open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
มันมือเสือ

**มันมือเสือ** () เป็นพืชในวงศ์กลอย และเป็นพืชที่มีหัวเล็กที่สุดในสกุลเดียวกัน มีขนาดใกล้เคียงมันฝรั่ง   เป็นไม้เลื้อย ไม่มีเนื้อไม้ มีขนและหนามปกคลุม รากของพันธุ์ป่าจะแข็งเป็นหนาม พันธุ์ปลูกมักไม่มีหนาม เปลือกหัวสีน้ำตาลหรือแกมเทา เนื้อสีขาว เลื้อยพันไปทางซ้าย มีหนามมากที่โคน ใบเดี่ยว รูปหัวใจ ดอกแยกเพศ ดอกตัวผู้เป็นช่อเดี่ยว ดอกตัวเมียเป็นช่อกระจะหรือช่อเชิงลด โค้งลงด้านล่างผลเป็นแคบซูลโค้งงอ มันมือเสือแบ่งเป็น 2 พันธุ์คือ variety *spinosa* มีหนามในส่วนราก variety *fasiculata* มีหนามในส่วนรากน้อย

ถิ่นกำเนิดอยู่ในไทยและอินโดจีน กระจายพันธุ์ตั้งแต่อินเดีย พม่า ไปจนถึงนิวกินี ในเวียดนามเรียกว่า*khoai từ* หรือ *củ từ* ซึ่งนำแป้งจากมันชนิดนี้ไปทำขนมได้ มีหัวขนาดเล็กกว่ามันเสา เนื้อหัวเหนียว นำไปทำแกงเลียง ใช้แทนมันฝรั่งในแกงกะหรี่หรือแกงมัสมั่นได้หัวนำมาต้มหรือเผารับประทาน สกัดแป้งจากหัว หัวขูดเป็นฝอยใช้พอก ลดอาการบวม มีรสหวานเพราะมีน้ำตาลมาก ในอาหารจีน นำมันมือเสือไปทำเป็นอาหารหวาน เช่น มันมือเสือในน้ำเชื่อม ส่วนในอาหารญี่ปุ่นใช้ทำพิซซ่าญี่ปุ่น ใส่ในข้าวห่อสาหร่าย และสลัดมันมือเสือ ชาวมอญนิยมนำมาทำแกงเลียง หรือนำไปต้มกินเป็นอาหารว่าง

## อ้างอิง

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 124 - 125
หมวดหมู่:วงศ์กลอย
หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
หมวดหมู่:สมุนไพร
หมวดหมู่:สกุลกลอย
หมวดหมู่:พืชหัว
มันนกดอย

**มันนกดอย**  เป็นพืชในสกุลกลอย วงศ์ Dioscoreaceae เป็นไม้เลื้อยเนื้ออ่อน มีหัวอยู่ใต้ดิน ช่วงฤดูแล้งจะฟุบแห้งหายไป แตกต้นใหม่ช่วงฤดูฝน ใบรูปไข่ โคนใบหยักเว้า เส้นแขนงใบมี 7 เส้น ดอกเป็นดอกช่อ ผลมีครีบตามยาว 3 สัน แก่แล้วแตก ออกดอกช่วงเดือนตุลาคม – พฤศจิกายน พบตามป่าดิบแล้ง บนเขาหินปูนทางภาคเหนือ หัวใช้ต้มรับประทานได้ พบครั้งแรกที่ดอยเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ โดย H.B.G. Garrett ชาวอังกฤษ ชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งตามชื่อผู้ค้นพบ 
## อ้างอิง
* ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551 หน้า 135
หมวดหมู่:วงศ์กลอย
หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
หมวดหมู่:สกุลกลอย
ฮ่วยซัว

thumb|การบดฮ่วยซัว (ภาษาญี่ปุ่น ''tororo'')|180x180px

**ฮ่วยซัว** หรือ **ไหฺวชาน** หรือ กลอยจีน (; ; ) เป็นพืชในสกุลกลอย (*Diocorea*) ซึ่งต่างจากสมาชิกอื่นที่สามารถรับประทานดิบได้ ในอาหารญี่ปุ่นนำไปรับประทานดิบหรือบด โดยนำทั้งหัวไปล้างด้วยน้ำส้มสายชู เพื่อล้างผลึกออกซาเลตออกก่อน 

## ชื่อเรียก
ฮ่วยซัว (*D. polystachya*) มีชื่อเรียกหลายชื่อ ในมณฑลทางใต้ เช่นกวางตุ้งมักเรียกว่า "ฮ่วยซัว" ตามสำเนียงภาษาแต้จิ๋ว มณฑลอานฮุยและเจียงซูเรียก "ไหฺวชาน" ตามสำเนียงภาษาจีนกลาง แต่โดยทั่วไปในทางภาคกลางและภาคเหนือเรียก "**ชานเหย้า**" (山药) หรือ เถี่ยกุ้นชานเหย้า (ชานเหย้ากระบองเหล็ก) (หรือ ซัวเอี๊ยะ ตามสำเนียงภาษาแต้จิ๋ว) ซึ่งทั้งสองมีลักษณะต่างกันเล็กน้อย ในตำราแพทย์จีนเรียก "ไหฺวชานเหย้า" (怀山药 และ 淮山药) บางครั้งพืชในสกุลกลอย (*Diocorea*) ในภาษาจีนเรียกโดยรวม **ฉู่หยู** (薯蓣)

ในประเทศไทยอาจเรียก "กลอยจีน" หรือ "มันแกวจีน"ในบางครั้ง

ในมณีปุระเรียกว่า "ฮา"

ในเวียดนามเรียก *củ mài* หรือ *khoai mài* และเมื่อนำฮ่วยซัวไปแปรรูปเป็นยาเรียกว่า *hoài sơn* หรือ *tỳ giải*

## ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
thumb|180x180px|กระเปาะที่งอกจากซอกใบ
thumb|270x270px|ใบ
thumb|180x180px|ไร่ฮ่วยซัวในญี่ปุ่น
ฮ่วยซัว เป็นไม้ลัมลุกเถาเลื้อย รูปทรงของใบสามารถเปลี่ยนแปลงได้ โดยทั่วไปเถาจะมีความยาว 3–5 เมตร แต่สามารถยาวได้กว่านี้ เลื้อยเกลียวตามเข็มนาฬิกา ใบมีความยาวและกว้างมากถึง 11 เซนติเมตร ซอกใบมักมีกระเปาะเป็นตุ้มห้อยและขนาดใหญ่ อาจงอกเรียงติดกันหรือตรงข้ามกัน กระเปาะทรงรีมน ยาวไม่เกิน 2 เซนติเมตร บางครั้งมีกระเปาะตา 1–3 ตุ้ม

หัวใต้ดิน เติบโตในแนวตั้ง มีผิวหยาบสีน้ำตาลเหลือง รากเป็นเส้นใยบาง ๆ หนาแน่น ออกตามตุ่มตา หัวทรงกระบอก มี 1 หัวขึ้นไป ที่ใหญ่ที่สุดอาจมีน้ำหนัก 2-3 กก. และชอนรากได้ 1 เมตรใต้ดิน ไหฺวชานมีความทนทานต่อสภาพอากาศที่หนาวจัดและเย็นกว่ามันเทศ และกลอยอื่น ๆ 

ดอกไม้ สีขาวนวล ออกดอกในฤดูร้อน เป็นดอกเดี่ยว แต่มักไม่ติดผล เนื่องจากส่วนใหญ่ขยายพันธุ์ทางหัว

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:สกุลกลอย
หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
หมวดหมู่:พืชหัว
หมวดหมู่:คำและวลีภาษาแต้จิ๋ว
มันคันขาว

**มันคันขาว** หรือ**มันเลือด** (, ) เป็นพืชในวงศ์กลอย เป็นพืชท้องถิ่นในเอเชียและทางตะวันออกของโพลีเนเชีย เป็นไม้เลื้อย ดอกแยกเพศแยกต้น มีหัวใต้ดินแข็ง อยู่ได้นาน และมีการสะสมของลิกนิน ใช้ลำต้นเลื้อยพัน เหนียว ใบเดี่ยวรูปหัวใจ บางครั้งเกิดหัวฝอยสะสมอาหารที่ลำต้น หัวยาว อยู่ลึกในดิน กลมหรือทรงลูกแพร์ เนื้อหัวสีขาวหรือสีเหลืองส้ม บางครั้งมีจุดประสีม่วง ลำต้นเลื้อยพันไปทางซ้าย ส่วนล่างมีหนามปกคลุม มีขนสีแดงสนิมคลุมก้านใบ ช่อดอกมีขนละเอียดสีแดงปกคลุม ผลสีดำมีปีกและมีขนปกคลุม
## สายพันธุ์
มันคันขาวกระจายพันธุ์เริ่มจากตอนเหนือของอินเดีย ตอนใต้ของจีนและทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีความแตกต่างกันเป็นหลายพันธุ์ดังนี้

* variety* pentaphylla* หัวทรงกระบอก ขนาดเล็ก ไม่แตกแขนงพบได้ทั่วไป

* variety *malaica* หัวยาวมากกว่ากว้าง มีขนสีแดงปกคลุมหนาแน่น พบในบอร์เนียว ฟิลิปปินส์

* variety* papuana* หัวป้อมเป็นพู ไม่แบน ดอกขนาดใหญ่ พบในนิวกินี

* variety* javanica* ตันเล็กกว่าพันธุ์* papuana* ดอกเล็กกว่า พบที่เกาะชวา

* variety *palmata *หัวแบบ ผิวเรียบ มีขนสีเงินปกคลุม พบในติมอร์ ฟิลิปปินส์

* variety *sacordotalis* คล้าย variety *palmata* แต่ใบย่อยยาวกว่าดอกและหัวเล็กกว่า พบในเกาะชวา
## การใช้ประโยชน์
หัวใช้รับประทานเป็นอาหาร ต้นที่เป็นสายพันธุ์ป่ามักมีกลิ่นและรสที่ไม่น่ารับประทานส่วนหัวรับประทานได้ เนื้อหัวมีสารสีม่วงกระจายเป็นหย่อม ต้มสุกแล้วเนื้อร่วนซุย เนื้อออกสีม่วง 

## อ้างอิง

* พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.  หน้า 112 - 119
## แหล่งข้อมูลอื่น
* USDA Plants Profile
หมวดหมู่:วงศ์กลอย
หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
หมวดหมู่:สกุลกลอย
กีฬามวยปล้ำในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41

"มวยปล้ำ"ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์ 

* มีการชิงชัย 23 เหรียญทอง
** ประเภท เกรกโกร-โรมัน ชาย 8 เหรียญทอง 
** ประเภท ฟรีสไตล์ ชาย  7 เหรียญทอง
** ประเภท ฟรีสไตล์ หญิง  8 เหรียญทอง
  

* จำนวนนักกีฬาผู้เข้าแข่งขัน 243 คน
* เริ่มแข่งขันวันที่ 10-14 ธันวาคม 2555
* สนามที่ใช้ในการแข่งขัน : อาคารแม่ท่าช้าง โรงเรียนหางดงรัฐราษฏร์ชนูปถัมภ์

## สรุปเหรียญรางวัล มวยปล้ำ

## สรุปผลการแข่งขัน
### ประเภทเกรกโก-โรมัน ชาย

### ประเภทฟรีสไตล์ ชาย

### ประเภทฟรีสไตล์ หญิง

## ผลการแข่งขัน
### เกรกโก-โรมัน ชาย 50 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### เกรกโก-โรมัน ชาย 55 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### เกรกโก-โรมัน ชาย 60 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### เกรกโก-โรมัน ชาย 66 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### เกรกโก-โรมัน ชาย 74 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### เกรกโก-โรมัน ชาย 84 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### เกรกโก-โรมัน ชาย 96 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### เกรกโก-โรมัน ชาย 120 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์ชาย ไม่เกิน 50 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์ชาย ไม่เกิน 55 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์ชาย ไม่เกิน 60 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์ชาย ไม่เกิน 66 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์ชาย ไม่เกิน 74 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์ชาย ไม่เกิน 84 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์ชาย ไม่เกิน 96 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์หญิง ไม่เกิน 44 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์หญิง ไม่เกิน 48 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์หญิง ไม่เกิน 51 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์หญิง ไม่เกิน 55 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์หญิง ไม่เกิน 59 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์หญิง ไม่เกิน 63 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์หญิง ไม่เกิน 67 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

----

### ฟรีสไตล์หญิง ไม่เกิน 72 กิโลกรัม

***รอบชิงเหรียญทองแดง**

## อ้างอิง
* กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 “เชียงใหม่เกมส์” 
* Siamsport “เชียงใหม่เกมส์” 
* // สมาคมมวยปล้าสมัครเล่นแห่งประเทศไทย 

หมวดหมู่:กีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41
หน่วยสากล

**หน่วยสากล** () เป็นหน่วยวัดการออกฤทธิ์ของสสารซึ่งกำหนดโดยองค์การอนามัยโลก เพื่อวัดค่ามาตรฐานประสิทธิภาพของยาหรือวิตามิน เมื่อยาหรือวิตามินเหล่านั้นเข้าสู่ร่างกายและเกิดการแตกตัวขึ้นภายในร่างกาย ทั้งนี้ยาและวิตามินแต่ละตัวจะมีประสิทธิภาพการออกฤทธิ์ที่แตกต่างกัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:เภสัชวิทยา
หมวดหมู่:หน่วยวัด
วุฒิสภาไทย ชุดที่ 8

**สมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 8** (22 มีนาคม พ.ศ. 2543 – 21 มีนาคม พ.ศ. 2549) เป็นสมาชิกชุดแรกที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน โดยมีการเลือกตั้งเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 ประกอบด้วยสมาชิกซึ่งราษฎรเลือกตั้ง จำนวน 200 คน ตามบทเฉพาะกาล มาตรา 315 วรรคห้า (1) ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 กำหนดให้สมาชิกภาพของสมาชิกวุฒิสภาชุดนี้เริ่มนับตั้งแต่วันที่สมาชิกภาพของสมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการแต่งตั้งตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534 สิ้นสุดลง คือ ครบวาระ 4 ปีในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2543

ดังนั้น สมาชิกภาพของสมาชิกวุฒิสภาชุดนี้จึงเริ่มนับตั้งแต่วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา และสิ้นสุดสมาชิกภาพในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2549

## สมาชิกวุฒิสภา
### กรุงเทพมหานคร
มีรายนามดังนี้

### ภาคกลาง

### ภาคเหนือ

### ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

### ภาคใต้

### ภาคตะวันออก

### ภาคตะวันตก

## ผู้ดำรงตำแหน่ง
:**[[ประธานวุฒิสภา]]**
:* นายสนิท วรปัญญา ตั้งแต่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2543 – 13 มีนาคม พ.ศ. 2544 ()
:* พลตรี มนูญกฤต รูปขจร ตั้งแต่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2544 - 5 มีนาคม พ.ศ. 2547 ()
:* นายสุชน ชาลีเครือ ตั้งแต่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2547 – 21 มีนาคม พ.ศ. 2549 ()
:**รองประธานวุฒิสภา คนที่ 1** 
:* นายเฉลิม พรหมเลิศ ตั้งแต่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2543 – 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 ()
:* นายพิเชฐ พัฒนโชติ ตั้งแต่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 – 6 มีนาคม พ.ศ. 2546 ()
:* นายสุชน ชาลีเครือ ตั้งแต่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2546 - 23 มีนาคม พ.ศ. 2547 ()
:* นายนิพนธ์ วิสิษฐยุทธศาสตร์ ตั้งแต่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2547 - 21 มีนาคม พ.ศ. 2549 ()
:**รองประธานวุฒิสภา คนที่ 2**
:* นายบุญทัน ดอกไธสง ตั้งแต่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2543 - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ()
:* นายสหัส พินทุเสนีย์ ตั้งแต่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2545 - 21 มีนาคม พ.ศ. 2549  ()

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* วุฒิสภา ชุดที่ ๘ (สมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. ๒๕๔๓)

หมวดหมู่:วุฒิสภาไทย
กลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิก

**กลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิก** () เป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษายูรัล ที่ประกอบด้วยกลุ่มภาษาบอลติก-ฟินนิก กลุ่มภาษามอร์ดวินิก ภาษามารี กลุ่มภาษาซามี กลุ่มภาษาเปอร์มิก และภาษาสูญแล้วอีกจำนวนหนึ่ง คาดว่าภาษานี้แยกออกจากกลุ่มภาษาฟินโน-ยูกริก เมื่อราว 3,000–2,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช จากนั้นจึงแยกออกเป็นกลุ่มภาษาเปอร์มิกและกลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิกในราว 2,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในปัจจุบันรายละเอียดของการจัดจำแนกภาษากลุ่มนี้ยังเป็นปัญหาอยู่

คำว่ากลุ่มภาษาฟินนิกมักจะใช้เรียกกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกนี้ ด้วยความเชื่อที่ว่ากลุ่มภาษาเปอร์มิกมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับกลุ่มภาษาบอลติก-ฟินนิกมากกว่ากลุ่มภาษายูกริก ในขณะที่นักภาษาศาสตร์ชาวฟินแลนด์จะใช้คำว่ากลุ่มภาษาฟินนิกเมื่อกล่าวถึงกลุ่มภาษาบอลติก-ฟินนิก

## กลุ่มภาษาย่อย
นักวิชาการจัดกลุ่มภาษาย่อยของกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกไว้ต่างกัน โดยในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 การจัดอันดับส่วนใหญ่จัดแยกเป็นเปอร์มิกกับฟินโน-โวลกาอิก จากนั้นในคริสต์ศตวรรษที่ 21 Salminen ปฏิเสธแนวคิดฟินโน-เปอร์มิกและฟินโน-โวลกาอิกทั้งหมด ส่วนการจัดแบบอื่นแบ่งกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกออกเป็น 5 สาขา ดังนี้

## อ้างอิง

## อ่านเพิ่ม

*

หมวดหมู่:ตระกูลภาษายูรัล
เพลนส์ เหินซิ่งชิงเจ้าเวหา

**เพลนส์ เหินซิ่งชิงเจ้าเวหา** () เป็นภาพยนตร์แนวกีฬาตลกผลิตโดย ดิสนีย์ตูนสตูดิโอส์ และเผยแพร่โดย วอลต์ ดิสนีย์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเขียนร่วมและอำนวยการสร้างจากทีมผู้สร้างเรื่องคาร์ โดย พิกซาร์ ออกฉายครั้งแรกในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 2013 เป็นภาพยนตร์ภาคแยกจากแฟรนไชส์ คาร์ ของ พิกซาร์

## เนื้อเรื่องย่อ
**ดัสตี้ คร็อปฮอปเปอร์** เครื่องบินพ่นยาฆ่าแมลงที่ทำงานในทุ่งนา และฝึกซ้อมบินในเวลาว่าง เขาใฝ่ฝันที่จะได้เป็นเครื่องบินนักแข่ง แต่เขามักถูกคนรอบข้างเมินเฉย เพราะเขาเป็นเพียงเครื่องบินพ่นยาฆ่าแมลง เมื่อการแข่งบินรอบคัดเลือกมาถึง ดัสตี้ได้ผ่านเข้ารอบคัดเลือก ก่อนแข่งเขาได้รับการฝึกบินจาก **สคิปเปอร์** (เครื่องบินขับไล่รุ่น vought f4u corsair) ทำให้เขาบินได้ดีขึ้น เมื่อถึงรอบแข่งขัน ดัสตี้ได้บินแซงเหล่าผู้แข่งขันตัวอื่นๆ จนมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก ทำให้ **ริปสลิงเกอร์** (เครื่องบินขับไล่รุ่น north american p-51 mustang) หนึ่งในผู้แข่งขันไม่พอใจและพยายามกำจัดดัสตี้ออกจากการแข่ง ทำให้ระหว่างการแข่งดัสตี้ต้องพบอุปสรรคมากมายและได้ค้นพบปมลับในอดึตของ สคิปเปอร์ 

## การตอบรับ
ในเว็บไซต์รวมการตอบรับที่สำคัญอย่างรอตเทนโทเมโทส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการจัดเรต 29 เปอร์เซนต์จาก 120 ความคิดเห็น โดยมีคะแนนเฉลี่ยที่ 4.58/10 ฉันทามติของเว็บไซต์ลงความเห็นว่า: "เครื่องบินมีสีสันสดใสเพียงพอ เสียงหัวเราะและภาพเคลื่อนไหวที่ลื่นไหล เพื่อดึงดูดความสนใจจากเยาวชนบางคนเป็นเวลา 92 นาที และอาจขายของเล่นมากมายในการต่อรองราคา แต่ในเกือบทุกระดับถือเป็นความผิดหวังของดิสนีย์" ส่วนในเว็บไซต์เมทาคริติก ภาพยนตร์เรื่องนี้มีคะแนน 39/100 ซึ่งอิงจากนักวิจารณ์ 32 คน โดยระบุว่า "บทวิจารณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยโดยทั่วไป " อย่างไรก็ตามภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับ A− จากผู้ชมที่สำรวจโดย CinemaScore 

## รายชื่อตัวละคร, ผู้ให้เสียงพากย์

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Centralmovie 
* 
* https://en.wikipedia.org/wiki/Planes_(film)
*
*https://www.facebook.com/VoiceActorCartoonAnime/photos/planes-%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%8B%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B4%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%88%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%AB%E0%B8%B2-%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%84%E0%B8%A3-%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B8%9E%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%94%E0%B8%B1%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%B5%E0%B9%89-%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B8%AA%E0%B8%A1-%E0%B8%A1%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%B9%E0%B8%A5%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B9%8C/276713175825074/

หมวดหมู่:ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ 3 มิติในปี พ.ศ. 2556
หมวดหมู่:ภาพยนตร์การบินอเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อเมริกัน
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์
หมวดหมู่:ภาพยนตร์แอนิเมชันโดยดิสนีย์ตูนสตูดิโอส์
กลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิก

**กลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิก** (Finno-Volgaic) เป็นกลุ่มย่อยตามสสสติฐานของตระกูลภาษายูราลิกซึ่งในปัจจุบันประกอบด้วย กลุ่มภาษาบัลติก-ฟินนิก กลุ่มภาษามอร์ดวินิก ภาษามารี กลุ่มภาษาซามี คาดว่าแตกแขนงออกมาจากกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกเมื่อราว 2000 ปีก่อนคริสตฺศักราช

แต่เดิมจัดให้กลุ่มภาษามอร์ดวินิกและภาษามารีรวมกันเป็นกลุ่มภาษาโวลกา-ฟินนิก ส่วนกลุ่มภาษาบัลติก-ฟินนิกรวมกับกลุ่มภาษาซามีเป็นกลุ่มภาษาฟินโน-แลปปิก ในปัจจุบันนักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่ปฏิเสธการจัดกลุ่มภาษาโวลกา-ฟินนิก แต่สำหรับการจัดกลุ่มเป็นกลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิก  กลุ่มภาษาฟินโน-แลปปิก และกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกยังเป็นที่โต้แย้งกันอยู่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ตระกูลภาษายูรัล
กราเซียโน ร็อคซีเกียนี

**กราเซียโน ร็อคซีเกียนี** (Graciano Rocchigiani) นักมวยสากลชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองดืสบวร์ค ประเทศเยอรมันเมื่อ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2506 สิถิติการชก 48 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 19) เสมอ 1 แพ้ 6

## ประวัติ
ร็อคซีเกียนีเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2527 โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 ชนะคะแนน เมาโร เฮอร์นันเดซ และต่อมาได้ครองแชมป์เยอรมันรุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ พ.ศ. 2528 และแชมป์เยอรมันรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทเมื่อ พ.ศ. 2529 ร็อคซีเกียนีได้ครองแชมป์โลกครั้งแรกเมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2530 ชนะน็อค วินเซนต์ บุลแวร์ ยก 8 ได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทของสหพันธ์มวยนานาชาติ ป้องกันตำแหน่งได้สามครั้ง โดยการป้องกันตำแหน่งเมื่อ 3 มิถุนายน 2530 ชนะคะแนน นิคกี้ วอล์คเกอร์ เป็นการชกกำหนด 15 ยกครั้งสุดท้ายของรุ่นนี้ ก่อนที่เขาจะสละตำแหน่งเพื่อไปชกในรุ่นที่ใหญ่กว่า
เมื่อข้ามรุ่นมาแล้ว ร็อคซีเกียนีได้ครองแชมป์ยุโรปรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทเมื่อ พ.ศ. 2534 แล้วขึ้นชกป้องกันแชมป์อีกเพียงครั้งเดียวก็หยุดชกไปตลอดปี พ.ศ. 2535 กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2536 ในปีถัดมา ร็อคซีเกียนีขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวท WBO และขึ้นชิงแชมป์ยุโรปรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทแต่ไม่สำเร็จ

ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 ร็อคซีเกียนีขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท IBF กับเฮนรี่ มาสเก้ถึงสองครั้ง แต่ก็แพ้ไปทั้งสองครั้ง ใน พ.ศ. 2539 ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBO ปรากฏว่าแพ้คะแนน ดาริอุส มิซาลเชฟสกี จน พ.ศ. 2541 ร็อคซีเกียนีจึงประสบความสำเร็จในการชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBC ชนะคะแนน ไมเคิล นันท์ แต่หลังจากได้แชมป์ เขากลับหยุดชกไป 1 ปี กลับมาชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBO ปรากฏว่าเสมอกับ ดาริอุส มิซาลเชฟสกีไปเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2543 เขาขึ้นชกใน พ.ศ. 2544 อีกเพียงครั้งเดียว ก็หยุดชกไป กลับมาชิงแชมป์เงารุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBC ที่ว่างใน พ.ศ. 2546 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โธมัส อุลริซ จากนั้นจึงแขวนนวมไป

## อ้างอิง
* ฅนเหล็ก. *กราเซียโน ร็อคซีเกียนี ‘ร็อคกี้’ ตัวจริงของเมืองเบียร์*. นิตยสารมวยโลก. ปีที่ 30 ฉบับที่ 1440 11-17 เมษายน พ.ศ. 2555 หน้า 48 - 49

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวเยอรมัน
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลประเทศเยอรมัน
หมวดหมู่:แชมป์มวยสากลทวีปยุโรป
หมวดหมู่:แชมป์โลก IBF
หมวดหมู่:แชมป์โลก WBC
หมวดหมู่:บุคคลจากดืสบวร์ค
ชันตรมันตระ (ชัยปุระ)

**ชันตรมันตระ** (; Jantar Mantar) เป็นหมู่สิ่งก่อสร้างเพื่อประโยชน์ทางดาราศาสตร์ 19 ชิ้น ในเมืองชัยปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ที่สร้างขึ้นโดยราชาราชปุต สไว ชัย สิงห์ ที่สอง ผู้ก่อตั้งนครชัยปุระ สร้างแล้วเสร็จในปี 1734 ในบรรดาสิ่งก่อสร้างนี้มีนาฬิกาแดดหินที่ใหญ่ที่สุดในโลก และหมู่โบราณสถานนี้ได้รับสถานะมรดกโลกโดยยูเนสโก ชันตรมันตระตั้งอยู่ไม่ไกลจากซิตีพาเลส และ หวมหัล

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* Sharma, Virendra Nath and aditya sharma (1995). *[http://books.google.com/books?id=QRA2mgZnXXMC Sawai Jai Singh and his astronomy]*. Motilal Banarsidass Publishers Pvt. Ltd. ISBN 81-208-1256-5.

หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในชัยปุระ
หะวามหัล

**หะวามหัล** หรือ **ฮาวามาฮาล** (; Hawa Mahal) เป็นพระราชวังในนครชัยปุระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นจากหินทรายแดงและชมพู ตั้งอยู่บนของของซิตีพาเลส และมีอาณาเขตไปถึงพื้นที่ *[[Zenana|เซนานา]]* หะวามหัลสร้างขึ้นในปี 1799 โดยมหาราชา สวาอี ปรตาป สิงห์ หลานของมหาราช สวาอี ชัย สิงห์ ที่สอง ผู้ก่อตั้งนครชัยปุระ สร้างขึ้นหลังได้รับแรงบัลดาลใจมาจากเขตรีมหัล

หะวามหัลเป็นผลงานออกแบบโดย ลาล จันท์ อูสตาด (Lal Chand Ustad) โครงสร้างฟาซาดด้านนอกสูงห้าชั้นคล้ายกันกับรูปรองผึ้ง ประกอบด้วยหน้าต่างเล็กฌโรขาจำนวน 953 บาน ประดับประดาอย่างวิจิตรด้วยงานแลททิส งานออกแบบแลททิสนี้มีเป้าหมายเดิมทีเพื่อให้สตรีชั้นสูงที่อาศัยในวังสามารถมองออกมาสังเกตชีวิตของผู้คนธรรมดา หรือเทศกาลเฉลิมฉลองต่าง ๆ บนถนนด้านนอกของหะวามหัลได้ สตรีชั้นสูงเหล่านี้ต้องปฏิบัติตามกฎ "ปูรดาห์" ซึ่งห้ามมิให้เปิดเผยใบหน้าของตนในที่สาธารณะ งานออกแบบนี้ยังช่วยให้อากาศเย็นพัดเข้ามาภายในหะวามหัล ด้วยหลักการของปรากฏการณ์เวนทูรี จึงทำให้พื้นที่ภายในยังคงอุณหภูมิที่ไม่ร้อนมากเกินไปในช่วงฤดูร้อนของชัยปุระ คนจำนวนมากมักเข้าใจผิดว่าฟาซาดของหะวามหัลที่เห็นนี้เป็นด้านหน้าของวัง แต่จริง ๆ คือด้านหลังของวัง

ในปี 2006 ได้มีการบูรณะหะวามหัลครั้งใหญ่ในรอบ 50 ปี ด้วยมูลค่ารวมราว 4.568 ล้านรูปี  ภายใต้ยูนิตทรัสต์ออฟอินเดีย

## สถาปัตยกรรม

วังหะวามหัลมีความสูง 5 ชั้น,  สามชั้นบนสุดของอาคารมีความกว้างประมาณห้องหนึ่งห้อง ในขณะที่ชั้นหนึ่งและสองมีปาติโอยื่นออกมา ภายในวังหะวามหัลประกอบด้วยห้องที่ประดับด้วยหินอ่อนสีต่าง ๆ ประดับด้วยงานฝังและปิดทอง ใจกลางมีคอร์ทยาร์ดที่ตรงกลางมีน้ำพุ

สถาปนิกผู้ออกแบบหะวามหัลคือลาล จันท์ อูสตา โดยสร้างด้วยหินทรายสีแดงชมพูเพื่อให้เป็นไปในแนวทางเดียวกีบการประดับสิ่งปลูกสร้างอื่นในนคร ฟาซาดของหะวามหัลประกอบด้วยนีชจำนวน 953 บาน ที่ประดับด้วยงานแกะสลักฌโรขาอย่างวิจิตร ในขณะที่ด้านในของวังไม่ได้มีการประดับประดาเป็นพิเศษอย่างวิจิตรมากนัก งานออกแบบหะวามหัลเป็นการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมราชปุต และ สถาปัตยกรรมโมกุล โดยที่ลักษณะแบบราชปุตพบได้ในงานออกแบบโดม, เสา และลวดลายดอกบัวกับดอกไม้ รูปแบบอิสลามแบบโมกุลที่ะบได้สามารถพบในงานลงฟิลิกรีและตามส่วนโค้งของอาคาร ซึ่งแยกจากลักษณะที่คล้ายที่พบได้ที่ปัญจมหัลในฟาเตหปุระสิกรี

ทางเข้าหะวามหัลจากฝั่งซิตีพาเลสจะเข้าผ่านทางประตูหลวง (imperial door) เมื่อเข้าไปจะพบกับลานกว้างที่มีอาคารสองชั้นล้อมรอบอยู่สามด้าน หะวามหัลคืออาคารที่ปิดล้อมฝั่งตะวันออก ในลานนี้ปัจจุบันยังมีพิพิธภัณฑ์โบราณคดีตั้งอยู่เช่นกัน

หะวามหัลยังขึ้นชื่อว่าเป็น *chef-d'œuvre* (ผลงานชิ้นเอก) ของมหาราชา ชัย สิงห์ เนื่องจากที่นี่เป็นที่แปรพระราชฐานโปรดของมหาราชา นอกจากนี้ ภายในหะวามหัลยังมีความเย็นอันเป็นผลจากลมที่ผ่านตามรูเปิดเล็ก ๆ ของหน้าต่าง ประกอบกับน้ำพุใจกลางลานกว้าง

ชั้นบนสุดสองชั้นของหะวามหัลสามารถเข้าถึงได้ผ่านทางลาดเท่านั้น ปัจจุบันหะวามหัลอยู่ภายใต้การทำนุบำรุงดูแลของกรมโบราณคดี รัฐบาลรัฐราชสถาน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วังในรัฐราชสถาน
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในชัยปุระ
เอดดี ฟัตช์

**เอดดี ฟัตช์** (; เป็นผู้ฝึกสอนมวยสากล โดยผู้ที่ได้รับการฝึกสอนจากเขามีทั้ง โจ เฟรเซียร์, เคน นอร์ตัน, แลร์รี โฮล์มส์ และเทรเวอร์ เบอร์บิก ซึ่งเป็นสี่ในห้าราย ที่สามารถเป็นฝ่ายชนะ มูฮัมหมัด อาลี

เอดดี ฟัตช์ ยังเป็นผู้ฝึกสอนที่สร้างประวัติให้แก่ โจ เฟรเซียร์, ริดดิค โบว์ และมอนเทล กริฟฟิน ในฐานะของผู้เอาชนะนักชกระดับหอเกียรติยศอย่าง มูฮัมหมัด อาลี, อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์ และรอย โจนส์ จูเนียร์ ได้เป็นคนแรก

## ขีวิตในวัยเยาว์และผลงานระดับสมัครเล่น
ฟัตช์เกิดในฮิลสโบโร รัฐมิสซิสซิปปี แต่ก็ได้ย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่ดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน เมื่อตอนที่เขาอายุได้ห้าขวบ พวกเขาอาศัยอยู่ในแบล็กบอตทอมซึ่งเป็นบริเวณหนึ่งของเมือง เมื่อฟัตช์เป็นวัยรุ่น เขาได้เล่นบาสเกตบอลในระดับกึ่งอาชีพให้แก่มอร์แลนด์วายเอ็มซีเอแฟลช เขาวางแผนที่จะเข้าเรียนที่โรงเรียนวายเอ็มซีเอคอลเลจสคูลที่มหาวิทยาลัยชิคาโก แต่เมื่อเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ เขาก็ได้ถูกบังคับให้ทำงานที่โรงแรมวูล์ฟเวอรีนเพื่อช่วยเหลือครอบครัวของเขา ที่ซึ่งเขาได้รับการฝึกจากโปรโมเตอร์และผู้ฝึกสอนที่มีชื่อว่าดอน อาร์นอตต์

ใน พ.ศ. 2475 ฟัตช์ชนะการแข่งในรุ่นไลท์เวทของสมาคมกีฬาดีทรอยต์ และใน พ.ศ. 2476 เขาได้ชนะการแข่งรายการโกลเดนโกลฟของดีทรอยต์ เขาเข้ารับการฝึกสอนที่โรงยิมเดียวกับโจ หลุยส์ ที่บริวสเตอร์รีครีเอชันเซ็นเตอร์ยิม และมักจะประชัญฝีมือกับนักชกที่เป็นแชมป์ในอนาคต แต่เนื่องด้วยการป้องกันไม่ให้เกิดอาการเสียงฟู่ของหัวใจเขาจึงได้หันเหอาชีพ และเริ่มมาเป็นผู้ฝึกสอนมวยสากลแทน

## ผู้ฝึกสอนแห่งหอเกียรติยศ
เอดดี ฟัตช์ เป็นผู้ฝึกสอนที่มีความโดดเด่น บางทีอาจจะยิ่งใหญ่ที่สุดในช่วงที่เคยมีชีวิตอยู่ เขาสร้างความเตรียมพร้อมในการต่อสู้ที่ดีที่สุดสำหรับนักมวยในการแข่งกีฬาระดับสูงมาเป็นระยะเวลาหลายทศวรรษ นักชกที่สร้างผลงานภายใต้การฝึกสอนของฟัตช์ ได้แก่ โจ เฟรเซียร์, แลร์รี โฮล์มส์, ริดดิก โบว์, ไมเดิล สฟิงก์ส, อาเลกซิส อาร์เกวโย, มาร์ลอน สตาร์ลิง, เวย์น แม็กคัลล็อก, มอนเทล กริฟฟิน และนักมวยแชมป์โลกคนแรกของเขาที่มีชื่อว่าดอน จอร์แดน ผู้ซึ่งครองตำแหน่งแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวทใน พ.ศ. 2501

## การฝึกสอนโจ เฟรเซียร์
เอดดี ฟัตช์ ได้รับการว่าจ้างเป็นครั้งแรกโดยเฟรเซียร์ กับหัวหน้าพี่เลี้ยงกับผู้จัดการของเขาที่มีชื่อว่าแยงก์ ดูแรม เพื่อช่วยให้เขาเตรียมความพร้อมสำหรับการต่อสู้กับสคราไพรอน จอห์นสัน ใน พ.ศ. 2510 เขาฝึกสอนการน้อมตัวและการหลบหลีกให้แก่เฟรเซียร์อย่างต่อเนื่อง และสร้างทักษะการเคลื่อนไหวแบบเด็ดขาดและดุดัน ซึ่งสร้างความได้เปรียบต่อเฟรเซียร์ที่มีขนาดรูปร่างที่เล็กกว่าคู่ชกโดยทำให้เป็นเป้าที่เข้าชกได้ยาก รูปแบบการต่อสู้ที่เป็นเอกลักษณ์นี้ทำให้เขาสามารถคลุกวงในและเข้าชกถึงคู่ต่อสู้ได้โดยไม่ถูกต่อยกลับมากนัก ที่ซึ่งเป็นมากกว่ารูปแบบการต่อสู้ตามแบบธรรมเนียมนิยม

ในแง่ของชั้นเชิงนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพสูง และเฟรเซียร์ยังคงไม่เป็นฝ่ายแพ้ โดยเขาเป็นฝ่ายชนะบัสเตอร์ แม็ทธิส ที่แข่งกันในนครนิวยอร์ก และชิงมงกุฎดับเบิลยูบีเอจากจิมมี เอลลิส ด้วยการชนะน็อคแบบทำลายล้าง ซึ่งทั้งหมดนี้ได้นำพาให้เขาไปพบกับมูฮัมหมัด อาลี อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในรายการแข่งขันที่มีชื่อว่า "เดอะไฟท์ออฟเดอะเซนจูรี" ที่ซึ่งได้จัดขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2514 ที่เมดิสันสแควร์การ์เดนในนครนิวยอร์ก

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักมวยสากลชาวอเมริกัน
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐมิสซิสซิปปี
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนมวยสากล
หมวดหมู่:บุคคลจากดีทรอยต์
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐมิชิแกน
สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในฤดูกาล 2013–14

ฤดูกาล 2013-14 ของ สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา ซึ่งเป็นฤดูกาลที่ 114 ของสโมสรและเป็นฤดูกาลที่ 83 ของการได้อยู่บนลีกสูงสุดของสเปน

## ผู้เล่น

### จากระบบเยาวชน

### ย้ายเข้า

รวมย้ายเข้าทั้งสิ้น: 57 ล้านยูโร

### ย้ายออก

รวมตัวเลขจำนวนเงินที่ขายทั้งสิ้น: 31 ล้านยูโร

รายได้สุทธิ: 26 ล้านยูโร

## สโมสร
### ผู้บริหารทีมชุดปัจจุบัน

## สถิติ
#### ผู้เล่น, การลงสนาม และ ประตู

### สถิติทั้งทีม

#### แมตช์

### โกปาเดลเรย์

#### รอบ 32 ทีมสุดท้าย

#### รอบ 16 ทีมสุดท้าย

#### รอบก่อนรองชนะเลิศ

#### รอบรองชนะเลิศ

#### รอบชิงชนะเลิศ

### ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก

#### รอบแบ่งกลุ่ม

#### รอบน็อกเอาต์

##### รอบ 16 ทีมสุดท้าย

##### รอบก่อนรองชนะเลิศ

## อ้างอิง

หมวดหมู่:ฤดูกาลของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
มือสยาม

**มือสยาม**  เป็นไม้พุ่มในวงศ์ Araliaceae กิ่งมีเลนติเซลเป็นจุดนูน สีขาว ใบรูปฝ่ามือ มีตุ่มสีขาวหรือสีเหลืองใต้ใบย่อย ดอกช่อ ผลกลม ออกดอกช่วงเดือนเมษายน – พฤษภาคม เป็นพืชที่ทนความหนาวเย็นได้ดี ขึ้นตามซอกหินปูน ใช้เป็นไม้ประดับ พบครั้งแรกเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 ที่ดอยเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ โดยหมอคาร์ ชาวไอริช ชื่อสปีชีส์ตั้งตามประเทศไทย 
## อ้างอิง
* ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551 หน้า 75
หมวดหมู่:วงศ์เล็บครุฑ
ผักขมสยาม

**ผักขมสยาม** () เป็นพืชล้มลุกในวงศ์ Amaranthaceae ต้องการแสงน้อย เป็นพืชชั้นล่าง ออกรากได้ตามข้อ ใบเดี่ยว เรียงเวียน ดอกออกเป็นกระจุกตามซอกใบ ออกดอกตลอดปี พบในภาคตะวันตกและภาคใต้ พบครั้งแรกที่อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี เป็นพืชที่ทั้งชื่อสกุลและชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติให้แก่ประเทศไทย และเป็นพืชสปีชีส์เดียวในสกุลนี้
## อ้างอิง
* ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551 หน้า 79
หมวดหมู่:วงศ์บานไม่รู้โรย
สะบันงาป่า

**สะบันงาป่า**  เป็นพืชในสกุลปาหนันช้างในวงศ์ Annonaceae เป็นไม้ยืนต้น เปลือกลำต้นเรียบสีดำ มีกลิ่นฉุน ใบเดี่ยว หนา มันทั้งสองด้าน ปลายใบเรียวแหลมและมีติ่ง ดอกเดี่ยว กลีบดอก 6 กลีบเรียงสองชั้น ผลกลุ่ม ผลย่อยกลมเรียบ ออกดอกช่วงเมษายน – กันยายน พบครั้งแรกที่อุทยานเขาหลวง จังหวัดสุโขทัย เมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 โดยหมอคาร์ 
## อ้างอิง
* ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551 หน้า 183
หมวดหมู่:สกุลปาหนันช้าง
สงครามเสรีนิยม

**สงครามเสรีนิยม** (Liberal Wars) ยังคงเป็นที่รู้จักในชื่อ **สงครามกลางเมืองโปรตุเกส**, **สงครามสองพี่น้อง** หรือ **สงครามมิเกลลิสต์** เป็นสงครามระหว่างฝ่ายนักรัฐธรรมนูญหัวก้าวหน้าและนักสมบูรณาญาสิทธิอำนาจนิยมในโปรตุเกส โดยมีระยะเวลาตั้งแต่พ.ศ. 2371 ถึงพ.ศ. 2377 ฝ่ายที่เข้ามาพัวพันรวมทั้ง โปรตุเกส, กบฏโปรตุเกส, สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส, โรมันคาทอลิกและสเปน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับฝรั่งเศส
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับโปรตุเกส
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับสเปน
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:สงครามสืบราชบัลลังก์
หมวดหมู่:ประเทศโปรตุเกส
จักรพรรดิออรังเซพ

thumb|จักรพรรดิอรังเซพเมื่อยังหนุ่ม
**อาบุล มูซัฟฟาร์ มูฮี-อุด-ดิน โมฮัมมัด ออรังเซพ** หรือนิยมเรียกพระนามว่า **จักรพรรดิออรังเซพ** (; , , , *ราชสมภพ* 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1618 - *สวรรคต* 3 มีนาคม ค.ศ. 1707) เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาในปีค.ศ. 1658 เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์โมกุล ซึ่งปกครองอนุทวีปอินเดียเกือบทั้งหมด รัชสมัยของพระองค์นั้นกินเวลายาวนานถึง 49 ปีตั้งแต่ปีค.ศ. 1658 จนสวรรคตในปีค.ศ. 1707 ทรงเป็นจักรพรรดิผู้บุกเบิกและขยายอาณาจักร และยังเป็นจักรพรรดิที่มั่งคั่งที่สุดในรางวงศ์โมกุลด้วยบรรณาการรวมมูลค่า £38,624,680 ต่อปี (ในปีค.ศ. 1690) นอกจากนี้ยังมีชัยเหนืออาณาจักรทางตอนใต้ทำให้จักรวรรดิโมกุลนั้นมีขนาดถึง 3.2 ล้านตารางกิโลเมตร และประชากรในปกครองประมาณ 100-150 ล้านคน

พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ที่นับถือศาสนาอิสลามอย่างเคร่งครัด ซึ่งนโยบายให้เสรีทางการนับถือศาสนาของจักรพรรดิองค์ก่อนได้ถูกยกเลิกไป พระองค์ยังทรงเป็นผู้มีปรีชาสามารถในการปกครองอย่างเข้มแข็งและมีประสิทธิภาพ ซึ่งต่อมาภายหลังจากการสวรรคตของพระองค์เป็นจุดตกต่ำของจักรวรรดิโมกุล ซึ่งต่อมาได้ลดบทบาทความยิ่งใหญ่ลงในทวีปแห่งนี้อย่างรวดเร็ว

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* 
* 
* *A Short History of Pakistan*, Dr. Ishtiaque Hussain Qureshi, University of Karachi Press.
* *Delhi*, Khushwant Singh, Penguin USA, Open Market Ed edition, 5 February 2000. (ISBN 0-14-012619-8)
* Muḥammad Bakhtāvar Khān. *Mir'at al-'Alam: History of Emperor Awangzeb Alamgir*. Trans. Sajida Alvi. Lahore: Idārah-ʾi Taḥqīqāt-i Pākistan, 1979.
* 
*

## แหล่งข้อมูลอื่น

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2161
หมวดหมู่:จักรพรรดิโมกุล
หมวดหมู่:จักรวรรดิโมกุล
หมวดหมู่:บทความเกี่ยวกับ ประวัติศาสตร์ ที่ยังไม่สมบูรณ์
จักรพรรดิหุมายูง

**นะซีร์ อุดดีน มุฮัมมัด ฮุมายูน** () หรือนิยมเรียกพระนามว่า **จักรพรรดิหุมายูง** (; ; *ราชสมภพ* 7 มีนาคม ค.ศ. 1508 - *สวรรคต* 17 มกราคม ค.ศ. 1556) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์โมกุล ซึ่งทรงเสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดา คือสมเด็จพระจักรพรรดิบาบูร์ ซึ่งปกครองอาณาจักรโมกุลอันกว้างขวางที่รวมถึงอัฟกานิสถาน, ปากีสถาน และอินเดียทางตอนเหนือในปัจจุบัน ทรงปกครองจักรวรรดิทั้งหมดสองช่วงคือ  ช่วงแรก ระหว่าง 26 ธันวาคม ค.ศ. 1530 - 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1540 และช่วงที่สอง ระหว่าง 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1555 จนกระทั่งสวรรคตเมื่อ 17 มกราคม ค.ศ. 1556 ซึ่งคล้ายกับกรณีของพระราชบิดาซึ่งเสียอาณาจักรในช่วงแรกของรัชสมัย แต่ด้วยความช่วยเหลือจากราชวงศ์ซาฟาวิดแห่งเปอร์เซีย พระองค์สามารถเอาชนะกลับคืนได้กว้างขวางกว่าเดิม ในขณะที่สวรรคต จักรวรรดิโมกุลได้ขยายอาณาบริเวณกว่าหนึ่งล้านตารางกิโลเมตร

พระองค์ทรงครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาในส่วนของอินเดียเมื่อปีค.ศ. 1530 ในขณะที่พระอนุชาต่างพระมารดา คือ คัมราน มีร์ซา (Kamran Mirza) ได้ปกครองคาบูล และละฮอร์ ซึ่งเป็นจักรวรรดิของพระราชบิดาทางตอนเหนือ สมเด็จพระจักรพรรดิหุมายูงขึ้นครองราชย์ในขณะที่มีพระชนมายุเพียง 22 พระชันษา ซึ่งในขณะนั้นยังไม่ค่อยเจนจัดด้านการปกครองอาณาจักรของพระองค์นัก

พระองค์เสียอาณาจักรโมกุลให้แก่เชอร์ชาห์สุรี (Sher Shah Suri) ขุนนางเชื้อสายอัฟกัน และในภายหลังได้อาณาจักรกลับคืนมาด้วยความช่วยเหลือของราชวงศ์เปอร์เซียในอีก 15 ปีต่อมา โดยหลังจากเสด็จกลับจากลี้ภัยในเปอร์เซียแล้วได้เกณฑ์เหล่าขุนนาง และคหบดีจากเปอร์เซีย ซึ่งเป็นจุดสำคัญที่ทำให้ธรรมเนียมในราชสำนักโมกุลนั้นได้รับอิทธิพลจากราชสำนักเปอร์เซีย รวมทั้งศิลปวัฒนธรรม สถาปัตยกรรม ภาษา และวรรณคดีอีกด้วย นอกจากนี้จะสังเกตได้ว่าในรัชสมัยของพระองค์ หลักศิลาจารึกต่าง ๆ นั้นได้ทำขึ้นเป็นภาษาเปอร์เซีย

## อ้างอิง

## ดูเพิ่ม
* ; Persian and English text
* 
* 
* *Cambridge History of India*, Vol. III & IV, "Turks and Afghan" and "The Mughal Period". (Cambridge) 1928
* Muzaffar Alam & Sanjay Subrahmanyan (Eds.) *The Mughal State 1526–1750* (Delhi) 1998
* William Irvine *The army of the Indian Moghuls*. (London) 1902. (*Last revised 1985*)
* Bamber Gasgoigne *The Great Moghuls* (London) 1971. (*Last revised 1987*)
* Jos Gommans *Mughal Warfare* (London) 2002
* Peter Jackson *The Delhi Sultanate. A Political and Military History* (Cambridge) 1999
* John F. Richards *The Mughal Empire* (Cambridge) 1993
* 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2051
หมวดหมู่:เสียชีวิตโดยอุบัติเหตุจากการตก
หมวดหมู่:จักรพรรดิโมกุล
หมวดหมู่:จักรวรรดิโมกุล
สงครามการ์ลิสต์ครั้งที่ 1

**สงครามการ์ลิสต์ครั้งที่ 1** () เป็นสงครามกลางเมืองในสเปนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1833 จนถึงปี ค.ศ. 1839 เป็นการขัดแย้งด้านการสืบทอดราชบัลลังก์พระมหากษัตริย์สเปน สงครามมีความคัดแย้งระหว่างผู้สนับสนุนทั้งสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งคือสมเด็จพระราชินีมาเรีย คริสตีนา ซึ่งสนับสนุน สมเด็จพระราชินีนาถอีซาเบลที่ 2 แห่งสเปนซึ่งเป็นฝ่ายเสรีนิยม อีกฝ่ายหนึ่งคือการ์โลสแห่งบูร์บง หรือฝ่ายการ์ลิสต์ ซึ่งต้องการระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Chronology of the First Carlist War 
*Site by the Zumalakarregi Museum dedicated to the First Carlist War

หมวดหมู่:สงครามในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:สงครามกลางเมือง
หมวดหมู่:สงครามเกี่ยวข้องกับสเปน
สามสิบเก้าขั้นวันสิ้นชื่อ

***สามสิบเก้าขั้น วันสิ้นชื่อ*** หรือ ***สามสิบเก้าขั้น*** คือนวนิยายแนวแอคชั่นผจญภัย ประพันธ์โดยจอห์น บัคคัน นักเขียนชาวสกอตต์ ลงตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นตอน ๆ ในนิตยสารแบล็กวูดตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงกันยายน 1915 และต่อมาได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือในเดือนตุลาคมปีนั้นโดยวิลเลียม แบล็กวูด แอนด์ ซันส์ เอดินเบิร์ก  บทประพันธ์เรื่องนี้คือปฐมบทของพระเอกตัวนำที่ชื่อริชาร์ด แฮนเนย์ ซึ่งเป็นโลดแล่นด้วยบทบู๊และเอาตัวรอดด้วยปฏิภาณไหวพริบของตนเองในการฝ่าฟันให้หลุดพ้นสถานการณ์คับขัน

นวนิยายเรื่องนี้ได้รับการนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หลายครั้ง ครั้งที่รู้จักอย่างแพร่หลายคือผลงานภาพยนตร์ของผู้กำกับ อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ในปี 1935 ซึ่งเป็นภาพยนตร์ขาวดำ นอกจากนี้ ก็มีการนำมาผลิตใหม่เป็นภาพยนตร์สีในปี 1959 และปี 1978 ซึ่งได้ชื่อว่าอิงประพันธ์ต้นฉบับมากที่สุด อีกทั้งยังมีภาพยนตร์ฉายทางโทรทัศน์ของอังกฤษในปี 2008 ด้วย

หมวดหมู่:นวนิยาย
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์ตาฮีตี

## ราชวงศ์โปมาเร


## อ้างอิง

หมวดหมู่:รายพระนามคู่อภิเษกสมรส
หัวร้อยรู

**หัวร้อยรู**  หรือ ปุ่มฟ้า ดาลูบูตาลิมา เป็นพืชจำพวกลงหัว ในวงศ์ Rubiaceae เป็นพืชอิงอาศัยกับต้นไม้ชนิดอื่น มักขึ้นตามคาคบไม้ ต้นแก่มีหัวกลมโตขนาดเท่ามะพร้าว ภายในหัวเป็นรูพรุนไปทั่ว จัดเป็นพืชที่อยู่ร่วมกับมด (myrmecophyte) ชนิดหนึ่ง ถ้าผ่าออกดู มักมีมดดำอาศัยอยู่เต็มหัว เนื้อนิ่ม สีน้ำตาลไหม้ เมื่อจะนำมาใช้ ต้องนำมาแช่น้ำทิ้งไว้จนกว่ามดจะออกไปหมด  

ในตำรายาไทย หัวร้อยรูอยู่ใน “พิกัดมหากาฬทั้ง 5” ที่ใช้ดับพิษร้อน ถอนพิษไข้ แก้พิษอักเสบ ช้ำบวม แก้พิษไข้ ไข้กาฬ ประดงผื่นคัน น้ำเหลืองเสีย ส่วนหัวของหัวร้อยรูเองมีฤทธิ์บำรุงหัวใจ ขับพยาธิ แก้พิษในข้อในกระดูก แก้พิษประดง แก้ข้อเข่าข้อเท้าบวม 

## อ้างอิง

หมวดหมู่:วงศ์เข็ม
หมวดหมู่:สมุนไพร
อะโดบี เอดจ์ แอนิเมต

**อะโดบี เอดจ์ แอนิเมต** () หรือชื่อเดิมคือ **อะโดบี เอดจ์** () เป็นโปรแกรมประยุกต์ที่มีเครื่องมือในการพัฒนาเว็บ ผลิตโดยบริษัทอะโดบีซิสเต็มส์ ที่ใช้ฟังก์ชั่นHTML5 ,จาวาสคริปต์ และCSS 3 ซึ่งในตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของอะโดบี เอดจ์ สวีท และยังสามารถใช้ได้โดยดาวน์โหลดฟรีจากอะโดบี ครีเอทีฟ คลาวน์

## ดูเพิ่ม
*อะโดบี เอดจ์
*อะโดบี มูส

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์ของอะโดบี
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์พัฒนาเว็บ
หมวดหมู่:ซอฟต์แวร์บนวินโดวส์
หมู่เกาะซาโลมอน

thumb|right|240px|แผนที่หมู่เกาะซาโลมอน
thumb|240px|เกาะ ''Boddam'' และเกาะ ''Diable'' ในทางขวา
**หมู่เกาะซาโลมอน** หรือ **อะทอลล์ซาโลมอน** () คืออะทอลล์ใน *Chagos Archipelago* บริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี ที่มหาสมุทรอินเดีย หมู่เกาะมีพื้นที่ทั้งหมด 5 ตารางกิโลเมตร และเป็นหนึ่งในหมู่เกาะที่ไม่มีประชากรอยู่อาศัย โดยหมู่เกาะนี้เป็นของสหราชอาณาจักร แต่ยังมีประเทศมอริเชียสอ้างสิทธิ์หมู่เกาะนี้

## เกาะ
หมู่เกาะนี้มีเกาะเล็กเกาะน้อยรวมแล้วทั้งหมดตามเข็มนาฬิกา 11 เกาะ ได้แก่

## อ้างอิง

หมวดหมู่:อะทอลล์
อะโดบี อินดีไซน์

**อะโดบี อินดีไซน์** () เป็นโปรแกรมประยุกต์เผยแพร่เดสก์ทอป ผลิตโดยบริษัทอะโดบีซิสเต็มส์ มันสามารถใช้ในการสร้างสรรค์ผลงาน เช่น โปสเตอร์, ใบปลิว, โบรชัวร์, นิตยสาร และหนังสือ นอกจากนี้ยังสามารถเผยแพร่เนื้อหาสำหรับอุปกรณ์แท็บเล็ตที่ใช้ร่วมกับ ดิจิทัล พับลิชชิง สวีท

## กลุ่มผู้ใช้งาน
อินดีไซน์ มีผู้ใช้งานถึง 86 ใน 36 ประเทศทั่วโลกด้วยสมาชิกรวมกว่า 51,000

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น

* 

อินดีไซน์
อิ
อินดีไซน์
อินดีไซน์
อินดีไซน์
อินดีไซน์
เชอร์ชาห์สุรี

**เชอร์ ชาห์ สุรี** (ค.ศ. 1486 – 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1545) (ภาษาเปอร์เซีย/ – *Farīd Xān Šer Šāh Sūrī*, พระนามเดิม **ฟาริด คาน**, หรือนิยมกล่าวพระนามว่า **เชอร์ คาน**, "กษัตริย์เจ้าพยัคฆา") เป็นกษัตริย์ผู้สถาปนาราชวงศ์ซูร์ ซึ่งปกครองจักรวรรดิซูร์ในอินเดียตอนเหนือ โดยมีเมืองหลวงที่เดลี โดยกำเนิดเป็นชาวอัฟกันพื้นเมือง โดยพระองค์สามารถยึดจักรวรรดิโมกุลมาเป็นของพระองค์ได้ในปีค.ศ. 1540 ต่อมาหลังจากสวรรคตอย่างกะทันหันในปีค.ศ. 1545 พระโอรสจึงได้สืบราชสมบัติต่อจากพระองค์ในพระนามว่า "อิสลาม ชาห์ สุรี" ในช่วงแรกนั้นรับราชการเป็นพลทหารของจักรวรรดิโมกุล ก่อนที่จะได้รับตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิบาบูร์ และต่อมาได้เป็นผู้ปกครองพิหาร ในปีค.ศ. 1537 ในขณะที่สมเด็จพระจักรพรรดิหุมายุนเสด็จแปรพระราชฐานต่างเมือง เชอร์ คานได้นำกองทัพเข้าบุกยึดครองรัฐเบงกอลและสถาปนาราชวงศ์ซูร์ขึ้น พระองค์ทรงเป็นผู้มีพระปรีชาญาณหลักแหลมทางด้านการวางแผน ทรงเป็นทั้งผู้ปกครองและจอมทัพผู้เก่งกล้า การจัดระเบียบการปกครองภายในจักรวรรดิในรัชสมัยของพระองค์เป็นการปูรากฐานสำคัญของจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโมกุลในรัชสมัยต่อๆมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิอักบัร 

ในระหว่างรัชสมัยของพระองค์ซึ่งกินเวลาเพียง 5 ปีนั้น ได้ทรงจัดระเบียบการปกครองทั้งพลเรือนและการทหาร และยังเริ่มการใช้สกุลเงิน "รูปี" และยังจัดระเบียบการไปรษณีย์ของอินเดียอีกด้วย นอกจากนี้ยังทรงพัฒนาเมืองดินา-ปานาห์ ซึ่งสร้างโดยสมเด็จพระจักรพรรดิหุมายุน และเปลี่ยนชื่อเมืองใหม่เป็น "เชอร์การห์" และยังพัฒนาเมืองปาตลีบุตร ที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานซึ่งกำลังอยู่ในช่วงตกต่ำตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 เป็นต้นมา แล้วเรียกชื่อใหม่ว่า "ปัฎนา" พระองค์ยังเป็นที่จดจำจากการฆ่าเสือขนาดตัวเต็มวัยด้วยมือเปล่าในป่าของพิหาร ซึ่งเป็นที่มาของพระนามของพระองค์ พระองค์ยังเป็นผู้ที่ปรับปรุงและขยาย "แกรนด์ ทรังก์ โรด" ซึ่งเป็นถนนที่เก่าแก่และมีความยาวที่สุดในอนุทวีปอินเดีย กินระยะทางจากจิตตะกองในบังคลาเทศ ไปยังคาบูลในอัฟกานิสถาน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2029
หมวดหมู่:จักรวรรดิโมกุล
หมวดหมู่:จักรวรรดิซูร์
โจวันนี บอสโก

**นักบุญโจวันนี บอสโก** () ชาวโรมันคาทอลิกในประเทศไทยเรียกว่า**นักบุญยอห์น บอสโก** เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวอิตาลี ผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของเด็กยากไร้ให้ได้รับการศึกษาและมีทักษะในการประกอบอาชีพ ท่านได้ตั้งคณะนักบวชคาทอลิก ฝ่ายชายคือคณะนักบุญฟรังซิส เดอ ซาลส์ และฝ่ายหญิงคือคณะธิดาแม่พระองค์อุปถัมภ์ ซึ่งเป็นนักบวชที่ได้รับการฝึกเพื่อเน้นทำพันธกิจด้านสังคมสงเคราะห์กับเยาวชนโดยเฉพาะ

ในปี ค.ศ. 1934 บาทหลวงโจวันนีได้รับการประกาศเป็นนักบุญและการยกย่องจากสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 ว่าเป็นบิดาและอาจารย์ของเหล่าเยาวชน

## ประวัติ
**โจวันนี เมลกีออร์เร บอสโก** (Giovanni Melchiorre Bosco) เป็นบุตรชายคนเล็กของฟรันเชสโก บอสโก กับมาร์เกรีตา ออกกีเอนา เกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1815 ในครอบครัวชาวนาที่ยากจน ในเมืองกัสเตลนูโอโวดัสเต แคว้นปีเยมอนเต ประเทศอิตาลี บิดาของโจวันนีเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุได้ 2 ปี มารดาของเขาจึงต้องเลี้ยงดูบุตรตามลำพัง

เมื่อายุได้ 20 ปี โจวันนีก็เข้าเรียนที่เซมินารีที่กีเอรี และได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงที่เมืองตูรินในอีก 6 ปีต่อมา (5 มิถุนายน ค.ศ. 1841) ในขณะนั้นเมืองตูรินเต็มไปด้วยแรงงานอพยพ เด็กเยาวชนถูกมอมเมาด้วยอบายมุข และใช้ชีวิตเหลวแหลก คุณพ่อบอสโกจึงตั้งศูนย์เยาวชนขึ้นเพื่อช่วยเหลือเด็กผู้ยากไร้เหล่านี้ให้ได้รับการศึกษา มีศีลธรรม ห่างจากอบายมุข และมีศาสนาเป็นที่พึ่ง

การทำงานของท่านประสบความสำเร็จอย่างมากจนขยายออกไปยังเมืองอื่น ๆ คุณพ่อบอสโกจึงตั้งคณะนักบวชชายชื่อ “คณะนักบุญฟรังซิส เดอ ซาลส์ ” และร่วมกับซิสเตอร์มาเรีย โดเมนีกา มัซซาเรลโล ก่อตั้งคณะนักบวชหญิงชื่อ “คณะธิดาแม่พระองค์อุปถัมภ์” เพื่อฝึกอบรมกุลบุตรกุลธิดามาเป็นนักบวชที่เน้นทำงานช่วยเหลือเยาวชนตามแนวทางที่คุณพ่อบอสโกวางไว้ กิจการของคณะก้าวหน้าเป็นอย่างดีจนขยายไปยังต่างประเทศและทั่วโลก

บาทหลวงโจวันนี บอสโก ถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1888 ที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี ขณะอายุได้ 72 ปี

## เกียรติยศหลังมรณกรรม
บาทหลวงโจวันนี บอสโก ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีในวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1929 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1934 ในสมณสมัยเดียวกัน

## อ้างอิง

หมวดหมู่:นักบุญคณะซาเลเซียน
หมวดหมู่:นักบุญชาวอิตาลี
หมวดหมู่:นักบุญในคริสต์ศตวรรษที่ 19
หมวดหมู่:บาทหลวงชาวอิตาลี
หมวดหมู่:ผู้ก่อตั้งคณะนักบวชคาทอลิก
หมวดหมู่:บุคคลจากตูริน
จักรพรรดิบาบูร์

**ซาฮีร์-อุด-ดิน มูฮัมมัด บาบูร์** หรือนิยมเรียกพระนามว่า **จักรพรรดิบาบูร์** (, , *พระบรมราชสมภพ* 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1483 - *เสด็จสวรรคต* 26 ธันวาคม ค.ศ. 1530) ทรงเป็นนักรบจากเอเชียกลางซึ่งมีชัยชนะและสถาปนาราชวงศ์โมกุลขึ้นบริเวณอนุทวีปอินเดีย และสถาปนาเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิบาบูร์ แห่งจักรวรรดิโมกุล ทรงเป็นทายาทโดยตรงจากตีมูร์ผ่านทางพระราชบิดา และยังมีเชื้อสายของเจงกีส ข่านผ่านทางพระราชมารดา พระองค์เป็นผู้ที่นำอิทธิพลและวัฒนธรรมเปอร์เซียเข้าไปเผยแพร่ในอาณาจักรของพระองค์ ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของการขยายอาณาจักรของโมกุลในเวลาต่อมา

## อ้างอิง

*
*Mirza Muhammad Haidar Dughlat *Ta'rikh-e Rashidi* Trans. & Ed. Elias & Denison Ross (London) 1898.
**Cambridge History of India*, Vol. III & IV, "Turks and Afghan" and "The Mughal Period". (Cambridge) 1928
*Muzaffar Alam & Sanjay Subrahmanyan (Eds.) *The Mughal State 1526–1750* (Delhi) 1998
*William Irvine *The army of the Indian Moghuls*. (London) 1902. (*Last revised 1985*)
*Bamber Gascoigne *The Great Moghuls* (London) 1971. (*Last revised 1987*)
*Jos Gommans *Mughal Warfare* (London) 2002
*Peter Jackson *The Delhi Sultanate. A Political and Military History* (Cambridge) 1999
*John F. Richards *The Mughal Empire* (Cambridge) 1993
* Eraly, Abraham. *Emperors of the Peacock throne*, Penguin, 2000. ISBN 0-14-100143-7.
* Gordon, Stewart.  *When Asia was the World:  Traveling Merchants, Scholars, Warriors, and Monks who created the "Riches of the East"*  Da Capo Press, Perseus Books, 2008.  ISBN 0-306-81556-7.

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2026
หมวดหมู่:จักรพรรดิโมกุล
หมวดหมู่:จักรวรรดิโมกุล
มะคังแดง

**มะคังแดง**  หรือ ตุมกาแดง ชื่ออื่นๆคือ กาญจนบุรี เรียก จงก่าขาว ตะลุมพุกแดง  ราชบุรีเรียก จิ้งก่าขาว ชันยอด   เชียงใหม่เรียก มะคัง นครราชสีมาเรียก มุยแดง ลุมพุกแดง เป็นพืชในวงศ์ Rubiaceae ลำต้นและกิ่งก้านสีน้ำตาลแดง มีขนนุ่มๆเหมือนกำมะหยี่สีน้ำตาลแดงปกคลุมทั่วไป โคนต้นและกิ่งมีหนามโดยรอบ หนามขนาดใหญ่ พุ่งตรงออกเป็นระยะ เนื้อไม้สีขาวนวล 

มะคังแดงมีฤทธิ์เป็นยา ลำต้น ต้มน้ำดื่ม แก้เลือดลมเดินไม่สะดวก ผสมกับหัวยาข้าวเย็น ต้มน้ำดื่มแก้ไตพิการ  แก้ปวดท้อง ขับพิษโลหิต และน้ำเหลือง เปลือกต้น ตำพอกแผลสด ห้ามเลือด ทางจังหวัดอุบลราชธานีใช้เปลือกต้น เข้ายากับมุ่ยขาว ทำเป็นลูกกลอน แก้ปวดเส้นเอ็น อัมพฤกษ์ อัมพาต แก้ริดสีดวงทวาร แก่น ต้มน้ำดื่มแก้ปวดเมื่อย แก้ปวดประจำเดือน แก่นผสมกับยาชนิดอื่นๆ ใช้รักษาโรคกระเพาะอาหาร 
## อ้างอิง

หมวดหมู่:สกุลพุด
หมวดหมู่:สมุนไพร
โลดทะนงแดง

**โลดทะนงแดง**  หรือ ข้าวเย็นเนิน หนาดคำ เป็นพืชในวงศ์  Euphorbiaceae มีรากสะสมอาหารพองโต ผิวสีแดงอมม่วง เนื้อสีขาว 

โลดทะนงแดงมีฤทธิ์เป็นยาสมุนไพร โดยราก ใช้ฝนน้ำกินทำให้อาเจียน ทำให้ถ่าย เพื่อถอนพิษคนกินยาเบื่อ เมาพิษเห็ดและหอย แก้พิษงู แก้เสมหะเป็นพิษ แก้หืด แก้วัณโรค เป็นยาระบาย ฝนเกลื่อนฝี หรือดูดหนองถ้าฝีแตก ฝนทาแก้ฟกช้ำ เคล็ดบวม แก้ปวดฝี คุมกำเนิด ต้มดื่ม แก้วัณโรค ฝนกับน้ำมะนาว หรือสุรา รับประทานแก้พิษงู ฝนทาแก้ฟกช้ำ เคล็ดขัดยอก รากนำมาต้มน้ำดื่ม หรือฝนรับประทาน ทำให้อาเจียนอย่างหนัก ใช้ถอนพิษคนกินยาเบื่อยาเมา หรือฝนน้ำกินช่วยให้เลิกดื่มเหล้า ทางจังหวัดอุบลราชธานี ใช้ ราก เข้ายากับน้ำมะนาว ฝนกับน้ำดื่ม แก้ผิดสำแดง พิษแมงมุม ทำให้อาเจียน ถอนพิษเบื่อเมา เหง้า ฝนทา แก้สิว ฝ้า และฟกช้ำ เคล็ดบวม สารสกัดด้วยเอทานอลจากพืชอบแห้งมีฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ไทโรซิเนสและต้านอนุมูลอิสระ 
## อ้างอิง

หมวดหมู่:วงศ์ยางพารา
หมวดหมู่:สมุนไพร
หมวดหมู่:พืชที่มีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ
หุมายูง กา มักบะรา

**หลุมฝังพระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูง** () หรือ **หุมายูง กา มักบะรา** , *Humayun ka Maqbara*) เป็นสุสานหลวงที่บรรจุพระบรมศพของจักรพรรดิหุมายูง แห่งจักรวรรดิโมกุล โดยผู้กำกับดูแลการก่อสร้างได้แก่พระมเหสีพระองค์แรกของพระองค์ ซึ่งมีพระนามว่า "พระนางเบกา เบกุม" สร้างในระหว่างปีค.ศ. 1569 - ค.ศ. 1570 ออกแบบโดยมิรัก มีร์ซา กียัท (Mirak Mirza Ghiyath) สถาปนิกชาวเปอร์เซีย ซึ่งจัดว่าเป็นสุสานและสวนแห่งแรกบนอนุทวีปอินเดีย ตั้งอยู่ที่นิซามุดดิน อีสต์ เดลี ประเทศอินเดีย ใกล้กับป้อมปราการ "ดินา-ปานาห์" (Dina-panah) หรืออีกชื่อหนึ่งว่า "ปุรานากิลา" (Purana Qila) ซึ่งพระองค์ทรงให้ก่อสร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1533 สถานที่แห่งนี้เป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่แห่งแรกที่ใช้หินทรายสีแดงเป็นวัตถุดิบหลักในการก่อสร้าง สถานที่แห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก โดยองค์การยูเนสโก เมื่อปีค.ศ. 1993 และตั้งแต่นั้นมาจึงได้เริ่มการบูรณะอย่างจริงจังซึ่งยังคงดำเนินถึงปัจจุบัน นอกเหนือจากอาคารที่เป็นสุสานหลักแล้ว ยังมีอนุสรณ์สถานต่างๆหลายแห่งซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทาง ตั้งแต่ประตูทางเข้าหลักทางทิศตะวันตก ยังมีอีกสถานที่หนึ่งซึ่งมีความเก่าแก่กว่าประมาณยี่สิบปี ได้แก่ สุสานของอิซา คาน นิยาซี (Isa Khan Niyazi) ซึ่งเป็นขุนนางชาวอัฟกันในราชสำนักของพระเจ้าเชอร์ชาห์สุรีแห่งราชวงศ์สุรี ซึ่งสร้างในปีค.ศ. 1547

## อ้างอิง

* 

## แหล่งข้อมูลอื่น

* Official Website
* Humayun's Tomb Archaeological Survey of India
* Humayun's Tomb Bibliography with Linked Articles
* Compilation of Indian Heritage Sites
* AKTC revitalisation of the Humayun's Tomb Gardens
* Humayun's Tomb on Delhi-Tourism-India.com
* 
* 
* Humayun's Tomb Best Time To Visit 
;รูปภาพ
* Satellite picture by Google Maps
* Panoramic view on Humayun's Tomb at WHTour
* Humayun's Tomb slideshow at Fotopedia

หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1560
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในเดลี
โห่ อัญ ท้าย

**โห่ อัญ ท้าย** () เป็นนักเขียนชาวเวียดนาม เกิดเมื่อ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2503 ที่จังหวัดเหงะอาน ในช่วงวัยเด็กระหว่าง พ.ศ. 2509 – 2516 เขาต้องหลบภัยสงครามในชนบท ต่อมาได้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านอารยธรรมต่างประเทศ ผลงานของเขาเน้นที่การต่อสู้ของผู้คนในช่วงเปลี่ยนผ่านจากสังคมนิยมไปสู่ทุนนิยม นวนิยายของเขาบางเรื่องได้แปลเป็นภาษาอังกฤษ เช่น “ผู้หญิงบนเกาะ” “มาจากหมอกสีแดง”
## อ้างอิง
มนธิรา ราโท. **วรรณกรรมเวียดนามหลังปี ค.ศ. 1975.** กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553, หน้า 206-208.

## แหล่งข้อมูลอื่น
*Ho Anh Thai:*
*http://www.curbstone.org/authdetail.cfm?AuthID=37
*http://www.congrexnetwork.com/dbs/waltic/dyncat.cfm?catid=190#ho 
*Behind the Red Mist:*
*http://www.curbstone.org/bookdetail2.cfm?BookID=49&view=BL
*http://www.nytimes.com/books/98/11/01/bib/981101.rv154952.html
*Raising the Cause of the Individual in the New Vietnam:*
*http://articles.latimes.com/2001/sep/18/news/cl-46823
*Garbage and Passion:*
*http://www.bungbinhsaigon.net/Baiviet.aspx?id=572 
*The Dried River:*
*http://www.bungbinhsaigon.net/Baiviet.aspx?id=607 

หมวดหมู่:นักเขียนชาวเวียดนาม
ทิเบตันแมสติฟฟ์

**ทิเบตันแมสติฟฟ์** () เป็นสุนัขบ้านพันธุ์โบราณในวงศ์ *Canis lupus familiaris* ซึ่งกำเนิดในหมู่ชนร่อนเร่ทางเอเชียกลาง

## ชื่อ
ทิเบตันแมสติฟฟ์มีชื่อภาษาถิ่นว่า "โทชี" (Do-khyi) ซึ่งมีผู้แปลไว้ต่าง ๆ กัน เช่น ผู้เฝ้าเรือน (home guard), ทวารบาล (door guard), สุนัขที่พึงล่ามไว้ (doc which may be tied) และสุนัขที่พึงคุมขังไว้ (doc which may be kept) ทั้งนี้ เพราะสุนัขชนิดนี้นิยมผูกหรือล่ามไว้กับสถานที่ต่าง ๆ เพื่อให้รักษาสถานที่เหล่านั้น

ส่วนชื่อ ทิเบตันแมสติฟฟ์ นั้นความจริงแล้วสุนัขนี้มิใช่พันธุ์แมสติฟฟ์ แต่ที่เรียกแมสติฟฟ์เพราะคำแมสติฟฟ์เดิมมีความหมายเพียงว่า "หมาใหญ่" อนึ่ง ยังมีสุนัขอื่น ๆ ที่ชาวตะวันตกตั้งชื่อให้ผิดจากความจริงในทำนองเดียวกันอีก เช่น ทิเบตันเทร์เรียร์ (Tibetan Terrier) ซึ่งมิใช่พันธุ์เทร์เรียร์ และทิเบตันสแปเนียล (Tibetan Spaniel) ซึ่งมิใช่พันธุ์สแปเนียล

## ลักษณะ
ปัจจุบัน ผู้เพาะพันธุ์แบ่งทิเบตันแมสติฟฟ์ออกเป็นสองประเภท คือ โทชี (Do-khyi) กับซังชี (Tsang-khyi) ประเภทหลังซึ่งชื่อมีความหมายว่า สุนัขจากซัง (dog from Tsang) นั้นบางทีก็เรียกว่า หมาวัด (monastery dog) มีกายสูงและหนักกว่าประเภทแรก ทิเบตันแมสติฟฟ์สูงราว 61 ถึง 72 เซนติเมตร แต่เพศผู้สามารถสูงได้ถึง 81.28 เซนติเมตร ส่วนน้ำหนักนั้นผู้เพาะพันธุ์ในตะวันตกวัดไว้ว่าประมาณ 47.6272 กิโลกรัมถึง 82 กิโลกรัม แต่ยิ่งตัวใหญ่ก็ยิ่งเลี้ยงยากเพราะค่าใช้จ่ายสูงและไม่รับกับความต้องการใช้งานเพียงในฐานะผู้รักษาปศุสัตว์

ส่วนลักษณะทางกายภาพนั้น ทิเบตันแมสติฟฟ์มีขนสองชั้นหลายสี ตั้งแต่สีดำ สีแทน สีแดง สีทองแดง ไปจนถึงสีเทา ทั้งขนยังไม่มีกลิ่นสาบสุนัขดังที่สุนัขพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ชนิดอื่น ๆ มักมี และโดยปรกติแล้ว ทิเบตันแมสติฟฟ์ผลัดขนในราวปลายฤดูหนาวหรือต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่บางทีในปลายฤดูร้อนหรือต้นฤดูใบไม้ร่วงก็มี

ทิเบตันแมสติฟฟ์นั้นถือกันว่าเป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ชั้นต้น เพราะอดทนอยู่รอดในสภาพภูมิประเทศทิเบต เนปาล อินเดีย และภูฏาน ที่เป็นแต่เขาสูงชันได้ นอกจากนี้ ทิเบตันแมสติฟฟ์ยังเป็นสุนัขพันธุ์เพียงไม่กี่ชนิดที่ติดสัดปีละครั้ง ต่างจากชนิดอื่น ๆ ที่เป็นปีละสองครั้ง โดยทิเบตันแมสติฟฟ์นั้นถึงฤดูผสมพันธุ์ในปลายหน้าใบไม้ร่วง เป็นเหตุให้มักตกลูกระหว่างเดือนธันวาคมถึงมกราคม

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 

หมวดหมู่:พันธุ์สุนัขที่มีต้นกำเนิดในทิเบต
หมวดหมู่:พันธุ์สุนัข
หมวดหมู่:พันธุ์สุนัขโลก
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในประเทศจีน
หมวดหมู่:สัตว์ที่พบในทิเบต
หมวดหมู่:สุนัขอารักขาปศุสัตว์
เป่าติ้ง

**เป่าติ้ง** เป็นนคร นครหนึ่งใน 11 นคร แห่งมณฑลเหอเป่ย เป็นเมืองเก่าแก่แห่งวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของชาติจีนเมืองหนึ่ง *เมืองเป่าติ้ง* เป็นที่ตั้งของหมู่บ้าน กว่า 6,209 หมู่บ้าน ประชากรในครัวเรือนทั้งหมด 11,612,010 ครัวเรือน

## อ้างอิง

*

## แหล่งข้อมูลอื่น
* 
* 

หมวดหมู่:นครในมณฑลเหอเป่ย์
หมวดหมู่:เขตการปกครองระดับจังหวัดของมณฑลเหอเป่ย์
ฟรันทซ์ โวลฟาร์ท

**ฟรันทซ์ แบร์นฮาร์ท โวลฟาร์ท** () เกิดวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1964 ที่ซังคท์ไฟท์อันแดร์กลาน รัฐคารินเทีย เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวออสเตรีย ผู้ซึ่งเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู

## ผลงานในสโมสรระดับอาชีพ
โวลฟาร์ทเริ่มต้นอาชีพของเขาให้แก่ทีมบ้านเกิดของเขาที่มีชื่อว่าเอ็สเฟา ซังคท์ไฟท์ และหันเข้าสู่ระดับอาชีพให้แก่ทีมเอ็ฟคา เอาส์ทรีอาวีน ที่ซึ่งเขาใช้เวลาเกือบ 20 ปีให้แก่ทีม โดยชนะรายการลีกหกครั้ง กับออสเตรียคัพอีกสี่ครั้ง

ใน ค.ศ. 1996 ขณะที่มีอายุได้ 32 ปี ในที่สุดเขาก็ได้ย้ายไปยังต่างประเทศ โดยได้อยู่ร่วมกับเฟาเอ็ฟเบ ชตุทท์การ์ทของประเทศเยอรมนี และเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการนำมาถึงรอบชิงชนะเลิศของยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ 1997–98 โดยเป็นฝ่ายแพ้ที่ 0–1 ให้แก่สโมสรฟุตบอลเชลซี ต่อมา เขาก็ได้กลับไปอยู่กับสโมสรแรกของเขา และได้อำลาวงการในเวลาไม่กี่ปีต่อมาโดยเล่นในระดับสมัครเล่นร่วมกับเอ็สเซ อุนเทอร์ซีเบินบรุน

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 โวลฟาร์ทเริ่มต้นอาชีพผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้แก่ทีมเอ็สคา ชวาดอร์ฟ 1936, เฟาเอ็ฟเบ อัทมีราวัคเคอร์เมิดลิง รวมถึงทีมชาติ ใน ค.ศ. 2008 เขาได้รับประสบการณ์เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนเป็นครั้งแรกร่วมกับทีมอาเอ็สเฟา บาเดิน

#### เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคู่ของอายักซ์-ออสเตรีย
เมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1989 โวลฟาร์ทได้รับการพาดหัวข่าวกีฬาเมื่อเขาถูกตีและได้รับบาดเจ็บจากท่อนบาร์ ที่ขว้างมาโดยผู้สนับสนุนทีมเหย้าในการแข่งขันยูฟ่าคัพระหว่างทีมอายักซ์อัมสเตอร์ดัมกับเอาส์ทรีอาวีน ส่งผลให้อายักซ์ถูกยูฟ่าแบนจากการแข่งขันในรายการยุโรปเป็นระยะเวลาหนึ่งปี

## ผลงานในระดับนานาชาติ
ใน ค.ศ. 1983 โวลฟาร์ทได้รับเลือกจากฟุตบอลทีมชาติออสเตรียรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี ในการแข่งฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 1983  เขาได้รับการเปิดตัวในรุ่นใหญ่ในนัดกระชับมิตรเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1987 โดยได้พบกับทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ รวมถึงเป็นผู้เข้าแข่งขันฟุตบอลโลก 1998  ที่ซึ่งเขาเป็นตัวสำรองให้กับมิชชาเอล ค็อนเซิล

รวมทั้งสิ้น โวลฟาร์ทได้รับเลือกให้ลงเล่น 59 ครั้ง โดยมีผลงานระดับนานาชาติครั้งสุดท้ายของเขาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2001 ของการแข่งฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก 2002 เมื่อครั้งที่พบกับทีมชาติตุรกี โดยทีมชาติออสเตรียเป็นฝ่ายแพ้ที่ 0–5 ประตู นอกจากนี้เขายังมีความโชคร้ายเป็นพิเศษ จากการถูกเตะลูกเข้าตุงตาข่ายเก้าลูกในการแข่งขันครั้งหนึ่ง โดยเป็นฝ่ายแพ้ที่ 9–0 ให้แก่ทีมชาติสเปน ที่สนามฟุตบอลเม็สตัลยาในแคว้นบาเลนเซีย เมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1999

## เกียรติประวัติ
* **[[ฟุตบอลบุนเดิสลีกาออสเตรีย|ลีกออสเตรีย]]**: ค.ศ. 1983–84, 1984–85, 1985–86, 1990–91, 1991–92, 1992–93
* **[[ออสเตรียคัพ]]**: ค.ศ. 1985–86, 1989–90, 1991–92, 1993–94
* **[[เดเอฟเบโพคาล|เยอรมันคัพ]]**: ค.ศ. 1996–97
* **[[ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ]]**: รองชนะเลิศ ค.ศ. 1997–98

## อ้างอิง

## แหล่งข้อมูลอื่น
* Austria Wien archives 
* NationalFootballTeams data
* Bundesliga stats at Fussballdaten 

หมวดหมู่:นักฟุตบอลชาวออสเตรีย
หมวดหมู่:ผู้รักษาประตูฟุตบอล
หมวดหมู่:ผู้เล่นในบุนเดิสลีกา
หมวดหมู่:ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 1998
หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูฟุตบอล
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐคารินเทีย