இந்திய துணைக்கண்டத்தில் சிற்பக்கலை

**இந்திய துணைக்கண்டத்தில் சிற்பக்கலை**  *(Sculpture in the Indian subcontinent)* என்பது தெற்காசியாவில்  உள்ள சிற்பங்களையும் , சிற்பக்கலையையும் விவாிப்பது ஆகும்.காலநிலை, கரிமப் பொருட்கள் நீண்ட காலம்  நிலைத்திருப்பதை கடினமாக்குவதால், அங்குள்ள சிற்பக்கலை பெரும்பாலும் கல், உலோகம் அல்லது சுடுமண் சிற்பங்களாகவே இருந்தது. இந்தக் காலகட்டங்களில் ஓவியங்களும், மரம் மற்றும் தந்தச் சிற்பங்களும் பெருமளவில் இருந்தன என்பது தெளிவாகிறது, ஆனால் அவற்றில் சில மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன. முக்கிய இந்திய சமயங்கள் அனைத்தும், தயக்கமான தொடக்கங்களுக்குப் பிறகு, பொது சகாப்தத்தின் தொடக்கத்தில் சமயச் சிற்பங்களின் பயன்பாட்டை வளர்த்தெடுத்திருந்தன. மேலும் கல்லின் பயன்பாடும் பெருகி வந்தது.

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் அறியப்பட்ட முதல் சிற்பம் சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தைச் சேர்ந்தது. அதற்கு முன்பே, பெரும்பாலும் பெண்கள் அல்லது விலங்குகளின் சிறிய சுடுமண் உருவங்களைக் கொண்ட ஒரு பரவலான பாரம்பரியம் இருந்தது.. Thus the great சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, பௌத்த காலம் வரை பெரிய சிற்பங்களைப் பற்றிய பதிவுகள் குறைவாகவே உள்ளன. கி.மு. 1500-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த (ஓரளவு சர்ச்சைக்குரிய) தைமாபாத்தில் இருந்து கிடைத்த செப்பு உருவங்களின் புதையல் இதற்கு விதிவிலக்கு. இவ்வாறு, கல்லில் செதுக்கப்பட்ட இந்திய நினைவுச்சின்ன சிற்பக்கலையின் பெரும் பாரம்பரியம் ஒப்பீட்டளவில் தாமதமாக, கி.மு. 270 முதல் 232 வரையிலான அசோகரின் ஆட்சியுடன் தொடங்குகிறது. அவர் இந்தியா முழுவதும் எழுப்பிய அசோகரின் தூண்கள், அவரது கட்டளைகளைத் தாங்கியிருந்தன, மேலும் அவற்றின் உச்சியில் பெரும்பாலும் சிங்கங்கள் போன்ற விலங்குகளின் புகழ்பெற்ற சிற்பங்கள் இருந்தன, அவற்றில் ஆறு மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன.

கி.மு. 2 முதல் 1 ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலகட்டத்தில், இந்தியாவின் தொலைதூர வடக்கில், தற்போதைய தெற்கு ஆப்கானிசுதான் மற்றும் வடக்கு பாக்கித்தானில் உள்ள காந்தாரத்தின் கிரேக்க-பௌத்த கலையில், புத்தரின் வாழ்க்கை மற்றும் போதனைகளின் நிகழ்வுகளை சித்தரிக்கும் வகையில் சிற்பங்கள் மிகவும் வெளிப்படையாக மாறின.

கி.பி. 1 முதல் 3 ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான மதுராவின் இளஞ்சிவப்பு மணற்கல் சமண மற்றும் பௌத்த சிற்பங்கள், பூர்வீக இந்திய மரபுகளையும், காந்தாரத்தின் கிரேக்க-பௌத்த கலை மூலம் பெறப்பட்ட மேற்கத்திய தாக்கங்களையும் பிரதிபலித்தன, மேலும் பிற்கால இந்திய மத சிற்பக்கலைக்கு திறம்பட அடித்தளத்தை அமைத்தன. இந்த பாணி குப்தப் பேரரசின் (கி.பி. 320–550) கீழ் உருவாக்கப்பட்டு இந்தியாவின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் பரவியது, இது இந்திய சிற்பக்கலைக்கு ஒரு "செவ்வியல்" காலமாக உள்ளது, இது முந்தைய எல்லோரா குகைகளை உள்ளடக்கியது. இருப்பினும் எலிஃபண்டா குகைகள் ஒருவேளை சற்று பிற்காலத்தைச் சேர்ந்தவையாக இருக்கலாம். பிற்கால பெரிய அளவிலான சிற்பக்கலை பெரும்பாலும் சமய சார்ந்ததாகவே இருந்தது, மேலும் பொதுவாக மிகவும் பழமைவாதமாக இருந்தது. தெய்வங்கள் பெரும்பாலும் எளிமையான, நேராக நிற்கும் தோரணைகளுக்கே திரும்பின, இருப்பினும் அப்சரஸ்கள் மற்றும் யட்சி போன்ற பரிவார ஆவிகள் பெரும்பாலும் சிற்றின்ப வளைவு தோரணைகளைக் கொண்டிருந்தன. சிற்ப வேலைப்பாடுகள் பெரும்பாலும் மிகவும் நுணுக்கமாக இருந்தன, முக்கிய உருவத்தின் பின்னால் உயர் புடைப்புச் சிற்பத்தில் ஒரு சிக்கலான பின்புலம் இருந்தது. தென்னிந்தியாவின் சோழ வம்சத்தின் (கி.பி. 850–1250) புகழ்பெற்ற வெண்கலச் சிற்பங்கள், பல ஊர்வலங்களில் எடுத்துச் செல்ல வடிவமைக்கப்பட்டவை, நடராஜராக சிவனின் சின்னமான வடிவத்தை உள்ளடக்கியுள்ளன, மகாபலிபுரத்தின் பிரம்மாண்டமான கிரானைட் சிற்பங்கள் முந்தைய பல்லவ வம்சத்தைச் சேர்ந்தவை.
## வெண்கலக் காலச் சிற்பம்

இந்திய துணைக்கண்டத்தில் அறியப்பட்ட முதல் சிற்பம் சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தைச் சேர்ந்தது (கிமு 3300–1700). இவற்றில் புகழ்பெற்ற சிறிய வெண்கல நடன மங்கை அடங்கும். இருப்பினும், வெண்கலம் மற்றும் கல்லில் செய்யப்பட்ட இத்தகைய உருவங்கள் அரிதானவை மற்றும் மட்பாண்ட உருவங்கள் மற்றும் கல் முத்திரைகளால் பெருமளவில் மிஞ்சப்படுகின்றன, அவை பெரும்பாலும் விலங்குகள் அல்லது தெய்வங்களை மிக நேர்த்தியாக சித்தரித்து வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

File:Mohenjo-daro Priesterkönig.jpeg|பூசாரி-மன்னர்,மொஹஞ்சதாரோ]]
File:Dancing girl of Mohenjo-daro.jpg|''நடனம் ஆடும் பெண்'', மொஹஞ்சதாரோ
File:Harappa male torso.jpg|ஹரப்பன் ஜாஸ்பர் உடல்
File:Sceau Indus unicorne Guimet.jpg|சிந்து எழுத்து | சிந்து சமவெளி முத்திரை மற்றும் "யூனிகார்ன்" உருவம்
File:Mohenje-daro statuette, Mackay.jpg|இரண்டாவது 'நடனமாடும் பெண்' வெண்கலச் சிலை
File:Coach driver Indus 01.jpg|டைமாபாத் தேர்
File:MET DP702288.jpg|இரண்டு காளைகள் மீது அமர்ந்திருக்கும் பெண் (வெண்கலச் சிற்பம்), கௌசாம்பியிலிருந்து, கி.மு. 2000-1750.
File:The Seated Nobleman with head missing. A limestone sculpture excavated from Mohenjo Daro in 1925.png|alt=Seated Male Sculpture|மொஹஞ்சோ-தாரோவிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட அமர்ந்த நிலை ஆண் சிற்பம்
</gallery>

சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் (கி.மு. 3300 - கி.மு. 1700) கலையில் தெய்வங்களின் சில மிகப் பழமையான சித்தரிப்புகள் காணப்படுகின்றன, ஆனால் வேத காலத்துடன் ஒத்துப்போகும் அடுத்த ஆயிரமாண்டில் அத்தகைய எச்சங்கள் எதுவும் இல்லை. ஆரம்பகால வேத மதம், "விரிவான யாகங்கள் மூலம் இயற்கையின் அடிப்படை சக்திகளை" வழிபடுவதில் பிரத்தியேகமாக கவனம் செலுத்தியது என்றும், அவை மானுட உருவ சித்தரிப்புகளுக்கு எளிதில் இடமளிக்கவில்லை என்றும் கூறப்படுகிறது.

சுடுமண் உருவச்சிலை, மதுரா, கி.மு. 4 ஆம் நூற்றாண்டு
பல்வேறு கலைப்பொருட்கள் செப்புப் புதையல் கலாச்சாரத்தைச் (கி.மு. 2 ஆம் ஆயிரமாண்டு) சேர்ந்தவையாக இருக்கலாம், அவற்றில் சில மானுட உருவ பண்புகளைக் குறிக்கின்றன. இந்தக் கலைப்பொருட்களின் சரியான முக்கியத்துவம் அல்லது அவை சார்ந்த கலாச்சாரம் மற்றும் காலக்கட்டம் குறித்து விளக்கங்கள் வேறுபடுகின்றன. கருப்பு மற்றும் சிவப்பு மட்பாண்டக் கலாச்சாரத்தின் (கி.மு. 1450-1200) அல்லது வர்ணம் பூசப்பட்ட சாம்பல் மட்பாண்டக் கலாச்சாரத்தின் (கி.மு. 1200-600) போது, ​​பரந்த பகுதியில் கிடைத்த கண்டுபிடிப்புகளுடன், சுருக்கமான மட்பாண்ட வடிவமைப்புகளில் கலை வெளிப்பாட்டின் சில எடுத்துக்காட்டுகளும் காணப்படுகின்றன.

இந்தக் காலகட்டத்தைத் தொடர்ந்து கிடைத்த ஆரம்பகால கண்டுபிடிப்புகளில் பெரும்பாலானவை, சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து சுமார் ஆயிரம் வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு, கி.மு. முதல் ஆயிரமாண்டின் நடுப்பகுதியில் "இரண்டாம் நகரமயமாக்கல் காலம்" என்று அழைக்கப்படுவதோடு ஒத்துப்போகின்றன. பல்வேறு தெய்வங்களின் மானுட உருவ சித்தரிப்பு கி.மு. முதல் ஆயிரமாண்டின் நடுப்பகுதியில் தொடங்கியதாகத் தெரிகிறது, இது அகாமேனியர்களின் சிந்து சமவெளி மீதான படையெடுப்பு மற்றும் வேத மதத்திற்கு சவால் விடுத்த பௌத்தம், சமணம் மற்றும் உள்ளூர் பிரபலமான வழிபாடுகள் போன்ற மாற்று உள்ளூர் நம்பிக்கைகளின் எழுச்சியுடன் தொடங்கப்பட்ட வெளிநாட்டுத் தூண்டுதல்களின் வருகையின் விளைவாக இருக்கலாம். சில பழமையான சுடுமண் கலைப்பொருட்கள் மௌரியர் காலத்திற்கு சற்று முன்பு, இந்தக் காலத்தைச் சேர்ந்தவையாக இருக்கலாம்.

==மௌரியர் காலக் கலை==

கி.மு. 322 மற்றும் 185 க்கு இடையில், குறைந்தபட்சம் கோட்பாட்டளவில், இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் பெரும்பகுதியை ஆண்ட மௌரியப் பேரரசின் எஞ்சியிருக்கும் கலை பெரும்பாலும் சிற்பக்கலையாகும். பேரரசர்களால், குறிப்பாக அசோகரால் ஆதரிக்கப்பட்ட ஒரு அரசவை சார்ந்த கலை இருந்தது, பின்னர் மற்ற அனைவராலும் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு "மக்கள்" பாணி இருந்தது.

மௌரிய நினைவுச்சின்னக் கலையின் மிக முக்கியமான எச்சங்களில், பாடலிபுத்திரத்தின் அரச அரண்மனை மற்றும் நகரத்தின் எச்சங்கள், சாரநாத்தில் உள்ள ஒரு ஒற்றைக்கல் தடுப்பு, போத்கயாவில் உள்ள நான்கு தூண்களின் மீது அமைந்த போதிமண்டலம் அல்லது பலிபீடம், கயா அருகே உள்ள பராபர் குகைகளில் உள்ள பாறையில் செதுக்கப்பட்ட சைத்திய மண்டபங்கள், ஆணை இல்லாத மற்றும் ஆணை கொண்ட தூண்கள், தூண்களின் உச்சியில் உள்ள விலங்கு சிற்பங்கள், தூண்களின் மேற்பகுதிகளை அலங்கரிக்கும் விலங்கு மற்றும் தாவரவியல் புடைப்புச் சிற்பங்கள், மற்றும் தௌலியில் ஒரு பாறையிலிருந்து முழுமையாக செதுக்கப்பட்ட யானையின் உருவத்தின் முன்பகுதி ஆகியவை அடங்கும்.
இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் இந்தியக் கற்கலை சிற்பக்கலை தோன்றியது; இதற்கு முந்தைய பல சிற்பங்கள் பெரும்பாலும் மரத்தாலானவையாக இருந்திருக்கலாம், மேலும் அவை இப்போது கிடைக்கவில்லை. அசோகரின் சில தூண்களில் இருந்து எஞ்சியிருக்கும், நுணுக்கமாகச் செதுக்கப்பட்ட விலங்கு வடிவத் தூண்களின் மேற்பகுதிகளே மிகவும் பிரபலமான படைப்புகளாகும். இவற்றில், சாரநாத்தில் உள்ள அசோகரின் சிங்க வடிவத் தூண்தான் மிகச் சிறந்ததாகும்; அது இப்போது இந்தியாவின் தேசிய சின்னமாக விளங்குகிறது. குமாரசுவாமி, மௌரியர் காலத்தில் அரசவைக் கலைக்கும் மக்கள் கலைக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை விளக்குகிறார். அரசவைக் கலையானது தூண்கள் மற்றும் அவற்றின் மேற்பகுதிகளால் குறிப்பிடப்படுகிறது. . மேலும் எஞ்சியிருக்கும் மக்கள் கலையானது சில கற்கலைகளாலும், சுடுமண்ணில் செய்யப்பட்ட பல சிறிய படைப்புகளாலும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

அரசவைக் சிற்பங்களின் மிகவும் மெருகூட்டப்பட்ட மேற்பரப்பு பெரும்பாலும் மௌரிய மெருகூட்டல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், இது மௌரியர் காலத்தைக் கண்டறிவதற்கான ஒரு கருவியாக முழுமையாக நம்பகமானதாகத் தெரியவில்லை, ஏனெனில் கணிசமாகப் பிற்காலத்தைச் சேர்ந்த சில படைப்புகளிலும் இது காணப்படுகிறது. தற்போது பெரும்பாலும் கி.பி. 2 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படும் திதர்கஞ்ச் யட்சி இதற்கு ஒரு உதாரணமாகும்.
<gallery widths="200" heights="200">
File:Pataliputra capital, Bihar Museum, Patna, 3rd century BCE.jpg|இந்தியக் கலையில் அகாமேனிய மற்றும் ஹெலனிஸ்டிக் தாக்கங்களைக் காட்டும் பாடலிபுத்திரத் தூண்முகப்பு சுருள்வடிவம், மணி மற்றும் உருளைவடிவம், வளைவுவடிவம் (கலை) வளைவுவடிவம், மற்றும் பனைவடிவம்  தேன்மலர் வடிவமைப்புகளுடன் கூடிய கிரேக்கத் தாக்கம். முற்கால மௌரியர் காலம், கி.மு. 4-3 ஆம் நூற்றாண்டு.
File:Masarh lion sculpture.jpg|மசர் சிங்க சிற்பம்
File:MauryanStatuette2ndCenturyBCE.jpg|மௌரியர் காலச் சிலை, கி.மு. 3-2 ஆம் நூற்றாண்டு
File:Lohanipur torso.jpg|லோஹனிபூர் உடல்
File:Patna Yashas photos drawings and inscriptions.jpg|யக்ஷ சிலை
File:Didarganj Yakshi statue in the Bihar Museum.jpg|பீகார் அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள திதர்கஞ்ச் யட்சி, சாமரத்தை (சௌரி) வலது கையில் பிடித்திருக்கிறார், அதேசமயம் அவரது இடது கை உடைந்திருக்கிறது.

## ஷுங்கா காலத்தின் கலை
 முப்பரிமாணத்தில் உள்ள இந்த பிரம்மாண்டமான சிலை 1.96 மீட்டர் உயரம் கொண்டது..
மௌரியருக்கு முந்தைய மற்றும் மௌரியர் காலங்களில் உருவாக்கப்பட்ட சுடுமண் கலைகள், சுங்கர் காலத்தில் மேலும் செம்மைப்படுத்தப்பட்டன. மேலும், சுங்கர் கால சுடுமண் கலைகளுக்கு சந்திரகேதுகர் ஒரு முக்கிய மையமாகத் திகழ்கிறது. மௌரியருக்கு முந்தைய காலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மதுரா, சமண, இந்து மற்றும் பௌத்த கலைகளுக்கும் ஒரு முக்கிய மையமாக உருவெடுக்கிறது.

File:Sunga horseman Bharhut.jpg|பர்ஹுத் ஸ்தூபி, சுங்கா குதிரைவீரன்
File:SungaYakshi2-1CenturyBCE.jpg|ஷுங்கா யக்ஷி
File:SungaYaksa.JPG|சந்திரகேதுகர் உருவச்சிலை
File:Male figure, Chandraketugarh, India, 2nd-1st century BC, terracotta - Ethnological Museum, Berlin - DSC01682.JPG|ஆண் உருவம், சந்திரகேதுகர், இந்தியா, கி.மு. 2-1 ஆம் நூற்றாண்டு
File:Bharhut Stupa Yavana.jpg|பர்ஹுத் யவனா (கிரேக்கம்) போர்வீரன்


## சாதவாகன கலை
சாதவாகன வம்சம், கி.மு. 2 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் கி.பி. 2 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடையில், தக்காணத்தின் பெரும்பகுதியையும், சில சமயங்களில் மகாராட்டிரா உட்பட பிற பகுதிகளையும் ஆண்டது. அவர்கள் பௌத்த துறவிகளுக்கு பல தாராளமான நன்கொடைகளை வழங்கிய ஒரு இந்து வம்சம்; சில ராணிகள் பௌத்தர்களாக இருந்திருக்கலாம். அவர்களின் சிற்பக்கலை ஆதரவின் மிக முக்கியமான எச்சங்கள் சாஞ்சி மற்றும் அமராவதி ஸ்தூபிகள், பல பாறையில் செதுக்கப்பட்ட வளாகங்களுடன் உள்ளன.

சாஞ்சி ஸ்தூபிகள் பேரரசர் அசோகரால் கட்டப்பட்டு, பின்னர் சுங்கர்கள் மற்றும் சாதவாகனர்களால் விரிவாக்கப்பட்டன. தோரண நுழைவாயில் மற்றும் தடுப்பு வேலியுடன் இந்த இடத்தை அலங்கரிக்கும் முக்கியப் பணியை சாதவாகனப் பேரரசு செய்தது.

File:Four Lions - East Pillar Top - South Gateway - Stupa 1 - Sanchi Hill 2013-02-21 4356.JPG|சாஞ்சி நுழைவாயில்
File:Ornate Pillar of the Sanchi Stupa Gate.jpg|சாஞ்சி நுழைவாயிலின் செதுக்கப்பட்ட புடைப்புச் சிற்பங்கள்
File:City of Kusinagara in the War over the Buddha's Relics, South Gate, Stupa no. 1, Sanchi.jpg|புத்தரின் திருச்சடலங்களுக்காக நடந்த போரில் குசிநகர நகரம் தொடர்பான சாதவாகன புடைப்புச் சிற்பம், தெற்கு வாசல், ஸ்தூபி எண் 1, சாஞ்சி
File:Bimbisara with his royal cortege issuing from the city of Rajagriha to visit the Buddha.jpg|பிம்பிசாரர் தனது அரச பரிவாரத்துடன் புத்தரை தரிசிக்க ராஜகிருக நகரிலிருந்து புறப்படுகிறார்
File:Foreigners making a dedication to Stupa 1at the Northern Gateway of Stupa 1 Sanchi.jpg|சாஞ்சியில் உள்ள பெரிய ஸ்தூபிக்கு வெளிநாட்டினர் காணிக்கை செலுத்துகின்றனர்.

### குகைக் கோயில்கள்
கி.மு. 2 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் கி.பி. 2 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடையில், சாதவாகனர்களின் ஆட்சியின் கீழ், மகாராட்டிராவின் கடலோரப் பகுதிகளில் பல பௌத்த குகைகள் உருவாகின. இந்தக் குகைக் கோயில்கள் சாதவாகனர் காலச் சிற்பங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. எனவே, இவை மிகப் பழமையான கலைச் சித்தரிப்புகளில் சிலவாக இருப்பதுடன், பண்டைய இந்தியக் கட்டிடக்கலைக்கான சான்றுகளாகவும் திகழ்கின்றன.


File:Mumbai 03-2016 94 Kanheri Caves.jpg|கன்ஹேரி குகைகள் புத்தர் சிலை
File:Kaneri Cave, Mumbai, Maharashtra(1).jpg|கன்ஹேரி குகைகள் சிலை

### அமராவதி கலை
மதுரா மற்றும் காந்தாரத்துடன் சேர்ந்து, அமராவதி பௌத்த கலைப் பள்ளியானது மூன்று முக்கிய பௌத்த சிற்ப மையங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்ந்தது. இது சாதவாகனர்களின் ஆட்சியில் செழித்து வளர்ந்தது. ஒரு காலத்தில் பூச்சு பூசப்பட்ட பௌத்த ஸ்தூபிகளாக இருந்த பல சுண்ணாம்புக்கல் சிற்பங்களும் பலகைகளும், தொடக்ககால முக்கிய பௌத்த கலைப் பள்ளியைப் பற்றிய ஒரு சுவாரஸ்யமான பார்வையை வழங்குகின்றன.

File:BrMus Amravati.jpg|அமராவதி பளிங்குகள், பௌத்த ஸ்தூபியின் சிதிலங்கள்
File:Head of a lion, from gateway pillar at the Amaravati Stupa, Amaravati, Andhra Pradesh, India, Satavahana dynasty, 2nd century AD, limestone - Freer Gallery of Art - DSC05130.JPG|அமராவதி ஸ்தூபியின் நுழைவாயில் தூணில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட சிங்கத்தின் தலை.
File:AmaravatiScroll.JPG|குண்டூர் மாவட்டம் அமராவதி கிராமத்தில் உள்ள இந்திய யக்ஷாவால் ஆதரிக்கப்படும் சுருள்|அமராவதி, 2வது–3வது நூற்றாண்டு CE
File:MaraAssault.jpg|புத்தர் மீது மாரா (அரக்கன்) மாராவின் தாக்குதல், கிபி 2 ஆம் நூற்றாண்டு, அமராவதி

## ஆரம்பகால தென்னிந்தியா
வட இந்தியாவை விட தென்னிந்தியாவில் கற்கலை சிற்பம் மிகவும் தாமதமாகவே வந்தது. ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் தென்கோடி முனையில் உள்ள, நின்ற கோலத்திலிருக்கும் சிவன் உருவத்தைக் கொண்ட குடிமல்லம் லிங்கம் மட்டுமே அதன் ஆரம்ப காலத்தைக் குறிக்கிறது. இதன் "மர்மம்" என்னவென்றால், "பல நூறு மைல்களுக்குள்ளும், உண்மையில் தென்னிந்தியாவில் வேறு எங்கும் கூட, தொலைவில் கூட இதை ஒத்த எந்த ஒரு பொருளும் இதுவரை முற்றிலும் இல்லாததே ஆகும்". இது சுமார் 5 அடி உயரமும் ஒரு அடி தடிமனும் கொண்டது; ஆண்குறி ஒப்பீட்டளவில் இயல்பானதாக உள்ளது, அதன் நுனி தெளிவாகத் தெரிகிறது. கல் உள்ளூரைச் சேர்ந்தது, மேலும் இதன் பாணியை ஹார்லே "சாதவாகன பாணியுடன் தொடர்புடையது" என்று விவரிக்கிறார்.  இது கி.மு. 3 ஆம் நூற்றாண்டுஅல்லது கி.மு. 2/1 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

உள்ளூர் கிரானைட்டுகளின் கடினத்தன்மை, தென்னிந்தியாவில் பௌத்தம் மற்றும் சமண மதங்களின் ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த பரவல், மற்றும் மரத்திற்கான தொடர்ச்சியான விருப்பம் ஆகியவை தெற்கில் கற்கலை கட்டிடக்கலை மற்றும் சிற்பக்கலையின் தாமதமான வளர்ச்சிக்கு காரணிகளாக முன்மொழியப்பட்டாலும், "மர்மம் நீடிக்கிறது".உதாரணமாக, குடிமல்லம் லிங்கத்தின் வடிவம், ஒரு நேரான மரத் தண்டை மிகவும் திறமையாகப் பயன்படுத்தி, மரத்தில் உருவாகுவதற்கு இயற்கையான ஒன்றாக இருந்திருக்கும், ஆனால் அது அவ்வாறு செய்தது என்று கூறுவது நமது தற்போதைய அறிவு நிலையில் வெறும் ஊகமே. கல் கிடைப்பது அரிதாக உள்ள கேரளாவில் மரச் சிற்பமும் கட்டிடக்கலையும் சாதாரணமாகவே இருந்து வந்துள்ளன, ஆனால் இதன் பொருள், எஞ்சியிருப்பவை பெரும்பாலும் கடந்த சில நூற்றாண்டுகளுக்கு மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன.
## குஷானா கலை
மதுராச, காந்தார மற்றும் அமராவதி கலைப் பள்ளிகளின் வடிவத்தில் விரிவான பௌத்த கலைகள் தோன்றியதன் மூலம் குஷான கலை சிறப்பிக்கப்படுகிறது.
### மதுரா கலை

File:Spotted red sandstone Bodhisattwa, Mathura Art, Kusha 2nd Cent CE at National Museum New Delhi.jpg|புள்ளிகளுடைய சிவப்பு மணற்கல் போதிசத்துவர், மதுரா கலை, குஷானப் பேரரசு, கி.பி. 2 ஆம் நூற்றாண்டு
File:Yakshi Mathura.jpg|யக்ஷி மதுரா
File:2.24.Back side- Sibijataka and other Buddhist legends- Mathura School of art- Kushana period- 2nd century CE-Red sandstone- Bhuteswar, Mathura, Uttar Pradesh-M125a,b,C-.jpg|சிபிஜாதகம் மற்றும் பிற பௌத்த புராணங்கள், மதுரா கலை, கி.பி. 2 ஆம் நூற்றாண்டு
File:Bhutesvara Yakshis Mathura reliefs 2nd century CE front.jpg|பூதேஸ்வர யக்ஷிகள், மதுராவில் இருந்து உருவங்கள், 2 ஆம் நூற்றாண்டு CE
File:Uttar pradesh, epoca kusana, testa di tirthankara, 150-200 ca..JPG|தீர்த்தங்கரர் தலைவர், குஷானர் காலம், மதுரா
File:Vasantsena (cropped).jpg|மதுரா, களியாட்டக் காட்சி

### காந்தாரக் கலை

கிரேக்க-பௌத்தக் கலை என்பது, செவ்வியல் கிரேக்கப் பண்பாட்டிற்கும் பௌத்தத்திற்கும் இடையேயான ஒரு பண்பாட்டுச் சங்கமமான கிரேக்க-பௌத்தத்தின் கலை வெளிப்பாடாகும். இது, கி.மு. 4 ஆம் நூற்றாண்டில் மகா அலெக்சாண்டரின் படையெடுப்புகளுக்கும் கி.பி. 7 ஆம் நூற்றாண்டின் இஸ்லாமியப் படையெடுப்புகளுக்கும் இடைப்பட்ட, மத்திய ஆசியாவில் ஏறக்குறைய 1000 ஆண்டு காலப் பகுதியில் வளர்ந்தது. கிரேக்க-பௌத்தக் கலையானது, ஹெலனிஸ்டிக் கலையின் வலுவான இலட்சியவாத யதார்த்தவாதத்தாலும், புத்தரின் முதல் மனித உருவச் சித்தரிப்புகளாலும் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இவை, இன்றுவரை ஆசியக் கண்டம் முழுவதும் பௌத்தக் கலைக்கான கலை (குறிப்பாக, சிற்பக்கலை) நெறிமுறைகளை வரையறுக்க உதவியுள்ளன. இதன் கால நிர்ணயம் உறுதியற்றதாக இருந்தாலும், மத்தியதரைக் கடல் பகுதியில் ஹெலனிஸ்டிக் பாணிகள் வீழ்ச்சியடைந்த பின்னரும், கி.பி. 5 ஆம் நூற்றாண்டு வரை பல நூற்றாண்டுகளுக்கு அவை கிழக்கில் நீடித்திருந்ததாகத் தெரிகிறது. கிரேக்கக் கலையின் சில அம்சங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன, மற்றவை கிரேக்க-பௌத்தப் பகுதிக்கு அப்பால் பரவவில்லை. குறிப்பாக, பெரும்பாலும் தளர்வான தோரணையிலும் ஒரு காலை மடக்கியபடியும் நிற்கும் உருவம், மற்றும் பறக்கும் காமதேவர்கள் அல்லது வெற்றி தேவதைகள், இவர்கள் ஆசியா முழுவதும் அப்சரஸ்களாகப் பிரபலமடைந்தனர். கிரேக்க இலை அலங்காரமும் செல்வாக்கு செலுத்தியது, கொரிந்தியன் தூண் தலைப்பின் இந்தியப் பதிப்புகள் தோன்றின.[27]

இந்தியா நீண்ட சிற்பக்கலை பாரம்பரியத்தையும், செழுமையான உருவவியல் தேர்ச்சியையும் கொண்டிருந்தாலும், இந்த காலத்திற்கு முன்பு புத்தர் ஒருபோதும் மனித உருவில் சித்தரிக்கப்படவில்லை, மாறாக அவரது சில சின்னங்கள் மூலம் மட்டுமே சித்தரிக்கப்பட்டார்.[28] நவீன ஆப்கானிஸ்தானில் உள்ள காந்தார பௌத்த சிற்பக்கலை கிரேக்க மற்றும் பாரசீக கலை செல்வாக்கைக் காட்டுவதே இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். கலைநயத்துடன், காந்தார சிற்பக்கலைப் பாணியானது அலை போன்ற கூந்தல், இரு தோள்களையும் மறைக்கும் ஆடை, காலணிகள் மற்றும் செருப்புகள், அகாந்தஸ் இலை அலங்காரங்கள் போன்றவற்றை வழங்கியதாகக் கூறப்படுகிறது.

கிரேக்க-பௌத்தக் கலையின் தோற்றம், இன்றைய ஆப்கானிஸ்தானில் அமைந்திருந்த ஹெலனிஸ்டிக் கிரேக்க-பாக்ட்ரியன் இராச்சியத்தில் (கி.மு. 250 – கி.மு. 130) காணப்படுகிறது. அங்கிருந்து, சிறிய இந்தோ-கிரேக்க இராச்சியம் (கி.மு. 180-கி.மு. 10) நிறுவப்பட்டதன் மூலம் ஹெலனிஸ்டிக் கலாச்சாரம் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் பரவியது. இந்தோ-கிரேக்கர்கள் மற்றும் பின்னர் குஷானர்களின் கீழ், இன்றைய வடக்கு பாகிஸ்தானில் உள்ள காந்தாரப் பகுதியில் கிரேக்க மற்றும் பௌத்த கலாச்சாரங்களின் கலப்பு செழித்து வளர்ந்தது. பின்னர் அது இந்தியா முழுவதும் பரவி, மதுராவின் கலையையும், அதைத் தொடர்ந்து தென்கிழக்கு ஆசியாவின் பிற பகுதிகளுக்கும் விரிவடையவிருந்த குப்தப் பேரரசின் இந்து கலையையும் பாதித்தது. கிரேக்க-பௌத்த கலையின் செல்வாக்கு வடக்கே மத்திய ஆசியாவை நோக்கியும் பரவியது, தாரிம் படுகை மற்றும் துன்ஹுவாங் குகைகளின் கலையை வலுவாக பாதித்தது, இறுதியில் சீனா, கொரியா மற்றும் ஜப்பானில் உள்ள சிற்ப உருவத்தையும் பாதித்தது.[29]

File:GandharaDonorFrieze2.JPG|Gandhara frieze with devotees, holding plantain leaves, in purely Hellenistic style, inside Corinthian columns, 1st–2nd century CE. Buner, Swat, Pakistan. Victoria and Albert Museum
File:WindGod2.JPG|Fragment of the wind god Boreas, Hadda, Afghanistan.
File:Bouddha Hadda Guimet 181171.jpg|Stucco Buddha head from Hadda, Afghanistan, 3rd–4th centuries. This was painted.
File:PoseidonGandhara.JPG|Gandhara Poseidon (Ancient Orient Museum)
File:PharroAndArdoxsho.jpg|The Buddhist gods Pancika (left) and Hariti (right), 3rd century, Gandhara
File:Taller Buddha of Bamiyan before and after destruction.jpg|Taller Buddha of Bamiyan, c. 547 AD., in 1963 and in 2008 after they were dynamited and destroyed in March 2001 by the Taliban

### குப்தா கலை

குப்தக் கலை என்பது, வட இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை ஆண்ட குப்தப் பேரரசின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கலைப் பாணியாகும். இது பெரும்பாலும் சிற்பக்கலையாகவே இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது. கி.பி. சுமார் 300 முதல் 480 வரை இதன் உச்சக்கட்டம் இருந்தது, பின்னர் கி.பி. 550 வரை மிகவும் சுருங்கிய வடிவத்தில் நீடித்தது. குப்தர் காலம் பொதுவாக அனைத்து முக்கிய மதக் குழுக்களுக்கும் வட இந்தியக் கலையின் ஒரு உன்னதமான உச்சக்கட்டமாகவும் பொற்காலமாகவும் கருதப்படுகிறது.[30] ஓவியம் பரவலாக இருந்தபோதிலும், எஞ்சியிருக்கும் படைப்புகள் அனைத்தும் பெரும்பாலும் மதச் சிற்பங்களே ஆகும். இந்தக் காலகட்டத்தில் இந்து கலையில் செதுக்கப்பட்ட கல் தெய்வங்களின் தோற்றம் ஏற்பட்டது. அதே நேரத்தில் புத்தர் மற்றும் ஜைன தீர்த்தங்கரர் உருவங்களின் உருவாக்கம் தொடர்ந்து விரிவடைந்தது, பிந்தையவை பெரும்பாலும் மிகப் பெரிய அளவில் உருவாக்கப்பட்டன. சிற்பக்கலையின் பாரம்பரிய முக்கிய மையம் மதுரா ஆகும், அது தொடர்ந்து செழித்து வளர்ந்தது. குப்தர் பிரதேசத்தின் வடக்கு எல்லைக்கு அப்பால் இருந்த கிரேக்க-பௌத்த கலையின் மையமான காந்தாரத்தின் கலை தொடர்ந்து செல்வாக்கு செலுத்தியது. இந்தக் காலகட்டத்தில், குறிப்பாக சாரநாத்தில், பிற மையங்களும் தோன்றின. மதுரா மற்றும் சாரநாத் ஆகிய இரண்டும் வட இந்தியாவின் பிற பகுதிகளுக்கு சிற்பங்களை ஏற்றுமதி செய்தன.

"குப்தர் கலை" என்பதன் கீழ், உண்மையில் குப்தர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத வட மற்றும் மத்திய இந்தியப் பகுதிகளிலிருந்து வரும் படைப்புகளைச் சேர்ப்பது வழக்கம். குறிப்பாக, கி.பி. 250–500-ல் தக்காணத்தை ஆண்ட வாகாடக வம்சத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட கலை இதில் அடங்கும்.[31] அவர்களின் பிராந்தியத்தில் அஜந்தா குகைகள் மற்றும் எலிஃபண்டா குகைகள் போன்ற மிக முக்கியமான தளங்கள் இருந்தன; இவை இரண்டும் பெரும்பாலும் இந்தக் காலகட்டத்தில் உருவாக்கப்பட்டவை. மேலும், எல்லோரா குகைகளும் அப்போது தொடங்கப்பட்டிருக்கலாம். மேலும், கி.பி. 500-ல் பேரரசு அதன் மேற்குப் பகுதிகளை இழந்தபோதிலும், இந்தக் கலைப் பாணி கி.பி. 550 வரை வட இந்தியாவின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டது,[32] மற்றும் வாதிடத்தக்க வகையில் கி.பி. 650 வரையிலும் பயன்படுத்தப்பட்டது.[33] அதனைத் தொடர்ந்து "குப்தருக்குப் பிந்தைய" காலம் வந்தது, இதில் (காலப்போக்கில் குறைந்து வரும் அளவில்) பல ஒத்த பண்புகள் இருந்தன; ஹார்லே இதை கி.பி. 950-ல் முடிக்கிறார்.[34] குப்தர் சிற்பக்கலையின் மூன்று முக்கியப் பள்ளிகள் பெரும்பாலும் மதுரா, வாரணாசி/சாரநாத் மற்றும் குறைந்த அளவில் நாளந்தாவை அடிப்படையாகக் கொண்டு அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன.[35] கீழே விவரிக்கப்பட்டுள்ள முக்கிய மையங்களிலிருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்படும் சிற்பங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படும் தனித்துவமான கற்கள் அடையாளத்தை பெரிதும் உதவுகின்றன.[36]

பௌத்த மற்றும் இந்து சிற்பக்கலை இரண்டும் முறையே புத்தர், விஷ்ணு மற்றும் சிவன் ஆகிய முக்கிய தெய்வங்களின் பெரிய, பெரும்பாலும் நிஜ உருவ அளவிலான சிலைகளில் கவனம் செலுத்துகின்றன. இந்த வம்சம் விஷ்ணு மீது ஒரு சார்பு கொண்டிருந்தது, அவர் இப்போது மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறார், அதேசமயம் குஷான ஏகாதிபத்திய குடும்பம் பொதுவாக சிவனை விரும்பியது. முந்தைய காலங்களில் மிகவும் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்த யட்சி போன்ற சிறிய உருவங்கள், இப்போது சிறியதாகவும் குறைவாகவும் சித்தரிக்கப்படுகின்றன, மேலும் புத்தரின் முந்தைய பிறவிகளின் ஜாதகக் கதைகளை விளக்கும் நெரிசலான காட்சிகள் அரிதாகவே உள்ளன.[37] காட்சிகளில் ஒரு முக்கிய உருவமும் மற்ற முக்கியத்துவம் குறைந்த உருவங்களும் இடம்பெறும்போது, ​​அளவில் ஒரு பெரிய வேறுபாடு உள்ளது, முக்கிய உருவங்கள் பல மடங்கு பெரியதாக இருக்கும். புத்தரின் வாழ்க்கையிலிருந்து சம்பவங்களின் சித்தரிப்புகளிலும் இதுவே நிலை, அவை முன்னர் அனைத்து உருவங்களையும் ஒரே அளவில் காட்டியிருந்தன.[38]

பெரும்பாலான கோயில்களில் லிங்கம் மைய மூர்த்தியாக இருந்தது. இன்னும் வழிபடப்படாத, ஆனால் நுழைவாயில்களின் இருபுறமும் வைக்கப்பட்ட கங்கை மற்றும் யமுனா நதிகளின் ஆளுருவங்கள் உட்பட சில புதிய உருவங்கள் தோன்றுகின்றன; இவை "குப்தர்களின் மையப்பகுதியைச் சூழ்ந்திருந்த இரண்டு பெரிய நதிகள்" ஆகும்.[39] அஜந்தா ஓவியங்களில் உள்ளது போல, முக்கிய போதிசத்துவர் முதன்முறையாக சிற்பக்கலையில் முக்கியமாகத் தோன்றுகிறார்.[40] பௌத்த, இந்து மற்றும் ஜைன சிற்பக்கலை அனைத்தும் ஒரே பாணியைக் காட்டுகின்றன,[41] மேலும் குப்தர் காலத்திற்குப் பிறகும் தொடர்ந்த, வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்த உருவங்களிடையே "வடிவத்தில் வளர்ந்து வரும் ஒற்றுமை" காணப்படுகிறது.[32]

உடலை "மென்மையான, மிகவும் எளிமைப்படுத்தப்பட்ட தளங்களின்" தொடராக சித்தரிக்கும் இந்திய பாணி மரபு தொடர்கிறது, இருப்பினும், முந்தைய உருவங்களின் "தூண் போன்ற விறைப்புத்தன்மைக்கு" மாறாக, தோரணைகள், குறிப்பாக பல நிற்கும் உருவங்களில், நுட்பமாக சாய்ந்தும் மாறுபட்டும் உள்ளன.[42] முகப் பகுதிகள், முடி, தலைக்கவசம், நகைகள் மற்றும் உருவங்களுக்குப் பின்னால் உள்ள ஒளிவட்டங்கள் ஆகியவற்றின் விவரங்கள் மிகவும் துல்லியமாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன, இது உடலில் உள்ள பரந்த வீங்கிய திசுக்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதோடு ஒரு இனிமையான மாறுபாட்டை அளிக்கிறது.[43] அனைத்து மதங்களின் தெய்வங்களும் அமைதியான மற்றும் கம்பீரமான தியான பாணியில் காட்டப்பட்டுள்ளன; "ஒருவேளை இந்த எங்கும் நிறைந்த உள்முகத்தன்மையே குப்தர்கள் மற்றும் குப்தர்களுக்குப் பிந்தையவர்களின் உயர் ஆன்மீக நிலைகளைத் தொடர்புகொள்வதற்கான இணையற்ற திறனுக்குக் காரணமாக இருக்கலாம்".[32]

File:Met, india (uttar pradesh), gupta period, krishna battling the horse demon keshi, 5th century.JPG|Hindu Gupta terracotta relief, 5th century CE, of Krishna Killing the Horse Demon Keshi
File:Buddha from Sarnath.jpg|Buddha from Sarnath, 5–6th century CE
File:Buddha in Sarnath Museum (Dhammajak Mutra).jpg|The *[[Dharmachakra Pravartana Buddha at Sarnath]]*, a Gupta statue of the Buddha from Sarnath, Uttar Pradesh, India, last quarter of the 5th century CE.
File:GangaTerracottaAhichchhatra.JPG|Terracotta Ganges and attendant; 1.47 metres, from Ahichchhatra, 5th-6th century CE

## இடைக்காலம் மற்றும் ஆரம்பகால நவீன காலம்

### பால மற்றும் சேனா பேரரசுகள்
பாலப் பேரரசு கி.பி. 8 முதல் 12 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் வட மற்றும் கிழக்கு இந்தியாவில் ஒரு பெரிய பகுதியை ஆண்டது, இது பெரும்பாலும் பின்னர் சேனா பேரரசால் கையகப்படுத்தப்பட்டது. இந்தக் காலகட்டத்தில், சிற்பக்கலையின் பாணி "குப்தருக்குப் பிந்தைய" பாணியிலிருந்து மாறி, மற்ற பகுதிகளிலும் பிற்கால நூற்றாண்டுகளிலும் பரவலாக செல்வாக்கு செலுத்திய ஒரு தனித்துவமான பாணியாக மாறியது. தெய்வ உருவங்கள் தோரணையில் மிகவும் விறைப்பாக மாறின, பெரும்பாலும் நேராக கால்களை நெருக்கமாக வைத்து நின்றன, மேலும் உருவங்கள் பெரும்பாலும் நகைகளால் நிரம்பியிருந்தன; அவை பெரும்பாலும் பல கைகளைக் கொண்டிருந்தன, இது பல பண்புகளைக் கொண்டிருக்கவும் முத்திரைகளைக் காட்டவும் அனுமதிக்கும் ஒரு மரபாகும். கோயில் உருவங்களின் பொதுவான வடிவம் ஒரு பலகையாகும், அதில் பாதிக்கும் மேற்பட்ட மனித உருவத்தில், மிகவும் புடைப்புச் சிற்பமாக ஒரு பிரதான உருவம் இருக்கும், அதைச் சுற்றி சிறிய துணை உருவங்கள் இருக்கும், அவை சுதந்திரமான திரிபங்க தோரணைகளைக் கொண்டிருக்கலாம். விமர்சகர்கள் இந்தப் பாணி அதிகப்படியான அலங்காரத்தை நோக்கிச் செல்வதாகக் கண்டறிந்துள்ளனர். செதுக்கலின் தரம் பொதுவாக மிகவும் உயர்ந்தது, தெளிவான, துல்லியமான விவரங்களுடன் உள்ளது. கிழக்கு இந்தியாவில், முக அம்சங்கள் கூர்மையாக மாறும் போக்கைக் கொண்டுள்ளன.[44]

பால மன்னர்கள் பொதுவாக மத நிறுவனங்களுக்கு ஆதரவளித்ததாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தாலும், அவர்கள் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட கலைப் படைப்பிற்கும் ஆதரவளித்ததை, பெரும்பாலும் கல்வெட்டுகளாக உள்ள எஞ்சியிருக்கும் சான்றுகளால் ஆவணப்படுத்த முடியவில்லை.[45] இருப்பினும், மற்ற இந்தியப் பகுதிகள் மற்றும் காலங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, ​​காலவரையறை செய்யப்பட்ட உருவங்கள் மிக அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ளன, இது பாணி வளர்ச்சியைக் கட்டமைக்க பெரிதும் உதவுகிறது.[46]

முந்தைய காலங்களை விட, ஒரே மாதிரியான அமைப்பைக் கொண்ட சிறிய வெண்கலச் சிற்பக் குழுக்கள் மிக அதிக எண்ணிக்கையில் எஞ்சியுள்ளன. அநேகமாக, தயாரிக்கப்பட்டவற்றின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வந்தது. இவை பெரும்பாலும் வசதி படைத்தவர்களின் வீட்டு வழிபாட்டுத் தலங்களுக்காகவும், மடாலயங்களிலிருந்தும் உருவாக்கப்பட்டன. படிப்படியாக, பௌத்த உருவங்களை விட இந்து உருவங்கள் எண்ணிக்கையில் அதிகமாகின்றன, இது இந்திய பௌத்தத்தின் கடைசி கோட்டையான கிழக்கு இந்தியாவில்கூட அதன் இறுதி வீழ்ச்சியைப் பிரதிபலிக்கிறது.[47]
### கஜுராஹோவின் கோவில்கள்

இந்து மற்றும் ஜைன கோயில்களின் வளாகமான கஜுராஹோ கோயில்கள், 9 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 11 ஆம் நூற்றாண்டு வரை சந்தேலா வம்சத்தால் கட்டப்பட்டன. அவை இந்திய கலை மற்றும் கட்டிடக்கலையின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகின்றன.[48]

கோயில்களில் நுணுக்கமாக செதுக்கப்பட்ட சிற்பங்கள் ஏராளமாகக் காணப்படுகின்றன. அவை காம உணர்வைத் தூண்டும் சிற்பங்களுக்குப் பெயர் பெற்றிருந்தாலும், கோயில் சிற்பங்களில் பத்தில் ஒரு பங்கிற்கும் குறைவாகவே பாலியல் கருப்பொருள்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இந்தச் சிற்பங்கள் அன்றாட வாழ்வின் பல்வேறு அம்சங்களையும், புராணக் கதைகளையும், அத்துடன் இந்து பாரம்பரியத்தில் முக்கியமான பல்வேறு மதச்சார்பற்ற மற்றும் ஆன்மீக விழுமியங்களின் குறியீட்டு வெளிப்பாடுகளையும் சித்தரிக்கின்றன.[48]
### கலிங்கன் கலை
கலிங்கக் கலை என்பது கலிங்கப் பகுதியில் (தற்போதைய ஒடிசா மற்றும் வடக்கு ஆந்திராவின் சில பகுதிகள்) வளர்ந்த தனித்துவமான சிற்பக்கலை மற்றும் கட்டிடக்கலைப் பாணியைக் குறிக்கிறது. இந்தக் கலை மரபு, கி.பி. 7 முதல் 13 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் சோமவம்சி மற்றும் கிழக்கு கங்கா வம்சங்களின் கீழ் செழித்து வளர்ந்தது.[49]

கலிங்கன் சிற்பக்கலை அதன் சிக்கலான செதுக்கல்கள், சீரான அமைப்பு மற்றும் நுட்பமான உருவவியல் விவரங்களுக்காகப் புகழ்பெற்றது. லிங்கராஜ் கோயில், ராஜாராணி கோயில் மற்றும் கோனார்க் சூரியக் கோயில் போன்ற கோயில்கள் இந்தப் பாணியின் உச்சகட்டங்களாக விளங்குகின்றன.[50]

இந்தச் சிற்பங்கள் பொதுவாக சிவன், விஷ்ணு மற்றும் சூரியன் உள்ளிட்ட இந்து தெய்வங்களையும், தேவர்களையும், அப்சரஸ்களையும், இந்து இதிகாசக் காட்சிகளையும் சித்தரிக்கின்றன.[51]

### தென்னிந்தியாவின் வம்சங்கள்

குடிமல்லம் லிங்கத்திற்குப் பிறகு (மேலே காண்க), தென்னிந்தியாவில் பெரிய அளவில் கற்கலை சிற்பங்களை விட்டுச் சென்ற முதல் வம்சம், நீண்ட காலம் ஆட்சி செய்த பல்லவ வம்சமாகும். இது 275 முதல் 897 வரை தென்கிழக்கு இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை ஆண்டது. இருப்பினும், முக்கிய சிற்பப் படைப்புகள் இக்காலகட்டத்தின் பிற்பகுதியில் இருந்து வந்தவை. செழுமையான சிற்ப அலங்காரங்களுடன் பல குறிப்பிடத்தக்க இந்து கோயில்கள் இன்றும் நிலைத்திருக்கின்றன. தொடக்கத்தில் இவை பாறைகளைக் குடைந்து கட்டப்பட்டவையாகவே உள்ளன. பல்லவ கலை மற்றும் கட்டிடக்கலையின் சிறந்த அறியப்பட்ட எடுத்துக்காட்டுகளாகக் கருதப்படும் மகாபலிபுரத்தில் உள்ள நினைவுச்சின்னங்களின் குழுமத்தில் (7 மற்றும் 8 ஆம் நூற்றாண்டுகள்) பெரும்பாலானவை அவ்வாறே அமைந்துள்ளன. இவற்றில் பல, இயற்கையான பாறை முகடுகளைப் பயன்படுத்துகின்றன; ஒரு கட்டிடம் உருவாகும் வரை அவை எல்லாப் பக்கங்களிலும் செதுக்கப்படுகின்றன. கடற்கரைக் கோயில் போன்ற மற்றவை, வழக்கமான முறையில் கட்டப்பட்டுள்ளன. மேலும் சில, மற்ற பாறைக் குடைவுக் கட்டிடக்கலைகளைப் போலவே ஒரு பாறை முகப்பில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. மகாபலிபுரத்தில் உள்ள 'கங்கை இறங்குதல்' சிற்பம், "இந்தியாவின் மிகப்பெரிய மற்றும் மிகவும் விரிவான சிற்பக் கலைப்படைப்பு" ஆகும்.[52] இது சுமார் 29 மீட்டர் (86 அடி) அகலமுள்ள, செங்குத்தான பாறை முகப்பில் செதுக்கப்பட்ட ஒரு புடைப்புச் சிற்பமாகும். இதில், ஒரு முழு உருவ யானை உட்பட நூற்றுக்கணக்கான உருவங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன (7 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி).

நல்ல நிலையில் சிற்பங்கள் எஞ்சியிருக்கும் மற்ற பல்லவக் கோயில்கள் கைலாசநாதர் கோயில், வைகுண்ட பெருமாள் கோயில் மற்றும் காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள பிற கோயில்கள்,[53] மற்றும் மாமண்டூரில் உள்ள குகைக் கோயில்கள் ஆகும். கல் புடைப்புச் சிற்பங்களில் உள்ள பல்லவப் பாணியானது, பெரும்பாலும் பயன்படுத்தப்படும் கல்லின் கடினத்தன்மையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது; வடக்குப் பகுதிகளுடன் ஒப்பிடும்போது, ​​புடைப்புச் சிற்பம் ஆழம் குறைவாகவும், நகைகள் போன்ற விவரங்கள் குறைவாகவும் உள்ளன. உருவங்கள் மிகவும் மெலிதாகவும், "நளினமாக கட்டமைக்கப்பட்டு, இனிமையையும், இயல்பான மென்மையையும், நேர்த்தியையும் வெளிப்படுத்துகின்றன";[54] இதே போன்ற உருவ வகை சோழர் சிற்பக்கலையிலும் கல் மற்றும் வெண்கலத்திலும் தொடர்கிறது. பெரிய கதைப் பலகைகளில், சில கருப்பொருள்கள் தனித்துவமான தமிழ் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன, அதாவது கோரவை (வெற்றியின் தெய்வமாக துர்கா), மற்றும் சோமஸ்கந்தன், சிவன், அவரது துணைவி பார்வதி மற்றும் குழந்தை ஸ்கந்தன் (முருகன்) ஆகியோர் அமர்ந்திருக்கும் குடும்பக் குழு.[55]

"பேரரசு" சோழ வம்சம் சுமார் 850-ல் தொடங்கி, தெற்கின் பெரும்பகுதியைக் கட்டுப்படுத்தியது, சுமார் 1150-லிருந்து மெதுவாக வீழ்ச்சியடைந்தது. ஏராளமான கோயில்கள் கட்டப்பட்டன, அவை வடக்கே இருந்த கோயில்களை விட முஸ்லிம்களின் அழிவிலிருந்து பெரும்பாலும் குறைவாகவே பாதிக்கப்பட்டன. இவை பெரிய கதைப் பலகைகள் மற்றும் ஒற்றை உருவங்கள் என இரண்டு வகையான கல் புடைப்புச் சிற்பங்களால் பெரிதும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன, இவை பெரும்பாலும் வெளிப்புறத்தில் உள்ள மாடங்களில் அமைந்திருந்தன. பல்லவப் பாணி பரவலாகத் தொடரப்பட்டது.

சோழர் வெண்கலச் சிலைகள், பெரும்பாலும் மனித உருவத்தில் பாதியளவு அளவில் இருந்தன, இவை இந்தியாவின் மிகவும் சின்னமான மற்றும் புகழ்பெற்ற சிற்பங்களில் சிலவாகும். இவை கல் சிற்பங்களைப் போலவே நேர்த்தியான ஆனால் வலிமையான பாணியைப் பயன்படுத்தின. அவை மெழுகு இழப்பு நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி உருவாக்கப்பட்டன. இந்தச் சிற்பங்கள் சிவபெருமான் தனது துணைவி பார்வதியுடன் பல்வேறு அவதாரங்களிலும், விஷ்ணு தனது துணைவி லட்சுமியுடன் மற்றும் பிற தெய்வங்களின் சிற்பங்களாகவும் இருந்தன.[56] பெரிய வெண்கலச் சிலைகள் கூட, திருவிழா ஊர்வலங்களில் பயன்படுத்தும் அளவுக்கு இலகுவாக இருந்தன என்பது ஒரு கூடுதல் சிறப்பாகும்.

இவற்றில் மிகவும் சின்னமானது, நடனத்தின் கடவுளான நடராஜராக சிவபெருமானின் வெண்கலச் சிலையாகும். அவரது மேல் வலது கையில் படைப்பின் முரசு எனும் டமருவை அவர் பிடித்திருக்கிறார்.[57] அவரது மேல் இடது கையில் அழிவின் சுடரான அக்னியை அவர் பிடித்திருக்கிறார். அவரது கீழ் வலது கை அபய முத்திரையில் உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. அவரது வலது பாதம் அறியாமையின் உருவமான அபஸ்மாரன் என்ற அசுரனின் மீது நிற்கிறது.[58]

விஜயநகரப் பேரரசு கடைசி பெரிய இந்துப் பேரரசாகும். இது தலைநகரான ஹம்பியில் மிகப் பெரிய கோயில்களைக் கட்டியது. ஹம்பி வீழ்ந்த பிறகு முகலாயப் படை ஒரு வருடம் நகரத்தை அழித்த போதிலும், அவற்றில் பெரும்பாலானவை பொதுவாக நல்ல நிலையில் உள்ளன.[59] கோயில்கள் பெரும்பாலும் பிற்கால சோழர் பாணியை மேலும் விரிவுபடுத்தும் வகையில் மிகவும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன, மேலும் அவை பிற்கால தென்னிந்திய கோயில்களுக்கு செல்வாக்கு செலுத்தின. தூண்களிலிருந்து எழும் குதிரைகளின் வரிசைகள் மிகவும் விரும்பப்பட்ட மற்றும் கண்கவர் அம்சமாக மாறியது. இந்தக் காலகட்டத்தின் முடிவில், தெற்கின் முக்கிய கோயில்களில் இருப்பது போலவே, பெரிதும் விரிவாக்கப்பட்ட பல அடுக்கு கோபுரங்கள் கோயில்களின் மிக முக்கியமான அம்சமாக மாறியிருந்தன. இவற்றின் மீதிருந்த ஏராளமான உருவங்கள் இப்போது பெரும்பாலும் பிரகாசமாக வண்ணம் பூசப்பட்ட சாந்துப் பூச்சால் செய்யப்பட்டிருந்தன.
## பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ காலம்

இந்தக் காலகட்டத்தில், பிரிட்டிஷ் பேரரசின் அதிகாரத்திற்கு நினைவுச்சின்னங்களாக நகரச் சதுக்கங்களில் ஐரோப்பிய பாணியிலான சிலைகள் நிறுவப்பட்டன. விக்டோரியா மகாராணி, ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மற்றும் இந்தியாவின் பல்வேறு கவர்னர் ஜெனரல்களின் சிலைகள் அமைக்கப்பட்டன. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இத்தகைய சிலைகள் பொது இடங்களிலிருந்து அகற்றப்பட்டு அருங்காட்சியகங்களில் வைக்கப்பட்டன. இருப்பினும், பெங்களூரில் உள்ள விக்டோரியா மகாராணி சிலை போன்ற சில சிலைகள் இன்றும் அவற்றின் அசல் இடத்தில் நிற்கின்றன.
## சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு
நவீன இந்திய சிற்பிகளில் டி.பி.ராய் சௌத்ரி, ராம்கிங்கர் பைஜ், பில்லூ போச்கனாவாலா, மிருணாளினி முகர்ஜி, ஆதி டேவியர்வாலா, சங்கோ சௌதுரி மற்றும் சிந்தாமோனி கர் ஆகியோர் அடங்குவர்.[60] நேஷனல் கேலரி ஆஃப் மாடர்ன் ஆர்ட் நவீன இந்திய சிற்பங்களின் பெரிய தொகுப்பைக் கொண்டுள்ளது.[60] சமகால இந்திய சிற்பிகளில் சுதர்சன் ஷெட்டி, ரஞ்சினி ஷெட்டர், அனிதா துபே மற்றும் ராஜேஷ்ரீ கூடி ஆகியோர் அடங்குவர்.
## புகைப்படத் தொகுப்பு

File:Four Fold Jain Image with Suparshvanath and Three Other Tirthankaras - Circa 1st Century CE - ACCN 00-B-67 - Government Museum - Mathura 2013-02-24 6023.JPG|Jain chaumukha sculpture, 1st century CE
File:A Jain Family Group LACMA M.77.49.jpg|'A Jain Family Group' sculpture, Los Angeles County Museum of Art, 6th century
File:Ellora Kailash temple Shiva panel.jpg|Shiva panel, Kailash Temple (Cave 16), Ellora.
File:Jaisalmer Jain Temple 6.jpg|Marble figure, Jaisalmer Jain Temple, Rajasthan, 12th Century
File:13th century Ganesha statue.jpg|13th century Ganesha statue
File:Stone Inscription at ASI Museum, Amaravathi.jpg|Stone Inscription at ASI Museum, Amaravathi
File:Secular Scenes Stone at ASI Museum, Amaravathi.jpg|Secular scenes
File:'Jina Suparsvanatha' from Karnataka, c. 900, schist, Norton Simon Museum.JPG|Statue of Suparshvanatha from c. 900 C.E.
File:Seated Ganesha, India, Rajasthan, 9th century, sandstone, Honolulu Academy of Arts.jpg|Seated Ganesha, sandstone sculpture from Rajasthan, 9th century
File:Kailasha temple at ellora.JPG|Kailasha Temple at Ellora Cave
File:WLA lacma Celestial Nymph ca 1450 Rajasthan.jpg|Marble Sculpture of female yakshi in typical curving pose, c. 1450, Rajasthan
File:Shrine with Four Jinas (Rishabhanatha (Adinatha), Parshvanatha, Neminatha, and Mahavira) LACMA M.85.55 (1 of 4).jpg|Shrine with Four Jinas-Rishabhanatha, Parshvanatha, Neminatha, and Mahavira, 6th century
File:Zina in Meditation - Kushan Period - ACCN 00-863 - Government Museum - Mathura 2013-02-24 5978.JPG|Jain tirthankara, Kushan Empire, 1st-2nd century
File:Bahubali Shravana Belagola.jpg|The iconic 57&nbsp;ft high monolithic Statue of Gommateshwara, Shravanabelagola, 10th Century
File:Chamunda OSM.jpg|Chamunda sculpture 8th century CE, Jajpur, Odisha

## இதனையும் பார்க்கவும்
*வங்காளதேசத்தின் சிற்பங்கள்
*இந்தியாவில் உள்ள பாறைக்குத்தப்பட்ட கோயில்களின் பட்டியல்
*இந்தியாவில் உள்ள மிக உயரமான சிலைகளின் பட்டியல்
## குறிப்புகள்

## மேற்கோள்கள்

* Blurton, T. Richard, *Hindu Art*, 1994, British Museum Press, 
* John Boardman (art historian)|Boardman, John, ed., *The Oxford History of Classical Art*, 1993, OUP, 
* Roy C. Craven|Craven, Roy C., *Indian Art: A Concise History*, 1987, Thames & Hudson (Praeger in US), 
* Harle, J. C., *The Art and Architecture of the Indian Subcontinent*, 2nd edn. 1994, Yale University Press. (Pelican History of Art), 
* 
* Michell, George, *The Penguin Guide to the Monuments of India, Volume 1: Buddhist, Jain, Hindu*, 1990, Penguin Books, 
* 
* Paine, Robert Treat, in: Paine, R. T. & Soper A, *The Art and Architecture of Japan*, 3rd ed 1981, Yale University Press. (Pelican History of Art), 
* Rowland, Benjamin, *The Art and Architecture of India: Buddhist, Hindu, Jain*, 1967 (3rd edn.), Pelican History of Art, Penguin, 
* 

பகுப்பு:ஆசியாவின் கலைகள்