மற்போா் வரலாறு

**மற்போா் வரலாறு** *(malla-yuddha)*  என்பது இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் தோன்றிய ஒரு பாரம்பரிய சண்டை வடிவ வரலாறு ஆகும். இது நபன் போன்ற தென்கிழக்கு ஆசிய மல்யுத்த பாணிகளுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது மற்றும் குசுதியின் இரண்டு முன்னோடிகளில் ஒன்றாகும். இந்திய மல்யுத்தம் 13 ஆம் நூற்றாண்டின் மல்ல புராணத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.

மல்லயுத்தத்தில் மல்யுத்தம், மூட்டுகளை முறித்தல், குத்துதல், கடித்தல், கழுத்தை நெரித்தல் மற்றும் அழுத்தப் புள்ளிகளில் தாக்குதல் ஆகியவை அடங்கும். போட்டிகள் பாரம்பரியமாக நான்கு வகைகளாக வகைப்படுத்தப்பட்டன, அவை முற்றிலும் விளையாட்டுத்தனமான வலிமைப் போட்டிகளிலிருந்து யுத்தம் என்று அழைக்கப்படும் உண்மையான முழு-தொடர்பு சண்டைகளாக முன்னேறின. அதீத வன்முறை காரணமாக, இந்த இறுதி வடிவம் பொதுவாக இப்போது நடைமுறையில் இல்லை. மல்யுத்த வீரர்கள் ஒருவரையொருவர் மூன்று வினாடிகளுக்கு தரையிலிருந்து தூக்க முயற்சிக்கும் இரண்டாவது வடிவம், தென்னிந்தியாவில் இன்னும் உள்ளது. மேலும், மல்ல-யுத்தம் நான்கு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது (கீழே காண்க). ஒவ்வொரு யுத்தமும் இந்து தெய்வங்கள் மற்றும் புகழ்பெற்ற வீரர்களின் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது:

அனுமந்தி - தொழில்நுட்ப மேன்மையில் கவனம் செலுத்துகிறது.

சம்புவந்தி - எதிராளியைப் பணிய வைக்க பூட்டுகளையும் பிடிகளையும் பயன்படுத்துகிறது.

சராசந்தி - சண்டையிடும்போது கை கால்களையும் மூட்டுகளையும் முறிப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது.

பீமசேனி - முழுமையான பலத்தில் கவனம் செலுத்துகிறது.
## வரலாறு
## தோற்றம்
மல்யுத்தம் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் மிகப் பழமையான விளையாட்டு நடவடிக்கைகளில் ஒன்றாகும். கி.மு. 7000 ஆம் ஆண்டிலேயே இது பழமையான வடிவங்களில் பயிற்சி செய்யப்பட்டதற்கான அறிகுறிகள் உள்ளன . இதுவே இப்பகுதியில் அறியப்பட்ட மிகப் பழமையான நெறிப்படுத்தப்பட்ட சண்டை வடிவமாகும். பொழுதுபோக்கிற்காக நடத்தப்பட்ட போட்டிகள் அனைத்து சமூக வகுப்பினரிடையேயும் பிரபலமாக இருந்தன; மன்னர்களும் பிற அரச குடும்பத்தினரும் கூட இதில் பங்கேற்றனர். மல்யுத்த வீரர்கள் போட்டி ராச்சியங்களுக்கு இடையிலான போட்டிகளில் தங்கள் மன்னர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர்; அரசவைக்கு முன்னால் நடத்தப்பட்ட மரணப் போட்டிகள், தகராறுகளைத் தீர்ப்பதற்கும் பெரிய அளவிலான போர்களைத் தவிர்ப்பதற்கும் ஒரு வழியாகப் பயன்பட்டன. எனவே, தொழில்முறை மல்யுத்த வீரர்கள் மிகவும் மதிக்கப்பட்டனர். மேய்ச்சல் சமூகங்களில், மக்கள் காளைகளுக்கு எதிராகக் கூட மல்யுத்தம் செய்வார்கள்.

மல்லயுத்தா என்ற சொல்லின் முதல் எழுத்துப்பூர்வ சான்று, இராமாயண இதிகாசம், வானர மன்னன் வாலிக்கும் இலங்கை மன்னன் இராவணனுக்கும் இடையே நடந்த மல்யுத்தப் போட்டியின் பின்னணியில் காணப்படுகிறது. இராமாயணக் கதாபாத்திரமான அனுமன், மல்யுத்த வீரர்களுக்கும் பொதுவான வலிமைச் செயல்களுக்கும் பாதுகாவலராக வணங்கப்படுகிறார். மகாபாரத இதிகாசமும் பீமனுக்கும் சராசந்தனுக்கும் இடையே நடந்த ஒரு மல்யுத்தப் போட்டியை விவரிக்கிறது. மல்யுத்தப் போட்டிகள் பற்றிய பிற ஆரம்பகால இலக்கிய விளக்கங்களில் பலராமன் மற்றும் கிருசுணனின் கதையும் அடங்கும்.

கிருசுணனைப் பற்றிய கதைகள், அவர் சில சமயங்களில் மல்யுத்தப் போட்டிகளில் ஈடுபட்டதாகவும், அதில் மார்பில் முழங்கால் தாக்குதல்கள், தலையில் குத்துக்கள், முடியைப் பிடித்து இழுத்தல் மற்றும் கழுத்தை நெரித்தல் போன்ற உத்திகளைப் பயன்படுத்தியதாகவும் தெரிவிக்கின்றன. அவர் மதுராவின் மன்னன் கம்சனை ஒரு மல்யுத்தப் போட்டியில் தோற்கடித்து, அவனுக்குப் பதிலாக புதிய மன்னரானார். சித்தார்த்த கௌதமரே புத்தராக மாறுவதற்கு முன்பு ஒரு சிறந்த மல்யுத்த வீரராகவும், வில்லாளராகவும், வாள்வீரராகவும் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இத்தகைய குறிப்புகளின் அடிப்படையில்,  இந்திய மல்யுத்த வீரர்கள் பயன்படுத்திய குழைமக்குழி அடிப்பகுதி மற்றும் குந்தி உட்காருதல் ஆகியவற்றை செவ்வியல் காலத்திற்கு முந்தையதாகக் குறிப்பிடுகிறார்.பிற்காலத்தில், பல்லவ மன்னன் நரசிம்மவர்மன், மல்யுத்தக் கலையில் தனக்கிருந்த பேரார்வம் மற்றும் திறமையின் காரணமாக, 'மாபெரும் மல்யுத்த வீரர்' என்று பொருள்படும் 'மாமல்லன்' என்ற புனைப்பெயரைப் பெற்றார்.

இடைக்காலப் போட்டிகள் ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே கஞ்சிரா வாசிப்பவரால் அறிவிக்கப்பட்டன. அரண்மனை நுழைவாயிலில், விளையாட்டுகள் மற்றும் நிகழ்ச்சிகளுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு அடைப்பில் போட்டிகள் நடைபெற்றன. மல்யுத்த வீரர்கள் பொதுவாக பொது விழாக்களின் போது, ​​மந்திரவாதிகள், நடிகர்கள் மற்றும் வித்தைக்காரர்களுடன் தாங்களாகவே வருவார்கள். மற்ற நேரங்களில், போட்டியிடுவதற்காக பிரபுக்களால் அவர்கள் பணியமர்த்தப்படுவார்கள். வெற்றியாளர்களுக்கு அரசரிடமிருந்து கணிசமான ரொக்கப் பரிசும், ஒரு வெற்றிக் கொடியும் வழங்கப்பட்டது. இந்தக் கொடியை வைத்திருப்பது தேசிய அங்கீகாரத்தைக் கொண்டு வந்தது.

கொடிகள் படபடக்க, போட்டி நடக்கும் இடம் கலகலப்பாக இருந்தது, மேலும் குடிமக்கள் விரைவாக வரிசையாக இருந்த இருக்கைகளை நிரப்பினர். மல்யுத்த வீரர்கள் அரங்கத்திற்குள் ஏறியதும், அவர்கள் தங்கள் தசைகளை முறுக்கிக் காட்டியபடியும், காற்றில் குதித்தபடியும், கூச்சலிட்டபடியும், கைகளைத் தட்டியபடியும் கம்பீரமாக வலம் வந்தனர். பின்னர் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, கழுத்துகள் ஒன்றன் தோளில் சாய்ந்திருக்க, கால்கள் பின்னிப் பிணைந்திருக்க, ஒவ்வொருவரும் கீழே விழ அல்லது பிடியை உடைக்க முயன்றபடி மல்யுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர்.
### ''மானசோல்லாசம்''
சாளுக்கிய மன்னன் மூன்றாம் சோமேசுவரனின் (1124–1138) மானசோல்லாசம் என்பது அரச நுண்கலைகள் மற்றும் ஓய்வு நேரம் பற்றிய ஒரு ஆய்வு நூலாகும். மானுடவியலாளர் சோசப் ஆல்டர் இதைப் பற்றி எழுதுகிறார், "'மல்ல வினோத்' என்ற தலைப்பிலான அத்தியாயம் மல்யுத்த வீரர்களை வயது, அளவு மற்றும் வலிமையின் அடிப்படையில் வகைகளாகப் பிரிப்பதை விவரிக்கிறது. மல்யுத்த வீரர்கள் எவ்வாறு உடற்பயிற்சி செய்ய வேண்டும், என்ன சாப்பிட வேண்டும் என்பதையும் இது கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. குறிப்பாக, மல்யுத்த வீரர்களுக்கு பருப்பு வகைகள், இறைச்சி, பால், சர்க்கரை மற்றும் 'உயர்தர இனிப்புகள்' ஆகியவற்றை வழங்குவதற்கு மன்னர் பொறுப்பாக இருந்தார். மல்யுத்த வீரர்கள் அரசவை பெண்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, தங்கள் உடலை வலுப்படுத்துவதில் தங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது."  மானசோல்லாசம் "உடற்பயிற்சிகள் மற்றும் அசைவுகளின் பெயர்களைக் கொடுக்கிறது, ஆனால் விளக்கங்களை வழங்கவில்லை".
### ''மல்ல புராணம்''

மல்ல புராணம் என்பது குசராத்துவைச் சேர்ந்த மல்யுத்த வீரர்களான சுயேசுடிமல்லாவுடன்  தொடர்புடைய ஒரு  புராணமாகும், இது பெரும்பாலும் 13 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. ஆல்டரின் கூற்றுப்படி, "இது மல்யுத்த வீரர்களின் வகைகளை வகைப்படுத்துகிறது, தேவையான உடல் பண்புகளை வரையறுக்கிறது, ... மல்யுத்தத்தின் உடற்பயிற்சி வகைகள் மற்றும் நுட்பங்களையும், மல்யுத்தக் குழியைத் தயார் செய்வதையும் விவரிக்கிறது", மேலும் ஆண்டின் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் மல்யுத்த வீரர்கள் என்னென்ன உணவுகளை உண்ண வேண்டும் என்பது பற்றிய மிகவும் துல்லியமான விவரத்தை வழங்குகிறது.

அறிஞரும் பயிற்சியாளருமான நார்மன் சோமன், மல்ல புராணம் மல்யுத்தத்திற்கான 16 வகையான உடற்பயிற்சிகளை விவரிக்கிறது என்று கூறுகிறார், அவையாவன: ரங்கசுரம மல்யுத்தம்; சுதம்பசுரம கம்பப் பயிற்சிகள்; அறியப்படாத பொருள் கொண்ட பம்ரமணிகசுரம; ஓடுதல் மற்றும் தாண்டுதல் போன்ற சுவாசப்ரேணைகசுரம உடல் வலிமைப் பயிற்சிகள்; சுதாபிதாசுரமா, "ஒருவேளை நிமிர்ந்து செய்யப்படும் பயிற்சிகள்";  உகபோகசுரமா "ஒரு பயிற்சி அல்ல என்று கூறப்படுகிறது";  கம்பங்களில் கட்டப்பட்ட கனமான மற்றும் இலேசான கல் வளையங்களின் பயன்பாடு; தடிகளுடன் கூடிய பிரமத பயிற்சிகள்; அமர்தான்கிசுரமா, இது ஒரு வகையான உடற்பிடிப்பு என்று சுசோமன் சந்தேகிக்கிறார்; அசுததானகா கீழ்ப்பகுதிக்கான உடற்பயிற்சிகள்; குண்டகர்சங்க் "வட்ட இயக்கங்களுடன் கூடிய உடற்பயிற்சிகள்";  அறியப்படாத அன்யக்ருத்கரசுரமா; சலசுரமா, நீச்சல்; சோபநரோஹனா, படிக்கட்டுகளில் ஏறுதல்; மற்றும் போசனோர்தவபிரமணிகா, இது ஒரு வகையான உடற்பயிற்சி என்று சுசோமன் கருதுகிறார்.   மல்ல புராணம் (16–21) சிம்மாசனம், கூர்மாசனம், குக்குடாசனம், கருடாசனம் மற்றும் சிரசாசனம் உட்பட 18 கட யோகா நிலைகளை (ஆசனங்கள்) பெயரிடுகிறது என்று சுசோமன் குறிப்பிடுகிறார்.

### பரவல்

இந்தியப் பண்பாட்டின் தாக்கம் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் பரவியபோது, ​​தற்போதைய கம்போடியா, மலேசியா, ஜாவா மற்றும் பிற அண்டை நாடுகளில் மல்லயுத்தம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. அது சாமானிய மக்களிடையே பிரபலமடைந்தது மட்டுமல்லாமல், அரச குடும்பத்தினராலும் ஆதரிக்கப்பட்டது. புகழ்பெற்ற வீரரான படாங், சிங்கப்பூருக்கு வருகை தந்த ஒரு வெற்றியாளனுக்கு எதிராக இதுபோன்ற ஒரு மல்யுத்தப் போட்டியில் ஈடுபட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

### வீழ்ச்சி
மத்தியகால இந்தியாவில் குப்தப் பேரரசின் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து பாரம்பரிய இந்திய மல்யுத்தம் முதலில் வீழ்ச்சியடையத் தொடங்கியது. முகலாய ஆட்சியின் கீழ், அரசவை நாகரிகம் பாரசீக பாணியிலான பெகல்வானி பாணியை விரும்பியது. இருப்பினும், பாரம்பரிய மல்ல-யுத்தம் தெற்கில் பிரபலமாக இருந்தது, குறிப்பாக விசயநகரப் பேரரசில் இது பரவலாகக் காணப்பட்டது. 16 ஆம் நூற்றாண்டின் சைன செவ்வியல் நூலான பாரதேச வைபவம், மல்யுத்த வீரர்கள் தங்கள் எதிராளிகளுக்கு முனகல்கள் மற்றும் தோள்களைத் தட்டும் பாரம்பரிய சைகைகள் மூலம் சவால் விடுவதை விவரிக்கிறது.

தனது அன்றாட வழக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக, மன்னர் கிருசுண தேவராயர் அதிகாலையில் எழுந்து, தனக்குப் பிடித்தமான எதிராளியுடன் மல்யுத்தம் செய்வதற்கு முன்பு, கதாயுதம் (கதை) மற்றும் வாளால் தனது தசைகளுக்குப் பயிற்சி அளிப்பார். இவரது பல மனைவிகளுக்குப் பெண் பணிப்பெண்களும் காவலர்களும் மட்டுமே பணிவிடை செய்தனர். மேலும் அரண்மனையில் இருந்த 12,000 பெண்களில் மல்யுத்தம் செய்தவர்களும், வாள் மற்றும் கேடயத்துடன் சண்டையிட்டவர்களும் இருந்தனர். போர்த்துகீசியப் பயணி டொமிங்கோ பேசு விவரித்தபடி, நவராத்திரி விழாவின் போது, ​​மல்யுத்த வீரர்கள் மன்னரின் முன்னிலையில் போட்டியிடுகின்றனர்.
பின்னர் மல்யுத்த வீரர்கள் தங்கள் ஆட்டத்தைத் தொடங்குகிறார்கள். அவர்களின் மல்யுத்தம் நம்முடையதைப் போல் இல்லை, ஆனால் பற்களை உடைக்கும், கண்களைப் பிடுங்கும், முகங்களைச் சிதைக்கும் அளவுக்குக் கடுமையான அடிகள் கொடுக்கப்படுகின்றன, அந்த அளவுக்கு ஆங்காங்கே ஆண்கள் தங்கள் நண்பர்களால் வாயடைத்துப் போய்த் தூக்கிச் செல்லப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நன்றாக விழச் செய்கிறார்கள்.


மல்ல-யுத்தம் இப்போது வட மாநிலங்களில் கிட்டத்தட்ட அழிந்துவிட்டது, ஆனால் அதன் பெரும்பாலான மரபுகள் நவீன குசுதியில் தொடர்கின்றன. சேசுடி குலத்தின் வழித்தோன்றல்கள் 1980கள் வரை தங்கள் மூதாதையர் கலைகளான மல்ல-யுத்தம் மற்றும் வசுர-முசுதியைப் பயிற்சி செய்து வந்தனர், ஆனால் இன்று அரிதாகவே அவ்வாறு செய்கிறார்கள். இருப்பினும், மல்ல-யுத்தம் தென்னிந்தியாவில் சடங்கு ரீதியாகத் தப்பிப்பிழைத்துள்ளது, மேலும் இன்றும் கருநாடகம் மற்றும் தமிழ்நாட்டில் காணப்படுகிறது.

## பயிற்சி

மல்யுத்த வீரர்கள் ஒரு பாரம்பரிய அரங்கம் அல்லது அகாராவில் பயிற்சி பெற்றுப் போட்டியிடுகிறார்கள். போட்டிகள், முப்பது அடி அகலமும் சதுர அல்லது வட்ட வடிவமும் கொண்ட களிமண் அல்லது மண் குழியில் நடைபெறுகின்றன. தரையின் மண், நெய் உட்பட பல்வேறு பொருட்களுடன் கலக்கப்படுகிறது. பயிற்சிக்கு முன், தரையில் உள்ள கூழாங்கற்கள் மற்றும் கற்கள் அகற்றப்படுகின்றன. தரையை சரியான பதத்தில் வைத்திருக்க, ஏறக்குறைய மூன்று நாட்களுக்கு ஒருமுறை தண்ணீர் சேர்க்கப்படுகிறது; காயம் ஏற்படாத அளவுக்கு மென்மையாகவும், மல்யுத்த வீரர்களின் அசைவுகளுக்குத் தடையாக இல்லாத அளவுக்குக் கடினமாகவும் இருக்க வேண்டும். மல்யுத்த வீரர்கள் ஒவ்வொரு பயிற்சி அமர்வையும் மண்ணைச் சமன்படுத்துவதன் மூலம் தொடங்குகிறார்கள். இந்தச் செயல், சகிப்புத்தன்மைப் பயிற்சியின் ஒரு பகுதியாகவும், சுய ஒழுக்கப் பயிற்சியாகவும் கருதப்படுகிறது. பயிற்சியின் போது, ​​மல்யுத்த வீரர்கள் ஆசிர்வாதத்தின் ஒரு வடிவமாக, சில கைப்பிடி மண்ணைத் தங்கள் உடல்கள் மீதும் தங்கள் எதிராளிகளின் உடல்கள் மீதும் வீசுகிறார்கள். இது சிறந்த பிடிமானத்திற்கும் உதவுகிறது. அரங்கம் தயாரானதும், அந்தப் பயிற்சி மையத்தின் காவல் தெய்வத்திற்கு, பொதுவாக அனுமனுக்குப் பிரார்த்தனை செய்யப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பயிற்சி அரங்கிலும் இந்த நோக்கத்திற்காக ஒரு சிறிய தற்காலிக பலிபீடம் உள்ளது. அங்கு தூபம் ஏற்றப்பட்டு, சிறிய மஞ்சள் மலர் மாலைகள் கடவுளுக்குச் சமர்ப்பிக்கப்படுகின்றன. இதனைத் தொடர்ந்து, இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் பெரியோர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தும் பாரம்பரிய அடையாளமாக, குருவின் பாதங்களில் தலையைத் தொட்டு மரியாதை செலுத்தும் வழக்கம் உள்ளது.

பல மல்யுத்த வீரர்கள் தங்கள் பயிற்சி கூடத்திலேயே வசிக்கின்றனர், ஆனால் இது எப்போதும் கட்டாயமில்லை. பாரம்பரியமாக அனுமனின் நீட்சிகளாகப் போற்றப்படும் அனைத்து மல்யுத்த வீரர்களும் உடலுறவு, புகைபிடித்தல் மற்றும் மது அருந்துதல் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகி இருக்க வேண்டும். இதனால் உடல் தூய்மையாக இருக்கும், மேலும் மல்யுத்த வீரர்கள் தங்களை உடல் ரீதியாகவும், மன ரீதியாகவும், ஆன்மீக ரீதியாகவும் வளர்ப்பதில் கவனம் செலுத்த முடியும். இந்தத் தூய்மை தற்காப்புக் கலை மற்றும் விளையாட்டுத் துறையில் மிக உயர்ந்த நிலையை அடைய உதவுவதாகவும் கூறப்படுகிறது. ஒரு மல்யுத்த வீரரின் ஒரே உடைமைகள் ஒரு போர்வை, ஒரு கோபீனம் (இடுப்புத்துணி) மற்றும் சில ஆடைகள் மட்டுமே. இந்த வகையில், அவர்கள் பெரும்பாலும் இந்து-பௌத்த புனிதர்களுடன் ஒப்பிடப்படுகிறார்கள்.

சிறுவர்கள் பொதுவாக பத்து முதல் பன்னிரண்டு வயதுக்குள் பயிற்சியைத் தொடங்குகிறார்கள். அவர்களின் வளர்ச்சி தடைபடுவதைத் தவிர்ப்பதற்காக, இளம் பயிற்சியாளர்களுக்கு முதலில் உபகரணங்கள் இல்லாமல் அவர்களின் ஒட்டுமொத்த வலிமையையும் சகிப்புத்தன்மையையும் வளர்க்கும் குண்டகவர்த்தனா, உடற்பயிற்சிகள் மற்றும் பயிற்சிகள் கற்பிக்கப்படுகின்றன. மல்யுத்த வீரரின் சொந்த உடல் எடையைப் பயன்படுத்தும் பயிற்சிகளில் சூரிய நமசுகாரம், சிரசாசனம், இந்து குந்துகை (பேதக்) மற்றும் இந்து புஷ்-அப் (தண்டா) ஆகியவை அடங்கும்; இவை ஹத யோகாவிலும் காணப்படுகின்றன. தேவையான சக்தியையும் சகிப்புத்தன்மையையும் பெற்ற பிறகு, மாணவர்கள் கம்பாஸ்ரமாவைத் தொடங்கலாம்; இது மல்லகம்பா அல்லது மல்யுத்த வீரரின் தூணைப் பயன்படுத்தும் பயிற்சிகளைக் குறிக்கிறது. பல தூண்கள் இருந்தாலும், மிகவும் பொதுவானது தரையில் நடப்பட்ட, சுமார் எட்டு முதல் பத்து அங்குல விட்டம் கொண்ட, தனியாக நிற்கும் ஒரு செங்குத்துக் கம்பமாகும். மல்யுத்த வீரர்கள் இந்தக் கம்பத்தில் ஏறி, இறங்கி, தங்கள் கைகள், கால்கள் மற்றும் மேல் உடலில் உள்ள பிடிப்பு, சகிப்புத்தன்மை மற்றும் வலிமையை வளர்க்க வடிவமைக்கப்பட்ட பல்வேறு சிக்கலான உடற்பயிற்சிகளுக்காகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். பிற்கால மாறுபாட்டில், கம்பத்திற்குப் பதிலாக ஒரு தொங்கும் கயிறு பயன்படுத்தப்பட்டது. கயிறு மல்லகம்பா இன்று மல்யுத்தப் பயிற்சியின் ஒரு பாரம்பரிய வடிவமாக இருப்பதை விட, குழந்தைகளால் பெரும்பாலும் ஒரு பார்வையாளர் விளையாட்டாகவே பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது.

மற்ற பயிற்சி முறைகளில் பின்வருவன அடங்கும்.

வ்யாயம்: பொதுவான உடற்பயிற்சி. இதில் கயிறு ஏறுதல், மரக்கட்டை இழுத்தல், ஓடுதல் மற்றும் நீந்துதல் ஆகியவை அடங்கும்.
ரங்கசுரமம்: மல்யுத்தத்தையும் அதன் நுட்பங்களையும் குறிக்கிறது. இதில் பூட்டுகள், சரணடையச் செய்யும் முறைகள், கீழே தள்ளுதல் மற்றும் முன்பு தாக்குதல்கள் ஆகியவை அடங்கும்.
கோனிடகம்: இந்தியில் 'கர் நல்' எனப்படும் ஒரு பெரிய கல் வளையத்தைக் கொண்டு செய்யப்படும் பயிற்சிகள். புஷ்-அப்ஸ் மற்றும் ஸ்குவாட் பயிற்சிகளுக்கு கூடுதல் எதிர்ப்புத்திறனைச் சேர்க்க, இதைச் சுழற்றலாம், தூக்கலாம் அல்லது கழுத்தில் அணியலாம்.
பிரமதம்: கதாயுதம் (கதை) கொண்டு செய்யப்படும் பயிற்சிகள். ஒரு மீட்டர் நீளமுள்ள மூங்கில் தடியின் முனையில் இணைக்கப்பட்ட ஒரு கனமான வட்டக் கல்லே உடற்பயிற்சிக் கதாயுதம் ஆகும்.
உகபோகசுரமம்: தந்திரங்கள் மற்றும் உத்திகள் பற்றிய கலந்துரையாடல்.
மர்தனா: பாரம்பரிய உடற்பிடிப்பு. மல்யுத்த வீரர்களுக்கு உடற்பிடிப்பு செய்யப்படுவதோடு, உடற்பிடிப்பு செய்வது எப்படி என்றும் கற்பிக்கப்படுகிறது.

## இதனையும் காண்க
* கட்டா குஸ்தி
* முசுதி-யுத்தா
* வஜ்ர-முஷ்டி
* முக்னா
* போலி கேலா
* இன்புவான்
* கெமர் பாரம்பரிய மல்யுத்தம்

## மேற்கோள்கள்

பகுப்பு:இந்தியத் தற்காப்புக் கலைகள்