William Howard Taft

**William Howard Taft** (15 Séptémber 18578 Maret 1930) téh mangrupa Présidén Amérika Sarikat anu ka-27, ngajabat ti taun 1909 nepi ka 1913, sarta jadi Ketua Mahkamah Agung Amérika Sarikat anu kasapuluh ti taun 1921 nepi ka 1930. Anjeunna téh hiji-hijina jalma nu kungsi nyangking éta dua kalungguhan luhur sapanjang sajarah Amérika.

Taft dibabarkeun di Cincinnati, Ohio. Ramana, Alphonso Taft, téh saurang Jaksa Agung Amérika Sarikat sarta Menteri Perang. Taft sakola di Yale sarta asup kana paguyuban rusiah Skull and Bones, nu mana ramana ogé salasahiji nu ngadegkeunana. Sabada jadi ahli hukum, Taft diangkat jadi hakim nalika yuswana nembé salapan likur taun. Karirna nanjak kacida gancangna, nepi ka dipercaya jadi Jaksa Agung Muda Amérika Sarikat sarta hakim di Pangadilan Banding Sircuit Kagenep. 

Dina taun 1901, Présidén William McKinley nganjangkeun Taft jadi Gubernur Jenderal Filipina. Dina taun 1904, Présidén Theodore Roosevelt ngangkat anjeunna jadi Menteri Perang, sarta satuluyna Taft jadi calon nu dipilih ku Roosevelt sorangan pikeun ngagentos anjeunna. Sanajan Taft boga kahayang nu kacida pikeun jadi Ketua Mahkamah Agung, anjeunna mindeng nolak tawaran diangkat jadi hakim Mahkamah Agung Amérika Sarikat, lantaran ngarasa tugas politikna harita leuwih utama.

## Kahirupan awal jeung atikan 
[thumb|left|upright|Poto Taft nalika di [Yale College, kira-kira taun 1878.]]
William Howard Taft dibabarkeun dina kaping 15 Séptémber 1857, di Cincinnati, Ohio, putra ti Alphonso Taft jeung Louise Torrey. Kulawarga Taft matuh di wewengkon Distrik Sajarah Mount Auburn. Alphonso téh saurang hakim, duta besar, sarta kungsi ngajabat jadi Menteri Perang Amérika Sarikat jeung Jaksa Agung dina jaman Présidén Ulysses S. Grant.

Nalika budak, William Taft téh lain budak nu katingali cerdas pisan, tapi anjeunna kacida getolna digawe; kolotna nu galak ngadorong anjeunna jeung opat dulur lalakina sangkan suksés sarta teu meunang lélékan. Anjeunna sakola di Woodward High School di Cincinnati. Di Yale College, nu mimiti diasupan taun 1874, Taft nu awakna badag tur soméah téh kacida kawentarna sarta kungsi jadi juara gulat kelas beurat. 

Dina taun 1878, Taft lulus kalayan ranking kadua ti 121 murid. Satuluyna anjeunna kuliah di Cincinnati Law School sarta meunang gelar Sarjana Hukum dina taun 1880. Nalika keur kuliah hukum, anjeunna ogé digawé di koran *The Cincinnati Commercial*. Sateuacan lulus, Taft indit ka Columbus pikeun miluan ujian advokat sarta lulus kalayan gampang.

## Naékna Jabatan di Pamaréntah (1880–1908) 
### Ahli Hukum jeung Hakim di Ohio 
Sabada lulus ti ujian advokat di Amérika Sarikat, Taft neuleuman pagawéanana di koran *Commercial* kalawan junun. Halstead sabenerna geus sasadiaan narima Taft jadi pagawé maneuh kalayan gajih nu leuwih gedé saupama Taft kersa ninggalkeun dunya hukum, nanging Taft nolak. Dina bulan Oktober 1880, Taft diangkat jadi asistén jaksa pikeun Hamilton County, Ohio, wilayah Cincinnati. Anjeunna mimiti pancén dina Januari 1881. Taft ngabakti salila sataun jadi asistén jaksa, nyekel rupa-rupa perkara nu lumrah. Anjeunna liren dina Januari 1882 sanggeus Présidén Chester A. Arthur nganjangkeun amanat ka anjeunna salaku Kolektor Pajeg Internal pikeun Distrik Kahiji Ohio. Taft nolak ngaleupaskeun para pagawé nu parigel ngan pédah béda haluan pulitik, nepi ka anjeunna milih mundur dina Maret 1883, kalawan unjukan ka Arthur yén anjeunna hayang muka prakték hukum pribadi di Cincinnati. Dina taun 1884, Taft ngarojong calon présidén ti Partéy Républik, Sénator James G. Blaine, nu antukna kasoran ku Gubernur Grover Cleveland.

Dina taun 1887, nalika Taft yuswana nincak 29 taun, anjeunna diangkat jadi hakim di Pangadilan luhur Cincinnati ku Gubernur Joseph B. Foraker. Ieu kalungguhan téh ngan ukur keur sataun, sabada éta anjeunna kudu milu pamilihan. Dina April 1888, Taft aub dina pamilihan umum, salasahiji tina tilu kali pangalamanana milu pemilu (dua deui mah nalika nyalon présidén). Anjeunna kapilih pikeun masa jabatan lima taun. Aya sakitar dua lusin putusan Taft salaku hakim nagara bagian nu masih kénéh aya, nu pangutamana mah perkara ''Moores & Co. v. Bricklayers' Union No. 1* (1889). Ieu perkara téh jadi pangganjel nalika anjeunna nyalon présidén taun 1908. Dina éta perkara, Taft mutuskeun yén aksi boikot nu dilakukeun ku sarikat buruh téh kaasup talingan haram (boikot sekondér).

Henteu kanyahoan pasti iraha Taft mimiti papanggih jeung Helen Herron (nu sok digeroan Nellie), nanging paling telat mah dina taun 1880, sakumaha nu kaunggel dina buku poéan Nellie ngeunaan uleman pésta ti Taft. Taun 1884 maranéhna beuki mindeng panggih, sarta dina taun 1885, Nellie nampi panglamar Taft. Maranéhna rimbitan (nikah) di imah kulawarga Herron dina 19 Juni 1886. William Taft kacida mikacinta ka pamajiganna salila 44 taun laki-rabi. Nellie téh jalma nu sok ngageuing sarta méré kritik nu jéntré ka Taft, sateges kolotna Taft kapungkur. Ieu pasangan téh dipaparin tilu anak, nu pangsepuhna nyaéta Robert nu engkéna jadi sénator AS.

### Jaksa Agung Muda (Solicitor General) 
Aya korsi kosong di Mahkamah Agung AS dina taun 1889, sarta Gubernur Foraker ngusulkeun ka Présidén Harrison sangkan Taft nu ngeusianana. Harita Taft yuswana 32 taun, sarta cita-citana mémang hayang jadi hakim agung. Anjeunna kacida miharep éta jabatan, nepi ka méré nyaho Foraker sangkan terus ngadesek, sanajan ka batur mah Taft nyebutkeun yén éta téh pamohalan. Sabalikna, dina taun 1890, Harrison kalahka ngangkat Taft jadi Jaksa Agung Muda. Nalika Taft nepi ka Washington dina Pébruari 1890, éta jabatan geus kosong dua bulan nepi ka pasualan hukum numpuk. Anjeunna soson-soson méréskeun éta tugas bari diajar ngeunaan hukum féderal nu can kungsi kacekel nalika jadi hakim di Ohio.

Sénator New York, William M. Evarts, téh babaturan kuliah ramana Taft (Alphonso Taft) di Yale. Evarts nepungan Taft sarta ngawanohkeun William jeung Nellie ka kalangan luhur Washington. Nellie mémang ambisius, anjeunna ngarasa kuciwa nalika Taft kalahka leuwih mindeng gaul jeung para hakim agung batan jeung inohong Washington séjénna saperti Theodore Roosevelt atawa Henry Cabot Lodge.

Dina taun 1891, Taft ngamimitian kawijakan anyar: *confession of error*, nyaéta nalika pamaréntah AS ngaku salah dina hiji perkara di Mahkamah Agung sanajan mimitina geus meunang di tingkat handap, saupama Jaksa Agung Muda ngarasa éta perkara téh kuduna mah éléh. Ieu kawijakan masih lumaku nepi ka ayeuna. Sanajan Taft kaasup nu suksés jadi Jaksa Agung Muda (meunang dina 15 perkara tina 18 nu dicekelna), anjeunna ngarasa bungah nalika dina Maret 1891, Harrison ngangkat anjeunna jadi hakim di Sixth Circuit. Dina Maret 1892, Taft liren tina jabatan Jaksa Agung Muda pikeun neruskeun deui karirna salaku hakim.

### Hakim féderal
Jabatan hakim féderal anu dicepeng ku Taft téh sipatna saumur hirup, tur jadi jalan gedé pikeun anjeunna naék pangkat jadi hakim Mahkamah Agung. Rakana Taft anu béda indung, Charles, anu kawilang suksés dina widang bisnis, remen nyumbang kana gajih pamaréntahan Taft. Ku ayana kitu, William, Nellie Taft, sarta kulawargana bisa hirup kalawan genah tur tumaninah. Tugas Taft harita téh ngawengku pamariksaan perkara di wilayah hukum (sirkuit) anu ngaliputi Ohio, Michigan, Kentucky, jeung Tennessee. Lian ti éta, anjeunna babarengan jeung Hakim Mahkamah Agung John Marshall Harlan, hakim sirkuit, sarta para hakim sirkuit kagenep séjénna, mancén tugas dina urusan banding. Taft ngaliwatan mangsa-mangsa taun 1892 nepi ka 1900 ieu kalawan rasa sugema, boh dina kahirupan pribadi boh dina widang profésional.

Nurutkeun ahli sajarah Louis L. Gould, sanajan Taft miboga kasieun anu sarua ngeunaan karusuhan sosial anu harita keur ramé di kalangan kelas menengah salila taun 1890-an, saenyana anjeunna téh henteu sakolot (konsérvatif) sakumaha anu disangka ku para pangritikna. Anjeunna ngarojong hak para buruh pikeun ngawangun organisasi sarta ngayakeun mogok gawé. Malah, dina sababaraha perkara ngeunaan kalalaian (negligence), anjeunna sering mutuskeun perkara anu nguntungkeun pihak buruh batan dununganana. Taft ngarojong pisan kana diadegkeunana pangadilan arbitrase dunya anu dibarengan ku kakuatan pulisi internasional, sarta anjeunna dianggap salah sahiji tokoh utama dina gerakan "perdamaian dunya ngaliwatan hukum". Salah sahiji cukang lantaran peupeusna hubungan anjeunna jeung Roosevelt dina taun 1910–12 téh nyaéta alatan Roosevelt keukeuh miboga pamadegan yén arbitrase téh hal anu *naïf*, tur cenah mah ngan ukur perang anu bisa mutuskeun papaséaan internasional anu gedé.

### Mangsa di Filipina 
 Jamulul Kiram II sareng William Howard Taft ti Komisi Taft di Jolo, Sulu (27 Maret 1901).]]
Dina Januari 1900, Taft dicalukan ka Washington pikeun manggihan McKinley. Taft ngaharepkeun bakal diangkat jadi hakim Mahkamah Agung, tapi McKinley kalah hayang nempatkeun Taft dina komisi pikeun nyusun pamaréntahan sipil di Filipina. Éta pancén téh merlukeun Taft mundur tina korsi hakim; présidén ngayakinkeun anjeunna yén lamun pancén ieu bérés, McKinley bakal ngangkat anjeunna jadi hakim agung dina kasempetan nu bakal datang. Taft narima éta tawaran kalayan sarat anjeunna jadi pupuhu komisi nu nanggung jawab kana hasilna; McKinley sapuk, sarta Taft miang ka éta kapuloan dina April 1900.

Pangawasaan Amérika ngabalukarkeun Révolusi Filipina robah jadi Perang Filipina–Amérika. Bangsa Filipina bajoang pikeun kamerdékaanana, tapi pasukan AS nu dipingpin ku gubernur militer Jenderal Arthur MacArthur Jr. geus leuwih unggul dina taun 1900. MacArthur ngarasa yén ayana komisi éta téh ngaganggu, sarta misina dianggap pamohalan sabab nyoba nerapkeun pamaréntahan mandiri ka masarakat nu dianggap tacan siap. Éta jenderal kapeksa gawé bareng jeung Taft, lantaran McKinley geus méré kawenang ka komisi pikeun ngatur anggaran militer di dinya.

Dina 1 Séptémber 1900, komisi nyangking kakawasaan éksékutif; sarta dina 4 Juli 1901, Taft resmi jadi gubernur sipil. Salaku Gubernur Jenderal, Taft ngawas bulan-bulan pamungkas tina fase utama perang. Anjeunna nyaluyuan tindakan Jenderal James Franklin Bell nu ngagunakeun kamp konséntrasi di propinsi Batangas jeung Laguna, sarta nampa talukna jenderal Filipina Miguel Malvar dina 16 April 1902.

Taft boga niat ngajadikeun urang Filipina salaku mitra pikeun nuju ka pamaréntahan mandiri, sanajan anjeunna ngarasa kamerdékaan téh masih puluhan taun deui. Taft teu nerapkeun ségregasi ras dina acara-acara resmi sarta nganggap urang Filipina salaku baraya nu sadarajat.

### Menteri Perang 
Dina ahir taun 1902, Taft nolak tawaran korsi Mahkamah Agung ti Roosevelt sabab ngarasa tugasna di Filipina tacan lekasan. Taun saterusna, Roosevelt ménta Taft jadi Menteri Perang. Kulantaran Departemén Perang nu ngurus Filipina, Taft masih bisa ngawas éta kapuloan. Taft sapuk sarta balik ka Amérika dina Désémber 1903.

*, 1906.]]
Nalika ngajabat Menteri Perang dina Januari 1904, Taft teu pati loba ngurus urusan tentara sacara langsung. Roosevelt leuwih merlukeun Taft salaku ahli hukum sarta tukang ngaréngsékeun masalah nu hésé (*troubleshooter*). Taft ogé sok mantuan kampanye Roosevelt. Sanajan kitu, Taft nulis yén anjeunna mah mending moal nyalon jadi présidén sanajan geus dijamin bakal meunang, sabab hirup dina bayang-bayang kitu téh matak pikakeueungeun.

Antara taun 1905 nepi ka 1907, Taft mimiti narima kanyataan yén anjeunna bakal jadi calon présidén ti Partéy Républik saterusna. Roosevelt sababaraha kali nawarkeun jadi hakim agung, tapi Taft tetep nolak lantaran masih aya tugas séjén. Salian ti éta, Taft kacida hayangna jadi Ketua Mahkamah Agung, tapi harita kalungguhanana masih dicekel ku Melville Fuller.

Ngaliwatan perjangjian jeung Panama, AS boga hak ngawangun Terusan Panama. Roosevelt mercayakeun proyék ieu ka Departemén Perang nu dipingpin ku Taft. Dina taun 1907, Taft nyarankeun insinyur tentara, George W. Goethals, nu satuluyna hasil ngajalankeun proyék éta kalayan lungsur-langsar.

Dina urusan luar nagri séjénna, Taft kungsi jadi Gubernur Provisioal Kuba salila dua minggu dina taun 1906 nalika aya karusuhan di dinya. Anjeunna ogé ngayakeun kunjungan ka Jepang dina taun 1905, nandatanganan Kasapukan Taft–Katsura nu negeskeun yén Jepang moal ngaganggu Filipina sarta AS moal ngahalangan Jepang ngawasa Koréa.

## Pemilihan Présidén 1908 
### Meunangkeun Pencalonan 
Roosevelt geus ngajabat ampir tilu satengah taun tina mangsa jabatan McKinley. Dina peuting kameunanganana taun 1904, Roosevelt nyatakeun sacara umum yén anjeunna moal nyalon deui dina taun 1908, hiji jangji anu satuluyna dipikasedih ku anjeunna. Sanajan kitu, anjeunna ngarasa kabeungkeut ku omonganana sorangan. Roosevelt yakin yén Taft téh mangrupa gaganti anu pantes, sanajan mimitina Taft rada horéam maju. Roosevelt ngagunakeun pangaruhna dina mesin partéy pikeun mantuan "putra mahkota"-na; para pajabat politik diancam bakal kaleungitan pagawéanana lamun teu ngarojong Taft.

Dina Konvénsi Nasional Républik di Chicago bulan Juni 1908, Taft meunang mutlak dina sora munggaran. Sanajan kitu, Taft teu bisa nangtukeun sagalana sorangan; anjeunna hayang pasanganna téh urang progresif ti Midwest kawas Jonathan Dolliver, tapi konvénsi kalah milih Anggota Kongrés James S. Sherman ti New York anu boga sipat konservatif. Taft mundur tina jabatan Menteri Perang dina 30 Juni pikeun museurkeun perhatian kana kampanye.

### Kampanye Pemilihan Umum 
Lawan Taft dina pemilihan umum nyaéta William Jennings Bryan, calon ti Partéy Démokrat pikeun katilu kalina. Bryan ngaku yén anjeunna téh pewaris sajati tina kawijakan Roosevelt. Masalah dana kampanye jadi bahan perdebatan; Bryan hayang sumbangan ti pajabat korporasi dicaram, sedengkeun Taft ngan sapuk yén sumbangan éta kudu diumumkeun sanggeus pemilihan réngsé.

Taft ngamimitian kampanye kalayan léngkah anu rada kagok, sabab mindeng nganjang ka imah Roosevelt di Sagamore Hill pikeun ménta nasehat, nepi ka aya anggapan yén anjeunna ngan saukur nuturkeun kahayang Roosevelt. Roosevelt sorangan terus-terusan méré nasehat nepi ka aya banyolan yén "TAFT" téh singgetan tina *"Take Advice From Theodore"* (Turutkeun nasehat ti Theodore). Hal ieu ngalantarankeun pamajikan Taft, Nellie, ngarasa keuheul sabab anjeunna mémang kurang percaya ka kulawarga Roosevelt.

Taft ngarojong lolobana kawijakan Roosevelt, kaasup hak buruh pikeun boga organisasi sarta pangaturan korporasi. Anjeunna ogé ngusulkeun ayana pajeg panghasilan ngaliwatan améndemén konstitusi pikeun ngabatalkeun putusan Mahkamah Agung saméméhna. Dina ahirna, Taft meunang kalayan sora anu cukup jauh, nyaéta 321 sora éléktoral dibandingkeun 162 sora pikeun Bryan, sanajan sora rahayatna ngan saukur 51,6 persén. Sateuacan dilantik, dina 18 Pébruari 1909, Taft diangkat jadi anggota Mason at sight (Freemason) di Cincinnati.

Roosevelt, anu ngarasa hanjelu ku sabab manéhna sorangan kurang gerak, terus-terusan méré naséhat ka Taft. Manéhna sieun masarakat teu bisa ningali kualitas Taft, nepi ka Bryan anu meunang. Nu ngarojong Roosevelt ogé nyebarkeun gosip yén sabenerna Présidén pisan anu ngajalankeun kampanye Taft. Hal ieu nyieun Nellie Taft keuheul, da mémang manéhna mah ti baheula gé teu pati percaya ka kulawarga Roosevelt. Sanajan kitu, Roosevelt ngarojong calon ti Partéy Républik éta kalawan sumanget pisan, nepi ka aya banyolan yén "TAFT" téh singgetan tina "Take Advice From Theodore" (Turutkeun Naséhat ti Theodore).

Bryan ngajukeun sistem jaminan bank sangkan duit nasabah bisa diganti lamun bank bangkrut, tapi Taft teu panuju sarta kalah nawarkeun sistem tabungan pos. Masalah panyuluhan (larangan) alkohol asup kana kampanye basa pertengahan Séptémber, nalika Carrie Nation nepungan Taft sarta nanyakeun pamadeganana. Taft jeung Roosevelt geus sapuk yén partéy moal milu pipilueun kana éta urusan. Nation indit kalawan ambek, sarta nyebut yén Taft téh jalma anu teu religius jeung teu satuju kana gerakan temperance (anti-alkohol). Turut kana naséhat Roosevelt, Taft milih ngantep sarta teu ngurusan éta masalah.

Ahirna, Taft meunang kalawan selisih angka anu cukup jauh. Taft ngéléhkeun Bryan ku 321 sora éléktoral lawan 162; sanajan kitu, manéhna ngan meunang 51,6 persén tina sora rahayat (*popular vote*). Nellie Taft nyarita ngeunaan éta kampanye, "Teu aya anu perlu dikritik, iwal ti manéhna anu teu nyaho atawa teu paduli kana kumaha carana maén dina dunya politik." Ike Hoover, anu geus lila jadi pangawal di Gedong Bodas, nginget-nginget yén Taft mindeng nepungan Roosevelt salila kampanye, tapi jadi jarang panggih sanggeus pamilihan nepi ka poé palantikan, 4 Maret 1909.

Dina tanggal 18 Pébruari 1909, sanggeus kapilih tapi méméh dilantik, Taft diangkat jadi Mason at sight di Scottish Rite Cathedral, Cincinnati.

## Kaprésidénan (1909–1913)
### Pelantikan jeung pajabat kabinét
Taft disumpah jadi présidén dina ping 4 Maret 1909. Alatan ayana badai usum tiis anu nyimbut Kota Washington ku és, Taft dilantik di jero Rohangan Senat, lain di saluareun Gedong Capitol sakumaha adatna. Dina biantara pelantikanana, présidén anyar téh nyatakeun yén manéhna ngarasa dipikaajrih geus jadi "salah saurang panaséhat ti nu miheulaan kuring anu kacida onjoyna" sarta geus milu ancrub "dina réformasi-réformasi anu ditaratas ku anjeunna. Kuring bakal hianat ka diri sorangan, ka jangji-jangji kuring, sarta ka déklarasi platform partéy nalika kuring kapilih, upama kuring henteu ngajadikeun pangropéa jeung panerapan éta réformasi salaku fitur pangpentingna dina pamaréntahan kuring". Manéhna boga tékad sangkan éta réformasi bisa langgeng, mastikeun yén para pangusaha anu jujur teu kudu nandangan kateupastian alatan parobahan kawijakan. Manéhna ogé nyabit ngeunaan perluna ngurangan tarif Dingley 1897, perluna réformasi antitrust, sarta nuluykeun kamajuan Pilipina nuju ka pamaréntahan mandiri anu sagemblengna. Roosevelt ninggalkeun jabatanna kalayan rasa hanjelu dumeh mangsa jabatanna geus lekasan, sarta sangkan teu ngaganggu jalan Taft, Roosevelt ngayakeun rencana lalampahan moro ka Afrika salila sataun.

Teu lila sanggeus konvénsi Républik, Taft jeung Roosevelt geus badami ngeunaan pajabat kabinét mana waé anu bakal dipertahankeun. Taft ukur nahan Menteri Pertanian James Wilson jeung Jaksa Agung Pas (Postmaster General) George von Lengerke Meyer (nu saterusna dipindahkeun ka Departemén Angkatan Laut). Pajabat séjénna anu diangkat kana kabinét Taft nyaéta Philander Knox, anu kungsi ngabakti di mangsa McKinley jeung Roosevelt salaku Jaksa Agung, ayeuna diangkat jadi Menteri Luar Negeri, sarta Franklin MacVeagh salaku Menteri Kaungan.

Taft henteu miboga hubungan anu raket jeung média sakumaha Roosevelt, manéhna leuwih milih tara ngayakeun wawancara atawa sési poto kawas nu miheulaanna. Pamaréntahanana nembékeun parobahan gaya tina kapamingpinan Roosevelt anu karismatik kana gaya Taft anu leuwih rineh sarta miboga kadeudeuh kana aturan hukum.

### Istri Présidén gering
Dina awal mangsa jabatan Taft, bulan Méi 1909, istrina, Nellie, katarajang strok parna anu ngabalukarkeun leungeun jeung suku kéncana lumpuh sarta teu bisa nyarita. Taft mépéléngkeun sababaraha jam unggal poéna pikeun ngurus sarta ngajarkeun deui istrina nyarita, anu merlukeun waktu nepi ka sataun lilana.

### Kawijakan luar nagri
#### Organisasi jeung prinsip
Taft ngajadikeun réstrukturisasi Departemén Luar Nagri salaku prioritas utamana, bari nembékeun yén, "ieu (departemén) disusun dumasar kana pangabutuh pamaréntahan taun 1800, lain taun 1900." Pikeun mimitina, éta departemén dibagi kana sababaraha divisi dumasar wilayah géografis, kaasup bagian pikeun Wétan Jauh, Amérika Latin, sarta Éropa Kulon. Program palatihan gawé anu munggaran ogé diadegkeun, sarta para pajabat anu diangkat kudu matuh sabulan di Washington saacan indit ka pos tugasna masing-masing. Taft jeung Menteri Luar Negeri Knox miboga hubungan anu raket, sarta présidén mindeng ngagugu kana nasehatna boh dina urusan luar nagri atawa jero nagri. Numutkeun sajarawan Paolo E. Coletta, Knox lain saurang diplomat anu parigel, sarta miboga hubungan anu kurang hadé jeung Senat, média, sarta sababaraha pamingpin luar nagri, hususna ti Amérika Latin.

Aya kasapukan anu lega antara Taft jeung Knox ngeunaan tujuan utama kawijakan luar nagri; AS moal pipilueun kana urusan Éropa, sarta bakal ngagunakeun kakuatan militer upama diperlukeun pikeun nerapkeun Doktrin Monroe di buana Amérika. Pertahanan Terusan Panama, anu keur diwangun salila masa jabatan Taft (mimitian dibuka taun 1914), jadi pituduh pikeun Kawijakan luar nagri Amérika Sarikat di Karibia jeung Amérika Tengah. Pamaréntahan saméméhna geus nyoba ngamajukeun kapentingan bisnis Amérika di luar nagri, tapi Taft léngkahna leuwih jauh deui nyaéta ngagunakeun jaringan diplomat jeung konsul Amérika di mancanagara pikeun ngagedékeun padagangan. Taft miharep yén hubungan sarupa kitu téh bisa ngarojong kana katengtreman dunya. Taft ogé ngadorong ayana pajangjian arbitrase jeung Britania Raya sarta Perancis, tapi Senat teu kersa masrahkeun hak konstitusionalna pikeun nyatujuan pajangjian ka pihak arbiter.

#### Tarif jeung timbal balik (resiprositas)
Dina mangsa kaprésidénan Taft, proteksionisme ngaliwatan pamakéan tarif mangrupikeun posisi dasar Partéy Républik. Tarif Dingley Act geus diberlakukeun pikeun nangtayungan industri Amérika tina saingan luar nagri. Platform partéy taun 1908 geus ngarojong ayana parobahan dina Dingley Act sanajan teu dijelaskeun sacara rinci, sarta Taft nafsirkeun ieu téh salaku pangurangan tarif. Taft ngayakeun sidang husus Kongrés dina 15 Maret 1909 pikeun nguruskeun perkara tarif ieu.

Sereno E. Payne, ketua Komite Cara jeung Sarana DPR, geus ngayakeun dangong (hearing) dina ahir taun 1908, sarta ngusulkeun draf panerapanana. Sacara umum, éta tagihan téh rada ngurangan tarif, tapi nalika disatujuan ku DPR dina April 1909 sarta nepi ka Senat, ketua Komite Kauangan Senat, sénator Rhode Island Nelson W. Aldrich, nambahkeun loba amandemén anu kalahka naékeun tarif. Hal ieu ngahudang amarah kaum progresif kawas Robert M. La Follette ti Wisconsin, anu ngadesek Taft sangkan nyatakeun yén éta tagihan téh henteu saluyu jeung platform partéy. Taft nolak, nu matak ngajaheutkeun haté maranéhna. Taft keukeuh yén lolobana barang impor ti Pilipina kudu bébas tina béa asup, sarta numutkeun Anderson, ieu némbokeun kapamingpinan anu éféktif dina widang anu dikawasa jeung dipikiran ku Taft.

Nalika lawan-lawanna nyoba ngarobah tagihan tarif sangkan méré jalan pikeun pajeg panghasilan (income tax), Taft nolak kalayan alesan yén Mahkamah Agung kamungkinan badé ngabatalkeunana sabab dianggap inkonstitusional, sakumaha anu kantos lumangsung saméméhna. Salaku gantina, maranéhna ngusulkeun amandemén konstitusi, anu disatujuan ku dua lembaga (DPR jeung Senat) dina awal Juli, dikirim ka nagara-nagara bagian, sarta dina taun 1913 diratifikasi salaku Amandemén Kagenep Belas Konstitusi Amérika Sarikat. Dina komite konferénsi, Taft meunang sababaraha kameunangan, saperti ngawatesan pajeg pikeun kai (lumber). Laporan konferénsi disatujuan ku dua lembaga, sarta Taft nandatanganana dina 6 Agustus 1909. Tarif Payne-Aldrich geura-giru jadi kontrovérsi. Numutkeun Coletta, "Taft geus kaleungitan inisiatif, sarta raheut alatan perdebatan tarif anu sengit éta moal kungsi cageur".

Dina talatah taunan Taft anu dikirim ka Kongrés dina Désémber 1910, manéhna ngadesek ayana kasapukan padagangan bébas jeung Kanada. Britania dina mangsa éta masih kénéh ngurus urusan luar nagri Kanada, sarta Taft manggihan yén pamaréntah Britania jeung Kanada kersa narima. Sanajan kitu, loba pihak di Kanada anu nolak éta kasapukan, sieun yén AS bakal miceun éta pajangjian nalika geus dianggap teu nguntungkeun deui, sakumaha anu kungsi lumangsung kana Pajangjian Elgin-Marcy 1854 dina taun 1866. Pihak tani jeung perikanan di Amérika Sarikat ogé milu nolak. Sanggeus badami jeung pajabat Kanada dina Januari 1911, Taft miboga éta kasapukan, anu sabenerna mah lain pajangjian resmi (treaty), sarta diasupkeun ka Kongrés. Éta kasapukan disatujuan dina ahir Juli. Parlemén Kanada anu dipingpin ku Perdana Menteri Sir Wilfrid Laurier macét alatan ieu masalah. Urang Kanada tungtungna ngaruntuhkeun jabatan Laurier dina pilihan raya Séptémber 1911 sarta Robert Borden jadi perdana menteri anyar. Antukna henteu aya kasapukan lintas wates anu tuntas, sarta perdebatan ieu kalahka mancepkeun perpecahan di jero Partéy Républik.
#### Amérika Latin
Taft sareng Menteri Luar Nagri Philander Knox nerapkeun kawijakan Diplomasi Dollar ka Amérika Latin. Maranéhna percaya yén investasi AS bakal nguntungkeun sakumna pihak anu kabaud, bari sakaligus ngirangan pangaruh Éropa di wilayah-wilayah anu dilingkup ku Doktrin Monroe. Ieu kawijakan téh teu dipikaresep ku nagara-nagara Amérika Latin anu alim jadi protéktorat kauangan Amérika Sarikat, ogé teu dipikaresep ku Senat AS anu anggotana seueur nu percaya yén AS teu kedah pipilueun kana urusan mancanagara. Teu aya kontrovérsi luar nagri anu leuwih nguji kawijakan Taft salian ti runtagna rézim Méksiko sarta karusuhan anu nuturkeunana dina mangsa Révolusi Méksiko.

, Ciudad Juárez, Méksiko, 1909]]

Nalika Taft mimiti ngajabat, kaayaan di Méksiko beuki geunjleung di sahandapeun kakawasaan diktator Porfirio Díaz anu geus lila nyepeng tampuk pamingpin. Loba rahayat Méksiko anu ngarojong lawanna, Francisco Madero. Aya sababaraha kajadian di mana pemberontak Méksiko meuntas wates AS pikeun néangan kuda jeung pakarang; Taft nyoba nyegah hal ieu ku cara maréntahkeun Angkatan Darat AS ka wilayah wates pikeun ngayakeun latihan tempur. Taft nyarita ka ajudan militérna, Archibald Butt, yén "Kuring bakal diuk dina tutupna (panutup panci nu keur ngagolak) sarta bakal hésé pisan pikeun nyingkahkeun kuring". Manéhna némbokeun rojonganana ka Díaz ku cara ngayakeun pasamoan di El Paso, Texas, sarta Ciudad Juárez, Chihuahua. Ieu mangrupikeun pasamoan munggaran antara présidén AS jeung présidén Méksiko, sarta munggaranana présidén Amérika nganjang ka Méksiko. Dina poé pasamoan éta, Frederick Russell Burnham sareng saurang Texas Ranger hasil néwak sarta ngalumpuhkeun saurang nu boga niat jahat anu mawa pistol saku, ngan sababaraha léngkah ti dua présidén éta. Saacan pamilihan di Méksiko, Díaz ngasupkeun kandidat oposisi Francisco I. Madero ka pangébokan, anu saterusna ngabalukarkeun para pangrojongna angkat pakarang. Hal ieu ngakibatkeun labuhna kakawasaan Díaz sarta dimimitianna Révolusi Méksiko anu lumangsung nepi ka sapuluh taun ka hareup. Di Wilayah Arizona AS, dua warga tiwas sarta ampir belasan urang tatu, sababaraha urang di antarana kakeunaan ku témbakan ti peuntas wates. Taft nolak réspon anu agrésif sarta méré paréntah kitu ka gubernur wilayahna.

Présidén Nikaragua, José Santos Zelaya, hayang nyabut konsési dagang anu dibikeun ka pausahaan-pausahaan Amérika, sarta para diplomat Amérika sacara rerencepan mihak ka pasukan pemberontak di sahandapeun Juan Estrada. Nikaragua miboga hutang ka nagara-nagara deungeun, sarta AS alim upama rute terusan alternatif ragrag ka leungeun urang Éropa. Gaganti Zelaya anu kapilih, José Madriz, teu bisa mareuman pemberontakan alatan pasukan AS pipilueun, sarta dina Agustus 1910, pasukan Estrada hasil ngarebut Managua, ibu kota nagara. AS maksa Nikaragua pikeun nampa injeuman, sarta ngirim pajabat pikeun mastikeun yén éta hutang dibayar tina pendapatan pamaréntah. Nagara éta tetep teu stabil, sarta sanggeus ayana kudéta séjén dina taun 1911 sarta karusuhan dina taun 1912, Taft ngirim pasukan pikeun ngamimitian Okupasi Amérika Sarikat di Nikaragua, anu lumangsung nepi ka taun 1933.

#### Asia Wétan
Alatan pangalamanana mangtaun-taun di Pilipina, Taft miboga minat anu kacida gedéna kana urusan Asia Wétan nalika jadi présidén. Taft nganggap hubungan jeung Éropa téh kawilang kurang penting, tapi alatan poténsi padagangan jeung investasi, Taft nempatkeun jabatan menteri (duta) pikeun Cina salaku posisi anu pangpentingna dina Déwan Luar Nagri. Knox teu sapamadegan, sarta nolak bongbolongan sangkan manéhna indit ka Peking pikeun ningali kaayaan nu sabenerna. Taft nganggap menteri pilihan Roosevelt di dinya, William W. Rockhill, kurang miboga minat kana padagangan Cina, sarta ngagantina ku William J. Calhoun. Knox tara ngadéngékeun Calhoun dina urusan kawijakan, anu matak mindeng jadi papaséaan. Taft sareng Knox nyoba ngalegakeun Kawijakan Panto Kabuka John Hay nepi ka Manchuria, tapi teu hasil.

Dina taun 1898, hiji pausahaan Amérika geus meunangkeun konsési pikeun jalan karéta api antara Hankow jeung Sichuan, tapi pihak Cina nyabut éta pajangjian dina taun 1904 sanggeus éta pausahaan ngalanggar kasapukan ku cara ngajual sabagéan badag sahamna ka pihak di luar Amérika Sarikat. Pamaréntah kaisar Cina meunangkeun duit pikeun ganti rugi ti pamaréntah Hong Kong Britania, kalayan sarat yén urang Britania bakal diutamakeun upama modal asing diperlukeun pikeun ngawangun jalur karéta api éta. Dina taun 1909, hiji konsorsium anu dipingpin ku Britania mimiti ngayakeun parundingan. Hal ieu kanyahoan ku Knox dina bulan Méi taun éta, sarta manéhna nungtut sangkan bank-bank AS diidinan milu ancrub. Taft nepikeun pamentana sacara pribadi ka Pangéran Régén, Zaifeng, Prince Chun, sarta hasil mawa AS aub, sanajan pajangjianana nembé ditandatanganan dina Méi 1911. Sanajan kitu, dekret Cina anu ngesahkeun éta pajangjian ogé merlukeun nasionalisasi pausahaan karéta api lokal di propinsi-propinsi anu kakeunaan. Ganti rugi anu dibayarkeun ka nu boga saham dianggap teu nyukupan, sarta ieu kakeueung téh jadi salah sahiji cukang lantaran anu ngahudang Révolusi 1911.

Sanggeus révolusi bitu, para pamingpin pemberontak milih Sun Yat-sen salaku présidén samentara pikeun naon anu saterusna jadi Républik Cina (1912–1949), sarta ngarubuhkeun Dinasti Manchu. Taft asa-asa pikeun ngaku kana pamaréntahan anyar éta, sanajan opini publik Amérika mah ngarojong. DPR AS dina Pébruari 1912 ngaluarkeun résolusi anu ngarojong républik Cina, tapi Taft jeung Knox ngarasa yén pangakuan téh kedah mangrupikeun tindakan babarengan ti kakuatan Kulon. Taft dina talatah taunan pamungkasna ka Kongrés dina Désémber 1912 nembékeun yén manéhna keur méré léngkah nuju ka pangakuan saatos éta républik madeg kalayan sagemblengna, tapi dina mangsa éta manéhna geus éléh dina pamilihan ulang sarta henteu kaburu neruskeun éta rencana.
Taft neruskeun kawijakan anu nolak imigrasi ti Cina jeung Jepang sakumaha dina mangsa Roosevelt. Hiji pajangjian silaturahmi jeung navigasi anu dirévisi antara AS jeung Jepang dina taun 1911 méré hak timbal balik anu lega pikeun urang Jepang di Amérika sarta urang Amérika di Jepang, tapi dumasar kana kaluluyan "Gentlemen's Agreement". Aya kabéberékan (kabérékan) ti basisir kulon nalika éta pajangjian diajukeun ka Senat, tapi Taft nginpormasikeun ka para politisi yén teu aya parobahan dina kawijakan imigrasi.

#### Eropa
Taft teu satuju kana kabiasaan lila nu sok méré kalungguhan duta agung ka para pangrojong nu baleunghar. Manéhna leuwih resep lamun para diplomat téh hirupna teu kaleuleuwihi sarta milih jalma-jalma anu, numutkeun Taft, "bakal wanoh ka urang Amérika nalika panggih". Salah sahiji nu hayang geuwat diganti ku manéhna nyaéta duta agung keur Perancis, Henry White, jalma nu geus lila dipikaceuceub ku Taft saprak manéhna nyaba ka Eropa. Dipecatna White ngalantarankeun para pagawé Departemén Luar Negeri séjénna ngarasa melang bisi kalungguhanana ogé kaganggu ku urusan pulitik. Taft ogé boga niat ngaganti Whitelaw Reid, duta agung di London nu diangkat ku Roosevelt. Nanging, Reid, nu boga surat kabar *New-York Tribune*, geus milu ngarojong Taft nalika kampanyé, tur William sarta Nellie Taft kacida mikaresepna kana laporan-laporan ti Reid nu sok haneut. Reid tetep nyekel kalungguhanana nepi ka maot dina taun 1912.

, neuteup ka Pope's Folly sarta Kapuloan Fundy di Kanada.]]

Taft téh pangrojong panatapan papaséaan internasional ku jalan arbitrase (pameureus ku pihak katilu). Manéhna ngayakeun hungkul babadantenan perjangjian jeung Britania Raya sarta Perancis sangkan sagala papaséaan bisa diputus ku jalan arbitrase. Ieu perjangjian ditandatangan dina Agustus 1911. Boh Taft atawa Knox (manten sénator) teu badami heula jeung anggota Sénat nalika prosés badantenan. Harita, loba urang Républikan nu teu panuju ka Taft, nepi ka Présidén ngarasa lamun manéhna teuing maksa, éta perjangjian malah bakal tumpur. Manéhna sempet biantara ngarojong éta perjangjian dina Oktober, tapi Sénat nambahan sababaraha aturan (améndemén) nu teu bisa ditarima ku Taft, nepi ka éta perjangjian téh batal.

Sanajan euweuh perjangjian arbitrase umum nu sapuk, pamaréntahan Taft junun mungkas sawatara papaséaan jeung Britania Raya ku jalan tingtrim. Di antarana nyaéta nangtukeun wates antara Maine jeung New Brunswick, urusan moro anjing laut di Laut Bering nu ogé ngalibetkeun Jepang, sarta urusan ngala lauk di Newfoundland. Katangtuan moro anjing laut ieu tetep lumaku nepi ka dibatalkeun ku Jepang dina taun 1940.

### Kawijakan jero nagara jeung pulitik
#### Antitrust
, ]]Taft neruskeun sarta ngalegaan rancagé Roosevelt pikeun mutuskeun rupa-rupa gabungan pausahaan (monopoli) ngaliwatan gugatan hukum dina Sherman Antitrust Act. Manéhna ngajukeun 70 kasus dina opat taun (Roosevelt ngan 40 kasus dina tujuh taun). Gugatan ka Standard Oil Company jeung American Tobacco Company nu dimimitian jaman Roosevelt, ahirna diputuskeun meunang ku pamaréntah di Mahkamah Agung dina taun 1911. Dina Juni 1911, Déwan Perwakilan nu dikawasa ku Partéy Démokrat mimiti ngayakeun pamariksaan ka United States Steel (U.S. Steel). Éta pausahaan mekar jaman Roosevelt, nu harita ngarojong akuisisi Tennessee Coal, Iron, and Railroad Company pikeun nyegah parahna Krisis 1907. Taft, nalika jadi Menteri Perang, sempet muji éta akuisisi. Ahli sajarah Louis L. Gould nyebutkeun yén Roosevelt kamungkinan katipu nepi ka percaya yén U.S. Steel sabenerna teu hayang meuli éta pausahaan Tennessee, padahal éta téh hiji kauntungan badag. Keur Roosevelt, mamandapan ieu perkara téh geus nyigeung kana kajujuran pribadina.

Dina Oktober 1911, Departemén Kaadilan Taft ngajukeun gugatan ka U.S. Steel, ménta sangkan leuwih ti saratus anak pausahaanana dibéré kamerdékaan korporasi. Dina gugatanana, disebutkeun yén Roosevelt "geus ngarojong monopoli sarta geus katipu ku para pangusaha nu calakan". Roosevelt ngarasa kahina ku éta tuduhan sarta ngarasa Taft teu bisa leupas tina tanggung jawab ku alesan teu nyaho kana eusi gugatan éta.

Taft ngirim pesen husus ka Kongrés ngeunaan perluna aturan antitrust nu anyar dina Désémber 1911, tapi teu dipaliré. Kasus antitrust séjén nu mawa pangaruh pulitik ka Taft nyaéta gugatan ka International Harvester Company, pausahaan alat tatanén badag, dina awal 1912. Lantaran pamaréntahan Roosevelt kungsi nalungtik tapi teu nyokot tindakan naon-naon, ieu gugatan jadi sanjata keur Roosevelt dina nungtut deui tikét calon présidén ti Républik. Pangrojong Taft nyebut yén Roosevelt téh salah; sabalikna, Roosevelt nyacad Taft lantaran nungguan nepi ka tilu taun satengah kakara meta, éta ogé pas manéhna keur aya dina posisi kaancam sacara pulitik.

#### Perkara Ballinger–Pinchot
Roosevelt téh saurang nu kacida merhatikeun kana pangariksa alam (konservasi), dibantuan ku jalma-jalma nu sapaham saperti Sekretaris Urusan Jero Nagara James R. Garfield sarta Kapala Leuweung Gifford Pinchot. Taft sabenerna satuju kana pentingna pangariksa alam, tapi manéhna ngarasa yén éta hal téh kudu dumasar kana undang-undang, lain ngan saukur paréntah éksékutif. Taft teu nahan Garfield, urang Ohio, salaku sekretaris, tapi kalah milih urang kulon, manten walikota Seattle, Richard A. Ballinger. Roosevelt kagét ku éta parobahan, lantaran manéhna yakin Taft geus jangji bakal nahan Garfield. Ieu parobahan jadi salah sahiji lantaran Roosevelt mimiti sadar yén Taft bakal milih kawijakan anu béda.

Roosevelt geus nyabut loba lahan ti domain publik, kaasup sababaraha lahan di Alaska nu dianggap beunghar ku batubara. Dina taun 1902, Clarence Cunningham, saurang pangusaha ti Idaho, manggihan gundukan batubara di Alaska sarta ngajukeun klaim pertambangan, nu tuluy ditalungtik kaabsahanana ku pamaréntah. Ieu urusan téh katararik nepi ka ahir mangsa jabatan Roosevelt, kaasup nalika Ballinger mingpin United States General Land Office (1907–1908). Agen husus Kantor Lahan, Louis Glavis, nalungtik klaim Cunningham, sarta nalika Sekretaris Ballinger nyatujuan éta klaim dina taun 1909, Glavis ngarumpak protokol pamaréntahan ku jalan milari bantuan ka Pinchot di luar Departemén Jero Nagara.

Dina Séptémber 1909, Glavis medar tuduhanana dina hiji artikel majalah, nétépkeun yén Ballinger kungsi jadi pajabat hukum keur Cunningham di antara dua mangsa jabatanna di pamaréntah. Ieu hal téh ngalanggar aturan "benturan kapentingan" nu nyaram manten pajabat nagara jadi pangabela dina urusan nu kungsi jadi tanggung jawabna. Dina 13 Séptémber 1909, Taft mécat Glavis, dumasar kana laporan ti Jaksa Agung George W. Wickersham nu titimangsana dua poé saméméhna. Pinchot satekah polah hayang maceuhkeun ieu perkara nepi ka manéhna sorangan dipecat, hiji hal anu sabenerna hayang disingkahan ku Taft bisi jadi mamala kana hubunganana jeung Roosevelt (nu harita masih di luar nagri). Taft ménta Elihu Root (nu harita geus jadi sénator) pikeun nalungtik, sarta Root ngarojong sangkan Pinchot dipecat.

Taft geus maréntahkeun sangkan sakumna pajabat ulah méré komentar kana éta kaributan. Nanging dina Januari 1910, Pinchot kalah mancing perkara ku cara ngirim surat ka sénator Dolliver ti Iowa, nuduh yén lamun lain ku jasa Layanan Kahutanan, Taft pasti geus nyatujuan klaim palsu dina lahan publik. Numutkeun Pringle, ieu téh "hiji tindakan nu teu pantes ti hiji bawahan éksékutif ka cabang législatif, nu ngalantarankeun présidén nu nuju nalangsa kapaksa misahkeun Pinchot ti jabatan publikna". Pinchot dipecat, hiji hal nu malah dipikabungah ku manéhna, tuluy manéhna balayar ka Eropa pikeun ngalaporkeun ieu perkara ka Roosevelt. Pamariksaan ku Kongrés tuluy dilaksanakeun, nu hasilna ngabéréskeun Ballinger dumasar sora mayoritas, tapi pamaréntahan Taft tetep kaisinan nalika pangacara Glavis, Louis D. Brandeis, ngabuktikeun yén laporan Wickersham téh titimangsana geus diundur-undur (backdated), nu ahirna diaku ku Taft sacara téréh-téréh. Perkara Ballinger–Pinchot ieu ngalantarankeun golongan progrésif sarta nu satia ka Roosevelt ngarasa yén Taft geus ninggalkeun agenda Roosevelt.

#### Hak sipil
Dina biantara pelantikanana, Taft ngumumkeun yén manéhna moal ngangkat urang Amérika-Afrika kana jabatan féderal, saperti kapala kantor pos, lamun éta hal bakal ngabalukarkeun géséh antar ras (rasial). Ieu béda jeung Roosevelt, nu moal ngaganti pajabat kulit hideung ngan saukur lantaran urang kulit bodas di dinya embung badami jeung maranéhna. Hal ieu disebut "Kawijakan Kidul" Taft, nu sacara teu langsung ngondang protés ti urang kulit bodas ka pajabat kulit hideung. Taft neruskeun ieu léngkah ku cara ngaganti kalolobaan pajabat kulit hideung di Kidul, sarta saeutik pisan ngangkat urang Amérika-Afrika di kalér.

Nalika Taft dilantik, jalan kahareup keur urang Amérika-Afrika keur jadi padungdengan di antara para pamingpinna. Booker T. Washington ngusulkeun dina Atlanta Compromise yén kalolobaan urang kulit hideung kudu dilatih keur gawé industri, sarta ngan saeutik nu néangan atikan luhur; sedengkeun W. E. B. DuBois nyokot sikep nu leuwih teuas (militan) pikeun kasaruaan hak. Taft leuwih condong kana pamikiran Washington. Numutkeun Coletta, Taft ngantep urang Amérika-Afrika "tetep dina tempatna" ... Ku kituna, manéhna gagal ningali atawa neruskeun misi kamanusaan nu sacara sajarah napel dina Partéy Républik, nu balukarna urang kulit hideung boh di Kalér atawa di Kidul mimiti pindah ka Partéy Démokrat.

Taft, saurang panyekel Unitarian, mangrupa salah sahiji pamingpin dina awal abad ka-20 nu méré ajén positip kana peran sajarah Katolik. Hal ieu nulungan pisan pikeun ngaleungitkeun sikep anti-Katolik, utamana di wewengkon Kulon Jauh di mana Protéstan teu pati kuat. Dina taun 1904, Taft biantara di Universitas Notre Dame. Manéhna muji "usaha, kawani, sarta kasatiaan kana tugas nu jadi ciri para pahlawan Spanyol nu wantun nyanghareupan bahaya sagara pikeun mawa Kristen sarta peradaban Eropa ka" Filipina. Dina taun 1909 manéhna muji Junípero Serra salaku "rasul, nu nyieun hukum, [sarta] pangwangun" nu ngamimitian "awal peradaban di California."

Salaku pangrojong imigrasi bébas, Taft maké hak véto kana rancangan undang-undang nu diusulkeun ku Kongrés sarta didukung ku serikat buruh nu niatna ngawatesan pagawé kasar ku cara ngayakeun tés baca-tulis.

### Pangkat yudisial
 pikeun jadi Ketua Mahkamah Agung Amérika Sarikat.]]

Taft geus ngangkat genep hakim pikeun Mahkamah Agung; ngan George Washington jeung Franklin D. Roosevelt nu kungsi ngangkat leuwih loba ti manéhna. Pupusna Hakim Rufus W. Peckham dina Oktober 1909 méré lolongkrang munggaran keur Taft. Manéhna milih babaturan lila sarta batur sapadamelanana ti Pangadilan Banding kagenep (Sixth Circuit), Horace H. Lurton ti Georgia; Taft kungsi kacida miharepna Theodore Roosevelt ngangkat Lurton ka mahkamah luhur, tapi harita teu dikabulkeun. Jaksa Agung Wickersham sempet nyungkun (teu panuju) lantaran Lurton, urang Démokrat tur manten prajurit Konfédérasi, geus yuswa 65 taun. Tapi Taft tetep ngangkat Lurton dina 13 Désémber 1909, sarta Sénat nyatujuan ku jalan sora (voice vote) saminggu ti harita. Lurton nepi ka kiwari kacatet salaku jalma pangsepuhna nu diangkat jadi hakim agung. Lurie nyebutkeun yén Taft, nu harita keur rieut ku perkara tarif sarta pangariksa alam, hayang ngalakukeun hiji tindakan resmi nu méré kabungah keur dirina sorangan, utamana lantaran manéhna ngarasa Lurton memang pantes meunang éta kalungguhan.

Pupusna Hakim David Josiah Brewer dina 28 Maret 1910 méré lolongkrang kadua keur Taft; manéhna milih Gubernur New York, Charles Evans Hughes. Taft nyarita ka Hughes yén lamun korsi Ketua Mahkamah Agung kosong nalika manéhna ngajabat, Hughes bakal jadi pilihan utamana. Sénat kalayan gancang nyatujuan Hughes, tapi tuluy Ketua Mahkamah Agung Fuller pupus dina 4 Juli 1910. Taft nunggu nepi ka lima bulan kakara milih pangganti Fuller, nyaéta Hakim Edward Douglass White, nu jadi hakim agung munggaran nu ditaékeun pangkatna jadi ketua hakim agung. Numutkeun Lurie, Taft nu harita masih boga harepan hayang jadi ketua mahkamah agung dina hiji mangsa, leuwih milih ngangkat jalma nu umurna leuwih kolot ti manéhna (White) batan nu ngora (Hughes) nu bisa waé umurna leuwih panjang ti manéhna—sakumaha nu kabuktian dina sajarahna, Hughes mémang hirup leuwih lila ti Taft. Pikeun ngeusian korsi White, Taft ngangkat Willis Van Devanter ti Wyoming, saurang hakim banding féderal. Nalika Taft nyalonkeun White jeung Van Devanter dina Désémber 1910, manéhna kudu ngeusian korsi séjénna lantaran William Henry Moody pangsiun ku alatan gering; manéhna milih urang Démokrat ti Louisiana, Joseph R. Lamar, nu panggih nalika keur maén golf sarta tuluy kanyahoan boga ngaran nu hade salaku hakim.

Sanggeus Hakim Harlan pupus dina Oktober 1911, Taft meunang kasempetan kagenep ngeusian korsi Mahkamah Agung. Sanggeus Sekretaris Knox nolak diangkat, Taft milih Kanselir New Jersey, Mahlon Pitney. Pitney boga catetan nu leuwih teuas ka kaum buruh batan hakim pilihan Taft séjénna, tur jadi hiji-hijina nu meunang tantangan tina voting Sénat (meunang 50–26).

Taft ogé ngangkat 13 hakim pikeun pangadilan banding féderal sarta 38 hakim pikeun pangadilan distrik. Manéhna ogé ngangkat hakim pikeun rupa-rupa pangadilan husus, kaasup lima hakim munggaran keur Pangadilan Perdagangan (Commerce Court) sarta Pangadilan Banding Béa Cukai. Pangadilan Perdagangan, nu diadegkeun taun 1910, mangrupa usulan Taft pikeun nangani banding ti Komisi Perdagangan Antarnagara. Loba nu teu satuju kana ieu pangadilan, tur beuki parah nalika salah sahiji hakimna, Robert W. Archbald, di-impeach (dipecat sacara hukum) dina taun 1912 lantaran korupsi. Taft kungsi ngavéto undang-undang nu rék ngabubarkeun éta pangadilan, tapi éta pangadilan ahirna dibubarkeun ogé ku Woodrow Wilson dina Oktober 1913.

### Kampanyé jeung pamilihan présidén 1912
#### Renggangna hubungan jeung Roosevelt
* taun 1909: Roosevelt miang, sarta mercayakeun kawijakanana ka Taft.]]
Nalika Roosevelt keur nyaba ka luar nagri salila lima belas bulan (Maret 1909 nepi ka Juni 1910), duanana jarang silih kirim surat. Panulis biografi Taft, Lurie, nyebutkeun yén masing-masing pihak sabenerna nungguan pihak séjén nu mimitian ngoméan deui hubungan maranéhna dina suasana nu anyar. Nalika Roosevelt mulang kalayan dipapag ku kaayaan nu ramé, Taft ngajak manéhna sangkan mondok di Gedong Bodas. Nanging, manten présidén éta nolak, sarta dina surat pribadina ka babaturanana, manéhna ngedalkeun rasa teu sugema kana kinerja Taft. Taft jeung Roosevelt sempet panggih dua kali dina taun 1910; sanajan katempona mah akur, tapi teu némbongkeun deui kadeudeuh (kacaket) sakumaha baheula. Sanajan kitu, Roosevelt nulis yén manéhna masih ngaharepkeun Taft bakal dicalonkeun deui ku Républikan dina taun 1912, sarta can nyarita yén dirina bakal maju jadi calon.

Dina ahir usum panas sarta awal usum gugur taun 1910, Roosevelt ngayakeun runtuyan biantara di wilayah Kulon nu eusina kacida nyacad ka lembaga yudisial nagara. Manéhna teu ngan saukur nyerang putusan Mahkamah Agung taun 1905 dina perkara *Lochner v. New York*, tapi ogé nuduh yén pangadilan féderal geus ngaruksak démokrasi. Manéhna nyebut para hakim éta salaku "hakim-hakim nu geus jadi fosil" sarta nyaruakeun kacenderungan maranéhna nu sok ngabatalkeun undang-undang reformasi progrésif jeung putusan Hakim Roger B. Taney dina perkara *Dred Scott v. Sandford* (1857). Pikeun mastikeun yén konstitusi téh bener-bener keur kapentingan umum, Roosevelt milu ngagabung jeung golongan progrésif séjénna, kaasup urang Démokrat William Jennings Bryan, pikeun nungtut ayana "judicial recall" (panyabutan wewenang hakim ku rahayat). Ieu hal téh matak ngagebeg keur Taft, sabab sanajan sacara pribadi manéhna satuju yén putusan *Lochner* téh salah, manéhna tetep yakin yén wewenang yudisial téh kacida pentingna dina pamaréntahan konstitusional. Rasa hariwang Taft ieu ogé dirasakeun ku tokoh-tokoh hukum luhur séjénna saperti Elihu Root jeung Alton B. Parker, nu beuki nguatkeun pamikiran Taft yén Roosevelt ulah nepi ka meunangkeun deui korsi présidén, sanajan naon waé hargana.

Salian ti urusan yudisial, Roosevelt ogé nungtut "ngaleungitkeun waragad korporasi pikeun kaperluan pulitik, évaluasi fisik harta banda jalan karéta api, pangaturan gabungan industri, pangadegan komisi tarif ékspor, pajak panghasilan nu tingkat-tingkat (graduated income tax)", sarta "undang-undang santunan pagawé, aturan législatif pikeun ngatur [tanaga gawé] awéwé jeung barudak, sarta kabukaan sakabéh waragad kampanyé". Numutkeun John Murphy, "Nalika Roosevelt mimiti geser ka kénca (progrésif), Taft mah kalah beuki geser ka katuhu (konservatif)."

Nalika kampanyé pamilihan sela taun 1910, Roosevelt aub dina pulitik di New York. Samentara éta, ku jalan donasi sarta pangaruhna, Taft nyoba mastikeun kadunungan manten wakil gubernur Warren G. Harding dina pamilihan gubernur Ohio ti Partéy Républik. Nanging, Républikan nandangan eleh dina pamilihan 1910 éta; Partéy Démokrat hasil ngawasa Déwan Perwakilan (House) sarta ngurangan jumlah mayoritas Républikan di Sénat. Di New Jersey, urang Démokrat Woodrow Wilson kapilih jadi gubernur, sarta Harding ogé éléh di Ohio.

Sanggeus pamilihan, Roosevelt terus ngaguar idé-idé progrésifna, nyaéta Nasionalisme Anyar, nu matak nyieun Taft beuki hariwang. Roosevelt nyacad pamaréntahan panggantina, nyebutkeun yén prinsip-prinsip nu dicekelna téh lain prinsip ti partéyna Lincoln, tapi prinsip ti jaman Gilded Age. Ieu pasalia téh terus lumangsung nepi ka taun 1911. Sénator Robert La Follette ngumumkeun yén manéhna bakal maju jadi calon présidén ti Républik sarta dimalar ku konvénsi golongan progrésif. Roosevelt mimiti némbongkeun gelagat rék maju dina ahir taun 1911, kalayan nyebutkeun yén tradisi présidén teu meunang ngajabat tilu kali téh ngan lumaku lamun jabatanna tuluy-tuluyan (berturut-turut).

Roosevelt narima loba surat ti para pangrojongna nu ménta manéhna maju, sarta para pajabat Républikan mimiti ngatur kakuatan keur manéhna. Lantaran loba kawijakanana nu kahambat ku Kongrés sarta pangadilan salila mangsa jabatanna, Roosevelt ningali ayana pangrojong rahayat nu dianggapna bisa mawa manéhna deui ka Gedong Bodas kalayan mandat pikeun ngajalankeun kawijakan progrésif tanpa aya halangan. Dina bulan Pébruari, Roosevelt ngumumkeun yén manéhna bakal nampa dicalonkeun ku Républik lamun ditawarkeun ka manéhna. Taft ngarasa yén lamun manéhna éléh dina bulan Nopémber, éta téh mangrupa tampikan ka partéy, tapi lamun manéhna nepi ka teu dicalonkeun deui ku partéyna sorangan, éta téh mangrupa panghina (tampikan) ka dirina pribadi. Manéhna sabenerna beurat kudu lawanan jeung Roosevelt nu geus nulungan manéhna jadi présidén, tapi sanggeus jadi présidén, manéhna boga tékad pikeun bener-bener jadi pamingpin, nu hartina manéhna moal mundur kitu baé pikeun méré jalan ka Roosevelt ngajabat deui.

#### Primari sarta konvénsi
Nalika Roosevelt beuki radikal dina pamikiran progrésifna, tékad Taft pikeun dicalonkeun deui kalah beuki kuat, sabab manéhna yakin yén golongan progrésif téh geus ngancam kana tatapakan pamaréntahan. Hiji hal nu matak nyerieun keur Taft nyaéta kaleungitan Archibald Butt, salah sahiji jalma panungtung nu jadi cukang lantaran hubungan antara manten présidén jeung présidén nu ayeuna, lantaran Butt kungsi ngabakti ka Roosevelt. Alatan bingung kudu satia ka saha, Butt indit ka Eropa pikeun pakansi; nanging manéhna perlaya dina musibah tilelepna kapal RMS *Titanic*.

Roosevelt ngawasa dina pamilihan primari, meunangkeun 278 ti 362 delegasi pikeun Konvénsi Nasional Républik di Chicago. Nanging, Taft nyekel kadali mesin partéy, jadi teu matak héran lamun manéhna meunangkeun kalolobaan delegasi nu ditangtukeun dina konvénsi distrik atawa nagara bagian. Taft can boga sora mayoritas, tapi kamungkinan bakal meunang sanggeus delegasi ti wilayah kidul nyatujuan manéhna. Roosevelt nangtang kaabsahan para delegasi éta, tapi RNC (Komite Nasional Républik) nolak ampir kabéh kaberatanana. Sahiji-hijina harepan Roosevelt nyaéta lamun lulugu (chairman) konvénsi boga sikep nu mihak ka manéhna. Taft nuturkeun adat kabiasaan ku cara tetep cicing di Washington, tapi Roosevelt mah kalah indit ka Chicago pikeun mingpin kampanye sorangan sarta nyarita ka para pangrojongna, "urang keur nangtung di Armageddon, sarta urang keur bajoang demi Pangéran".

Taft hasil ngarayu Root sangkan maju jadi lulugu samentara konvénsi, sarta para delegasi milih Root batan calon ti Roosevelt. Pasukan Roosevelt nyoba ngaganti para delegasi ku jalma-jalma nu dirojong ku maranéhna. Root nyokot putusan penting: sanajan delegasi nu diperkarakeun teu meunang milih keur kapentingan sorangan, maranéhna masih meunang milih keur perkara delegasi séjénna. Ieu putusan mastikeun Taft dicalonkeun deui, sabab usulan ti pihak Roosevelt gagal kalayan sora 567–507. Nalika beuki tétéla yén Roosevelt bakal kaluar ti partéy lamun teu dicalonkeun, sababaraha urang Républikan nyoba néangan calon jalan tengah pikeun nyingkahan karuksakan dina pamilihan; nanging éta usaha téh gaplah (gagal). Ngaran Taft diajukeun ku Warren G. Harding, nu mana usaha Harding pikeun muji Taft sarta ngahijikeun partéy kalah ditémbal ku gogorowokan ti golongan progrésif. Taft ahirna dicalonkeun dina tatan sora (ballot) munggaran, sanajan kalolobaan delegasi Roosevelt emung milih.

#### Kampanyé sarta kaéléhan
Ku dadasar tuduhan yén Taft geus maok pancalonan, Roosevelt sarta para pangrojongna ngadegkeun Partéy Progrésif.. Taft geus nyaho yén manéhna bakal éléh, tapi manéhna ngarasa sugema yén ku éléhna Roosevelt di Chicago, partéy geus bisa dijaga saliku "pangajaga pamaréntahan sarta lembaga-lembaga konservatif." Manéhna tetep maju sanajan geus katingali bakal tumpur, demi ngajaga kakawasaan golongan konservatif dina Partéy Républik. Gubernur Woodrow Wilson jadi calon ti Partéy Démokrat. Lantaran ningali Roosevelt salaku ancaman nu leuwih badag, Wilson teu pati loba nyerang Taft; manéhna kalah nyebut yén Roosevelt téh hare-hare dina ngalawan monopoli (trust) nalika jadi présidén, sarta nyebut dirina salaku reformis nu sajati. Salaku urang konservatif nu progrésif, Taft ngabédakeun naon nu disebut "konservatisme progrésif" milikna jeung démokrasi Progrésif Roosevelt, nu numutkeun Taft mah ngan saukur "ngadegkeun kasarakahan nu dibungkus ku kahadéan."

Taft balik deui kana adat kabiasaan méméh taun 1888, nyaéta présidén nu keur ngajabat sarta nyalonkeun deui téh teu meunang milu kampanyé. Manéhna ngan sakali biantara di hareupeun umum nalika nampa pancalonan dina 1 Agustus. Manéhna hésé néangan waragad kampanyé, sabab loba pangusaha nu geus yakin manéhna moal meunang, tur milih ngarojong Wilson pikeun ngahalangan Roosevelt. Présidén sempet némbongkeun sikep percaya diri dina bulan Séptémber sanggeus Républikan meunang tipis di Vermont, tapi saenyana manéhna teu boga lamunan bakal meunang. Manéhna hayang ngutus para menteri kabinétna pikeun kampanyé, tapi maranéhna ogé bangun nu wegah. Sénator Root ngan sanggup méré hiji biantara pikeun manéhna.

Wakil Présidén Sherman geus dicalonkeun deui di Chicago; nanging manéhna gering parah sarta pupus genep poé méméh pamilihan. Kalungguhanana diganti ku réktor Universitas Columbia, Nicholas Murray Butler. Tapi ngan saeutik pamilih nu milih Taft jeung Butler, nu ngan meunang di Utah jeung Vermont, kalayan total 8 sora éléktoral. Roosevelt meunang 88 sora, sarta Wilson meunang 435 sora. Wilson meunang sanajan sora populérna lain mayoritas (pluralitas). Taft meunang kurang ti 3,5 juta sora, béda 600.000 sora leuwih saeutik batan manten présidén (Roosevelt). Ngaran Taft malah teu aya dina surat sora di California jeung South Dakota alatan kalakuan urang Progrésif di ditu.

## Mulang deui ka Yale (1913–1921) 
Sabada lungsur ti Gedung Bodas, Taft teu boga harepan pikeun meunang mancén (pensiun) atawa ganti rugi ti pamaréntah. Ku kituna, manéhna boga niat hayang deui ancrub jadi praktisi hukum, widang anu geus lila ditinggalkeun. Ngan baé, lantaran Taft téh kungsi ngangkat loba hakim féderal, kaasup mayoritas hakim di Mahkamah Agung, hal ieu téh matak jadi matak (conflict of interest) mun manéhna kudu milih jadi pengacara di pangadilan féderal. Untungna, manéhna meunang tawaran ti Sakola Hukum Yale pikeun jadi Profésor Hukum Kent sarta Sajarah Hukum. Sanggeus satengah bulan ulin di Georgia, manéhna nepi ka New Haven dina ping 1 April 1913, sarta dibagéakeun kalayan hébring pisan. Lantaran harita geus kasep teuing pikeun méré kuliah biasa, manéhna kalah nyiapkeun dalapan ceramah ngeunaan "Pasualan Pamaréntahan Modern" anu ditepikeun dina bulan Méi. Dina bulan Juni, manéhna diistrénan jadi anggota kahormatan persatuan mahasiswa Acacia. Pikeun nyiar pangala, manéhna mindeng méré biantara bayaran jeung nulis artikel dina majalah. Hasilna, dina dalapan taun sabada teu ngajabat téh, tabunganana kalah beuki ngaleutikan (nambahan). Salila di Yale, manéhna nulis buku pedaran *Our Chief Magistrate and His Powers* (1916).

 sarta Robert Lincoln dina mangsa pangistrénan Monumén Lincoln, 30 Méi 1922]]

Nalika masih kénéh ngajabat, Taft geus diangkat jadi présidén Komisi Monumén Lincoln. Aya carita nalika urang Démokrat hayang ngaganti manéhna ku urang partéyna sorangan, Taft kalah heureuy yén béda jeung kaleungitan korsi présidén, ari diganti tina komisi ieu mah cenah matak peurih kana haté. Arsitekna, Henry Bacon, hayang maké marmer Colorado-Yule, sedengkeun urang Démokrat kidul mah maksa hayang maké marmer Georgia. Taft tetep pengkuh hayang maké batu ti kulon, sarta ieu perkara dibawa ka Komisi Seni Rupa, anu ahirna ngadukung Taft jeung Bacon. Proyékna tuluy jalan; Taft engkéna bakal ngaresmikeun Monumén Lincoln salaku Ketua Hakim dina taun 1922. Dina taun 1913, Taft kapilih jadi présidén Asosiasi Advokat Amérika (ABA) pikeun mangsa sataun. Di dinya, manéhna miceun jalma-jalma anu teu sapamadegan, kayaning Louis Brandeis jeung dekan Sakola Hukum Universitas Pennsylvania, William Draper Lewis (nu ngarojong Partéy Progrésif) tina kapangurusan komiteu. Dina gempungan ABA taun 1913 di Montreal, Taft méré omongan anu kacida peureusna (kritik) kana cara milih hakim ku cara pamilihan langsung di nagara-nagara bagian di AS, sarta ngajurung sangkan balik deui kana sistem penunjukan.

Hubungan Taft jeung Wilson mah tetep hadé. Sanajan sacara pribadi manéhna mindeng nyawad (kritik) kawijakan Wilson, Taft tara némbongkeun éta hal ka balaréa, iwal ti masalah kawijakan di Filipina. Taft ngarasa kacida kuciwana nalika Hakim Lamar tilar dunya dina Januari 1916, terus Wilson nyalonkeun Louis Brandeis, jalma anu ku Taft mah can dimaafkeun pisan urusanana dina skandal Ballinger–Pinchot. Teu lila sabada Brandeis dicalonkeun, Taft mimiti ngumpulkeun kakuatan pikeun nolak éta hal di lingkungan pamingpin ABA. Manéhna nyebut yén pencalonan éta téh mangrupa "aib anu jahat". Tapi ahirna, Brandeis tetep baé diangkat. Sanajan mimitina kitu, sanggeus Taft asup ka Mahkamah, manéhna jadi hormat sarta resep ka Brandeis salaku batur gawé.

Hubungan Taft jeung Roosevelt mah tetep tiis tur pait; maranéhna ngan ukur sakali panggih dina tilu taun munggaran pamaréntahan Wilson, nyaéta dina acara pamakaman di Yale. Maranéhna ngan ukur ngobrol sakeudeung, sopan tapi asa kaku (formal).

Salaku présidén Liga pikeun Maksakeun Perdamaian, Taft boga harepan hayang nyegah perang ngaliwatan persatuan bangsa-bangsa di dunya. Nalika Perang Dunya I keur panas-panasna di Éropa, Taft ngirim serat dukungan ka Wilson dina taun 1915. Présidén Wilson narima ondangan Taft pikeun méré biantara di hareupeun liga éta. Taft ogé ngarojong sangkan Hakim Hughes mundur ti pangadilan sangkan bisa dicalonkeun jadi présidén ti Partéy Républik. Nalika éta geus kajadian, Hughes nyoba ngahijikeun deui Roosevelt jeung Taft sangkan bisa ngéléhkeun Wilson. Maranéhna panggih dina ping 3 Oktober di New York, tapi Roosevelt ngan ukur daék sasalaman, sarta euweuh sakecap-kecap acan anu kaluar. Ieu jadi salah sahiji bangbaluh pikeun Partéy Républik dina kampanyé harita, nepi ka ahirna Wilson meunang deui dina pamilihan.

Dina Maret 1917, Taft némbongkeun dukunganna kana perang ku cara asup jadi anggota Pasukan Penjaga Nagara Bagian Connecticut. Nalika Wilson ménta Kongrés pikeun nyatakeun perang ka Jérman dina April 1917, Taft kacida sumangetna; manéhna jadi pupuhu komiteu éksekutif Palang Merah Amérika, anu méakkeun ampir sakabéh waktuna. Dina Agustus 1917, Wilson méré gelar militer ka para pajabat luhur Palang Merah sangkan boga wewenang leuwih dina tugasna, sarta Taft diangkat jadi Mayor jenderal.

Salila perang, Taft cuti ti Yale pikeun jadi pupuhu bareng di Déwan Buruh Perang Nasional, anu pancénna nyaéta mastikeun hubungan anu hadé antara dunungan industri jeung para pagawéna. Dina Pébruari 1918, pupuhu RNC anu anyar, Will H. Hays, nyoba ngadeukeutkeun deui Taft jeung Roosevelt. Nalika keur di Palmer House Hilton di Chicago, Taft ngadéngé yén Roosevelt aya di dinya keur dahar peuting. Taft tuluy asup ka jero, sarta éta dua lalaki téh silih rangkul bari dipirig ku keprok ti jalma-jalma anu aya di dinya. Ngan baé, hubunganana teu kungsi leuwih jauh deui, sabab Roosevelt tilar dunya dina Januari 1919. Taft nulis, "Saupama manéhna maot bari masih kénéh ceuceub ka kuring, kuring bakal nalangsa saumur hirup. Kuring salawasna nyaah ka manéhna sarta bakal terus nginget-nginget manéhna."

Nalika Wilson ngusulkeun diadegkeunana Liga Bangsa-Bangsa, Taft némbongkeun dukunganna sacara terang-terangan. Manéhna jadi pamingpin kelompok aktif di partéyna, tapi dihalangan ku sakelompok leutik sénator anu kacida nolakna kana éta Liga. Sikep Taft anu siga nu bimbang (flip-flop) ngeunaan perlu henteuna sarat-sarat (reservations) dina Perjangjian Versailles matak jadi amarah pikeun dua pihak. Sababaraha urang Républik malah nyebut manéhna salaku nu ngadukung Wilson sarta panghianat partéy. Ahirna, Sénat nolak pikeun ngesahkeun éta perjangjian Versailles.

## Ketua Mahkamah Agung (1921–1930)
### Jinekna Jabatan
miniatur|ka|Ketua Mahkamah Agung Taft,
Nalika mangsa kampanye pamilihan taun 1920, Taft ngarojong papasangan ti partéy Républik—nyaéta Harding (anu harita geus jadi sénator) sarta Gubernur Massachusetts, Calvin Coolidge; maranéhna hasil kapi pilih. Taft kaasup salasahiji jalma anu diondang ka imah présidén-milih di Marion, Ohio, pikeun méré bongbolongan ngeunaan saha-saha baé anu pantes nyekel kalungguhan di pamaréntahan. Di dinya, dina tanggal 24 Désémber 1920, duanana badami. Nurutkeun lalakon Taft di jagat harita, sanggeus ngobrol ngaler-ngidul, Harding nanya kalawan taya kacangcaya: naha Taft kersa upama diangkat jadi hakim di Mahkamah Agung? Upama kersa, Harding bakal nyérénkeun éta jabatan.

Nanging, Taft méré sarat ka Harding—ku sabab manéhna geus kungsi jadi présidén, sarta geus kungsi ngangkat dua hakim agung anu aya harita, ditambah deuih manéhna teu sapuk ka Brandeis, Taft ngan ukur daék narima upama diangkat jadi ketua mahkamah agung. Harding teu némbalan harita, tapi Taft negeskeun deui éta sarat dina suratna sarta nyebutkeun yén Ketua Mahkamah Agung White remen cacarita yén anjeunna bakal nahan éta jabatan nepi ka aya urang Républik anu nyicingan Gedong Bodas sangkan bisa masrahkeun jabatanna ka Taft. Dina Januari 1921, Taft meunang béja ti jalma-jalma kapercayaanana yén Harding boga niat bakal ngangkat manéhna upama aya lolongkrangna.

Harita, kaayaan kaséhatan White geus mimiti nyirorot, tapi anjeunna tetep nahan jabatanna nalika Harding dilantik jadi présidén dina 4 Maret 1921. Taft kungsi nepungan White dina 26 Maret, manggihan White keur gering, tapi angger digawé sarta taya niat keur eureun. White ahirna pupus nalika masih ngajabat dina 19 Méi 1921. Taft méré panghurmatan ka jalma anu kungsi diangkat ku manéhna sorangan salaku ketua mahkamah agung téa, bari jeung manéhna sorangan ngarasa hariwang naha enya dirina anu bakal jadi gagantina. Sanajan loba omongan di masarakat yén Taft anu bakal dipilih, Harding teu sagawayah ngumumkeunana. Taft ogé rineh lulumpatan néangan rojongan di satukangeun layar, pangpangna ka para pulitikus ti Geng Ohio anu jadi ring-hiji Harding.

Saterusna kanyahoan yén Harding ogé geus jangji ka urut sénator Utah, George Sutherland, pikeun méré korsi hakim agung, sarta manéhna keur nungguan aya deui korsi anu kosong. Harding ogé keur nimbang-nimbang paménta Hakim William R. Day anu hayang mungkas lalakon hirupna jadi ketua mahkamah agung salila genep bulan méméh pangsiun. Taft ngarasa upama jabatan éta ngan dicekel sakeudeung, éta téh moal hadé ajénna keur lembaga. Sanggeus Harding nolak paménta Day, Jaksa Agung Harry Daugherty anu ngarojong Taft ngadesek présidén sangkan geuwat ngeusian éta jabatan anu kosong. Ahirna, Taft resmi dicalonkeun dina 30 Juni 1921. Sénat langsung nyatujuan dina poé éta kénéh ku sora 61 satuju jeung 4 nolak, tanpa aya sidang komite heula. Nalika Taft disumpah dina 11 Juli, manéhna jadi jalma munggaran—sarta hiji-hijina nepi ka kiwari—anu kungsi ngajabat jadi Présidén sakaligus Ketua Mahkamah Agung di Amérika Sarikat.

## Jurisprudensi 
### Klausula Perdagangan 
Mahkamah Agung di sahandapeun Taft nyatetkeun catetan anu konservatif dina perkara Klausula Perdagangan (Commerce Clause). Hal ieu téh boga pangaruh nyata anu ngalantarankeun pamaréntah féderal hésé keur ngatur industri, sarta Pangadilan Taft ogé loba ngabatalkeun rupa-rupa hukum nagara bagian.

* Kasus Utama:
** *Hammer v. Dagenhart* (1918): Ngabatalkeun aturan buruh barudak.
** *Bailey v. Drexel Furniture Co.* (1922): Taft mutuskeun yén pajeg keur industri anu maké buruh barudak téh teu sah.
** *Stafford v. Wallace*: Taft ngadukung aturan féderal ngeunaan pangolahan sato (stockyards).

### Kakawasaan Pamaréntah 
Dina taun 1922, Taft mutuskeun dina perkara *Balzac v. Porto Rico''. Manéhna nétélakeun yén pangeusi Puerto Rico ngan ukur boga hak konstitusional anu ditetepkeun ku Kongrés, dumasar kana status wilayahna.

"Taft nganggap opini dina perkara Myers v. United States (1926) salaku karya anu pangpentingna, anu negeskeun yén Présidén boga hak pinuh pikeun ngaleupaskeun pajabat tanpa idin Sénat."

## Dicutat tina