தாமிர(II) குளோரேட்டு

**தாமிர(II) குளோரேட்டு** (*Copper(II) chlorate*) என்பது Cu(ClO3)2•4H2O என்ற மூலக்கூற்று வாய்ப்பாட்டால் விவரிக்கப்படும் ஒரு கனிம வேதியியல் சேர்மமாகும்.  தாமிரம் உலோகமும்  குளோரேட்டு எதிர் மின் அயனியும் சேர்ந்து இச்சேர்மம் உருவாகிறது. தாமிர  குளோரேட்டு ஓர் ஆக்சிசனேற்றியாகச் செயல்படுகிறது. பொதுவாக Cu(ClO3)2•4H2O என்ற வாய்ப்பாடுடைய நான்கு நீரேற்று வடிவத்தில் காணப்படுகிறது.

## தயாரிப்பு
வெப்பமான ஒரு மோலார் தாமிர சல்பேட்டு கரைசலை பேரியம் குளோரேட்டுடன் சேர்ப்பதன் மூலம் தாமிர(II) குளோரேட்டு சேர்மத்தைத் தயாரிக்கலாம். இச்செயல்முறையின் விளைவாக பேரியம் சல்பேட்டு வீழ்படிவாகிறது. இக்கரைசலை வடிகட்டி, குளிரச்செய்து, வெற்றிடத்தில் ஆவியாக்கும்போது நீல நிறப் படிகங்கள் உருவாகின்றன.

:CuSO4 + Ba(ClO3)2 → Cu(ClO3)2 + BaSO4(திண்மம்)

## பண்புகள்
1902-ஆம் ஆண்டில், ஏ. மியூசர்  என்பவர் தாமிர(II) குளோரேட்டின் கரைதிறனை ஆராய்ந்தார்; அப்போது, 73 °செல்சியசு வெப்பநிலைக்கு மேற்பட்ட வெப்பநிலையில் அது உருகிச் சிதையத் தொடங்கி, குளோரின் வாயுவை வெளியிடுவதை  கண்டறிந்தார்.

தாமிர(II) குளோரேட்டைச் சூடுபடுத்தும்போது அது சிதைவடைந்து, குளோரின், ஆக்சிஜன் மற்றும் குளோரின் டை ஆக்சைடு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு மஞ்சள் நிற வாயுவை வெளியிடுகிறது.  இச்சிதைவின் இறுதியில், ஒரு கார காப்பர் உப்பான பச்சை நிறத் திண்மம் எஞ்சுகிறது.

:2 Cu(ClO3)2 → 2 CuO + Cl2 + 3 O2 + 2 ClO2

கந்தகமானது தாமிர(II) குளோரேட்டுடன் அதிக வினைத்திறன் கொண்டது. எனவே, எடுத்துக்காட்டாக வெடிபொருட்கள் தயாரிக்கும்போது, இவ்விரு வேதிப்பொருட்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று கலந்து மாசுபடாமல் பார்த்துக்கொள்வது மிகவும் முக்கியமாகும்.

## கட்டமைப்பு
தாமிர(II) குளோரேட் பொதுவாக ஒரு நான்கு நீரேற்றாகப் படிகமாகிறது; இருப்பினும், ஓர் அறுநீரேற்று வடிவ தாமிர(II) குளோரேட்டும் அறியப்படுகிறது. நான்குநீரேற்று தாமிர(II) குளோரேட்டு (Cu(ClO3)2•4H2O) ஒரு செஞ்சாய்சதுரப் படிக அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. ஒவ்வொரு தாமிர அணுவும் எண்முக வடிவத்தில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளன. இது நான்கு நீர் மூலக்கூறுகளின் ஆக்சிசன் அணுக்களாலும், ஒன்றுக்கொன்று எதிரெதிரே அமைந்துள்ள குளோரேட்டு தொகுதிகளின் இரண்டு ஆக்சிசன் அணுக்களாலும் சூழப்பட்டுள்ளது. குளோரேட்டை விட நீர் மூலக்கூறு தாமிரத்திற்கு மிக அருகில் உள்ளது. 2.396 Å உடன் ஒப்பிடும்போது 1.944 Å, என்பது இயான்-டெல்லர் விளைவைக் காட்டுகிறது. குளோரேட்டு தொகுதிகள் ஓர் உருக்குலைந்த நான்முகியின் வடிவத்தைக் கொண்டுள்ளன. 298 கெல்வின் (25 °செல்சியசு) வெப்பநிலையில், ஒவ்வொரு குளோரேட்டு அயனியில் உள்ள குளோரின்-ஆக்சிசன் இடைவெளிகள் முறையே 1.498, 1.488 மற்றும் 1.468 Å ஆக உள்ளன. இவற்றில், தாமிரத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ள ஆக்சிசனுக்கான இடைவெளியே மிக நீண்டதாகும். ∠O-Cu-O (ஆக்சிசன் அணுக்களால் தாமிரத்தில் உருவாக்கப்படும் கோணம்) முறையே 105.2°, 108.3° மற்றும் 106.8° ஆகும். குறைந்த வெப்பநிலைகளில் (233 கெல்வின், −40 °செல்சியசு), நீர் மூலக்கூறுகளுக்கும் தாமிரம்-குளோரேட்டிற்கும் இடையிலான தொலைவு குறைகிறது.

## பயன்கள்
1843-ஆம் ஆண்டில், தீச்சுடர்களை நீல நிறமாக்க பிராங்காயிசு-மேரி செர்ட்டியர் என்பவர் டெட்ரா அமீன் தாமிர(II) குளோரேட்டைப் பயன்படுத்தினார். இச்சேர்மம் டெ.அ. தா.கு எனச் சுருக்கமாகவும், Cu(NH3)4(ClO3)2 என்ற மூலக்கூற்று வாய்பாட்டைக் கொண்டும் குறிப்பிடப்பட்டது. டெட்ரா அமீன் தாமிர(II) குளோரேட்டு மோதலுக்கு உள்ளாகும்போது வெடிக்கும் தன்மை கொண்டது.

நீல நிறப் பட்டாசு வேலைப்பாடுகளில் பயன்படுத்தப்பட்டதால், இவ்விப்பொருள் செர்ட்டியரின் தாமிரம் (செர்ட்டியரின் செம்பு) என அறியப்பட்டது. இருப்பினும், இதன் ஈரத்தை உறிஞ்சும் தன்மையானது ஒரு சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது. பிற உலோக உப்புகளுடன் கலக்கும்போது, ஊதா அல்லது இளஞ்சிவப்பு நிறங்களையும் இது உருவாக்கக்கூடும்.

தாமிரத்திற்கு பழுப்பு நிறமூட்டவும் இது பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

## மேற்கோள்கள்

பகுப்பு:குளோரேட்டுகள்
பகுப்பு:தாமிரம்(II) சேர்மங்கள்