தமிழ்நாட்டில் இட ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கை

**தமிழ்நாட்டில் இட ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கை**  * (Reservation policy in Tamil Nadu)* என்பது கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பில் வரலாற்று ரீதியாக பின்தங்கிய குழுக்களுக்கு பிரதிநிதித்துவத்தை வழங்கும் ஒரு நேர்மறை நடவடிக்கை முறையாகும். மாநிலத்தில் இட ஒதுக்கீடு 1954 இல் 41 சதவீதத்திலிருந்து 1990 இல் 69 சதவீதமாக உயர்ந்தது.
## வரலாறு
தமிழ்நாடு சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய காலத்திலிருந்தே சமமான கல்வி வாய்ப்புகள் மற்றும் அரசு வேலைகளுக்காக நீண்ட காலமாகப் போராடி வருகிறது. குறிப்பாக ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பினரால் பாகுபாட்டிற்கு எதிரான ஆக்கப்பூர்வமான நடவடிக்கையின் ஒரு வெற்றிகரமான வழிமுறையாக இட ஒதுக்கீடு நம்பப்பட்டது.
### சுதந்திரத்திற்கு முன்பு
பிரித்தானிய ஆட்சியில், நலிந்தவர்களுக்கு நீதி கிடைப்பதை உறுதி செய்யும் ஒரு வழியாக இட ஒதுக்கீட்டைப் பயன்படுத்திய முதல் மாகாணம் மெட்ராசு மாகாணம் ஆகும். அரசாங்கத்தில் பிராமணர்களின் ஆதிக்கம் குறித்துப் புகார்கள் எழுந்தன; அவர்கள் எண்ணிக்கையில் மற்றவர்களை விட அதிகமாக இருந்ததோடு, உயர் பதவிகளையும் வகித்தனர். நிர்வாகத்தில் பிராமணர்களின் மேலாதிக்கத்திற்குக் காரணம், சாதிப் படிநிலையில் அவர்கள் கொண்டிருந்த உயர்ந்த நிலையின் விளைவாகக் கிடைத்த சிறந்த கல்வி வாய்ப்புகளே ஆகும்.
சி. நடேச முதலியார், பி. தியாகராய செட்டி மற்றும் டி.எம். நாயர் ஆகியோர், மெட்ராசு மாகாணத்தில் அரசுப் பணியாளர்களில் பிராமணர் அல்லாதோருக்காக வாதிடும் நோக்கில், 1916-ஆம் ஆண்டில் நீதிக் கட்சி எனப் பிரபலமாக அறியப்பட்ட தென்னிந்திய லிபரல் கூட்டமைப்பை நிறுவினர்.
மெட்ராசு மாகாணத்தின் முதலமைச்சர் அகரம் சுப்பராயலு ரெட்டி, 1921 ஆம் ஆண்டில் இட ஒதுக்கீட்டை நிறுவும் அரசாணை மூலம் செயல்பட்டார். அந்த அரசாணைக்கு உடனடி எதிர்ப்பு கிளம்பியதால், அது நிறுத்தி வைக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. அக்காலத்தில் காங்கிரசு உறுப்பினராக இருந்த சமூக சீர்திருத்தவாதியான பெரியார் ஈ. வெ. இராமசாமி, இட ஒதுக்கீட்டை ஆதரிக்குமாறு தனது கட்சியை வலியுறுத்தினார்.  கட்சி மறுத்ததால் அவர் பணித்துறப்பு செய்துவிட்டு, அரசாணையை அமல்படுத்துவதற்கு ஆதரவைத் திரட்டுவதற்காக தமிழ்நாடு முழுவதும் பேரணி நடத்தினார். 'மதவாத அரசாணை' என்று அறியப்பட்ட இந்த அரசாணை, மெட்ராசு மாகாணத்தின் முதலமைச்சரான பி. சுப்பராயனால் 1927 ஆம் ஆண்டில் மட்டுமே அமல்படுத்தப்பட்டது. அந்த அரசாணையின்படி, பிராமணர் அல்லாத இந்துக்கள் அனைத்துப் பதவிகளிலும் 44% பெற வேண்டும், அதே நேரத்தில் பிராமணர்கள், இசுலாமியா்கள், கிறித்தவர்கள் மற்றும் ஆங்கிலோ-இந்தியர்கள் தலா 16% பெற வேண்டும், மற்றும் பட்டியல் சாதியினர் 8% பெற வேண்டும்.இந்த எண்கள் அவர்களின் மக்கள்தொகைப் பங்கைத் துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கவில்லை என்றாலும், பெரியார் இதை ஒரு 'சமரசம்' என்று சுட்டிக்காட்டி ஏற்றுக்கொண்டார். அக்காலத்தில் சுமார் 7% ஆக இருந்த ஆங்கில எழுத்தறிவை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த உத்தரவு, அப்போதிருந்து 1950 வரை நடைமுறையில் இருந்ததுடன், வேலைவாய்ப்பு மற்றும் கல்வி நிறுவனச் சேர்க்கைகளிலும் செயல்படுத்தப்பட்டது.
### சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு
1950-ல், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தது. மதவாத அரசாணை அரசியலமைப்புக்கு முரணானது என்ற அடிப்படையில், மெட்ராசு உயர் நீதிமன்றத்தால் அது விரைவில் ரத்து செய்யப்பட்டது. இந்தத் தீர்ப்பை உச்ச நீதிமன்றம் உறுதி செய்தது. நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கு எதிராக மாநிலம் தழுவிய போராட்டத்திற்குப் பெரியார் தலைமை தாங்கினார்.
காங்கிரசும் இட ஒதுக்கீட்டை ஆதரித்தது. முதலமைச்சர் கே. காமராசு இந்த விஷயத்தை பிரதமர் சவகர்லால் நேருவிடம் கொண்டு சென்றார். அவர், கல்வி மற்றும் சமூக ரீதியாக பின்தங்கிய வகுப்பினருக்கு கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் பொது சேவைகளில் இட ஒதுக்கீடு வழங்க மாநிலங்களுக்கு வழிவகுக்கும் அரசியலமைப்பின் 15 மற்றும் 16 ஆம் சரத்துகளைத் திருத்த உதவினார்.
## தற்போதைய இட ஒதுக்கீட்டுத் திட்ட விவரங்கள்
தமிழ்நாட்டில் பின்பற்றப்படும் இட ஒதுக்கீட்டு விவரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

## தாக்கம்
தமிழ்நாட்டின் இட ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கை வெற்றிகரமானது. மனித மேம்பாட்டுக் குறியீட்டில் தமிழ்நாட்டின் வெற்றிகரமான முடிவுகளுக்கு இட ஒதுக்கீடுகள் ஒரு முக்கிய விளைவைக் கொண்டுள்ளன.
## காலவரிசை
### 1920 – 1979
1927-ல் பெரியார் ஈ. வெ. இராமசாமியின் முயற்சிகளால், மெட்ராசு மாகாணத்தின் முதலமைச்சரால் வகுப்புவாத அரசாணை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. இந்த இட ஒதுக்கீட்டின்படி, பிராமணர் அல்லாத இந்துக்களுக்கு 44%, பட்டியல் சாதியினருக்கு 8%, பிராமணர்கள், கிறித்தவர்கள் மற்றும் முசுலிம்களுக்கு 16% இட ஒதுக்கீடு வழங்கப்பட்டது. இந்த எண்கள் அவர்களின் மக்கள் தொகைப் பங்கைத் துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கவில்லை என்றாலும், பெரியார் இதை ஒரு 'சமரசம்' என்று சுட்டிக்காட்டி ஏற்றுக்கொண்டார்.
1950-ல், சென்னை உயர் நீதிமன்றம் இட ஒதுக்கீட்டை அரசியலமைப்புக்கு விரோதமானது எனக் கருதியதால், அது நீக்கப்பட்டதுடன், உச்ச நீதிமன்றமும் அதனை உறுதி செய்தது.
1951 முதல், பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு 25 சதவீத ஒதுக்கீடு வழங்கப்பட்டது.
1970-ல், ஏ.என். சத்தநாதன் தலைமையிலும் மு. கருணாநிதி நியமனத்திலும் இயங்கிய தமிழ்நாட்டின் முதல் பிற்படுத்தப்பட்டோர் ஆணையம், தனது அறிக்கையில், அந்தப் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பிற்குள் இருக்கும் 'கிரீமி லேயர்'( இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரில் (ஓபிசி) சமூக, கல்வி மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறிய, அதிக வருவாய் ஈட்டும் பிரிவினர்) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு உயர் வர்க்கம், இட ஒதுக்கீட்டின் பெரும் நன்மைகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி, உண்மையான பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரின் (பிசி) வளர்ச்சியைத் தடுத்து வருவதாகக் குற்றம் சாட்டியது. 'மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர்' (எம்பிசி) என்ற ஒரு தனிப் பிரிவை உருவாக்க வேண்டும் என்றும், அனைவருக்கும் உதவும் வகையில் இட ஒதுக்கீட்டை விரிவுபடுத்த வேண்டும் என்றும் அந்த ஆணையம் பரிந்துரைத்தது. மேலும், இட ஒதுக்கீட்டின் அனைத்து நன்மைகளையும் கிரீமி லேயர் பெறுவதைத் தடுப்பதற்காக, சில பொருளாதாரத் தேவைகளை விதிக்க வேண்டும் என்றும் அந்த ஆணையம் பரிந்துரைத்தது.
ஆணையம், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு (எம்பிசி) 16% மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு (பிசி) 17% எனத் தனி ஒதுக்கீட்டைப் பரிந்துரைத்தது. The overall reservation rate in Tamil Nadu was 41%.
1971-ல், திராவிட முன்னேற்றக் கழக (திமுக) அரசு, பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கான (பிசி) இட ஒதுக்கீட்டை 25%-லிருந்து 31% ஆகவும், பட்டியல் சாதியினர் (எசுசி) மற்றும் பழங்குடியினருக்கான (எசுடி) இட ஒதுக்கீட்டை 16%-லிருந்து 18% ஆகவும் உயர்த்தியது. 1971 முதல் 1976 வரை திமுக ஆட்சிக்காலத்தில், மு.கருணாநிதி நாட்டிலேயே முதன்முறையாகப் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கென ஒரு தனி அமைச்சகத்தை நிறுவினார். The state's total reservation stood at 49 percent.எம்.ஜி. ராமச்சந்திரன் தலைமையிலான அகில இந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம், 1979-ல் சத்தநாதன் ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில் 'கிரீமி லேயர்' கொள்கையைச் செயல்படுத்த முடிவு செய்தது. 1979-ல், ராமச்சந்திரன் இட ஒதுக்கீட்டுத் தகுதிக்கு ஆண்டு வருமான வரம்பாக ரூ. 9,000 என்ற பொருளாதார அளவுகோலை நிர்ணயித்தார். There was strong political opposition against this policy.
### 1980 – 1989
1980-ல், தமிழகத்தில் நடைபெற்ற இந்தியப் பொதுத் தேர்தலில் அதிமுக சொற்ப தோல்வியைச் சந்தித்ததைத் தொடர்ந்து, எம். ஜி. ராமச்சந்திரன் தலைமையிலான அதிமுக தனது பொருளாதார அளவுகோல்கள் குறித்த முடிவை மாற்றிக்கொண்டது.அவர் மேலும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கான இட ஒதுக்கீட்டை 31 சதவீதத்திலிருந்து 50 சதவீதமாக உயர்த்தி, மொத்த இட ஒதுக்கீட்டை 68 சதவீதமாக ஆக்கினார்.இந்த நடவடிக்கையை எதிர்த்து முற்பட்ட சாதியினர் உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தாக்கல் செய்தனர்.தமிழகத்தில் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரின் உண்மையான நிலையை விசாரிக்க ஒரு ஆணையத்தை அமைக்குமாறு உச்ச நீதிமன்றம் அரசுக்கு உத்தரவிட்டது.
1982-ல், எம்.ஜி.ஆர் அரசால் நியமிக்கப்பட்டு ஜே.ஏ. அம்பாசங்கர் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட இரண்டாவது பிற்படுத்தப்பட்டோர் ஆணையம், பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரில் சுமார் 34.8 சதவீதத்தைக் கொண்ட 11 சாதிகள், அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணையத்தில் 50.7 சதவீத வேலைகளையும், தொழிற்கல்விப் படிப்புகளில் 62.7 சதவீத இடங்களையும், 53.4 சதவீத கல்வி உதவித்தொகைகளையும் பெற்றுள்ளன என்பதைக் கண்டறிந்தது. பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரின் மக்கள் தொகை சுமார் 67 சதவீதம் என ஆணையம் தீர்மானித்ததுடன், 17 முற்படுத்தப்பட்ட சாதிப் பிரிவுகளைப் பட்டியலில் சேர்க்கவும், 34 சாதிப் பிரிவுகளை நீக்கவும் கோரியது. அரசு, பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் 29 புதிய சாதிப் பிரிவுகளைச் சேர்த்தது, ஆனால் எதையும் நீக்கவில்லை. மேலும், பட்டியல் சாதியினர், பழங்குடியினர் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கான அதே 68 சதவீத இட ஒதுக்கீட்டைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது.
1987-ல், வன்னியர் சாதியினருக்கு மாநில அரசில் 20% இட ஒதுக்கீடும், மத்திய அரசில் 2% இட ஒதுக்கீடும் கோரி, பாட்டாளி மக்கள் கட்சியின் தாய் அமைப்பான வன்னியர் சங்கம், மாநிலம் அளவில் கோாிக்கை வைத்தனா்.  எம்.ஜி. ராமச்சந்திரன், அச்சமூகத் தலைவர்களுடன் ஒரு கூட்டத்தைக் கூட்டினார். அவர் விரைவில் நோய்வாய்ப்பட்டு, எந்த முடிவும் எடுக்காமலேயே காலமானார்.
1989-ல், வன்னியர்களின் போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, திமுக அரசு 50 சதவீத பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கான (பிசி) இட ஒதுக்கீட்டை, இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு (ஓபிசி) 30 சதவீதமாகவும், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு (எம்பிசி) 20 சதவீதமாகவும் பிரித்தது. இதன்படி, வன்னியர்கள் மற்ற 106 சாதிப் பிரிவினருடன் சேர்ந்து, மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கான (எம்பிசி) இட ஒதுக்கீட்டிற்குத் தகுதி பெற்றனர்.
### 1990 – தற்போது வரை
1990-ல், அப்போதைய கருணாநிதி தலைமையிலான திமுக அரசு, சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பழங்குடியினருக்கான இட ஒதுக்கீட்டைப் பிரித்தது. பழங்குடியினருக்கான 1% இட ஒதுக்கீடு, தமிழ்நாட்டின் மொத்த இட ஒதுக்கீட்டு விகிதத்தை 69 சதவீதமாக உயர்த்தியது.
1992 ஆம் ஆண்டில், உச்ச நீதிமன்றம், சட்டப்பிரிவு 16(4)-இன் படி, அனுமதிக்கப்பட்ட இட ஒதுக்கீட்டின் மொத்த அளவு 50%-ஐ தாண்டக்கூடாது என்று தீர்ப்பளித்தது.
உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து, 1994-1995 கல்வியாண்டு முதல் அதை 50% ஆகக் குறைக்க வேண்டும் என்று சென்னை உயர் நீதிமன்றம் மாநில அரசுக்கு உத்தரவிட்டது.
1993-ஆம் ஆண்டில், தமிழ்நாடு பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர், பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினர் மசோதா, 1993, சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்டது (1994-ஆம் ஆண்டின் சட்டம் 45).மசோதா குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலுக்காக அனுப்பப்பட்டது. ஜெ. ஜெயலலிதாவின் தலைமையிலான அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் (அதிமுக) சார்பில், தமிழக அரசியல்வாதிகள் அடங்கிய பல கட்சிக் குழு ஒன்று மத்திய அரசைச் சந்திப்பதற்காக தில்லிக்குச் சென்றது. மேலும், தமிழக அரசின் சட்டத்தை அரசியலமைப்பின் ஒன்பதாவது அட்டவணையில் சேர்க்க வேண்டும் என்றும், அதன் மூலம் எந்தவொரு நீதிமன்றத்திலும் அதை எதிர்த்து வழக்குத் தொடர முடியாது என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்றும் இவர் கோரிக்கை விடுத்தார். தமிழகத்திற்கான 69 சதவீத இட ஒதுக்கீட்டை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் குடியரசுத் தலைவரின் கையொப்பம் பெறப்பட்டது.
பின்னர் அதே ஆண்டில் 9வது அட்டவணையில் 69% இட ஒதுக்கீடு சேர்க்கப்பட்டது.
## மேற்கோள்கள்

பகுப்பு:இந்தியாவில் இட ஒதுக்கீடு
பகுப்பு:தமிழக அரசியல்
பகுப்பு:தமிழ்நாட்டு பண்பாட்டு வரலாறு