உருசிய வரலாறு

**உருசிய வரலாறானது** () கிழக்கு சிலாவியர்களுடன் தொடங்குகிறது. குறிப்பிடத் தகுந்த உருசிய வரலாற்றின் பாரம்பரிய தொடக்க நாளானது 862-ஆம் ஆண்டு வடக்கில் உருசு அரசு உருவாக்கப்பட்ட நாளாக உள்ளது. இந்த அரசானது வாராஞ்சியர்களால் ஆளப்பட்டது. 882-இல் நோவ்கோரோதுவின் இளவரசர் ஒலெக் கீவைக் கைப்பற்றிக் கொண்டார். கிழக்கு சிலாவியர்களின் வடக்கு மற்றும் தெற்கு நிலங்களை ஒற்றை அதிகார அமைப்பின் கீழ் ஒன்றிணைத்தார். பத்தாம் நூற்றாண்டின் முடிவு வாக்கில் நிர்வாக மையத்தைக் கீவுக்கு நகர்த்தினார். வடக்கு மற்றும் தெற்குப் பகுதிகள் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று குறிப்பிடத்தகுந்த சுயாட்சியைப் பேணின. 988-ஆம் ஆண்டு இந்த அரசானது கிறித்தவ சமயத்தைப் பைசாந்தியப் பேரரசிடமிருந்து பின்பற்றத் தொடங்கியது. அடுத்த ஆயிரமாண்டுகளுக்கு உருசியப் பண்பாட்டை வரையறுத்த பைசாந்திய, சிலாவிய மற்றும் இசுக்கான்டினேவியப் பண்பாடுகளின் கலவையை இது தொடங்கி வைத்தது. 1237-1240-ஆம் ஆண்டுகளின் மங்கோலியப் படையெடுப்புகளின் காரணமாக ஓர் அரசாகக் கீவ உருசானது இறுதியாகச் சிதைவடைந்தது. 13-ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு மாசுகோவானது ஒரு குறிப்பிடத் தகுந்த அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு சக்தியாகத் தோன்றியது. உருசிய நிலப்பரப்புகளை ஒன்றிணைக்கத் தொடங்கியது. 15-ஆம் நூற்றாண்டின் முடிவில் மாசுகோவைச் சுற்றியிருந்த பல சிறிய வேள் பகுதிகள் மாசுகோவின் மாட்சி மிக்க வேள் பகுதியுடன் இணைக்கப்பட்டன. பேரரசர் மூன்றாம் இவானுக்குக் கீழ் அதன் சொந்த இறையாண்மையின் முழு கட்டுப்பாட்டையும் மாசுகோவின் மாட்சி மிக்க வேள் பகுதியானது பெற்றது.

நான்காம் இவான் மாட்சி மிக்க வேள் பகுதியை 1547-ஆம் ஆண்டு ஜார் ஆட்சியாக மாற்றினார். எனினும், இவானின் மகன் முதலாம் பியேதோர் வாரிசின்றி 1598-ஆம் ஆண்டு இறந்த நிகழ்வானது ஒரு வாரிசுப் பிரச்சினையை உருவாக்கியது. இடர்ப்பாடுகளின் காலம் என்று அறியப்படும் அமைதியின்மை மற்றும் உள்நாட்டுப் போரின் ஒரு காலத்திற்கு உருசியாவைக் கொண்டு வந்தது. 1613-ஆம் ஆண்டு உரோமனோவ் அரசமரபின் முதல் ஜார் மன்னராக மிக்கைல் உரோமனோவுக்கு முடி சூட்டப்பட்டதுடன் இப்பிரச்சனை முடிவுக்கு வந்தது. 17-ஆம் நூற்றாண்டின் எஞ்சிய காலத்தின் போது சைபீரியாவை ஆய்வு செய்து, வெல்லும் பணியை உருசியா முடித்தது. அந்த நூற்றாண்டின் முடிவு வாக்கில் அமைதிப் பெருங்கடல் வரையிலும் இருந்த நிலங்களுக்கு உரிமை கோரியது. உள்நாட்டு ரீதியாக தங்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்த பல்வேறு இனக்குழுக்களின் ஏராளமான கிளர்ச்சிகளை உருசியா எதிர் கொண்டது. 1670-1671-ஆம் ஆண்டின் ஒரு கிளர்ச்சிக்குத் தலைமை தாங்கிய கோசாக் தலைவர் இசுதென்கா இரசினை இதற்கு எடுத்துக்காட்டாகக் குறிப்பிடலாம். 1721-இல் பெரும் வடக்குப் போர் தொடங்கிய போது ஜார் மன்னரான முதலாம் பேதுரு அரசின் பெயரை உருசியப் பேரரசு என்று மாற்றினார். தன்னுடைய பேரரசின் புதிய தலைநகராக சென் பீட்டர்சுபெர்கை நிறுவியதற்காகவும், உருசியாவுக்கு மேற்கு ஐரோப்பியப் பண்பாட்டை அறிமுகப்படுத்தியதற்காகவும் இவர் குறிப்பிடப்படுகிறார். 1762-இல் உருசியா இரண்டாம் கேத்தரீனின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தது. பேரரசர் பேதுருவின் மேற்கத்தியமயமாக்கும் கொள்கைகளை இவர் தொடர்ந்தார். உருசிய அறிவொளிக்கால சகாப்தத்திற்கு தலைமை வகித்தார். கேத்தரீனின் பேரனான முதலாம் அலெக்சாந்தர் பிரெஞ்சுப் பேரரசர் நெப்போலியனால் நடத்தப்பட்ட ஒரு படையெடுப்பை முறியடித்தார். உலக வல்லமைகளில் ஒன்றாக உருசியாவின் நிலையை உயர்த்தினார்.

19-ஆம் நூற்றாண்டின் போது சிறு விவசாயிகளின் புரட்சிகளானவை அதிகரித்தன. 1861-இல் உருசிய நிலக்கிழார்களிடமிருந்த பணியாளர் முறையை இரண்டாம் அலெக்சாந்தர் நீக்கியதுடன் இது முடிவுக்கு வந்தது. தொடர்ந்து வந்த தசாப்தங்களில் 1906-1914-இன் இசுதோலிபின் சீர்திருத்தங்கள், 1906-ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பு, மற்றும் அரசு துமாவானது (1906-1917) பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அமைப்பை கட்டற்றதாக மற்றும் தாராண்மையாக்கும் முயற்சியை மேற்கொண்டது போன்ற சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஆனால், பேரரசர்கள் தங்களது தன்னிச்சை ஆட்சியை விட்டுக் கொடுக்க மறுத்தும், தங்களது சக்தியைப் பகிர்ந்து கொள்வதைத் தடுத்தும் வந்தனர். பொருளாதார நொடிப்பு, முதலாம் உலகப் போரில் உருசியாவின் பங்களிப்பு சரியாக மேலாண்மை செய்யப்படாதது மற்றும் அரசாங்கத்தின் தன்னிச்சையான அமைப்புடனான அதிருப்தி ஆகியவை 1917-ஆம் ஆண்டு உருசியப் புரட்சிக்குத் தூண்டுதலாக அமைந்தன. முடியாட்சி முடிவுக்கு வந்ததானது தொடக்கத்தில் தாராண்மையாளர்கள் மற்றும் மிதவாத சமதர்மவாதிகளின் ஒரு கூட்டணியை அதிகாரத்திற்குக் கொண்டு வந்தது. ஆனால், அவர்களின் தோல்வியடைந்த கொள்கைகளானவை அக்டோபர் புரட்சிக்குக் காரணமாயின. 1922-இல் சோவியத் உருசியாவானது உக்குரைனிய சோ. ச. கு., பைலோருசிய சோ. ச. கு. மற்றும் தெற்கு காக்கேசிய சோ. கூ. ச. கு. ஆகியவற்றுடன் சேர்ந்து சோவியத் ஒன்றியத்தை உருவாக்கும் ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டன. அனைத்து நான்கு குடியரசுகளையும் இணைத்து சோவியத் ஒன்றியத்தை ஓர் ஒற்றை அரசாக அமைப்பதை இது அதிகாரப்பூர்வமாக்கியது. 1922 மற்றும் 1991-க்கு இடைப்பட்ட உருசிய வரலாறானது பொதுவாக சோவியத் ஒன்றியத்தின் வரலாறாக உருவானது. இக்காலத்தின் போது இரண்டாம் உலகப் போரின் வெற்றியாளர்களில் ஒரு நாடாக சோவியத் ஒன்றியம் திகழ்ந்தது. அதற்கு முன்னர் நாசி செருமனி மற்றும் அதன் கூட்டணி நாடுகளால் 1941-இல் நடத்தப்பட்ட ஒரு திடீர்ப் படையெடுப்பிலிருந்து மீண்டிருந்தது. அதற்கு முன்னர் சோவியத் ஒன்றியத்துடன் நாசி செருமனியானது போரைத் தவிர்க்கும் ஓர் ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டிருந்தது. இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவு நிலைகளின் போது சோவியத் ஒன்றியத்தின் செல்வாக்குப் பகுதிக்குள் கொண்டு வரப்பட்ட கிழக்கு ஐரோப்பாவில் இருந்த இதன் ஆதரவு நாடுகளானவை பனிப் போரில் சக வல்லரசான ஐக்கிய அமெரிக்கா மற்றும் மேற்குலக நாடுகளுடன் ஒரு வல்லரசாக சோவியத் ஒன்றியம் போட்டியிடுவதற்கு உதவின.

1980-களின் நடுப்பகுதி வாக்கில் சோவியத் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அமைப்புகளின் பலவீனங்களுடன் முதன்மையான சீர்திருத்தங்களை மிக்கைல் கொர்பச்சோவ் புதிதாகத் தொடங்கினார். பொதுவுடைமைக் கட்சி பலவீனமடைந்து, சோவியத் ஒன்றியம் கலைக்கப்படுவதற்கு இறுதியாக இது வழி வகுத்தது. உருசியா மீண்டும் தனித்து விடப்பட்டது. சோவியத் காலத்துக்குப் பிந்தைய உருசியாவின் வரலாற்றின் தொடக்கத்தை இது குறித்தது. உருசிய சோவியத் கூட்டாட்சி சமதர்மக் குடியரசானது தனக்குத் தானே உருசியா என்று பெயர் மாற்றிக் கொண்டது. சோவியத் ஒன்றியத்தின் வழி வந்த முதன்மையான அரசாக உருவானது. உருசியா தன்னுடைய அணு ஆயுதங்களைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது. ஆனால், வல்லரசு நிலையை இழந்தது. 1990-களில் சோவியத் சகாப்தத்தின் மையத் திட்டமிடல் மற்றும் உடைமைகளை அரசாங்கம் உரிமையாகக் கொண்டிருப்பதை நீக்கியது. அதிபர் விளாதிமிர் பூட்டினால் தலைமை தாங்கப்பட்ட புதிய தலைவர்கள் 2000-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சக்தியைப் பெற்றனர். தீர்க்கமான வெளிநாட்டுக் கொள்கையைக் கொண்டு வந்தனர். பொருளாதார வளர்ச்சியுடன் சேர்ந்து ஓர் உலக சக்தியாக குறிப்பிடத்தக்க உலகளாவிய நிலையை உருசியா மீண்டும் பெற்றுள்ளது. கிரிமிய மூவலந்தீவை 2014-ஆம் ஆண்டு உருசியா இணைத்துக் கொண்டதானது ஐக்கிய அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியம் ஆகியவை பொருளாதாரத் தடைகளை விதிப்பதற்குக் காரணமாயின. உக்குரைன் மீதான உருசியாவின் 2022-ஆம் ஆண்டுப் படையெடுப்பானது இப்பொருளாதார தடைகள் அதிகப்படுத்தப்படுவதற்கு காரணமாகியுள்ளது.

## வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம்

உருசிய நிலப்பரப்பில் முதல் மனித குடியிருப்பானது பழைய கற்காலத்தின் பிந்தைய பாதியின் தொடக்கப் பகுதியிலிருந்த ஓல்தோவன் காலத்திற்குக் காலமிடப்படுகிறது. சுமார் 20 இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் *[[ஓமோ இரெக்டசு]]* மனிதர்கள் மேற்காசியாவிலிருந்து வடக்கு காக்கேசியாவிற்கு இடம் பெயர்ந்தனர். தமன் மூவலந்தீவில் அமைந்துள்ள தொல்லியல் களமானது இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக உள்ளது. அவ்விடத்தில் 15 முதல் 12 இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த *எலசுமோதேரியம் காக்கேசியம்* என்ற இனத்தின் ஒரு மண்டையோட்டில் ஒரு கற்கருவியானது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. வடக்கு காக்கேசியாவின் தாகெஸ்தான் அகுசா பகுதியில் 15 இலட்சம் ஆண்டுகள் பழமையான ஓல்தோவன் சிக்கிமுக்கி கற்கருவிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. தற்கால உருசியாவின் நிலப்பரப்பில் தொடக்க கால மனிதர்களின் இருப்பை இது விளக்குகிறது.

உருசியாவில் தெனிசோவன் மனிதர்களின் புதை படிவங்களானவை சுமார் 1,10,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய காலத்திற்கு காலமிடப்படுகின்றன. தெனிசோவா குகையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஓர் எலும்புத் துணுக்கிலிருந்து பெறப்பட்ட மரபணுவானது சுமார் 90,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இறந்த ஒரு பெண்ணுடையது என்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு நியாண்டர்தால் தாயையும், ஒரு தெனிசோவன் தந்தையையும் கொண்ட ஒரு கலப்பினம் அப்பெண் என காட்டப்பட்டுள்ளது. கடைசியில் தப்பிப் பிழைத்திருந்த நியாண்டர்தால் மனிதர்களில் சிலருக்குத் தாயகமாகவும் உருசியா குறிப்பிடப்படுகிறது. அடிகேயாவில் உள்ள மெசுமைசுகயா குகையில் ஒரு நியாண்டர்தால் குழந்தையின் பகுதியளவு எலும்புக் கூடானது கரிமக் காலக் கணக்கெடுப்பின் படி வெறும் 45,000 ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமே முந்தையது என்று காட்டப்பட்டுள்ளது. சைபீரியாவின் அல்த்தாய் மலைத் தொடர்களில் தெனிசோவா குகை தளத்தில் பணியாற்றிய நோவாசிபீர்சுக்கின் தொல்லியல் மற்றும் இனவியல் அமைப்பைச் சேர்ந்த உருசிய தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் 2008-இல் ஒரு மனித இனக் குழந்தையின் ஐந்தாவது விரலைச் சேர்ந்த 40,000 ஆண்டுகள் பழமையான சிறிய எலும்புத் துணுக்கைக் கண்டுபிடித்தனர். மரபணு ஆராய்ச்சியானது இது முன்னர் அறியப்படாத மனிதர்களின் ஓர் இனம் என்பதை வெளிக் காட்டியது. அக்குழந்தைக்கு தெனிசோவா மனித இனம் என்று பெயரிடப்பட்டது.

உருசிய நிலப்பரப்பின் பெரிய பரப்பளவில் ஓமோ சேப்பியன்கள் எனும் மனிதர்களின் முதல் தடையமானது நடு சைபீரியாவில் (உசுத்-இசிம் மனிதன்) 45,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய காலத்துக்குக் காலமிடப்படுகிறது. ஐரோப்பாவில் எங்கும் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட உடலமைப்பு ரீதியிலான நவீன மனிதர்களின் இருப்புக்கான தொடக்க கால ஆதாரங்களில் சிலவற்றின் கண்டுபிடிப்பானது 2007-ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட, உருசியாவின் தொன் ஆற்றுக்கு அருகிலிருந்த கோசுதெங்கி தொல்லியல் களம் (குறைந்தது 40,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் காலமிடப்பட்டது) மற்றும் சுங்கிர் (34,600 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் காலமிடப்பட்டது) ஆகிய இடங்களிலிருந்து கிடைக்கப் பெறுகிறது. மனிதர்கள் ஆர்க்டிக் உருசியாவை (மாமோந்தோவயா குர்யா) 40,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அடைந்தனர்.

வரலாற்றுக்கு முந்தைய சகாப்தங்களின் போது தெற்கு உருசியாவின் பரந்த ஸ்டெப்பி புல்வெளிகளானவை நாடோடி மேய்ச்சல் வாழ்க்கை வாழ்ந்த பழங்குடியினங்களுக்குத் தாயகமாக இருந்தது. (செவ்வியல் பண்டைக் காலத்தின் போது இந்த பான்டிக் புல்வெளியானது "சிதியா" என்று அறியப்பட்டது.) நெடுங்காலத்திற்கு முன்னரே மறக்கப்பட்டு விட்ட இந்த புல்வெளிப் பண்பாடுகளின் எஞ்சிய சிதிலங்களானவை 20-ஆம் நூற்றாண்டின் போக்கில் இபதோவோ, சிந்தசுதா, அருகைம் மற்றும் பசிரிக் போன்ற இடங்களில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன.

## பண்டைக் காலம்

பொ. ஊ. மு. 8-ஆம் நூற்றாண்டின் பிந்தைய பாதியில் தனைசு மற்றும் பனகோரியா ஆகிய இடங்களில் வணிக சந்தைகளுக்குள் செவ்வியல் நாகரிகத்தை கிரேக்க வணிகர்கள் கொண்டு வந்தனர். கேலோனுசு நகரமானது எரோடோட்டசுவால் எலோனி மற்றும் புதினி ஆகிய இனத்தவர்களால் பொ. ஊ. மு. சுமார் 500-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் குடியமரப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய (ஐரோப்பாவின் மிகப் பெரிய) மணல் மற்றும் மற அரண்களைக் கொண்ட கிராடு (அரண்களைக் கொண்ட சிலாவியக் குடியிருப்பு) என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது. பொ. ஊ. மு. 513-இல் அகாமனிசியப் பேரரசின் மன்னனான முதலாம் தாரா கருங்கடலைச் சுற்றியிருந்த பகுதியிலிருந்து சிதியாவுக்குள் (நவீன கால உக்குரைன்) ஓர் இராணுவப் படையெடுப்பைத் தொடங்கினார். தற்போது தொன் என்று அறியப்படும் தனைசு ஆற்றை இறுதியாக அடைந்தார்.

பெரும்பாலும் மிலீட்டஸ் நகர-அரசைச் சேர்ந்த கிரேக்கர்கள் பொ. ஊ. மு. ஏழாம் மற்றும் ஆறாம் நூற்றாண்டுகளின் போது நவீன கால கிரிமியா மற்றும் அசோவ் கடலின் பெரும் பகுதிகளைக் குடியேற்றமாக்கினர். பொ. ஊ. மு. 480 வாக்கில் பாசுபர இராச்சியமாக இது இறுதியாக ஒன்றிணைக்கப்பட்டது. பொ. ஊ. மு. 107-இல் பெரிய பாந்துசு இராச்சியத்துக்குள் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டது. இந்த இராச்சியமானது இறுதியாக உரோமைக் குடியரசால் வெல்லப்பட்டது. பாசுபர இராச்சியமானது உரோமைப் பேரரசின் ஒரு துணை அரசாக உருவானது. பொ. ஊ. மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டின் போது கோத்துகள் கருங்கடலுக்குப் புலம் பெயர்ந்தனர். பொ. ஊ. மு. மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் நூற்றாண்டுகளில் பகுதியளவு-கதையான ஒய்யம் எனும் கோத்திய இராச்சியமானது தெற்கு உருசியாவில் ஊணர்களால் தாக்குதல் ஓட்டத்திற்கு உள்ளாகும் வரை நீடித்திருந்தது. பொ. ஊ. மு. மூன்றாம் மற்றும் ஆறாம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் பாசுபர இராச்சியமானது நாடோடிகளின் வெற்றிகரமான அலை போன்ற படையெடுப்புகளால் திணறடிக்கப்பட்டது. ஐரோப்பாவுக்கு அடிக்கடி புலம் பெயரும் போர்க் குணம் கொண்ட பழங்குடியினங்கள் இதற்குத் தலைமை தாங்கின. ஊணர்களும், துருக்கிய அவார்களும் இப்பழங்குடியினங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவர்.

பொ. ஊ. மு. இரண்டாம் ஆயிரமாண்டில் காமா மற்றும் இருதிசு ஆறுகளுக்கு இடைப்பட்ட நிலப்பரப்புகளானவை ஆதி-உராலிய மொழி பேசிய மக்களுக்குத் தாயகமாக இருந்தது. தெற்கிலிருந்த ஆதி-இந்திய-ஐரோப்பிய மொழி பேசியவர்களுடன் இவர்கள் தொடர்பிலிருந்தனர். தெற்கு உராலியாவின் நவீன கால உக்கிரிய குடியிருப்புவாசிகளின் முன்னோர்கள் இந்த காட்டுப் பகுதியில் வாழ்ந்த மக்களாவர். பிற ஆய்வாளர்கள் காந்தி மக்கள் தெற்கு உரால் புல்வெளியில் தோன்றி வடக்கு நோக்கிப் புலம் பெயர்ந்து தங்களுடைய தற்போதைய அமைவிடத்திற்கு சுமார் பொ. ஊ.  500-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் வந்தனர் என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.

ஒரு துருக்கிய மக்களான கசர்கள் எட்டாம் நூற்றாண்டு வரை காசுப்பியன் மற்றும் கருங்கடலுக்கு இடைப்பட்ட கீழ் வோல்கா வடிநிலத்தின் ஸ்டெப்பி புல்வெளிகளை ஆண்டு வந்தனர். தங்களது சட்டங்கள், சகிப்புத் தன்மை மற்றும் பல-இன பண்பாட்டிற்காக குறிப்பிடப்படும் இவர்கள் பால்டிக் பகுதி, மற்றும் பகுதாதுவில் மையத்தைக் கொண்டிருந்த முசுலிம் அப்பாசியக் கலீபகப் பேரரசுக்கு இடையிலான முதன்மையான வணிக இணைப்பாக இருந்தனர். கிழக்கு உரோமைப் பேரரசின் முக்கியமான கூட்டாளிகளாக இவர்கள் திகழ்ந்தனர். அரேபியக் கலீபகங்களுக்கு எதிராக வெற்றிகரமான ஒரு தொடர்ச்சியான போர்களில் இவர்கள் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

## தொடக்க வரலாறு

### தொடக்க சிலாவியர்
நவீன கால உருசியர்களின் முன்னோர்களில் சிலர் சிலாவியப் பழங்குடியினராக இருந்தனர். இவர்களின் உண்மையான தாயகமானது பிரிப்பெத்து சதுப்பு நிலங்கள் என்று சில அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். தொடக்க கால கிழக்கு சிலாவியர்கள் படிப்படியாக ஐரோப்பிய உருசியாவில் இரு அலைகளில் குடியமர்ந்தனர்: ஓர் அலையானது கீவிலிருந்து (தற்கால உக்குரைன்) தற்கால சுசுதால் மற்றும் முரோமை நோக்கியும், மற்றொரு அலையானது போலோத்சக்கிலிருந்து (தற்கால பெலருஸ்) வெலிக்கி நோவ்கோரோது நகரம் மற்றும் ரோசுதோவை நோக்கியும் புலம் பெயர்ந்தது.

ஏழாம் நூற்றாண்டிலிருந்து மேற்கு உருசியாவின் மக்கள் தொகையில் பெரும்பாலான பகுதியினராக கிழக்கு சிலாவியர்கள் திகழ்ந்தனர். மெர்யா, முரோமியர் மற்றும் மெஸ்சேரா போன்ற பூர்வீக பின்னிய மற்றும் பால்டிக் பழங்குடியினங்களை மெதுவாக வென்று இணைத்தனர்.

825-850-ஆவது ஆண்டுகளிலிருந்தே நடு தினேப்பர் ஆற்றுக்கு வடக்கே ஓர் அரசியல் படிநிலை அமைப்பானது இருந்தது. அநேகமாக இதற்கு முந்தைய காலத்திலிருந்தே கூட இது இருந்திருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. பிராங்கிய நூலான *அன்னலேசு பெர்தினியானியில்* உண்மையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதன் படி சில ரோசுகள் (இப்பெயராலேயே இவர்கள் பைசாந்தியர்களால் அறியப்பட்டிருந்தனர்) பிராங்கிய மன்னன் பக்தியுடைய லூயிசின் அவைக்கு ஒரு பைசாந்திய தூதுக்குழுவுடன் சென்றனர். தங்களது தாயகத்துக்குத் திரும்புவதற்கு உதவி வேண்டினர். இவர்களது ஆட்சியாளர் கசர்களின் ஆட்சியாளருடையதை ஒத்த ஒரு பட்டத்தைக் கொண்டிருந்தார் (சகானுசு; ககான்). ஆனால், இருந்த போதிலும் இவர்கள் "சுவீடிய மக்களைச்" சேர்ந்தவராக தம்மைத் தாமே குறிப்பிட்டனர். எனினும், இந்த அரசியல் படிநிலை அமைப்புடன் தொடர்புடைய குறிப்பிடத்தகுந்த உண்மைகளானவை ஏராளமான முரண்பட்ட வரலாற்றுப் புரிதல்களுக்குக் காரணமாக அமைந்துள்ளது.

### கீவ உருசு (862–1240)

மேற்கு ஐரோப்பாவில் வைக்கிங்குகள் மற்றும் கிழக்கில் வாராஞ்சியர்கள் என்று அறியப்பட்ட இசுக்கான்டினேவிய வடக்கு மனிதர்களானவர் வடக்கு ஐரோப்பா முழுவதும் கடல் கொள்ளை மற்றும் வணிகம் ஆகிய இரு நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபட்டிருந்தனர். ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப் பகுதியில் கிழக்கு பால்டிக்கிலிருந்து கருங்கடல் மற்றும் காசுப்பியன் கடல்களுக்கு நீர் வழிகளின் வழியாகப் பயணிக்கும் துணிகர முயற்சிகளில் ஈடுபடத் தொடங்கினர். *நோவ்கோரோதுதின் முதல் காலவரிசை நூல்* மற்றும் *முதன்மையான காலவரிசை நூல்* போன்ற பல உருசு காலவரிசை நூல்களில் பதிவிடப்பட்டுள்ள வாராஞ்சியர்கள் அழைக்கப்படுதல் எனும் தொன்மத்தின் படி வாராஞ்சியர்களான உருரிக், சினேயசு மற்றும் துருவோர் ஆகியோர் 860-களில் மூன்று பட்டணங்களில் ஒழுங்கை நிலைநாட்ட அழைக்கப்பட்டனர். அந்த மூன்று நகரங்கள் முறையே வெலிக்கி நோவ்கோரோது (பெரும்பாலான நூல்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது) அல்லது இச்சுதரயா லதோகா (*இசுபாதியன் கோதெக்சு* என்னும் நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது); பெலூசெரோ; மற்றும் இசுபோர்சுக் (பெரும்பாலான நூல்களில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது) அல்லது "இசுலோவென்ஸ்க்" (*பெசுகோ மூன்றாவது காலவரிசை நூலில்* குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது) ஆகியவை ஆகும். சான்றில்லாவிட்டாலும் குறிப்பிடப்படுவதன் படி, இவர்களது வழி வந்தவர்கள் தெற்கு நோக்கி புலம் பெயர்ந்தனர். தங்களது அதிகார அமைப்பை கீவ் வரை விரிவாக்கினர். கீவானது அதற்கு முன்னர் கசர்களால் ஆதிக்கம் பெற்றிருந்தது.

இவ்வாறாக முதல் கிழக்கு சிலாவிய அரசான உருசானது தினேப்பர் ஆற்றுப் பள்ளத்தாக்கின் நெடுகில் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் தோன்றியது. ஆற்று வழிகளின் நெடுகில் வணிகத்தைப் பேணுவதில் ஒரு பொதுவான விருப்பத்தையுடைய, ஒத்துழைப்பையுடைய வேள் பகுதி அரசுகளின் ஒரு குழுவான கீவ உருசானது வோல்கோக் மற்றும் தினேப்பர் ஆறுகளின் நெடுகில் இசுக்கான்டினேவியா மற்றும் பைசாந்தியப் பேரரசு ஆகியவற்றுக்கு இடையில் உரோமங்கள், மெழுகு மற்றும் அடிமைகளுக்கான வணிக வழியைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது.

பத்தாம் நூற்றாண்டின் முடிவு வாக்கில் சிறுபான்மையினரான வடக்கு மனிதர்களின் இராணுவ உயர்குடியினர் பூர்வீக சிலாவிய மக்களுடன் இணைந்தனர். சார்கிராது அல்லது கான்சுடான்டினோபிலைச் சூறையாடும் பல படையெடுப்புகளின் போக்கில் கிரேக்க கிறித்தவ தாக்கங்களையும் சிலாவிய மக்கள் உள்ளிழுத்துக் கொண்டனர். இது போன்ற ஒரு படையெடுப்பானது முதன்மையான சிலாவிய துருசினா தலைவரான முதலாம் இசுவியதோசுலாவின் உயிரைப் பறித்தது. வோல்காவில் கசர்களின் சக்தியை நொறுக்கியதற்காக இவர் பெயர் பெற்றிருந்தார்.

கிழக்கு மரபுவழி கிறித்தவ சமயத்தின் ஒரு மாறுபட்ட சிலாவிய வடிவத்தை அறிமுகப்படுத்தியதற்காக கீவ உருசானது முக்கியமானதாக உள்ளது. அடுத்த 1,000 ஆண்டுகளுக்கு உருசியப் பண்பாட்டை வரையறுத்த பைசாந்திய மற்றும் சிலாவியப் பண்பாடுகளின் ஒரு கலவையின் ஆழத்தை இது பெருமளவுக்கு அதிகரித்தது. இளவரசர் முதலாம் விளாதிமிரால் கீவ் வாசிகள் பொது திருமுழுக்கு செய்யப்பட்ட அலுவல்பூர்வ செயல்பாட்டின் மூலம் 988-ஆம் ஆண்டு இப்பகுதியானது கிறித்தவத்தைப் பின்பற்றத் தொடங்கியது. சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உருசுகயா பிராவிதா என்ற சட்டங்களின் முதல் தொகுப்பானது புத்திசாலி யரோசிலாவால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அன்றிலிருந்து கீவ் இளவரசர்கள் பைசாந்திய எடுத்துக்காட்டைப் பின்பற்றத் தொடங்கினர். திருச்சபையை தங்களைச் சார்ந்திருக்கும் வகையில் அமைத்தனர்.

11-ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில், குறிப்பாக புத்திசாலி யாரோசிலாவின் ஆட்சிக் காலத்தின் போது, கீவ உருசு ஐரோப்பியக் கண்டத்தின் மேற்குப் பகுதியில் அப்போது இருந்ததை விட மேம்பட்ட ஒரு பொருளாதாரம், மற்றும் கட்டடக் கலை மற்றும் இலக்கியத்தில் சாதனைகளை வெளிக் காட்டியது. ஐரோப்பிய கிறித்தவ இராச்சியங்களின் மொழிகளுடன் ஒப்பிடும் போது உருசிய மொழியானது தொடக்க கால கிறித்தவ நூல்களின் கிரேக்க மற்றும் இலத்தீன் தாக்கங்களைச் சிறிதளவு கொண்டிருந்தது. இதற்குக் காரணம் திருச்சபை சிலாவிய மொழியானது நேரடியாக கிறித்தவ சமய வழிபாட்டில் பயன்படுத்தப்பட்டதே ஆகும். 11-ஆம் நூற்றாண்டின் முடிவில் உருசுக்கு அண்டைப் பகுதியாக இருந்த தெற்குப் புல்வெளிப் பகுதிகளில் ஒரு நாடோடி துருக்கிய மக்களான கிப்சாக்குகள் (இவர்கள் குமன்கள் என்றும் அறியப்பட்டனர்) முன்னர் இருந்த இருந்த பெச்சனகர்களை ஆதிக்கம் மிகுந்த சக்தியாக இடம் மாற்றினர். கருங்கடலின் நெடுகில் புல்வெளிகளில் ஒரு நாடோடி அரசை (தெசுது-இ கிப்சாக்) கிப்சாக்குகள் தொடங்கினர். கிப்சாக்குகளின் வாடிக்கையான தாக்குதல்களை முறியடிப்பது, குறிப்பாக கீவ் முறியடிப்பதானது, உருசிய தெற்குப் பகுதிகளுக்கு ஒரு கடுமையான சுமையாக இருந்தது. நாடோடி ஊடுருவல்களானவை ஒரு பெருமளவிலான சிலாவியர்கள் வடக்கின் பாதுகாப்பான, கடுமையான காடுகளைக் கொண்டிருந்த பகுதிகளுக்கு வந்து குவிவதற்குக் காரணமானது. குறிப்பாக சலேசியே என்று அறியப்பட்ட பகுதிக்கு இவர்கள் இடம் பெயர்ந்தனர்.

இந்த அரசை ஒன்றிணைந்து ஆட்சி செய்த அரச குடும்பத்தின் உறுப்பினர்களுக்கு இடையே நடைபெற்ற உட்சண்டை காரணமாக ஓர் அரசாக கீவ உருசானது இறுதியாக சிதைவடைந்தது. கீவின் ஆதிக்கம் மங்கியதானது, வடகிழக்கே விளாதிமிர்-சுசுதால், வடக்கே நோவ்கோரோது மற்றும் தென்மேற்கே கலிச்-வோலினியா ஆகிய அரசுகலுக்கு அனுகூலமாக இருந்தது. 13-ஆம் நூற்றாண்டில் மங்கோலிய தங்க நாடோடிக் கூட்டம் இந்த அரசை வென்றதானது இறுதி அடியாக விழுந்தது. கீவ் அழிக்கப்பட்டது. கலிச்-வோலினியாவானது இறுதியாக போலந்து-லித்துவேனியா பொதுநலவாயத்துக்குள் உள்ளிழுக்கப்பட்டது. அதே நேரத்தில். மங்கோலிய ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்த விளாதிமிர்-சுசுதால் மற்றும் சுதந்திரமான நோவ்கோரோது குடியரசு ஆகிய கீவின் தொலை தூர விளிம்பிலிருந்த இரு பகுதிகள் நவீன உருசிய நாட்டுக்கான அடித்தளத்தை நிறுவின.

### மங்கோலியப் படையெடுப்பும், அடி பணிதலும் (1223–1480)

படையெடுத்து வந்த மங்கோலியர்கள் உருசு சிதைவடைதலை வேகமாக்கினர். 1223-இல் ஒன்றிணையாத தெற்கு இளவரசர்கள் ஒரு மங்கோலிய ஊடுருவல் படையை கல்கா ஆற்றின் கரையில் எதிர் கொண்டனர். இதில் உருசு நாட்டவர் முழுமையாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். 1237-1238-இல் மங்கோலியர்கள் விளாதிமிர் (4 பெப்ரவரி 1238), மற்றும் வடகிழக்கு உருசியாவின் பிற முதன்மையான நகரங்களை எரித்துத் தரை மட்டமாக்கினர். சித் ஆற்றின் கரையில் உருசியர்களைத் தோற்றோடச் செய்தனர். பிறகு, மேற்கே போலந்து மற்றும் அங்கேரியை நோக்கி நகர்ந்தனர். அந்நேரத்திலேயே அவர்கள் உருசு வேள் பகுதிகளில் பெரும்பாலானவற்றை வென்றிருந்தனர். நோவ்கோரோது குடியரசு மட்டுமே மங்கோலிய ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து தப்பியது. ஆன்சியாத்திய குழுமத்தின் வளையத்துக்குள் தொடர்ந்து செழித்திருந்தது.

கீவ உருசின் நிலப்பரப்புகள் மீதான மங்கோலியப் படையெடுப்பின் தாக்கமானது சீரற்றதாக இருந்தது. மேம்பட்ட நகரப் பண்பாடானது கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக அழிக்கப்பட்டிருந்தது. தொடக்க தாக்குதலின் அழிவிலிருந்து கீவ், விளாதிமிர் போன்ற பழைய மையங்கள் என்றுமே மீளாத போது, மாசுகோ, திவேர் மற்றும் நீசுனி நோவ்கோரோது போன்ற புதிய நகரங்கள் தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் மேல் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த, மங்கோலிய ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டிருந்த உருசு வேள் பகுதிகளில் ஆதிக்கத்திற்காகப் போட்டியிடத் தொடங்கின. 1380-இல் குலிகோவோவில் திமித்திரி தோன்சுகோயால் தலைமை தாங்கப்பட்ட உருசிய இளவரசர்களின் ஒரு கூட்டணியானது மங்கோலியப் போர்ப் பிரபு மமயைத் தோற்கடித்திருந்தாலும், மங்கோலிய அதிகார அமைப்பை எதிர்த்ததற்காக ஒரு தண்டனையாக புதிய கான் தோக்தமிசு மற்றும் அவரது உருசிய கூட்டாளிகளின் படைகளானவை மாசுகோவை 1382-இல் உடனடியாக சூறையாடின. மாசுகோவிய நூல்களில் பிந்தைய காலத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதன் படி, 1480-இல் உக்கிரா ஆற்றின் தீர்க்கமற்ற நிலைப்பாட்டில் உருசு வென்றதானது "தாதர் நுகத்தடியின் முடிவு" மற்றும் "உருசியா விடுதலை பெற்றது" ஆகியவற்றை முக்கியத்துவப்படுத்தினாலும் கிரிமிய கான்கள் போன்ற பல்வேறு மேலாட்சிப் பிரபுக்களால் வரி வசூலிக்கப்படுவதுடன் சேர்த்து உருசு வேள் பகுதிகள் மீதான மங்கோலிய ஆதிக்கமானது 16-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரையிலும் தொடர்ந்தது.

வோல்கா ஆற்றின் கீழ் பகுதிகளில் மங்கோலியர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தினர். சராயிலிருந்த தங்களது மேற்கு தலைநகரத்திலிருந்து உருசியாவை அசைந்தாடச் செய்தனர். சராயானது நடுக்காலத்தில் இருந்த மிகப் பெரிய நகரங்களில் ஒன்றாகும். உருசு இளவரசர்கள் தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் மங்கோலியர்களுக்குத் திறை செலுத்த வேண்டியிருந்தது. மங்கோலியர்கள் பொதுவாக தாதர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர். ஆனால், கைமாறாக கான்களுக்குத் துணைத் தலைவர்களாக உருசு இளவரசர்கள் அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகாரங்களைப் பெற்றனர். பொதுவாக தாங்கள் விரும்பிய படி ஆட்சி செய்வதில் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு சுதந்திரமானது இளவரசர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டது. அதே சமயத்தில், உருசிய மரபுவழித் திருச்சபையானது ஓர் ஆன்மீகப் புத்தெழுச்சியையும் கூட கண்டது.

இராணுவ உத்திகள் மற்றும் போக்குவரத்து போன்ற துறைகளில் உருசியர்கள் மீது மங்கோலியர்கள் தங்களது தாக்கத்தை விட்டுச் சென்றனர். மங்கோலிய ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் மசுகோவியானது அதன் தபால் சாலை அமைப்பு, மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு, நிதி அமைப்பு மற்றும் இராணுவ அமைப்பு ஆகியவற்றையும் மேம்படுத்தியது.

அதே நேரத்தில், நோவ்கோரோதுதின் இளவரசரான அலெக்சாந்தர் நெவ்ஸ்கியால் மேற்கிலிருந்து நோவ்கோரோதுதுக்கு எதிராக நடத்தப்பட்ட வடக்கு சிலுவைப் போர்களின் தாக்குதலை முறியடிக்க முடிந்தது. இருந்த போதிலும், மாட்சி மிக்க இளவரசராக உருவானாலும், அலெக்சாந்தர் தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் சக்தியை எதிர்க்க வலிமையற்றவராக இருந்ததன் காரணமாக அடி பணிந்தவராக தன்னைத் தானே அறிவித்தார்.

## மாசுகோவின் மாட்சி மிக்க வேள் பகுதி (1283–1547)

### மாசுகோவின் வளர்ச்சி
 அலெக்சாந்தர் நெவ்சுகியின் கடைசி மகனான தானீல் அலெக்சாந்திரோவிச் மாசுகோ வேள் பகுதியை நிறுவினார் (இது பொதுவாக மாசுகோவி என்று ஆங்கிலத்தில் அறியப்படுகிறது). இது முதலில் தாதலர்களுடன் ஒத்துழைத்தும், இறுதியாக அவர்களை உருசியாவிலிருந்து வெளியேற்றவும் செய்தது. உருசியாவின் நடு ஆற்று அமைப்பில் நன்றாக அமைவிடத்தைப் பெற்றும், பாதுகாப்பான காடுகள் மற்றும் சதுப்பு நிலங்களால் சூழப்பட்டும் இருந்த மாசுகோவானது முதலில் விளாதிமிர் அரசுக்கு ஓர் அடி பணிந்த அரசாகத் திகழ்ந்தது. ஆனால், சீக்கிரமே தன்னுடைய பெற்றோர் அரசை உள்ளிழுத்துக் கொண்டது.

மாசுகோ வளர்ச்சியடைந்ததில் ஒரு முக்கியமான காரணியானது மங்கோலிய மேலாட்சி பிரபுக்களுடன் இதன் ஆட்சியாளர்கள் ஒத்துழைத்ததே ஆகும். மங்கோலியர்கள் மாசுகோவின் இளவரசருக்கு மாசுகோவின் மாட்சி மிக்க இளவரசர் என்ற பட்டத்தை வழங்கினர். உருசிய வேள் பகுதிகளிடமிருந்து தாதர்களுக்கு வர வேண்டிய வரியை வசூலிக்கும் முகவர்களாக இவர்களை ஆக்கினர். உருசிய மரபுவழித் திருச்சபையின் மையமாக மாசுகோ உருவானது. அப்போது இந்த வேள் பகுதியின் மதிப்பானது மேலும் அதிகரித்தது. திருச்சபையின் தலைவரான மெத்ரோபாலித்தன் 1299-இல் கீவிலிருந்து விளாதிமிருக்குத் தப்பித்து ஓடினார். ஒரு சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உண்மையான பட்டமாகிய கீவ் மெத்ரோபாலித்தன் என்ற பட்டத்தின் கீழ் மாசுகோவில் திருச்சபையின் நிரந்தரமான தலைமையகத்தை நிறுவினார்.

14-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வாக்கில் மங்கோலியர்களின் சக்தியானது வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்தது. மாட்சி மிக்க இளவரசர்கள் மங்கோலியர் நுகத்தடியை வெளிப்படையாக எதிர்க்க இயலும் என எண்ணத் தொடங்கினர். 1380-இல் தொன் ஆற்றின் கரையில் நடந்த குலிகோவோ யுத்தத்தில் மங்கோலியர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். கடுமையாக சண்டையிட்டு பெறப்பட்ட இந்த வெற்றியானது உருசியாவின் தாதர் ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வராவிட்டாலும் இது மாட்சி மிக்க இளவரசர் திமித்திரி தொன்சுகோய்க்குப் பெரும் புகழைப் பெற்றுத் தந்தது. உருசியாவில் மாசுகோவின் தலைமைத்துவமானது தற்போது உறுதியாக நிறுவப்பட்டிருந்தது. 14-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வாக்கில் இதன் நிலப்பரப்பானது விலைக்கு வாங்குதல், போர் மற்றும் திருமண உறவுமுறைகள் ஆகியவற்றின் மூலமாகப் பெருமளவுக்கு விரிவடைந்தது.

### பேரரசர் மூன்றாம் இவான்
15-ஆம் நூற்றாண்டில் மாசுகோவின் மாட்சி மிக்க இளவரசர்கள் தங்களது மக்கள் தொகை மற்றும் செல்வத்தை அதிகரிப்பதற்காக உருசிய நிலத்தை வலிமைப்படுத்துவதைத் தொடர்ந்தனர். இந்த செயல்பாட்டின் மிக வெற்றிகரமான நபர் மூன்றாம் இவான் ஆவார். ஓர் உருசிய தேசிய அரசுக்கான அடித்தளங்களை இவர் அமைத்தார். தன்னுடைய சக்தி வாய்ந்த வடமேற்கு எதிரியான லித்துவேனியாவின் மாட்சி மிக்க வேள் பகுதியுடன் மேல் தினேப்பர் மற்றும் ஒகா ஆற்று வடிநிலங்களில் பகுதியளவு-சுதந்திரமான மேல் வேள் பகுதிகளில் சிலவற்றின் மீதான கட்டுப்பாட்டிற்காக இவான் போட்டியிட்டார்.

சில இளவரசர்கள் கட்சி தாவியது, எல்லைப்புற சண்டைகள் மற்றும் நோவ்கோரோது குடியரசுடனான ஒரு நீண்ட கால போர் ஆகியவற்றின் மூலமாக மூன்றாம் இவானால் நோவ்கோரோது மற்றும் திவேர் ஆகிய அரசுகளை இணைக்க முடிந்தது. இதன் விளைவாக இவரது ஆட்சியின் கீழ் மாசுகோவின் மாட்சி மிக்க வேள் பகுதியானது அளவில் மும்மடங்கானது. பெசுகோவுடனான இவரது சண்டையின் போது பிலோபெய் (பெசுகோவின் பிலோதியசு) என்ற பெயருடைய ஒரு துறவி மூன்றாம் இவானுக்கு ஒரு கடிதத்தை அனுப்பினார். அதில் இவனின் இராச்சியமானது மூன்றாவது உரோமாக இருக்கும் என கணித்துக் கூறினார். கான்சுடான்டினோபிளின் வீழ்ச்சி மற்றும் கடைசி கிரேக்க மரபுவழி கிறித்தவப் பேரரசரின் இறப்பு ஆகியவை *புதிய உரோம்* மற்றும் மரபுவழி கிறித்தவத்தின் தலைமையகமாக மாசுகோ உருவாகும் என்ற இந்த புதிய கருத்துக்கு வலுவூட்டின. மேலும், 1472-ஆம் ஆண்டு பைசாந்திய இளவரசி சோபியா பலையோலோகினாவை இவான் திருமணம் செய்து கொண்டதும் இதற்கு வலுவூட்டியது.

மூன்றாம் இவனுக்குக் கீழ் பிரிகாசு எனப்படும் முதல் மைய அரசாங்க அமைப்புகளானவை உருசியாவில் உருவாக்கப்பட்டன. 11-ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து முதல் முறையாக சுதேப்னிக் எனப்படும் சட்டங்களின் முதல் தொகுப்பானது பின்பற்றப்படத் தொடங்கியது. உருசியாவின் சின்னமாக இரட்டைத் தலைக் கழுகானது பயன்படுத்தப்படத் தொடங்கியது.

அனைத்து உருசிய இளவரசர்கள் மற்றும் உயர்குடியினர் மீதான தனது ஒட்டு மொத்த இறையாண்மையை இவான் அறிவித்தார். தாதர்களுக்கு மேற்கொண்டு திறை செலுத்த மறுத்தார். வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்த தங்க நாடோடிக் கூட்டம் முழுவதுமாகத் தோற்கடிக்கப்படுவதற்கான வழியைத் திறந்த ஒரு தொடர்ச்சியான தாக்குதல்களை இவான் தொடங்கினார். தங்க நாடோடிக் கூட்டமானது தற்போது பல்வேறு கானரசுகள் மற்றும் நாடோடிக் கூட்டங்களாகப் பிரிந்திருந்தது. இவானும், அவருக்குப் பின் வந்த ஆட்சியாளர்களும் தங்களது மேலாட்சியின் தெற்கு எல்லைகளை கிரிமிய தாதர்கள் மற்றும் பிற நாடோடிக் கூட்டங்களால் நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களிலிருந்து பாதுகாக்க விரும்பினர். இந்த குறிக்கோளை அடைவதற்காக பெரிய அபாதிசு பட்டையைக் கட்டமைப்பதற்கு அவர்கள் கொடை வழங்கினர். இராணுவத்தில் சேவையாற்ற முன் வந்த உயர்குடியினருக்கு பண்ணை மாளிகைகளை வழங்கினர். குதிரைப்படையை அடிப்படையாக் கொண்ட வளர்ந்து வந்த ஓர் இராணுவத்திற்கு ஓர் அடித்தளத்தை இந்த பண்ணை மாளிகை அமைப்பானது வழங்கியது.

இவ்வழியில் உள்நாட்டில் ஆட்சி உறுதிப்படுத்தப்படுவதானது, அரசு வெளிப்புறமாக விரிவாக்கப்படுவதுடன் சேர்த்து நடைபெற்றது. 16-ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் மாசுகோவின் ஆட்சியாளர்கள் ஒட்டு மொத்த உருசிய நிலப்பரப்பையும் தங்களது கூட்டு உடைமையாகக் கருதினர். பல்வேறு பகுதியளவு-சுதந்திரமுடைய இளவரசர்கள் இன்னும் குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்புகளுக்கு உரிமை கோரினர். ஆனால், மூன்றாம் இவான் சிறிய இளவரசர்களை மாசுகோவின் மாட்சி மிக்க இளவரசரின் முதன்மை நிலையை ஏற்றுக் கொள்ளும் நிலைக்கும், இராணுவம், நீதித்துறை மற்றும் அயல்நாட்டு விவகாரங்கள் மீதான கட்டுப்பாட்டை உடைய எதிர்த்து கேள்வியெழுப்ப இயலாத ஆட்சியாளர்களாக அவருடைய வழித் தோன்றல்களை ஏற்றுக் கொள்ளும் நிலைக்கும் தள்ளினார். படிப்படியாக உருசிய ஆட்சியாளர் ஒரு சக்தி வாய்ந்த, சர்வாதிகார ஆட்சியாளரான ஒரு ஜாராக உருவாகினார். அதிகாரப்பூர்வமாக தனக்குத் தானே "ஜார்" என்ற பட்டத்தை சூட்டிக் கொண்ட முதல் உருசிய ஆட்சியாளர் நான்காம் இவான் ஆவார்.

தன்னுடைய அரசின் நிலப்பரப்பை மூன்றாம் இவான் மும்மடங்காக்கினார். உருசு மீதான தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் மேலாட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தார். மாசுகோ கிரெம்லினை புதுப்பித்தார். உருசிய அரசுக்கான அடித்தளங்களை நிறுவினார். சுயசரிதையாளர் பென்னல் என்பவரின் கூற்றுப்படி இவரது ஆட்சிக் காலமானது "இராணுவ ரீதியாகப் புகழ் பெற்றதாகவும், பொருளாதார ரீதியாக உறுதியானதாகவும்" திகழ்ந்தது. இந்த சுயசரிதையாளர் இவரது நிலப்பரப்பு இணைப்புகள் மற்றும் உள்ளூர் ஆட்சியாளர்கள் மீதான இவரது மையப்படுத்தப்பட்ட கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார். எனினும், பென்னல் இவரது ஆட்சிக் காலமானது பண்பாட்டு ரீதியிலான எழுச்சியின்மை மற்றும் ஆன்மிக ரீதியிலான வெறுமை ஆகியவற்றின் காலமாகவும் இருந்ததாக வாதிடுகிறார். உருசிய நிலங்களுக்குள் சுதந்திரமானது நீக்கப்பட்டிருந்தது. கத்தோலிக்கப் பிரிவுக்கு எதிரான தனது விரும்பாமை மூலம் உருசியா மற்றும் மேற்குலகத்துக்கு இடையிலிருந்த திரையை இவான் நீக்கினார். நிலப்பரப்பு விரிவாக்கத்திற்காக மேற்குலக கற்றல் மற்றும் நாகரிகத்தின் பலன்களை இவரது நாடானது பெறாத நிலைக்கு இவர் காரணமானார் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

## உருசிய ஜார் ஆட்சி (1547–1721)

### நான்காம் இவான்
ஜார் மன்னரின் சர்வாதிகார அதிகாரங்களின் பெருக்கமானது நான்காம் இவானின் ஆட்சிக் காலத்தின் (1547–1584) போது ஓர் உச்சத்தை அடைந்தது. முடியரசரின் நிலையை அதற்கு முன்னர் இருந்திராத அளவுக்கு இவர் வலிமைப்படுத்தினார். உயர்குடியினரை தன்னுடைய விருப்பத்திற்கு இரக்கமற்ற வகையில் கீழ்படிய வைத்தார். வெறும் சிறிதளவு எதிர்ப்பைக் காட்டியோரையும் நாடு கடத்தினார் அல்லது மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தினார். இருந்த போதிலும், இவான் பொதுவாக தொலை நோக்குப் பார்வையுடைய ஓர் அரசியல் மேதையாகப் பார்க்கப்படுகிறார். தான் உருவாக்கிய ஒரு புதிய சட்டங்களைக் (1550-ஆம் ஆண்டின் சுதேப்னிக்) கொண்டு வந்ததன் மூலம் உருசியாவை சீர்திருத்தியவராகப் பார்க்கப்படுகிறார். செம்சுகி சோபோர் எனப்படும் முதல் உருசிய நிலக்கிழார் பிரதிநிதித்துவ அமைப்பை நிறுவினார். மதகுருமார்களின் செல்வாக்கைக் குறைத்தார். கிராமப்புற பகுதிகளில் உள்ளூர் அளவிலான சுய-மேலாண்மையை அறிமுகப்படுத்தினார். இசுதிரேல்ச்சி என்றழைக்கப்படும் முதல் வழக்கமான இராணுவத்தை உருசியாவில் இந்த ஜார் மன்னர் உருவாக்கினார்.

பால்டிக் கடற்கரையின் கட்டுப்பாடு மற்றும் கடல் வாணிபத்திற்கான வழியைப் பெறுவதற்காக நடத்தப்பட்ட இவரது நீண்ட கால லிவோனியப் போரானது இறுதியில் ஒரு செலவினத்தை ஏற்படுத்திய தோல்வியென நிரூபணமானது. கசன், அசுதிரகான் மற்றும் சைபீரியா ஆகிய கானரசுகளை இணைக்க இவானால் முடிந்தது. வோல்கா மற்றும் உரால் மலைகள் வழியாக ஆசியாவிலிருந்து ஐரோப்பாவிற்குள் ஆக்ரோஷமான நாடோடிக் கூட்டங்களின் புலப்பெயர்வை இந்த வெற்றிகள் கடினமாக்கின. இந்த வெற்றிகளின் மூலமாக உருசியா ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அளவுடைய முசுலிம் தாதர் மக்களைப் பெற்றது. பல இன மற்றும் பல நம்பிக்கைகளையுடைய ஓர் அரசாக உருவானது. இதே நேரம் வாக்கில், இசுதுரோகனோவ் வணிகக் குடும்பமானது உரல் மலைகளில் ஒரு திடமான இருப்பை நிறுவியது. சைபீரியாவைக் குடியேற்றமாக்க உருசிய கோசாக் மக்களைச் சேர்த்தது.

இவரது ஆட்சிக் காலத்தின் பிந்தைய பகுதியில் இவான் தனது ஆட்சிப் பரப்பை இரண்டாகப் பிரித்தார். *ஒப்ரிச்னினா* என்று அறியப்பட்ட பகுதியில் நிலக்கிழார் வர்க்கத்தை சேர்ந்தவர்களுக்கு எதிராக ஒரு தொடர்ச்சியான குருதி தோய்ந்த ஒழித்துக் கட்டல்களை இவானின் ஆதரவாளர்கள் நடத்தினர் (இளவரசர் ஆந்திரே குருப்சிகியின் துரோகத்திற்குப் பிறகு இவர்கள் நம்பிக்கை துரோகம் செய்திருக்கலாம் என்ற சந்தேகத்தின் அடிப்படையில்). 1570-ஆம் ஆண்டின் நோவ்கோரோது படு கொலையில் இது இறுதிக் கட்டத்தை எட்டியது. இராணுவ இழப்புகள், கொள்ளை நோய்கள் மற்றும் மோசமான அறுவடைகளுடன் இதுவும் சேர்ந்து உருசியாவை பலவீனமடையச் செய்தது. இந்நிலை காரணமாக நடு உருசியப் பகுதிகளை கிரிமிய தாதர்களால் சூறையாட முடிந்தது. அவர்கள் 1571-இல் மாசுகோவை எரித்துத் தரை மட்டமாக்கினர். எனினும், 1572-இல் உருசியர்கள் கிரிமிய தாதர் இராணுவத்தை மோலோதி யுத்தத்தில் தோற்கடித்தனர். *ஒப்ரிச்னினாவை* இவான் கைவிட்டார்.

நான்காம் இவானின் ஆட்சிக் காலத்தின் முடிவில் போலந்து-லித்துவேனியா மற்றும் சுவீடிய இராணுவங்கள் உருசியாவிற்குள் ஒரு சக்தி வாய்ந்த தலையீட்டை நடத்தின. இதன் வடக்கு மற்றும் வடமேற்குப் பகுதிகளை அழிவுக்குட்படுத்தின.

### இடர்ப்பாடுகளின் காலம்
இவானின் மகனான பியோதோர் குழந்தைகளின்றி இறந்தார். இதற்குப் பிறகு உள்நாட்டுப் போர்கள் மற்றும் அயல்நாட்டு தலையீட்டின் ஒரு காலமானது வந்தது. இது இடர்ப்பாடுகளின் காலம் (1606–13) என்று அறியப்படுகிறது. மட்டு மீறிய அளவுக்குக் குளிரான கோடை காலங்கள் (1601–1603) பயிர்களை சீர்குலைத்தன. 1601-1603-ஆம் ஆண்டின் உருசிய பஞ்சத்திற்குக் காரணமாயின. சமூக ஒழுங்கின்மையை அதிகரித்தன. போரிசு கோதுனோவின் ஆட்சிக் காலமானது அமைதியின்மை, அயல்நாட்டுத் தலையீட்டுடன் கூடிய உள்நாட்டுப் போர், பல நகரங்கள் அழிவுக்குள்ளானது மற்றும் கிராமப்புறப் பகுதிகள் மக்கள் தொகைக் குறைவுக்கு உள்ளானதுடன் முடிவடைந்தது. உள்நாட்டு அமைதியின்மையால் பாதிப்படைந்திருந்த நாடானது போலந்து-லித்துவேனிய பொதுநலவாயத்தால் ஏற்படுத்தப்பட்ட அலைகள் போன்ற பல தலையீடுகளையும் ஈர்த்தது. போலந்து-மாசுகோவியப் போரின் (1605–1618) போது போலந்து-லித்துவேனியப் படைகள் மாசுகோவை அடைந்தன. ஆள் மாறாட்டம் செய்யும் போலி முதலாம் திமித்திரி 1605-ஆம் ஆண்டிலும் பதவியில் அமர்த்தின. பிறகு 1607-இல் போலி இரண்டாம் திமித்திரிக்கு ஆதரவளித்தன.  அன்று குலுசினோ யுத்தத்தில் எத்மன் இசுதானிசுலாவ் சோல்கியேவ்சுகியால் தலைமை தாங்கப்பட்ட போலந்துப் படைகளால் ஒருங்கிணைந்த உருசிய-சுவீடிய இராணுவமானது தோற்கடிக்கப்பட்ட போது தீர்க்கமான தருணமானது வந்தது. இந்த யுத்தத்தின் விளைவாக ஏழு போயர்கள் என்றழைக்கப்பட்ட உருசிய உயர்குடியினரின் ஒரு குழுவானது  அன்று ஜார் மன்னர் வாசிலி சுயிசுகியைப் பதவியிலிருந்து நீக்கியது.  அன்று போலந்து இளவரசன் நான்காம் விலாதிசுலாவ் வசாவை உருசியாவின் ஜார் மன்னராக அங்கீகரித்தனர்.  அன்று போலந்துக்காரர்கள் மாசுகோவை ஆக்கிரமித்தனர். மாசுகோ புரட்சியில் ஈடுபட்டது. ஆனால், ஆர்ப்பாட்டங்களானவை மிருகத்தனமாக ஒடுக்கப்பட்டன. நகரத்திற்குத் தீ வைக்கப்பட்டது.

இப்பிரச்சனையானது படையெடுப்புக்கு எதிராக ஒரு தேசப்பற்று மிக்க தேசிய எழுச்சியை 1611 மற்றும் 1612 ஆகிய இரு ஆண்டுகளிலுமே தூண்டியது. வணிகன் குசாமா மினின் மற்றும் இளவரசர் திமித்திரி போசார்சிகியால் தலைமை தாங்கப்பட்ட ஒரு தன்னார்வ இராணுவமானது  அன்று தலைநகரத்திலிருந்து அயல் நாட்டுப் படைகளை வெளியேற்றியது.

அரசாங்கத்தின் மைய அதிகார அமைப்பின் வலிமையின் காரணமாக இடர்ப்பாடுகளின் காலம், மற்றும் பலவீனமான அல்லது ஊழல் ஜார் மன்னர்களின் ஆட்சியிலிருந்து ஒரு சுதந்திரமான நாடாக உருசியா மீண்டது. ஆட்சியாளரின் முறைமைத் தன்மை அல்லது அரியணையைக் கட்டுப்படுத்தும் பிரிவினர் ஆகிய யாரையும் சாராது அரசாங்கச் செயல்பாடுகளானவை தொடர்ந்து சேவையாற்றின. எனினும், உருசிய-போலந்துப் போரில் போலந்து-லித்துவேனியப் பொதுநாலவாயத்திடம் பெரும்பாலான நிலப்பரப்பை இழப்பதற்கு இடர்ப்பாடுகளின் காலமானது காரணமானது. மேலும், இங்கிரியப் போரில் சுவீடியப் பேரரசிடமும் உருசியா நிலப்பரப்புகளை இழந்தது.

### உரோமனோவ்கள் பொறுப்பேற்றலும், தொடக்க கால ஆட்சியும்
பெப்ரவரி 1613-இல் அமைதியின்மை மற்றும் மாசுகோவிலிருந்து போலந்துக்காரர்களை வெளியேற்றியதற்குப் பிறகு ஒரு தேசிய அவையானது பிலாரெத்தின் இளம் மகனான மிக்கைல் உரோமனோவை அரியணைக்குத் தேர்ந்தெடுத்தது. உரோமனோவ் அரசமரபானது 1917 வரை உருசியாவை ஆண்டது.

புதிய முடியரசரின் உடனடி வேலையானது அமைதியை மீண்டும் ஏற்படுத்துவதாக இருந்தது. மாசுகோவுக்கு அதிர்ஷ்டவசமாக அதன் முதன்மையான எதிரிகளான போலந்து-லித்துவேனியப் பொதுநலவாயமும், சுவீடனும் ஒன்றுடனொன்று கசப்பான சண்டையில் ஈடுபட்டிருந்தன. இது 1617-இல் சுவீடனுடன் ஓர் அமைதி ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்துவதற்கும், 1619-இல் போலந்து-லித்துவேனியப் பொதுநலவாயத்துடன் ஒரு தற்காலிக சண்டை நிறுத்த ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிடுவதற்கும் வாய்ப்பை உருசியாவுக்கு வழங்கியது.

இழந்த நிலப்பரப்புகளைத் திரும்ப பெறுவதானது 17-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் தொடங்கியது. அப்போது உக்குரைனில் போலந்து ஆட்சிக்கு எதிராக நடைபெற்ற கிமேல்நினித்சிகி கிளர்ச்சியானது (1648–1657) உருசியா மற்றும் உக்குரைனிய கோசாக்குகளுக்கு இடையில் பெரேயாசிலாவ் ஒப்பந்தத்தைக் கொண்டு வந்தது. இந்த ஒப்பந்தத்தில் முன்னர் போலந்தின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த இடது-கரை உக்குரைனில் கோசாக்குகளின் அரசுக்கு உருசியா பாதுகாப்பு வழங்கியது. இது நீண்ட காலம் நீடித்த உருசிய-போலந்துப் போருக்குத் (1654–1667) தூண்டுதலாக அமைந்தது. அப்போரானது ஆந்துருசோவோ ஒப்பந்தத்துடன் முடிவுக்கு வந்தது. இந்த ஒப்பந்தத்தில் இடது-கரை உக்குரைன், கீவ் மற்றும் சுமோலென்சுக் ஆகியவற்றை இழந்ததைப் போலந்து ஏற்றுக் கொண்டது. 16-ஆம் நூற்றாண்டின் முடிவில் தொடங்கிய சைபீரியா மீதான உருசியப் படையெடுப்பானது 17-ஆம் நூற்றாண்டில் தொடர்ந்தது. 1640-களின் முடிவு வாக்கில் உருசியர்கள் அமைதிப் பெருங்கடலை அடைந்தனர். அந்தரத்தில் உருசிய நாடுகாண் பயணியான செம்யோன் தேசினேவ் ஆசியா மற்றும் அமெரிக்காவுக்கு இடையிலான நீரிணைப்பைக் கண்டுபிடித்தார். தூரக் கிழக்கில் உருசிய விரிவாக்கமானது சிங் சீனாவிடமிருந்து எதிர்ப்பைப் பெற்றது. உருசியா மற்றும் சீனாவுக்கு இடையிலான போருக்குப் பிறகு நெர்சின்சிக் ஒப்பந்தமானது கையொப்பமிடப்பட்டது. அமூர் பகுதியில் நிலப்பரப்புகளின் எல்லையை வரையறுத்தது.

மேற்கொண்ட உள்நாட்டுப் போரில் தங்களது நிலங்களை பாதிப்புக்கு உட்படுத்துவதற்கு மாறாக போயர்கள் முதலில் உரோமனோவ்களுடன் அதிகார அமைப்பு மையப்படுத்தப்படும் வேலையை முடிக்க அனுமதி அளித்து ஒத்துழைத்தனர். இவ்வாறாக அரசானது பழைய மற்றும் புதிய உயர்குடியினர் ஆகிய இரு பிரிவினரிடமிருந்தும், முதன்மையாக இராணுவத்தில், சேவையைப் பெறும் தேவையைக் கொண்டிருந்தது. மாறாக ஜார் மன்னர்கள் விவசாயிகளைப் பண்ணை அடிமை முறைக்கு மாற்றும் செயல்பாட்டை முடிக்க போயர்களுக்கு அனுமதி வழங்கினர்.

அதற்கு முந்தைய நூற்றாண்டில் அரசானது ஒரு நிலக்கிழாரிடமிருந்து மற்றொரு நிலக்கிழாருக்கு மாறும் விவசாயிகளின் உரிமைகளைப் படிப்படியாகச் சுருக்கியது. அரசானது தற்போது பண்ணை அடிமை முறைக்கு முழுவதுமாக அனுமதியளித்ததுடன், இந்த முறையிலிருந்து தப்பியோடிய விவசாயிகள் அரசாங்கத்திடமிருந்து தப்பியோடியவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். தங்களது நிலத்துடன் "இணைக்கப்பட்ட" விவசாயிகள் மீதான நிலக்கிழார்களின் சக்தியானது கிட்டத்தட்ட முழுமையடைந்தது. அரசு மற்றும் உயர்குடியினர் இணைந்து விவசாயிகள் மீது திணறடிக்கும் வரிச் சுமையை ஏற்றினர். ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன் இருந்ததை விட 17-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் இந்த வரி வீதமானது 100 மடங்கு அதிகமாக இருந்தது. இதே போல நடுத்தர வகுப்பு நகர்ப்புற வணிகர்கள் மற்றும் கைவினைஞர்களுக்கும் விதிக்கப்படும் வரியானது மதிப்பிடப்பட்டது. குடியிருக்கும் இடத்தை மாற்ற அவர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. அனைத்து பிரிவு மக்களும் இராணுவ வரி மற்றும் சிறப்பு வரிகளுக்கு உள்ளாயினர்.

மாசுகோவின் விவசாயிகள் மற்றும் குடிமகன்கள் மத்தியிலான ஆர்ப்பாட்டங்களானவை இந்நேரத்தில் பரவலாக நடைபெற்றன. இதில் உப்பு ஆர்ப்பாட்டம் (1648), தாமிர ஆர்ப்பாட்டம் (1662) மற்றும் மாசுகோ கிளர்ச்சி (1682) ஆகியவை உள்ளடங்கும். 17-ஆம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பாவில் அதுவரை நடந்திராத மிகப் பெரிய விவசாயிகள் கிளர்ச்சியானது 1667-ஆம் ஆண்டு வெடித்தது. தெற்கு உருசியாவின் சுதந்திரமான குடியிருப்புவாசிகளான கோசாக் மக்கள் அரசின் அதிகரித்து வந்த மையப்படுத்தப்படும் நிலைக்கு எதிராக வினையாற்றினர். பண்ணை அடிமை முறையிலிருந்து விவசாயிகள் தங்களது நிழக்கிழார்களிடமிருந்து தப்பித்தனர். கிளர்ச்சியாளர்களுடன் இணைந்தனர். கோசாக் தலைவர் இசுதேங்கா ராசின் தனது ஆதரவாளர்களுக்குத் தலைமை தாங்கி வோல்கா ஆறு வரை சென்றார். இது விவசாயிகள் கிளர்ச்சிகளைத் தூண்டியது. உள்ளூர் அரசாங்கங்களை கோசாக் ஆட்சியானது இடமாற்றம் செய்தது. ஜார் மன்னரின் இராணுவமானது அவரது படைகளை 1670-ஆம் ஆண்டு இறுதியாக நொறுக்கியது. ஓராண்டு கழித்து இசுதேங்கா பிடிக்கப்பட்டு சிரச்சேதம் செய்யப்பட்டார். இருந்த போதிலும், அடுத்த அரை நூற்றாண்டுக்குள்ளாகவே இராணுவப் போர்ப் பயணங்களின் செயல்பாடுகளானவை அசுதிரகானில் மற்றொரு கிளர்ச்சிக்குக் காரணமாயின. அதுவும் இறுதியாக ஒடுக்கப்பட்டது.

## உருசியப் பேரரசு (1721–1917)

### மக்கள் தொகை
உருசியாவின் விரிவாக்கத்தில் பெரும்பான்மையானது 17-ஆம் நூற்றாண்டில் நடைபெற்றறது. 17-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அமைதிப் பெருங்கடல் பகுதியில் முதல் உருசியக் குடியேற்றம் அமைக்கப்பட்டதில் உச்சநிலையை அடைந்தது. உருசிய-போலந்துப் போரானது (1654–1667) இடது-கரை உக்குரைனை இணைத்தது. சைபீரியா மீதான உருசிய படையெடுப்பும் இக்காலத்தில் நடைபெற்றது. 1790-1815 ஆண்டு கால சகாப்தத்தில் போலந்து பிரிக்கப்பட்டது. நிலம் மற்றும் மக்கள் தொகையில் பெரும்பாலானோர் உருசியாவுக்குள் இணைந்தனர். 19-ஆம் நூற்றாண்டின் வளர்ச்சியில் பெரும்பான்மையானது ஆசியாவில் சைபீரியாவுக்கு தெற்கே நிலப்பரப்பை இணைத்ததன் மூலம் நடைபெற்றது.

### பேரரசர் பேதுரு
பேரரசர் பேதுரு (முதலாம் பேதுரு, 1672–1725) மையப்படுத்தப்பட்ட சர்வாதிகாரத்தை உருசியாவுக்குள் கொண்டு வந்தார். ஐரோப்பிய அரசு அமைப்பிற்குள் நாட்டைக் கொண்டு வருவதில் ஒரு முக்கியப் பங்கை ஆற்றினார். உருசியா தற்போது உலகிலேயே மிகப் பெரிய நாடாகத் திகழ்ந்தது. பால்டிக் கடல் முதல் அமைதிப் பெருங்கடல் வரை விரிவடைந்திருந்தது. நிலத்தில் பெரும்பான்மையான பரப்பானது மக்களால் ஆக்கிரமிக்கப்படாமல் இருந்தது. நாட்டிற்குள் பயணமானது மிகவும் மெதுவாக நடைபெற்றது. இந்நாட்டின் விரிவாக்கத்தில் பெரும்பான்மையானது 17-ஆம் நூற்றாண்டில் நடைபெற்றது. 17-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அமைதிப் பெருங்கடல் பகுதியில் முதல் உருசியக் குடியேற்றம் அமைக்கப்பட்டது, கீவ் மீண்டும் வெல்லப்பட்டது, மற்றும் சைபீரியப் பழங்குடியினங்கள் அமைதிப்படுத்தப்பட்டதுடன் இது உச்ச நிலையை அடைந்தது. எனினும், வெறும் 1.40 கோடி மக்களே இந்த பரந்த நிலப்பரப்பில் பரவிக் காணப்பட்டனர். ஒரு குறுகிய பயிர் விளைச்சல் பருவத்துடன் தானிய மகசூலானது மேற்குலகத்தில் இருந்ததை விட குறைவாகவே கிடைக்கப் பெற்றது. உருளைக் கிழங்கு வேளாண்மையானது இன்னும் பரவலாக்கப்படாமல் இருந்தது. இதன் விளைவாக மக்கள் தொகையின் பணியாளர்களில் பெரும் அளவினர் வேளாண்மையில் மட்டுமே ஈடுபட்டிருந்தனர். உருசியா கடல் வாணிபத்திலிருந்து இன்னும் தனித்து விடப்பட்டிருந்தது. இதன் உள்நாட்டு வணிகம், தொலைத்தொடர்பு மற்றும் உற்பத்தித் துறை ஆகியவை பருவ காலத்தைச் சார்ந்திருந்தன.

பேதுரு உருசிய இராணுவத்தைச் சீர்திருத்தினார். உருசியக் கடற்படையை உருவாக்கினார். பேதுருவின் முதல் இராணுவ முயற்சிகளானவை உதுமானியத் துருக்கியர்களுக்கு எதிராக நடந்தன. அசோவ் பட்டணத்தைக் கைப்பற்றுவதன் மூலம் கருங்கடலில் ஓர் உருசிய வேறூன்றலை நிறுவுவது இவரது குறிக்கோளாக இருந்தது. இவரது கவனமானது பிறகு வடக்கு நோக்கித் திருப்பியது. வெள்ளைக் கடலில் ஆர்க்கேஞ்சலில் இருந்ததைத் தவிர்த்து ஒரு பாதுகாப்பான வடக்கு கடல் துறைமுகம் இல்லாத நிலையையே பேதுரு கொண்டிருந்தார். ஆர்க்கேஞ்சல் கடல் துறைமுகம் ஓராண்டுக்கு ஒன்பது மாதங்கள் உறைந்திருந்தது. பால்டிக் கடலுக்கான வழியானது அக்கடலை மூன்று புறங்களிலும் சூழ்ந்திருந்த நிலப்பரப்புகளைக் கொண்டிருந்த சுவீடனால் தடுக்கப்பட்டது. "கடலுக்கான ஒரு சன்னல்" எனும் பேதுருவின் குறிக்கோள்களானவை 1699-இல் சுவீடனுக்கு எதிராக போலந்து-லித்துவேனியப் பொதுநலவாயம் மற்றும் தென்மார்க்குடன் ஓர் இரகசியக் கூட்டணியை இவர் ஏற்படுத்துவதற்குக் காரணமானது. இது பெரும் வடக்குப் போருக்கு வழி வகுத்தது.

சோர்வடைந்த சுவீடன் உருசியாவுடன் அமைதி வேண்டிய போது இப்போரானது 1721-ஆம் ஆண்டு முடிவுக்கு வந்தது. பின்லாந்து வளைகுடாவிற்குத் தெற்கு மற்றும் கிழக்கே அமைந்திருந்த நான்கு மாகாணங்களைப் பேதுரு பெற்றார். இவ்வாறாக கடலுக்கு வழி வேண்டிய தனது குறிக்கோளை இவர் உறுதி செய்தார். 1703-இல் அங்கு உருசியாவின் புதிய தலைநகராக உருவாகிய சென் பீட்டர்சுபெர்கு நகரத்தை ஏற்கனவே இவர் நிறுவியிருந்தார். பொதுநலவாயத்தில் உருசிய தலையீடானது அமைதி செசத்துடன் (பொதுநலவாய நாடாளுமன்றம்) அப்பகுதியில் 200 ஆண்டு காலத்திற்கு உருசியப் பேரரசு ஆதிக்கம் செலுத்தியதன் தொடக்கத்தைக் குறித்தது. தன்னுடைய வெற்றிகளைக் கொண்டாட பேதுரு பேரரசர் என்ற பட்டத்தைப் பெற்றார். உருசிய ஜார் ஆட்சியானது அதிகாரப்பூர்வமாக 1721-ஆம் ஆண்டு உருசியப் பேரரசாக உருவானது.

பேதுரு தனது அரசாங்கத்தை அக்கால மேற்குலக மாதிரிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு மறு ஒருங்கிணைப்பு செய்தார். ஓர் ஒட்டு மொத்த அதிகாரமுடைய அரசாக உருசியாவை உருவாக்கினார். பழைய *போயர்* துமாவானது (உயர்குடியினரின் மன்றம்) செனட் எனும் சபையால் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டது. செயல்பாட்டு ரீதியில் அரசின் ஓர் அதியுயர் மன்றமாக உருவானது. கிராமப்புறப் பகுதியும் புதிய மாகாணங்கள் மற்றும் மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது. தனது குறிக்கோள் வரி வசூலிப்பது என செனட் சபையிடம் பேதுரு குறிப்பிட்டார். மாறாக இவரது ஆட்சிக் காலத்தின் போக்கில் வரி வருவாய்களானவை மும்மடங்கானது.

பழைய அரசாங்கத் துறைகளை இடமாற்றம் செய்வதற்காக சென் பீட்டர்சுபெர்கில் நிர்வாக அமைச்சகங்கள் நிறுவப்பட்டன. 1722-இல் பேதுரு தனது பிரபலமான தரநிலைகளின் அட்டவணை என்ற சட்டத்தை அறிவித்தார். அரசாங்க சீர்திருத்தத்தின் ஒரு பகுதியாக மரபுவழி திருச்சபையானது நாட்டின் நிர்வாக அமைப்புக்குள் பகுதியளவுக்கு இணைக்கப்பட்டது. செயல்பாட்டு ரீதியில் அரசின் ஒரு கருவியாக திருச்சபையை ஆக்கியது. பேதுரு திருச்சபை மதகுருமாரின் அலுவலகத்தை நீக்கினார். புனித சினோது என்றழைக்கப்பட்ட ஒட்டு மொத்த அமைப்பைக் கொண்டு இடமாற்றம் செய்தார். இந்த அமைப்பிற்கு ஓர் உபாசக அரசாங்க அதிகாரி தலைமை தாங்கினார். அனைத்து உயர்குடியினரும் அரசாங்க சேவையாற்ற வேண்டும் என்ற தனக்கு முந்தைய ஆட்சியாளர்களின் நிலையைப் பேதுரு தொடர்ந்து, அதிகப்படியாக்கினார்.

அந்நேரத்தில் தெற்கில் ஒரு காலத்தில் சக்தி வாய்ந்ததாக இருந்த பாரசீக சபாவியப் பேரரசானது கடுமையான வீழ்ச்சியைச் சந்தித்திருந்தது. இதைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திய பேதுரு உருசிய-பாரசீகப் போரைத் (1722–1723) தொடங்கினார். உருசிய வரலாற்றாளர்களால் "பேரரசர் பேதுருவின் பாரசீகப் போர்ப் பயணம்" என்று இது அறியப்படுகிறது. காக்கேசியா மற்றும் காசுப்பியன் கடல் பகுதியில் உருசிய செல்வாக்கை நிறுவிய முதல் உருசியப் பேரரசராக இவர் உருவானார். காக்கேசியா மற்றும் பாரசீகத்தின் வடக்கு முதன்மை நிலப்பகுதியில் பல மாகாணங்கள் மற்றும் நகரங்களைக் கைப்பற்றி, குறிப்பிடத்தக்க அளவு வெற்றிகளைப் பெற்றதற்குப் பிறகு உருசியாவிடம் நிலப்பரப்புகளை அளிக்கும் நிலைக்கு சபாவியர்கள் தள்ளப்பட்டனர். எனினும், 12 ஆண்டுகள் கழித்து அனைத்து நிலப்பரப்புகளும் பாரசீகத்திடம் திருப்பியளிக்கப்பட்டன. இப்போது வசீகரமான இராணுவ மேதையான நாதிர் ஷாவால் பாரசீகம் தலைமை தாங்கப்பட்டிருந்தது. ரெசுது மற்றும் கஞ்சா ஒப்பந்தங்கள், இரு நாடுகளுக்கும் பொதுவான அண்டை எதிரியான உதுமானியப் பேரரசுக்கு எதிரான உருசிய-பாரசீகக் கூட்டணி ஆகியவற்றின் ஒரு பகுதியாக இவ்வாறு திருப்பியளிக்கப்பட்டது.

பேரரசர் பேதுரு 1725-இல் இறந்தார். தனது வாரிசு யார் என்று அவர் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. ஆனால், அவரது ஆட்சிக் காலத்தின் முடிவின் போது உருசியா ஒரு மிகப் பெரிய சக்தியாக உருவாகியிருந்தது. முதலாம் பேதுருவுக்குப் பிறகு அவரது இரண்டாவது மனைவியான முதலாம் கேத்தரீன் பதவிக்கு (1725–1727) வந்தார். உயரதிகாரிகளின் ஒரு சக்தி வாய்ந்த குழுவிற்கு வெறுமனே ஓர் அடையாளத் தலைவியாக அவர் திகழ்ந்தார். அதற்குப் பிறகு பேதுருவின் சிறு வயது பேரன் இரண்டாம் பேதுருவும் (1727–1730), பிறகு பேதுருவின் உடன் பிறப்பின் மகளும், ஜார் மன்னர் ஐந்தாம் இவானின் மகளுமான அன்னா ஆட்சிக்கு (1730–1740) வந்தார். அன்னாவின் வாரிசு ஓர் ஆட்சி கவிழ்ப்பில் சீக்கிரமே பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டார். முதலாம் பேதுருவின் மகளான எலிசபெத்து 1741 முதல் 1762 வரை ஆட்சி புரிந்தார். எலிசபெத்தின் ஆட்சிக் காலத்தின் போது உருசியா ஏழாண்டுப் போரில் பங்கெடுத்தது.

### பேரரசி கேத்தரீன்

பேதுருவைப் போல ஒப்பீட்டளவில் குறிக்கோள்களையுடைய ஓர் ஆட்சியாளர் தோன்றுவதற்கு கிட்டத்தட்ட 40 ஆண்டுகள் கடந்தன. உருசிய முடியாட்சிக்கான செருமானிய வாரிசை மணந்த ஒரு செருமானிய இளவரசியான "பேரரசி" இரண்டாம் கேத்தரீன் (ஆ. 1762–1796) தான் அந்த ஆட்சியாளர். இவர் தன் கணவனை 1762-ஆம் ஆண்டில் ஓர் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பில் பதவியிலிருந்து தூக்கியெறிந்ததற்கு பிறகு ஆட்சி அதிகாரமுடைய அரசியானார். அறிவொளிக் கால கருத்துக்களுக்கு உற்சாகத்துடன் கேத்தரீன் ஆதரவளித்தார். இவ்வாறாக ஓர் அறிவொளி பெற்ற எதேச்சதிகாரி என்ற நிலையைப் பெற்றார் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. கலை, அறிவியல் மற்றும் கற்றலுக்கு இவர் ஆதரவளித்தார். பேரரசர் பேதுருவின் இறப்பிற்குப் பிறகு தொடங்கிய உருசிய உயர்குடியினர் மறு எழுச்சி பெற இவர் பங்களித்தார். உயர்குடியினருக்கான சாசனத்தை கேத்தரீன் அறிவித்தார். இது உருசிய உயர்குடியினரின் உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களை மீண்டும் தெளிவுபடுத்தியது. கட்டாய அரசாங்க சேவையை நீக்கியது. திருச்சபையின் அனைத்து நிலங்களின் கட்டுப்பாட்டையும் இவர் பறித்தார். மடாலயங்களின் அளவைப் பெருமளவுக்கு குறைத்தார். எஞ்சிய மதகுருமார்களை ஒரு சிக்கனமான வரவு செலவு திட்டத்தின் கீழ் வைத்தார்.

நிலப்பரப்பை விரிவாக்கும் ஓர் அயல்நாட்டுக் கொள்கைக்கு கேத்தரீன் பெருமளவுக்கு செலவழித்தார். தர்கோவிகா கூட்டமைப்புக்கு ஆதரவளித்தது உள்ளிட்ட நடவடிக்கைகளின் மூலம் போலந்து-லித்துவேனிய பொதுநலவாயம் மீதான உருசியாவின் அரசியல் கட்டுப்பாட்டை இவர் விரிவாக்கினார். இவரது படையெடுப்புகளுக்கான செலவினங்களுடன் சேர்த்து தங்களது நிலக்கிழார்களின் நிலத்தில் கிட்டத்தட்ட தங்களது அனைத்து நேரத்தையும் பணி செய்வதிலேயே பண்ணைக் கொத்தடிமைகள் செலவழிக்க வேண்டிய தேவையைக் கொண்டிருந்த ஒடுக்குமுறை கொண்ட சமூக அமைப்பானது 1773-ஆம் ஆண்டில் விவசாயிகளின் ஒரு முதன்மையான கிளர்ச்சியைத் தூண்டியது. எமெல்யன் புகசேவ் என்ற பெயருடைய ஒரு கொசக்கால் அகத்தூண்டுதல் பெற்ற கிளர்ச்சியாளர்கள் "அனைத்து நிலக்கிழார்களையும் தூக்கிலிடுங்கள்" என்ற உறுதியான குரலை எழுப்பினர். கேத்தரீனால் இந்த கிளர்ச்சி நொறுக்கப்படும் வரை கிளர்ச்சியாளர்கள் மாசுகோவை கைப்பற்றும் நிலையில் அச்சுறுத்தலாக விளங்கினர். ஐரோப்பாவின் பிற அறிவொளி பெற்ற எதேச்சதிகாரிகளைப் போலவே தன்னுடைய சொந்த அதிகாரத்தை கேத்தரீன் உறுதிப்படுத்தினார். உயர்குடியினருடன் ஒரு கூட்டணியை ஏற்படுத்தினார்.

சிதைவடைந்து கொண்டிருந்த உதுமானியப் பேரரசுக்கு எதிராக கேத்தரீன் வெற்றிகரமாக இரு போர்களைத் (1768–1774, 1787–1792) தொடுத்தார். உருசியாவின் தெற்கு எல்லையை கருங்கடலுக்குக் கொண்டு சென்றார். 1775-இல் பகுதியளவு தன்னாட்சி கொண்டிருந்த கொசக் அரசியல் அமைப்பான சபோரிசியா சிச்சை இவர் கலைத்தார்.  உக்குரைனிய கொசக்குகளின் முந்தைய நிலங்களில் அவர்களது குடியிருப்புகளின் இடங்களில் நோவோரோசியா ஆளுநராகமானது உருவாக்கப்பட்டது. இதில் புதிய நகரங்களான யகதெரினோசிலாவ் (1776), எலிசவேத்கிராத், கெர்சன் (1778) மற்றும் ஒடெசா (1794) ஆகியவை அமைக்கப்பட்டன. உருசியா 1783-இல் கிரிமியாவை இணைத்தது. கருங்கடல் கப்பல் குழுவை உருவாக்கியது. பிறகு ஆத்திரியா மற்றும் புருசியாவின் ஆட்சியாளர்களுடன் இணைந்ததன் மூலம் இவர் போலந்து-லித்துவேனிய பொது நலவாயத்தின் நிலப்பரப்புகளை உருசியாவுடன் இணைத்தார். ஒரு நூற்றாண்டு கால உருசிய ஆட்சிக்குப் பிறகு இங்கே கத்தோலிக்கர் அல்லாத, முதன்மையாக மரபுவழி கிறித்தவ மக்கள் தொகை போலந்து பிரிக்கப்பட்ட காலத்தின் போது உருவானது. இது உருசியாவின் எல்லைகளை மேற்கு நோக்கி நாடு ஐரோப்பாவுக்குள் விரிவாக்கியது.

சார்சியர்களுக்கு எதிராக அவர்களின் பாரசீக மேலாட்சியாளர்களின் எந்த ஒரு புதிய படையெடுப்பு மற்றும் மேற்கொண்ட அரசியல் குறிக்கோள்களுக்கு எதிராக சார்சியர்களைப் பாதுகாப்போம் என உருசியா ஒப்பந்தம் செய்திருந்தது. பாரசீகர்கள் சார்சியா மீது படையெடுத்து 1795-இல் அங்கு ஆட்சியை நிறுவியிருந்தனர். காக்கேசியாவில் புதிதாக நிறுவப்பட்ட உருசிய கோட்டை காவல் படையினரை வெளியேற்றியிருந்தனர். இதைத் தொடர்ந்து 1796-இல் கேத்தரீன் பாரசீகத்திற்கு எதிராக ஒரு புதிய போரைத் தொடங்கினார்.

1798-1799-இல் பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கு எதிரான கூட்டணியில் உருசியத் துருப்புகள் பங்கெடுத்தன. தளபதி அலெக்சாந்தர் சுவோரோவ் தலைமையிலான துருப்புகள் வடக்கு இத்தாலியில் பிரெஞ்சுப் படைகளைத் தோற்கடித்தன.

### பேரரசை ஆளுதல் (1725–1825)
18-ஆம் நூற்றாண்டின் உருசியப் பேரரசர்கள் அறிவொளி பெற்ற ஏதேச்சதிகார யோசனைகளை வெளிப்படுத்தினர். எனினும், மேற்கத்தியமயமாக்கலும், நவீனமயமாக்கலும் உருசிய சமூகத்தின் மேல் வகுப்பு மக்கள் மீது மட்டுமே தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. அதே நேரத்தில், மக்கள் தொகையில் பெரும்பான்மையினராக இருந்த விவசாயிகள் பண்ணையடிமை முறை என்ற நிலையிலேயே தொடர்ந்து இருந்து வந்தனர். சக்தி வாய்ந்த உருசியர்கள் தங்களது தனிச்சலுகை பெற்ற நிலைகள் மற்றும் வேற்று நாட்டு யோசனைகள் மீது சினம் கொண்டனர். இந்த எதிர் வினையானது குறிப்பாக நெப்போலியப் போர்களுக்குப் பிறகு கடுமையானதாக இருந்தது. "பல்கலைக்கழகங்கள், பள்ளிகள் மற்றும் அரசாங்க சேவைகளில் இருந்த மேற்குலக நிபுணர்கள் மற்றும் அவர்களது உருசிய பின்பற்றாளர்களை ஒட்டு மொத்தமாக ஒழிப்பதற்கு வழி வகுத்த" ஒரு சக்தி வாய்ந்த மேற்குலக எதிர்ப்புச் செயல் திட்டங்களை இது உருவாக்கியது. 18-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியானது உருசியாவில் பட்டப்படிப்பு தோன்றியதைக் குறித்தது. சென் பீட்டர்சுபெர்க்கு அரசுப் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் மாசுகோ அரசுப் பல்கலைக்கழகம் ஆகிய முதல் இரு முதன்மையான பல்கலைக்கழகங்கள் திறக்கப்பட்டன. சைபீரியா மற்றும் தூரக் கிழக்குப் பகுதியில் உருசிய நாடுகளில் பயணங்களானவை தொடர்ந்தன. பெரும் வடக்குப் பயணங்களின் மூலம் அலாசுகா வளர்ச்சியடைவதற்கான அடித்தளத்தை உருசியர்கள் அமைத்தனர். 18-ஆம் நூற்றாண்டின் முடிவில் அலாசுகா ஓர் உருசியக் குடியேற்றமானது (உருசிய அமெரிக்கா). 19-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கப் பகுதியில் பூமியைச் சுற்றி வரும் முதல் உருசிய முயற்சிக்கு ஓர் அடித்தளமாக அலாசுகா பயன்படுத்தப்பட்டது. 1819-1821-இல் அந்தாட்டிக்கா பயணத்தின் போது உருசிய மாலுமிகள் அந்தாட்டிக்காவைக் கண்டறிந்தனர்.

தொடர்ச்சியான நிதிப் பிரச்சினையில் உருசியா மூழ்கியிருந்தது. 1724-இல் 90 இலட்சம் ரூபிள்கள் என்பதிலிருந்து 1794-இல் 4 கோடி ரூபிள்களாக வருவாய் அதிகரித்த அதே நேரத்தில் செலவீனங்களானவை மிக துரிதமாக அதிகரித்தன. 1794-ஆம் ஆண்டில் 4.90 கோடியை அடைந்தன. வரவு செலவுத் திட்டத்தில் இராணுவத்துக்கு 46%, அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளுக்கு 20%, நிர்வாகத்திற்கு 12%, சென் பீட்டர்சுபெர்க்கிலிருந்த ஏகாதிபத்திய அரசவைக்கு 9% ஒதுக்கப்பட்டன. பற்றாக்குறையால் கடன் வாங்க வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. முதன்மையாக கடனானது ஆம்சுடர்டாமில் இருந்து பெறப்பட்டது. கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்கு என வரவு செலவுத் திட்டத்தில் 5% ஒதுக்கப்பட்டது. காகிதப் பணமானது செலவீனத்தை ஏற்படுத்திய போர்ங்களுக்கு நிதி செலுத்துவதற்காக வெளியிடப்பட்டது. இதனால் விலைவாசி உயர்வு ஏற்பட்டது. 18-ஆம் நூற்றாண்டு உருசியாவானது "ஓர் ஏழ்மையான, பிற்போக்கு, பெரும்பாலும் வேளாண்மையைச் சார்ந்திருந்த, மற்றும் எழுத்தறிவு பெறாத நாடு" என்ற நிலையில் தொடர்ந்து நீடித்தது.

### முதலாம் அலெக்சாந்தரும், நெப்போலியனுக்கு எதிராக வெற்றியும்
1796-இல் அவர் இறந்த நேரம் வாக்கில் கேத்தரீனின் பரப்பளவு விரிவாக்கக் கொள்கையானது உருசியாவை ஒரு முதன்மையான ஐரோப்பிய சக்தியாக ஆக்கியிருந்தது. முதலாம் அலெக்சாந்தர் இந்தக் கொள்கையைத் தொடர்ந்தார். 1809-இல் பலவீனம் அடைந்திருந்த சுவீடன் இராச்சியத்திடமிருந்து பின்லாந்தையும், 1812-இல் உதுமானியர்களிடமிருந்து பெச்சராபியாவையும் கைப்பற்றினார். இவரது முக்கியமான ஆலோசகராக ஒரு போலந்து உயர் குடியினரான ஆதம் செர்சி சார்தோரிசுகி திகழ்ந்தார்.

1802-இல் பாரசீக ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து கூட்டாளியான சார்சியாவை உருசிய இராணுவங்கள் விடுவித்ததற்குப் பிறகு, சார்சியா, மேலும் நவீன கால அசர்பைசான் மற்றும் தாகெசுதானை உள்ளடக்கிய ஈரானிய நிலப்பரப்புகள் மீதான கட்டுப்பாடு மற்றும் நிலைநிறுத்தல் வேண்டி பாரசீகத்துடன் இவர்கள் சண்டையிட்டனர். காக்கேசிய இமாமியம் மற்றும் சிர்காசியாவிற்கு எதிராக காக்கேசியப் போரிலும் இவர்கள் ஈடுபட்டனர். 1813-இல் பாரசீகத்துடனான போரானது ஓர் உருசிய வெற்றியுடன் முடிவுக்கு வந்தது. காக்கேசியாவில் அதன் நிலப்பரப்பில் பெருமளவு இடங்களை உருசியாவுக்கு விட்டுக் கொடுக்கும் நிலைக்கு குவாஜர் ஈரான் தள்ளப்பட்டது. இதனால் காக்கேசியாவில் உருசியாவின் நிலப்பரப்பானது பெருமளவுக்கு அதிகரித்தது. தென்மேற்கே உதுமானியப் பேரரசுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வகையில் விரிவடைய உருசியா முயற்சித்தது. காக்கேசியா மற்றும் அனத்தோலிய போர் முனைக்கு சார்சியாவைத் தன் அடித்தளமாக உருசியா பயன்படுத்தியது.

நடுநிலையான அமைதி ஏற்படுத்துபவர், நெப்போலியனுக்கு எதிரானவர், நெப்போலியனின் ஒரு கூட்டாளி என்பதிலிருந்து இறுதியாக நெப்போலியனின் எதிரியாக 1812-இல் மாறுவது வரை 1804 முதல் 1812 வரையில் நான்கு முறை உருசியாவை முன்னும் பின்னும் என்ற நிலைகளுக்கு முதலாம் அலெக்சாந்தர் ஐரோப்பியக் கொள்கையில் மாற்றம் அடையச் செய்தார். 1805-இல் நெப்போலியனுக்கு எதிரான மூன்றாவது கூட்டணியின் போரில் பிரித்தானியாவுடன் இவர் இணைந்தார். ஆனால், ஆசுதர்லித்சு யுத்தத்தில் பெரும் தோல்விக்குப் பிறகு தில்சித் ஒப்பந்தத்தின் மூலம் (1807) நெப்போலியனுடன் ஒரு கூட்டணியை உருவாக்கி இவர் கொள்கையை மாற்றினர். நெப்போலியனின் கண்டப்பகுதி அமைப்பில் இணைந்தார். 1807 முதல் 1812 வரையில் பிரித்தானியாவுக்கு எதிரான ஒரு சிறிய அளவிலான கடற்படைப் போரிலும் இவர் சண்டையிட்டார்.

1810 வாக்கில் இந்தக் கூட்டணியானது முறிந்தது. பிரித்தானியாவுடனான வணிகத்தைத் துண்டித்த நெப்போலியனின் கண்டப்பகுதி அமைப்பால் உருசியப் பொருளாதாரமானது பாதிப்படைந்தது. பிரித்தானிய வரலாற்றாளர் எசுதைல் குறிப்பிட்டதன் படி "மறைமுகமாக போலந்து உருசியாவின் ஒரு பகுதி என்ற எண்ணமானது உண்மையில் நெப்போலியனுக்கு எதிரான ஒரு போர்" என்பதற்குச் சமமானதாகும். சுரோதர் என்ற வரலாற்றாளர் இச்சண்டைக்கான அடிப்படைக் காரணமானது போலந்து என்று குறிப்பிடுகிறார். ஆனால், கண்டப்பகுதி அமைப்புக்கு ஆதரவளிக்க உருசியா மறுத்ததும் ஒரு காரணி என்று குறிப்பிடுகிறார்.

உருசியா மீதான படையெடுப்பானது நெப்போலியனுக்கும், அவரது 4.50 இலட்சம் படையெடுத்து வந்த துருப்புகளுக்கும் ஒரு கொடும் நேர்வாக இருந்தது. ஒரு முதன்மையான யுத்தமானது போரோதினோ என்ற இடத்தில் சண்டையிடப்பட்டது. பிரெஞ்சு இழப்பானது மிக அதிகமாக இருந்தது. ஆனால், இந்தப் போர் தீர்க்கமாக முடிவடையவில்லை. உருசிய இராணுவங்களை எதிர் கொண்டு தோற்கடிக்க நெப்போலியனால் இயலவில்லை. குளிர் காலம் தொடங்கும் நேரத்தில் மாசுகோவைக் கைப்பற்றுவதன் மூலம் ஜார் மன்னரை கட்டாயப்படுத்தி ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட வைக்க நெப்போலியன் முயற்சித்தார். தன்னுடைய இராணுவ வீரர்களில் பெரும்பாலானவர்களை இழந்த நிலையிலும் இவ்வாறாக முயற்சித்தார். மாறாக உருசியர்கள் போர்க் களத்திலிருந்து பின் வாங்கினர். நெப்போலியனின் இராணுவப் பிரச்சினைகளை பல மடங்காக்கிய தங்களது சொந்த நிலத்தையை எரிக்கும் கொள்கையில் பயிர்கள் மற்றும் உணவுப் பொருட்களை உருசியர்கள் எரித்தனர். போர், குளிர், பட்டினி அல்லது கரந்தடி சண்டையிட்ட விவசாயிகளால் பதுங்கியிருந்து தாக்கப்படுதல் ஆகியவற்றின் மூலம் நெப்போலியனின் போர் வீரர்களில் 85% முதல் 90% பேர் வரை இறந்தனர். நெப்போலியனின் படைகள் பின் வாங்கிச் செல்ல உருசியத் துருப்புகள் நடு மற்றும் மேற்கு ஐரோப்பாவிற்கு அவர்களைப் பின் தொடர்ந்து வந்தனர். தேசங்களின் யுத்தம் என்ற யுத்தத்தில் நெப்போலியனின் இராணுவத்தை தோற்கடித்தனர். இறுதியாகப் பாரிசையே கைப்பற்றினர். சுமார் 4.30 கோடி மக்கள் என்ற தங்களது மொத்த மக்கள் தொகையில் உருசியா 1812-ஆம் ஆண்டில் சுமார் 15 இலட்சம் பேரை இழந்தது. இதில் சுமார் 2.50 இலட்சம் முதல் 3 இலட்சம் வரையிலானவர்கள் போர் வீரர்களாகவும், எஞ்சியவர்கள் விவசாயிகளும், பண்ணை அடிமைகளாகவும் இருந்தனர்.

நெப்போலியனின் தோல்விக்குப் பிறகு வியன்னா மாநாட்டில் (1814-1815) ஐரோப்பாவின் வரைபடத்தை மீண்டும் திருத்தி வரைவதற்கு அலெக்சாந்தர் தலைமை தாங்கினார். போலந்துப் பேரவையின் மன்னராக இது இவரை ஆக்கியது. ஆத்திரியா மற்றும் புருசியாவுடன் இவர் புனிதக் கூட்டணியை அமைத்தார். முறைமையுடைய கிறித்தவ முடியாட்சியாளர்களுக்கு நெறி தவறிய அச்சுறுத்தல்களாக ஐரோப்பாவில் தான் கண்ட புரட்சி இயக்கங்களை ஒடுக்குவதற்காக இதை அமைத்தார். அனைத்து தேசிய மற்றும் தாராண்மை இயக்கங்களை ஒடுக்குவதில் ஆத்திரியாவின் கிளமென்சு வான் மெத்தர்னிச்சுவுக்கு இவர் உதவினார்.

1848-ஆம் ஆண்டு வரையிலும் கூட பழமை வாதத்திற்காக உருசியப் பேரரசானது ஒரு முதன்மையான பங்கை ஆற்றிய போதும், பண்ணை அடிமை முறையை இது தக்க வைத்துக் கொண்டது எந்த ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அளவிலும் பொருளாதார முன்னேற்றம் அடைவது என்பதை இயலாததாக்கியது. தொழிற்புரட்சி, கடல் வாணிபம் மற்றும் 18-ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில் தொடங்கிய குடியேற்றவாதம் ஆகியவற்றின் போது மேற்கு ஐரோப்பியப் பொருளாதார வளர்ச்சியானது பெருமளவுக்கு அதிகரித்த போது உருசியா மேலும் பின்னோக்கி தங்கத் தொடங்கியது. வலிமையான இராணுவங்களை களத்திற்கு கொண்டு வரும் இதன் ஆற்றலை இது மட்டுப்படுத்தியது.

### முதலாம் நிக்கோலசும், திசம்பர் புரட்சியும்
உருசியாவின் உலக வல்லமை நிலையானது இதன் அரசாங்கத்தின் செயல் திறன் குன்றிய நிலை, இதன் மக்கள் தனித்துவிடப்பட்டது மற்றும் இதன் பொருளாதாரப் பின்தங்கிய நிலை ஆகியவற்றை புலப்பட இயலாததாக மங்கலாக்கியது. நெப்போலியனின் தோல்விக்குப் பிறகு அரசியலமைப்புச் சீர்திருத்தங்களை விவாதிக்க முதலாம் அலெக்சாந்தர் தயாராக இருந்தார். எனினும், வெகு சில சீர்திருத்தங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டாலும் பெரிய அளவிலான மாற்றங்கள் முயற்சிக்கப்படவில்லை.

ஜார் மன்னர் முதலாம் அலெக்சாந்தருக்குப் பிறகு அவரது தம்பியான முதலாம் நிக்கோலசு (1825-1855) பதவிக்கு வந்தார். தன்னுடைய ஆட்சியின் தொடக்கத்தில் ஒரு கிளர்ச்சியை அவர் எதிர் கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. இந்தப் புரட்சிக்கான பின்புலமானது நெப்போலியப் போர்களில் அமைந்திருந்தது. அப்போது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான நன்றாகக் கற்றறிந்த உருசிய அதிகாரிகள் இராணுவப் பயணங்கள் காரணமாக ஐரோப்பாவில் பயணித்தனர். மேற்கு ஐரோப்பாவின் தாராண்மைக் கொள்கைகள் குறித்து அங்கு அவர்கள் அறிந்ததானது அவர்கள் உருசியாவுக்குத் திரும்பி வந்த போது தங்கள் நாட்டில் மாற்றத்தை வேண்டியதை ஊக்கப்படுத்தியது. இதன் விளைவு திசம்பர் புரட்சியாகும் (திசம்பர் 1825). அரசியலமைப்பின் படியான ஒரு முடியாட்சியாளராக நிக்கோலசின் சகோதரரைப் பதவியில் அமர வைக்க விரும்பிய தாராண்மைக் கொள்கையுடைய உயர்குடியினர் மற்றும் இராணுவ அதிகாரிகளின் ஒரு சிறிய வட்டத்தின் வேலை இதுவாகும். ஆனால், இப்புரட்சியானது எளிதாக நொறுக்கப்பட்டது. தாராண்மைக் கொள்கைச் சீர்திருத்தங்களிலிருந்து நிக்கோலசு மாறுவதற்கும், "பழமைவாதம், சர்வாதிகாரம், தேசியவாதம்" என்ற எதிர் வினையான கொள்கையைப் பின்பற்றுவதற்கும் இது காரணமாக அமைந்தது.

1826-1828-இல் பாரசீகத்துக்கு எதிராக மற்றொரு போரில் உருசியா சண்டையிட்டது. முதல் ஆண்டின் போது தன்னுடைய சமீபத்தில் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட நிலப்பரப்புகளில் கிட்டத்தட்ட அனைத்தையும் உருசியா இழந்தது. ஆனால், பின் வந்த ஆண்டுகளில் அவற்றை மீண்டும் பெற்றது. உருசியா தனக்கு மிகவும் சாதகமான ஒப்பந்த நிபந்தனைகளுடன் வென்றது. 1828-இன் துருக்மென்சாய் ஒப்பந்தத்தில் ஆர்மீனியா, நக்சிவான், நாகோர்னோ-கராபக், அசர்பைசான் மற்றும் இக்திர் ஆகிய பகுதிகளை உருசியா பெற்றது. 1828-1829-இன் உருசிய-துருக்கியப் போரில் வடகிழக்கு அனத்தோலியா மீது உருசியா படையெடுத்தது. உத்தி ரீதியில் முக்கியமான உதுமானியப் பட்டணங்களான எர்சுரும் மற்றும் குமுசனே ஆகிய இடங்களை ஆக்கிரமித்தது. கிரேக்க மரபுவழிக் கிறித்தவ மக்களின் ஒரு காப்பாளராகவும், இரட்சகராகவும் தன்னைக் காட்டிக் கொண்டது. இப்பகுதியின் பான்டிக் கிரேக்கர்களிடமிருந்து விரிவான ஆதரவைப் பெற்றது. ஒரு குறுகிய கால ஆக்கிரமிப்புக்குப் பிறகு உருசிய ஏகாதிபத்திய இராணுவமானது சர்சியாவுக்குப் பின் வாங்கியது. காக்கேசியாவில் இருந்த அனைத்து பாரசீக நிலப்பரப்புகளையும், முதன்மையான உதுமானிய நிலப்பரப்புகளையும் 1830-கள் வாக்கில் உருசியா வென்றது.

1831-இல் நிக்கோலசு போலந்தில் ஏற்பட்ட நவம்பர் கிளர்ச்சியை நொறுக்கினார். மொழி, சமயம் மற்றும் பண்பாடு ஆகிய தேசத்தின் மைய விழுமியங்களைத் தாக்கியதன் மூலம் 1863-இல் போலந்து கைவினைஞர்கள் மற்றும் பொது மக்களுக்கு கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டதற்கான காரணத்தை உருசிய சர்வாதிகாரமானது வழங்கியது. இதன் விளைவாக ஏற்பட்ட சனவரி கிளர்ச்சியானது ஒரு பெரும் புரட்சியாகத் திகழ்ந்தது. இதுவும் நொறுக்கப்பட்டது. இப்பிரச்சினையில் தலையிட பிரான்சு, பிரித்தானியா மற்றும் ஆத்திரியா ஆகிய நாடுகள் முயற்சித்தன. ஆனால், அவர்களால் இயலவில்லை. உருசிய தேசப்பற்று பத்திரிக்கைகள் போலந்துக் கிளர்ச்சியை உருசிய தேசத்தை ஒன்றிணைக்கப் பயன்படுத்தின. போலந்து மற்றும் உலகத்தைக் காப்பதென்பது கடவுளால் உருசியாவுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பணி என குறிப்பிட்டன. அதன் தனித்துவமான அரசியல் மற்றும் நீதித்துறை உரிமைகளை இழக்கச் செய்ததன் மூலம் போலந்துக்குத் தண்டனை கொடுக்கப்பட்டது. போலந்துப் பள்ளிகள் மற்றும் அரசவைகளில் உருசியமயமாக்கமானது திணிக்கப்பட்டது.

### உருசிய இராணுவம்

ஜார் மன்னர் முதலாம் நிக்கோலசு (ஆட்சி 1825-1855) தன் இராணுவம் மீது மட்டு மீறிய கவனத்தைச் செலுத்தினார். 6 முதல் 7 கோடி மக்களைக் கொண்டிருந்த உருசிய தேசத்தில் இவரது இராணுவமானது 10 இலட்சம் வீரர்களைக் கொண்டிருந்தது. இவர்களிடம் காலம் போன உபகரணங்களும், உத்திகளுமே இருந்தன. ஆனால், அணிவகுப்பில் இதன் சிறப்பு தன்மை மீது ஜார் மன்னருக்குப் பெருமை இருந்தது. எடுத்துக்காட்டாக, குதிரைப் படையைச் சேர்ந்த குதிரைகள் அணி வகுப்புகளுக்கு மட்டுமே பயிற்றுவிக்கப்பட்டு இருந்தன. யுத்தத்தில் மோசமாகச் செயல்பட்டன. அவர்களது தகுதிகள் குறித்து பொருட்படுத்தாது தன்னுடைய குடிசார் முகமைகளில் பெரும்பாலானவற்றுக்கு தலைமைப் பதவியில் தன்னுடைய தளபதிகளை இவர் நியமித்தார். போலந்து, பால்டிக், பின்லாந்து மற்றும் சார்சியா போன்ற உருசியா அல்லாத பகுதிகளைச் சேர்ந்த உயர்குடியின இளைஞர்களுக்கு மேல் நோக்கிய சமூக நகர்வுக்கான ஒரு வாகனமாக இராணுவம் உருவானது. மற்றொரு புறம் இராணுவத்தில் வாழ்நாள் முழுவதற்கும் அவர்களைச் சேர்த்ததன் மூலம் உள்ளூர் அதிகாரிகள் பல சட்டத்திற்கு விரோதாமனவர்கள், சிறு குற்றவாளிகள் மற்றும் தங்களுக்குப் பிடிக்காதவர்களை தண்டனைக்கு உட்படுத்தினர். கிராம சிலவராட்சி அமைப்புகள் வேலை வாய்ப்பு, இராணுவத்திற்கான கட்டாய ஆள் சேர்ப்பு, உள்ளூர் புரவலத்தன்மை ஆகியவற்றைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தன. அவை சீர்திருத்தங்களைத் தடுத்து வைத்திருந்தன. விவசாய சமூகத்தைச் சேர்ந்த நம்பிக்கையளிக்காத பெரும்பாலான இளைஞர்களை இராணுவத்திற்கு அனுப்பி வைத்தன. இராணுவத்தில் கட்டாயப்படுத்தி சேர்க்கும் அமைப்பானது மக்களிடையே பிரபலமற்றதாக இருந்தது. ஆண்டின் ஆறு மாதங்களுக்கு இராணுவ வீரர்களை தங்கள் வீட்டில் வைத்து கவனிக்க விவசாயிகளைக் கட்டாயப்படுத்திய பழக்கமும் இதே போன்ற நிலையை மக்கள் மத்தியில் கொண்டிருந்தது.

இவரது ஆட்சியின் முடிவில் நடைபெற்ற கிரிமிய போரானது, இறுதியாக உருசியாவானது இராணுவ ரீதியாக பலவீனமான, தொழில்நுட்ப ரீதியாகப் பின் தங்கிய மற்றும் நிர்வாக ரீதியாகப் போட்டித் திறன் அற்ற நாடு என உலகிற்கு காட்டியதாக அமெரிக்க வரலாற்றாளர் வில்லிசு புரூக்சால் குறிப்பிடப்பட்டது. தெற்கு மற்றும் உதுமானியப் பேரரசு நோக்கி இவருக்குக் குறிக்கோள்கள் இருந்த போதிலும் அத்திசையில் தன் தொடருந்து அமைப்பை உருசியா கட்டமைக்கவில்லை. தொலைத் தொடர்புகளானவை மோசமாக இருந்தன. அதிகார அமைப்பானது ஊழலில் திளைத்தும், செயல் திறன் குன்றியும் இருந்தது. போருக்குத் தயாராக இல்லை. கடற்படையானது பலவீனமானதாகவும், தொழில்நுட்ப ரீதியாகப் பின் தங்கியதாகவும் இருந்தது. பெரிய அளவில் இருந்தாலும் இராணுவமானது அணி வகுப்புகளுக்கு மட்டுமே சிறந்ததாக இருந்தது. தங்களது வீரர்களின் சம்பளம், உற்சாகம் குன்றிய மன நிலை ஆகியவற்றைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திய கர்னல்களால் பாதிப்படைந்திருந்தது. இதை விட அதிகமாக, சமீபத்திய தொழில்நுட்பங்கள் அவர்களிடம் இல்லை. நாட்டின் தலைவர்களானவர்கள் சீர்திருத்தங்கள் உடனடியாகத் தேவைப்படுகின்றன என்று உணர்ந்தனர்.

### 19-ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் உருசிய சமூகம்
உருசிய இலக்கியமானது ஒரு தனித்து இயங்கிய மற்றும் மிக அழுத்தமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய, ஒரு புரிந்து கொள்ள இயலாத மெய்ம்மையாக உருவானது 19-அம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலத்தில் தான்.

மேற்கத்தியமயமாக்குபவர்கள் மேற்கு ஐரோப்பாவைப் பின்பற்றுவதற்கு ஆதரவளித்தனர். அதே நேரத்தில், பிறர் மேற்குலகத்துடன் உள்ள தொடர்பைத் துண்டிக்க வேண்டினர். முற்காலப் பாரம்பரியங்களுக்கு மீண்டும் திரும்ப வேண்டும் என்று அழைப்பு விடுத்தனர். இதில் பிந்தைய வழியானது சிலாவிய மக்களை மதித்தவர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டது. "ஒழுக்கங்கெட்ட" மேற்குலகம் மீது இகழ்ச்சிகளை இவர்கள் குவித்தனர். சிலாவிய மதிப்பாளர்கள் அதிகார அமைப்பை எதிர்த்தவர்களாக இருந்தனர். மேற்குலகத்தின் தனியுரிமைக்கு மாறாக நடுக்கால உருசிய *மிர்* அல்லது கிராம சமூகத்தின் கூட்டுரிமையை விரும்பித் தேர்ந்தெடுத்தனர். மேற்கத்தியமயமாக்கும் இயக்கத்தின் ஒரு முன்னணி நபராக பியோதர் சாதயேவ் திகழ்ந்தார். மேற்கு ஐரோப்பாவின் பார்வையிலிருந்து உருசியாவின் பண்பாட்டுத் தனிமையை இவர் 1831-ஆம் ஆண்டில் தன் *தத்துவ மாடல்கள்* என்ற நூலில் வெளிக் கொண்டு வந்தார் என்று குறிப்பிடப்பட்டது. உருசியாவின் முற்காலத்தின் மீதான தனி மதிப்பு நிலை மீது இவர் ஐயத்தை வெளிப்படுத்தினார். உருசியாவின் மனதிற்கு ஒரு வலிமையான ஆன்மீக அடித்தளத்தைக் கொடுப்பதில் தோல்வியடைந்ததற்காக மரபுவழிக் கிறித்தவத்தை இவர் இகழ்ந்தார். உருசியா மேற்கு ஐரோப்பாவைப் பின்பற்ற வேண்டும் அல்லது அதனிலும் மேம்பட்டு இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு அழைப்பு விடுத்தார். குறிப்பாக, பகுத்தறிவு மற்றும் தர்க்க சிந்தனையில், அதன் முற்போக்கு உற்சாகத்தில், அறிவியலில் அதன் தலைமைத்துவத்தில் மற்றும் விடுதலைக்கான வழிகளில் அதன் தலைமைத்துவத்தில் அதனைப் பின்பற்ற வேண்டும் அல்லது அதனினும் மேம்பட்ட இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு இவர் அழைப்பு விடுத்தார். விசரியோன் பெலின்சுகி மற்றும் அலெக்சாந்தர் எர்சென்ன் ஆகியோர் உருசியாவில் முக்கியமான மேற்கத்தியமயமாக்கும் நபர்களாகத் திகழ்ந்தனர்.

### கிரிமியப் போர்
நெப்போலியனுக்கு எதிரான போரில் இருந்து ஐரோப்பாவின் விவகாரங்களில் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடன் உருசியா "புனித கூட்டணியின்" ஒரு பகுதியாக செயல்படத் தொடங்கியது. புனித கூட்டணியானது ஐரோப்பாவின் "காவல்துறை அதிகாரியாகச்" சேவையாற்றுவதற்காக அமைக்கப்பட்டதாகும். எனினும், இந்தக் கூட்டணியை பேணுவதானது பெரிய இராணுவங்களுக்கான தேவையைக் கொண்டிருந்தது. புருசியா, ஆத்திரியா, பிரித்தானியா மற்றும் பிரான்சு (கூட்டணியின் பிற உறுப்பினர்கள்) பெரிய இராணுவங்களைக் கொண்டிருக்கவில்லை. தேவைப்பட்ட எண்ணிக்கையிலான போர் வீரர்களை வழங்க உருசியாவை அவை சார்ந்திருக்க வேண்டிய தேவை இருந்தது. முதலாம் நிக்கலாசுவின் தத்துவத்துடன் இது பொருந்திப் போனது. ஆத்திரியப் பேரரசின் வேண்டுதலின் படி அங்கு ஏற்பட்ட புரட்சியை ஒடுக்குவதற்காக 1849-இல் அங்கேரிக்குள் தனது இராணுவத்தை ஜார் மன்னர் அனுப்பினார். அதே நேரத்தில் உருசிய போலந்துக்கும் இந்தப் புரட்சி பரவுவதைத் தடுப்பதற்காக அனுப்பினார். உள் நாட்டில் அமைதியின்மையின் எந்த ஓர் அறிகுறிகளையும் ஜார் மன்னர் ஒடுக்கினார்.

ஐரோப்பாவின் காவல்துறை அதிகாரியாக இருப்பதற்காக துருப்புக்களை வழங்குவதற்கு கைமாறாக "ஐரோப்பாவின் நோயாளியான" (ஏழை நாடு) சிதைவடைந்து கொண்டிருந்த உதுமானியப் பேரரசைக் கையாள்வதில் தனது கைகள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட வேண்டும் என உருசியா எதிர்பார்த்தது. 1853-இல் உதுமானியக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதிகள் மீது உருசியா படையெடுத்தது. இது கிரிமிய போருக்கு வழி வகுத்தது. உதுமானியர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக பிரித்தானியாவும், பிரான்சும் வந்தன. பெரும்பாலும் கிரிமியாவில் சண்டையிடப்பட்ட ஒரு நீண்ட நெடிய சோர்வடைய வைத்த போருக்குப் பிறகு, நோய் காரணமாக மிக அதிகமான இறப்பு விகிதங்களுடன் சேர்த்து நேச நாடுகள் வென்றன.

பிரித்தானிய வரலாற்றாளரான ஆர்லாண்டோ பிகேசு உருசியா அடைந்த நீண்ட கால சேதத்தைப் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்:
:கருங்கடலானது இராணுவங்கள் இல்லாத இடம் ஆக்கப்பட்டதானது உருசியாவுக்கு ஒரு பெரிய அடியாக இருந்தது. பிரித்தானியர் அல்லாத பிற எந்த கடற்படைக் குழுவுக்கும் எதிராக தனது பாதுகாப்பற்ற தெற்கு கடற்கரை எல்லையை இந்நாட்டால் அதற்கு மேலும் பாதுகாக்க இயலவில்லை... உருசிய கருங்கடல் கப்பல் குழு, செவசுதபோல் மற்றும் பிற கடற்படை துறைமுகப் பகுதிகள் அழிக்கப்பட்டதானது உருசியாவுக்கு ஓர் அவமானமாக இருந்தது. ஓர் உலக வல்லமை மீது எந்த ஒரு கட்டாய ஆயுதக் குறைப்பு நடவடிக்கையும் அதற்கு முன்னர் திணிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை... உருசியாவில் ஓர் ஐரோப்பிய சக்தியைத் தாங்கள் கையாள்வதாக நேச நாடுகள் உண்மையில் நினைக்கவில்லை. அவர்கள் உருசியாவை பகுதியளவு-ஆசிய நாடு என்றே கருதினர்... கிரிமிய தோல்வியானது உருசிய ஆயுதப் படைகளுக்கு அவப் பெயரை உண்டாக்கியது, நாட்டின் தற்காப்புகளை நவீனமயமாக்க வேண்டிய தேவையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டியது, குறிப்பாக இராணுவக் கண்ணோட்டத்தில் மட்டுமல்லாமல் தொடருந்து அமைப்புக்களைக் கட்டமைப்பது, தொழில்மயமாக்குவது, வலிமையான நிதி ஆதாரங்களைக் கொண்டிருப்பது போன்ற மேற்கொண்ட வழிகளின் மூலம் நவீனமயமாக்க வேண்டிய தேவையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டியது... உலகின் மிகப் பெரிய, மிக செல்வச் செழிப்பான மற்றும் மிக சக்தி வாய்ந்த நாடு உருசியா என தங்கள் நாட்டை பல உருசியர்கள் எண்ணிய தோற்றமானது திடீரென உடைக்கப்பட்டது. உருசியாவின் பின் தங்கிய நிலையானது வெளிக் காட்டப்பட்டது... உருசியாவில் இருந்த ஒவ்வொரு அமைப்பின் குறைபாடுகளையும் கிரிமிய அழிவானது வெளிக் காட்டியது - இராணுவ தலைமையில் மலிந்திருந்த ஊழல் மற்றும் போட்டித் திறன் அற்ற நிலையை மட்டுமல்லாமல், இராணுவம் மற்றும் கடற்படையின் தொழில்நுட்ப ரீதியாகப் பின் தங்கிய நிலை அல்லது போருக்கான பொருட்களை வழங்குவதில் இருந்த நீடித்த பிரச்சனைகளுக்கு காரணமாக இருந்த போதுமான சாலைகள் மற்றும் தொடருந்து அமைப்புகள் இல்லாதது மட்டுமல்லாமல் ஆயுதப் படைகளில் நிரம்பியிருந்த பண்ணையடிமைகளின் மோசமான சூழல் மற்றும் எழுத்தறிவற்ற நிலை, தொழிற்புரட்சியடைந்திருந்த சக்திகளுக்கு எதிராக நீடித்துச் சண்டையிட பண்ணையடிமைப் பொருளாதாரத்தால் இயலாதது மற்றும் சர்வாதிகாரத்தின் தோல்விகளையும் கூட இப்போர் வெளிக் காட்டியது.

### இரண்டாம் அலெக்சாந்தரும், பண்ணையடிமை முறை ஒழிப்பும்
1855-இல் இரண்டாம் அலெக்சாந்தர் அரியணைக்கு வந்த போது சீர்திருத்தத்திற்கான வேண்டுகோள்களானவைப் பரவலாக இருந்தன. அரசாங்கம் எதிர் கொண்ட மிக அழுத்தமான பிரச்சினையாகப் பண்ணையடிமை முறை இருந்தது. 1859-இல் 2.30 கோடி பண்ணையடிமைகள் (மொத்த மக்கள் தொகையான 6.70 கோடியில்) இருந்தனர். இறுதியாக ஒரு புரட்சியாக மாற வாய்ப்புள்ள குடிசார் அமைதியின்மையை எதிர்பார்த்திருந்த இரண்டாம் அலெக்சாந்தர் 1861-இல் பண்ணையடிமைகளுக்குச் சம உரிமை அளிக்கும் சீர்திருத்தத்தின் மூலம் பண்ணை அடிமை முறையை முன்னதாகவே ஒழித்து விடும் வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தார். பண்ணையடிமைகளுக்குச் சம உரிமை அளித்ததானது நகரங்களுக்கு இலவச வேலையாட்களை வழங்கியது, தொழிற்துறைக்கு உத்வேகம் அளித்தது, நடுத்தர வர்க்கத்தினர் எண்ணிக்கை மற்றும் செல்வாக்கில் அதிகரித்தனர். விடுதலை செய்யப்பட்ட விவசாயிகள் தங்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தை அரசாங்க உதவியுடன் நிலப்பிரபுகளிடமிருந்து விலைக்கு வாங்க வேண்டியிருந்தது. தாங்கள் இழந்த நிலத்திற்காக நிலப்பிரபுக்களுக்கு சிறப்புக் கடன் பத்திரங்களை அரசாங்கம் வெளியிட்டது. விவசாயிகளிடம் இருந்து ஒரு சிறப்பு வரியை வசூலித்தது. இவை மீட்புத் தொகை செலுத்துதல் என்று அழைக்கப்பட்டன. விவசாயிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தின் ஒட்டு மொத்த விலையில் ஆண்டுக்கு 5% என்ற விகிதத்தில் சிறப்பு வரி வசூலிக்கப்பட்டது. விவசாயிகளுக்கு என கொடுக்கப்பட்ட அனைத்து நிலங்களும் ஒட்டு மொத்தமாக *மிர்* (கிராம சமூகம்) என்று அழைக்கப்பட்ட அமைப்பால் உடைமையாகக் கொள்ளப்பட்டிருந்தன. இச்சமூகமானது விவசாயிகளுக்கு மத்தியில் நிலத்தைப் பிரித்துக் கொடுத்தது. பல்வேறு உடைமைகளை மேற்பார்வையிட்டது.

பண்ணையடிமை முறையை ஒழித்ததைத் தவிர்த்து ஏராளமான சீர்திருத்தங்களுக்குக் காரணமாக அலெக்சாந்தர் இருந்தார். நீதித்துறை அமைப்பை இவர் மறு ஒருங்கிணைப்புச் செய்தார். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உள்ளூர் நீதிபதிகளை நியமித்தார். மரண தண்டனையை ஒழித்தார். செம்சுத்வோ அமைப்பின் வழியாக உள்ளூர் சுய-அரசாங்கத்தை ஊக்குவித்தார். அனைவரும் இராணுவத்தில் சேவையாற்ற வேண்டும் என்ற நிலையைக் கொண்டு வந்தார். உயர்குடியினர் கொண்டிருந்த தனிச் சலுகைகளில் சிலவற்றை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தார். பல்கலைக்கழகங்களை ஊக்குவித்தார்.

அயல்நாட்டுக் கொள்கையில் இவர் 1867-ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய அமெரிக்காவுக்கு அலாசுகாவை விற்றார். இராணுவக் கட்டளை அமைப்பை இவர் நவீனமயமாக்கினார். இவர் அமைதியை வேண்டினார். ஐரோப்பியச் சூழ்நிலையை நிலைத்தன்மைக்கு உட்படுத்திய மூன்று பேரரசுகளின் குழுவில் செருமனி மற்றும் ஆத்திரியாவுடன் இவர் இணைந்தார். சைபீரியா மற்றும் காக்கேசியாவில் உருசியப் பேரரசானது விரிவடைந்தது. சீனாவுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்திய வகையில் இவர் நிலப்பரப்புகளைப் பெற்றார். 1863-இல் போலந்தில் ஒரு கிளர்ச்சியை எதிர் கொண்ட போது அப்பகுதியின் தனி அரசியலமைப்பை அந்நிலத்திடமிருந்து நீக்கினார். உருசியாவுடன் போலந்தை நேரடியாக இணைத்தார். புரட்சிகர மற்றும் அரசுக்கு எதிரான அரசற்ற நிலைக்கு ஆதரவான இயக்கங்களை எதிர் கொள்வதற்காக ஆயிரக்கணக்கான எதிர்ப்பாளர்களை இவர் சைபீரியாவுக்கு கைதிகளாக அனுப்பினார். 1881-இல் இவர் அரசியல் கொலை செய்யப்பட்ட போது மேற்கொண்ட நாடாளுமன்றச் சீர்திருத்தங்களை இவர் பரிந்துரைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

1870-களின் பிற்பகுதியில் உருசியாவும், உதுமானியப் பேரரசும் பால்கன் பகுதிகளில் மீண்டும் சண்டையிட்டன. உருசிய-துருக்கியப் போரானது உருசிய மக்கள் மத்தியில் பிரபலமானதாக இருந்தது. தங்களது சக மரபுவழி கிறித்தவ சிலாவியர்களான செர்பியர் மற்றும் பல்கேரியரின் சுதந்திரத்திற்கு உருசிய மக்கள் ஆதரவளித்தனர். உருமேனியா, செர்பியா, மான்டினீக்ரோ ஆகிய குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான பால்கன் நாடுகள் சுதந்திரத்தைப் பெறுவதற்கு இப்போரில் உருசியாவின் வெற்றியானது அனுமதியளித்தது. மேற்கொண்டு பல்காரியா நடைமுறை ரீதியில் சுதந்திரமுடைய நாடாக மாறியது. எனினும், இப்போரானது ஆத்திரியா-அங்கேரியுடன் பதட்டத்தை அதிகரித்தது. ஆத்திரியா-அங்கேரிக்கும் இப்பகுதியில் குறிக்கோள்கள் இருந்தன. 1878-இல் பெர்லின் பேரவையின் முடிவுகளால் ஜார் மன்னர் ஏமாற்றமடைந்திருந்தார். ஆனால், இவர் ஓப்பந்தத்தை வெறுத்தாலும் பின்பற்ற வேண்டியிருந்தது.

இக்காலத்தின் போது உருசியா தனது பேரரசை நடு ஆசியாவுக்குள் விரிவாக்கியது. கோகந்து, புகாரா, கிவா கானரசுகளை வென்றது. மேலும், தெற்கு காசுப்பியப் பகுதியையும் வென்றது. பிரித்தானிய இந்தியாவுக்கு எதிராக (பெரும் விளையாட்டு) உருசியர்கள் வலுச் சண்டையிடத் திட்டமிட்டுள்ளனர் என்று ஆசியாவில் உருசியாவின் முன்னேற்றமானது பிரித்தானியருக்கு அச்சம் ஏற்பட வழி வகுத்தது. 1815-க்கு முன்னர் நெப்போலியன் உருசியாவுடன் இணைந்து ஒரு வலிமையான போர் நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டு பிரித்தானிய இந்தியாவைப் பிடிக்கலாம் என இலண்டன் கவலையடைந்திருந்தது. 1815-க்குப் பின்னர் உருசியா தனியாகவே படிப்படியாக இதைச் செய்யலாம் என இலண்டன் அச்சமடைந்தது. எனினும், வரலாற்றாளர்கள் இந்தியாவுக்கு எதிராக நகர எந்த ஓர் உள் நோக்கத்தையும் உருசியர்கள் என்றுமே கொண்டிருக்கவில்லை என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.

### 19-ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில் உருசிய சமூகம்

1860-களில் இல்லாமைத் தத்துவம் என்று அறியப்பட்ட ஓர் இயக்கமானது உருசியாவில் உருவாகத் தொடங்கியது. உண்மையில் இவான் துர்கனேவ் தன்னுடைய 1862-ஆம் ஆண்டு நூலான *தந்தைகளும், மகன்களும்* என்ற புதினத்தில் குறிப்பிட்ட ஒரு சொற்றொடர் இதுவாகும். அவை செயற்கையாகவும், ஊழல் மலிந்தவையாகும் இருக்கின்றன என்ற, ஆதாரம் இல்லாவிட்டாலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இல்லாமைத் தத்துவவாதிகள் மனித அதிகார அமைப்புகள் மற்றும் சட்டங்களை அழிப்பதை விரும்பினர். அதன் மையப் பகுதியில் உருசிய இல்லாமைத் தத்துவமானது உலகமானது புரிந்து கொள்ள எளிதான பொருள், புற மெய்மைகளை மட்டுமே கருத்தில் கொண்ட உண்மை அல்லது விழுமியங்கள் இல்லாதது என்ற நம்பிக்கையை இயல்பாகக் கொண்டிருந்தது. சில காலத்துக்கு பல உருசிய தாராண்மையாளர்கள் சிந்தனையாளர்களின் வெற்று விவாதங்கள் என்று தாங்கள் கருதியவற்றால் அதிருப்தி அடைந்திருந்தனர். அனைத்து பழைய விழுமியங்களையும் இல்லாமைத் தத்துவவாதிகள் கேள்விக்கு உட்படுத்தினர். உருசிய தாபனத்தை அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கினர். சீர்திருத்தங்களுக்கான காரணமாக இவர்கள் ஈடுபடத் தொடங்கினர். முதன்மையான அரசியல் சக்தியாக உருவாயினர். 1825-இல் புரட்சி செய்த திசம்பர் புரட்சியாளர்களின் முந்தைய செயல்பாடுகளாலும், கிரிமியப் போரால் உண்டான நிதி மற்றும் அரசியல் பிரச்சனைகளாலும்  இவர்களது வழியானது எளிதாக்கப்பட்டு இருந்தது. அரசியல் அமைப்புகளில் பல உருசியர்கள் நம்பிக்கை இழப்பதற்கு இது காரணமாக அமைந்தது. *ஒரு புரட்சியாளனின் வினா விடை* என்ற கொள்கை விளக்க அறிக்கையை உருசிய இல்லாமைத் தத்துவவாதிகள் உருவாக்கினர்.

உயர்குடியினர் மற்றும் நிலமுடைய மேல் வகுப்பினரை சீர்திருத்தத்திற்கு சீர்திருத்தத்திற்கு மாற்றுவதில் இல்லாமைத் தத்துவவாதிகள் தோல்வியடைந்ததற்குப் பிறகு அவர்கள் விவசாயிகள் பக்கம் தங்களது கவனத்தைத் திருப்பினர். இந்த இயக்கமானது *நரோத்னிக்* ("புகழாளர்") இயக்கம் என்று அறியப்பட்டது. பொது மக்கள் ஆனவர்கள் நாட்டை முன்னின்று நடத்துவதற்கு மதிநுட்பம் மற்றும் அமைதியான ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளனர் என்ற நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. *நரோத்னிக்* இயக்கமானது உத்திவேகம் பெறத் தொடங்கிய போது அரசாங்கமானது அதை அழிக்க முற்படத் தொடங்கியது. அரசாங்கத்தின் அதிகரித்த வந்த எதிர் வினைக்குப் பதிலாக ஒரு தீவிரப் பிரிவினர் தீவிரவாதத்தை அறிவுறுத்தி, பின்பற்றத் தொடங்கினர். ஒருவர் பின் ஒருவராக முக்கியமான அதிகாரிகள் துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டோ அல்லது வெடி குண்டுகளாலோ கொல்லப்பட்டனர். உருசியாவில் அரசற்ற நிலையானது ஒரு சக்தி வாய்ந்த புரட்சிப் படையாக உயர்ந்ததை இது காட்டியது. இறுதியாக பல முயற்சிகளுக்குப் பிறகு 1881-இல் அரசற்றவாதிகளால் அலெக்சாந்தர் கொலை செய்யப்பட்டார். புரட்சியாளர்களின் தேவைகளை மேம்படுத்துவதற்கு என்று வடிவமைக்கப்பட்ட, பண்ணையடிமை முறையை ஒழிப்பதுடன் சேர்த்து புதிய சீர்த்திருத்தங்களைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக ஒரு பிரதிநிதித்துவ மன்றத்தைக் கூட்டுவதற்கான ஒரு பரிந்துரைக்கு இவர் அங்கீகாரம் அளித்த அதே நாளில் கொல்லப்பட்டார்.

19-ஆம் நூற்றாண்டின் முடிவும், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கமும் உருசியப் பண்பாட்டின் வெள்ளிக் காலம் என்று அறியப்படுகிறது. உருசிய குறியீட்டியல், குறியீட்டியலுக்கு எதிரானதான அக்மேயியம் மற்றும் உருசிய எதிர்காலவியம் ஆகிய கலை இயக்கங்களால் வெள்ளிக் காலமானது உருவாகியிருந்தது. பல கவிதை பள்ளிகள் செழித்து வளர்ந்தன. குறியீட்டு இயக்கத்திற்குள் உருவான மறை பொருளான அரசற்ற நிலைக்கான மனப் பாங்கும் இதில் அடங்கும். உருசிய அதிநவீனப் படைப்பாளிகள் இயக்கமானது உருசியப் பேரரசு மற்றும் சோவியத் ஒன்றியத்தில் செழித்து வளர்ந்த நவீன கலையின் ஒரு பெரிய, செல்வாக்கு மிக்க அலை போன்ற நிகழ்வாகும். சிலர் இதன் தொடக்கத்தை 1850-ஆம் ஆண்டிலேயே தொடங்கியது என்று குறிப்பிட்டும், முடிவை 1960-ஆம் ஆண்டில் தான் முடிந்தது என்று குறிப்பிட்டாலும் இது தோராயமாக 1890 முதல் 1930 வரை நீடித்தது என்று குறிப்பிடப்பட்டது.

### மூன்றாம் அலெக்சாந்தருக்குக் கீழ் சர்வாதிகாரமும், எதிர் வினையும்
தன்னுடைய தந்தையைப் போல் இல்லாமல் புதிய ஜார் மன்னரான மூன்றாம் அலெக்சாந்தர் (1851-1894) தன்னுடைய ஆட்சிக் காலம் முழுவதும் ஒரு கடுமையான எதிர் வினையாற்றிவராக இருந்தார். "பழமை வாதம், சர்வாதிகாரம், தேசிய இயற்பண்பு" என்ற மூதுரையை மீண்டும் புதுப்பித்தார். ஒரு ஈடுபாடுடைய சிலாவிய ஆதரவாளரான மூன்றாம் அலெக்சாந்தர் மேற்கு ஐரோப்பாவின் அடிமைப்படுத்தும் தாக்கங்களிலிருந்து தன்னைத் தானே அடைத்துக் கொண்டால் மட்டுமே அமைதியின்மையிலிருந்து உருசியாவைக் காப்பாற்ற முடியும் என்று நம்பினார். இவரது ஆட்சிக் காலத்தில் உருசியாவானது குடியரசு பிரான்சுடன் செருமனியின் அதிகரித்து வந்த சக்தியைக் கட்டுக்குள் வைப்பதற்காக ஓர் ஒன்றியத்தில் இணைந்தது. நடு ஆசியா மீதான படையெடுப்பை முடித்தார். சீனாவிடமிருந்து முக்கியமான நிலப்பரப்பு மற்றும் வாணிகச் சலுகைகளைப் பெற்றார்.

ஜார் மன்னரின் மிக செல்வாக்கு மிக்க ஆலோசகராக கான்சுடன்டின் போபேதோனோசுத்சேவ் திகழ்ந்தார். மூன்றாம் அலெக்சாந்தருக்கும், அவரது மகன் நிக்கலாசுவுக்கும் ஓர் ஆசானாகவும், 1880 முதல் 1895 வரை புனித திருச் சபைக் கூட்டத்தின் பசரச்செயலுரிமையாளராகவும் இவர் திகழ்ந்தார். கருத்துரிமை மற்றும் ஊடக சுதந்திரத்தைக் கண்டு அஞ்சுவதற்கும், சனநாயகம், அரசியலமைப்புகள் மற்றும் நாடாளுமன்ற அமைப்பை வெறுப்பதற்கும் இவர் அரச குல மாணவர்களுக்குப் பயிற்சியளித்தார். போபேதோனோசுத்சேவின் கீழ் புரட்சியாளர்கள் வேட்டையாடப்பட்டனர். உருசியமயமாக்கும் ஒரு கொள்கையானது செயல்படுத்தப்பட்டது.

### இரண்டாம் நிக்கலாசுவும், புதிய புரட்சி இயக்கமும்
அலெக்சாந்தருக்குப் பிறகு இவரது மகன் இரண்டாம் நிக்கலாசு (1894-1918) பதவிக்கு வந்தார். உருசியாவில் ஜார் மன்னருக்குப் பெருமளவு செல்வாக்கை ஏற்படுத்தும் முயற்சியாகத் தொடங்கப்பட்ட தொழிற் புரட்சியானது ஜார் மன்னரை இறுதியாகப் பதவியிலிருந்து தூக்கி எறியும் படைகளையே இடைப்பட்ட வேளையில் உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது. அரசியல் ரீதியாக இந்த எதிர்ப்புப் படைகளானவை மூன்று போட்டித் திறன் கொண்ட கட்சிகளாக இருந்தன. இவர்களில் முதலாமானவர்களான தொழிற்துறை முதலாளிகள் மற்றும் உயர்குடியினர் மத்தியில் இருந்த தாராண்மைக் காரணிகளானவர்கள் அமைதியான சமூக சீர்திருத்தத்தையும், ஓர் அரசியலமைப்பு முடியாட்சியும் விரும்பினர். 1905-இல் அரசியலமைப்பு சனநாயகக் கட்சி அல்லது *கேடட்ஸ்* என்ற கட்சியை நிறுவினர். இரண்டாவதாக நரோத்னிக் பாரம்பரியத்தின் ஆதரவாளர்கள் சமதர்ம-புரட்சிக் கட்சி அல்லது *எசெர்ஸ்* கட்சியை 1901-இல் நிறுவினர். நிலங்களில் வேலை செய்த விவசாயிகளுக்கு நிலமானது பிரித்துக் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என இவர்கள் அறிவுறுத்திப் பணியாற்றினர். ஒரு மூன்றாவது தீவிரக் குழுவானது உருசிய சமூக சனநாயக தொழிலாளர் கட்சியை (உ. ச. ச. தொ. க.) 1898-இல் நிறுவியது. உருசியாவில் மார்க்சியத்தின் முதன்மையான பற்றார்ந்த ஆதரவாளர்களாக இந்தக் கட்சி திகழ்ந்தது. தீவிரப் போக்குடைய சிந்தனையாளர்கள் மற்றும் நகர்ப்புறத் தொழிலாளர் வர்க்கத்திடமிருந்து இவர்கள் தங்களது ஆதரவைப் பெற்றனர். இவர்கள் முழுமையான சமூக, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் புரட்சியை வலியுறுத்தினர்.

1903-இல் உருசிய சமூக சனநாயக தொழிலாளர் கட்சி இரு பிரிவுகளாகப் பிரிந்தது: விளாதிமிர் லெனின் தலைமையிலான தீவிரப் போக்குடைய போல்செவிக்குகள் மற்றும் ஒப்பீட்டளவில் மிதமானவர்களான யூலி மர்தோவ் தலைமையிலான மென்செவிக்குகள். உருசிய சமதர்மமானது படிப்படியாக, அமைதியாக வளரும் என்று நம்பினர். ஜார் மன்னரின் ஆட்சிக்குப் பின் ஒரு சனநாயகக் குடியரசு வர வேண்டும் என்றும் விரும்பினர். படை மூலம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காக பாட்டாளி மக்களின் முன் வரிசைப் படையாகச் செயல்படுவதற்காக கடுமையான கட்சி ஒழுங்கிற்கு உட்பட்டுத்தப்பட்ட தொழில் முறைப் புரட்சியாளர்களின் ஒரு சிறிய மேல் வகுப்பினர் அமைக்கப்பட வேண்டும் என போல்செவிக்குகள் வலியுறுத்தினர்.

20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் உருசியா தூரக் கிழக்கில் அதன் விரிவாக்கத்தைத் தொடர்ந்தது. உருசியாவின் விருப்பப் பகுதியில் சீன மஞ்சூரியா அமைந்திருந்தது. பாக்சர் கிளர்ச்சியை ஒடுக்குவதற்காக சீனாவில் உலக வல்லமைகள் தலையிட்டதில் ஒரு செயல்பாட்டு ரீதியான பங்களிப்பை உருசியா கொடுத்தது. இப்போரின் போது உருசியா மஞ்சூரியாவை ஆக்கிரமித்தது. உருசியாவுடன் சப்பானின் குறிக்கோள்கள் முரண்பாடுவதற்கு இது காரணமாக அமைந்தது. 1904-இல் உருசிய-சப்பானியப் போரானது தொடங்கியது. உருசியாவுக்கு மட்டு மீறிய அளவுக்கு விரும்பத்தகாத வகையில் இப்போர் முடிவுக்கு வந்தது.

### 1905 புரட்சி

உருசிய-சப்பானியப் போரில் உருசிய ஆயுதப் படைகளின் மோசமான செயல்பாடானது உருசிய அரசுக்கு ஒரு பெரும் அடியாக அமைந்தது. உள் நாட்டில் அமைதியின்மையாக மாற வாய்ப்பிருந்த நிலைக்கு இது அதிகரித்தது.

சனவரி 1905-இல் "இரத்த ஞாயிறு" என்று அறியப்படும் ஒரு நிகழ்வானது ஜார் மன்னரிடம் ஒரு மனுவை அளிக்க சென் பீட்டர்சுபெர்குவில் இருந்த குளிர்கால அரண்மனைக்கு ஒரு பெரும் கூட்டத்திற்கு பாதிரியார் கபோன் தலைமை தாங்கிச் சென்ற போது நடைபெற்றது. இந்தப் பரிவாரமானது அரண்மனையை அடைந்த போது கொசக் படையினர் சுட ஆரம்பித்தனர். நூற்றுக் கணக்கானவர்களைக் கொன்றனர். ஒரு பொது வேலை நிறுத்தம் அறிவிக்கப்பட்டு, ஒரு சனநாயகக் குடியரசுக்கு ஆட்சி மாற்றம் அடைய வேண்டும் என்ற வேண்டுதலை வைக்கும் அளவுக்கு இந்தப் படுகொலையானது உருசியப் பொது மக்களைக் கோபப்படுத்தியிருந்தது. 1905-ஆம் ஆண்டின் உருசியப் புரட்சியின் தொடக்கத்தை இது குறித்தது. சோவியத்துக்கள் (தொழிலாளர்களின் மன்றங்கள்) புரட்சிச் செயல்பாடுகளை நடத்துவதற்காக பல நகரங்களில் தோன்றினர்.

அக்டோபர் 1905-இல் நிக்கலாசு தயக்கத்துடன் அக்டோபர் கொள்கை விளக்க அறிக்கையை வெளியிட்டார். எந்த வித தாமதமும் இன்றி ஒரு தேசிய துமா (சட்டமன்றம்) உருவாக்கப்படுவதற்கு இந்த அறிக்கை இணங்கியது. வாக்களிக்கும் உரிமையானது விரிவாக்கப்பட்டது. துமாவின் ஒப்புதலின்றி எந்த ஒரு சட்டமும் செயல்படுத்தப்படக் கூடாது என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. மிதவாதக் குழுக்கள் இதில் திருப்தியடைந்தனர். ஆனால், சமதர்மவாதிகள் இந்தச் சலுகைகளைப் போதியவை அல்ல என்று நிராகரித்தனர். புதிய வேலை நிறுத்தங்களை நடத்த முயற்சித்தனர். 1905-ஆம் ஆண்டின் முடிவு வாக்கில் சீர்திருத்தவாதிகள் மத்தியில் ஒற்றுமையின்மையானது இருந்தது. ஜார் மன்னரின் நிலையானது வலிமைப்படுத்தப்பட்டது.

### முதலாம் உலகப்போர்
28 சூன் 1914 அன்று போசுனிய செர்பியர்களால் பிரான்சு பெர்டினாண்டு அரசியல் கொலை செய்யப்பட்டார். செர்பியாவுக்கு ஓர் இறுதி எச்சரிக்கையை ஆத்திரியா-அங்கேரி கொடுத்தது. ஆத்திரியா-அங்கேரி செர்பியாவை ஓர் உருசிய சார்பு நாடாகக் கருதியது. செர்பியாவுக்கு ஆதரவளிக்க எந்த ஓர் ஒப்பந்தக் கடமையையும் உருசியா கொண்டிருக்கவில்லை. பெரும்பாலான உருசியத் தலைவர்கள் போரைத் தவிர்க்க விரும்பினர். ஆனால், இப்பிரச்னையில் இவர்கள் பிரான்சின் ஆதரவைப் பெற்றிருந்தனர். உருசியாவின் நம்பகத்தன்மைக்கு செர்பியாவுக்கு ஆதரவளிப்பது என்பது முக்கியமானது என்றும், பால்கன் பகுதியில் ஒரு தலைமைத்துவப் பங்கை ஆற்றும் தனது குறிக்கோளுக்கு முக்கியம் என்றும் உருசியர்கள் நம்பினர். செர்பியாவைத் தற்காப்பதற்காக 30 சூலை 1914 அன்று உருசியப் படைகளை ஒருங்கிணைக்க ஜார் மன்னர் இரண்டாம் நிக்கலாசு ஆணையிட்டார். ஆத்திரேலிய வரலாற்றாளர் கிறித்தோபர் கிளார்க்கு குறிப்பிடுவதன் படி: "சூலை பிரச்சினையின் மிக முக்கியமான முடிவுகளில் ஒன்றாக உருசிய இராணுவத்தின் பொது ஒருங்கிணைப்பு [30 சூலை] திகழ்ந்தது". செருமனி இதற்கு எதிர் வினையாக தன்னுடைய சொந்த இராணுவ ஒருங்கிணைப்பை நடத்தியது. 1 ஆகத்து 1914 அன்று போரை அறிவித்தது. சண்டை தொடங்கிய போது செருமனி மற்றும் ஆத்திரியா-அங்கேரி ஆகிய இரு நாடுகளுக்கு எதிராகவும் உருசியர்கள் தாக்குதலைத் தொடங்கினர்.

மிகப் பெரிய, ஆனால் முறையாக தலைமை தாங்கப்படாத மற்றும் இராணுவ உபகரணங்கள் இல்லாத உருசிய இராணுவமானது விடாப்பிடியாகச் சண்டையிட்டது. இழப்புகளானவை பெருமளவில் ஏற்பட்டன. 1914-ஆம் ஆண்டு இராணுவ நடவடிக்கைகளில் கலீசியா யுத்தத்தில் ஆத்திரிய-அங்கேரியப் படைகளை உருசியப் படைகள் தோற்கடித்தன. உருசிய இராணுவத்தின் வெற்றியானது மேற்குப் போர் முனையிலிருந்து தனது துருப்புக்களைப் பின் வாங்கச் செய்து உருசியப் போர் முனைக்கு அனுப்ப வேண்டிய நிலைக்கு செருமானிய இராணுவத்தைத் தள்ளியது. எனினும், 1915-ஆம் ஆண்டு இராணுவ நடவடிக்கைகளில் மைய சக்திகள் போலந்தில் பெற்ற வெற்றிகளானவை உருசிய இராணுவம் பெருமளவுக்குப் பின் வாங்குவதற்குக் காரணமானது. 1916-இல் புருசிலோவ் தாக்குதலின் போது ஆத்திரியர்களுக்கு ஒரு சக்தி வாய்ந்த அடியை உருசியர்கள் மீண்டும் கொடுத்தனர்.

1915 வாக்கில் போரிடும் மனப்பாங்கானது குறைந்து கொண்டிருந்தது. இராணுவத்தில் சேர்க்கப்பட்ட பலர் போர் முனைக்கு ஆயுதமின்றி அனுப்பப்பட்டனர். இருந்த போதிலும் உருசிய இராணுவமானது தொடர்ந்து சண்டையிட்டது. பெரும் எண்ணிக்கையிலான செருமானியர் மற்றும் ஆத்திரியர்களைக் கட்டுப்படுத்தியது. உருசியப் போர் முனையில் தேசப் பற்றானது அவ்வப்போது அதிகரித்த போது ஜார் மன்னரும், அவரது பரிவாரமும் இராணுவ அனுகூலங்களைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி மிகு நலம் பெறுவதில் தோல்வியடைந்தனர். போலந்துக்காரர்கள் போன்ற ஆத்திரியாவுக்கு எதிரான இன மற்றும் சமயச் சிறுபான்மையினரைத் தங்கள் பக்கம் வர வழைப்பதில் உருசிய இராணுவம் அலட்சிம் காட்டியது. தேசியச் சட்டமன்றமான துமாவுடன் இணைந்து செயலாற்ற ஜார் மன்னர் மறுத்தார். தன்னுடைய மனைவியின் ஆலோசனைகளைக் காட்டிலும் நிபுணர்களின் ஆலோசனைகளைக் குறைவாகவே கேட்டார். தன்னுடைய தலைமை ஆலோசகரான புனித மனிதனான கிரிகோரி ரஸ்புடினின் அடிமையாக ஜார் மன்னரின் மனைவி இருந்தார் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. 20 இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட அகதிகள் நாட்டை விட்டு வெளியேறினர். தொடர்ச்சியான இராணுவத் தோல்விகள், அதிகார அமைப்பானது செயலற்று இருந்தது ஆகியவை சீக்கிரமே மக்களில் பெரும்பாலானவர்கள் அரசாங்கத்துக்கு எதிராகத் திரும்புவதற்குக் காரணமானது. பால்டிக் மற்றும் கருங்கடல் வழியாக உடனடியாகத் தேவைப்பட்ட பொருட்களை இறக்குமதி செய்வதிலிருந்து உருசியாவை செருமானிய மற்றும் உதுமானியக் கப்பல் குழுக்கள் தடுத்தன. 1915-ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதி வாக்கில் போரின் தாக்கமானது மனவுரம் குலையச் செய்தது. உணவும், எரிபொருளும் போதிய அளவு கிடைக்கப் பெறவில்லை. போரால் இழப்புகள் தொடர்ந்து ஏற்பட்டன. விலைவாசியானது அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. தொழிற்சாலைப் பணியாளர்கள் மத்தியில் வேலை நிறுத்தங்கள் அதிகரித்தன. நிலச் சீர்திருத்தங்களை வேண்டிய விவசாயிகள் ஓய்வின்றி உழைத்தனர். ரஸ்புடினுக்குச் செல்வாக்கு அதிகரித்துக் கொண்டு வருகிறது என்ற தகவல்களானவை ஆழமாகப் பரவிய போது மன்னருக்கு எதிரான மேல் வகுப்பினரின் நம்பிக்கையின்மையானது இடைப்பட்ட வேளையில் அதிகரித்தது. ரஸ்புடின் 1916-ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் அரசியல் கொலை செய்யப்பட்டதானது அவதூறை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது. ஆனால், சர்வாதிகார ஆட்சியின் மதிப்பை அது மீண்டும் நிலைநாட்டவில்லை.

## உள்நாட்டுப் போர் (1917–1922)

### உருசியப் புரட்சி

பெப்ரவரி மாதத்தின் பிந்தைய பாதியில் (3 மார்ச்சு 1917) தலை நகரமான பெற்றோகிராடில் (சென் பீட்டர்சுபெர்கு) உள்ள ஒரு தொழிற்சாலையில் ஒரு வேலை நிறுத்தம் நடத்தப்பட்டது. 23 பெப்ரவரி (8 மார்ச்சு) 1917 அன்று போதிய உணவு வழங்கப்படாததைக் கண்டித்துப் போராட தங்களது தொழிற்சாலைகளில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான பெண் ஜவுளிப் பணியாளர்கள் வெளிநடப்பு செய்தனர். தங்களுடன் இணையுமாறு பிற பணியாளர்களுக்கும் அழைப்பு விடுத்தனர். சில நாட்களுக்குள்ளாகவே நகரத்திலிருந்த கிட்டத்தட்ட அனைத்து பணியாளர்களும் பணி செய்யவில்லை. தெருச் சண்டையானது வெடித்தது. துமா கலைக்கப்பட வேண்டும் எனவும், பணிக்குத் திரும்புமாறு வேலை நிறுத்தம் செய்தவர்களுக்கும், தெருக்களில் இருந்த போராட்டக்காரர்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துமாறு தனது துருப்புக்களுக்கும் ஜார் மன்னர் ஆணையிட்டார். இவரது ஆணைகளானவை பெப்ரவரிப் புரட்சிக்குத் தூண்டுதலாக அமைந்தன. குறிப்பாக வேலை நிறுத்தம் செய்தவர்களுடன் போர் வீரர்கள் இணைந்த போது புரட்சி தொடங்கியது. 2 மார்ச்சு அன்று இரண்டாம் நிக்கலாசு பதவியில் இருந்து விலகினார்.

அதிகார வெற்றிடத்தை நிரப்புவதற்காக துமா ஓர் இடைக்கால அரசாங்கத்தை அறிவித்தது. இதற்கு இளவரசர் லிவோவ் தலைமை தாங்கினார். இது ஒட்டு மொத்தமாக உருசியக் குடியரசு என்று அறியப்பட்டது. இடைப்பட்ட வேளையில், "பெரும்பாலும் செல்வப் பெருக்கிலும், சமுதாய மேனிலையிலும் நாட்டமுடையவர்களின்" இடைக்கால அரசாங்கத்திற்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் ஒரு பிரபலமான சக்தியின் ஓர் அமைப்பாக பணியாளர்கள் மற்றும் போர் வீரர்களின் துணை ஆட்களின் ஒரு சோவியத்தை (மன்றம்) அமைப்பதற்காக பெற்றோகிராடில் இருந்த சமதர்மவாதிகளானவர்கள் தொழிலாளர்கள் மற்றும் போர் வீரர்கள் மத்தியில் தேர்தல்களை நடத்தினர்.

சூலையில் பொது மக்களுடனான தங்களது அதிகார அமைப்பை மட்டுப்படுத்திய ஒரு தொடர்ச்சியான பிரச்சினைகளைத் தொடர்ந்து இடைக்கால அரசாங்கத்தின் தலைவர் இராஜினாமா செய்தார். அவருக்குப் பின் அலெக்சாந்தர் கெரென்சுகி பதவிக்கு வந்தார். தனக்கு முன்னிருந்தவரை விட இவர் முற்போக்கான கொள்கையுடையவராக இருந்தார். போல்செவிக்குகள் அல்லது அதிகரித்து வந்த பொருளாதாரப் பிரச்சினை மற்றும் போரால் அதிருப்தியடைந்திருந்த பல உருசியர்களுக்குப் போதிய அளவுக்கு தீவிரத் தன்மையுடன் இவர் இல்லை. நாடு முழுவதும் அமைக்கப்பட்ட சோவியத்துகளுடன் பெற்றோகிராடில் இருந்த சமதர்மவாதிகள் தலைமையிலான சோவியத்தானது இணைந்து ஒரு தேசிய இயக்கத்தை உருவாக்கியது.

ஜார் மன்னரின் அரசாங்கத்திற்கு எதிராக மறைமுகமாகச் செயல்பட்ட போல்செவிக்கு பதிப்பகங்கள் மற்றும் செயல்பாடுகளுக்கு செருமானிய அரசாங்கமானது 4 கோடிக்கும் அதிகமான தங்க மார்க் பணத்தை நிதியாகக் கொடுத்தது. மனக்குறை அடைந்திருந்த போர் வீரர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்கள் மீது குறிப்பாக கவனத்தைச் செலுத்தியது. ஏப்பிரல் 1917-இல் சுவிச்சர்லாந்தி நாடு கடந்து இருந்த விளாதிமிர் லெனினை உருசியாவுக்குத் திரும்பக் கொண்டு வரும் ஒரு சிறப்பு மூடப்பட்ட தொடருந்தை செருமனி வழங்கியது. பின் புலத்தில் நடைபெற்ற பல நகர்வுகளுக்குப் பிறகு நவம்பர் 1917-இல் அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டை சோவியத்துகள் பெற்றனர். கெரென்சுகி மற்றும் அவரது இடைக்கால அரசாங்கத்தை நாடு கடந்து செல்லும் நிலைக்குத் துரத்தினர். இந்த நிகழ்வுகளானவை அக்டோபர் புரட்சி என்று பிற்காலத்தில் அறியப்படத் தொடங்கின.

செருமனியுடனான கடுமையான பிரசுத்-லிதோவ்சுக் ஒப்பந்தத்தின் (1918) மூலம் போர்ப் பிரச்சினையிலிருந்து தன்னுடைய நாட்டை லெனினால் விடுவிக்க முடிந்தது. தன்னுடைய மேற்கு எல்லை நிலங்களில் பெரும்பாலானவற்றை உருசிய இழந்தது. எனினும், செருமனி தோற்கடிக்கப்பட்ட போது சோவியத் அரசாங்கமானது ஒப்பந்தத்திலிருந்து விலகியது.

### உள்நாட்டுப் போர்

அதிகாரம் மீதான போல்செவிக் கட்சியினரின் பிடிப்பானது எந்த வகையிலும் உறுதியானதாக இல்லை. புதிய அரசாங்கம் மற்றும் அதன் எதிரிகளுக்கு இடையில் ஒரு நீண்ட போராட்டமானது வெடித்தது. இவர்களுக்கு எதிரானவர்களாக சமதர்மவாத புரட்சியாளர்கள், போல்செவிக்குகளுக்கு எதிரான வெள்ளை இயக்கம், பெரும் எண்ணிக்கையிலான விவசாயிகள் உள்ளிட்டோர் இருந்தனர். உலகப் போரில் உருசியாவை மீண்டும் இணையக் கட்டாயப்படுத்தும் முயற்சியாக பொதுவுடைமைவாத எதிர்ப்புப் படைகளுக்கு ஆதரவளிப்பதற்காக இதே நேரத்தில் நேச நாடுகள் பல தொலைதூரப் பயண இராணுவங்களை அனுப்பின. போல்செவிக்குகள் இந்தப் படைகள் மற்றும் முந்தைய உருசியப் பேரரசில் இருந்த தேசிய விடுதலை இயக்கங்கள் ஆகிய இரு பிரிவினருக்கு எதிராகவும் சண்டையிட்டனர். 1921 வாக்கில் தங்களது உள்நாட்டு எதிரிகளை இவர்கள் தோற்கடித்தனர். புதிதாகச் சுதந்திரமடைந்த அரசுகளில் பெரும்பாலானவற்றைத் தங்களது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வந்தனர். இதில் விதி விலக்கு பின்லாந்து, பால்டிக் நாடுகள், மால்தோவா சனநாயகக் குடியரசு (உருமேனியாவுடன் இணைய இது வாக்களித்தது) மற்றும் போலந்து (இதனுடன் போலந்து-சோவியத் போரில் இவர்கள் சண்டையிட்டிருந்தனர்) ஆகிய நாடுகள் ஆகும். உருசியாவின் கோலா தீபகற்பத்தில் பெச்சேங்கா பகுதியையும் பின்லாந்து இணைத்துக் கொண்டது. சோவியத் உருசியாவும், கூட்டணி சோவியத் குடியரசுகளும் தமது நிலப்பரப்பின் பகுதிகளை எசுதோனியா (பெத்சேரி மாவட்டம் மற்றும் எசுதோனியா இங்ரியா), லாத்வியா (பிதலோவோ), மற்றும் துருக்கி (கார்சு) ஆகிய நாடுகளுக்குத் தங்களது பகுதிகளை விட்டுக்கொடுத்திருந்தனர். இரு பிரிவினரும் உரிமை கோரிய நிலப்பரப்புகளான மேற்கு பெலாரசு மற்றும் மேற்கு உக்ரைன், கர்சன் கோட்டுக்குக் கிழக்கே இருந்த உருசியப் பேரரசின் (கலீசியா தவிர) முந்தைய பகுதிகள் ஆகிய பகுதிகளைப் போலந்து இணைத்துக் கொண்டது.

உருசியப் பொருளாதாரமானது போரால் அழிவுக்கு உள்ளானது. தொழிற்சாலைகளும், பாலங்களும் அழிக்கப்பட்டிருந்தன. கால்நடைகளும், மூலப் பொருட்களும் சூறையாடப்பட்டிருந்தன. சுரங்கங்களில் வெள்ளம் புகுந்திருந்தது. இயந்திரங்கள் சேதமடைந்திருந்தன. 1920 மற்றும் 1921-ஆம் ஆண்டின் வறட்சிகள், மேலும் 1921-ஆம் ஆண்டின் பஞ்சம் ஆகியவை இந்த அழிவை மேற்கொண்டு மோசமடைய வைத்தன. கொள்ளை நோய்கள் அளவுக்கு நோயானது சேதத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. 1920-ஆம் ஆண்டு டைபசால் மட்டும் 30 இலட்சம் பேர் இறந்தனர். பரவலான பட்டினி காரணமாகவும் மேலும் தசம இலட்சக் கணக்கானவர்கள் இறந்தனர். பெரும் போர் மற்றும் உள்நாட்டுப் போரினால் ஏற்பட்ட கிட்டத்தட்ட 10 ஆண்டுகள் அழிவின் ஒரு விளைவாக உருசியாவில் 1922-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் குறைந்தது 70 இலட்சம் தெருக் குழந்தைகள் இருந்தனர். வெள்ளை அயல் குடியினர் என்று அறியப்பட்ட மேலும் 10 முதல் 20 இலட்சம் வரையிலான மக்கள் உருசியாவிலிருந்து வெளியேறினர். 1920-இல் கிரிமியா வழியாக இதில் பெரும்பாலானவர்கள் நாட்டை விட்டு வெளியேறினர். சிலர் தூரக் கிழக்குப் பகுதியை வழியாக வெளியேறினர். பிறர் மேற்கே புதிதாகச் சுதந்திரமடைந்த பால்டிக் நாடுகளுக்குள் சென்றனர். இந்த அயல் குடியினரில் பெரும் சதவீதத்திலான கற்றறிந்த மற்றும் பயிற்சித் திறமுடைய மக்கள் உள்ளடங்கியிருந்தனர்.

## சோவியத் ஒன்றியம் (1922–1991)

### சோவியத் ஒன்றியத்தின் உருவாக்கம்

உருசியப் பொதுவுடைமைவாதக் கட்சியின் தலைவர்களால் திசம்பர் 1922-இல் சோவியத் ஒன்றியமானது நிறுவப்பட்டது. பிரெசுத்-லிதோவ்சுக் ஒப்பந்தத்திற்கு முந்தைய உருசியாவுடன் தோராயமாக இதன் நிலப்பரப்புகள் ஒத்துப் போயிருந்தன. அந்நேரத்தில் இந்தப் புதிய நாடானது நான்கு உறுப்பினர் குடியரசுகளான உருசிய சமதர்மக் கூட்டாட்சி சோவியத் குடியரசு, உக்குரைனிய சோவியத் சமதர்மக் குடியரசு, பெலாருசிய சோவியத் சமதர்மக் குடியரசு மற்றும் திரான்சுகாக்கேசியா சமதர்மக் கூட்டாட்சி சோவியத் குடியரசு ஆகிய குடியரசுகளைக் கொண்டிருந்தது.

அரசியலமைப்பானது 1924-ஆம் ஆண்டு பின்பற்றப்படத் தொடங்கியது. ஒவ்வொரு உறுப்பினர் குடியரசிலும் இருந்த சோவியத்துக்களின் ஒரு பிரமிடு போன்ற அமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு கூட்டாட்சி அமைப்பு அரசாங்கத்தை இந்த அரசியலமைப்பு நிறுவியது. சோவியத்துக்களின் அனைத்து ஒன்றியப் பேரவையாக இது உருவானது. எனினும், பேரவையானது இறையாண்மையுடைய சக்தியைச் செயல்படுத்தியதாகத் தோன்றும் அதே நேரத்தில், இந்த அமைப்பானது உண்மையில் பொதுவுடைமைவாதக் கட்சியால் நிர்வகிக்கப்பட்டது. பதிலுக்குக் கட்சியும் மாசுகோவிலிருந்த கட்சியின் தலைமைக் குழுவால் (பொலிட்பிரோ) கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.

### போர்ப் பொதுவுடைமைவாதமும், புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையும்
1917-இல் போல்செவிக் புரட்சியானது நிலைநிறுத்தப்பட்டதிலிருந்து 1921-ஆம் ஆண்டு வரையிலான காலகட்டமானது போர்ப் பொதுவுடைமைவாதம் என்று அறியப்படுகிறது. நிலம், அனைத்து தொழில்துறை மற்றும் சிறிய தொழில்களானவை தேசியமயமாக்கப்பட்டன. பணப் பொருளாதாரமானது வரம்புக்குட்பட்டப்பட்டது. கடுமையான எதிர்ப்பானது சீக்கிரமே உருவானது. தங்களது பொருட்களுக்கு பணம் செலுத்துதல்களை விவசாயிகள் வேண்டினர். அரசாங்கத்தின் உள்நாட்டுப் போர்க் கொள்கைகளின் ஒரு பகுதியாக அரசாங்கத்திடம் தங்களது மிகுதியான தானியத்தைச் சரணடைய வைக்க வேண்டும் என்பதற்கு விவசாயிகள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். விவசாயிகளின் எதிர்ப்பை எதிர் கொண்டபோது புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை என்று அறியப்பட்ட போர்ப் பொதுவுடைமைவாதத்திலிருந்து பின் வாங்கும் ஓர் உத்தி ரீதியிலான பின் வாங்கலை லெனின் தொடங்கினார். தானியங்களுக்கு ஒட்டு மொத்தமாக வரிகள் விதிக்கப்படுவதிலிருந்து விவசாயிகளுக்குச் விடுதலையளிக்கப்பட்டது. கட்டற்ற சந்தையில் தங்களது மிகுதியான உற்பத்தியை விற்க அவர்களுக்கு அனுமதியளிக்கப்பட்டது. தனியார் சில்லரை வணிகத்திற்கு அனுமதியளித்ததன் மூலம் வணிகமானது தூண்டுதல் பெற்றது. வங்கியியல், போக்குவரத்து, கனரகத் தொழிற் துறை மற்றும் பொதுப் பணிக்கு அரசாங்கமானது தொடர்ந்து பொறுப்புடையதாக இருந்தது.

புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையிலிருந்து அனுகூலம் பெற்ற குலக்குகள் அல்லது செல்வந்த விவசாயிகளைப் பொதுவுடைமைவாதிகளுக்கு மத்தியிலான இடது சாரி எதிர்ப்பாளர்கள் விமர்சித்த போதும் இந்தத் திட்டமானது அதிகப்படியாக நன்மை பயத்தது என நிரூபணமானது. பொருளாதாரமானது புத்தூக்கம் பெற்றது. 1924-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் லெனினின் இறப்பைத் தொடர்ந்து கட்சிக்குள் அதிகரித்து வந்த எதிர்ப்பின் கீழ் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையானது பின்னாட்களில் வந்தது.

### உருசிய சமூகத்தில் மாற்றங்கள்
இக்காலத்தின் போது இருந்த உருசியப் பேரரசானது உருசியப் பகுதியை மட்டும் கொண்டிராமல் உக்குரைன், பெலாருசு, போலந்து, லித்துவேனியா, எசுதோனியா, லாத்வியா, பின்லாந்து, மால்தோவியா, மற்றும் காக்கேசியா மற்றும் நடு ஆசிய நாடுகளின் தற்கால நிலப்பரப்புகளையும் கொண்டிருந்தது. இந்த அனைத்து பகுதிகளிலும் தொழில் அமைப்பு உருவாக்கச் செயல்பாட்டை ஆராய வாய்ப்புள்ளது. உருசியப் பேரரசின் கொடுக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கான தொழில் அமைப்பு உருவாக்கத்திற்கான முதன்மையான தீர்மானிக்கும் காரணிகளில் ஒன்றாக பொருட்களுக்கான நகர்ப்புறங்களின் தேவை மற்றும் தொழிற்துறை மற்றும் அமைப்பு ரீதியிலான பயிற்சித் திறம் உடைய பணியாளர்கள் கிடைக்கப் பெற்றதைக் குறிப்பிடலாம்.

உருசியப் பொருளாதாரமானது மாற்றமடைந்த அதே நேரத்தில் மக்களின் சமூக வாழ்க்கையும் சமமான தீர்க்கமான மாற்றங்களை அடைந்தது. 1918-ஆம் ஆண்டின் குடும்ப சட்டத் தொகுதியானது ஆண்களுக்குச் சமமான நிலையைப் பெண்களுக்கு வழங்கியது. ஒரு தம்பதியர் தங்களது கணவன் அல்லது மனைவியின் பெயரை வைத்துக் கொள்ள அனுமதியளித்தது. திருமண முறிவுக்கு நீதிமன்ற வழக்காடுதல்கள் தேவையில்லை என்ற நிலை உருவானது. குழந்தை பெறுவதற்கான பொறுப்புகளிலிருந்து பெண்களுக்கு முழுவதுமாக விடுதலையளித்தது. ஒரு பக்க விளைவாக பெண்கள் சுதந்திரம் பெற்றதானது சந்தையில் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கையின் அளவை அதிகரித்தது. கல்வி கற்கவும், தனித் திறப் பணியில் பின்பற்றவும் பெண்களுக்கு ஊக்குவிக்கப்பட்டது. கூட்டுடைமையான குழந்தையர் பேணகங்கள் குழந்தைகளைக் கவனித்துக் கொள்வதற்காக அமைக்கப்பட்டன. மக்களின் சமூக வாழ்வின் மையத்தை வீட்டிலிருந்து கல்வி மற்றும் மனமகிழ் குழுக்களான சோவியத் மன்றங்களுக்கு மாற்றம் செய்ய முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

எழுத்தறிவின்மையை நீக்கும் ஒரு கொள்கையை (லிக்பெசு) சோவியத் அரசாங்கமானது பின்பற்றியது. தொழில்மயமாக்கலுக்குப் பிறகு பெருமளவிலான நகராக்கமானது தொடங்கியது. 1920-களில் தேசியக் கொள்கைத் தளத்தில் கோரெனிசத்சியா (தத்தமது சோவியத் குடியரசுகளின் அரசாங்கங்களில் உருசியரல்லாத தேசிய மகக்ளை இணைக்கும் செயல்பாடு) செயல்படுத்தப்பட்டது. எனினும், 1930-களின் மத்தியிலிருந்து புறநகர்ப் பகுதிகளை உருசியமயமாக்கும் ஜார் மன்னர் கால கொள்கைக்கு ஸ்டாலினின் அரசாங்கமானது திரும்பியது என்று குறிப்பிடப்பட்டது. குறிப்பாக, சோவியத் ஒன்றியத்தில் இருந்து அனைத்து நாடுகளின் மொழிகளும் சிரில்லிக் எழுத்து முறைக்குப் படியெடுக்கப்பட்டன. இந்தச் செயல்பாடானது சிரில்லியமயமாக்கம் என்று அறியப்படுகிறது.

### தொழில்மயமாக்கமும், கூட்டுப் பண்ணையாக்கமும்

1929 முதல் 1939 வரையிலான ஆண்டுகளானவை சோவியத் வரலாற்றில் ஓர் அமைதியான தசாப்தத்தை உள்ளடக்கியிருந்தன. கிட்டத்தட்ட கட்டுப்பாடற்ற சக்தியைக் கொண்டிருந்தவராக ஜோசப் ஸ்டாலின் சோவியத் சமூகம் மீது கிட்டத்தட்ட முழுக் கட்டுப்பாட்டை நிறுவியதால் பெருமளவிலான தொழில்மயமாக்கம் மற்றும் உள்நாட்டுப் பிரச்சினைகளின் ஒரு காலமாக இது திகழ்ந்தது. லெனினின் இறப்பைத் தொடர்ந்து பொதுவுடைமைக் கட்சியின் தலைமைக் குழுவிலிருந்த எதிர்ப் பிரிவினருடன் சோவியத் ஒன்றியத்தின் கட்டுப்பாட்டைப் பெறுவதற்காக ஸ்டாலின் செயல்பாடுகளில் ஈடுபட்டார் என்று குறிப்பிடப்பட்டது. குறிப்பாக, லியோன் திரொட்ஸ்கியின் பிரிவுடன் எதிராகச் செயல்பட வேண்டியிருந்தது. 1928 வாக்கில் திரொட்ஸ்கியவாதிகள் நாடு கடத்தப்பட்டிருந்தனர் அல்லது சக்தியற்றவர்களாக ஆக்கப்பட்டிருந்தனர். தற்போது ஒரு தீவிரத் தொழில்மயமாக்கும் திட்டத்தைச் செயல்பாட்டுக்குக் கொண்டு வர ஸ்டாலின் தயாராக இருந்தார்.

1929-இல் ஸ்டாலின் முதல் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்திற்கான கருத்துருவை முன் வைத்தார். புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையை நீக்கினார். கனரக தொழில்துறையை அமைப்பது, வேளாண்மையைக் கூட்டுப் பண்ணயாக்குவது, நுகர்வோர் பொருட்களின் உற்பத்தியை வரம்புக்குட்படுத்துவது ஆகியவற்றின் வழியாக மூலதன ஆதாரங்களைத் துரிதமாகக் குவிப்பதைக் குறிக்கோளாகக் கொண்ட ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான திட்டங்களில் இது முதலாவது திட்டமாக இருந்தது. வரலாற்றில் முதல் முறையாக ஓர் அரசாங்கமானது அனைத்து பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளையும் கட்டுப்படுத்தியது. கனரக தொழிற்துறையின் உற்பத்திக் கொள்ளளவு மற்றும் உற்பத்தி அளவின் துரித வளர்ச்சியானது மேற்குலக நாடுகளிடமிருந்து பொருளாதார விடுதலையை உறுதிப்படுத்தவதற்கும், நாட்டின் பாதுகாப்புச் செயலாற்றலை வலிமையாக்குவதற்கும் மிக முக்கியமானதாக இருந்தது. இந்நேரத்தில் ஒரு விவசாய நாடு என்பதிலிருந்து தொழிற்துறை நாடாக சோவியத் ஒன்றியமானது மாற்றத்தை அடைந்தது.

திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக அரசு மற்றும் கூட்டுடைமையாக்கப்பட்ட பண்ணைகளின் (*[[கூட்டுப்பண்ணை|கோல்கோசுகள்]]*) மூலமாக வேளாண்மையின் கட்டுப்பாட்டை அரசாங்கமானது எடுத்தது. பெப்ரவரி 1930-இல் வெளியிடப்பட்ட ஓர் ஆணையின் மூலம் சுமார் 10 இலட்சம் தனி விவசாயிகள் (*குலக்குகள்*) தங்களது நிலங்களிலிருந்து வெளியேறும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். பல விவசாயிகள் அரசால் அமைப்பாக்கப்படுவதை கடுமையாக எதிர்த்தனர். தங்களது நிலத்தை இழக்கும் நிலை வரும் பொழுது தங்களது மந்தைகளைப் பெரும்பாலும் கொன்றனர். சில இடங்களில் அவர்கள் புரட்சியில் ஈடுபட்டனர். அதிகார அமைப்புகளால் "குலக்குகள்" என்று கருதப்பட்ட எண்ணிலடங்காத விவசாயிகள் மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர். மோசமான வானிலை, அவசரமாக நிறுவப்பட்ட கூட்டுடைமையாக்கப்பட்ட பண்ணைகளிலிருந்த குறைபாடுகள், தானியமானது பெருமளவுக்கு பறிமுதல் செய்யப்பட்டது ஆகியவை இணைந்து ஒரு கடுமையான பஞ்சம் ஏற்படுவதை விரைவுபடுத்தின. பல தசம இலட்சக்கணக்கான விவசாயிகள் பட்டினியால் இறந்தனர். இவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் உக்குரைனிலும், கசக்கத்தானிலும், தென் மேற்கு உருசியாவின் பகுதிகளிலும் இறந்தனர். கிராமப்புறங்களில் மோசமடைந்த சூழ்நிலைகளானவை நம்பிக்கை இழந்த விவசாயிகளைத் துரிதமாக வளர்ந்து வந்த நகரங்களுக்கு அனுப்பியது. தொழில்மயமாக்கலுக்கு இது பெருக்கியாக அமைந்தது. பெருமளவு அதிகரித்த உருசியாவின் நகர்ப்புற மக்கள் தொகைக்கும் காரணமாக அமைந்தது.

### ஸ்டாலினிய துப்புரவாக்கம்

உள் விவகாரங்களுக்கான மக்களின் துறை (என்கேவிடி) எனும் சோவியத் இரகசிய காவல் துறை சோவியத் குடிமக்களில் தசம ஆயிரக்கணக்கானவர்களைக் கூட்டி அவர்களைக் கைது செய்தல், நாட்டை விட்டு வெளியேற்றல் அல்லது மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்துதல் ஆகியவற்றுக்கு உட்படுத்தியது. பொதுவுடைமைக்கட்சியின் 1920-ஆம் ஆண்டு தலைமைக் குழுவில் லெனின் காலத்தைச் சேர்ந்த ஆறு உண்மையான உறுப்பினர்கள் அனைவரும் ஸ்டாலினால் வெளியேற்றப்பட்டனர். லெனினின் தோழர்களுக்கு விசுவாசமான பழைய போல்செவிக்குகள், செஞ்சேனையின் உயர் அதிகாரிகள், தொழிற்துறையின் இயக்குநர்கள் அனைவரும் பெரும் துப்புரவாக்கத்தின் போது நீக்கப்பட்டனர். பிற சோவியத் குடியரசுகளில் துப்புரவாக்கங்களும் சோவியத் ஒன்றியத்தில் கட்டுப்பாட்டை மையப்படுத்துவதற்கு உதவின.

மாசுகோ தீர்ப்பாயத்தின் போது பழைய போல்செவிக்குகளைக் கொண்டிருந்த கட்சியில் இருந்த எதிர்ப்பாளர்களை ஸ்டாலின் அழித்தார். ஸ்டாலினின் துறைத் தலைவரான நிக்கோலாய் எசோவ் தலைமையின் கீழான என்கேவிடி சோவியத் ஒன்றியத்தில் இருந்த குலக்குகள் மற்றும் பல்வேறு தேசியச் சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக ஒரு தொடர்ச்சியான பெரும் செயல்பாடுகளை நடத்தியது. 1937-38-ஆம் ஆண்டின் பெரும் துப்புரவாக்கத்தின் போது சுமார் 7 இலட்சம் பேர் மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர் என்று கூறப்பட்டது.

அபராதங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. நாச வேலை மற்றும் உளவு பார்ப்பது போன்ற நிரூபிக்கப்படாத குற்றங்களும் பல குடிமக்கள் மீது சாட்டப்பட்டது என்று கூறப்பட்டது. குலாக் அமைப்பில் தொழிலாளர் முகாம்களில் பணியாற்றிய குற்றவாளிகளால் அளிக்கப்பட்ட உழைப்பானது தொழில்மயமாக்கும் முயற்சியில் ஒரு முக்கியமான காரணியாக உருவானது. குறிப்பாக, சைபீரியாவில் இந்நிலை இருந்தது. குலாக் அமைப்பில் பணியாற்றும் நிலைக்கு 1.80 கோடி மக்கள் ஆளாயினர் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அநேகமாக, மேலும் 1.50 கோடி பேர் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட பணியின் சில பிற வடிவத்தை அனுபவித்தனர் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

1939-இல் போலந்து பிரிக்கப்பட்டதற்குப் பிறகு என்கேவிடி கட்டின் படுகொலையின் போது 20,000 பிடிக்கப்பட்ட போலந்து அதிகாரிகளை மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தியது. 30-களின் பிற்பகுதி முதல் 40-களின் முதல் பாதி வரையிலான காலகட்டத்தில் ஸ்டாலினிய அரசாங்கமானது பல்வேறு தேசியத்தை சேர்ந்தவர்களை பெருமளவிலான நாடு கடத்தலுக்கு உட்படுத்தியது. நடு ஆசியாவில் இருந்த தங்களது குடியிருப்புகளிலிருந்து ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான இனக் குழுக்கள் நாடு கடத்தப்பட்டனர்.

### பன்னாட்டு தளத்தில் சோவியத் ஒன்றியம்
உள்ளார்வம் மிக்க பொதுவுடைமைவாத எதிர்ப்பாளரான இட்லர் அதிகாரத்திற்கு 1933-ஆம் ஆண்டு செருமனியில் அதிகாரத்திற்கு வந்ததை சோவியத் ஒன்றியம் அபாய எச்சரிக்கையுடன் கண்டது. லெபன்சுரௌம் (இன-தேசியவாத விரிவாக்கம் குறித்த செருமனியின் கருத்துரு) எனும் செருமானிய உத்திக்கான தனது கனவில் முக்கியமான குறிக்கோள்களில் ஒன்றாக திராங் நாச் ஒசுதென் (கிழக்கு நோக்கிய செருமானிய விரிவாக்கம்) எனும் தேசியவாத உள் நோக்கத்தை இட்லர் அறிவித்ததிலிருந்து குறிப்பாக இவ்வாறு கண்டது. எசுப்பானிய உள்நாட்டுப் போரில் பாசிச செருமானிய மற்றும் இத்தாலியத் துருப்புகளுக்கு எதிராகப் போராடிய எசுப்பானியாவின் குடியரசுவாதிகளுக்கு சோவியத்துகள் ஆதரவளித்தனர். 1938-1939-இல் உருசிய தூரக்கிழக்கில் சோவியத்-சப்பானிய எல்லைச் சண்டைகளில் சப்பானியப் பேரரசுக்கு எதிராக சோவியத் ஒன்றியம் வெற்றிகரமாகச் சண்டையிட்டது. சோவியத்-சப்பானிய நடுநிலைக்கும், ஆகத்து 1945 வரை நீடித்திருந்த பதற்றமான எல்லை அமைதிக்கும் இது வழி வகுத்தது.

1938-இல் செருமனி ஆத்திரியாவை இணைத்துக் கொண்டது. முதன்மையான மேற்கு ஐரோப்பிய சக்திகளுடன் இணைந்து மியூனிச் ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டது. இதைத் தொடர்ந்து செருமனி, அங்கேரி மற்றும் போலந்து ஆகிய நாடுகள் செக்கோசுலோவாக்கியாவின் பகுதிகளை தமக்குத் தாமே பிரித்துக் கொண்டன. மேற்கொண்ட கிழக்கு நோக்கிய விரிவாக்கத்துக்கான செருமானியத் திட்டங்கள், மேலும் எதிர்ப்பதற்கு மேற்குலக சக்திகளிடம் தீர்க்கமான மனநிலை இல்லாதது ஆகியவை போகப் போக மிகத் தெளிவாகத் தெரியத் தொடங்கியது. சோவியத் ஒன்றியம் மியூனிச் ஒப்பந்தத்தை கடுமையாக எதிர்த்த போதும், செக்கோசுலோவாக்கியாவுக்கு முன்னர் கொடுத்த உத்தரவாதங்களை இராணுவ ரீதியாகப் பின்பற்ற தனது தயார் நிலையைத் தொடர்ந்து மீண்டும் உறுதிப்படுத்திய போதும், மேற்குலக நாடுகளின் காட்டிக் கொடுத்த செயல்பாடானது செக்கோசுலோவாக்கியா என்ற நாடு முடிவுக்குக் கொண்டு வரப்படுவதற்கு வழி வகுத்தது. ஒரு வரப் போகும் செருமானியத் தாக்குதல் குறித்து சோவியத் ஒன்றியத்தில் மேற்கொண்ட அதிகரித்த அச்சங்களுக்கு இது காரணமானது. தனது இராணுவத் தொழிற்துறையை நவீனமாக்க முற்படுவதற்கும், தன்னுடைய சொந்த தூதரக நகர்வுகளை சோவியத் ஒன்றிய நடத்துவதற்கும் இது வழி வகுத்தது. 1939-இல் சோவியத் ஒன்றியமானது மோலடோவ்-ரிப்பன்டிராப் ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டது. நாசி செருமனியுடன் சேர்ந்து கிழக்கு ஐரோப்பாவை இரு தனித் தனி செல்வாக்குப் பகுதிகளாக பிரித்த ஓர் ஆக்ரோச எதிர்ப்பு ஒப்பந்தம் இதுவாகும். இந்த ஒப்பந்தத்தைத் தொடர்ந்து நாசி செருமனியுடன் சோவியத் ஒன்றியம் தனது உறவு முறைகளை இயல்பாக்கியது. சோவியத்-செருமானிய வணிகத்தை மீண்டும் தொடங்கியது.

### இரண்டாம் உலகப்போர்
17 செப்டம்பர் 1939 அன்று செஞ்சேனை கிழக்குப் போலந்து மீது படையெடுத்தது. போலந்து அரசானது "இருப்பிலிருந்து நிறுத்தப்பட்டதற்குப்" பிறகு அங்கிருந்த "உக்குரைனியர்கள் மற்றும் பெலாருசியர்களைப் பாதுகாக்கும் தேவையைத்" தனது படையெடுப்புக்கான முறைமையாகக் குறிப்பிட்டது. இதன் விளைவாக பெலாருசிய மற்றும் உக்குரைனிய சோவியத் குடியரசுகளின் மேற்கு எல்லைகளானவை மேலும் மேற்கு நோக்கி நகர்த்தப்பட்டன. புதிய சோவியத் மேற்கு எல்லையானது உண்மையான கர்சன் கோட்டுக்கு அருகே தற்போது போடப்பட்டது. இடைப்பட்ட வேளையில் சென் பீட்டர்சுபெர்க்கிலிருந்து மேற்கொண்டு சோவியத்-பின்லாந்து எல்லையை மறு வரையறை செய்யும் ஒரு சோவியத்து பரிந்துரையான நிலப் பரிமாற்றம் குறித்து பின்லாந்துடனான பேச்சுவார்த்தைகள் தோல்வியடைந்தன. திசம்பர் 1939-இல் பின்லாந்து மீது சோவியத் ஒன்றியம் படையெடுத்தது. பனிக்காலப் போர் (1939–1940) என்று அறியப்பட்ட ஓர் இராணுவச் செயல்பாட்டைத் தொடங்கியது. சோவியத் ஒன்றியத்துடன் பின்லாந்தை இணைப்பதை இது குறிக்கோளாகக் கொண்டிருந்தது என குறிப்பிடப்பட்டது. இப்போரானது செஞ்சேனையில் ஒரு கடுமையான இறப்பு வீதத்தை ஏற்படுத்தியது. பின்லாந்தை வெல்வதில் சோவியத்துக்கள் தோல்வியடைந்தனர். ஆனால், மாசுகோ அமைதி ஒப்பந்தத்தில் கையப்பமிடும் நிலைக்குப் பின்லாந்து தள்ளப்பட்டது. கரேலிய நிலச் சந்திப்பு மற்றும் லதோகா கரேலியா ஆகிய பகுதிகளை சோவியத் ஒன்றியத்துக்கு விட்டுக் கொடுத்தது. 1940-ஆம் ஆண்டின் கோடை காலத்தில் உருமேனியாவுக்கு சோவியத் ஒன்றியம் ஓர் இறுதி எச்சரிக்கையை விடுத்தது. பெச்சராபியா மற்றும் வடக்கு புகோவினா ஆகிய உருமேனியாவின் நிலப்பரப்புகளை விட்டுக் கொடுக்கும் நிலைக்கு அந்நாடு தள்ளப்பட்டது. இதே நேரத்தில், சோவியத் ஒன்றியம் மூன்று முந்தைய சுதந்திரமான பால்டிக் அரசுகளை (எசுத்தோனியா, லாத்வியா மற்றும் லித்துவேனியா) ஆக்கிரமித்தது.

செருமனியுடனான அமைதியானது பதட்டம் நிறைந்ததாக இருந்தது. ஏனெனில், இரு பிரிவினரும் இராணுவச் சண்டைக்கு ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருந்தனர். 22 சூன் 1941 அன்று சோவியத் எல்லை வழியாக செருமனி தலைமையிலான அச்சு நாடுகள் படையெடுத்த போது இந்த அமைதியும் திடீரென முடிவுக்கு வந்தது. இலையுதிர் காலம் வாக்கில் செருமானிய இராணுவமானது உக்குரைனைக் கைப்பற்றி, லெனின்கிராட் மீது முற்றுகையிட்டு, தலைநகரமான மாசுகோவையே கைப்பற்றப்படும் அச்சுறுத்தலுக்கும் உள்ளாக்கியது. ஒரு வெற்றிகரமான பதில் தாக்குதலில் மாசுகோவிலிருந்து செருமானியப் படைகளை செஞ்சேனையானது திசம்பர் 1941-இல் வெளியேற்றிய போதும் செருமானியர்கள் உத்தி ரீதியிலான கட்டுப்பாட்டை தோராயமாக மற்றுமொரு ஆண்டுக்குத் தக்க வைத்துக் கொண்டனர்.  தென்மேற்கு திசையில் வோல்கா மற்றும் காக்கேசியாவை அடைந்த ஓர் ஆழமான தாக்குதலை நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். எனினும், ஸ்டாலின்கிராட் மற்றும் குர்ஸ்க் ஆகிய இரு முக்கியமான செருமானியத் தோல்விகளானவை தீர்க்கமானவை என நிரூபணமாகியது. ஒட்டு மொத்த உலகப் போரின் போக்கையே இவை மாற்றமடைய வைத்தன. தங்களது தாக்குதல் நடவடிக்கைகளை மீண்டும் நீடிக்க வைக்கும் வலிமையை செருமானியர்கள் என்றுமே மீண்டும் பெறவில்லை. உலகப்போரின் எஞ்சிய காலம் முழுவதும் சோவியத் ஒன்றியம் போரைத் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தது. 1943-ஆம் ஆண்டின் முடிவு வாக்கில் லெனின்கிராட் மீதான செருமானிய முற்றுகையை செஞ்சேனையானது உடைத்துக் கொண்டு வெளியேறியது. உக்குரைனின் பெரும்பகுதி, மேற்கு உருசியாவின் பெரும் பகுதியை விடுதலை செய்தது. பெலாருசுவுக்குள் நகர்ந்தது. 1944-ஆம் ஆண்டு படையெடுப்பின் போது ஸ்டாலினின் 10 பலமான அடிகள் என்று அறியப்பட்ட ஒரு தொடர்ச்சியான தாக்குதல் நடவடிக்கைகளில் செஞ்சேனையானது செருமானியப் படைகளைத் தோற்கடித்தது. 1944-ஆம் ஆண்டின் முடிவு வாக்கில் 1939-இலிருந்த சோவியத் எல்லைகளைத் தாண்டிப் போர் முனையானது கிழக்கு ஐரோப்பாவுக்குள் நகர்ந்தது. சோவியத் படைகள் கிழக்கு செருமனிக்குள் நுழைந்தன. மே 1945-இல் பெர்லினைக் கைப்பற்றின. செருமனியுடனான போரானது இவ்வாறாக சோவியத் ஒன்றியத்துக்கு வெற்றியுடன் முடிவடைந்தது.

யால்ட்டா மாநாட்டில் ஒப்புக் கொண்டதன் படி ஐரோப்பாவில் வெற்றி நாள் கொண்டாடப்பட்டதற்கு மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு சோவியத் ஒன்றியம் மஞ்சூரியா மீது படையெடுத்தது. அண்டைப் பகுதியான மஞ்சூரியாவில் சப்பானியத் துருப்புகளைத் தோற்கடித்து. இரண்டாம் உலகப் போரின் கடைசி சோவியத் யுத்தம் இதுவாகும்.

இரண்டாம் உலகப் போரில் சோவியத் ஒன்றியமானது வெற்றியடைந்திருந்தாலும் சுமார் 2.6 முதல் 2.7 கோடி வரையிலான சோவியத் இறப்புகளுக்கு இப்போர் காரணமானது. இப்போரானது பலவீனமான சோவியத் பொருளாதாரத்தை அழிவுக்கு உட்படுத்தியிருந்தது. சுமார் 70,000 குடியிருப்புகள் அழிக்கப்பட்டிருந்தன. ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகள் செருமானிய ஆக்கிரமிப்பால் அழிவுவுக்கு உள்ளாகியிருந்தன. செருமனியால் அடிமைப் பணியாளர்களாக நாடு கடத்தப்படுதல்களுக்கு மக்கள் உள்ளாகியிருந்தனர். ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்த நிலப்பரப்புகளில் செருமனி மற்றும் அதன் கூட்டாளி நாடுகளின் ஒடுக்கு முறைக் கொள்கைகளால் 13 இலட்சம் சோவியத் குடிமக்கள் பாதிப்படைந்திருந்தனர். படுகொலைகள், பஞ்சம், மருத்துவ உதவி இல்லாமை மற்றும் அடிமைப் பணியாளர் முறை ஆகியவற்றின் காரணமாக மக்கள் இப்பகுதிகளில் இறந்திருந்தனர். இந்த ஆக்கிரமிப்பின் போது லெனின்கிராட் அதன் மக்கள் தொகையில் சுமார் கால் பங்கை இழந்தது. சோவியத் பெலாருசு அதன் மக்கள் தொகையில் கால் பகுதி முதல் மூன்றில் ஒரு பங்கு வரை இழந்திருந்தது. செருமானிய முகாம்களில்  சோவியத் போர்க் கைதிகள் சுமார் 36 இலட்சம் பேர் (ஒட்டு மொத்தமாக 55 இலட்சம் போர்க் கைதிகள் இறந்ததில்) இறந்திருந்தனர்.

### பனிப்போர்

முக்கியமான நேச நாடுகளுக்கு இடையிலான இணைந்து செயல்படுதலானது போரை வென்றது. போருக்குப் பிந்தைய மறுகட்டமைப்பு மற்றும் பாதுகாப்புக்கு அடிப்படையாக அது அநேகமாகச் செயல்பட வேண்டியிருந்தது. சோவியத் ஒன்றியமானது ஐக்கிய நாடுகள் அவையை நிறுவிய உறுப்பு நாடுகளில் ஒன்றாகவும், ஐநா பாதுகாப்பு அவையின் ஒரு நிரந்தர உறுப்பினராகவும் உருவானது. எனினும், சோவியத் மற்றும் ஐக்கிய அமெரிக்க தேசியக் குறிக்கோள்களுக்கு இடையிலான முரண்பாடானது பன்னாட்டு தளத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கியது. இது பனிப்போர் என்று அறியப்படுகிறது.

1945-ஆம் ஆண்டின் கோடை காலத்தில் போதுசுதாம் மாநாட்டின் போது கிழக்கு ஐரோப்பாவின் எதிர்காலம் குறித்து ஸ்டாலின் மற்றும் ஐக்கிய அமெரிக்க அதிபர் ஹாரி எஸ். ட்ரூமனுக்கு இடையிலான ஒரு சண்டையிலிருந்து பனிப்போர் தொடங்கியது. செருமனி மற்றும் சோவியத் ஒன்றியத்திற்கு இடையில் நாடுகளின் ஒரு இடை நிலைப் பகுதியை நிறுவுவது ஸ்டாலினின் எண்ணமாக இருந்தது.

ஏப்ரல் 1949-இல் ஐக்கிய அமெரிக்கா ஒரு பரற்பர இராணுவ ஒப்பந்தமான வட அத்திலாந்திய ஒப்பந்த அமைப்புக்கு (நேட்டோ) நிதியளிக்க முன் வந்தது. 1955-இல் நேட்டோவுக்கு எதிரான ஒரு கிழக்கத்திய அமைப்பான வார்சா உடன்பாடு என்றழைக்கப்பட்ட அமைப்பை சோவியத் ஒன்றியம் நிறுவியது. ஐரோப்பாவை மேற்குலக மற்றும் சோவியத்து பிரிவுகள் என பிரித்ததானது பிற்காலத்தில் ஒரு அதிகப்படியான உலகளாவிய இயல்பைப் பெற்றது. குறிப்பாக, 1949-ஆம் ஆண்டிற்கு பிறகு இந்நிலை ஏற்பட்டது. அந்த ஆண்டு அணு ஆயுதங்களில் ஐக்கிய அமெரிக்கா செலுத்திய ஏகபோக ஆதிக்கமானது ஒரு சோவியத் அணு குண்டுச் சோதனை நடத்தப்பட்டதுடன் முடிவுக்கு வந்தது. மேலும், சீனாவில் பொதுவுடைமைவாதிகள் ஆட்சியைப் பிடித்தனர்.

சோவியத் அயல் நாட்டுக் கொள்கையின் முதன்மையான குறிக்கோள் தேசியப் பாதுகாப்பைப் பேணுவதும், அதிகரிப்பதும் ஆகும். 1956-இல் அங்கேரியப் புரட்சியை ஒடுக்கியது, 1968-இல் செக்கோசுலோவாக்கியாவில் பிரேகு வசந்த காலப் போராட்டங்களை ஒடுக்கியது மற்றும் 1980-களின் தொடக்கத்தில் போலந்தில் ஒத்துணர்வு இயக்கத்தை ஒடுக்குவதற்கு ஆதரவளித்தது ஆகிய செயல்பாடுகளில் வார்சா உடன்பாடு நாடுகளில் சோவியத் ஒன்றியம் ஈடுபட்டது. கொரியப் போர், வியட்நாம் போர் உள்ளிட்ட ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான சார்பாண்மைப் போர்களில் உலகம் முழுவதும் ஐக்கிய அமெரிக்க ஆதிக்கத்தை சோவியத் ஒன்றியம் எதிர்த்தது.

பனிப்போரானது காலப்போக்கில் இருதரப்பு உறவில் முன்னேற்றத்தையும் கண்டது. 1970-களில் பன்னாட்டு உறவுகளில் ஒரு மிகுந்த நுட்பமான ஒழுங்கு முறைக்கு வழிவிட்டது. அணு ஆயுதப் போட்டியானது தொடர்ந்தது. சோவியத் ஒன்றியம் மற்றும் ஐக்கிய அமெரிக்கா கைகளில் இருந்த  அணு ஆயுதங்களின் எண்ணிக்கையானது ஓர் அச்சுறுத்தும் நிலையை அடைந்தது. இந்த பூமியைப் பலமுறை அழிக்க வல்ல நிலையை இந்நாடுகளுக்கு வழங்கியது. சக்தி குறைவான நாடுகளுக்கும் தங்களது சுதந்திரத்தை நிலைநாட்ட இடம் கிடைத்தது. சால்ட் ஒன்று, சால்ட் இரண்டு மற்றும் தொலை தூர ஏவுகணை எதிர்ப்பு ஒப்பந்தம் போன்ற ஒப்பந்தங்களில் அணு ஆயுதங்கள் மேற்கொண்டு பரவுவது மற்றும் பெருக்கப்படுவதை மட்டுப்படுத்தி வைக்க முயற்சித்ததில் தங்களது பொதுவான குறிக்கோள்களை இரு வல்லரசுகளாலும் பகுதியளவுக்கு அங்கீகரிக்க முடிந்தது.

1979-இல் ஒன்பது ஆண்டுகள் நடைபெற்ற சோவியத்-ஆப்கான் போர் தொடங்கியது, திடப்பற்றுடைய பொதுவுடைமை எதிர்ப்புவாதியான ரொனால்ட் ரீகன் 1980-ஆம் ஆண்டில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து ஐக்கிய அமெரிக்கா-சோவியத் உறவு முறைகளானவை மோசமடைந்தன. 1980-களின் பிற்பகுதியில் பொதுவுடைமைவாத நாடுகளின் குழுமமானது பிரியத் தொடங்கிய போது உறவுமுறைகள் மேம்பட்டன. 1991-இல் சோவியத் ஒன்றியம் வீழ்ச்சியடைந்ததுடன் உருசியா இரண்டாம் உலகப் போரில் தான் வென்றிருந்த வல்லரசு நிலையை இழந்தது.

### ஸ்டாலினிய எதிர்ப்பும், பொருளாதார மந்த நிலை சகாப்தமும்
ஸ்டாலின் ஆட்சியில் ஒவ்வாத செயல்களை விளக்கி 1956-இல் பொதுவுடைமைவாத கட்சியின் 20-ஆவது பேரவையின் முன்பு ஓர் உரையில் தனது நிலையை நிக்கித்தா குருசேவ் உறுதிப்படுத்தினார்.

1964-இல் பொதுவுடைமைக் கட்சியின் மையக் குழுவால் குருசேவ் மீது குற்றம் சுமத்தப்பட்டு விசாரணை நடத்தப்பட்டது. கியூபா ஏவுகணை நெருக்கடி போன்ற சோவியத்துகளுக்கு ஏற்பட்ட தடங்கல்கள் உள்ளிட்ட ஏராளமான தவறுகள் இவருக்கு எதிராக முன் வைக்கப்பட்டன. லியோனீது பிரெசுனேவ், அலெக்செய் கோசிகின் மற்றும் நிக்கோலாய் போத்கோர்னி ஆகியோரின் பொது தலைமைத்துவத்தின் ஒரு காலத்திற்குப் பிறகு சோவியத் தலைவராக குருசேவின் இடத்தை பிரெசுனேவ் பெற்றார். கனரகத் தொழிற்துறைக்கு பிரெசுனேவ் முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். 1965-ஆம் ஆண்டில் சோவியத் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தத்தைத் தொடங்கி வைத்தார். ஐக்கிய அமெரிக்காவுடனான உறவு முறைகளை மென்மையாக்கவும் முயற்சித்தார். குருசேவ் மற்றும் பிரெசுனேவ் ஆண்டுகளின் போது சோவியத் அறிவியல் மற்றும் தொழிற்துறையானது உச்ச நிலையை அடைந்தது. உலகின் முதல் அணு மின் நிலையமானது 1954-இல் ஓப்னின்சுகில் நிறுவப்பட்டது. பைக்கால் அமூர் தொடருந்து அமைப்பானது கட்டமைக்கப்பட்டது. 1950-களில் பாறை எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுவை உற்பத்தி, ஏற்றுமதி செய்வதில் ஒரு முன்னணி நாடாக சோவியத் ஒன்றியம் உருவானது. 1980-இல் மாசுகோ நகரமானது கோடைகால ஒலிம்பிக் போட்டிகளை நடத்தியது.

அனைத்து நவீனமயமாக்கப்பட்ட பொருளாதாரங்களும் 1965-க்குப் பிறகு கணினிமயமாக்கலை நோக்கி நகர்ந்த அதே நேரத்தில் சோவியத் ஒன்றியமானது இத்துறையில் பின் தங்கியது. 1965-ஆம் ஆண்டில் ஐபிஎம் 360 கணினியை நகல் எடுக்கும் மாசுகோவின் முடிவானது ஒரு தீர்க்கமான தவறு என நிரூபணமானது. ஏனெனில், தங்களால் மேம்படுத்த இயலாத ஒரு பழமைப்பட்டுப் போன கணினி அமைப்பிற்குள் சோவியத் அறிவியலாளர்களை இது முடக்கியது. தேவையான சில்லுகளை நம்பகத்துடன் பெரும் எண்ணிக்கையில் தயாரிப்பதிலும், செயல்படக்கூடிய மற்றும் ஆற்றல் உடைய நிரல்களை நிரலாக்கம் செய்வதிலும், முழுவதுமாக தனித்தனிச் செயல்பாடுகளை ஒருங்கிணைப்பதிலும், கணினிப் பயனாளர்களுக்கு உதவி வழங்குவதிலும் இவர்கள் பெரும் கடினங்களைச் சந்தித்தனர்.

சோவியத் பொருளாதாரத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று கச்சா எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயுக்களை இந்நாடு பெருமளவில் கொண்டிருந்ததாகும். 1973-1974-இல் உலக கச்சா எண்ணெய் விலைகளானவை நான்கு மடங்காகின. 1979-1981-இல் மீண்டும் உயர்ந்தன. சோவியத் பொருளாதாரத்தின் முதன்மையான இயக்கியாக எரிசக்தித் துறையை இது ஆக்கியது. பல பலவீனங்களைச் சரி செய்யப் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஒரு நேரத்தில் சோவியத் பிரதமர் அலெக்சி கோசிகின் கச்சா எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயு உற்பத்தித் துறையின் தலைவரிடம் "ரொட்டித் துண்டுகளின் நிலை சரியாக இல்லை. திட்டமிட்டதற்கு அதிகமாக 30 இலட்சம் டன் [கச்சா எண்ணெயைக்] கொடுங்கள்" என்று குறிப்பிட்டார். முன்னாள் பிரதமரும், ஒரு பொருளாதார நிபுணருமான எகோர் கைதர் முந்தைய மூன்று தசாப்தங்களைப் பின்னோக்கிப் பார்த்த போது 2007-ஆம் ஆண்டில் பின்வருமாறு எழுதினார்:

## மேற்கோள்கள்

பகுப்பு:உருசியாவின் வரலாறு
பகுப்பு:உலக நாடுகளின் வரலாறு