கிப்பி பாதை

thumb|ஹிப்பி பாதையின் வழிகள்
**கிப்பி ([[கிப்பி|ஹிப்பி]]) பாதை** (அல்லது நிலப்பரப்பு) என்பது 1950 களின் நடுப்பகுதியில் இருந்து 1970 களின் பிற்பகுதி வரை, ஐரோப்பா மற்றும் மேற்கு ஆசியாவிலிருந்து, தெற்காசியா வழியாக ஆப்கானிஸ்தான், பாகிஸ்தான், இந்தியா, நேபாளம், இலங்கை, பங்களாதேஷ் போன்ற நாடுகள் வழியாக, தாய்லாந்திற்கு பயணம் செய்த ஹிப்பி கலாச்சாரத்தை பின்பற்றுபவர்களாலும் மற்றும் இன்ன பிறராலும் மேற்கொள்ளப்பட்ட பயணங்களின் பாதையாகும். ஹிப்பி பாதை என்பது ஒரு மாற்று சுற்றுலா வடிவமாக இருந்தது. மேலும் அதன் முக்கிய கூறுகளில் ஒன்று முடிந்தவரை மலிவான விலையில், குறிப்பாக வீட்டை விட்டு வெளியே இருக்கும் நேரத்தை நீட்டிப்பதற்காக, மேற்கொள்ளப்பட்ட பயணமாகும். "கிப்பி" (அல்லது *Hippie* என்றதன் நேரடித் தமிழ்ப்படுத்தலான "ஹிப்பி") என்ற சொல் 1960 களின் நடுப்பகுதி முதல் பிற்பகுதி வரை பிரபலமாக இருந்தது. அதற்கும் முன்னர், "பீட்னிக்" (beatnik) என்று குறிப்பது 1950 களின் பிற்பகுதியில் வழக்கமாக இருந்தது.

ஹிப்பி பாதையின் ஒவ்வொரு முக்கிய நிறுத்தத்திலும், மேற்கத்தியர்களுக்கான தங்குமிடங்கள், உணவகங்கள் மற்றும் சிற்றுண்டிச் சாலைகள் இருந்தன. அவர்கள் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு நோக்கி பயணிக்கும்போது ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பு ஏற்படுத்திக்கொண்டனர். வழக்கமான சுற்றுலாபயணிகளை விட ஹிப்பிகள் உள்ளூர் மக்களுடன் அதிகம் தொடர்பு கொள்ள முனைந்தனர்.

1970 களின் பிற்பகுதியில், ஈரானியப் புரட்சி மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானின் சோவியத் படையெடுப்பு போன்ற காரணங்களால் ஹிப்பி பாதை பெரும்பாலும் முடிவுக்கு வந்து.

## வழிகள்
thumb|1976ல் காபூலில் ஹிப்பிகள்
பயணங்கள் பொதுவாக மேற்கு ஐரோப்பாவின் நகரங்களிலிருந்து, குறிப்பாக லண்டன், கோபன்ஹேகன், மேற்கு பெர்லின், பாரிஸ், ஆம்ஸ்டர்டாம் அல்லது மிலன் ஆகிய நகரங்களிலிருந்து தொடங்கும். அமெரிக்காவிலிருந்து பலர் ஐஸ்லாந்து நாட்டு வானூர்திகள் மூலம் லக்சம்பர்க்கிற்கு வந்து, அங்கிருந்து தொடங்கினர். பெரும்பாலான பயணங்கள் இஸ்தான்புல் வழியாகச் சென்று, அங்கிருந்து வெவ்வேறு வழிகளில் பிரிந்தன. வடக்குப் பாதை பொதுவாக தெஹ்ரான், ஹெராத், காந்தஹார், காபூல், பெஷாவர் மற்றும் லாகூர் வழியாகச் சென்று பின்னர் இந்தியா, நேபாளம் மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவிற்குச் சென்றது . மாற்றுப் பாதை துருக்கியிலிருந்து சிரியா, ஜோர்டான், லெபனான் மற்றும் ஈராக் வழியாக ஈரான் மற்றும் பாகிஸ்தானுக்குச் சென்றது. அனைத்து பயணிகளும் ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் கைபர் கணவாய் வழியாகக் கடந்து, பாகிஸ்தானில் உள்ள பெஷாவர் மற்றும் லாகூர் வழியாக, காந்தா சிங் வாலாவில் (வாகா) பாகிஸ்தான்-இந்திய எல்லையைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது.

பொதுவாக டெல்லி, வாரணாசி (பனாரஸ்), கோவா, பம்பாய், மெட்ராஸ், காத்மாண்டு மற்றும் பாங்காக் ஆகியவை பயண இலக்குகளாகும். காத்மாண்டுவில் இன்றும் உள்ள ஜோச்சென் டோல் (*Jhochhen Tole, செல்லமாக ஃப்ரீக் தெரு)* என்ற சாலை, ஆயிரக்கணக்கான ஹிப்பிகள் கடந்து சென்றதை நினைவுகூரும் வகையில் உள்ளது. தென்னிந்தியாவில், கேரளாவைச்சேர்ந்த திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள கோவளம் கடற்கரை, மற்றும் இலங்கை (அன்றைய சிலோன்) போன்ற ஊர்களை நோக்கியும் சில பயணங்கள் நீண்டன. 

காத்மாண்டுவே பொதுவாக ஹிப்பி பாதையின் முனையமாக இருந்தது, ஏனெனில் திபெத் இப்பாதைக்கு வெளியே இருந்ததுடன், பர்மா வழியான பயணமும் சாத்தியமில்லாமல் இருந்தது. மேலும், கிளர்ச்சியாளர்களுக்கும் இந்திய ஆயுதப் படைகளுக்கும் இடையிலான மோதல்கள்களால், இந்தியா பர்மாவுக்கான பயணத்தை கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தியது. மேலும் பர்மாவுக்குள் செல்லும் லெடோ சாலை (Ledo Road) பழுதுபார்க்கப்படாமல் போனதுடன், பெரும்பாலும் காடுகளாக மீள் உருமாற்றமாகியதால் இவ்வழிப்பயணத்தை சாத்தியமற்றதாக்கியது. இருப்பினும், தென்கிழக்கு ஆசியா, தாய்லாந்து, மலேசியா மற்றும் இந்தோனேசியா (குறிப்பாக பாலி ஹிப்பிகளுக்கு பிரபலமான இடமாக இருந்தது) நோக்கி பயணத்தைத் தொடர ஒருவர், காத்மாண்டுவிலிருந்து பாங்காக்கிற்கு வான்வழிபயணம் மேற்கொள்ளமுடியும். இந்தோனேசியாவிலிருந்து, விமானம் அல்லது கப்பல் மூலம் ஆஸ்திரேலியா செல்வதற்கான வழியும் இருந்தது. இது திமோரில் இருந்து தாய்லாந்து வரையிலான பாதையை, தென்கிழக்கு ஆசியா வரை நீளும் பாதை (Hippie Trail South East Asia Extension) என்று வகைப்படுத்த வழிவகுத்தது. இது குறிப்பாக, ஆஸ்திரேலியா மற்றும் நியூசிலாந்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எதிர் வழியில் லண்டனுக்கு பயணிக்க வழி செய்து தந்தது.

ஆஸ்திரேலிய பார்வையாளர்களுக்காக ஆஸ்திரேலியாவில் எழுதப்பட்ட டோனி வீலரின் (Tony Wheeler) பயண வழிகாட்டி, ஹிப்பி பாதையை தலைகீழ் வரிசையில் விளக்குகிறது. ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து இந்தோனேசியா, மலேசியா மற்றும் தாய்லாந்து வழியாக பயணம் செய்து, பாங்காக்கிலிருந்து காத்மாண்டுவிற்கு (அல்லது கல்கத்தாவிற்கு) பறந்து பின்னர் இந்தியாவிலும், இறுதியில் ஐரோப்பாவிலும் தொடர்கிறது. ஹிப்பிபாதைக்கு அப்பால், ஜிமி ஹென்ட்ரிக்ஸ்,வட ஆப்ரிக்காவிலுள்ள மொராக்கோவில் எசோயிராவை ஹிப்பி இடமாக பிரபலப்படுத்தினார்.

## பயண முறைகள்
வலது|thumb|1967 ஃபோக்ஸ்வேகன் கோம்பி பேருந்து ஹிப்பி பாணியின் கை ஓவியத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது
பயணச்செலவுகளை குறைக்க, பெரும்பாலும் அப்பாதையில் செல்லும் வாகனங்களிடம் உதவி கேட்டு பயணம் செய்தல் (hitchhiking) மூலமும் அல்லது அந்த வழித்தடத்தில் இயங்கும் மலிவான தனியார் பேருந்துகளை பயன்படுத்தி மேற்கொள்ளப்பட்டன. சில பகுதிகளில், குறிப்பாக கிழக்கு ஐரோப்பாவிலிருந்து துருக்கி வழியாக (வான் ஏரியை (Lake Van) கடக்கப் பயன்படும் பேருந்து-படகு இணைப்பு மூலம்) மற்றும் அங்கிருந்து ஈரானின் தெஹ்ரான் அல்லது கிழக்கில் உள்ள மஷ்ஹத் நகரம் வரை செல்லும் ரயில்களும் இருந்தன. இந்த நகரங்களிலிருந்து பயணத்தின் மீதத்தைத் தொடர பொதுப் போக்குவரத்து அல்லது தனியார் போக்குவரத்து வசதிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
thumb|1973இல் ஐரோப்பாவிலிருந்து வந்த மக்கள் பேருந்தில் வட இந்தியா முழுவதும் வாகனம் ஓட்டிச் சென்றபோது
.பெரும்பாலான பயணிகள் மேற்கு ஐரோப்பா, வட அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா மற்றும் ஜப்பான் போன்ற பகுதிகளில் இருந்து வந்தவர்கள். பயணத்தின் போது, இஸ்தான்புலில் உள்ள யெனரின் கஃபே (Yener's Café) மற்றும் தி புட்டிங் ஷாப் (The Pudding Shop), காபூலின் சிக்கன் தெருவில் உள்ள சிகி’ஸ் (Sigi's) – அல்லது தெஹ்ரானில் உள்ள அமீர் கபீர் (Amir Kabir) போன்ற புகழ்பெற்ற விடுதிகள் மற்றும் கூடும் இடங்களில் அவர்கள் கருத்துகளையும் அனுபவங்களையும் பரிமாறிக் கொண்டனர். பலர் முதுகுப்பைகளுடன் (backpacks) பயணம் செய்தனர். பயணிகளின் பெரும்பாலானவர்கள் இளைஞர்களாக இருந்தாலும், வயதானவர்கள் மற்றும் அவர்களின் குடும்பங்களும் கூட சில நேரங்களில் இந்த வழித்தடத்தில் பயணம் செய்தனர். சிலர் முழு தூரத்தையும் தங்களது சொந்த வாகனங்களில் ஓட்டி கடந்தனர்

## பாதையின் முடிவு
ஹிப்பி பயணம், 1970களின் பிற்பகுதியில் நேர்ந்த அரசியல் மாற்றங்களால், பயணத்திற்கு முன்பு சாதகமாக இருந்த பல நாடுகளில் முடிவுக்கு வந்தது. எடுத்துக்காட்டாக, 1979 ஆம் ஆண்டில் நடந்த ஈரானிய புரட்சி, மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானின் சோவியத் படையெடுப்பு ஆகிய இரண்டும் தெற்காசியாவிற்கான பாதையை மேற்கத்திய பயணிகளுக்காக மூடின. மேலும் சித்ரால் மற்றும் காஷ்மீர் பகுதியில் உண்டான பதட்டங்கள் மற்றும் பிராந்திய மோதல்கள் காரணமாக இவ்வழிப்பயணங்கள் குறைந்தன. "ஈரானில் உள்ள வானொலி நிலையங்கள், ப்ளூ ஒயிஸ்டர் கல்ட்-இன் (Blue Öyster Cult) பாடல்களில் இருந்து ரூகொல்லா கோமெய்னி உரைகளாக மாறின" என இதனை மீகன் டே (Meagan Day) அவர்கள் சுருக்கமாக குறிக்கிறார். 1978ல் நடந்த சவூர் புரட்சி (Saur Revolution) மற்றும் 1977 ஆண்டு பாகிஸ்தானில் உண்டான இராணுவ சர்வாதிகார ஆட்சி மேலும் பல ஹிப்பி இடங்களைத் தடைசெய்ய வழிவகுத்தது.

1973 ஆம் ஆண்டில், மத்திய கிழக்கில் நடந்த யோம் கிப்பூர் போரினால்; சிரியா, ஈராக் மற்றும் லெபனான் ஆகியன மேற்கத்திய குடிமக்களுக்கு கடுமையான கடவுக்கட்டுப்பாடுகள் விதித்தன. லெபனான் உள்நாட்டுப் போர் 1975 இல் வெடித்தது. ரிச்சர்ட் நிக்சன் போதைப்பொருளுக்கு எதிரான போரைத் தொடங்கினார்; அதில் கஞ்சாவும் அடங்கும். அமெரிக்காவின் தொடர்ச்சியான அழுத்தம் காரணமாக, 1976 ஆம் ஆண்டில் நேபாளம் நாட்டில் வர்த்தகம், விவசாயம் உள்ளிட்ட எந்தவொரு கஞ்சா நடவடிக்கைகளையும் தடைசெய்யும், போதை மருந்துகள் கட்டுப்பாட்டு சட்டத்தை இயற்றியது.

உள்ளூர்வாசிகளுக்கு மேற்கத்திய பயணிகளின் மீது பயம் கலந்த வெறுப்பு ஏற்பட தொடங்கியது. குறிப்பாக மிகவும் பயந்த காபூல் மற்றும் பெஷாவருக்கு இடையிலான பிராந்தியத்தில் வசித்தவர்கள், புகழ்பெற்ற ஓபியம் மற்றும் காட்டு கஞ்சாவால் இப்பகுதிக்கு ஈர்க்கப்பட்ட ஒழுங்கற்ற ஹிப்பிகளை விரட்டினர்.

2000 களின் நடுப்பகுதியில் இருந்து, பாதை மீண்டும் ஓரளவு சாத்தியமானதாகிவிட்டது, ஆனால் ஈராக் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானில் தொடரும் மோதல்கள் மற்றும் பதட்டங்களால், முன்போல் அல்லாது, பயணம் மிகவும் கடினமாகவும் மற்றும் ஆபத்தானதாகவும் உள்ளது. செப்டம்பர் 2007 இல் ஒஸ்பஸ் (Ozbus) லண்டனுக்கும் சிட்னிக்கும் இடையில் ஹிப்பி பாதையில் ஒரு குறுகிய காலம் மட்டும் பயணச்சேவையை மேற்கொண்டார். மேலும் 2010 ஆம் ஆண்டில் ஐரோப்பா மற்றும் ஆசியாவிற்கு இடையில், ஈராக், ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் பாகிஸ்தானைத் தவிர்த்து, நேபாளம் மற்றும் சீனா வழியாக சில வணிக பயணங்கள் சாத்தியமாயின.

## மேற்கோள்கள்