ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล

**ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก** (; 7 กันยายน ค.ศ. 1817 - 29 กันยายน ค.ศ. 1898) ทรงเป็นเจ้าหญิงเยอรมันซึ่งอภิเษกสมรสเข้าสู่พระราชวงศ์เดนมาร์ก และได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กในฐานะพระมเหสีในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก ตั้งแต่วันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1863 จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1898 ในระหว่างค.ศ. 1863 - 1864 พระนางทรงดำรงเป็นดัชเชสแห่งชเลสวิช ฮ็อลชไตน์และเลาเอินบวร์ค ไปพร้อมๆ กัน ประสูติที่คัสเซิล ในฐานะพระธิดาในเจ้าชายวิลเฮล์มแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิลและเจ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งเดนมาร์ก และเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์ก ด้วยทรงสืบเชื้อสายมากจากพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์ก พระนางจึงทรงสนับสนุนพระราชสวามีในการอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์เดนมาร์ก

สมเด็จพระราชินีลูอีเซอทรงมีบทบาทสำคัญในพระราชวงศ์ ในฐานะพระราชชนนีของพระโอรสธิดาทั้ง 6 พระองค์ ซึ่งอภิเษกสมรสกับราชวงศ์ต่างๆ ในยุโรป ทำให้พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก ทรงได้รับพระราชสมัญญานามว่า "สมเด็จพระสสุระแห่งยุโรป" พระโอรสธิดาได้แก่ สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์ก, อเล็กซานดราแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสหราชอาณาจักร, สมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 1 แห่งกรีซ, จักรพรรดินีมารีเยีย ฟอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย, มกุฎราชกุมารีไธราแห่งฮันโนเฟอร์ และเจ้าชายวัลเดมาร์แห่งเดนมาร์ก พระราชินีลูอีเซอสิ้นพระชนม์ ณ พระราชวังเบิร์นสตอฟ เมืองเกนตอฟเตอ พระบรมศพถูกฝังที่มหาวิหารรอสกิลด์

## พระชนม์ชีพ
### ช่วงต้นพระชนม์ชีพและความสัมพันธ์ในราชวงศ์
เจ้าหญิงลูอีเซอแห่งเฮ็สเซินเป็นพระธิดาในราชสกุลเยอรมันโบราณคือ ราชวงศ์เฮ็สเซิน-คัสเซิลแต่ทรงพำนักอยู่ในเดนมาร์กตั้งแต่พระชนมายุ 3 ชันษาและทรงมีเชื้อสายราชนิกุลเดนมาร์ก พระนางเป็นพระธิดาในเจ้าชายวิลเฮล์มแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิลและเจ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งเดนมาร์กพระชนนีของเจ้าหญิงทรงเป็นเชื้อพระวงศ์เดนมาร์ก เจ้าหญิงลูอีเซอทรงมีพระเชษฐภคินี ได้แก่ เจ้าหญิงมารี ลูอีเซอ ชาร์ล็อตแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล พระอนุชา ได้แก่ เจ้าชายฟรีดริช วิลเฮล์มแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล และพระขนิษฐา ได้แก่ เจ้าหญิงเอากุสเทอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล พระอัยกาฝ่ายพระชนกของพระนางคือ เจ้าชายฟรีดริชแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล พระโอรสองค์สุดท้องในวิลเฮล์มที่ 1 ผู้คัดเลือกแห่งเฮ็สเซิน พระอัยยิกาฝ่ายพระชนกคือ เจ้าหญิงแคโรไลน์แห่งนัสเซา-อูซินเกน และพระอัยยิกาฝ่ายพระชนนีคือ ดัสเชสโซฟี ฟรีเดอริเคอแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีนและพระอัยกาฝ่ายพระชนนีคือ เจ้าชายเฟรเดอริก รัชทายาทแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ เป็นพระโอรสองค์สุดท้องในพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งเคยเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งเดนมาร์ก

ในฐานะที่เจ้าหญิงลูอีเซอเป็นพระนัดดาในพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์ก ทรงปกครองเดนมาร์กตั้งแต่ ค.ศ. 1839-1848 เจ้าหญิงลูอีเซอทรงมีความใกล้ชิดกับการสืบราชบัลลังก์มาก หลังจากมีสมาชิกราชวงศ์เดนมาร์กหลายพระองค์ที่พระชนมายุมากแล้วและไม่มีทายาท เมื่อทรงพระเยาว์ เจ้าหญิง พระอนุชา พระเชษฐภคินีและพระขนิษฐา เป็นพระญาติสนิทในพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 ซึ่งมีแนวโน้มว่าจะสามารถให้กำเนิดทายาทต่อไปได้ เป็นที่ชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าการสืบราชบัลลังก์ตามสายผู้ชายแบบราชประเพณีดั้งเดิมอาจสิ้นสุดลงภายในชั่วอายุคนเดียว เนื่องจากมกุฎราชกุมารไม่ทรงมีทายาทแม้จะอภิเษกสมรสมาแล้วสองครั้ง เจ้าหญิงลูอีเซอเป็นหนึ่งในสตรีที่สืบสันตติวงศ์จากพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 และพระนางได้รับสิทธิในส่วนที่เหลือของการสืบราชบัลลังก์เดนมาร์กตามกฎหมายของพระมหากษัตริย์ ในกรณีที่สายเลือดชายของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 สิ้นสุดลง

เจ้าหญิงลูอีเซอ พระอนุชาและภคินีไม่ได้สืบเชื้อสายจากทางสายชายของราชวงศ์อ็อลเดินบวร์ค ด้วยเหตุนี้ ลูอีเซอจึงไม่มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งของฮ็อลชไตน์ เนื่องจากเป็นการสืบทอดทางสายเลือดจากฝ่ายชายตามระบอบอาวุโสทางสายเลือดฝ่ายชาย เหตุการณ์นี้เป็นภัยคุกคามต่อการดำรงอยู่ของระบอบกษัตริย์ร่วมระหว่างเดนมาร์กและสองดัชชีดังกล่าว ทั้งเดนมาร์กและแคว้นศักดินาดัชชีชเลสวิชต่างปฏิบัติตามกฎการสืราชบัลลังก์ในกฎหมายของพระมหากษัตริย์ ซึ่งทำให้เจ้าหญิงลูอีเซอมีสิทธิอันชอบธรรมในการครองบัลลังก์เดนมาร์ก

### ข้อพิพาทการอภิเสกสมรสและการสืบทอดตำแหน่ง
thumb|left|เจ้าชายคริสเตียนและเจ้าหญิงลูอีเซอในทศวรรษที่ 1840
เจ้าหญิงลูอีเซอทรงอภิเษกสมรสที่พระราชวังอามาเลียนบอร์ก ณ กรุงโคเปนเฮเกนในวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1842 กับพระญาติของพระนางคือ เจ้าชายคริสเตียนแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์ค ทั้งสองพระองค์ได้เสด็จไปฮันนีมูนที่เมืองคีลในดัชชีฮ็อลชไตน์ โดยมีคาร์ล ดยุคแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์ค พระเชษฐาของเจ้าชายพร้อมพระชายาคือ เจ้าหญิงวิลเฮลมิเนอ มารีแห่งเดนมาร์ก เสด็จมาเยี่ยม เจ้าหญิงวิลเฮลมิเนอเป็นพระราชธิดาองค์สุดท้องในพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งในวันเสกสมรส พระนางไม่ได้เข้าร่วมพิธี

เจ้าหญิงลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิลทรงเป็นสตรีที่ฉลาดและกระตือรือร้น พระนางทรงมีอิทธิพลเหนือพระราชสวามีอย่างมาก ทั้งสองพระองค์ได้ย้ายไปประทับที่พระราชวังเหลือง, โคเปนเฮเกน พระราชโอรสธิดา 5 พระองค์แรกประสูติที่พระราชวังเหลือง 

การอภิเษกสมรสครั้งนี้ทำให้สิทธิ์ในการครองบัลลังก์ที่อ่อนแอของเจ้าชายคริสเตียนผสานเข้ากับสิทธิ์ที่เหนือกว่าของเจ้าหญิงลูอีเซอ ทั้งสองพระองค์ใช้พระชนม์ชีพร่วมกันอย่างสงบ แต่สิทธิ์ในการครองบัลลังก์ของทั้งสองพระองค์ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันมานานกว่าทศวรรษ การอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ของเจ้าหญิงลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล ถูกท้าทายโดยราชวงศ์เอากุสเตินบวร์ค ซึ่งมีสิทธิในราชบัลลังก์ฮ็อลชไตน์ที่แข็งแกร่งกว่า และมีสิทธิ์ในราชบัลลังก์เดนมาร์กและชเลสวิชในระดับรองลงมา ราชวงศ์เอากุสเตินบวร์คโต้แย้งว่า กฎหมายของพระมหากษัตริย์นั้นยึดถือระบบสืบราชสมบัติทางสายเลือดชายอย่างแท้จริง และมองว่านี่เป็นโอกาสที่จะรักษาสถาบันพระมหากษัตริย์ให้เป็นหนึ่งเดียวกันไว้

ในค.ศ. 1847 พระเจ้าคริสเตียนที่ 8 ทรงตัดสินพระทัยให้ราชบัลลังก์ทรงผ่านไปยังเจ้าชายคริสเตียนแห่งกลึคส์บวร์ค ก็ต่อเมื่อมกุฎราชกุมารเฟรเดอริก (ต่อมาคือ พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 แห่งเดนมาร์ก) ไม่มีพระราชโอรสที่สืบบัลลังก์ได้ตามกฎหมาย การตัดสินใจนี้ได้ถูกแจ้งให้มหาอำนาจของยุโรปทราบแล้ว และเจ้าหญิงลูอีเซอ รวมถึงพระราชชนนี และพระภคินี พระอนุชาของพระนางทรงสละสิทธิ์ในบัลลังก์แก่เจ้าชายคริสเตียน ซึ่งเป็นที่ยอมรับในหมู่มหาอำนาจมากกว่า การผลักดันนี้เกิดขึ้นท่ามกลางความล้มเหลวในการมีทายาทที่มั่นคงของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 หลังพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 สวรรคต

พิธีสารลอนดอน ค.ศ. 1852 มหาอำนาจยุโรปบังคับให้ คริสเตียน เอากุสต์ที่ 2 ดยุคแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-เอากุสเตินบวร์ค (หัวหน้าฝ่ายเอากุสเตินบวร์ค) สละสิทธิ์ในบัลลังก์เดนมาร์กและดินแดนชเลสวิช โดยแลกกับเงินชดเชยก้อนโตเพื่อชดใช้หนี้สินของพระองค์ แต่เหล่าทายาทของราชสกุลไม่พอใจ โดยเฉพาะเจ้าชายฟรีดริชแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ พระโอรสของคริสเตียน เอากุสต์ที่ 2 ได้รับสิทธิ์ที่พระบิดาสละมา ไม่พอพระทัยและต้องการทวงสิทธิ์ในดินแดนดังกล่าวกลับคืนมาแก่ราชสกุลเอากุสเตินบวร์ค

สถานการณ์ยังคงเป็นที่ถกเถียงกัน และการสืบราชบัลลังก์เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ราชวงศ์ดยุคเอากุสเตินบวร์คก่อกบฏต่อเดนมาร์กในสงครามชเลสวิชครั้งที่หนึ่ง ค.ศ. 1848–1851 ด้วยเหตุนี้ ราชวงศ์นั้นจึงถูกตัดออกจากลำดับการสืบราชบัลลังก์เดนมาร์กทั้งที่สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์กผ่านทางเจ้าหญิงลูอีเซอ เอากุสตาแห่งเดนมาร์ก พระราชธิดาองค์สุดท้องของพระองค์ ส่งผลให้เจ้าชายคริสเตียนแห่งกลึคส์บวร์คซึ่งสืบเชื้อสายที่ไกลกว่าได้ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์องค์ต่อไป

เจ้าหญิงลูอีเซอและพระราชสวามี ได้บรรลุความทะเยอทะยานและเจ้าชายคริสเตียนทรงได้รับพระยศเป็นเจ้าชายแห่งเดนมาร์ก และเจ้าหญิงลูอีเซอทรงได้เป็นเจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก ทั้งสองพระองค์ทรงมีฐานะที่สูงขึ้นมากจึงย้ายมาประทับที่พระราชวังเบิร์นสตอฟที่โอ่อ่ากว่าเดิม ที่นี่กลายเป็นที่ประทับโปรดของเจ้าหญิงลูอีเซอ และพระราชวงศ์มักมาประทับที่นี่บ่อยครั้ง เจ้าชายวัลเดมาร์ พระราชโอรสองค์สุดท้อง ประสูติที่พระราชวังนี้ 
thumb|ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล ขณะทรงดำรงเป็นเจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก ราวค.ศ. 1859
ถึงแม้สถานะจะดีขึ้น แต่รายได้ประจำปีไม่ได้เพิ่มขึ้นเนื่องจากความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดระหว่างพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 กับเจ้าหญิงลูอีเซอ ในเรื่องประเด็นการสืบราชบัลลังก์ และการที่เจ้าหญิงไม่พอพระทัยที่กษัตริย์ทรงเสกสมรสต่างฐานันดรกับลูอีเซอ รัสมุสเซิน ซึ่งเดิมเป็นหญิงสามัญชนและเคยเป็นนักเต้น และทรงสถาปนานางขึ้นเป็นลันด์เกรวีนเดนเนอร์(ในเดนมาร์กรู้จักในชื่อ เคาน์เตสเดนเนอร์) เจ้าหญิงลูอีเซอและเหล่าขุนนางชั้นสูงพากันคว่ำบาตรไม่ยอมร่วมโต๊ะเสวยหรือร่วมงานพิธีใดๆ ที่มีเคาน์เตสเดนเนอร์ปรากฏตัว ความตึงเครียดนี้ทำให้ราชสำนักแบ่งเป็นสองฝ่ายชัดเจน พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 เองก็ไม่ทรงเห็นชอบนักที่พระสวามีของพระนางลูอีเซอจะขึ้นสืบราชสมบัติต่อจากพระองค์ แม้สุดท้ายจะทรงยอมลงพระปรมาภิไธยในกฎหมายการสืบราชสมบัติ ค.ศ. 1853 ตามความเห็นชอบของมหาอำนาจในยุโรปก็ตาม ในทางการเมือง เจ้าชายคริสเตียนมีอิทธิพลน้อยมากในช่วงที่ดำรงตำแหน่งผู้สืบราชบัลลังก์ลำดับที่สอง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะพระองค์ไม่ไว้วางพระทัยในเคาน์เตสแดนเนอร์ และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะภาพลักษณ์ที่มองว่าเจ้าชายคริสเตียนเป็นอนุรักษ์นิยม ซึ่งทำให้พระองค์ไม่ได้รับความไว้วางใจจากพรรคเสรีนิยมแห่งชาติที่กำลังมีอำนาจ พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 ไม่โปรด ทั้งสองพระองค์ โดยทรงมองว่าทั้งคู่ "เยอรมันเกินไป" และเข้ากับกลุ่มการเมืองที่พระองค์ไม่โปรด กษัตริย์ทรงสนับสนุนพรรคเสรีนิยมที่ต้องการรัฐธรรมนูญใหม่และนโยบายต่อต้านเยอรมัน พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 ทรงเป็นกษัตริย์ที่ได้รับความนิยมจากประชาชนอย่างสูง เพราะทรงพระราชทานรัฐธรรมนูญฉบับแรก (ค.ศ. 1849) เปลี่ยนเดนมาร์กเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ พระองค์มีภาพลักษณ์เป็น "กษัตริย์ของราษฎร"

ในขณะที่เจ้าชายคริสเตียนและเจ้าหญิงลูอีเซอทรงไม่ได้รับความนิยมจากประชาชนในช่วงแรกเพราะถูกมองว่าเป็นพวกราชวงศ์หัวเก่า ทั้งสองพระองค์จึงไม่เข้ามายังราชสำนักบ่อยครั้งนัก ชีวิตสมรสของทั้งสองพระองค์ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นในช่วงวิกฤตการสืบราชบัลลังก์ เนื่องจากเจ้าหญิงทรงทุ่มเทอย่างเต็มที่ให้กับการต่อสู้เพื่อราชบัลลังก์ของพระสวามี เจ้าชายคริสเตียนทรงพึ่งพาปัญญา การตัดสินใจ และความแน่วแน่ของพระชายาผู้ภักดี เพราะว่ากันว่าพระนางทรงมีเจตจำนงและจิตใจที่แข็งแกร่ง การต่อสู้อุปสรรคเพื่อราชบัลลังก์ซึ่งทรงได้รับชัยชนะในที่สุด เมื่อพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 เสด็จสวรรคต ในค.ศ. 1863

### การสืบตำแหน่งในช่วงสงครามชเลสวิช

thumb|left|250px|ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิลขณะทรงดำรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก ราวทศวรรษที่ 1860
วันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1863 พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 เสด็จสวรรคต และเจ้าชายคริสเตียนได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก พระองค์ได้รับประกาศเป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์กบนมุขเด็จของพระราชวังคริสเตียนสบอร์กโดยคาร์ล คริสเตียน ฮอลล์ ประธานคณะกรรมการรัฐมนตรี (นายกรัฐมนตรี) เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน เป็นพระมหากษัตริย์องค์แรกของราชวงศ์ชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์ค ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิลได้รับการสถาปนาเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก

หลังการสวรรคตของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 ถือเป็นจุดจบของราชวงศ์อ็อลเดินบวร์คที่สืบทางสายบุรุษครองราชบัลลังก์เดนมาร์กมายาวนานถึง 415 ปี ราชบัลลังก์ของพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 ได้ถูกท้าทาย เดนมาร์กก็ตกอยู่ในวิกฤตการณ์เกี่ยวกับการครอบครองดินแดนและสถานะของดัชชีชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1863 เจ้าชายฟรีดริชแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-เอากุสเตินบวร์ค (ซึ่งเป็นพระสัสสุระในอนาคตของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี) อ้างสิทธิในดัชชีทั้งสองตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ต่อจากพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 และทรงประกาศตนเป็นฟรีดริชที่ 8 ดยุคแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ แห่งราชวงศ์เอากุสเตินบวร์ค พระองค์กลายเป็นตัวแทนฝ่ายชาตินิยมเยอรมันในการเรียกร้องเอกราชของรัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ออกจากเดนมาร์ก หลังจากพระบิดาของพระองค์สละสิทธิในดัชชีเพื่อแลกกับเงิน ซึ่งการอ้างสิทธิ์ของฟรีดริชที่ 8 ไม่ได้รับการยอมรับจากชาติมหาอำนาจตามพิธีสารลอนดอน ค.ศ. 1852 ความตึงเครียดจึงนำไปสู่สงครามชเลสวิชครั้งที่สอง

รัฐธรรมนูญพฤศจิกายนค่อนข้างเป็นปัญหากับราชบัลลังก์ของพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 และพระนางลูอีเซอ จุดประสงค์ของรัฐธรรมนูญเดือนพฤศจิกายนคือการผูกมัดชเลสวิชให้ใกล้ชิดกับเดนมาร์กมากขึ้น ในขณะเดียวกันก็ตัดขาดขุนนางอนุรักษ์นิยมของฮ็อลชไตน์ออกจากรัฐบาล พรรคเสรีนิยมแห่งชาติของฮอลล์ได้รับประโยชน์อย่างมากในการจัดการพวกอนุรักษ์นิยมจากฮ็อลชไตน์ ดังนั้น ความชอบธรรมของกษัตริย์องค์ใหม่จึงผูกพันอยู่กับข้อตกลงเหล่านี้ ซึ่งบ่งชี้ว่าแคว้นต่างๆ ไม่สามารถปกครองตามหลักกฎหมายที่แตกต่างกันได้ พระเจ้าคริสเตียนทรงลังเลที่จะลงพระปรมาภิไธยในรัฐธรรมนูญ เพราะทรงเกรงที่จะมีปัญหากับอ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค นายกรัฐมนตรีของจักรวรรดิเยอรมัน ต่พระองค์ก็ต้องเผชิญกับความต้องการของประชาชน – มีการประท้วงหน้าพระราชวัง โดยฝูงชนตะโกนว่า "โค่นล้มกษัตริย์ และพระเจ้าคาร์ลที่ 15 ทรงพระเจริญ" (กษัตริย์สวีเดน) ประชาชนแสดงเจตนารมณ์ที่จะรวมชาติเดนมาร์กเข้ากับสหราชอาณาจักรสวีเดนและนอร์เวย์ เพราะพรรคเสรีนิยมแห่งชาติมีอำนาจมาตั้งแต่ค.ศ. 1857 ซึ่งรัฐบาลเสรีนิยมไม่พอใจพระเจ้าคริสเตียนที่ทรงเป็นอนุรักษ์นิยม สื่อรายวันแสดงความสงสัยว่าพระมหากษัตริย์องค์ใหม่จะลงพระนามในรัฐธรรมนูญหรือไม่ ขณะที่สภาที่ปรึกษาของพระมหากษัตริย์และสภาผู้แทนราษฎร โคเปนเฮเกนก็กดดันพระมหากษัตริย์ผ่านการสื่อสารที่เน้นย้ำถึงความสำคัญของรัฐธรรมนูญต่อ "เสรีภาพและเอกราชของราชอาณาจักรเดนมาร์ก" แรงกดดันเพิ่มมากขึ้นเนื่องจากความรู้สึกของประชาชนในโคเปนเฮเกนมีทัศนคติเชิงบวกอย่างมากให้มีบังคับใช้รัฐธรรมนูญฉบับเดือนพฤศจิกายน พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 และสมเด็จพระราชินีลูอีเซอทรงมองว่ารัฐธรรมนูญนี้จะผลักดันให้พวกเอากุสเตินบวร์คได้รับเสียงสนับสนุนจากพวกชาตินิยมเยอรมันมากขึ้น ทรงพยายามถ่วงเวลาการลงนามในรัฐธรรมนูญแต่รัฐบาลย้ำเตือนว่า ประชาชนสนับสนุนรัฐธรรมนูญนี้ ถ้าทรงทำตามประสงค์ของประชาชนแล้ว พระองค์ก็จะได้รับการสนับสนุนจากประชาชนเช่นกัน ดังนั้นพระองค์จึงจะลงนามด้วยหน้าที่ แม้ว่าพระองค์จะไม่ต้องการนำประเทศไปสู่ความเดือดร้อนก็ตาม พระราชินีลูอีเซอทรงคัดค้านอย่างมากในการลงนามในรัฐธรรมนูญ 
[thumb|พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 และสมเด็จพระราชินีลูอีเซอ ณ [เฟรเดนส์บอร์ก ราวค.ศ. 1883]]
ดังนั้นรัฐธรรมนูญเดือนพฤศจิกายนก่อให้เกิดการต่อต้านอย่างรุนแรงในหมู่ฝ่ายชาตินิยมเยอรมันในสองดัชชี รัฐสภาเยอรมันที่แฟรงก์เฟิร์ต มีการพูดคุยกันถึงการปลดปล่อยดัชชีต่างๆ จากการพึ่งพาเดนมาร์กและสร้างรัฐเยอรมันใหม่ขึ้นมา ในสมาพันธรัฐเยอรมัน รัฐสภาเยอรมนีได้ยืนยันการตัดสินใจที่จะใช้มาตรการทางทหาร และกองกำลังของรัฐบาลซัคเซินและฮันโนเฟอร์ถูกระดมพลทางใต้ของแม่น้ำเอลเบ เดนมาร์กถูกเรียกร้องให้ถอนทหารออกจากฮ็อลชไตน์และเลาเอินบวร์ค ข้อเสนอของปรัสเซียและออสเตรียที่จะดำเนินการใช้มาตรการต่อไปด้วยการยึดครองชเลสวิช เว้นแต่รัฐบาลเดนมาร์กจะยกเลิกรัฐธรรมนูญเดือนพฤศจิกายนนั้น แต่ในวันที่ 7 ธันวาคม รัฐสภาเยอรมันกลับยอมให้ปรัสเซียและออสเตรียเข้ายึดครองฮ็อลชไตน์ เนื่องจากเดนมาร์กเพิกเฉยต่อข้อเรียกร้องดังกล่าวอย่างสิ้นเชิง เพราะเดนมาร์กไม่สามารถยกเลิกรัฐธรรมนูญได้ กองทัพปรัสเซียและออสเตรียจึงเข้าสู่ชเลสวิชในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1864 โดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภาเยอรมนีในแฟรงก์เฟิร์ต

เดนมาร์กพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงในสงครามชเลสวิชครั้งที่ 2 การหยุดยิงสิ้นสุดลงในวันที่ 20 กรกฎาคม และในการประชุมสันติภาพที่เวียนนาซึ่งสรุปได้ในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1864 เดนมาร์กต้องยกดินแดนฮ็อลชไตน์ เลาเอินบวร์ค และชเลสวิชให้แก่เยอรมนี ทำให้พรมแดนเดนมาร์กสิ้นสุดแค่แม่น้ำค็องเงโอ ส่งผลให้ประชาชนชาวเดนมาร์กประมาณ 200,000 คนในชเลสวิชตกอยู่ภายใต้การปกครองของเยอรมนี สงครามและการสูญเสียดินแดนดั้งเดิมที่เคยถือว่าเป็นดินแดนราชอาณาจักรเดนมาร์กโบราณนั้นสร้างความบอบช้ำทางจิตใจอย่างมากให้กับชาวเดนมาร์ก การพ่ายแพ้สงครามของเดนมาร์กทำให้พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 ซึ่งไม่ทรงเป็นที่นิยมในหมู่ประชาชนอยู่แล้ว เกือบต้องสูญเสียราชบัลลังก์ การรุกรานเดนมาร์กของจักรวรรดิเยอรมันสร้างความไม่พอใจแก่ราชวงศ์อังกฤษซึ่งเจ้าหญิงอเล็กซานดรา พระราชธิดาองค์ใหญ่ของพระราชินีลูอีเซอทรงได้เป็นเจ้าหญิงแห่งเวลส์จากการอภิเษกสมรสกับอัลเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ ความเกี่ยวดองระหว่างราชวงศ์เดนมาร์กกับราชวงศ์อังกฤษ ทำให้สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย, มกุฎราชกุมารีวิกตอเรียแห่งเยอรมนี, เจ้าหญิงอเล็กซานดราและเจ้าชายอัลเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด สนับสนุนฝ่ายเดนมาร์กในสงคราม การที่ปรัสเซียยึดครองดินแดนเดิมของเดนมาร์กยิ่งทำให้ความไม่ชอบเยอรมันของเจ้าหญิงอเล็กซานดราทวีความรุนแรงขึ้น ซึ่งความรู้สึกนี้อยู่กับพระนางไปตลอดชีวิตเพราะพระราชชนกและพระราชชนนีของพระนางต้องประสบกับความยากลำบาก

### พระชนม์ชีพในฐานะสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก
[thumb|250px|left|สมเด็จพระราชินีลูอีเซอแห่งเดนมาร์ก พร้อมเหล่าพระราชธิดาในค.ศ. 1882 จากซ้าย [จักรพรรดินีมารีเยีย เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย (ดักมาร์แห่งเดนมาร์ก)|จักรพรรดินีแห่งรัสเซีย, สมเด็จพระราชินีลูอีเซอ, เจ้าหญิงแห่งเวลส์และมกุฎราชกุมารีแห่งฮันโนเฟอร์]]
ความสัมพันธ์ระหว่างพระนางลูอีเซอและพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 ดูเหมือนจะเป็นการเสกสมรสด้วยความรัก และถูกบรรยายว่าเป็นความสัมพันธ์ที่มีความสุข พระนางสนับสนุนพระองค์ในการต่อสู้เพื่อได้รับการยอมรับในฐานะผู้สืบทอดราชบัลลังก์แห่งเดนมาร์ก และทั้งสองพระองค์ก็ทรงผูกพันกันอย่างแน่นแฟ้นในช่วงหลายปีของการต่อสู้เพื่อราชสมบัติ ว่ากันว่าความภักดีของสมเด็จพระราชินีลูอีเซอมีความสำคัญมากต่อพระเจ้าคริสเตียน กษัตริย์ทรงพึ่งพาสติปัญญา การตัดสินพระทัยและความเข้มแข็งของพระนาง ซึ่งพระองค์ทรงมองว่าพระราชินีทรงมีคุณสมบัตินี้เหนือกว่า วิถีชีวิตของทั้งสองพระองค์นั้นเรียบง่ายเหมือนพวกพิวริตัน และเนื่องจากสิ่งนี้สอดคล้องกับมุมมองของคนในยุคนั้นเกี่ยวกับชีวิตครอบครัวที่ควรเป็นแบบอย่าง พระราชวงศ์จึงถูกมองว่าเป็นแบบอย่างที่ถูกต้องทางศีลธรรม ด้วยเหตุนี้การที่เจ้าหญิงไธรา พระราชธิดาองค์เล็กทรงมีพระครรภ์โดยที่ยังไม่เสกสมรส ในค.ศ. 1871 เจ้าหญิงวัย 18 พรรษา ทรงมีความสัมพันธ์กับ วิลเฮล์ม ฟรีมัน มาร์เกอร์ นายทหารยศร้อยโทในกองทหารม้า จนทรงพระครรภ์ จึงกลายเป็นภาระใหญ่หลวงสำหรับภาพพระราชวงศ์ผู้ทรงศีลธรรม สมเด็จพระราชินีลูอีเซอทรงเข้าควบคุมสถานการณ์อื้อฉาวและปกปิดเรื่องนี้จากสาธารณชน ด้วยกันส่งเจ้าหญิงไธราไปมีพระประสูติกาลที่ต่างประเทศ บุตรถูกส่งไปให้คนอื่นรับเลี้ยงในทันที และเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับของราชวงศ์ สื่อเดนมาร์กได้รับแจ้งจากราชสำนักว่า เจ้าหญิงไธราประชวรเป็นโรคดีซ่าน

สมเด็จพระราชินีลูอีเซอทรงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีนักกับมกุฎราชกุมารีลูอีสแห่งเดนมาร์ก พระสุณิสาซึ่งเป็นเจ้าหญิงจากสวีเดน และเป็นพระมเหสีในมกุฎราชกุมารเฟรเดอริก แม้ว่ามกุฎราชกุมารีแห่งเดนมาร์กจะทรงได้รับความนิยมจากประชาชน เจ้าหญิงทรงได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้มีสติปัญญา มีความสามารถในการแสดงออก และมีความเป็นกันเองกับประชาชน ในงานพิธีการต่างๆ ซึ่งพระนางได้รับการบรรยายว่าทรงสง่างามและน่าประทับใจ แต่ในราชสำนักเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีไม่ทรงโปรดพระสุณิสาอย่างยิ่ง มกุฎราชกุมารีลูอีสทรงถูกกีดกันโดยพระราชินี และเหล่าพระขนิษฐาของมกุฎราชกุมารเฟรเดอริก ซึ่งพระสวามีก็ไม่ทรงกล้าที่จะต่อต้านพระราชชนนีและเหล่าพระขนิษฐา มีเพียงเจ้าหญิงไธรา พระองค์เดียวที่คอยช่วยเหลือมกุฎราชกุมารี บุคลิกและนิสัยตรงไปตรงมาของมกุฎราชกุมารีไม่เข้ากับราชสำนักเดนมาร์ก ที่ซึ่งความซื่อตรงอย่างไม่เกรงพระทัยของก่อให้เกิดความไม่พอใจได้ ครั้งหนึ่งสมเด็จพระราชินีลูอีเซอทรงทอดพระเนตรเห็นมกุฎราชกุมารีทรงฉลองพระองค์แบบปารีส พระนางทรงตำหนิและสั่งให้มกุฎราชกุมารีเปลี่ยนทรงผม มกุฎราชกุมารีลูอีสทรงตอบกลับพระราชินีไปด้วยท่าทีเป็นกันเองแบบที่พระนางทรงคุ้นเคยในสวีเดนว่า “ใจเย็นค่ะ พีเดอร์เซิน!” (Take it easy, Pedersen!) เหตุการณ์นี้ทำให้พระราชินีลูอีเซอทรงกริ้วจนสั่งให้มกุฎราชกุมารีลูอีสและมกุฎราชกุมารเฟรเดอริกห้ามเสด็จออกนอกประเทศเป็นเวลาสามเดือน การที่ทรงเรียกพระสัสสุ (ซึ่งเป็นพระราชินี) ด้วยนามสกุลสามัญชนอย่าง "พีเดอร์เซิน" ถือเป็นการล้อเลียนหรือประชดประชันอย่างรุนแรงในสมัยนั้น เพราะเป็นนามสกุลของชาวเดนมาร์กทั่วไปที่มีคนใช้จำนวนมาก มกุฎราชกุมารีลูอีสทรงตรัสกับฟริตซ์ ฟ็อน ดาร์เดิล ผู้มาเยี่ยมว่า พระสัสสุของพระนางพยายามกันพระองค์ให้ไปอยู่ใต้ร่มเงา แม้แต่ในสถานการณ์ตามพระราชประเพณีที่พระนางจำเป็นต้องปรากฏตัวก็ตาม ครั้งหนึ่ง สมเด็จพระราชินีทรงปฏิเสธคำขอของกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยอุปซอลา ที่ประสงค์จะมาร้องเพลงถวายแด่มกุฎราชกุมารี เมื่อดาร์เดิลทูลถามถึงเหตุผล มกุฎราชกุมารีลูอีสทรงตอบว่า "ก็เพราะความอิจฉาริษยาน่ะสิ" และเมื่อมกุฎราชกุมารีเสด็จกลับไปเยือนราชวงศ์ที่สวีเดน เมื่อพระราชินีลูอีเซอทรงทราบก็ทรงพิโรธ พระนางไม่ทรงโปรดราชวงศ์สวีเดนเลย และยืนกรานว่าพระนางจะต้องได้รับรายงานและให้มีการขออนุญาตพระนางก่อนเสมอ
thumb|ภาพวาดพระราชวงศ์เดนมาร์กทรงประทับรถม้าของออโต บาคเคอ ในค.ศ. 1879 รถม้าข้างหลัง-มกุฎราชกุมารเฟรเดอริกและมกุฎราชกุมารีลูอีส รถม้าข้างหน้า-เจ้าหญิงไธราแห่งเดนมาร์ก ดัชเชสแห่งคัมบาร์ลันด์และเทวิอ็อตเดล กับสมเด็จพระราชินีลูอีเซอ
ในฐานะพระราชินี พระนางลูอีเซอทรงใช้พระชนม์ชีพอย่างโดดเดี่ยวปลีกตัวจากประชาชนและไม่ทรงแสวงหาความสัมพันธ์หรือการยอมรับจากสาธารณชนเลย พระนางไม่ได้ทรงมีส่วนร่วมในกิจการของรัฐ ความสนใจทางการเมืองของพระนางกลับมุ่งเน้นไปที่การจัดการอภิเษกสมรสของพระโอรสและพระธิดา และทั้งหมดได้รับอิทธิพลจากทัศนคติที่ต่อต้านเยอรมันของพระนาง ทรงจัดงานอภิเษกสมรสให้พระราชโอรสพระราชธิดาเสกสมรสกับคู่สมรสที่มีสถานะสูง เพื่อช่วยเสริมสร้างสถานะระดับนานาชาติให้แก่ราชวงศ์เดนมาร์กที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ โดยเชื่อมโยงเดนมาร์กกับสหราชอาณาจักร รัสเซีย สวีเดน และกรีซ ทำให้ทรงได้รับพระราชสมัญญานามว่า "สมเด็จพระสสุระแห่งยุโรป" มีการรวมพระญาติประจำปีของพระนางที่เบิร์นสตอร์ฟและเฟรเดนส์บอร์กดึงดูดความสนใจมากขึ้นทุกปี และทำให้พระนางทรงกลายเป็นสัญลักษณ์แบบอย่างของครอบครัวเดนมาร์ก เหตุการณ์สำคัญในพระชนม์ชีพ ได้แก่ พระราชพิธีเฉลิมฉลองครบรอบวันคล้ายวันราชาภิเษกสมรส 25 ปี เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1867 ซึ่งพระนางทรงได้รับการยกย่องจากสาธารณชนอย่างมาก พระราชพิธีวันคล้ายวันเฉลิมพระชนมพรรษาครบรอบ 70 พรรษา ในค.ศ. 1887 พระราชพิธีเฉลิมฉลองครบรอบวันคล้ายวันราชาภิเษกสมรส 50 ปี ในค.ศ. 1892 และพระราชพิธีวันคล้ายวันเฉลิมพระชนมพรรษาครบรอบ 80 ปี ในค.ศ. 1897 การประชุมพระญาติประจำปีของพระมหากษัตริย์ในเดนมาร์กถือเป็นเรื่องน่าสงสัยในยุโรป ซึ่งหลายคนสันนิษฐานว่าพวกราชวงศ์แอบหารือเรื่องกิจการของรัฐ อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิเยอรมันตั้งฉายาเฟรเดนส์บอร์กว่า "หอกระซิบแห่งยุโรป" บิสมาร์กกล่าวหาพระราชินีลูอีเซอ ว่าทรงวางแผนกับเหล่าพระราชโอรสและพระราชธิดาเพื่อต่อต้านเขา 

ในตอนแรกพระมหากษัตริย์เดนมาร์กจะไม่เป็นที่นิยมในหมู่ประชาชน พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 และสมเด็จพระราชินีลูอีเซอทรงเผชิญกับความขัดแย้งทางการเมืองเป็นเวลาหลายปี ซึ่งพระองค์ทรงขัดแย้งกับประชาชนส่วนใหญ่ แต่ความนิยมของพระองค์ก็กลับคืนมาในช่วงปลายรัชสมัย และพระองค์ทรงกลายเป็นสัญลักษณ์ของชาติเนื่องจากทรงครองรัชสมัยที่ยาวนานและมาตรฐานทางศีลธรรมอันสูงส่งที่พระองค์ทรงยึดถือ พระราชพิธีเฉลิมฉลองครบรอบวันคล้ายวันราชาภิเษกสมรส 50 ปี ในค.ศ. 1892 กลายเป็นการแสดงความเคารพอย่างยิ่งใหญ่และจริงใจจากประชาชนต่อพระมหากษัตริย์และพระราชินี ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับพระราชพิธีเฉลิมฉลองครบรอบวันคล้ายวันราชาภิเษกสมรส 25 ปีอย่างเรียบง่ายในค.ศ. 1867

ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ทางราชวงศ์ของเหล่าพระราชโอรสและพระราชธิดาทั้งหกพระองค์ของพระนางลูอีเซอนั้น ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากความทะเยอทะยานของพระนางเองมากกว่าความพยายามของพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 พระราชสวามี บางคนเปรียบเทียบความสามารถในการสร้างราชวงศ์ของสมเด็จพระราชินีลูอีเซอกับของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย

สมเด็จพระราชินีลูอีเซอสนพระทัยในดนตรีและการวาดภาพ พระนางทรงเป็นผู้อุปถัมภ์จิตรกร เช่น เอลิซาเบธ เจริเชา-เบามันน์ ภาพเขียนบางส่วนของพระราชินีลูอีเซอเองได้ถูกนำไปจัดแสดงและประทานเป็นของขวัญแก่สมาชิกราชวงศ์อื่นๆ เนื่องจากเมื่อทรงพระเยาว์ทรงได้รับการศึกษาด้านภาพเขียนจากจิตรกรชาวเดนมาร์กที่มีชื่อเสียงเช่น มาร์ตินัส รอร์บาย กับวิลเฮล์ม มาร์สตรันด์ และทรงเคยได้รับการศึกษาด้านดนตรีจากนักแต่งเพลงเช่น ฟรีดริช คูลเลา

สมเด็จพระราชินีลูอีเซอทรงอุปถัมภ์องค์กรการกุศลที่แตกต่างกันถึง 26 แห่ง ตัวอย่างเช่น วัลเลอ สติฟต์, โรงเรียนฝึกหัดหญิงรับใช้ในพระอุปถัมภ์มกุฎราชกุมารีหลุยส์ (*Kronprinsesse Louises praktiske Tjenestepigeskole*) และโรงพยาบาลเด็กสมเด็จพระราชินีลูอีเซอ (*Dronning Louises Børnehospital*) ในค.ศ. 1857 พระองค์ทรงก่อตั้งมูลนิธิลูอีเซอ (*Louisestiftelsen*) ซึ่งเป็นสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าหญิง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อบ่มเพาะให้พวกเธอเติบโตไปเป็นหญิงรับใช้ในบ้าน ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงแนวคิดแบบอนุรักษนิยมอย่างสุดโต่งของพระนาง โครงการที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดและพระนางทรงยกย่องว่าสำคัญที่สุดคือ มูลนิธิเดียคอนเนส (*Diakonissestiftelsen*)  ในปี 1863 ซึ่งเป็นการแนะนำวิชาชีพ "มัคนายิกา" (สตรีผู้อุทิศตนช่วยเหลืองานศาสนาและพยาบาล) ให้เกิดขึ้นในเดนมาร์ก ต่อมาในค.ศ. 1891 พระนางทรงริเริ่มก่อตั้งมูลนิธิเพื่อจัดตั้งสถานรับเลี้ยงเด็กในย่านแรงงานของกรุงโคเปนเฮเกน และใน ค.ศ. 1881 ได้ทรงก่อตั้งสมาคมรางวัลและการสงเคราะห์ (*Belønnings- og Forsørgelsesforeningen*) เพื่อช่วยเหลือคนรับใช้ในบ้าน โดยมอบเงินช่วยเหลือในยามเจ็บป่วย ตกงาน หรือเกษียณอายุ พระนางลูอีเซอทรงมีความเป็นอนุรักษนิยมอย่างลึกซึ้ง ซึ่งพระกรณียกิจการกุศลของพระองค์ถูกตีความว่าเป็นผลมาจากความกลัวต่อลัทธิสังคมนิยมและต่อต้านการขยายตัวของขบวนการแรงงานที่เพิ่มมากขึ้น

นักประวัติศาสตร์ชาวเดนมาร์ก เซบัสเทียน โอเดิน-เยิร์นเซิน ได้ศึกษาบทบาทของสมเด็จพระราชินีลูอีเซอในแวดวงการกุศลในเดนมาร์กช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ได้อธิบายว่า "พระองค์ทรงเป็นตัวเร่งให้เกิดการพัฒนาในยุคนั้น ซึ่งหากปราศจากความช่วยเหลือของพระองค์แล้ว การพัฒนาเหล่านั้นคงไม่เกิดขึ้นเร็วและฉับพลันเช่นนี้" ส่วนนักประวัติศาสตร์ แอนเนอ ลึเกอ ให้เหตุผลว่างานด้านการกุศลของสมเด็จพระราชินีลูอีเซอเป็นพันธสัญญาทางการเมืองในด้านสังคม อย่างไรก็ตาม ลึเกอระบุว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเสมอไปที่พระนางจะใช้อำนาจของพระองค์เองในสมาคมการกุศล ในบางกรณี พระนางต้องกระทำการผ่านช่องทางทางอ้อมเพื่อหลีกเลี่ยงการฝ่าฝืนบรรทัดฐานทางสังคมและทางเพศในยุคนั้น 
[left|thumb|250px|สมเด็จพระราชินีลูอีเซอ (กลาง) และ[อเล็กซานดราแห่งเดนมาร์ก|อเล็กซานดรา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ พระราชธิดา (ขวา) และเจ้าหญิงลูอีส พระราชนัดดา (ซ้าย) ในค.ศ. 1893]]
ด้วยเหตุนี้ พระราชินีลูอีเซอจึงทรงมีอิทธิพลต่อการดำเนินงานประจำวันของสถาบันกษัตริย์เดนมาร์ก แม้ว่าพระนางจะไม่สามารถลงมาบริหารจัดการด้วยพระองค์เองได้ก็ตาม เนื่องจากเป็นการไม่เหมาะสมที่จะทรงดำรงตำแหน่งในคณะกรรมการบริหารด้วยพระนางเอง แต่ในฐานะ "องค์อุปถัมภิกาสูงสุด" ของสถาบันกษัตริย์ พระนางทรงสามารถกำกับดูแลให้บุคคลที่ทรงไว้วางใจและผู้ที่สนับสนุนแนวคิดด้านการกุศลในแบบของพระนางให้เป็นผู้ตัดสินใจในเรื่องสำคัญ ๆ ทั้งหมด ซึ่งสาธารณชนในวงกว้างต่างยอมรับว่านี่เป็นเหตุผลที่สนับสนุนบทบาทของพระนางในกิจการด้านการกุศล และส่งผลต่อการพัฒนาทางสังคมในยุคสมัยนั้นด้วย พระราชินีลูอีเซอทรงทำให้มั่นพระทัยว่าพระนางจะสามารถสร้างอิทธิพลต่อสังคมได้ผ่านสถานะของการเป็นพระราชินี และทรงสามารถใช้ตำแหน่งในฐานะพระราชชนนีและพระมเหสีในราชวงศ์มาเป็นรากฐานในการเข้าไปมีส่วนร่วมกับสังคม โดยที่ยังคงรักษาขอบเขตและไม่ก้าวล่วงบรรทัดฐานเกี่ยวกับบทบาทหน้าที่ของผู้หญิงในพื้นที่สาธารณะในยุคนั้น 

มีการวิเคราะห์ในปัจจุบันว่าในช่วง 150 ปีที่ผ่านมา กลุ่มชนชั้นนำทางศีลธรรม (moral elites) จำพวกนักบวช แพทย์ นักกฎหมาย ชนชั้นสูงมีรากฐานมาจากผู้บริหารรัฐในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งสมเด็จพระราชินีลูอีเซอและสมาชิกราชวงศ์ในเดนมาร์กมีบทบาทสำคัญในการจัดการกับความย้อนแย้งของนโยบายทางสังคม ผ่านการสร้าง "การจำแนกประเภท" ของพลเมืองและภาคส่วนต่าง ๆ ว่าใครคือผู้ที่สมควรได้รับความช่วยเหลือ และหน่วยงานใด (ภาครัฐหรือภาคประชาสังคม) ควรเป็นผู้ดูแล พลเมืองจะถือว่าสมควรได้รับความช่วยเหลือตราบเท่าที่พวกเขา "มีความกระตือรือร้น" และมองว่าทุกภาคส่วนมีความเท่าเทียมกันในการดูแลพลเมือง ตราบใดที่บรรลุเป้าหมายเชิงเศรษฐศาสตร์ในการกระตุ้นให้คนทำงาน ดังเช่นที่พระราชินีทรงสนับสนุนองค์กรการกุศลที่สนับสนุนให้สตรีออกมาทำงานเป็นหญิงรับใช้ ซึ่งการกุศลของชนชั้นสูงในอดีตของเดนมาร์ก หรือที่อื่นๆ ในยุโรปเผชิญกับข้อกล่าวหาว่าไม่เป็นประชาธิปไตย ไร้ประสิทธิภาพ ทำเพื่อประโยชน์ส่วนตน และเป็นการใช้อำนาจที่ตอกย้ำความเหลื่อมล้ำ พระนางลูอีเซอในฐานะชนชั้นสูงเป็นคนตัดสินเองว่าใครควรค่าต่อความช่วยเหลือ เช่น หญิงม่ายที่ประพฤติดีหรือเด็กกำพร้าที่เรียบร้อย ซึ่งเป็นการใช้อำนาจส่วนพระองค์ตัดสินแทนที่จะให้กระบวนการทางประชาธิปไตยหรือกฎหมายรัฐสวัสดิการเป็นตัวกำหนด คนจนต้องพึ่งพาความเมตตาจากราชวงศ์ซึ่งสร้างความสัมพันธ์แบบผู้ให้ที่อยู่สูงกว่า และผู้รับที่ต้องสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ อันเป็นรูปแบบสำคัญของการเมืองแบบอนุรักษ์นิยม

### สิ้นพระชนม์
สมเด็จพระราชินีลูอีเซอสิ้นพระชนม์อย่างสงบ วันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1898 ขณะมีพระชนมายุ 81 พรรษา ณ พระราชวังเบิร์นสตอฟ พระบรมศพถูกฝังที่มหาวิหารรอสกิลด์ ใกล้โคเปนเฮเกน วันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1898 ในช่วงบั้นปลายพระชนม์ชีพ พระนางทรงพระโสตพิการและพระพลานามัยอ่อนแอ และทรงได้รับการดูแลจากมัคนายิกาสองคน จากองค์กรที่พระนางทรงก่อตั้ง พระนางลูอีเซอทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กมาเป็นระยะเวลา 35 ปี ยาวนานกว่าพระมเหสีทุกพระองค์ในประวัติศาสตร์

## พระเกียรติยศ

### เครื่องราชอิสริยาภรณ์เดนมาร์ก
* 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร ชั้นมหาปรมาภรณ์ *7 กันยายน ค.ศ. 1883*
* 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไอยรา *26 พฤษภาคม ค.ศ. 1893*
* เครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชวงศ์ของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7
* เครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชวงศ์ของพระเจ้าคริสเตียนที่ 9
### เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ
* 25px จักรวรรดิเม็กซิโก :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญการ์โล ชั้นประถมาภรณ์ *10 เมษายน ค.ศ. 1865*
* 25px แกรนด์ดัชชีเฮ็สเซิน :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์สิงโตทองคำแห่งราชวงศ์ *10 เมษายน ค.ศ. 1884*
* 25px จักรวรรดิญี่ปุ่น :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนมงกุฎ ชั้นที่ 1 มงกุฎดอกพอโลเนีย *12 เมษายน ค.ศ. 1892*
* 25px ราชอาณาจักรโปรตุเกส :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญอีซาเบล
* 25px จักรวรรดิรัสเซีย :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญเยกาเจรีนา ชั้นประถมาภรณ์
** เหรียญสภากาชาดรัสเซีย
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์สุภาพสตรีผู้สูงศักดิ์แห่งสมเด็จพระราชินีมารีอา ลุยซา *25 มกราคม ค.ศ. 1878*
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ต ชั้นที่ 1
** 80px สมาชิกกิตติมศักดิ์ชั้นเลดีออฟจัสติสแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญจอห์นแห่งเยรูซาเล็ม

## พระราชวงศ์

### พระราชโอรสธิดา
[thumb|center|650px|ภาพ ''[พระบรมวงศานุวงศ์ในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9* วาดโดย[[เลาริตซ์ ทูกเซน]] เกี่ยวกับพระบรมวงศานุวงศ์ในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก และพระราชวงศ์ยุโรป รวมตัวกันที่การ์เดนฮอลของ[[พระราชวังเฟรเดนส์บอร์ก]] ค.ศ. 1883]]
สมเด็จพระราชินีลูอีเซอและพระเจ้าคริสเตียนทรงมีพระราชโอรสธิดาร่วมกัน 6 พระองค์ พระราชนัดดา 40 พระองค์ รวมถึงพระธิดานอกสมรสของเจ้าหญิงไธราด้วย

===พระราชตระกูล===
</center>

==เชิงอรรถ==


== อ้างอิง ==
* 
* 
* 
* 
* Hvidt, Kristian: *Gyldendal og Politikens Danmarkshistorie, bind 11 1850-1900: Det folkelige gennembrud'', (2. udg., Kbh. 2004), p. 160-166.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Landgravial House of Hesse-Kassel 
* Royal House of Denmark
* Ducal House of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg 
* How Christian IX received the succession to the throne of Denmark

ห
ห
ห
หมวดหมู่:มกุฎราชกุมารีแห่งเดนมาร์ก
หมวดหมู่:ราชวงศ์กลึคส์บวร์ค (เดนมาร์ก)
หมวดหมู่:พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก