flavus* ได้ถึงร้อยละ 97 เมื่อเปรียบเทียบกับต้นที่ไม่ได้รับการรักษา ซึ่งยีสต์สามารถแข่งขันกับ *A. flavus* ได้อย่างมีประสิทธิภาพในการแย่งชิงพื้นที่และสารอาหาร ซึ่งส่งผลให้การเจริญเติบโตถูกจำกัดลง

น้ำมันหอมระเหยจาก *[[ชะเอมเทศ|Glycyrrhiza glabra]]* (ชะเอมเทศ) ช่วยยับยั้งการเจริญเติบโตของ *A. flavus*

### ''Aspergillus flavus'' AF36
เชื้อรา *Aspergillus flavus* สายพันธุ์ AF36 ไม่ก่อให้เกิดมะเร็งและไม่สร้างอะฟลาทอกซิน และใช้เป็นส่วนประกอบสำคัญในยาฆ่าแมลง สายพันธุ์ AF36 ใช้เป็นสารต้านเชื้อราและถูกนำมาใช้เป็นสารควบคุมทางชีวภาพเชิงพาณิชย์สำหรับฝ้ายและข้าวโพดเพื่อลดการสัมผัสกับอะฟลาทอกซิน และสายพันธุ์ AF36 ถูกแยกออกครั้งแรกในรัฐแอริโซนาและเกิดขึ้นในรัฐเท็กซัส ซึ่งถูกเพาะเลี้ยงบนเมล็ดที่ปราศจากเชื้อ ซึ่งทำหน้าที่เป็นแหล่งของสารอาหาร หลังจากการใช้และการตั้งถิ่นฐานของสายพันธุ์ AF36 และในสภาวะที่มีความชื้นสูง เมล็ดที่มีการเจริญเติบโตของสายพันธุ์ AF36 จะสามารถแข่งขันกับสายพันธุ์ของ *A. flavus* ที่ผลิตแอฟลาทอกซินได้ การแพร่กระจายสปอร์ที่ไม่ใช่อะฟลาทอกซินได้รับความช่วยเหลือจากลมและแมลง

## ความสำคัญ
การติดเชื้อรา *Aspergillus flavus* จะไม่ทำให้ผลผลิตพืชผลลดลงเพียงอย่างเดียวเสมอไป แต่อย่างไรก็ตาม โรคหลังการเก็บเกี่ยวสามารถลดผลผลิตทางการเกษตรทั้งหมดลงได้ตั้งแต่ร้อยละ 10 ถึง 30 และในประเทศกำลังพัฒนาที่ผลิตพืชผลที่เน่าเสียง่าย การสูญเสียทั้งหมดอาจสูงกว่าร้อยละ 30 ซึ่งในธัญพืชและพืชตระกูลถั่ว โรคหลังการเก็บเกี่ยวส่งผลให้เกิดการผลิตไมโคทอกซิน ความสูญเสียทางเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดที่เกิดจากจุลชีพนี้เป็นผลมาจากการผลิตสารอะฟลาทอกซิน และในสหรัฐอเมริกา การประเมินการสูญเสียทางเศรษฐกิจประจำปีของถั่วลิสง ข้าวโพด เมล็ดฝ้าย วอลนัท และอัลมอนด์มีความรุนแรงน้อยกว่าเมื่อเทียบกับเอเชียและแอฟริกา

หลังจากเชื้อ *[[Aspergillus fumigatus]]* แล้ว *A. flavus* เป็นสาเหตุอันดับสองของการเกิดโรคแอสเปอร์จิลโลซิส การติดเชื้อขั้นต้นเกิดจากการสูดดมสปอร์ สปอร์ที่มีขนาดใหญ่จะมีโอกาสเกาะอยู่ในทางเดินหายใจส่วนบนได้มากกว่า การสะสมของสปอร์ที่มีขนาดบางขนาดอาจเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้ *A. flavus* เป็นสาเหตุของโรคทั่วไปของโรคไซนัสอักเสบจากเชื้อราและการติดเชื้อทางผิวหนังและโรคปอดบวมจากเชื้อราที่ไม่รุกราน ประเทศที่มีอากาศแห้งแล้ง เช่น ประเทศซาอุดิอาระเบีย และประเทศส่วนใหญ่ของแอฟริกา มีแนวโน้มที่จะเป็นโรคแอสเปอร์จิลโลซิสมากกว่า

มีการระบุลักษณะสารก่อภูมิแพ้สองชนิดใน *A. flavus* คือ Asp fl 13 และ Asp fl 18 ซึ่งในเขตร้อนและภูมิอากาศแบบอบอุ่น พบว่าเชื้อรา *A. flavus* ทำให้กระจกตาอักเสบได้ประมาณร้อยละ 80 ของการติดเชื้อ โดยทั่วไปการติดเชื้อ *A. flavus* จะได้รับการรักษาด้วยยาต้านเชื้อรา เช่น แอมโฟเทอริซิน บี, ไอทราโคนาโซล, โวริโคนาโซล, โพซาโคนาโซล และแคสโปฟังกิน อย่างไรก็ตาม มีการแสดงให้เห็นถึงการดื้อยาต้านเชื้อราในยาหลายชนิด เช่น แอมโฟเทอริซิน บี, ไอทราโคนาโซล และโวริโคนาโซล

### อะฟลาทอกซิน
ในปี ค.ศ. 1960 ในฟาร์มแห่งหนึ่งในประเทศอังกฤษพบไก่งวงตายประมาณ 100,000 ตัว จากการตรวจสอบสาเหตุการตายพบว่า มีแหล่งอาหารหลัก คือ กากถั่วลิสง มีเชื้อรา *A. flavus* อยู่ ได้ทำการแยกเชื้อออกมาเพาะเลี้ยงในที่เพาะเลี้ยงบริสุทธิ์ และไก่งวงที่มีสุขภาพแข็งแรงบางส่วนก็ได้รับเชื้อดังกล่าว การแยกเชื้อบริสุทธิ์ทำให้ไก่งวงที่มีสุขภาพดีตาย จากการตรวจสอบทางเคมีเพื่อหาสาเหตุการตายพบว่ามีการผลิตสารเคมีพิษ 4 ชนิด ซึ่งตั้งชื่อว่า อะฟลาทอกซิน ตามชื่อที่ค้นพบใน *A. flavus* ผลการชันสูตรในไก่งวงแสดงให้เห็นว่าอะฟลาทอกซินโจมตีตับและฆ่าเซลล์เนื้อเยื่อจนหมดหรือทำให้เกิดเนื้องอก การค้นพบอะฟลาทอกซินทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในแนวทางการปฏิบัติและข้อบังคับทางการเกษตรเกี่ยวกับการปลูก การเก็บเกี่ยว และการเก็บรักษาเมล็ดพืชและพืชตระกูลถั่ว

ปริมาณอะฟลาทอกซินที่ผลิตโดยเชื้อ A. flavus นั้นได้รับผลกระทบจากปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม หากมีเชื้อราแข่งขันชนิดอื่นอยู่บนพืชเจ้าบ้าน การผลิตอะฟลาทอกซินจะต่ำลง อย่างไรก็ตาม หากมีเชื้อราที่ไม่สามารถแข่งขันได้อยู่บนพืชเจ้าบ้าน การผลิตอะฟลาทอกซินอาจค่อนข้างสูง ลักษณะธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตที่ถูกเบียนก็เป็นปัจจัยสำคัญต่อการผลิตอะฟลาทอกซินเช่นกัน การเจริญเติบโตของเชื้อรา *A. flavus* ในปริมาณมากในถั่วเหลืองจะก่อให้เกิดอะฟลาทอกซินเพียงเล็กน้อย การเจริญเติบโตของเชื้อ *A. flavus* ที่เพิ่มขึ้นซึ่งได้รับการส่งเสริมจากความชื้นที่สูงขึ้นและอุณหภูมิที่อบอุ่นในถั่วลิสง จันทน์เทศ และพริก ส่งผลให้มีการผลิตอะฟลาทอกซินในปริมาณสูง การเจริญเติบโตของ *A. flavus* ในเครื่องเทศทำให้มีปริมาณอะฟลาทอกซินต่ำตราบใดที่เครื่องเทศยังคงแห้ง

ความไวต่ออะฟลาทอกซินในแต่ละชนิดพันธุ์มีความแตกต่างกันอย่างมาก ในปลาเรนโบว์เทราต์มีความไวสูงต่ออะฟลาทอกซินที่ระดับ 20 ส่วนในพันล้านส่วน ซึ่งทำให้เกิดเนื้องอกในตับในครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งหมด หนูขาวเกิดมะเร็งตับเมื่อได้รับอะฟลาทอกซินในระดับ 15 ส่วนในพันล้านส่วน ในลูกหมู, ลูกเป็ด และลูกไก่งวงที่สัมผัสกับอะฟลาทอกซินในปริมาณสูงจะป่วยและตาย ในวัวที่ตั้งท้อง หมูโตเต็มวัย วัว และแกะที่สัมผัสกับอะฟลาทอกซินในปริมาณต่ำเป็นเวลานาน จะมีอาการอ่อนแอ มีเลือดออกในลำไส้ อ่อนแรง เจริญเติบโตช้า คลื่นไส้ เบื่ออาหาร และมีแนวโน้มที่จะติดเชื้ออื่น ๆ ตามมา

อะฟลาทอกซินหลักสี่ชนิดที่ผลิตได้คือ B1, B2, G1 และ G2 การผลิตสารพิษที่สำคัญเป็นผลมาจากสายพันธุ์เฉพาะของ *A. flavus* อะฟลาทอกซินบี 1 เป็นสารประกอบธรรมชาติที่ก่อมะเร็งตับที่มีพิษและรุนแรงที่สุด *A. flavus* ยังผลิตสารพิษอื่น ๆ อีก ได้แก่ สเตอริกมาโตซีสติน, กรดไซโคลเปียโซนิก, กรดโคจิก, กรดเบต้าไนโตรโพรพิโอนิก, แอสเปอร์ทอกซิน, อะฟลาตเทรม, กลิโอทอกซิน และกรดแอสเปอร์จิลลิก

ในมนุษย์ การผลิตอะฟลาทอกซินของ *A. flavus* อาจทำให้เกิดโรคตับอักเสบเฉียบพลัน, ภูมิคุ้มกันบกพร่อง, มะเร็งเซลล์ตับ และภาวะเม็ดเลือดขาวชนิดนิวโตรฟิลในเลือดต่ำ การขาดการควบคุมการคัดกรองเชื้อรานี้ในประเทศที่มีการแพร่ระบาดสูงของไวรัสตับอักเสบ จะเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดโรคเฮปาโตเซลลูลาร์ คาร์ซิโนมา (มะเร็งเซลล์ตับ) อย่างมาก การเสียชีวิตของนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม 10 รายหลังการเปิดหลุมศพสมัยศตวรรษที่ 15 ในเมืองกรากุฟ ประเทศโปแลนด์ ในช่วงทศวรรษปี 1970 เป็นผลมาจากอะฟลาทอกซินที่มาจาก *A. flavus* ที่พบในหลุมศพ

## ความเชื่อมโยงกับการเสียชีวิตหลังการเปิดหลุมศพ
หลังจากการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรของนักวิทยาศาสตร์ชาวโปแลนด์หลายคนภายหลังการเปิดหลุมฝังพระศพของกษัตริย์โปแลนด์ในศตวรรษที่ 15 (และแกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย) พระนามว่า พระเจ้ากาชีมีแยชที่ 4 แห่งโปแลนด์ ในปี ค.ศ. 1973 นักจุลชีววิทยาชื่อ บอแลสวัฟ ซมึก (Bolesław Smyk) ซึ่งได้ระบุถึงการมีอยู่ของเชื้อรา *Aspergillus flavus* ในตัวอย่างที่เก็บมาจากหลุมฝังพระศพ และรายงานของสื่อได้ระบุว่าสาเหตุที่เป็นไปได้ของการเสียชีวิตเหล่านี้คือ สารอะฟลาทอกซินที่ผลิตโดยเชื้อราชนิดนี้

นับแต่นั้นเป็นต้นมา มีการเสนอว่าเชื้อรา *Aspergillus flavus* อาจมีส่วนที่ทำให้เกิดการเสียชีวิตบางกรณีหลังจากการค้นพบและเปิดสุสานของฟาโรห์ตุตันคามุนแห่งอียิปต์ ในปี ค.ศ. 1922 โดยเฉพาะการเสียชีวิตของลอร์ดคาร์นาร์วอน, จอร์จ เจย์ กูลด์ และอาร์เธอร์ เมซ แม้ว่าจะมีการโต้แย้งถึงความเชื่อมโยงนี้ (อย่างน้อยในกรณีของคาร์นาร์วอน)

## เชิงอรรถและรายการอ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* โครงการจัดลำดับจีโนมของเชื้อรา ''Aspergillus flavus''
* การวิจัยเชื้อรา ''Aspergillus flavus''

หมวดหมู่:เห็ดราปรสิต
หมวดหมู่:เชื้อรา
หมวดหมู่:สกุล Aspergillus