பேரீச்சம்பனை வெல்லம்

**பேரீச்சம்பனை வெல்லம்** *(Khejurer Gur)* (வங்காள மொழியில்  கேஜூரர் குர் என்று அழைக்கப்படுகிறது) என்பது பேரீச்சம்பனையின் இனிப்பான சாற்றிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் ஒரு வகை பனை வெல்லமாகும். இந்தச் சாறு கொதிக்க வைக்கப்பட்டு, ஆவியாதல் செயல்முறை மூலம் அடர்த்தியான பாகாகச் சுண்டவைக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு அடர்த்தியாக்கப்பட்ட பாகை ஆறவைப்பதன் மூலம் பேரீச்சம்பனை வெல்லம் தயாரிக்கப்படுகிறது.பேரீச்சம்பனை வெல்லம் படாலி எனும் திண்ம வடிவம் மற்றும் நோலன் எனும் திரவ வடிவம் ஆகிய இரண்டு வடிவங்களில் கிடைக்கிறது . "கேஜூர்" (Khejur) என்ற சொல் பொதுவாகப் பேரீச்சம்பனையைக் குறிக்கிறது; அதேவேளை "குர்" (gur) என்ற சொல் வெல்லத்தைக் குறிக்கிறது.

## பேரீச்சம்பனை வெல்லம் தயாரிப்பின் வரலாறு

வங்காளத்தில் 'பேரீச்சம்பனை வெல்லம் தயாரிப்பின் வரலாறு மிகவும் பழமையானது. பேரீச்சம்பனை வெல்லம்  (அல்லது கரும்பாகின்) ஒரு வகையான 'நோலன் குர்' பற்றிய குறிப்பு, சிறீதரதாசு எழுதிய சமஸ்கிருதக் காவியமான 'சதுக்தி-கர்ணாம்ருதம்' (Sadukti-Karnamrta) என்பதில் காணப்படுகிறது. 1837-ஆம் ஆண்டில், மேற்கு வங்காளத்தின் வர்த்வான் நகருக்கு அருகிலுள்ள தோபா (Dhoba) என்னுமிடத்தில் முதல் பேரீச்சம்பனை வெல்லம் தயாரிப்புத் தொழிற்சாலை நிறுவப்பட்டது. இந்தியாவின் மேற்கு வங்காளம் மற்றும் ஒரிசா மாநிலங்களும், வங்காளதேசத்தின் இயெச்சூர் மற்றும் பரித்பூர் மாவட்டங்களும் பேரீச்சம்பனை வெல்லம் தயாரிப்பிற்குப் பெயர் பெற்றவையாகும்.

பேரீச்சம்பனை வெல்லம் சமையல் பாணிகளில், குறிப்பாக வங்காளச் சமையலில், ஒரு முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. 'பித்தா' (Pitha) எனப்படும் பலகாரங்களைத் தயாரிப்பதில் இவ்வகை பனை வெல்லம் குறிப்பிடத்தக்க முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது; இது அப்பலகாரங்களுக்கு ஒரு சுவையான பருப்புச் சுவையையும் (nuttiness) இனிமையையும் கூட்டுகிறது. கொல்கத்தா நகரம், 'சந்தேசு' (Sandesh) மற்றும் பிற இனிப்பு வகைகளைத் தயாரிக்க 'நோலன் குர்'ரைப் பயன்படுத்துவதில் மிகவும் புகழ்பெற்றது.

## பாரம்பரிய வரலாறும், வளர்ச்சியும்

வங்காளத்தில் பனை வெல்லம் மற்றும் பனைப் பொருட்கள் சார்ந்த தொழில்துறையின் வரலாறு சுமார் 4000 ஆண்டுகள் பழமையானது. இது ஒரு இன்றியமையாத பாரம்பரியக் கிராமத் தொழிலாகவும் திகழ்கிறது. இலெட்சுமண சேனரின் நிலப்பிரபுக்களிலேயே மிகவும் சக்திவாய்ந்தவரான சிறீ பட்டுதாஸின் (Mahasamantachuramani) மகனான சிறீதரதாஸ் என்பவரே, **சதுக்தி-கர்ணாம்ருதம்** எனும் சமசுகிருதக் காவியத்தை இயற்றியவராவார். வரலாற்றாசிரியர் நிகார்ரஞ்சன் ராய் தனது வங்காள வரலாற்றின் ஆதிபர்வம் எனும் நூலில், இந்தச் சமஸ்கிருதக் காவியத்தில் 'நோலன் குர்' பற்றிய விளக்கங்கள் இடம்பெற்றுள்ளதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அதுமட்டுமின்றி, தர்மபாலரின் 'காலிம்பூர் கல்வெட்டில்' பேரீச்சம்பனை குறித்த குறிப்புகள் காணப்படுவதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஒடிசா மாநிலத்தைச் சேர்ந்த 'சோரா'  இன மக்களிடமும் பேரீச்சம்பனை வெல்லம் தயாரிப்பு சார்ந்த ஒரு நீண்டகால வரலாறு காணப்படுகிறது.

மேற்கு வங்காளத்தின் தெற்கு மாவட்டங்களும், வங்காளதேசத்தின் தென்மேற்கு மாவட்டங்களும் பேரீச்சம்பனை வெல்லம் தயாரிப்பிற்குப் பெரிதும் பெயர் பெற்றவையாகத் திகழ்கின்றன. இயெச்சூர், பரித்பூர், பிரிக்கப்படாத இருபத்து நான்கு பர்கானாக்கள் மற்றும் நாடியா ஆகிய மாவட்டங்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக வெல்லம் (gur) உற்பத்திக்குப் பெயர் பெற்றவையாகத் திகழ்கின்றன. வரலாற்றாசிரியர் *சதீஷ் சந்திர மித்ரா* எழுதிய 'ஜெஸோஹர் குல்னாவின் வரலாறு' (History of Jessohar Khulna) எனும் நூலின்படி, 1900–1901 ஆம் ஆண்டில் கிழக்கு வங்காளத்தில் 21 லட்சத்து 80 ஆயிரத்து 550 மவுண்டுகள் அளவிலான பேரீச்சம்பனை வெல்லம் உற்பத்தி செய்யப்பட்டது. இதில் 17 லட்சத்து 9 ஆயிரத்து 960 மவுண்டுகள் வெல்லம் இயெச்சூர் மாவட்டத்தில் மட்டுமே உற்பத்தி செய்யப்பட்டிருந்தது. இந்தியாவின் பனை வெல்லம் உற்பத்தியில் நிகழ்ந்த முதல் தொழில்மயமாக்கல் முயற்சியாக, 1837 ஆம் ஆண்டில் மேற்கு வங்காளத்திலுள்ள வர்த்வானுக்கு அருகிலுள்ள தோபா (Dhoba) என்னுமிடத்தில், முதலாவது பேரீச்சம்பனை வெல்லம் மற்றும் சர்க்கரைத் தொழிற்சாலை நிறுவப்பட்டது. 1861 ஆம் ஆண்டில், திரு. நியூஹவுஸ் (Mr. Newhouse) என்பவர் சௌகாச்சா பகுதியிலுள்ள கபோதக்ஷா ஆற்றங்கரையில் அமைந்துள்ள தாஹேர்பூர் என்னுமிடத்தில், பேரீச்சம்பனை வெல்லம் மற்றும் சர்க்கரை உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒரு தொழிற்சாலையை அமைத்தார். பிற்காலத்தில், இயெச்சூர் மாவட்டத்தின் பல்வேறு கிராமங்களில் 117 தொழிற்சாலைகள் நிறுவப்பட்டன.

## மேற்கோள்கள்

## நூற்பட்டியல்
* 

பகுப்பு:இந்திய உணவுகள்
பகுப்பு:ஒடியா உணவுகள்
பகுப்பு:நாடுகள் வாரியாக உணவுகள்
பகுப்பு:வங்காளதேசப் பண்பாடு
பகுப்பு:வங்காளப் பண்பாடு
பகுப்பு:மேற்கு வங்கத்தின் பண்பாடு