இந்தியத் தற்காப்புக் கலைகள்

***'இந்தியத் தற்காப்புக் கலைகள்***'   *(Indian martial arts)*என்பது இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் சண்டை முறைகளைக் குறிக்கிறது. "இந்தியத் தற்காப்புக் கலைகள்" என்ற ஆங்கிலச் சொற்றொடர்களுக்குப் பண்டைய மூலங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட பல்வேறு சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அவை குறிப்பிட்ட துறைகளைக் குறிப்பதாகத் தோன்றினாலும் (எ.கா. வில்வித்தை, ஆயுதப் போர்), செவ்வியல் காலத்திலேயே அவை அனைத்து சண்டை முறைகளுக்கும் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன.

இன்று மிகவும் பொதுவான சொற்களில் ஒன்றான சாசுதிர-வித்யா என்பது, சாசுதிரம் (ஆயுதம்) மற்றும் வித்யா (அறிவு) ஆகிய சொற்களின் கூட்டுச்சொல் ஆகும். தனுர்வேதம் என்பது வில் (தனுசுயம்) மற்றும் அறிவு (வேதம்) ஆகிய சொற்களிலிருந்து உருவானது; புராண இலக்கியங்களில் இது "வில்வித்தை அறிவியல்" என்று குறிப்பிடப்பட்டு, பின்னர் பொதுவாக தற்காப்புக் கலைகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது. விசுணு புராண நூல், தனுவேதத்தை சாசுதிரசாசுதிரம் அல்லது இராணுவ அறிவியலுடன் சேர்த்து, "பயன்பாட்டு அறிவு" அல்லது உபவேதத்தின் பதினெட்டு பாரம்பரியக் கிளைகளில் ஒன்றாக விவரிக்கிறது. பிற்காலச் சொல்லான யுத்த கலா என்பது, யுத்தம் (சண்டை அல்லது போர்) மற்றும் கலா (கலை அல்லது திறமை) ஆகிய சொற்களிலிருந்து உருவானது. தொடர்புடைய சொல்லான சாஸ்திர கலா (அதாவது, ஆயுதக் கலை) பொதுவாக ஆயுதப் பயிற்சிகளையே குறிப்பாகக் குறிக்கிறது. மற்றொரு சொல்லான யுத்த-வித்யா அல்லது "போர் அறிவு" என்பது போர்க்களத்தில் பயன்படுத்தப்படும் திறன்களைக் குறிக்கிறது, இது உண்மையான சண்டையை மட்டுமல்லாமல், போர் வியூகங்கள் மற்றும் உத்திகளையும் உள்ளடக்கியது. தற்காப்புக் கலைகள் பொதுவாக பாரம்பரிய அகராக்களில் கற்றுப் பயிற்சி செய்யப்படுகின்றன.
## வரலாறு
*பண்டைய காலம் (குப்தருக்கு முன்)
*செவ்வியல் காலம் (கி.பி. 3 முதல் 10 ஆம் நூற்றாண்டுகள் வரை)
*இடைக்காலம் (11 முதல் 15 ஆம் நூற்றாண்டுகள் வரை)
*முகலாயர் காலம் (1526–1857)

*மராத்தா வம்சம் (1674–1859)

*நவீன காலம் (1857—தற்போது வரை)

## உரைகள்

*அக்னி புராணம்
*அர்த்தசாசுதிரம்
*மற்றவை

## ஆயுதங்களும் கலைகளும்

இந்திய துணைக்கண்டத்தில் பலவிதமான ஆயுதங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, அவற்றில் சில வேறு எங்கும் காணப்படுவதில்லை. பி.சி. சக்ரவர்த்தி தனது 'பண்டைய இந்தியாவில் போர்க்கலை' என்ற நூலில் குறிப்பிடுவதன்படி, கி.மு. 4 ஆம் நூற்றாண்டிலேயே படைகள் மர அல்லது உலோக முனை கொண்ட ஈட்டிகள், வாள்கள், வைக்கோல் மூங்கில், மர அல்லது உலோகக் கேடயங்கள், கோடாரிகள், சிறிய மற்றும் நீண்ட வில்கள் போன்ற வழக்கமான ஆயுதங்களைப் போரில் பயன்படுத்தின. குப்தப் பேரரசின் (கி.பி. 240–480) இராணுவக் குறிப்புகளும், பிற்கால அக்னி புராணமும் 130 க்கும் மேற்பட்ட வெவ்வேறு ஆயுதங்களை அடையாளம் காட்டுகின்றன.

### வாள்வீச்சு (கட்கவித்யா)
மகாபாரதத்தில் நகுலனும் சகாதேவனும் திறமையான வாள்வீரர்கள் என்று கூறப்படுகிறார்கள். வாள் சண்டை என்பது பொதுவான இந்திய சண்டைக் கலைகளில் ஒன்றாகும். வளைந்த ஒற்றை முனை வாள், நேரான இரட்டை முனை வாள், இரு கை நீண்ட வாள், கையுறை வாள் மற்றும் உருமி அல்லது நெகிழ்வான வாள் ஆகியவை இதன் வகைகளில் அடங்கும். நுட்பங்கள் மாநிலத்திற்கு மாநிலம் வேறுபடுகின்றன, ஆனால் அனைத்தும் வட்ட இயக்கங்களை விரிவாகப் பயன்படுத்துகின்றன, பெரும்பாலும் ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்துபவரின் தலையைச் சுற்றி வட்டமிடுகின்றன. இந்திய வாள்களின் நெகிழ்வான தன்மையும் குறைந்த எடையும் வேகத்தை அனுமதிக்கின்றன, ஆனால் குறைந்த தற்காப்புத் திறனையே அளிக்கின்றன, எனவே வாள்வீரர் தாக்குதல்களைத் தவிர்க்க உடல் அசைவுகளையே நம்பியிருக்க வேண்டும். எதிராளியின் உடலில் இருந்து வாளை வெளியே எடுப்பதில் கவனம் செலுத்தும் முழுமையான அமைப்புகளும் உள்ளன. மாணவர்கள் கட்கா எனப்படும் ஒரு பயிற்சியில் வாள்களைப் போலச் செயல்பட குச்சிகளுடன் சுதந்திரமாக சண்டையிடுவதற்கு முன்னேறுவதற்கு முன்பு, நிலைப்பாடுகளும் வடிவங்களும் பாரம்பரியமாக ஆரம்பப் பயிற்சியாக இருந்தன, இருப்பினும் இந்தச் சொல் ஆங்கிலத்தில் பஞ்சாபி-சீக்கிய சண்டை பாணியைக் குறிப்பிடும்போது பெரும்பாலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. துல்லியமாக வெட்டுவதைப் பயிற்சி செய்வதற்கான ஒரு பொதுவான வழி, கிராம்பு அல்லது எலுமிச்சையை வெட்டுவதாகும், இறுதியில் கண்களைக் கட்டிக்கொண்டு அவ்வாறு செய்வது. சம நீளமுள்ள இரண்டு வாள்களை இணைப்பது, உலகின் சில பகுதிகளில் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாததாகக் கருதப்பட்டாலும், இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் பொதுவானது மற்றும் மிகவும் சாதகமானதாகக் கருதப்பட்டது.
### தடிச் சண்டை (லத்தி கேலா)
தடிச் சண்டை (லத்தி கேலா) கட்கா, சிலம்பம் போன்ற ஒரு பரந்த அமைப்பின் பகுதியாகவோ அல்லது தனியாகவோ கற்பிக்கப்படலாம். காமசூத்திரத்தில், வாத்சுயாயன முனிவர், அனைத்துப் பெண்களையும் காமக்கலையுடன் சேர்த்து, ஒற்றைத் தடி, கால்தடி, வாள் மற்றும் வில் அம்பு ஆகியவற்றைக் கொண்டு சண்டையிடப் பயிற்சி செய்யுமாறு அறிவுறுத்துகிறார். தடி (பிராகிருதத்தில் லத்தி) பொதுவாக மூங்கிலால் செய்யப்பட்டு, அது பிளவுபடுவதைத் தடுக்க அதன் முனைகளில் எஃகு மூடிகள் பொருத்தப்பட்டிருக்கும். இந்தியக் கருங்காலியால் செய்யப்பட்ட மரத்தடிகளும் பயன்படுத்தப்படலாம். இது ஒரு தடியின் நீளம் முதல் பயன்படுத்துபவரின் உயரத்திற்குச் சமமான தடி வரை இருக்கும். போட்டிகளின் போது பயன்படுத்தப்படும் தடி, தாக்கத்தைத் தணிப்பதற்காகத் தோலால் மூடப்பட்டிருக்கும். உடலின் எந்தப் பகுதி தாக்கப்பட்டது என்பதைப் பொறுத்து புள்ளிகள் வழங்கப்படும். ஒவ்வொரு பாணிக்கும் நுட்பங்கள் வேறுபடுகின்றன, ஆனால் வடக்கத்திய பாணிகளில், தாக்குவதற்கு தடியின் ஒரு முனை மட்டுமே முதன்மையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது, அதே நேரத்தில் மறுமுனை இரு கைகளாலும் பிடிக்கப்படுகிறது.

தென்னகப் பாணிகளும் இந்த நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துகின்றன, ஆனால் அவை பெரும்பாலும் தாக்குவதற்குத் தடியின் இரு முனைகளையும் பயன்படுத்துகின்றன. கிழக்கு மாநிலங்களிலும் பங்களாதேசிலும், குந்துதல் மற்றும் அடிக்கடி உயரத்தை மாற்றுதல் ஆகியவற்றுடன் இணைந்த பிந்தைய முறையே மிகவும் பொதுவான தாக்குதல் முறையாகும்.
### ஈட்டிச் சண்டை
மகாபாரதத்தில் யுதிசுடிரன் ஈட்டிச் சண்டைக் கலையில் வல்லவர் என்று கூறப்படுகிறது, அதே சமயம் சல்யனும் ஈட்டிச் சண்டையில் ஒரு சிறந்த வீரராகக் குறிப்பிடப்பட்டார். இந்துப் புராணங்களின்படி, சிவனின் மகனான முருகன், வேல் எனப்படும் தனது தெய்வீக ஈட்டியைப் பயன்படுத்தி ஈட்டிச் சண்டையில் திறமையானவர் என்று கூறப்படுகிறது. இந்திய ஈட்டி பொதுவாக மூங்கிலால் செய்யப்பட்டு, எஃகு கத்தியைக் கொண்டிருக்கும். இதை நேருக்கு நேர் சண்டையில் பயன்படுத்தலாம் அல்லது சண்டையிடுபவர்கள் தொலைவில் இருக்கும்போது எறியலாம். இது முதன்மையாக ஒரு குத்தும் ஆயுதமாக இருந்தாலும், அதன் அகன்ற ஈட்டி முனை பல வெட்டும் நுட்பங்களுக்கும் வழிவகுக்கிறது. 17 ஆம் நூற்றாண்டில், முகலாயப் படையில் இருந்த ராசபுத்திர கூலிப்படையினர், கூர்மையான ஈட்டியின் அடிப்பகுதியையும், முனைக்கு அருகில் ஒரு தடியையும் ஒருங்கிணைத்த ஒரு வகை ஈட்டியைப் பயன்படுத்தினர், இது கதாயுதம் போன்று இருந்தது. மறுபுறம், நீண்ட குதிரைப்படை ஈட்டி மரத்தால் செய்யப்பட்டது, மேலும் எதிராளியின் இரத்தம் தண்டுக்குள் சொட்டுவதைத் தடுக்க, கத்திக்கு அருகில் சிவப்புத் துணி இணைக்கப்பட்டிருந்தது. மராட்டியர்கள் குதிரையின் மீதிருந்து போதாட்டி எனப்படும் பத்து அடி நீளமுள்ள ஈட்டியைப் பயன்படுத்தும் திறனுக்காகப் போற்றப்பட்டனர். போதாட்டி சண்டையானது பந்து முனை கொண்ட ஈட்டியைக் கொண்டு பயிற்சி செய்யப்படுகிறது, அதன் முனை சாயத்தால் பூசப்பட்டிருக்கும், இதனால் இலக்குகளை எளிதில் உறுதிப்படுத்த முடியும். தனிப் பயிற்சியில், ஈட்டியானது கற்களின் குவியலை நோக்கி குறிவைக்கப்படுகிறது. இதிலிருந்து இறுதியில் தனித்துவமான இந்திய வீட்டா உருவாக்கப்பட்டது, இது ஆயுதத்தின் பின்பக்கத்தில் 5 அடி (1.5 மீ) நீளமுள்ள கயிற்றை இணைத்து ஈட்டி வீரரின் மணிக்கட்டில் கட்டப்படுகிறது. இந்தக் கயிற்றைப் பயன்படுத்தி, ஈட்டியை எறிந்த பிறகு அதைத் திரும்ப இழுக்க முடியும்.

### வில்வித்தை (தனுர்வித்யா)
இந்திய கலாச்சார பாரம்பரியத்தில் வில்வித்தை மிகவும் உன்னதமான தற்காப்பு வடிவங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. வேத இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, சத்திரியர்களிடையே வில்லும் அம்பும் மிகவும் போற்றப்படும் ஆயுதமாகும். சித்தார்த்த கௌதமர், ராமர், அருச்சுனன், கர்ணன், பீசுமர், துரோணர் மற்றும் ஏகலவ்யன் ஆகிய அனைவரும் சிறந்த வில்லாளர்களாகக் கூறப்படுகிறார்கள்.

தனுர்வேதம் என்பது வில்வித்தை அறிவியலைப் பற்றிய ஒரு பண்டைய நூலாகும். இது வில்வித்தையின் நடைமுறைகள் மற்றும் பயன்பாடுகள், வில் மற்றும் அம்பு தயாரிக்கும் கலை, இராணுவத்தின் பயிற்சி மற்றும் போரிடுவதற்கான விதிகளை விவரிக்கிறது. இந்த நூல் போர்வீரர்கள், தேரோட்டிகள், குதிரைப்படை, யானைப்படை வீரர்கள், காலாட்படை போன்றோரின் பயிற்சி தொடர்பான தற்காப்புக் கலைகளையும் விவாதிக்கிறது. ஒரு வீரனைப் பின்புறமிருந்து சுடுவதும், ஒரே நேரத்தில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வீரர்களுடன் சண்டையிடுவதும் பாவமாகக் கருதப்பட்டது. வேத காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட வில் தனுசு என்று அழைக்கப்பட்டது, மேலும் அவை வேதங்களில் விரிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. வில்லின் வளைந்த வடிவம் அர்த்த வேதத்தில் வக்ரா என்று அழைக்கப்படுகிறது. வில்லின் நாண் சுயா என்று அழைக்கப்பட்டது, மேலும் தேவைப்படும்போது மட்டுமே நாண் ஏற்றப்பட்டது. அம்பு இசூ என்றும், அம்புக்கூடு இசூதி என்றும் அழைக்கப்பட்டது, இது முதுகில் தொங்கவிடப்பட்டது. வில்லாளர்கள் கசுதக்னா என்ற கைக்கவசத்தை அணிந்தனர், இது பொதுவாக இடது முன்கையில் அணியப்படும் ஒரு கவசம் அல்லது கேடயம் ஆகும், மேலும் இது வில்லின் நாணால் ஏற்படும் உராய்விலிருந்து அணிந்திருப்பவரைப் பாதுகாக்கப் பயன்பட்டது.

தனுசுகரா என்பவர் வில் செய்பவர், அல்லது வில் மற்றும் அம்பு செய்யும் தொழிலைச் செய்பவர், மேலும் இது ஆரம்பகால வேத காலத்தில் ஒரு வழக்கமான தொழிலாக மாறியிருந்தது. சுயாகரா என்று அழைக்கப்பட்ட மற்றவர்கள் வில் நாண்கள் செய்வதில் நிபுணத்துவம் பெற்றிருந்தனர்.

கொம்பு, தசைநார் மற்றும் மரம் ஆகியவற்றால் செய்யப்பட்ட கலப்பு வில்கள் ஆசியப் புல்வெளிகளில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன, மேலும் அவை ஆரிய மக்களின் ஆயுதக் களஞ்சியத்தின் ஒரு ஒருங்கிணைந்த பகுதியாக இருந்திருக்கும். கிட்டியர்கள் மற்றும் பாரசீகர்கள் போன்ற பிற நாகரிகங்களைப் போலவே, கலப்பு வில்களின் பயன்பாடு தேர்ப்போருடன் ஒத்துப்போகிறது. கூடுதலாக, கூட்டு வில்லின் சிறிய அளவு, குதிரைப்படைப் போரில் அதை விரும்பத்தக்கதாக ஆக்கியிருக்கும்.

ஒரு வகை இந்திய நீண்ட வில் ஐந்து முதல் ஆறு அடி நீளம் கொண்டது மற்றும் உலோகம் அல்லது எலும்பு அம்பு முனைகளைக் கொண்ட நீண்ட பிரம்பு அம்பை எய்தது. மகா அலெக்சாண்டருடன் இந்தியாவிற்கு வந்த கிரீட் வரலாற்றாசிரியர் நியர்கசு, போர்வீரர்கள் ஒரு மூங்கில் வில்லைப் பயன்படுத்தியதைக் குறிப்பிட்டிருந்தார், அதை அதன் முழு நீளத்திற்கு இழுக்க தரையில் ஊன்றி கால்களால் நிலைப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. இந்த மூங்கில் வில்லிலிருந்து எய்யப்பட்ட அம்பு, பழங்காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட எந்தவொரு கவசத்தையும் ஊடுருவக்கூடியதாக இருந்தது.  இந்திய நீண்ட வில்லுகள் அவற்றைப் பயன்படுத்துபவர்களின் உயரத்திற்கு இருப்பதாக அர்ரியன் விவரித்தார், மேலும் 1518 இல் தக்காண வில்லுகள் "இங்கிலாந்தின் வில்லுகளைப் போல நீளமானவை" என்று விவரிக்கப்பட்டன.

பாரம்பரிய வில்வித்தை இன்று முக்கியமாக லடாக் மற்றும் அருணாச்சலப் பிரதேசம் போன்ற தொலைதூர வடக்கு மாநிலங்களில் நடைமுறையில் உள்ளது. இமாச்சலப் பிரதேசத்திலிருந்து வந்த தோடா என்ற ஒரு விளையாட்டு இன்றுவரை நீடித்து வருகிறது, இதில் வில்லாளர்கள் குழு ஒன்று எதிரணியினரின் கால்களை நோக்கி மழுங்கிய அம்புகளை எய்ய முயற்சிக்கிறது.

### கதாயுத்தம் (கதாயுத்தா)

இராமாயணத்தில் அனுமனின் ஆயுதம் கதாயுதம் ஆகும். விசுணுவும் தனது நான்கு கைகளில் ஒன்றில் கௌமோதகி என்ற கதாயுதத்தை ஏந்தியுள்ளார். மகாபாரத இதிகாசத்தில், பீமன், துரியோதனன், சராசந்தன் மற்றும் பலராமன் ஆகிய போர் வீரர்கள் கதாயுதத்தில் வல்லுநர்களாக இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. கதாயுதப் போரில், பீமன் துரியோதனனின் தொடையின் உட்புறத்தில் தாக்கி இறுதிப் போரில் வெற்றி பெறுகிறார். இடுப்புக்குக் கீழே இத்தகைய தாக்குதல் கதாயுதப் போர்களின் நெறிமுறைகளுக்கு எதிரானது என்று கூறப்பட்டது, இது இந்த வகை சண்டையுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு பொதுவான தன்மையைக் குறிக்கிறது. இது மல்யுத்த வீரர்களால் பயிற்சி உபகரணமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது, இன்றும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பாரம்பரிய கதாயுதம் என்பது அடிப்படையில் ஒரு கைப்பிடியில் பொருத்தப்பட்ட மற்றும் உச்சியில் ஒற்றை கூர்முனையைக் கொண்ட ஒரு மர அல்லது எஃகு கோளமாகும். தாமரை வடிவ பாதம் ஒரு மாற்று கதாயுத முனையாக இருந்தது. அக்னி புராணத்தின்படி, கதாயுதத்தை இருபது வெவ்வேறு வழிகளில் கையாள முடியும். அதன் எடை காரணமாக, பெரிய உடல்வாகு அல்லது அதிக வலிமை கொண்ட வீரர்களுக்கு கதாயுதம் மிகவும் பொருத்தமானது என்று கூறப்படுகிறது. குர்சு அல்லது கர்கசு என்று அழைக்கப்பட்ட முகலாயத் தடி அல்லது கதாயுதம், 8-10 இதழ் வடிவ கத்திகளைக் கொண்ட ஒரு தலைப்பகுதியைக் கொண்டிருந்தது. கூடை வடிவ கைப்பிடி, கோள வடிவ குமிழ் மற்றும் கூர்முனை கொண்ட மேற்பகுதியுடன் பொருத்தப்பட்டிருந்த இந்த வகை தடி, கவசம் அணிந்த எதிரிகளை அடித்து வீழ்த்துவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்டது. மாற்றாக, சில குர்சுகள் கூர்முனை கொண்ட மேற்பகுதியையும் ஒரு கைக்காவலையும் கொண்டிருந்தன.
### மல்யுத்தம் (மல்லயுத்தா)

விளையாட்டாகவோ அல்லது சண்டை பாணியாகவோ பயிற்சி செய்யப்படும் மல்யுத்தக் கலைகள் (மல்ல-வித்யா), இந்திய துணைக்கண்டம் முழுவதும் காணப்படுகின்றன. உண்மையான சண்டை-மல்யுத்தம் மல்ல-யுத்தா என்று அழைக்கப்படுகிறது, அதே நேரத்தில் மலக்ரா என்ற சொல் விளையாட்டுக்காக செய்யப்படும் மல்யுத்தத்தைக் குறிக்கிறது. மல்ல-யுத்தா நான்கு வடிவங்களாக முறைப்படுத்தப்பட்டது, அவை முற்றிலும் விளையாட்டு ரீதியான வலிமைப் போட்டிகளிலிருந்து யுத்தா என்று அழைக்கப்படும் உண்மையான முழு-தொடர்பு சண்டைகளாக முன்னேறின.அதீத வன்முறை காரணமாக, இந்த இறுதி வடிவம் பொதுவாக இப்போது நடைமுறையில் இல்லை. மல்யுத்த வீரர்கள் ஒருவரையொருவர் மூன்று வினாடிகளுக்கு தரையிலிருந்து தூக்க முயற்சிக்கும் இரண்டாவது வடிவம், கர்நாடகாவில் தொடர்கிறது. பாரம்பரிய மல்ல-யுத்தா வடக்கில் கிட்டத்தட்ட அழிந்துவிட்டது, அங்கு அதற்கு பதிலாக குஸ்தி வந்துவிட்டது, ஆனால் மலக்ரா எனப்படும் மற்றொரு வடிவம் இந்தியாவின் சில பகுதிகளிலும் பாக்கித்தானின் சிந்துவிலும் இன்னும் உள்ளது.வசுர-முஸ்தி என்பது மற்றொரு பழைய மல்யுத்தக் கலையாகும், இதில் போட்டியாளர்கள் கொம்புகள் கொண்ட கைமுட்டியை அணிந்துகொண்டு மல்யுத்தம் செய்தனர். நக்கி கா குஸ்தி (நக மல்யுத்தம்) எனப்படும் பிற்கால பாணியில், சண்டையிடுபவர்கள் பாக் நக்காவுடன் சண்டையிட்டனர். மணிப்பூரின் முக்னா, மிசோரம் இன்புவான் மல்யுத்தம் மற்றும் போடோக்களிடையே கோம்லைனாய் போன்ற பல நாட்டுப்புற மல்யுத்த பாணிகள் இந்தியாவின் கிராமப்புறங்களிலும் காணப்படுகின்றன.

### மல்யுத்தம் (பெகல்வானி)
பெகல்வானி என்பது இந்திய துணைக்கண்டத்தில் தோன்றிய ஒரு வகை மல்யுத்தம் ஆகும். இது முகலாயப் பேரரசில், பாரம்பரிய மல்ல-யுத்தத்தை பாரசீக வர்சேசு-இ பசுதானியின் தாக்கங்களுடன் இணைத்து உருவாக்கப்பட்டது. பெகல்வானியின் மிகவும் பிரபலமான பயிற்சியாளர்களில் ஒருவரான தி கிரேட் காமா (குலாம் முகமது பக்சு பட்), எல்லா காலத்திலும் சிறந்த மல்யுத்த வீரர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார்.
### குத்துச்சண்டை (முசுடியுத்தா)
குத்துச்சண்டை (முசுடியுத்தா) பாரம்பரியமாக இந்திய ஆயுதமற்ற சண்டையின் மிகவும் கடுமையான வடிவமாகக் கருதப்படுகிறது. பண்டைய காலங்களில் இது வட இந்தியத் துணைக்கண்டம் முழுவதும் பிரபலமாக இருந்தது, ஆனால் இன்று அரிதாகவே பயிற்சி செய்யப்படுகிறது. குத்துச்சண்டை வீரர்கள் கற்கள் மற்றும் பிற கடினமான பொருட்களைத் தாக்குவதன் மூலம் தங்கள் முஷ்டிகளைக் கடினப்படுத்துகிறார்கள். போட்டிகள் ஒருவருக்கு ஒருவர் அல்லது குழு சண்டைகளாக இருக்கலாம். அனைத்து வகையான தாக்குதல்களும் பிடிப்புகளும் அனுமதிக்கப்படுகின்றன, மேலும் இடுப்புப் பகுதியைத் தவிர உடலின் எந்தப் பகுதியையும் குறிவைக்கலாம். குத்துச்சண்டையின் மற்றொரு வடிவம் லோக்-முசுடி ("இரும்பு முசுடி" என்று பொருள்படும்), இது கிருசுண பகவானால் பயிற்சி செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இந்த மாறுபாட்டில், குத்துச்சண்டை வீரர்கள் காரா அல்லது எஃகு வளையத்தை கைமுசுடி கவசம் போலப் பயன்படுத்தி சண்டையிட்டனர்.பிடிப்புகள், உதைப்புகள், கடித்தல் மற்றும் இடுப்புப் பகுதி மீதான தாக்குதல்கள் அனைத்தும் சட்டப்பூர்வமானவை, எதிராளி மீது துப்புவது மட்டுமே தடைசெய்யப்பட்டது, இது அநாகரிகமானதாகவும் மரியாதையற்றதாகவும் கருதப்பட்டது.சாதாரணப் போட்டிகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட காரா அலங்காரமற்றதாக இருந்தது, ஆனால் போரின் போது பயன்படுத்தப்பட்ட வடிவத்தின் விளிம்பைச் சுற்றி ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட கூர்முனைகள் இருந்தன. காராவை ஒவ்வொரு கையிலும் ஒன்றாக அணியலாம், ஆனால் பொதுவாக மற்ற கையைத் தனியாக விடுவதற்காக ஒரு கையில் மட்டுமே அணியப்பட்டது. சில சமயங்களில், தனியாக விடப்பட்ட கையை மற்றொரு ஆயுதத்துடன் பயன்படுத்தலாம்
### உதைத்தல்
உதை-சண்டை (அகி கிட்டி) நாகாலாந்து பழங்குடியினருக்கு மட்டுமே உரியதாகும். வடகிழக்கு இந்தியா மற்றும் வடமேற்கு மியான்மரின் ஒட்டுமொத்த நாகா மக்களும் பாரம்பரியமாக அகன்ற வாள்கள் (தாவோ) மற்றும் பிற ஆயுதங்களைக் கையாள்வதில் தங்கள் திறமைக்காக அறியப்பட்டாலும், பழங்குடியினரிடையேயும் பழங்குடியினருக்கு இடையேயும் ஏற்படும் தகராறுகள், முற்றிலும் உதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆயுதமற்ற சண்டை வடிவத்தின் மூலம் தீர்க்கப்பட்டன. எதிராளியை முழங்காலிடச் செய்வது அல்லது வளையத்திற்கு வெளியே தள்ளுவதே இதன் நோக்கமாகும். தாக்குவதற்கு பாதங்கள் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றன, மேலும் தடுப்பது கூட கால்களால் செய்யப்பட வேண்டும்.
### குத்துச்சண்டை
ஆயுதமற்ற சண்டையின் பல வடிவங்கள் (பாகு-யுத்தா அல்லது புசு-யுத்தா) துல்லியமாக வகைப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு பரந்த அளவிலான நுட்பங்களை உள்ளடக்கியுள்ளன. நவீன காலங்களில் ஆயுதங்களை எடுத்துச் செல்வது சட்டப்பூர்வமாக இல்லாததால், தற்காப்புக் கலை ஆசிரியர்கள் பெரும்பாலும் ஆயுதமற்ற நுட்பங்களை வலியுறுத்துகின்றனர், ஏனெனில் இவை தற்காப்பு நோக்கங்களுக்காக மிகவும் நடைமுறைக்கு உகந்ததாகக் கருதப்படுகின்றன. ஆயுதமின்றி சண்டையிடும் ஒரு வீரர் பசன் என்று குறிப்பிடப்படுகிறார், இதன் நேரடிப் பொருள் கைகளால் சண்டையிடுபவர் என்பதாகும். இந்திய சண்டைக் கலைகளின் வெறும் கை கூறுகள் பொதுவாக விலங்குகள், இந்து தெய்வங்களின் அசைவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. ஆயுதம் ஏந்திய மற்றும் ஆயுதம் இல்லாத எதிரிகளுக்கு எதிராக தற்காத்துக் கொள்வதில் கவனம் செலுத்தும் மத்திய இந்தியக் கலையான பினோட், அதன் வகையின் ஆரம்பகால அமைப்பாக இருக்கலாம். முகலாய காலத்தில், அத்தகைய வீரர்கள் ஏக்-ஹகள் தங்கள் கலையை ஒரே ஒரு கையைப் பயன்படுத்தி வெளிப்படுத்துவார்கள்.
### பாலவித்யா
பண்டைய இந்தியாவில் 64 வெவ்வேறு வகையான திறன்களும் கலைகளும் இருந்தன, அவை தனிநபர்களை நன்கு மேம்படுத்தி, அவர்களின் மனம், உடல் மற்றும் புத்திசாலித்தனத்தை அதிகரித்து, தனிப்பட்ட, சமூக மற்றும் தேசிய மட்டங்களில் தங்கள் பொறுப்புகளைத் திறமையாகவும் திறம்படவும் செய்யத் தகுதியுடையவர்களாக ஆக்கின. இவற்றில் முக்கல-வித்யா, வச்சுரமுசுடி, சூர்யபேதனா, அசுவ மற்றும் பல்வேறு வகையான யசுவந்தி மல்ல-வித்யா போன்ற கலை வடிவங்கள் அடங்கும், இவை லாட்டி (இரும்புப் பிணைப்பு மூங்கில் தடி), காட்டி (தடி), ஃபரி-கட்கா, தோரகண்டம் (கயிறு) மற்றும் தண்டபட்டம் (கையுறை-வாள்) போன்ற ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தின.
### பிராந்திய பாணிகள்
;ஆந்திரப் பிரதேசம்
ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் உள்ள கலைஞர்கள், கோனசீமா பகுதியில் பிரபலமாக இருந்த விஜயநகரப் பேரரசுடன் தங்கள் பரம்பரையைத் தொடர்புபடுத்துகின்றனர். செடி தாலிம்கானா அல்லது யுத்கௌசல்யா சே தாலிம் என்ற இந்த உள்ளூர் அமைப்பு, பெரும்பாலும் தாலிம்கானா அல்லது வெறுமனே தாலிம் என்று சுருக்கப்படுகிறது. இந்தக் கலையானது, முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்ட வடிவங்களில் பயன்படுத்தப்படும் பல ஆயுதங்களைக் கொண்டுள்ளது. இவற்றில் கத்திச் சண்டை (பாகு சாமு), வாள் சண்டை (கட்டி சாமு), மற்றும் தடிச் சண்டை (கர்ரா சாமு) ஆகியவற்றுடன், கதாயுதம் (கதை) மற்றும் பட்டை (கையுறை வாள்) போன்ற பிற ஆயுதங்களும் அடங்கும்.

;வங்காளம் மற்றும் வடகிழக்கு இந்தியா
வங்காளப் பகுதியில் ஒரு காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஆயுதங்களுக்கு வங்காளப் போர் நடனங்கள் சான்றாக விளங்குகின்றன. இன்று இந்த ஆயுதங்களில் பெரும்பாலானவை, தாவோ கேலா (கத்திச் சண்டை) மற்றும் ஃபலா கேலா (வாள் சண்டை) உள்ளிட்ட, திட்டமிடப்பட்ட சண்டைகளில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பாரம்பரிய தடிச் சண்டை (லத்தி கேலா) இன்றும் சுதந்திரமான சண்டைப் பயிற்சியில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்தத் தடிகள், தடியைப் போல குட்டையாகவோ அல்லது நீண்ட தடியாகவோ இருக்கலாம். முந்தையவை சில சமயங்களில் ஒரு கேடயத்துடன் இணைக்கப்படுகின்றன.

லத்தி கேலா என்பது ஒரு பாரம்பரிய பெங்காலி தற்காப்புக் கலையாகும்  – இது முக்கியமாக வங்காளம்  மற்றும் வடகிழக்கு இந்தியாவில் பயிற்சி செய்யப்படும் ஒரு வகையான தடிச் சண்டையாகும். இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் தடிச் சண்டைக்கு ஒரு பழங்கால வரலாறு உண்டு. செல்வந்த விவசாயிகளும் மற்ற முக்கிய பிரமுகர்களும் பாதுகாப்பிற்காகவும், தங்கள் அதிகாரத்தின் சின்னமாகவும் லத்தியால்களைப் பணியமர்த்தினர். நிலம் மற்றும் பிற உடைமைகளைப் பாதுகாக்க அல்லது கைப்பற்றுவதற்கான ஒரு வழியாக சண்டைகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. சில தெற்காசிய மொழிகளில் "யார் லத்தியை ஏந்துகிறாரோ, அவரே பசுவை வைத்திருக்கிறார்" என்ற ஒரு பழமொழி உண்டு.நிலப்பிரபுக்கள் கிராமவாசிகளிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாக வரிகளை வசூலிக்க லத்தியால் குழுக்களை அனுப்பினர். லத்தி பயிற்சி ஒரு காலத்தில் அனுபவ கல்வி முறையில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது.
;பீகார்
"பரி-கண்டா" என்பது ராஜபுத்திரர்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சண்டைக் கலையாகும், இது பீகாரின் பல பகுதிகளில் இன்றும் நடைமுறையில் உள்ளது. "சௌ" பிராந்தியத்தின்படி, "பரி" என்றால் கேடயம் மற்றும் "கண்டா" என்றால் வாள், எனவே இந்தக் கலை சண்டையிட வாள் மற்றும் கேடயத்தைப் பயன்படுத்துகிறது. இந்த சண்டைக் கலையானது "சௌ" நடனம் என்ற உள்ளூர் நடன வடிவத்திற்கு வழிவகுத்துள்ளது, மேலும் அதன் தற்காப்புக் கூறுகள் இந்த நடனத்தில் முழுமையாக உள்வாங்கப்பட்டுள்ளன. இது சார்கண்ட்டு மற்றும் ஒடிசாவின் சில பகுதிகளிலும் கூட நடைமுறையில் உள்ளது. சௌ என்பது இந்தியாவின் கிழக்கு பிராந்தியங்களின் பாரம்பரிய நடன-நாடகத்தின் பெயர் மற்றும் இது மூன்று வகைகளைக் கொண்டது. "சௌ"வின் மூன்று வடிவங்களும் அவை நிகழ்த்தப்படும் மாவட்டம் அல்லது கிராமத்தின் பெயரால் அழைக்கப்படுகின்றன, அதாவது வங்காளத்தின் புருலியா சௌ, பீகாரின் செரைகெல்லா சௌ மற்றும் ஒரிசாவின் மயூர்பஞ்ச் சௌ.
;கர்நாடகா
கன்னட சண்டைக் கலைகள் பாரம்பரிய பயிற்சி கூடங்கள் அல்லது கராடி மனேவில் பிரத்தியேகமாக கற்பிக்கப்படுகின்றன. ஆயுதமற்ற சண்டை (கை வரசே), தடி சண்டை (கொலு வரசே) மற்றும் வாள் சண்டை (கட்டி வரசே) உள்ளிட்ட பல்வேறு ஆயுதங்கள் இதில் அடங்கும். இவை இன்று பெரும்பாலும் திருவிழாக்களில் திட்டமிடப்பட்ட செயல்விளக்கங்களின் போது மட்டுமே காணப்படுகின்றன.
;காஷ்மீர்
காஷ்மீரி வாள்வீச்சு ஒரு பழங்கால வரலாற்றைக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது, ஆனால் பிற்காலத்தில்தான் அது 'ஸ்கே' என்ற நவீன பெயரைப் பெற்றது. கராத்தே மற்றும் டேக்வாண்டோவின் போட்டி முறைகளை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம், இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட வீழ்ச்சியிலிருந்து சுகே தப்பிப்பிழைத்தது. போட்டிகளின் வகைகளில் சுபாரிங், உடைத்தல் மற்றும் ஃபார்ம்ஸ் அல்லது காவங்கே ஆகியவை அடங்கும். பயிற்சியாளர்கள் 'டோரா' எனப்படும் போலி வாள்களைப் பயன்படுத்தி சண்டையிடுகிறார்கள், அவை ஒரு கேடயத்துடன் இணைக்கப்படுகின்றன. சுபாரிங் புள்ளி அடிப்படையிலானது, டோரா அல்லது காலால் வெற்றிகரமாகத் தாக்குவதற்கு புள்ளிகள் வழங்கப்படுகின்றன.
;கேரளா

களரிப்பயட்டு தடிச்சண்டை
கேரளாவின் தற்காப்புக் கலையான களரிப்பயட்டு, கேரளாவில் உள்ள குருகுல கல்வி நிறுவனத்தின் உள்ளூர் வடிவமான களரி மூலம் அதன் தற்போதைய வடிவத்தைப் பெற்றது. இன்று மிகவும் பொதுவான ஆயுதங்கள் தடி, குச்சி, வாள், கேடயம், ஈட்டி, கத்தி மற்றும் உள்ளூரில் உருமி என்று அழைக்கப்படும் வளையும் வாள் ஆகும். கேரளா, கட்டா குஸ்தி எனப்படும் ஒருவகை சரணடைதல் மல்யுத்தத்திற்கும் தாயகமாக உள்ளது.

;மகாராட்டிரா
மராட்டியர்கள், மாநிலத்தின் மலைப்பாங்கான புவியியலின் அடிப்படையில் தங்கள் சண்டை முறையை உருவாக்கினர். மர்தானி கேல் இன்று ஒற்றைச் சண்டையிலும், பல எதிரிகளுக்கு எதிரான தற்காப்பிலும் பயன்படுத்தப்படும் ஆயுத நுட்பங்களைக் கற்பிக்கிறது. மற்ற ஆயுதங்களில் வாள், கேடயம், ஈட்டி, கத்தி, குக்ரி, இரட்டை மான் கொம்புகள், வில் மற்றும் அம்பு ஆகியவை அடங்கும்.

;மணிப்பூர்
மணிப்பூரி கலையான கூயென் லாங்லோன், ஒரு காலத்தில் மாநிலத்தின் பழங்குடி மலைவாழ் மக்களால் பயிற்றுவிக்கப்பட்டது. அவர்கள் கடுமையான நடத்தை விதிகளால் நிர்வகிக்கப்படும் சண்டைகளில் ஈடுபடுவார்கள். தாங்-டா எனப்படும் ஆயுதப் பிரிவு, இந்த அமைப்பின் முக்கிய ஆயுதங்களான தாங் (வாள்) மற்றும் டா (ஈட்டி) ஆகியவற்றின் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. பயிற்சியாளர்கள் சீபி கட்கா மூலம் சண்டையிடுகிறார்கள், இதில் ஒரு நுரை வாள் ஒரு கேடயத்துடன் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆயுதமற்ற கூயென் லலாங் சரித்-சராக் என்று அழைக்கப்படுகிறது, மேலும் சண்டையிடுபவர் தனது ஆயுதத்தை இழக்கும்போது தாங்-டாவுடன் இணைந்து பயன்படுத்தப்படுகிறது.

;நாகாலாந்து
அகி கிட்டி என்பது ஒரு பகுதி-தொடர்பு சண்டை விளையாட்டு ஆகும், இது முற்றிலும் பாதங்களின் அடிப்பகுதியைப் பயன்படுத்தி உதைப்பதையும் தடுப்பதையும் உள்ளடக்கியது. அகி கிட்டி என்ற வார்த்தைக்கு "உதை சண்டை" என்று பொருள்.

;ஒடிசா
ஒடிசா தற்காப்புக் கலையானது, குறிப்பாக கண்டா அல்லது இருமுனை நேரான வாளைப் பயன்படுத்துவதில் பெயர் பெற்ற பைக்கா என்ற போர்வீரர் வகுப்பினரிடமிருந்து தோன்றியது. அமைதிக் காலங்களில், பைக்காக்கள் தற்காப்பு நடனங்கள், படிவப் பயிற்சி மற்றும் பல்வேறு சாகசங்கள் மூலம் தங்கள் திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்வார்கள். அவர்களின் சந்ததியினர் பைக்கா அகாடா எனப்படும் பயிற்சி கூடங்களில் இந்தப் பயிற்சிகளைப் பாதுகாத்து, முக்கியமாக தெரு நிகழ்ச்சிகள் மூலம் அவற்றை வெளிப்படுத்துகின்றனர். ஃபாரி-கண்டா எனப்படும் அவர்களின் வாள் பயிற்சி முறை, சாவ் நடனத்தின் முதல் பகுதியாக இன்றும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மற்ற ஆயுதங்களில் தடி மற்றும் கையுறை-வாள் ஆகியவை அடங்கும்.
;வடமேற்கு இந்தியா
வடமேற்கு இந்தியாவிலும் அருகிலுள்ள பாக்கித்தானிலும் தற்காப்புக் கலைகள் பாரம்பரியமாகப் பல சொற்களால் குறிப்பிடப்பட்டன, ஆனால் இன்று மிகவும் பொதுவானது சாசுதிர வித்யா அல்லது "கூர்மையான ஆயுதங்களின் அறிவியல்" என்பதாகும். வாள்வீரர்கள் தங்கள் நுட்பங்களை உண்மையான வாள்களைப் பயன்படுத்தி வழக்கமான பயிற்சிகளிலோ அல்லது கட்கா எனப்படும் மரக் குச்சிகளுடன் தன்னிச்சையான சண்டையிலோ பயிற்சி செய்தனர்; இது ஒரு வகையான குச்சிச் சண்டையாகும். கட்கா சீக்கிய வரலாற்றோடு தொடர்புடையது மற்றும் ராசபுத்திர சாசுதிர வித்யாவின் ஒரு ஒருங்கிணைந்த பகுதியாகும். காலனித்துவ காலத்தில், கட்கா என்ற சொல் பொதுவாக வடமேற்கு தற்காப்புக் கலைகளைக் குறிக்கும் வகையில் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. ஆயுதமற்ற நுட்பங்கள் அல்லது கவசத்துடன் சண்டையிடுதல் போன்ற இந்தக் கலையின் சில அம்சங்கள், இன்று கிட்டத்தட்ட நிஹாங் பிரிவைச் சேர்ந்த சீக்கியர்களால் மட்டுமே பிரத்தியேகமாகப் பயிற்சி செய்யப்படுகின்றன. கட்கா பல வடிவங்களை உள்ளடக்கியது, ஒவ்வொன்றும் அதற்கே உரிய ஆயுதங்கள், உத்திகள் மற்றும் காலடி அசைவுகளைக் கொண்டுள்ளன. 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், இந்தத் தற்காப்புக் கலை ஒரு பொழுதுபோக்கு விளையாட்டாக மேலும் வளர்ந்தது, மேலும் லாகூர் பல்கலைக்கழகம் இதை ஒரு விளையாட்டாக விளையாடுவதற்கான விதிகளை முறைப்படுத்தியது.

;தமிழ்நாடு
சிலம்பாட்டம்

சிலம்பாட்டம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது
முக்கிய அம்சம்: பாரம்பரிய ஆயுதங்கள்
தோற்ற நாடு: பரத(தமிழ்நாடு)
ஒலிம்பிக் விளையாட்டு: இல்லை
தற்காப்புக் கலை: சிலம்பாம்
தமிழர்களின் பூர்வீகத் தற்காப்புக் கலையான சிலம்பாம், அதன் முக்கிய ஆயுதமான மூங்கில் தடியின் பெயரால் 'சிலம்பாம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. பயிற்சியானது காலடி அசைவுகளுடன் தொடங்கி, பின்னர் நிலைப்பாடுகள் மற்றும் அதைத் தொடர்ந்த சண்டை நுட்பங்களுக்கு முன்னேறுகிறது. அதன் பெயரைக் தவிர, சிலம்பத்தில் வாள், இரட்டைக் குச்சிகள், இரட்டை மான் கொம்புகள், சாட்டை, வாள், கேடயம் மற்றும் வாள், கத்தி, வளையும் வாள் மற்றும் அரிவாள் போன்ற பல்வேறு ஆயுதங்கள் அடங்கும். ஆயுதமற்ற சிலம்பாம் (கைச்சிலம்பாம்) பாம்பு, கழுகு, புலி மற்றும் யானை போன்ற விலங்குகளின் அசைவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. தமிழ்நாட்டின் பிற தற்காப்புக் கலைகள் வர்மக்கலை, அடிதடி, மால்யுதம், வளரிவீச்சு, வால்வீச்சு, குஸ்தி (தமிழ்நாட்டின் குத்துச்சண்டை வடிவம், மல்யுத்தக் கலையான வட இந்திய குசுதியுடன் குழப்பிக் கொள்ள வேண்டாம்). தமிழ் சங்க இலக்கியத்தில் 64 விதமான கலைகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன, அவை பொதுவாக ஆயக்கலைகள் 64 என்று அழைக்கப்படுகின்றன, ஆனால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை இப்போது அழிந்துவிட்டன, தற்போது பயன்பாட்டில் இல்லை.

## இதனையும் காண்க
### தெற்காசிய
*அங்கம்பொறை
*கட்கா
*களரிபயட்டு
*குட்டு வாரிசை
*மர்தானி கேல்
*சாசுடர் வித்யா
*சிலம்பம்
*சுகே
*வர்ம கலை
*தங்-தா
### தெற்காசியரல்லாதவர்
*பன்சே
*Bataireacht
*போச்சூட்சு
*சூகெண்டோ
*கெண்டோ
*கெஞ்சுட்சு
*கிராபி-கிராபோங்
*தக்தீப்
### தொடர்புடைய தலைப்புகள்
*இந்திய உடல் கலாச்சாரம்
*தெற்காசியாவின் பாரம்பரிய விளையாட்டுகள்

## மேற்கோள்கள்

பகுப்பு:இந்தியப் பண்பாடு
பகுப்பு:இந்தியப் பண்பாட்டு வரலாறு
பகுப்பு:இந்தியத் தற்காப்புக் கலைகள்