இந்தோனேசிய ஐக்கிய மாநிலங்கள்

**இந்தோனேசிய ஐக்கிய மாநிலங்கள்** (ஆங்கிலம்: *United States of Indonesia* அல்லது *Federal Republic of Indonesia* (**RUSI**); இந்தோனேசியம்: *Republik Indonesia Serikat* (**RIS**); இடச்சு: *Verenigde Staten van Indonesië*) என்பது 1949–1950-ஆம் ஆண்டுகளில், இந்தோனேசியாவில் இருந்த ஒரு குறுகிய கால கூட்டமைப்பு ஆகும்.

டச்சு-இந்தோனேசிய வட்ட மேசை மாநாட்டைத் *(Dutch–Indonesian Round Table Conference)* தொடர்ந்து, 27 டிசம்பர் 1949 அன்று, நெதர்லாந்து டச்சு கிழக்கு இந்தியத் தீவுகளின் *(Dutch East Indies)* இறையாண்மையை, **இந்தோனேசிய ஐக்கிய மாநிலங்கள்** கூட்டமைப்பிடம் முறையாக மாற்றிக் கொடுக்கப்பட்டது.

இந்தோனேசியாவைத் தங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வருவதற்காக இந்தோனேசிய தேசியவாதிகள்; நெதர்லாந்துடன் இந்தோனேசிய தேசிய புரட்சி எனும் வடிவத்தில் நான்கு ஆண்டுகாலம் போராட்டம் செய்தனர். அந்தப் போராட்டம் மேற்காணும்  இறையாண்மை மாற்றத்துடன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது.

## பின்னணி

சனவரி 1942-இல், ஜப்பானியர்கள் டச்சு கிழக்கிந்தியத் தீவுகளை ஆக்கிரமித்து, டச்சு குடிமைவாத அரசாங்கத்தை இடமாற்றம் செய்தனர். 17 ஆகத்து 1945 அன்று, ஜப்பானியர்கள் சரணடைந்த இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, இந்தோனேசிய தேசியவாதத் தலைவர் சுகார்னோ இந்தோனேசிய சுதந்திரத்தை அறிவித்தார் 

சுகார்னோவிற்கும்; மற்றும் இந்தோனேசியத் தலைமைத்துவத்திற்கும்; ஜப்பானியர்கள் ஒத்துழைப்பு தருவததாகக் கருதிய இடச்சுக்காரர்கள், தங்கள் அதிகாரத்தை மீட்டெடுக்க முடிவு செய்தனர்.

### மவுண்ட்பேட்டன் பிரபு

பிரித்தானிய தென்கிழக்கு ஆசியக் கட்டளையின் *(British South East Asia Command)* கீழ் இருந்த டச்சு கிழக்கிந்தியத் தீவுகளுக்குப் பொறுப்பான மவுண்ட்பேட்டன் பிரபு, இடச்சுப் படைகள் ஜாவா மற்றும் சுமாத்திராவில் தரையிறங்க அனுமதி மறுத்தார். அங்கு அப்போது நடைமுறையில் இருந்த இந்தோனேசியக் குடியரசுக் கட்சியின் அதிகாரத்தை *(De Facto Republican Authority)* அங்கீகரித்தார்.

### இடச்சு கிழக்கிந்தியத் தீவுகள்

ஜப்பானிய கடற்படையால் முன்னர் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பெரும்பாலான இடச்சு கிழக்கிந்தியத் தீவுப் பகுதிகளின் மீது; டச்சுக்காரர்கள் மீண்டும் தங்களின் கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டு வந்தனர். சூலை 1946-இல், இடச்சுக்காரர்கள் சுலாவெசியில் மலினோ மாநாடு *(Malino Conference)* எனும் கூட்டத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தனர். 

இதில் போர்னியோ மற்றும் கிழக்கு இந்தோனேசியாவின் பிரதிநிதிகள்; நெதர்லாந்து முன்மொழிந்த இந்தோனேசிய ஐக்கிய மாநிலங்கள் எனும் முன்மொழிவிற்கு ஆதரித்தனர்.

### லிங்கட்ஜத்தி உடன்படிக்கை

இதைத் தொடர்ந்து 1946 நவம்பர் 15 அன்று, லிங்கட்ஜத்தி உடன்படிக்கை (*Linggadjati Agreement)* மூலமாக சுமாத்திரா, ஜாவா மற்றும் மதுரா மீதான இந்தோனேசிய குடியரசின் நடைமுறைக் கட்டுப்பாட்டை இடச்சுக்காரர்கள் அங்கீகரித்தனர்.  

### இந்தோனேசிய ஐக்கிய மாநிலங்கள்

### டென்பசார் மாநாடு

இடச்சுக்காரர்கள், திசம்பர் 1946-இல், டென்பசார் மாநாட்டிற்கு *(Denpasar Conference)* ஏற்பாடு செய்தனர். இதுவே கிழக்கு இந்தோனேசியா மாநிலத்தை *(State of East Indonesia)* நிறுவுவதற்கு வழிவகுத்தது. பின்னர், 1947-இல் மேற்கு போர்னியோவில் ஒரு மாநிலம் உருவாவதற்கும் வழிவகுத்தது. அதன் பின்னர், இரு தரப்பினருக்கும் இடையே பல சமரச மாநாடுகள் நடைபெற்றன. இறுதியாக, 27 டிசம்பர் 1949-இல், இந்தோனேசியாவின் இறையாண்மை, இந்தோனேசிய ஐக்கிய மாநிலங்கள் கூட்டமைப்பிடம் வழங்கப்பட்டது.

இடச்சுக்கார்ரகளிடம் இருந்து இறையாண்மையைப் பெறுவதற்கு இந்தோனேசிய ஐக்கிய மாநிலங்கள் எனும் கூட்டமைப்பு பெரும் பங்காற்றி உள்ளது.

## மேலும் காண்க

*இந்தோனேசியாவின் வரலாறு
*இந்தோனேசிய நிலப் பகுதிகள்
*இந்தோனேசிய தேசிய புரட்சி

## மேற்கோள்கள்

## சான்றுகள்

* 
* 
*
* 
* 
* 

## வெளி இணைப்புகள்

* 1945 Constitution 
* Provisional Constitution 
* Amended 1945 Constitution

பகுப்பு:இந்தோனேசிய அரசு