รักข้าเพื่อแผ่นดิน

***รักข้าเพื่อแผ่นดิน*** (;  *สวเทส* ) เป็นภาพยนตร์ดรามาภาษาฮินดีของอินเดียปี ค.ศ. 2004 ที่ร่วมเขียนบท กำกับ และอำนวยการสร้างโดย อาศุโตษ โควาริกร ภาพยนตร์เรื่องนี้มี ชาห์รุข ข่าน เป็นนักแสดงนำ ร่วมด้วย คายตรี โชศี, กิโศรี บัลลาล, ทยา ศานกร ปานเฑ, ราเชศ วิเวก และ เลข ฏันฑน

เนื้อเรื่องดัดแปลงมาจากสองตอนของซีรีส์ย่อย *วาปสี* ในละครเรื่อง *ยูลเลิฟสตอรี* (Yule Love Stories) ทางช่องซีทีวี (ค.ศ. 1994 – ค.ศ. 1995) ซึ่งโควาริกรเป็นนักแสดง เรื่องราวของชายคนหนึ่งที่สร้างโครงการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำขนาดเล็กนั้น มีรายงานว่าได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์ภาษากันนาดาเรื่อง *จิกูริดา กนาสุ* (Chigurida Kanasu) ปี ค.ศ. 2003 ซึ่งดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกันของ เค. ศิวราม การันต์ และ *บาปู กุฑี* (Bapu Kuti) ของ รัชนี พักศี  ผู้เขียนบท เอ็ม. จี. สัตยา เปิดเผยว่าเขาได้รับอิทธิพลจากหลักการของคานธีและสภาพแวดล้อมทางสังคมและการเมืองในช่วงวัยเด็กขณะเรียนในโรงเรียนสอนภาษากันนาดาในชาลาหัลลี เบงคลูรู ดนตรีประกอบและเพลงประกอบภาพยนตร์ประพันธ์โดย เอ. อาร์. ระห์มาน โดยเนื้อร้องแต่งโดย จาเวด อัขตะร์

*รักข้าเพื่อแผ่นดิน* เข้าฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 2004 และได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์ อย่างไรก็ตาม ภาพยนตร์เรื่องนี้ล้มเหลวในเชิงพาณิชย์ ในงานประกาศ รางวัลฟิล์มแฟร์ครั้งที่ 50 *รักข้าเพื่อแผ่นดิน* ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (ชาห์รุข ข่าน) และเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (เอ. อาร์. ระห์มาน) แม้จะล้มเหลวในเชิงพาณิชย์ แต่ *รักข้าเพื่อแผ่นดิน* ก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นภาพยนตร์ล้ำหน้าและถือเป็นภาพยนตร์คลาสสิกของวงการภาพยนตร์ภาษาฮินดี และเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดของชาห์รุข ข่าน ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นของบริษัท เรดชิลลี่ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ของ ชาห์รุข ข่าน

## เนื้อเรื่อง
โมหันเป็นชาวอินเดียพลัดถิ่น พ่อแม่ของเขาจากไปเพราะอุบัติเหตุรถยนต์ในอินเดียและเขาได้มาเรียนต่อและทำงานเป็นนักวิทยาศาสตร์ขององค์กรนาซาอยู่ในสหรัฐถึงสิบสองปี โดยเขากำลังจัดทำโครงการสำหรับดาวเทียมวัดปริมาตรน้ำฝนเนื่องจากภาวะขาดแคลนน้ำในทั่วโลก วันหนึ่งเขาระลึกถึงผู้มีพระคุณนามว่ากาเวรีซึ่งเขาเรียกว่ากาเวรีอัมมาและเป็นผู้เลี้ยงดูเขาตั้งแต่ยังเด็กและเขานับถือดั่งแม่คนที่สอง เขาจึงตัดสินทางเดินทางกลับไปอินเดียเพื่อกลับไปหาผู้มีพระคุณคนนี้ โมหันพบว่ากาเวรีได้ไปอยู่ที่หมู่บ้านจรัณปุระ ขณะเดียวกันเขาก็ได้พบกับคีตา ซึ่งเป็นครูสาวอยู่ที่นั้นในร้านหนังสือของเพื่อนเขาและภายหลังพบว่าเธอยังเป็นเพื่อนของเขาในวัยเด็กซึ่งเขาเรียกเธอว่า 'กิตลี' และเธอก็กำพร้าพ่อแม่เช่นเดียวกับเขา หลังจากนั้นเขาจึงขับรถไปหมู่บ้าน โดยได้ใช้รถบ้านในการขับไปที่หมู่บ้านแห่งนั้นเนื่องจากเกรงว่าจะไม่ได้รับการอำนวยความสะดวกมากพอ และเขาก็พบกับทั้งกาเวรี คีตา และจิกกู น้องชายของคีตา คีตานั้นเป็นครูสอนอยู่ที่โรงเรียนซึ่งมีอยู่แห่งเดียวในหมู่บ้าน เธอสอนเด็ก ๆ ในหมู่บ้านร่วมกับผู้ใหญ่บ้านที่คนในหมู่บ้านเรียกว่า ดาดาจี และเชื่อมั่นในความเท่าเทียมทางเพศจนกระทั่งเธอปฏิเสธที่จะแต่งงานกับชายคนหนึ่งเนื่องจากพ่อแม่ของฝ่ายชายต้องการให้เธอทำงานอยู่บ้านเท่านั้น ขณะเดียวกันโมหันก็ได้เพื่อนเพิ่มจากการไปหมู่บ้านครั้งนี้ คือ นิวารัณ บุรุษไปรษณีย์ของหมู่บ้าน และ เมลาราม เจ้าของร้านอาหารเล็ก ๆ ในหมู่บ้าน

ในหมู่บ้านจรัณปุระ มีปัญหาทั้งเรื่องความเหลื่อมล้ำทางวรรณะและทางเพศ และปัญหาไฟฟ้า เฉพาะปัญหาความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นและทางเพศนี้มากพอที่ทำให้เกิดปัญหาทางการศึกษาด้วยจนกระทั่งคณะกรรมการหมู่บ้านเห็นว่าการเปิดโรงเรียนของคีตานั้นแทบไม่จำเป็นและต้องการรื้อโรงเรียนเพื่อใช้ประโยชน์อย่างอื่นมากกว่า ขณะที่คีตายืนกรานว่าเธอจะเปิดโรงเรียนต่อไปและขอหานักเรียนมาเพิ่ม โมหันจึงช่วยเธอหานักเรียนเพิ่มด้วยการเจรจากับคนในหมู่บ้านซึ่งมีหลายวรรณะรวมถึงนักเรียนหญิงที่ลาออกกลางคันเพื่อมาทำงานบ้านและเตรียมแต่งงานก่อนวัยอันควร ภายหลังคีตาเผยกับโมหันว่าเธอตั้งใจบอกทางไปหมู่บ้านผิดเพราะเธอรู้ว่าเขาจะพากาเวรีไปอยู่อเมริกาและเธอซึ่งนับถือกาเวรีเป็นแม่คนที่สองด้วยกันไม่มีทางยอมแน่

ต่อมา กาเวรีได้ให้โมหันเดินทางไปหมู่บ้านโกฑีซึ่งมีชายคนหนึ่งชื่อหริทาสค้างค่าเช่าที่ของคีตาอยู่ โมหันเดินทางไกลแสนไกลทั้งทางรถไฟและทางเรือเพื่อพบกับเขา เมื่อพบเจอ หริทาสได้อธิบายว่าเดิมเขาเป็นคนทอผ้าแต่ภายหลังได้หันมาทำนา เนื่องจากระบบวรรณะ ทำให้คนในหมู่บ้านรังเกียจและไม่แม้กระทั่งจะให้น้ำเพื่อให้เขาทำนาทำให้เขาอดอยากอย่างมาก โมหันสงสารและเห็นใจ นอกจากเขาจะไม่เอาเงินแล้วเขายังได้มอบเงินให้หริทาสได้เลี้ยงดูคนในครอบครัวอีกด้วย เมื่อโมหันกลับไปหมู่บ้าน เขาจึงตัดสินใจทำระบบสาธารณูปโภคโดยเฉพาะด้านไฟฟ้าอย่างจริงจัง โดยให้ผู้คนในหมู่บ้านช่วยกันสร้างฝายน้ำเพื่อผลิตไฟฟ้าและท้ายที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ ขณะที่ดาดาจี ผู้ใหญ่บ้าน ก็ได้จากไปในวันนั้นด้วยความปิติสุข

ผ่านไปห้าสัปดาห์จากเดิมที่กำหนดไว้เพียงสองสัปดาห์ โมหันได้รับแจ้งจากองค์กรนาซาว่าโครงการดาวเทียมของเขากำลังจะเสร็จสมบูรณ์ เขาจึงจำต้องลาจากอินเดียเพื่อกลับไปอเมริกาและทำงานโครงการนี้ให้เสร็จสมบูรณ์ และเมื่อเสร็จสมบูรณ์ เขาจึงตัดสินใจลาออกจากนาซากลับไปอินเดียและพบกับผู้มีพระคุณและคนรักของเขาที่หมู่บ้านเดิมอีกครั้ง

## นักแสดง

## หมายเหตุ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 
* 
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

### รีวิว
* รีวิวโดย บีบีซี – *[[บีบีซี]]*
* รีวิวโดยไทม์สออฟอินเดีย – *ไทม์สออฟอินเดีย*

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชีวิต
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อินเดีย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาฮินดี
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อินเดียที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2547