గుజరాత్ చరిత్ర

**[[గుజరాత్]] చరిత్ర** రాతి యుగం స్థావరాలతో ప్రారంభమైంది, తరువాత సింధు లోయ నాగరికత వంటి తామ్రయుగం, కాంస్య యుగం స్థావరాలు ఉన్నాయి. గుజరాత్ తీరప్రాంత నగరాలు, ప్రధానంగా భరూచ్, నంద, మౌర్య, శాతవాహన, గుప్త సామ్రాజ్యాలతో పాటు పశ్చిమ క్షత్రపాల కాలంలో ఓడరేవులు, వాణిజ్య కేంద్రాలుగా పని చేశాయి. 6వ శతాబ్దంలో గుప్త సామ్రాజ్యం పతనం తరువాత, గుజరాత్ స్వతంత్ర హిందూ-బౌద్ధ రాష్ట్రంగా అభివృద్ధి చెందింది. గుప్త సామ్రాజ్యం సైనికాధికారి నుండి వచ్చిన మైత్రక రాజవంశం 6వ శతాబ్దం నుండి 8వ శతాబ్దం వరకు వలభి రాజ్యాన్ని పరిపాలించింది, అయితే 7వ శతాబ్దంలో వారిని హర్ష కొంతకాలం పాలించాడు. సింధ్ అరబ్ పాలకులు 770లో వల్లభీని తొలగించి, వల్లభీ రాజ్యాన్ని అంతం చేశారు. 775లో మొదటి పార్సీ (జొరాస్ట్రియన్) శరణార్థులు గ్రేటర్ ఇరాన్ నుండి గుజరాత్‌కు వచ్చారు.

గుజరాత్ తొమ్మిదవ శతాబ్దంలో అనేక రాజ్యాలుగా విడిపోయిన తరువాత, చాళుక్య రాజవంశం ఈ ప్రాంతాన్ని తిరిగి కలిపి గుజరాత్ రాజ్యాన్ని స్థాపించింది. 1297 నుండి 1300 వరకు ఢిల్లీ చెందిన టర్కిక్ సుల్తాన్ అల్లావుద్దీన్ ఖిల్జీ అన్హిల్వారా నాశనం చేసి గుజరాత్ను ఢిల్లీ సుల్తానేట్‌లో చేర్చాడు.14వ శతాబ్దం చివరిలో తైమూర్ ఢిల్లీని కొల్లగొట్టిన తర్వాత, గుజరాత్ గవర్నర్ జాఫర్ ఖాన్ ముజఫర్ తన స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రకటించుకుని గుజరాత్ సుల్తానేట్‌ను స్థాపించాడు. అతని కుమారుడు సుల్తాన్ అహ్మద్ షా I (1411 నుండి 1442 వరకు పాలించారు) అహ్మదాబాద్ రాజధానిగా పునర్నిర్మించారు. 16వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో గుజరాత్ పై రాణా సంగ దండయాత్ర సుల్తానేట్ శక్తిని బలహీనపరిచింది, అతను ఉత్తర గుజరాత్‌ను స్వాధీనం చేసుకుని అక్కడ పాలించడానికి తన సామంతుని నియమించాడు, అయితే అతని మరణం తరువాత, గుజరాత్ సుల్తాన్ రాజ్యాన్ని తిరిగి పొందాడు. 1535లో చిత్తోర్ కోట కూడా తొలగించాడు. మొఘల్ చక్రవర్తి అక్బర్ స్వాధీనం చేసుకుని దానిని ఒక ప్రావిన్స్ మొఘల్ సామ్రాజ్యంలో విలీనం చేసే వరకు 1576 వరకు గుజరాత్ సుల్తానేట్ స్వతంత్రంగా ఉండిపోయింది. మొఘల్ పాలనలో సూరత్ భారతదేశంలోని ప్రముఖ, ప్రధాన ఓడరేవుగా మారింది.

తరువాత 18వ శతాబ్దంలో, గుజరాత్‌లోని కొన్ని ప్రాంతాలు మరాఠా సమాఖ్య బరోడా రాజ్యం నియంత్రణలోకి వచ్చాయి. రెండవ ఆంగ్లో-మరాఠా యుద్ధం బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ గుజరాత్‌లోని చాలా భాగాన్ని మరాఠాల నుండి స్వాధీనం చేసుకుంది. బరోడాలోని గైక్వాడ్స్ సహా చాలా మంది స్థానిక పాలకులు బ్రిటిష్ వారితో శాంతి ఒప్పందం కుదుర్చుకుని, స్థానిక స్వయం పాలనను కొనసాగించడానికి బదులుగా బ్రిటిష్ సార్వభౌమత్వాన్ని అంగీకరించారు. భారత గవర్నర్ జనరల్ ప్రత్యక్ష సంబంధం ఉన్న బరోడా సంస్థానం మినహా గుజరాత్ను బొంబాయి ప్రెసిడెన్సీ రాజకీయ అధికారం క్రింద ఉంచారు. 1818 నుండి 1947 వరకు, కతియవార్, కచ్, ఉత్తర & తూర్పు గుజరాత్లతో సహా ప్రస్తుత గుజరాత్‌లో చాలా వరకు వందలాది సంస్థానాలుగా విభజించబడ్డాయి, అయితే మధ్య, దక్షిణ గుజరాత్‌లోని అనేక జిల్లాలను బొంబాయి ప్రెసిడెన్సీ నేరుగా పాలించింది. భారతదేశానికి "జాతిపిత" గా పరిగణించబడే మహాత్మా గాంధీ, బ్రిటిష్ పాలన వ్యతిరేకంగా భారత స్వాతంత్ర్య ఉద్యమానికి నాయకత్వం వహించిన గుజరాతీ.

1960లో భాషా ప్రాతిపదికన బొంబాయి రాష్ట్రాన్ని విభజించడం ద్వారా గుజరాత్ ఏర్పడింది. 1960 నుండి 1995 వరకు, భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ గుజరాత్ శాసనసభ అధికారాన్ని నిలుపుకుంది, ఇతర రాజకీయ పార్టీలు 1970 - 1990లలో అసంపూర్ణ పదవీకాలాలను పాలించాయి. భారతీయ జనతా పార్టీ 1998 నుండి అధికారంలో ఉంది.

## ప్రారంభ చరిత్ర (క్రీస్తుపూర్వం 4000 కి ముందు)
గుజరాత్ సాంస్కృతిక చరిత్ర మధ్య ప్లీస్టోసీన్ కాలం నుండి ప్రారంభమవుతుంది. దిగువ పాతరాతియుగం (సుమారు 200,000 BP) కాలం నుండి గుజరాత్ భూములు నిరంతరం నివసించబడ్డాయి. గుజరాత్‌లోని సబర్మతి, మాహి నది, దిగువ నర్మదా, మహి నది రాతి యుగానికి చెందిన అనేక ప్రదేశాలు కనుగొనబడ్డాయి.

మధ్యయుగ శిలాయుగం ప్రదేశాలు సౌరాష్ట్రలోని కచ్, జామ్‌నగర్, పంచమహల్, హిరాన్ లోయ, వల్సాద్ జిల్లాలోని వాపి, లావాచా నుండి కనుగొనబడ్డాయి. విసాది, పంచమహల్లు, భమరియా, కాంతాలి, పాలన్‌పూర్, వావ్రి నుండి ఎగువ పాతరాతియుగ కాలపు ప్రదేశాలు కూడా అన్వేషించబడ్డాయి. మధ్య (c. 45,000-25,000) చివరి పాలియోలిథిక్ కళాఖండాలలో చేతి-గొడ్డలి, క్లీవర్లు, కత్తిరించే సాధనాలు, బోరర్లు, పాయింట్లు, స్క్రాపర్లు ఉన్నాయి. సౌరాష్ట్రలోని కచ్, భదర్ నదీతీరాల్లోని ప్రదేశాలు కూడా రాతి యుగపు పరికరాలను అందించాయి. ఓర్సాంగ్ లోయ సమీపంలోని భండార్ పూర్ పురాతన శిలాయుగ పరికరాలతో సమృద్ధిగా ఉంది. హిర్పురా, డెరోల్, , కపద్వాంజ్, లాంగనాజ్, షామ్లాజీ వంటి ఇతర ప్రదేశాలు ఉన్నాయి.

గుజరాత్‌లో 700 కంటే ఎక్కువ ప్రదేశాలు ఉన్నాయి, ఇవి క్రీస్తుపూర్వం 7000 నుండి క్రీస్తుపూర్పు 2000 వరకు ఉన్న కమ్యూనిటీలను ఉపయోగించి మధ్య శిలాయుగ/సూక్ష్మ శిలాయుగాన్ని సూచిస్తాయి, ఇవి పూర్వ-చల్కోలిథిక్, చల్కోలిథిక్ కాలంలో విభజించబడ్డాయి. కొన్ని మధ్య శిలాయుగ ప్రదేశాలలో లాంగ్నజ్, కానేవాల్, తర్సాంగ్, ధన్సురా, లోతేశ్వర్, సంత్లి, దత్రానా, మోతీ పిప్లి, అంబాకూట్ ఉన్నాయి. మధ్య శిలాయుగానికి చెందిన ప్రజలు సంచార వేటగాళ్ళు-సేకరించేవారు, కొందరు గొర్రెలు-మేకలు, పశువుల మందలను నిర్వహించేవారు. ఉత్తర గుజరాత్‌లోని లాంగ్నాజ్ వద్ద నియోలిథిక్ ఉపకరణాలు కనిపిస్తాయి.

## చాల్కోలిథిక్ నుండి కాంస్య యుగం (4000–1300 క్రీస్తుపూర్వం)

గుజరాత్‌లో సా. శ. పూ. 3700 నుండి సా. శ 900 వరకు వివిధ సంప్రదాయాలు, సంస్కృతులకు చెందిన మొత్తం 755 చల్కోలిథిక్ స్థావరాలు కనుగొనబడ్డాయి. వీటిలో మొత్తం 59 ప్రదేశాలు తవ్వకాల్లో ఉండగా, మరికొన్ని కళాఖండాల నుండి అధ్యయనం చేయబడ్డాయి. ఈ సంప్రదాయాలు హరప్పా నాగరికత దగ్గరి సంబంధం కలిగి ఉన్నాయి. వాటి మధ్య వ్యత్యాసం సిరమిక్స్, మైక్రోలిత్ల కనుగొన్న వ్యత్యాసాల ద్వారా గుర్తించబడుతుంది. ఈ సంప్రదాయాలు, సంస్కృతులలో అనర్త సంప్రదాయం (c. 3950–1900 BCE), పద్రి వేర్ (క్రీ.పూ 3600–2000 ), ప్రీ-ప్రభాస్ అసెంబ్లీ (క్రీ.పూ 3200–2600), ప్రీ అర్బన్ హరప్పా సింధ్ రకం కుండలు (ఖననం చేసిన కుండలు) (క్రీ.పూ 3000–2600), బ్లాక్ అండ్ రెడ్ వేర్ (క్రీ.పూ 3950–900), రిజర్వుడ్ స్లిప్ వేర్ (క్రీ.పూ 3950–1900), మైకాషియస్ రెడ్ వేర్ (క్రీ.పూ 2600–1600) ఉన్నాయి. ప్రభాస్ అసెంబ్లీ (2200–1700), లస్ట్రస్ రెడ్ వేర్ (1900–1300 BCE) కొన్ని చివరి భౌతిక సంస్కృతులు. మాల్వా వేర్, జోర్వే వేర్‌లతో సంబంధం ఉన్న కొన్ని ప్రదేశాలు కూడా కనిపిస్తాయి.

గుజరాత్‌లో సింధు లోయ నాగరికత ముడిపడి ఉన్న పెద్ద సంఖ్యలో పురావస్తు ప్రదేశాలు ఉన్నాయి. గుజరాత్‌లో మొత్తం 561 సాంప్రదాయ హరప్పా (′ఐడి2] బిసిఈ, సోరత్ హరప్పా (1) బిసిఈ ప్రదేశాలు నివేదించబడ్డాయి. కచ్ లోని ప్రదేశాలు, అవి సుర్కోటాడా, దేశల్‌పూర్, పబుమత్, ధోలావీరా పట్టణ కాలంలో కొన్ని ప్రధాన ప్రదేశాలు. అర్బన్ అనంతర కాలంలోని ప్రదేశాలలో లోథల్ బి, రంగ్‌పూర్ IIC, III, రోజ్డి సి, కుంతాసి, వాగడ్ I బి, సుర్కోటాడా 1 సి, ధోలావీరా VI & VII ఉన్నాయి. గుజరాత్‌లో, వాయువ్య ప్రాంతంలో పట్టణీకరణ నెమ్మదిగా కాకుండా పట్టణ నగరాలు వేగంగా విస్తరించాయని గుర్తించబడింది.

సింధు లోయ నాగరికత ముగింపులో, సింధ్ నుండి గుజరాత్‌కు ప్రజలు వలస వచ్చి రంగ్‌పూర్ సంస్కృతిని ఏర్పరచారు.

## ఇనుప యుగం (ID1) బిసిఈ
హరప్పా అనంతర సంస్కృతి అనేక ప్రదేశాలలో కొనసాగింది. పశువుల పెంపకం కూడా విస్తృతంగా వ్యాపించింది, ఈ ప్రదేశాల మధ్య వాణిజ్య సంబంధాలుగా పనిచేసింది.  చతుర్వేదాలు  గుజరాత్ ప్రస్తావన లేదు. ఇనుప యుగంలో భరూచ్ ప్రధాన ఓడరేవు పట్టణం.

### తొలి చారిత్రక కాలం
గుజరాత్ ప్రారంభ చారిత్రక భౌతిక సంస్కృతిలో ఉత్తర నల్ల పాలిష్ చేసిన సామాను ఉనికి, నల్ల, ఎర్ర సామాను నిరంతర ఆధిపత్యం, ఎర్ర పాలిష్ చేసిన సామాగ్రి నెమ్మదిగా పరిచయం,  తరువాత ఆధిపత్యం, రోమన్ ఆంఫోరా సంభవించడం, రంగ్ మహల్ వేర్ (′ఐడి1) గాజు, సీసం పరిచయం, తరువాత క్రమంగా ఇనుము స్వాధీనం, వ్యవసాయ ఆధారిత ఆర్థిక వ్యవస్థ, షెల్ పరిశ్రమ, లిపి అభివృద్ధి, పట్టణ స్థావరాల పెరుగుదల, ఇటుక నిర్మాణ అవశేషాలు, స్మారక భవనాలు, అంతర్జాతీయ వాణిజ్యం, జైన మతం, బౌద్ధమతం & వైష్ణవ మతం అభివృద్ధి ఉన్నాయి.

ప్రారంభ చారిత్రక కాలం తవ్వకాలలో దక్షిణ గుజరాత్ నుండి ధత్వా, జోకా, కామ్రేజ్, కార్వాన్, భరూచ్, నాగల్, టింబర్వ, అకోటా, మధ్య గుజరాత్ నుండి వడ్ నగర్, ఉత్తర గుజరాత్ నుండి వద్నగర్, శామ్లాజీ, దేవ్నిమోరి, సౌరాష్ట్ర నుండి అమ్రేలి, వల్లభి, ప్రభాస్ పటాన్, పాద్రి, ద్వారకా ఉన్నాయి. ఇనుప యుగంలో భరూచ్ ప్రధాన ఓడరేవు పట్టణం.

### మౌర్యులు

ప్రస్తుత గుజరాత్ చంద్రగుప్తుడు మౌర్య పాలనను రుద్రదమన్ జునాగఢ్ రాతి శాసనం ధృవీకరిస్తుంది. ఆయన పాలనలో, ఒక వైశ్యుడైన ప్రాంతీయ గవర్నర్ పుష్యగుప్తుడు, పర్వతం (ఆధునిక పర్వతం గిర్నార్) నుండి ప్రవహించే సువర్ణసికతా, పళసిని నదులకు అనర్టా వేయడం ద్వారా సుదర్శన సరస్సు నిర్మాణాన్ని ప్రారంభించాడు. ఈ ఆనకట్ట అశోకుడి పాలనలో యవన రాజు తుషాస్ఫ చేత పూర్తయింది. ప్రస్తుత గుజరాత్‌లో అనర్త (ఉత్తర ప్రధాన భూభాగం గుజరాత్, ఉత్తర కథియవార్), సురాష్త్ర (దక్షిణ కథియవార్) అనే రెండు ప్రావిన్సులు ఉన్నాయి.

కౌటిల్య అభిప్రాయం ప్రకారం, సూరాస్త్రకు చెందిన క్షత్రియులు  వైశ్యులు వివిధ శ్రీణుల"సంస్థలు లేదా సంఘాలకు" చెందినవారు. శ్రీణులు వరుసగా "ఆయుధాలు కలిగి ఉండటం" లేదా "వ్యవసాయం, పశువుల పెంపకం, వాణిజ్యం" కోసం అంకితభావంతో ఉన్నారు.

### ఇండో-గ్రీకులు
బారుగాజా (భరూచ్) నౌకాశ్రయంలో గ్రీకు వాణిజ్య ఉనికి ఉండేది. 

### ఇండో-సిథియన్లు
క్రీ. శ. 1వ శతాబ్దం ప్రారంభం నుండి దాదాపు 300 సంవత్సరాల పాటు, గుజరాత్ చరిత్రలో శక పాలకులు ప్రముఖ పాత్ర పోషించారు. జునాగఢ్ వద్ద వాతావరణంతో దెబ్బతిన్న శిల పశ్చిమ సత్రపులు లేదా క్షత్రపులు అని పిలువబడే శక సత్రపుల పాలకుడు మొదటి రుద్రదమన్ (క్రీ. శ. 100) సంగ్రహావలోకనం ఇస్తుంది. మొదటి మహాక్షత్రప్ రుద్రదమన్ కర్దమక రాజవంశాన్ని స్థాపించాడు, ఇది నర్మదా ఒడ్డున ఉన్న అనుప నుండి పంజాబ్ సరిహద్దులో ఉన్న అపారాంత ప్రాంతం వరకు పాలించింది. గుజరాత్‌లో దక్షిణ భారత శాతవాహన రాజవంశం, పశ్చిమ సత్రపుల మధ్య అనేక యుద్ధాలు జరిగాయి. శాతవాహన రాజవంశానికి గొప్ప పాలకుడు గౌతమీపుత్ర శాతకర్ణి, అతను పశ్చిమ సత్రప్లను ఓడించి, క్రీ. శ. 2వ శతాబ్దంలో గుజరాత్‌లోని కొన్ని ప్రాంతాలను జయించాడు.

## మధ్య రాజ్యాలు (230 బిసిఈ-1297 సిఈ)

### గుప్తులు & మైత్రకులు

గుప్త చక్రవర్తి సముద్ర గుప్తుడు ఇండో-సిథియన్ పాలకులను యుద్ధంలో ఓడించి, వారి లొంగుబాటును అంగీకరించాడు. సముద్రగుప్తుడి వారసుడు రెండవ చంద్రగుప్తుడు చివరకు పశ్చిమ సత్రప్లను జయించి గుజరాత్‌ను ఆక్రమించాడు. రెండవ చంద్రగుప్తుడు పశ్చిమ సత్రపులపై తన విజయాన్ని జరుపుకునేందుకు "విక్రమాదిత్య" అనే బిరుదును స్వీకరించాడు. గుప్తుల పాలనలో, గుప్త సైన్యం, అధికారులు గ్రామస్తులను, రైతులను బలవంతంగా శ్రమలోకి నెట్టారు. స్కందగుప్తుడి పాలనలో చక్రపాలిత సూరాస్త్రకు గవర్నర్‌గా ఉన్నాడు.

5వ శతాబ్దం మధ్య నాటికి గుప్త సామ్రాజ్యం క్షీణించడం ప్రారంభమైంది. గుప్తుల మైత్రక సైన్యాధిపతి సేనాపతి భతార్క ఈ పరిస్థితిని సద్వినియోగం చేసుకుని, క్రీ.శ. 470లో మైత్రక రాష్ట్రంగా పిలువబడే ప్రాంతాన్ని స్థాపించాడు. అతను తన రాజధానిని గిరినగర్ నుండి సౌరాష్ట్ర తూర్పు తీరంలోని భావ్‌నగర్ సమీపంలోని వలభిపూర్‌కు మార్చాడు. వల్లభికి చెందిన మైత్రకాలు చాలా శక్తివంతమయ్యాయి. వారి పాలన గుజరాత్‌లోని పెద్ద ప్రాంతాలలో  దాని ప్రక్కనే ఉన్న మాల్వాలో కూడా ప్రబలంగా ఉంది. మైత్రకాలు ఒక విశ్వవిద్యాలయాన్ని స్థాపించాయి, ఇది దాని పాండిత్య కార్యకలాపాలకు చాలా ప్రసిద్ధి చెందింది, ప్రసిద్ధ నలంద విశ్వవిద్యాలయంతో పోల్చబడింది. ధ్రువసేన మైత్రక పాలనలో చైనీస్ తత్వవేత్త-యాత్రికుడు జువాన్‌జాంగ్ 640లో సందర్శించాడు.

### గుర్జర-ప్రతిహార సామ్రాజ్యం

8వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో గుజరాత్‌లోని కొన్ని ప్రాంతాలను దక్షిణ భారత చాళుక్య రాజవంశం పాలించింది. 8వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో ఉమాయ్యాద్ కాలిఫేట్ అరబ్బులు పశ్చిమాన స్పెయిన్ నుండి తూర్పున ఆఫ్ఘనిస్తాన్, పాకిస్తాన్ వరకు విస్తరించి ఉన్న ఒక సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించారు. అరబ్ పాలకులు 8వ శతాబ్దంలో తమ సామ్రాజ్యాన్ని విస్తరించడానికి ప్రయత్నించారు  గుజరాత్ పై దాడి చేసి గుజరాత్‌ను ఆక్రమించారు కానీ అరబ్ ఆక్రమణదారులను చాళుక్య జనరల్ పులకేశి ఓడించారు. ఈ విజయం తరువాత అరబ్ ఆక్రమణదారులను గుజరాత్ నుండి తరిమికొట్టారు. పులకేశి గుజరాత్ రక్షణ కోసం రెండవ విక్రమాదిత్య చేత 'అవనీజనాశ్రయ' (భూ ప్రజల శరణార్ధం) అనే బిరుదును పొందాడు. 8వ శతాబ్దం చివరలో కన్నౌజ్ ట్రయాంగిల్ కాలం ప్రారంభమైంది. వాయువ్య భారత గుర్జర-ప్రతిహార రాజవంశం, దక్షిణ భారత రాష్ట్రకూట రాజవంశం, తూర్పు భారత పాల సామ్రాజ్యం 3 ప్రధాన భారతీయ రాజవంశాలు 8వ శతాబ్దం నుండి 10వ శతాబ్దం వరకు భారతదేశంపై ఆధిపత్యం చెలాయించాయి. ఈ కాలంలో గుజరాత్ ఉత్తర భాగాన్ని ఉత్తర భారత గుర్జర-ప్రతిహార రాజవంశం పాలించింది, గుజరాత్ దక్షిణ భాగాన్ని దక్షిణ భారత రాష్ట్రకూట రాజవంశం పరిపాలించింది. పశ్చిమ చాళుక్య సామ్రాజ్యానికి చెందిన దక్షిణ భారత పాలకుడు రెండవ తైలాప స్వాధీనం చేసుకునే వరకు దక్షిణ గుజరాత్‌ను దక్షిణ భారత రాష్ట్రకూట రాజవంశం పాలించింది  పాలించింది.

### గుజరాత్ రాజ్యం
చాళుక్య రాజవంశం గుజరాత్‌ను సుమారు 960 నుండి 1243 వరకు పాలించింది. హిందూ మహాసముద్ర వాణిజ్యంలో గుజరాత్ ప్రధాన కేంద్రంగా ఉండేది, వారి రాజధాని అన్హిల్వారా (పటాన్) భారతదేశంలోని అతిపెద్ద నగరాల్లో ఒకటి, 1000 సంవత్సరంలో జనాభా 100,000 గా అంచనా వేయబడింది. 1026లో గుజరాత్‌లోని ప్రసిద్ధ సోమనాథ్ ఆలయాన్ని ఘజ్నీకి చెందిన మహమూద్ ధ్వంసం చేశాడు. 1243 తరువాత, చాళుక్యులు గుజరాత్ నియంత్రణను తమ భూస్వామ్యులకు కోల్పోయారు, వీరిలో ధోల్కా వాఘేలా అధిపతులు గుజరాత్‌పై ఆధిపత్యం చెలాయించారు. 1292లో వాఘేలా ప్రజలు దక్కనులోని దేవగిరి యాదవ రాజవంశానికి ఉపనదులుగా మారారు. వాఘేలా రాజవంశానికి చెందిన కర్ణుడు గుజరాత్ చివరి హిందూ పాలకుడు. అతను 1297లో ఢిల్లీ నుండి అల్లావుద్దీన్ ఖిల్జీ ఉన్నత దళాల చేతిలో ఓడిపోయి పడగొట్టబడ్డాడు. అతని ఓటమితో గుజరాత్ ఢిల్లీ సుల్తానేట్‌లో భాగమైంది, అంతేకాకుండా గుజరాత్‌పై రాజ్‌పుత్ పట్టు శాశ్వతంగా కోల్పోయింది.

## ఢిల్లీ సుల్తానేట్ (1297-1407)
1300 కి ముందు గుజరాత్‌లో ముస్లింల ఉనికి చాలా తక్కువగా ఉండేది. అప్పుడప్పుడు ప్రధానంగా సముద్ర-ప్రయాణీకులుగా లేదా అరేబియా సముద్రం నుండి వచ్చే వ్యాపారులుగా ఉండేవారు. కాంబే (ఇప్పుడు ఖంభత్, భరూచ్) లో రెండు చిన్న స్థావరాలను స్థాపించడానికి వారికి అనుమతి లభించింది. 13వ శతాబ్దం చివరలో అల్లావుద్దీన్ ఖిల్జీ ఆధ్వర్యంలో పదేపదే దండయాత్రలు జరిగిన తరువాత గుజరాత్ చివరకు ఢిల్లీ సుల్తానేట్ పరిధిలోకి వచ్చింది. ఆయన రెండవ కర్ణ ఆధ్వర్యంలో వాఘేలా రాజవంశం పాలనను ముగించి, గుజరాత్‌లో ముస్లిం పాలనను స్థాపించాడు. త్వరలో తుగ్లక్ రాజవంశం ఢిల్లీలో అధికారంలోకి వచ్చింది, దీని చక్రవర్తి గుజరాత్‌లో తిరుగుబాటును అణచివేయడానికి దండయాత్రలు జరిపి, 14వ శతాబ్దం చివరి నాటికి ఈ ప్రాంతంపై తమ దృఢమైన నియంత్రణను ఏర్పరచుకున్నాడు.

## గుజరాత్ సుల్తానేట్ (1407-1573)

ఢిల్లీపై తైమూర్ దండయాత్ర తరువాత, ఢిల్లీ సుల్తానేట్ గణనీయంగా బలహీనపడింది, కాబట్టి చివరి తుగ్లక్ గవర్నర్ జాఫర్ ఖాన్ 1407లో తనను తాను స్వతంత్రంగా ప్రకటించుకుని అధికారికంగా గుజరాత్ సుల్తానేట్ స్థాపించాడు. తదుపరి సుల్తాన్, అతని మనవడు మొదటి అహ్మద్ షా 1411లో కొత్త రాజధాని అహ్మదాబాద్ స్థాపించాడు. మహమూద్ బెగాడ పాలనలో సుల్తానేట్ శ్రేయస్సు అత్యున్నత స్థాయికి చేరుకుంది . అతను చాలా మంది రాజ్‌పుత్ అధిపతులను లొంగ తీసుకొని డయ్యూ తీరంలో నౌకాదళాన్ని నిర్మించాడు. 1509లో డయ్యూ యుద్ధం (1509) తర్వాత పోర్చుగీసు వారు గుజరాత్ సుల్తానేట్ నుండి డయ్యూను స్వాధీనం చేసుకున్నారు.

1520లో మేవార్ చెందిన రాణా సంగ తన ముగ్గురు సామంతుల మద్దతుతో 52,000 మంది రాజపుత్రుల శక్తివంతమైన రాజపుత్రాణా సంగా గుజరాత్ పై దాడి చేశాడు. మార్వార్ కు చెందిన రావు గంగా రాథోడ్ కూడా 8,000 మంది రాజ్‌పుత్‌ల దండుతో చేరాడు, రాణా ఇతర మిత్రులు వాగడ్ రాజు రావల్ ఉదయ్ సింగ్, మెర్తా రాజు రావు వీరం దేవా. ఆయన నిజాం ఖాన్ ముస్లిం సైన్యాన్ని ఓడించి అహ్మదాబాద్ వరకు వారిని వెంబడించాడు. రాజధాని అహ్మదాబాద్ చేరుకోవడానికి 20 మైళ్ల ముందు సంగ తన దండయాత్రను విరమించుకున్నాడు. ఆయన గుజరాత్ రాజ ఖజానాలను దోచుకున్నాడు. సంగ ఉత్తర గుజరాత్‌ను విజయవంతంగా స్వాధీనం చేసుకుని, అక్కడ పాలించడానికి తన సామంతులలో ఒకరిని నియమించాడు. 

మొఘల్ చక్రవర్తి హుమాయూన్ 1535లో గుజరాత్ పై దాడి చేశాడు, ఆ తరువాత 1537లో ఒప్పందం చేసుకుంటూ పోర్చుగీసు వారు బహదూర్ షా చంపారు. 1526లో సికందర్ షా హత్యతో సుల్తానేట్ పతనం ప్రారంభమైంది. 1573లో అక్బర్ తన సామ్రాజ్యంలో గుజరాత్‌ను విలీనం చేసినప్పుడు సుల్తానేట్ ముగిసింది. చివరి పాలకుడు మూడవ ముజఫర్ షా ను ఆగ్రాకు ఖైదీగా తీసుకెళ్లారు. 1583లో అతను జైలు నుండి తప్పించుకున్నాడు, ప్రభువుల సహాయంతో అక్బర్ సైన్యాధ్యక్షుడు అబ్దుల్ రహీం ఖాన్-ఐ-ఖానా చేతిలో ఓడిపోయే ముందు కొద్దికాలం సింహాసనాన్ని తిరిగి పొందాడు.

## మొఘల్ శకం (1573-1756)

అక్బర్ 1572 జూలై 2న ఫతేపూర్ సిక్రీ నుండి గుజరాత్ యొక్క మొదటి దండయాత్రకు బయలుదేరాడు, 1572 నవంబర్ 20న అహ్మదాబాద్ చేరుకున్నాడు. తరువాత అతను తన పెంపుడు సోదరుడు మీర్జా అజీజ్ కోకా, ఖాన్-ఇ-ఆజం ఆధ్వర్యంలో అహ్మదాబాద్ ప్రభుత్వాన్ని పునర్వ్యవస్థీకరించాడు, సూరత్ కోటను ముట్టడించడం ద్వారా మీర్జాల నేతృత్వంలోని తిరుగుబాటును అణచివేసాడు. 1573 ఆగస్టు 23న ముహమ్మద్ హుస్సేన్ మీర్జా, ఇఖ్తియార్-ఉల్-ముల్క్ సంయుక్త దళాల తిరుగుబాటుకు వ్యతిరేకంగా మీర్జా అజీజ్ కోకాకు సహాయం చేయడానికి అక్బర్ గుజరాత్ రెండవ దండయాత్రను ప్రారంభించాడు. అక్బర్ రెండవ దండయాత్ర తరువాత, గుజరాత్ మొఘల్ సామ్రాజ్యం ఒక ప్రావిన్స్ (సుబా) గా నిర్వహించబడింది. కార్యనిర్వాహక సైనిక శాఖలకు బాధ్యత వహించే వైస్రాయ్‌లు (సుబాహ్దార్స్ లేదా నాజీమ్లు) అలాగే ఆర్థిక శాఖకు బాధ్యత వహించే ట్రెజరర్లు (దివాన్సు) పాలించారు.

గణనీయమైన వాణిజ్య, ఆర్థిక ప్రాముఖ్యత కలిగిన గుజరాతీ నౌకాశ్రయాలు ఇప్పుడు మొఘల్ సామ్రాజ్యం ఆధీనంలోకి వచ్చాయి, ఢిల్లీ ప్రభుత్వ అధికారం క్రింద నేరుగా ప్రత్యేక జిల్లాలుగా ఏర్పాటు చేయబడ్డాయి. జహంగీర్ ఆధ్వర్యంలో  బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ వచ్చిన తరువాత, సూరత్ భారతదేశం, ఐరోపాల మధ్య సముద్ర వాణిజ్య కేంద్రంగా ప్రాముఖ్యతను పొందింది 1612లో అక్కడ ఒక కర్మాగారం స్థాపించబడింది. తిరుగుబాటు చేసి నిరసన తెలిపిన మాజీ సుల్తానేట్ ప్రభువులు, హిందూ నాయకులను మొఘల్ సామ్రాజ్య వైస్రాయ్‌లు, అధికారులు లొంగదీసుకున్నారు. షాజహాన్ (1627-1658) ఆధ్వర్యంలో, రాజ అనుమతి లేకుండా అధికారులు ధనవంతులు, పేదలు-పౌరుల నుండి డబ్బును సేకరించడం ఫలితంగా అహ్మదాబాద్ నుండి నిష్క్రమణ జరిగింది. షాజహాన్ ఆధ్వర్యంలో వైస్రాయ్లు దక్షిణాన విస్తరించే ప్రయత్నాలను చూశారు, కోలి, కాథి తెగల నుండి చొరబాట్లకు వ్యతిరేకంగా ఆయుధాలను చేపట్టారు, ,సౌరాష్ట్ర రాజపుత్ర అధిపతుల నుండి కప్పం వసూలు చేయడంపై కఠినమైన వైఖరిని అమలు చేశారు.

ఔరంగజేబు పాలన సంఘర్షణ, మతపరమైన వివాదాల సంఘటనలతో వర్గీకరించబడింది. వైస్రాయ్‌గా, అతను గతంలో  సరస్‌పూర్‌లోని చింతామణి జైన ఆలయాన్ని మసీదుగా మార్చాడు. అతని పాలనలో ఇస్లామిక్ చట్టాల అమలు, హిందూ వ్యాపారులపై వివక్షత చట్టాలు, పన్నులు,  ముస్లిమేతరులందరిపై క్యాపిటేషన్ పన్ను ఉన్నాయి. ఔరంగజేబు వైస్రాయ్‌లు ఖాచర్లు, ఇతర కాథీ తెగలపై ప్రతీకారం తీర్చుకున్నారు, థాన్ కోటపై దాడి చేసి దాడి చేస్తున్నప్పుడు సూర్య దేవాలయాన్ని ధ్వంసం చేశారు, వాద్‌నగర్‌లోని ఆలయాన్ని ధ్వంసం చేశారు, మార్వార్‌లోని రాథోర్‌లతో సుదీర్ఘ ఘర్షణకు దిగారు.

## మరాఠా శకం (1718-1819)

17వ శతాబ్దం మధ్యలో మొఘల్ సామ్రాజ్య భవనంలో పగుళ్లు ఏర్పడటం ప్రారంభించినప్పుడు, మరాఠాలు పశ్చిమాన తమ శక్తిని బలోపేతం చేసుకుంటున్నారు, గొప్ప మరాఠా పాలకుడు ఛత్రపతి శివాజీ మొదట 1664లో, మళ్లీ 1672లో రెండుసార్లు సూరత్ పై దాడి చేశారు. ఈ దాడులు మరాఠాలు గుజరాత్‌లోకి ప్రవేశించడానికి గుర్తుగా నిలిచాయి. 

తరువాత, 17వ, 18వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో, గుజరాత్ మరాఠా సామ్రాజ్యం నియంత్రణలోకి వచ్చింది. ముఖ్యంగా, 1705 నుండి 1716 వరకు సేనాపతి ఖండేరావు దభాడే బరోడాలో మరాఠా సామ్రాజ్య దళాలకు నాయకత్వం వహించాడు. గైక్వాడ్ రాజవంశం మొదటి పాలకుడు పిలాజీ గైక్వాడ్ బరోడా, గుజరాత్‌లోని ఇతర ప్రాంతాలపై నియంత్రణను స్థాపించాడు.

1720లలో మొదటి బాజీరావు నుండి ప్రారంభించి, పూణే ఉన్న పేష్వాలు సౌరాష్ట్ర సహా గుజరాత్‌పై తమ సార్వభౌమత్వాన్ని స్థాపించారు. మొదటి బాజీరావ్ మరణం తరువాత, పేష్వా బాలాజీ బాజీరావ్ గుజరాత్ నుండి దాభాడేస్, కదమ్ బాండే నియంత్రణను తొలగించారు. బాలాజీ బాజీరావు దామాజీ గైక్వాడ్ ద్వారా పన్నులు వసూలు చేశాడు. దామాజీ గుజరాత్ మీద గైక్వాడ్ ఆధిపత్యాన్ని స్థాపించి వడోదర తన రాజధానిగా చేసుకున్నాడు.

మరాఠాలు తమ పట్టును పెంచుకుంటూనే ఉన్నారు, వైస్రాయ్‌లను తరచుగా మార్చడం వల్ల ధోరణి మారలేదు. మరాఠాలు, గైక్వార్లు, పేష్వాల పోటీ ఇళ్ళు తమలో తాము ఒప్పందం కుదుర్చుకున్నాయి, ఇది కొంతకాలం వారి పురోగతిని నెమ్మదిస్తుంది. ఆ తర్వాత వారిద్దరి మధ్య రాజీ కుదిరింది. తదుపరి చక్రవర్తి అహ్మద్ షా బహదూర్ పాలనలో, ప్రభువులపై నామమాత్రపు నియంత్రణ ఉండేది, వారు తమంతట తాముగా వ్యవహరించేవారు. వారిద్దరి మధ్య, మరాఠాలతో తరచుగా పోరాటాలు జరిగేవి. ప్రావిన్స్ రాజధాని అహ్మదాబాద్ 1752లో మరాఠాల చేతిలో పడిపోయింది. దీనిని కొద్ది కాలం పాటు గొప్ప మోమిన్ ఖాన్ తిరిగి పొందాడు, కాని సుదీర్ఘ ముట్టడి తరువాత 1756లో మళ్లీ మరాఠాల చేతిలో ఓడిపోయాడు. అవకాశాన్ని కనుగొన్న బ్రిటిష్ వారు 1759లో సూరత్ను స్వాధీనం చేసుకున్నారు. 1761లో పానిపట్ ఎదురుదెబ్బ తగిలిన తరువాత, మరాఠాలు ముఖ్యంగా మాధవరావు పాలనలో గుజరాత్‌పై తమ పట్టును బలోపేతం చేసుకున్నారు. 

వివిధ పాలక మరాఠా గృహాల మధ్య, పేష్వా కుటుంబంలో శత్రుత్వాల కారణంగా 1780లు, 1790లలో గుజరాత్ మీద మరాఠా నియంత్రణ నెమ్మదిగా క్షీణించింది. బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ గుజరాత్, ఇతర మరాఠా భూభాగాలపై తన నియంత్రణను విస్తరించడానికి ఈ పరిస్థితిని పూర్తిగా ఉపయోగించుకుంది. కంపెనీ తన సైన్య సహకార ఒప్పందం విధానాన్ని కూడా ప్రారంభించింది. ఈ విధానంతో వారు ఒకదాని తరువాత మరొకటి స్వదేశీ రాష్ట్రంపై తమ ఆధిపత్యాన్ని స్థాపించాడు. ఆనందరావు గైక్వాడ్ 1802లో కూటమిలో చేరి సూరత్, పరిసర ప్రాంతాలను కంపెనీకి అప్పగించాడు. మరాఠాలకు సహాయం చేసే ముసుగులో, బ్రిటిష్ వారు తమకు తాముగా సహాయం చేసుకున్నాడు, క్రమంగా మరాఠాల శక్తి 1819లో గుజరాత్‌లో ముగిసింది. గైక్వాడ్, ఇతర పెద్ద,  చిన్న పాలకులు బ్రిటిష్ ఆధిపత్యాన్ని అంగీకరించాడు.

## యూరోపియన్లతో ప్రారంభ వాణిజ్యం

1600లలో డచ్, ఫ్రెంచ్, ఇంగ్లీష్, పోర్చుగీసు ప్రజలు ఈ ప్రాంతం   పశ్చిమ తీరం వెంబడి స్థావరాలను స్థాపించారు. గుజరాత్‌లోకి వచ్చిన గుజరాత్‌లోకి వచ్చిన మొదటి యూరోపియన్ శక్తి పోర్చుగల్, డయ్యూ యుద్ధం, బాసిన్ ఒప్పందం తరువాత, డామన్, డయ్యూ, దాద్రా, నగర్ హవేలీతో సహా గుజరాతీ తీరం వెంబడి అనేక భూభాగాలను స్వాధీనం చేసుకుంది. ఈ భూభాగాలను పోర్చుగీస్ ఇండియా 450 సంవత్సరాలకు పైగా ఒకే కేంద్రపాలిత ప్రాంతం క్రింద పరిపాలించింది, తరువాత 1961 డిసెంబర్ 19న సైనిక విజయం ద్వారా రిపబ్లిక్ ఆఫ్ ఇండియా చేర్చబడింది.

మొఘల్ చక్రవర్తి నూరుద్దీన్ సలీం జహంగీర్ చేసిన వాణిజ్య ఒప్పందం తరువాత, ఆంగ్ల ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ 1614లో సూరత్ ఒక కర్మాగారాన్ని స్థాపించింది, ఇది భారతదేశంలో వారి మొదటి స్థావరాన్ని ఏర్పాటు చేసింది, కానీ ఇంగ్లాండ్‌కు చెందిన చార్లెస్ II, పోర్చుగల్ రాజు జాన్ IV కుమార్తె కేథరీన్ ఆఫ్ బ్రగాంజా వివాహ ఒప్పందంలో భాగంగా 1668లో పోర్చుగీస్ నుండి ఆంగ్లేయులు దానిని స్వీకరించిన తరువాత బొంబాయి దానిని మరుగున పడేసింది. ఈ రాష్ట్రం పశ్చిమ దేశాలతో ప్రారంభ సంబంధాల కేంద్రంగా ఉంది, భారతదేశంలో మొట్టమొదటి ఇంగ్లీష్ వాణిజ్య కేంద్రం గుజరాత్‌లో ఉంది.

17వ శతాబ్దపు ఫ్రెంచ్ అన్వేషకుడు ఫ్రాంకోయిస్ పిరార్డ్ డి లావల్, దక్షిణాసియాలో తన 10 సంవత్సరాల నివాసానికి గుర్తుండిపోతాడు, గుజరాతీయులు పోర్చుగీసుల నుండి పనితనాన్ని నేర్చుకోవడానికి ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండేవారని, పోర్చుగీసులకు నైపుణ్యాలను కూడా అందించారని సాక్ష్యం. 
ఈ భారతీయులంత చక్కగా, మెరుగ్గా ఉండే తెలివిగల వ్యక్తులను నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు: మనం ఊహించినట్లుగా వారి గురించి అనాగరికంగా లేదా క్రూరంగా ఏమీ లేదు. వారు పోర్చుగీసువారి మర్యాదలు, ఆచారాలను స్వీకరించడానికి ఇష్టపడరు*;* అయినప్పటికీ వారు వారి తయారీ, పనితనాన్ని క్రమం తప్పకుండా నేర్చుకుంటారు, అందరూ చాలా ఆసక్తిగా  నేర్చుకోవాలనే కోరికతో ఉంటారు. నిజానికి, *పోర్చుగీసువారు పోర్చుగీసువారి* కంటే వారి నుండి ఎక్కువ నేర్చుకుంటారు .

## బ్రిటిష్ శకం (ID1)
1802–1803లో జరిగిన రెండవ ఆంగ్లో-మరాఠా యుద్ధంలో ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ మరాఠాల నుండి గుజరాత్‌లోని ఎక్కువ భాగాన్ని స్వాధీనం చేసుకుంది. చాలా మంది స్థానిక పాలకులు, ముఖ్యంగా వడోదర మరాఠా గైక్వాడ్ మహారాజులు, బ్రిటిష్ వారితో ప్రత్యేక శాంతి ఒప్పందం కుదుర్చుకుని, స్థానిక స్వయం పాలనను కొనసాగించడానికి బదులుగా బ్రిటిష్ సార్వభౌమత్వాన్ని అంగీకరించారు.

భారత గవర్నర్ జనరల్ ప్రత్యక్ష సంబంధం ఉన్న బరోడా రాష్ట్రం మినహా గుజరాత్ను బొంబాయి ప్రెసిడెన్సీ రాజకీయ అధికారం క్రింద ఉంచారు. 1818 నుండి 1947 వరకు, కతియవార్, కచ్, ఉత్తర & తూర్పు గుజరాత్‌లోని చాలా భాగం వందలాది రాచరిక రాష్ట్రాలుగా విభజించబడింది. అయితే మధ్య & దక్షిణ గుజరాత్‌లోని అనేక జిల్లాలు, అవి అహ్మదాబాద్, బ్రోచ్ (భరూచ్ కైరా), సూరత్, బ్రిటిష్ అధికారులచే నేరుగా పాలించబడ్డాయి. 1812లో ఒక అంటువ్యాధి వ్యాప్తి గుజరాత్ జనాభాలో సగం మందిని చంపి, తుడిచిపెట్టింది,

బ్రిటిష్ పాలనలో, గుజరాత్ పరిపాలనను, ముఖ్యంగా రెవెన్యూ శాఖ, పోలీసు విభాగం, న్యాయ పరిపాలన విభాగం, పనితీరు ఆధారంగా వేరు చేశారు. బ్రిటిష్ వారు అభివృద్ధి చేసిన బ్యూరోక్రాటిక్ వ్యవస్థ "లీగల్-రేషనల్" అధికారం సూత్రంపై ఆధారపడి ఉంది, ఇక్కడ నిర్దిష్ట విధులు, అధికారాలు స్థిరమైన మెరిటోక్రాటిక్ స్థానాలకు కేటాయించబడ్డాయి, ఇందులో అధికారాన్ని ఏకపక్షంగా ఉపయోగించలేము. ఈ పదవులు సాధారణ జీతాలు, పదోన్నతులు, పింఛన్లు, బదిలీల స్పష్టమైన వ్యవస్థలను కలిగి ఉండేవి. బ్రిటిష్ వారు మతం, సాంప్రదాయ ఆచారాల నుండి విడాకులు తీసుకున్న కొత్త న్యాయ వ్యవస్థను కూడా సృష్టించారు, ఇది హోదాతో సంబంధం లేకుండా పౌరులందరికీ ఒకే విధంగా వర్తిస్తుంది, ఇది శాసన అవయవాలు,  చట్టపరమైన వృత్తిని కూడా సృష్టించడం అవసరం చేసింది. ప్రధానంగా భూ పన్నుపై కేంద్రీకృతమైన ఒక కొత్త పన్ను వ్యవస్థ అభివృద్ధి చేయబడింది, ఇక్కడ వ్యవసాయ భూమికి ఆ భూమి యొక్క అంచనా వేసిన ఉత్పత్తి సామర్థ్యాలపై పన్ను విధించబడుతుంది, చెల్లింపులు నగదు రూపంలో కాకుండా నగదు రూపంలో చెల్లించాల్సి ఉంటుంది. బ్రిటిష్ ప్రభుత్వంపై కూడా విమర్శలు ఉన్నాయి, ఇక్కడ గుజరాతీలు జాతి వివక్ష, అధిక,  ఖరీదైన బ్యూరోక్రసీ, అధిక పన్నుల గురించి ఫిర్యాదు చేశారు.

గ్రామీణ గుజరాత్‌లో భూ పన్ను వ్యవస్థ రైయత్వారీ వ్యవస్థపై ఆధారపడి ఉండేది. ఈ వ్యవస్థలో వ్యవసాయ భూమికి నాణ్యమైన మట్టిని కేటాయించారు, ఇది భూమి యొక్క ఉత్పాదక సామర్థ్యాలను నిర్ణయిస్తుంది, ఇది రైతు పండించిన వాస్తవ ఉత్పత్తి కంటే పన్ను విధించబడుతుంది. ఈ వ్యవస్థ భూమిని కొనుగోలు చేయగల, విక్రయించగల, తాకట్టు పెట్టగల ఒక వస్తువుగా మార్చడానికి అనుమతించింది, ఇది సామూహిక వర్గాల సాంప్రదాయ శక్తిని దెబ్బతీసింది. అదనంగా భూ ఆదాయాన్ని నగదు రూపంలో చెల్లించాల్సి ఉన్నందున, ఇది గ్రామీణ ఆర్థిక వ్యవస్థలను నగదు మార్కెట్లగా మార్చింది. వ్యవసాయ భూములపై యాజమాన్య పన్ను హక్కులను కలిగి ఉన్న సాగు చేయని సమూహాలకు కూడా ఈ వ్యవస్థలో చోటు కల్పించారు, అక్కడ వారికి భూ పదవీకాలం ఇవ్వబడింది, ఇది రైతులను అద్దెదారులుగా, కప్పం సేకరించేవారిని హాజరుకాని భూస్వాములుగా మార్చింది. ఈ మార్పులు నెమ్మదిగా ఉన్నత కులాల కప్పం సేకరించే వారి అధికారాలను కోల్పోయాయి, భూమిని భారీగా బదిలీ చేయడానికి దారితీశాయి. నగదు పంటల ఉత్పత్తి, అంటే పత్తి, పేలింది. గ్రామ కళాకారుల స్థితి కూడా క్షీణించింది.

బ్రిటిష్ పాలనలో, పెద్ద సంఖ్యలో గుజరాతీ వాణిజ్య సమూహాలు బొంబాయికి తరలివెళ్లాయి, ఇది సూరత్, బ్రోచ్ వంటి కొన్ని గుజరాతీ పట్టణాల క్షీణతకు దారితీసింది, అయితే రైల్వేల అనుసంధానం తరువాత అహ్మదాబాద్ పారిశ్రామిక ప్రాముఖ్యతను పొందింది. బ్రిటిష్ పాలకులు విలాస వస్తువులపై ఆసక్తి చూపకపోవడం వల్ల, అలాగే భారతీయ ఆభరణాలు, ఫ్యాషన్లను విడిచిపెట్టిన గుజరాతీలు పాశ్చాత్యీకరణ కారణంగా పట్టణ ప్రాంతాల్లో స్థానిక హస్తకళల ఉత్పత్తి తగ్గింది. సుంకం లేని దిగుమతుల ద్వారా బ్రిటన్ పారిశ్రామిక ఉత్పత్తిని అభివృద్ధి చేయడానికి బ్రిటిష్ వారు ఉద్దేశపూర్వకంగా స్థానిక ఎగుమతి మార్కెట్ను నాశనం చేయడానికి ప్రయత్నించారు, ఇది స్థానిక గుజరాతీ వస్తువుల కంటే చౌకైనది, అధిక నాణ్యత కలిగినదిగా మారింది. గుజరాత్‌లోనే పాశ్చాత్య శైలి కర్మాగారాల పెరుగుదల కూడా సాంప్రదాయ హస్తకళ తయారీదారులకు ప్రాణాంతక దెబ్బ తగిలింది. అటువంటి కర్మాగారాల్లో పత్తి ఉత్పత్తి విజృంభించింది, ఇది ఔత్సాహిక సమూహాలలో సంపద సృష్టికి కొత్త అవకాశాలను సృష్టించింది. జాయింట్-స్టాక్ కంపెనీలు వంటి కొత్త వ్యాపార సంస్థలు అభివృద్ధి చెందాయి.

బ్రిటిష్ పాలనలో నియామకాలు, జీతాలకు సంబంధించి నిర్ణీత నియమాలను కలిగి ఉన్న క్రమానుగత-అధికార వ్యవస్థతో కొత్త వ్యవస్థీకృత విద్యా వ్యవస్థ అభివృద్ధి చెందింది. ఈ యుగంలో తరగతులు ప్రాథమిక పాఠశాలల నుండి విద్య లౌకికమైన ప్రత్యేక ఉన్నత విద్యా సంస్థల వరకు ఉండేవి. బ్రిటిష్ తరహా విద్య బ్రాహ్మణుల సాంప్రదాయ విద్యపై గుత్తాధిపత్యం క్షీణించడానికి దారితీసింది, మరింత వైవిధ్యమైన విద్యార్థుల సమూహానికి తెరిచి ఉంది, అయితే, విద్యలో కులం ఇప్పటికీ ఒక కారకంగా ఉంది,  ఉన్నత కులాలు దానిని స్వీకరించడంలో ఆధిపత్యం చెలాయించాయి. వివిధ సాహిత్య, సంస్కరణ ఉద్యమాలతో పాటు ఆర్థిక, రాజకీయ సంస్కరణలకు నాయకత్వం వహించిన కొత్త విద్యావంతులైన గుజరాతీలు ఉద్భవించారు. కొత్త రాజకీయ-ఆర్థిక చట్రంలో పనిచేయగల, అలాగే బ్రిటిష్ సామ్రాజ్య పాలనకు చురుకైన మద్దతుదారులుగా ఉండే గుజరాతీలలో ఉద్యోగ-ఆధారిత విద్యావంతులైన తరగతిని సృష్టించడానికి బ్రిటిష్ వారు ప్రయత్నించారు. కొత్త విద్యావంతులైన తరగతి పెరుగుదల, అలాగే రాజకీయ-ఆర్థిక అంశాలు స్థానిక గుజరాతీ జర్నలిజం పెరుగుదలకు దారితీశాయి, దీని వార్తాపత్రికలు సామాజిక, రాజకీయ విషయాలపై అభిప్రాయాలను ముద్రించాయి. ఈ యుగంలో ఆధునిక గుజరాతీ సాహిత్యం ఉద్భవించింది, ఇది గద్యం, నవలల రాకను తెలియజేసింది,  రచయితలు ప్రకృతి, మతం ఇతివృత్తాలను కొనసాగిస్తూ సామాజిక సంస్కరణ, వ్యక్తివాదం, దేశభక్తి వంటి కొత్త ఇతివృత్తాలను అన్వేషించారు. గుజరాత్‌లో ఈ మార్పులు ఉన్నప్పటికీ జనాభాలో కేవలం 5% మంది మాత్రమే విద్యావంతులు, చాలా వరకు ముద్రించిన రచనలు ఆంగ్లంలో ఉన్నాయి.

## భారత స్వాతంత్ర్య ఉద్యమం

భారతదేశ స్వాతంత్య్ర పోరాటంలో గుజరాత్ ప్రజలు అత్యంత ఉత్సాహంగా పాల్గొన్నారు. మహాత్మా గాంధీ, సర్దార్ వల్లభాయ్ పటేల్, మొరార్జీ దేశాయ్, కె. ఎం. మున్షి, నర్హరి పారిఖ్, మహాదేవ్ దేశాయ్, మోహన్ లాల్ పాండ్య, రవిశంకర్ వ్యాస్ వంటి నాయకులు గుజరాత్ నుండి వచ్చారు. ఇది ఖేడా, బార్డోలి, బోర్సద్, ఉప్పు సత్యాగ్రహంతో సహా అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన తిరుగుబాట్లకు కూడా ఇది వేదిక

### 1915-1931
అన్నీ బెసెంట్, బాల గంగాధర్ తిలక్ భారతీయ స్వపరిపాలన ఉద్యమాలు గుజరాత్‌తో సహా భారతదేశంలో జాతీయ భావాలను రేకెత్తించాయి, కానీ ఇంకా నిర్దిష్ట లక్ష్యం లేదా కార్యాచరణ పద్ధతిని కలిగి లేవు. ఈ కాలంలో గుజరాత్ సభ, గుజరాత్ రాజకీయ సదస్సులు జాతీయ అవగాహనను వ్యాప్తి చేయడం బ్రిటిష్ వారికి వ్యతిరేకంగా రాజకీయ చర్యలకు మూలాలను నిర్మించడంలో నిమగ్నమై ఉన్నాయి. గుజరాత్‌లో గాంధీ రాక వార్తాపత్రికలు ముద్రణ జర్నలిజం ఆధునిక యుగానికి నాంది పలికింది, ఈ కాలంలో దీనికి మద్దతు ఇచ్చింది,  తరచుగా భారత స్వాతంత్ర్య ఉద్యమం ద్వారా స్థాపించబడింది. జాతీయ విద్యను మరింత ముందుకు తీసుకెళ్లడానికి గుజరాత్ విద్యాపీఠ్ వంటి అనేక సంస్థలు ప్రారంభించబడ్డాయి. స్వాతంత్ర్యం కోసం ఆందోళన నేపథ్యంలో యువత శారీరక దృఢత్వాన్ని మెరుగుపరచడానికి స్థానిక వ్యాయామ సంస్థలు ఉద్భవించాయి.

భారత స్వాతంత్ర్య ఉద్యమానికి గాంధీ *సత్యాగ్రహ* పద్ధతిని ప్రవేశపెట్టారు , ఈ కాలంలో బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం వల్ల కలిగే అన్యాయాలను ఎదుర్కోవడానికి జాతీయవాదులు దీనిని ఉపయోగించారు. విరామ్‌గం సత్యాగ్రహం (1915-19)లో, విరామ్‌గం రైలు స్టేషన్‌లో ప్రయాణికుల నుండి అధికారులు పన్నులు వసూలు చేసే పద్ధతిని ముగించాలని గాంధీ బ్రిటిష్ ప్రభుత్వానికి విజయవంతంగా పిటిషన్ వేశారు. అహ్మదాబాద్ మిల్లు కార్మికుల హర్తాల్లో (1918) గాంధీ అహ్మదాబాద్ మిల్లు కార్మికులు, మిల్లు యజమానుల మధ్య మధ్యవర్తిగా పని చేశారు, మిల్లు కార్మికులకు వేతనాలలో 35% పెరుగుదల కోసం అహింసాత్మకంగా ఆందోళన చేశారు-ఈ సంఘటన భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ కార్మిక వర్గం విధేయతను సంపాదించింది. 1918లో గాంధీ, వల్లభాయ్ పటేల్ నేతృత్వంలోని ఖేడా సత్యాగ్రహం పంట వైఫల్యం కారణంగా వార్షిక ఆదాయాన్ని చెల్లించలేకపోయిన రైతుల భూమి, పశువులు, ఆస్తులను ఖేడా ప్రభుత్వం స్వాధీనం చేసుకోవడం ప్రారంభించింది, రైతులు చెల్లించడానికి నిరాకరించారు, చివరికి సంఘీభావంతో సంపన్న జిల్లాలు ఖేడా కోల్పోయిన ఆదాయాన్ని చెల్లించాలని కలెక్టర్ ఆదేశించారు. పటేల్ నాయకత్వంలో జిల్లాలో పెరుగుతున్న దోపిడీలను ఎదుర్కోవటానికి నియమించబడిన పోలీసు అధికారుల నిర్వహణ కోసం బోర్సాద్ నివాసితులపై ప్రభుత్వం బోర్సాద్ సత్యాగ్రహంలో పన్ను విధించింది, బోర్సాద్ ప్రజలు పన్ను చెల్లించడానికి అహింసాత్మకంగా నిరాకరించారు, ప్రభుత్వం ఈ లెవీని ఉపసంహరించుకోవలసి వచ్చింది. బార్డోలి సత్యాగ్రహం (1928)లో సమర్థనీయం కాకుండా పెరిగిన వార్షిక ఆదాయాన్ని చెల్లించడానికి నిరాకరించడంలో పటేల్ రైతులను నడిపించాడు; ప్రభుత్వం పన్నును దాని మునుపటి స్థాయికి తగ్గించడానికి అంగీకరించింది.

## స్వాతంత్య్రానంతరం (1947 - ప్రస్తుతం)

భారత స్వాతంత్ర్యం 1947లో భారత విభజన తరువాత, కొత్త భారత ప్రభుత్వం గుజరాత్ పూర్వపు రాచరిక రాష్ట్రాలను మూడు పెద్ద విభాగాలుగా విభజించింది-సౌరాష్ట్ర, ఇందులో కతియవార్ ద్వీపకల్పంలోని పూర్వపు రాచరీ రాష్ట్రాలు, కచ్  బొంబాయి రాష్ట్రాలు ఉన్నాయి, ఇందులో బొంబాయి ప్రెసిడెన్సీలోని పూర్వపు బ్రిటిష్ జిల్లాలు, బరోడా రాష్ట్రం, తూర్పు గుజరాత్‌లోని ఇతర పూర్వపు రాచరి రాష్ట్రాలు ఉన్నాయి. 1956లో, బొంబాయి రాష్ట్రాన్ని కచ్, సౌరాష్ట్ర, మధ్య భారతదేశంలోని హైదరాబాద్ రాష్ట్రం, మధ్యప్రదేశ్ కొన్ని ప్రాంతాలను చేర్చడానికి విస్తరించారు. కొత్త రాష్ట్రంలో ఎక్కువగా గుజరాతీ మాట్లాడే ఉత్తర, మరాఠీ మాట్లాడే దక్షిణ ప్రాంతాలు ఉన్నాయి. ఇందులాల్ యాగ్నిక్ నేతృత్వంలోని మహాగుజరత్ ఉద్యమం బొంబాయి రాష్ట్రాన్ని భాషా ప్రాతిపదికన విభజించాలని డిమాండ్ చేసింది. 1960 మే 1న బొంబాయి రాష్ట్రం గుజరాత్, మహారాష్ట్ర విభజించబడింది. గుజరాత్ రాజధాని అహ్మదాబాద్.

1956లో భూకంపం కారణంగా కచ్ దెబ్బతింది, ఇది అంజర్ పట్టణంలోని ప్రధాన ప్రాంతాలను ధ్వంసం చేసింది. విభజన తరువాత పాకిస్తాన్ నుండి వచ్చిన సింధీ హిందూ శరణార్థుల పునరావాసం కోసం గాంధీధామ్, సర్దార్ నగర్, కుబేర్‌నగర్‌లు శరణార్థుల స్థావరాలు ఏర్పాటు చేయబడ్డాయి.

### 1960–1973

కొత్తగా ఏర్పడిన గుజరాత్ రాష్ట్రంలోని 132 నియోజకవర్గాల నుండి శాసనసభ సభ్యులు ఎన్నికయ్యారు. భారత జాతీయ కాంగ్రెస్  మెజారిటీ సాధించి, జీవరాజ్ నారాయణ్ మెహతా గుజరాత్ మొదటి ముఖ్యమంత్రిగా నియమితుడై 1963 వరకు పని చేశారు. బల్వంత్రాయ్ మెహతా ఆయన తరువాత విజయం సాధించారు. 1965 నాటి ఇండో-పాకిస్తాన్ యుద్ధం సమయంలో, మెహతా భారతదేశం, పాకిస్తాన్ మధ్య కచ్ సరిహద్దును తనిఖీ చేయడానికి విమానంలో ప్రయాణించారు. ఈ విమానాన్ని పాకిస్తాన్ వైమానిక దళం కూల్చివేసింది. ఈ ప్రమాదంలో మెహతా మరణించాడు.  ఆయన తరువాత హితేంద్ర కనయ్యాలాల్ దేశాయ్ అసెంబ్లీ ఎన్నికల్లో విజయం సాధించారు. 1969లో భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ మొరార్జీ దేశాయ్ నేతృత్వంలోని కాంగ్రెస్ (O), ఇందిరా గాంధీనేతృత్వంలోని కాంగ్రెస్ (ఐ) గా విడిపోయింది . అదే సమయంలో, హిందూ జాతీయవాద సంస్థ రాష్ట్రీయ స్వయంసేవక్ సంఘ్ (ఆర్ఎస్ఎస్) ఈ కాలంలో గుజరాత్‌లో లోతుగా స్థిరపడింది. 1969 సెప్టెంబరు నుండి అక్టోబరు వరకు గుజరాత్ అంతటా అల్లర్లు చెలరేగాయి, ఫలితంగా పెద్ద సంఖ్యలో ప్రాణనష్టం,  ఆస్తులకు నష్టం జరిగింది. 1971లో కాంగ్రెస్ విభజన కారణంగా దేశాయ్ రాజీనామా చేసి, గుజరాత్‌లో రాష్ట్రపతి పాలన విధించారు. 1971 ఇండో-పాకిస్తాన్ యుద్ధం తరువాత ఇందిరా గాంధీ నేతృత్వంలోని కాంగ్రెస్ (ఐ) పార్లమెంటులో మెజారిటీ సాధించినప్పుడు ఘనశ్యామ్ ఓజా ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. చిమన్భాయ్ పటేల్ ఓజాను వ్యతిరేకించి 1972లో ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. గుజరాత్ రాజధాని 1971లో అహ్మదాబాద్ నుండి గాంధీనగర్ మార్చబడింది, అయితే శాసనసభ భవనం 1982లో పూర్తయింది.

### 1974–2000
ప్రజా జీవితంలో ధరల పెరుగుదల, అవినీతి కారణంగా నవనిర్మాణ్ ఆందోళన్ , "నవనిర్మాణ్ ఉద్యమం" డిసెంబర్ 1973లో ప్రారంభమైంది. ప్రజలు ముఖ్యమంత్రి పటేల్ రాజీనామా చేయాలని డిమాండ్ చేశారు. నిరసనల ఒత్తిడి కారణంగా, ఇందిరా గాంధీ పటేల్ ను పదవీ విరమణ చేయమని కోరారు. 1974 ఫిబ్రవరి 9న ఆయన రాజీనామా చేసి రాష్ట్రపతి పాలన విధించారు. రాష్ట్ర శాసనసభను గవర్నర్ సస్పెండ్ చేసి, రాష్ట్రపతి పాలన విధించారు. రాష్ట్ర శాసనసభను రద్దు చేయాలని డిమాండ్ చేస్తూ ప్రతిపక్ష పార్టీలు ముందుకు వచ్చాయి. రాష్ట్ర అసెంబ్లీ మొత్తం 167 మంది సభ్యులుండగా కాంగ్రెస్ 140 మంది సభ్యుల బలం కలిగి ఉంది. 15 మంది కాంగ్రెస్, ముగ్గురు జనసంఘ్ ఎంఎల్ఎలు కూడా రాజీనామా చేశారు. మార్చి నాటికి నిరసనకారులు రాజీనామా చేయడానికి 167 మందిలో 95 మంది ఉన్నారు. కాంగ్రెస్ నాయకుడు మొరార్జీ దేశాయ్ మార్చిలో నిరవధిక నిరాహార దీక్షకు దిగడంతో, ఆందోళనకు ముగింపు పలుకుతూ అసెంబ్లీ రద్దు చేయబడింది. ఏప్రిల్ 1975లో మొరార్జీ దేశాయ్ నిరవధిక నిరాహార దీక్ష చేసే వరకు తాజా ఎన్నికలు జరగలేదు. తాజా ఎన్నికలు జూన్ 1975లో జరిగాయి. చిమన్ భాయ్ పటేల్ కిసాన్ మజ్దూర్ లోక్ పక్ష్ అనే కొత్త పార్టీని ఏర్పాటు చేసి ఒంటరిగా పోటీ చేశారు. కాంగ్రెస్ కేవలం 75 స్థానాలను మాత్రమే గెలుచుకుంది. కాంగ్రెస్ కూటమి (జనసంఘ్, పి. ఎస్. పి, జనతా మోర్చా అని పిలువబడే లోక్ దళ్) 88 స్థానాలను గెలుచుకుని బాబుభాయ్ జె. పటేల్ ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. 1975లో ఇందిరాగాంధీ అత్యవసర పరిస్థితి విధించారు. జనతా మోర్చా ప్రభుత్వం తొమ్మిది నెలలు కొనసాగింది, సంకీర్ణ భాగస్వాముల వ్యతిరేకత కారణంగా అసెంబ్లీలో బడ్జెట్ ఆమోదం విఫలమైన తరువాత మార్చి 1976 లో రాష్ట్రపతి పాలన విధించబడింది. తరువాత కాంగ్రెస్ 1976 డిసెంబరులో ఎన్నికలలో విజయం సాధించి మాధవ్ సింగ్ సోలంకి ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. ఒక సంవత్సరం తరువాత మాధవ్ సింగ్ సోలంకి రాజీనామా చేసి, మళ్లీ బాబుభాయ్ పటేల్ నేతృత్వంలోని జనతా పార్టీ ప్రభుత్వాన్ని ఏర్పాటు చేసింది. 1979లో మాచ్చు ఆనకట్ట వైఫల్యం విపత్తు సమయంలో ఆయన తన మంత్రివర్గాన్ని ఆరు నెలల పాటు మోర్బీకి మార్చారు, దీని ఫలితంగా పెద్ద సంఖ్యలో ప్రాణనష్టం జరిగింది.

జనతా మోర్చా ప్రభుత్వాన్ని తొలగించి, మెజారిటీ ఉన్నప్పటికీ 1980లో రాష్ట్రపతి పాలన విధించారు. తరువాత మాధవ్ సింగ్ సోలంకి నేతృత్వంలోని ఐఎన్‌సీ 1980లో ఎన్నికలలో విజయం సాధించి, ఐదేళ్ల పదవీకాలం పూర్తి చేసుకున్న ప్రభుత్వాన్ని ఏర్పాటు చేసింది. 1985లో ఆయన తరువాత అమరసింహ చౌదరి 1989 వరకు ప్రభుత్వానికి నాయకత్వం వహించారు. మండల్ కమిషన్ నిరసనల తరువాత 1990 ఎన్నికలలో ఐఎన్‌సీ ఓడిపోయే వరకు సోలంకి మళ్లీ ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. 1990 మార్చిలో జనతా దళ్-భారతీయ జనతా పార్టీ సంకీర్ణ ప్రభుత్వానికి అధిపతిగా చిమన్భాయ్ పటేల్ తిరిగి అధికారంలోకి వచ్చారు. కొన్ని నెలల తరువాత అక్టోబర్ 1990లో కూటమి విచ్ఛిన్నమైంది, అయితే చిమన్భాయ్ పటేల్ 34 ఐఎన్‌సీ శాసనసభల మద్దతుతో మెజారిటీని నిలుపుకోగలిగారు. తరువాత పటేల్ ఐఎన్‌సీలో చేరి, 1994 ఫిబ్రవరిలో తన మరణం వరకు కొనసాగారు. ఆయన తరువాత  చబిల్‌దాస్ మెహతా 1995 మార్చి వరకు కొనసాగారు. 1994లో సూరత్‌లో ప్లేగు వ్యాధి విజృంభించి 52 మంది మరణించారు

కేంద్రంలో భారతీయ జనతా పార్టీ (బీజేపీ) ఆవిర్భవించిన తరువాత 1995 అసెంబ్లీ ఎన్నికల్లో కేశుభాయ్ పటేల్ నేతృత్వంలోని బీజేపీ విజయం సాధించింది. కేశుభాయ్ పటేల్ మార్చిలో గుజరాత్ ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు, కానీ ఎనిమిది నెలల తరువాత ఆయన సహచరుడు శంకర్ సింగ్ వాఘేలా ఆయనకు వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేయడంతో రాజీనామా చేశారు. కాంగ్రెస్ మద్దతుతో ముఖ్యమంత్రి అయిన వాఘేలా రాష్ట్రీయ జనతా పార్టీని ఏర్పాటు చేయడంతో బిజెపి చీలిపోయింది. ఐఎన్‌సీ తన మద్దతును ఉపసంహరించుకోవడంతో 1998లో అసెంబ్లీ రద్దు చేయబడింది. 1998 అసెంబ్లీ ఎన్నికలలో పటేల్ నేతృత్వంలో బీజేపీ తిరిగి అధికారంలోకి వచ్చింది, ఆయన మళ్లీ ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. 1998లో తీవ్రమైన ఉష్ణమండల తుఫాను కాండ్లా నౌకాశ్రయం, సౌరాష్ట్ర, కచ్ ప్రాంతాలను తాకింది.

### 2000-ప్రస్తుతం

2001 జనవరి 26న గుజరాత్ వినాశకరమైన భూకంపంతో దెబ్బతింది, ఇది 20,000 మంది ప్రాణాలను బలిగొంది, మరో 200,000 మంది ప్రజలను గాయపరిచింది, జనాభాలో 4 కోట్ల మంది జీవితాలను తీవ్రంగా ప్రభావితం చేసింది. పటేల్ అనారోగ్యం కారణంగా అక్టోబర్ 2001లో ముఖ్యమంత్రి పదవికి రాజీనామా చేశారు. అధికార దుర్వినియోగం, అవినీతి, పేలవమైన పరిపాలన, అలాగే ఉప ఎన్నికలలో బిజెపి సీట్లు కోల్పోవడం, 2001 గుజరాత్ భూకంపం తరువాత సహాయక పనుల నిర్వహణలో లోపం వంటి ఆరోపణలు బిజెపి జాతీయ నాయకత్వాన్ని ముఖ్యమంత్రి పదవికి కొత్త అభ్యర్థిని కోరడానికి ప్రేరేపించాయి. ఆయన స్థానంలో నరేంద్ర మోడీ ముఖ్యమంత్రిగా భాద్యతలు చేపట్టాడు.

2002 నాటి గుజరాత్ అల్లర్లు, గుజరాత్‌లో హిందువులు, ముస్లింల మధ్య మూడు రోజుల పాటు జరిగిన మతాంతర హింస, సామూహిక హత్యలు, దోపిడీ, అత్యాచారం, ఆస్తులను ధ్వంసం చేయడం, వేలాది మందిని, ఎక్కువగా ముస్లింలను ప్రభావితం చేయడం వంటివి ఉన్నాయి. అధికారికంగా మతపరమైన అల్లర్లుగా వర్గీకరించబడినప్పటికీ, 2002 నాటి సంఘటనలను చాలా మంది పండితులు మారణకాండగా అభివర్ణించారు. 2002 అల్లర్లను అధ్యయనం చేస్తున్న పండితులు అవి ముందస్తు ప్రణాళికతో జరిగినవని, ఒక రకమైన జాతి ప్రక్షాళన అని,  జరిగిన హింసలో రాష్ట్ర ప్రభుత్వం, చట్ట అమలు సంస్థలకు ప్రమేయం ఉందని పేర్కొన్నారు. అయితే, భారత సుప్రీంకోర్టు నియమించిన ప్రత్యేక దర్యాప్తు బృందం (ఎస్ఐటి), అల్లర్లను నివారించడానికి రాష్ట్ర ప్రభుత్వం తగినంతగా చేయలేదని చేసిన వాదనలను తోసిపుచ్చింది.

2002 సెప్టెంబరులో గాంధీనగర్ అక్షరధామ్ ఆలయ సముదాయంపై ఉగ్రవాదులు దాడి చేశారు. 2002 డిసెంబర్ ఎన్నికల్లో మోడీ నేతృత్వంలోని బీజేపీ మెజారిటీతో విజయం సాధించింది. 2005, 2006లో గుజరాత్ వరదలు వల్ల ప్రభావితమైంది. 2008 జూలైలో అహ్మదాబాద్లో 70 నిమిషాల వ్యవధిలో 21 వరుస బాంబు పేలుళ్లు జరిగాయి. ఈ దాడిలో 56 మంది మృతి చెందగా, 200 మందికి పైగా గాయపడ్డారు.  2009 గుజరాత్ హెపటైటిస్ వ్యాప్తి ఫలితంగా 49 మంది మరణించారు.జూలై 2009లో హూచ్ విషాదంలో 130 మందికి పైగా మరణించారు.

2006లో రాష్ట్రంలోని అన్ని గ్రామాలకు విద్యుదీకరణ చేసిన భారతదేశంలో మొదటి రాష్ట్రంగా గుజరాత్ నిలిచింది.

2007, 2012 ఎన్నికల్లో నరేంద్ర మోడీ నేతృత్వంలోని బీజేపీ అధికారాన్ని నిలుపుకుంది. 2014 భారత సార్వత్రిక ఎన్నికలలో విజయం సాధించిన తరువాత మోడీ పదవిని విడిచిపెట్టినందున 2014 మే 22 న ఆనందీబెన్ పటేల్ గుజరాత్ మొదటి మహిళా ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. 2014 మేలో మొరార్జీ దేశాయ్ తర్వాత గుజరాతీ సంతతికి చెందిన రెండవ ప్రధానమంత్రిగా ఆయన ప్రమాణ స్వీకారం చేశారు. 2015 జూన్, జూలైలలో కురిసిన భారీ వర్షాల కారణంగా సౌరాష్ట్ర, ఉత్తర గుజరాత్‌లో విస్తృతంగా వరద సంభవించాయి, ఫలితంగా 150 మందికి పైగా మరణించారు. గిర్ ఫారెస్ట్ నేషనల్ పార్క్ పరిసర ప్రాంతంలోని వన్యప్రాణులు కూడా ప్రభావితమయ్యాయి.  జూలై 2015 నుండి, పాటిదార్ సమాజం ప్రజలు ఇతర వెనుకబడిన తరగతి హోదాను కోరుతూ రాష్ట్రవ్యాప్తంగా ప్రదర్శనలు నిర్వహించారు, ఇది 2015 ఆగస్టు 25, సెప్టెంబర్ 19 న స్వల్ప కాలం పాటు హింసాత్మకంగా మారింది. ఈ ఆందోళన కొనసాగింది, 2016 ఏప్రిల్లో మళ్లీ హింసాత్మకంగా మారింది. 2016 చివరలో, ఉనా దళిత పురుషులపై జరిగిన దాడికి ప్రతిస్పందనగా గుజరాత్ అంతటా దళితులు నిరసన వ్యక్తం చేశారు. జూలై 2017లో భారీ వర్షాల తరువాత, రాష్ట్రం, ముఖ్యంగా ఉత్తర గుజరాత్, 200 మందికి పైగా మరణాలకు కారణమైన తీవ్రమైన వరద వల్ల ప్రభావితమైంది. అక్టోబర్ 2018లో, ఒక అత్యాచార సంఘటన గుజరాత్‌లో హిందీ మాట్లాడే వలసదారులపై దాడులకు దారితీసింది, ఇది వలస వెళ్ళడానికి దారితీసింది. 2019లో, వడోదర వరదల్లో మునిగిపోయింది సూరత్ లోని ఒక వాణిజ్య సముదాయంలో మంటలు చెలరేగి 22 మంది పిల్లలు మరణించారు. కోవిడ్-19 మహమ్మారి సమయంలో 2020 మార్చి - సెప్టెంబర్ మధ్య గుజరాత్‌లో 1,00,000 కేసులు, 3100 మరణాలు నమోదయ్యాయి. 2020లో, దహేజ్, అహ్మదాబాద్‌లలో జరిగిన పారిశ్రామిక పేలుళ్ల ఫలితంగా వరుసగా ఐదు, పన్నెండు మంది మరణించారు.

2021లో పునరుద్ధరణ తరువాత మోటెరా నరేంద్ర మోడీ స్టేడియం ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద స్టేడియంగా మారింది.

## ఇవి కూడా చూడండి
* బ్రహ్మకుమార్ భట్ - ప్రత్యేక గుజరాత్ రాష్ట్ర సాధన కోసం చేసిన మహాగుజరాత్ ఉద్యమానికి నేత  
* జాతీయ ప్రాముఖ్యత కలిగిన స్మారక చిహ్నాలు (భారతదేశం)  
*మినూ మసాని
* గుజరాత్‌లోని మెట్ల బావుల చరిత్ర
## మూలాలు

వర్గం:గుజరాత్
వర్గం:గుజరాత్ చరిత్ర