తిరుచిరాపల్లి చరిత్ర

thumb|201x201px|1955లో తిరుచిరాపల్లి పట్టణం పటం
తిరుచిరాపల్లికి గొప్ప ప్రాచీన చరిత్ర ఉందని నమ్ముతారు. దీనిని వివిధ కాలాల్లో తొలి చోళులు, ముత్తరైయార్లు, తొలి పాండ్యులు, పల్లవులు, మధ్యయుగ చోళులు, మలి చోళులు, మలి పాండ్యులు, ఢిల్లీ సుల్తానేట్, మబార్ సుల్తానేట్, విజయనగర సామ్రాజ్యం, నాయక రాజవంశం, కర్ణాటక రాష్ట్రం, బ్రిటిష్ వారు పాలించారు. తొలి చోళుల రాజధానిగా పనిచేసిన పురావస్తుపరంగా ముఖ్యమైన ఉరైయూర్ పట్టణం తిరుచిరాపల్లి పొరుగు ప్రాంతం.

## తొలి చరిత్ర

తిరుచిరాపల్లి, దాని పరిసర ప్రాంతాలలో రాతి యుగాల నాటికే జనవాసాలు ఉండేవని నమ్ముతారు. వి. కనకసభై ప్రకారం, తొలి చోళులు రాకముందు ఈ ప్రాంతంలో నాగుల జాతి నివసించేది.

బ్రిటిష్ ఐరన్ అండ్ స్టీల్ ఫెడరేషన్ డైరెక్టర్ సర్ విలియం లార్క్ ఇలా అంటాడు -

## తొలి చోళులు

తొలి చోళుల పాలనలో, తిరుచిరాపల్లి ఒక ముఖ్యమైన పరిపాలనా, సాంస్కృతిక కేంద్రంగా మారింది. పాత తిరుచిరాపల్లి అయిన ఉరైయూర్ వారి రాజధాని అని నమ్ముతారు. చోళుల మొదటి ప్రస్తావన క్రీ.పూ. 300 నాటి అశోకుడి శిలాశాసనంలో లభిస్తుంది. క్రీ.పూ. 3వ శతాబ్దంలో టోలెమీ కూడా తిరుచిరాపల్లి గురించి ప్రస్తావించాడు. ఉరైయూర్‌కు సుమారు 10 మైళ్ల (16 కి.మీ) దూరంలో కావేరి నదిపై కరికాల చోళన్ చేత కల్లనై అనే అత్యంత పురాతన మానవ నిర్మిత ఆనకట్ట నిర్మించబడింది.

## గొప్ప చక్రవర్తి-ముత్తరైయార్ రాజవంశం

ముత్తరైయార్ రాజవంశం అనేది సా.శ. 600, 950 మధ్య తంజావూరు, తిరుచ్చి, పుదుకోట్టై ప్రాంతాలను పరిపాలించిన దక్షిణ భారత రాజవంశం.

## మధ్యయుగ చోళులు

9వ శతాబ్దపు ద్వితీయార్ధంలో, మధ్యయుగ చోళ రాజు విజయాలయ చోళుడు తిరుచిరాపల్లిని తిరిగి జయించి, ఆ ప్రాంతంపై చోళుల ఆధిపత్యాన్ని పునరుద్ధరించాడు. తిరుచిరాపల్లి మధ్యయుగ చోళులకు ప్రాంతీయ కోటగా, ప్రావిన్షియల్ రాజధానిగా పనిచేసింది, వారి పాలనలో ఇది కీర్తి శిఖరాగ్రానికి చేరుకుంది.

చోళులు సా.శ. 9వ శతాబ్దం నుండి సుమారు 1118లో చివరి గొప్ప చోళ రాజు మొదటి కులోత్తుంగ చోళుడు మరణించే వరకు ఉరైయూర్, శ్రీరంగం నగరాలపై తమ నిరంతర ఆధిపత్యాన్ని విస్తరించారు.

అయితే, మలి చోళులు హొయసలులతో చేసిన నిరంతర యుద్ధాల వల్ల చోళ రాష్ట్రం బలహీనపడింది. చివరి స్వతంత్ర చోళ రాజు మూడవ రాజేంద్ర చోళుడు 1246 నుండి 1279 వరకు పాలించాడు. అయితే, అతని కాలంలో కూడా, హొయసల రాజు వీర సోమేశ్వర శ్రీరంగం వరకు వేగవంతమైన, విజయవంతమైన దండయాత్ర చేశాడు. అతని వారసుడు మూడవ నరసింహ 1256లో శ్రీరంగం ఆలయానికి భూదానం చేశాడు.

## పాండ్యులు

1296 వరకు తిరుచిరాపల్లి జిల్లాలో హొయసల శాసనాలు ఉన్నప్పటికీ, 1260లో మొదటి జటవర్మన్ సుందర పాండ్యుడు శ్రీరంగాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. సా.శ. 1264లో మొదటి జటవర్మన్ సుందర పాండ్యుడు, శ్రీరంగంలోని శ్రీరంగనాథస్వామి ఆలయంలోని అతని శాసనం ధృవీకరించినట్లుగా, హొయసల రాజు వీర సోమేశ్వరునితో పోరాడి ఓడించాడు. ఇక్కడ మొదటి మారవర్మన్ కులశేఖరుడు, రెండవ జటవర్మన్ సుందర పాండ్యుడు, రెండవ మారవర్మన్ కులశేఖరుడు పాలనా కాలానికి చెందిన పాండ్య శాసనాలు కూడా ఉన్నాయి.

1310లో, పాండ్య రాజు మొదటి మారవర్మన్ కులశేఖర పాండ్యుడు తన కుమారుడు సుందర పాండ్యుని చేతిలో హత్యకు గురయ్యాడు, అతను సింహాసనాన్ని అధిష్టించాడు. అయితే అతను కొద్దికాలానికే మొదటి మారవర్మన్ కులశేఖరుని వివాహేతర సంబంధం ద్వారా జన్మించిన కుమారుడు వీర పాండ్యుడు చేతిలో పదవీచ్యుతుడయ్యాడు. సుందర పాండ్యుడు ఢిల్లీ ఆస్థానంలో ఆశ్రయం పొంది, అతనికి సాధ్యమైనంత సహాయం అందిస్తానని వాగ్దానం చేస్తూ రాజ్యాన్ని ఆక్రమించమని ముస్లిం జనరల్ మాలిక్ కాఫూర్ను ఆహ్వానించాడు.

మాలిక్ కాఫూర్ 1311లో పాండ్య రాజ్యంపై దండెత్తాడు. ముస్లిం పత్రాలు దీనిని 'పసుపు-ముఖం గల బీర్ దేశం'పై పోరాటంగా వివరిస్తాయి. కన్ననూర్ వద్ద వీర పాండ్యుడు ఓడిపోయాడు, శ్రీరంగం ఆలయం దోచుకోబడింది. ఒక ప్రసిద్ధ పురాణం ప్రకారం, రంగనాథుని విగ్రహాన్ని విజేతలు పట్టుకుని ఢిల్లీకి తీసుకువెళ్లారు, అక్కడ సుల్తాన్ అల్లావుద్దీన్ ఖల్జీ చిన్న కుమార్తె ఆ విగ్రహం పట్ల మక్కువ పెంచుకుని దానిని ఆటవస్తువుగా ఉపయోగించింది, తద్వారా అది నాశనం కాకుండా కాపాడబడింది. ఈలోగా, ఆలయ భక్తుల బృందం ఢిల్లీకి ప్రయాణించి, యువరాణి లేని సమయంలో విగ్రహాన్ని తమకు ఇచ్చేలా సుల్తాన్‌ను ఒప్పించగలిగారు. విగ్రహం అదృశ్యమైందని తెలుసుకున్న యువరాణి తీవ్ర మనస్తాపానికి గురై, దానిని వెనక్కి తీసుకురావడానికి ఒక అన్వేషణ బృందాన్ని నడిపించింది. అయితే, భక్తులు అప్పటికే తిరుపతి దాటేశారు. తమ కోసం పంపిన సెర్చ్ పార్టీ గురించి తెలుసుకున్న, దేవుని అత్యంత తీవ్రమైన భక్తులలో ముగ్గురు విగ్రహాన్ని తక్కువ జనాభా ఉన్న అడవి మధ్యలో ఉన్న గుహకు తీసుకెళ్లి అక్కడ కాపలాగా ఉండటానికి స్వచ్ఛందంగా ముందుకు వచ్చారు. 1371లో కంపన్న ఉడైయార్ శ్రీరంగాన్ని జయించే వరకు యాభై తొమ్మిది సంవత్సరాలకు పైగా ఈ విగ్రహం గుహలోనే ఉండిపోయిందని నమ్ముతారు, అప్పుడు ఆ ముగ్గురిలో జీవించి ఉన్న ఏకైక సభ్యుడు, ఇప్పుడు ఎనభై ఏళ్ల వయస్సులో ఉన్న అతను, తాను నివసించే అటవీ తెగల ద్వారా శ్రీరంగంలోని అధికారులకు విగ్రహం గురించి సమాచారాన్ని తెలియజేశాడు. కాగా, 1311లో శ్రీరంగం ఆలయంలో ప్రత్యామ్నాయ విగ్రహాన్ని ప్రతిష్టించారు, ముస్లిం సైన్యం ఉపసంహరించుకున్న తర్వాత ఈ విగ్రహానికి పూజలు కొనసాగాయి. 1327లో సుల్తానేట్ దళాలు మళ్లీ దండెత్తినప్పుడు, ప్రత్యామ్నాయ విగ్రహాన్ని సురక్షిత ప్రాంతానికి తరలించాల్సి వచ్చింది. ఆ విధంగా, విగ్రహాన్ని మదురైకి, పశ్చిమ కనుమల మీదుగా ట్రావెన్‌కోర్‌కు తరలించారు, చివరికి తిరుపతికి చేరింది. 1371లో, కంపన్న ఆలయాన్ని పునరుద్ధరించడం ప్రారంభించినప్పుడు, దేవుని విగ్రహాలు రెండు ఉన్నాయి. ఆ విధంగా, అసలైన విగ్రహాన్ని కొంత కష్టంతో నిర్ణయించి తగిన ఉత్సవంతో తిరిగి ప్రతిష్టించారు, "తుళుక్కచ్చి నాచియార్"గా పూజలందుకునే సురతాని లేదా ముస్లిం యువరాణి కోసం ఆలయంలో ఒక చిన్న గదిని నిర్మించారు. కాంప్లెక్స్‌లోని *బిల్వ* వృక్షం కింద పాతిపెట్టిన అమ్మవారి విగ్రహాన్ని కూడా వెలికితీసి తిరిగి ప్రతిష్టించారు.

## మలి మధ్యయుగ కాలం

ఢిల్లీ సుల్తానేట్ 1327 నాటికి పాండ్య రాజ్యంపై పూర్తి సార్వభౌమాధికారాన్ని స్థాపించగలిగింది. మాబార్ ప్రావిన్స్ సృష్టించబడింది, ఢిల్లీ నియమించిన వైస్రాయ్‌ల ద్వారా పాలించబడింది. 1335లో, అప్పటి వైస్రాయ్ జలాలుద్దీన్ అహ్సన్ ఖాన్ స్వాతంత్ర్యం ప్రకటించుకుని మదురై సుల్తానేట్‌ను స్థాపించాడు. ప్రారంభ సుల్తానులు హొయసల పాలకుల తరచుగా దండయాత్రలను ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది. 1343లో తిరుచిరాపల్లి వద్ద హొయసల రాజు మూడవ వీర బల్లాల మరణంతో దాడులు ముగిశాయి.

14వ శతాబ్దం మధ్య నాటికి, మదురై సుల్తానేట్ క్షీణించడం ప్రారంభించింది. క్రమంగా, విజయనగర సామ్రాజ్యం రాజ్యం ఉత్తర భాగాలపై తమ నియంత్రణను స్థాపించడం ప్రారంభించింది. 1371లో విజయనగర యువరాజు కంపన్న ఉడైయార్ తిరుచిరాపల్లిని స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. మళ్లీ స్వాధీనం చేసుకున్న తరువాత, శ్రీరంగం వద్ద శిధిలావస్థకు చేరుకున్న రంగనాథస్వామి ఆలయం పూర్వ వైభవాన్ని సంతరించుకుంది. తరువాత రాజధాని మదురైని స్వాధీనం చేసుకున్నారు, 1378 నాటికి, మదురై సుల్తానేట్ ఉనికిలో లేకుండా పోయింది.

విజయనగర సామ్రాజ్యం ఈ ప్రాంతాన్ని 1378 నుండి 1530ల వరకు పాలించింది. ముస్లిం పాలకులచే ధ్వంసమైన దేవాలయాలు, స్మారక చిహ్నాల పునరుద్ధరణ, హిందూ మతం పునరుజ్జీవనం ద్వారా దాని పాలన విశిష్టమైంది. మదురై ప్రావిన్స్ సృష్టించబడింది, విజయనగర రాజులు నియమించిన వైస్రాయ్ లేదా నాయక్ చేత పాలించబడింది.

## నాయక పాలనలో తిరుచిరాపల్లి

1500ల ప్రారంభంలో విజయనగర సామ్రాజ్యం క్షీణించడం ప్రారంభించినప్పుడు, నాయకులు తమ స్వాతంత్ర్యాన్ని నొక్కి చెప్పడం ప్రారంభించారు. 1538 నుండి 1563 వరకు పాలించిన మొదటి స్వతంత్ర మదురై నాయక రాజు విశ్వనాథ నాయకుడు. తిరుచ్చి శ్రేణిలో ఐదు ప్రధాన పాలయాలు ఉన్నాయి: ఉదయంపాళయం, అరియలూర్, మరుంగాపురి, తురైయూర్, కడలూరు. వారు శ్రీరంగం శ్రీ రంగనాథస్వామి దేవాలయం, రాతి కోటతో సహా పలు దేవాలయాల వద్ద కొత్త మండపాలను నిర్మించారు.
 
1616లో, ముత్తు వీరప్ప నాయక్ రాజధానిని మదురై నుండి తిరుచిరాపల్లికి మార్చాడు. 1623 విజయనగర సామ్రాజ్య అంతర్యుద్ధంలో, ముత్తు వీరప్ప నాయక్ సింహాసనం కోసం పోటీపడుతున్న జగ్గ రాయకు ప్రత్యర్థి దావాదారుడైన యాచమకు వ్యతిరేకంగా మద్దతు ఇచ్చాడు. తిరుచ్చి సమీపంలోని తోప్పూరులో జరిగిన యుద్ధంలో, జగ్గ రాయ ఓడిపోయి చంపబడ్డాడు, ముత్తు వీరప్ప నాయక్ పట్టుబడ్డాడు. ముత్తు వీరప్ప లేని సమయంలో, అతని కుమారుడు తిరుమలై నాయకుడు రాజుగా పట్టాభిషిక్తుడయ్యాడు. తిరుమలై నాయక్ 1634లో రాజధానిని తిరిగి మదురైకి మార్చాడు. 1665లో, చొక్కనాథ నాయకుడు రాజధానిని మరోసారి తిరుచిరాపల్లికి మార్చాడు. తిరుచిరాపల్లిలో ఇప్పుడు రాణి మంగమ్మాళ్ మహల్ అని పిలువబడే కొత్త ప్యాలెస్‌ను నిర్మించడానికి చొక్కనాథ నాయక్ మదురైలోని తిరుమలై నాయక్ మహల్‌ను పాక్షికంగా కూల్చివేశాడు. చొక్కనాథు ఒక బలహీనమైన చక్రవర్తి, అతను అనేక సమస్యలను ఎదుర్కొన్నాడు. అతను తంజావూరు నాయక రాజ్యం వ్యవహారాల్లో జోక్యం చేసుకున్నాడు. అతని జోక్యం చివరకు మరాఠాల ప్రమేయానికి, వెంకోజీ చేత తంజావూరు మరాఠా రాజ్యం సృష్టికి దారితీసింది. మైసూర్ దళాలు, మరవాలు తరచుగా తిరుచిరాపల్లిపై దాడి చేసేవారు. చొక్కనాథు స్వయంగా సుల్తాన్‌గా రెండేళ్లపాటు పాలించిన ఒక ముస్లిం అధికారి చేతిలో తన సింహాసనాన్ని కోల్పోయాడు. చొక్కనాథు 1685లో మరణించాడు, అతని భార్య రాణి మంగమ్మ అతని వారసురాలైంది, ఆమె నాయక పాలకులలో గొప్పదిగా పరిగణించబడుతుంది. ఆమె పాలనలో, మదురై సైన్యం తంజావూరు మరాఠాలను ఓడించింది, 1697లో మైసూర్‌కు చెందిన చిక్క దేవా రాయ దండయాత్రను తిప్పికొట్టింది. 1695లో, నాయక సైన్యం ట్రావెన్‌కోర్‌పై దండెత్తి దాని రాజు రవివర్మ నుండి కప్పం వసూలు చేసింది. అయితే మంగమ్మ 1697లో జుల్ఫికర్ అలీ ఖాన్ ఆధ్వర్యంలోని మొఘల్ దళాలకు లొంగిపోయి కప్పం చెల్లించవలసి వచ్చింది. రామ్నాడ్, పుదుకోట్టై రాష్ట్రాల ఏర్పాటును కూడా ఆమె నిరోధించలేకపోయింది. మంగమ్మ తరువాత ఆమె మనవడు విజయ రంగ చొక్కనాథు వచ్చాడు, అతని పాలనా కాలంలో రాజ్యం తిరుగులేని విధంగా క్షీణించింది. విజయ రంగ 1731లో మరణించాడు, అతని తరువాత అతని భార్య, చివరి నాయక పాలకురాలు మీనాక్షి బాధ్యతలు చేపట్టింది.

## చందా సాహిబ్ దండయాత్రలు
నాయక పాలకురాలు మీనాక్షి కాలంలో కర్ణాటక జనరల్ చందా సాహిబ్ 1734లో మొదటిసారి తిరుచ్చిపై దండెత్తాడు. మీనాక్షి శాంతిని ప్రతిపాదించి అతనితో చర్చలు జరిపింది. ఒక కోటి రూపాయల రుసుముకు బదులుగా మీనాక్షి సార్వభౌమత్వాన్ని చందా సాహిబ్ గుర్తించి ఆర్కాట్కు తిరిగి వచ్చాడు.

1736లో, చందా సాహిబ్ తిరుచ్చికి తిరిగి వచ్చి 1734 ఒప్పందాన్ని ఉల్లంఘించి, రాజ్యానికి యజమాని కావడానికి ప్రయత్నించాడు. అవమానానికి గురైన మీనాక్షి విషం తాగి ఆత్మహత్య చేసుకుంది. చందా సాహిబ్‌కు "నవాబ్ ఆఫ్ తిరుచిరాపల్లి" అనే బిరుదు ఇవ్వబడింది, అతను 1736 నుండి 1741 వరకు రాష్ట్రాన్ని పాలించాడు, అప్పుడు అతను మరాఠాల చేతిలో ఓడిపోయి, పట్టుబడ్డాడు మరియు ఖైదీగా తీసుకువెళ్లబడ్డాడు. చందా సాహిబ్ 1741 నుండి 1749 వరకు ఖైదీగా ఉన్నాడు, అప్పుడు అతను వారి బారి నుండి తప్పించుకోగలిగాడు. మరాఠా జనరల్ మురారి రావు 1741 నుండి 1743 వరకు తిరుచిరాపల్లిని పాలించాడు, అప్పుడు హైదరాబాద్ నిజాం తిరుచిరాపల్లిపై దండెత్తి నగరాన్ని అప్పగించడానికి మురారి రావుకు లంచం ఇచ్చాడు.

## రెండవ కర్ణాటక యుద్ధం

1749లో, కర్ణాటక నవాబు అన్వరుద్దీన్ మొహమ్మద్ ఖాన్ మరణించాడు, ప్రధాన దావాదారుడైన ముహమ్మద్ అలీ ఖాన్ వాలాజాను ఆర్కాట్ నుండి తరిమికొట్టిన తరువాత చందా సాహిబ్ ప్రభుత్వాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. ముహమ్మద్ అలీ ఖాన్ వాలాజా తిరుచిరాపల్లి కోటలో ఆశ్రయం పొందాడు, ఫ్రెంచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ సహాయంతో చందా సాహిబ్ దీనిని ముట్టడించాడు, బహిష్కరించబడిన నవాబుకు రక్షణ కల్పించడానికి బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీని ప్రేరేపించాడు. బ్రిటిష్ వారు మరాఠాలతో పొత్తు పెట్టుకుని మూడు సైన్యాలను పంపారు, కొన్ని ప్రారంభ ఎదురుదెబ్బల తరువాత, వారు తమతో రాజీపడటానికి చందా సాహిబ్, ఫ్రెంచ్ వారిని విజయవంతంగా బలవంతం చేశారు. చందా సాహిబ్ మరాఠాలకు లొంగిపోయాడు కానీ నమ్మకద్రోహంతో తల నరికివేయబడ్డాడు. ముహమ్మద్ అలీ ఖాన్ వాలాజా బ్రిటిష్ సహాయంతో సింహాసనాన్ని అధిష్టించాడు, వారికి క్రమం తప్పకుండా కప్పం చెల్లించడానికి అంగీకరించాడు.

## బ్రిటిష్ పాలన

ఆంగ్లో-మైసూర్ యుద్ధాల సమయంలో టిప్పు సుల్తాన్‌కు రహస్య మద్దతు ఇచ్చాడని కర్ణాటక పాలకుడు ఉమ్దత్ ఉల్-ఉమ్రాను అనుమానించిన బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ 1801లో రాజ్యాన్ని స్వాధీనం చేసుకుని, నవాబును నామమాత్రపు పాలకుడి స్థాయికి తగ్గించింది. త్రిచినోపోలీ జిల్లా సృష్టించబడింది, తిరుచ్చి నగరం దాని రాజధాని చేయబడింది. తిరుచిరాపల్లిలో మద్రాస్ రెజిమెంట్ కంటోన్మెంట్ ఏర్పాటు చేయబడింది.

19వ శతాబ్దంలో, తిరుచిరాపల్లి త్రిచినోపోలీ సిగార్ అని పిలువబడే దాని ప్రత్యేకమైన సుగంధ చుట్టకు (చెరూట్) బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యం అంతటా ప్రసిద్ధి చెందింది. టౌన్ ఇంప్రూవ్‌మెంట్స్ యాక్ట్ ఆఫ్ 1865 ప్రకారం 1866లో త్రిచినోపోలీ మున్సిపాలిటీ సృష్టించబడింది, దాని తర్వాత 1871లో శ్రీరంగం, 1972లో గోల్డెన్ రాక్ మునిసిపాలిటీలు ఏర్పాటయ్యాయి. తిరుచిరాపల్లి మునిసిపల్ కార్పొరేషన్‌ను ఏర్పాటు చేయడానికి ఈ మూడు మునిసిపాలిటీలు 1994లో విలీనం చేయబడ్డాయి. 1875లో ప్రిన్స్ ఆఫ్ వేల్స్ రంగనాథస్వామి ఆలయాన్ని సందర్శించి బంగారు కప్పును సమర్పించాడు. 1871లో నిర్వహించబడిన మొదటి భారత జనాభా లెక్కల్లో తిరుచిరాపల్లి జనాభా 76,530 గా నమోదైంది, ఇది రాజధాని నగరమైన మద్రాస్ తర్వాత మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీలో రెండవ అతిపెద్ద నగరంగా నిలిచింది.

ది గ్రేట్ సదరన్ ఆఫ్ ఇండియా రైల్వే కంపెనీ తిరుచిరాపల్లి ప్రధాన కార్యాలయంగా 1853లో స్థాపించబడింది. 1859లో, కంపెనీ తిరుచిరాపల్లి, నాగపట్నంలను కలుపుతూ తన మొదటి రైల్వే లైన్‌ను నిర్మించింది. దక్షిణ భారత రైల్వే కంపెనీని ఏర్పాటు చేయడానికి ఈ కంపెనీ 1874లో కర్నాటిక్ రైల్వే కంపెనీతో విలీనం చేయబడింది. దక్షిణ భారత రైల్వే కంపెనీ తన ప్రధాన వర్క్‌షాప్‌లలో ఒకదాన్ని నాగపట్నం నుండి తిరుచిరాపల్లికి తరలించి 1928లో గోల్డెన్ రాక్ రైల్వే వర్క్‌షాప్‌ను స్థాపించింది. కంపెనీ చివరకు 1944లో మూసివేయబడింది, దాని ఆస్తులను భారత ప్రభుత్వం స్వాధీనం చేసుకుంది.

భారత స్వాతంత్ర్యోద్యమంలో తిరుచిరాపల్లి ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించింది. వి. వి. ఎస్. అయ్యర్, పి. రత్నవేలు తేవార్, టి. ఎస్. ఎస్. రాజన్ వంటి దాని నాయకులు చాలా మంది తిరుచ్చి నుండి వచ్చినవారే. మూడు నెలల పాటు సాగిన 1928 దక్షిణ భారత రైల్వే సమ్మెలో తిరుచ్చి చురుకైన పాత్ర పోషించింది. క్విట్ ఇండియా ఉద్యమం సమయంలో సమ్మెలు, అహింసాత్మక నిరసనలు కూడా జరిగాయి.

## భారత స్వాతంత్ర్యం తరువాత

జనవరి 1948లో, మేనేజ్‌మెంట్ తమ సహోద్యోగులు 178 మందిని తొలగించడాన్ని నిరసిస్తూ 350 మందికి పైగా కార్మికులు తిరుచ్చి మిల్స్‌లో భారీ సమ్మెకు దిగారు. తంజావూరులో రైతుల తిరుగుబాటుతో పాటు సమ్మెలు కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ఆఫ్ ఇండియాకు మద్దతును పెంచాయి, యూనియన్ నాయకుడు కె. ఆనంద నంబియార్ మద్రాస్ శాసనసభ, లోక్‌సభ రెండింటిలోనూ తిరుచ్చికి ప్రాతినిధ్యం వహించాడు. 1970ల చివరలో, అప్పటి తమిళనాడు ముఖ్యమంత్రి ఎం. జి. రామచంద్రన్ రాష్ట్ర పరిపాలనా ప్రధాన కార్యాలయాన్ని తిరుచ్చికి తరలించాలని యోచించారు, అయితే ఈ చర్యను తరువాత ప్రభుత్వాలు వాయిదా వేశాయి.

## గమనికలు

## మూలాలు
* 
* 

వర్గం:తమిళనాడు
వర్గం:తమిళనాడు చరిత్ర