ไดวะสการ์เล็ต

**ไดวะสการ์เล็ต** (, เกิด 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2547) เป็นม้าแข่งญี่ปุ่นที่เกษียณแล้ว ซึ่งชนะการแข่งขัน โอกะโช, ชูกะโช และถ้วยควีนเอลิซาเบธที่ 2 ในปี พ.ศ. 2550, โอซากะไฮ ในปี พ.ศ. 2551 และอาริมะคิเน็น ในปี พ.ศ. 2551

## ภูมิหลัง
ไดวะสการ์เล็ต คลอดเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ที่ฟาร์มฉะได เธอเป็นม้าเพศเมียสีน้ำตาลแดง ลูกของ ผู้ชนะการแข่งขัน ซัทสึกิโช ปี พ.ศ. 2544 แม่ของเธอชื่อ สการ์เล็ตบูเกต์ เคยชนะการแข่งขันระดับ G3 ถึง 4 ครั้ง จากการลงแข่งทั้งหมด 21 ครั้ง นอกจากนี้ เธอยังเป็นน้องสาวต่างมารดาของ ไดวะเมเจอร์ ผู้ชนะการแข่งขันซัตสึกิโช ปี พ.ศ. 2547 อีกด้วย

## อาชีพการแข่ง

ไดวะสการ์เล็ต มีเจ้าของคือ  และได้รับการฝึกฝนโดย 

### ตอนอายุ 2 ขวบ; พ.ศ. 2549
ไดวะสการ์เล็ต เปิดตัวในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 โดยมี  เป็นนักขี่ม้าเพียงคนเดียวของเธอในท้ายที่สุด เธอคว้าชัยชนะในการแข่งขันครั้งแรกได้อย่างง่ายดาย และลงแข่งอีกครั้งในช่วงปลายปี ซึ่งเป็นการแข่งขันในรายการจูเคียว นิไซ สเตกส์ และในที่สุดเธอก็ชนะการแข่งขันนั้นด้วย

### ตอนอายุ 3 ขวบ; พ.ศ. 2550
ในเดือนมกราคมปี พ.ศ. 2550 ไดวะ สการ์เล็ตลงแข่งขันในรายการชินซันคิเน็น แต่ถูกแอดไมร์ ออร่า ซึ่งเธอเคยเอาชนะมาได้ในการแข่งขันครั้งก่อนแซงหน้าไป โดยเธอเข้าเส้นชัยเป็นอันดับสอง การแข่งขันครั้งต่อไปที่เธอลงแข่งในปีนั้น คือการแข่งขันทิวลิปโช ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เธอได้แข่งกับ วอดก้า สการ์เล็ตตั้งใจรอให้วอดก้าพุ่งออกพร้อมกับเธอ เพื่อประเมินคู่ต่อสู้ของเธอ ผลที่ตามมาคือ เธอถูกวอดก้าแซง และได้อันดับสองอีกครั้ง

จากนั้น ไดวะ สการ์เล็ต ก็เข้าร่วมการแข่งขันรายการถัดไป ซึ่งก็คือรายการโอกะโช ในระหว่างการแข่งขัน เธอออกตัวได้ดีกว่าตัวอื่นเนื่องจากผลการแข่งขันครั้งก่อน และสามารถรักษาตำแหน่งนำหน้าวอดก้าที่ไล่ตามมาจนคว้าชัยชนะได้ การแข่งขันครั้งนี้ทำให้เธอเป็นม้าแข่งพี่น้องคู่แรกที่คว้าชัยชนะในการแข่งขันระดับเกรด 1 เคียงข้างพี่ชายของเธออย่าง ไดวะ เมเจอร์ เป้าหมายต่อไปของสการ์เล็ตคือการแข่งขัน โอ๊กส์, แต่คู่แข่งคนสำคัญของเธออย่างวอดก้า กลับไปลงแข่งในรายการ ดาร์บี แทนที่จะเป็นโอ๊คส์ ยิ่งไปกว่านั้น ไดวะ สการ์เล็ตยังถูกมองว่าเป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งของการแข่งขันอีกด้วย อย่างไรก็ตาม เธอถอนตัวออกจากการแข่งโอ๊คส์เนื่องจากเป็นหวัด 
ในเดือนกันยายนปี พ.ศ. 2550 ไดวะ สการ์เล็ต กลับมาลงแข่งในรายการโรส สเตคส์ อีกครั้ง เธอวิ่งออกมานำหน้าเหมือนเคย และก็ทำสำเร็จโดยไม่มีใครตามได้ หนึ่งเดือนต่อมา เธอลงแข่งในรายการชูกะโช โดยเป็นการแข่งขันล้างแค้นกับวอดก้าอีกครั้ง ในการแข่งขัน เธอไล่ตามอันดับสองและแซงขึ้นมาในช่วงท้ายเพื่อเข้าเส้นชัยเป็นอันดับหนึ่ง ขณะที่วอดก้าเข้าเส้นชัยเป็นอันดับสาม จากผลการแข่งขันครั้งนั้น ไดวะ สการ์เล็ต จึงได้รับตำแหน่งม้าตัวเมียที่คว้าแชมป์สองรายการ (สองมงกุฎ) เดือนถัดมาเธอลงแข่งขันในรายการถ้วยควีนเอลิซาเบธที่ 2 เธอได้รับเลือกให้เป็นม้าที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในการแข่งขัน และเช่นเคย เธอได้ขึ้นนำและวิ่งหนีห่างออกไปในทางตรง จากนั้นเธอจึงรักษาตำแหน่งนำในสนามจนคว้าชัยชนะในการแข่งขัน

เธอได้รับเลือกเป็นอันดับที่สี่ในการโหวตประจำปีของแฟน ๆ ที่การแข่งขันอาริมะคิเน็น โดยได้รับคะแนนโหวตประมาณ 74,000 คะแนน การแข่งขันอาริมะคิเน็น ปี พ.ศ. 2550 เป็นครั้งแรกที่เธอได้ลงแข่งกับพี่ชายของเธอ ไดวะ เมเจอร์ โดยในการแข่งขัน ไดวะ สการ์เล็ต ได้วิ่งตามสไตล์ของเธอ แต่ถึงแม้เธอจะเกือบจะคว้าชัยชนะได้แล้ว เธอก็จบลงด้วยอันดับสอง รองจากมัตสึริดะ โกห์

### ตอนอายุ 4 ขวบ; พ.ศ. 2551
ในปีต่อมา มีแผนให้ไดวะ สการ์เล็ต ลงแข่งในรายการเกรด 1 อย่าง เฟบรูวรี สเตคส์ บนสนามดินที่ญี่ปุ่น จากนั้นจึงพยายามเข้าร่วมการแข่งขัน ดูไบ เวิลด์คัพ อย่างไรก็ตาม ระหว่างการฝึกซ้อม เศษไม้ชิ้นหนึ่งได้กระเด็นเข้าตาเธอ และเธอได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคกระจกตาอักเสบ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงต้องถอนตัวจากการแข่งขันทั้งสองรายการ อย่างไรก็ตาม การกลับมาของเธอนั้นรวดเร็ว และเธอได้เข้าร่วมการแข่งขัน ซังเค โอซากะไฮ การแข่งขันครั้งนี้มี เมโช แซมซัน ซึ่งมีชื่อเสียงจากการชนะการแข่งขันระดับเกรด 1 ถึงสี่รายการ และผู้ชนะการแข่งขันซัทสึกิโช เข้าร่วมด้วย อย่างไรก็ตาม ไดวะ สการ์เล็ต ถูกเลือกให้เป็นตัวเต็ง และเธอก็ทำได้ตามความคาดหวังด้วยการคว้าชัยชนะในการแข่งขัน

ระหว่างฝึกซ้อมเพื่อเตรียมตัวลงแข่งรายการต่อไป สการ์เล็ตประสบอุบัติเหตุกระดูกหัก จึงต้องพักรักษาตัวนานถึงหกเดือน เธอกลับมาอีกครั้งในเดือนตุลาคมเพื่อเข้าร่วมการแข่งเท็นโนโช (ฤดูใบไม้ร่วง) ซึ่งวอดก้า คู่ปรับเก่าของเธอ และดีพสกาย ผู้ชนะการแข่งขันดาร์บีในปีนั้น ก็เข้าร่วมการแข่งขันด้วยเช่นกัน การแข่งขันระหว่างม้าเหล่านี้ดึงดูดความสนใจเป็นอย่างมาก ในการแข่งขัน ไดวะ สการ์เล็ต ขึ้นนำเป็นอันดับหนึ่ง ขณะที่วอดก้าและดีพสกาย ไล่ตามมาติด ๆ ในช่วงทางตรง ต่อมาวอดก้าแซงไดวะ สการ์เล็ต และสการ์เล็ต ก็ยืดตัวออกมาจากด้านในอีกครั้ง โดยเป็นการแข่งขันที่สูสีมาก และม้าทั้งสองตัวเข้าเส้นชัยพร้อมกัน ไม่มีใครรู้ว่าใครชนะ จนกระทั่งมีการตัดสินจากภาพถ่าย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าวอดก้านำหน้าสการ์เล็ตอยู่สองเซนติเมตร โดยกล่าวกันว่านี่คือการแข่งขันที่ดีที่สุดของไดวะ สการ์เล็ต

ในช่วงปลายปี ไดวะ สการ์เล็ต ได้เข้าร่วมการแข่งขันกรังด์ปรีซ์อย่างอาริมะคิเน็น เธอออกสตาร์ทได้ดี ขึ้นนำ และรักษาตำแหน่งนั้นไว้ได้จนนักแข่งคนอื่น ๆ ไล่ตามไม่ทัน ทำให้เธอคว้าชัยชนะในการแข่งขัน ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในรอบ 37 ปีที่ม้าเพศเมียชนะการแข่งขันอาริมะคิเน็น

### ตอนอายุ 5 ขวบ; พ.ศ. 2552
ในปีต่อมา การแข่งขัน ดูไบ เวิลด์คัพ ก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม เธอเกิดอาการเอ็นอักเสบเล็กน้อยระหว่างฝึกซ้อม และนั่นก็เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะทำให้เธอต้องเกษียณจากการแข่งขัน

ไดวะ สการ์เล็ต ปิดฉากอาชีพนักแข่งม้าด้วยสถิติชนะ 8 ครั้ง (รวมถึงแชมป์เกรด 1 จำนวน 4 รายการ) จากการแข่งขัน 12 รายการ และได้อันดับสองอีก 4 ครั้ง ซึ่งถือเป็นสถิติที่เกือบสมบูรณ์แบบ สถิตินี้เป็นสถิติที่ดีที่สุดอันดับสองของม้าแข่งญี่ปุ่นในด้านการจบการแข่งขันในสองอันดับแรกตลอดอาชีพ รองจากชินซังที่ทำสถิติชนะ 15 ครั้งและได้อันดับสอง 4 ครั้ง จาก 19 การแข่งขัน

## สถิติการแข่ง
ไดวะ สการ์เล็ต ลงแข่งทั้งหมด 12 รายการ และชนะ 8 รายการ ขณะที่ได้อันดับสองอีก 4 รายการ ข้อมูลนี้อ้างอิงจาก JB IS search และ netkeiba.com

***Legend:***

 
 


## อาชีพเพาะพันธุ์
ไดวะ สการ์เล็ต ได้กลายเป็นแม่พันธุ์ โดยลูกม้าตัวแรกของเธอชื่อ ไดวะ เรน เกิดในปี พ.ศ. 2553 เธอให้กำเนิดลูกม้าอีกหลายตัวในช่วงหลายปีต่อมา จนกระทั่งลูกตัวสุดท้ายของเธอ ซึ่งเป็นลูกม้าเพศผู้ ชื่อ แกรนด์ สการ์เล็ต เกิดในปี พ.ศ. 2564 ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2567 มีการประกาศว่าเธอจะเกษียณจากการผสมพันธุ์

### ผู้ชนะรายการใหญ่

## วัฒนธรรมสมัยนิยม
ในแฟรนไชส์มัลติมีเดียอย่าง *[[สาวม้าโมเอะ]]* ตัวละครไดวะ สการ์เล็ตในรูปแบบมานุษยรูปนิยมแบบโมเอะ ได้ปรากฏตัวในฐานะเด็กหญิงผมทวินเทลสีน้ำตาลแดง โดยให้เสียงพากย์โดย จิซะ คิมูระ

## พันธุ์ประวัติ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:การแข่งม้าในประเทศญี่ปุ่น