தலக்காடு

**தலக்காடு** (தமிழ்: தலைக்காடு) என்பது கருநாடகத்தில் மைசூரிலிருந்து 45 கி.மீ (28 மைல்) தொலைவிலும், பெங்களூரிலிருந்து 133 கி.மீ (82 மைல்) தொலைவிலும் காவிரியின் இடக்கரையில் அமைந்துள்ள பண்டைய நகரமாகும். இங்கு 30-இக்கும் மேற்பட்ட கோயில்கள் இருந்தன, அவற்றில் பெரும்பாலானவை தற்போது மணலில் புதைந்து கிடக்கின்றன.  தற்போது தலைக்காட்டில் தமிழ்நாடு அரசின் சார்பில் தொல்லியல் அகழாய்வுகள் நடைபெற உள்ளது. கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் காவிரி ஆற்றின் கரைகளில் மணல் பரந்து விரிந்து கிடக்கும் இடத்தில் இது அமைந்துள்ள தற்போது எஞ்சியுள்ள கோயில்களின் தொகுப்பு, இந்துக்களுக்கு ஒரு பிரபலமான புனித யாத்திரைத் தலமாகும்.

## வரலாறு

தலக்காடு நகரத்தைப் பற்றிய ஆரம்பகால நம்பகமான குறிப்பு, மேலைக் கங்க மன்னர்களுடன் தொடர்புடையது. ஒரு பழைய வரலாற்றுப் பதிவின்படி, ஹரிவர்மன் (கி.பி. 247–266) கந்தபுரத்தில் (இது கோயம்புத்தூர் பகுதியில், மாயாறு பவானி ஆற்றில் கலக்கும் இடத்திற்கு அருகில் உள்ள கஜல்ஹட்டி என்று கூறப்படுகிறது) அரியணையில் அமர்த்தப்பட்டார். ஆனால் கருநாடக தேசத்தில் உள்ள பெரிய நகரமான தலவனபுரத்தில் வசித்து வந்தார். தலக்காடு தலைநகரான பிறகு, இந்த சக்திவாய்ந்த மன்னர்களும், அவர்களுக்குப் பின்வந்த அந்த மரபின் மன்னர்களும் அங்கேயே முடிசூட்டிக்கொண்டனர். இது 350-1050 கிபி வரை மேலைக் கங்கர்களின் தலைநகரமாக விளங்கியது. 

கிபி 11 ஆம் நூற்றாண்டில் சோழர்கள் மேற்கு கங்கர்களை முறியடித்து தலைக்காட்டைக் கைப்பற்றினர். சோழர்கள் இதற்கு ராஜராஜபுரம் என்று பெயரிட்டனர். சுமார் ஒரு நூற்றாண்டு காலம் சோழர்களின் ஆட்சியின் கீழ் இந்நகரம் இருந்தது. பின்னர் போசள மன்னன் விஷ்ணுவர்தனன் சோழர்களை மைசூரிலிருந்து விரட்டியடித்து இப்பகுதியைத் தன்வசப்படுத்தினான். இந்த காலத்திற்குப் பிறகு, தலக்காடு ஏழு நகரங்களையும் ஐந்து மடங்களையும் கொண்டிருந்தது. ஆற்றின் மறுகரையில் இருந்த மயிலங்கி அல்லது மாலிங்கி என்ற நகரமும் ஒரு பெரிய இடமாக இருந்ததுடன், ஜனநாதபுரம் என்ற பெயரையும் கொண்டிருந்தது. பதினான்காம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை, இது போசளர்களின் உடைமையாகவே இருந்தது. பின்னர், இது விஜயநகரப் பேரரசர்களின் ஒரு சிற்றரசரின் கைகளுக்குச் சென்றது, அவருடைய வம்சம் சோம-ராஜா வம்சம் என்று அறியப்படுகிறது.

### தலக்காடு சாபம்
கி.பி. 1610 ஆம் ஆண்டில், மைசூர் அரசர் பின்வரும் சூழ்நிலையில் தலக்காட்டை வென்றார். ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்தில் விஜயநகரத்தின் பிரதிநிதியாக இருந்த திருமலை ராஜா—சில சமயங்களில் ஸ்ரீ ரங்க ராயர் என்றும் அழைக்கப்படுபவர்—குணப்படுத்த முடியாத நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்ததால், வைத்யேஸ்வரர் கோயிலில் யாகங்கள் செய்வதற்காகத் தலக்காட்டிற்கு வந்தார். அப்போது அவரது இரண்டாவது மனைவியான ராணி அலமேளம்மாவிடம் ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்தின் அரசாங்கப் பொறுப்பை ஒப்படைத்திருந்தார். ஆனால், மன்னர் இறக்கும் தருவாயில் இருக்கிறார் என்பதைக் கேள்விப்பட்ட ராணி, அவர் இறப்பதற்கு முன் அவரைக் காணும் நோக்குடன் விரைந்து தலக்காட்டிற்குப் புறப்பட்டார். அப்போது அவர் ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்தையும் அதன் சார்புப் பகுதிகளையும் மைசூரின் மன்னரான உடையாரிடம் ஒப்படைத்தார். அன்று முதல் அவரது வம்சத்தினர் அவற்றை தங்கள் வசம் வைத்திருந்தனர். மைசூர் உடையார் அரசிக்குச் சொந்தமான நகைகளைப் கைபற்ற விரும்பினார் என்றும், அவற்றை அடைய முடியாததால், ஏதேனும் ஒரு சாக்கைப் பயன்படுத்தி அவற்றைக் கைப்பற்றத் துடித்து, ராஜ உடையார் அவரைப் பிடிக்க தனது படை வீரர்களை அனுப்பினார் என்று தெரிகிறது.  அவர்களிடமிருந்து தப்ப அலமேலம்மா தலைக்காட்டில் ஓடிவருகிறார். அங்கு மாலங்கி ஆற்றில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓட, தப்ப முடியாத அலமேலம்மா, ‘தலகாடு மணல் மூடி போகட்டும்; மாலங்கி நதி மடுவாகட்டும்; உடையார் பரம்பரை வாரிசற்றுப் போகட்டும்’ என்று சாபமிட்டு விட்டு ஆற்றில் குதித்து தற்கொலை செய்துகொள்கிறார். இப்போதும் தலக்காடு மணல் மூடித்தான் இருக்கிறது. மாலங்கி நதியில் நீர்வரத்து இல்லை. இந்த இரண்டு சாபங்களும் பலித்தது போலவே இன்றும் உடையார் பரம்பரையை பாதித்து வருவதாகக் கூறப்படுகிறது.

மைசூரின் உடையார் வம்சத்தினர் (முன்னாள் மகாராஜாக்கள்) மீதான அலமேளம்மா கொடுத்த "தலக்காடு சாபம்" என்ற சாபத்துடனும் தலக்காடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

பழைய தலகாடு நகரமானது, கிட்டத்தட்ட ஒரு மைல் நீளத்திற்குப் பரவியுள்ள மணலுக்கு அடியில் முழுவதுமாகப் புதைந்துள்ளது; இரண்டு கோபுரங்களின் உச்சிகள் மட்டுமே தெரிகின்றன. இந்த மணல் மேடுகள், குறிப்பாக தென்மேற்குப் பருவமழைக் காலத்தில், ஆண்டுக்கு 9 அல்லது 10 அடி வேகத்தில் நகரத்தை நோக்கி நகர்ந்து வந்தன. அவை மூன்று பக்கங்களிலிருந்தும் நகரத்தை நெருக்கியதால், தலகாட்டில் குடியிந்தவர்கள் தங்கள் வீடுகளைக் கைவிட்டு, உள்நோக்கி மேலும் பின்வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தொடர்ந்து ஆளாயினர். இருப்பினும், மாதவமந்திரி அணைக்கட்டு மற்றும் கால்வாயிலிருந்து கிடைக்கும் நீரால் அருகிலுள்ள பகுதிகளில் செழிப்பான நன்செய் விவசாயம் நடைபெறுவதால், இந்த நகரத்தின் மக்கள் தொகை அதிகரித்து வருகிறது. முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட கோயில்கள் மணலுக்கு அடியில் புதைந்துள்ளன, ஆனால் கீர்த்தி நாராயண கோயில் வெற்றிகரமாகத் தோண்டியெடுக்கப்பட்டுள்ளது. மணலால் மூடப்படாமல் எஞ்சியிருக்கும் கோயில்களில் மிகவும் பிரம்மாண்டமானது வைத்தியநாதேஸ்வரர் கோயில் ஆகும்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், ஆனந்தேஸ்வரர், கௌரிசங்கரர் ஆகிய இரண்டு கோயில்கள் கண்டுபிடிக்கபட்டன. பாதாளேஸ்வரர் கோயிலின் வெளிச் சுவர்களில் சிதைந்த நான்கு கல்வெட்டுகள் காணப்பட்டன. இவற்றில் ஒன்று கங்கர் காலத்தைச் சேர்ந்த பழங்கன்னடக் கல்வெட்டு ஆகும். மற்றவை தமிழில் உள்ளன. ஆனந்தேஸ்வரர் கோயில் ஐதரின் சமகாலத்தவரான சிதானந்தசுவாமி என்பவரால் கட்டப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அந்த சுவாமி தொடர்பான நிலவும் ஒரு தொன்மக் கதை என்னவென்றால், அவர் ஒருசமயம்  வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடிய காவேரி ஆற்றை வாழை இலை ஒன்றில் அமர்ந்து கடந்தார் என்றும், இந்தக் கண்ட ஐதர் அலி அவரைப் பெரிதும் மதித்து, அவர் கட்டிய கோயிலுக்கு நிலக்கொடை வழங்கினார் என்று கூறப்படுகிறது. கௌரிசங்கரர் கோயிலில் உள்ள ஒரு கன்னடக் கல்வெட்டு, இந்தக் கோயில் மைசூர் மன்னர் சிக்க தேவராச உடையார் ஆட்சியின் போது (1672–1704) கட்டப்பட்டது என்று கூறுகிறது.  போசள மன்னர் விஷ்ணுவர்தனன், கங்கர்களையும் தலக்காட்டையும் கைப்பற்றினார். அவர் பேளூரில் பிரம்மாண்டமான விஜயநாராயண சென்னகேசவர் கோயிலைக் கட்டினார்.

## மேற்கோள்கள்

பகுப்பு:கருநாடக மாநிலத்திலுள்ள ஊர்களும் நகரங்களும்
பகுப்பு:கர்நாடகத் தொல்லியற்களங்கள்
பகுப்பு:இந்தியத் தொல்லியற்களங்கள்
பகுப்பு:மைசூர் மாவட்டம்
பகுப்பு:கர்நாடகத்தில் சுற்றுலாத் துறை