ลูกา 2

**ลูกา 2** ()  เป็นบทที่ 2 ของพระวรสารนักบุญลูกาในภาคพันธสัญญาใหม่ของคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ ซึ่งถือกันว่าเขียนโดยลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร เพื่อนร่วมทางของเปาโลอัครทูตในการเดินทางเผยแผ่ศาสนา ลูกา 2 ประกอบด้วยเรื่องราวการประสูติของพระเยซูในเบธเลเฮม, "การประกาศและการฉลองการประสูติ", การถวายพระกุมารเยซูในพระวิหารในเยรูซาเล็ม และเหตุการณ์ขณะพระองค์ทรงพระเยาว์ วรรคที่ 1-14 มักอ่านระหว่างการนมัสการในวันคริสต์มาส

## ต้นฉบับ

ข้อความต้นฉบับเขียนด้วยภาษากรีกคอยนี บทนี้แบ่งออกเป็น 52 วรรค

### พยานต้นฉบับ
ต้นฉบับบางส่วนในยุคต้นที่มีเนื้อหาของบทนี้ได้แก่:
*Papyrus 4 (AD 150–175; extant verses: 1; 6–7)
*Codex Vaticanus (AD 325–350; complete)
*Codex Sinaiticus (330-360; complete)
*Codex Bezae (~400; complete)
*Codex Washingtonianus (~400; complete)
*Codex Alexandrinus (400-440; complete)
*Codex Ephraemi Rescriptus (~450; extant verses 1–4, 43–52)

## การประสูติของพระเยซู (2:1–7)

พระวรสารลูกาบรรยายว่าจักรพรรดิออกัสตัสมีรับสั่งให้ทำสำมะโนประชากร ".. ทั่วทั้งแผ่นดิน" ในเวลานั้น (หรืออาจะ*ก่อนหน้านั้น*)  เป็นสมัยที่คีรินิอัสเป็นเจ้าเมืองซีเรีย จึงเป็นเหตุให้เมื่อพระเยซูใกล้จะประสูตินั้น โยเซฟและมารีย์ซึ่งอาศัยในนาซาเร็ธต้องเดินทางไปยังเบธเลเฮมซึ่งเป็นสถานที่ประสูติของกษัตริย์ดาวิด คัมภีร์ฉบับแปลเป็นภาษาอังกฤษหลายฉบับให้ความเห็นว่าวัตถุประสงค์ของการทำสำมะโนนั้นเพื่อที่ทุกคนจะได้รับการลงทะเบียน แต่ฉบับคิงเจมส์และฉบับอื่น ๆ ให้ความเห็นว่าเพื่อให้ทุกคนต้องเสียภาษี คัมภีร์ไบเบิลฉบับขยายความให้ความเห็นว่าเพื่อให้รวบรวมทะเบียนสำหรับการเก็บภาษี ความถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องราวการประสูติของพระเยซูเป็นที่ถกเถียงในหมู่นักวิชาการสมัยใหม่หลายคน เนื่องจากคีรินิอัสยังไม่ได้เป็นเจ้าเมืองซีเรียจนกระทั่งปี ค.ศ. 6-7 ความคิดเห็นที่ว่าการทำสำมะโนเกิดขึ้น*ก่อนหน้า*สมัยที่คีรินิอัสเป็นเจ้าเมืองซีเรียนั้นเสนอขึ้นโดยจอห์น นอลแลนด์ (John Nolland) นักวิชาการคัมภีร์ไบเบิล เพื่อเป็นแนวทางในการแก้ไขความยุ่งยากทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเวลาเมื่อพระเยซูประสูติซึ่งเกี่ยวข้องกับการทำสำมะโนนี้ 

### วรรค 2
:*นี่เป็นครั้งแรกที่มีการจดทะเบียนสำมะโนครัว เกิดขึ้นในสมัยที่คีรินิอัสเป็นเจ้าเมืองซีเรีย*
ประโยคนี้มีการขนาบด้วยเครื่องหมายนขลิขิตในฐานะคำอธิบายในวงเล็บในฉบับคิงเจมส์

### วรรค 3
:*คนทั้งหลายต่างก็ไปจดทะเบียนที่เมืองของตน*
ต้นฉบับส่วนใหญ่ระบุว่าเป็น   (*polin*, "เมือง") *ของตน* ส่วน Codex Bezae ระบุว่าเป็น  (*patrida*) หรือ "บ้านเกิด" *ของตน*

### วรรค 5
:*เขา[โยเซฟ]ไปจดทะเบียนพร้อมกับมารีย์หญิงที่เขาหมั้นไว้แล้วและกำลังตั้งครรภ์*
แม้ว่าความในลูกา 1:32 จะบ่งบอกว่าตัวมารีย์เองอาจจะ "มาจากเชื้อสายของดาวิด" และเบธเลเฮมก็จึงเป็น "เมืองของเธอ" แต่ความในลูกา 2:5 นั้นความหมายที่ผู้นิพนธ์พระวรสารสื่อออกมาคือมารีย์เดินทางไปยังเบธเลเฮมเพื่อติดตามสามีคู่หมั้นของเธอ เรื่องเล่าในลูกา 1 ระบุว่ามารีย์เดินทางจากนาซาเร็ธไปยังเมืองหนึ่งในแถบภูเขาแคว้นยูเดียเพื่อเยี่ยมเอลีซาเบธผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ จากนั้นจึงกลับไปยังนาซาเร็ธ จากนั้นจงเดินทางอีกครั้งพร้อมกับโยเซฟจากนาซาเร็ธไปยังเบธเลเฮม 

### วรรค 7
:*นางจึงคลอดบุตรชายหัวปี เอาผ้าอ้อมพันและวางไว้ในรางหญ้า เพราะว่าไม่มีที่ว่างในโรงแรมสำหรับพวกเขา*

*"ผ้าอ้อม" (swaddling clothes) หมายถึง "แถบผ้าลินินที่จะใช้พันรอบแขนและขาของทารกเพื่อป้องกันแขนและขา"
*"รางหญ้า" (manger): หรือ "รางให้อาหารสัตว์" (feed trough)
*"โรงแรม" (the inn): แปลมาจากภาษากรีก  *kataluma* ซึ่งอาจหมายถึง "ห้องรับแขก" (guest room) ในเซปตัวจินต์และต้นฉบับพันธสัญญาใหม่ คำนี้อาจหมายถึงสถานที่พักรูปแบบต่าง ๆ โยเซฟและมารีย์ตั้งใจจะไปพักกับญาติในเบธเลเฮม แต่ "ห้องรับแขก" ในบ้านเต็มเกินความจุเพราะญาติคนอื่น ๆ ทั้งหมดที่เดินทางไปยังเบธเลเฮมเพื่อทำสำมะโน เบธเลเฮมมีขนาดไม่ใหญ่นักและไม่มีสถานที่อื่น ๆ ให้พักอีก

## ทูตสวรรค์และคนเลี้ยงแกะ (2:8-20)

จากนั้นลูกาจึงเล่าถึงเหล่าคนเลี้ยงแกะที่กำลังดูแลฝูงแกะอยู่บิรเวณใกล้เคียง (ในภูมิภาคเดียวกันหรือในดินแดนเดียวกัน) ในเวลากลางคืน ซึ่งได้เห็นทูตสวรรค์มาเยือนแล้วบอกกับพวกเขาว่าในเบธเลเฮม "... พระผู้ช่วยให้รอดของพวกท่านคือพระคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้ามาประสูติที่เมืองของดาวิด (เบธเลเฮม)" นักบุญบีดตั้งข้อสังเกตว่าในพันธสัญญาเดิม การมาเยือนของทูตสวรรค์มักเกิดขึ้นในเวลากลางคืนมากกว่าเวลากลางวัน

### วรรค 10
:*ทูตสวรรค์องค์นั้นกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “อย่ากลัวเลย เพราะเรานำข่าวดีมายังพวกท่าน เป็นความยินดีอย่างยิ่งที่จะมาถึงคนทั้งหลาย"*

### วรรค 11
:*"เพราะว่าในวันนี้ พระผู้ช่วยให้รอดของพวกท่านคือพระคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้ามาประสูติที่เมืองของดาวิด"* 

"ชาวสวรรค์หมู่หนึ่ง" ปรากฏขึ้นพร้อมสรรเสริญพระเจ้าว่า "พระสิริจงมีแด่พระเจ้าในที่สูงสุด ส่วนบนแผ่นดินโลก สันติสุข..." ("Glory to God in the highest, and on earth peace...") ทั้งนี้คัมภีร์ไบเบิลฉบับแปลภาษาอังกฤษต่าง ๆ มีรูปแบบการแปลเนื้อความส่วนท้ายของประโยคที่แตกต่างกันออกไป การตีความสมัยใหม่ที่แพร่หลายที่สุดคือ "... and goodwill to men", "... towards men of goodwill" หรือ "... to those he favours" ตัวอย่างเช่นฉบับมาตรฐานอเมริกัน (American Standard Version) ใช้ว่า "...among men in whom he is well pleased" ซึ่งสอดคล้องกับการตีความแบบที่ 3 เทียบกับความในพระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐานที่เป็นฉบับแปลภาษาไทยว่า "...จงมีท่ามกลางมนุษย์ทั้งหลายที่พระองค์โปรดปรานนั้น" ข้อความนี้ยังเป็นส่วนเปิดของเพลงสวด Gloria in excelsis Deo และยังมีความสำคัญอย่างยิ่งในพิธีกรรมหลักของคริสตจักร

จากนั้นเหล่าทูตสวรรค์จึงกลับสู่สวรรค์ เหล่าคนเลี้ยงแกะจึงไป "ยังเมืองเบธเลเฮม" เพื่อไปดูด้วยตนเอง แล้วได้พบกับโยเซฟ, มารีย์ และพระกุมารเยซู จากนั้นเหล่าคนเลี้ยงแกะจึง "...เล่าเรื่อง..." เกี่ยวกับทูตสวรรค์และพระเยซู ก่อนจะกลับไปยังฝูงแกะที่พวกตนดูแล โดยทั่วไปถือว่าเป็นเรื่องสำคัญยิ่งที่ข่าวดีนี้ถูกประกาศแก่เหล่าคนเลี้ยงแกะซึ่งจัดว่าเป็นชนชั้นล่างในโครงสร้างสังคมของภูมิภาคปาเลสไตน์ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ดูจะสะท้อนถึงคำของมารีย์ในเพลงสรรเสริญของมารีย์ (Magnificat) ว่า "พระองค์ทรงถอดเจ้านายออกจากบัลลังก์ และพระองค์ทรงยกผู้น้อยขึ้น" ให้ภาพตรงกันข้ามกับเหล่าตัวละครผู้มีอำนาจที่ถูกกล่าวถึงในเหตุการณ์การประสูติอย่างเช่นจักรพรรดิออกัสตัส ส่วนวลีว่า "สันติสุขจงมีท่ามกลางมนุษย์ทั้งหลายที่พระองค์โปรดปรานนั้น" ถูกตีความทั้งในแง่ของการจำกัดเฉพาะกลุ่มบุคคลที่พระเจ้าทรงเลือกไว้ และในแง่ที่หมายถึงว่าพระเจ้าทรงสำแดงความโปรดปรานแก่ทั้งโลก

ลูกาไมได้กล่าวถึงการมาเข้าเฝ้าของพวกนักปราชญ์, การประหารทารกผู้วิมล และการหลบหนีของครอบครัวพระเยซูไปยังอียิปต์ ซึ่งปรากฏในมัทธิว 2

## การเข้าสุหนัตและการตั้งพระนาม (2:21)

 เล่าถึงการที่โยเซฟและมารีย์พาพระกุมารไปเข้าสุหนัตในวันที่ 8 หลังการประสูติ และตั้งพระนามว่าเยซู ตามที่ทูตสวรรค์กาเบรียลเคยบอกให้มารีย์ทำในลูกา 1:31 เจเรมีย์ เทย์เลอร์ (Jeremy Taylor) นักเทววิทยานิกายโปรเตสแตนต์ให้ความเห็นว่าการเข้าสุหนัตของพระเยูเป็นสิ่งพิสูจน์ความเป็นมนุษย์ของพระองค์และยังเป็นการปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของโมเสส หากพระเยซูไม่ทรงเข้าสุหนัต ชาวยิวก็อาจไม่ยอมรับการประกาศข่าวประเสริฐของพระองค์มากนัก

## การถวายพระกุมารเยซูในพระวิหาร (2:22-38)

### วรรค 22
:*เมื่อถึงเวลาทำพิธีชำระตัวตามธรรมบัญญัติของโมเสส บิดามารดาจึงนำพระกุมารไปยังกรุงเยรูซาเล็มเพื่อถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า*

ธรรมบัญญัติใน กำหนดว่าหลังจากหญิงให้กำเนิดบุตรชาย หญิงผู้นั้นจะถือว่าเป็น 'มลทิน' เป็นเวลา 7 วันและกำหนดให้อยู่แต่ในบ้านเป็นเวลาอีก 33 วัน หลังจากนั้นในวันที่ 40 จะต้องถวายเครื่องบูชาลบล้างบาป ซึ่งสามารถกระทำได้ในเยรูซาเล็มเท่านั้น บางฉบับแปลภาษาอังกฤษใช้คำว่า "their purification" (การชำระตัวของพวกเขา) แต่จริง ๆ แล้วเป็นเฉพาะมารีย์เท่านั้นที่ต้องชำระตัว ไม่รวมถึงพระกุมารเยซู และแม้ว่ามารีย์ไม่ได้มีมลทินจากการปฏิสนธิ การตั้งครรภ์ และการประสูติพระเยซูผู้ซึ่งทรงไม่มีมลทินใด ๆ ตามพระลักษณะของพระองค์ (แม้ว่าพระองค์จะทรงรับเอาบาปเพื่อประชาชนของพระองค์ก็ตาม) มารีย์ก็ยังคงปฏิบัติตามธรรมบัญญัติเรื่องการชำระตัว ทั้งนี้เพื่อปฏิบัติให้ตรงตามธรรมบัญญัติทั้งหมด (เทียบกับ กาลาเทีย 4:4)

## เสด็จกลับนาซาเร็ธและวัยเด็กช่วงต้น (2:39-40)

## พระกุมารเยซูในพระวิหาร (2:41-50)

## วัยเด็กช่วงปลายและวัยรุ่น (2:51-52)

## ดูเพิ่ม
* บทของคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้อง: มีคาห์ 4, มีคาห์ 5, มัทธิว 2

## อ้างอิง

## บรรณานุกรม
*

## อ่านเพิ่มเติม
*Brown, Raymond E. *An Introduction to the New Testament* 1997 Doubleday 

## แหล่งข้อมูลอื่น
*ลูกา 2 - พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน
*English Translation with Parallel Latin Vulgate 
*''Online Bible'' at GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
*Multiple bible versions at ''Bible Gateway'' (NKJV, NIV, NRSV etc.)

หมวดหมู่:บทของพระวรสารนักบุญลูกา
หมวดหมู่:การประสูติของพระเยซูในพันธสัญญาใหม่
หมวดหมู่:พระวิหารที่สอง
หมวดหมู่:การทำสำมะโนโดยคีรินิอัส