สมเด็จพระเจ้ามีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย

**สมเด็จพระเจ้ามีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย** หรือ **สมเด็จพระเจ้าไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนีย** (; 25 ตุลาคม ค.ศ. 1921 - 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรโรมาเนีย ครองราชย์ตั้งแต่วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1927 ถึง 8 มิถุนายน ค.ศ. 1930 และเป็นกษัตริย์อีกครั้งตั้งแต่วันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1940 จนกระทั่งทรงถูกบังคับให้สละราชบัลลังก์ในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1947

ไม่นานนักหลังจากเสด็จพระราชสมภพ มกุฎราชกุมารการอลแห่งโรมาเนีย พระราชชนกของพระองค์ ทรงมีความสัมพันธ์อันน่าอื้อฉาวกับมักดา ลูเปสกู ในปีค.ศ. 1925 มกุฎราชกุมารการอลทรงถูกกดดันให้สละสิทธิในราชบัลลังก์และทรงเสด็จลี้ภัยไปยังปารีสร่วมกับลูเปสกู ในปีค.ศ. 1927 เจ้าชายมีไฮได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ หลังจากการสวรรคตของพระอัยกาคือ กษัตริย์แฟร์ดีนันท์ที่ 1 โดยกษัตริย์มีไฮยังทรงพระเยาว์ พระชนมายุเพียง 5 ชันษา ทำให้ขณะนั้นเป็นพระมหากษัตริย์ที่มีพระชนมายุน้อยที่สุดในยุโรป จึงมีการตั้งสภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ขึ้นมาประกอบด้วย เจ้าชายนีกอลาเอ พระปิตุลาของพระองค์ อัครบิดร มิรอน คริสเตอา และประธานศาลสูงสุด เกออร์เก บูซดูกัน แต่พิสูจน์แล้วว่าสภาผู้สำเร็จราชการไม่มีประสิทธิภาพ และในปีค.ศ. 1930 เจ้าชายการอลเสด็จกลับโรมาเนียและครองราชย์เป็นกษัตริย์แทนพระราชโอรส ครองราชย์ในนามว่า กษัตริย์การอลที่ 2 เป็นผลให้เจ้าชายมีไฮกลายเป็นรัชทายาทอีกครั้งและทรงได้รับพระอิสริยยศเพิ่มเติมคือ แกรนด์วอยโวดแห่งอัลบา-อูเลีย

กษัตริย์การอลที่ 2 ถูกปลดจากราชบัลลังก์ในปีค.ศ. 1940 และมกุฎราชกุมารมีไฮทรงเป็นพระมหากษัตริย์อีกครั้ง  ภายใต้รัฐบาลเผด็จการทหารของอียอน อันตอเนสกู โรมาเนียปรับตัวเข้าร่วมกับนาซีเยอรมนี ในปีค.ศ. 1944 กษัตริย์มีไฮทรงก่อรัฐประหารต่อต้านอันโตเนสกู ทรงแต่งตั้งกอนซตันติน ซานาเทสกูขึ้นดำรงตำแหน่งแทน และต่อมาได้ประกาศฟื้นสัมพันธ์กับฝ่ายสัมพันธมิตร  ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 ด้วยแรงกดดันทางการเมืองบีบบังคับให้กษัตริย์มีไฮทรงแต่งตั้งคณะรัฐบาลนิยมสหภาพโซเวียตที่นำโดย เปตรู กรอซา ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 ถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1946 กษัตริย์มีไฮทรงดำเนินการ "โจมตีโดยพระราชวงศ์" และไม่ทรงประสบความสำเร็จในการต่อต้านรัฐบาลของกรอซาที่ถูกควบคุมโดยคอมมิวนิสต์ โดยพระองค์ปฏิเสธที่จะลงพระปรมาภิไธยและรับรองพระราชกฤษฎีกาต่างๆ ในเดือนพฤศจิกายน กษัตริย์มีไฮเสด็จร่วมพระราชพิธีอภิเษกสมรสของพระญาติคือ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ในอนาคตกับเจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์กที่ลอนดอน ไม่นานหลังจากนั้น ช่วงเช้าของวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1947 นายกรัฐมนตรีกรอซาได้มาเข้าเฝ้ากษัตริย์มีไฮและบีบบังคับให้พระองค์สละราชบัลลังก์ กษัตริย์มีไฮทรงถูกเนรเทศ พระราชทรัพย์ถูกยึด และมีการถอดความเป็นพลเมืองของพระองค์ ในปีค.ศ. 1948 พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงแอนน์แห่งบูร์บง-ปาร์มา (ต่อมาเป็นที่รู้จักในพระนาม สมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย) ทรงมีพระราชธิดาร่วมกัน 5 พระองค์  และท้ายที่สุดทั้งสองพระองค์ประทับที่สวิตเซอร์แลนด์

ระบอบเผด็จการคอมมิวนิสต์ของนีกอลาเอ ชาวูเชสกูถูกโค่นล้มในปีค.ศ. 1989 และในปีถัดมา อดีตกษัตริย์มีไฮทรงพยายามเสด็จกลับโรมาเนีย แต่ก็ทรงถูกจับกุมและบีบบังคับให้เสด็จออกไปเมื่อเพิ่งมาถึง ในปีค.ศ. 1992 อดีตกษัตริย์มีไฮได้รับอนุญาตให้เสด็จโรมาเนียในช่วงอีสเตอร์ ซึ่งมีประชาชนจำนวนมากรอรับเสด็จอย่างเนืองแน่น ทรงมีพระราชดำรัสผ่านหน้าต่างของโรงแรมซึ่งดึงดูดประชาชนประมาณหนึ่งล้านคนในบูคาเรสต์ ด้วยความตื่นตระหนกของความนิยมในอดีตกษัตริย์มีไฮ รัฐบาลหลังสมัยคอมมิวนิสต์ของประธานาธิบดีอียอน อีลีเยสกูปฏิเสธที่จะให้พระองค์เสด็จเยือนอีก ในปีค.ศ. 1997 หลังจากอีลีเอสกูพ่ายแพ้การเลือกตั้งประธานาธิบดีแก่ เอมิล กอนซตันตีเนสกู ในปีก่อน สถานะความเป็นพลเมืองของอดีตกษัตริย์มีไฮได้รับการฟื้นคืนและทรงได้รับอนุญาตให้เสด็จโรมาเนียอีกครั้ง ทรัพย์สินต่างๆที่ถูกยึด เช่น ปราสาทเปเรสและปราสาทซาวาร์ซิน ได้รับการฟื้นคืนมาสู่พระราชวงศ์ของพระองค์ได้ในที่สุด

## ช่วงต้นของพระชนมชีพ
[thumb|left|280px|[สมเด็จพระราชินีมารีแห่งโรมาเนีย|สมเด็จพระราชินีมารีอาแห่งโรมาเนีย พร้อมกับเจ้าหญิงเฮเลนและกษัตริย์มีไฮที่ 1 ในช่วงปี ค.ศ. 1927 – 1930]]
เจ้าชายมีไฮเสด็จพระราชสมภพในปีค.ศ. 1921 ณ ปราสาทเปเลส เมืองซีนาเอีย ราชอาณาจักรโรมาเนีย ทรงเป็นพระราชโอรสในมกุฎราชกุมารการอลแห่งโรมาเนียกับมกุฎราชกุมารีเฮเลน พระองค์เสด็จพระราชสมภพในรัชกาลของกษัตริย์แฟร์ดีนันท์ที่ 1 และพระองค์มีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าคอนสแตนตินที่ 1 แห่งกรีซ 

มกุฎราชกุมารการอลมีความสัมพันธ์ที่น่าอื้อฉาวกับมักดา ลูเปสกู พรรคเสรีนิยมแห่งชาติซึ่งเป็นพรรคที่ครอบงำการเมืองโรมาเนียนั้นไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับความสัมพันธ์ของมกุฎราชกุมารการอลและลูเปสกู เมื่อพรรคทราบว่าองค์มกุฎราชกุมารทรงตั้งตนเป็นศัตรูกับพวกเขา ทางพรรคจึงดำเนินการหาทางกีดกันพระองค์ออกจากราชบัลลังก์ การรณรงค์ที่ยืดเยื้อของพรรคเสรีนิยมแห่งชาตินั้นมีความเกี่ยวข้องน้อยมากในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างมกุฎราชกุมารการอลและมักดา ลูเปสกู แต่จุดมุ่งหมายหลักของพรรคคือ ความพยายามกำจัด "ปืนใหญ่ที่หย่อนยาน" อย่างตัว มกุฎราชกุมารการอล เนื่องจากแน่ใจว่าถ้าพระองค์ได้ครองราชบัลลังก์ พระองค์จะต้องกีดกันไม่ให้พรรคเสรีนิยมแห่งชาติมีอำนาจเหนือการเมือง ดังที่พระมหากษัตริย์โฮเอ็นโซลเลิร์นเคยทำมาก่อน

มกุฎราชกุมารต้องสละสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์ในเดือนธันวาคม ปีค.ศ. 1925 และต้องเสด็จออกจากประเทศไป อย่างไรก็ตามทั้งกษัตริย์แฟร์ดีนันท์และสมเด็จพระราชินีมารีแห่งโรมาเนีย พระอัยกาและพระอัยยิกาก็ไม่ทรงเต็มพระทัยที่จะปล่อยให้ประเทศอยู่ภายใต้พระหัตถ์ของพระนัดดา ซึ่งมีพระชนมายุเพียง 5 พรรษา แม้ว่าจะทรงได้รับการดูแลจากคณะผู้สำเร็จราชการ เนื่องจากทรงกลัวว่าดินแดนที่ได้รับในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งจะถูกอ้างสิทธิโดยประเทศเพื่อนบ้านและความผันผวนทางการเมืองอาจจะนำไปสู่ความไม่สงบได้ เจ้าชายไมเคิลทรงสืบราชบัลลังก์ต่อโดยอัตโนมัติหลังจากการสวรรคตของกษัตริย์แฟร์ดีนันท์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1927 ก่อนวันคล้ายเสด็จพระราขสมภพครบ 6 ชันษาของพระองค์ หลังจากนั้นทรงเข้าศึกษาในโรงเรียนพิเศษที่พระราชชนกของพระองค์ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1932

## การปกครอง
### การครองราชย์ครั้งที่หนึ่ง
thumb|300px|พระบรมฉายาลักษณ์สมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮทื่ 1 พระรูปและภาพคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ จากซ้าย: พระอัครบิดรมิรอน คริสเตอา, เจ้าชายนีกอลาเอ พระปิตุลา และกอนซตันติน เซอเรตยานู นักการเมือง ราวปีค.ศ. 1930
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ประกอบด้วยเจ้าชายนีกอลาเอ พระปิตุลาของพระองค์ อัครบิดร มิรอน คริสเตอา และประธานศาลสูงสุด เกออร์เก บูซดูกัน (และเดือนตุลาคม ในปี 1929 บุซดูกันถึงแก่อสัญกรรม กอนซตันติน เซอเรตยานู จึงดำรงตำแหน่งแทน) คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ปฏิบัติหน้าที่ในพระนามของพระมหากษัตริย์วัย 5 พรรษา อย่างกษัตริย์มีไฮที่ 1 ซึ่งสืบราชบัลลังก์หลังจากกษัตริย์แฟร์ดีนันท์สวรรคตในปีค.ศ. 1927 เจ้าชายนีกอลาเอทรงเป็นเหมือนผู้สำเร็จราชการคนที่หนึ่งอย่างไม่เป็นทางการ พระองค์ไม่พอพระทัยที่ต้องละทิ้งหน้าที่ทางทหารในราชนาวีอังกฤษ และไม่ทรงสนพระทัยในการเมือง พระองค์จึงพยายามดำเนินการตามแนวทางของพระราชชนก คือการร่วมมือกับพรรคเสรีนิยมแห่งชาติ และต่อต้านพรรคเกษตรกรแห่งชาติ โดยเสนอว่าทางคณะผู้สำเร็จราชการจะแต่งตั้งรัฐบาลแห่งชาติภายใต้อียอน อี. เช. บราเตียนู นายกรัฐมนตรีหลายสมัยของโรมาเนีย แต่บราเตียนูปฏิเสธแนวคิดของผู้สำเร็จราชการ พรรคเสรีนิยมแห่งชาตินั้นส่วนใหญ่ได้รับพลังขับเคลื่อนจากตระกูลบราเตียนูที่ทรงพลังในการใช้อำนาจในพรรค แต่บราเตียนูถึงแก่อสัญกรรมในปีค.ศ. 1927 ตระกูลบราเตียนูไม่สามารถตกลงกันเรื่องผู้สืบทอดได้ อันนำมาซึ่งอำนาจของพรรคเสรีนิยมที่เริ่มเข้าสู่จุดเสื่อม ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปในปีค.ศ. 1928 พรรคเกษตรกรแห่งชาติ ภายใต้ยูลีอู มานีอู ได้รับชัยชนะด้วยคะแนนเสียง 78% เจ้าชายนีกอลาเอ ซึ่งเป็นประธานสภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ นั้นทรงเป็นมิตรไมตรีกับพรรคเสรีนิยมแห่งชาติ นายกรัฐมนตรีคนใหม่อย่างมานีอูจึงมีความตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะก่อรัฐประหาร ยุบสภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพื่อทูลเชิญเจ้าชายการอลให้เสด็จกลับมาครองราชย์หลังจากเขาทำการติดต่อกับเจ้าการอลมาในระยะเวลาหนึ่ง

หลังจากบุซดูกัน หนึ่งในผู้สำเร็จราชการถึงแก่อสัญกรรมในปีค.ศ. 1929 ความนิยมในสมเด็จพระราชินีมารี พระอัยยิกาของกษัตริย์มีไฮ ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงในช่วงนี้และหลังจากที่ทรงปฏิเสธที่จะเป็นส่วนหนึ่งของสภาผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในปี ค.ศ. 1929 พระนางทรงถูกกล่าวหาโดยสื่อและแม้กระทั่งเจ้าหญิงเฮเลนว่าทรงวางแผนก่อรัฐประหารทั้งๆที่ไม่ประสงค์ที่จะยุ่งเกี่ยวการเมืองแล้ว เมื่อสมเด็จพระราชินีมารีทรงปฏิเสธ กอนซตันติน ซาราตีอานูจึงดำรงตำแหน่งแทน ซึ่งเป็นกลุ่มผู้สำเร็จราชการที่ไม่มีความทะเยอทะยานทางการเมืองใดๆเลย รวมถึงไม่มีประสิทธิภาพในการบริหารกิจการของประเทศ ตามบันทึกของนีกอลาเอ ออร์กาอ้างว่า พระอัครบิดร มิรอน คริสเตอาได้พูดว่า 

"คณะผู้สำเร็จราชการทำงานไม่ได้เพราะไม่มีผู้นำ เจ้าชายทรงพระโอสถมวน ซาราตีอานูมัวแต่อ่านหนังสือ และข้าพเจ้าเป็นพระ ทำได้เพียงแค่เป็นผู้ไกล่เกลี่ยเท่านั้น"

### ทศวรรษที่ 1930 และรัชสมัยกษัตริย์การอล
300px|left|thumb|กษัตริย์การอลที่ 2 และมกุฎราชกุมารมีไฮ ในช่วงทศวรรษที่ 1930
วันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1930 เจ้าชายการอลเสด็จกลับประเทศหลังจากคำกราบทูลเชิญของเหล่านักการเมืองที่นำโดยนายกรัฐมนตรี ยูลีอู มานีอูจากพรรคเกษตรกรแห่งชาติ เหล่านักการเมืองไม่พอใจคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่ไม่มีความสามารถและยิ่งเข้าสู่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ การมีประมุขที่เข้มแข็งย่อมจำเป็น เจ้าชายการอลทรงได้รับการยอมรับจากรัฐสภาในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนียในวันถัดมา เจ้าชายมีไฮถูกถอดออกจากตำแหน่งพระมหากษัตริย์แต่ได้ดำรงตำแหน่งรัชทายาท พระยศ มกุฎราชกุมาร และทรงได้รับพระอิสริยยศเพิ่มเติมคือ แกรนด์วอยโวดแห่งอัลบา-อูเลีย 

ในทศวรรษต่อมากษัตริย์การอลที่ 2 จะทรงพยายามเข้าไปมีบทบาททางสังคมการเมืองโรมาเนีย โดยครั้งแรกทรงใช้พระราชอำนาจจัดการความเป็นศัตรูกันระหว่างพรรคเกษตรกรและพรรคเสรีนิยมและฝ่ายต่อต้านชาวยิว ต่อมา (มกราคม ค.ศ. 1938) ทรงใช้พระราชอำนาจแต่งตั้งรัฐมนตรีประจำกระทรวงต่างๆ  กษัตริย์การอลที่ 2 ทรงพยายามจัดตั้งลัทธิบูชาบุคคลของพระองค์เองเพื่อต่อต้านอิทธิพลที่กำลังเติบโตขึ้นของพวกผู้พิทักษ์เหล็ก (Iron Guard) เช่นการจัดตั้งกองกำลังกึ่งทหารยุวชน ที่เรียกว่า สตราจาเตรี (Straja Țării) ในปีค.ศ. 1935  สแตนลีย์ จี. เพนย์ นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน บรรยายถึงกษัตริย์การอลที่ 2 ว่าเป็น "กษัตริย์ที่น่าเหยียดหยาม เลวทรามและกระหายอำนาจที่สุด มากกว่าราชบัลลังก์แห่งอื่นใดในยุโรปศตวรรษที่ 20" กษัตริย์การอลทรงปกครองผ่านกลไกอำนาจที่ไม่เป็นทางการคือ *[[คามาริลลา]]* ซึ่งประกอบด้วยเหล่าข้าราชบริพาร นักการทูตอาวุโส เจ้าหน้าที่ทางทหาร นักการเมืองและนักอุตสาหกรรม ซึ่งต้องพึ่งพาความโปรดปรานจากกษัตริย์ในการส่งเสริมอาชีพการงานของพวกเขา สมาชิกคนสำคัญของกลุ่มคามาริลลา คือ มาดามลูเปสกู พระสนมของพระองค์เอง ซึ่งเป็นผู้ถวายคำแนะนำทางการเมืองของกษัตริย์การอลที่สำคัญมาก นายกรัฐมนตรีมานีอูเชิญกษัตริย์การอลสู่บัลลังก์เพียงเพราะความกลัวคณะผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของยุวกษัตริย์มีไฮที่ 1 ถูกครอบงำโดยพรรคเสรีนิยมแห่งชาติซึ่งแน่ใจว่าพรรคเสรีนิยมจะชนะการเลือกตั้งเสมอ มาดามลูเปสกูนั้นไม่เป็นที่ชื่นชอบของประชาชนชาวโรมาเนียเลย และนายกรัฐมนตรีมานีอูทูลขอให้กษัตริย์การอลทรงคืนดีกับเจ้าหญิงเฮเลนแห่งกรีซเพื่อเป็นราคาสำหรับที่เขาทวงคืนราชบัลลังก์ให้พระองค์  สมเด็จพระราชินีมารี พระราชชนนีของพระองค์ก็ทรงทูลขอให้นำเจ้าหญิงเฮเลนกลับมา แต่กษัตริย์การอลทรงผิดคำสัญญาและพระองค์ทรงเริ่มประทับอยู่กับมาดามลูเปสกูอีกครั้ง นายกรัฐมนตรีมานีอูจึงลาออกจากตำแหน่งเพื่อเป็นการประท้วงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1930 และเขาจึงกลายเป็นศัตรูคนสำคัญของกษัตริย์การอล กษัตริย์การอลที่ 2 ทรงถอดถอนพระนางมารี พระราชชนนีออกจากบทบาททางการเมืองและทรงพยายามทำลายความนิยมในตัวพระชนนี เป็นผลให้พระนางมารีต้องเสด็จออกจากบูคาเรสต์และทรงใช้พระชนมชีพที่เหลือในชนบท หรือไม่ก็พระตำหนักของพระองค์ที่ทะเลดำ ในปี ค.ศ. 1937 พระองค์ทรงพระประชวรด้วยโรคตับแข็งและสิ้นพระชนม์ในปีถัดมา
ต่อมาในที่สุดนายกรัฐมนตรีมานีอูก็พ่ายแพ้กลอุบายทางการเมืองของกษัตริย์การอลที่ 2 โดยทรงปลดคณะรัฐบาลและเข้าควบคุมการเมืองเองโดยใช้กลไกของกลุ่มคามาริลลา และทรงพยายามกำจัดกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กของคอร์เนลิอู เซเลอา โคเดรียนูที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับพระองค์
thumb|300px|มกุฎราชกุมารมีไฮ ขณะเสด็จเยือนโปแลนด์พร้อมพระราชชนกในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1937
กษัตริย์การอลที่ 2 ทรงแต่งตั้งพระอัครบิดรมิรอน คริสเตอา หรืออัครบิดรมิรอนแห่งโรมาเนียวัย 69 ปี ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เขาเป็นประมุขแห่งนิกายคริสต์ออร์ทอดอกซ์โรมาเนียและอดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลกษัตริย์มีไฮที่ 1 เขาเป็นบุรุษผู้ที่กษัตริย์การอลทรงทราบว่าเป็นบุคคลที่เป็นที่เคารพของประชาชนโรมาเนียทั่วประเทศซึ่งส่วนใหญ่เป็นพลเมืองนับถืออร์ทอดอกซ์ ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1938 กษัตริย์การอลทรงร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ แม้ว่ารัฐธรรมนูญฉบับนี้จะมีความคล้ายคลึงกับฉบับก่อนหน้า แต่แท้จริงแล้วมันเป็นรัฐธรรมนูญที่มีความเป็นเผด็จการและเป็นการปกครองแบบหมู่คณะที่รุนแรง รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ยอมรับพระราชอำนาจฉุกเฉินที่กษัตริย์การอลเข้ายึดอำนาจในเดือนกุมภาพันธ์ เพื่อเปลี่ยนให้รัฐบาลกลายเป็นเผด็จการโดยพฤตินัย มันเป็นการสร้างพระราชอำนาจในพระหัตถ์ของพระองค์อย่างเข้มข้น ซึ่งเกือบจะถึงจุดที่เรียกว่าสมบูรณาญาสิทธิราชย์ รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ได้รับการเห็นชอบผ่านการทำประชามติด้วยเงื่อนไขที่ห่างไกลจากความลับ กล่าวคือ ผู้มีสิทธิเลือกตั้งจะต้องมารายงานตัวต่อหน้าสำนักงานการเลือกตั้งและแถลงด้วยวาจาว่าพวกเขาจะเห็นชอบในรัฐธรรมนูญ การที่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งเงียบจะถือว่าลงคะแนน "เห็นชอบ" ภายใต้เงื่อนไขนี้ มีการรายงานอย่างไม่น่าเชื่อว่า มีประชาชนเห็นชอบกับรัฐธรรมนูญใหม่ถึงร้อยละ 99.87 และหลังจากนี้ทรงเริ่มที่จะนำเยอรมนีไปยุ่งเกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่สอง และมีการเปลี่ยนรัฐบาลหลายครั้งหลังจากพระอัครบิดรมรณภาพในต้นปีค.ศ. 1939

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1939 มกุฎราชกุมารมีไฮทรงได้เข้าร่วมเป็นวุฒิสมาชิกในวุฒิสภาโรมาเนีย ด้วยรัฐธรรมนูญโรมาเนีย ค.ศ. 1938 ซึ่งสนับสนุนอำนาจ "เผด็จการโดยราชวงศ์" ของกษัตริย์การอลที่ 2 อนุญาตให้มกุฎราชกุมารมีไฮมีที่นั่งในวุฒิสภาเมื่อทรงมีพระชนมายุครบ 18 พรรษา 

แต่หลังจากเหตุการณ์รางวัลเวียนนาครั้งที่สอง ในวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1940 โรมาเนียสูญเสียดินแดนพิพาทให้แก่ทั้งสหภาพโซเวียต ฮังการีและบัลแกเรีย จากแรงกดดันของนาซีเยอรมนี การยอมรับในรางวัลเวียนนาครั้งที่สองทำให้ประชาชนหมดศรัทธาในกษัตริย์การอลอย่างสิ้นเชิง และในช่วงต้นเดือนกันยายน ค.ศ. 1940 มีการเดินขบวนประท้วงครั้งใหญ่ในโรมาเนียเพื่อกดดันให้พระมหากษัตริย์สละราชบัลลังก์ ในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1940 ฮอเรีย ซีมา กลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กที่เข้ามามีบทบาทหลังคอร์เนลิอู เซเลอา โคเดรียนู ผู้นำถูกระบอบของกษัตริย์การอลสังหารได้ลาออกจากคณะรัฐบาลได้กล่าวสุนทรพจน์เพื่อให้กษัตริย์การอลสละราชสมบัติ และกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กจะรวมตัวกันชุมนุมประท้วงทั่วโรมาเนียเพื่อกดดันให้พระองค์สละราชบัลลังก์ ในวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1940 นายพลอียอน อันตอเนสกูได้เป็นนายกรัฐมนตรี และกษัตริย์การอลทรงถ่ายโอนอำนาจเผด็จการส่วนใหญ่ไปให้แก่เขา ในฐานะนายกรัฐมนตรี อันโตเนสกูได้รับการยอมรับจากทั้งฝ่ายผู้พิทักษ์เหล็กและกลุ่มชนชั้นสูง นายพลอันโตเนสกูเองเป็นพวกต่อต้านบอลเชวิกและเป็นผู้นิยมเยอรมัน เขาได้ก่อการรัฐประหารต่อกษัตริย์การอลที่ 2 ซึ่งเขามองว่ากษัตริย์ทรงเป็นพวก "ต่อต้านเยอรมัน" พระองค์จึงสละราชบัลลังก์ให้มกุฎราชกุมารมีไฮ พระราชโอรสซึ่งพระองค์จะได้ครองราชย์เป็นครั้งที่สอง ส่วนกษัตริย์การอลเสด็จลี้ภัย

### ระบอบอันตอเนสกู
[thumb|left|300px|สมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮท่ามกลางนักการเมืองผู้พิทักษ์เหล็กในวาระการให้สัตยาบัน[กติกาสัญญาไตรภาคี ในปี 1940 จากซ้าย:วิลเฮล์ม ฟาบริเชียส ทูตเยอรมัน, ฮอเรีย ซีมา, นายพลอียอน อันตอเนสกู และสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮ (ตรงกลาง)]]
หลังจากนายกรัฐมนตรีจอมพลอียอน อันตอเนสกูทำการปลดกษัตริย์การอลที่ 2 ออกจากราชบัลลังก์แล้ว เขาก็ทำการระงับรัฐธรรมนูญ ยุบสภา และให้มกุฎราชกุมารมีไฮ ซึ่งมีพระชนมายุ 18 พรรษาครองราชบัลลังก์เป็นครั้งที่สอง กษัตริย์มีไฮทรงประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1940 (แม้ว่ารัฐธรรมนูญจะได้รับการฟื้นฟูในปีค.ศ. 1944 และรัฐสภาโรมาเนียได้รับการฟื้นคืนในปีค.ศ. 1946 แต่กษัตริย์มีไฮก็ไม่ได้ทรงประกอบพิธีสาบานตนอย่างเป็นทางการและไม่ได้รับการอนุมัติจากรัฐสภา) กษัตริย์มีไฮทรงประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกและทรงประกอบพิธีเจิมเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนีย โดยพระอัครบิดรแห่งโรมาเนีย นิกายอีสเติร์นออร์ทอดอกซ์ พระอัครบิดรนิโคดิมแห่งโรมาเนีย ประกอบพิธีที่มหาวิหารอัครบิดรโรมาเนียแห่งบูคาเรสต์ แม้ว่ากษัตริย์มีไฮจะทรงเป็นจอมทัพสูงสุดของกองทัพโรมาเนีย แต่นายกรัฐมนตรีจอมพลอียอน อันตอเนสกู สถาปนาตนเองเป็น *[[คอนดูคาเตอ]]* (Conducător; "ผู้นำแห่งประชาชน")  ซึ่งเป็นตัวชี้ให้เห็นถึงอำนาจเต็มของนายกรัฐมนตรี และในความเป็นจริงกษัตริย์มีไฮทรงถูกบังคับให้เป็นพระประมุขหุ่นเชิดจนถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1944 กษัตริย์มีไฮทรงเคยร่วมเสวยพระกระยาหารเที่ยงกับอดอล์ฟ ฮิตเลอร์สองครั้ง ครั้งแรกคือ เสวยพร้อมกับพระราชชนกและฮิตเลอร์ในบาวาเรีย ค.ศ. 1937 และอีกครั้งหนึ่งคือเสวยพร้อมกับพระราชชนนีที่เบอร์ลิน ในปีค.ศ. 1941 และทรงเคยพบปะกับเบนิโต มุสโสลินีในอิตาลี ปีค.ศ. 1941
[thumb|ดวงตราไปรษณียากรโรมาเนีย ปี 1942 เพื่อรำลึกปีแรกของการยึดคืน[เบสซาราเบียจากสหภาพโซเวียต ซึ่งมีพระบรมฉายาลักษณ์สมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮทรงฉายกับอียอน อันตอเนสกู มีข้อความเขียนว่า "หนึ่งปีนับตั้งแต่การปลดปล่อย" ("Un an de la desrobire") และเบื้องบนเป็นพระสาทิสลักษณ์ของ เจ้าชายสตีเฟนมหาราช และภาพป้อมปราการเมืองเบ็นเดอร์ อยู่เบื้องหลัง]]
อียอน อันตอเนสกูนั้นก้าวขึ้นมาสู่อำนาจอย่างเต็มรูปแบบตั้งแต่ปีค.ศ. 1940 เขาจัดตั้งโรมาเนียให้เป็นรัฐกองทัพแห่งชาติ และมีความเป็นพันธมิตรที่ไม่น่าพึงพอใจนักกับกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กของฮอเรีย ซีมาที่เคยมีบทบาทในการต่อต้านกษัตริย์การอลที่ 2 ซีมาได้กลับมาจากถูกเนรเทศและได้ขึ้นเป็นรองนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลใหม่ และยังคงกลับมาทำกิจกรรมในฐานะผู้นำของกองกำลังผู้พิทักษ์เหล็ก ซีมาได้ดำเนินการแบ่งเขตการปกครองของโรมาเนียให้เป็นเขตการปกครองของทหารแต่ละเขต หลังจากมีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกให้กษัตริย์มีไฮที่ 1 ไปในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1940 โรมาเนียก็เริ่มตกอยู่ในภาวะความน่าสะพรึงกลัวทางการเมือง ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1940 เมื่อกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กซึ่งเข้ามามีอำนาจในรัฐบาลของอันโตเนสกูพยายามรื้อฟื้นการตายอย่างเป็นปริศนาของอดีตผู้นำ คือ โคเดรียนู พวกขบวนการฟาสซิสต์จึงพยายามกวาดล้างนักการเมืองที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมโคเดรียนูซึ่งดำเนินการโดยอดีตกษัตริย์การอลที่ 2 จนกลายเป็นการสังหารหมู่จีลาวา กลางดึกของวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 และเกิดการลอบสังหารอดีตนายกรัฐมนตรี ศาสตราจารย์นีกอลาเอ ออร์กา ซึ่งเป็นคนของอดีตกษัตริย์การอลที่ 2 ที่มีส่วนในการกำจัดโคเดรียนู และนักการเมืองฝ่ายซ้ายที่ต่อต้านฟาสซิสต์คือ เวอร์จิล มัดกีอานู จากนั้นกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กก็ก่อความรุนแรงวุ่นวายหลายครั้งและทำการฆ่าล้างชาวยิวตามแนวคิดของกลุ่มที่เกลียดชังชาวยิวอย่างรุนแรง นายกรัฐมนตรีจอมพลอียอน อันตอเนสกูนั้นไม่พอใจที่กลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กมักจะดำเนินการโดยพลการ อันส่งผลถึงความนิยมของเขา จึงพยายามตอบโต้การดื้อรั้นของซีมาด้วยการสั่งกองทัพออกมาระงับการไล่ฆ่าของผู้พิทักษ์เหล็กตามท้องถนน นายกรัฐมนตรีล้มเหลวในการกดดันให้ซีมานำตัวฆาตกรมามอบตัวกับตำรวจ เขาจึงใช้อำนาจขับไล่นายตำรวจที่เป็นกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กออกจากตำแหน่ง และมีคำสั่งให้คณะรัฐมนตรีให้สัตย์สาบานว่าต้องจงรักภักดีต่อ "คอนดูคาเตอ" ซึ่งแสดงให้เห็นถึงรอยร้าวที่ฝังลึกระหว่างนายกรัฐมนตรี และรองนายกรัฐมนตรี

หลังจากโรมาเนียเป็นพันธมิตรกับนาซีเยอรมนีและฝ่ายอักษะ และอันโตเนสกูได้รับความไว้วางใจจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ นายกรัฐมนตรีอันโตเนสกูจึงดำเนินการกวาดล้างพันธมิตรของตนอย่างกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กในเหตุการณ์กบฏกองทหาร ในปีค.ศ. 1941 เหล่าข้าราชการเยอรมันมีส่วนช่วยอันโตเนสกูในการกวาดล้างกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็กที่มองว่าเริ่มมีอำนาจมากไปจนควบคุมไม่ได้ แต่หลังจากกวาดล้างกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็ก ฮิตเลอร์เปิดทางให้ฮอเรีย ซีมาและฝ่ายผู้พิทักษ์เหล็กหลายคนลี้ภัยในเยอรมนี ทั้งที่ศาลของอันโตเนสกูตัดสินให้ประหารชีวิต หลังจากนั้นอันโตเนสกูจึงเข้าเป็นทั้งนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในเวลาเดียวกัน โรมาเนียเป็นแหล่งน้ำมันชั้นดีของนาซีเยอรมนี ฮิตเลอร์จึงต้องการเอาใจโรมาเนียเป็นพิเศษและให้การสนับสนุนระบอบอันโตเนสกูทุกทาง แต่การที่โรมาเนียเป็นแหล่งน้ำมันที่สำคัญต่อเยอรมนี ส่งผลให้ประเทศเป็นแหล่งเป้าหมายในการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรหลายครั้ง เขานำโรมาเนียเข้าร่วมปฏิบัติการบาร์บาร็อสซาในแผนการบุกสหภาพโซเวียตของนาซีเยอรมนี เพื่อยึดดินแดนเบสซาราเบียและบูโกวินาเหนือคืนมา และทำการสังหารหมู่ชาวยิวในโรมาเนียตามนโยบายของนาซีเยอรมนี โดยเฉพาะชาวยิวเบสซาราเบีย ชาวยิวบูโกวินาและชาวยิวยูเครน รวมถึงชาวโรมานีหรือยิปซีถูกไล่ล่าสังหารอย่างโหดร้ายทารุณ การโฆษณาชวนเชื่อของอันโตเนสกูเป็นการใส่ความชาวยิวว่าเป็น "สายลับคอมมิวนิสต์" เพื่อกระตุ้นให้กองทัพโรมาเนียทำการจับกุมและสังหาร

### การหันมาต่อต้านนาซีเยอรมนี

[thumb|left|300px|สมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮและจอมพลอียอน อันตอเนสกู นายกรัฐมนตรี บริเวณฝั่ง[แม่น้ำปรุต]]
ในปีค.ศ. 1944 สงครามโลกครั้งที่สองเริ่มส่งผลที่ย่ำแย่แก่ฝ่ายอักษะ แต่นายกรัฐมนตรีอียอน อันตอเนสกูยังคงปกครองอย่างเผด็จการในโรมาเนีย ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1944 การรุกรานจากสหภาพโซเวียตจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และคาดว่าจะบุกเข้ามาอีกไม่กี่เดือน ในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1944 กษัตริย์มีไฮทรงวางแผนร่วมกับนักการเมืองที่นิยมฝ่ายสัมพันธมิตร เหล่านายทหารและกลุ่มพลเรือนติดอาวุธที่มีผู้นำคือคอมมิวนิสต์ ดำเนินการก่อรัฐประหารต่ออำนาจของนายกรัฐมนตรีอันโตเนสกู กษัตริย์มีไฮทรงมีรับสั่งให้ทหารรักษาพระองค์จับกุมเขา ในคืนเดียวกันกษัตริย์มีไฮทรงแต่งตั้งพลโทกอนซตันติน ซานาเทสกู เป็นนายกรัฐมนตรีคนใหม่ และให้สิทธิในการควบคุมอันโตเนสกูแก่พวกคอมมิวนิสต์ (ทั้งๆที่กษัตริย์ไม่ประสงค์ที่จะทำเช่นนี้แต่คำสั่งของพระองค์ถูกปฏิบัติในทางตรงข้าม) และหลังจากนั้นพวกคอมมิวนิสต์ส่งตัวอันโตเนสกูไปยังสหภาพโซเวียตในวันที่ 1 กันยายน ในรายการวิทยุกระจายเสียงไปทั่วโรมาเนียและกองทัพ กษัตริย์มีไฮทรงมีรับสั่งให้หยุดยิงซึ่งตอนนั้นกองทัพแดงกำลังบุกเข้ามายังแนวหน้ามอลดาเวีย ทรงประกาศว่าโรมาเนียจงรักภักดีกับฝ่ายสัมพันธมิตร ทรงประกาศยอมรับการสงบศึกกับสหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต และประกาศสงครามต่อเยอรมนี แต่สิ่งนี้ไม่ได้ช่วยขัดขวางการรุกรานที่รวดเร็วของสหภาพโซเวียต มีการจับเชลยทหารโรมาเนียกว่า 130,000 นาย ถูกส่งไปยังสหภาพโซเวียต หลายคนเสียชีวิตในค่ายกักกัน

แม้ว่าประเทศจะยุติการเป็นพันธมิตรกับนาซี แต่การรัฐประหารเร่งให้กองทัพแดงบุกเข้าสู่โรมาเนีย การสงบศึกได้ลงนามอีกสามสัปดาห์ต่อมาในวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1944 ตามเงื่อนไขของสหภาพโซเวียต ภายใต้การเงื่อนไขของการสงบศึก โรมาเนียจะต้องยอมรับการยอมจำนนต่อสหภาพโซเวียต และอยู่ภายใต้การยึดครองของฝ่ายสัมพันธมิตร โดยโซเวียตจะเป้นผู้แทนในการควบคุมสื่อ การสื่อสาร การไปรษณีย์โทรเลข และการบริหารกิจการภาครัฐอยู่เบื้องหลัง การรัฐประหารจึงกลายเป็น "การจำนนยอม" ต่อ "การยอมแพ้" "อย่างไม่มีเงื่อนไข" มีการแนะนำว่าการรัฐประหารสามารถทำให้สงครามโลกครั้งที่สองลดสั้นลงอีก 6 เดือน และสามารถช่วยชีวิตผู้คนนับแสนได้

ในช่วงสิ้นสุดสงคราม กษัตริย์มีไฮทรงได้รับลีเจียนออฟเมอริต ชั้นหัวหน้าผู้บัญชาการ ซึ่งเป็นชั้นสูงสุดจากประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา แฮร์รี เอส. ทรูแมน พระองค์ยังทรงได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชัยของโซเวียตจากโจเซฟ สตาลิน "สำหรับการกระทำอันกล้าหาญที่เปลี่ยนแปลงการเมืองของโรมาเนียอย่างรุนแรง ในการแตกหักกับเยอรมนีของฮิตเลอร์ และมุ่งหน้าการเป็นพันธมิตรกับสหประชาชาติ แม้ว่าในช่วงนั้นยังไม่มีสัญญาณว่าเยอรมนีกำลังจะพ่ายแพ้" เป็นคำอธิบายอย่างเป็นทางการถึงเหตุสำหรับการรับเครื่องอิสริยาภรณ์ หลังจากมรณกรรมของมีเคา รอลา-ชือมีแยร์สกี ใน ค.ศ. 1989 กษัตริย์มีไฮกลายเป็นบุคคลที่ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์นี้เพียงคนเดียวที่ยังทรงพระชนม์อยู่

### ราชบัลลังก์ภายใต้ลัทธิคอมมิวนิสต์
[thumb|300px|[กีออร์เก กีออร์กีอู-เดจ เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ปราศรัยต่อหน้ากรรมกรที่จตุรัสกรุงบูคาเรสต์หลังการเลือกตั้งในปี 1946 พร้อมกับผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีและนักการเมืองคอมมิวนิสต์คือ เปตรู กรอซา, เปเตร กอนซตันติเนสกู-ยาซ และนายพลกอนซตันติน วาซิลีอู-ราสคานู โดยมีพระบรมสาทิสลักษณ์สมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮ และภาพของเปตรู กรอซาเบื้องหลัง]]
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 สถานการณ์ทางการเมืองได้กดดันให้กษัตริย์มีไฮต้องทรงแต่งตั้งรัฐบาลนิยมโซเวียตนำโดย เปตรู กรอซา มาแทนรัฐบาลต่อต้านคอมมิวนิสต์ของนายพลนีกอลาเอ ราเดสกู ราเดสกูพยายามหยุดยั้งไม่ให้พรรคคอมมิวนิสต์เข้ามามีอำนาจแต่ก็ทำไม่สำเร็จเมื่อพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนียได้ระดมกำลังพลผู้สนับสนุนเดินขบวนประท้วงเพื่อเรียกร้องให้ราเดสกูลาออก กษัตริย์มีไฮจึงต้องแต่งตั้งกรอซาแทน และราเดสกูลาออกจากตำแหน่ง ด้วยสถานการณ์บีบบังคับ โดยในสองปีต่อมานี้ กษัตริย์มีไฮก็ทรงทำได้ดีกว่าเป็นเพียงหุ่นเชิดเพียงเล็กน้อย ในช่วงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 ถึง มกราคม ค.ศ. 1946 เกิดเหตุการณ์การประท้วงของราชวงศ์โรมาเนีย ซึ่งเป็นเหตุการณ์วิกฤตรัฐธรรมนูญในรัฐบาลของกรอซา กล่าวคือ กษัตริย์มีไฮทรงปฏิเสธที่จะลงพระปรมาภิไธยในพระราชบัญญัติที่เสนอโดยนายกรัฐมนตรีกรอซา หรือทรงปฏิเสธที่รับการเข้าเฝ้าฯจากเหล่าคณะรัฐมนตรี การประท้วงของกษัตริย์ถือเป็นการขัดขืนอย่างหนึ่ง แต่ถึงกระนั้นพระราชวงศ์ก็ไม่ประสบความสำเร็จ เมื่อกรอซาปฏิเสธที่จะลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีตามคำขอของกษัตริย์ ซึ่งกรณีเช่นนี้ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์การเมืองโรมาเนีย พระองค์ทรงกระทำตามคำแนะนำของพรรคเสรีนิยมแห่งชาติและพรรคเกษตรกรแห่งชาติ และคาดว่าทรงได้รับการสนับสนุนจากพันธมิตรตะวันตกอย่างลับๆ การประท้วงของราชวงศ์สิ้นสุดในเดือนมกราคม ค.ศ. 1946 เมื่อนายกรัฐมนตรีกรอซาตัดสินใจยอมรับให้มีรัฐมนตรีที่มาจากตัวแทนของสองพรรคศัตรู เพื่อให้รัฐบาลของเข้าได้รับการยอมรับจากสหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา แต่ถึงกระนั้นพวกคอมมิวนิสต์ก็มีอำนาจมากอยู่ดี จากกระแสตอบรับทางฝั่งโซเวียต อังกฤษและสหรัฐอเมริกา กษัตริย์มีไฮทรงถูกกดดันให้ยุติการดื้อแพ่งต่อต้านในการบังคับให้กรอซาลาออกจากตำแหน่ง

กษัตริย์มีไฮไม่ทรงพระราชทานอภัยโทษให้อดีตนายกรัฐมนตรี จอมพลอันโตเนสกู ซึ่งเขาถูกตัดสินประหารชีวิตสำหรับ "การทรยศชาวโรมาเนีย และทำเพื่อผลประโยชน์ของนาซีเยอรมนี ในการจัดการให้ระบอบเศรษฐกิจและการเมืองของโรมาเนียให้กลายเป็นของเยอรมนี รวมถึงกระทำการร่วมมือกับกลุ่มผู้พิทักษ์เหล็ก ในการวางแผนสังหารนักการเมืองฝ่ายตรงข้าม การสังหารหมู่พลเรือนและก่ออาชญากรรมต่อสันติภาพ" และกษัตริย์มีไฮเองก็ไม่สามารถช่วยผู้นำฝ่ายค้านได้ อย่างยูลีอู มานีอู อดีตนายกรัฐมนตรีและพวกตระกูลบราเตียนู ซึ่งตกเป็นเหยือการพิจารณาคดีของพวกคอมมิวนิสต์ ซึ่งรัฐธรรมนูญได้ห้ามพระองค์เข้ามาแทรกแซงได้ โดยปราศจากการลงนามของรัฐมนตรีกระทรวงยุติธรรมที่เป็นฝ่ายคอมมิวนิสต์ คือ ลูเครตีอู ปาทราสคานู (ซึ่งในภายหลังเขาถูกกำจัดฐานที่เป็นปรปักษ์ต่อระบอบคอมมิวนิสต์ของกีออร์เก กีออร์กีอู-เดจ) จากพระอนุทินส่วนพระองค์ของเจ้าหญิงอีเลียนาแห่งโรมาเนีย พระปิตุจฉาของกษัตริย์มีไฮ ทรงอ้างถึงคำพูดของเอมิล บ็อดนาราส ซึ่งเป็นบุคคลที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนรักของพระองค์ เขาเป็นรัฐมนตรีกลาโหมของโรมาเนียฝ่ายคอมมิวนิสต์ และเป็นสายลับโซเวียต เขาพูดว่า "ถ้ากษัตริย์ไม่ทรงลงนามในเอกสารการประหารชีวิต ผมสัญญาว่าเราจะสนับสนุนการตัดสินใจของพระองค์" เจ้าหญิงอีเลียนานั้นไม่ทรงเชื่อใจ ทรงตรัสว่า "ดูคุณรู้ดีจังเลยนะ (...) ว่ากษัตริย์จะไม่มีอิสระในการลงนามในเอกสารที่ไม่ตรงตามรัฐธรรมนูญเหล่านั้น ถ้าพระองค์ทรงยอมลงนาม เอกสารเหล่านั้นก็จะไปขึ้นอยู่กับพวกคุณ และก่อนหน้านั้นทั้งประเทศและรัฐบาลของพวกคุณจะต้องถูกประณาม แน่นอนว่าพวกคุณจะไม่อยากเสียเปรียบเพิ่มในช่วงเวลานี้หรอกนะ!" 

สมเด็จอา หรือ พระปิตุจฉาของพระองค์นั้นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคอมมิวนิสต์ ได้แก่ เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งโรมาเนีย อดีตพระราชินีแห่งกรีซ และเจ้าหญิงอีเลียนา ในปีค.ศ. 1944 อดีตพระราชินีแห่งกรีซทรงสร้างสายสัมพันธ์กับพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย และทรงเริ่มโจมตีกษัตริย์มีไฮ ผู้เป็นพระราชนัดดา ซึ่งกษัตริย์มีไฮเองทรงมองสมเด็จอาพระองค์นี้ว่าเป็นจารชนคอมมิวนิสต์ ในต้นปีค.ศ. 1947 อดีตพระราชินีเอลิซาเบธแห่งกรีซเพิ่งได้รับถวายที่ดินบานล็อปจากยอซีป บรอซ ตีโต ผู้ซึ่งปลดพระนัดดาองค์หนึ่งของพระองค์ออกจากบัลลังก์คือ สมเด็จพระเจ้าปีเตอร์ที่ 2 แห่งยูโกสลาเวีย และจากคำบอกเล่าของอเล็กซานดรู สคานาวี ระบุว่า เจ้าหญิงทรงให้เงินทุนแก่กองกำลังติดอาวุธเพื่อต่อสู้กับระบอบกษัตริย์ในกรีซของพระอนุชาในอดีตพระสวามีของพระนาง คือ สมเด็จพระเจ้าปัฟโลสแห่งกรีซ ส่วนสมเด็จอาอีกพระองค์คือ เจ้าหญิงอีเลียนาอาจจะทรงต่อต้านพระราชนัดดาน้อยกว่าอดีตพระราชินีแห่งกรีซ ผู้เป็นพระเชษฐภคินี แต่พระองค์ก็ทรงหวังว่าพรรคคอมมิวนิสต์จะให้อาร์กดยุกสเตฟานแห่งออสเตรีย พระโอรสของพระองค์ขึ้นครองบัลลังก์โรมาเนียแทนกษัตริย์มีไฮที่ 1 ด้วยเหตุนี้เจ้าหญิงทั้งสองจึงได้ฉายาว่า "สมเด็จอาฝ่ายแดง" ของกษัตริย์มีไฮ

### การบังคับสละราชสมบัติ
thumb|left|พระบรมราชโองการสละราชบัลลังก์ ค.ศ. 1947
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1947 กษัตริย์มีไฮเสด็จเยือนลอนดอนในคราวพระราชพิธีอภิเษกสมรสของพระญาติคือ เจ้าหญิงเอลิซาเบธ (ต่อมาคือ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร)กับเจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์ก ในคราวนี้ทรงพบปะกับเจ้าหญิงอานน์แห่งบรูบง-ปาร์มา (พระญาติชั้นสองของพระองค์) ซึ่งต่อมาจะเป็นพระมเหสีของพระองค์ จากบันทึกส่วนพระองค์ กษัตริย์มีไฮทรงปฏิเสธข้อเสนอสิทธิในการลี้ภัย และตัดสินพระทัยเสด็จกลับโรมาเนีย ทรงปฏิเสธคำแนะนำอย่างแข็งขันของเอกอัครทูตอังกฤษประจำโรมาเนีย

ในตอนเช้าของวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1947 กษัตริย์มีไฮทรงเตรียมการงานเลี้ยงวันปีใหม่ ณ ปราสาทเปเรส เมืองซินาเอีย แต่นายกรัฐมนตรีกรอซากราบทูลให้พระองค์เสด็จกลับมาบูคาเรสต์ กษัตริย์มีไฮเสด็จถึงพระราชวังเอลิซาเบตาในบูคาเรสต์ และทรงพบว่าพระราชวังถูกปิดล้อมโดยกองพันทูดอร์ วลาดิมีเรสกู ซึ่งเป็นกองทัพที่จงรักภักดีต่อพรรคคอมมิวนิสต์ กรอซาและกีออร์เก กีออร์กีอู-เดจ เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ กำลังรอเข้าเฝ้าพระองค์อยู่ และพวกเขาเรียกร้องให้พระองค์ลงพระปรมาภิไธยลงในตราสารการสละราชบัลลังก์ที่ถูกพิมพ์ไว้แล้ว พระองค์ไม่สามารถโทรศัพท์ถึงกองกำลังที่จงรักภักดีได้ เนื่องจากมีการตัดสายโทรศัพท์ และทั้งกรอซากับกีออร์กีอู-เดจก็ถือปืนชี้มาที่พระองค์ (ขึ้นอยู่กับแหล่งข้อมูลอ้างอิง) กษัตริย์มีไฮจึงต้องทรงยอมลงพระปรมาภิไธย หลังจากนั้นในวันเดียวกัน รัฐบาลคอมมิวนิสต์ได้ประกาศยุบเลิกสถาบันพระมหากษัตริย์ "อย่างถาวร" และแทนที่ด้วยสาธารณรัฐประชาชน โดยมีการประกาศพระราชโองการสละราชสมบัติของกษัตริย์ทางวิทยุซึ่งมีการบันทึกเตรียมไว้ล่วงหน้า ในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1948 กษัตริย์มีไฮทรงถูกบีบบังคับให้เสด็จออกจากประเทศ ตามมาด้วยสัปดาห์ถัดมา เจ้าหญิงเอลิซาเบธ อดีตพระราชินีแห่งกรีซและเจ้าหญิงอีเลียนา ผู้ทรงมีความใกล้ชิดกับพรรคคอมมิวนิสต์ ที่ถูกขนานนามว่า "สมเด็จอาฝ่ายแดง" ก็ถูกบีบบังคับให้ออกจากประเทศเช่นกัน พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายภายในม่านเหล็กที่ต้องสูญเสียราชบัลลังก์
[thumb|280px|พระเจ้ามีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนียทรงรับเอกอัครราชทูตสหภาพโซเวียต ค.ศ. 1946 จากซ้าย:กีออร์เก กีออร์กีอู-เดจ เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์, [อัครบิดรนิโคดิมแห่งโรมาเนีย, พระเจ้ามีไฮที่ 1 ณ สถานทูตสหภาพโซเวียน กรุงบูคาเรสต์]]
ตามคำกล่าวของอดีตกษัตริย์มีไฮ ทรงอ้างว่า กรอซาข่มขู่พระองค์ด้วยปืน และกราบทูลเตือนว่ารัฐบาบจะยิงเป้านักศึกษากว่า 1,000 คนที่ถูกจับกุมหากพระองค์ไม่ยอมสละราชบัลลังก์ พระองค์ประทานสัมภาษณ์แก่เดอะนิวยอร์กไทมส์ในปีค.ศ. 2007 กษัตริย์มีไฮทรงตรัสถึงเหตุการณ์วันนั้นว่า "มันเป็นการแบล็คเมล์ข่มขู่ พวกเขาพูดว่า 'ถ้าพระองค์ไม่ยอมลงนามเดี๋ยวนี้ พวกกระหม่อมก็ต้องบังคับพระองค์' - ข้าพเจ้าไม่รู้ ทำไมต้องบีบบังคับ 'ก็จะฆ่านักศึกษา 1,000 กว่าคนที่อยู่ในคุกไงล่ะ'" ตามนิตยสารไทม์ระบุว่า กรอซาข่มขู่จะจับกุมประชาชนหลายพันคน และสั่งให้มีการนองเลือกถ้าหากกษัตริย์มีไฮไม่สละราชบัลลังก์

อย่างไรก็ตามมีอัตชีวประวัติของอดีตหัวหน้าหน่วยข่าวกรองของโซเวียตประจำหน่วยงานพลาธิการกิจการภายในของประชาชน พลตรี ปาเวล ซูโดพลาตอฟ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศของสหภาพโซเวียต อันเดรย์ วืยชินสกี ซึ่งเดินทางมาเจรจากับกษัตริย์มีไฮเป็นการส่วนตัว โดยรับประกันต่อพระองค์ว่าจะจ่ายเงินบำนาญส่วนหนึ่งแก่กษัตริย์มีไฮที่จะต้องลี้ภัยไปเม็กซิโก ตามบทความในหนังสือพิมพ์ *[[ยูร์นาลูล เนชันนาล]]* ระบุว่า การสละราชบัลลังก์ของกษัตริย์มีไฮนั้นมีการเจรจากับรัฐบาลคอมมิวนิสต์ โดยให้พระองค์เสด็จออกจากประเทศพร้อมทรัพย์สินบางส่วน พระองค์ทรงตอบรับพร้อมติดตามด้วยข้าราชบริพารผู้จงรักภักดี 

ตามบันทึกของแอนแวร์ ฮอจา ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์แอบเบเนียที่มีการพูดคุยกับผู้นำคอมมิวนิสต์โรมาเนียเกี่ยวกับเรื่องการสละราชบัลลังก์ของกษัตริย์ ระบุว่า เป็นกีออร์กีอู-เดจที่ถือปืนขู่กษัตริย์ ไม่ใช่กรอซา พระองค์ได้รับอนุญาตให้เสด็จออกนอกประเทศพร้อมผู้ติดตามบางส่วน และจากการยืนยันของนีกีตา ครุชชอฟ ผู้นำสหภาพโซเวียต เกี่ยวกับคำสารภาพของกีออร์กีอู-เดจ ว่าเขาต้องการทรัพย์สิน ทองคำและทับทิม ฮอจาระบุว่ากองกำลังที่นิยมคอมมิวนิสต์ปิดล้อมพระราชวัง เพื่อต่อต้านกองทัพที่สนับสนุนกษัตริย์

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1948 กษัตริย์มีไฮทรงประณามว่าการสละราชบัลลังก์นั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย และทรงยืนยันว่าพระองค์ยังทรงเป็นพระมหากษัตริย์โรมาเนียโดยชอบธรรม ตามนิตยสารไทม์ระบุว่า พระองค์คงจะรีบดำเนินการเร็วกว่านี้ แต่ช่วงต้นปีค.ศ. 1948 พระองค์ยังทรงเจรจากับพรรคคอมมิวนิสต์เกี่ยวกับทรัพย์สินของพระองค์ที่ถูกทิ้งไว้ในโรมาเนีย

มีรายงานว่า ทางการคอมมิวนิสต์โรมาเนียอนุญาตให้กษัตริย์มีไฮถ่ายโอนทรัพย์สินออกไป พร้อมภาพวาดของราชวงศ์ที่มีค่าจำนวน 42 ภาพในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1947 เพื่อให้พระองค์เสด็จออกจากโรมาเนียได้เร็วขึ้น ภาพวาดบางภาพถูกรายงานว่ามีการขายให้ตัวแทนจำหน่ายงานศิลปะชื่อดังอย่างดาเนียล วิลเดนสไตน์ หนึ่งในภาพวาดที่เป็นทรัพย์สินของราชวงศ์โรมาเนียคาดว่าถูกนำออกนอกประเทศโดยกษัตริย์มีไฮในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1947 และได้กลับมาโรมาเนียในปีค.ศ. 2004 โดยการบริจาค โดยจอห์น ครูเกอร์ อดีตพระสวามีในเจ้าหญิงอีรีนาแห่งโรมาเนีย พระธิดาในกษัตริย์มีไฮ

ในปีค.ศ. 2005 คาลิน โปเปสกู-ตารีซีอานู นายกรัฐมนตรีโรมาเนีย ปฏิเสธข้อกล่าวหาอดีตกษัตริย์มีไฮในเรื่องภาพวาด โดยระบุว่ารัฐบาลโรมาเนียไม่มีข้อพิสูจน์ในการกระทำดังกล่าวของกษัตริย์มีไฮ และก่อนปีค.ศ. 1949 รัฐบาลไม่มีการบันทึกอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับงานศิลปะใดๆ ที่ถูกนำออกมาจากอดีตที่ประทับของราชวงศ์ แต่นักประวัติศาสตร์บางคนมีบันทึกอยู่ในช่วงต้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1948 ซึ่งถูกเผยแพร่อย่างเป็นทางการในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1948

ตามอัตชีวประวัติที่ได้รับอนุญาตให้เขียนของอีโว พ็อตเตอร์ เรื่อง *Michael of Romania: The King and The Country (2005)* ซึ่งระบุพระดำรัสของสมเด็จพระราชชนนีเอเลนาว่า ราชวงศ์โรมาเนียได้นำภาพวาดของราชวงศ์ไปยังพิธิอภิเษกสมรสในกรุงลอนดอน เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1947 ซึ่งเป็นงานอภิเษกสมรสของเจ้าหญิงเอลิซาเบธ (ต่อมาคือ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร) ภาพเหล่านี้ลงนามโดยเอลเกรโก ซึ่งถูกขายในปีค.ศ. 1976

ตามเอกสารของกระทรวงการต่างประเทศและเครือจักรภพที่ไม่มีการจัดประเภทซึ่งมีหัวข้อรายงานข่าวในปีค.ศ. 2005 ว่า เมื่อกษัตริย์มีไฮเสด็จออกจากโรมาเนีย พระองค์ทรงมีทรัพย์สินจำนวน 500,000 ฟรังก์สวิส เมื่อเร็วๆ นี้มีสำเนาการสนทนาที่ไม่ได้รับการจัดประเภทระหว่างโจเซฟ สตาลินกับนายกรัฐมนตรีโรมาเนีย เปตรู กรอซา ไม่นานก่อนพระองค์จะสละราชบัลลังก์ ว่า กษัตริย์มีไฮทรงได้รับทรัพย์สินจากรัฐบาลคอมมิวนิสต์จำนวน 500,000 ฟรังก์สวิส แต่กษัตริย์มีไฮทรงปฏิเสธ โดยทรงแจ้งว่า รัฐบาลคอมมิวนิสต์อนุญาตให้พระองค์นำทรัพย์สินติดตัวเพียงรถยนต์ส่วนบุคคล 4 คันบรรทุกไว้บนรถไฟ 2 คัน

## อภิเษกสมรส
### การหมั้น
thumb|280px|กษัตริย์มีไฮและสมเด็จพระราชชนนีเฮเลน ค.ศ. 1947 ขณะเสด็จไปเป็นแขกในพิธีเสกสมรสระหว่างเจ้าหญิงเอลิซาเบธและฟิลิป เมานต์แบ็ทแตน
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1947 กษัตริย์มีไฮทรงพบกับเจ้าหญิงอานน์แห่งบูร์บง-ปาร์มา พระญาติห่างๆ ซึ่งทรงเสด็จเยือนลอนดอนเพื่อร่วมพิธีเสกสมรสระหว่างเจ้าหญิงเอลิซาเบธและฟิลิป เมานต์แบ็ทแตน ที่จริงแล้วปีก่อนหน้า สมเด็จพระราชชนนีเอเลนา หรือ พระนางเฮเลนได้เชิญเจ้าหญิงอานน์ พร้อมพระมารดาและพระเชษฐาพระอนุชาของพระนางมายังบูคาเรสต์ แต่แผนของพระนางก็ไม่สำเร็จ ในขณะที่กษัตริย์มีไฮทรงทอดพระเนตรเจ้าหญิงอานน์ในภาพยนตร์ข่าวและทรงขอรูปถ่ายของพระนางจากภาพยนตร์นี้

เจ้าหญิงอานน์ไม่ประสงค์ที่จะเสด็จติดตามพระบิดาและพระมารดาไปยังลอนดอนเพื่อร่วมงานเสกสมรส เนื่องจากเจ้าหญิงทรงต้องการหลีกเลี่ยงไม่พบปะกับกษัตริย์มีไฮในสภาพแวดล้อมที่ดูเป็นทางการ แต่พระนางทรงตั้งพระทัยที่จะอยู่เบื้องหลัง โดยเสด็จไปยังสถานีรถไฟปารีสเพียงลำพัง และทรงแสร้งทำเป็นประชาชนที่สัญจรด้วยรถไฟ เพื่อที่พระนางจะได้สังเกตองค์กษัตริย์เป็นการส่วนพระองค์ ในฐานะเป็นผู้ติดตามของคณะกษัตริย์มีไฮในการเสด็จด้วยนรถไฟที่มุ่งไปสู่ลอนดอน อย่างไรก็ตามในนาทีสุดท้าย เจ้าหญิงทรงถูกเกลี้ยกล่อมโดยฌ็อง แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก พระญาติของพระนางที่ทรงเชิญเจ้าหญิงมายังลอนดอน โดยที่พระองค์เป็นผู้จัดงานเลี้ยง เมื่อเจ้าหญิงอานน์มาถึงลอนดอน เจ้าหญิงได้เสด็จแวะที่โรงแรมคลาริดจ์เพื่อพบพระบิดาและพระมารดา แต่พระนางก็พบว่าทรงต้องแนะนำพระองค์เองแก่กษัตริย์มีไฮอย่างไม่คาดคิดมาก่อน ด้วยความที่ทรงเขินอายจนสับสน เจ้าหญิงทรงทำท่ากระแทกส้นเท้าเข้ากันแบบทหาร แทนที่จะทรงถอนสายบัว และทรงวิ่งหนีออกไปด้วยความอับอาย ด้วยเสน่ห์นี้ กษัตริย์มีไฮทรงพบปะเจ้าหญิงอานน์อีกครั้งในคืนพิธีเสกสมรส ณ งานเลี้ยงสังสรรค์ของสถานทูตลักเซมเบิร์ก พระองค์ทรงเล่าให้เจ้าหญิงฟังถึงความกังวลที่พรรคคอมมิวนิสต์จะเข้ายึดครองโรมาเนีย และทรงเป็นห่วงความปลอดภัยของพระราชชนนี และพระองค์ทรงเรียกพระนามลำลองของเจ้าหญิงว่า "แนน" (Nan) ทั้งสองพระองคพบปะกันหลายครั้งในลอนดอนแต่ก็มีพระมารดาและพระอนุชาของเจ้าหญิงเสด็จตามมาสมาคมด้วย

ไม่กี่วันถัดมา เจ้าหญิงอานน์ทรงตอบรับคำเชิญของกษัตริย์มีไฮให้เสด็จไปพร้อมกับพระองค์และพระราชชนนี โดยกษัตริย์ทรงขับเครื่องบินบีชคราฟท์ เพื่อทรงพาเจ้าหญิงไอรีน ดัชเชสแห่งโอสตา สมเด็จน้าของกษัตริย์เสด็จกลับที่ประทับที่โลซาน สิบหกวันหลังจากพบกัน กษัตริย์มีไฮทรงขอเจ้าหญิงอานน์หมั้นในขณะที่ทั้งสองทรงขับรถอยู่ในโลซาน ในตอนแรกเจ้าหญิงทรงปฏิเสธ แต่ต่อมาก็ทรงตอบตกลงภายหลังขณะที่ทรงพระดำเนินและขับรถไปกับพระองค์ แม้ว่ากษัตริย์มีไฮจะทรงมอบแหวนหมั้นแก่เจ้าหญิงในอีกสองสามวันต่อมา แต่พระองค์รู้สึกว่าต้องละเว้นการประกาศให้สาธารณชนรู้จนกว่าพระองค์จะทรงแจ้งต่อรัฐบาลของพระองค์ แต่สื่อมวลชนก็รุมล้อมพระองค์ตามความคาดหมาย

กษัตริย์มีไฮเสด็จกลับโรมาเนีย พระองค์ทรงแจ้งแก่นายกรัฐมนตรีในเรื่องประกาศงานอภิเษกสมรส แต่นายกรัฐมนตรีกราบทูลว่า ยังไม่ "เหมาะสมแก่โอกาส" ทว่าภายในไม่กี่วัน กรณีนี้ทำให้รัฐบาลใช้โอกาสอธิบายต่อสาธารณชนเกี่ยวกับ "การสละราชบัลลังก์อย่างกะทันหัน" ของกษัตริย์มีไฮ แต่ในความเป็นจริงแล้วรัฐบาลคอมมิวนิสต์ได้ขับไล่พระองค์ออกจากบัลลังก์ตั้งแต่วันที่ 30 ธันวาคมแล้ว เจ้าหญิงอานน์ไม่ทรงสามารถทราบข่าวจากกษัตริย์มีไฮได้จนกระทั่งพระองค์ได้เสด็จออกจากประเทศ ในที่สุดทั้งสองพระองค์ได้มาพบกันที่เมืองดาโวส วันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1948

### เสกสมรส
thumb|left|280px|กษัตริย์มีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย และเจ้าหญิงอานน์ ขณะทรงเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์รีเดอร์ มอร์โคต สวิตเซอร์แลนด์ ในค.ศ. 1953 ซึ่งหลังอภิเษกสมรส ได้มีการขานพระนามของพระนางว่า สมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย
ในฐานะที่ทรงเป็นราชวงศ์บูร์บง เจ้าหญิงอานน์ทรงยึดมั่นในกฎหมายศาสนจักรโรมันคาทอลิก ซึ่งกำหนดให้เจ้าหญิงต้องทรงขออนุญาตเป็นพิเศษก่อนที่จะเสกสมรสกับชายที่ไม่ใช่คาทอลิก (กษัตริย์มีไฮทรงนับถืออีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์) ในเวลานั้น การยกเว้นดังกล่าวโดยปกติจะได้รับก็ต่อเมื่อคู่สมรสที่ไม่นับถือศาสนาโรมันคาทอลิกสัญญาว่าจะอนุญาตให้บุตรที่เกิดจากการสมรสได้รับการเลี้ยงดูในฐานะโรมันคาทอลิก แต่กษัตริย์มีไฮทรงปฏิเสธกฎเกณฑ์นี้ เนื่องจากจะเป็นการละเมิดรัฐธรรมนูญว่าด้วยราชาธิปไตยของโรมาเนีย และอาจส่งผลเสียต่อการฟื้นฟูราชบัลลังก์ที่อาจเกิดขึ้นได้ สันตะสำนัก (ซึ่งจัดการเรื่องนี้โดยตรงตั้งแต่ช่วงที่กษัตริย์มีไฮที่ 1 ยังทรงครองราชย์อยู่) ปฏิเสธที่จะให้การอนุญาตเว้นแต่ว่ากษัตริย์มีไฮจะทรงให้คำมั่นสัญญาตามที่กำหนด

สมเด็จพระราชชนนีเฮเลนแห่งโรมาเนีย และเจ้าหญิงไอรีน ดัชเชสแห่งโอสตา พระขนิษฐาของพระนาง (ทรงเป็นสตรีออร์ทอดอกซ์ที่เสกสมรสกับเจ้าชายคาทอลิก) ทรงหารือกับพระบิดาและพระมารดาของเจ้าหญิงอานน์ในกรุงปารีส ซึ่งทั้งสองสกุลได้ตกลงที่จะนำเรื่องนี้ไปยื่นต่อวาติกันด้วยตนเอง ในต้นเดือนมีนาคม พระมารดาทั้งสองของกษัตริย์และเจ้าหญิงได้เข้าเฝ้าฯ สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 ซึ่งถึงแม้จะทรงได้ฟังคำวิงวอนของสมเด็จพระราชชนนีแห่งโรมาเนีย และเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตแห่งเดนมาร์ก พระมารดาของเจ้าหญิงจะทรงทุบโต๊ะด้วยความพิโรธ สมเด็จพระสันตะปาปาก็ยังทรงปฏิเสธที่จะอนุญาตให้เจ้าหญิงอานน์อภิเษกสมรสกับกษัตริย์มีไฮ

มีการคาดการณ์ว่า ส่วนหนึ่งที่พระสันตะปาปาปฏิเสธนั้น เป็นเพราะว่าในคราวเจ้าหญิงโจวันนาแห่งซาวอยอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซาร์บอริสที่ 3 แห่งบัลแกเรีย พระญาติของเจ้าหญิงอานน์ ในค.ศ. 1930 ทั้งสองพระองค์ได้ให้คำมั่นว่าจะเลี้ยงดูพระโอรสธิดาในอนาคตให้เป็นชาวโรมันคาทอลิก แต่กลับทรงทำพิธีศีลล้างบาปแก่พระโอรสธิดาแบบอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์เพื่อเคารพศาสนาประจำชาติของบัลแกเรีย อย่างไรก็ตาม กษัตริย์มีไฮที่ 1 ทรงปฏิเสธที่จะให้คำมั่นสัญญาเพราะในทางการเมืองพระองค์ไม่สามารถกระทำได้ ในขณะที่เจ้าหญิงมาร์กาเร็ต พระมารดาของเจ้าหญิงเองก็ทรงเป็นพระธิดาที่มาจากการเสกสมรสกันต่างศาสนาระหว่างคาทอลิก (เจ้าหญิงมารีแห่งออร์เลอ็อง) และโปรแตสแตนต์ (เจ้าชายวัลเดมาร์แห่งเดนมาร์ก) ซึ่งได้ปฏิบัติตามข้อตกลงก่อนเสกสมรสที่จะเลี้ยงดูพระโอรสทั้งสองให้เป็นโปรเตสแตนต์และพระธิดา เจ้าหญิงมาร์กาเร็ตเป็นคาทอลิก

แม้ว่าจะอยู่ภายใต้ความตึงเครียดอย่างมาก พระคู่หมั้นทั้งสองก็ตัดสินพระทัยว่าจะเดินหน้าต่อไป เจ้าชายซาเวียร์แห่งบูร์บง-ปาร์มา พระปิตุลาของเจ้าหญิงอานน์ ได้ทรงออกแถลงการณ์คัดค้านการแต่งงานใดๆ ที่กระทำขึ้นโดยขัดต่อพระประสงค์ของพระสันตะปาปาและครอบครัวของเจ้าสาว โดยเป็นตัวเจ้าชายซาเวียร์เอง ไม่ใช่พระสันตะปาปา ที่ห้ามไม่ให้พระบิดาและพระมารดาของเจ้าหญิงอานน์เข้าร่วมพิธีเสกสมรส โฆษกประจำพระองค์ของกษัตริย์มีไฮที่ 1 ประกาศในวันที่ 9 มิถุนายน ได้สอบถามพระบิดาพระมารดาของฝ่ายหญิงแล้วและทรงได้ให้ความยินยอมแล้ว โดยครอบครัวของฝ่ายหญิงจะมีตัวแทนเข้าร่วมพิธีเสกสมรสคือ เจ้าชายเอริกแห่งเดนมาร์ก พระมาตุลาของเจ้าหญิงอานน์ จะเป็นผู้ส่งตัวเจ้าสาว

พิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้นวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1948 ณ เอเธนส์ ประเทศกรีซ ที่ห้องท้องพระโรง พระราชวังหลวง ประกอบพิธีโดยอาร์คบิชอปดามาสกีนอสแห่งเอเธนส์และสมเด็จพระเจ้าปัฟโลสแห่งกรีซ พระมาตุลาของกษัตริย์มีไฮทรงเป็น *กุมบารอส* หรือ เพื่อนเจ้าบ่าวหลัก แขกในพิธีประกอบด้วย สมเด็จพระราชชนนีเฮเลน พระมารดาในกษัตริย์มีไฮ, สมเด็จพระราชินีฟรีแดรีกีแห่งกรีซ พระมาตุจฉา, เจ้าหญิงไอรีน ดัชเชสแห่งโอสตา พระมาตุจฉา, เลดี้ แคทเธอรีน แบรนด์แรม พระมาตุจฉา, พระญาติวงศ์ได้แก่ เจ้าชายอะเมเดโอ ดยุกที่ 5 แห่งออสตา, เจ้าหญิงโซเฟียแห่งกรีซและเดนมาร์ก, มกุฎราชกุมารกอนสตันดีโนสแห่งกรีซ, เจ้าหญิงไอรีนแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระญาติที่พระชนมายุน้อยที่สุดสามคนทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวและผู้ถือพระธำมรงค์ ฝั่งเจ้าหญิงอานน์มีเจ้าชายเอริกแห่งเดนมาร์ก พระมาตุลาของเจ้าหญิง พระญาติองค์อื่นเช่น แกรนด์ดัชเชสเยเลนา วลาดีมีรอฟนาแห่งรัสเซีย, เจ้าหญิงโอลกาแห่งกรีซและเดนมาร์ก, เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งยูโกสลาเวีย, เจ้าชายเกออร์ค วิลเฮล์มแห่งฮันโนเฟอร์ และผู้แทนพระราชวงศ์อื่น ๆ อดีตกษัตริย์การอลที่ 2 แห่งโรมาเนีย พระราชชนกในกษัตริย์มีไฮที่ 1 และพระราชธิดาของพระองค์ซึ่งเป็นเหล่าพระปิตุจฉาในกษัตริย์มีไฮ ได้แก่ เอลีซาเบตาแห่งโรมาเนีย อดีตสมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ, สมเด็จพระราชินีมารียาแห่งยูโกสลาเวีย และเจ้าหญิงอีเลียนาแห่งโรมาเนีย ทรงได้รับแจ้งข่าว แต่ไม่ได้รับเชิญ 

ทั้งนี้อดีตกษัตริย์การอลยังทรงลี้ภัยต่อไปตลอดพระชนม์ชีพช่วงสุดท้ายของพระองค์ พระองค์ไม่ทรงได้พบอดีตกษัตริย์มีไฮ พระราชโอรสอีกนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940 ซึ่งเมื่อพระองค์เสด็จออกจากโรมาเนีย อดีตกษัตริย์มีไฮเองก็ไม่ทรงประสงค์ที่จะพบพระราชชนก ซึ่งทรงมองว่าพระราชชนกทรงทำให้พระราชชนนีของพระองค์ต้องเสื่อมเสียพระเกียรติอย่างน่าอับอายหลายครั้ง และพระองค์ไม่เสด็จร่วมพระราชพิธีฝังพระบรมศพพระราชชนกด้วย ว่ากันว่า "อดีตกษัตริย์การอลทรงปรารถนาที่จะพบพระโอรสมาก แต่หลังจากเสด็จออกจากโรมาเนียก็ไม่ทรงพบกันอีกเลย... อดีตกษัตริย์การอลทรงพยายามหลายครั้งและพร้อมที่จะพบกับพระราชโอรสทุกเมื่อ แต่อดีตกษัตริย์มีไฮจะทรงปฏิเสธทุกครั้ง" อีกทั้งทรงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับเหล่าสมเด็จอามาตั้งแต่เมื่อทรงครองราชย์แล้ว ทรงมองว่าพระนางเอลีซาเบตา และเจ้าหญิงอีเลียนา สมเด็จอาทั้งสองทรงร่วมกับพวกคอมมิวนิสต์ต่อต้านราชบัลลังก์ของพระองค์

เนื่องจากไม่มีการอนุญาตจากพระสันตะปาปาสำหรับการสมรส เมื่อทำการสมรสตามพิธีกรรมของศาสนาคริสต์นิกายออร์โธดอกซ์ตะวันออก การสมรสจึงถูกประกาศว่าเป็นโมฆะโดยคริสตจักรโรมันคาทอลิก แต่ถูกต้องตามกฎหมายโดยสมบูรณ์โดยทางราชการอื่นๆ ในที่สุดทั้งสองพระองค์ก็ได้เข้าร่วมพิธีทางศาสนาอีกครั้งในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1966 ณ โบสถ์โรมันคาทอลิกเซนต์ชาร์ลในโมนาโก ซึ่งเป็นการปฏิบัติตามกฎหมายศาสนจักรโรมันคาทอลิกอย่างถูกต้อง

### พระราชธิดา
thumb|กษัตริย์มีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนียพร้อมพระธิดา 3 พระองค์ ได้แก่ เจ้าหญิงเอเลนา (ซ้าย), เจ้าหญิงอีรีนา (ขวา) และเจ้าหญิงโซเฟียอยู่ในอ้อมพระหัตถ์ ในค.ศ. 1958
ทั้งสองพระองค์มีพระราชธิดา 5 พระองค์ ได้แก่
* เจ้าหญิงมาร์กาเรตา ผู้พิทักษ์พระราชบัลลังก์โรมาเนีย (ประสูติ 26 มีนาคม ค.ศ. 1949)  เสกสมรสกับราดู ดูดา ค.ศ. 1996 
* เจ้าหญิงเอเลนาแห่งโรมาเนีย (ประสูติ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1950) เสกสมรสครั้งแรกกับโรบิน เมดฟอร์ธ-มิลส์ วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1983 และทรงหย่าวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991 มีบุตรธิดา 2 คน และเสกสมรสครั้งที่ 2 กับ อเล็กซานเดอร์ แมคอาเทียร์ วันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1998
* เจ้าหญิงอีรีนาแห่งโรมาเนีย (ประสูติ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1953) เสกสมรสครั้งแรกกับจอห์น ครูเกอร์ วันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1983 และทรงหย่าวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003 มีบุตรธิดา 2 คน และเสกสมรสครั้งที่ 2 กับ จอห์น เวสลีย์ วอล์คเกอร์ วันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007
* เจ้าหญิงโซเฟียแห่งโรมาเนีย (ประสูติ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1957) เสกสมรสกับ อาร็อง มีแชล บียาร์เน็กซ์ วันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1998 และทรงหย่า ค.ศ. 2002 มีธิดา 1 คน
* เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย (ประสูติ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1964) เสกสมรสกับ คาซิมีร์ มิสคอว์สกี วันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1995 และทรงหย่าเดือนธันวาคม ค.ศ. 2003

ตามกฎหมายแซลิกของการสืบราชสมบัติ ซึ่งมีผลบังคับใช้ในรัฐธรรมนูญประชาธิปไตยฉบับสุดท้ายของราชอาณาจักรโรมาเนีย คือฉบับ ค.ศ. 1923 เมื่อพระเจ้ามีไฮเสด็จสวรรคต (โดยหากว่าพระองค์ไม่มีพระโอรสอีก) หากไม่มีการเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญในการฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ การสืบราชบัลลังก์จะกลับคืนสู่ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน โดยคาร์ล ฟรีดริช ฟ็อน โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น ประมุขของราชวงศ์ จะอยู่ในลำดับแรกของการสืบราชบัลลังก์ (ดูเพิ่มเติมที่ ลำดับการสืบราชบัลลังก์ของโรมาเนีย)

## พระชนมชีพหลังสละราชบัลลังก์
thumb|left|280px|พระเจ้ามีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนียทรงขับรถจี๊ปของกองทัพสหรัฐฯ ในค.ศ. 1944
ก่อนอภิเษกสมรสกษัตริย์มีไฮและสมเด็จพระราชชนนีเฮเลนนได้ไปพำนักอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ระยะหนึ่ง ซึ่งกษัตริย์ผู้ถูกบังคับสละราชบัลลังก์ทรงขมขื่นถึงการยอมรับของชาติตะวันตกต่อการสถาปนาสาธารณรัฐคอมมิวนิสต์ในโรมาเนีย สมเด็จพระราชชนนีเฮเลนทรงกังวลต่อสถานะทางการเงิน เพราะพรรคคอมมิวนิสต์ไม่อนุญาตเกี่ยวกับเงินปีของพระราชวงศ์แต่อย่างใด แม้จะมีการให้สัญญาไว้ แต่รัฐบาลโรมาเนียชุดใหม่กลับยึดทรัพย์สินของอดีตราชวงศ์เป็นของรัฐ (20 กุมภาพันธ์ 1948) และเพิกถอนสัญชาติของอดีตพระมหากษัตริย์และพระญาติ (17 พฤษภาคม 1948) ในขณะเดียวกัน อดีตกษัตริย์มีไฮและพระราชชนนีต้องรับมือกับแผนการของอดีตกษัตริย์การอลที่ 2 พระราชชนก ผู้ยังทรงถือว่าพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงองค์เดียวของโรมาเนีย และกล่าวหาอดีตพระมเหสีว่าทรงกีดกันไม่ให้พระองค์ได้พบกับพระโอรส เพื่อบรรลุเป้าหมายทางการเมืองของพระนาง อดีตกษัตริย์การอลที่ 2 ไม่ทรงลงเลที่จะดึงฟรีดริช เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น พระญาติ (ประมุขราชวงศ์ในขณะนั้น) และเจ้าชายนิโคลัสแห่งโรมาเนีย พระอนุชาในกษัตริย์การอลที่ 2 และเป็นพระปิตุลาในกษัตริย์มีไฮ เข้ามาเกี่ยวข้องกับแผนการต่อต้านพระราชชนนีเฮเลน แม้จะมีข้อกังวลเหล่านี้ แต่กษัตริย์มีไฮและพระราชชนนีของพระองค์ก็ยังคงเสด็จเยือนสหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส และสหรัฐอเมริกาหลายครั้งเพื่อพบปะกับผู้นำรัฐบาลและตัวแทนของชาวโรมาเนียพลัดถิ่น

เดือนมกราคม ค.ศ. 1948 อดีตกษัตริย์มีไฮทรงเริ่มใช้พระอิสริยยศตามราชตระกูลของพระองค์ คือ "เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น" แทนการใช้พระอิสริยยศ "พระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนีย" แต่หลังจากทรงประณามการสละราชสมบัติของพระองค์ว่าเป็นสิ่งที่ถูกบังคับและผิดกฎหมายในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1948 พระองค์ก็กลับมาใช้ตำแหน่งพระมหากษัตริย์อีกครั้ง

อดีตกษัตริย์มีไฮไม่ทรงพบอดีตกษัตริย์การอลที่ 2 พระราชชนกอีกเลยนับตั้งแต่ ค.ศ. 1940 กษัตริย์มีไฮทรงมองว่าการพบพระราชชนกไม่เกิดประโยชน์อะไร เพราะพระราชชนกได้ทรงกระทำความอับอายแก่พระราชชนนีด้วยการทรงคบชู้กับมักดา ลูเปสกู และพระองค์ไม่เสด็จไปร่วมพิธีฝังพระบรมศพของพระราชชนกใน ค.ศ. 1953 ด้วย

กษัตริย์มีไฮและเจ้าหญิงอานน์ หรือที่ทรงใช้พระยศหลังเสกสมรสว่า "พระราชินีอานา" ประทับที่ฟลอเรนซ์ อิตาลี จนถึงค.ศ. 1948 เปลี่ยนไปประทับที่โลซาน สวิตเซอร์แลนด์ จนถึงค.ศ. 1950 และจากนั้นย้ายไปประทับที่ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ อังกฤษ จนถึงค.ศ. 1956 จากนั้นทั้งสองพระองค์ทรงประทับที่แวร์ซัว สวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งจะทรงประทับอยู่ที่นั่นถึง 45 ปี ทางการโรมาเนียภายใต้ระบอบคอมมิวนิสต์ได้เพิกถอนสัญชาติโรมาเนียของกษัตริย์มีไฮใน ค.ศ. 1948

ในช่วงลี้ภัย กษัตริย์มีไฮทรงประกอบอาชีพหลากหลายทั้งเกษตรกรรม นายหน้าค้าหุ้น ผู้ประกอบการ และนักบิน ในค.ศ. 1957 พระองค์ทำงานในสวิตเซอร์แลนด์ในตำแหน่งนักบินทดสอบให้กับบริษัทที่เป็นต้นกำเนิดของบริษัทผลิตเครื่องบินเลียร์เจ็ต กษัตริย์และพระราชินีจึงทรงก่อตั้งฟาร์มเลี้ยงไก่และสร้างโรงไม้ขนาดเล็กขึ้นเพื่อเลี้ยงชีพ

พระองค์และพระนางอานาทรงร่วมเหตุการณ์ "การล่องเรือของเหล่ากษัตริย์" ในปีค.ศ. 1954 หรือ ที่ถูกเรียกว่า "การล่องเรือของพวกเลือดสีน้ำเงิน" เป็นการล่องเรือเที่ยวในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ในฤดูร้อน ค.ศ. 1954 ซึ่งจัดการโดยสมเด็จพระราชินีฟรีแดรีกีแห่งกรีซ หรือ เฟรเดอริกาแห่งฮาโนเวอร์ และสมเด็จพระเจ้าปัฟโลสแห่งกรีซ สมเด็จน้าของพระองค์ การล่องเรือครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในประเทศกรีซ โดยมีสสมเด็จพระราชินีฟรีแดรีกีเป็นผู้ริเริ่ม การล่องเรือเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 23 สิงหาคม ถึง 3 กันยายน ค.ศ. 1954 บนเรือ *อะกาเมมนอน* มีเชื้อพระวงศ์จากราชวงศ์ที่ยังครองราชย์อยู่และที่เคยครองราชย์กว่า 25 ราชวงศ์เข้าร่วม รวมถึงมีสมาชิกราชวงศ์กว่า 100 พระองค์

พระเจ้ามีไฮถูกมองว่าเป็นภัยคุกคามโดยระบอบคอมมิวนิสต์ ก่อนและหลังค.ศ. 1989 ผู้มีอำนาจในบูคาเรสต์เกรงว่าพระองค์จะเสด็จกลับและทวงบัลลังก์คืน ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีการเฝ้าระวังทางข่าวกรองอย่างระมัดระวังตลอดหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งเริ่มต้นตั้งแต่ช่วงแรกของการลี้ภัยและดำเนินต่อไปหลังเดือนธันวาคม ค.ศ. 1989 ในระหว่างเสด็จลี้ภัย พรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนียให้ความสนใจต่อความเคลื่อนไหวของกษัตริย์มีไฮอย่างมาก ทรงเป็นเป้าหมายของหน่วยข่าวกรองที่เรียกว่า "เซคูริตาเต" ทรงอยู่ภายใต้การสอดแนมมานานถึง 40 ปี หน่วยข่าวกรองได้ตรวจสอบสถานการณ์ทางการเงินของกษัตริย์ การติดต่อประสานงานของกษัตริย์มีไฮกับผู้ลี้ภัยทางการเมืองฝ่ายประชาธิปไตย (ซึ่งเป็นความสนใจหลักของหน่วยข่าวกรอง) คำแถลงและการปรากฏตัวของกษัตริย์ในสื่อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสื่อที่ถือว่าต่อต้านคอมมิวนิสต์/สถาบันของรัฐโรมาเนีย และการเฝ้าติดตามกิจกรรมของสมาชิกคนอื่นๆ ในราชวงศ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระธิดาของกษัตริย์มีไฮ

โดยทั่วไปแล้ว ผู้ให้ข้อมูลของหน่วยข่าวกรองเซคูริตาเตบรรยายลักษณะของพระมหากษัตริย์ ในค.ศ. 1973 คือ ทรงเงียบขรึม สันโดษ ไม่ค่อยสุงสิงกับชาวต่างชาติ หรือแม้แต่ฝ่ายการเมืองที่ลี้ภัย ทรงขยันขันแข็ง แต่มีฐานะทางการเงินจำกัด แม้ว่าโฆษณาชวนเชื่อของคอมมิวนิสต์จะพรรณนาต่อสาธารณชนชาวโรมาเนียว่าราชวงศ์ร่ำรวย ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่ามั่งคั่ง "โดยเอาเปรียบประชาชน" แต่ความเป็นจริงที่เปิดเผยโดยเอกสารของหน่วยความมั่นคงคือ พระเจ้ามีไฮทรงใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายในระหว่างการลี้ภัย ในแง่ของการเงิน กิจกรรมสาธารณะของพระองค์ได้รับการตรวจสอบจากหน่วยข่าวกรองอย่างใกล้ชิด ทั้งการปรากฏตัวของพระองค์และสมาชิกคนอื่นๆ ในราชวงศ์ในงานสาธารณะต่างๆ รวมถึงคำแถลงและการให้สัมภาษณ์ต่อสื่อมวลชนโลกเสรี ล้วนถูกติดตามอย่างใกล้ชิด คำแถลงบางส่วนของพระองค์ถูกตีความว่าเป็นปรปักษ์ต่อโรมาเนีย ซึ่งก็คือระบอบคอมมิวนิสต์ในโรมาเนีย ไม่ใช่ประเทศโรมาเนีย

## เสด็จกลับประเทศและการฟื้นฟูเกียรติยศ
thumb|พระเจ้ามีไฮที่ 1 และสมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย ณ ปารีส ค.ศ. 1991
วันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1990 ซึ่งเป็นปีหลังจากการปฏิวัติโรมาเนียที่โค่นล้มระบอบเผด็จการคอมมิวนิสต์ของนีกอลาเอ ชาวูเชสกู กษัตริย์มีไฮพร้อมด้วยสมาชิกราชวงศ์หลายพระองค์ได้เสด็จถึงสนามบินโอโตเปนี และเสด็จเข้าสู่ประเทศโรมาเนียเป็นครั้งแรกในรอบ 43 ปี ทรงใช้หนังสือเดินทางทางการทูตของเดนมาร์ก พระองค์จึงสามารถขอวีซ่าแบบ 24 ชั่วโมง พระองค์ตั้งพระทัยที่จะเสด็จไปยังอาสนวิหารกูร์เตอาเดอาร์เจช เพื่อทรงสวดภาวนาที่สุสานบรรพบุรุษราชวงศ์ และเข้าร่วมพิธีทางศาสนาในวันคริสต์มาส แต่ระหว่างการเดินทางไปยังเมืองกูร์เตอาเดอาร์เจช อดีตพระมหากษัตริย์และคณะทรงถูกตำรวจสกัดกั้น พระองค์ถูกนำตัวไปยังสนามบิน และถูกบังคับให้เสด็จออกจากประเทศ

ในค.ศ. 1992 รัฐบาลโรมาเนียอนุญาตให้กษัตริย์มีไฮเสด็จกลับไปยังโรมาเนียเพื่อร่วมเทศกาลอีสเตอร์ ซึ่งการเสด็จของพระองค์ได้มีฝูงชนมารับเสด็จจำนวนมาก พระองค์ทรงมีพระราชดำรัสที่ระเบียงห้องพักชั้น 1 ของโรงแรมคอนติเนนตัล ดึงดูดผู้คนกว่า 100,000 คน การเสด็จเยือนบูคาเรสต์ของพระองค์ดึงดูดประชาชนกว่าล้านคนออกมาบนท้องถนนในเมืองหลวงเพื่อเข้าเฝ้าฯ อดีตพระมหากษัตริย์องค์สุดท้าย กษัตริย์มีไฮทรงปฏิเสธคำเชิญของราดู กึมเปียนู หัวหน้าพรรคเสรีนิยมแห่งชาติ (โรมาเนีย) ที่ให้พระองค์ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีโรมาเนีย ความนิยมของไมเคิลสร้างความวิตกกังวลให้กับรัฐบาลของประธานาธิบดีอียอน อีลีเยสกู และพระองค์ทรงถูกห้ามไม่ให้เสด็จกลับมาเยือนโรมาเนียอีก โดยทรงถูกปฏิเสธการเข้าประเทศถึงสองครั้งในค.ศ. 1994 และ 1995

ค.ศ. 1997 หลังอีลีเยสกู พ่ายแพ้การเลือกตั้งต่อเอมิล กอนซตันตีเนสกู รัฐบาลประธานาธิบดีกอนซตันตีเนสกูได้คืนสัญชาติโรมาเนียให้กับกษัตริย์มีไฮและอนุญาตให้พระองค์เสด็จเยือนประเทศได้อีกครั้ง จากนั้นพระองค์ทรงประทับส่วนหนึ่งในสวิตเซอร์แลนด์ที่โอโบน บางส่วนทรงประทับในโรมาเนีย ไม่ว่าจะเป็นปราสาทเซอเวือร์ชินในเทศมณฑลอารัด หรือที่ประทับอย่างเป็นทางการในบูคาเรสต์ คือ พระราชวังเอลีซาเบตา ที่รัฐสภาโรมาเนียลงมติเห็นชอบตามกฎหมายว่าด้วยการจัดการสำหรับอดีตประมุขแห่งรัฐ นอกจากปราสาทเซอเวือร์ชินแล้ว ยังมีปราสาทเปเรซและปราสาทเปลิซอร์ก็ได้รับการบูรณะเช่นกัน โดยปราสาททั้งสองหลังเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้ ในขณะที่พระราชวังเอลีซาเบตาและปราสาทเซอเวือร์ชินใช้เป็นที่ประทับส่วนพระองค์


File:Elisabeta Palace front1.jpg|พระราชวังเอลีซาเบตา, บูคาเรสต์
File:01 Chateau Peles.jpg|ปราสาทเปเรซ, ซีนายา
File:Pelisor Castle, Sinaia.jpg|ปราสาทเปลิซอร์, ซีนายา
File:CastelulSavar.jpg|ปราสาทเซอเวือร์ชิน, เทศมณฑลอารัด


## บั้นปลายพระชนม์ชีพ
[thumb|left|กษัตริย์มีไฮที่ 1 และสมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย ณ มหาวิหาร[ยัช ค.ศ. 1997]]
กษัตริย์มีไฮที่ 1 ไม่ได้ทรงสนับสนุนหรือต่อต้านการเคลื่อนไหวของกลุ่มกษัตริย์นิยมในโรมาเนีย และพรรคนิยมระบอบกษัตริย์ก็แทบไม่มีอิทธิพลต่อการเมืองโรมาเนียหลังยุคคอมมิวนิสต์เลย พระองค์ทรงเห็นว่าการฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ในโรมาเนียจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อประชาชนชาวโรมาเนียเป็นผู้ตัดสินใจเท่านั้น “ถ้าประชาชนต้องการให้ข้าพเจ้ากลับมา ข้าพเจ้าจะกลับมาแน่นอน” พระองค์มีพระราชดำรัสดังกล่าวในค.ศ. 1990 “ชาวโรมาเนียได้รับความทุกข์ทรมานมามากพอแล้ว พวกเขาจึงมีสิทธิ์ที่จะมีส่วนร่วมในการปรึกษาหารือเกี่ยวกับอนาคตของพวกเขา” กษัตริย์มีไฮทรงเชื่อว่าสถาบันพระมหากษัตริย์ยังมีบทบาทและคุณค่าอยู่ในยุคปัจจุบัน “เรากำลังพยายามทำให้ประชาชนเข้าใจว่าระบอบกษัตริย์โรมาเนียคืออะไร และยังสามารถทำอะไรให้พวกเขาได้บ้าง”

จากผลสำรวจความคิดเห็นในค.ศ. 2007 ซึ่งจัดทำขึ้นตามคำขอของราชวงศ์โรมาเนีย พบว่ามีชาวโรมาเนียเพียง 14% เท่านั้นที่สนับสนุนการฟื้นฟูระบอบกษัตริย์  ผลสำรวจอีกครั้งในปี 2008 พบว่ามีชาวโรมาเนียเพียง 16% เท่านั้นที่เป็นผู้สนับสนุนระบอบกษัตริย์ อย่างไรก็ตาม ผลสำรวจแสดงให้เห็นว่ากษัตริย์มีไฮยังทรงได้รับความนิยมจากชาวโรมาเนียมากกว่าในแง่ของชื่อเสียงส่วนพระองค์ โดยในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 ชาวโรมาเนียจำนวน 45% มีความคิดเห็นที่ดีหรือดีมากต่อกษัตริย์มีไฮ ในขณะที่ 6.5% คิดตรงกันข้าม ราชวงศ์ก็ได้รับความเห็นในเชิงบวกในระดับใกล้เคียงกัน โดย 41% มีความคิดเห็นที่ดีหรือดีมากต่อราชวงศ์ และมีเพียง 6.5% เท่านั้นที่มีความคิดเห็นแย่หรือไม่ดีมาก

กษัตริย์มีไฮทรงได้ทำหน้าที่กึ่งทางการทูตในนามของโรมาเนียหลังยุคคอมมิวนิสต์ ในค.ศ. 1997 และ 2002 พระองค์เสด็จไปทั่วยุโรปตะวันตกเพื่อช่วยให้โรมาเนียเข้าร่วมองค์การเนโทและสหภาพยุโรป และทรงได้รับการต้อนรับจากประมุขของรัฐและเจ้าหน้าที่รัฐบาล
[thumb|กษัตริย์มีไฮที่ 1 ที่เมือง[อัลบายูลียา ค.ศ. 2007]]
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2003 ท่ามกลาง "ความตกตะลึงของสาธารณชนในโรมาเนีย"  กษัตริย์มีไฮทรงได้มอบรางวัล "บุคคลแห่งปี 2003" ให้แก่นายกรัฐมนตรีเอเดรียน นาสตาเซ หัวหน้าพรรคสังคมประชาธิปไตย (โรมาเนีย) (PSD) ในนามของหนังสือพิมพ์แท็บลอยด์ VIP ต่อมาหนังสือพิมพ์ *[[เอเวนิเมนตุล ซีเลย]]* ได้แสดงความไม่พอใจว่า "การกระทำเช่นนั้นไม่เหมาะสมกับพระมหากษัตริย์ และกษัตริย์มีไฮทรงกำลังทำลายเกียรติภูมิของตนเอง" โดยนักวิเคราะห์ทางการเมืองส่วนใหญ่ "มองว่าท่าทีของพระองค์เป็นการสละราชสมบัติครั้งใหม่"

วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 กษัตริย์มีไฮทรงได้รับรางวัลพลเมืองดีเด่น ฮันโน อาร์. เอลเลนโบเกนประจำปี ครั้งที่ 6 จากสมาคมเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งปรากและโกลบอล พาเนล ฟาวน์เดชัน ซึ่งก่อนหน้านี้เคยมีผู้ได้รับรางวัลนี้มาแล้ว ได้แก่ วลาดีเมียร์ อัชเคนาซี, แมเดลิน อาลไบรต์, วาตส์ลัฟ ฮาแว็ล, จอร์จ โรเบิร์ตสัน, บารอนโรเบิร์ตสันแห่งพอร์ตเอลเลน และมีลอช ฟอร์มัน วันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 2001 กษัตริย์มีไฮและอัครบิดรดาเนียลแห่งโรมาเนียได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งโรมาเนีย

กษัตริย์มีไฮทรงร่วมในขบวนพาเหรดฉลองชัยชนะที่มอสโกในค.ศ. 2010 ในฐานะผู้บัญชาการสูงสุดของรัฐในยุโรปเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ซึ่งเคยเข้าร่วมในสงครามโลกครั้งที่สอง  พระนามของกษัตริย์มีไฮที่ 1 ปรากฏอยู่บนอนุสรณ์สถานในพระราชวังเครมลิน ในฐานะหนึ่งในผู้ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชัยเพียง 20 พระองค์เท่านั้น

เมื่อพระชนมายุมากขึ้น กษัตริย์มีไฮกลับทรงได้รับความนิยมอย่างมากอีกครั้ง ในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2011 เนื่องในวันเฉลิมพระชนมพรรษา 90 พรรษาของพระองค์ พระองค์ทรงมีพระราชดำรัสต่อหน้าที่ประชุมรัฐสภาโรมาเนีย ผลสำรวจความคิดเห็นในเดือนมกราคม ค.ศ. 2012 ระบุว่าพระองค์เป็นบุคคลสาธารณะที่ได้รับความไว้วางใจมากที่สุดในโรมาเนีย แซงหน้าผู้นำทางการเมืองไปมาก ต่อมาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012 เนื่องในโอกาสวันคล้ายวันพระราชสมภพครบรอบ 91 พรรษาของกษัตริย์มีไฮ จตุรัสแห่งหนึ่งในบูคาเรสต์จึงได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นพระนามของพระองค์

ในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2016 สมเด็จพระราชินีอานา พระมเหสีสิ้นพระชนม์ขณะมีพระชนมายุ 92 พรรษา
### พระพลานามัย
วันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2016 สภาราชวงศ์โรมาเนียได้ประกาศว่า กษัตริย์มีไฮจะทรงถอนพระองค์ออกจากสาธารณะ โดยมีมกุฎราชกุมารีมาร์กาเรตา พระราชธิดาองค์ใหญ่ปฏิบัติพระราชกรณ๊ยกิจแทน หลังการผ่าตัด กษัตริย์มีไฮทรงได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวเรื้อรังและมะเร็งผิวหนังชนิดเอพิเดอร์มอยด์ที่แพร่กระจาย และต้องเผชิญกับการรักษาที่ซับซ้อนและยาวนาน

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 สำนักพระราชวังได้ออกแถลงการณ์ว่า "พระมหากษัตริย์ทรงอ่อนพระกำลังแต่พระอาการยังทรง" กษัตริย์มีไฮทรงประทับอย่างเงียบ ทรงมีความซาบซึ้งพระทัยอย่างลึกซึ้ง และทรงซาบซึ้งในความเอาใจใส่ดูแลของทีมแพทย์ พวกเขายังได้รับการว่าจ้างอย่างถาวรจากสำนักพระราชวังของพระองค์ โดยให้ประจำอยู่ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์พร้อมพระองค์ และยังมีแม่ชีนิกายออร์โธดอกซ์อีกสองคนด้วย"

ปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2017 พระมหากษัตริย์ทรงอ่อนพระกำลังแต่พระอาการโดนรวมสมดุล และทรงมีพระอารมณ์ดี โดยระบุว่าเจ้าหญิงเอเลนาแห่งโรมาเนีย พระราชธิดาได้เสด็จเยือนสวิตเซอร์แลนด์เป็นเวลาหลายวันเพื่อเข้าเฝ้าพระบิดา ณ ที่ประทับส่วนพระองค์ ตามแถลงการณ์ของสำนักพระราชวัง กษัตริย์มีไฮทรงอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของแพทย์และเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ในสาขาต่างๆ รวมถึงเจ้าหน้าที่ผู้ทุ่มเทของสำนักพระราชวังที่ประจำอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์เป็นประจำทุกวัน แม่ชีออร์โธดอกซ์สองคน ซึ่งมาจากคริสตจักรนิกายออร์โธดอกซ์โรมาเนีย ยังคงพักอาศัยอยู่ในที่ประทับแห่งนั้นด้วย

## สวรรคตและรัฐพิธีพระบรมศพ

สำนักพระราชวังแห่งโรมาเนียได้แถลงการณ์เรื่อง สมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนีย เสด็จสวรรคตแล้วด้วยพระอาการสงบ เมื่อวันอังคารที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017 เวลา 12.00 น. ณ พระตำหนักเมืองมอร์ช สมาพันธรัฐสวิส สิริพระชนมพรรษา 96 พรรษา โดยมีเจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย พระธิดาองค์เล็กของพระองค์อยู่เคียงข้าง โลงพระศพของพระองค์ได้รับการคลุมธงตราแผ่นดิน ถูกนำกลับมายังโรมาเนีย โดยทางเครื่องบินจากโลซานมายังสนามบินโอโตเปนีในบูคาเรสต์ ผ่านมาทางฐานทัพอากาศพายแอร์น โดยมีเจ้าหญิงเอเลนา พระราชธิดาองค์ที่สอง พร้อมอเล็กซานเดอร์ นิกสัน พระสวามี และเจ้าหญิงโซเฟียแห่งโรมาเนีย ตลอดทั้งสมาชิกราชวงศ์ ร่วมเสด็จ ด้วยเครื่องบินอาเลเนีย ซี-27เจ สปาร์ตันของกองทัพอากาศโรมาเนีย ซึ่งมีเครื่องบินขับไล่ มิโกยัน กูเรวิช มิก-21 จำนวน 4 ลำประกบอยู่

พระบรมศพถูกนำไปประดิษฐานที่ปราสาทเปเรซ ซีนาเอียในเทือกเขาคาร์พาเทียนเป็นที่แรก จากนั้นนำมาประดิษฐานที่บูคาเรสต์ และที่หน้าพระราชวังหลวงบูคาเรสต์เป็นเวลา 2 วันพระบรมศพกษัตริย์มีไฮที่ 1 ได้รับการฝังวันที่ 16 ธันวาคม ด้วยเป็นรัฐพิธีระดับชาติที่สุสานหลวงราชวงศ์โรมาเนีย ใต้อาสนวิหารกูร์เตอาเดอาร์เจช เคียงข้างพระบรมศพสมเด็จพระราชินีอานา ซึ่งสิ้นพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 2016 พระบรมศพถูกเคลื่อนย้ายจากบูคาเรสต์ไปยังเมืองกูร์เตอาเดอาร์เจช ด้วยรถไฟพระศพ ขบวนรถไฟหลวง และตู้โดยสารโดยสารทั่วไปที่ทาสีใหม่ โดยมีหัวรถจักรดีเซลลากจูง มีรายงานว่ารัฐพิธีพระบรมศพของพระองค์นับเป็นหนึ่งในงานศพที่ใหญ่ที่สุดของโรมาเนีย โดยมีชาวโรมาเนียเกือบหนึ่งล้านคนหลั่งไหลไปยังเมืองหลวงเพื่อแสดงความเคารพและชมพิธีพระบรมศพ ซึ่งเทียบได้กับงานศพของคอร์เนลิอู โคโปซูในค.ศ. 1995

## การสืบราชสันตติวงศ์
[thumb|left|ราชวงศ์โรมาเนียที่ปราสาทเซอเวือร์ชิน ค.ศ. 2013 จากซ้าย:[นีโคลัส เมดฟอร์ธ-มิลส์ พระนัดดา, เจ้าหญิงเอเลนา พระธิดา, เจ้าชายราดู พระชามาดา, มกุฎราชกุมารีมาร์กาเรตา พระธิดา และกษัตริย์มีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย]]
ตามกฎมณเฑียรบาลว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรโรมาเนียฉบับสุดท้ายที่ได้รับการอนุมัติตามระบอบประชาธิปไตยเมื่อ ค.ศ. 1923 ระบุว่าเมื่อพระเจ้ามีไฮเสด็จสวรรคตโดยไม่มีพระโอรส สิทธิในการครองราชย์จะตกเป็นของราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นอีกครั้ง อย่างไรก็ตามในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2007 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 60 ปีแห่งการสละราชสมบัติ กษัตริย์มีไฮได้ลงพระนามในกฎพื้นฐานของราชวงศ์โรมาเนีย โดยทรงแต่งตั้งเจ้าหญิงมาร์กาเรตาเป็นรัชทายาท เอกสารนี้ไม่มีผลทางกฎหมาย เนื่องจากเป็นข้อบังคับสำหรับสถาบันกษัตริย์ที่ไม่มีอยู่แล้ว 

วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 พระญาติของกษัตริย์มีไฮในเยอรมันพยายามฟ้องร้องเจ้าชายราดูแห่งโรมาเนีย พระชามาดาของพระองค์ ที่ทรงใช้พระนามเจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-เฟริงเงิน และเกิดความกลัวว่า พระญาติราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น อาจอ้างสิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่งประมุขแห่งราชวงศ์โรมาเนีย กษัตริย์มีไฮจึงทรงตัดขาดความสัมพันธ์ทางราชวงศ์และประวัติศาสตร์ทั้งหมดกับราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น ทรงเปลี่ยนชื่อราชวงศ์เป็น "แห่งโรมาเนีย" และสละราชสมบัติเจ้าราชรัฐทั้งหมดที่ทรงได้รับจากราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นแห่งเยอรมัน

วันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2015 กษัตริย์มีไฮทรงลงพระนามในเอกสารถอดถอนตำแหน่งเจ้าชายแห่งโรมาเนียและฐานะเชื้อพระวงศ์ของนีโคลัส เมดฟอร์ธ-มิลส์ พระนัดดาของพระองค์ และถอดเขาออกจากลำดับการสืบราชบัลลังก์ด้วยเช่นกัน อดีตกษัตริย์ทรงตัดสินพระทัยเช่นนี้ "โดยคำนึงถึงอนาคตของโรมาเนียหลังจากการครองราชย์และพระชนม์ชีพของพระธิดาองค์โต มาร์กาเรตา" อดีตกษัตริย์ทรงหวังว่า "นีโคลัสจะพบหนทางที่เหมาะสมในอนาคตเพื่อรับใช้อุดมการณ์และใช้คุณสมบัติที่พระเจ้าประทานให้แก่เขา" เจ้าหญิงเอเลนา พระมารดาของนีโคลัส ได้รับแจ้งการตัดสินใจของอดีตกษัตริย์ในจดหมายส่วนพระองค์ 

นีโคลัสได้ตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับความถูกต้องของเอกสารฉบับนี้ โดยระบุว่าไม่มีลายพระหัตถ์ของกษัตริย์มีไฮเลยแม้แต่น้อย การกระทำดังกล่าว "สร้างความตกตะลึงให้กับชาวโรมาเนีย" และ "ก่อให้เกิดการคาดเดาว่าพระญาติที่อิจฉาริษยาพยายามกีดกันนิโคลัสออกจากการสืบราชบัลลังก์" การที่นีโคลัสถูกตัดออกจากลำดับการสืบราชบัลลังก์นั้น เป็นเพราะการให้กำเนิดธิดาที่เกิดนอกสมรสจากความสัมพันธ์ระยะสั้นกับนีโคเลตา ซีร์ยาน จนมีบุตรด้วยกันหนึ่งคน ในตอนแรกนีโคลัสไม่ยอมรับว่าเป็นบุตรของเขา ความขัดแย้งนี้ส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ภายในครอบครัวอย่างรุนแรง โดยเฉพาะกับ เจ้าหญิงเอเลนา พระมารดาของนีโคลัส ซึ่งกลับทรงเข้าข้างราชวงศ์และวิพากษ์วิจารณ์พระโอรสของพระองค์เองอย่างรุนแรงว่าไม่มีความเคารพต่อประเทศ ประชาชน และหลักการของราชวงศ์

วันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ในช่วงที่กษัตริย์มีไฮที่ 1 กำลังทรงพระประชวรหนัก มกุฎราชกุมารีมาร์กาเรตาได้แจ้งความต่อตำรวจสวิสเซอร์แลนด์ โดยกล่าวหาว่านีโคลัส พระนัดดา พยายามบุกเข้าไปในที่ประทับของพระอัยกา มีการกล่าวหาว่านิโคลัส "ทำร้ายร่างกายและจิตใจ" พนักงานสามคน ขณะเดียวกันเขาก็กล่าวหาญาติของเขาว่าพยายามขัดขวางไม่ให้เขาไปพบพระอัยกาและทำให้ชื่อเสียงของพระองค์เสื่อมเสีย มกุฎราชกุมารีมาร์กาเรตามองว่าพฤติกรรมส่วนตัวของนีโคลัส (เรื่องบุตรนอกสมรส) เป็นความรับผิดชอบที่ไม่คู่ควรกับราชวงศ์ ขณะที่นีโคลัสมองว่าตนเองตกเป็นเหยื่อของการแย่งชิงอำนาจภายใต้การนำของเจ้าหญิงมาร์กาเรตา สมเด็จป้าและเจ้าชายราดู พระสวามีในเจ้าหญิงมาร์กาเรตา แม้กษัตริย์มีไฮจะสวรรคตไปแล้ว แต่เจ้าหญิงมาร์กาเรตายังคงยึดตามคำสั่งเดิมและไม่คืนฐานันดรศักดิ์ให้นีโคลัส แต่นีโคลัสยังได้รับอนุญาตให้ร่วมรัฐพิธีฝังพระบรมศพกษัตริย์มีไฮ

วันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 นีโคลัสได้ยืนยันผ่านทางโพสต์บนเฟซบุ๊กว่า ผลตรวจดีเอ็นเอพิสูจน์แล้วว่าบุตรสาวนอกสมรสเป็นลูกของเขา และเขารับผิดชอบทางกฎหมายต่อเธอแล้ว นีโคลัสได้รับการยกฟ้องจากทุกข้อกล่าวหาโดยศาลเมืองนียงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2021

## พระชนม์ชีพส่วนพระองค์และความสนพระทัย
[thumb|รถจิ๊ป[วิลลีส์ เอ็มบี ค.ศ. 1944 ในชุดสะสมของกษัตริย์มีไฮ เคยเป็นของนายพลจอร์จ เอส. แพตตัน]]
เมื่อทรงมีพระชนมายุ 16 พรรษา มกุฎราชกุมารมีไฮทรงขับรถชนคนปั่นจักรยาน ทำให้คนปั่นจักรยานเสียชีวิต เหตุการณ์ดังกล่าวถูกปกปิดโดยสื่อในสมัยนั้น แต่ได้รับการยืนยันเหตุการณ์นี้จากบันทึกความทรงจำของอดีตนายกรัฐมนตรีกอนซตันติน อาเกโตยานู

กษัตริย์มีไฮทรงเคยเป็นประธานกองลูกเสือโรมาเนียในทศวรรษที่ 1930 พระองค์ทรงหลงใหลรถยนต์ โดยเฉพาะรถจิ๊ปทหาร พระองค์ยังสนพระทัยในเรื่องเครื่องบินด้วย โดยทรงเคยทำงานเป็นนักบินทดสอบระหว่างที่ลี้ภัย.

ไม่นานหลังจากสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง กษัตริย์มีไฮทรงเริ่มสนพระทัยการฟื้นฟูศีลธรรมโลก (Moral Rearmament) ซึ่งเขาได้การแนะนำจากเจ้าชายริชาร์ดแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล พระญาติชั้นที่หนึ่งของพระองค์ และในฐานะทรงเป็นผู้พำนักในสวิตเซอร์แลนด์หลังปี 1956 พระองค์และสมเด็จพระราชินีอานาได้เสด็จเยือนศูนย์การประชุม MRA ที่เมืองโกซ์หลายครั้ง ซึ่งที่นั่นพระองค์ทรงได้รับการปลอบพระทัยจากการสูญเสียประเทศและสถานะผู้ลี้ภัยของพระองค์ รวมถึงความหวังใหม่สำหรับการปรองดองในอนาคต

## ตราประจำพระองค์ เครื่องราชอิสริยาภรณ์และรางวัล

### เครื่องราชอิสริยาภรณ์
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์เลออปอล ชั้นมหาปรมาภรณ์
* 25px เชโกสโลวาเกีย  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว ชั้นมหาปรมาภรณ์
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมแห่งสาธารณรัฐเช็ก
*  :
** 80px เหรียญพระราชทานแห่งการตอบแทน
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์กุหลาบขาวแห่งฟินแลนด์ ชั้นมหาปรมาภรณ์
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นมหาปรมาภรณ์
* 25px ราชวงศ์ออร์เลอ็อง  :
** 25px คณะทหารและผู้ดูแลผู้ป่วยแห่งนักบุญลาซารัสแห่งเยรูซาเลม ชั้นมหาปรมาภรณ์
* 25px ราชอาณาจักรกรีซ  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์ผู้ไถ่บาป ชั้นมหาปรมาภรณ์
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญเยออร์ยีโอสและกอนสตันดีโนส ชั้นมหาปรมาภรณ์
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์พระเจ้าเยออร์ยีโอสที่ 1 ชั้นมหาปรมาภรณ์
**  เครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งพระราชวงศ์กรีซ ชั้นพิเศษ
**  หรียญที่ระลึกครบรอบ 100 ปี แห่งราชอาณาจักรกรีซ
* 25px ราชวงศ์อิตาลี  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์สูงสุดแห่งการประกาศอันศักดิ์สิทธิ์ที่สุด
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญมอริซและลาซารัส ชั้นมหาปรมาภรณ์
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎแห่งอิตาลี ชั้นมหาปรมาภรณ์
** 25px คณะเสนาธิปัตย์แห่งมอลตา  :
*** อัศวินแห่งเกียรติยศและศรัทธาแห่งคณะเสนาธิปัตย์แห่งมอลตา
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์อินทรีขาว ชั้นมหาปรมาภรณ์
*  :
** 80px เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชัย
*  :
** 80px เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 60 ปีชัยในมหาสงครามผู้รักชาติ ค.ศ. 1941–1945"
* 25px ราชวงศ์เซอร์เบีย  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์ดาวคาราจอร์เจ ชั้นมหาปรมาภรณ์
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญซาวา ชั้นมหาปรมาภรณ์
*  :
** เหรียญคุณธรรมทางทหาร
*  :
** เหรียญที่ระลึกในโอกาสวันคล้ายวันพระราชสมภพครบ 50 พรรษา ของสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ
*  :
** 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์รอยัลวิกตอเรียน ชั้นอัศวินสูงสุด
** 80px เหรียญที่ระลึกพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6
*  :
** 80px ลีเจียนออฟเมอริต ชั้นหัวหน้าผู้บัญชาการ

### รางวัล
**รางวัลระดับชาติ**
*  : พลเมืองกิตติมศักดิ์แห่งเทศมณฑลกาลาราชิ
*  : พลเมืองกิตติมศักดิ์แห่งเมืองเตเคียร์กียอล (ในเทศมณฑลกอนสตันซา)
*  : พลเมืองกิตติมศักดิ์แห่งเมืองกรายอวา
*  : พลเมืองกิตติมศักดิ์แห่งหมู่บ้านสเตรมตส์ (ในเทศมณฑลอัลบา)
*  : ปริญญากิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์แห่งบูคาเรสต์
*  : ปริญญากิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์เกษตรและสัตวแพทยศาสตร์แห่งบูคาเรสต์ 
*  : ปริญญากิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยคริสเตียน ดิมิตรี คานเทเมียร์ (ในบูคาเรสต์)
*  : ปริญญากิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยโปลีเทคนิกแห่งบูคาเรสต์ (ในบูคาเรสต์)
*  : ปริญญากิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยแห่งปีเตชต์
*  : ปริญญากิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยบูคาเรสต์
*  : ปริญญากิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์ วิกเตอร์ บาเบชแห่งตีมีชออารา
*  : ปริญญากิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยโปลีเทคนิกแห่งตีมีชออารา
*  : ปริญญากิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์เกษตรและสัตวแพทยศาสตร์แห่งคลูช-นาโปกา
*  : ปริญญากิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยป้องกันประเทศ คาโรลที่ 1  (ในบูคาเรสต์)
*  : ปริญญากิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยอเล็กซานดรู อะยวน คูซา (ในยัซ)
*  : เหรียญอเล็กซานดรู ชาฟราน ของชุมชนยิวโรมาเนีย
**รางวัลต่างประเทศ**
*  : พลเมืองกิตติมศักดิ์แห่งเมืองโครเมียฌีช
* 25px ปราก  : สมาคมปรากเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศ - รางวัลพลเมืองดีเด่น ฮันโน อาร์. เอลเลนโบเกน
*  : เสรีชนนครลอนดอน
*  : สมาชิกชั้นสูงแห่งสมาคมอันทรงเกียรติช่างทำเทียนไข

## พระยศทางทหาร

;
* จอมพลแห่งกองทัพโรมาเนีย
**  ผู้บัญชาการเหล่าทัพแห่งกองทัพบกโรมาเนีย
**  ผู้บัญชาการเหล่าทัพแห่งกองทัพอากาศโรมาเนีย
**  ผู้บัญชาการเหล่าทัพแห่งกองทัพเรือโรมาเนีย
;
* พลอากาศเอกกิตติมศักดิ์แห่งกองทัพอากาศกรีซ

## ชื่อที่ตั้งเนื่องจากพระนาม
thumb|กษัตริย์มีไฮที่ 1 และสมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย บนดวงตราไปรษณียากรโรมาเนีย ค.ศ. 2014
*
** ราชวงศ์โรมาเนีย เหรียญสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 แห่งความจงรักภักดี
** 80px บูคาเรสต์  
*** สวนสาธารณะสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1
*** ถนนสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1
*** จตุรัสสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1
*** โรงเรียนมัธยมสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1
*** วิทยาลัยเทคนิคการรถไฟสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1
** บานัต  - มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ชีวภาพสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1
** กูร์เตอาเดอาร์เจช - โรงเรียนมัธยมเทคโนโลยีสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1
** ดรอเบตา-ตูร์นูเซเวริน - โรงเรียนมัธยมสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 (ดรอเบตา-ตูร์นูเซเวริน)
** ปูชิโออาซา - วิทยาลัยเทคนิคสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1
** เซอเวอร์ชิน - วิทยาลัยเทคโนโลยีสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1
*
** ชิมิเชนี  - โรงเรียนมัธยมสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1
### รูปปั้นและอนุสาวรีย์
เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2012 พระราชานุสาวรีย์ขนาดใหญ่เพื่อรำลึกถึงกษัตริย์มีไฮที่ 1 ซึ่งรวมถึงรูปปั้นครึ่งพระองค์ทำจากทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ ได้ถูกเปิดเผย ณ จตุรัสสมเด็จพระราชินีมีไฮที่ 1 ในบูคาเรสต์ โดยพระองค์ได้เสด็จเปิดอนุสาวรีย์ดังกล่าวด้วย 

เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2021 ได้มีการเปิดพระราชานุสาวรีย์ของกษัตริย์มีไฮที่ 1 ในเมืองซีนาเอีย เนื่องในโอกาสครบรอบ 100 ปีวันคล้ายวันพระราชสมภพของพระองค์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม บ็อกดัน เกออร์กีอู เข้าร่วมพิธีพร้อมพระนางมาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย พร้อมตัวแทนรัฐบาลคนอื่นๆ และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ผู้แทนกองทัพก็เข้าร่วมด้วย

## พระราชตระกูล



## อ้างอิง

## หนังสืออ้างอิง
* Pakula, Hannah (1996), *The Last Romantic : A Biography of Queen Marie of Roumania*, Weidenfeld & Nicolson History 
*
* "Queen Helen of Rumania", *The Times* (30 November 1982): 12.

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Royal House of Romania 
* Ducal House of Parma 
* The official website of The Romanian Royal Family
* Semi-official Michael of Romania website 
* Royal Family events , Official website of Radu Duda, Prince of Hohenzollern-Veringen
* "Bonny King Michael"  (Michael at age 5) , on the cover of *[[Time (magazine)|Time]]*, August 1, 1927
* "Michael of Romania" , interview with Peter Kurth, 1990
* "King of Romania recalls sacrifices" , *[[The Prague Post]]*, May 2005
* "We reigned in darkness", *[[The Spectator]]*, June 14, 1997
* "World War II -- 60 Years After: Former Romanian Monarch Remembers Decision To Switch Sides", Radio Free Europe, May 6, 2005
*  "The King’s Revenge ", *[[Evenimentul Zilei]]*, April 20, 2006
* "The King and The Jester" , Evenimentul Zilei, December 18, 2003
* Oliver North, "A Lesson in Leadership", *[[The Washington Times]], April 17, 2006
* Costel Oprea, [http://www.romanialibera.ro/a93510/regele-mihai-retrocedare-de-un-miliard-de-euro.html "Regele Mihai, retrocedare de un miliard de euro"] , *România Liberă*, April 27, 2007
* Costel Oprea, [http://www.romanialibera.ro/a92647/harta-marilor-retrocedari-ii.html "Harta marilor retrocedări (II)"] , *România Liberă'', April 18, 2007


ม
ม
ม
หมวดหมู่:ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2560
หมวดหมู่:ผู้นำที่พ้นตำแหน่งจากรัฐประหาร
หมวดหมู่:เจ้าแผ่นดินที่ถูกปลดจากราชบัลลังก์