open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
เทศบาลตำบลนายาง

**เทศบาลตำบลนายาง** ตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครทางรถยนต์ประมาณ 152 กิโลเมตร

## ประวัติ
ในอดีตตำบลนายางเคยเป็นที่ตั้งของอำเภอนายาง (อำเภอชะอำ) ภายหลังได้ย้ายไปตั้งที่ตำบลหนองจอก และย้ายมาตั่งที่ตำบลชะอำ จากการที่เคยเป็นที่ตั้งอำเภอนายางมาก่อน และมีการตั้งบ้านเรีอนหนาแน่น กระทรวงมหาดไทยจึงได้มีการจัดตั้งสุขาภิบาลนายาง  เพื่อดูแลพื้นที่นี้ให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อย

## สภาพทั่วไปของพื้นที่
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มเหมาะสำหรับทำการเกษตร ด้านทิศตะวันตกจรดทิวเขาเป็นแนวยาว จากทิศเหนือ จรดมาทางใต้ เป็นพื้นที่ที่ไม่มีแม่น้ำสายสำคัญไหลผ่าน การเกษตรต้องอาศัยน้ำระบบชลประทาน และน้ำฝน ไม่มีอาณาเขตพื้นที่ที่ติดชายฝั่งทะเล

;อาณาเขตพื้นที่
* ทิศเหนือ จรดตำบลหนองศาลา และอำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี
* ทิศใต้ จรดตำบลห้วยทรายเหนือ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี
* ทิศตะวันออก จรดตำบลชะอำ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี
* ทิศตะวันตก จรดเขตอำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี

## ประชากร
จำนวนประชากรทั้งสิ้น 17,588 คน ชาย 8,312 คน หญิง 9,276

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์เทศบาลตำบลนายาง

นายาง
หมวดหมู่:อำเภอชะอำ
ดาวบีเทลจุส

**ดาวบีเทลจุส** () เป็นดาวที่สว่างที่สุดอันดับที่ 11 ในท้องฟ้ากลางคืนและสว่างที่สุดเป็นอันดับสองในกลุ่มดาวนายพราน (รองจากดาวไรเจล) บีเทลจุสเป็นดาวกึ่งแปรแสงที่มีสีแดงชัดเจน ซึ่งมีความส่องสว่างปรากฏระหว่าง +0.0 ถึง +1.3 ซึ่งเป็นช่วงที่กว้างที่สุดของดาวในกลุ่มโชติมาตรเป็น 1 สำหรับในช่วงความยาวคลื่นใกล้อินฟราเรด บีเทลจุสเป็นดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดในท้องฟ้ายามค่ำคืน มีชื่อในระบบการตั้งชื่อดาวฤกษ์ของเบเยอร์ว่า อัลฟาโอริออนิส (α Orionis; ) และตัวย่อ อัลฟาโอริ (Alpha Ori) หรือ α Ori

บีเทลจุสเป็นดาวยักษ์ใหญ่แดง (Red supergiant star) มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1000 เท่า ของดวงอาทิตย์ อยู่ไกลออกไป 640 ปีแสง จึงเป็นดาวฤกษ์ดวงแรกนอกระบบสุริยะ ที่เราสามารถวัดขนาดของมันได้สำเร็จ ในปี ค.ศ. 1920 และยังเป็นดาวฤกษ์ดวงแรก ที่เราสามารถถ่ายภาพชั้นบรรยากาศได้อีกด้วย 

สีของดวงดาวที่เปลี่ยนไป เกิดจากอุณหภูมิลดลงที่ชั้นนอกของดาว ในขณะที่ขยายขนาดออกไป ซึ่งบางครั้งจะไม่มีเสถียรภาพ อุณหภูมิ ขนาดและความสว่างจึงไม่คงที่ ดาวบีเทลจุสมีการเปลี่ยนแปลงความสว่างจากสว่างที่สุด จางลง แล้วกลับมาสว่างที่สุดอีกครั้งทุก ๆ 5.8 ปี

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ดาวฤกษ์
หมวดหมู่:ดาวแปรแสง
หมวดหมู่:กลุ่มดาวนายพราน
อาสนวิหารกิลด์ฟอร์ด

**อาสนวิหารกิลด์ฟอร์ด** () มีชื่อเป็นทางการว่า**อาสนวิหารพระวิญญาณบริสุทธิ์** (Cathedral Church of the Holy Spirit, Guildford) เป็นอาสนวิหารในนิกายแองกลิคันตั้งอยู่ที่เมืองกิลด์ฟอร์ด มณฑลเซอร์รีย์ (Surrey) สหราชอาณาจักร มีชื่อเสียงเป็นอาสนวิหารแองกลิคันอาสนวิหารเดียวที่สร้างใหม่ทางภาคใต้ของสหราชอาณาจักรหลังจากการการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ หลังจากที่เขตมิสซังกิลด์ฟอร์ดตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1927 ทางเขตมิสซังก็เริ่มพิจารณาการสร้างอาสนวิหารใหม่ตามแบบของเซอร์เอ็ดเวิร์ด มอฟ (Edward Maufe) การก่อสร้างจริงเริ่มขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1936 โดยมี ดร.คอสโม กอร์ดอน แลง อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี (Dr Cosmo Gordon Lang) เป็นผู้วางศิลาฤกษ์ การก่อสร้างต้องระงับไปชั่วคราวระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ระหว่างปี ค.ศ. 1939 ถึงปี ค.ศ. 1952 อาสนวิหารได้รับการอภิเษกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1961

## อ้างอิง

## ข้อมูลเพิ่มเติม
* สถาปัตยกรรมสมัยใหม่
* กิลด์ฟอร์ด

หมวดหมู่:อาสนวิหารในสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:โบสถ์คริสต์ในอังกฤษ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 20
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1930
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเทศมณฑลเซอร์รีย์
สยามดิสคัฟเวอรี

thumb|200px|สยามดิสคัฟเวอรีเซ็นเตอร์ก่อนการปรับปรุงครั้งใหญ่
**ศูนย์การค้าสยามดิสคัฟเวอรี** เป็นศูนย์การค้าในประเทศไทย บริการงานโดยสยามพิวรรธน์ เป็นส่วนหนึ่งของศูนย์การค้ากลุ่มวันสยาม โดยสยามดิสคัฟเวอรีตั้งอยู่ในย่านสยาม ติดกับสี่แยกปทุมวัน และมีทางเดินเชื่อมเข้าสู่สยามเซ็นเตอร์ทางฝั่งตะวันออก รวมถึงสถานีสนามกีฬาแห่งชาติ ของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม, หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร, เอ็มบีเคเซ็นเตอร์ และสยามสแควร์ ทางฝั่งตะวันตกผ่านสกายวอล์กวันสยาม

สยามดิสคัฟเวอรีสร้างขึ้นบนที่ดินลานเบียร์คลอสเตอร์เดิม ซึ่งเป็นพบปะของวัยรุ่นในช่วงราวปี พ.ศ. 2522-2540





 เป็นศูนย์การค้าภายใต้แนวคิด "Lifestyle shopping" ในแต่ละชั้นจะนำเสนอสินค้าประเภทเดียวหรือแนวคิดเดียว (One Floor One Concept) ซึ่งนำต้นแบบมาจากเอ็มโพเรียม และต่อมาสยามพารากอนได้นำรูปแบบนี้มาใช้ในการบริหารศูนย์การค้าด้วย 

จากข้อมูลในปี พ.ศ. 2558 มีลูกค้าวันละ 80,000 คน และในปีเดียวกันนี้ สยามพิวรรธน์ได้รวมตัวกับกลุ่มธุรกิจสยามสแควร์ และบริษัท เอ็มบีเค จำกัด (มหาชน) ก่อตั้งสมาคมการค้าพลังสยามขึ้น เพื่อพัฒนาศูนย์การค้าในย่านสยามให้เป็นย่านค้าปลีกระดับโลก สยามพิวรรธน์จึงได้รับเงินจำนวน 4,000 ล้านบาท ในการปรับปรุงศูนย์การค้าสยามดิสคัฟเวอรีให้มีความแตกต่างจากศูนย์การค้าอื่น ๆ ในย่านเดียวกัน โดยมีแนวความคิดใหม่คือ "สนามทดลองความคิด" (Experiment Playground) ได้รับการออกแบบปรับปรุงโดยโอกิ ซาโตะ (Oki Sato) จากสำนักงานออกแบบเนนโดะ (Nendo) ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 จนแล้วเสร็จและได้เปิดให้บริการอีกครั้งในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

## การจัดสรรพื้นที่
[thumb|300px|บริเวณชั้น 4 มองจาก[โค-เวิร์คคิงสเพซ*ดิสคัฟเวอรี ฮับบา* ชั้น 5 เห็นบริเวณของ*อีโคโทเพีย* ชัดเจน]]

สยามดิสคัฟเวอรี เป็นศูนย์การค้าอาคารเดี่ยว ความสูง 8 ชั้น พื้นที่ 40,000 ตารางเมตร โดยมีพื้นที่สำคัญดังนี้
* ลอฟท์
* เซอร์คิวลาร์ ออฟ ลักซ์
* โอ.ดี.เอส (ออฟเจ็ค ออฟ ดีไซร์ สโตร์) โดยความร่วมมือกับกรมส่งเสริมการส่งออก กระทรวงพาณิชย์
* ร้านภูฟ้า
* อีโคโทเปีย
* ทรู 5จี โปร ฮับ
* เลเจนด์ ฮีโรส์ สปอตส์
* สถานออกกำลังกายเวอร์จิ้น แอคทีฟ
* พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งมาดามทุซโซต์ กรุงเทพฯ

โดยมีทางเชื่อมไปยังหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร, รถไฟฟ้าบีทีเอส สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ, สยามสแควร์, เอ็มบีเคเซ็นเตอร์ และอาคารสยามปทุมวันเฮาส์ ที่ชั้นเอ็ม และชั้น 1 นอกจากนี้ยังมีทางเชื่อมไปสยามเซ็นเตอร์ที่ชั้น 2 อีกด้วย

### พื้นที่จัดสรรในอดีต
* โรงภาพยนตร์แกรนด์ อีจีวี ในเครือเมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์ เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2542 และปิดให้บริการเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2553 และย้ายไปรวมกับพารากอน ซีนีเพล็กซ์ ในศูนย์การค้าสยามพารากอน ส่วนพื้นที่เดิมปรับปรุงเป็นพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งมาดามทุซโซต์ กรุงเทพฯ

## อ้างอิง

* คัมภีร์ความสำเร็จสยามเซ็นเตอร์  นิตยสารผู้จัดการ ตุลาคม 2542
* อุตฯค้าปลีกไทยจะฟื้นปลายปี 51 จากหนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ ฉบับที่ 2248 30 ส.ค.  - 01 ก.ย. 2550

หมวดหมู่:เครือสยามพิวรรธน์
หมวดหมู่:ศูนย์การค้าในเขตปทุมวัน
กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข

**กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข** หรือ **กรมพระราชวังหลัง** เป็นตำแหน่งรองลงมาจากกรมพระราชวังบวรสถานมงคลที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งขึ้น เกิดขึ้นครั้งแรกในสมัยอยุธยา โดยสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช ทรงสร้างวังขึ้นหลังพระราชวังหลวง พระราชทานให้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระเอกาทศรถ ดังนั้น จึงเกิดคำว่า "**วังหลัง**" ขึ้นมา ต่อมา ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โปรดให้พระไตรภูวนาถทิตยวงศ์ พระราชอนุชา ประทับที่วังหลังอีกพระองค์ อย่างไรก็ตามทั้งสมเด็จพระเอกาทศรถและพระไตรภูวนาถทิตยวงศ์เพียงแต่ประทับอยู่ในวังหลังเท่านั้น แต่ไม่ได้มีการเพิ่มยศศักดิ์แต่ประการใด

ในรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชา เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์ ทรงแต่งตั้งหลวงสรศักดิ์ขึ้นเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล และได้แต่งตั้งให้นายจบคชประสิทธิ์ขึ้นเป็น "**กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข**" ให้ทรงรับพระราชบัญชา ซึ่งถือเป็นกรมพระราชวังหลังพระองค์แรกในสมัยอยุธยา ต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี(หรือ สมเด็จพระเจ้าเสือ) พระองค์ทรงสถาปนาเจ้าฟ้าเพชร พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคล หรือพระบัณฑูรใหญ่ และทรงสถาปนาเจ้าฟ้าพร พระราชโอรสพระองค์เล็กที่กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข แต่โปรดให้ออกพระนามกรมว่า "**พระบัณฑูรน้อย**" เนื่องจากพระองค์อาจจะทรงรังเกียจตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขเนื่องจากในรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชาเมื่อทรงสถาปนานายจบคชประสิทธิขึ้นเป็นกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขได้ไม่นาน นายจบคชประสิทธิก็ถูกสำเร็จโทษ

เมื่อถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงสถาปนาให้สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ ซึ่งทรงมีความดีความชอบรบทัพจับศึกมาแต่ครั้งกรุงธนบุรี ขึ้นดำรงตำแหน่ง "กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข" พระองค์แรกแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ภายหลังการเสด็จทิวงคตของกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขแล้ว ก็ไม่มีการสถาปนากรมพระราชวังหลังขึ้นอีกเลย แม้จะมีการสถาปนาตำแหน่งพระบัณฑูรน้อยต่อสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนเสนานุรักษ์ ก็ถือว่าการเสด็จทิวงคตเป็นการสิ้นสุดของตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขนับตั้งแต่นั้นมา

## รายพระนามกรมพระราชวังบวรสถานพิมุข

## อ้างอิง

* จุลลดา ภักดีภูมินทร์, กรมพระราชวังหลัง (กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข) , สกุลไทย, ฉบับที่ 2751, ปีที่ 53, ประจำวันอังคารที่ 10 กรกฎาคม 2550
อาสนวิหารรูอ็อง

**อาสนวิหารรูอ็อง** () หรือชื่อทางการคือ **อาสนวิหารแม่พระแห่งรูอ็อง** () เป็นอาสนวิหารแบบกอทิก ตั้งอยู่ที่เมืองรูอ็อง ในจังหวัดแซน-มารีตีม แคว้นนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส เป็นที่ตั้งของอัครมุขนายกแห่งอัครมุขมณฑลรูอ็อง และอาสนวิหารแห่งนี้ยังอยู่ในฐานะ "Primatial Cathedral" ในตำแหน่ง *ไพรเมตแห่งนอร์ม็องดี*  ()

อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840 

## สิ่งที่น่าสนใจ
อาสนวิหารรูอ็องเป็นที่ฝังพระศพของพระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์ รวมทั้งหัวใจด้วย เครื่องในฝังไว้ที่วัดที่วังชาลูว์-ชาบรอล (Château de Châlus-Chabrol) ในบริเวณลีมูแซ็ง ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์สิ้นพระชนม์จากแผลที่ถูกยิงด้วยลูกธนู ร่างของพระองค์ถูกฝังไว้ข้างพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษพระบิดาที่แอ็บบีฟงเตอวโร (Abbaye de Fontevraud) ใกล้เมืองชีนงและเมืองโซมูร์ อนุสรณ์ของพระองค์อยู่เหนือที่ฝังศพและมีชื่อสลักเป็นภาษาละตินอยู่ด้านข้าง

ระหว่างปี ค.ศ. 1876 ถึง ปี ค.ศ. 1880 อาสนวิหารรูอ็องเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลก เมื่อปี ค.ศ. 1944 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 อาสนวิหารถูกระเบิดซึ่งเกือบทำลายหอกลาง

## ในศิลปะ
* ด้านหน้าอาสนวิหารรูอ็องเป็นหัวเรื่องที่โกลด มอแน (Claude Monet) จิตรกรลัทธิประทับใจใช้วาดครั้งแล้วเล่า เป็นภาพเขียนชุดที่มีชื่อเสียงที่เป็นที่รู้จักกันทั่วโลก มอแนจะวาดภาพเดียวกันแต่ต่างเวลากันตามแสงสีที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เป็นเจ้าของภาพชุดนี้ 2 ภาพ อีกภาพหนึ่งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติของประเทศเซอร์เบียที่ซื้อในราคาประมาณ 40 ล้านเหรียญ

* กุสตาฟว์ โฟลแบร์ ผู้เป็นนักประพันธ์ได้รับแรงบันดาลใจจากหน้าต่างประดับกระจกสีของนักบุญจูเลียนและซาลอเมจนเขียนเรื่องสั้นสามเรื่องเกี่ยวกับหน้าต่างนี้ — *Three Tales*

* โฌริส-การ์ล อุยส์ม็อง เขียน *อาสนวิหาร* () นวนิยายเกี่ยวกับอาสนวิหารที่สำรวจการก่อสร้างของอาสนวิหารอย่างถี่ถ้วน

## อาสนวิหารรูอ็องของมอแน

ไฟล์:Claude Monet 033.jpg|
ไฟล์:Claude Monet 032.jpg|พระอาทิตย์ขึ้น
ไฟล์:Claude Monet - Rouen Cathedral, Facade and Tour d'AlbaneI.JPG|
ไฟล์:Claude Monet - Rouen Cathedral, Facade (Sunset).JPG|พระอาทิตย์ตก
ไฟล์:Claude Monet - Rouen Cathedral, Facade I.jpg|


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

รูอ็อง
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1200
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในจังหวัดแซน-มารีตีม
หมวดหมู่:อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
ตราแผ่นดินของรัสเซีย

**[[ตราแผ่นดิน]]ของ[[รัสเซีย]]** ประกอบด้วยรูปนกอินทรีสองหัวซึ่งเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของรัสเซีย อินทรีสองหัวมีความหมายแสดงถึงความกว้างใหญ่ของประเทศรัสเซีย โดยแต่ละหัวหันไปทางซ้ายและขวา หมายถึงการดูแลดินแดนของรัสเซียทั้งทางฝั่งตะวันตกและฝั่งตะวันออก และส่วนไม้คทาหมายถึงอำนาจ ส่วนลูกโลกประดับกางเขนหมายถึงนิติบัญญัติ ตราแผ่นดินนี้มีต้นแบบสืบเนื่องมาจากตราแผ่นดินในช่วงต้นของจักรวรรดิรัสเซีย ซึ่งในปี พ.ศ. 2535 ได้มีการฟื้นฟูตราแผ่นดินนี้ขึ้นมาอีกครั้ง จากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ซึ่งในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ได้มีการบังคับใช้ตามรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย 

## ตราแผ่นดินของรัสเซียสมัยต่างๆ
### [[จักรวรรดิรัสเซีย]]

ไฟล์:Coat of arms of Russia (XV Century).svg|ตราแผ่นดินของรัสเซียในศตวรรษที่ 15
ไฟล์:Royal Coat of arms of Russia (17th century).svg|ตราแผ่นดินของรัสเซียในศตวรรษที่ 17
ไฟล์:Lesser CoA of the empire of Russia.svg|ตราแผ่นดินของจักรวรรดิรัสเซียอย่างย่อ
ไฟล์:Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg|ตราแผ่นดินของจักรวรรดิรัสเซีย ที่ใช้ในหน่วยงานราชการของรัฐ และ เอกสารทางราชการ
ไฟล์:Russian greaterarms.png|มหาลัญจกรของจักรวรรดิรัสเซีย 


### หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต

ไฟล์:Emblem of the Russian SFSR.svg|ตราแผ่นดินของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ก่อนวันที่16 พฤษภาคม, พ.ศ. 2535
ไฟล์:Emblem of the Russian Federation (1992-1993).svg|ตราแผ่นดินของสหพันธรัฐรัสเซีย 16 พฤษภาคม, พ.ศ. 2535 – 30 พฤศจิกายน, พ.ศ. 2536
ไฟล์:Coat of Arms of the Russian Federation.svg|ตราแผ่นดินของสหพันธรัฐรัสเซีย บนธงชาติที่ใช้ในส่วนราชการ มีตราแผ่นดิน
ไฟล์:Coat of Arms of the Russian Federation 2.svg|ตราแผ่นดินของสหพันธรัฐรัสเซีย ที่ใช้ในหน่วยงานราชการของรัฐ และ เอกสารทางราชการ
ไฟล์:Grand Kremlin Palace façade, 1982-2008.jpg|ตราแผ่นดินรัสเซีย (ภาพล่าง) และ ตราแผ่นดินของสหภาพโซเวียต พร้อมอักษรชิริลลิก “CCCP”  (ภาพบน) ที่หน้าบันอาคาร ภายใน พระราชวังเครมลิน


## ดูเพิ่ม
* ตราแผ่นดินของสหภาพโซเวียต
* ธงชาติสหภาพโซเวียต

## แหล่งข้อมูลอื่น

รัสเซีย
รัสเซีย
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศรัสเซีย
เอ็ม

**เอ็ม** อาจหมายถึง
* ตัวอักษร M ในอักษรละตินมีใช้กันในหลายภาษา
* อภินันท์ ประเสริฐวัฒนกุล นักแสดงและนายแบบชาวไทย
* สุรศักดิ์ วงษ์ไทย นักร้องและนักแสดงชาวไทย
* อรรถพล เทศทะวงศ์ นักแสดงและนักแสดงตลกชาวไทย
* เอ็ม (M) เพลงของอายูมิ ฮามาซากิ
* เอ็ม (M) ตัวละครในนิยายชุดเจมส์ บอนด์
* เอ็ม (M) ตัวละครในสำนักพิมพ์หนังสือการ์ตูนมาร์เวลคอมิกส์
* เอ็ม (M) ตัวละครในการ์ตูนล่าขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า
* M ในเลขโรมัน มีค่าเท่ากับ 1000
นักสืบฮาร์ด

**นักสืบฮาร์ด** ภาพยนตร์แนวสืบสวนกวนตลก นำแสดงโดย ทูน หิรัญทรัพย์, จารุณี สุขสวัสดิ์, นพดล ดวงพร, ดู๋ ดอกกระโดน กำกับโดย "ชาติ รอบกิจ" เข้าฉายที่โรงภาพยนตร์เฉลิมไทย

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ไทย
แอ็กชันสคริปต์

**แอ็กชันสคริปต์** (ActionScript) เป็นภาษาสคริปต์ที่มีพื้นฐานมาจากเอ็กมาสคริปต์ (ECMAScript) ซึ่งเป็นตระกูลเดียวกันกับจาวาสคริปต์ ใช้สำหรับการพัฒนาเว็บไซต์หรือซอฟต์แวร์ที่ทำงานด้วยแฟลช เพื่อใช้คำนวณและควบคุมการทำงานในตัวแฟลช และให้สามารถโต้ตอบกับผู้ใช้ได้

อแอ็กชันสคริปต์
ยะงินุมะ จุงโกะ

**ยะงินุมะ จุงโกะ** () (1 เมษายน ค.ศ. 1973 –) เป็นนักกีฬาสเกตลีลาชาวญี่ปุ่น ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในฐานะผู้ฝึกสอนสเกตลีลา เธอชนะเลิศในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1993 และได้รับเหรียญทองแดงในการแข่งขัน World Junior Figure Skating Championships ประจำปี ค.ศ. 1988 และ 1989 และเธอเป็นนักกีฬาสเกตลีลาอันดับที่ 14 ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1988

## อ้างอิง

* Junko Yaginuma Official Site 

หมวดหมู่:นักกีฬาชาวญี่ปุ่น
หมวดหมู่:นักสเกตลีลา
สำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย

**สำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย**  () หรือ **กพท.** เป็นหน่วยงานอิสระของรัฐบาลไทย ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ความรับผิดชอบของหน่วยงานนี้ ได้แก่ การกำหนดกฎเกณฑ์ ควบคุม และตรวจสอบการบินพลเรือนในประเทศไทย

หน่วยงานนี้ก่อตั้งขึ้นในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 จากการแยกกรมการบินพลเรือน (DCA) ออกเป็นสองหน่วยงานแยกกัน เพื่อตอบสนองต่อการลดอันดับความปลอดภัยการบินของประเทศไทยโดยองค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (ICAO) อีกหน่วยงานหนึ่งที่แยกออกจากกรมการบินพลเรือนคือกรมท่าอากาศยาน (DOA) ซึ่งบริหารท่าอากาศยานที่เคยอยู่ในการดูแลของกรมการบินพลเรือน

## รายนามผู้อำนวยการสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์สำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย
* เฟซบุ๊กของสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย

## อ้างอิง

หมวดหมู่:กระทรวงคมนาคม (ประเทศไทย)
หมวดหมู่:การบินพลเรือน
หมวดหมู่:องค์การที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2558
หมวดหมู่:หน่วยงานของรัฐบาลไทยในเขตหลักสี่
หมวดหมู่:หน่วยงานกำกับดูแลของไทย
หมวดหมู่:ก่อตั้งในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2558
Aiton

**Aiton** สามารถหมายถึง

* **[[วิลเลียม ไอตัน]]** นักพฤกษศาสตร์ชาวสกอตแลนด์
* **[[อ่ายตน]]** หรือ **อ้ายตน** กลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษาตระกูลขร้า-ไท
อุทยานดอกไม้

**อุทยานดอกไม้** เป็นเพลงลูกกรุงของไทยที่มีเนื้อหากล่าวถึงพรรณไม้ดอกมากที่สุด 48 ชนิด แต่งคำร้องโดย สกนธ์ มิตรานนท์ แต่งทำนองโดย ชูศักดิ์ รัศมีโรจน์ ขับร้องโดย วงจันทร์ ไพโรจน์ เพลงนี้แต่งขึ้นใน พ.ศ. 2499 ภายหลังมีการนำเพลงนี้ไปล้อเลียน อาทิ *[[อุทยานผลไม้]]* ขับร้องโดย สุรพล สมบัติเจริญ และ *[[อุทยานผี]]* ขับร้องโดย มีศักดิ์ นาครัตน์

## เนื้อเพลง
: ชมผกา จำปา จำปี
: กุหลาบ ราตรี พะยอม อังกาบ ทั้ง กรรณิการ์
: ลำดวน นมแมว ซ่อนกลิ่น ยี่โถ ชงโค มณฑา
: สายหยุด เฟื่องฟ้า ชบา และสร้อยทอง
:: บานบุรี ยี่สุ่น ขจร
:: ประดู่ พุดซ้อน พลับพลึง หงอนไก่ พิกุล ควรปอง
:: งาม ทานตะวัน รักเร่ กาหลง ประยงค์ พวงทอง
:: บานชื่น สุขสอง พุทธชาด สะอาดแซม
: พิศ พวงชมพู กระดังงา เลื้อยเคียงคู่ ดูสุดสวย แฉล้ม
: รสสุคนธ์ บุนนาค นางแย้ม สารภี ที่ถูกใจ
:: งาม อุบล ปน จันทน์กะพ้อ
:: ผีเสื้อ แตกกอ พร้อม เล็บมือนาง พุดตาน กล้วยไม้
:: ดาวเรือง อัญชัน ยี่หุบ มะลิวัลย์ แลวิไล
:: ชูช่อไสว เร้าใจในอุทยาน
:: และอีกหนึ่งดอกในป่าใหญ่ชูช่อไสวผลิบาน
:: นั่นคือดอก เทพรัต

## พรรณไม้ดอกทั้งหมด

# จำปา
# จำปี
# กุหลาบ
# ราตรี
# พะยอม
# อังกาบ
# กรรณิการ์
# ลำดวน
# นมแมว
# ซ่อนกลิ่น
# ยี่โถ
# ชงโค
# มณฑา
# สายหยุด
# เฟื่องฟ้า
# ชบา
# สร้อยทอง
# บานบุรี
# ยี่สุ่น
# ขจร
# ประดู่
# พุดซ้อน
# พลับพลึง
# หงอนไก่
# พิกุล
# ทานตะวัน
# รักเร่
# กาหลง
# ประยงค์
# พวงทอง
# บานชื่น
# พุทธชาด
# พวงชมพู
# กระดังงา
# รสสุคนธ์
# บุนนาค
# นางแย้ม
# สารภี
# อุบล
# จันทร์กะพ้อ
# ผีเสื้อ
# เล็บมือนาง
# พุดตาน
# กล้วยไม้
# ดาวเรือง
# อัญชัน
# ยี่หุบ
# มะลิวัลย์

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เพลงลูกกรุง
หมวดหมู่:เพลงรายชื่อ
ต่อมใต้สมอง

**ต่อมใต้สมอง** (Pituitary Gland) เป็นต่อมที่อยู่ติดกับส่วนล่างของสมองส่วนไฮโปทาลามัส แบ่งได้ 3 ส่วนคือ ต่อมใต้สมองส่วนหน้า ส่วนกลาง และส่วนหลัง

ต่อมใต้สมองส่วนหน้าและส่วนกลาง และมีต้นกำเนิดมาจากเนื้อเยื่อชนิดเดียวกัน ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าเป็นหน่วยเดียวกัน ซึ่งถือได้ว่าเป็นต่อมไร้ท่อแท้จริง ขณะที่ต่อมใต้สมองส่วนหลัง เป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเยื่อประสาท ที่ไม่ได้สร้างฮอร์โมนได้เอง แต่มีปลายแอกซอนของนิวโรซีครีทอรีเซลล์ (Neurosecretory cell) จากไฮโปทาลามัสมาสิ้นสุด และหลั่งฮอร์โมนประสาทออกมาสู่กระแสเลือด

ต่อมใต้สมองมีขนาดประมาณเม็ดถั่วลันเตา มีน้ำหนักราว 0.5 กรัม 

## ฮอร์โมนจากต่อมใต้สมองส่วนหน้า
ต่อมใต้สมองส่วนนี้ผลิตฮอร์โมนต่าง ๆ ส่วนหนึ่งถูกควบคุมจากฮอร์โมนประสาทจากไฮโปทาลามัส

## ภาพอื่น ๆ

ภาพ:Pituitary gland.png|ตำแหน่งของต่อมใต้สมองในสมองมนุษย์
ภาพ:Illu pituitary pineal glands.jpg|ต่อมใต้สมองและต่อมไพเนียล
ภาพ:Gray516.png|หลอดเลือดแดงที่ฐานของสมอง
ภาพ:Gray715.png|มุมมองทางด้านกลางลำตัวของสมองที่ตัดในระนาบแนวกลางลำตัวแบ่งซ้ายขวา
ภาพ:Gray994.png|ภาพตัดกลางลำตัวของจมูก ปาก คอหอย (pharynx) และกล่องเสียง (larynx)


## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* NeuroNames
* Addrena Reviews  
*  
* The Pituitary Gland, from the UMM Endocrinology Health Guide 
* Oklamoma State, Endocrine System 
* Pituitary apoplexy mimicking pituitary abscess http://www.ispub.com/ostia/index.php?xmlPrinter=true&xmlFilePath=journals/ijns/vol4n1/pituitary.xml 

หมวดหมู่:ต่อม
หมวดหมู่:ระบบต่อมไร้ท่อ
หมวดหมู่:ศีรษะและคอ
ธงชาติอุซเบกิสถาน

**[[ธงชาติ]][[อุซเบกิสถาน]]** () ประกอบด้วยแถบแนวนอน 3 แถบที่มีสีฟ้า ขาว และเขียว ซึ่งขนาบด้วยแถบบางสีแดง 2 แถบ ที่มุมธงด้านคันธงนั้น มีรูปจันทร์เสี้ยว และดาว 12 ดวง ธงนี้ถูกนำมาใช้ใน ค.ศ. 1991 เพื่อแทนที่ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก

## การออกแบบ
### สัญลักษณ์
Despite the lack of officially designated symbolism for the elements of the flag, various interpretations exist, ranging from geopolitical and historical to cultural and spiritual.

สีฟ้า หมายถึง กลุ่มชนเตอร์กิก สื่อถึงท้องฟ้า และ แผ่นน้ำอันกว้างใหญ่ (ทะเลอารัล) ของอุซเบกิสถาน. สีขาว อันเป็นสีดั้งเดิมตามประเภณีนิยมของชาวอุซเบก หมายถึงสันติภาพ และ ความโชคดี. สีเขียว หมายถึง ทรัพยากรธรรมชาติ, ชีวิตใหม่, และ การเก็บเกี่ยวผลิตผลการเกษตร. แถบบางสีแดง 2 แถบ หมายถึงพลังแห่งชีวิต.

พระจันทร์เสี้ยวเชื่อมโยงกับภาพลักษณ์ทางประวัติศาสตร์ของอุซเบกิสถาน รวมถึงเป็นสัญลักษณ์ของการเกิดใหม่ของประเทศชาติ ดวงดาวเป็นสัญลักษณ์ทางวิญญาณและเป็นเครื่องหมายศักดิ์สิทธิ์ เช่นเดียวกันกับปฏิรูปพจน์ถึงประวัติศาสตร์อุซเบกและปฏิทิน แล้วยังเป็นสัญลักษณ์แห่งการแสวงหาความสมบูรณ์แบบและความสุขของชาวอุซเบกในบ้านเกิดของตนเอง ดาวห้าแฉกสีขาวจำนวน 12 ดวง หมายถึง เขตการปกครองทั้ง 12 แคว้นของอุซเบกิสถาน รูปดาวแปดแฉก ที่ปรากฏบนธงราชการ และ ตราของหน่วยงาน องค์กรของรัฐ แสดงถึงจิตวิญญาณและความศักดิ์สิทธิ์.

ระดับค่าโทนสีของธงชาติอุซเบกิสถาน ไม่ได้มีการกำหนดระดับค่าสีธงไว้อย่างชัดเจน.

### รัฐบัญญัติ
รัฐบัญญัติว่าด้วยการปกป้องสัญลักษณ์ประจำชาติ ลงนามโดยประธานาธิบดี อิสลอม แกรีมัฟ เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 2010, เป็นกฏหมายให้ความคุ้มครองสัญลักษณ์ประจำชาติ อันได้แก่ ธงชาติ และ ตราแผ่นดิน. เนื้อหาของกฎหมาย โดยห้ามการใช้สัญลักษณ์ประจำชาติในเชิงพาณิชย์, ซึ่งหมายรวมถึงการใช้สัญลักษณ์ประจำชาติที่ปรากฎบนเอกสาร และ สื่อโฆษณารูปแบบต่างๆ. ยกเว้นส่วนราชการ หน่วยงาน องค์กรของรัฐบาล ได้รับการคุ้มครองทางกฎหมาย โดยสามารถใช้สัญลักษณ์ประจำชาติ เป็นส่วนประกอบหรือดัดแปลงแก้ไข

### แบบการสร้างธง

## วันประดับธง
* 1 มกราคม - วันขึ้นปีใหม่
* 14 มกราคม - วันกองทัพอุซเบกิสถาน
* 23 กุมภาพันธ์ - วันพิทักษ์ปิตุภูมิ (เพื่อรำลึกการก่อตั้ง กองทัพแดง ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918)
* 8 มีนาคม - วันสตรีสากล
* 21 มีนาคม - โนว์รูซ (วันขึ้นปีใหม่เปอร์เซีย)
* 9 พฤษภาคม วันสิ้นสุดมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1945 ()
* 1 กันยายน - วันเอกราช
* 8 ธันวาคม - วันรัฐธรรมนูญ
* 24 ธันวาคม - วันคริสต์มาสอีฟ
* 25 ธันวาคม - วันคริสต์มาส

## ธงอื่นๆ

Flag of Karakalpakstan.svg|ธงการากัลปักสถาน
Flag of the President of Uzbekistan.svg|ธงประธานาธิบดีอุซเบกิสถาน
Davlat xavfsizlik xizmati bayrog'i.jpg|ธงบริการรักษาความปลอดภัยของรัฐอุซเบกิสถาน
Flag of the Ministry of defence of Uzbekistan.jpg|ธงกระทรวงกลาโหมอุซเบกิสถาน
Uzbekistan Armed Forces (Latin script).svg|ธงกองทัพอุซเบกิสถาน (อักษรละติน)
Uzbekistan Armed Forces (Cyrillic script).svg|ธงกองทัพอุซเบกิสถาน (อักษรซีริลลิก)
Uz Air Force.png|ธงกองทัพอากาศอุซเบกิสถาน
Naval flag of Uzbekistan.svg|ธงกองทัพเรืออุซเบกิสถาน


## ดูเพิ่ม
* ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก
* ธงในประเทศอุซเบกิสถาน
* ตราแผ่นดินของอุซเบกิสถาน
* เพลงชาติอุซเบกิสถาน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* อุซเบกิสถาน - Vexillographia

หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศอุซเบกิสถาน
อุซเบกิสถาน
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 2002

**การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2545** เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 21 เมษายน และ 5 เมษายน พ.ศ. 2545 ในการเลือกตั้งครั้งนี้ได้ดึงดูดความสนใจจากต่างประเทศเป็นอย่างมาก เนื่องจากฌอง-มารี เลอ เป็งได้ปรากฏในการเลือกตั้งรอบที่สอง ซึ่งนักข่าวและนักการเมืองทั้งหลายต่างกล่าวว่า ผลสำรวจการเลือกตั้งได้เกิดความผิดพลาดล้มเหลวในการสำรวจว่าผู้สมัครคนใดจะมาอยู่ในลำดับสอง ทั้งๆ ที่การสนับสนุนของประชาชนที่มีต่อเลอ เปนที่เพิ่มขึ้นนั้นเห็นได้ชัดในสัปดาห์สุดท้ายก่อนการเลือกตั้ง เป็นผลให้เกิดการอภิปรายอย่างจริงจังเกี่ยวกับปัญหาของการสำรวจและบรรยากาศของการเมืองฝรั่งเศส อย่างไรก็ตามพรรคแนวหน้าแห่งชาติ (FN) ของเลอ เปนนั้นมีอุดมคติอนุรักษนิยม และยังเป็นพรรคที่ไม่ถือพรรคพวกและฝ่าย ทั้งๆ ที่เป็นพรรคเป็นพรรคขวาจัดพรรคหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส ฌากส์ ชีรักคงจะยินดีอยู่ไม่น้อยที่ชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีรอบสองอย่างถล่มทลายด้วยคะแนน 82% อย่างไรก็ตามหลายคนก็คิดว่าเป็นชัยชนะที่ได้รับความเสียหายมากเกินไป

หมวดหมู่:การเมืองฝรั่งเศส
หมวดหมู่:การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส
หมวดหมู่:การเลือกตั้งใน พ.ศ. 2545
ถนนแพรกษา

**ถนนแพรกษา** () เดิมคือ ** ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3116 สายแยกทางหลวงหมายเลข 3 (บางปิ้ง)–แพรกษา** หรือบางครั้งเรียกว่า **ถนนพุทธรักษา** เป็นถนนท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรปราการ แยกมาจากถนนสุขุมวิทกิโลเมตรที่ 27 ในเขตตำบลปากน้ำ (เทศบาลนครสมุทรปราการ) อำเภอเมืองสมุทรปราการ ข้ามคลองชลประทานเข้าสู่เขตตำบลท้ายบ้านใหม่ (เขตเทศบาลตำบลบางปู) ข้ามคลองแขกเข้าสู่เขตเทศบาลตำบลแพรกษา ข้ามคลองหม้อแตกเข้าสู่เขตตำบลแพรกษาใหม่ ไปบรรจบกับถนนตำหรุ-บางพลี (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3256) กิโลเมตรที่ 5 ในเขตตำบลแพรกษาใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการอีกเช่นเดียวกัน รวมระยะทางทั้งสิ้น 9.6 กิโลเมตร ลักษณะถนนเป็นพื้นผิวแบบคอนกรีตขนาด 6 ช่องทางจราจรตั้งแต่ถนนสุขุมวิทถึงวัดแพรกษา และตั้งแต่วัดแพรกษาถึงถนนตำหรุ-บางพลีมีขนาด 2 ช่องทางจราจร ซึ่งปัจจุบันในช่วงวัดแพรกษาถึงถนนตำหรุ-บางพลี องค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการได้มีการก่อสร้างขยายถนนจาก 2 ช่องจราจรเป็น 6 ช่องจราจร โดยนำแนวคลองริมถนนเดิมมาสร้างขยายเป็นถนนและสร้างระบบระบายน้ำทดแทนแนวคลองเดิม ลักษณะถนนเป็นพื้นแอสฟัลต์ลาดยาง ปัจจุบันดำเนินการก่อสร้างระยะที่ 1 เสร็จสมบูรณ์แล้ว ขณะนี้กำลังดำเนินการก่อสร้างระยะที่ 2 ซึง่ระยะนี้ส่วนใหญ่จะเป็นการปรับปรุงถนนแนวเดิมให้มีความกว้างมากขึ้น พร้อมกับก่อสร้างสะพานตัวใหม่ด้วย ในปัจจุบันอยู่ในความรับผิดชอบของหน่วยงาน 3 แห่ง โดยมีหมายเลขสายทางดังนี้
* **ทางหลวงท้องถิ่น สป.ถ 11-001** อยู่ในความดูแลของเทศบาลตำบลบางปู ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 2.2 กิโลเมตร
* **ทางหลวงท้องถิ่น สป.ถ 16-001** อยู่ในความดูแลของเทศบาลตำบลแพรกษา ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 5.8 กิโลเมตร
* องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 1.6 กิโลเมตร

## อ้างอิง

แพรกษา
สป.ถ
เพลงชาติสาธารณรัฐอุซเบกิสถาน

**[[เพลงชาติ]][[สาธารณรัฐอุซเบกิสถาน]]** () ที่ใช้ในปัจจุบันนี้เริ่มใช้เมื่อประเทศได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียตภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 โดยนำทำนองเพลงนี้มาจากเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก ซึ่งประพันธ์โดย มูตัล บูร์คอนอฟ (Mutal Burxonov) และใช้ในช่วงที่อุซเบกิสถานอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต แต่เนื้อร้องได้ประพันธ์ขึ้นใหม่โดยอับดุลลา โอริปอฟ (Abdulla Oripov)

## เนื้อร้อง

### คำแปล
:**บทที่ 1**
:;แผ่นดินเสรีตะวันส่องใส มีความสุข และเป็นที่ปกปักต่อผองประชาเอ๋ย
:;เธอคือปิยมิตรของมิตรแห่งเธอ !
:;จงรุ่งโรจน์ด้วยการเรียนรู้และความคิดสร้างตลอดไป
:;ขอให้ศักดิ์ศรีของเธอจงส่องสว่างไปชั่วฟ้าดิน
:;
:;
:;ประสานเสียง
:;หุบผาสีทองแห่งนี้ อุซเบกิสถานที่รัก
:;จิตใจอันหาญกล้าของบรรพบุรุษสถิตอยู่กับเธอ !
:;เมื่อพลังมหาศาลแห่งของประชาชนได้ลุกโชน
:;(เธอคือ) ประเทศซึ่งสะกดโลกทั้งใบไว้ !
:;
:;
:;
:;บทที่ 2
:;ศรัทธาแห่งความใจกว้างของชาวอุซเบกไม่สูญสิ้น
:;ลูกหลานเสรีชนผู้เยาว์คือปีกอันเข้มแข็งของเธอ !
:;ดวงประทีปแห่งเอกราช การพิทักษ์สันติภาพ
:;ความรักในสัจจะ มาตุภูมิ จงรุ่งโรจน์ตลอดกาล !
:;
:;
:;ประสานเสียง
:;หุบผาสีทองแห่งนี้ อุซเบกิสถานที่รัก
:;จิตใจอันหาญกล้าของบรรพบุรุษสถิตอยู่กับเธอ !
:;เมื่อพลังมหาศาลแห่งของประชาชนได้ลุกโชน
:;(เธอคือ) ประเทศซึ่งสะกดโลกทั้งใบไว้ !
 
::;

## สื่อ

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
; แหล่งรวบรวมข้อมูลและไฟล์เสียง
* เพลงชาติสาธารณรัฐอุซเบกิสถาน - รัฐบาลอุซเบกิสถาน 
* รัฐธรรมนูญอุซเบกิสถาน
* สถานทูตอุซเบกิสถานประจำสหรัฐอเมริกา 
* เพลงชาติสาธารณรัฐอุซเบกิสถาน - Himnuszok
* เพลงชาติสาธารณรัฐอุซเบกิสถาน (ขับร้อง, บรรเลง)
; วีดิทัศน์

อุซเบกิสถาน
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศอุซเบกิสถาน
หมวดหมู่:เพลงสรรเสริญในประเทศอุซเบกิสถาน
หมวดหมู่:เพลงภาษาอุซเบก
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 17

**[[รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์]] ครั้งที่ 17 ประจำปี [[พ.ศ. 2550]]** จัดโดยสมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ จัดขึ้นในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551  ณ โรงละครสยามนิรมิต กรุงเทพมหานคร ซึ่งมีภาพยนตร์ส่งเข้าประกวด 43 เรื่อง โดย 2 เรื่องที่ถอนตัวไปร่วมประกวดคือ "ตำนานสมเด็จพระเนรศวร ภาค 1 และ 2" ของ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล 


[right|thumb|150px|[ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล ผู้ชนะรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม]]
[right|thumb|150px|[อัครา อมาตยกุล ผู้ชนะรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม]][right|thumb|150px|[สนธยา ชิตมณี ผู้ชนะรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม]]

*ผู้ชนะรางวัล จะเน้นด้วย *'ตัวหนา**'

## รายชื่อภาพยนตร์และรายนามผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล

## รายชื่อคณะกรรมการตัดสิน
# นายอดุลย์ ดุลยรัตน์ ประธานกรรมการตัดสิน 
# นายนคร วีระประวัติ กรรมการตัดสิน 
# นายวิรัช อยู่ถาวร กรรมการตัดสิน 
# นายกฤษฎ์ บุณประพฤทธิ์(แจ๊สสยาม) กรรมการตัดสิน 
# นายยอดชาย เมฆสุวรรณ กรรมการตัดสิน 
# ผศ.ดร.กฤษดา เกิดดี กรรมการตัดสิน 
# ดร.ขนิษฐา จิตต์ประกอบ กรรมการตัดสิน 
# นางภักตร์พิมล เสนีย์ กรรมการตัดสิน 
# รศ.จำเริญลักษณ์  ธนะวังน้อย กรรมการตัดสิน 
# นางบวรพร สุทธิวานิช กรรมการตัดสิน 
# รศ.ภาวดี สมภักดี กรรมการตัดสิน 
# นายประวิทย์ แต่งอักษร กรรมการตัดสิน 
# นายสิทธิรักษ์  ตุลาพิทักษ์ กรรมการตัดสิน 
# นายสุพพัต เรืองศรี กรรมการตัดสิน 
# นายสามารถ จันทร์สูรย์ กรรมการตัดสิน 
# นายปรมะ ศิริประสาทสุข กรรมการตัดสิน 
# นายวิภว์ บูรพาเดชะ กรรมการตัดสิน

## อ้างอิง
* รายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง  Deknang.com เรียกดูข้อมูลเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2551 
## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์สมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ 
* รายชื่อคณะกรรมการตัดสิน  เว็บไซต์สมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ 

หมวดหมู่:พ.ศ. 2550
หมวดหมู่:รางวัลสุพรรณหงส์
ธงชาติคาซัคสถาน

**[[ธงชาติ]][[คาซัคสถาน]]** () เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2535 หลังจากได้รับเอกราชจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีฟ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีรูปอินทรีทุ่งหญ้าสเตปป์สีทอง สยายปีกบิน หันหน้าไปทางมุมธงด้านคันธง ภายใต้ดวงอาทิตย์สีทองมีรัศมี 32 แฉก ที่ด้านคันธงนั้นมีลวดลายอย่างลายหน้ากระดานตามแบบวัฒนธรรมคาซัคสถาน 

แบบสีธงอย่างมาตรฐานมีดังนี้

## ความหมาย
* **ลวดลายที่ด้านคันธง** หมายถึงศิลปวัฒนธรรมของชาวคาซัคสถาน และอาณาจักรคาซัคสถานโบราณ
* **สีฟ้า** มีความหมายได้หลายนัย ดังนี้ 
** หมายถึง ความหลากหลายของชนชาติเติร์กกลุ่มต่าง ๆ ที่รวมกันเข้าเป็นชาวคาซัคสถานในปัจุจบัน เช่น ชาวตาตาร์ ชาวมองโกล ชาวอุยกูร์ เป็นต้น 
** หมายถึง เทพเจ้าเตงรี (Gök-Tanry หรือ Tengri) ผู้เป็นเทพเจ้าสูงสุดของชนชาติเติร์กเผ่าต่าง ๆ
** ตามนิยามแบบสมัยใหม่ สีฟ้านี้หมายถึง ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ของคาซัคสถาน และเสรีภาพ
* **นกอินทรีสีทอง** หมายถึง ความภูมิใจในประวัติศาสตร์ของชาวคาซัคสถานยุดใหม่ รูปดังกล่าวนี้มีความเชื่อมโยงไปถึงสมัยจักรวรรดิของเจงกีสข่าน ซึ่งใช้ธงนกอินทรีทองพื้นฟ้า เป็นเครื่องหมายในการปกครองดินแดนแห่งนี้


ไฟล์:Kazakh Khanate.svg|ธงแคว้นข่านคาซัค
ไฟล์:Flag of the Alash Autonomy.svg|ธงเขตปกครองตนเองอาลาซ
ไฟล์:Qazaq ssr 37-40.svg|ธงชาติคาซัคโซเวียต แบบที่1 พ.ศ. 2480-2483
ไฟล์:Qazaq SSR 40-53.svg|ธงชาติคาซัคโซเวียต แบบที่2 พ.ศ. 2483-2496
ไฟล์:Flag of the Kazakh Soviet Socialist Republic (1953–1991); Flag of Kazakhstan (1991–1992).svg|ธงชาติคาซัคโซเวียต แบบที่3 พ.ศ. 2496-2535


## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* ธงในประเทศคาซัคสถาน
* ธงชาติคาซัคโซเวียต
* ตราแผ่นดินของคาซัคสถาน

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* ประวัติธงชาติคาซัคสถาน
* ธงชาติคาซัคสถาน - Vexillographia

หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศคาซัคสถาน
คาซัคสถาน
เซาเปาลู

**เซาเปาลู** (, ) หรือ **เซาเปาโล** เป็นเมืองหลวงของรัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล เมืองนี้เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศและใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของโลกตามจำนวนประชากร ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของบราซิล นอกจากนี้ยังเป็นเมืองที่มีความมั่งคั่งที่สุดในประเทศ ชื่อ *เซาเปาลู* เป็นภาษาโปรตุเกส มีความหมายว่า "นักบุญเปาโล" 

เซาเปาลูมีเนื้อที่ 1,523 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 10,886,518 คน ซึ่งทำให้เมืองนี้เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศบราซิล ทวีปอเมริกาใต้ และซีกโลกใต้  (เขตมหานคร: ประมาณ 19 ล้านคน) 

เซาเปาลูเดิมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1554 โดยคณะมิชชันนารีนิกายเยซูอิตชาวโปรตุเกส ต่อมาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 โปรตุเกสก็เริ่มเข้ามาขยายอำนาจในอเมริกาใต้ (ภายในเขตที่กำหนดไว้ในสนธิสัญญาตอร์เดซิยัส) โดยส่งคณะนักสำรวจเข้ามาครอบครองดินแดนแถบนี้และค้นหาทองคำ เพชร และทรัพยากรอื่น ๆ ซึ่งมีส่วนทำให้เซาเปาลูขยายตัวมากขึ้น จนในที่สุดก็ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1711 ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 คลื่นผู้อพยพจากประเทศอิตาลี โปรตุเกส สเปน เยอรมนี และประเทศอื่น ๆ ก็เริ่มเข้ามาในเซาเปาลูเพื่อทำงานในไร่กาแฟภายในรัฐ จนกระทั่งต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 การค้ากาแฟตกต่ำลง ผู้ประกอบการจึงเริ่มหันไปลงทุนในการพัฒนาอุตสาหกรรมในเมือง โดยในครึ่งแรกของศตวรรษ นอกจากชาวยุโรปแล้ว ชาวญี่ปุ่นและชาวอาหรับก็อพยพเข้ามาด้วย และตลอดศตวรรษเดียวกันนี้ เศรษฐกิจที่เฟื่องฟูของเซาเปาลูก็เป็นตัวดึงดูดให้ประชากรจากรัฐอื่น ๆ ที่ยากจนในบราซิลเข้ามาทำงานในเมืองนี้เช่นกัน

*แผนที่ดาวเทียม

## เมืองพี่น้อง

## อ้างอิง


หมวดหมู่:เมืองในรัฐเซาเปาลู
หมวดหมู่:เมืองหลวงของรัฐในประเทศบราซิล
ใบปิด

**ใบปิด** หรือ **โปสเตอร์** () คือภาพขนาดใหญ่พิมพ์บนกระดาษออกแบบเพื่อใช้ติดหรือแขวนบนผนังหรือกำแพง ใบปิดอาจจะเป็นภาพพิมพ์และภาพเขียน หรืออาจจะเป็นอย่างเดียวอย่างใดอย่างหนึ่งโดยเฉพาะ จุดประสงค์ก็เพื่อทำให้เตะตาผู้ดูและสื่อสารข้อมูล ใบปิดอาจจะใช้สอยได้หลายประการแต่ส่วนใหญ่มักจะใช้ในการเผยแพร่เพื่อการประชาสัมพันธ์โดยเฉพาะการโฆษณางานแสดงศิลปะ, งานดนตรี หรือภาพยนตร์; การโฆษณาชวนเชื่อ; หรือในการสื่อสารของผู้ประท้วงที่ต้องการสื่อสารความเชื่อต่อคนกลุ่มใหญ่ 

ประโยชน์ของใบปิดอาจมีหลายจุดประสงค์ โดยส่วนมากจะเป็นเครื่องมือในการโฆษณา ประชาสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเป็นงานต่าง ๆ งานดนตรี ภาพยนตร์ และในบางครั้งก็ผลิตมาเพื่อใช้ในการศึกษา หรือเป็นสื่อการสอนต่าง ๆ 

นอกจากนั้นใบปิดก็ยังใช้ในการพิมพ์ภาพจิตรกรรมของศิลปินคนสำคัญ ๆ หรือภาพถ่าย เพื่อใช้ในการตกแต่ง ซึ่งกลายมาเป็นศิลปะการค้าที่ทำรายได้ดีให้ทั้งพิพิธภัณฑ์และบริษัทการค้าหรือร้านทางอินเทอร์เน็ต เช่นภาพเขียนของโคลด โมเนท์ หรือ เลโอนาร์โด ดา วินชี หรืองานของช่างภาพอเมริกันโรเบิร์ต เมเปิลธอร์พ (Robert Mapplethorpe) 

งานศิลปะการสร้างใบปิดเริ่มเมื่อราวคริสต์ทศวรรษ 1890 โดยจิตรกรชาวฝรั่งเศสและเผยแพร่ไปทั่วยุโรป ศิลปินคนสำคัญที่สุดที่ริเริ่มความนิยมในการสร้างใบปิดก็คืออองรี เดอ ทูลูส-โลเทรค และ จูลส์ เชเรท์ (Jules Chéret) เชเรท์ถือกันว่าเป็นบิดาแห่งการโฆษณาด้วยป้าย 

คนส่วนใหญ่ที่สะสมใบปิด และใบปิดที่มีชื่อเสียง นักสะสมใบปิดจะเก็บใบปิดเก่าโดยมักจะใส่กรอบรูปและมีแผ่นรองหลังด้วย โดยขนาดใบปิดที่เป็นที่นิยมกันโดยทั่วไปอยู่ที่ 24x36 นิ้ว แต่ใบปิดก็มีหลายขนาดหลากหลาย และใบปิดขนาดเล็กที่ไว้โฆษณาจะเรียกว่า แฮนด์บิลล์ หรือ “ใบปลิว” (flyer)

## อ้างอิง
* ใบปิดหนังไทย'สื่อศิลป์'ได้มากแค่ไหน? (1) ผศ.ดร.ชวนะ ภวกานันท์

## แหล่งข้อมูลอื่น

* แหล่งภาพมากกว่า 100,000 ภาพเพื่อใช้ในการศึกษาของ  Visual Arts Data Service (VADS) 
* ใบปิดที่หอสมุดของรัฐโคโลราโด 

## สมุดภาพ


ไฟล์:Lautrec la troupe de mlle eglantine (poster) 1895-6.jpg|ใบปิดศิลปะ“Troupe de Mlle Elegantine” ราว ค.ศ. 1896 โดยอองรี เดอ ทูลูส-โลเทรค
ไฟล์:TheGatesAreMine.jpg|ใบปิดการเมือง“ประตูเป็นของฉันที่จะเปิด” (The Gates Are Mine to Open) ค.ศ. 1930 จากประเทศแคนาดา เป็นภาพเทพีแคนาดาเปิดประตูภายใต้งบประมาณ 1930 ของ “British Preferential Tariff”
ไฟล์:AKADAMA sweet wine poster.jpg|ใบปิดโฆษณาไวน์“อคาดามะพอร์ตไวน์”ค.ศ. 1922, เป็นภาพโฆษณาเปลือยภาพแรก จากประเทศญี่ปุ่น โดยนางแบบเอมิโกะ มัตสึชิมะ (Emiko Matsushima)
ไฟล์:CC The Kid 1921.jpg|ใบปิดโฆษณาภาพยนตร์“เด็ก” (The Kid) โดยชาร์ลี แชปลินราว ค.ศ. 1921
ไฟล์:Mucha-Exhibition Brooklyn Museum-1921.jpg|ใบปิดงานแสดงศิลปะที่บรุคลิน ค.ศ. 1921โดยอัลฟอนส์ มูชาสหรัฐอเมริกา
ไฟล์:Rudolf Witzel-Deutsche-Kunst und Dekoration.jpg|ใบปิดศิลปะ“ศิลปะและการตกแต่งเยอรมัน” (Deutsche-Kunst & Dekoration) ราว ค.ศ. 1898, โดยรูดอล์ฟ วิทเซล จากประเทศเยอรมนี
ไฟล์:The Mikado Three Little Maids.jpg|ใบปิดโฆษณาละครร้อง“มิคาโด”  เป็นภาพของเคท ฟอสเตอร์, เจอราลดีน อุลมาร์ และ เจอราลดีน เซนต์มอร์ ราว ค.ศ. 1885



หมวดหมู่:ใบปิด
หมวดหมู่:งานออกแบบ
หมวดหมู่:จิตรกรรม
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:การออกแบบกราฟิกส์
ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร

**ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร** (; ; ) เกิดที่แอนติออก ประเทศตุรกีปัจจุบัน เสียชีวิตประมาณปี ค.ศ. 84 ใกล้โบเทีย (Boeotia) ในประเทศกรีซ ลูกาเป็นหนึ่งในผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน (อีก 3 ท่าน ได้แก่ มัทธิว ยอห์น และมาระโก) เชื่อกันว่าท่านเป็นผู้ประพันธ์พระวรสารนักบุญลูกาและกิจการของอัครทูตซึ่งเป็นเอกสารส่วนหนึ่งของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่

## ประวัติ
ลูกาเป็นชาวซีเรียเชื้อสายกรีก อาศัยอยู่ที่เมืองแอนติออก ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศตุรกี ท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์แพทย์และศัลยแพทย์ วันฉลองตรงกับวันที่ 18 ตุลาคม

เอกสารฉบับแรกที่กล่าวถึงนักบุญลูกาคือในจดหมายนักบุญเปาโลถึงฟีเลโมน บทที่ 24 และฉบับ “โคโลเซียน” (Colossians) 4:14 และ ฉบับ “ทิโมธี 2” (2 Timothy) 4:11 ซึ่งเป็นจดหมายเหตุที่กล่าวกันว่าเปาโลอัครทูตเป็นผู้เขียน เอกสารฉบับต่อมาที่กล่าวถึงนักบุญลูกาคือใน “Anti-Marcionite Prologue to the Gospel of Luke” ซึ่งเป็นเอกสารที่ครั้งหนึ่งเชื่อกันว่าเขียนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 2 แต่ต่อมาเชื่อว่าเป็นคริสต์ศตวรรษที่ 4 แต่เฮลมุท เคิสเตอร์ (Helmut Koester) 
อ้างว่าข้อความข้างล่าง--ซึ่งเป็นส่วนเดียวที่ยังเป็นภาษากรีกต้นฉบับอยู่--เป็นส่วนที่เขียนเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2

::ลูกา ชาวแอนติออก อาชีพแพทย์ เขาเป็นเพื่อนร่วมเดินทางของเปาโลอัครทูต และได้ติดตามเปาโลจนกระทั่งเปาโลพลีชีพ เขารับใช้พระผู้เป็นเจ้าติดต่อกันตลอดมา โดยไม่แต่งงาน ไม่มีบุตร เต็มไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์   เขาเสียชีวิตเมื่ออายุ 84 ปี (หน้า 335)

เอกสารบางฉบับกล่าวว่าลูกาเสียชีวิตที่ธีบส์ ปัจจุบันคือประเทศกรีซ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของโบเธีย หลักฐานเหล่านี้ทำให้สรุปได้ว่าลูกามีส่วนเกี่ยวข้องกับเปาโล

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* พันธสัญญาใหม่
** พระวรสาร
*** พระวรสารนักบุญลูกา
** กิจการของอัครทูต
* ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน
** มัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร
** มาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร
** ยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร

หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในคริสต์ทศวรรษ 80
หมวดหมู่:นักบุญชาวซีเรีย
หมวดหมู่:นักบุญจากแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์
หมวดหมู่:ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน
หมวดหมู่:แพทย์ชาวซีเรีย
หมวดหมู่:สาวกเจ็ดสิบคน
หมวดหมู่:พระวรสารนักบุญลูกา
หมวดหมู่:บุคคลในกิจการของอัครทูต
หมวดหมู่:บุคคลในบทจดหมายของเปาโล
พระวรสารนักบุญมัทธิว

**พระวรสารนักบุญมัทธิว** (ศัพท์คาทอลิก) หรือ **พระกิตติคุณมัทธิว** (ศัพท์โปรเตสแตนต์) () เป็นหนังสือพระวรสารในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในสี่ “พระวรสารในสารบบ”  และเป็นหนึ่งในสาม “พระวรสารสหทรรศน์”  

แม้ **พระวรสารนักบุญมัทธิว** ไม่มีชื่อกำกับไว้ว่าใครเป็นผู้เขียน แต่ตั้งแต่คริสตชนตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรกก็เชื่อกันสืบมาว่าเขียนโดยมัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร อัครทูต และคนเก็บภาษี หนังสือเล่มนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นก่อนที่กรุงเยรูซาเล็มจะพินาศในปี ค.ศ. 70

จุดประสงค์หลักของ **พระวรสารนักบุญมัทธิว** มีสองด้าน ในด้านปฏิบัติคือ เพื่อยืนยันต่อผู้อ่านที่เป็นชาวยิวว่า พระเยซูคือพระเมสสิยาห์ของพวกเขา เนื่องจากชาวยิวที่กลับใจมาเชื่อพระเยซู มีจำนวนน้อยกว่าชาวยิวที่ไม่ได้เชื่อ จึงมีผู้ที่ใส่ร้ายและแพร่คำโกหกเกี่ยวกับพระเยซู รวมถึงพยายามหาผลประโยชน์โดยการบิดเบือนข้อเท็จจริง เพื่อให้สอดคล้องกับเป้าหมายของตนเอง มัทธิวจึงต้องการให้ข้อมูลที่ตรงไปตรงมา และตอบคำถามต่าง ๆ เกี่ยวกับพระเยซูได้

ในด้านเทววิทยา ประการแรก มัทธิวตระหนักถึงความสำคัญของคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์เดิม ซึ่งสำเร็จในชีวิตของพระเยซู แท้จริงแล้วเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตพระเยซู ผู้เผยพระวจนะได้บันทึกไว้ล่วงหน้ามาแล้วในพระคัมภีร์เดิม ก่อนพระเยซูจะประสูติหลายร้อยปี

ประการที่สอง มัทธิวต้องการยืนยันให้ผู้อ่านชาวยิวมั่นใจว่า พระเยซูเป็นพระเมสสิยาห์ที่พวกเขาเฝ้ารอคอยจริง ๆ จากเหตุผลในประการแรกที่ว่า พระเยซูเป็นบุคคลเดียวเท่านั้น ที่เหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตเป็นไปตามคำพยากรณ์ล่วงหน้า

ประการที่สาม มัทธิวต้องการบอกว่า แม้ว่าพระเมสสิยาห์เป็นชาวยิว แต่พระองค์เสด็จมาเพื่อคนทุกหมู่เหล่า พระองค์จึงทรงสั่งให้สาวกออกไปสั่งสอนชนทุกชาติ เพื่อให้ได้รับความรอดเช่นเดียวกัน

ประการที่สี่ มัทธิวต้องการกล่าวถึงการก่อตั้งคริสตจักร และแนวทางในการจัดการกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นภายในคริสตจักร

ประการที่ห้า สำคัญที่สุด มัทธิวบันทึกคำสอนของพระเยซูไว้ เพื่อให้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตและปฏิบัติตนของคริสเตียน เช่น ความโกรธ การล่วงประเวณี การหย่าร้าง การสบถสาบาน การตอบแทน รักศัตรู เป็นต้น

**พระวรสารนักบุญมัทธิว** ใช้ “มัทธิว” หรือ “มธ” ในการอ้างอิง

## โครงร่าง
#ปฐมวัยของพระเยซู 1:1 - 4:25
#คำเทศนาบนภูเขา 5:1 - 7:29
#การปรนนิบัติของพระเยซู เหตุการณ์และคำสอน 8:1 - 12:50
#คำอุปมาของพระเยซู 13:1 - 52
#การปรนนิบัติของพระเยซู เหตุการณ์อื่นและคำสอน 13:53 - 19:30
#พระเยซูในกรุงเยรูซาเลม 20:1 - 25:46
#การตรึงพระเยซูที่กางเขน การสิ้นพระชนม์ การถูกฝัง และการคืนพระชนม์ของพระเยซู 26:1 - 28:20

## อ้างอิง
Thai Holy Bible, Thailand Bible Society, 1998

Walter A. Elwell, The Pocket Bible Handbook, Harold Shaw Publisher, 1997

## ดูเพิ่ม
* พันธสัญญาใหม่
* พระวรสาร
* ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน 
* มัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร


หมวดหมู่:พระวรสารในสารบบ
หมวดหมู่:ผลงานที่ไม่ทราบผู้สร้างสรรค์อย่างแน่ชัด
พระวรสารนักบุญมาระโก

**พระวรสารนักบุญมาระโก** (ศัพท์คาทอลิก) หรือ **พระกิตติคุณมาระโก** (ศัพท์โปรเตสแตนต์) () เป็นพระวรสารในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ และเป็นพระวรสารหนึ่งใน “พระวรสารสหทรรศน์” สามฉบับ

ผู้เขียนไม่ได้ระบุนามของตนเองไว้ แต่เชื่อกันทั่วไปว่าเขียนโดยมาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร ซึ่งเป็นบุตรชายของมารีย์ [ที่ไม่ใช่พระแม่มารีย์ (มารดาพระเยซู)] และเป็นลูกพี่ลูกน้องกับบารนาบัส มาระโกได้ร่วมเดินทางกับเปาโลและบารนาบัสในการเดินทาง เพื่อทำการประกาศข่าวดีครั้งแรก เปาโลกล่าวถึงมาระโกในฐานะของเพื่อนในกรุงโรมและยกย่องการรับใช้ของเขาเป็นอย่างสูง เชื่อกันว่าในบรรดาพระวรสารในสารบบทั้งสี่เล่ม พระวรสารนักบุญมาระโกถูกเขียนขึ้นเป็นฉบับแรก ในช่วงก่อนสงครามกลางเมืองในกรุงโรม เพราะฉะนั้นหนังสือเล่มนี้น่าจะถูกเขียนในราว ค.ศ.55

คริสตจักรยุคแรกมีความเห็นตรงกันว่า เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ถอดแบบมาจากคำสอนของเปโตร โดยเน้นที่การบันทึกข้อเท็จจริงของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จากลีลาการเขียนแสดงถึงการเขียนขึ้นอย่างเร่งรีบ ไม่ถูกผ่านการขัดเกลาให้สละสลวย ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่า หลายเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทันที การกระทำต่าง ๆ ที่ได้บันทึกไว้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งสังเกตได้จากคำว่า "ในทันใดนั้น" ถูกใช้มากกว่า 40 ครั้ง แม้ว่า **พระวรสารนักบุญมาระโก** จะมีความยาวน้อยที่สุดในบรรดาพระวรสารทั้งสี่เล่ม แต่ในบางเหตุการณ์กลับถูกบันทึกไว้โดยละเอียด นอกจากนี้ ยังมีบางบทที่ได้อธิบายถึงขนบธรรมเนียมของชาวยิวไว้ด้วย เพื่อให้ผู้อ่านชาวโรมันจะเข้าใจได้

วัตถุประสงค์ของ **พระวรสารนักบุญมาระโก** มีอยู่ 4 ประการ โดยประการแรกสำคัญที่สุดคือ มาระโกต้องการให้ผู้อ่านทราบว่า ข่าวดีคืออะไร นั่นคือการที่พระเยซูสิ้นพระชนม์เพื่อไถ่บาปของเรา ถูกฝังไว้แล้วเป็นขึ้นมาอีกครั้ง ดังนั้นมาระโกจึงให้ความสำคัญของเรื่องราวตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ จนถึงการคืนพระชนม์ของพระเยซูมากกว่าเรื่องอื่น หนังสือเล่มนี้มีทั้งหมด 16 บท ใน 10 บทแรก บันทึกเรื่องราวตั้งแต่พระเยซูรับบัพติศมา จนถึงเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นระยะเวลาประมาณ 3 ปี ในขณะที่อีก 6 บทที่เหลือ เป็นการบันทึกเรื่องราวช่วงสุดท้ายของชีวิตพระเยซู ซึ่งเป็นระยะเวลาเพียงแค่สัปดาห์เดียว แสดงให้เห็นว่ามาระโกต้องการเน้นว่า ข่าวดีคือหัวใจของหนังสือเล่มนี้

ประการที่สองที่มาระโกต้องการกล่าวคือ แม้ว่าพระเยซูคือพระบุตรพระเป็นเจ้า แต่พระเยซูทรงเป็นมนุษย์ พระองค์มีความรู้สึกเหน็ดเหนื่อย หิวโหย อ่อนล้า ฯลฯ เหมือนกับมนุษย์ พระเยซูจึงทรงเป็นแบบอย่างในการตอบสนองต่อความรู้สึกต่าง ๆ ดังนั้นในฐานะของคริสต์ศาสนิกชน ทุกคนควรเรียนรู้จากพระองค์และตอบสนองด้วยท่าทีอย่างเดียวกัน

ประการที่สาม มาระโกเขียนเพื่อหนุนใจคริสเตียนที่ถูกกดขี่ข่มเหง เมื่อพระเยซูทรงยืนหยัดในขณะที่ถูกต่อต้าน จะเป็นกำลังใจให้กับคริสเตียนที่อยู่ในภาวะเดียวกันได้

ประการสุดท้าย มาระโกต้องการให้ผู้อ่านทราบถึงฤทธิ์อำนาจของพระเยซู ซึ่งมีชัยชนะเหนือผี โรคร้าย และความตายได้

**พระวรสารนักบุญมาระโก** ใช้ “มาระโก” หรือ “มก” ในการอ้างอิง

## โครงร่าง
# บทนำเรื่อง 1:1 - 13
# การปรนนิบัติของพระเยซู 1:14 - 9:1
# พระเยซูทรงจำแลงพระกายและไปเยรูซาเล็ม 9:2 - 10:52
# สัปดาห์สุดท้ายของพระเยซู 11:1 - 15:47
# การคืนพระชนม์ของพระเยซู 16:1 - 20

## อ้างอิง
* Thai Holy Bible, Thailand Bible Society, 1998
* Walter A. Elwell, The Pocket Bible Handbook, Harold Shaw Publisher, 1997


มาระโก
หมวดหมู่:ผลงานที่ไม่ทราบผู้สร้างสรรค์อย่างแน่ชัด
วิทยาลัยไบรอันท์และสแตรททัน

**วิทยาลัยไบรอันท์และสแตรททัน** () เป็นวิทยาลัยเอกชนมีนักศึกษาประมาณ 3,000 คน ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2397 โดยมีวิทยาเขตหลักอยู่ที่เมืองบัฟฟาโลในรัฐนิวยอร์ก และอีก 14 วิทยาเขตย่อยใน รัฐนิวยอร์ก รัฐโอไฮโอ รัฐเวอร์จิเนีย และรัฐวิสคอนซิน

## ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
* สมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรีคนที่ 25 ของประเทศไทย

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
*  Bryant & Stratton

หมวดหมู่:สถาบันอุดมศึกษาในรัฐโอไฮโอ
ทูริน

**ทูริน** อาจหมายถึง

* **[[โตริโน]]** หรือ **ตูริน** (อิตาลี: Torino; ภาษาอังกฤษ: Turin) เมืองหลวงของแคว้นพีดมอนต์ ใน ประเทศอิตาลี
* **[[ทูริน ทูรัมบาร์]]** (Túrin Turambar) ตัวละครเอกในวรรณกรรมเรื่อง ตำนานบุตรแห่งฮูริน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
ราเวนนา

**ราเวนนา** (; ) เป็นเมืองที่อยู่ในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ประเทศอิตาลี ราเวนนาเคยเป็นเมืองหลักของจักรวรรดิโรมันตะวันตก และอาณาจักรออสโตรกอท (Ostrogoth Kingdom) ในเวลาต่อมา ปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของจังหวัดราเวนนา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 652 ตารางกิโลเมตร ราเวนนาเป็นเมืองที่มีเนี้อที่ใหญ่เป็นที่สองของอิตาลีรองจากกรุงโรม

## สิ่งที่น่าสนใจ
เมืองราเวนนามีคริสต์ศาสนสถานสมัยคริสเตียนยุคแรกที่ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก 8 แห่ง 
*หอศีลจุ่มเนโอเนียน (Neonian Baptistery)  - ประมาณปี ค.ศ. 430
*สถานที่เก็บศพกาลลาพลาชิเดีย (Mausoleum of Galla Placidia)  - ประมาณปี ค.ศ. 430
*หอศีลจุ่มอาริอัน (Arian Baptistry)  - ประมาณปี ค.ศ. 500
*โบสถ์น้อยอาคิเอพิสโคพาล (Archiepiscopal Chapel)  - ประมาณปี ค.ศ. 500
*มหาวิหารซานอพอลลินาเรนูโอโว (Basilica Sant'Apollinare Nuovo)  - ประมาณปี ค.ศ.  500
*สถานที่เก็บศพทีโอโดริค (Mausoleum of Theodoric) ประมาณปี ค.ศ. 520
*มหาวิหารซานวิทาเล (Basilica of San Vitale) ค.ศ. 548
*มหาวิหารซานอพอลลินาเรอินคลาสเซ (Basilica of Sant' Apollinare in Classe) ค.ศ. 549

## อ้างอิง

ร
*
หมวดหมู่:เมืองโบราณในประเทศอิตาลี
ธนาคารมหานคร

**ธนาคารมหานคร** (; ตัวย่อ: FBCB) เมื่อแรกตั้งใช้ชื่อว่า "บริษัทแบงค์ตันเปงชุน จำกัด" ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ธนาคารไทยพัฒนา" ใน วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2503 และเปลี่ยนมาเป็น "ธนาคารมหานคร" ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ตั้งอยู่บริเวณสวนมะลิ และได้แปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2536 เมื่อเกิดวิกฤตเศรษฐกิจในปี พ.ศ. 2540 ธนาคารได้ประสบกับปัญหา NPL จนธนาคารแห่งประเทศไทยตั้งเข้ามาดูแลและได้ถูกควบรวมกิจการกับ บมจ.ธนาคารกรุงไทย ตั้งแต่ 
2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 เป็นต้นมา

ในปี 2559 ศาลมีคำพิพากษายึดทรัพย์ตระกูลสุวรรณภักดี 4 ราย เนื่องจากอนุมัติสินเชื่อธนาคารมหานครให้ลูกหนี้ มียอดหนี้ค้างชำระ 4,278 ล้านบาท ขณะที่มียอดสินเชื่อรวม 8 บัญชี เป็นเงิน 5,195 ล้านบาท เป็นการทุจริตตามกฎหมายว่าด้วยธนาคารพาณิชย์ และ พ.ร.บ.ป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 จึงมีคำสั่งยึดทรัพย์เป็นที่ดิน สิ่งปลูกสร้างและหุ้น มูลค่ารวม 6.7 ล้านบาท ส่วนคดีที่ภคินี สุวรรณภักดี อดีตรองกรรมการผู้จัดการธนาคารมหานคร ถูกกล่าวหาในคดีทุจริตการปล่อยสินเชื่อของธนาคารมหานคร ศาลพิพากษาถึงที่สุดว่านางภคินีเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่มีความผิดฐานยักยอกทรัพย์

## รายนามประธานกรรมการ
### ยุคบริษัท แบงค์ตันเปงชุน จำกัด
*พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดรุณวัยวัฒน์ (พ.ศ. 2477–2482)
*พันเอก พระยาฤทธิอัคเนย์ (สละ เอมะศิริ) (พ.ศ. 2482–2486)
*พลตรี ไชย ประทีปะเสน (พ.ศ. 2486–2490)
*พระยานลราชสุวัจน์ (ทองดี นลราชสุวัจน์) (พ.ศ. 2490–2494)
*พระราชธรรมนิเทศ (เพียร ไตติลานนท์) (พ.ศ. 2494–2497)
*พลเรือตรี พระยาศรยุทธเสนี (กระแส ประวาหะนาวิน) (พ.ศ. 2497–2499)
*พระยาธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร (บุญจ๋วน บุญยะปานะ) (พ.ศ. 2499–2503)

### ยุคธนาคารไทยพัฒนา
* พลตำรวจตรี เนื่อง อาขุบุตร (พ.ศ. 2503–2506)
*เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน (พ.ศ. 2506–2508)
*พลเอก พระประจนปัจจนึก (พุก มหาดิลก) (พ.ศ. 2508–2513)
*นายอุเทน เตชะไพบูลย์ (พ.ศ. 2513–2516)
*หม่อมราชวงศ์บุญรับ พินิจชนคดี (พ.ศ. 2516–2518)
*ท่านผู้หญิงพรพรรณ ทวีวงศ์ถวัลยศักดิ์ (พ.ศ. 2518–2520)

### ยุคธนาคารมหานคร
* พลเอก จิตติ นาวีเสถียร (พ.ศ. 2520–2523)
*หม่อมเจ้าการวิก จักรพันธุ์ (พ.ศ. 2523–2527)
*พลเรือเอก ศิริ ศิริรังษี (พ.ศ. 2527–2530)
*พลอากาศเอก พิศิษฐ์ ศรีกาฬสินธุ์ (พ.ศ. 2530–2534)
*พลเอก เมธี สมุทรักษ์ (พ.ศ. 2534–2537)
*พลตำรวจเอก สวัสดิ์ อมรวิวัฒน์ (พ.ศ. 2537–2539)
*นายพนัส สิมะเสถียร (พ.ศ. 2539–2541)

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ธนาคารไทยในอดีต
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2520
หมวดหมู่:บริษัทไทยที่ปิดกิจการในปี พ.ศ. 2541
หมวดหมู่:การควบรวมและเข้าซื้อกิจการในปี พ.ศ. 2541
หมวดหมู่:ธนาคารที่ปิดกิจการในปี พ.ศ. 2541
ธงชาติคีร์กีซสถาน

thumb|right|250px|ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดีคีร์กีซสถาน
**ธงชาติคีร์กีซสถาน** ( ) เริ่มใช้เมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2535 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน พื้นสีแดง หมายถึงสันติภาพ และความเปิดกว้างในสังคมคีร์กีซสถาน กลางธงที่รูปดวงอาทิตย์มีรัศมี 40 แฉกสีเหลือง หมายถึงชนชาติต่าง ๆ ในประเทศนี้ทั้ง 40 ชนชาติ หรืออาจหมายถึงวีรบุรุษในมหากาพย์ของคีร์กีซสถาน เรื่อง มานาส (Manas) ทั้ง 40 คน ปลายโค้งของรัศมีดวงอาทิตย์นั้น เมื่อมองจากทางด้านหน้าธงจะหมุนทวนเข็มนาฬิกา และเมื่อมองทางด้านหลังจะเป็นหมุนตามเข็มนาฬิกา ในรูปดวงอาทิตย์นั้น เป็นวงแหวนสีแดง 3 เส้น 2 วง ตัดกันที่ศูนย์กลางดวงอาทิตย์ หมายถึง ตุนดุก (, อักษรซีริลลิก: түндүк) หรือ ส่วนยอดของกระโจมตามแบบวัฒนธรรมคีร์กีซ

## ดูเพิ่ม
* ธงชาติคีร์กีซโซเวียต
* ตราแผ่นดินของคีร์กีซสถาน

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 
* ธงในประเทศคีร์กีซสถาน - Vexillographia 

หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศคีร์กีซสถาน
คีร์กีซสถาน
บัฟฟาโล (รัฐนิวยอร์ก)

**บัฟฟาโล** () เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของรัฐนิวยอร์กในสหรัฐอเมริกาและเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑลอีรี บัฟฟาโลตั้งอยู่ทางตะวันออกของทะเลสาบอีรี ใกล้กับพรมแดนแคนาดาบริเวณเซาท์ออนแทรีโอและส่วนต้นของน้ำตกไนแอการา ใน ค.ศ. 2019 เมืองมีประชากรโดยประมาณ 255,284 คน ทำให้บัฟฟาโลเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 86 ของสหรัฐ เมืองบัฟฟาโลและไนแอการาฟอลส์ที่อยู่ข้างเคียงผนวกรวมเป็นเขตมหานครบัฟฟาโล–ไนแอการาฟอลส์ (MSA) ซึ่งกินพื้นที่สองเทศมณฑลและมีประชากรโดยประมาณอยู่ที่ 1.1 ล้านคนเมื่อ ค.ศ. 2019 ทำให้เป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 49 ของประเทศ นอกจากนี้ ตัวเมืองและภูมิภาคนิวยอร์กตะวันตกที่อยู่ล้อมรอบก็เป็นพื้นที่ทางเศรษฐกิจที่มีประชากรมากที่สุดที่ตั้งอยู่ระหว่างบอสตันและคลีฟแลนด์

บัฟฟาโลยกฐานะเป็นนครใน ค.ศ. 1832 เพื่อเป็นเมืองปลายทางของคลองอีรี ทำให้ตัวเมืองเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในฐานะเมืองท่าในแผ่นดินระหว่างเกรตเล้กส์และมหาสมุทรแอตแลนติก การขนถ่ายสินค้าทำให้บัฟฟาโลเป็นเมืองท่าที่ขนถ่ายสินค้ามากที่สุดในโลกในตอนนั้น แต่ต่อมา การขนส่งทางรางเข้ามามีบทบาทแทนที่การขนส่งทางคลอง ทำให้บัฟฟาโลกลายเป็นศูนย์กลางรถไฟที่ใหญ่ที่สุดรองจากชิคาโก กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองเริ่มมีบทบาทในด้านการผลิต โดยมีการผลิตเหล็กเป็นส่วนสำคัญในช่วงหลัง การเปิดตัวของเส้นทางเดินเรือเซนต์ลอว์เรนซ์และการลดบทบาทของอุตสาหกรรมทำให้เศรษฐกิจของเมืองเปลี่ยนไปเป็นรูปแบบการบริการเป็นหลัก อาทิ สาธารณสุข, การค้าปลีก, การท่องเที่ยว, โลจิสติกส์ และการศึกษา ในขณะที่อุตสาหกรรมการผลิตยังคงเหลืออยู่บ้าง ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) ของเขตมหานครบัฟฟาโล–ไนแอการาฟอลส์อยู่ที่ 53 พันล้านดอลลาร์ในปี 2019

บัฟฟาโลมีอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สำคัญ อาทิ ระบบสวนสาธารณะในเขตเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในสหรัฐ, หอศิลป์อัลไบรจ์–น็อกซ์, วงออร์เคสตราฟิลฮาร์มอนิกบัฟฟาโล, โรงละครเชียส์, พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์บัฟฟาโล และหลายเทศกาลในรอบปี เมืองยังเป็นที่รู้จักในด้านสภาพอากาศในฤดูหนาว, ปีกไก่บัฟฟาโล และยังเป็นที่ตั้งของทีมกีฬาอาชีพในเมเจอร์ลีกอย่างบัฟฟาโลบิลส์และบัฟฟาโลเซเบอส์

## บุคคลสำคัญจากเมืองบัฟฟาโล
* กู กู ดอลล์ส วงดนตรีแนวอัลเทอร์เนทีฟร็อก 
* ไบรอัน แม็คไนท์ นักร้อง ผิวสีชื่อดัง
* คานนิบาลคอร์ปส์ วงดนตรีเดธเมทัล

## ดูเพิ่ม
* Buffalo buffalo Buffalo buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo

## อ้างอิง

* ประวัติเมืองบัฟฟาโล จากสารานุกรมบริตานิกา

## แหล่งข้อมูลอื่น
 
* 
* NYPL Digital Gallery, Media related to Buffalo
* Library of Congress, Prints & Photos Division, Historical items related to Buffalo
* 
* 

หมวดหมู่:เมืองในรัฐนิวยอร์ก
หมวดหมู่:บัฟฟาโล (รัฐนิวยอร์ก)
แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา

**เอมีเลีย-โรมัญญา** () เป็นแคว้นหนึ่งทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี มีเนื้อที่ทั้งหมด 22,446 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 4.4 ล้านคน เมืองหลักของแคว้นคือโบโลญญา

เอมีเลีย-โรมัญญาเป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มั่งคั่งที่สุดและได้รับการพัฒนามากที่สุดในยุโรป โดยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวประชากรสูงเป็นอันดับที่ 3 ในอิตาลี โบโลญญาเป็นหนึ่งในเมืองที่มีบริการทางสังคมขั้นสูงและดัชนีคุณภาพชีวิตสูงที่สุดในประเทศ แคว้นนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว โดยเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยโบโลญญาซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เป็นที่ตั้งของเมืองสมัยโรมาเนสก์และสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เช่น โมเดนา, ปาร์มา, แฟร์รารา) เป็นศูนย์รวมอาหารและการผลิตรถยนต์ (ที่ตั้งของบริษัทรถยนต์ต่าง ๆ เช่น เฟอร์รารี่, ลัมโบร์กีนี, มาเซราตี, ปากานี, ดูคาติ) และมีสถานพักตากอากาศชายฝั่งยอดนิยม เช่น แชร์เวีย, เชเซนาตีโค, รีมีนี, ริชโชเน เป็นต้น

## ที่ตั้ง
แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาประกอบด้วยภูมิภาคทางประวัติศาสตร์สองภูมิภาค ได้แก่ เอมีเลียและโรมัญญา เนื้อที่เป็นรูปสามเหลี่ยม ด้านตะวันออกเป็นทะเลเอเดรียติก ทางด้านเหนือแม่น้ำโป และทางด้านใต้เป็นเทือกเขาแอเพนไนน์ ตรงกลางเป็นถนนเอมีเลียซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยโรมันที่เริ่มตั้งแต่เมืองรีมีนีไปจนถึงเมืองเปียเชนซาที่สร้างเสร็จเมื่อ 187 ปึก่อนคริสต์ศักราช ตอนกลางของแคว้นเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำโป ด้านอื่นเป็นเนินและภูเขาที่กั้นระหว่างตอสคานาและเอมีเลีย

## อ้างอิง

เอมีเลีย-โรมัญญา