அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள் வரலாறு

**அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள்**  *(Andaman and Nicobar Islands)* 572 தீவுகளைக் கொண்ட ஒரு தீவுக்கூட்டம் ஆகும், அவற்றில் 37 தீவுகளில் மக்கள் வசிக்கின்றனர். இது இந்தியாவின் ஒரு யூனியன் பிரதேசம் ஆகும்.
முதல் குடியேறிகள்
மிகப் பழமையான தொல்பொருள் சான்றுகள் சுமார் 2,210 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவை என ஆவணப்படுத்துகின்றன. இருப்பினும், மரபணு மற்றும் கலாச்சார ஆய்வுகள், 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முடிவடைந்த மத்திய பழங்கற்காலத்தில், பூர்வீக அந்தமானிய மக்கள் மற்ற மக்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்று கூறுகின்றன. அந்தக் காலத்தில், அந்தமானியர்கள் மொழி மற்றும் கலாச்சார ரீதியாக வேறுபட்ட, பிராந்திய குழுக்களாகப் பன்முகப்படுத்தப்பட்டனர்.

நிக்கோபார் தீவுகளில் பல்வேறு பின்னணிகளைக் கொண்ட மக்கள் வசித்ததாகத் தெரிகிறது. ஐரோப்பிய தொடர்பு ஏற்பட்ட நேரத்தில், பூர்வீகக் குடியேறிகள் ஒன்றிணைந்து, பல மோன்-கெமர் மொழிகளைப் பேசும் நிக்கோபார் மக்களாகவும், மற்றும் நிச்சயமற்ற தொடர்புள்ள மொழியைக் கொண்ட சோம்பென் மக்களாகவும் உருவானார்கள். இவ்விருவரும் அந்தமானியர்களுடன் தொடர்பில்லாதவர்கள், ஆனால் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் பிரதான நிலப்பரப்பில் உள்ள  மொழிகளுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவர்கள்.
## சோழப் பேரரசின் கீழ்
இதனையும் காண்க:அந்தமான் தமிழர்கள்

ராஜேந்திர I, சிறீவிஜயப் பேரரசுக்கு (இந்தோனேசியா) எதிரான படையெடுப்பைத் தொடங்க அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகளை ஒரு மூலோபாய கடற்படைத் தளமாகப் பயன்படுத்தினார். சோழர்கள் இந்தத் தீவை மா-நக்கவரம் ("பெரிய திறந்த/வெற்று நிலம்") என்று அழைத்தனர், இது கி.பி. 1050 ஆம் ஆண்டின் தஞ்சாவூர் கல்வெட்டில் காணப்படுகிறது. ஐரோப்பியப் பயணி மார்கோ போலோ (12-13 ஆம் நூற்றாண்டு) இந்தத் தீவை 'நெக்குவரன்' என்றும் குறிப்பிட்டார், மேலும் நக்கவரம் என்ற தமிழ் பெயரின் திரிந்த வடிவம் பிரித்தானிய காலனித்துவ காலத்தில் நவீன நிக்கோபார் என்ற பெயருக்கு வழிவகுத்திருக்கும்.

## மராத்தா பேரரசின் கீழ்
இதனையும் காண்க: மராத்தா பேரரசு

17 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தத் தீவுகள் மராத்தா பேரரசு மற்றும் அதன் கடற்படையின் தற்காலிக கப்பல் துறைமுகமாக மாறியது. அந்தமானைத் தனது பிரதேசத்தின் கீழ் பட்டியலிட்ட முதல் பேரரசு மராத்தா பேரரசு ஆகும். மராத்தா அட்மிரல் கன்கோசி அங்கரே தீவுகளில் ஒரு அடிப்படை கடற்படை ஆதிக்கத்தை நிறுவினார் மற்றும் தீவுகளை இந்தியாவுடன் இணைப்பதில் ஒரு பங்கைக் கொண்டிருந்தார்.
## டேனிசு காலனித்துவ காலம் மற்றும் பிரித்தானிய ஆட்சி
1755 டிசம்பர் 12 அன்று டேனிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் குடியேறிகள் நிக்கோபார் தீவுகளுக்கு வந்தபோது, ​​தீவுகளில் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஐரோப்பிய காலனித்துவத்தின் வரலாறு தொடங்கியது. 1756 சனவரி 1 அன்று, நிக்கோபார் தீவுகள் ஒரு டேனிசு காலனியாக ஆக்கப்பட்டன, முதலில் புதிய டென்மார்க் என்றும், பின்னர் (டிசம்பர் 1756) ஃபிரடெரிக் தீவுகள் (ஃபிரடெரிக்சோர்னே) என்றும் பெயரிடப்பட்டது. 1754–1756 காலகட்டத்தில் அவை டிரான்க்யூபாரிலிருந்து (கண்ட டேனிசு இந்தியாவில்) நிர்வகிக்கப்பட்டன. 1759 ஏப்ரல் 14 முதல் 1768 ஆகத்து 19 வரையிலும், 1787 முதல் 1807/05 வரையிலும், 1814 முதல் 1831 வரையிலும், 1830 முதல் 1834 வரையிலும், படிப்படியாக 1848 முதல் நிரந்தரமாகவும் மலேரியா பரவியதால் இந்தத் தீவுகள் மீண்டும் மீண்டும் கைவிடப்பட்டன.

1 ஜூன் 1778 முதல் 1784 வரை, டென்மார்க் நிக்கோபார் தீவுகள் மீதான தனது உரிமைகளைக் கைவிட்டுவிட்டது என்று ஆத்திரியா தவறாகக் கருதி, அவற்றில் ஒரு காலனியை நிறுவ முயன்றது,அவற்றுக்கு தெரேசியா தீவுகள் என்று மறுபெயரிட்டது.

1789-ல் ஆங்கிலேயா், தற்போது போர்ட் பிளேர் நகரம் அமைந்துள்ள, கிரேட் அந்தமானுக்கு அருகிலுள்ள சத்தம் தீவில் ஒரு கடற்படைத் தளத்தையும் தண்டனைக் காலனியையும் நிறுவினர். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்தக் காலனி கிரேட் அந்தமானில் உள்ள போர்ட் கார்ன்வாலிசூக்கு மாற்றப்பட்டது, ஆனால் நோய் காரணமாக 1796-ல் அது கைவிடப்பட்டது.

1868 அக்டோபர் 16 அன்று டென்மார்க் நிக்கோபார் தீவுகளுக்கான உரிமைகளை ஐக்கிய ராச்சியத்திற்கு விற்றபோது, ​​அப்பகுதியில் அதன் இருப்பு முறையாக முடிவுக்கு வந்தது.இது 1869 இல் அவற்றை பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக ஆக்கியது.

1858-ல் ஆங்கிலேயர்கள் மீண்டும் போர்ட் பிளேயரில் ஒரு காலனியை நிறுவினர், அது மிகவும் நிரந்தரமானதாக அமைந்தது. இந்தியத் துணைக்கண்டத்தைச் சேர்ந்த குற்றவாளிகளுக்காக ஒரு தண்டனைக் காலனியை அமைப்பதே அதன் முதன்மை நோக்கமாக இருந்தது. அந்தக் காலனியில் பிற்காலத்தில் பெயர்போன செல்லுலார் சிறையும் அடங்கியிருந்தது.

1872-ல் அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள் போர்ட் பிளேயரில் ஒரே தலைமை ஆணையரின் கீழ் ஒன்றிணைக்கப்பட்டன.

## இரண்டாம் உலகப் போர்
இரண்டாம் உலகப் போரின் போது, ​​இத்தீவுகள் நடைமுறையில் யப்பானியக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்தன; பெயரளவிற்கு மட்டுமே சுபாசு சந்திர போசின் அர்சி கூகுமதே ஆசாத் இந்த் அதிகாரத்தின் கீழ் இருந்தன. போரின் போது போசு இத்தீவுகளுக்கு வருகை தந்து, அவற்றுக்கு "சகீத்-த்வீப்" (தியாகிகள் தீவு) மற்றும் "சுவராசு-த்வீப்" (தன்னாட்சித் தீவு) எனப் பெயர் மாற்றினார்.

இந்திய தேசிய இராணுவத்தைச் சேர்ந்த ஜெனரல் லோகநாதன், அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகளின் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டார். 22 பெப்ரவரி 1944 அன்று, அவர் நான்கு இந்திய தேசிய இரானுவ அதிகாரிகளான மேஜர் மன்சூர் அலி அல்வி, சப். லெப்டினன்ட் முகமது இக்பால், லெப்டினன்ட் சுபா சிங் மற்றும் சுருக்கெழுத்தாளர் சீனிவாசன் ஆகியோருடன் போர்ட் பிளேயரில் உள்ள லம்பலைன் விமான நிலையத்திற்கு வந்தார். 21 மார்ச் 1944 அன்று, அபெர்டீன் பஜாரில் உள்ள குருத்வாரா அருகே சிவில் நிர்வாகத்தின் தலைமையகம் நிறுவப்பட்டது. 2 அக்டோபர் 1944 அன்று, கர்னல் லோகநாதன் மேஜர் அல்வியிடம் பொறுப்பை ஒப்படைத்துவிட்டு போர்ட் பிளேயரை விட்டு வெளியேறினார், மீண்டும் திரும்பவே இல்லை.

1945 அக்டோபர் 7 அன்று, போர்ட் பிளேயரில் உள்ள சிம்கானா மைதானத்தில் நடைபெற்ற ஒரு விழாவில், யப்பானிய துணை அட்மிரல் ஹரா டீசோ மற்றும் மேஜர் ஜெனரல் டமெனோரி சாட்டோ ஆகியோர், 116வது இந்திய காலாட்படைப் பிரிவின் தளபதியான பிரிகேடியர் சே. ஏ. சாலமன்சு மற்றும் இந்திய குடிமைப் பணியைச் சேர்ந்த தலைமை நிர்வாகி திரு. நோயல் கே. பேட்டர்சன் ஆகியோரிடம் அந்தத் தீவுகளை ஒப்படைத்தனர்.
## சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய காலம் (கி.பி. 1947 – தற்போது வரை)
இந்தியா (1947) மற்றும் பர்மா (1948) ஆகிய இரண்டின் சுதந்திரத்தின் போது, ​​வெளியேறிய ஆங்கிலேயா், அனைத்து ஆங்கிலோ-இந்தியர்களையும் ஆங்கிலோ-பர்மா மக்களையும் இந்தத் தீவுகளில் மீள்குடியேற்றி, தங்களுக்கென ஒரு தனி நாட்டை உருவாக்கும் தங்கள் நோக்கத்தை அறிவித்தனர், இருப்பினும் இது ஒருபோதும் நிறைவேறவில்லை. இது 1950 இல் இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக மாறியது மற்றும் 1956 இல் நாட்டின் ஒரு யூனியன் பிரதேசமாக அறிவிக்கப்பட்டது.

இந்தியா 1980 களில் இருந்து இந்தத் தீவுகளில் பாதுகாப்பு வசதிகளை உருவாக்கி வருகிறது. வங்காள விரிகுடா மற்றும் மலாக்கா சலசந்தியில் இந்தியாவின் மூலோபாயப் பங்கில் இந்தத் தீவுகள் இப்போது ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பெற்றுள்ளன.
### 2004 ஆசிய சுனாமி
2004 டிசம்பர் 26 அன்று, இந்தியப் பெருங்கடலில் ஏற்பட்ட கடலடி நிலநடுக்கத்தைத் தொடர்ந்து, 10 மீட்டர் (33 அடி) உயரமுள்ள ஒரு மாபெரும் சுனாமியால் அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகளின் கடற்கரைகள் பேரழிவுக்கு உள்ளாயின. 2,000-க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்தனர், 4,000-க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் அனாதைகளாக்கப்பட்டனர் அல்லது பெற்றோரில் ஒருவரை இழந்தனர், மேலும் குறைந்தபட்சம் 40,000 பேர் வீடுகளை இழந்தனர். 46,000-க்கும் மேற்பட்டோர் காயமடைந்தனர். மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட நிக்கோபார் தீவுகள் கச்சல் மற்றும் இந்திரா பாயிண்ட் ஆகும்; பிந்தையது 4.25 மீட்டர் (13.9 அடி) அளவுக்குத் தாழ்ந்து, கடலில் பகுதியளவு மூழ்கியது. இந்திரா பாயிண்டில் உள்ள கலங்கரை விளக்கம் சேதமடைந்தது, ஆனால் அது பின்னர் சரிசெய்யப்பட்டது. இப்பகுதி பெரும் பகுதியை இழந்தது, அது இப்போது கடலில் மூழ்கியுள்ளது. இந்திய மாநிலங்களில் 8,073 கிமீ2 (3,117 சதுர மைல்) ஆக இருந்த பிரதேசம் இப்போது 7,950 கிமீ2 (3,070 சதுர மைல்) ஆக உள்ளது.

சுனாமியால் தீவுகளின் உள்ளூர் மக்களும் சுற்றுலாப் பயணிகளும் பெரும் உயிரிழப்புகளைச் சந்தித்தாலும், பழங்குடி மக்களில் பெரும்பாலோர் உயிர் தப்பினர், ஏனெனில் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பரவி வந்த வாய்வழி மரபுகள், பெரிய பூகம்பங்களைத் தொடர்ந்து வரும் பெரிய அலைகளிலிருந்து வெளியேறுமாறு அவர்களை எச்சரித்தன.
## மேற்கோள்கள்
### குறிப்புகள்

பகுப்பு:இந்தியத் தீவுகள்