பெரியார் மற்றும் பெண்கள் உரிமைகள்

**பெரியார் மற்றும் பெண்கள் உரிமைகள்**  *(Periyar and women's rights)*
என்பது பெண்களின் உாிமைகளைப்பற்றி பொியாா் ஈ வெ ராமசாமி அவா்கள் கூறிய கருத்துக்கள் ஆகும்.
பெரியார் ஈ. வெ. ராமசாமி (17 செப்டம்பர் 1879– 24 டிசம்பர் 1973), 'ராமசாமி', 'இ.வி.ஆர்', 'தந்தை பெரியார்' அல்லது 'பெரியார்' என்றும் அறியப்பட்ட இவர், இந்தியாவைச் சேர்ந்த ஒரு சமூக சீர்திருத்தவாதியும் அரசியல்வாதியும் ஆவார். இவர் சுயமரியாதை இயக்கம் மற்றும் திராவிடர் கழகத்தை நிறுவினார்.  அவர் பெண்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடினார், மேலும் அவர் தன் காலத்தை விட முற்போக்கானவராகவும் சர்ச்சைக்குரியவராகவும் கருதப்பட்டார். இன்று இந்தியத் துணைக்கண்டம் முழுவதும், பல்வேறு இன மற்றும் மதக் குழுக்களில் பெண்கள் தொடர்ந்து ஓரங்கட்டப்படுகின்றனர். இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், பிரித்தானிய ஆட்சிக்கு எதிராகவும் (வெளிப்புறமாக) மற்றும் துணைக்கண்ட மக்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளுக்கு எதிராகவும் (உள்நாட்டில்) பல போராட்டங்கள் நடந்துள்ளன. இவை அனைத்தின் மத்தியிலும், பெண்களின் உரிமைகள் இருளில் தள்ளப்பட்டுள்ளன என பெரியார்  கூறினார்,  "அரசியல் சீர்திருத்தவாதிகள் 'இந்தியாவை' நிர்வகிக்கும் சிறப்புரிமை 'இந்தியர்களுக்கே' கிடைக்க வேண்டும் என்று போராடுகிறார்கள் . சமூக சீர்திருத்தவாதிகள் மதப் பிரிவினைகளும் வேறுபாடுகளும் ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்று போராடுகிறார்கள். ஆனால், ஒரு பிரிவுப் பெண்கள் அனுபவிக்கும் பெரும் துன்பத்தை யாரும் கண்டுகொள்வதில்லை. படைத்தவன் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் வெவ்வேறு திறன்களை வழங்கவில்லை என்பதை அறிவாளிகள் ஒப்புக்கொள்வார்கள். ஆண்கள், பெண்கள் இருவரிடமும் அறிவாளிகளும், துணிச்சல் மிக்கவர்களும், அதே போல் முட்டாள்களும் கோழைகளும் இருக்கிறார்கள். இப்படியிருக்க, செருக்குள்ள ஆண் சமூகம் பெண் சமூகத்தைத் தொடர்ந்து இழிவுபடுத்தி அடிமைப்படுத்துவது அநியாயமானதும் கொடியதும் ஆகும்." 

தங்கள் சமூகத்தின் ஒரு பாதி படிப்படியாக அழிந்து வருவதை, இந்து சகோதரர்கள் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது மிகவும் கொடுமையானது என்று பெரியார் விளக்கியுள்ளார். இது ஒருபுறம் இருக்க, ஆண்களும் பெண்களும் மனிதர்களே. உடல் தோற்றத்தில் உள்ள வேறுபாடு மனித குணத்தை மாற்றிவிடாது. ஆண்களிடம் காணப்படும் அறிவு மற்றும் உடல் வலிமையில் உள்ள வேறுபாட்டை பெண்களிடமும் காணலாம். பயிற்சி, ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் இருவரின் நிலையையும் சமமாக மேம்படுத்துகிறது. ஆண்களிடையே முட்டாள்கள், பலவீனமானவர்கள் மற்றும் தீய குணங்கள் கொண்டவர்கள் இருப்பது போலவே, பெண்களிடமும் இந்த வகைகளைச் சேர்ந்தவர்கள் இருக்க வாய்ப்புள்ளது.

## [[திருமணம் (கத்தோலிக்கம்)|திருமணங்கள்]]
இந்தியாவில் உள்ள திருமணத்தைப் பொறுத்தவரை, அது  மிக மோசமான பழக்கவழக்கங்களில் ஒன்று என்று பெரியார் கூறியுள்ளார். திருமணக் கோட்பாடு என்பது, சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு பெண்ணை அவளது கணவனால் அடிமைப்படுத்துவதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்று அவர் கூறினார். இந்த அடிமைத்தனம், திருமணத்திற்கு ஒரு தெய்வீக விழா என்ற பொய்ப் பெயரைச் சூட்டி, சம்பந்தப்பட்ட பெண்களை ஏமாற்றுவதற்காக, திருமணச்சடங்குகள் என்ற போர்வையில் மறைக்கப்படுகிறது.
தென்னிந்தியாவில், ஒழுக்கமற்ற நடத்தையின் மீது சந்தேகம் கொண்டு கணவர்கள் தங்கள் மனைவிகளைக் கொன்றது குறித்து பல பத்திரிகைகள் செய்தி வெளியிட்டுள்ளன. மனைவியின் குணநலன்கள் மீதான கணவனின் சந்தேகம் பல சமயங்களில் கொலைகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. பெரியாரின் கூற்றுப்படி, தெய்வீக ஏற்பாட்டில் நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கு, மதச் சடங்குகளின்படியும் கடவுளின் ஒப்புதலுடனும் நடத்தப்படும் திருமணங்கள் ஏன் இவ்வாறு முடிவடைகின்றன என்று தங்களைத் தாங்களே கேட்டுக்கொள்ளும் அறிவு இல்லை.

பெண்கள் செய்ய வேண்டிய ஒரே சரியான செயல், இல்லற அடிமைகளாக இருந்து, பிள்ளைகளைப் பெற்று அவர்களை வளர்ப்பதுதான் என்ற எண்ணமே தவறானது என்று பெரியார் மேலும் கூறுகிறார். பெண்கள் மீது இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படும் வரை, பெண்கள் ஆண்களுக்கு அடிபணிந்து, உதவிக்காக அவர்களைச் சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்பதை நாம் உறுதியாக நம்பலாம். பெண்கள் ஆண்களுக்குச் சமமாக வாழ வேண்டுமானால், ஆண்களைப் போலவே அவர்களுக்கும், தாங்கள் விரும்பும் கல்வியைப் பெறுவதற்கும், தங்கள் அறிவு, திறமை மற்றும் விருப்பத்திற்கு ஏற்ற எந்தவொரு வேலையையும் தடையின்றிச் செய்வதற்கும் சுதந்திரம் இருக்க வேண்டும். 
மேலும், "பணிப்பெண்ணைக் கொடுத்தல்" மற்றும் "திருமணம் செய்து கொடுத்தல்" போன்ற பதங்களை பெரியார் எதிர்த்தார். அவை "சமசுகிருத பதங்கள்" என்றும், பெண்ணை ஒரு பொருளாகக் கருதுகின்றன என்றும் அவர் கூறினார். திருமணத்திற்கான சொல்லாக, திருக்குறளில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட "வாழ்க்கைத் துணை" அல்லது "வாழ்க்கைத் துணைவர்" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்த அவர் பரிந்துரைத்தார்.
### செலவுகள்
திருமணத்துடன் செலவுகளும் வருகின்றன. நம் நாட்டில், குறிப்பாக இந்து சமூகத்தில், திருமணம் என்பது சம்பந்தப்பட்ட அனைவருக்கும் மிகுந்த சிரமங்களையும் வீணடிப்பையும் ஏற்படுத்தும் ஒரு நிகழ்வாகும் என்று பெரியார் குறிப்பிட்டார். ஆனால், திருமண விழாவை நடத்துபவர்களும், திருமணம் செய்துகொள்பவர்களும் அதனுடன் வரும் சிரமங்களைக் கவனிப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஏனெனில், சமூக வாழ்க்கைக்கு வீண் செலவுகளும் பல சிரமங்களும் அவசியம் என்றும், எனவே அவர்கள் அந்த  துன்பங்களையும் கட்டாயம் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்றும் நினைக்கிறார்கள்.

திருமண விருந்து, நகைகள், விலையுயர்ந்த ஆடைகள், ஊர்வலம், பந்தல், நடனம், இசை—இவை அனைத்திற்கும் ஏற்பாட்டாளர்களின் அகந்தையைத் திருப்திப்படுத்த பணம் செலவிடப்படுகிறது. திருமணத்திற்கு எவ்வளவு பணம் செலவழிக்கப்பட்டாலும், ஒவ்வொரு பொருளும் எவ்வளவு ஆடம்பரமாக இருந்தாலும், அவற்றுடன் தொடர்புடைய மகிழ்ச்சியும் கொண்டாட்டமும் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்களில் முடிந்துவிடுகின்றன. ஒரு வாரத்தில், இவற்றுடன் தொடர்புடைய கௌரவமும் மரியாதையும் மறக்கப்பட்டுவிடுகின்றன. ஆனால், திருமணச் செலவுகள் பல குடும்பங்களை நசுக்கிவிடுகின்றன; பல ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு இந்தச் செலவுகள் ஒரு பெரும் சுமையாக அமைந்துவிடுகின்றன, மேலும் கடன்கள் பல ஆண்டுகளாகத் தீர்க்கப்படாமலேயே இருக்கின்றன.

இருப்பினும், திருமணச் செலவுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட பணம் கடனாகப் பெறப்படாமல், மணமக்களில் ஒருவருக்குச் சொந்தமானதாக இருந்தால், அந்தப் பணத்தை அவள் தன் குழந்தைகளை வளர்க்கவும் அவர்களுக்குக் கல்வி கற்பிக்கவும் பயன்படுத்தலாம். அத்தகைய செயல்முறை அவளுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.
### ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட திருமணங்கள்
தெற்காசியாவில், வழக்கம், பாரம்பரியம் மற்றும் மதங்களின் ஒரு பகுதியாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட திருமணங்களைப் பற்றி நாம் பெரும்பாலும் கேள்விப்படுகிறோம். ஆரிய மதம் மற்றும் கலையின் காரணமாக ஆரியர்களின் திருமண முறைகள் காட்டுமிராண்டித்தனமானவை என்று பெரியார் கருதினார்: வேதங்கள், சாசுதிரங்ளட, புராணங்கள் மற்றும் இதிகாசங்கள் காட்டுமிராண்டித்தனமான காலத்தைச் சேர்ந்தவை. மேலும், இதன் காரணமாகவே அவர்களின் திருமண முறைகளில், பெற்றோர் பெண்ணைக் கொடுப்பது, அப்பெண்ணை விபச்சாரத்தில் ஈடுபடுத்துவது, பிள்ளைகளை ஈடுபடுத்துவது மற்றும் அந்நியன் ஒருவன் அப்பெண்ணை பலவந்தமாகவோ அல்லது திருட்டுத்தனமாகவோ கடத்திச் செல்வது ஆகியவை அடங்கும் என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

பொதுவாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட திருமணங்கள், தம்பதியினர் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒன்றாக வாழ்வதற்கும், பாலுணர்வும் இன்பமும் மறக்கப்பட்ட பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் கூட மகிழ்ச்சி, திருப்தி மற்றும் நற்பெயரைப் பெறுவதற்கும் வழிவகை செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன.

ஆனால், இந்த ஒப்பந்தத்தை சுயநலத்துடன் கையாண்டதன் மூலம், பெண்கள் அடிமைத்தனமான திருமணங்களில் 'இன்பம்' காண்கிறார்கள் என்று பெரியார் கூறினார். ஏனெனில், அவர்கள் தங்கள் பெற்றோர்களால் கல்வி, சுதந்திரம் மற்றும் சுயமரியாதை இல்லாமல் வளர்க்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், மேலும் திருமணம் என்பது ஆண்களுக்கு அடிபணிந்து வாழ்வதுதான் என்று நம்ப வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அத்தகைய அடிமைத்தனமான பெண்களை 'கற்புள்ள' பெண்கள் குழுவில் சேர்ப்பது அவர்களுக்கு மற்றொரு கவர்ச்சியாகும், இது அவர்களை அத்தகைய திருமணங்களில் இன்பம் காண வழிவகுக்கிறது.

ஒரு ஆணும் வாழ்க்கையின் இயல்பையும், அதன் பிரச்சனைகளையும், இன்பங்களையும் புரிந்து கொள்வதற்கு முன்பே திருமணம் செய்து கொள்வதால், அவன் மனைவியின் அடிமைத்தனமான இயல்பிலும் அவள் தரும் பாலியல் இன்பத்திலும் திருப்தி அடைகிறான். ஏதேனும் பொருந்தாமை ஏற்பட்டால், அவன் தன் துணைக்கும் சூழ்நிலைக்கும் ஏற்ப தன்னை மாற்றிக்கொண்டு, தன் விதியை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

### காதல் திருமணங்கள் அல்லது கந்தர்வத் திருமணங்கள்
கந்தர்வத் திருமணம் என்பது, இருவர் முதல் பார்வையிலேயே காதல் வயப்பட்டு, அது உடல் ரீதியான இணைப்பில் முடிவதாகும். வாழ்க்கையில் எந்த இலட்சியங்களும் இல்லாதவர்களுக்கு மட்டுமே கந்தர்வத் திருமணங்கள் பொருந்தும் என்று பெரியார் கூறுகிறார். அத்தகைய திருமணம் பாலுறவுக்கு மட்டுமே முதன்மை அளிக்கிறது, மேலும் அது தம்பதியினருக்கு இடையே ஒரு நல்ல வாழ்க்கைக்கான உடன்பாட்டைக் குறிக்கிறதா என்பதும் சந்தேகமே. பாலுறவு இணக்கம் மட்டுமே மகிழ்ச்சியான திருமண வாழ்க்கையை உறுதி செய்யாது; தம்பதியினர் மகிழ்ச்சியாக ஒன்றாக வாழக்கூடியவர்களாக இருக்க வேண்டும். ஆணும் பெண்ணும் ஒருவருக்கொருவர் பழகி, திருப்தி அடைந்தால் மட்டுமே, வாழ்வதற்கான அல்லது சேர்ந்து வாழ்வதற்கான தகுதியைத் தீர்மானிக்க முடியும். அப்போதுதான், அவர்கள் சேர்ந்து வாழ்வதற்கான உடன்படிக்கையைச் செய்துகொள்ள முடியும்.

காமம் மற்றும் அதைத் திருப்திப்படுத்தும் திறன் இருக்கும் வரை மட்டுமே கந்தர்வத் திருமணங்கள் இன்பத்தைத் தரும் என்று பெரியார் மேலும் கூறுகிறார். மற்ற விஷயங்களில் தம்பதியரிடையே பொருத்தம் இல்லையென்றால், அத்தகைய திருமணங்கள் பெண்களின் அடிமைத்தனத்தில் மட்டுமே முடிவடையும். அத்தகைய பெண்களின் பொய்கள், வண்டியில் கட்டப்பட்டு, அடித்து, சாகும் வரை முடிவில்லாமல் உழைக்க வைக்கப்படும் காளைகளின் வாழ்க்கையை ஒத்திருக்கின்றன.

எனவே, "ஆழ்ந்த அன்பு கொண்ட பெண் குடும்ப வாழ்க்கைக்குத் தகுதியற்றவள்; பொருத்தமான வாழ்க்கைத்துணை காதலுக்குத் தகுதியற்றவர்" என்றொரு பழமொழி உண்டு. காதல் திருமணத்தை விட, தம்பதியர் சேர்ந்து வாழ்வதற்கான உடன்படிக்கையே சிறந்த திருமணமாக அமையும் என்று பெரியார் நம்பினார்.

### [[சுயமரியாதைத் திருமணம்|சுயமரியாதை]] திருமணங்கள்
'விடுதலை' இதழின் ஒரு தலையங்கத்தில், சுயமரியாதைத் திருமணம் என்பது பகுத்தறிவை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று பெரியார் குறிப்பிடுகிறார். பகுத்தறிவு என்பது தனிநபரின் தைரியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பஞ்சாங்கங்கள் ராகு கிரகத்தின் காலம் என்று குறிப்பிடும் நேரத்தில், அதுவும் குறிப்பாக மாலையில், திருமணத்தை நடத்த சிலருக்குத் தைரியம் இருக்கலாம். வேறு சிலருக்கு, பிராமண அர்ச்சகரையும் அவரது தாய்மொழியான சமசுகிருத மொழியையும் தவிர்ப்பதற்குத் தேவையான துணிச்சல் இருக்கலாம். பட்டப்பகலில் பாரம்பரிய விளக்கை எரிய விடாமல் இருப்பது குறித்து சிலர் பதற்றமடையலாம். வேறு சிலருக்கு, 'மங்கள சூத்திரம் இல்லாமல் திருமணம் நடத்துவது அவமானகரமானது என்ற கேடுகெட்ட எண்ணம் இருக்கலாம்.

இருப்பினும், கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் நடத்தப்பட்ட சுயமரியாதைத் திருமணங்களுக்கு சில அடிப்படை வரம்புகள் உள்ளன. அவை: பிராமணர்களும் அவர்களின் 'மந்திரங்களும்' முற்றிலுமாகத் தவிர்க்கப்பட வேண்டும்; அர்த்தமற்ற சடங்குகள், மண் பானைகளை ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அடுக்கி வைப்பது, பகல் நேரத்தில் பாரம்பரிய விளக்கை ஏற்றுவது, சடங்கு ரீதியான புகை - இவை அனைத்தும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். பகுத்தறிவுவாதம் இவற்றை அங்கீகரிப்பதில்லை. மேற்கூறிய மூடநம்பிக்கை நடைமுறைகளைத் தவிர்க்கும் திருமணங்களைச் சட்டப்பூர்வமாக்கும் ஒரு சட்டத்தை அரசாங்கத்தால் ஏன் இயற்ற முடியாது என்று பெரியார் கேட்கிறார். இந்த விவரங்கள் அனைத்தையும் சட்டத்தில் உள்ளடக்க முடியாவிட்டால், பிராமண அர்ச்சகர்கள், சமசுகிருத மொழி மற்றும் புனித அக்னி என்று சொல்லப்படுபவை இல்லாத திருமணங்களை அரசாங்கம் சட்டப்பூர்வமாக்கலாம்.

இவ்வாறு, சுயமரியாதைத் திருமணங்கள் என்று அழைக்கப்பட்ட திருமணங்கள் மும்முனை முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டிருந்தன: அ) புரோகிதத்திற்குப் பதிலாக, ஆ) சாதிகளுக்கிடையேயான சமத்துவம், இ) ஆண்-பெண் சமத்துவம். பெரியார் 1925 முதல் முறைசாரா முறையில் சுயமரியாதைத் திருமணங்களை நடத்தி வந்ததாகவும், 1928 முதல் அதிகாரப்பூர்வ முறையில் நடத்தி வந்ததாகவும் கூறினார். சுயமரியாதைத் திருமணங்கள் 1967-ல் திராவிட முன்னேற்றக் கழக (திமுக) அரசால் சட்டப்பூர்வமாக்கப்பட்டன.

### விதவை [[மறுமணம்]]
விதவைகளின் மறுமணம் குறித்து பெரியார் குறிப்பிடுகையில், இந்து ஆண் சமூகத்தினரால் பெண்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் கொடுமைகளில், விதவைகளுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகளை மட்டுமே நாம் இங்கு கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஒரு பெண் உலக இன்பங்களை அறியும் முன்பே தன் கணவனை இழந்தால், அவள் உலகில் உள்ள அனைத்தையும் புறக்கணித்து, மனமுடைந்து இறக்க நிர்பந்திக்கப்படுகிறாள். அக்காலத்தில் பெரியாரின் சமூகத்திலும்கூட, 13 வயதுக்குட்பட்ட விதவைப் பெண்கள் இருந்தனர். அந்த விதவைப் பிள்ளைகளின் பெற்றோர்கள் அவர்களைத் தீண்டத்தகாதவர்களைப் போல நடத்துவதைப் பார்ப்பது நெஞ்சை உருக்கும் காட்சி என்று பெரியார் குறிப்பிட்டார்.

இந்து சமூகத்தின் தற்போதைய நிலைக்குக் காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், விதவைகளுக்கு நிரந்தரமாக அளிக்கப்படும் தாழ்ந்த நிலையே இந்து மதத்திற்கும் இந்து சமூகத்திற்கும் முழுமையான அழிவைக் கொண்டுவரும் காரணமாக அமையக்கூடும் என்பது எனது உறுதியான நம்பிக்கை என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார்.

இத்தகைய நடத்தைக்கான காரணத்தை நாம் கண்டறிய முயன்றால், பெண்கள் அடிமைகள் என்றும், ஆண்களுக்கு அடிபணிந்தவர்கள் என்றும், அவர்களைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்றும் அவர்கள் உள்ளுணர்வாக உணர்கிறார்கள் என்ற முடிவுக்கு நாம் வர வேண்டியிருக்கும். அதனால்தான் இந்த மக்கள் பெண்களை விலங்குகளைப் போல நடத்துகிறார்கள். பெண்களுக்குச் சுதந்திரம் கொடுப்பது ஒரு பெரும் குற்றத்தைச் செய்வதற்குச் சமம் என்று அவர்கள் கருதுவதாகத் தெரிகிறது. இந்த மனப்பான்மையின் விளைவாக, மனித இனத்தில் பாதிப் பேருக்குச் சுதந்திரமோ விடுதலையோ இல்லை. மனித இனத்தில் பாதிப் பேரை இவ்வாறு தீய முறையில் அடிமைப்படுத்துவதற்குக் காரணம், ஆண்கள் பெண்களை விட உடல்ரீதியாகச் சற்று வலிமையானவர்கள் என்பதே. இந்தக் கொள்கை வாழ்வின் அனைத்துத் துறைகளுக்கும் பொருந்தும், மேலும் பலவீனமானவர்கள் பலமானவர்களால் அடிமைப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

சமூகத்தில் அடிமைத்தனம் ஒழிக்கப்பட வேண்டுமானால், பெண்களை அடிமைப்படுத்துவதற்கு வழிவகுக்கும் ஆண்களின் ஆணவமும் தீய குணமும் முதலில் ஒழிக்கப்பட வேண்டும். இது நிறைவேற்றப்படும்போதுதான், சுதந்திரம் மற்றும் சமத்துவம் எனும் இளந்தளிர்கள் வளர்ச்சி அடையும்.
பெரியார் இந்து மதத்தையும், இந்து மதத்தின் பெயரால் பின்பற்றப்பட்ட மரபுகளையும் வெறுத்ததற்கான காரணங்களில் ஒன்று குழந்தை திருமணப் பழக்கமாகும். பத்து அல்லது பன்னிரண்டு வயதுக்கு முன்பே திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்ட பல சிறுமிகள், விதவை என்ற வார்த்தையின் அர்த்தத்தை அறிவதற்கு முன்பே விதவைகளாகிவிட்டனர். 1921 ஆம் ஆண்டு அகில இந்திய மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, அக்காலத்தில் நாட்டில் வாழ்ந்ததாகப் பதிவு செய்யப்பட்ட குழந்தை விதவைகளின் விவரங்கள் பின்வருமாறு: 

*1 வயது குழந்தை விதவைகள் - 497
*1 முதல் 2 வயது சிறுவர் விதவைகள் - 494
*2 முதல் 3 வயது சிறுவர் விதவைகள் - 1,257
*3 முதல் 4 வயது சிறுவர் விதவைகள் - 2,837
*4 முதல் 5 வயது சிறுவர் விதவைகள் - 6,707
*மொத்த விதவைகளின் எண்ணிக்கை - 11,342
*5 முதல் 10 வயது இளம் விதவைகள் - 85,037
*10 முதல் 15 வயது இளம் விதவைகள் - 232,147
*15 முதல் 20 வயது இளம் விதவைகள் - 396,172
*20 முதல் 25 வயது இளம் விதவைகள் - 742,820
*25 முதல் 30 வயது இளம் விதவைகள் - 1,163,720
*மொத்த விதவைகளின் எண்ணிக்கை - 2,631,238 

இந்தியாவில் உள்ள விதவைகளில் 11,892 பேர் 5 வயதுக்குட்பட்ட சிறு குழந்தைகள் என்பதையும், 15 வயதுக்குட்பட்ட 232,147 இளம் விதவைகளுக்கு வாழ்க்கையின் இன்பங்கள் மறுக்கப்பட்டன என்பதையும் பெரியார் உணர்ந்தபோது, ​​அவர் மிகவும் கலக்கமடைந்தார்.
விதவைகளின் மறுமணம் குறித்து பெரியார் கூறுகையில், அத்தகைய திருமணத்தை 'விதவையின் திருமணம்' என்று குறிப்பிடுவது நம் மக்களின் வழக்கம் என்றார். அத்தகைய சொல் பெண்களைக் குறிப்பிடும்போதும், ஆண்களைப் பொறுத்தவரையிலும் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்தப் பெண்மணி தனது முதல் கணவரின் மரணத்திற்குப் பிறகு மற்றொரு கணவரை மணப்பதைப் போலவே, சில ஆண்களும் தங்கள் முதல் மனைவியின் மரணத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு ஆணின் இரண்டாவது திருமணம் 'விதவையின் திருமணம்' என்று குறிப்பிடப்படுவதில்லை, அவ்வாறு குறிப்பிடுவதுதான் சரியானதாக இருந்தாலும் கூட.

பெரியார் அவர்களே ஒரு விதவராக இருந்தார். விதவையான பிறகு, அவர் இரண்டாவது மனைவியை மணந்தார். பண்டைய காலங்களில், நாட்டில் ஆண்களும் பெண்களும் இந்தப் பழக்கத்தைக் கொண்டிருந்ததாக அவர் கூறினார். சாசுதிரங்களிலும் புராணங்களிலும், பெண்கள் தங்கள் முதல் கணவரின் மரணத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் திருமணம் செய்து கொள்வது பற்றிய பல நிகழ்வுகள் உள்ளன. இது தற்போதைய காலகட்டத்தில் நமக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றினாலும், உலகின் பிற பகுதிகளில் இது ஒரு அசாதாரணமான பழக்கம் அல்ல என்று பெரியார் மேலும் கூறினார். கிறிஸ்தவ மற்றும் முஸ்லிம் பெண்கள் தங்கள் முதல் கணவரின் மரணத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள். முசுலிம் நாடுகளில் 90 சதவீதப் பெண்கள், தங்களது முதல் கணவர் இறந்த உடனேயே மறுமணம் செய்துகொள்கிறார்கள். இது இந்திய சமூகத்தின் சில பிரிவுகளில் அசாதாரணமானதாக இருக்கலாம். ஆனால், நமது சமூகத்தின் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்கள் என்று அழைக்கப்படும் வேறு சில பிரிவுகளில் இது ஒரு பொதுவான நடைமுறையாகும்.

மேலும், இந்தியாவில் கலப்புத் திருமணங்களும், விதவைகளின் மறுமணங்களும் அதிகரித்து வருகின்றன. பிராமணர்கள் இவற்றை எதிர்க்கிறார்கள், ஏனெனில் சாஸ்திரங்களின் பெயரில் இனிமேலும் மக்களைச் சுரண்ட முடியாது என்று அவர்கள் அஞ்சுகிறார்கள். இதே காரணத்திற்காகவே, சமூக நலனுக்கு அவசியமான சாரதா சட்டத்தையும் அவர்கள் எதிர்க்கிறார்கள்.
### [[குழந்தைத் திருமணம்]]
பிராமணர் அல்லாதோர் மற்றும் சுயமரியாதையுள்ளோரின் அனைத்துக் கூட்டங்களிலும், பெரியார் குழந்தைத் திருமணங்களைக் கண்டித்ததோடு, அனைத்துப் பெண் குழந்தைகளுக்கும் கல்வி கற்பிக்கப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தையும், இளம் விதவைகளுக்கு மீண்டும் திருமணம் செய்துகொள்ளும் உரிமை வழங்கப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தையும் வலியுறுத்தினார்.

பெரியார் குழந்தைத் திருமணத்திற்கு எதிராக இருந்து வருகிறார். மேலும், நல்லெண்ணம் கொண்ட பெற்றோர்களால் அப்பாவிப் பெண்கள் அனுபவிக்கும் கொடுமைகளையே இது பிரதிபலிக்கிறது என்றும் அவர் கூறினார். இந்தப் பெற்றோர்களை எந்த வகையிலாவது நாகரிகமானவர்கள் என்று கருத முடியுமா என்றும் பெரியார் கேள்வி எழுப்பினார். குழந்தைத் திருமணம் எனும் இந்தப் பழக்கத்திற்கு எதிராகப் பெரியாரைத் தவிர வேறு எந்தத் தலைவரும் எதிர்வினையாற்றவில்லை.

குழந்தைத் திருமணத்தை ஆதரித்தவர்கள், இந்தச் செயலைக் கண்டித்த பெரியாரின் கருத்தை வன்மையாக எதிர்த்தனர். உதாரணமாக, சாரதா சட்டத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். ஒரு பெண் பருவமடைந்த பிறகு அவளுக்குத் திருமணம் செய்து வைப்பது சாசுதிரங்களுக்கு எதிரானது என்று இந்தச் சட்டத்தை எதிர்த்தவர்கள் கூறுகின்றனர். இதுபோன்ற திருமணங்களை நடத்துபவர்கள் பாவம் செய்கிறார்கள் என்றும், அதனால் அவர்கள் நரகத்திற்குச் செல்வார்கள் என்றும் அவர்கள் மேலும் கூறுகிறார்கள்.

#### தலைப்பு எழுத்துக்கள்
## கற்பு
நமது சுயநலப் பேராசையே நமது வீட்டு வேலைகளைப் பெருக்கியுள்ளது என்றும் அவர் மேலும் கூறினார். வீட்டு வேலைகள் இல்லாமல் பெண்கள் தங்கள் "கற்பை" இழந்துவிடுவார்கள் என்று யாரும் கவலைப்படத் தேவையில்லை. கற்பு என்பது பெண்களுக்குரிய ஒன்று என்றும், அது ஆண்களுக்கு அளிக்கப்படும் உறுதிமொழி அல்ல என்றும் பெரியார் மேலும் கூறினார். கற்பு என்பது எதுவாக இருந்தாலும், அது தனிநபர்களுக்குரிய ஒன்றாக இருந்தது.

சமூகத்தில், மக்கள் தங்கள் கற்பை இழந்தால், அவர்களுக்குத் தெய்வீகத் தண்டனை கிடைக்கும் என்று நம்பப்பட்டது. மற்றவர்களுக்கு அந்தத் தண்டனை கிடைக்கப் போவதில்லை. நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட பழமைவாத மதங்களின் கோட்பாடுகளைக் குறிப்பிட்டு, வீட்டு வேலைகளைச் செய்யாததால் பெண்கள் பாவம் செய்கிறார்கள் என்று ஆண்கள் கவலைப்படத் தேவையில்லை என்று அவர் மேலும் கூறினார். ஆகவே, பெண்கள் அடிமைகள் அல்ல என்பதையும், ஆண்கள் அவர்களின் எசமானர்களோ அல்லது பாதுகாவலர்களோ அல்ல என்பதையும் ஆண்கள் உணரட்டும். பெண்கள் தங்களையும் தங்கள் கற்பையும் பாதுகாத்துக் கொள்ளும் திறனை வளர்த்துக் கொள்ள அனுமதிக்கப்பட வேண்டும், மேலும் ஆண்கள் அவர்களின் கண்காணிப்பாளர்களாக இருக்க வேண்டியதில்லை. ஆண்கள் அத்தகைய பாத்திரத்தை வகிப்பது இழிவானது என்றும் அவர் நம்பினார்.

பழமைவாதிகளால், பெண்கள் தங்கள் கற்பை இழந்தால் அவர்களுக்கு நோய்கள் வரும் என்று கூறப்பட்டது. ஒரு பெண்ணுக்கு வரும் நோய் கணவர்களையும் பாதிக்கிறது. நாம் பெண்களுக்குக் கல்வி கற்பித்தால், அவர்களும் தங்கள் கணவர்களும் தூய்மையாக இருக்கத் தேவையான திறனை வளர்த்துக் கொள்வார்கள். இவ்வாறு, பெரியார் 'குடி அரசு' நூலில், சமூகம் ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன் ஆழமாகச் சிந்தித்து, தங்கள் சகோதரிகளுக்கும் பெண் குழந்தைகளுக்கும் சரியானதைச் செய்ய வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டார்.

'கற்பு' என்ற சொல்லைப் பெண்களை மட்டும் குறிப்பிடுவதற்குப் பயன்படுத்துவதைக் கேலி செய்ததன் மூலம் பெரியார் அனைவரின் சிந்தனையையும் தூண்டினார். (பெரியார் - தமிழின் தந்தை 32) குணநலம் என்பது ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இன்றியமையாதது என்றும், கற்பைப் பற்றிப் பெண்களை மட்டும் குறிப்பிடும்போது பேசுவது பெண்களை மட்டுமல்ல, ஆண்களையும் இழிவுபடுத்துகிறது என்றும் அவர் கூறினார். இந்தச் சிந்தனையை விரிவுபடுத்தி, எந்தவொரு செயல் துறையிலும், நாகரிக சமூகம் ஆண்களுக்கு ஒரு சட்டத்தையும் பெண்களுக்கு மற்றொரு சட்டத்தையும் கொண்டிருக்க முடியாது என்றும் அவர் கூறினார். உயர் வகுப்பினர் கீழ் வகுப்பினரை நடத்தும் விதத்தையும், பணக்காரர்கள் ஏழைகளை நடத்தும் விதத்தையும், ஒரு எசமான் தன் அடிமையை நடத்தும் விதத்தையும் விட, பெரும்பாலான ஆண்கள் தங்கள் பெண்களை நடத்தும் விதம் மிகவும் மோசமாக இருந்தது என்றும் அவர் கூறினார்.

## கல்வி
கல்வி குறித்துப் பேசிய பெரியார், பெண்கள் கல்வி கற்றால், அவர்கள் தங்களின் ரகசியக் காதலர்களுடன் கடிதப் பரிமாற்றம் செய்துகொள்வார்கள் என்று சில பெற்றோர்கள் நம்புவதாகக் கூறினார். அது ஒரு முட்டாள்தனமான மற்றும் தீய எண்ணம். ஒரு பெண் கடிதம் எழுதினால், அது ஒரு ஆணுக்கு மட்டுமே எழுதப்படும். ஒரு பெண் தங்களுக்கு எழுதும் எந்தக் காதல் கடிதத்தையும் படிக்க வேண்டாம் என்றும், படித்தாலும் அதற்குப் பதில் எழுத வேண்டாம் என்றும் நாம் இப்போதும் ஆண்களை எச்சரிக்கலாம். ஆண்கள் இந்த அறிவுரையைக் கேட்காவிட்டால், அவர்களும், கடிதம் எழுதும் பெண்களும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். இந்தக் காரணத்திற்காகப் பெற்றோர்கள் தங்கள் பெண் பிள்ளைகளைப் படிக்க விடாமல் வைத்திருப்பது மிகவும் மோசமான விஷயமாக இருக்கும்.
ஈரோடு, கருங்கல்பாளையத்தில் உள்ள நகராட்சி மகளிர் பள்ளியில் நடைபெற்ற பரிசளிப்பு விழாவில் பெரியார் ஆற்றிய உரையில், பெண் குழந்தைகளுக்கு ஓட்டம், உயரம் தாண்டுதல், நீளம் தாண்டுதல் மற்றும் மல்யுத்தம் போன்ற சுறுசுறுப்பான மற்றும் ஆற்றல்மிக்க உடற்பயிற்சிகள் கற்பிக்கப்பட வேண்டும், அப்போதுதான் அவர்கள் ஆண்களின் வலிமையையும் தைரியத்தையும் பெற முடியும் என்று கூறினார். 'கும்மி' (குழுவாக வட்டமிட்டு, தாள லயத்துடன் கைகளைத் தட்டுதல்) மற்றும் 'கோலட்டம்' (தாள லயத்துடன் குச்சிகளால் அடித்தல்) போன்ற அற்பமான பொழுதுபோக்குகளில் அவர்களின் நேரமும் சக்தியும் வீணடிக்கப்படக்கூடாது.

பண்டைய தமிழ் இலக்கியத்தில், கவிஞர்கள் பெண்களுக்கான கல்வியின் மதிப்பை வலியுறுத்தியுள்ளனர். நாலடியார் என்ற கவிஞர் ஒரு புகழ்பெற்ற செய்யுளில், "ஒரு பெண்ணுக்கு அழகைக் கொடுப்பது அவளது சிகை அலங்காரமோ, ஆடையின் வடிவமோ, முகத்தில் பூசும் காவி நிறமோ அல்ல, கல்வி மட்டுமே" என்று கூறியுள்ளார்.  'இலதி'யின் ஒரு செய்யுளில், "அழகு என்பது புலம்பலின் பாணியிலோ அல்லது நாணத்தின் வசீகரத்திலோ இல்லை; மாறாக, அது எண்கள் மற்றும் எழுத்துக்களின் (கல்வி) கலவையில் மட்டுமே உள்ளது" என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

'விடுதலை*யின் 1960ஆம் ஆண்டு இதழில் பெரியார் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டார்: *இந்தியப் பெண்களின் விருப்பங்களிலும் இலட்சியங்களிலும் ஒரு பெரும் புரட்சி ஏற்பட வேண்டும். ஆண்கள் செய்யும் அனைத்து வகையான வேலைகளையும் செய்ய அவர்கள் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இயற்கையின் தடைகளைத் தங்கள் வாழ்வில் அனுமதிக்காமல், அவர்கள் ஒரு நல்ல இல்லற வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும். எனவே, நமது பெண்களின் மனங்களில் ஒரு வரவேற்கத்தக்க மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும். நிர்வாகிகளும் பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்குச் சிறப்புக் கவனம் செலுத்த வேண்டும்*.

== ஆயுதப் படைகள்==
மத்திய சட்டமன்றத்தில் எழுப்பப்பட்ட ஒரு கேள்விக்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, பெண்கள் தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ள ஆயுதங்கள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று பெரியார் வாதிட்டார். பெரும்பாலான மாநில அமைச்சர்கள், பெண்கள் அடிமைத்தனமான உயிாினகள் என்ற பழமைவாத நம்பிக்கையைக் கொண்டிருப்பதால், இந்தத் துறையில் மாநில அரசுகள் எதையும் செய்யும் என்ற நம்பிக்கை நமக்கு இல்லை என்று அவர் கூறினார்.  ஆங்காங்கே பெண்களையும் அமைச்சர்களாகக் கண்டாலும், அவர்கள் "எங்களுக்கு எந்த விதமான சுதந்திரமும் வேண்டாம். அடிமைத்தனத்திலேயே நாங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோம்" என்று கூறும் பழமைவாத மரபுவாதிகளாக இருக்கிறார்கள்.

பெரியார் காலத்தில் அவர் இவ்வாறு விளக்கினார்: "*இந்தியப் பெண்களுக்குக் கல்வி, சொத்து, திருமணம் போன்ற வாழ்க்கையின் எந்தத் துறையிலும் சுயநிர்ணயம் இல்லை. நவீன நாகரிகம் என்றால் பிரித்தானிய மற்றும் அமெரிக்கப் பெண்களைப் போல உடை அணிந்து தங்களை அலங்கரித்துக் கொள்வது என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். நமது படித்த பெண்கள் கூட, இரசியா மற்றும் துருக்கிப் பெண்களைப் போல காவல்துறை மற்றும் இராணுவத் துறைகளில் சேர்ந்து விமானம் ஓட்டக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைக் கொண்டிருப்பதில்லை. நவீனக் கல்வி ஆண்களைக் கோழைகளாகவும் புத்தகப் புழுக்களாகவும் ஆக்கியது போலவே, அது நமது பெண்களை அலங்காரப் பொம்மைகளாகவும் பலவீனமானவர்களாகவும் ஆக்கியுள்ளது*".

பெரியார் எழுதிய ஒரு தலையங்கத்தில் 1946-ல் வெளியான *விடுதலை*யில், நமது நிர்வாக அமைப்பில் ஒரு தீவிரமான, அடிப்படையான மற்றும் புரட்சிகரமான மாற்றம் ஏற்படாத வரையில், நமது பெண்களைச் சுதந்திரமானவர்களாக உருவாக்குவது இயலாத காரியம் என்று அவர் வாதிட்டார்.
நம் நாட்டிலும்கூட, காவல்துறையில் பணியாற்றுவதற்கான துணிச்சல், திறமை மற்றும் விருப்பம் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் உள்ளனர் என்று பெரியார் மேலும் விளக்குகிறார். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, சிறுமிகள் பள்ளிக்குச் செல்வது அற்புதமாகவும், சிறுமிகள் மிதிவண்டி ஓட்டுவது வேடிக்கையாகவும் கருதப்பட்டது போல, காவல்துறைப் பணியில் இருக்கும் பெண்கள் சில ஆண்டுகளுக்கு அற்புதமாகவோ அல்லது விசித்திரமாகவோ தோன்றலாம். பின்னர், காலப்போக்கில், இது இயல்பானதாகக் கருதப்படும்.

பெண்களின் உலகில் ஒரு வியக்கத்தக்க புரட்சியை ஏற்படுத்தக்கூடிய வழிமுறைகள் நமக்குத் தேவை. அந்த வழிமுறைகளை நாம் பெறும் வரை, நாம் ஆமையைப் போல மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டு, திரௌபத் மற்றும் சீதையைப் பற்றி எழுதிப் பேசிக்கொண்டிருப்போம். 44.

பெரியார், 1932-ஆம் ஆண்டு 'குடி அரசு' இதழில் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில், "பெண்கள் ஆண்களைப் போல உடல் வலிமையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் உடற்பயிற்சி செய்ய வேண்டும் மற்றும் ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்துவதில் பயிற்சி பெற வேண்டும். காமவெறி பிடித்த எவரேனும் அவர்களைத் துன்புறுத்த முயற்சிக்கும்போது, ​​தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ளும் திறனை அவர்கள் பெற வேண்டும். தேவை ஏற்படும்போது இராணுவத்தில் சேர்ந்து எதிரியை எதிர்த்துப் போரிடத் தேவையான பயிற்சியை அவர்கள் பெற வேண்டும். இது அனைத்து நாகரிக மக்களின் கருத்தாகும். பெண்களும் இந்தக் கருத்தை முழு மனதுடன் ஆதரிக்கின்றனர். உலகில் பொதுவான பார்வை இப்படி இருக்கும்போது, ​​பெண்களுக்கு உயர்கல்வி அளிப்பதில் பயனில்லை என்ற சிலரின் கூற்றை யாரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்?" என்று விளக்கினார்.
==கருத்தடை==
* *"மற்றவர்கள் பெண்களின் ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாக்கவும், குடும்பச் சொத்தைப் பேணவும் கருத்தடையை ஆதரிக்கின்றனர்; ஆனால் நாங்களோ பெண்களின் விடுதலைக்காக அதை ஆதரிக்கிறோம்."*

1932-ஆம் ஆண்டின் *குடி அரசு* இதழில், கருத்தடைக்காக நாங்கள் கூறும் காரணங்களுக்கும் மற்றவர்கள் கூறும் காரணங்களுக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடுகளைப் பெரியார் விளக்கினார். பெண்கள் சுதந்திரம் பெறுவதற்கு கருத்தடை அவசியம் என்று நாங்கள் கூறுகிறோம். மற்றவர்கள், பெண்களின் ஆரோக்கியம், குழந்தைகளின் ஆரோக்கியம் மற்றும் ஆற்றல், நாட்டின் வறுமை மற்றும் குடும்பச் சொத்தைப் பராமரித்தல் போன்ற பல பிரச்சனைகளைக் கருத்தில் கொண்டு கருத்தடையை ஆதரிக்கின்றனர். பல மேற்கத்தியர்களும் இதே காரணங்களுக்காக கருத்தடையை ஆதரிக்கின்றனர். எங்கள் பார்வை இந்தக் கருத்தாய்வுகளின் அடிப்படையில் அமைந்ததல்ல. பெண்கள் குழந்தை பெறுவதை முற்றிலுமாக நிறுத்த வேண்டும் என்று நாங்கள் பரிந்துரைக்கிறோம், ஏனெனில் கருத்தரித்தல் என்பது பெண்கள் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை அனுபவிப்பதற்குத் தடையாக இருக்கிறது. மேலும், அதிக குழந்தைகளைப் பெறுவது ஆண்களையும் சுதந்திரமாகவும் தற்சார்பாகவும் இருப்பதிலிருந்து தடுக்கிறது. ஆண்களும் பெண்களும் தங்கள் சுதந்திரத்திற்குத் தடை ஏற்படும்போது அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டால் இந்த உண்மை தெளிவாகும்.

பிறப்புக் கட்டுப்பாடு என்பது குழந்தை பிறப்பை முற்றிலுமாகத் தடுப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை, மாறாக பிறப்புகளைக் கட்டுப்படுத்துவதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது என்று அவர் மேலும் கூறினார். ஒரு ஆணுக்கும் அவன் மனைவிக்கும் இரண்டு குழந்தைகள் அல்லது அதிகபட்சமாக மூன்று குழந்தைகள் இருக்கலாம். இந்தக் பிறப்புக் கட்டுப்பாட்டுக் கொள்கை வரம்பற்ற எண்ணிக்கையில் குழந்தைகளைப் பெறுவதற்கு எதிரானது. வீரமணி, கே., *பெண்களின் உரிமைகள் குறித்த பெரியார்*, ப. 47.
பெரியாரும் சுயமரியாதை இயக்கமும் கருத்தடைக்கு ஆதரவாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​ராசாசி (சி. ராசகோபாலாச்சாரியார்) அதை வன்மையாக எதிர்த்தார். அக்காலத்தில் மிகவும் பிரபலமான 'தினதந்தி' என்ற பத்திரிகையின் வெளியீட்டாளரான திரு அதிதானரும் [[கருத்தடை]]யை எதிர்த்தவர்களில் ஒருவர். கருத்தடைக்கு எதிரான ராசாசியின் நிலைப்பாட்டிற்குப் பதிலளித்த பெரியார், தாம் மனு தர்மத்தில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்ட வேத பிராமண சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதாலேயே இதை எதிர்ப்பதாக விளக்கினார். ஆகவே, மக்கள் தொகை பெருக்கத்தால் ஏற்படும் பிறப்புகளைக் கட்டுப்படுத்துவது, பலரிடையே நோய்களையும் இறப்புகளையும் குறைக்கும் என்றும், அதன் விளைவாக நோயாளிகளுக்கான சடங்குகள் மற்றும் இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்யும் வேலை பிராமண அர்ச்சகர்களுக்கு இல்லாமல் போய்விடும் என்றும் அவர் கூறினார். 1959-ஆம் ஆண்டு 'விடுதலை' இதழில் வெளியான ஒரு கட்டுரையில், "ராசாசியைப் போன்றவர்கள் புதிய தீவுகளைக் கண்டுபிடித்து, காடுகளை வாழத் தகுந்ததாக மாற்றி, மேலும் மேலும் குழந்தைகள் பிறப்பதற்காகப் பிரச்சாரம் செய்து, குழந்தைகளை வளர்ப்பதற்காகப் பண்ணைகளை அமைத்தால், நாம் அவர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் நிலையில் இருக்கலாம்" என்று அவர் வியந்து கூறினார். 

1950-களின் பிற்பகுதியில், தமிழ்நாட்டில் 80 சதவீத ஆண்களும் 90 சதவீத பெண்களும் எழுத்தறிவற்றவர்களாக இருந்தனர். 1959-ஆம் ஆண்டு 'விடுதலை' இதழில் வெளியான ஒரு கட்டுரையில் பெரியார் இவ்வாறு வாதிட்டார்: "'இந்தச் சூழ்நிலையில், கருத்தடை கடைப்பிடிக்கப்படாமல், மக்கள் எத்தனை குழந்தைகளைப் பெற்றெடுக்க வேண்டுமானாலும் அனுமதிக்கப்பட்டால், அதன் விளைவாக 'சூத்திரர்களிடையே' சலவையாளர்கள், சவரம் செய்பவர்கள், பானை செய்பவர்கள், குறவர்கள் அல்லது நாடோடிகள், வேட்டைக்காரர்கள், மீனவர்கள், விவசாயிகள், கள்ளு இறக்குபவர்கள், படையாச்சிகள், தூண்கள், செருப்புத் தைப்பவர்கள், தீண்டத்தகாதவர்கள் மற்றும் ஆயிரக்கணக்கானோர் போன்ற சாதிகள் பெருகி, மக்கள் தொகையும் எல்லையின்றி அதிகரிக்கும். இந்த மக்கள் தொகைப் பெருக்கமானது, 'சூத்திரர்களை' சோம்பேறிகளுக்கு முன்னால் கைகூப்பி நின்று, அவர்களை 'சுவாமி', 'எசமான்', 'நிலப்பிரபு' என்று அழைத்து, பட்டினியிலிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்ள நிர்பந்திக்கும். கருத்தடை கடைப்பிடிக்கப்படாவிட்டால், என்ன நல்ல பலனை நாம் எதிர்பார்க்க முடியும்?*

முன்னதாக, 1933-ஆம் ஆண்டு 'குடி அரசு' இதழில் வெளியான ஒரு கட்டுரையில், பெரியார் தன் வார்த்தைகளில் இவ்வாறு விளக்கினார்: "இந்தியாவில் ஒரு உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிக்குக் கூட, ஒரு குழந்தையை வளர்க்க ஒரு தாய் படும் துன்பத்தின் அளவு தெரியாது. ஒரு கணவன் தன் மனைவியிடம் அன்பாகவும், அவளது உடல்நலம் மற்றும் மகிழ்ச்சியில் அக்கறையுடனும் இருந்தால், அவன் கருத்தடை முறையைக் கையாள வேண்டும். இல்லையெனில், பிரசவத்திலும், குழந்தைகளை வளர்ப்பதிலும் அவளுக்குப் பெரிய சிரமம் ஏற்படாமல் பார்த்துக்கொள்ளக்கூடியவனாக அவன் இருக்க வேண்டும். எனவே, இப்போது செய்ய வேண்டிய சரியான காரியம், மேலே குறிப்பிட்ட செலவுகளைப் பெருமளவில் குறைத்து, செவிலியர்களின் உதவியுடன் குழந்தைகளின் முறையான வளர்ப்பிற்காக அந்தப் பணத்தைச் செலவிடுவதே ஆகும்."

## சொத்துரிமைகள் மற்றும் விவாகரத்து
பெண்களுக்கான சொத்துரிமைகள் குறித்து, ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை என்று பெரியார் குறிப்பிட்டார். ஆண்களைப் போலவே, பெண்களுக்கும் சொத்துக்களை சொந்தமாக்கிக் கொள்ளவும் அதன் பலன்களை அனுபவிக்கவும் உரிமை இருக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கூறினார். விவாகரத்து அல்லது பிரிவினைகள் குறித்து, ஒரு பெண் தன் கணவன் விரும்பத்தகாத நபராக இருந்தாலோ அல்லது அவனுக்கு ஏதேனும் கொடிய நோய் இருந்தாலோ அவனிடமிருந்து பிரிந்து வாழலாம் என்று அவர் வாதிட்டார். இந்தச் சூழ்நிலைகளில் ஒரு பெண் தன் கணவனிடமிருந்து பிரிந்து வாழ நேரிட்டால், அவள் காலமுறை பராமாிப்புத்தொகை பெறவும், கணவனின் சொத்தில் உரிமை கோரவும் தகுதியுடையவள் ஆவாள். ஒரு விதவை மறுமணம் செய்துகொண்டாலும், முதல் கணவனின் சொத்தில் ஒரு பங்கைக் கோரும் உரிமை அவளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும்.

1946 பிப்ரவரி 4 அன்று, மத்திய சட்டமன்றம் ஒரு சட்டத்தை இயற்றியது. அச்சட்டம், சில சூழ்நிலைகளில், இந்து திருமணமான பெண் தன் கணவனிடமிருந்து தனியாக வசிப்பதற்கும் காலமுறை பராமாிப்புத்தொகை பெறுவதற்கும் உரிமை அளித்தது. இந்து மகாசபை மற்றும் சனாதனிகளின் உறுப்பினர்கள் இந்த உரிமையை வழங்குவதற்குக் கூட எதிர்ப்பு தெரிவித்ததால், அது ஒரு பயனற்ற சட்டம் என்று பெரியார் விளக்கினார். 
## வரதட்சணை
இந்தியத் துணைக்கண்டம் முழுவதும் இந்துக்கள் மட்டுமல்லாமல் கிறிஸ்தவர்களாலும் பரவலாகப் பின்பற்றப்படும் வரதட்சணை முறையை, பெரியார் "தமிழர்களிடையே வேகமாகப் பரவி வந்த ஒரு கொடிய நோய்" என்று குறிப்பிடுகிறார். மேலும், தமிழ்நாட்டின் ஆந்திரர்கள் மற்றும் பிராமணர்களிடமும் இந்த நோய் அதன் வீரியமான வடிவத்தில் காணப்பட்டது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். ஒரு இலட்சம் ரூபாய் மதிப்புள்ள சொத்து உள்ள ஒருவருக்கு மூன்று மகள்கள் இருந்தால், அந்த மகள்களுக்குத் திருமணம் ஆகும் நேரத்தில் அவர் ஒரு பிச்சைக்காரராக ஆகிவிட வேண்டும் என்றும் பெரியார் வாதிட்டார். வரதட்சணை என்ற பெயரில், அந்த மூன்று மகள்களையும் திருமணம் செய்துகொள்ளும் இளைஞர்களின் பெற்றோர், அந்த ஆணின் சொத்தைப் பிழிந்து எடுக்கின்றனர்.

1959-ஆம் ஆண்டு வெளியான 'விடுதலை' இதழில், பெரியார் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டார்: "ஒரு புதிய சட்டத்தின்படி, பெற்றோரின் சொத்தில் பெண்களுக்குப் பங்கு பெறும் உரிமை உண்டு. எனவே, ஒவ்வொரு பெண்ணும் பெற்றோரின் செல்வத்திலிருந்து தனது நியாயமான பங்கை நிச்சயமாகப் பெறுவாள் - பெற்றோர் செல்வந்தர்களாக இருந்தால். ஒரு பையனுக்குப் பிடிக்காத ஒரு பெண்ணை அவன் மீது திணிப்பதும், அப்பெண்ணின் தந்தையின் சொத்திலிருந்து தங்களால் இயன்றவரை சுரண்டத் திட்டமிடுவதும் அவனது பெற்றோரின் தரப்பில் மனிதாபிமானமற்ற செயலாகும். பணத்திற்காகக் கல்வியையும் அன்பையும் விற்பதற்கும், பணத்திற்காக ஒருவரின் கற்பை விற்பதற்கும் அடிப்படையில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. 'விபச்சாரி' என்பது ஒரு பெண்ணை இழிவுபடுத்தும் ஒரு சொல்; ஒரு பையன் தனது பேராசை பிடித்த பெற்றோர்களால் 'விபச்சாரப் பையன்' அல்லது 'விற்கப்பட்ட பையன்' என்ற பெயரைப் பெறும் அளவிற்குத் தாழ்த்தப்படக்கூடாது. வசதி படைத்த ஒரு மாமனார், இயல்பிலேயே எவ்வளவு கஞ்சனாக இருந்தாலும், தன் மகள் வறுமையால் துன்பப்படும்போது அலட்சியமாக இருக்க மாட்டார். எனவே, இது மிகவும் மணமகனின் பெற்றோர், மணமகளின் தந்தையிடம் திருமணத்தின் போது பல ஆயிரம் மதிப்புள்ள நகைகளையும், பல ஆயிரம் ரூபாயையும் வரதட்சணையாகக் கொடுக்க வேண்டும் என்றும், மணமகனுக்கு ஒரு வீடும் பராமரிப்பும் வழங்க வேண்டும் என்றும் கோருவது வெட்கக்கேடானது. ஒரு பெற்றோர் தன் மகளின் திருமணத்தின் போது இதுபோன்ற கோரிக்கைகளை முன்வைக்கிறார்கள் என்பதற்காக, தன் மகனின் திருமணத்தின் போது அத்தகைய கோரிக்கைகளை முன்வைப்பது நியாயப்படுத்தப்படாது. வரதட்சணை கேட்பதும் கொடுப்பதும் தவறு என்பதை அனைவரும் உணர வேண்டும், மேலும் சந்தர்ப்பம் வரும்போது இதைத் தைரியமாக அறிவிக்க வேண்டும்."*

பெரியார் [[வரதட்சணை]]யை ஒரு தீய மற்றும் சுரண்டல் நடைமுறை என்று அழைக்கிறார். இது பல்லாயிரக்கணக்கான திறமையான, அழகான, நல்ல குணமுள்ள இளம் பெண்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் வாய்ப்பின்றி திருமணமாகாதவர்களாக ஆக்குகிறது.
==தேவதாசிகள்==
தமிழ் சமூகம் பெண்களுக்கு எதிராக இழைத்த கொடுமைகளில் ஒன்று, சில பெண்களை 'தேவதாசிகள்' என்ற பெயரில் கோயில்களுடன் இணைத்து வைத்திருந்த வழக்கமாகும். '[[தேவதாசி முறை|தேவதாசி]]' முறையை ஒழிக்க வேண்டும் என்ற தீர்மானத்தை [[டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி|டாக்டர் முத்துலட்சுமி]] சென்னை சட்டமன்றத்தில் முன்மொழிந்தார். இது குறித்து அனைத்து முக்கிய பிரமுகர்களிடமிருந்தும் அரசாங்கம் கருத்துக்களைக் கோரியது. பெரியார் தனது அறிக்கையில், 'தேவதாசி' முறை இந்து மதத்திற்கே ஒரு அவமானம் என்று சுட்டிக்காட்டினார். ஒரு கோயில் அல்லது ஒரு கடவுளின் பெயரால், சில பெண்கள் பொதுச் சொத்தாக வைக்கப்படுவது சமூகத்தில் உள்ள அனைத்துப் பெண்களுக்கும் ஒரு அவமானம். இந்த முறையின் பரவல் ஆண்களிடையே ஒழுக்கக்கேட்டை ஊக்குவிப்பதாகவும், அதன் மூலம் பலதாரக் குடும்பங்களில் நெறிமுறையற்ற வாழ்க்கைக்கான ஒரு முன்மாதிரியை அமைப்பதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார். இந்து மரபுகளைப் பாதுகாக்கும் சாக்கில், பழமைவாத காங்கிரசு உறுப்பினரான சத்தியமூர்த்தி ஐயர் சட்டமன்றத்தில் இதை வன்மையாக எதிர்த்தார். டாக்டர் முத்துலட்சுமி மற்றும் பெரியார் போன்ற தலைவர்களின் பங்களிப்பால்தான், டாக்டரின் பரிந்துரை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, 'தேவதாசி' முறைக்கு எதிராக ஒரு சட்டம் இயற்றப்பட்டது என்று கூற வேண்டும்.

'தேவதாசி' முறையில் பெண்கள் இழிவுபடுத்தப்பட்டதற்கு பெரியார் கூறும் உதாரணம் இதுதான்: "ஒரு ஆணுக்கு அவனது மனைவி அருகில் இல்லாதபோது காம உணர்வு ஏற்பட்டால், அவன் உடனடியாக ஒரு விலைமகளிடம் செல்கிறான். பசுக்களும் எருமைகளும் மேயும் இடங்களில் கரடுமுரடான கற்கள் நடப்படுகின்றன. இதனால், விலங்குகள் விரும்பும்போது அந்தக் கற்களின் மீது தேய்த்துக்கொள்ள வசதியாக இருக்கும்." (வீரமணி, கே., 'பெண்களின் உரிமைகள் குறித்து பெரியார்', ப. 35). இதேபோல், தேவதாசிகள் கோயில்களிலும் கிராமங்களிலும் பணிபுரிந்தனர். கிராமங்களின் எல்லைகளில் கரடுமுரடான கற்கள் நடப்பட்டன. இந்த இரண்டுமே (தேவதாசிகளைப் பணியமர்த்துவதும்) சாஸ்திரங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள 32 தர்மங்களில், கரடுமுரடான கற்களை நடுவதும் அடங்கும். துன்பப்படுபவர்கள் மீதான அவரது கருணையும், அந்த 32 தர்மங்களும் ஏன் போலியானவை என்று நாம் சிந்திக்கும்போது.
==நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்கள்==
1929-ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாட்டின் செங்கல்பட்டில் நடைபெற்ற சுயமரியாதை மாநாட்டில், பெண்களின் உரிமைகள் தொடர்பாக நிறைவேற்றப்பட்ட பல தீர்மானங்களில் பின்வருவனவும் அடங்கும்:

#குடும்பச் சொத்தில் ஆண்களுக்கு இணையாகப் பெண்களுக்கும் சம உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும்.

#பெண்கள் தகுதிபெற்ற எந்தவொரு பணிக்கும் அவர்களைப் பணியமர்த்துவதில் எந்த ஆட்சேபனையும் இருக்கக்கூடாது.
#பள்ளிகள், குறிப்பாகப் பள்ளிகள், பெண் ஆசிரியர்களை மட்டுமே பணியமர்த்த முயற்சிக்க வேண்டும்.

1930-ஆம் ஆண்டு ஈரோட்டில் நடைபெற்ற மாநாட்டில், பெரியாரின் மனதில் பெண்களின் நலன்களே முதன்மையாக இருந்தன என்பதைப் பிரதிநிதிகளுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் நினைவூட்டும் வகையில் அதே தீர்மானங்கள் மீண்டும் நிறைவேற்றப்பட்டன. ஈரோடு மாநாட்டிற்குத் தலைமை தாங்கிய எம்.ஆர். செயகர், பெரியார் மற்றும் பிற உறுப்பினர்களின் முற்போக்கான கருத்துக்களால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டார். இந்த இயக்கத்தில் பிராமணர் அல்லாத இந்துக்கள் மட்டுமல்லாமல் கிறித்தவர்களும் முசுலிம்களும் கூட இடம்பெற்றிருந்தது அவருக்கு குறிப்பாக மகிழ்ச்சியளித்தது. சுயமரியாதை இயக்கம் காங்கிரசுவை விட முற்போக்கானது என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார். மேலும், விருதுநகர் மாநாட்டில் பெண் உறுப்பினர்கள் ஒரு தனி மாநாட்டை நடத்தி, மதம் அல்லது சமூகம் என்ற பாகுபாடு இல்லாமல் பெண்கள் தங்கள் வாழ்க்கைத் துணையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை பெற்றிருக்க வேண்டும் என்றும், திருமணங்களில் வீண் செலவுகளோ அல்லது ஆடம்பரமான சடங்குகளோ இருக்கக்கூடாது என்றும் கோரி சில தீர்மானங்களை நிறைவேற்றினர்.
==மேற்கோள்கள்==

==குறிப்புகள்==

* டீல், அனிதா, (1977). *இ. வி. ராமசாமி - பெரியார்: சமகால தென்னிந்தியாவில் ஒரு ஆளுமையின் செல்வாக்கு பற்றிய ஒரு ஆய்வு*. ஸ்காண்டிநேவியன் பல்கலைக்கழக நூல்கள்: சுவீடன். .

* கோபாலகிருஷ்ணன், ஜி.பி., (1991). *பெரியார்: தமிழ் இனத்தின் தந்தை*. எமரால்டு பதிப்பகம்: சென்னை.


* வீரமணி, டாக்டர் கே.(2005). *பெரியார் இ.வி.ஆரின் தொகுக்கப்பட்ட படைப்புகள்*. மூன்றாம் பதிப்பு. பெரியார் சுயமரியாதை பிரச்சார நிறுவனம்: சென்னை.


* வீரமணி, டாக்டர் கே.(1992). *பெண்களின் உரிமைகள் குறித்து பெரியார்''. எமரால்டு பதிப்பகம்: சென்னை.

பகுப்பு:இந்தியாவில் பகுத்தறிவு
பகுப்பு:இந்தியப் பெண்ணியவாதிகள்
பகுப்பு:இந்தியப் புரட்சியாளர்கள்
பகுப்பு:இந்தியப் பெண் அண்டவியலாளர்கள்
பகுப்பு:தமிழ் மக்கள்
பகுப்பு:தமிழ்நாட்டு வரலாறு (1947- தற்போதுவரை)