பண்டைய வீணை

thumb|313x313px|நடனக் கலைஞரும் வீணை வாசிப்பவரும் கொண்ட சிற்பப் பலகை, கிமு 1 ஆம் நூற்றாண்டு
**பண்டைய வீணை** (*Ancient veena*) என்பது ஒரு ஆரம்பகால நரம்பிசைக்கருவிகளில் ஒன்றாகும். இது ஒரு வகையான பண்டைய யாழ் இசைக்கருவியை ஒத்தது. யாழின் குறிப்பிட்ட வடிவங்களின் பெயர்களில், ஏழு தந்திகளைக் கொண்ட சித்திர வீணை, ஒன்பது தந்திகளைக் கொண்ட விபஞ்சி வீணை மற்றும் 21 தந்திகளைக் கொண்ட யாழ் அல்லது பலகை யாழாக இருக்கக்கூடிய மட்டக்கோகில வீணை ஆகியவை அடங்கும்.

பொ. ஊ. ஆரம்ப 4-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் பொ. ஊ. ஆரம்ப 6-ஆம் நூற்றாண்டு வரை நிலைத்திருந்த குப்தப் பேரரசின்தங்க நாணயங்களில் இந்தக் கருவி பற்றிய குறிப்புகள் காணப்பட்டுள்ளது. கிமு 200 ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த பௌத்தத் தொல்லியல் தளங்களில் இருந்து அறியப்பட்ட மிகப் பழமையான சரசுவதி போன்ற நிவாரணச் சிற்பங்களிலும் இந்த கருவி பற்றி விளக்கப்பட்டுள்ளது.

## வீணை என்பதன் பொதுவான பொருள்
வலது|thumb|ஒரு பெண் வீணை வாசிப்பதை சித்தரிக்கும் ஒரு சிற்பம், 6ஆம்-7ஆம் நூற்றாண்டு
இருக்கு வேதத்திலேயே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள 'வீணை' என்ற சமசுகிருதச் சொல், தமிழ்ச் சொல்லான 'யாழ்' என்பதைப் போலவே, அனைத்து வகையான நரம்புக் கருவிகளுக்குமான ஒரு பொதுவான சொல்லாக இருப்பதால், இந்திய வரலாற்றின் போக்கில் பல்வேறு வகையான இசைக்கருவிகளைக் குறித்துள்ளது. கடந்த நூற்றாண்டுகளிலும் இன்றும் வீணை என்ற பெயரில் குறிப்பிடப்படும் கருவிகளில் பல வகைகள் உள்ளன. அவை பெரும்பாலும் யாழ் அல்லது சித்தார் வகையைச் சேர்ந்த கருவிகளாகவே இருந்து வந்துள்ளன. அண்மைக்காலத்தில், இப்பெயர் மாற்றியமைக்கப்பட்ட மேற்கத்திய கிட்டார்களுக்கும் கூடப் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஆனால், தொடக்ககால வீணைகள் எந்த வகையான நரம்புக் கருவிகளாகவும் இருக்கலாம்.

## வரலாற்றுக்கு முந்தைய வீணை
[வலது|thumb|இந்தியாவின் [மத்தியப் பிரதேசம்|மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தில் பச்மரி மலையில் காணப்பட்ட பாறை ஓவியத்தில் வீணை போன்ற ஒரு சிற்பம்]]
இந்திய மாநிலமான மத்திய பிரதேசத்தின் ராய்சன் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள தொல்லியல் களம் மற்றும் உலகப் பாரம்பரியக் களமுமாமான பீம்பேட்கா பாறை வாழிடங்கள் வரலாற்றுக்கு முந்தைய கால  இந்தியாவில் மனித வாழ்க்கையை அறிய உதவும் தடயங்களாக அமைந்துள்ளது. வரலாற்றுக்கு முந்தைய கால மக்களின் நடனம் மற்றும் வேட்டையாடுதல் முதலிய வாழ்க்கை முறையை அறிய இவ்வோவியங்கள் உதவுகின்றன. இந்த வாழிடங்களில் குறைந்தது 100,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஹோமோ எரக்டஸ் போன்ற உயர்நிலை குடியேற்றம் ஏற்பட்டதை ஆய்வுகள் உறுதி செய்கின்றன. பீம்பேட்கா பாறை முகாம்களில்  ஏறத்தாழ 30,000 ஆண்டுகள் பழைமையான கற்கால (பாலியோலித்திக் காலம்) பாறை ஓவியங்களும் கண்டறியப்பட்டுள்ளன.  இசைக்கருவிகளான வில் யாழ், புல்லாங்குழல், முரசு மற்றும் பாடல் ஆகியவை கி.மு. முதல் ஆயிரமாண்டில் பண்டைய இந்தியாவில் நடனக் கலைஞர்களுக்குத் துணையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன என வேதங்கள் மூலம் அறியப்படுகிறது.

வில் யாழ்களுக்கான மிகவும் பொதுவான சமஸ்கிருத சொல் வீணை ஆகும். இலக்கிய சான்றுகள் பிராமணர்கள் (கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்), அதன்படி "நூறு தந்திகளைக்" (சததந்திரி என்று அழைக்கப்படுகிறது) கொண்ட யாழ் கருவியைக் கொண்டிருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. கி.பி. முதல் நூற்றாண்டுகளில், குச்சி யாழ்களும் நீண்ட கழுத்துடைய வீணைகளும் 'வீணை' என்ற பெயரில் தோன்றின. அதேசமயம், முதல் ஆயிரமாண்டின் இறுதியில் வில் யாழ் இந்தியாவிலிருந்து மறைந்து போனது. அவை இந்தியப் பண்பாட்டுத் தாக்கத்தின் விளிம்புகளில் மட்டுமே தப்பிப் பிழைத்துள்ளன. 

## ஆரம்பகால குப்தர்களின் வீணை
thumb|250x250px|கி.பி. சுமார் 335-380.  நாணயத்தில்  (முன்பக்கம் ) சமுத்திரகுப்தர் ஒரு தாழ்வான மஞ்சத்தில் அமர்ந்து, மண்டியிட்ட நிலையில் வீணையை வாசிக்கிறார். (பின்பக்கம்) லட்சுமி பிரம்பு இருக்கையில் இடப்புறமாக அமர்ந்து, மகுடத்தையும் கொம்பு வடிவக் கிண்ணத்தையும் ஏந்தியிருக்கிறார்.
இந்தியாவில் ஆரம்ப காலத்திலிருந்து, குப்தர் காலம் வரையிலும், அதற்குப் பின்னரும் பயன்படுத்தப்பட்ட ஆரம்பகால வீணைகளில் ஒன்று யாழ் வகையைச் சேர்ந்த ஒரு இசைக்கருவியாகும் (கருவி இசையைக் கையாளும் நாட்டியசாஸ்திரத்தின் ஒரு அத்தியாயத்தில் வீணை என்று குறிப்பிடப்படும் இசைக்கருவி இதுவாக இருக்கலாம்). மேலும் குறிப்பாக வளைந்த யாழ் வகையைச் சேர்ந்தது. சமுத்திரகுப்தரின் தங்க நாணயங்களில் காட்டப்பட்டுள்ளபடி, வாசிப்பவரின் உடலுக்கு இணையாக நரம்புகளை வைத்து, இரு கைகளாலும் நரம்புகளை மீட்டி இது இசைக்கப்பட்டது.  நாணயத்தில் உள்ள இசைக்கருவியின் தந்திகளின் எண்ணிக்கையைத் துல்லியமாகக் கூற இயலாவிட்டாலும், சப்ததந்திர வீணை (7-தந்தி வீணை) எனப்படும் ஒரு புராதன இசைக்கருவியைப் பற்றிய தொடக்ககால இலக்கிய மூலங்களில் உள்ள விளக்கங்கள், நாணயத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள இசைக்கருவியின் வகையுடன் பொதுவாகப் பொருந்துவதாகத் தெரிகிறது.

சமுத்திரகுப்தர் அத்தகைய ஒரு இசைக்கருவியை ஏந்தியிருக்கும் சித்திரம் அவரது தங்க நாணயங்களில் இடம்பெற்றிருப்பது, அந்த இசைக்கருவியின் பிரபலத்திற்கும், இந்திய வரலாற்றின் திறமையான ஆட்சியாளராகவும், போர் நுணுக்கங்கள் அறிந்தவர்களில் ஒருவராகவும் திகழ்ந்த அந்த மன்னருக்கு இசை மற்றும் கலைகளில் இருந்த ஆர்வத்திற்கும் சான்றாக விளங்குகிறது.

## வாரிசுகள்
[thumb|[கம்போடியாவின் தேசிய அருங்காட்சியகம்|கம்போடியாவின் தேசிய அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ள கெமர் பேரரசு காலத்திய ஒரு சிற்பத்தில் வீணையின் சித்தரிப்பு, ]]
இந்தியாவிலிருந்து இந்த வகை இசைக்கருவி மியான்மருக்கு ஆரம்ப காலத்தில் கி.பி. 8 ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் அல்லது கி.பி. 500 ஆம் ஆண்டிலேயே அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்த வகை கருவிகள் இந்தியாவிலிருந்தே மறைந்துவிட்ட போதிலும், இது இன்றும் பொதுவாக 15 தந்திகளுடன், சாங் (மேற்கில் பர்மிய யாழ் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) என்ற பெயரில் இசைக்கப்படுகிறது.

கம்போடியர்கள் தங்களின் பழங்கால யாழான 'பின்' என்ற இசைக்கருவியை மீண்டும் உருவாக்கியுள்ளனர். இந்த இசைக்கருவி, கி.பி. 7 முதல் 13 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தைச் சேர்ந்த கெமர் கோயில்களில் உள்ள இந்து சமயக் கலையில் இடம்பெற்றிருந்தது..

## மேற்கோள்கள்

## நூல் ஆதாரங்கள்
* Judith Becker, *The Migration of the Arched Harp from India to Burma*, The Galpin Society Journal, vol. 20, pp.&nbsp;17–23
* Terry E. Miller and Sean Williams. *The Garland handbook of Southeast Asian music*. Routledge, 2008. 
* Muriel C. Williamson *The Burmese Harp: Its Classical Music, Tunings, and Modes*, Northern Illinois University Center For Southeast Asian Studies, 2000
* Arthur Llewellyn Basham, *The Wonder That Was India*, Scholarly Publishing Office, University of Michigan, 2008, 696 pp.
* The Natyasastra (Vol. 2): A treatise on Hindu dramaturgy and histrionics (Chapters 28-36) (translated by Manomohan Ghosh), 1961, Calcutta, Asiatic Society of Bengal (Biblioteca Indica); reprint: Chaukhamba Surbharati Prakashan, 2016, Varanasi
பகுப்பு:இந்திய இசைக்கருவிகள்
பகுப்பு:கருநாடக இசை